{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-မျက်ရည်လောကများ-ဟိုမှာဘက်","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - မျက်ရည်လောကများ၏ဟိုမှာဘက်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e\u003cspan lang=\"MY\"\u003e----------------------------------------\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခန်း (၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e နှလုံးသား...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှလုံးသားကို နူးညံ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဟုတ်ကဲ့ ဆိုနိုင်ပါသည်။ ကျွန်တော့် နှလုံးသား၏ အတွင်းဗဟိုသည်ပင်လျှင် နူးညံ့နေလေသေးသည်ကို ကျွန်တော်သိသည်။ သည်တော့ အင်း နှလုံးသားဟူသည်က နူးညံ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ရာတွင် ခက်ချည်ရသေး။ ကျွန်တော့် နှလုံးသား၏ အပေါ်ယံမှာတော့ အမာခွံ တစ်ခုက လွှာလွှာဝန်းပတ် အုပ်လွှမ်းနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမာပင်မာသော်လည်း ဖန်သားကဲ့သို့ ကြည်တော့ကြည်လင်လေသော အမာခွံ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော်... ပကတိအနေနှင့်က ဘယ်လောက်နူးညံ့သော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပါစေ။ အပူရှိန်နှင့်တွေ့တော့ ခြောက်သွေ့ ရသည်။ ပြီးတော့ တင်းမာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့် နှလုံးသား၏ အတွင်းဗဟိုက နူးညံ့နေလေသေးသည်ကို တွေ့ရ၍ ကျေးဇူးတင်ရသည်။ အပေါ်ယံ အမာခွံ အလွှာက ဖန်သားကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသေး၍ လည်း ဝမ်းသာရသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"The desire of the moth for the star, of the night for the morrow, \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကြယ်ကိုလိုချင်သော ပိုးစုန်းကြူး၏ ဆန္ဒ၊ နံနက်ကို လိုချင်သော ည၏ဆန္ဒ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် ချစ်မြတ်နိုးလှပါသော ကဗျာဆရာ “ရှယ်လီ” (Shelley) ၏ ကမ္ဘာကျော် အလင်္ကာစကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပိုးစုန်းကြူးတစ်ကောင်က ကြယ်ကို ရကောင်းပါသလော၊ မြေပြင်မှ ပိုးစုန်းကြူး က ဟိုး အဝေး ကောင်းကင်မြင့်ဆီကို ရောက်နိုင်ပါသလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညဆိုသည်မျိုးကလည်း နေ့ကို ရကောင်းပါသလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆန္ဒတော့ ထားနိုင်ခွင့်ရှိသည်။ ရှိရမည်။ အမှန်ကား အစက ရှယ်လီ ဘာပြောသည်ကို ကျွန်တော် နားမလည်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဪ...ကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်း နားမလည်ပါ။ ကျွန်တော့်ဆန္ဒက ဘာပါနည်း။ ကျွန်တော့် ငွေကြယ်ကလည်း ဘာပါနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပိုးစုန်းကြူးလေးက ကြယ်ဆီတက်ပြနေသည့် ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက ညတစ်ညက စပြီး ကျွန်တော် ပြောပြပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခန်း (၂) \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘဝကို ဘယ်ပုံစခဲ့သနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့်အတွက် နုနယ်သော နှလုံးသားလေးကို အခွံမာပါးပါးလေး လွှမ်းအုပ်ပြီး စခဲ့ရသည်ဟု ဆိုရပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဪ..သည် အသိကို မသိသည့်အချိန်၌ ကျွန်တော့်အသက်က ၁၂ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ ပြီးတော့ သည်လောက ခရီးပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း အဖော်မပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသိသောနေရာမှ မသိသော နေရာဆီ သွားနေဆဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတွယ်ရာမဲ့ဘဝမှ မရေရာ မသေချာသော တွယ်ရာရှိသည်ထင်ရာသို့ စွန့်သွားနေရချိန်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေ့တာနီးပါး ခရီးတစ်လျှောက်တွင် သစ်ပင်တို့ ရွက်ဝါတွေ ကြွေနေ ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပူပြင်းသောနွေ၏နေအောက်မှာ ရထားကြီးက တစ်လယ်လုံး ခုတ်လာ ရရှာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရထားကြီး ဖြတ်မောင်းလာသော လယ်ကွင်းတွေမှာ ရိုးပြတ်ငုတ်ဝါဝါ တွေသာ ရှိတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဝေးဆီ၌ တစ်စီးတလေ လှမ်းလှမ်းတွေ့ရတတ်သော နွားလှည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဖုန်လုံးကြီးတွေက လိပ်လိပ်ထ ကျန်ရစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလယ်ကွင်းလယ်မှ လေပွေကလည်း ဝှေ့ဝှေ့ ပြတတ်သေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရထားတွင်းသို့ တိုးဝင်လာသော လေကလည်း မအေး၊ ပူသည်။ ပူလိုက် ပါဘိတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့်အရွယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝနှင့် မတန်မရာ၊ ရွက်ဝါတွေ အများကြီး ကြွေပြသော သီချင်းကြီးတွေကို ကျွန်တော်ရသည်။ အဲသည် သီချင်းတွေထဲက နွေတွေ ကတော့ လှလိုက်ပါဘိခြင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခုတော့ နွေဆိုသည်က ပူသည်။ နွေပူပူမို့ သစ်ရွက်တွေက ကြွေကြ သည်။ ကြွေသောရွက်ဝါတွေက လေမှာမျောချင် မျော၊ လေပွေနှင့်အတူ ပျံတက်ချင်တက်၊ အပြီးသတ်ကျတော့ မြေပြင်ဆီပြန်ကျ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတွယ်ရာမဲ့၊ ရွက်ဝါဆိုသည်က တွယ်ရာမဲ့။ အပြင်က နွေပူသကဲ့သို့ ကျွန်တော့်ရင်တွင်းမှာလည်း ပူနေသည်။ နွေက ကံကောင်းသည်။ သူ သည်ကို မကွယ်မဝှက်ဘဲ ပူပြနိုင်သည်။ ကျွန်တော့်ရင်တွင်းမှ အပူကိုတော့ ဝှက်ထားရသည်။ မျက်နှာမှာ မပြရဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြလည်းမပြချင်ပါ။ ပြ၍လည်းမည်သူက သနားပါမည်နည်း။ သနားကြ၍လည်း ကျွန်တော့် ဘဝကြီးက ခုခဏမှာ ဘာများ ထူးသွားပါမည် နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝမ်းနည်းရသောအချိန်တွေ ကုန်ခဲ့ပြီ။ မျက်ရည်ကျခဲ့ရသော အချိန်တွေ ကုန်ခဲ့ပြီ။ ဆုတောင်း၍ မျှော်လင့်ရသော အချိန်တွေ ကုန်ခဲ့ပြီ။ အားကိုးလောက်အောင် သနားပါသည် ဆိုသော လူစိမ်း၊ သူစိမ်းဆိုသူတစ်ယောက်ကိုမျှလည်း ကျွန်တော်မတွေ့ဖူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခု ကျွန်တော် ဦးတည်သွားနေသည်က သူစိမ်းတွေဆီတော့မဟုတ်။ သို့ရာတွင် ကျွန်တော့်ကို ဖြူသလား၊ မည်းသလားဟုပင် သိသူတွေ မဟုတ်ကြ။ ကျွန်တော် တစ်ယောက် ဤလောက၌ ရှိနေသည်ကိုပင် သိကြသူတွေ မဟုတ်။ သည်တော့ သူစိမ်း၊ သူစိမ်းတစ်မျိုးပါတကား။ အဲသည် သူစိမ်းတစ်မျိုးကလည်း သူစိမ်းတကာလိုပင် ကျွန်တော့်ကို ငြင်းပယ်ကြလျှင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့်ရင်မှာ ပူလာပြန်သည်။ မျက်ရည်က စို့ချင်လာသည်။ ရင်တွင်း တစ်နေရာက တစ်စုံတစ်ခုကလည်း ဆိုချင်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဪ...မျက်ရည်က ကျန်နေသေးသည်ကိုး။ မကျန်ပါနှင့်၊ မစို့ပါနှင့်၊ မျက်ရည်ကျန်လေးက စို့၍ ဘာတွေက ထူးသွား ပါမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရင်တွင်းက ဆို့တက်ချင်လာသော တစ်စုံတစ်ရာရယ်၊ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပါ။ ပြန်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပါ။ မင်းက ဆို့တက်လာတော့ မျက်ရည်ကလည်း လိုက်ပို့ ချင်တယ်ကွယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က မျက်တောင်များကို ခတ်ပြီး မျက်ရည်ကို ကြားလိုက်သည်။ သက်ပြင်းကို ရှိုက်ပြီး ရင်တွင်းမှ ဆို့တက်ချင်သော အရာကိုလည်း တားလိုက် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်စီးလာသော ရထားပေါ်တွင် ကျွန်တော်နှင့် ရွယ်တူကောင်လေး တွေ ပါကြသည်။ အများကြီးပါကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့ဘာလုပ်ကြသည်ကို ကျွန်တော်သီသည်။ သူတို့လည်း သူတို့ အတိုင်းအတာနှင့် သူတို့ ရဲကြ စွန့်ကြရသည်ကို ကျွန်တော်နားလည်သည်။ သူတို့အထဲတွင် ကျွန်တော်နှင့် သိသူတွေပင် ပါကြသည်။ သူတို့သံသရာထဲတွင် ကျွန်တော်လည်း ဝင်လည်နိုင်သည်။ သူတို့လောက်တော့ ကျွန်တော်လည်း သတ္တိ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ရာတွင် သူတို့သံသရာကို ကျွန်တော်မကြိုက်ပါ။ သူတို့သံသရာမျိုးမှာ ကျွန်တော် မလည်ချင်ပါ။ ထို့ကြောင့်လည်း ဤခရီးကို ကျွန်တော်ထွက်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသိသောနေရာမှ မသိသောနေရာဆီ။ ကြွေသောရွက်ဝါတွေကို ကျွန်တော်ကြည့်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့လည်း တွယ်ရာမဲ့။ တွယ်ရာမဲ့ဆိုတော့ လေဆောင်ရာ လွင့်ကြရ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဪ...ဤရထားပေါ်မှ ကောင်လေးအများမှာလည်း လေဆောင်ရာ လွင့်နေကြသူတွေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က လေဆောင်ရာ မလွင့်ချင်ပါ။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် သစ်ရွက်မဟုတ်မှန်း သိသည်။ သစ်ရွက်မဟုတ်ပါပဲနှင့် လေဆောင်ရာ ကျွန်တော် လျှောက်လွင့်ရမည်လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရထားကြီးက တငြိမ့်ငြိမ့်ခုတ်နေတုန်း၊ ကျွန်တော့်အကိုအိတ်တွင်းမှ စာလေးတစ်စောင်ကို ကျွန်တော် ယူဖတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သမီးကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်ပေမယ့် မြေးကိုတော့ သနားပါမေမေ! ဒါဟာကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေမယ်သိနေတဲ့ သမီးရဲ့ နောက်ဆုံး အသနားခံချက်ပါ” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမေမေ။ ကျွန်တော့်ကို သေခါနီးချိန်အထိ မျက်နှာတွင် သေရိပ်ကို နည်းနည်းမျှ ပြမသွားသည့်မေမေ။ တကယ်တော့ သူအားလျှော့ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ။ မေမေ သေခါမှ သည်စာလေးကို ခေါင်းအုံးအောက်မှာတွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကြိမ်ကြိမ် ဖတ်မိခဲ့ရသောကြောင့် စာတစ်ခုလုံးကို ကျွန်တော် အလွတ် ရမိလု ရှိနေပြီ။ သည် အဆုံးစာပိုဒ်ကိုတော့ အလွတ်ကောင်းကောင်း ရနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်တိုင်းကြည့်တော့ မေမေက ဘွားဘွားကို တောင်းပန်ထားသည်။ ကျွန်တော့် စိတ်တွင်းတွင်တော့ မေမေက ကျွန်တော့်ကိုပါ တောင်းပန်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမေမေမရှိတော့လျှင် ဘွားဘွားတို့ဆီသွားပါ။ မေမေ့ဆန္ဒ ။ မေမေ၏ သေခါနီး နောက်ဆုံးဆန္ဒ။ တဂျုံးဂျုံး တဒိုင်းဒိုင်းနှင့် ရထားကြီးက မြည်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောက်တွင် သောင်ထိုး၍ ရေနည်းနေသော စစ်တောင်းမြစ်ကို တွေ့ရ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်လာခဲ့ရာ မွန်ပြည်နယ်သည် ဟိုဘက်ကမ်းမှာ ကျန်ရစ်ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်ကိုင်ထားသော စာရွက်ပေါ်တွင်တော့ မျက်ရည်ပေါက် အသစ် စက်စက်တစ်ပေါက်ကို တွေ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော်...ဘယ်အချိန်က ကျလိုက်ပါသနည်း၊ ထိန်းထားလျက်က သူကျသည်။ ရထား တုန်ခါသောကြောင့် သူကျမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခန်း (၃)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည် တစ်ကြိမ်တွင်လည်း တံတားပေါ် ရထားဖြတ်မှ ကျွန်တော်လန့်နိုး လာသည်။စစ်တောင်းတံတားပေါ်ဖြတ်စဉ်က မော်လမြိုင်-ရန်ကုန် ရထားကြီး တဂျုံးဂျုံး တဒိုင်းဒိုင်း မြည်သံကဲ့သို့ ယခု ဤမီးရထားကြီးကလည်း မြည်သော ကြောင့် မဟုတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရထားကြီးက ရွေ့သည်ဆိုရုံ လှုပ်လှုပ်လေးသွားနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခြေမြေရှိ လမ်းပေါ်မှာ ပြေးနေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်ရသော သီချင်းကြီးတစ်ပိုဒ်မှ သီချင်း စာသားများကို ကျွန်တော် အမှတ်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ဆင့်တက်သော်။ တစ်တောင်ကျော်၊ တစ်မှော်ငုပ်လျှိုး။ တစ်ချုံတိုး။ တစ်မိုးသောက်လျှင်။ တစ်နေဝင်၊ တစ်ပင်မြိုင်ကြီး၊ ဂနိုင်ဆီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရထားကြီးက တောင်နံရံစောင်း တစ်လျှောက်တွေမှာ မြောင်သွယ်ကွေ့ ဝိုက် လျက် ပြေးနေပြန်ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရထားလမ်းအနေအထားက မသိမသာ နိမ့်လျှောဆင်းနေသည်ကိုလည်း သတိထားမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောတို့၏အသွင်လည်း ပြောင်းပြန်ပြီ။ ထင်ရှူးပင်တွေချည်း မဟုတ်တော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထင်းရှူးပင်တွေမှာက အရွက်ဟုခေါ်နိုင်သော အရွက်စစ်စစ်မရှိ။ ဆူးချောင်း လေးတွေနှင့်တူသော အရွက်အချောင်းလေးတွေသာ ရှိသည်။ အဲသည် အရွက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချောင်းလေးတွေက ရင့်ရင့်စိမ်းသည်။ သည်တော့ ထင်းရှူး တစ်ပင်လုံးကလည်း ရင့်ရင့်စိမ်းသည်။ ထင်ရှူးတော တစ်ခုလုံးကလည်း စိမ်း၍ မှောင်သည်။ အစိမ်း ရောင်မှတစ်ပါး အခြားအရောင်မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခု ပြန်ပေါ်လာသော တောတို့၏ အပင်တွေမှာက အရွက်တွေရှိသည်။ တွေ့နေမြင်နေကျ အရွက်မျိုးတွေ ရှိသည်။ သော် ... အရောင်လည်း ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရထားကြီး ကပ်မြှောင်ပြေးနေသည့် သည်ဘက်တောင်မှာရော။ လျှိုချောက်ခြား သည့် ဟိုဘက်တောင်မှာရော၊ တောတို့၌ အရောင်စုံနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစိမ်းသော အရွက်များလည်း ရှိပါသေး၏။ ရွှေရောင်ဝင်းနေသော အရွက်များ လည်း ရှိသည်။ ပတ္တမြားရောင်ကဲ့သို့ ရဲရဲနီနေသော အရွက်များလည်း ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောတစ်ခွင်မှာ ရွှေလျှံ၊ ပတ္တမြားလျှံတို့ တောက်ညီသည့်ပန်းချီမီးလျှံကြီး ကဲ့သို့ လှပနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းချီမီးလျှံတောတို့က ရုတ်တရက်ဆုံးသွားသည်။ ကောင်းကင်ကြီးက လည်း ဟင်းလင်းပွင့်သွားသည်။ မြေပြန့်ပြန့်ကြီးကလည်း ဘွားဘွား ဘယ်က ပေါ်လာသနည်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရထားကြီးက မြေပြန့်ပြန့်တွင် ခုတ်မောင်းနေလေပြီ။ သူ့ကြည့်ရသည်မှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းအဝင်တွင် မောပန်းနေသည့်ကြားက ခြေကုန်ထပ်တင်သော အပြေးသမားနှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတူလှစွာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြူပြာပြာနောက်ခံတွင် ရဲရဲနီအောင်ပွင့်နေသော ပေါက်ပင်များကို တွေ့ရသည်။ ဟိုးအဝေးဆီ၌ ပတ္တမြားပွင့်တွေကို ဆင်ထားသော လက်ပံပင်မြင့်မြင့် ကြီး တစ်ပင်ကိုလည်း လှမ်းတွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရထားပေါ်မှ လူတွေလည်း လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်လာကြသည်။ ရထားကြီး ဘူတာတစ်ခုတွင်းသို့ ဝင်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေညောင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဪ... ခရီးတစ်တန် ဆုံးပြန်လေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘူတာရုံဖြစ်သဖြင့် ခရီးသည်တွေအပြင် ကြိုကြ ဆိုကြသူတွေနှင့် စည်ကား ဆူညံနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့်၌ ပစ္စည်းများများမပါ။ ပခုံးတွင် လွယ်ထားသော ပလတ်စတစ် အပေါစား ခရီးဆောင်အိတ်ဟောင်းလေးတစ်ခု၊ လက်တစ်ဖက်နှင့် ပွေ့ပိုက်ကိုင် ထားသည့် ဟောင်းနွမ်းနေသော ကတ္တီပါသား ပတ်အုပ်ထားသည့် အလိပ် တစ်လိပ်။ ဤနှစ်ခုပဲပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘူတာရုံတွင်းမှ ကျွန်တော်ထွက်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့်မျက်နှာတွင် ဘာပူပန်မှုကိုမှ ပြမနေဟု ကျွန်တော် ယုံကြည် သည်။ ပူပန်မှုကို မပြမိရန် ကျွန်တော်ကြိုးစားထားသည် မဟုတ်လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က ဘတ်စ်ကားရှာကြည့်သည်။ ။ ဘတ်စ်ကားနှင့်တူသည့်ကား တစ်စီးမျှမတွေ့။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတက္ကစီ အငှားကားလေးများကိုသာ တွေ့သည်။ အချို့က ဂျစ်ကား။ အချို့က ဆလွန်းကား။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂျစ်ကားတစ်စီးအနီးသို့ ကျွန်တော်ကပ်သွားသည်။ “\u003cspan\u003eတောင်ကြီးကို သွားသလား\u003c\/span\u003e” “\u003cspan\u003eသွားတာပေါ့၊ စီးလုံးယူမလား\u003c\/span\u003e”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြောသူက အသားညိုသည်။ မြန်မာမျက်နှာပေါက်တော့ ရှိ၏။ သို့ရာတွင် အသံက ဝဲသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြောဟန်ကလည်း နောက်တောက်တောက်။ “\u003cspan\u003eစီးလုံးမငှားနိုင်ပါဘူး။ တစ်ယောက်တည်းလိုက်လို့ မရဘူးလား\u003c\/span\u003e”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eလူပြည့်ရင်ရတယ်၊ စောင့်\u003c\/span\u003e” “\u003cspan\u003eတစ်ယောက် ဘယ်လောက်လဲ\u003c\/span\u003e” “\u003cspan\u003eငါးကျပ်\u003c\/span\u003e” \u003cspan\u003eကျွန်တော် ရင်ထိတ်သွားသည်။ မျက်လုံးလည်း ပြူးသွားမိ၏။\u003c\/span\u003e “\u003cspan\u003eဟိုဒင်း ဒီမှာဘတ်စ်ကား မရှိဘူးလား\u003c\/span\u003e”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသံဝဲဝဲနှင့်သူက ကျွန်တော့်ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံးကြည့်သည်။ ခဏကြာမှ သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဘူတာမှာ ဘတ်စ်ကား မရှိဘူးကွယ့် ကလေး၊ ဘတ်စ်ကား စီးချင် ဟိုလမ်းမှာ သွားစီး၊ ကလော-တောင်ကြီးကားရှိတယ်၊ တစ်ကျပ်ပေးရတယ်။ တစ်ကျပ်ကော ပေးစရာရှိလား လူကြီးလူကောင်း\u003c\/span\u003e”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက ကျွန်တော့်ကို နောက်ချင်ဟန်တူသည်။ သို့ရာတွင် သူလမ်းညွှန်မှုပြု သည်ကို ကျေးဇူးတင်ရသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က တည်ကြည်စွာ ဖြေသည်။ “\u003cspan\u003eရှိပါတယ်၊ ခုလို ပြောပြတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်\u003c\/span\u003e” \u003cspan\u003eကျွန်တော်က လမ်းမဆီသို့ ထွက်လာခဲ့၏။ လမ်းမဘေးတွင် ကျွန်တော် ရပ်စောင့်နေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဪ...အပြီးသတ်ကျတော့ လမ်းမဘေးမှာပါ၊ လမ်းမဘေးမှာသာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေညောင် လွင်ပြင်ကြီးက ကျယ်သည်။ ကောင်းကင်ကြီးကလည်း ကျယ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းဘေးမှ ကျွန်တော့်ကိုယ်လေးသည် သေးသွားသည် ထင်၏။ လွင်ပြင်ပတ်ပတ်လည်မှာတော့ တောင်တန်းကြီးတွေ ရှိနေသည်။ လွင်ပြင်က နွေစရိုက်ကိုပြပြီး အတန်လေး ပူအိုက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဪ... ချမ်းသည်ဟု ပြောကြသော ရှမ်းကုန်းပြင်မြင့်ပေါ်မှာလည်း နွေရှိနေ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြူပြာပြာ လဟာနယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အရှေ့ဘက်ဆီ ကျွန်တော်ကြည့် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e( \u003cspan\u003eအနောက်ဘက်က ကျွန်တော် လာသည်။ သည်တော့ တောင်ကြီးဆိုသည် ။ က အရှေ့ဘက်မှာ ရှိမည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရှေ့ဘက်က တောင်တန်းကြီးက ပိုမြင့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမှိုင်းမှိုင်းဝေဝေနှင့် ပိုမြင့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမှိုင်းမှိုင်းဝေဝေနှင့် ပိုမြင့်သော သည်တောင်တန်းကြီးဆီ ကျွန်တော် တက်ရပါလေ ဦးမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e| \u003cspan\u003eအခန်း (၄) ရှမ်းပြည်နယ် ကောင်စီလမ်း။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်း၏ လက်ယာဘက်ထိပ်မှာက ခံ့ညားထည်ဝါသော တိုက်ဖြူဖြူကြီး ကို တွေ့ရသည်။ လက်ဝဲဘက်ထိပ်မှာက အဝါရောင် နှစ်ထပ် အဆောက်အအုံကြီး တစ်ခု။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဆောက်အအုံနှစ်ခုလုံးအတွင်းမှာတော့ “\u003cspan\u003eတောင်ကြီး ကောလိပ်\u003c\/span\u003e”\u003cspan\u003eဟု ရေးထားသော ဆိုင်းဘုတ်ကြီးများ ရှိသည်။ ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဆောက်အအုံနှစ်လုံး၏ ဝင်းစပ်တစ်လျှောက်မှာက ညီညာစွာ ကိုက်ညှိ ထားသည့် စည်းရိုးပင်တန်း ထူထူစိမ်းစိမ်းတွေ ရှိသည်။ ခရမ်းနုရောင် ပန်းလေးများ ပွင့်နေ ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းဘေးတစ်လျှောက်မှာက ပင်စည်ဖြောင့်ဖြောင့်နှင့် ဧရာမသစ်ပင်ကြီး တွေကလည်း ရှိနေသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က လွယ်အိတ်လေးကို လွယ်မြဲလွယ်လျက်၊ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကတ္တီပါ ပိတ်သားပတ် အလိပ်လေးကို ပိုက်မြဲပိုက်လျက်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဈေးအနီးရှိ ကားဆိပ်မှ ဤလမ်းထိပ်ရောက်ရန် အဝေးကြီး လျှောက်ခဲ့ရ သည်။ လမ်းမကြီးက ပြေသယောင်ယောင် ရှိသော်လည်း အမှန်က ကုန်းတက် ခရီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအို...ဟောသည် လမ်းကလည်း ကုန်းတက်၊ သိသာထင်ရှားလှသော ကုန်းတက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့် တစ်ကိုယ်လုံးက နွမ်းနယ် နုံးချည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနေ့ကရယ်၊ သည်နေ့ရယ် နှစ်နေ့၊ သည်နေ့တွေမှာ တစ်နေ့ထမင်း တစ်နပ်စီသာ ကျွန်တော် စားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ့်ဝမ်းဆာတာ ကိုယ်သိသပေါ့ ၊ သို့ရာတွင် ကိုယ့်ဝမ်းနာလည်း ကိုယ် သိရသည်။ သိရသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုန်းတက်လမ်းအတိုင်း ဖြည်းဖြည်း ကျွန်တော် လျှောက်လာခဲ့သည်။ ညာဘက်တွင် ထင်းတောကြီးကို တွေ့ရသည်။ ။ ဘယ်ဘက်မှာကတော့ ဝင်းနှင့်ခြံနှင့် တစ်ထပ်တိုက်ပုလေးများ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖြတ်လာခဲ့သော လမ်းဘေးတွေ့ရှိ ညီညာသော ပင်လတ်၊ ပင်လှ၊ ပင်ပျို များကို သတိထားမိသည်။ အောက်အရပ်တွင် မတွေ့ဖူးသော အပင်တွေဖြစ်သော ကြောင့် ဘာပင်တွေမှန်း ကျွန်တော်မသိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်မြို့လုံးမှာလည်း ဘာပန်းတွေဟာ ကျွန်တော်မသိသော ပန်းတွေ ပွင့်နေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းတွေ၏ အရောင်က ပန်းနုသွေးအရောင်၊ အချို့က နီချင်သည်။ အချို့က မရမ်းရောင်ဘက်သည်။ ယေဘုယျကတော့ ပန်းရောင်၊ ပွင့်နေကြသည် ကလည်း အဆုပ်ဆုပ် အခိုင်ခိုင်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းတွေကလည်း လှပါဘိ၊ မြို့ကလည်း လှပါဘိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာဖတ်သော ကျွန်တော်က ဝတ္ထုတွေထဲမှာ တောင်ကြီးမြို့အကြောင်း ခဏခဏဖတ်ဖူးသည်။ ရှမ်းမြို့တော်။ ပန်းမြို့တော်။ သည်လိုရေးကြသည်။ ရှမ်းမြို့တော်၊ ပန်းမြို့တော်ဆီ စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်ပြီး စိတ်ကူးနှင့် ခဏခဏ ကျွန်တော် ရောက်ဖူးသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဪ... ယခုတော့ တကယ်ရောက်နေပြီ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနံနုံးချည့်ချည့် ဆင်းဆင်းရဲရဲ၊ စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ်၊ နွမ်းနွမ်းကြေကြေနှင့် ကျွန်တော်ရောက်နေပြီ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ကျီဖြူဖြူလေးရယ်၊ ပုဆိုးစိမ်းလေးရယ်ကို တတ်နိုင်သမျှ ကျွန်တော် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ခဲ့ပါသည်။ ကျွန်တော့်မေမေက စုတ်ချင်စုတ်ပါစေ။ ဟောင်း ချင်ဟောင်းပါစေ။ အဝတ်အစားကို အမြဲတမ်း သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဝတ်မှ ကြိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအစက ဘယ်လိုပင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ထားလင့်ကစား နှစ်ရက်ဆက် တိုက် မီးရထားစီးလာခဲ့ရသောကြောင့် ကျွန်တော့် အဝတ်အစားတွေက နွမ်းကြေ နေပြီ၊ ဖုန်ထူသော နေရာမှာ ဖြစ်သောကြောင့်လည်း အင်္ကျီဖြူလေးက မဖြူတော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့်မျက်နှာသည်ပင် ဘယ်အသွင်ပေါက်နေလေမည် မသိ။ ညာ... လှပသော တောင်ကြီးမြို့သည် ကျွန်တော်တစ်ယောက်ကြောင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကျည်းတန် မဲ့ တစ်ပေါက်စွန်းခဲ့လေပြီလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုန်းတက်လမ်းက တောင်ခြေတွင် ဆုံးပြီး လက်ယာဘက်သို့ ဆက်ကွေ့ သွားသည်။ လက်ဝဲဘက်ဆီသို့ခွဲပြီး အနှိမ်တွင်း လျှောဝင်သွားသည်လမ်းလည်း ရှိသည်။ တောင်ခြေက တောတွင်း ဝင်သွားသည့် လမ်းလည်း ရှိသေးသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလက်ယာဘက်မှာက ကျယ်ဝန်းလှသော ဝင်ငံတွင်း၌ နိုင်ငံခြား စာအုပ် များတွင် တွေ့ ဖူးသော ဥရောပဆန်သည် နှစ်ထပ်ဂေဟာကြီးတစ်ခုကို တွေ့ရ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e| \u003cspan\u003eလက်ဝဲဘက်မှာက အိမ်တွေ၊ ဝင်းနှင့် ခြနှင့် ဥရောပပုပင် ဆန်ချင်သော အိမ်တွေ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e| \u003cspan\u003eလှပသောမြို့။ ခမ်းနားသောရပ်ကွက်။ တင့်တယ်သော အိမ်တွေကြောင့် ကျွန်တော် ခြေဆက်လှမ်းရန် တွန့်နေမိသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းဘေးတွင်ရပ်ပြီး တောင်မြင်ကြီးကိုမော့ကြည့်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့ ကိုကပ်ပြီး ဤသို စီးမိုးထားသည့် တောင်မြင်ကြီးမျိုး ကျွန်တော် မမြင်ဖူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြင့်သည်။ ခမ်းနားသည်။ ကြီးမားသည်။ လွှမ်းမိုး သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်ကြီး မြို့ပေါ် ရောက်ကတည်းက နွေသည် နွေမဟုတ် တော့သည်ကို ကျွန်တော် သတိပြုမိပြီးပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေက အောက်အရပ်ဆောင်းဦးလေးက လေကဲ့သို့ အေးမြသည်။ လန်းဆန်း လတ်ဆတ်သော အတွေ့ ခံစားမှုရှိသည်။ သိမ်မွေ့ ထူးဆန်းသော သင်းရနံ့တစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်တောင်ခြေမှာက ပိုမိုအေးချမ်းသာယာသည်။ ဟုတ်ကဲ့။ နွေမရှိပါ။ အပြင်မှာ နွေမရှိတော့ပါ။ ကျွန်တော်ရင်တွင်းမှ နွေကသာ ပိုပူလာသည်။ စုဆောင်းခဲ့ထားသမျှသော သတ္တိတွေလည်း ကုန်သွားပြီထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က ကြီးမားမြင့်ထည် လွှမ်းမိုးထားသည် တောင်မြင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်ပြီး စိတ်တွင်မှ စကားပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eစီးပါး မိုးပါ တောင်မြင်ကြီးရယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့အပေါ် ပြိုကျပြီး လွှမ်းဖုံးမှာ မိုလို့လား၊ ငါကလည်း သစ်ရွက်မဟုတ်ဘူး၊ လေတိုက်ရာလွင့်တဲ့ သစ်ရွက်မဟုတ်ဘူး\u003c\/span\u003e”\u003c\/p\u003e","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":46891118624917,"sku":null,"price":18050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":46891118657685,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_21b366f9-70b7-47f9-aa74-fe6bf4123cfa.jpg?v=1769526836","url":"https:\/\/mgyoe.com\/en\/products\/%e1%80%90%e1%80%80%e1%80%b9%e1%80%80%e1%80%9e%e1%80%ad%e1%80%af%e1%80%9c%e1%80%ba%e1%80%98%e1%80%af%e1%80%94%e1%80%ba%e1%80%b8%e1%80%94%e1%80%ad%e1%80%af%e1%80%84%e1%80%ba-%e1%80%99%e1%80%bb%e1%80%80%e1%80%ba%e1%80%9b%e1%80%8a%e1%80%ba%e1%80%9c%e1%80%b1%e1%80%ac%e1%80%80%e1%80%99%e1%80%bb%e1%80%ac%e1%80%b8-%e1%80%9f%e1%80%ad%e1%80%af%e1%80%99%e1%80%be%e1%80%ac%e1%80%98%e1%80%80%e1%80%ba","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}