{"title":"TestCollection","description":"","products":[{"product_id":"ဦးကျော်မိုးမြင့်မြန်မာစာ-အလယ်တန်းအဆင့်ဂုဏ်ထူးလွန်စာစီစာကုံးများ","title":"အလယ်တန်းအဆင့်ဂုဏ်ထူးလွန်စာစီစာကုံးများ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။                                   \u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e\u003cspan lang=\"MY\"\u003e------------------------------------\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာတို့တွင် သင်ဆရာ၊ မြင်ဆရာ၊ ကြားဆရာဟူ၍ သုံးမျိုးရှိပါသည်။ သင်ဆရာဟူသည် “ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျကျနန သင်ကြားပေးသောဆရာမျိုး” ဖြစ်သည်။ မြင်ဆရာဟူသည် “သူလုပ်ကိုင်နေသည်ကို တွေ့ကာမြင်ကာမျှဖြင့် တတ် မြောက်ခြင်းရှိသူဆရာကို” ခေါ်သည်။ ကြားဆရာဟူသည် “သူပြောဆိုရွတ်ဖတ် နေသည်ကို ကြားရသဖြင့် တတ်မြောက်ခြင်းရှိသူ၏ဆရာကို ခေါ်သည်ဟူ၍ သုတေသန သရုပ်ပြအဘိဓာန်တွင် ပြည့်ဝစုံလင်စွာ ဖွင့်ဆိုပြထားပါသည်။ မည်သို့ ပင် တီထွင်ကြံဆ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုကြစေကာမူ ဆရာဟူသည် “ရှေးရှုမေတ္တာ၊ ကရုဏာနှင့်၊ နာနာကျင်ကျင်၊ အပြစ်မြင်တိုင်း၊ ဝမ်းတွင်မသို၊ ဟုတ်တိုင်းဆို၍၊ ကျိုးလို စိတ်က၊ ဆုံးမတတ်သူ” များပင်ဖြစ်ကြပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာဟူသည် “စေတနာ၊ ဝါသနာ၊ အနစ်နာ” ဟူသော နာသုံးနာနှင့် ပြည့်စုံရမည်ဟု ရှေးကပညာရှင်တို့ ဆိုမိန့်ကြပါသည်။ ဆရာတို့မည်သည် သင်ကြား ခြင်းအတတ်ပညာကို ဝါသနာထုံသူလည်းဖြစ်ရမည်။ တပည့်တို့အပေါ်တွင် စေတ နာကောင်းထားသူလည်းဖြစ်ရမည်။ တပည့်တို့အကျိုးနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အနစ် နာခံနိုင်သူလည်းဖြစ်ရမည်။ သင်ကြားပို့ချရာတွင် ထိမိပိုင်နိုင်စွာ သင်ကြားနိုင်ရန် အတွက် စာဖတ်နာသူလည်း ဖြစ်ရမည်။ မိမိတပည့်ထူးချွန်စွာတတ်မြောက်စေရေးကို ရှေ့တန်းတင်၍ ပင်ပန်းသည်ဟု သဘောမထားဘဲ အကြင်နာတရား အပြည့်အဝနှင့် ဆုံးမနိုင်သူလည်းဖြစ်ရမည်။ သို့မှသာ “အနန္တော အနန္တ ဂိုဏ်းဝင်” ဆရာကောင်းဆရာမြတ်ဟူ၍ ခေါ်တွင်ထိုက်ပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ဖန် ဆရာတို့မည်သည် “ထကြွနိုးကြွား၊ သနားသည်းခံ၊ ဝေဖန် ထောက်ရှု၊ ဤခြောက်ခု” ဟူသော နာယကဂုဏ်ခြောက်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသင့်လှသည်။ “သဒ္ဓါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာ၊ ဟီရိ၊ သြတ္တပ္ပ” တည်းဟူသော သူတော်ကောင်း တရား ခုနှစ်ပါးတို့နှင့်လည်း ပြည့်စုံစွာ ကျင့်ကြံနေထိုင်သင့်လှသည်။ ထို့နောက် တစ်ဖန် “အတတ်လည်းသင်၊ ပဲ့ပြင်ဆုံးမ၊ သိပ္ပမချန်၊ ဘေးရန်ဆီးကာ၊ သင့်ရာအပ်ပို့” ဟူသော ဆရာကျင့်ဝတ်ငါးပါးနှင့်လည်း ညီညွတ်စွာ ပြုမူသင့်လှပေသည်။ သို့မှသာ ဘုရားနှင့်တစ်ဂိုဏ်းတည်း အမိအဖနှင့် တစ်တန်းတည်းထားကာ တပည့်တို့က ချစ် ကြည်ညိုလေးစားကြပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာအဘိဓာန်တွင် “ဆရာဟူသည် ပညာသင်ပေးသူ၊ သွန်သင်ဆုံးမ နည်းလမ်းပြသူ၊အတတ်တစ်ခုခု၊လုပ်ငန်းတစ်ရပ်ရပ်တွင် ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်သူ” ဟူ၍ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုထားပါသည်။ “လက်ဦးဆရာ၊ မည်ထိုက်စွာ၊ ပုဗ္ဗာစရိယ၊ မိနှင့်ဘ” ဟူ၍ မိဘနှစ်ပါးသည် လူသား၏ပထမဦးဆုံးသော ဆရာများဖြစ်ကြောင်း လည်း ဖွင့်ဆိုကြပါသည်။ မိဘနှစ်ပါးသည် မိမိတို့ရင်သွေးရတနာကလေး မျက်စိဖွင့် နားပွင့်လာကတည်းက မိမိတို့ဘာသာ၊ စာစကား၊ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှု၊ ယဉ်ကျေးမှု တို့ကို သင်ပေးကြမြဲ ဓမ္မတာပင်ဖြစ်ကြသည်။ ပထမအရွယ် ငယ်သော်ကစ၍ လူ လားမြောက်သည့်အချိန်အထိ မိဘတို့သည် သားသမီးတို့အပေါ် ဆိုဆုံးမ၍ သင် ကြား၍နေကြရပေသည်။ မိဘသည် ဆရာဖြစ်ကြောင်းကို “သားသမီးမကောင်း မိဘခေါင်း” ဟူသောစကားက သက်သေခံပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာတို့သည် ကရုဏာတရား မေတ္တာတရား ကြီးမားကြသူများ ဖြစ်ကြ ပေသည်။ ကျောင်းသို့ရောက်စက ကလေးသူငယ် လူမမည်ကလေးကို ကျောင်းနေပျော်၍ စာတော်စေရန်အတွက် ဂရုတစိုက်ဆက်ဆံ သင်ကြားကြရပေသည်။ “ကျောင်းသို့ရောက်လာ၊ မြတ်ဆရာလည်း၊ သို့မှာသို့ရေး၊ နှုတ်သံလေးနှင့်၊ ညီထွေး သည့်နှယ်၊ လက်သန်းကြွယ်နှင့်၊ လက်လယ်ကိုကား၊ ဤသို့ထားမှ၊ လက်မသို့ထိပ်၊ လက်ညှိုးပိတ်၍၊ နှိပ်ကာလည်းကြွ၊ မကာလည်းရေး” ဟု အေးအေးသံရွှင်ဖြင့် လက် ထားက စသင်ပေးခဲ့သည်မှာ ဆရာတို့၏ အစပထမ ကျေးဇူးရှင်တို့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာတို့မည်သည် တပည့်တို့ကို အတတ်ပညာသင်ကြားရုံသာ မဟုတ် သေး။ လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာလူတောတိုးနိုင်ရန်၊ ပညာရဲရင့်ပွဲလယ်တင့်နိုင်ရန် ဆုံးမ ညွှန်ပြကြရသေးသည်။ “တပုံမှတ်ကိန်း၊ အိုးထိန်းတို့မှာ၊ အိုးခတ်ရာဝယ်၊ ကွဲငှာ မခတ်”၊ “ရင်ဝယ်ဖြစ်ညား၊ မွေးသည့်သားကို၊ မယ်ဖွားမိခင်၊ ဆုံးမသင်သို့၊ အကြင် ဆရာ၊ တို့သူငါဆို၊ လိမ္မာစေကြောင်း၊ ကောင်းပါစေလို၊ ဆိုပါသမျှ”ဆရာတို့၏ပဲ့ပြင် ဆုံးမတတ်သည့် ကျေးဇူးကား အထူးပင်ကြီးလှပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှေးပညာရှိတို့က ဆရာတို့ကို ဓားသွေးကျောက်နှင့် တင်စားဂုဏ်ပြုကြ သည်။ တပည့်တို့သည် သွေးသောဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သွားကြပြီး ဓားသွေးကျောက် သည်ကား တဖြည်းဖြည်း ပါးလျားသွားရချေသည်။ အချို့ကလည်း ဆရာတို့အား ဖယောင်းတိုင်နှင့် ခိုင်းနှိုင်းကြပြန်ပါသည်။ တပည့်တို့အတွက် အလင်းရောင်ကို ဖြန့် ဝေပေးရင်း တို၍တို၍ အို၍ အို၍သွားကြပုံကို ပုံဆောင်၍ ပြတတ်ကြပါသည်။ မိမိ ၏တပည့်များ ကြီးပွားချမ်းသာကြ၊ ရာထူးဂုဏ်သိန် မြင့်မားသွားကြသည်ကို ကြည့် ရှုပြီး ဝမ်းသာပီတိဖြစ်နေကြရရှာသည်။ ဤသည်ကိုပင်လျှင် “တပည့်မရှား၊ တစ်ပြား မရှိ၊ ပိတိကိုစား၍၊အားရှိပါ၏” ဟူ၍ ဆရာတို့၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ဝိသေသပြုဆိုရိုး စကား ပေါ်ပေါက်လာရလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောက၌ ဆရာကောင်းဆရာမြတ်တို့နှင့် တွေ့ရှိပညာသင်ခွင့်ရရန်မှာ လည်း ဒုလ္လဘတရားတစ်ခု ဖြစ်မည်ထင်ပါသည်။ ဆရာကောင်းလျှင် တပည့်ထက်၍ ဆရာတော်လည်း တပည့်တို့ချွန်တတ်ကြပါသည်။ ဆရာစာသင်ကောင်းလျှင်တပည့် တို့စာကျက်ရ သက်သာစေပါသည်။ ဆရာအသင်ပြတော်လျှင် တပည့်လည်း မှတ် သားရ ရှင်းလင်းလွယ်ကူစေပါသည်။ ပြည်တန်ပတ္တမြားပင် ဖြစ်လင့်ကစား ကျောက် သွေးဆရာကောင်း၏ လက်သို့ရောက်မှသာအဖိုးထိုက်သည့် မကိုဋ်သရဖူတွင် ပန် ဆင်အသုံးပြုခံရပေမည်။ ထို့ကြောင့်ယနေ့ခေတ်တွင် မိဘတို့သည် မိမိတို့ရင်သွေး များအတွက် ကျောင်းကောင်းကောင်းကို ရွေးချယ်အပ်နှံလာကြသည်ကို တွေ့ရှိရပါ သည်။ တပည့်တို့သည်လည်း ဆရာကောင်းကို ရွေးချယ်၍ ပညာဆည်းပူး လေ့လာ ကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောကတွင် ဆရာကောင်းဆရာမြတ်တွေ့ရှိမှု အရေးပါလှပုံကို သာဓက များစွာတို့ဖြင့် တွေ့ရှိမှတ်သားရဖူးပါသည်။ ပညာချွန်သောအင်္ဂုလိမာလသည် ယုတ် မာသောဆရာကြောင့် လူသတ်မာကြီးလုံးလုံး ဖြစ်ခဲ့ရရှာသည်။ ကံကောင်း ထောက် မ၍သာ ဆရာကောင်းဗုဒ္ဓနှင့်တွေ့ရှိရသဖြင့် အာသဝေါတရားကုန်ခန်းသော ရဟန္တာ အဖြစ်ကို ရရှိခဲ့ရပေသည်။ ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီး၏သားအရင်း အဇာတသတ်သည် ဆရာယုတ် ဒေဝဒတ်နှင့်တွေ့သဖြင့် အပါယ်လားရပြီး မွေးစားသား ဇီဝကသည် ဆရာမြတ်ဗုဒ္ဓနှင့်တွေ့သဖြင့် “ဆေးကုသရာတွင်အတော်ဆုံး” ဧတဒဂ်ရပြီး သတင်း မွှေးခဲ့ရပေသည်။ ထို့ကြောင့် “ကုန်ရှုံးလျှင်တစ်ခေါက်၊ လင်ကုန်ရှုံးလျှင် တစ်သက်လုံး မှောက်၊ ဆရာကုန်ရှုံးတော့သံသရာမှောက်” မဖြစ်မိစေရန် လောက၌ ဆရာရွေးချယ် မှုသည်ကား အရေးကြီးလှပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာတို့သည် ဥယျာဉ်မှုးကောင်းနှင့်လည်း တူကြပြန်ပါသည်။ ဥယျာဉ်မှုး တို့သည် ရေလောင်းပေါင်းသင် မြေဩဇာကျွေး၍ သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ကို ဖူးပွင့်ကြီး ထွားစေကြသကဲ့သို့ ဆရာတို့သည် တပည့်တို့ကို လူလားမြောက်စေရပါသည်။ သံဝရမင်းသားသည် ဆရာမြတ်၏ဂုဏ်ကျေးဇူးကြောင့် နောင်တော် ကိုးဆယ့်ကိုးယောက် ကို ကျော်လွန်ကာ ထီးနန်းကိုရရှိခဲ့ပေသည်။ မိလိန္ဒမင်းသည် ဆရာကောင်း ရှင်နာဂ သိန်နှင့်တွေ့ရှိခဲ့ရသဖြင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တစ်ဦးဖြစ်ရသည်။ အနော်ရထာသည်ဆရာကောင်းဆရာမြတ် ရှင်အရဟံနှင့်တွေ့ရှိရသဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံတော်ကြီးကို ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓဘာသာ နိုင်ငံတော်ကြီးအဖြစ် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာတို့၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကား ကြီးမားလှပေသည်။ ကျေးဇူးကြီးလှသော ဆရာတို့ကိုပစ်ပယ်ခဲ့သဖြင့် ကျေးဇူးကန်းခြင်းအမှု ပြုခဲ့မိသဖြင့် ဘဝပျက်ခဲ့ရသူ၊ အသက်သေခဲ့ရသူ၊ အရှက်တကွဲအကျိုးနည်း ဖြစ်ခဲ့ရသူတို့သည်လည်း များစွာရှိပါ သည်။ ဘီမသေနသည် မိမိအပေါ် ကျေးဇူးကြီးမားသူ ဆရာဖြစ်သူ စူဠဓနုဂ္ဂဟကို ပစ်ပယ်မိသသဖြင့်အရှက်တကွဲအကျိုးနည်း ဖြစ်ခဲ့ရဖူးပါသည်။မူသိကစောင်းသမား သည်လည်း မိမိဆရာကို ဂုဏ်တုဂုဏ်ပြိုင်ပြုခဲ့မိသဖြင့် လူပုံအလယ်တွင် အရှက်ကွဲခဲ့ရဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနရသီဟပတေ့သည် မိမိကို ထီးနန်းတင်ပေးခဲ့သည့် ဆရာအမတ်ကြီး ရာဇသင်္ကြံကို ဒလသို့နှင်ခဲ့မိသဖြင့် အသက်ပါဆုံးရှုံးခဲ့ရုံမက ပုဂံပြည်ကြီးလည်း ပျက်စီးခဲ့ရသေးသည်။ ဗျိုင်းဆရာအား တိရစ္ဆာန်ဖြစ်လေသောကြောင့် ရှက်ဖွယ်ဟု ထင်မိကာ ဆရာကိုကာပြန်သဖြင့် အာခေါင်ကိုလှံစူး၍ သေရသူလည်း ရှိဖူးလေ သည်။ ဆရာတို့ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ပစ်ပယ်မိလျှင် “ဆရာကိုပယ်၊ ကိုယ်ဝယ်လှံစူး၊ အထူးမျက်မှောက်၊ မန္တန်ပျောက်နှင့်၊ အုတ်ကျောက်ခဲပြို၊ မြေခွဲမျို၍” ဟူ၍ မန်လည် ဆရာတော်က မိန့်ဆိုခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာတို့၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကြီးမားလှပုံကို မီးဖိုချောင်တွင် အသေးအဖွဲ့ကိစ္စ ဖြစ်သော ငါးပိဖုတ်သည်ပင်လျှင် “ဆရာမပြနည်းမကျ”ဟု အဆိုရှိပါသည်။ တိုင်း ပြည်၏အမြင့်ဆုံး အရေးပါဆုံးဖြစ်သော ဘုရင်သည်ပင်လျှင် မင်းဆရာပညာရှိ အမတ်ကြီးများထား၍ တိုင်ပင်ရ မေးမြန်းရ နည်းနာခံယူရပါသေးသည်။ ဤလော က၌ ဘုရားမှတစ်ပါး ဆရာနှင့်ကင်းသူဟူ၍မရှိကြပါ။ ဆရာတို့ထံမှပညာကို ဆရာ့ လက်ငုတ် ဆုပ်ဆုပ်ပိုင်ပိုင်ရရှိသူတို့သည် ဆရာကောင်းတပည့် ပန်းကောင်းပန် ဆင်နိုင်ကြပေသည်။ ဘုရားသော်မှ အမှီရှိမှပွင့်ရဟူသကဲ့သို့ ကြီးပွားတိုးတက်လို သူသည် ဆရာကောင်းတည်းဟူသော အမှီသဟဲကောင်းကိုရရှိရန် အရေးကြီးလှ ပေသည်။ ဤလောက၌ ဆရာကောင်းကို ဆည်းကပ်မိသဖြင့် စိန်နားကပ်ရောင်ကြောင့် ပါးပြောင်နေကြသူတို့ အပုံအပင်ရှိကြလေသည်။ ဆရာတို့၏ ဂုဏ်ကျေးဇူး ပေတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာတို့၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကြီးမားလွန်ကဲလှပုံကို လောကနီတိတွင် “သစ် ပင်တောတောင်၏ အရိပ်သည်အေးမြ၏။ သစ်ပင်၏အရိပ်ထက် ဆွေမျိုးတို့၏အရိပ်ကပို၍အေးမြ၏။ ဆွေမျိုးတို့အရိပ်ထက် မိဘအရိပ်သည်ပို၍အေးမြ၏။ မိဘ အရိပ်ထက် ဆရာ၏အရိပ်က ပို၍အေးမြ၏” ဟု ညွှန်ပြထားပါသည်။ ဆရာတို့၏ အရိပ်သည် လောကကိုလည်းအေးမြစေပါသည်။ ဘဝကိုလည်းအေးမြစေပါသည်။ လက်ရှိပစ္စုပ္ပန်ဘဝကိုသာမက သံသရာကိုပါအေးမြစေသော ဆရာတို့၏အရိပ်ပင် ဖြစ်ပါသည်။ ကြီးပွားတိုးတက်လိုသော လူသားသည် ထိုမျှဂုဏ်ကျေးဇူးကြီးလှလေ၊ ဆရာတို့၏ကျေးဇူးကို အထူးသတိရနေရန် လိုအပ်လှပေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45538819899541,"sku":"","price":2250.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b5fabb3c-0692-4b3d-8f9d-0e367b61be54.jpg?v=1730256981"},{"product_id":"ကံချွန်-ဘ၀အတွးအခေါ်အယူအဆများ","title":"ဘဝအတွးအခေါ်အယူအဆများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eငယ်ငယ်တုန်းက ကလေးပေါ့\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီနေ့ စား ကာတွန်း၊ ပန်ချီရေး အနုပညာအလုပ်မှန်သမျှ ဟိုစပ်စပ် ဒီစပ်စပ်လုပ်နေတဲ့ ကံချွန်ကို ၁၉၄၆-\u003cspan\u003eခု၊ ဧပြီလ \u003c\/span\u003e(\u003cspan\u003e၄\u003c\/span\u003e) \u003cspan\u003eရက်နေ့မှာ မိခင် ဒေါ်ရွှင် က မွေးဖွားပါတယ်။ အဘက  ဦးဘဌေးပါ။ သူတို့ရဲ့ အမျိုးသားမှတ်ပုံတင်အမှတ် တွေက \u003c\/span\u003eAE - \u003cspan\u003e၁၅၄၈၃၇ နဲ့ \u003c\/span\u003eAE \u003cspan\u003e၁၅၄၈၃၆ပါ။ ဘယ်သူက \u003c\/span\u003e(\u003cspan\u003e၇\u003c\/span\u003e) \u003cspan\u003eဘယ်သူက \u003c\/span\u003e(\u003cspan\u003e၆\u003c\/span\u003e) \u003cspan\u003eမှန်းတော့မသိတော့ပါဘူး။ မွေးချင်း (၆\u003c\/span\u003e) \u003cspan\u003eကြိမ်မွေး၊ \u003c\/span\u003e(\u003cspan\u003e၇\u003c\/span\u003e)\u003cspan\u003eယောက်ပါ။ အမွှာပူး မိန်ကလေးနှစ်ယောက်ပါတယ်။ အဖက်မတင်ဘူး။ ကာတွန်းဗို မောင်ထက် အငယ်။ ဓါတ်ပုံမောင်လှဝင်းထက် အကြီး။ ကံချွန်အထက် အစ်ကိုတစ်ယောက် ၊ အစ်မတစ်ယောက်လည်း အဖတ်မတင်ပါဘူး။ ရှင်လျှက်ကတော့ ကံချွန်၊ ဗိုမောင်၊ လှဝင်း ညီအစ်ကိုသုံးယောက်ပါပဲ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကံချွန်ဟာ ထူးခြားမှု၊ တိုက်ဆိုင်မှုများနဲ့ မွေးဖွားလာတယ်လို့ အမေက ပြောဖူးပါတယ်။ ကံချွန့်ကိုမွေးစာ စိန့်ပီတာဆေးရုံ (\u003cspan\u003eခုတော့ကျောင်း ပေါ့\u003c\/span\u003e) \u003cspan\u003eမှာ။ ကံချွန့်ကို မွေးမယ့်နေ့က မွေးခန်းမှာ ကံချွန့်အရင် မိခင် (၆\u003c\/span\u003e) \u003cspan\u003eဦး မွေးဖွားတယ်။ အားလုံး မိန်းကလေးချည်းပဲ။ ပြီးတော့ ကံချွန့်အမေက ကံချွန်ကို မွေးဖွားတယ်။ ကံချွန် လူ့လောကကို ရောက်ပြီးတဲ့နောက် နောက်ထပ် လူ့ လောကကို ရောက်လာတာကလည်။ မိန်းကလေးခြောက်ဦးပဲ။ ကံချွန်ဟာ  အလယ်လူထင်လင်လို့ ယောကျာ်းလေး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် မွေးပေးတဲ့ ဆရာဝန်ကြီးက ညမှာ ကံချွန့်ကို မင်းကံချွန်တယ်  မင်းနာမည် ကံချွန်လို့ ပေးပါ တယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကန်ချွန်ရဲ့ အစောဆုံးမှတ်မိတဲ့ အလုပ်ကတော့ သိတတ်စအရွယ်မှာ အောင်သွယ်လုပ်ပေးခဲ့ရတာပါပဲ။ လူပျိုကြီးက ကံချွန့်အိပ်ထဲကို ရည်းစားစာ ထည့်ပေးပြီး ဟိုတိုက်ထဲက မမဆီသွား  မင်းကို မုန့်ပေးလိမ့်မယ်ဆို လွှတ် ပါတယ်။ လေးငါးနှစ်အရွယ်မှာပါ။ ကံချွန်စာ မုန့်ဆိုတာနဲ့ ပြေးတော့တာပါပဲ။ တိုက်ထဲရောက်တော့ မုန့်စားချင်လို့လား။ ရော့ . \u003cspan\u003eရော့ ဆိုပြီး မုန့်နဲ့အတူ ရည်းစားစာတစ်စောင် ကံရဲ့အိပ်ထဲရောက်လာပါတယ်။ ကံချွန် အိပ်ထဲကစာတော့ အပျိုကြီးက နိုက်ယူထားလိုက်ရော။ ပိုးတဝါးမှတ်မိကာကိုအထည် ပြုပေးထားတာ အမေပါ။ အဲဒီတုန်းက ကိုယ့်စာကိုယ် အောင်သွယ်လုပ်မှန်း တယ် သိမှာပါ။ ဒါကတော့ သိတတ်စအရွယ်က ကံချွန်ရဲ့ အကျိုးဆောင် လုပ်ငန်းတစ်ခုပေါ့ ခင်ဗျား ပျော်ဘွယ်မြို့မှာပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကလေးဘဝကျောင်းနေတဲ့ကာလ သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ ထူးထူး ခြားခြား ပြောစရာဆိုလို့ ဘာမှမရှိခဲ့ပါဘူး။ ကံချွန် ကျောင်းတက် ရတာ ပျော်ဘွယ်မြို့ အထက်တန်းကျောင်းမှာပါ။ သူငယ် တန်း  စနေပါတယ်။ ကျောင်း နေလို့မှ တစ်နှစ်မပြည့်ခင်မှာ မိသားစုနဲ့အတူ မန္တလေးပြန်ပြောင်းရပါတယ်။ မန္တလေးမှာ မူလတန်းစသင် ရတာက ချမ်းမြသာစည်တောင် (\u003cspan\u003eကံရွာ\u003c\/span\u003e) \u003cspan\u003eမှာပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေးတန်းအောင်တော့ ငါးတန်းတက်ဖို့ အမှတ် (\u003cspan\u003e၃\u003c\/span\u003e) \u003cspan\u003eအ\u003c\/span\u003e. \u003cspan\u003eထ\u003c\/span\u003e. \u003cspan\u003eက ကို ပြောင်းရရော။ အဲဒီမှာက ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဆရာကြီး ဦးဘသော်ပါ။ ငါးတန်း၊ ခြောက်တန်းနှစ်လောက်မှာပဲ ကံချွန် ဝတ္ထုတွေဖတ်တာ ဝါသနာပါလာ တယ်ဆိုပါတော့။ ပထမ စဖတ်တာ စုန်း၊ တစ္ဆေ ကဝေ ဝတ္ထုတွေ။ ဆရာကြီး မြစကြာတို့၊ မြစက်ရှင်တို့ရေးတာ။ စုန်း ကဝေ ဝတ္ထုတွေကုန်တော့ တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်ကို ဖတ်ဖို့ပေးတယ်။ ကံချွန်ကို စာဖတ်လေ့ကျင့်ပေးတာ ဦးအေးမောင်၊ ဦးအေးမောင်ဆိုတာ ကံရွာထဲကပဲ။ လုပ်တာက မြို့ဟောင်းဘူတာမှာ။ သူ့ဆီမှာက စာအုပ်တွေ ထင်းရှူးသေတ္တာအကြီးစားတွေနဲ့ လေးငါးလုံးရှိတယ်။ တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်တွေ ပေးဖတ်ရင်းကနေ သာဓုကို ဖတ်စရာ ခိုင်းပြန်ရော။ မင်ဖတ်ကြည့် သိပ်ကောင်းတယ် ဆိုပြီးတော့၊ ဖတ်ရတာက တပ်ထဲက မြတ်ကိုကို ထင်ပါတယ်နောက်တော့ မြသန်းတင့် သခင်မြသန်းရဲ့ နွံထဲကကြာ၊ ပြီးတော့ ဆရာမြသန်းတင့်နဲ့ သခင်မြသန်းရဲ့ ဝတ္ထုတွေ ဆက်တိုက်ဆက်တိုက် ဖတ်ဖြစ်ရော။ သူ့ဆီမှာ အဲဒီဆရာကြီးတွေ စာအုပ် ဖတ်စရာ ကုန်သွားတော့ အောင်လင်းရဲ့ သဲတစ်ပွင့် ဖတ်စရာပေးတယ်။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီကနေ ဗေဒါ မောင့်မမငြိမ်း ဖတ်ဖြစ် သွားတယ်။ နောက်တော့ ဗန်းမော်တင်အောင်တွေ၊ စာရေးဆရာ တစ်ယောက် ဖတ်မိပြီဆိုရင် အဲဒီဆရာသမျှ ထွက်ပြီးသမျှ အကုန်ဖတ်တော့ တာပဲ။အဲဒါ ငါးတန်း၊ ခြောက်တန်း၊ ခုနစ်တန်းနှစ်တွေမှာပါ။ ခုနှစ်တော့ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ကံချွန် ခုနစ်တန်း အောင်ခဲ့တာဟာ အစိုးရစစ် ခုနစ်တန်းနောက်ဆုံး နှစ်ပါပဲ။ ကံချွန် ခုနစ်တန်း ပြီးတဲ့နောက်မှာ ခုနစ်တန်းအား ကျောင်းစစ်ဖြစ်သွားပြီး ရှစ်တန်းက အစိုးရစစ် (\u003cspan\u003eဘုတ်စစ်\u003c\/span\u003e) \u003cspan\u003eဆိုတာ ဖြစ်သွားတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုးတန်း ဆယ်တန်းမှာတော့ မြင့်ကျော် ၊ မြင့်နီ ၊ မောင်ကြည်ဆွေ၊  ကရမက်။ သန်းဆွေ၊ အောင်လင်းတို့ရဲ့ စာအုပ်တွေကို ကျောင်းစာအုပ်နဲ့အတူ သယ်နေရ တဲ့ အချိန်တွေပါပဲ။ ကံချွန် ကိုးတန်းနှစ်မှာ ပုဂ္ဂလိက ကျောင်းပြောင်းနေပြီ။ လှသိပ္ပံအထက်တန်းကျောင်းမှာပေါ့။ ၁၉၅၈\/\u003cspan\u003e၅၉ ဝန်းကျင်ကာလက ဖြစ်မယ် ထင်ပါတယ်၊ ကိုးတန်းမှာ ဆုံတာက ကိုငြိမ်း \u003c\/span\u003e(\u003cspan\u003eမန္တလေး\u003c\/span\u003e)\u003cspan\u003eပါ။ သူက စာကြီးပေကြီးတွေ တအားဖတ်နေတဲ့အချိန်မှာ ကံချွန်က မြင့်ကျော်ဆီ စာရေးနေချိန်ပါ။ မြင့်ကျော်ရဲ့ ဝတ္ထုတွေဖတ်ပြီး မြင့်ကျော်ကိုသနားတာနဲ့ အစ်မနဲ့ ပေးစားပါရစေဆိုပြီး စာရေးဖူးတယ်။ မြင့်ကျော် မန္တလေးကို စာရေးဖို့အတွက် လေ့လာရေးခရီး ထွက်လာတော့ ကံချွန့်ကို လာတွေ့ပါတယ်။ သိပ္ပံကျောင်းမှာပါ။ လှသိပ္ပံကျောင်း ထူထောင်ထားတာက ဆရာ ဦးလှမောင်ပါ။ ဆရာဦးလှမောင်ဆိုတာ စာရေးဆရာ ကျော်စွာထက်ရဲ့ အဖေပါ ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကံချွန်ကိုတွေ့တော့ စာရေးဆရာမြင့်ကျော် တော်တော်ဩသွားပါ တယ်။ \"\u003cspan\u003eညီက ကလေးရှိသေးတာပဲ\u003c\/span\u003e\" \u003cspan\u003eဆိုတဲ့စကားဟာ မြင့် ကျော် ကံချွန့်ကို တွေ့တွေ့ချင်းပြောတဲ့စကားပါ။ အဲဒီတုန်းက ကံချွန်က  မြင့်ကျော်ကို သူသွား ချင်တဲ့နေရာတွေ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ပါတယ်။ မြင့် ကျော်ရဲ့ \u003c\/span\u003e'\u003cspan\u003eစပယ်ဖြူ” ဝတ္ထုဟာ မန္တလေးနောက်ခံပါ ။ ဝတ္ထုရဲ့ အဖွင့်ကျေးဇူးတင်စကားမှာ ကံချွန့်ရဲ့နာမည်ပါ ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကံချွန် စာရေးစပြုနေပါပြီ။ ရည်းစားစာပါ။ မြင့်ကျော် တို့ စုစည်းထုတ်တဲ့ ချစ်ဦးသူသို့ပေးစာများမှာ ကံချွန်ရဲ့ ရည်းစားစာပါ ပါတယ် ခင်ဗျာ၊ စာပေလောကမှာ ကံချွန်ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ရည်းစားစာနဲ့ စိုက်ထူလိုက် တာပါပဲ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲသလိုတွေ ရေးနေရင်းကနေ မြိုင်' \u003cspan\u003e၀တ္ထုကို ဖတ်မိသွားတယ်။ ဒီတော့ သတင်းစာဆရာဖြစ်ချင်ပြန်ရော။ နောက်တော့ ဇဝနရဲ့ ကောလိပ်ကျောင်း သား။ သိန်းဖေမြင့်ရဲ့ အရှေ့ကနေဝန်းထွက်သည့်ပမာ၊ အဲသလို စာအုပ်အထူကြီးတွေကိုဖတ်ရင်းကနေ ဘယ်လိုကဘယ်လို အနုပဋိလောမ ရုပ်ဝါဒ၊ ရေသောက်မြစ် သုံးသွယ်၊ ကမ္မပြသနာဆိုတာတွေ ဖက်မိသွားတယ် မသိဘူး ။ ရည်းစားစာရေးတာ ရပ်သွားပါတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရည်စားစာရေးတာသာ ရပ် တာပါ။ ခပ်ကြောင်ကြောင်လုပ်ရပ်တွေကတော့ မရပ်ပါဘူး။ မှတ်မှတ်ရရပြောရရင် အဲဒီနဝမတန်းနှစ်မှာ ဝင်ဦးရဲ့ “နှစ်ယောက်တည်းနေချင်တယ်” ရုပ်ရှင်ကားပြတဲ့ အချိန် ကံချွန်ရယ်၊ ခင်မောင်တင့်ရယ် ဝင်းဦးလို ဆံပင်အလယ်ကခွဲ၊ နှုတ်ခမ်းမွေးဆွဲ၊ မင်အနက်နဲ့ မှည့်တုတပ်ပြီး ဓါတ်ပုံ ရိုက်လို့ ဝင်းဦး၊ ဆီပို့ဖူးတယ်။ သူ့ပရိသတ်ပေါ့လေ။ ကိုဝင်းဦး ရဲ့ ဓါတ်ပုံလည်းပြန်ပို့ပေးပါပေါ့။ ခင်မောင်ထင့်ဆိုတာ ခုတော့ ရှုတင်မန်နေဂျာဖြစ်နေပါပြီ။ သင်္ကြန်မိုးတို့၊ ဒဏ္ဍာရီတို့၊ သွေးအတွက်သူတို့ဟာ ခင်မောင်တင့် တာဝန်ယူခဲ့ တဲ့ကားတွေပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကံချွန်နဲ့ ကလေးဘဝဟာ ထကယ်ကလေးအသိ ကလေးအတွေးနဲ့ ထင်ရာ လုပ်ခဲ့တဲ့ ကံချွန်ပါ။ကလေးဘဝလို့ ပြောရမယ့် ကာလထဲမှာ စာပေလောက ရောက်ကာစ '\u003cspan\u003eစာပေကလေးဘဝ” ကိုလည်းပြောရမှာပါပဲ။ စာပေလောက ရောက်တဲ့ ကလေး ဘဝမှာ လည်း ဟိုစာရေး ဒီစာရေး အကျင့် က မပျောက်သေးပါဘူးခင်ဗျာ။ ၁၉၇၃\u003c\/span\u003e-\u003cspan\u003eခုနှစ်မှာ ဆရာဗန်းမော်တင်အောင် ဆီကို စာရေးခဲ့ပါသေးတယ်။ ဆရာဗန်းမော်တင်အောင်ကလည်း စာပြန်ပါတယ်။ ပင်းယ စာအုပ်တိုက် တံဆိပ်အိတ်နဲ့ပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာဗန်းမော်တင်အောင်ရဲ့ စာကို ပြန်ဖတ်ကြည့် တော့ သုံးပုံတစ်ပုံ လောက်ပဲဖတ်လို့ရပါတော့တယ်။ အပြည့်အစုံမဖတ်နိုင်တော့ပါဘူး။ အဲဒီတုန်း ကတော့ ကိုယ်က ဘာတွေရေးလို့ ဆရာက ဘာတွေပြန်နေတယ်ဆိုတာ ဆက်စပ်ပြီး ဖတ်နိုင်ခဲ့ပါရဲ့ ။ ခုတော့ မေ့ကုန်ပြီ။ ဆရာဗန်းမော်တင်အောင်ရဲ့ စာကို ပူးတွဲဖော်ပြထားပါတယ်။ စာဖတ်သူတို့ စိတ်ဝင်စားရင် ဖတ်ကြည့်ရအောင်လို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကံချွန် ။ \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e. \u003cspan\u003eကံချွန် \u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမြင့်ကျော်ဆီ အစ်မပေးချင်ကြောင်း စာရေးခဲ့ဖူးတယ်။ ဝင်းဦးဆီ ဝင်းဦးလို ဓါတ်ပုံရိုက်ပြီး ပို့ဖူးတယ်။ရည်းစားစာရေးပြီး စာပေနယ်ကို စဝင်ခဲ့တယ်။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဆရာဗန်းမော်တင်အောင်ဆီ စားရေးခဲ့တယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းက ကလေး ကိုး။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43733427388565,"sku":"","price":100.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1.jpg?v=1730270518"},{"product_id":"ကန်ဘလူခင်မောင်ဆွေ-နေတစ်ဆူလတစ်ပါး-နှင့်-အခြားဝတ္ထုတိုများ","title":"နေတစ်ဆူလတစ်ပါး နှင့် အခြားဝတ္ထုတိုများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eနေတစ်ဆူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် အတွေး စိတ်ကူးထဲမှာ အဖေကိုနေတစ်ဆူဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ မှန်ပါသည်။ အဖေနေတစ် ဆူ။ နေကိုပူပြင်းသည်။ လောင်ကျွမ်းသည်ဟု အနိဋ္ဌာရုံ စည်းဝိုင်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းကြသည်။ ကျွန်တော်၏ နေတစ် ဆူသည် ထိုသို့မဟုတ်။ နွေးထွေးခြင်း တောက်ပခြင်း၊ ရဲရင့်ခြင်းဟု အကောင်းဘက်မှ ကမ္ပည်းထိုးချင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဖေ အကြောင်းကို အထက်တန်းကျောင်းသားဘဝတုန်းက စာစီစာကုံး ရေးဖူးသည်။ မြန်မာစာဆရာ ဦးကျော်သိမ်းက သဘောကျလွန်း၍ အမှတ်ပြည့်ပေးသည်။ အမှတ်နှစ်ဆယ်ပေါ့။ သည်တုန်းက ကြည်နူးမိ သည်။ အဖေအကြောင်း ရေးသားပြီး တင်ပြရသောကြောင့် မဟုတ်။ အတန်းထဲမှာ အမှတ်အများဆုံးပြီး ယာယီထင်ပေါ်သောကြောင့်တည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် လူ့လောကထဲသို့ ဝင်ဆန့် တိုးဝှေ့နေရ ချိန်တွင် အဖေကိုသတိရသည်။ သတိရတော့ ဝမ်းနည်း မိသလိုလို ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားမရ။ ကျွန်တော်သည် စာပေ သမား၊ စာပေသမားဆိုသည်ထက် တိတိကျကျဆိုရလျှင် ကဗျာဆရာ၊ မြန်မာနိုင်ငံ ကဗျာဆရာစာရင်းထဲမှာ ပါချင်မှပါမည်။ သို့သော် ကျွန်တော်ကပင် ကဗျာဆရာစာရင်း ထဲသို့ ဇွတ်ထည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် အများအပြား ရေးဖူးသည်။ သို့သော် အဖေအကြေခင်း မဖွဲ့နွဲဖူးခဲ့။ ဆောင်းပါး အသင့်အတင့် ရေးဖူးသည်။ အဖေ အကြောင်း မပါဝင်ခဲ့။ ဝတ္ထုအနည်း ငယ်ရေးဖူးသည်။ အဖေ အကြောင်း မဟုတ်ခဲ့။ မိုက် လေစွ ကျွန်တော်။ ကျွန်တော် မထင်မရှား စာပေသမိုင်းကို စစ်ဆေးမိ တော့မှ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားမိသည်။ နောင်တလိုလို အားနည်းချက်လိုလို ထိ ခံစားမိသည်။ ဟင်း.....\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အဖေ အကြောင်း တစ်လုံး တစ်ပါဒမှ မရေးခြစ်မိပါ ကလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖေ၏ အကြောင်း အဖ၏ ဇာတ်လမ်း၊ အဖေ၏ စရိုက်တို့သည် တစ်မူဆန်းသစ်နေ၍မဟုတ်။ ထူးခြားဆန်း ပြားနေခြင်းလည်းမရှိ။ သူတကာထက် ထင်ပေါ်ကျော် ကြားခြင်းမျိုးလည်းမရှိ။ လူတိုင်းလူတိုင်း၏ အဖေများထဲက အဖေတစ်ယောက်ဟု ရိုးရိုး စင်းစင်း ဆိုရတော့မည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e*******\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖေ အမည်က “ဦးမြထူး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဇာတိက အညာ ပညာက ဘုန်းကြီးကျောင်းထွက်။ မျိုးရိုးက တောင်သူ။ လူထဲကလူ၊လူတိုင်းမှာ ဝါသနနာတစ်ခုသည် ထူးထူးကဲကဲ စိတ်ဝင် စားနေတတ်သည်။ ထိုဝါသနာသည် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် နီးစပ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် အရိပ်ကို ကျော်လွှား မရ။ သဲကန္တာရာ ကျင်လည်သူသည် ရေကူးဝါသနာပါ မည်မဟုတ်။ ပင်လယ်ပြင်မှာ မွေးဖွားသူသည် တောင်တက် ၀ါသနာမရှိနိုင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖေ ဝါသနာသည် သဘောတရားနှင့်အညီ ဖြစ်ထွန်းလာသည်။ အဖေ၀ါသနာကား နွား၀ါသန၁။ နွေး ရောင်း၊ နွားဝယ်၊နွားလွဲ၊ နွားမွေးစသည် စသည်။ အညာမှာက နွားကို အရုပ်လို သဘောထားကြတာကိုး၊ နွား ချစ်သူတွေက အများကြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွားဝါသနာပါသူကား အိမ်မှာ ပုန်းအောင်းနေ၍ - မရ။ ထကြွနိုးကြား လှုပ်ရှားသွားလာ နေသည်။ အဖေသည် လုပ်ငန်းသဘောအရ နွားနှင့် ကြီးပြင်းခဲ့ရသည်။ နွားနှင့်မင်းဝံတောင်တန်းကို ကျော်ခဲ့ဖူးသည်။ နွားနှင့် ဧရာဝတီမြစ်ကို ဖြတ်ဖူးသည်။ နွားနှင့်မိုင် ရာကျော်ခရီး ကို ခြေကျင်သွားလာဖူးသည်။ ခရီးသွားရလွန်း၍ ရွာမှာ နေရသည်ကလည်း နည်းနည်းပါ။ တစ်ရွာတစ်ကျီဆောက် ဆိုသော စကားကို အဖေနားလည်၍မဟုတ်။ ရွာတိုင်းမှာ အဖေ မိတ်ဆွေ အသိရှိသည်။ ရွာကခရီးထွက်၍ နှစ်လအထိ ကြာဖူးသည်။ အဖေ အတွက် ထမင်းမခက် ဟင်း  မခက်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖေနယ်မြေကား မြောက်ဘက်မှာ ကောလင်းနှင့် ထီးချိုင့်နယ်၊ တောင်ဘက်မှာ ရွှေဘို၊ ဝက်လက်၊ စစ်ကိုင်းအထိ နှံစပ်သည်။ သို့သော် ထီးချိုင့်နယ်သည် အဖေ့ အောင်မြေ။ အဖေ၏ ဘူမိနက်သန်။ အဖေ၏စီးရေးဈေးကွက်။ နွေဦးပေါက်လျှင် အဖေးနွားရောင်း နွားဝယ်ထွက်တော့သည်။ မိုးဦးကျ လယ်လုပ်အမီ ပြန် လာတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထီးချိုင့်နယ်မှ ဒိုးပင်၊ မဲဇလီ၊ ချွန်းတောင်၊ကြက်သွန်ခင်း၊ ဆင်ကျွန်း၊ စစ်တန်း စသည့်ရွာများသည် အဖေ အတွက် ဟာဗျူဟာကျသောနေရာ။ ကောလင်းနယ်မှချောင်းကွေ့၊ သဲကာ၊ တောင်ပိုလှ၊ ထုံးတင်တပ်၊ ကျောက်ပြင်ရွာတို့သည် နည်းဗျူဟာကျသော ဈေး ကွက်များ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖေမှာ တစ်ခု ထူးချွန်သည်။ အပေါင်းအသင်း ကောင်းသည်။ လိမ္မာပါးနပ်စွာ ဆက်ဆံတတ်သည်။ အဖေနှင့် စကားလက်ဆုံကျလိုက်ရသူသည် မခင်ဘဲမနေနိုင်။ ထီးချိုင့်မြို့ပေါ်မှ ချမ်းသာကြွယ်၀သူ ကုန်သည်ပွဲစား များပင် အဖေကို တသသ တိုက်ပေါ်မှာ အဖေကိုတိုက်ပေါ် ထား၍နွားကို ဝင်းခြံထဲမှာ လက်ခံထားသူလည်း မရှား။ တစ်ခုတော့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖေသည် မရိုး မဖြောင့်မလုပ်၊ တစ်နပ်စား ဥာဏ် မရှိ၊ နွားကောင်းနွားမှန်များကိုသာ ရောင်းဝယ်တတ် သည်။ အောက်ချိုး အောက်ပေါက်ဆိုသည့် သတ်နွားမျိုးကို အဖေမကိုင်၊ အညာသားဆိုသည်ကလည်း စွဲမိလျှင် ချွတ်မရ။ အဖေနွားမှ မှအဖေ့နွားဖြစ်နေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုမြထူးဆိုရင် ငွေသာချေလိုက်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သည်လိုစကားမျိုး ထီးချိုင့်နယ်မှာ တွင်တွင်ကြီးသုံး ခဲ့ကြသည်။ နွားနှင့်အကျိုးပေးသည်။ တစ်နွေနွားရောင်းပြီး တစ်မျိုးလုံး ထိုင်စားနိုင်သည့် အလုပ်မျိုး၊ မက်မောလောက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမှတ်မှတ်ရရ ကျွန်တော် ခုနစ်တန်းနှစ်က ဖြစ်သည်။ နွေကျောင်းပိတ်ရက်မှာ အဖေနှင့်အတူလိုက်သွားဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါ...ကျုပ်သားလေ၊ ခုနှစ်တန်းကျောင်းသားဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သည်လိုလည်းအဖေက ရှာကြံဂုဏ်ယူတတ်သည်။ အဖေကိုယ်တိုင်က ပညာရေးမှာ ထွန်းထွန်းပေါက်ပေါက် မ ရှိသော်လည်း ကျွန်တော့် ပညာရေးကို အားပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် လိုအပ်သမျှ ဝယ်ပေးသည်။ ဘယ်နေရာမှအောက်ကျမခံ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းလူက သနားကမားလေးပဲ၊ ထူးချွန်မယ်ကောင်၊ ငါ့ကျန်မဲတိုနဲ့  ကွာပါ့ မြထူးရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမဲဇလီရွာမှ ဗေဒင်အနည်းရသော ဦးအေးမောင် ကဆို၏။ ကျန်မဲ ဆိုသည်က ဦးအေးမောင်သား။ အသားက မည်းမည်း၊ အရပ်က ပုပု၊ ကျွန်တော်နှင့် ရွယ်တူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်တယ်၊ ကျုပ် သားတ တစ်တန်းမှ စာမေးပွဲ မကျဘူး၊ ဆက်တိုက်အောင်လာတာ ဘိုးအေးရဲ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဖေက မသိမသာ ကြွားသည်။ ကျွန်တော်လည်း ရင်ထဲမှာ ပြုံးနေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ရက်..အဖေသည် ဆင်ကျွန်းရွာမှနွားဝယ်ပြန် ခဲ့၏။ မိုးတွေကလည်း အလွန်အမင်းရွာသည်။ မိုးထဲရေထဲ \" ဆွဲပြန်လာရာ နွားလန့်ပြေး၍ ဆင်ကျွန်းသို့ လိုက်သွား ရပြန်သည်။ အဖေပြန်ရောက်တော့ ညဉ့်နက် နေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ သားအဖေလို မဆင်းရဲအောင် စာကြိုးစား “ အဖေသည် ကျွန်တော် စာကြိုးစားအောင် သူ့ဒုက္ခကို ပြ၍ ဘ၀အားမာန် မြှင့်ပေးခဲ့သည်။ အသိတရား တစ်ခုဆင့်ပေးခဲ့သည်။ ကျွန်တော်ကို အောင်မြင်စေလိုသည် မဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43732546289813,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_9b0a48a4-8c86-4f00-b785-45b3afbdc316.jpg?v=1730270540"},{"product_id":"ကျီးသဲလေးထပ်ဆရာတော်ဘုရားကြီး-စွယ်စုံကျော်ထင်ကျမ်း","title":"စွယ်စုံကျော်ထင်ကျမ်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eစွယ်စုံကျော်ထင်ကျမ်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနမော တဿ ဘဂ၀တော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပဏာမ ဂန္ထာရမ္ဘာ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝိဒ္ဒသူဟီဝ ပုစ္ဆ၊ နာနာပဉ္စ ဝိဘာဝိတံ၊ ကဝိန္ဒရွံ နမဿိယ၊ စွယ်စုံကျော်ထင် ဝိဿဇ္ဇတေ။ နာနာနယဟ္မာသမ္ဗုဏ္ဏား၊ သာဂရော ယံ ဂမ္ဘီရော။ ပဏ္ဍိတာနံ မနောဟာရော၊ ဟိတာဝဟာ သုတေသာနံ။ ဝိဇဋ် တဿ ထာပုဏ္ဏား၊ ကတာစေရာပိ သေသာ။ တံတသာ တွံ ဝိဿဇ္ဇာဟိ ပရမ္ပရာန ဆကံ။ ကလျာဏဓဇ ထေရဿ၊ ပဉ္စာလဿ စ အညသံ။ အဖေ့ သနံ နုဿရန္တာ၊ နဝုတ္တရံ ရဘိယာမိ။ ယုတ္တယျ ပုရာသံ၊ အယုတ္တံ့ သောဓယိတွာန။ သေသကဉ္စ ဝိဿဇ္ဇန္တော၊ ဝေယျာကရဏာတိ ဝေါဟာရန္တိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤဂါထာတို့တွင် ပဌမဂါထာကား “ဩဇေသု ဇေန သိနျတော၊ တမေဝ ဝိပရီတာ\" ဟူသော ဆန်းသုတ်နှင့်အညီ ဖွဲ့သီအပ်သော ဝိပရီတပ။နောက်၄-ဂါထာ ဝတ္တုသက်သက် ဝိပုလာအယှက်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eစွယ်စုံကျော်ထင်ကျမ်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အဟံ၊ မုနိန္ဒာဘိဇေ နာမသမုတ် အကျွန်ုပ်သည်။ ဣဓ၊ ဤစကြဝဠာ လောက ဓာတ်၌။ ဝိဒ္ဒသူဟိ၊ ပညာရှိဟု တံခွန်ထူကုန်သော လူနတ်ပြဟ္မာ မဟာကဝိန် သုခမိန် တို့သည်။ ပုစ္ဆိတေ၊ မေးလျှောက်စုံစမ်း ထောက်လှမ်းအပ်ကုန်သော။ နာနာပျား အထူးထူးသော လျှို့ဝှက်ခဲကတ် တုံ့ဆတ်ခက်စွာ ပြဿနာတို့ကို ဝိဘာဝိတံ၊ လက်ငင်း မကြာ ထင်စွာပြချေ ဖြေတော်မူတတ် ထသော။ ကဝိနာဂ္ဂံ၊ ကဝိတကာတို့၏ အရှင် ဘုရင်တပွတ် အထွတ်ထိပ်ဖူး ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားကို။ နမဿိယ ညွတ်ခကြည်သာ ရှိခိုးပါ၏။ နမဿိယ ညွတ်ခကြည်နူး ရှိခိုးဦး၍။စွယ်စုံကျော်ထင်၊လောကဓမ္မ သိပ္ပကုံလုံ ဉာဏ်စွယ်စုံဖြစ်စေခြင်းငှာ ကျည်းကန်ရွာမှ သာမဏေကျော် နန္ဒဓဇ သည် ကုံးသီရေးစု အမေးပြုခဲ့သော စွယ်စုံကျော်ထင် အမည်ရှိသော ပုစ္ဆာ ကျမ်းကို။ (ဝိဿဇ္ဇတေ၊ ဖြေလိုက်အံ့။ အယံဂံန္ဒော၊ ဤပုစ္ဆာကျမ်းသည်။) နာနာနယတ္တ သမ္ဗဏှော၊ အထူးထူးသော လောကီ လောကုတ္တရာ လမ်းနှစ်ဖြာ၌ ပညာကြီးဖွယ် လွန်ဆန်းကြယ်သော အတ္တနယတို့နှင့်လည်း ပြည့်စုံ၏။ ဝါ၊ အထူးထူးသောနည်း အထူးထူးသော အနက်အဓိပ္ပါယ်တို့နှင့်လည်း ပြည့်စုံ၏။ သာဂရောဣဝ၊ ရတနာ ခုနစ်သွယ် အံ့ဖွယ်ရှစ်မည် ဂုဏ်ပေါင်းတည်သော လေးမည်သာဂရ ပင်လယ်မ ကဲ့သို့။ ဂမ္ဘီရော၊ နက်နဲကျယ်ဝန်း၏။ ပဏ္ဍိတာနံ၊ ပညာရှိ တကာတို့၏။ မနောဟာရော စိတ်နှလုံးကို ယူကျုံး ရွက်ဆောင်တတ်၏။ ဝါ၊ လည်ဝယ်မပြတ် ဆင်ဆောင်အပ်သော နဝရတ်အမျက် စီယှက်ခြယ်လှယ် ပုလဲသွယ်ကဲ့သို့ နှုတ်ဝယ် မပြတ် ဆင်ဆောင်အပ်သော လူ,\u003cspan\u003eနတ်\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eတန်ဆာလည်း ဖြစ်၏။ သုတေသာနံ၊ သုတ ပညာ အလိမ္မာကို ဖွေရှာတောင့်တကုန်သော သူတို့၏။ ဟိတာဝဟော၊ ပညာစည်ကား ကျော်ထင်ရှားသော စီးပွားချမ်းသာ ကိုလည်း ဆောင်တတ်၏။ အထ ယင်းသို့သော ဂုဏ် ပြည့်စုံပါလျက်။ တဿ၊ ထိုပုစ္ဆာ ကျမ်း၏။ ဝိဇဋံ ၊အဖြေသည်။ ဝါ၊ ဖြေဖြေကြောင်းကျမ်းသည်။ အပုဏ္ဏား၊ ပြည့်စုံစွာမရှိ။ အာစေရာ၊ ရှေးဆရာတို့သည်။ ကတာပိ၊ ဖြေဆိုသမှု ရေးပြုပါသော်လည်း၊ အပုဏ္ဏာ၊ မပြည့်စုံ။ သေသာဝ၊ သိခက်ခဲရာ ပုစ္ဆာကိုကားကျော်ခုန်လွှားသောကြောင့် အများ ကြွင်းကျန်ရစ်သည်သာလျှင်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။ အပိ၊ ကြွင်းရုံသာ မဟုတ်။ အနိ၊ ရှေ့နောက်စီလျဉ် အစဉ်မမှန် ကာရန်မရှု ရကစုရေးထားခြင်း မသင့်သည်ကိုဖြေဆိုမိခြင်း၊ တပ်ကာဖန်များ ရေးသားခြင်းကို သန့်ရှင်း၍မပြီးမီ ကာလင်္ကတတ္တာ၊ ဆရာလွန်လေ သောကြောင့်။ အာကုလာ စ၊ နှောင်ယှက် ရောပြွမ်းသည်လည်း၊ ဟောတိ ဖြစ်၏။ ကသွား၊ ထို့ကြောင့်၊ တံ ခွံ၊ ထိုပုစ္ဆာကျမ်းကို။ ပရမ္ပရာနံ၊အဆက်ဆက်သော သူတို့၏။ ကတံ၊ မေးစုရာ လမ်းနှစ်ဖြာ၌ လိမ္မာစေခြင်းအကျိုးငှာ။ ဝါ၊ လောကီ လောကုတ် သမုတ်ပြဋ္ဌာန်း အကျမ်းကျမ်း၌ ကူးသန်းလျင်မြန် ဉာဏ်လိမ္မာစေခြင်းအကျိုးငှာ။ တွံ၊ အရှင်ဘုရားသည်။ ဝိဿဇ္ဇာဟီး ဖြေတော်မူပါလော့။ ။ဣတိ၊ ဤသို့။ ကလျာဏ ၀ဇတွေရဿ စ၊ ကလျာဏ၀ဇ နာမပေါ်ထင် အရညဝါသီထေရ်မြတ်၏ လည်းကောင်း။ ပဉ္စာလ\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \u003cstrong\u003eသာကီဝင်နွယ်၊ စောဘုန်းကြွယ်၊ မင်းဘယ်မျှတွင် ပွင့်သနည်း ၃ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစ၊ ပဉ္စာလဟု နာမခေါ်ဆို ပုဂ္ဂိုလ်သူမြတ်၏လည်းကောင်း။ အညသဉ္စ၊ ဤမှ တစ်ပါးသော ရဟန်းရှင်လူတို့၏လည်းကောင်း။ အဖေ့ သနံ၊ တောင်းပန်ခြင်းကို။ အနုဿရန္တာ၊ အဖန်ဖန် အောက်မေ့လျက်။ ယုတ္တဂ္ဂယှ ပုရာသီ၊ ရှေးအဖြေစာ သင့်တင့်ရာကို ကောင်းစွာယူငင်၍။ အယုတ္တံ၊ မသင့်သည်ကို သောဓယိတွာန၊ အသစ် ပြင်ဆင်၍၊ သေသကဥ၊ သက်သက်မဖြေ ကြွင်းလေသမျှကိုလည်း။ ဝိဿဇ္ဇန္တော၊ ဖြေသင်လျက်။ ဝေယျာကရဏာတိ ဝေါဟာရံ၊ အမေးအဖြေ စဉ်ကာနေ၍ ဝေယျာ ကရဏ အင်္ဂါ ညီညွတ်စွာ သောကြောင့် ဝေယျာကရုဏ်း ဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်အပ်သော။ နဝုတ္တရံ၊ အသစ်ဖြစ်သော အဖြေကျမ်းကို။ အာရဘိဿာမိ၊ အားထုတ်ပေအံ့။ ဣတိ၊ ဤသည်လျှင် ဂန္ထာရ ပဏာမ, \u003cspan\u003eပဋိညာဉ် ဥယျာဇဉ်\u003c\/span\u003e,\u003cspan\u003eကရဏပ္ပကာရကို ပြသော စကားရပ် အပြီးသတ်တည်း။ ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ဤစွယ်စုံကျော်ထင်ကျမ်း၌ ကဏ္ဍနှစ်ရပ်ရှိသည်တွင် ပထမပိုင်း၌ သံကွဲကြောင်းကွဲခက်ခဲသော အဓိပ္ပါယ် အမေးပုစ္ဆာသည် သင်္ချာအားဖြင့် ၁၁၁၅ရပ် ရှိသည်။ ထိုတွင်ရှေးဆရာတို့ ဖြေသည်မှာ ယသတ်နောက်ပစ်၊ တသတ် နသတ် ညသတ်တို့ကို အများအားဖြင့် ကြွင်းသော အသတ်တို့ကို နှစ်ပုဒ်၊ သုံးပုဒ်စီအားဖြင့် ဖြေခဲ့သည်ဖြစ်၍ ဝိသဇ္ဇနာပေါင်း သုံးရာကျော်သာ ပြီးသည် ဖြစ်၍ စပါးတစ်ထောင် ထွက်သောလယ်၌ ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက် ရိတ်ခန့်သာ တွင်သေးသည်။ တွင်ပါသော်လည်း သိလွယ်သော စကားကို ကျယ်ပွားစွာ ဆို၍ သိခက်သောစကားကို ထင်ရှားအောင် မဆိုခဲ့ရကား ပေကုန်သာများ၍ စာသွားမတွင် ဖြစ်ခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် အသစ်တစ်ဖန် ထပ်မံ၍ ရေးလိုက်ပြန်၏ ဟူလိုသည်)။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                          ပဏာမ ဂန္တာရမ္ဘာ့ ပြီး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၁) '\u003cspan\u003eအယ်” ကာရန်ပုစ္ဆာ ၁ရ၆-ပုဒ်အဖြေ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁။ သာကီဝင်နွယ်၊ စောဘုန်းကြွယ်၊မင်းဘယ်မျှတွင် ပွင့်သနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟူသော အမေးပုစ္ဆာ၌ အဖြေ ဝိသဇ္ဇနာကား-မဟာသမ္မတ၊ မင်းကစ၍၊ ရေဆတွက်ကိန်း၊ ဂဏန်းထိန်းသော်၊ သုံးသိန်းသုံးသောင်း၊ လေးထောင့်ငါးရာခြောက်ဆယ်သာ ကိုးဖြာဆက်တွင် ပွင့်သတည်း ဟူ၍ ဖြေအပ်၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဧကာဒသမ မြောက်သော မဟာသမ္မတ မင်းကစ၍ ဥက္ကာကရာဇ်မင်း တိုင်အောင် မင်းဆက်ပေါင်း နှစ်သိန်း ငါးသောင်း နှစ်ထောင့်ငါးရာ ငါးကျပ် ခြောက်ဆက်တည်း။ ။ထိုဥက္ကာ ကရာဇ်မင်း၏သားတော် ကပိလဝတ်ပြည်ကို တည်ထောင်ဦး ဖြစ်သော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43779880550549,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_31096b2c-a81b-40c0-9988-27dffc5fbea5.jpg?v=1730270552"},{"product_id":"ကျီးသဲလေးထပ်ဆရာတော်ဘုရားကြီး-ဇိနတ္ထပကာသနီကျမ်း","title":"ဇိနတ္ထပကာသနီကျမ်း","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဇိနတ္ထပကာသနီကျမ်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနမောတဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပဏာမ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအနန္တ ကပ္ပ သဒ္ဓိတ၊ ပါရမိနာ ဇိနတ္တံ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပတွာ တာရေသိ ဒမ္မကံ၊ သော ပါတု သာသနေ စိရံ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယော ဇိနော၊ အကြင် ငါးမာရ်အောင်တတ် သုံးလူ့နတ်သည်။ အနန္တ ကမ္မသက္ခိတ ပါရမိနာ၊ ထောင်သောင်းသိန်းနေ အကုဋေတို့ဖြင့် တွက်ရေမသိ ဆုံးမရှိသော ကပ်ကမ္ဘာ ကာလပတ်လုံး ဖြည့်ကျုံး ဆည်းပူးတော်မူအပ်သော ဆယ်ပါးသုံးလီ ပါရမီတော်တို့ကြောင့်။ ဇိနတ္တဝံ၊ ငါးမာရ်ပယ်ရှား ဘုရားအဖြစ်သို့။ ပတ္တာ၊ ရောက်တော်မူ၍။ ဒမ္မကံ၊ ဆုံးမထိုက်ရာ သတ္တဝါကို။ တာရေသိ၊ မဂ်,\u003cspan\u003eဖိုလ်အမြိုက် ထိုက်သင့်ရာရာ တိုက်ကျွေးကာဖြင့် သံသရာ ယာဉ်ဘောင် ဝဲလယ်ခေါင်မှ ထုတ်ဆောင်ကယ်ငင် တင်တော်မူလေပြီ။သော ဇိနော၊ ထိုငါးမာရ်အောင်ပြီး သုံးလူ့ထီးသည်။ သာသနေ၊ ဆုံးမဟောကြား ဘုရားဩဝါ သာသနာတော်၌။ ဝါ၊ စတုပါရိသုဒ္ဓိမြဲမြဲ ဂန္ထဓုရ ဝိပဿနဟု လမ်းမနှစ်ဖြာ သာသနာတော်၌။ စိရံ၊ အာယု ဝဏ္ဏ သုခ ပဋိဘာန် မြဲမြံရှည်စွာ။ ဌိတတ္ထာယ၊ တည်စေခြင်း ငှာ။ မံ၊ အကျွန်ုပ်ကို။ ပါတု၊ တွင်း\u003c\/span\u003e,\u003cspan\u003eပ နှစ်တန် ရန်မာရ်ခွာ၍ အမြဲစောင်မတော် မူပါစေ\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e          ပဋိညာဉ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤဂါထာဖြင့် ဂရမ္မ သုံးပါးတို့တွင် အာသီသပုဗ္ဗက ဂန္တာရမ္မကိုပြု၍ ဆရာကြီး \"ဦးရန်ကင်း” အမည်ရှိသော ဥပါသကာသည် မြတ်စွာဘုရား သဗ္ဗညုတဉာဏ်ကို ဆုပန်တော် မူသည်မှစ၍ ဘုရားအဖြစ်သို့ရောက်ပြီးသော် အနုပါဒိသေသနိဗ္ဗာန် စံယူတော်မူသည့်တိုင်အောင် ဝေနေယျတို့အကျိုးကို ဆောင်တော်မူလျက် လေးဆယ့်ငါးဝါ တည်တော် မူသောအစဉ်ကို အစီအလျဉ်မှန်ကန်စွာ ကျမ်းဂန်လာအတိုင်း မှတ်သိလိုပါသည့်အကြောင်းနှင့်တောင်းပန်လျှောက်ထားသည့်အတိုင်း ဗုဒ္ဓဝင်ပါဠိတော် အဋ္ဌကထာ၊ အပဒါန်ပါဠိတော် အဋ္ဌကထာ၊ ဒီဃနိကာယ် မဇ္ဈိမနိကာယ် အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ပါဠိတော် အဋ္ဌကထာ၊ ခုဒ္ဒက နိကာယ် အဝင်ဖြစ်သော ဝိနည်းပါဠိတော် အဋ္ဌကထာ၊ ဓမ္မပဒ သုတ္တနိပါတ် ဇာတ်ပါဠိ အဋ္ဌကထာ၊ စရိယာပိဋက အဋ္ဌကထာ၊ အနာဂတဝင် မဟာဝင် ဒီပဝင် အဋ္ဌကထာ၊ ဇာတတ္ထကီ နိဒါန်း၊ သောတတ္ထကီနိဒါန်း၊ တထာဂတုပ္ပတ္တိကျမ်းတို့၌ ဆိုအပ်သော အဆုံးအဖြတ်ကို ညီညွတ်နှိုင်းဆကာ သင့်ရာသင့်ရာခင်း၍ အကျဉ်းမျှ ပြဆိုပေအံ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ၁။ ဂေါတမဘုရားလောင်း ဆုပန်ခြင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ငါတို့ ဂေါတမ ဘုရားလောင်းသည်“စိန္တိတံ သတ္တသင်္ချေယျ၊ နဝသင်္ချေယျ ဝါစကံ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကာယဝါစံ စတုချာတံ၊ ဗုဒ္ဓတ္တံ သမုပါဂမိ” ဟူသော ပါဌ်နှင့်အညီ ဤရွေ့ဤမျှဟု တွက်ဆမှတ်သားခြင်းငှာ မတတ်ရာသော မဟာကပ်ပေါင်း အသင်္ချေယျတို့တွင် နန္ဒအသင်္ချေ။ သုနန္ဒအသင်္ချေ၊ ပထဝီအသင်္ချေ၊ မဏ္ဍအသင်္ချေ၊ ဓရဏီအသင်္ချေ၊ သာဂရအသင်္ချေ၊ ပုဏ္ဍရီကအသင်္ချေ တည်းဟူသော ခုနှစ် အသင်္ချေအတွင်း၌ ပွင့်တော်မူကုန်သော ဗြဟ္မဒေဝ အစရှိကုန်သော တစ်သိန်း နှစ်သောင်း ငါးထောင်ကုန်သော ဘုရားရှင်တို့ကို ဖူးမြင်တွေ့ကြုံ ရသဖြင့် ဓမ္မဒေသနာကို ကြားနာရလေလျှင် ဘုရားဖြစ်ချင်သော စိတ်တော်ရှိလှ၍ ဒသပါရမီ ငါးလီသော ပရိစ္စာဂတို့ကို တစ်စတစ်စ ဖြည့်တော်မူလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ထို့နောက် သဗ္ဗဘဒ္ဒ အသင်္ချေ၊ သဗ္ဗဖုလ္လ အသင်္ချေ၊ သဗ္ဗရတန အသင်္ချေ၊ ဥသဘ က္ခန္ဓ အသင်္ချေ၊ ခန္ဓုတ္တမ အသင်္ချေ၊ မာဏိတ အသင်္ချေ၊ ဘဒ္ဒ အသင်္ချေ၊ ပဒုမ အသင်္ချေ။ သဗ္ဗဘလ္လ အသင်္ချေတည်းဟူသော ကိုးသင်္ချေထက်၌ ပွင့်တော်မူကြကုန်သော “ပေါရာဏ သကျဂေါတမ အစရှိကုန်သော သုံးသိန်း ရှစ်သောင်း ခုနစ်ထောင်ကုန်သော ဘုရားရှင်တို့နှင့် တွေ့ကြုံပြန်လျှင်လည်း ထို ဘုရားရှင်တို့အား ပစ္စည်းလေးပါးတို့ဖြင့် မြှောက်စားပူဇော်ကာ တရားတော်ကိုနာ၍ “နောင်သောအခါ ငါလည်း ထို့သွင် လူတွင်ထင်ရှား ဘုရားစင်စစ် ဖြစ်စေသော” ဟု နှုတ်ရောစိတ်ပါ ပတ္ထနာ၍ ပါရမီသုံးဆယ် ငါးသွယ်သောပရိစ္စာဂ စရိယတို့ကို နိစ္စကြိုးကုတ် အားထုတ်တော်မူသဖြင့် ဆောက်ဦရင့်မာ၍ “သုမေဓာရှင်ရသေ့” အဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    ထိုမှစ၍ သေလအသင်္ချေ၊ ဘာသအသချေ။ ဇေယျအသင်္ချေ။ ရုစိယ အသင်္ချေတည်းဟူ သော လေးအသင်္ချေနှင့် ကမ္ဘာတစ်သိန်းထက်၌ ပွင့်တော်မူကြကုန်သော နှစ်ကျိပ်ခုနစ်ဆူ ကုန်သော ဘုရားရှင်တို့တွင် ဒီပင်္ကရာမြတ်စွာဘုရားမှစ၍ နိယတဗျာဒိတ်ကို ခံရလျက် ဗောဓိသမ္ဘာရအပေါင်းကို ဖြည့်တော်မူကာ အစဉ်လာသဖြင့် ဤကမ္ဘာဝယ် မဟာသမ္မတမင်း တစ်ကြိမ်၊ သုဒဿနဝရ မန္ဓာတ်မင်း တစ်ကြိမ်၊ မဃဒေဝမင်း တစ်ကြိမ်၊ နေမိမင်း၊ တေမိမင်း၊ သိဝိရာဇ်၊ စန္ဒကုမာရ၊ မဟာဂေါဝိန္ဒ၊ အကိတ္တိဗြာဟ္မဏ၊ သင်္ခဗြာဟ္မဏ၊ ဓနဉ္စယ၊ သသရာဇ၊ ဟတ္ထိနာဂ၊ ဘူရိဒတ္တ၊ စမွေယျ၊ စူဠဗောဓိ၊ မဟိသ၊ ရုရုမိဂ၊ မာတင်္ဂ၊ ဓမ္မဓဇ၊ ဇယဒိသ၊ သိပါလ၊ ယုဓဥယ၊ သောမနဿ၊ အယောဃရ၊ သောဏဒန္တ၊ ကပိရာဇ၊ သစ္စယုဂ၊ ဝဋေပေါတက၊ မစ္ဆရာဇ၊ ကဏဒီပါယန၊ မဟာသုတသောမ၊ သုဝဏ္ဏသာမ၊ ဧကရာဇ၊ မဟာလောမဟံသ တစ်ကြိမ်စီအားဖြင့် သုံးဆယ့်ငါးဇာတ် ဖြစ်တော်မူ၍ ဆောက်ဦရင့်မာသဖြင့် “ဝေဿန္တရာမင်း”၏အဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              စိန္တိတံဂါထာ ရှင်းလင်းချက်။ ။ ဤစကားအစဉ်၌ ဦးတင်၍ပြအပ်သော “စိန္တိတံ သတ္တသင်္ချေယျ စသောဂါထာသည် သင်္ဂါယနာဝင်ရှိ ကျမ်းကြီးကျမ်းခိုင်တို့၌ မလာ။ ဇာတတ္ထကီကျမ်း,\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောတတ္ထကီနိဒါန်း ဤကျမ်းငယ်တို့၌သာ လာသည်ဖြစ်၍ လည်းကောင်း၊ ဤအတိုင်းယူ ချေသော် ပညာဓိက, \u003cspan\u003eသဒ္ဓါဓိက\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eဝီရိယာဓိက ဟူသော သုံးဆူသောဘုရားတို့ ပါရမီဖြည့်တမ်း သည် အထူးအပြား မရှိ။ အသင်္ချေနှစ်ဆယ်စီ အညီကျရာသောကြောင့် လည်းကောင်း၊ ယသောဓရာမှာ ဘုရားလောင်း၏အလုပ်အကျွေး ဖြစ်ရပါကြောင်းကို သုံးသိန်းခြောက်သောင်း သုံးရာ့ရှစ်ဆယ့် ခုနစ်ကုဋေသော ဘုရားအပေါင်း ခြောက်ဆယ့်လေးကုဋေသော ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ အပေါင်း\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eအသင်္ချေသော ရဟန္တာအပေါင်းတို့ထံ ဆုပန်ခဲ့ရသည်ဟု ကျမ်းဂန်လာလျက် ဘုရားမြတ်စွာအလောင်းမှာမူ ဤမျှသာမကသေရာသောကြောင့် လည်းကောင်း ယုတ္တိမရ မုချမယူသာ။ နောက်ဆရာတို့ ကြံစည်၍ဆိုသောစကားသာ ဖြစ်ရာသည်ဟု ပညာရှိပြုသော အချို့ဆရာတို့ ဆိုကုန်သည်။ထိုဆရာတို့၏စကားသည် ကျမ်းဂန်အများကိုလည်း မတိုင်းမထွာ\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eယုတ္တိကိုလည်း မစာနာ\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eပုဗ္ဗာစရိယကိုလည်းမသွားဘဲ စိတ်ရှိတိုင်းသာ ဆိုရာရောက်မည် ထင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်နည်းဟူလျှင် ထိုသူတို့ အပြစ်တင်ကြသော ဇာတတ္ထကီနိဒါန်း၊ သောတတ္ထကီကျမ်းကို “အရှင်စူဠဗုဒ္ဓဃောသ\u003c\/span\u003e' \u003cspan\u003eစီရင်သည်ဟု ကျမ်းနိဂုံးတွင်ပါသည်။ ထိုဆရာလည်း အဘိဓမ္မာ အဋ္ဌကထာကို စီရင်တော်မူပါဟု မဟာဗုဒ္ဓဃောသထံ တောင်းပန်သော သင်္ဂါယနာတင် ကျမ်းဝင်ဆရာပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုဆရာ၏ ဂုဏ်ဝိသေသကို အဋ္ဌသာလိနီ၌\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                “ဝိသုဒ္ဓါစာရ သီလေန၊ နိပုဏာ မလ ဗုဒ္ဓိနာ။ ဘိက္ခုနာ ဗုဒ္ဓဃောသေန၊ သက္ကစ္စ အဘိယာစိတော' \u003cspan\u003eဟု မိန့်သောကြောင့် သိရသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ထိုသို့ ချီးမွမ်းထိုက်သော သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာရှိသော ဆရာသည် မှီခိုရာ သင်္ဂါယနာ ဝင်ကျမ်းဂန်မရှိဘဲ မိမိကြံစည်၍ အနာဒေယျ, \u003cspan\u003eသမ္ပပ္ပလာပ စကားကို မရေးထာ ပေရာ။ ဤကျမ်းကိုမျှ မယူသာသော် ဆရာအဆက်ဆက်တို့ ဖွဲ့စီရင်အပ်သော “သမ္ဗုဒ္ဓေ”စသော ဂါထာတို့သည် အနာဒေယျဝါစာ\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eသမ္မပ္ပလာပချည်း ဖြစ်ရာတော့သည်။ ယင်းသို့ ယုတ္တိ အဝိစာရဏ\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eဂုရုဂါရယု ဖြစ်ရုံသာမဟုတ်၊ ဗုဒ္ဓဝစနဖြစ်သော အပဒါန်ပါဠိတော်\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003e၎င်း၏ အဋ္ဌကထာတို့ကိုလည်း မမြော်ရာ ရောက်ချေသည်။ ထိုပါဠိတော်၌\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဟမို့ ပုဗ္ဗဗုဒ္ဓသု၊ ဗုဒ္ဓတ္တ မဘိပတ္တယိ။ မနသာယေဝ ဟုတွာန၊ ဓမ္မရာဇာ သင်္ခယာ' \u003cspan\u003eဟု ဟောတော်မူသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအနက်ကား-အာနန္ဒ၊ အာနန္ဒာ။ အဟမ္ပိ၊ ငါဘုရားသည်လည်း။ ပုဗ္ဗဗုဒ္ဓသု၊ ရှေ့ရှေ့ သောဘုရားသခင်တို့၏ အထံတို့၌။ မနသာယေဝ၊ စိတ်ဖြင့်သာလျှင် အဓိဋ္ဌိတံ၊ ဆောက် တည်သည်။ ဟုတွာန၊ ဖြစ်၍။ ဗုဒ္ဓတ္တံ့၊ ဘုရားအဖြစ်ကို။ အဘိပတ္ထယ်၊ ဆုတောင် ဖူးပြီ။ တေ၊ ထို ငါ ဆုတောင်းအပ်ကုန်သော။ ဓမ္မရာဇာ၊ ဘုရားအပေါင်းတို့သည်။ အသင်္ခယာ၊ ရေတွက်ခြင်းငှာ မတတ်ရာကုန်ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤသို့ ကိုယ်, \u003cspan\u003eနှုတ်နှစ်ပါးဖြင့် ဘုရားဆုကိုမပန်မီက စိတ်ဖြင့် တောင့်တ၍သာ ပါရမီဖြည့်ရသော ဘဝအသင်္ချေ ရှိကြောင်း၊ ဘုရားအသင်္ချေနှင့် တွေ့ကြောင်းကို ဟောတော် မူသည်။ ယသောဓရာ အပဒါန်၌ကား\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဗြဟ္မဒေဝဉ္စ သမ္ဗုဒ္ဓံ၊ ပေါရာဏံ သကျဂေါတမံ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအညသံ လောကနာထာနံ၊ အဓိကာရံ ဗဟူ မယာ' - \u003cspan\u003eဟူ၍ ဗြဟ္မဒေဝ ဘုရာ လက်ထက်ကို အစပြု၍ လာသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၎င်း အပဒါန် အဋ္ဌကထား စရိယာပိဋက အဋ္ဌကထာတို့၌လည်း “ဣဓ မဟာပုရိသော ဥပနိဿယသမ္မဓောဝ ဟောတိ၊ ပုရိမသု ဗုဒ္ဓသု ကတာဓိကာရော၊ အယံ ပဌမော ဟေတု မဟာဘိနီဟာရာယ” စသည်ဖြင့် လာသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eယင်းသို့ ပါဠိတော် အဋ္ဌကထာတို့ကို ထောက်လျှင် သုမေဓာဇာတ်သို့ မရောက်မီ ပါရမီဖြည့်ရသောကာလကား အရှည်အလျားပင် ရှိ၏။ ယင်းသို့ ရှိငြားသော်လည်း ကပ် ကမ္ဘာများသောကြောင့် ဘုရားဆုကို တောင့်တသသူတို့ ထိတ်လန့်ပေရာသောကြောင့် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43779869114517,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e3760982-6646-4a26-8b4b-d83fe8b6e6b7.jpg?v=1730270583"},{"product_id":"ကျော်မြသန်း-တစ်ကွက်မှားသောကျား","title":"တစ်ကွက်မှားသောကျား","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနှင်းမြူများကျခါစ \u003c\/strong\u003e...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမော်တော်ကားလမ်းနှင့် မီးရထားလမ်းမှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေးကွာသော်လည်း မည်သည့်ယာဉ်နှင့်ပင် လာပါစေ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မြို့ကိုမြင်ရပြီ ဆိုသည်နှင့် အရှေ့ဘက်ဆီမှာ ရွှေတောင် တစ်ခုလို မို့၍ မြင့်တက်လာနေသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေမောဓောစေတီ တော်ကြီးကိုဖူး တွေ့မြင်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမော်တော်ကားလမ်းအတိုင်း လာလျှင်တော့ မြို့ အဝင်မှာ ရပ်ကွက်ပေါင်းများစွာနှင့် တွဲနေသော ကားလမ်း ဘေးမှ ရွာတန်းရှည်များမှာ ကွက်သစ်များ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနေပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပဲခူးမြို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့အဝင်ကျောက်တိုင်ကန်ရပ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကျိုက်ပွန်ဘုရားကြီးကို ကားလမ်းနှင့်မနီးမဝေးမှာ ဖူးတွေ့ရသည်။ အတွင်းဘက်မှာတော့ မဟာစေတီကြီး ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကွက်သစ်နှင့် တစ်ပါတည်း ကားလမ်းပေါ်မှာ တည်ထားသော လက်ဖက်ရည်ဆိုင်၊ ထမင်းဆိုင်များ၊ ကားဂိတ်စသည်..........\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ရှာဖွေရေးဂိတ်များနှင့် မလှမ်းမကမ်းမှာ လုံခြုံရေး ကင်းများ ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပြင်ဘက်အစွန်ဆုံးနေရာမှာသစ်တောဂိတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသစ်တောဂိတ်က တခြားဂိတ်တွေနှင့် ခပ်လှမ်း လှမ်းမှာ နေရာယူရ၏။ အကြောင်းမှု သစ်သယ်ယူလာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော ကားကြီးများကို ရပ်တန့်ရှာဖွေစစ်ဆေးရာ၌ လမ်းပိတ်ကျပ်ဆို့မနေစေရန် နေရာကျယ်ဝန်းထားရ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညနေစောင်းသည်နှင့် မြူနှင်းဝေစပြုလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှင်းငွေ့ရိပ်သန်းလာသည်နှင့်အတူ ညဉ့်ဦးပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်တော့မည်မို့လည်း နေရောင်ကွယ်စမှာအမှောင်က ကြီးစိုးရန် ဟန်ပြင်စပြုလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရန်ကုန်ပဲခူးကားလမ်းမကြီးပေါ်မှာ မော်တော် ကားများ ပြတ်လှသည်ဟုမရှိဘဲ ဝေါခနဲဝေါခနဲ မကြာ ခဏ ဖြတ်သွားနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် ညနေခင်းနေရီရီမှာတော့ကားများ အသွားအလာ ကြသလိုဖြစ်လာလေသည်။ သို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ရှမ်းက ဆေးပေါ့လိပ်ကို မီးညှိကစ `\u003cspan\u003eရွာ၏လမ်းဘေးဝဲယာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သစ်တောဂိတ်မှ တာဝန်ကျနေသည်။ လုံခြုံရေးအကြပ် တစ်ယောက်ဖြစ်၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ရှမ်း၏ ရုပ်ရည်မှာ....\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှမ်း ဟူသော အမည်နှင့်လိုက်ဖက်စွာပင် အသား က တကယ့်ရှမ်းအမျိုးသားတစ်ယောက်လို ဖြူဆွတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ရှမ်း၏ ပညာအရည်အချင်းကတော့ ရှစ်တန်းပဲ အောင်၏။ ကိုးတန်းမှာ နှစ်ခါကျကာ ကျောင်း ထွက်ပြီး သစ်တော အမှုထမ်းဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသစ်တောမှာ မကွေးသားအုန်းမြင့်နှင့် မောတို့ ပဲခူးမှာ ကျောင်းနေဖက်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ မောင်ရှမ်းက ပဲခူးသား။ အုန်းမြင့်က ဖခင်၏အလုပ်ဖြင့်ပဲခူးသို့လာနေရ ကာ ကျောင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖခင်ပင်စင်ယူတော့ မကွေးပြန်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအုန်းမြင့် ဖခင်က သစ်တောဝန်ထမ်းဖြစ်၍ `\u003cspan\u003eသားနှင့်အတူ မောင်ရှမ်းကိုပါ အလုပ်သွင်းပေးကာ ဇာတိ ပဲခူးသို့ပို့၍ သစ်တောလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကြပ်ကလေးဖြစ် လာသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ရှမ်း၏ အသက်က နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်သာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဇနီး မငြိမ်းနှင့် သားတစ်ယောက် သမီး တစ်ယောက်မွေးသည်။ လစာနှင့် အောက်ဆိုက်ကလေး များကြောင့် စားဝတ်နေရေးသိပ်မကျပ်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကားဂိတ်ဆိုတော့ ထုံးစံအတိုင်းဟိုမှသည်မှ အပို ဝင်ငွေကလေးရသလို ဆေးလိပ် လဖက်ဒကာ ကလည်း အပေါသားမို့၊ မောင်ရှမ်းမှာ တစ်စစ်စ၊ အရက်ကြိုက်တတ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ကြောင့် ညနေအလုပ်သိမ်းပြီ ဆိုလျှင် အိမ်သို့တန်းတန်းမတ်မတ်မပြန်ဘဲ အရက်ဆိုင်သို့ဝင်ရ၏။ တွေ့နေကြ ဆုံနေကြအဖွဲ့သားတွေနှင့် ဆံကြ သောက်ကြ စားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟဲဟဲ... ဆရာရှမ်း ဒီနေ့ မမှန်သေးဘူးလားဗျ” “ သစ်တောဂိတ်၏ရှေ့မှဖြတ်လာသော အသံ ကြောင့် မောင်ရှမ်းက လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ “ ဟေ့ ... ဖိုးပိန် ခဏလာဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\" လမ်းပေါ်မှ လှမ်းပြောသူမှာ ဖိုးပိန်ဆို သူ . . ။ အမည်နှင့်လိုက်ဖက် အောင်ပင် ပိန်လှီလှသည်။ ဖိုးပိန်က ချေးကျရာမှာ ပျော်တတ်သည့်ကြက်။ မိဘလည်းမရှိ၊ အခြေအနေမဲ့ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပဲခူးသားဖြစ်သော်လည်း ဘယ်ကရယ်လို ရောက်လာသည်ဟု မပြောနိုင်ဘဲ မြို့ထဲမှာနေထိုင်ကာ ကျောက်တိုင်ကန်ကွက်ကြီးပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့် သူပါရောက်လာကာ အစိုးရအရက်ဆိုင်မှာ ဘုံကျွန် အရက်ကျွန် ခွက်ကောက်၊ ခွက်ကပ်သောက် ဘဝသို့ ရောက်နေရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖိုးပိန်ကို အရက်သမားအားလုံးက နိုင်သည်။ သူကလည်း အားလုံးခိုင်းသမျှ လုပ်ပေးသည်။ ဘုံဆိုင်ဘေးမှာ အိပ်ပြီး ခွက်ကပ်သောက်ကာ ကြုံရာမှာစားသည့် ဖိုးပိန်က သူ့ဟာသူပျော်နေ၏။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံ အသုံးပြတ်လျှင် ဈေးထဲမှာ လစ်လျှင်လစ် သလို ဆွဲတတ်သုတ်တတ်သေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e    အကျင့်စာရိတ္တကောင်းလှသည်ဟုမဆိုသာချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e      တစ်ခါတစ်ရံလည်းကူညီတတ်သဖြင့် သူ့အား ကွက်သစ်တစ်ခုလုံးက ဘေးမဲ့ထားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခိုင်းစရာ ရှိလျှင် ခေါ်ခိုင်း၏၊ အရက်ဖိုးပေးသည်။ ဈေးတောင်းထမ်း ဆန်ထမ်းလည်းကြုံလျှင်လုပ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစွဲမြဲသည်ကတော့ အရက်ဆိုင်မှာပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဆရာရှမ်း ဘာခိုင်းမလို့လဲဗျာ” ဖိုးပိန်က အနားသို့ရောက်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ၏ ပိန်လှီလှသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်၊ ပြားချပ်သော မျက်နှာသေးသေးလေးဖြင့် မျက်လုံးလေး ပေးကလပ် လုပ်ကြည့်နေ၏။ အရက်၏ဒဏ်ကြောင့် လည်း အသားမှာ ခမ်းခြောက်ကာဆံပင်နီကြောင်ပွရောင်း ပြီး မျက်ထောက်တွေ နီရဲနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရော့ကွာ........... ဟောဒီ ငါးတွဲငါ့အိမ်သွားပေး စမ်း၊ မငြိမ်းကို ပြော၊ ငါးကို ကြော်ထားလို့၊ ခုပဲ သစ်ကား ပင်လာတယ်”“ဟုတ်ကဲ့” ဖိုးပိန်က ငါးတွဲကို လက်ပြောင်းလွှဲလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဆရာ... တစ်ပက်လောက်သောက်ချင်တယ် ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နေဦးကွာ၊ ညသမားလာရင် ငါ ဂျူတီထွက် တော့မှာ၊ ဆိုင်မှာဆုံတော့မှ ငါ တိုက်ပါ့မယ်၊ မင်းကလဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖိုးပိန်က ရယ်ကျဲကျဲလုပ်၍ ငါးတွဲကိုင်ကာ ကွက်သစ်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကားလမ်းဘေးမှ ကွက်သစ်ဖြစ်၍ ကျူးကျော် အိမ်ရာထဲ အဖီများဖြင့် ဝင်လမ်း ဖြတ်လမ်းတွေ ရှုပ်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကားဝင်ဖို့မဆိုထားနှင့် ဆိုက်ကားပင် မဝင်နိုင်၊ မီးဘေး ကြောက်ရသည့် ရပ်ကွက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရပ်ကွက်ထဲမှ ထွက်ရောင်းသော ထမင်းဆိုင်တွေ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွေကလည်း သိပ်မကောင်းလှ၊ ကျဘမ်းအလုပ်သမားတွေ သောက်ကြသည်။ မြို့ထဲနှင့် လှမ်း၍လည်း အရောင်းပါးကာ လူကျဲနေတတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        ဖိုးပိန်က ငါးတွဲကလေးကိုဆွဲ၍ မောင်ရှမ်း၏မိန်းမ မငြိမ်းအိမ်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့လေသည်။ မောင်ရှမ်း၏ အိမ်ကလေးမှာ ကျူးကျော်ရပ်ကွက် တစ်ကွက်မှာဆောက်ထားသော ထရံကာ ဓနိမိုးအိမ်ငယ်လေးဖြစ် သည် မငြိမ်းက ဆင်းရဲပေမယ့် သပ်ရပ်စွာ နေတတ် သူ အိမ်ကလေးမှာ သန့်ရှင်းနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အိမ်သုံးပစ္စည်းနှင့် အိုးခွက်ပန်းကန်တို့မှာမူ ပြောင်စင်ကာ သန့်ပြန့်နေလေသည်။ မငြိမ်းက လူမလှ သော်လည်း လှပပ သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်နေမှ ကြိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမငြိမ်ကား အသက်သုံးဆယ်ကျော်မျှသာရှိသေး ၏။ အုန်းနှဲရွာသူဖြစ်သည်။ သစ်ကိစ္စသွားလာရာက မောင်ရှမ်းနှင့်တွေ့ပြီး ပါလာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ မိဘတွေက လယ်သမား ယာသမားတွေ။ - မငြိမ်းမှာ ခြိုးခြံချွေတာ သုံးစွဲတတ်သူဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစည်းကမ်းရှိသည်။ အိမ်ထောင်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင် - စွမ်းရှိသော မိန်းမကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလင်းအပေါ် ရိုသေမြတ်နိုးသလောက် မယား၏ ဝတ္တရား ငါးပါးကိုလည်း ကျေပွန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသားနှင့်သမီးကို ပညာဖြောင့်ဖြောင့် သင်ပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသားကြီးက ငါးတန်း၊ သမီးငယ်က သုံးတန်းမှာ ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးကြိုးစားကြသည်။ တစ်နှစ်တစ် တန်းမှန်မှန်အောင်ပြီး စားလည်းတော်ကြကာ အတန်းထဲ မှာ.ဒုတိယနေရာချိတ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမငြိမ်းမှာ သူ့အတွက်မူ ထမင်းတစ်လုပ်ကို လင် လုပ်စာနှင့် ဝရုံသာရှိသဖြင့် တစ်ဖက်တစ်လှမ်း ဝင်ငွေရ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောင် ကျောက်တိုင်ကန်ကားဂိတ်မှ မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်သို့ အကြော် ကြော်ပို့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမုန့်ဟင်းခါးဆိုင် သုံးဆိုင်က မငြိမ်း၏ အကြော် ကို ဒိုင်ခံယူသည်။ ဘူးသီးကြော်၊ ဘရာကြော်၊ မန္တလေးပဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြော် စသည်ဖြင့် တစ်နေ့လျှင် တစ်ဆိုင်အကြော်ငါးဆယ် ဖြင့် နေ့စဉ်နံနက်တိုင်းမှာ အကြော်သုံးရာခန့် ပို့ရသည့်ဝင် ငွေမှာ မဆိုးလှ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျန်သည့် နေ့လယ်ချိန်ကိုလည်း အနားမပေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမငြိမ်း၏ နေ့နူတဝ အလုပ်မှာ........\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနံနက်သုံးနာရီထပြီး ဆီအိုးကြီးတည်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညကတည်းက ယူထားသောဆန်မှုန့်ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆော်ဒါရော ဆားပြား သင့်စေပြီး အစာနှင့်အသင့်ပြင်ကာဆီ အိုးကျက်သည်နှင့် စတင်ကြော်တော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနံနက်ငါးနာရီမှာ အကြော်စုံရလေပြီး ဆိုင်များသို့ သားကြီးနှင့် အတူသွားပို့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေ့လည်မှာ တစ်ခါထပ်၍ကြော်ပြီး၊ ယင်း အကြော်မှာ ငှက်ပျော်ကြော်နှင့် မုန့်လုံးကြီးတို့များသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအကြော် အချို့ကိုမူ ညနေ ကျောင်းဆင်းလာပြီးချိန်၌သာ သားကြီးကထွက်၍ ကားဂိတ်မှာ ဗန်းက လေးဖြင့် ထိုင်ရောင်းပေးရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသမီးငယ်က အိမ်စောင့်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသမီးငယ်လည်း ထမင်းအိုးတော့ ချက်တတ် အောင် သင်ပေးထားကာ မိခင်အား တစ်ဖက်တစ်လမ်း ကူလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ရှမ်း၏အလုပ်ကတော့................. နံနက် အိပ်ရာထပြီးသည်နှင့် ရေမိုးချိုးကာ ယူနီ ဖောင်း လဲလှည်ပြီးလျှင် ထမင်းကြော်စား၍ အိမ်မှထွက် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကားဂိတ် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီးမှ သစ်တောရုံးသို့သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရုံးမှာတာဝန်ကိစ္စများလုပ်ကိုင်ခွဲဝေပြီးသည်နှင့် သူကြီးကြပ်ရသည့် ဂိတ်ရုံးသို့လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂိတ်ရုံးမှ သစ်တော လုံခြုံရေးနှင့် ရှာဖွေရေးဝန်ထမ်း သုံးဦးရှိရာ မောင်ရှမ်းက တာဝန်ကြပ်ဖြစ်သည်။ သူ့စကားကိုပင် နားထောင်လုပ်ကိုင်ကြရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e-ကုန်ကားဖြင့် တင်လာသော သံစ်များကို မျှောစာ၊ ပါမစ်ခွင့်ပြုမိန့် သယ်ဆောင်ခွင့်ပါမပါ စစ်ဆေးရသလို..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသစ်တောထွက်ပစ္စည်းဖြစ်သည့် ထင်း၊ မီးသွေး စသည်တို့ကိုလည်း စစ်ဆေးရလေသည်။ တစ်နည်းတော့ ရှာဖွေရေး ခေတ်မှ ရှာဖွေရေးပုံစံပါလေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေ့စဉ် ဟိုမှသည်မှ မကင်းရာမကင်းကြောင်းနှင့် ပေးသွားသည့် အပိုဝင်ငွေမှာ အိမ်သို့ပါတာတစ်ဝက်၊ အရက်ဆိုင်မှာ တစ်ဝက်ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညနေ ငါးနာရီကျော်ပြီဆိုလျှင် ဂိတ်တာဝန်ပြီးဆုံး - ၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညတာဝန်သမားသို့လွှဲပြီး ပြန်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမောင်ရှမ်း အိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဘယ် တုန်းကမှ ပြန်လေ့မရှိ။ အရက်ဆိုင်မှ တစ်ဆင့်သာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43795171016853,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_3a2221e7-fd46-4bab-a9e2-4f591892c84d.jpg?v=1730270624"},{"product_id":"ကျော်မြသန်း-ထောင်သို့အဝင်-ထောင်မှအထွက်","title":"ထောင်သို့အဝင် ထောင်မှအထွက်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: left;\"\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e:: ဤ အီးဘွခ်(အခမဲ့) ကို ဒေါင်းလုပ်ဆွဲယူရန် (Buy it now) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍ ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (Order) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် အီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: mgyoe.com ရှိ အီးဘွခ်စာအုပ်များသည် အင်တာနက်ပေါ်၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာကပင် ပြန့်နှံ့နေပြီးသား စာအုပ်များသာဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: စာဖတ်သူများ ဖတ်ချင်၍ရှာသည့်အခါတွင် အလွယ်တကူ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ရန် စုစည်းထားပေးခြင်းမျှသာဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: စာအုပ်တိုက်များမှ ပြန်လည်ရိုက်နှိပ်ထုတ်ေ၀လျှင် ၄င်းအီးဘွခ်ဒေါင်းလုပ်လင့်များကို ပြန်လည်ဖြုတ်ချသွားမည်သာဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e-------------------------\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း(တစ်)\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညဦးပိုင်းကတည်းက တစိမ့်စိမ့် တသိမ့်သိမ့် လှိမ့်လှဲကာ ရွာနေသောမိုးမှာ မိုးလင်းသည့်တိုင် စဲမည့်ဟန်မရှိသေးဘဲ ငြိုးမာန်ဖွဲ့ ကာ သဲသဲမဲမဲရွာနေဆဲပင်။ ယနေ့တစ်မနက်လုံး နေခြည်ပျောက်သော်မှ မထိုးသာ အောင် တစ်မိုးလုံးမှောင်ရိပ်ထိုးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစနေမိုး အငြိုးနှင့်ရွာတတ်သည်ဟု ဆိုစကားရှိသော်လည်း ထိုနေ့ သည် စနေနေ့မဟုတ်ပါလေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဗုဒ္ဓဟူးနေ့သာ ဖြစ်ပါလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိုးလင်း အိပ်ရာမှ အထ,\u003cspan\u003eတွင် အော်သံကြားရလေ့ရှိသော ဈေး သည်များ၏ အသံများပင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပြင်သို့မထွက်လျှင် မဖြစ်သူများသာ အိပ်ရာထဲမှ မထ,\u003cspan\u003eချင် ထ\u003c\/span\u003e,\u003cspan\u003eချင် ထ\u003c\/span\u003e,\u003cspan\u003eလိုက်ရသော်လည်း အပြင်မထွက်ဘဲနေနိုင်သူများမှာမူ နိုးနေသည် တိုင် အိပ်ရာထဲမှ မထ\u003c\/span\u003e,\u003cspan\u003eကြဘဲ ကွေးကောင်းနေတုန်း၊ တွေးကောင်းနေတုန်း၊ လှိမ့်ကောင်းနေတုန်း၊ လူးကောင်းနေတုန်း၊ နှပ်ကောင်းနေတုန်းရှိနေကြ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုထားရီ မှာ သွယ်လျလျ သူမ၏ကိုယ်လုံးကလေးကို ဂွမ်းစောင် အိအိနှင့်ထွေးပြီး အိပ်ရာထဲမှာ နှပ်လို့ကောင်းနေဆဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခါတိုင်းဆို မနက်မိုးလင်းသည်နှင့် နုထားရီ၏ မျက်နှာပေါ်မှာ အလှရောင်စုံပန်းများ ပွင့်လန်းပြီးသား ကြော့ကြော့တင်တင်ကလေး ရှိနေ တတ်သည်သာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်နေ့တော့ အိပ်ရာထဲကထရမှာ ဝန်လေးနေသည်။ နုထားရီ ၏ခင်ပွန်းသည် ဦးခင်မောင်သန်းမှာမူ အိပ်ရာထဲကထသွားပြီဖြစ်၏။ နုထားရီ မှာ မယားဝတ်ငါးပါးနှင့်အညီ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ အရင်ထ၍၊ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ဝေယျာဝစ္စများကို လုပ်ပေးစရာမလို။ အိမ်မှုကိစ္စအဝဝအတွက် အဆင်သင့်လုပ် ပေးထားမည့် အိမ်ဖော်ရှိနေသည်။ ။ပြီး .. သူတို့လင်မယားက မယားဝတ်ငါးဖြာ လင့်ဝတ်ငါးဖြာ ဆိုသည်ကို အလေးမူ အရေးတင်ကြသူများမဟုတ်ပါလေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတကယ်တော့ ဦးခင်မောင်သန်းမှာလည်း ဇနီးချောလေးဘေး တွင် `\u003cspan\u003eအသာမှိန်းပြီး ကယုကယင်နှပ်နေချင်သေးသည်။ မယားဘေးတွင် စကားကြွယ်၍ သဲသဲမဲမဲ ရွာနေသော မိုးနှင့်အပြိုင် တသိမ့်သိမ့် တငြိမ့်ငြိမ့် လှိမ့်လှဲနေချင်သေးသည်။ ရုံးသွားဖို့တာဝန်ရှိသေးသမို့သာ အိပ်ရာထဲမှ မထချင် ထချင် ထလိုက်ရ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်နေ့ အရေးကြီးသော အမှုချိန်းရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလွှတ်တော်ရှေ့နေကြီး ဦးခင်မောင်သန်းမှာ အလုပ်ဂုဏ်အရ ဦးတပ်ခေါ်ရသော်လည်း လူလတ်ပိုင်းမျှသာရှိသေး၏။ သို့စေကာမူ ဥပဒေ နယ်ပယ်ဝန်းကျင်တွင် နာမည်ကြီးနေသူဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအာဝဇ္ဇာန်းရွှင်သလောက် ဥပဒေအချက်အလက်များကို ကုတ်ကုတ်ခဲခဲ ရှာဖွေတတ်၍ မေးမြန်းလျှောက်လဲသည့်နေရာတွင် တော်သည် ထက်သည်ဟု သတင်းကြီးနေသူလည်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကြောင်းကရှိနေသည်။ '\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်နေ့ သူလိုက်ရမည့်အမှုတွင် သူက တရားခံရှေ့နေ၊ သူနှင့် \"အပြိုင်ကြဲရမည့် တရားလိုရှေ့နေကြီးမှာ နှယ်နှယ်ရရမဟုတ်။ သူ့ထက် ဝါလည်းရင့်သည်။ သညာလည်းရှိသည်။ ထိပ်ထိပ်ကြဲ လွှတ်တော်ရှေ့နေကြီး တစ်ယောက်လည်းဖြစ်သည်။ ဥပဒေနယ်ပယ်တွင် သူတို့ကိုယ်တိုင်က ဆရာ တစ်ဆူအဖြစ် သဘောထား အလေးမူရသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသေးအဖွဲအချက်ကလေးကအစ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ကိုင်နိုင်စွမ်းရှိ . သည်ဟု ကျော်ကြားနေသူလည်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတရားခွင်တွင် တစ်ခါမှ မဆုံစည်းခဲ့ဖူးပေ။ သည်နေ့ ရင်ဆိုင်ရတော့မည်။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဦးခင်မောင်သန်းမှာ အရှိန်အဝါကြောင့် အနည်း ငယ်သွေးလန့်သလိုရှိနေသည်။ ရွံ့စိတ်ကလေးများလည်း ထင်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမှုကလည်း ရိုးသယောင်နှင့်ဆန်းသည်။ အလှည့်အပတ်တွေများသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ၏တရားခံဘက်ကလည်း အားနည်းချက်တွေ အတော်ရှိ နေသည်။ တရားလိုဘက်က ဘယ်လောက်အထိ ပိုင်နိုင်သော ကိုင်ကွက်များ ရှိနေသည်ကိုလည်း အကဲဖမ်းရခက်လှသည်။ . ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းအမှုတွင် ကနဦးကတည်းကပင် ဦးခင်မောင်သန်းက မလိုက် လိုကြောင့် ငြင်းခဲ့သည်။ သို့စေကာမူ ဦးခင်မောင်းသန်း၏ မိဘများနှင့်ပတ် သက်ပြီး မကင်းရာမကင်းကြောင်း အကြောင်းများရှိနေသည့်ပြင် ချစ်ဇနီး “ထားရီကလည်း ကိုကို သည်အမှုကို လိုက်မှဖြစ်မည်ဟု တကျည်ကျည် နားပူနာဆာလုပ်ခဲ့သမို့ လက်ခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ၏တရားခံသည် ယင်းအမှုကို ကျူးလွန်ဖွယ်ရှိသည်။ ကျူးလွန် (စရာအကြောင်းများရှိသည်ဟု မှုဖြစ်ကြောင်းခြင်းရာက ကြိုတင်ကောက်ချက် ဆွဲရမည်သို့ရှိနေသည့်ပြင် ဦးခင်မောင်သန်း ကိုယ်တိုင်ပင် သူ၏တရားခံသည် ကျူးလွန်လိမ့်မည်ဟု သံသယရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- မည်သို့ပင်ဖြစ် ကိုယ့်အမှုသည်အတွက် မိမိတွင် တာဝန်ရှိသည်ကို တော့ ဦးခင်မောင်သန်းက မျက်ခြည်ပြတ်မခံပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခါတိုင်းလိုက်ရသော အမှုများလို စိတ်ပါလက်ပါ မရှိသည်မှာ တော့အမှန်။ သူ၏တရားခံနှင့် တွေ့ဆုံရာတွင် အားရပါးရမရှိ။ သူ့အတွက် အထောက်အကူဖြစ်သည်မှာလည်း စိတ်မပါမှု၏အကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည် ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးခင်မောင်သန်း၏ အတွေးစဉ်များမှာ လက်ဖက်ရည်စားပွဲမှ \"ထောင်သို့ ရောက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခန်း(နှစ်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမှုလက်ခံလိုက်ပြီးသည်နှင့် ဦးခင်မောင်သန်း၏ ပထမတာဝန် မှာ သူ၏ အမှုသည်နှင့် တွေ့ဆုံရေးပင်ဖြစ်သည်။ လက်ရှိအားဖြင့် သူ၏အမှုသည်မှာ အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှေ့နေတစ်ယောက်အဖို့ တရားခံနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ရရေးမှာ မခက်ခဲ လှသော်လည်း တရားခံနှင့်မတွေ့ခင် တရားခံ၏မိသားစုနှင့် တွေ့ဆုံရလျှင်ကောင်းလေမလားဟု စဉ်းစားခဲ့သည်။ မိမိ၏အမှုသည်နှင့်ပတ်သက်လာလျှင် ထိုအမှုသည်၏ ငယ်စဉ်ကလေးဘဝကစတင်သော ရာဇဝင်ကို စူးစမ်းတတ် သည်မှာ ဦးခင်မောင်းသန်း၏ အလေ့အထဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမှုအတွက် အရေးပါသည်ဖြစ်စေ၊ မပါသည်ဖြစ်စေ၊ ဒါကို ဦးခင်မောင်သန်း လုပ်လေ့လုပ်ထရှိ၏။ တစ်ခါတစ်ရံ အမှုအတွက် အထောက် အကူရခဲ့ဖူးသည်များလည်း ရှိပေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် ယခုအမှုတွင် တရားခံကိုယ်တိုင်ပြောသည့် သူ့အတိတ် ဇာတ်ကြောင်းကို ပထမနားထောင်ကြည့်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ပြီး တရားခံရှိရာ အကျဉ်းထောင်သို့ ရောက်ခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက်ဆိုင်ရာ ထောင်တာဝန်ခံများထံ တရားခံနှင့် တွေ့ဆုံခွင့် ''\u003cspan\u003eရရေးကို တောင်းခံပြီးနောက် ထောင်မှူးကြီး ရုံးခန်းထဲမှ ထိုင်စောင့်နေခဲ့သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမကြာမီ သူ၏အမှုသည်မှာ အစောင့်ဗာရာတစ်ယောက်နှင့် ထောင်မှူးကြီးရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ထောင်မှူးကြီးကို ရော့ရဲရဲ အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ထောင်မှူးကြီးညွှန်ပြသော ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ။ဦးခင်မောင်သန်းက သူ၏တရားခံကို ထောင်မှူးကြီးရုံးခန်းဝင် လာကတည်းက လျှပ်တစ်ပြက် လေ့လာအကဲခတ်လိုက်၏။ ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ၏အမည်မှာ ဦးလွန်းဝေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအစိုးရဌာနတစ်ခုမှ လခ တစ်ထောင်အထက်ရသော အရာရှိကြီး တစ်ဦးဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပြင်တွင် သူ့ကို လူကိုယ်တိုင် လျှပ်တစ်ပြက် တွေ့ဖူးခဲ့၏။ ဓာတ်ပုံထဲတွင်မူ အသေအချာ တွေ့မြင်ခဲ့ဖူးပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဓာတ်ပုံထဲက ဦးလွန်းဝေမှာ လူချောလူခန့်တစ်ယောက်။ ဥပဓိရုပ် ခန့်ညားသည်။ လေးစားအပ်သောအသွင်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယနေ့အမြင်နှင့်မူ တခြားစီသို့ဖြစ်နေသည်။ ဓာတ်ပုံထဲက ရုပ်ရည် ဟန်ပန်နှင့် အကွာကြီးကွာနေသည်။ ဟုတ်ပါရဲ့လားဟု ထင်မှတ်စရာဖြစ် ။ လောက်အောင်ပင် ပြောင်းလဲနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ၏အရပ်အကောင်းမှာ နဂိုအတိုင်းရှိနေစေကာမူ ပြည့်တင်းသော အသားအရေများမှာ ရော့ရဲသည်သို့ရှိနေ၏။ မျက်နှာမှာ အတော်ကြီးချောင်ကျနေ သည်။ ပြည့်ပြည့်ဝဝ အိပ်စက်ခြင်းမရှိကြောင်းကို သူ၏မျက်လုံးဝန်းကျင်မှ အသားဆိုင်များက ဖော်ပြနေသည်။ မျက်လုံးအိမ်မှာ ကြည်လင်ခြင်းမရှိဘဲ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်မှာ သူ၏ရုပ်ရည်ကို ပို၍ အားနည်းစေသည်ဟု ဆိုရမည်ထင်သည်။ အထူးသဖြင့် သိသာထင်ရှားသည်မှာ သူ၏မျက်နှာတစ်ပြင် လုံးတွင် ထင်ဟပ်နေသည့် သွေးရိပ်ပင်။ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောင်မှူးကြီးက သူ့ကို တလေးတစားဆက်ဆံခဲ့သော်လည်း သူ၏ ညှိုးရိပ်မှာ လန်းဆန်း၍မလာပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဦးလွန်းဝေနဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်\" “ဟုတ်ကဲ့” “ကျွန်တော် ခင်မောင်သန်းပါ၊ ဦးလွန်းဝေရဲ့ အမှုအတွက်လိုက်ဖို့ . ဦးလွန်းဝေရဲ့ မိခင်က ကျွန်တော့်ကို ငှားထားပါတယ်” “ဟုတ်ကဲ့”“ဦးလွန်းဝေရဲ့ သဘောထားကို ကျွန်တော် သိပါရစေ” “ဟုတ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးခင်မောင်သန်း ပြောသမျှကို သူက “ဟုတ်ကဲ့”တစ်လုံး တုံ့ပြန်နေသည်။ ဝမ်းသာရိပ်လည်းမပြ၊ အားတက်ရိပ်လည်းမပြ၊ သူ့က ကောင်းသည် ဆိုးသည်ဟုလည်း စကားလုံးမှထွက်မလာ။ အမေးအမြန်းလည်း မရှိ။ သူ၏အမူအရာမှာ အေးတိအေးစက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးခင်မောင်သန်းနှင့် မျက်လုံးချင်းဆိုင်ရမည့်အစား သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရုံးခန်းနံရံများဆီသို့ ပျံ့လွင့်နေသည်။ “ဒါဖြင့် ဦးလွန်းဝေ သဘောတူတယ်ပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်တော့မှ တုံ့ပြန်စကားသံထွက်လာသည်။ : “ဆောရီးပဲဗျာ၊ ဘာကို သဘောတူရမှာလဲ”ဟု အမေးပြပြန်ထုတ်ခဲ့၏။ သူ၏စိတ်များ မထိန်းနိုင်အောင် ပျံ့လွင့်နေသည်မှာ သေချာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော် ဦးလွန်းဝေ အမှုအတွက်လိုက်ပါဖို့ ဦးလွန်းဝေရဲ့ ဆန္ဒ မေးတာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဪ..ဟုတ်ကဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ဆက်တွဲစကား ထွက်မလာဘဲ ငေးကြည့်နေပြန်သည်။ ပြီး .. စားပွဲကို '\u003cspan\u003eလက်ညှိုးနှင့် တဒေါက်ဒေါက် ခေါက်နေသည်။\u003c\/span\u003e ' ' \u003cspan\u003eထိုမှ မေးစေ့ကို နှစ်ခါသုံးခါလောက် ပွတ်ပြီး “ဒါဆို ကျွန် ဇနီးနဲ့ တိုင်ပင်ဦးမှထင်တယ်”ဟု တစ်လုံးချင်း ဖြည်းဖြည်းလေးလေးပြောလိုက် သော တုံ့ပြန်အဖြေထွက်လာသည်။ ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးခင်မောင်သန်းမှာ အာမေဋိတ်သံ ထွက်မသွားအောင် မနည် ကြီး ထိန်းလိုက်ရ၏။ ဘာဆက်ပြောရမှန်းမသိအောင် အံ့သြတကြီးဖြစ်သွားရသည်။ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးခင်မောင်သန်းမှာ ဦးလွန်းဝေတို့ အိမ်ထောင်ရေးနှင့် ယခ့ မူခင်းဖြစ်အကြောင်းကို အကြမ်းဖျင်းသိထားရသမို့၊ ဦးလွန်းဝေ၏ အဖြေစကား ကြားရသောအခါ အံ့သြတကြီးဖြစ်သွားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခု အမှုဖြစ်ခြင်းအကြောင်းရင်း ခံမှာ သူတို့အိမ်ထောင်ရေး အဆင်မပြေမှုမှ မြစ်ဖျားခံလာသည်မဟုတ်ပါလား... ပြီး ... သူ၏ဇနီးကိုယ်တိုင်က သူ့ကို တရားခံအဖြစ် စွပ်စွဲ ထားသည်ကိုမှ ဦးလွန်းဝေ သတိမူမိပါလေစ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါတော့ ဦးလွန်းဝေ သဘောအတိုင်းပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က တိုင်ပင်ဖို့ လိုမလို မေးတာပါ ခင်ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့် အတွေးအခေါ်တွေ ကဘောက်တိကဘောက်ချာဖြစ်နေရင်လည်း ခွင့်လွှတ်ပါနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်တော့မှ ဦးခင်မောင်သန်း ခမျာ '\u003cspan\u003eဦးလွန်းဝေအပေါ် အံ့သြ ရသည်ထက် သနားသွားရပြန်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ဆုံးကျမှ “ဦးခင်မောင်သန်းကို ကျွန်တော် ယုံကြည် အားကိုးပါတယ်ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဦးခင်မောင်သန်း သဘောအတိုင်း ဆောင်ရွက်နိုင်ပါတယ်” ဟု\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e သူ၏ နှုတ်ဖျားမှ ဆိုစကားထွက်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အမှုနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဦးလွန်းဝေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ အပေးအယူ မျှတပွင့်လင်းဖို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလိုပါလိမ့်မယ်၊ ဒါမှလည်း ကျွန်တော့်အနေနဲ့ အမှုအတွက် - ပြင်ဆင်နိုင်မှာဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဒီအမှုမှာ ဦးလွန်းဝေအနေနဲ့ တကယ်ကျူးလွန်၊ မကျူးလွန်ဆိုတာ သိဖို့လိုပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e '' \u003cspan\u003eသူက အတန်ကြာ စဉ်စားနေသည်။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြီးမှ ... “ဦးခင်မောင်သန်းကကော ဘယ်လိုများ ထင်မြင်ပါသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော့်ရဲ့ ထင်မြင်ချက်က အရေးကြီးတာမဟုတ်ပါဘူးလေ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဦးလွန်း ဝေရဲ့ ပြောပြချက်ကသာ အရေးပါမှာပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ကဲ့ .. ကျွန်တော် မကျူးလွန်ခဲ့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ကဲ့ .. ဆိုပါဦး” - ,\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “မကျေနပ်တဲ့ ခံစားမှုရှိတာတော့ အမှန်ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဒါဖြင့် ..” “သူတို့အကွက်ဆင်တဲ့ကိစ္စပဲလို့ ကျွန်တော် ပြောရမလား၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ကျွန်တော် ကျူးလွန်ပါတယ်လို့ ဝန်ခံချက်ပေးလိုက်ရမလားဆိုတာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခုထက်ထိ ဆုံးဖြတ်လို့မရသေးပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဒါဆို ကျွန်တော့်ဘက်က အတော်လေး အခက်အခဲတွေ့နိုင်စရာရှိပါ တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e.“ဟုတ်ကဲ့ .. ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် ဦးခင်မောင်သန်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ကာကွယ်ဖို့အတွက် တရားရုံးပေါ်မှာ ထွက် ဆိုရမယ့် ထွက်ဆိုချက်တွေဟာ မေရဲ့ သိက္ခာကို အတော်လေးထိခိုက် စေရတော့မှာပါ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ကျွန်တော် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဝန်ခံရရင် မေ့ကို ကျွန်တော် ခုထက်ထိ ချစ်နေတုန်းပဲလေ”.. “ဒါဆိုလည်း ဒီအမှုမှာ ကျွန်တော်ပါဝင်ဖို့ လိုအပ်ပါဦးမလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အို .. အို ... ဒီလိုလည်းမဟုတ်ပါဘူးလေ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့်ရဲ့ ခံစားချက် • ကို ဘာဖြစ်လို့များ ပြောနေမိပါလိမ့်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် ထပ်လောင်းတောင်း ပန်ပါတယ် ဦးခင်မောင်သန်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဦးခင်မောင်သန်းရဲ့ စေတနာကို တန်ဖိုးထားလေးစားပါတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဦးလွန်းဝေရဲ့ ခံစားချက်ကို ကျွန်တော် ကိုယ်ချင်းစာပါတယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မမေးမဖြစ် လို့ မေးရတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ပြီး ဦးလွန်းဝေရဲ့ တိကျတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ကသာ အမှုအတွက် အထောက်အကူဖြစ်မှာမို့ပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဦးခင်မောင်သန်း စိတ်ချလက်ချ ယုံကြည်စေချင်တာကတော့ ဒီအမှုကို . ကျွန်တော် မကျူးလွန်ဘူးဆိုတာပါပဲ” '\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးခင်မောင်သန်းမှာ သူ၏အမှုသည်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ ဆုံခဲ့ရာ၌ အတော်လေး ဦးနှောက်ခြောက်ခဲ့ရသည်။ စိတ်လေးခဲ့ရသည်။ ၊ ဘာမှ ရေရေရာရာမရှိဘဲ ပဟေဠိတထွေးကြီးကို ပိုက်ပြီး ပြန်ခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိမ်ရောက်သည့်အခါ ချစ်ဇနီး နုထားရီကို ပြန်ပြောခဲ့ရသည်။ .: နုထားရီကတော့ တအံ့တဩမဖြစ်။ ဦးလွန်းဝေတို့အကြောင်းကို ဦးခင်မောင်သန်းထက် ပို၍သိထားသောကြောင့်ပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကိုကို ဦးလွန်းဝေတို့ဇာတ်ကြောင်းကို လိပ်ပတ်မလည်သေးလို့ပါ။ ဦးလွန်းဝေ သူ့မိန်းမအပေါ် ချစ်ပုံမျိုးကတော့ ဥပမာတင်စားစရာ မရှိလောက်အောင်ပဲဆိုပါတော့။ ယောက်ျားတိုင်း ခွင့်မလွှတ်နိုင်တာမျိုးကို ခွင့်လွှတ်ပြီးချစ်တဲ့အချစ်ပဲ၊ တယူသန်အချစ်လို့ပဲပြောရမလား၊ တဇောက်ကန်းအချစ်လို့ပဲဆိုရမလား မသိဘူး” . . . . ဟု နုထားရီက မှတ်ချက်ပေးခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဥပဒေရှုထောင့်က ကြည့်မြင်ရသော ဦးခင်မောင်သန်းမှာမူ ဦးလွန်းဝေ၏ သဘောထားကို လက်မခံနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်အခြေအနေ၊ သည်အနေအထားမျိုးနှင့် တရားခွင်မှာ ဘယ် လိုရင်ဆိုင်ရမှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43795175964821,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c273dcfb-b58b-491c-ad16-5727124b63c6.jpg?v=1730270635"},{"product_id":"ကျော်မြသန်း-ပလက်ဖောင်းမင်းသား","title":"ပလက်ဖောင်းမင်းသား","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒုတိယကမ္ဘာစစ် မဖြစ်မီက \u003c\/strong\u003eရန်ကုန်မြို့နေသူ အများ၏ ပါးစပ်ဖျားတွင် ရေပန်းစား အပြောများခဲ့သည့် လူပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ရှိခဲ့၏။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသုသည် လူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကျိုးပြုသည့် လုပ်ရပ်များလုပ်ခဲ့သူ တစ်ယောက် မဟုတ်စေကာမူ ခေတ်ကာလအလျောက် ထူးခြားသော သူ၏ လုပ်ရပ်ဖြစ်စဉ်များကြောင့် သူ၏ အမည်နာမမှာ ဟိန်းထွက် ကျော်ဇောလို့ လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသု၏ လုပ်ရပ်ဖြစ်စဉ်များမှာ ကောင်းရိပ်ဘက်သို့ အလေးမသာသည့် အလျောက် မကောင်းသတင်းဆိုးများနှင့် ယစ်ထွေးခဲ့သည်။ '\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမည်ကြီးသော်လည်း နာမည်မကောင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းသောနှင့် ကျော်ကြားထင်ရှားခြင်းသည် နှစ်လိုဖွယ်ဖြစ်သော် လည်း မကောင်းရိပ်ထင်သော ကျော်ကြားခြင်းသည် နှစ်လိုဖွယ်ရာ မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းသတင်းနှင့် ကျော်ဇောထင်ရှားသူမှာ အသက်သေသော်လည်း နာမည်မသေ။ မကောင်းသတင်းနှင့် ကျော်ဇောထင်ရှားသူမှာ သူမသေခင်က တည်းက နာမည်သေသည်။ ကောင်းသော ပုံရိပ်ထင်သူများ၏ ဘဝနိဂုံးသည် အနားသတ် မကောင်း၊ အကျည်းတန်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့စေကာမူ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခေတ်ရေစီးကြောင်း အခြေအနေအရ သူ့ကို အလေးထား နေရာပေး၍ ဆက်ဆံရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကွယ်ရာမှာ ဘာတွေပဲပြောပြော ဘယ်သို့ပင် နှာခေါင်းရှုံ့ရှုံ့၊ ဘယ်လိုပင် ပုံရိပ်ပြေး ရှေ့တင်ဆိုတော့ သူ့အကြောင်း မကောင်းသတင်း ဆိုဝံ့သူ မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှာခေါင်းရှုံ့ ရဲသူ မရှိ။ မဲ့ရိပ်ထင်ရဲသူ မရှိ၊ နှစ်လိုဖွယ် အရိုးရိပ်ထင်ပြလျက် ကြည်ကြည်သာသာ မူအရာဆောင်ပြီး လိုလိုလားလားဟန်ထင်၍ ဆက်ဆံကြရသည်။ သူ့အရှိန်အဝါက သည်လောက်ပင် ကြီးထယ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခေတ်ရေစီးကြောင်း အခြေအနေအရ စီးပွားရေးအချက်အချာကျသည့် နယ်မြေကြီးတစ်ခုလုံးမှာ သူ၏ စိုးမိုးမှုဩဇာသက်ရောက်မှုအောက်မှာ ရှိခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e| \u003cspan\u003eရန်ကုန်မြို့၏ အုပ်ချုပ်ရေးနယ်ပယ်ကို တရားဝင် အုပ်ချုပ်နေသည့် ပုလိပ်အဖွဲ့ကြီးရှိသော်လည်း ပုလိပ်အဖွဲ့ကြီး၏ ဩဇာသက်ရောက်မှုမှာ သူ၏ ဩဇာသက်ရောက်မှုလောက် မထိရောက်ခဲ့။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုလိပ်အဖွဲ့ကြီးက ဥပဒေနှင့်အညီ အုပ်ချုပ်သည်။ သူက ဥပဒေကို မျက်နှာလွှဲခဲပစ်လုပ်ပြီး အုပ်ချုပ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီခေတ်က ရန်ကုန်မြို့ကို သုံးပိုင်းခွဲ၍ ဒီ-ဝိုင်-အက်(စ်) ခေါ် မျက်နှာဖြူ ရဲဝန်ထောက်သုံးယောက်က အုပ်ချုပ်သည်။ ။ - ရန်ကုန်အရှေ့ပိုင်း၊ အလယ်ပိုင်း၊ အနောက်ပိုင်း၊ ရန်ကုန်အလယ်ပိုင်းကို ပုလိပ်အဖွဲ့က အုပ်ချုပ်ထားသည်။ သူက စိုးမိုးကိုင်တွယ်ထားသည်။ နယ်စားပယ်စား လုပ်နေသည်။ လူမိုက်ဘွဲ့ခံ လမ်းမတော်ဖိုးတုတ် ကို - အင်္ဂလိပ်များအုပ်စိုးသည့် ကာလတွင် လူမိုက်ခေတ်တစ်ခေတ် ထွန်းကား ခဲ့သည်။ . လူမိုက်ခေတ် ထွန်းကားလာအောင် `\u003cspan\u003eသူတို့ကပင် လုပ်ပေးခဲ့သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူမိုက်ကို ကြားခံအဖြစ်ထား၍ လူလူချင်း ဗိုလ်ကျစိုးမိုးသည့် စနစ်ကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။ . ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငါးကြင်းဆီနှင့် ငါးကြင်းကျော်သည့်နည်း၊ ဒါကြောင့်လည်း လမ်းမတော်ဖိုးတုတ်မှာ ငွေရွှင်သော နယ်မြေကို `\u003cspan\u003eတရားဝင် အပိုင်စားရထားသူတို့နှယ် စိုးမိုးချယ်လှယ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/span\u003e '' \u003cspan\u003eအင်္ဂလိပ်တို့ အုပ်စိုးစဉ် ကာလတလျှောက်လုံး ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ဖြစ် သည်အထိ လမ်းမတော်ဖိုးတုတ်၏ ကျော်ဇော သတင်းမှာ လျှမ်းလျှမ်းတောက် ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ( လမ်းမတော်ဖိုးတုတ်က တပည့်အသိုင်းအဝိုင်း အားကိုးနှင့် မိုက်သူ “ သူကိုယ်တိုင်လည်း လုပ်ရဲကိုင်ရဲ သတ္တိရှိသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတပည့်တပန်း အသိုင်းအဝိုင်းကောင်းကိုလည်း ရွေးတတ် မွေးတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမဟုတ်။“က\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဩဇာညောင်းအောင်လည်း အကိုင်အတွယ် ကျင်လည်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမလှုပ်ရဲ မလှန်ရဲအောင်လည်း နည်းမျိုးစုံသုံး၍ ထိန်းထားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါတင်မက ပြေလည်အောင် ဆက်ဆံရမည့် အသိုင်းအဝိုင်းနှင့် ဆက်ဆံ ရာတွင် အထာကျွမ်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအချိုကြိုက်သူ အချို၊ အချဉ်ကြိုက်သူကို အချဉ်။ ချဉ်ငန်စပ်ကြိုက်သူကို ချဉ်ငန်စပ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာကြိုက်သူဖြစ်သည်ကို အကဲဖမ်းကျွမ်းသလို အကြိုက်ကိုလည်း ပေး စွမ်းနိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငွေရေးကြေးရေး အပေးအကမ်းလည်း ရက်ရောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီအရည်အချင်းတွေကြောင့်လည်း လမ်းမတော်ဖိုးတုတ်မှာ လူမိုင် သက်တမ်း ရှည်ကြာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူမိုက်ခေတ်အစ၊ မတ်စတီး ခန်းမန်မဆာတို့ကဟု ဆိုစမှတ်ပြုရအော ရန်ကုန်မြို့၏ လူမိုက်စိုးမိုးရေးကို သူတို့က စတင်ခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာလူမိုက်ခေတ် မရောက်မီက ကုလားလူမိုက်ခေတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုစဉ်ကာလက ရန်ကုန်မြို့လယ်တွင် မြန်မာလူမျိုးများ အနေ နည်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုလားနှင့် တရုတ်များသာ အနေများသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာလူမျိုးများမှာ ရေကျော်၊ ပုဇွန်တောင်၊ စက်ဆန်း၊ အလုံ၊ ကြည့် မြင်တိုင်၊ ကမာရွတ်စသော ထိုထိုကာလ မြို့ဆင်ဖုံးဟု ဆိုရမည်သော ရပ်ကွက် များတွင်သာ အနေများသည်။ | \u003cspan\u003eအဓိက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများမှာလည်း ကုလားနှင့် တရုတ်တို့ လက်ထဲတွင်\u003c\/span\u003e `\u003cspan\u003eရှိသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအထူးသဖြင့် ကုလားလူမျိုးများ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း အတော်များများကို စိုးမိုးချုပ်ကိုင်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုလားလူမျိုး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များနှင့် သူတို့လူမျိုးများကို ဖြစ်၏။ လူမျိုးများ၏ အနှောင့်အယှက်ပေးခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ငွေဖလားကို သူတို့နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက် ဗိုလ်မကျစေရန် ရည်ရွယ်ကွပ်သူပါ။ လူမိုက်ခေတ်ကို ထုထောင်ခဲ့ကြသည်။ သူဌေးမှာ မဆာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျော်ဇောထင်ရှားသည့် ကုလားလူမိုက် ခေါင်း. လူက မောင်ထော်လေးလမ်းမှာ နေထိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချမ်းသာသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီး ဖြစ်၍ ထိုစဉ်ကာလ နယ်ချဲ့ တို့၏ အုပ်ချုပ်ရေးအသိုင်းအဝိုင်းတွင် ဝင်ဆန့်သူ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရန်ကုန်ပုလိပ်မင်းကြီးအထိ ပေါက်ရောက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမတ်စတီးခန်းက စတီးဘရားသားနှင့် ဆယ်နွယ်သည့် စပါးအရောင်း အဝယ်လုပ်ငန်းကြီးကို လုပ်ကိုင်နေသူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစပါးသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးလုပ်ငန်း၏ အဓိကကျသည့် စီ၊ ဘီများ ၊ ပိုင်ဆိုင်သူ။ . ကမာရွတ်တွင်ရှိသည့် မတ်စတီးဈေးကြီးကို ပိုင်ဆိုင်သူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြည့်မြင်တိုင် ဈေးကြီးလမ်းဟု အစွဲပြုခေါ်ဝေါ်ရသည့် စုရတီဘဇား \"ရားကြီး၏ အစုရှယ်ယာပိုင်ရှင်၊ မျ အစဦးပိုင်းက သူ၏ လုပ်ငန်းများကို အကာအကွယ်ရဖို့ အတွက် ပုလားလူမိုက်များကို လက်သပ်မွေးထားခဲ့သည်။ \" ထိုမှ တစ်စ တစ်စ တပည့်တပန်းတွေများလာပြီး လူမိုက်ခေါင်းဆောင် အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံလာရသည်မှ နေရာတကာတွင် ဩဇာသက်ရောက် မှုကို မိန့်မောလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e| \u003cspan\u003eကုလားသူဌေးများထံမှ လက်ဆောင်ပစ္စည်းအစ ဆက်ကြေးပါပေးပြီး သူ၏ အကူအညီကို ရယူလာကြရသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေရာတကာမှာ ဝင်ဆန့်သူဖြစ်လာသည်။ ထိုအပေါ်တွင် သာယာ မိန့်မောလာသည်။ တကယ်တော့ သူက ကိုယ်တိုင် လုပ်ရဲ ကိုင်ရဲ သတ္တိ ကောင်း၍ ထင်ပေါ်လာသူ ဖြစ်လာသည် မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတပည့်တပန်း အသိုင်းအဝိုင်းကောင်းခြင်းနှင့် အုပ်ချုပ်သူအပိုင်းအထိ ဝင်ဆန့်သောကြောင့် ထင်ပေါ်လာသူ ဖြစ်လာသည်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစပတ်လမ်း (ဗိုလ်အောင်ကျော်လမ်း) မှ သိမ်ကြီးဈေးအံထိ သူ့ပိုင်နက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြေ ဖြစ်လာသည်။ ခဲ့သူ ကြီးစိုးထားသည့် နယ်ပယ်အဖြစ် ထင်ရှားလာသည်။ မတ်စတီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေမန်အဝါမှာလည်း တောက်ထင်လာသည်။ သူ၏ အမည်မှာ မဟု ဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူကိုယ်အင်္ဂလိပ်တို့က သူတို့၏ စစ်ဗိုလ်ကြီးအမည်ကို အစွဲပြု၍ အမညံ့တပ်မည်သည်ပင် သူ၏အမည်နှင့် အစားထိုး အသိအမှတ်ပြုခံလာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂလိပ်တို့ ပေးထားသည့် လမ်းအမည် '\u003cspan\u003eစကင်းမောင်ထော်လေးလမ်း”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ပိုင်း လူအများ၏ အသိအမှတ်ပြု ခေါ်ဝေါ်လာသည့် လမ်း အမည်မှာ “မတ်စတီးလမ်း'\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူနေထိုင်သည့်လမ်းကို သူ၏အမည်ဖြင့် အခေါ်အဝေါ်ပြုလာသည် အထိ သူ၏ အရှိန်အဝါ တောက်ထည်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက အနေအထိုင် အလွန်ထည်ဝါသည်။ ဂျိမ်းစဘွန်းဇာတ်ကားတွင် ပါဝင်သည့် ရွှေဦးထုပ်မျိုးကို သူက အဲဒီ ကတည်းက ဆောင်းခဲ့သူပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတကယ် ဟုတ်မဟုတ်ဆိုသည်ကိုတော့ အတိအကျ မပြောနိုင်။ ရွှေဦးထုပ်ဆောင်းသည်ဟု ပြောစမှတ်စကား ဖြစ်တည်ခဲ့သည်များကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသုညနေဘက် လေညင်းခံထွက်သည့်အခါ မြင်းလေးကောင် ဒေါက်ကပ်ရထားကြီးစီး၍ လေညင်းခံထွက်သည်။ ' '\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုခေတ်က မော်တော်ကားစီးနိုင်သည်ထက် ဒေါက်ကပ်စီးနိုင်သည်က ပို၍ ဂုဏ်ရှိန်မြင့်ထည်သည်။ မော်တော်ကားထက် မြင်းလေးကောင်တပ် ဒေါက်ကပ်က ပို၍ စရိတ်က ကြီးမြင့်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူအများ၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ပိုမိုခံရ၍ အထင်ကြီးမှုကိုလည်း ပို၍ ခံရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ၏ ဒေါက်ကပ်မောင်းသူမှာ မဟာရာဂျာစော်ဘွားများ ဝတ်စား , \u003cspan\u003eဆင်ယင်ပုံမျိုးဝတ်ဆင်၍လည်းကောင်း၊ ဥရောပတိုက်သားတို့၏ ခန့်ထည် သော ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံမျိုး ဝတ်ဆင်၍လည်းကောင်း ဝတ်စားဆင်ယင်ပြီး မောင်းရသည် ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒေါက်ကပ်မောင်းသူကား အဲဒီလောက် ထည်ဝါနေမှတော့ ဒေါက်ကပ် စီးသူ ဘယ်လောက် ထည်ဝါနေလိမ့်မည်ကို အထူးပြောစရာ မလိုအောင် ထည်ဝါနေ လိမ့်မည်သာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါတရံ.အမိုးဖွင့်ကားကို စီး၍လည်း ကန်တော်ကြီးကိုပတ်၍လည်း လေညင်းခံတတ်လေ့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူမိုက်ဘွဲ့ခံ မတ်စတီးခန်းက အဲဒီလိုမျိုး အနေအထိုင် ထည်ဝါသူဖြစ်၏။ ကောင်းမှာအကွပ်၊ လူမှာအဝတ် ဆိုရိုးစကားရှိသည်။ သူက ငွေဖလားကို ရွှေနားကွပ်အဆင့်၊ ထိုထက်သာလွန်၍ ရွှေဖလားကို စိန်နားကွပ်ပါ။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမတ်စတီးခွန်းနှင့်ခေတ်ပြိုင် လူမိုက်ဘွဲ့ခံ ကုလားသူဌေးမှာ မန်မဆာ။မန်မဆာက မတ်စတီးခန်းလောက် နာမည်သတင်း အရှိန်အဝါမကြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလည်း ရန်ကုန်အရှေ့ပိုင်းမှာ သုကလည်း တစ်ဗိုလ်တစ်မင်း လုပ်နေ နိုင်သူ ဖြစ်၏။ . သော်မဆင်မှာ တိုက်တာနှင့် အကျအန နေသည်။ \" | \u003cspan\u003eရန်ကုန်မြို့တွင် ပြေးဆွဲနေသည့် ရထားလုံး အများအပြား ပိုင်ဆိုင်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခေတ်အလိုက် ဂုဏ်ရည်လည်သူများ နေထိုင်သည့် သော်မဆင်နှင့် ဗိုလ်တစ်ထောင်မှာ အငှားချထားသည့် တိုက်တာအိမ်ခြေများ ပိုင်ဆိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရန်ကုန်မြို့ထဲမှာ ပြေးဆွဲနေသည့် ရထားလုံးလုပ်ငန်းအတွက် တပည့် မိုက်မွေးရင်းကနေ နောက်ပိုင်း ကိုယ်တိုင် လူမိုက်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာသူ။ . မတ်စတီးခန်းလောက် မကျော်ကြားပေမယ့် မန်မဆာဆိုသည့် နာမည်အမှတ်ပြုခံရလောက်အောင်တော့ ထင်ပေါ်ခဲ့သည်။ လမ်းမတော် ဖိုးတုတ်လူမိုက်ဘွဲ့ခံခဲ့သည်မှာ စတီးစကင်းခန်တို့ မန်မဆာတို့နှင့် ဆယ်နွယ်သော အကြောင်းအခြေခံလည်း ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုလားလူမိုက်များ ရန်ကုန်မြို့ကို ခါးဆောင်းတင်ပြီး စိုးမိုးခြယ်လှယ် နေသည်ကို ဖိုးတုတ်က မခံချင်၊မြန်မာ လူမျိုးတွေ သွေးမကောင်းလို့ သတ္တိနည်းလို့ သူတို့က ဗိုလ်ကျခွင့်ရနေတာလား၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာလူမိုက်တွေ ရှိပါလျက်ကနဲ့ ကိုယ့်ရပ်ကွက်လောက်မှာပဲ နယ်ကျဉ်း ခံပြီး နေနေတာ သူတို့ အရှိန်အဝါကို ကြောက်လို့လား။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမတ်စတီးခန်းတို့ နယ်မြေထဲကို ဘာလို့ မတိုးရဲတာလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းမတော်ဖိုးတုတ်က ဒါကို မကျေနပ်ခံပြင်းသည့် စိတ်ဓာတ်အခြေခံနှင့် လူမိုတ်လောကထဲသို့ တိုးဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မတ်စတီးခန်း၏ ညာလက်ရုံး နာမည်ကြီး ကုလားလူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်သူ မာမွတ်ကို စပြီး ဖြိုခဲ့သည်။ ပန်းဆိုးတန်းနှင့် မဂိုလမ်းကြား နယ်မြေမှာက မာမွတ်ကို ဖိန့်ဖိန့်တုန်အောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောက်ကြရသည်။ မာမွတ်က မတ်စတီးခန်း လက်ထက်မတိုင်မီကတည်းက လူမိုက်အဖြစ် ကြီးစိုးနေသူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ပိုင်း မတ်စတီးခန်းက လက်ရုံးတပည့်အဖြစ် မွေးလိုက်ရာမှ ဆရာဖြစ်သူ၏ အရှိန်အဝါနှင့် ပို၍ ဇက်ရဲလက်ရဲ ဗိုလ်ကျစိုးမိုးလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုဖိုးတုတ်က နောင် သူ့တပည့်ဖြစ်လာသူ သောင်းတင်ဆိုသူနှင့် နှစ် ယောက်ပေါင်းပြီး မာမွတ်နယ်မြေ ပန်းဆိုးတန်းသို့ဝင်၍ မူလီခေါင်းတပ် ကြိမ်တုတ်နှင့် မှတ်လောက်သားလောက်ဖြစ်အောင် နှက်ခဲ့သည်။ မာမွတ်က သူ့ကို ဘယ်သူဝင်နှက်သွားမှန်းပင် မသိလိုက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုဖိုးတုတ် ကလည်း နာမည်မခံ၊ ခံလို့လည်း မဖြစ်။ မတ်စတီးခန်းက ပုလိပ်အဖွဲ့အပေါ် ဩဇာသက်ရောက်မှု ရှိနေသော ကြောင့် နာမည်မခံရဲ။ ထို့ ကြောင့်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုဖိုးတုတ်က ပေါ်ထင်ရေးကို ဦးမတည်ဘဲ လုပ်စရာရှိတာကို သိုသို သိပ်သိပ် ပိပိရိရိ လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ခံလှည့်မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလုပ်လှည့်သာရှိခဲ့သည့် မာမွဟ်မှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ခံချက်နှင့် ကြုံတွေ့ လိုက်ရသည့်အခါ ဖျားသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗိုလ်ကျသည့် ထီမထင်လုပ်ရပ်များ အရှိန်တန့်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းမတော်ဖိုးတုတ်က သည်နည်းဖြင့် သူတို့ အုပ်စုဝင် လူမိုက်များကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဖြိုခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီတုန်းက တပည့်တပန်းအားကိုးနှင့် လုပ်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ တစ်ကိုယ် တော် ကြဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုစဉ်က လမ်းမတော်အပိုင်မှာ နာမည်ကြီးနေသည့် မြန်မာ့လူမိုက် ကြီးတစ်ယောက် ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုဏ္ဏားဘကွန်း၊ ပုဏ္ဏားဘကွန်းက ကိုယ်တိုင်လည်း ဇရှိသည်။တပည့် တပမ်း အင်အားလည်း ကောင်းသည်။ အဲ့ဒီအချိန် ကိုဖိုးတုတ်မှာလည်း တပည့်တပန်း အသင့်အတင့်ရှိနေပြီပုဏ္ဏားဘကွန်းလောက်တော့ အသိုင်း အဝိုင်း မကောင်းသေး၊ ပုဏ္ဏားဘကွန်းမှာ မတ်စတီးခန်းနှင့် လက်ဝါးချင်း ရိုက်ထားသူ။ ဒါကြောင့် ကိုဖိုးတုတ်က ပုဏ္ဏားဘကွန်းကို ရှင်းပြမှဖြစ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုဏ္ဏားဘကွန်းကို မရှင်းလျှင် နယ်မြေတစ်နယ်မြေတည်းမှာ ဗိုလ်နှစ်ဗိုလ် ဖြစ်နေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂူတစ်ဂူထဲမှာ ခြင်္သေ့နှစ်ကောင် အောင်းရိုးထုံးစံမရှိ။ ကိုဖိုးတုတ်က စတင်၍ စိန်ခေါ်လိုက်သည်။ ပုဏ္ဏားဘကွန်းက ကျလူ။ ကိုဖိုးတုတ်က တက်လူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေ့..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုဖိုးတုတ်က ပုဏ္ဏားဘကွန်းနေသည့် ဆယ့်တစ်လမ်းထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်သွားပြီး ပုဏ္ဏားအိမ်ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရပ်လိုက်သည်။ ,\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပုဏ္ဏား အောက်ကိုဆင်းခဲ့၊ ကျုပ် တစ်ယောက်တည်း လာတယ်။ ခင်ဗျားလည်း တစ်ယောက်တည်း ဆင်းခဲ့၊ ခင်ဗျားနဲ့ ကျုပ်သွေးစမ်းရအောင်” သုံးခါတိတိ ခေါ်သည်။ ပုဏ္ဏားဘကွန်း ဆင်းမလာ၊ တကယ်တော့ ပုဏ္ဏားဘကွန်းကလည်း သွေးနီသု တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေသိ ရုတ်တရက် မမျှော်လင့်သော ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ဘာလုပ်ရမည် မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘဲ ကြောင်သွားခြင်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျလုနှင့် တက်လူဆိုသည်ကလည်း သု၏ခြေလှမ်းများကို တုံ့ဆိုင်းသွား စေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသုံးကြိမ်တိတိခေါ်လို့ ဆင်းမလာသည့်အဆုံး... \" . “ခင်ဗျားကြီး လူမိုက်ပုဏ္ဏားမှ မဟုတ်ဘဲ၊ ဆန်တောင်းတဲ့ ပုဏ္ဏားပဲ၊ လမ်းမတော်အပိုင်မှာ လူမိုက်က ခင်ဗျားမဟုတ်တော့ဘူး။ ကျုပ် ဖြစ်သွားပြီး ဒီကနေ့ကစပြီး ကျုပ်နာမည် လမ်းမတော်ဖိုးတုတ်” “\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီလို အပြတ်ပြောပြီး ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ထွက်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုဖြစ်စဉ်သတင်းမှာ လမ်းမတော်နယ်မြေတွင် ချက်ချင်း ပြန့်ကား သွားသည်။ တစ်ဆင့်စကားက နိယာမထုံးစံအတိုင်း ဖြစ်စဉ်ထက်ပို၍ ကျယ်ကားသွားသည်း အဲ့ဒီကစပြီး လမ်းမတော်ဖိုးတုတ်ဆိုသည့် နာမည် တစ်လုံး ဟိန်းထွက် လာခဲ့သည်။ လူမိုက်သွေးကြွ ဇရှိသူတွေ သူ့ထံ ဗိုလ်ဝင်ခံ လာကြသည်။ အဲ့ဒီအချိန်က လမ်းမတော်ဖိုးတုတ်နှင့် မရှေးမနှောင်း ခေတ်ပြိုင် နာမည် ထွက်လာသူမှာ ဗိုလ်တစ်ထောင်ငမိုး၊ ဗိုလ်တစ်ထောင်ငမိုးကလည်း ခေသူမဟုတ်။ မိုက်သွေးကြွသည့် နေရာတွင် ဇကြီးသူဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းမတော်ဖိုးတုတ် ခေတ်ထလာသည့်အခါ မတ်စတီးခန်း မှေးမှိန် သွားသလို၊ ဗိုလ်တစ်ထောင်ငမိုး ခေတ်ထလာသည်တွင် မန်မဆာ နာမည် ပျောက်သွားသည်။ မတ်စတီးခန်း၊ မန်မဆာ ဟူသည့် ကုလားလူမိုက်ကြီး နှစ်ယောက်နေရာတွင် လမ်းမတော်ဖိုးတုတ်နှင့် ဗိုလ်တစ်ထောင်ငမိုးတို့ နှစ်ယောက် နာမည်ကျော်ထွက်လာသည်။ နယ်မြေခြင်းက တခြားစီမို့ ဂုတင်ဂုထဲ ခြင်္သေ့နှစ်ကောင် အောင်းသည့် ပြဿနာ မပေါ်။ သူ့နယ်နှင့်သူ တစ်ဗိုလ်တစ်မင်း လွှမ်းမိုးကြီးစိုးခဲ့ကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် နာမည်ကြီးတာ တူညီပေမယ့် စရိုက်လက္ခဏာချင်းတော့ မတူ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းမတော်ဖိုးတုတ်က ကုလားလူမိုက်များ၏ ကြီးစိုးမှုကို မခံချင်သော ကြောင့် လူမိုက်လောကထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သူ၊ ဗိုလ်တစ်ထောင်ငမိုးက ငယ်စဉ်ဘဝ အခြေအနေ ယိုင်နဲ့ခဲ့ရာမှ ထင်ရာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစွတ်လုပ်တတ်သော သူ၏ ပင်ကိုပါ ညာဉ်ဆိုးကြောင့် လူမိုက်အဖြစ် အသိ အမှတ်ပြုခံရသူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်မိုးက စနေသား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်မိုးဆိုသော အမည်မှာ နေ့သင့်နံသင့် မှည့်ခေါ်သည့် “စုဠိ' \u003cspan\u003eအမည်မဟုတ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချစ်စနိုးခေါ်ဝေါ်ရာမှ သေရာပါ နာမည်ဖြစ်သွားသည့် “အနတ္တသညာ' \u003cspan\u003eအမည်ဖြစ်၏၊\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗိုလ်တစ်ထောင်ဘုရားပွဲတွင် နာမည်ကြီးရုပ်သေးပွဲ ကပြနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုနေ့ညက ကပြမည်ဟု ကြော်ငြာထားသည့် ဇာတ်ထုပ်မှာ ငမိုးရိပ် မိကျောင်းဇာတ်ထုပ် .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေပွဲလာပရိသတ်တို့ အလွန်စွဲမက် ကြိုက်နှစ်သက်သည့် ဇာတ်ထုပ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေ့စေ့ လစေ့ ကိုယ်ဝန်အရင့်အမာကြီး လွယ်ထားရသူ မဗုံဗုံမှာ ခင်ပွန်း ဖြစ်သူနှင့် အိမ်နီးနားချင်း မိတ်ဆွေသင်္ဂဟများ တားမြစ်သည့်ကြားထဲက ဝါသနာကို မတားနဲ့တော့ရှင်၊ မဗုံဗုံမှာ ပွဲခင်းထဲသို့ ရောက်နေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်ဘုရင်နှင်ဝန်ကြီးများ တိုင်းပြည်တည်ပြီး ကြပြီ၊ ဗိုက်ထဲက တစစ်စစ်နာလာပေမယ့် မဗုံဗုံက အိမ်ပြန်ဖို့ လုံးဝစိတ်မကူး၊ အဲသည့်အချိန် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကိုဖိုးခင် ပွဲထဲသို့ ရောက်နေသည်။ သို့စေကာမူ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ တစ်ကွဲတစ်ပြားစီ ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငမိုးရိပ်မိကျောင်းက လူယောင်ဖန်ဆင်းလျက် ရေခင်းသူမယ်ပွင့်နှင့် တွေ့ပြီး ကြည်နူးဆွတ်ပျံ့ဖွယ်ရာ နှလုံးသားစကားထာ ဖွဲ့နေချိန်အရောက် မဗုံဗုံဗိုက်ထဲက ကျွမ်းသူပုန် ထလာသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမဗုံဗုံက ဇွဲတင်းကြည့်သေးပေမယ့် ပွဲခင်းထဲမှာ ဆက်နေလို့ မရတော့။ အဖော်များ အကူအညီနှင့် အိမ်ကို အသော့ ပြန်နှင်ခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိမ်အရောက် ရေမြွာပေါက်ပြီး သားယောက်ျားလေးတစ်ယောက် လူ့ပြည် ရောက်လာသည်က စနေနေ့သို့ အဝင် မနက်သုံးနာရီ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုဖိုးခင်မှာ အိမ်ပြန်မရောက်သေး။ ပွဲခင်းထဲမှာပင် ရှိနေသေးသည်။ ငမိုးရိပ်ဇာတ်ထုပ်ထဲမှ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မောင်ကြီးနဲ့ နှမလေးတို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မမြင်ရ မတွေ့ ရရင် မနေနိုင်အောင် ချစ်သူတွေဖြစ်ကြပေမယ့် မောင်ကြီးရဲ့ မျိုးရိုးဇင်မြစ်ကို နှမလေးမသိသေးသမို့ နှမလေး သိပါရစေလားရှင်”နှမလေးသိချင်လှမှတော့ မောင်ကြီးက မပြောဘဲနေလို့ ဘယ်ဖြစ် မလဲ၊ ပြောရတော့မှာပေါ့။ မောင်ကြီးက ဟောဒီ ဗိုလ်တစ်ထောင် ခြင်ထောင် တန်းက ကျောက်ကုန်သည် မောင်မိုးပါ နှမငယ်” - အမှန်တော့ မင်းသားကြိုးဆွဲပြောလိုက်သည်မှာ ဇာတ်စကား မဟုတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗိုလ်တစ်ထောင်တွင် ကပြနေသည့်ပွဲဖြစ်သမို့ ဗိုလ်တစ်ထောင်ပဲကြည့် ပရိသတ်အကြိုက် ထွင်လုံးထုတ်၍ ဗိုလ်တစ်ထောင် ခြင်ထောင်တန်းက မောင်မိုးပါတဲ့ဟု ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်တွင် မဗုံဗုံ မီးဖွားသတင်းပြောဖို့ ကိုဖိုးခင်ကို လာရှာသူနှင့် ကိုဖိုးခင်တို့ တွေ့ပြီး ကိုဖိုးခင် အိမ်ပြန်လိုက်လာသည်။ . သားယောက်ျားလေးဆိုကတည်းက ကိုဖိုးခင်မှာ သူ့သားနာမည်ကို ရွေးပေးလိုက်သည်။ အနွတ္တသညာနာမည်။ ။လူမိုက်ဟု အများက အသိအမှတ်ပြုလာသောအခါ “ကို”တို့ “ဦး'\u003cspan\u003eတို့ ထိပ်ကမတပ်ဘဲ စရိုက်နှင့်ညီထွေစွာ ဗိုလ်တစ်ထောင် ငမိုးဟု ခေါ်ခဲ့ကြသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်မိုးက ရုပ်ရည်ကြည်လင်သန့်ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူချောကြီးဟု မဆိုသာပေမယ့် နှစ်လိုဖွယ်ရာ အဆင်းအင်္ဂါနှင့် ပြည့်စုံ၍ -လူရည်သန့်သည်။ သတ္တိကောင်းသည်။ မဟုတ်မခံစိတ် ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမတရားမှုကိုတွေ့လျှင် ကိုယ်နှင့်ဆိုင်ဆိုင်မဆိုင်ဆိုင် ပါဝင်ပတ်သက် တတ်သည်။ ဒါက ကိုမိုး၏ ပင်ကိုစရိုက်၊ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုမိုးက လမ်းမတော်ဖိုးတုတ်လို လူမိုက်လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်လည်းမရှိ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအများက လူမိုက်အဖြစ် အထင်ရောက်လာသည့် အပြုအမူမျိုးကိုလည်း မလုပ်ခဲ့။ လူမိုက်သွင်ပြင် ဟန်ပန်လည်း မဆောင်ခဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူငယ်ဘာဝ ချစ်သူအတွက် မခံချင်စိတ်ဖြင့် တဇွတ်ထိုး၊ တဇောက်ကန်း လုပ်မိခဲ့ရာမှ လူမိုက်ဟု အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး မကောင်းသော ဘဝလမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်ခဲ့ရ၊ လျှောက်ခဲ့ရသူ ဖြစ်၏၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိခင်ဖြစ်သူက ဘိုကလေးဈေးထဲမှာ ငါးခြောက်မျိုးစုံ၊ ပုစွန်ခြောက် ဆိုင်ဖွင့်ထားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်မိုးက မိခင်ဖြစ်သူထံသွားရင်း ဈေးထဲသို့ မကြာခဏ ရောက်သည်။ - မမြသစ်တို့ သားအမိက ဆန်တန်းမှာ ဆန်ရောင်းသည်။ - မိခင်ဖြစ်သူ၏ဆိုင်ကိုသွားတိုင်း မမြသစ်တို့ ဆိုင်ရှေ့က ဖြတ်သန်းရ စမြဲ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43795180224661,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_310887b6-9f6d-4400-8124-e0b7da081c89.jpg?v=1730270646"},{"product_id":"ကျော်မြသန်း-ဖြောင့်ဖြောင့်မတ်မတ်-ကောက်ကောက်ကွေ့ကွေ့","title":"ဖြောင့်ဖြောင့်မတ်မတ် ကောက်ကောက်ကွေ့ကွေ့","description":"\u003cp\u003e(တစ်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလျားအနံမညီသော အုတ်ရိုးမြင့်မြင့်ကြီး၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမျက်နှာစာ အုတ်ရိုး၏ ဗဟိုချက်မတွင်ရှိနေသည့် တမူထူးခြားသော အဆောတ်အအုံ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထုထဲခိုင်ခန့်သော ဧရာမသစ်သားတံခါးကြီး၊ သစ်သားတံခါးကြီး၏ တစ်ဘက်ခြမ်းတွင် တံခါးကြီးနှင့်တစ်သားတည်း ထွင်းဖောက်ထားသော တံခါးအသေးလေး၊ ဝင်လျှင်ထွက်လျှင် ခေါင်းငုံ့ ခါးကုန်း၍ ဝင်ထွက်ရသောနေရာကို ထောင်ဟုခေါ်ကြသည်။ အပြည့်အစုံအခေါ်အဝေါ်ပြုကြသည်မှာ အကျဉ်း ထောင်၊ ထိုနေရာအနီးသို့ ရောက်ဖူးသူတိုင်း ဖြတ်သန်းသွားဖူးသူတိုင်း ဘာအဆောက်အအုံကြီးပါလိမ့်ဟု မမေးမမြန်းမစူးစမ်းဘဲ ထောင်ဟူ၍ သိကြ သည်ပါ။ - သို့တစေ ထောင်အုတ်ရိုး၏ အပြင်နံရံကြီးကို တွေ့ဖူးမြင်ဖူးသူများ သလောက် အထဲနံရံကြီးကို တွေ့ဖူးမြင်ဖူးသုနည်းပါးလွန်းလှ၏။ ထောင်ထဲ မှာရှိသမျှသော အဆောက်အအုံများကို ထောင်ထဲသို့ ရောက်ဖူး၍ အနေကြာသူများပင်လျှင် စုံစေ့အောင်မရောက်ဖူးကြ မဝင်၊ မထွက်ရ။ မသွားရ။ မလာရဟု ကန့်သတ်ထားသည့်နေရာတွင် ရှိသောကြောင့်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပြင်မြင်တွင်းနှင့် အထဲမြင်ကွင်းမှာ မတူ ထောင်ဗူးမကြီးထဲရောက်ဖူး ရုံနှင့် ထောင်အတွင်းဘက်အဆောက်အအုံများကို လှမ်းမမြင်နိုင်၊ အုတ်ရိုး လေးဘက်အတွင်းမှာ အဆောက်အအုံတွေ အပြည့်အကျပ်ရှိနေသည်။ ကြီးကြီး သေးသေး အဆောက်အအုံများကို နေရာမလပ်အောင် တည့်တည့်တစ်မျိုး၊ထောင့်စွန်းလိုက်တစ်သွယ်။ တစ်ခုကိုတစ်ခု ဦးတိုက်လျက်တစ်ဖုံ ဆောက်လုပ် ထားသည်။ အချုပ်သားအကျဉ်းသားများနေထိုင်ရန် ဆောက်လုပ်ထားသည့် နှစ်ထပ်အဆောက်အအုံကြီးများမှာ အစီအရီ။ တိုက်ပိတ်သူများနှင့် သီးခြား ထားရမည့်သူများအတွက် တစ်ထပ်တိုက်တန်းလျားများ ကြိုးတိုက်နှင့်ကြိုးစင်။ ဈေးတိုက်နှင့်အဝတ်တိုက်၊ ဆေးရုံနှင့်အလုပ်ရုံ၊ ထမင်းချက်ဖိုကြီးနှင့် မိန်း ဂျေးလ်ခေါ် ထောင်အလယ်ဗဟိုရုံး' စသည်တို့မှာ သူ့နေရာနှင့်သူ  ထောင်အကြီးအငယ်အလိုက် အဆောက်အအုံအကြီးအသေးကွာခြားမှု ရှိသော်လည်း အိပ်ဆောင်တိုက်တန်းလျား၊ ထမင်းချက်ဖို၊ ဆေးရုံစသည် တို့မှာမူ ရှိရစမြဲ။ အပူပိုင်းဒေသတချို့တွင် နုနာရောဂါဝေဒနာသည်များကို သီးသန့်ထားရှိရာ တိုက်များပင်ရှိကြသည်။ ထိုသီးသန့်တိုက်များကို အခေါ် အဝေါ်ပြုကြသည့်အမည်မှာ လက်ပါးတိုက် အင်္ဂလိပ်လိုလက်ပစီကိုလက်ပါဟု အလွယ်တကူပြောင်းလဲ အခေါ်အဝေါ်ပြုခြင်း ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ထောင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ပထမဆုံးတွေ့ရမည်မှာ ထောင်ပိုင် ဒုထောင်ပိုင် ထောင်မှူးကြီးရုံးခန်းစသည်များနှင့် အချုပ်သမား အကျဉ်း သားများ ထောင်ဝင်စာတွေ့သည့်နေရာ ထောင်အပြင်အဝင်တံခါးကြီးကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့ ခါးကုန်းဝင်ရသော အပေါက်ငယ်ကလေးတစ်ပေါက်ပါသည့် တံခါး ကြီးတစ်ထပ်ကို ကျော်လွန်ပြီးမှသာ ထောင်အဆောက်အအုံတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို စတင်တွေ့ရှိရမည် ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအထဲမှ မိန်းမထောင်မှာ အထူးကန့်သတ်ထားသည့်နေရာ ထောင်ထဲတွင် ဆယ့်ငါးနှစ် အနှစ်နှစ်ဆယ်နေခဲ့ဖူးသူများသော်မှ မိန်းမ ထောင်ကို မရောက်ဖူးကြ။ အနားသို့ ဝေ့သီဖူးရုံပဲရှိမည်။ အနားသို့ ဝေ့သီ ဖူးလို့ ကတော့ အကြောင်းမထူး၊ အထဲကိုမမြင်ရသော မမြင်နိုင်သော အုတ်ရိုး အကာအရံများ ရှိနေသောကြောင့်ပါ။ ထောင်ထဲကို ကျားကျားယားယား ယောက်ျားတွေချည်းရောက်ကြသည်မဟုတ်။ သွယ်သွယ်လျလျနွဲ့နွဲ့နှောင်းနှောင်း နုနုနယ်နယ် မိန်းမသားများလည်း ရောက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း မိန်းမ ဆောင်ဟူသော အခေါ်အဝေါ်ရှိနေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူသတ်မှု၊ လုယက်မှု၊ ခါးပိုက်နှိုက်မှု၊ ခိုးမှု၊ လိမ်မှု၊ လောင်းကစားမှု စသော ရာဇဝတ်ပြစ်မှုများကို ကျူးလွန်၍ ယောက်ျားရင့်မာကြီးတွေ ထောင် ထဲရောက်ကြသလို အမျိုးသမီးများသည်လည်း အလားတူပြစ်များကို ကျူးလွန်၍ထောင်ထဲသို့ရောက်ကြသည်။ - - အမှုနှစ်ခုကွဲပြားခြားနားမှုရှိသည်မှာ ယောက်ျားကောင်ဘက်တွင် မုဒိန်းမှုကျုးလွန်၍ ထောင်ထဲရောက်လာသူတွေရှိသော်လည်း မိန်းမထောင်ဘက်တွင် မရှိ၊ မိန်းမထောင်ဘက်တွင် ပြည့်တန်ဆာမှုနှင့် ရောက်လာသူတွေရှိသော် လည်း ယောင်္ကျားထောင်ဘက်တွင်မရှိ။ ယောက်ျားထောင်သို့ဖြစ်စေ၊ မိန်းမ ထောင်သို့ ဖြစ်စေ ဥပဒေကိုကျောခိုင်း၍ ပြစ်မှုအထွေထွေကို ကျူးလွန်ပြီး ထောင်ထဲရောက်လာသူများရှိသလို မထင်မှတ်ရာသော အကြောင်းကိစ္စကြောင့် မရည်ရွယ်ဘဲ ဆန္ဒမပါဘဲ အမှတ်တမဲ့ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူဖြစ်ရသည်မှ ထောင် ထဲသို့ ရောက်လာသူများလည်း ရှိကြ၏။ ဒုတိယအမျိုးအစားထဲမှာ ခင်လေးနွယ် တစ်ယောက်လည်းပါသည်။ . . . . . ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒီတုန်းက ကျွန်မအသက်က ဆယ့်ခုနှစ်နှစ်၊ ကိုဝင်းအသက်က နှစ်ဆယ်၊ နှစ်ယောက်ပေါင်း အသက်လေးဆယ်မပြည့်တဲ့ အသစ်စက်စက် စုံတွဲတစ်တွဲပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤသို့လျှင် မျက်နှာအလှ ဝင်းပပရှိသလို ဖြောင့်သွယ်တော့ရှင်းသည့် ကိုယ်လုံးအလှပိုင်ရှင် မခင်လေးနွယ်တစ်ယောက် ထောင်မှူးလေးကိုတင့်လွင်အား သူမ၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းကိုပြောရန် နိဒါန်းအစပျိုးလိုက်၏။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတရားရုံးမှ ပေးပို့လိုက်သည့် အချုပ်ဝရမ်းတွင် သူမ၏အသက်ကို (၂၉)နှစ်ဟု ဖော်ပြထားရာမှ အိမ်ထောင်ရှင်ဘဝသို့ရောက်ပြီး ငါးနှစ်တာ တာလအတွင်း ဖြစ်ပျက်လိုက်သည့် မူခင်းအဖြစ်အပျက်ဟု ဆိုရမည်ပါ။ - ကိုတင့်လွင်၏ ထောင်မှူးလုပ်သတ်မှာ ခြောက်နှစ် အိမ်ထောင်သက်မှာ ငါးနှစ်၊ ကိုတင့်လွင်နှင့် ချစ်ဇနီးအေးတို့မှာ အိမ်ထောင်သက်ငါးနှစ်ရှိသည့် ထိုင် ချစ်လို့ကြင်လို့မဝသေး၊ တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး ကြင်နာယုယမှု အရှိန် ဓလော့။ ဇနီးမောင်နှံအတူတွဲပြီး လည်ပတ်ရ သွားရလာရသည်ကို အားပါးတရ မရှိသေး၊ ပျော်တပြုံးပြုံး မော်မဆုံးရှိနေဆဲ၊ အိမ့်လည်ဆွဲ--\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသားအဖသုံးယောက်အတူနေရသည့် အချိန်နည်းနေသည်ကိုပင် အားမလို အားမရ ဖြစ်နေကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောင်မှူးအလုပ်ဆိုတာက သမီးသားဇနီးမယားနှင့် လွတ်လွတ်လပ်လပ် အတူနေရချိန် နည်းလွန်းသည်။ အခြားသောအစိုးရဝန်ထမ်းတွေက သား သမီးများနှင့် နေ့ဘက်အတူမနေရသည့်တိုင် ညနေကနေ မိုးလင်းသည့်တိုင် အောင် အတူနေခွင့်ရကြသည်။ ထမင်းလက်ဆုံစားလို့လည်းရသည်။ ထောင် အလုပ်မှာ ဝင်ချိန်မှန်သော်လည်း ထွက်ချိန်မမှန်၊ ဂျူတီတ နေ့ချည်း ဝင်ရသည်မဟုတ်။ နေ့ရောညပါ တွဲဝင်ရသည့် အလှည့်ရှိသလို တစ်ခါတစ်ရံ တစ်နေကုန်ဝင်ပြီးမှ သန်းခေါင်ကျော်အလှည့်ဆက်ဝင်ဝေးရသည်လည်းရှိသည်။ နားရက်သော်မှ လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ် လည်ခွင့်ပတ်ခွင့် သွားခွင့်လာခွင့် မရ။ စိတ်တထင့်ထင့် နောက်ဆံတတင်းတင်း ရှိရသည်။ ဒါပေမယ့် ရတတ်သမျှအချိန်ကလေးအတွင်း မိသားစုသာသာမှုရှိအောင် နေကြထိုင်တြရသည်ပါ။ ခင်လေးနွယ်မှာလည်း ထို့အတူ သူ့မိသားစု - နှင့်သူ သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်းနေချင်ရှာမည့်ဆန္ဒမျိုး ရှိပါလိမ့်မည်။ ခုတော့ မနေနိုင်ရှာ၊ ရေမြေမခြားစေကာမူ အုတ်နံရံကြီး ခြားထားသည့်နေရာသို့ ရောတ်နေရပါလေပြီ။ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတကယ်တော့ ဘယ်သူမပြု မိမိမှုကြောင့်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e*****\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောင်မှူးလေးဦးတင့်လွင်ရှေ့တွင်ရှိနေသူ ခင်လေးနွယ်မှာ ထောင်ထဲကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် တ်စယောက်တည်းဝင်လာရသုမဟုတ်။ တိုက်တစ်တိုယ် တည်းနှင့် လူနှစ်ယောက်ဆိုရဘိသို့ အပိုတွဲလေးပါလာသည်။ အပိုတွဲ စုစုထွက်ထွက်ကြီးမရှိသေး။ စူစပြုရုံလေးဘဲ ရှိသေးသည်။ ထောင်းထဲကို ရောက်လာသည့် အမျိုးသမီးများထဲမှ တချို့က ကလေးတိုလက်ဆွဲလျက် တချို့က ဗိုက်နှင့်လွယ်လျတ် ရောက်လာတတ်ကြသည်။ ကလေးကို လတ်တွဲပြီးရောက်လာသူထက် ကလေးကိုဝမ်းနှင့်လွယ်၍ ရောက်လာသူကို ဂရုစိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတကယ်တော့ ဦးတင့်လွင်၏ မူရင်းတာဝန်များ မိန်းမထောင်နှင့် မသက်ဆိုင်၊ မိန်းမထောင်ကို ဦးတင့်လွင်တို့လို အမျိုးသားထောင်မှူးများ အကြောင်းမဲ့ ဝင်ထွက်သွားလာခြင်းမပြုရ။ အထူးအကြောင်းကိစ္စရှိ၍ သတ် ဆိုင်ရာအထက်အရာရှိအမိန့်အရ ဝင်ထွက်သွားလာရသည့်တိုင် အမျိုးသမီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောင်မှူး သို့မဟုတ် အမျိုးသမီးထောင်ကြပ်များကို အတူပါစေပြီး သွားလာ ဝင်ထွက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောင်ပိုင်၊ ထောင်မှူးကြီးတို့ သာလျှင် အချိန်မရွေး ဝင်ထွက်နိုင်ခွင့် ရှိ၍ ဦးတင့်လွင်တို့လို ထောင်မှူးလေးများသည်ပင် အထက်အရာရှိအမိန့် မရဘဲ ဝင်ထွက်ခွင့်မရှိရာ။ ထောင်ကြပ်တို့ အကျဉ်းသားတို့ဆို ဝေလာဝေး။ အနားသို့ ပင် မဝှေ့သီနိုင်ရာ။ ဟုတ်ပ...၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိန်းမထောင်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝင်ထွက်ခွင့်ပြုလို့ ဘယ်ဖြစ်မှာပါ။ ပြဿနာတထွေးကြီး ပေါ်လိမ့်မည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲ။ ခဏတစ်ဖြုတ် ထမင်းပုံ၊ ဟင်းပုံပို့ရသည့် အကျဉ်းသားများနှင့်ပင်လျှင် ကိစ္စ၊ ဝိစ္စကလေးတွေ ဖြစ်ကြသည် ရှိကြသည်။ ဒါတောင် အမျိုးသမီးထောင်ကြပ်တွေက လင်းယုံ မျက်စိမျိုးနှင့် မျက်လုံးဒေါက်ထောက်ကြည့်နေတာ။ သည်ကြားထဲက ဖြစ်ကြ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်မို့ တာဝန်ရှိသူတွေကို အပြစ်တင်မစောသာ။ ' အမျိုးသမီးများသည် ပါးစပ်ထက် မျက်လုံးစကားပြောအလွန်ကောင်း - ကြသည်။ လျင်ကြသည်။ ပြီး ယောက်ျားထောင်မှူးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူတို့ကို ကိုင်တွယ်ရသည်မှာမလွယ်၊ ယောက်ျားအကျဉ်းသားတွေကို ကိုင် တွယ်ရသလို ကိုယ်ထိလက်ရောက်ကိုင်တွယ်ဖို့ သာ၍ ခက်ခဲပါသည်။ အကိုင် အတွယ်မတတ်လျှင် အဆင်မသင့်လျှင် သူတို့ပြဿနာငုပ်လျှိုးသွားပြီး ကိုယ့် ပြဿနာ ဘွားဘွားကြီး ပေါ်လာတတ်သည်။ ကျော်မကောင်း ကြားမကောင်း ခံသွားရသူတွေ ရှိခဲ့ဖူးသည့်အဖြစ်ကို မမေ့သာ။ အမျိုးသမီးများ၏ ပရိယာယ် သည် ယောက်ျားများကို စို့စို့ပို့ပို့ကြီး ဒုက္ခပေးတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါကြောင့်လည်း ထောင်မှူးလုပ်သက်ရင့်သူများက မိန်းမထောင်ဘက်ကို မျက်နှာမမူချင်၊ ခြေဦးမလှည့်ချင်။ မတတ်သာလွန်းမှသာ မျက်နှာမူ၍ ခြေဦး လှည့်ကြသည်။ ထောင်မှူးအသစ် ထောင်မှူးပေါက်စကလေးများသာ မျက်နှာတခုခြေဦးလှည့် ရှိကြသည်။ ထွန့်ထွန့်လူးလူး သွားချင်လာချင် ဝင်ချင်ထွက်ချင် ရှိကြသည်။ မိန်းမထောင်ဘက် တာဝန်ကျမည်ကို လိုလို လားလား တောင်းတောင်းတတ ရှိကြပါလေသည်။ ။ - တချို့ဆို တာဝန်မကျဘဲ တာဝန်ကျသူနှင့် နားလည်မှုယူပြီး ခဏပဲ ရောက်ရရောက်ရ ရောက်အောင်သွား၍ လေ့လာသမှု ပြုကြသည်။ မိန်းမထောင်ကို ရောက်လာသည့်အချုပ်သစ်များ၊ ရှိပြီးအချုပ်သားဟောင်းနှင့် “ထောင်ကျအမျိုးသမီးများမှာ အကျည်းတန်အရုပ်ဆိုးတွေချည်းမဟုတ်။ ကြည့် ပျော်ရှုပျော်သူတွေပါသလို တစ်ခါကြည့်ပြီးရင် မျက်နှာပြန်မလွှဲချင်လောက် အောင် လှသူများလည်း ပါသည်။ - သည်တော့လည်း ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e*****\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမျိုးသမီးထောင်ဘက်တွင် ပြဿနာ တစ်ထမ်းတစ်ထွေးရှိကြသည်မှာ မဆန်း၊ ဖျောက်မရသော အလေ့စရိုက်ရှိကြသည်မှာ အမျိုးသမီးများ၏ မွေးရာပါဗီဇ၊ စပ်စပ်စုစုလုပ်တတ်သလို အတင်းအဖျင်းကိုလည်း ဆီလို အပေါက်ရှာပြီး ပြောတတ်ဆိုတတ်ကြသည်။ အစောင်းမြောင်း အထေ့ အေဟူသ၍လည်း မျက်နှာပုံသဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုး ပြောင်းလုပ်တတ်ကြသလို ပါးပါးလေး ရွဲ့ရမလား သိပ်ဖြစ်၊ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း မဲ့ရရဲ့ရ လေ့ရ ကလိရမလား သိပ်ဖြစ်။ ပြဿနာအဖုံဖုံနှင့် ရစ်သိုင်းထွေးရစ်နေသည်ကို ဆန်းသည်ဟု ဘယ်သို့ ဆိုရမှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယောက်ျားထောင်ဘက်မှာ အချုပ်သား အကျဉ်းသားတွေ ထောင်ချီ ရှိကြသည်။ မိန်းမထောင်ဘက်မှာ ရာဂဏန်းပဲရှိသည်။ ဒါပေမယ့် ပြဿနာ ပိုများ ပိုရှုပ်သည်က မိန်းမထောင်ဘက်မှာ...၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်ကနေ့ အတူတူတတွဲတွဲ နက်ဖြန်ကျတော့ခွာပဲ။ နောက်တစ်နေ့ | ပြန်တည့် ပြန်ပေါင်းနှင့် မုန့်လုံးစက္ကူကပ်သို့ နှယ် ရှိပါချေ၏။ သည်တော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလည်း ပြဿနာတစ်ထွေးတစ်ပုံကြီး ရှိကြလိမ့်မပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43795186057365,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_3a2df2d4-3f6d-49c9-bf1e-66965edf2df2.jpg?v=1730270658"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်စိန်တင်-၁၉၄၅မြန်မာနိုင်ငံ-ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးသမိုင်း","title":"၁၉၄၅မြန်မာနိုင်ငံ-ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးသမိုင်း","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43834526793877,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b82ecd22-4e17-4d2f-ad2b-bdbfd791f338.jpg?v=1730270809"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်စိန်တင်-နန်းကျဘုရင်သီပေါ","title":"နန်းကျဘုရင်သီပေါ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43834518929557,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e1595d78-9620-4ef0-bd1d-b63243768a8d.jpg?v=1730270833"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်စိန်တင်-မင်းတုန်းမင်း-နောက်ဆုံးနေ့များ","title":"မင်းတုန်းမင်း၏နောက်ဆုံးနေ့များ","description":"\u003cp\u003eသွေးစွန်းသော နန်းလုတိုက်ပွဲများ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမရပူရနိုင်ငံတော်၏ အခြေအနေသည် မကောင်းလှချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘုရင်မင်းမြတ်၏ အုပ်ချုပ်ရေးလုပ်ငန်းများ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။ မင်းမှု ထမ်းတို့ အကျင့်ပျက်ကြသည်။ လာဘ်ပေးလာဘ်ယူမှုများက ဒုနှင့်ဒေး။ ငွေများ သူတို့က တရားနိုင်ကြ၏။ 'ပြည့်၀မ်းကို မဖောက်ရာ” ဟူဆိုရိုးစကား ရှိသည်။ သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ ဆင်းရဲသား ပြည်သူ၊ ကုန်သည်လယ်လုပ်၊ ဓားမခုတ် တို့မှာ စီးပွားရေး အဆင်မပြေ၊ သောက ပင်လယ်ဝေလျက်။မရှိတောင့်တ ရှိကြောင့်ကျနှင့် “ထမင်းတစ်လုတ် တုတ်တစ်ချက် ဆိုသည် ဒါပဲထင်ပါရဲ့\" ဟု ပြောရမည့် အခြေအနေတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုဂံမင်း နန်းတက်စက အခြေအနေမှာ သည်မျှ မဆိုးဝါးလှပေ။ ဟန်းရှင်လူ ပြည်သူအများသည် နန်းတက်လာသော ပုဂံမင်းလက်ထက်တွင် နဲ့ အရင်က စိုးစံသူ၊ သားသားဝတီမင်းထက် ပိုမိုစည်ပင်ဝပြောစွာ ရှိလိမ့်မည် မျှော်မှန်းမိကြသည်။ သို့သော် “မှန်းချက်နှင့်နှမ်းထွက်”မှာတစ်ခြားစီဖြစ်လာသည်။ပုဂံမင်းသည်လည်း၊ ဘာသာကို ထုထားတာမို့လဲ။ သည်ပုဆိုးဝတ်သောအခါသည်အညစ်အကြေးပင်ပါပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုဂံမင်းတရား နန်းတက်၍ မကြာမီပင် နိုင်ငံအနှံ့အပြားတွင် ပုန်ကန် အချို့ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ သည့်နောက် အမရပူရမြို့ဝန် ဘိုင်ဆပ်နှင့် မြို့စားမောင်ပိန်တို့က နေပြည်တော်အတွင်းဝယ် အာဏာအလွဲသုံးစားမှုများ လုပ်လာ သည်။ ဝန်ကြီးတွေကလည်း သူ့အနေနှင့် ကြိတ်ဝိုင်းကလေးများနှင့် ညီလာခံ သည်။ ပြည်သူတို့သည် ဘိုင်ဆပ်နှင့် မောင်ပိန်တို့ လက်တွင် နှိပ်စက်ညှင်းပယ် ခံခဲ့ကြရ၏။အေးချမ်းသာယာစွာဖြင့်စီးပွားကုန်သွယ်မှုကိုမျှ မပြုနိုင်ကြပြီ။ သမီးပျိုများ ဖျက်ဆီးခံရမှုကို ဘယ်သူ့ကိုင်ရမှန်း မသိတော့၍ ဒူးနှင့် မျက်ရည် သုတ် ရသည်။ နီးရာဓားကို ကြောက်နေသည့် ဤ ကာလဝယ် ခေါင်းကို ငုံ့လျက် မျက်စိကို မှိတ်လျက်၊ နှုတ်ကို ပိတ်လျက်၊ ငုတ်တုတ်ခံခဲ့ကြရရှာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်ကာလ၀ယ် နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်အစိုးရသည် မြန်မာနိုင်ငံတစ်ခြမ်းက ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဝင်သိမ်းလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒုတိယ အင်္ဂလိပ်မြန်မာစစ်ပွဲ'ဟု ကင်ပွန်းတပ်ရမည် ဖြစ်သော ဤ စစ် ဖြစ်ပွားရခြင်း အကြောင်းကို ရှာသော် မည်မည်ရရ မရှိပေ။ အပြစ်ရှာလို ဝံပုလွေ၏ ရှေ့တွင် ရောက်နေသော သိုးငယ်ဘဝဝယ် “နင်မဟုတ် နင့်အဖိုး ဖြစ်မည်” ဟု ကြိမ်းဝါးလျက် ကိုက်စားခံရခြင်းမျိုးနှင့် ဘာမျှ မခြားနားချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသေးအဖွဲကို အကြောင်းပြုလျက် အင်္ဂလိပ်စစ်တပ်များက အော မြန်မာပြည်တစ်ဝှမ်းကို တိုက်ခိုက် သိမ်းပိုက်ကြသည်။ တိုင်းပြည် ကျီးလန့် စား ဖြစ်ရ၏။ တောမီးလောင်သည်မို့ တောကြောင်တွေက လက်ခမောင်းခတ်ပြီး ပြန်သည်။ ခိုးသား မုဒိမ်းတို့ကလည်း တစ်စခန်းထလျက်ရှိ ကြလေသည် ပြည်သူတို့ကားပေးစရာလည်းငွေမရှိ၊ ပြေးစရာလည်း မရှိပြီ။ အမရပူရနိုင်ငံတော်အား စတုတ္ထအကြိမ် သိမ်းပိုက် နန်းတက်လာသူ ပုဂံမင် တရားကို စိတ်ကောင်းနှလုံးကောင်းရှိသူအဖြစ် သမိုင်းဆရာတို့က ရေးသည် မင်းတရားသည် ပြည်သူတို့အပေါ်တွင် ရင်ဝယ်သားကဲ့သို့ သနားသူ၊ မင်းကျင့် တရားမြတ်ကို အထပ်ထပ် စောင့်ထိန်းလေသူ၊ စစ်မက်ကိုမလို၊ တိုင်းပြည်နိုင်၏ စည်ပင်သာယာမှုကို မြတ်နိုးသူဟု ဆိုကြသည်။ ထားတော့၊တိုင်းပြည် တစ်ပြည် ကို အုပ်ချုပ်သူသည် စိတ်ကောင်း နှလုံးကောင်း ရှိရုံဖြင့် လုံလောက်ပြီလားပြည်သူကို ကြင်နာသည် ဆိုရုံဖြင့် ပြီးစတမ်းလား။ စစ်မက်ကို မလို၊ တိုင်းပြည် ငြိမ်းချမ်းစေလိုသူ ဖြစ်သည်ဆိုရုံမျှဖြင့် မင်းကောင်းမင်းမြတ်ဟု ဆိုစမှတ် ပြုရတော့ မည်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမေးစရာ မေးခွန်းတွေက ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုဂံမင်းတရားသည် စိတ်နှလုံးဖြူစင် သန့်ရှင်းသူ မှန်ပါ၏။ သို့သော် နိုင်ငံတော် အရေးအခင်းများကို စိတ်ပါဝင်စားစွာ ဖြေရှင်းဆောင်ရွက်ရမည်ထက်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပျော်အပါးဖက်တွင် အလေးသာနေတတ်သည်။ ပြည်သူတို့၏ ပြဿနာအရပ်ရပ်ကို မေးမြန်း ဆွေးနွေးမည့် အချိန်၀ယ်ဘုန်းတော် အလွန်တရာ ကြီးမြတ်တော် မူသော ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းသခင် ဘဝရှင်မင်းတရားသည် ကြက်တိုက်နေလေသည်။ အလောင်းအစား အကစားမက်နေသော ဘုရင်မင်းမြတ်သည် မြန်မာနိုင်ငံ တစ်ခြမ်း ကို အရမ်းကာရော ဝင်သိမ်းသော နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်စစ်တပ်များ၏ အန္တရာယ်ကို မည်သို့လျှင် ကာကွယ်နိုင်လိမ့်မည်နည်း။ အင်္ဂလိပ်အစိုးရသည် မြန်မာနိုင်ငံ၏ နယ်စပ်ဒေသတွင် ပြဿနာမီးပွားကို တစ်စစီ မွေးရင်း ချက်ကောင်းကို စောင့်နေသည်မှာ ကြာပြီး သိုးငယ်ကို ကိုက် သတ်မည့် ဝံပုလွေသည် အကြောင်းခိုင်လုံသည် မခိုင်လုံသည် အပထား၊ အကြောင်း ရှာနေသည်မှာ ကြာပြီ။ အကြောင်းရှာသည် ဆိုသော်လည်း ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာရသည်တော့ မဟုတ်။ နိုင်ငံခြားသား များ ၀င်ထွက်သွားလာနေသော ရန်ကုန်မြို့ တွင် မြို့ဝန်လို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို မထိတထိ ရန်စရုံဖြင့် ပြဿနာကို ဖော်နိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂလိပ်အမျိုးသားပိုင် ကုန်သင်္ဘောများနှင့် စစ်သင်္ဘောများသည် မြန်မာ ဘုရင်ပိုင် ရန်ကုန်မြို့ကို ဥဒဟို ဝင်ထွက်နေကြသည်။ ကုန်ရောင်းကုန်ဝယ် လုပ် ကြ၊ ဒေသအခြေအနေ လေ့လာစူးစမ်းကြ ရနိုင်သမျှ လျှို့ဝှက်သတင်းတွေ နိုက်ကြနှင့် လုပ်စားနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်အချိန်ဝယ် အင်္ဂလိပ်အမျိုးသား ကုန်သည်များ စစ်မှုထမ်းများသည် ရန်ကုန်ဘက်သို့ ဝင်ထွက်ရင်း မြန်မာအစိုးရ၏ စည်းကမ်းဥပဒေကို ဖောက်ဖျက် ကျူးလွန်ကြသည်။ သို့ဖြင့် အင်္ဂလိပ်အစိုးရ အရာရှိများ၊ ကုန်သည်များနှင့် မြန်မာ ဘုရင့်အရာရှိများ၊ထိပ်တိုက်တိုးမိကြသည်။ အပြစ်ကျူးလွန်သူ နိုင်ငံသားများ ကို ဥပဒေနှင့်အညီ အပြစ်ဒဏ်ပေးရသည်။ မြန်မာအရာရှိတို့ ချမှတ်သော အမိန့်ကိုအင်္ဂလိပ်အမျိုးသားတို့က ပုံကြီးချဲ့ ကန့်ကွက်ကြ၏။ မြန်မာအစိုးရက ဖိနှိပ်သည် မတရားပြုသည်ဖြင့် အကြောင်းမျိုးစုံပြလေသည်။ စွဲချက်တင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်မှတစ်ဆင့် မြန်မာအစိုးရက မလိုက်လျောနိုင်သော တောင်းဆိုချက် တွေကို သူတို့ တောင်းလာကြသည်။ မြန်မာအစိုးရက သူတို့ တောင်းဆိုချက် တွေကို ပယ်သောအခါတွင် ရာဇသံတွေ အမျိုးမျိုး ပေးပြီးနောက် လက်နက်အားကိုးနှင့် အနိုင်အထက် စစ်ပြုကြလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာတို့အဆင်သင့် မရှိသော စစ်ပွဲကို ရင်ဆိုင်ကြပြီး မုတ္တမသည် ရှေ့သို့ ရိပ်ရိပ်တက်လာသော အင်္ဂလိပ်စစ်တပ်များ အင်အားကို မြန်မာတို့ မခံနိုင်ဖြစ်ရပြီ။ ရန်ကုန်သည် မကြာမီ ရန်သူ့လက် ရောက်ရသည်။ ပုသိမ်လည်း ကျသွား၏။ အင်္ဂလိပ်စစ်တပ်များသည် ပြည်၊ သရက်၊မြေထဲ မြို့များအထိမြားပစ် သလိုတရှိန်ထိုးချီလေသည်။ မြန်မာတပ်များသည် အရှိန်အဟုန်ကြီးစွာဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတိုင်းပြည်၏ အခြေအနေမှာ အပျက်ပျက်နှင့် နှာခေါင်းသွေထွက်ရသည့် အခါ ရောက်နေပါလား ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤသို့သော အခြေအနေတွင် အမရပူရရွှေနန်းကို ကိုင်လှုပ်မည့် ဓားပြတိုက် မှု တစ်ခုသည် မင်းနေပြည်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်ဓားပြမှုကား နန်းပြာသာဒ်ထိပ်ဖျားသို့ တက်၍ လောင်မြိုက်မည့် အမှိုက်မီး ဖြစ်သည်။ ပုဂံမင်းအတွက် အကုသိုလ်ကံသည် အဖော်အပေါင်းနှင့် အိုးစည်ဗုံမောင်းနှင့် စည်စည်ကားကား လာလေပြီလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမှန်ဆိုတော့ မြန်မာနိုင်ငံတစ်ခြမ်းကို အင်္ဂလိပ်စစ်တပ်များက ဝင်သိမ်းနေစဉ်၊ နန်းပလ္လင်ကို ကိုင်လှုပ်မည့် ဓားပြမှု တစ်မှု ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမှာ ကမ္ဘာမီးလောင်ချိန် ဆီမီးခွက်က ထတောက်ခြင်းပေတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၈၅၂ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလတွင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမရပူရ နေပြည်တော်ဝယ် မလျော်သည့်အခင်း၊ သတင်းဆိုးတစ်ရပ်ပေါ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေပြည်တော် အနောက်ပြင် ဓာတ်နန်းရပ်တွင် တခမ်းတနား နေထိုင်သော မိဘဲ” ၏ အိမ်သို့ ညဉ့်နာရီ ၂ ချက်တီးကျော်အချိန် လက်နက်ကိုင်လူဆိုးတို့ ၀င်လုလေသည်။ ဓားပြတို့သည် မိဘဲအိမ်မှ ရသမျှ အဘိုးတန်ပစ္စည်းများကို ကဲ့သည်။ ယင်းအဖြစ်ကာ၊ ရာဇဝတ်အိုးကိုတုတ်နှင့်ထိုးခြင်း ဖြစ်၏။ မကိုဠ်တော်ကို မီးတက်လောင်ခြင်းနှင့် ဘာမျှ မခြားတော့ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43834513391765,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a362e5c7-50a9-42a9-b551-2d3b75abd57e.jpg?v=1730270865"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်စိန်တင်-မြန်မာ့ဒီမိုကရေစီခရီးနှင့်သူရဦးတင်ဦး၁","title":"မြန်မာ့ဒီမိုကရေစီခရီးနှင့်သူရဦးတင်ဦး(၁)","description":"\u003cp\u003eအခန်း (၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်လောင်းစစ်သားကလေးတစ်ဦး မွေးဖွားခြင်း \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတက္ကသိုလ်စိန်တင်။ ။ ဒီနေ့ဟာ ၂၇-၉-၂၀၁၂ ဖြစ်ပါတယ်။ မြန်မာ့ ဒီမိုကရေစီခရီးနှင့် အငြိမ်းစားဗိုလ်ချုပ်ကြီး သူရဦးတင်ဦး စာအုပ်အတွက် မှတ်တမ်းတင် အသံသွင်းဖို့ ရန်ကုန်မြို့ ဗောဓိရိပ်သာလမ်း၊ အမှတ် ၃၀ ရှိ အငြိမ်းစားဗိုလ်ချုပ်ကြီး၊ ဇေယျကျော်ထင် သူရဦးတင်ဦးအိမ်ကို တက္က သိုလ်စိန်တင် ရောက်ရှိနေပါတယ်။ သူရဦးတင်ဦးက မွေးဖွားသည်နေ့က စလို့ နိုင်ငံတော်အတွက် အသက်ပေးထမ်းဆောင်ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ကို မျှတပြည့်စုံ စွာ ပြောပြစေချင်ပါတယ် ခင်ဗျာ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူရဦးတင်ဦး။    ။ကျွန်တော့်ကို ယခုလို စေတနာ မေတ္တာထား ပြီးတော့ စာအုပ်ကောင်းတစ်အုပ်ထွက်ဖို့ ဆောင်ရွက်ပေးမယ့် စာရေးဆရာ ကြီး တက္ကသိုလ်စိန်တင် ကို ကျွန်တော်က များစွာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အတွေ့အကြုံ အတ္ထုပ္ပတ္တိကို စာတစ်အုပ် ပြုစုရေးသားထုတ်ဝေ ဖို့ လာရောက်မေတ္တာရပ်ခံတာတွေ ရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မည်သူတစ်ဦး တစ်ယောက်ကိုမျှ ကျကျနန စာတစ်အုပ်လုပ်ပါတော့လို့ ကျွန်တော် မပြော ခဲ့ဖူးပါဘူး။ အတိုထွာကလေး၊ ဆောင်းပါးကလေးတွေတော့ ဟိုမှာ ဒီမှာ ရေးသားဖော်ပြခဲ့ကြတာတော့ ရှိခဲ့တာပေါ့လေ။ ထားပါတော့။ယခုအခါမှာတော့ ကျွန်တော်က မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ နယ်ချဲ့ဆန့်ကျင်ရေးနဲ့ အမျိုးသား လွတ်မြောက်ရေး၊ ဖက်ဆစ်ဆန့်ကျင်တော်လှန်ရေး မြန်မာ့လွတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလပ်ရေး သမိုင်းခေတ်ဦးကစပြီး တောက်လျှောက် ပါဝင်ခဲ့တဲ့ အငယ်ဆုံး စစ်သည်တစ်ယောက်ပေါ့နော်။ အဲသည်လို ပါရှိလာခဲ့ပြီး ယခုဆိုလို့ရှိရင် တပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအနေနဲ့၊ တပ်မတော်အနေနဲ့ ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်ဟောင်း ထဲက အစဉ်အလာတွေကို ဆက်လက်ပြီးတော့ မှီလာခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အနေနဲ့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်ပဲ ကျန်ရှိပါတော့တယ်။ သို့သော် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြီးများ ဖြစ်တဲ့ ရဲဘော်သုံးကျိပ်ဝင်များထဲက ပုဂ္ဂိုလ်တွေအနေနဲ့ ယခုအချိန်မှာ ဗိုလ်ချုပ်ကျော်ဇော နဲ့တကွ ဗိုလ်မှူးရဲထွဋ် နှစ်ဦးပဲ။ အသက် ရှည်ကျန်တယ်။ ဗိုလ်မှူးရဲထွဋ်ဆိုရင်လည်း သိပ်ပြီး ကျန်းကျန်းမာမာ မရှိတော့ဘူး။ နောက်ပြီးတော့ ကျွန်တော်များစွာ ချစ်မြတ်နိုးတဲ့၊ များစွာ လေးစား ကြည်ညိုတဲ့ စိတ်ထဲမှာ တမြတ်တနိုးထားတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ကျော်ဇောပေါ့နော်။ ဗိုလ်ချုပ်ကျော်ဇောကလည်း ယခုအခါမှာ တရုတ်ပြည်ကို ရောက်ရှိနေပြီး အသက်အရွယ်လည်း ကြီးရင့် အိုမင်းနေပြီ။ ကောင်းစွာလည်း မကျန်းမမာ လှဘူးလို့ ကြားသိနေရတယ်။ (ဤစာရေးသည့်နေ့တွင် ဗိုလ်မှူးချုပ်ဟောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျော်ဇောတရုတ်ပြည်တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့ရှာသည်မှာ ၃ လကျော်ခန့် ရှိခဲ့ပြီ၊ စာရေးသူ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခု ကျွန်တော်ဘဝမှာ မှတ်မိသမျှ ပြောနိုင်သမျှကို ပြောပြပါ့မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့်ကို ပုသိမ်မြို့ ဗိုက်ကြီးတန်းလမ်းမှာ အဖ ဦးမောင်ကြိုင် အမိ ဒေါ်မြတင်တို့က မွေးခဲ့တဲ့ သားသမီး ၆ ဦးတွင် အကြီးဆုံးသား ကြီး ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ခရစ် ၁၉၂၇ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၁၂ ရက် နေ့မှာ ညနေ ၂ နာရီနဲ့ ၄ နာရီကြားမှာ မွေးဖွားခဲ့ပါတယ်လို့ အမေက အဲဒီလို ပြောပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသာဦးစနေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီ ခရစ်နှစ်မွေးနေ့ကို မြန်မာသက္ကရာဇ်နဲ့ ပြောရရင် ၁၂၈၈ ခုနှစ် တပေါင်းလဆန်း ၁၀ ရက် စနေနေ့ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ဖွားစဉ်က အမေရဲ့ အမေ ကျွန်တော့်အဘွားက လာရောက်ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးတော့ နည်းနည်း အယူသည်းတယ် ထင်ပါရဲ့။ မယ်တော်ကြီးတို့ရွာက မြောင်းမြနဲ့ပုသိမ် ကြားမှာဆိုတော့ ကျွန်တော့်ကို သားဦးစနေ မီးလိုမွှေဆိုပြီး နာမ်နှိမ်တဲ့ အနေနဲ့ပေါ့နော်။ ယတြာချေတဲ့အနေနဲ့ အဖွားဒေါ်မိုးက ဓားမကြီး ထမ်းပြီး ကျွန်တော့်ကိုယ်ပေါ်မှာ ခုနစ်ကြိမ်၊ ခုနစ်ခါကျော်တယ်ပေါ့ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအငြိမ်းစား ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဦးတင်ဦးက သူ၏ ငယ်ဘဝဖြစ်စဉ်ကို ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ထိုသို့ပြောနေလေသည်။ Sony အမျိုးအစား ကက်ဆက် အသံသွင်းကြိုးခွေကလေးသည်၊ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုနေသော သူရဦးတင်ဦး၏ ဘဝမှတ်တမ်း အညတရ စစ်သည်တစ်ဦး၏ ဖြစ်ကြောင်း ကုန်စင်ကို ဤသို့ တပုံတပင် မှတ်တမ်းတင်လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤတွင် အထင်ကရ တင်ပြရန် လိုအပ်သည်မှာ သူရဦးတင်ဦးကို မွေးဖွားခဲ့သော ဇာတိရပ်ရွာ ပုသိမ်မြို့ အကြောင်းပင်တည်း။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်တော့ မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ ၆ စာမျက်နှာ ၃၄၇ ရှိ ပုသိမ်ခရိုင်အကြောင်း သောင်းပြောင်းထွေလာ မှတ်ဖွယ်မှတ်ရာကို ဖွေရှာ တင်ပြရဦးမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုသိမ်ခရိုင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုသိမ်ခရိုင်သည် အောက်မြန်မာနိုင်ငံ၊ ဧရာဝတီ တိုင်း၏ အနောက်တောင်ဘက်အစွန်တွင် တည်ရှိသည်။ ဧရာဝတီတိုင်း၏ အကျယ်ဝန်းဆုံးသော ခရိုင်ဖြစ်၍ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်မှာ အပေါ်ကား၍ အောက် ပိုင်း ရှူးသည်။ ပုသိမ်ခရိုင်၏ မြောက်ဘက်တွင် ဟင်္သာတခရိုင်နှင့် သံတွဲ ခရိုင်၊ အရှေ့ဘက်တွင် မအူပင်ခရိုင်နှင့် မြောင်းမြခရိုင်၊ အနောက်ဘက်နှင့် တောင်ဘက်တို့တွင် ဘင်္ဂလားပင်လယ်အော်တို့ အသီးသီးရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရခိုင်ရိုးမတောင်တန်းသည် ပုသိမ်ခရိုင်၏ အနောက်ဘက်ပိုင်းတွင် ကမ်းရိုးတန်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်လျက် မြောက်မှတောင်သို့ သွယ်တန်းပြီးလျှင် မော်တင်စွန်းတွင် အဆုံးသတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုသိမ်ခရိုင်အတွင်း၌ မြစ်ငယ်ချောင်းငယ်များစွာ ဖြတ်သန်းစီးဆင်း လျက်ရှိသည်။ အရေးအပါဆုံးသော မြစ်မှာ ပုသိမ်မြစ် (ငဝန်မြစ်) ဖြစ် သည်။ ထိုမြစ်သည် ဟင်္သာတမြို့ အထက်၌ ဧရာဝတီမှခွဲထွက်၍ မြောက်ဘက်မှ တောင်ဘက်သို့ စီးဆင်းကာ ဘင်္ဂလားပင်လယ်အော်ထဲသို့ စီးဝင် လေသည်။ င၀န်မြစ်ဝတွင် ကျွန်းကလေးများ အများအပြားရှိရာ အထင်ရှား ဆုံးမှာ ဟိုင်းကြီးကျွန်း၊ လိပ်ဥအမြောက်အမြားထွက်သော လိပ်ကျွန်းခေါ် သမီးလှကျွန်း၊ အင်္ဂလိပ်အခေါ် ဒိုင်းမွန်းကျွန်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုသိမ်၊ ငဝန်မြစ်၏ မြစ်လက်တက်များမှာ ပုသိမ်မြို့ အထက် ၁၄ မိုင်ခန့်တွင် စီးဝင်သော ဒကမြစ်၊ ပုသိမ်မြို့တောင်ဘက် ၂၈ မိုင်တွင် စီးဝင်သော ပမ္မဝတီမြစ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုသိမ်ခရိုင်သည် ဆန်စပါး အများအပြားထွက်၍ ဆန်၊ သစ်နှင့် ငါးပိလုပ်ငန်းတို့ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၈၇၂-၇၃ မှစ၍ ရန်ကုန်-ပုသိမ် သင်္ဘောလမ်းကို ဧရာဝတီ သင်္ဘောကုမ္ပဏီက ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။ ပုသိမ်ခရိုင်၏ တစ်ခုတည်းသော မီးရထားလမ်းမှာ ပုသိမ်-ဟင်္သာတလမ်း (၈၆) မိုင်ရှည်လျားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုသိမ်ခရိုင်သည် ၁၄၉ စတုရန်းမိုင်ကျယ်ဝန်း၍ ၁၉၅၆ ခန့်မှန်း သန်းခေါင်စာရင်းအရ လူဦးရေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၇၇၅၅၄၈ ယောက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုသိမ်ခရိုင်သည် ရှေးမြန်မာနှင့် မွန်ဘုရင်တို့လက်ထက်ကပင် ထင် ရှားခဲ့သော ဒေသဖြစ်၍ ရာမညတိုင်း မွန်သုံးရပ်တွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ ကု သိမ မဏ္ဍလ ဟူ၍လည်းကောင်း၊ ကုသိမရဠတိုင်း ဟူ၍လည်းကောင်း၊ မွန်ည ဟူ၍လည်းကောင်း ခေါ်တွင်သော မွန်တိုင်းတို့တွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာသက္ကရာဇ် ၅၃၆ ခုနှစ်တွင် နန်းတက်သော ပုဂံနိုင်ငံတော် နရပတိစည်သူမင်း လက်ထက်၊ ရွှေတိုက်တော်စာရင်းတွင် ပုသိမ် ၃၂ မြို့၏ အမည်များ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ပုသိမ်သည် ရှေးနှစ်ပေါင်းများ စွာကပင် ပင်လယ်ကူး သင်္ဘောဆိပ်မြို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ မွန်နှင့် ဗမာတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာကပင် ပုသိမ်တွင် နိုင်ငံရေးအင်အားပြိုင်ခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗြိတိသျှနယ်ချဲ့ အစိုးရသည် မြန်မာနိုင်ငံ ဧရာဝတီမြစ်ဝကျွန်းပေါ် ဒေသတွင် အခြေစိုက်ရန် နှစ်ကြိမ်တိုင် ကြိုးပမ်းခဲ့ရာ မအောင်မြင်။ ခရစ် နှစ် ၁၆၈၇ ခုနှစ်တွင် ဗြိတိသျှတို့သည် ပုသိမ်ခရိုင် ဟိုင်းကြီးကျွန်းတွင် အခြေစိုက်ပြီး အရှေ့အိန္ဒိယကုမ္ပဏီကို ပုသိမ်မြို့တွင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခရစ်နှစ် ၁၇၅၇ ခုနှစ်တွင် ကုန်းဘောင်မင်းဆက် အလောင်းမင်း တရားကြီးနှင့် မွန်တို့၏ အရေးအခင်း၌ ဗြိတိသျှအစိုးရသည် မွန်တို့ဘက်မှ ကူညီခဲ့၍ အလောင်းမင်းတရားကြီးက ဗြိတိသျှတို့ရှိနေသော ဟိုင်းကြီးကျွန်း သို့ ဗမာတပ်များ စေလွှတ်၍ ဗြိတိသျှစစ်ခံတပ်ကို တိုက်ခိုက်ပြီးဖျက်ခဲ့သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုသိမ်မြို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုသိမ်မြို့သည်၊ မြန်မာနိုင်ငံအောက်ပိုင်း၊ ဧရာဝတီ တိုင်း၏ အုပ်ချုပ်ရေးဗဟိုဌာနဖြစ်သည်။ ဧရာဝတီတိုင်းမင်းကြီးရုံး၊ ပုသိမ် ခရိုင်ဝန်ရုံး ရုံးစိုက်ရာမြို့ဖြစ်သည်။ ပုသိမ်မြို့ သည် င၀န်မြစ်ကမ်းပေါ်၌ တည်ရှိ၍ ပင်လယ်ဒေသနှင့် ၇၅ မိုင်ဝေးသည်။ ပင်လယ်ကူးသင်္ဘောကြီး များ ဝင်ထွက်ရပ်နားနိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုသိမ်မြို့သည် ရှေးကျသော သင်္ဘောဆိပ်မြို့ကြီးဖြစ်ရာ မြန်မာ နိုင်ငံနှင့် အိန္ဒိယ မဇ္ဈိမဒေသ သီဟိုဠ်ကျွန်း စသည်တို့သို့ နိုင်ငံရပ်ခြားကူး သန်းသွားလာရာတွင် ပုသိမ်ဆိပ်ကမ်းမြို့သည် အရေးပါခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့သက်ရှည်ကြာသော ပုသိမ်မြို့ ကို မဇ္ဈိမဒေသ သီရိဓမ္မာသောက မင်းလက်ထက် သာသနာသက္ကရာဇ် ၂၁၈ ခုနှစ်ဆီက အတီသာနဂရဟု ခေါ်တွင်ခဲ့၏။ ထို့နောက် ကုသိမရဋ္ဌဟု ခေါ်ပြန်၍ ပုဂံနိုင်ငံတော် မင်းယဉ် နရသိင်္ခမင်းလက်ထက်တွင် ကုသိမံကို ပုသိမ်ဟု နာမည်ပြောင်းခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပထမအင်္ဂလိပ်မြန်မာစစ်ပွဲဖြစ်သော ခရစ် ၁၈၂၄ ခုနှစ်တွင် ဗြိတိ သျှနယ်ချဲ့စစ်တပ်ကြီးက ပုသိမ်မြို့ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီး ရန္တပိုစာချုပ်အရ လက်လွှတ်ရသည်။ ဒုတိယအင်္ဂလိပ်မြန်မာစစ်ပွဲ ခရစ် ၁၈၅၂ ခုနှစ်တွင် ဗြိတိသျှနယ်ချဲ့စစ်တပ်ကြီးက ပုသိမ်မြို့ကို တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုသိမ်မြို့သည် ၁၂ စတုရန်းမိုင် ကျယ်ဝန်း၍ ၁၉၅၃ ခုနှစ် သန်းခေါင်စာရင်းအရ လူဦးရေ ၇၇၉၀၅ ယောက်ရှိသည်။ ဗမာဗုဒ္ဓ ဘာသာဝင် များပြား၍ ဒုတိယအများဆုံးမှာ ခရစ်ယာန်ဘာသာဝင်၊ ကရင် လူမျိုးတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ပုသိမ်မြို့ သည် ပုသိမ်မြို့၏ အရှေ့ဘက်ကမ်းနှင့် အနောက်ဘက်ကမ်းတို့တွင် တည်ရှိပေရာ အရှေ့ဘက်ကမ်းတွင် မြို့သစ် အကွက်ရှိ၍ အစိုးရရုံးနှင့် ဈေးရုံကြီးရှိသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43834508607637,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b00c47f7-b941-4021-b656-2f1375d19644.jpg?v=1730270903"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်စိန်တင်-သီပေါဘုရင်နှင့်စုဖုရားလတ်","title":"သီပေါဘုရင်နှင့်စုဖုရားလတ်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e၁။ ပထမကျော် ရှင်လူထွက် နန်းတက်မှအေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရတနာပုံနေပြည်တော်၌ ပဉ္စမသံဂါယနာ တင် မင်းတုန်းမင်းတရားကြီး နာဖျားမကျန်၊ ဖြစ်ကာ စက်ရာထဲလဲနေသည်။ မင်းတုန်းမင် တရားသည် အရွယ်တော်က အိုမင်းနေပြီ။ သည့် လိုသက်ကြီးရွယ်အိုဘ၀ ရောက်ရုံဖြင့် နာဖျား မကျန်း ဖြစ်ရမှာလားသည်လိုလည်းမဟုတ်သ။ အမှန်ကိုဖော်ပြရလျှင် မင်းတုန်းမင်းတရားကို စက်ရာထဲ ဘုန်းဘုန်းလဲအောင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသေးအရေးတော်ပုံများက နှိပ်စက်ကလူပြုခဲ့သည်လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သည်စကားမှန်ပါလေ၏။ အမှန်ဆိုလျှင် ဘဝရှင်မင်းတုန်းမင်းတရားသည် နိုင်ငံတော်ကို သိမ်းမြန်းစိုးအုပ်ရာ၌ ပန်းခင်းလမ်းကို လျှောက် လှမ်းခဲ့သည်မဟုတ်။ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော နိုင်ငံပြုခရီးလမ်းကို မောပန်းနွမ်းယိစွာ ခရီးနှင်ခဲ့ ရရှာသည်။ကြည့်ပါ။ မင်းတုန်းမင်းတရား နန်းရခဲ့သည်မှာပင် တိုက်ပွဲကိုရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ပြီးမှ ရခဲ့သည်မဟုတ်လား။ ခရစ်နှစ် ၁၅၃ ခုနှစ်တွင် မင်းဘုန်းမင်းတရားသည် နောင်တော်ပုဂံမင်းကို တော်လှန်ပုန်ကန်ခဲ့သည်။ တော်လှန်ရေးအောင်မြင်ခဲ့၍ အမရပူရရွှေနန်းကို သိမ်းမြန်းနိုင်သည်။တကယ်တော့ သည်တုန်းက မင်းတုန်းမင်းက နောင်တော်ပုဂံမင်းကို ပုန်ကန်ခဲ့သည်မှာ အာဏာရယူချင်လွန်း၍မဟုတ်။ အမရပူရ နေပြည်တော် နေမိဘဲဆိုသူ မိန်းမတစ်ဦးအိမ်ကို ဓားပြတိုက်ခံရရာတွင် မင်းတုန်းမင်းသား နှင့် ညီတော် ကနောင်မင်းတို့ကို အကြောင်းမရှိအကြောင်းရှာခဲ့၍ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဓားပြတိုက်မှုတွင် မင်းတုန်းနှင့် ကနောင်မင်းသားတို့၏ တပည့်လက်သား များ ပတ်သက်နေသည်ဟု မလိုတမာစွပ်စွဲမှုများရှိသည်။ ထိုအမှုနှင့် ပတ်သက်၍ နောက်ဆုံးတွင် တပည့်များ၏သခင်ဖြစ်သူ မင်းသားနှစ်ပါးကို ရန်လိုသော အပြုအမူများ ပြလာသည်။ အမှုမပေါ်လျှင် မင်းသားနှစ်ပါးကို ပင် ဖမ်းဆီးတော့မည်ဟုလည်း သတင်းတချို့က ဆိုပြန်သည်။အမှန်ဆိုလျှင် မင်းတုန်းနှင့် ကနောင်တို့ကို ဖမ်းဆီးရန် ပုဂံမင်း တရား၏ အကြံအစည်တွင် အခြားသောအကြောင်းကိစ္စများလည်း ရှိချင်ရှိ ပါဦးမည်။ မင်းတုန်းနှင့် ကနောင်လို တက်ကြွသော မင်းသားချော မင်းသားကလေးများကို နှိမ်ထားမှ၊ ချိုးထားမှ၊ ချုပ်ထားမှဖြစ်မည်ဟု ပူပန် စိုးရိမ်နေကြသူများ အမရပူရ နန်းတွင်းမှာရှိနေသည်။ ဒါကြောင့်ပင် သည် မင်းသားနှစ်ပါးအပေါ် အကြောင်းမရှိအကြောင်းရှာပြီ၊ ဒုက္ခပေးခဲ့တာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။မည်သို့ပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတုန်းမင်းသားသည် ညီတော်ကနောင်မင်းသား ကို အဖော်ပြုလို့ ရွှေဘိုသို့ ထွက်လာခဲ့ပြီ။ ကနောင်မင်းသားကား ထက် မြက်ထူးချွန်သော အမျိုးကောင်းသားဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင်ဖြစ်မည်။ ပုဂံမင်း၏တပ်များနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ရတိုင်း မင်းတုန်းကနောင်တပ်များကအောင်ပွဲခံခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အမရပူရရွှေနန်းကို သိမ်း မြန်းစိုးစံရသည်အထိ မင်းတုန်းကနောင်မင်းသားတို့၏ ရွှေဘုန်းရွှေကံက တက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းတုန်းမင်းသားကို အမရပူရရွှေနန်းပေါ်သို့ ညီတော်ကနောင် မင်းသားက ပခုံးဖြင့်ထမ်းတင်ပါ၏။ မင်းတုန်းမင်းသားသည် ပုဂံမင်း နှင့် ၏ အရိုက်အရာကို အောင်မြင်စွာသိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီလည်းဖြစ်ပါ၏။ ဤ။ အခြေအနေတွင် မင်းတုန်းမင်းအတွက် ပန်းခင်းလမ်းနှယ် ရှေ့ခရီးက သာယာနေပြီဟုလည်း ပြောနိုင်ကြပါ၏။ သို့သော် မင်းတုန်းမင်းအတွက်အမှန်စင်စစ်ဆိုလျှင် တိုက်ပွဲကားမပြီးသေး။ ထိုအချိန်က အမရပူရနိုင်ငံတော် နှင့် ဗြိတိသျှအစိုးရတို့ အကြား ဖြစ်ပွားနေသောစစ်ပွဲသည် မပြီးဆုံးသေး။အောက်ရပ်ဒေသတွင် နှစ်ဘက်တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွားနေသည်။ ဗြိတိသျှ စစ်နယ်ချဲ့ဝါဒီတို့သည် ရခိုင်နှင့်မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသမှသည် မြေထဲမြို့ အထိ တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ထားကြသည်။သည်အချိန်ကွင် အမပူရနိုင်ငံတော်ကို သိမ်းယူအောင်မြင်ခဲ့သော မင်းတုန်းမင်းသည် အင်္ဂလိပ်မြန်မာ ပထမစစ်ပွဲ၊ ဒုတိယစစ်ပွဲတို့၏ အကျိုးဆက်များကိုလည်း ပခုံးပေါ်တွင် ထမ်းပိုးယူလိုက်ရလေသည်။သည်တွင် မင်းတုန်းဘုရင် အတွက် ချိန်ဆဆုံးဖြတ်ရန် ကိစ္စ လာသည်။ ဗြိတိသျှတို့နှင့် ဖြစ်ပွားနေသောစစ်ပွဲကို ဆက်တိုက်မှာလား” ရပ်စဲမှာလား၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းတုန်းဘုရင်သည် တွေးခေါ်မြော်မြင်ဉာဏ်ဖြင့် ပြည့်စုံသူဖြစ်လေ သည်။ လက်နက်ကြီးရှင် အင်္ဂလိပ်တို့နှင့် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်လို့ ဖြင့် အကျိုးအမြတ်ထွက်ဖွယ်မမြင် တပါးကျွန်လုံးလုံးဖြစ်သွားဖို့ပဲရှိသည်။ သည်တော့ ထားလိုက်ဦးမည်။ အင်္ဂလိပ်နယ်ချဲ့သမားနှင့် ထိပ်တိုက်မတွေ့ဘဲ ရှောင်လွှဲလို့ရသရွေ့ ရှောင်လွှဲနေမည်။ သည်အတွင်း ဆွေးနွေးညှိနှိုင်၊ လို့ ရလျှင် အောက်ရပ်ဒေသများကို ပြန်လည်လို့ပင် ရနိုင်ကောင်းပါရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းတုန်းမင်းသည် ထိုသို့လည်း စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက် မက်နေလေ သည်။ မင်းတုန်းမင်းကြီးသည် အင်္ဂလိပ်မြန်မာဒုတိယစစ်ပွဲကို တိုးတန်းလန်းထားလိုက်လေသည်။ စစ်လည်းဆက်မတိုက်။ စစ်ပြေငြိမ်းစာချုပ်လည်းမချုပ်။ ရှိပစေ။ စစ်တိုက်ရမည့် အချိန်ကာလများတွင် နိုင်ငံပြုလုပ်ငန်းများလုပ်မည်။ ပုဂံမင်းလက်ထက်က စစ်ပဲတိုက်နေရသဖြင့် နိုင်ငံတော်မှာ ချွတ်ခြုံကျနေသည်။ အများပြည်သူတို့စီးပွားရေးမှာ ကုန်းကောက်စရာမရှိသည့်အခြေအနေ။ အလားတူပင် ဘာသာရေး လူမှုရေး ကိစ္စအဝဝတို့မှာ တောင်ပေါ်ရာမြက်ပြတ်အခြေအနေ၊သည်တော့ မင်းတုန်းမင်းတရားသည် ညီတော်ကနောင်မင်းကို အိမ်ရှေ့နန်းတွင်ထားပြီး မိမိကမူ နိုင်ငံပြုလုပ်ငန်းများကို အားသွန်၍လုပ် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းတုန်းမင်းသည် ဗြိတိသျှနယ်ချဲ့သမားကို မုန်းတီးသည်။ နာကြည်းသည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် ဗြိတိသျှဆိုသောအသံကို နားမှုလေသံမကြားချင် သို့သော် မင်းတရားသည့်အတွေးအခေါ်ရှိသောရွှေဉာဏ်ရှင်ဖြစ်သည်။ ဗြိတိသျှတို့ကို မုန်းတီး၊ နာကြည်းနေရုံဖြင့် ကိစ္စမပြီး။ သူတို့ထက် လက်နက် လူသူ စီးပွားအင်အား တောင့်တင်းအောင်လုပ်မှဖြစ်မည်။ နိုင်ငံတော်မှာ အင်အားရှိမှသာ ဗြိတိသျှစစ်တပ်ကြီးကို ပင်လယ်ထဲသို့ မောင်းချနိုင်မည်ဟု သူတွေးတောမိသည်။ သည်တော့နိုင်ငံတော် အင်အား ကြီးမားစေရန် ပထမ ဘာလုပ်ရမလဲ?\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းတုန်းမင်းသည် “သူ့ အရိုးနှင့်ထိုး” ဆိုသည့်စီမံကိန်းကို အကောင်အထည်ဖော်လေသည်။ နန်းတော်တွင်းသို့ ဗြိတိသျှအမှုထမ်း၊ အရာထမ်းဧည့်သည်များကို ဖိတ်ခေါ်၏။ ထိုဧည့်သည်များမှတဆင့် ဗြိတိသျှတို့၏ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို လေ့လာ၏။ ထိုအခါ အောက် ပြည်အောက်ရွာ ရန်ကုန်မြို့၏ ကြီးကျယ်တိုးပွားမှု သတင်းများကို သူ ကြားရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရန်ကုန်မြို့တွင် မြန်မာဆန်ဆန် ဆောက်ထားသော ဝါးထရံကာ အိမ်များနေရာ၌ တိုက်တာအိမ်ခြေများ တည်ဆောက်ထားကြောင်း၊ ကြားသိရသည်။ နိုင်ငံတကာနှင့် ပင်လယ်ကူး ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားရေး၊ လုပ်ငန်း ဖြစ်ထွန်းနေပုံကိုကြားသိရသည်။ ဟုတ်ပြီး မိမိတို့နိုင်ငံတွင်လည်း သူတို့လို ကျယ်ပြန့်သောမြို့တော် ခိုင်ခံ့သော စီးပွားကုန်သွယ်မှုမရှိသင့် ဘူးလား? ထိုမှတဆင့် ကြီးမားတောင့်တင်းသော လက်နက်ကိုင် တပ် မတော်ကြီး အတည်ပြု၍ မရနိုင်ပေဘူးလား?\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းတုန်းမင်းကြီးသည် ထိုအတွေးအခေါ်များဖြင့် ချောင်ကျသော ဒေသမှ အမရပူရနေပြည်တော်ကို စွန့်ခွာရန်ကြံသည်း၊ နေပြည်တော်သစ်ကို ရာဝတီမြစ်ကမ်းနားဘေး ကျယ်ပြန့်သောလွင်ပြင်၌ တည်ဆောက်ရန်စီစဉ် သည်။ ဤသို့ဖြင့် မန္တလေးရတနာပုံ နေပြည်တော်သစ်ကြီး ပေါ်ထွန်း လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မန္တလေးရတနာပုံနေပြည်တော်ကား ခံညားထယ်ဝါသော အဆောက် အအုန်များ ကျောင်းကန်ဘုရား လမ်းတံတားတို့ဖြင့် အတင့်အတယ်ရှိပါပေ၏။ စနစ်တကျတည်ဆောက်ခဲ့သော မြို့တော်မှာ လမ်းအကွေ့အကောက် နည်း၏။ ယာဉ်ရထား အများပြည်သူသွားလာရေး လွယ်ကူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မန္တလေးတောင်တော်မြတ်သည် နေပြည်တော်ကိုအုပ်မိုး၍ အပေါ်၊ ဖြင့်ကြည့်နေဟန်ရှိ၏။ တောင်ပေါ်၌လည်း ဘုရားပုထိုးကျောင်းကန်တို့ ဖြင့် တင့်တယ်စွာတည်ပြုခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဓညဝတီရခိုင်ပြည်မှ ခက်ခဲစွာပင့်ဆောင်ခဲ့ရသော မဟာမြတ်မုနိ ရုပ်ပွါးတော်ကြီးသည် ရတနာပုံနေပြည်တော်၏ ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်သော ကျက်သရေဆောင် အထိမ်းအမှတ်ဖြစ်လာလေ၏။ သည်မျှနှင့်မပြီးသေးထိုကျောင်း၊ ထိုကန်၊ ထိုဘုရားများဖြင့် တင့်တယ်လိုက်ဖက်သော မြနန်းတော်ကြီးကိုလည်း မင်းတုန်းမင်းက အခုံအထည် တည်ဆောက်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းနေပြည်ကား တင့်ရွှန်းကျက်သရေ ထွန်းတင့်လှပါပေ၏။ ကြည့်ပါကျုံးရေပြင်သည် မြို့နန်းပြာသာဒ် အဆောင်ဆောင်အခန်းခန်းကို ဝန်းပတ်စီးဆင်းနေသည်။ နှင်းဆီနီရောင်သန်းနေသော မြို့ရိုးနှင့် သူရဲ ၊ အချွန်းအမွန်တို့သည် ကျုံးရေပြင်၌ အရိပ်ထင်လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရွှေရောင်ဝင်းဝင်း ထိန်ထိန်လင်းနေသော ဘုရင့်ဖောင်တော်သည် ကရဝိတ်ငှက်၏အမောက်ကို ကောက်ကြွားစွာဝင့်ထူ၍ ရေပြင်၌ တငြိမ့်ငြိမ့်လှုပ်ခါနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သည်ဆီရွှေမြို့၊ သည်သို့စေတီ၊ သည်ဆီရွှေနန်း မှန်းမျှော်လေတိုင်း ခံ့ညားသောအဆောက်အအုံများ ဝိုင်းနေသည့်ရွှေနန်းတော်၌ ၁၂၂၁ခုနှစ်တွင် မင်းတုန်းမင်းတရားကြီး ပြောင်းရွှေစံနေတော်မူလေသည်။ မင်းတုန်းမင်းကြီး ရတနာပုံမန္တလေးနေပြည်တော်ကို တည်ပြုသောခုနှစ်ကို မှတ်ရလွယ်စေရန် ဤသို့မော်ကွန်းတင်ကြသည်။ အုတ်ကျစ်ကျော် မန္တလေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းတုန်းမင်းသည် ရတနာပုံနေပြည်တော်ကို တည်ထောင်အုပ်စိုးလျက်ရှိပြီ။ ဘာလိုသေးသလဲ၊ စိတ်တိုင်းကျနေပြည်တော်သစ်ကို မင်းတရား သိမ်းမြန်းစိုးအုပ်နေရပြီမဟုတ်လား။ လိုပါသေးသည်။ ရတနာပုံနေပြည် တော်တွင် အမှန်တကယ်ရတနာများ စုပုံပြည့်စုံနေရန် လိုပါသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းတုန်းမင်းကြီးသည် ထိုသို့ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ရန် ကြိုးပမ်းမှုတစ်ခုပြု လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဗြိတိသျှတို့သိမ်းပိုက်ထားသော မြို့နယ်ကျေးရွာများထဲမှ အခြား မြို့ရွာတွေ ပြန်မရသော်မှရှိစေ။ ပုသိမ်မြို့ကိုတော့ ပြန်လိုချင်လေသည်။ ပုသိမ်မှာ ပင်လယ်သို့ ထွက်နိုင်သော ဆိပ်ကမ်းမြို့ မဟုတ်လား။ သည် မြို့ကိုသာ တို့များပြန်ရခဲ့သော် မြန်မာပင်လယ်ကူးသင်္ဘောများ ကမ္ဘာသို့ ခရီးဆန့်နိုင်မည်။ ထိုအခါ ရတနာပုံနေပြည်တော်နှင့် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံများ အကြား အဆက်အဆံရှိလာနိုင်သည်။ သည်နည်းဖြင့်တိုင်းပြည်၏ နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေး၊ ဘာသာရေးနှင့် စစ်ရေးကိစ္စများ ယခုထက်တိုးတက်လာနိုင် မကောင်းပါရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းတုန်းမင်းသည် ထိုကိစ္စကို အကောင်အထည်ဖော်ရန်နေပြည် တော်၊ အင်္ဂလိပ်စာသင်ဆရာကြီး ဒေါက်တာမတ်ကို နန်းတော်သို့ ဖိတ် ခဲ့သည်။ ထို့နောက် မိမိမျှော်လင့်ထားသော စီမံကိန်းကို ဒေါက်တာမတ် အား မင်းတရားကြီးက ပြောပြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒေါက်တာမတ် မောင်မင်း လန်ဒန်မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ငါချီးမြှောက်ဂုဏ်ပြုထားတာတွေ ဝိတိုရိယဘုရင်မကြီးထံ လျှောက်တင်ပါ။ မောင်မင်းတို့လို ဗြိတိသျှနိုင်ငံသား ပြည်သူအများကို ငါကိုယ်တော်တိုင် ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ အဲဒါတွေလည်းလျှောက်တင်ပါ။ မန္တလေးနေပြည်တော်မှာ မောင်မင်းတို့ ခရစ်ယာန်ဘုန်းကြီးကျောင်းလည်းဆောက်လုပ်နေထိုင်ခွင့် ပြုထားတယ်မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ ဗြိတိန်ပြည့် ရင် ဝိတိုရိယဘုရင်မကြီးရဲ့ ပုံတော်ကြီးကို ဗြိတိသျှ မစ်ရှင်က လက်ဆောင်ပေးခဲ့လို့ နန်းတွင်းမှာ ချိတ်ဆွဲထားတာ မောင်မင်း မြင်တယ် မဟုတ်လား၊ အဲဒါတွေ ဘုရင်မထံလျှောက်တင်ပါလေ\" မင်းတုန်းမင်း တရားကြီး မိန့်ဆိုမှာကြားသမျှကို ဒေါက်တာမတ်က ခေါင်းငြိမ့်ဝန်ခံသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းတုန်းမင်းကြီးက ထပ်မံမိန့်ကြားပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒေါက်တာမတ်၊ ငါပြောတာကိုသေချာစွာနားထောင်ပါ၊ မောင်မင်း လန်ဒန်မြို့တော်ကို ပြန်တဲ့အခါမှာ ဝိတိုရိယဘုရင်မကြီးအတွက် ရွှေ ပန်းအိုးကြီးတစ်လုံး၊ နန်းရင်းဝန်ကြီးလက်တုံးအတွက် လွယ်တစ်ခုလက်ဆောင်ပေးလိုက်မယ်။ ဒီပစ္စည်းတွေကို ငါကိုယ်တော်ရှင်မြတ်က သေမြတ်ချစ်ကြည်စွာ လက်ဆောင်တော်မူလိုက်ကြောင်း တင်လျှောက်ပါလေ... ပြီးတော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းတုန်းမင်းကြီးက အရေးအကြီးဆုံးအချက်ကို ဆက်လက်မိန့်မှာ ပြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မောင်မင်းကိုယ်တိုင် ဝိတိုရိယဘုရင်မကြီးထံသို့ လျှောက်တင်ရမှာက ပုသိမ်မြို့ကို ငါတို့ထံသို့ ပြန်လည်လွှဲအပ်ပေးဖို့ပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43834505625749,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c676c415-3cd4-4259-8cf6-ee53f4d4f75e.jpg?v=1730270928"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်စိန်တင်-ဧကရီမိဖုရား","title":"ဧကရီမိဖုရား","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e:: ဤ အီးဘွခ်(အခမဲ့) ကို ဒေါင်းလုပ်ဆွဲယူရန် (Buy it now) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍ ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (Order) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် အီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: mgyoe.com ရှိ အီးဘွခ်စာအုပ်များသည် အင်တာနက်ပေါ်၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာကပင် ပြန့်နှံ့နေပြီးသား စာအုပ်များသာဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: စာဖတ်သူများ ဖတ်ချင်၍ရှာသည့်အခါတွင် အလွယ်တကူ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ရန် စုစည်းထားပေးခြင်းမျှသာဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: စာအုပ်တိုက်များမှ ပြန်လည်ရိုက်နှိပ်ထုတ်ေ၀လျှင် ၄င်းအီးဘွခ်ဒေါင်းလုပ်လင့်များကို ပြန်လည်ဖြုတ်ချသွားမည်သာဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e-------------------------------------- \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ ဦးလေး ကျွန်တော်နဲ့ တစ်ကျပ်ကြေး ကျားထိုးမလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာရေးသူသည် အင်္ဂလိပ် ရှစ်ကွက်ကျား ကစားခြင်းကို ငယ်စဉ်က စ၍ ဝါသနာ ကြီးခဲ့သည်။ ကျားထိုးတတ်အောင် သင်ပေးခဲ့သူမှာ အဖေဖြစ်သည်။ အဖေသည် ကျားထိုးခြင်းကို သဲသဲမဲမဲ ဝါသနာကြီးသူ ဖြစ်၏။ သို့နှင့် အဖေတူ သားဖြစ်သော စာရေးသူမှာ ကျားဝိုင်းတစ်ပိုင်း တွေ့လျှင် ခေတ္တ ခဏ ဖြစ်စေ ဝင်၍ ရပ်ကြည့်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမကြာမီက ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရန်ကုန်မြို့လယ် မော်တော်ကား ပွဲစားတို့၏ ဌာနချုပ် ဖြစ်သော မဟာ ဗန္ဓုလလမ်းနှင့် (၃၈) လမ်းထောင့်ရှိ လွင်လွင်ကဖီးရှေ့တွင် ကျားဝိုင်း တစ်ဝိုင်းကို ဝင်မိသည်။ သည်နေရာမှာ “ကျားဗိုလ်” တွေ စုဝေးရာ ဖြစ်၍ တစ်ပွဲတစ်ကျပ်နှင့် အလောင်းအစား လုပ်ပြီး ကျားထိုးကြမြဲ ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့ကလည်း လာသမျှလူကို မိမိဘက်မှ တစ်ကောင်ကျ ပေး၍ ကျားထိုး အနိုင်ယူတတ်သော ကားပွဲစား “ကျားဗိုလ်” ကြီးတစ်ဦးနှင့် ၁၃ နှစ် အရွယ် ကောင်ကလေး တစ်ဦး အထက်ပါ အတိုင်း ဈေးဆို နေကြသည်ကို နားထောင်နေမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟ, မင်းကများ ငါ့ကို လာပြိုင်လို့ မလောက်လေး မလောက်စားနဲ့ကွာ' ကျားဗိုလ် လူဝဝကြီးက ပြန်ပြော၏။ “ပညာလိုချင်လို့ပါဦးရဲ့၊ တစ်ပွဲနှစ်ပွဲထဲပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဇွတ်သမား ကောင်ကလေးက အတင်း နားပူတော့ ကျားဗိုလ်ကြီးလည်း မငြင်းသာတော့၊ သို့နှင့် ကျားဗိုလ်ကြီးသည် မိမိဘက်ရှိ ကျား ၁၂ ကောင်မှ တစ်ကောင်ကို ထုံးစံအတိုင်း ဖယ်ပေးသည်။ တစ်ကောင်ကျ ပေးသပေါ့။ ကောင် ကလေးက သဘော မတူ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'ကိစ္စမရှိပါဘူး ဦးရဲ့ ၊ ပညာယူတာပဲဟာ၊ တစ်ကောင်ကျ မပေးပါနဲ့တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပွဲ စပါပြီ။ ကျားဗိုလ်ကြီးသည် အကွက်ကောင်းတွေ ဆင်၍ ထိုး၏။ တစ်ကောင်ကျွေးပြီး နှစ်ကောင်စား၏။ နှစ်ကောင်ကျွေး၍ သုံးကောင်စား၏။ | သုံးကောင်ကျွေးပြီး “ကင်း” ယူ၏။ သည်ပွဲမှာ ကျားဗိုလ်ကြီး နိုင်သွား၏။ ကောင်ကလေး ထံမှ ငွေတစ်ကျပ် ရလိုက်သည်။ ။ 'ကစားဦးမှာလားကွ' ကျားဗိုလ်ကြီးက မေး၏။ “သုံးပွဲပြည့်အောင် ကစားမှာပေါ့ ဦးရဲ့' ကောင်ကလေးက ဖြေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုနေ့က သုံးပွဲတိတိပင် ကစားကြသည်။ သို့သော် ဒုတိယပွဲတွင်ကား ကောင်ကလေးက ဘယ်လို အကွက်ဆင်လိုက်သည်ကိုပင် နားမလည် လိုက်တော့ ပါ။ ကျားဗိုလ်ကြီးကို နှစ်ကောင်ကျွေးပြီးတော့ ကောင်ကလေးက “ကင်း” တက်ယူ လိုက်၏။ နောက်ထပ် အကွက်ဆင်ပြီး “ကင်း” တစ်ကောင်ထပ်ယူသည်။ ထိုပွဲမှာ ကျားဗိုလ်ကြီး ရှုံးပါလေ၏။ နောက်ပွဲမှာလည်း သည်လိုပင် ကျားဗိုလ်ကြီးခမြား ချွေးတွေပြန်၍ ရသည်။ ကျားဗိုလ်ကြီးကို သုံးပွဲတစ်ပွဲနှင့် အနိုင်ယူသွားပါပြီ။ တော်လည်း တော်တဲ့ ဗိုလ်ကလေးပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဧကရီစုဖုရားစာအုပ်ကို ရေးနေရင်းက စာရေးသူသည် ကားပွဲစားတို့ ကားဝိုင်းက ကောင်ကလေးနှင့် ကျားဗိုလ်ကြီးတို့ ဖြစ်ရပ်ကို သတိရနေမိသည်။ ရတနာပုံနန်းမှ ဆင်ဖြူမရှင် မိဖုရားနှင့် ကင်းဝန်မင်းကြီးတို့မှာ “ကျားဗိုလ်ကြီး”နှင့် မတူလား။ သီပေါဘုရင်၏မိဖုရား စုဖုရားလတ်မှာ ကျားထိုး တော်သော ကောင်ကလေးနှင့် မတူလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပထမတော့ ဆင်ဖြူမရှင်နှင့် ကင်းဝန်မင်းကြီး တို့သည် နှစ်ကောင်ကျွေး၍ ကင်း တက်ယူရန် စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ကြသည်။ ရတနာပုံ ရွှေနန်းပေါ်တွင် သီပေါဘုရင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှင့် စုဖုရားလတ်တို့ကို တင်လိုက်ပြီး နိုင်ငံတော် အာဏာကို ချုပ်ကိုင်ခြယ်လှယ်ကြ ' မည်ပေါ့။ သို့သော် စိတ်ကူးနှင့် လက်တွေ့ သည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဆန့်ကျင်ဘက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖြစ်တတ်မြဲ မဟုတ်လား ဆင်ဖြူမရှင်နှင့် ဝန်အိုကြီးတို့ အကြံပျက်သွား၏။ မိဖုရား စုဖုရားလတ်သည် နန်းပလ္လင်၏ အာဏာကို ကိုင်စွဲ၍ နိုင်ငံတော်ကို (၇) နှစ် တိုင်တိုင် အုပ်စိုးသွားလေသည်။ ဆင်ဖြူမရှင်နှင့် ကင်းဝန်မင်းကြီးတို့မှာ သုံးပွဲတစ်ပွဲနှင့် အရှုံးပေးရပြီ။ “ကင်း” ကလေး တစ်ကောင်မှ မရလိုက်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်ဖြစ်ရပ်ကလေးကို ဆက်စပ်၍ စုဖုရားလတ် ဆိုသော မိန်းမ တစ်ယောက် အကြောင်းကို စာရေးသူ၏ ရှုထောင့်မှ တင်ပြလိုသဖြင့် သည်စာအုပ် ကို စာရေးသူက ကြိုးပမ်း ရေးခဲ့ပါ၏။ မိန်းမသည် မိန်းမပဲ မဟုတ်လား။ ထို့ကြောင့် မိဖုရားတွင် ရှိနေသော မိန်းမ စိတ်ဓာတ်၊ မိန်းမတို့ အမူအကျင့်၊ သဘော သဘာဝများနှင့် စုဖုရားလတ်၏ ‘ဟန်” ကို မြင်ကြရအောင် ကြိုးပမ်း ကြည့်ပါ၏။ အကယ်၍ စုဖုရားလတ်၏ ဟန် ပီပီပြင်ပြင် မပေါ်လွင်ပါက စားရေးသူ၏ ညံ့ဖျင်းမှုပင် ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဓားထက်ခဲ့သော မိန်းမတစ်ယောက်၏ ရတနာပုံခေတ်ကို ပြန်လည်မျှော် ကြည့်လျှင် သံဝေဂပွားစရာတွေ၊ သင်ခန်းစာ ယူစရာတွေ၊ ဆင်ခြင်စဉ်းစားစရာတွေ က များလှပါဘိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအာဏာယစ်မူးမိ၍ မှားခဲ့သော သာဓကတွေ၊ “လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ သားကောင်များ ဘဝတွင် မဆင်မခြင် လုပ်ခဲ့သော ဖြစ်ရပ်တွေ၊ အတ္တဆန်သော အပြု အမူတွေ စသည်ဖြင့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤစာအုပ်ကို ရေးသားရာတွင် စာရေးသူအား အကြံပြု၊ စာအုပ်စာတန်း များ ရှာဖွေကူညီသူ စာပေမိတ်ဆွေများကို ကျေးဇူးစကား ဆိုချင်ပါ၏။ စာအုပ်ဖြစ်မြောက်ရေး အတွက် စာရေးသူအား သမိုင်း အချက်အလက်များကို ရှာဖွေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြောပြသူ ဆရာကြီး ဇေယျနှင့် ဆရာမြင့်ဆွေ၊ သုတေသီ စာရေးဆရာ မြင့်ထွန်း၊ စာအုပ်များ ကူညီ ငှားရမ်းကြသော ပန်းချီ ဦးစံတိုး၊ ချောင်းဆုံအုန်းသွင်၊ စာပေဝါသနာရှင် ဦးဘသော် (၂၃လမ်း)၊ တင်မောင်ဆွေ (ဝံသာနုစာအုပ်တိုက်) တို့ကို အထူး ကျေးဇူးတင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e( ရာဇဝင်ဘီးသည် တစ်ပတ်လည်မြဲဟု ဆိုကြပါသည်။ မြန်မာရာဇဝင် ဘီးကြီးသည် ဘယ်နှစ်ပတ်ပဲ လည်လည်ပေါ့။ “ရှေးလူ” တို့ မှားခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ် မျိုးကို “နောက်လူ” တို့ ထပ်မမှားအောင် ဆင်ခြင်နိုင်ကြမည် ဆိုလျှင်ကား စားရေးသူအဖို့ ဝမ်းသာမဆုံး ရှိရတော့မည်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတက္ကသိုလ်စိန်တင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြို့ကုန်းရိပ်သာ အင်းစိန်။ ၁၉၇၆ ခုနှစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၁။ သွေးစွန်းသောသမိုင်းစာမျက်နှာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမန္တလေး ရတနာပုံနေပြည်တော်သည် အမင်္ဂလာသတင်းများဖြင့် သိမ့်သိမ့်ခါလျက်ရှိသည်။ နေပြည်တော် တစ်ဝှမ်းရှိ ပြည်သူပြည်သား လက်လုပ်လက်စား၊ ပွဲစား ကုန်သည်တို့သည် ပုံမှန် အခြေအနေမျိုးဖြင့် သွားလာလှုပ်ရှားနေဟန် မတွေ့ရ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့၏ မျက်နှာမှာ တစ်စုံတစ်ခုသော အရေးအခင်းအတွက် ထိတ်လန့်နေဟန်၊ စိုးရွံ့နေဟန်၊ ချောက်ချားနေဟန် တွေ့ရသည်။ သူတို့ ဘာကို ထိတ်လန့်နေကြတာလဲ၊ သူတို့ ဘာကို စိုးရွံ့ နေကြတာလဲ၊ သူတို့ ဘာကြောင့် တုန်လှုပ်ချောက်ချား နေကြတာလဲ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစင်စစ်ဆိုသော် သည်အချိန်မှာ နေပြည်တော်တွင်း၌ ပွဲတခြိမ့်ခြိမ့်ခံ၍ ပျော်ပွဲတွေ နွှဲနေသင့်ကြသပေါ့။ ခမည်းတော်မင်းတရား၏ အရိုက်အရာကို ခံယူခဲ့သော သီပေါဘုရင်ကလေး နန်းသိမ်းပွဲခံခဲ့သည်မှာ ဘာကြာသေးလို့လဲ။ ပူပူနွေးနွေး နန်းရခဲ့သော ဘုရင်ကလေးသည် သူ့ငယ်ချစ် မိဖုရားကို လက်ဆွဲ၍ နန်းပလ္လင်ပေါ် တက်ခဲ့သည်မှာ လအနည်းငယ်သာ ရှိပါဦးမည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိဖုရားနှင့် နို့စို့ဖက်လည်းဖြစ်၊ ဘုရင်နှင့် ကျောင်းနေဖက်၊ ကစားဖက်၊  ရောင်းရင်းတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သော ရနောင်မောင်မောင်တုတ်လို နန်းဆီနန်းသွေးတစ်ပြားသားမှ မပါသူတွေက မင်းသားဘွဲ့ ခံလို့၊ အဆောင်အယောင်တွေနှင့် ဘွဲ့ တွေ ဆုတံဆိပ်တွေနှင့် မောင်းမမိဿံ မိဖုရားငယ်တွေ ခြံရံလို့၊ ကောင်းစား ပြီးရင်း ကောင်းစားနေလို့ပါလား။ ရနောင်မောင်မောင်တုတ်ပင် မင်းသားဘွဲ့ ခံယူရတယ် ဆိုတော့ ဘုရင်နှင့် အဆင်ပြေသူ၊ မိဖုရားသစ်နှင့် အလွမ်းသင့်သူ၊ မိဖုရားမယ်တော် ဆင်ဖြူမရှင် အနားမှာ ခစားသူ အမှုထမ်း အရာထမ်းတွေ ဝန်ကြီးဝန်ငယ်တွေလည်း ရာထူးရာခံ အသီးသီးနှင့် တင့်တယ်နေကြပြီ။ အခွင့်ထူး အမျိုးမျိုးကို ခံယူနေကြပြီ။ ရာထူး ဝေသန္တရာ အလှူပွဲကြီးနှင့် တိုးနေကြပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘုရင်သစ်ကလေးကို နန်းတင်ရန် အားထုတ်စဉ်က ခါးတောင်းကျိုက်၍ ဆောင်ရွက်ခဲ့သူ၊ ကင်းဝန်မင်းကြီးဆိုလျှင် လက်နက်ကိုင် တပ်တွေကို ဦးစီးရသော သေနတ်ဝန်ရာထူးကိုပင် အပိုဆုပေါက်လို့၊ ဝန်ကြီးဝန်ငယ်၊ အရာထမ်း အမှုထမ်း တွေ အားလုံးမှာ ပွဲတော်ထူး ပွဲတော်မြတ်နှင့် တိုးလို့ အပျော်ကြီး ပျော်နေချိန်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘုရင်နှင့် နီးစပ်သူတွေ၊ ရာထူးဂုဏ်ရှိန် တင့်သူတွေ၊ ဝန်ကြီးဝန်ငယ် မင်းမှုထမ်း၊ ဗိုလ်မင်း၊ တပ်မင်းတို့ တစ်တွေ ဝမ်းသာရွှင်မြူး၍ အပျော်ကြီးပျော်နေချိန်မှာ နေပြည်တော်ရှိ ပြည်သူပြည်သား၊ လက်လုပ်လက်စားတွေ၊ “လက်လှုပ်မှ ပါးစပ် လှုပ်ရမည့်” သူတွေက ဘာအတွက် စိုးရိမ်နှောင့်လို့ ကြောင့်ကြ နေသလဲ၊ ဘာအတွက် ထိတ်လန့်နေကြတာလဲ၊ ဘာအတွက် ချောက်ချား နေကြရတာတဲ့လဲ...။ အမေးရှိလျှင် အဖြေရှိရလိမ့်မည်။ “\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမကြားကြဘူးလား၊ နတ်ရွာစံ မင်းတုန်း ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ သားတော်သမီးတော်၊ ဆွေတော်မျိုးတော်၊ မင်းညီမင်းသား လေးဆယ်ကျော်နဲ့ ၊ သူတို့ သားသမီး အဆက်အနွယ်တွေ စုစုပေါင်း ရှစ်ဆယ်ခန့် ကို ကျူပင်ခုတ်လို့ ကျူငုတ်မှ မကျန်အောင် သုတ်သင်တော့မယ်တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစင်စစ်တော့ သည်သတင်းသည် ထိတ်လန့်ဖွယ် ဖြစ်ချင်ဖြစ်မည်၊ ကြောက် ရွံ့ဖွယ် ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မည်။ သို့သော် အံ့သြစရာ သတင်း တစ်ပုဒ်တော့ မဟုတ်၊ သည် မင်းသား မင်းသမီးတွေကို မူလပထမ ဆင်ဖြူမရှင် မိဖုရားနှင့် ဝန်ကြီးတွေက ပရိယာယ်ဆင်၍ ဖမ်းဆီး ထောင်သွင်း အကျဉ်း ချခဲ့စဉ်ကပင်၊ ပြည်သူတွေက နားလည်ခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။ “မင်းသားကလေးတွေ၊ မင်းသမီးကလေးတွေ ကော့ မပြန်လမ်းကို တန်းတန်းမတ်မတ် သွားရှာကြတော့မှာ ဧကန်ပါပဲ။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ကြောင့် အဖမ်းခံ မင်းသားတို့ အကြောင်းသည် စောစောပိုင်းကတော့ ဘာမှ အဆန်းတကြယ် မဖြစ်ခဲ့။ မင်းသားကလေးတို့၏ သတင်းတွေကို ဈေးထဲမှာ အရပ်ထဲမှာ၊ ဥပုသ်ဇရပ်ထဲမှာ၊ ရေတွင်းမှာ၊ အိမ်ကြိုအိမ်ကြားမှာ “တီးတိုးတီးတိုး သဖန်းပိုး” လုပ်ခဲ့ကြသည်။ နှစ်ကိုယ်ကြား သုံးကိုယ်ကြား တိုးတိုးတိတ်တိတ် စိုးတထိတ်ထိတ်နှင့် မေးကြမြန်းကြ ရှိခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အရေးတကြီး အလျင်စလို ဖြစ်တော့မည်ဟု မည်သူကမှ အကဲမခတ်မိခဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟိုအရင်တုန်းက သည်သတင်းတွေသည် 'အရပ်သတင်း” မျှသာဖြစ်ခဲ့ သကိုး။ အရပ်ထဲမှာ လူစုမိတိုင်း အရပ်သူ အရပ်သားတွေ ပြောကြလေသော သတင်းများသည် အရပ်သတင်းများပဲ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အရပ်သတင်းမို့ မှန်ချင် လည်း မှန်ပေမပေါ့။ မှားချင်လည်း မှားပေလိမ့်မည်။ တစ်ဝက်တစ်ပျက် မှန်ပြီး တစ်ဝက်တစ်ပျက်လည်း မှားတတ်သည်။ ဘယ်သို့သော အာမခံချက်မျှ မရှိ၊ သို့သော်...။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခုထူးခြားသည်က ထိုအရပ်သတင်း”သည် ယခုတော့ အဆင့်အတန်း သတ်မှတ်ခြင်းခံရပြီ။ အရပ်ထဲမှာ သာမန်လူတွေ တောင်စဉ်ရေမရ လျှောက်ပြော ကြသော “သတင်းပေါ့၊ သတင်းသွမ်း” မဟုတ်။ သီပေါဘုရင် မင်းတရား၏ အမှုထမ်းတို့ ထံမှ ပေါက်ကြားလာသော တရားဝင် သတင်း... ယုံကြည်အားထား ရသော ဌာနမှ မှောင်ခိုထွက်လာသော သတင်းစစ် သတင်းမှန် ဖြစ်နေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'နတ်ရွာစံ မင်းတုန်းဘုရင်မင်းမြတ်၏ ရင်သွေးတော်များကို နန်းမြို့အတွင်း မှာ ညဉ့်အချိန် အဆုံးစီရင်တော့မတဲ့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမူလ ပထမတုန်းကတော့ သည်သတင်းသည် ထိပ်တန်း မဟာလျှို့ဝှက် သတင်းကြီးပင် ဖြစ်ခဲ့ပါ၏။ သို့သော် “လျှို့ဝှက်ခြင်းသည် ပေါက်ကြားခြင်း၏ အစ”ဟု ဆိုကြသည် မဟုတ်လား။ မင်းမှုထမ်းတွေ၊ လွှတ်ရုံးမှုထမ်းတွေ၊ အပျိုတော်သား လူပျိုတော်သားတွေ၊ သည်သတင်းကို ဘယ်နှစ်ဦးက လျှို့ဝှက် ပေးနိုင်မှာလဲ။ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်စွာ ထိန်းသိမ်းကြမှာလဲ၊ ဘယ်နည်းနှင့် လျှို့ဝှက် လို့ကောရမှာတဲ့လဲ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမေးလာလျှင် အဖြေက အသင့်၊ လျှို့ဝှက်ထားသော သတင်းသည် လျှို့ဝှက်၍ပင် ပေါက်ကြားသွားလိမ့်မည်။ “မင်းနားတစ်ထောင်” လို့ ပြောကြသည်။ သို့ဆိုလျှင် 'ပြည်သူ့နားသည် တစ်သောင်းပေါ့။ တစ်သိန်းပေါ့။ ရှင်ဘုရင်ဆိုတာကတစ်ဦးထဲသာ၊ ပြည်သူတွေကတော့ အရာ အထောင် အကောင်း အသိန်း ရှိနေသည်။ ပြည်သူတို့ လုပ်သမျှကို ရှင်ဘုရင်က မသိချင်ရင်သာ နေလိမ့်မည်။ ရှင်ဘုရင်က ကျိတ်ဝိုင်းကလေးလုပ်ပြီး မှူးမတ်တွေနှင့် ဘာပဲ တိုင်ပင်တိုင်ပင်၊ ပြည်သူတွေ တစ်နေ့နေ့ သိမည် ဧကန်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်လိုနှင့်ပင် မင်းသားတွေကို တစ်စုတစ်ဝေးတည်း ကွပ်မျက်တော့မည် ဆိုသော သတင်းသည် ပြည်သူတို့အကြား ပေါက်ကြား လွင့်ပျံသွားရခြင်း ဖြစ်၏။ တစ်ခါဖြင့် ခက်ကြပါပေါ့။ သည်မင်းသားကလေးတွေကို သေတွင်းက မကယ်နိုင်ကြတော့ဘူးလား။ ရေတိမ်မှာနစ်ကြရှာတော့မည်။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် နှင့် ဘဝတုံးကြရှာရတော့မည်။ မဟာဆီမဟာသွေးကလေးတွေ အကျိုးမဲ့ အကြောင်းမဲ့ အသက် ဆုံးရှုံး ကြရရှာတော့မည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အကျိုးမဲ့ အကြောင်းမဲ့” ဆိုတာကတော့ ပြည်သူတွေဘက်က အမြင်ကိုး တကယ်ဆိုတော့ ဘုရင်သစ်ကလေးနှင့် စုဖုရားလတ် မိဖုရားတို့ ဘက်က ကြည့်လျှင်တော့ သည်မင်းသားတွေ အသက်ထင်ရှား ရှိနေမည်ဆိုလျှင် တိုင်းပြည် မငြိမ်မသက် ရှိတော့မည်။ တိုင်းကား မြို့ရွာ မငြိမ်းချမ်း ရှိလေတော့မည်။ မင်းသားတွေက ရရာ လက်နက်ကိုင်ပြီး ထ,ပုန်ကန်လို့၊ ပြည်သူတွေအကြား ပင်ပန်းဆင်းရဲ ဖြစ်ကြတော့မည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်တော့ အပ်နှင့်ထွင်းရမည့် ကိစ္စကို အပ်နှင့်ပဲ ထွင်းကြစို့ရဲ့။ မင်းသား - တွေ၊ အနွယ်တော်တွေ အချုပ်ထဲမှာ ရှိနေဆဲ၊ မြန်မြန်ကွပ်မျက်လိုက်မှ တော်ရော့ မည်။ သို့မှသာ ပြည်သူဘဝ ငြိမ်းချမ်းသာယာလိမ့်မည်။ နန်းပလ္လင်လည်း သူပုန်ရန် ကင်းတော့မည် မဟုတ်လား။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသီပေါ ဘုရင်သစ်ကလေးနှင့် စုဖုရားလတ်မိဖုရားတို့ဖက်က စိုးရိမ်နှောင့်လို့ ပူပင်ကြောင့်ကြမည် ဆိုကလည်း ပူပင်စရာပဲ။ နတ်ရွာစံ မင်းတုန်းဘုရင် လက်ထက်တော်တုန်းက မြင်ကွန်းစားနှင့် မြင်ခုန်တိုင်စားတို့ ပုန်ကန်ကြလို့ နန်းပြာသာဒ်ထိပ်ဖျား မီးစွဲခဲ့ပါရော့လား။ တစ်တိုင်းပြည်လုံး အုံးအုံးကျွက်ကျွက်နှင့် ` ပွက်လောရိုက်ခဲ့ရသည်။ ဘထွေးတော် ကနောင်မင်းနှင့် အတူ သေလိုက်ကြသည့် လူတွေမနည်း။ နောက်တော့ ပန်းတိမ်းမင်းသားနှင့် အပေါင်းပါတို့ က တစ်ဆက်တည်း ပုန်ကန်ကြပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နိုင်ငံလုံးမှာ သူပုန်ရန်ကြောင့် ကျီးလန့်စာစားဖြစ်ရ၊ စားကောင်းခြင်း မစားရ၊ အိပ်ကောင်းခြင်း မအိပ်ရ၊ သောက ဗျာပါဒတွေ ဝေခဲ့ရပြီ။ ပြီးတော့ ညောင်အုပ်စားနှင့် ညောင်ရမ်းစား မင်းသားညီနောင်ကလည်း တစ်မှောင့်။ မင်းသား တွေကို ဖမ်းဆီးစဉ်က သူတို့သည် ဗြိတိသျှသံရုံးသို့ ခိုဝင်ကြသည်။ ယခုအခါ ဗြိတိသျှတို့ နယ်ပယ်သို့ ရှောင်ပြေးနေကြပြီ။ သူတို့က ငြိမ်ငြိမ်မနေဘဲ သူပုန်ရန်နှင့် ပုဏ်ခံလာကြလျှင် ဖမ်းထားတဲ့ မင်းသားတွေနှင့် ဆက်မိကြပါက အခက်ပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်အဖြစ်မျိုး မကြုံ ရအောင် အစွယ်တထောင်ထောင်နှင့် မင်းညီ မင်းသားတွေကို စောစောစီးစီး ဝိညာဉ်ဖြုတ်ထားလိုက်မှ အေးတော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့နှင့်ပင် သည်သတင်းတွေ နေပြည်တော်အနှံ့ ပွပြီး ပြည်သူတို့ အကြား ဂိမ်းတိမ်းပွေပွေ ဖြစ်ကြ။ ချောက်ချောက်ချားချား ဖြစ်ကြ၊ ဝမ်းနည်းကြေကွဲ ဖြစ်ကြ။ မခံချင်သူတွေက လက်သီးကို ဆုပ်၏။ အံကို တင်းတင်း ကြိတ်၏။ 'ာက်” ပြင်းပြင်းခေါက်၏။ သို့သော် အားမတန်တော့လည်း မာန်လျှော့နေကြရ ပသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘုရင်အရာရှိတွေ၊ မှူးကြီးမတ်ကြီးတွေ။ မှူးငယ်မတ်ငယ်တွေက နေပြည် တော်၏ အခြေအနေကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းရန် ကြိုးပမ်းကြပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းညီမင်းသားတွေကို ကွပ်မျက်မည့် ညဉ့်မတိုင်မီကပင် တင်ကြို၍ နေပြည်တော် တစ်ခွင်မှာ ကြည့်ချင်ပွဲတွေ၊ ဇာတ်၊ အငြိမ့်၊ ရုပ်သေးပွဲတွေ ခင်းကျင်း ကပြရန် စီစဉ်သည်။ မြို့အုပ်ခွန်အုပ်တို့က စီစဉ်ပေးကြ၊ သူကြီးတွေကဆောင်ရွက်ကြ၊ ဆယ်အိမ်ခေါင်းတွေက နာခံကြ၊ ရပ်ကွက်တိုင်းမှာ ပွဲခင်းကြ၊ ၊ လမ်းဆုံလမ်းခွ တိုင်းမှာ ဇာတ်ကကြ၊ ဘုရင်မင်းတရားကြီးနှင့် မိဖုရားကြီးတို့၏ ကုန်းကံရှိန်ဝါ ထွန်းတောက်ပုံ၊ ရန်သူတွေအပေါ် အောင်မြင်ပုံ၊ နိုင်ငံတော်ကြီး ချမ်းချမ်းသာယာ ပုံကို သရုပ်ဖော်သော ဇာတ်လမ်းတွေ ရေးကြ၊ သီကြ၊ ဆိုကြ၊ ကကြစေ။ ဘုန်းတော် ကြီးမြတ်တော်မူသော ဘုရင်ထီးဘုရား အမိန့်တော်...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e' အမိန့်ဆိုတော့ နာခံကြဖို့ပဲ။ မြို့အုပ်ခွန်အုပ်တို့ အလုပ်ရှုပ်ကြပြီ။ သူကြီးနှင့် ဆယ်အိမ်ခေါင်းတို့လည်း မနားကြရ၊ ဇာတ်ပွဲရှာရ၊ အငြိမ့်ကိုခေါ်၊ ရုပ်သေးပွဲကို ဆင့်ရနှင့်။ ဇာတ် အငြိမ့် ရုပ်သေးပွဲမှ ရှာမရသူတို့က အရပ်ထဲမှာ ရသမျှ လူစု၍ ခြေမြှောက်လက်မြှောက် လုပ်တတ်လျှင် ပြီးရော၊ စင်ပေါ်တက်ရဲလျှင် ပြီးရော၊ ပွဲကနိုင်လျှင် တော်ပြီ၊ ဖြစ်သည်နည်းဖြင့် စီစဉ်ကြရတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် သည်ပွဲကလေး၊ လမ်းကလေး၊ ဇာတ်ကလေး၊ အငြိမ့်ကလေး ကပြရုံ နှင့်တော့ ချောက်ချားနေသော နေပြည်တော်ကို ကယ်တင်ခြင်းငှာ မစွမ်းပြီ။ စိတ်ဓာတ် ကျဆင်းနေသော ပြည်သူတွေကို စည်းရုံး၍ မရနိုင်ပြီ။ လမ်းဆုံ လမ်းခွက ပွဲတွေလမ်းတွေမှာ ပွဲကြည့်လာသူ ဟူ၍ စည်စည်ကားကား မရှိပါ။ မျောက်ပွဲသာသာမျှ လူရှိသောပွဲကို အစည်ကားဆုံးဟု ဆိုရတော့မည်။ ပြည်သူတို့သည် မိမိတို့ ဈေးဆိုင် အိမ်ဆိုင်များကို စောစောစီးစီး ပိတ်လိုက်ကြသည်။ အိမ်ငယ် တဲပုတ်တို့၏ ကဲလား တံခါးတွေကို နေမဝင်မီ ပိတ်ချထားပြီး ဖြစ်နေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခါတိုင်းလို လမ်းမလယ်ကောင်မှာ ဖုတ်တထောင်းထောင်းနှင့် ပြေးလွှား | ဆော့ကစားနေသော ကလေးသူငယ်တို့ကို မတွေ့ရ။ နေဝင်ရီတရော၌ မှောင်ရိပ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခို၍ သီချင်းကလေး ညည်းရင်း အိမ်ပြန်တတ်သော ဇိုးသမားတို့၏ အသံပင် တိတ်ဆိတ် နေကြပြီ။ အပျို့ အိမ်နားမှာ လျှောက်ပြန်သံပေးလုပ်ရင်း၊ ထရံခွာသံစူးလုပ်ရင်း အချိန်ဖြုန်းပြီးနောက် အိမ်သို့ သီချင်း တကြော်ကြော်နှင့် ပြန်လာ  တတ်သော ကာလသားတို့ အသံကိုပင် မကြားကြရတော့။ ပွဲတွေ ဇာတ်တွေမှာဆိုင်းသံတွေက အဘီးမပျက် အဆိုမပျက် ရှိပါ၏။ ပြည်သူတို့၏ စိတ်က ပွဲမှာ မရှိ၊ ဇာတ်မှာမရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပိတ်ချထားသော ကဲလားတံခါးတွေ၏ နောက်မှာတော့ ပြည်သူတို့ ရှိကြ သည်။ သူတို့သည် အိမ်သားအချင်းချင်း သို့မဟုတ် နောက်ဖေး ပြတင်းများကို  တိတ်တဆိတ် ဖွင့်၍ အိမ်နီးနားချင်း အချင်းချင်း တီးတိုးစကားများကို လေသံဖြင့် ပြောနေကြမည် ဖြစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'ဒီနေ့ညပေါ့၊ နတ်ရွာစံ ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ သားတော်တွေကို အဆုံးစီရင် တော့မယ်၊ မင်းသား မင်းသမီးတွေနဲ့ အနွယ်တော်တွေက အများကြီးတဲ့၊ သုံးည ဆက်ပြီး ကွပ်မျက်ရမယ်ဆိုပဲ၊ မင်းသားတွေ သူပုန်ထမှာ စိုးလို့ အပြီးတိုင် စီရင် ရတာလို့ ပြောတာပဲ၊ ဘယ်တတ်နိုင်မလဲလေ၊ သတ္တဝါတစ်ခု ကံတစ်ခုပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေကိုး၊ နောက်ဆုံးတော့ ဘာမှ မတတ်နိုင်လျှင် ကံကို လွှဲချ၍ စိတ်ဖြေရုံသာရှိသည်။ သည်သို့ စိတ်ဖြေနိုင်မှလည်း ရင်ထဲမှ ဝေဒနာတွေ သက်သာရာရတော့မည်။ နှလုံးတုန်တုန် ရင်ခုန်ခုန် ဖြစ်နေသူတွေ စိတ်ဖြေနိုင်ကြမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အို ဒါက ပြည်သူတွေနှင့် ဘာဆိုင်လို့လဲ၊ ကျုပ်တို့နှင့် ဘာမှ မပတ်သက် ဘူး၊ သူတို့ ရှင်ဘုရင်နဲ့ မိဖုရားတွေ ဘုရင့် အနွယ်တော်တွေ အကြား အာဏာလုပွဲ ကျင်းပတာ မဟုတ်လား...၊ နေတတ်ရင် လေညှာက နေသာသပပေါ့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်သို့မြင်သူတွေကလည်းရှိသေးသည်။ သူတို့ အပြောကလည်း ငြင်း ၍ မလွယ်။ တကယ်တော့ သည်အရေးအခင်းသည် ပြည်သူတွေနှင့် တိုက်ရိုက် ပတ်သက်သည်ဟုတော့ ပြောရ ခပ်ခက်ခက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းတုန်းဘုရင်မင်းမြတ် နတ်ရွာစံခါနီးမှာ သားတော် သမီးတော်တွေ အားလုံးနီးနီးကို ဘုရင့်မိဖုရား ဆင်ဖြူမရှင်၏ အမိန့်ဖြင့် ဖမ်းဆီးခဲ့၏။ သည်လို ဖမ်းရန် ကင်းဝန်မင်းကြီးနှင့် ဝန်ကြီးဝန်ငယ်တွေကလည်း မီးစိမ်းပြခဲ့သည်။ ပြီးတော့ မင်းတုန်းမိဖုရား၊ ဆင်ဖြူမရှင်၏ သမီးတော် စုဖုရားလတ်နှင့် မေတ္တာကူးယှက်နေသူ သီပေါမင်းသားကလေးကို အိမ်ရှေ့စံမင်းသား အဖြစ် ကြေညာ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းတုန်းမင်းကြီး နတ်ရွာစံသောအခါ သီပေါမင်းသားကလေးက ကုန်းဘောင်နန်းပလ္လင်ကို သိမ်းယူစိုးစံသည်။ ဆင်ဖြူမရှင် မိဖုရားကြီး၏ သမီးတော် စုဖုရားလတ်သည် သီပေါမင်းတရား၏ မိဖုရားဖြစ်လာ၏။ ထို့နောက် နန်းပလ္လင် အန္တရာယ် ပွားမည် စိုးရိမ်၍ သည်မင်းသား မင်းသမီးတွေကို အဆုံး စီရင်ရန် ကြံစည်သည်တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကဲ... ဆင်ခြင်ဉာဏ် အလွှာလွှာပါး၍ စဉ်းစားကြည့်ပါတော့။ တကယ် ဆိုရင် ပြည်သူတွေ၏ အရေးအခင်းနှင့် သည်နန်းတွင်း အာဏာလုပွဲ၊ ဘယ်လိုများ ပတ်သက်လို့ပါတဲ့လဲ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမှန်ပါ၏။ တိုက်ရိုက် ပတ်သက်လာသည်တော့ မဟုတ်။ သို့သော် အိမ် ရှေ့ပူလျှင် အိမ်နောက်က ချမ်းသာပါ့မလား။ မတော်တာတွေ မသင့်တာတွေ ကြားနေ မြင်နေရတော့လည်း ဘယ်သူကမှ စိတ်မချမ်းသာနိုင်၊ ပြီးတော့ ဆင်ခြင် စဉ်းစားစရာ ရှိသည်။ နိုင်ငံတော် ပြည်အရေးကလည်း နဂိုရ်ကမှ သိပ်ပြီး တည်ငြိမ်သည်မဟုတ်၊ မြေထဲမြို့ အထိ သိမ်းယူထားသော ဗြိတိသျှနယ်ချဲ့ အစိုးရ ကလည်း အထက်မြန်မာပြည်ကို မျက်စောင်း တထိုးထိုးနှင့် ရှိနေသည်။ နေပြည်တော်မှာ မလျော်တဲ့ အခင်းတွေ ဖြစ်ကြသည်ဆိုလျှင် နယ်ချဲ့ ဝံပုလွေသည် အပြစ် အမျိုးမျိုးရှာ၍ သိုးငယ်ကို လာကိုက်သတ်ပါက မခက်ပါလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြီးတော့ အရှည်ကို မျှော်ကြည့်။ ဖအေတူ မအေကွဲ ညီအစ်ကိုတော်သူ၊ မောင်နှမတော်သူ၊ တကယ့် ဆွေမျိုးအရင်းကြီးတွေကိုပင် တန်ခိုး အာဏာ ကလေး 'ဇီးရွက်’ လောက်အတွက် ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ် သုတ်သင်ခဲ့သူ ထို “ဘုရင်' သည် ပြည်သူပြည်သား အများအပေါ် ရင်ဝယ်သားကဲ့သို့ သနား ကြင်နာ အုပ်ချုပ် ပါတော့မလား။ မင်းကျင့်တရား ဆယ်ပါးနှင့်အညီ အုပ်ချုပ် ပါတော့မလား။ ဘုရင်မင်းတရားကမှ ပြည်သူတွေကို သနားညှာတာ မရှိခဲ့လျှင် ဝန်ကြီးဝန်ငယ်တွေ၊ မှူးကြီး မတ်ငယ်တွေက ပြည်သူတွေ အပေါ် ထောက်ထား ပါဦးမလား...။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကြောင်းကြောင်းကို ထောက်၍ စာနာ မျှော်ကြည့် တတ်သူတို့ကလည်း ဤသို့ ဆင်ခြင်ရုံမှအပ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ပြီး နှိုင်းဆရုံမှအပ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ပြီ။ ဘုရင်မင်းတရားနှင့် မိဖုရား စုဖုရားလတ်တို့၏ အဆုံးအဖြတ်ကို ဘယ်သူက ဝင်တားနိုင်မှာလဲ။ မင်းတို့စကား မိုးကြိုးသွားတဲ့။ ထွက်ပြီးသော ဆင်စွယ်သည် ဝင်တယ်လို့ မရှိနိုင်ပြီ။ ထို့ကြောင့် မိုးကြိုးပစ်၍ ထန်းလက်ဖြင့် ကာရန် မကြိုးစား လေနှင့်၊ အချည်းနှီးဒုက္ခ တွေ့ကြလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၃)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၈၇၉ ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၅ ရက်နေ့ကား မင်းတုန်းဘုရင် မင်းတရား၏ ရင်သွေးတော် အနွယ်တော်တို့အတွက် လောကကြီးမှာ အသက်ရှင်နေနိုင်ရန် နောက်ဆုံးနေ့ ဖြစ်၏။ နေလုံးကွယ်သည်နှင့် ပွဲကြည့်ဆောင်တွင် အထူး စီမံထားသော ဇာတ်သဘင်မှ ဆိုင်းသံများ စည်စည်ဝေဝေ တီးမှုတ် နေကြပြီ။ ဘုရင် မင်းတရားနှင့် မိဖုရားကြီးတို့ ကိုယ်တိုင် ရှုစားရမည့် ပွဲသဘင်ဆိုတော့ ဝန်ကြီးမှူးကြီးတို့သည် လည်းကောင်း၊ ဝန်ငယ်မှူးငယ်တို့သည် လည်းကောင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနန်းတွင်း အမှုထမ်း၊ နန်းပြင် အမှုထမ်းတို့ သည်လည်းကောင်း၊ ကိုယ့်မိသားစုနှင့် ကိုယ့်အဖွဲ့ အသင်းကလေးများနှင့် ပွဲသဘင်သို့ မပျက်မကွက် ရောက်လာ ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပွဲသဘင်မှာ နေရာထိုင်ချင်းကအစ အဆင့်အတန်းလိုက် ထိုင်ကြရသည် ဆိုတော့ ဝန်ငယ်မှူးငယ်တို့က နောက်က၊ ဝန်ကြီးမှူးကြီးတို့က ရှေ့ကပါပဲ။ ရှေ့နားက ထိုင်ရသော ဝန်ကြီးမှူးကြီးတို့နှင့် ကတော်တွေကတော့ မိမိတို့ သည်ပွဲကို မပျက်မကွက် ရောက်လာကြောင်းကို ဘုရင်နှင့်မိဖုရားတို့ မြင်စေရန်ခေါင်းကလေး တမော်မော်၊ မျက်နှာကလေး တပြပြနှင့်။ နောက်နားက ဝန်ငယ်မှူးငယ်တို့ ခမျာမှာ သည်အခွင့်အရေးမျိုး မရရှာ။ သည်တော့၊ ‘တို့မျက်နှာကို ဘုန်းတော်ကြီးဘုရားနှင့် မိဖုရားကြီးတို့ မြင်အောင် ဒူးထောက်လို့ ပြရရင် ကောင်းမလား၊ အမှတ်တမဲ့ မတ်တတ်ရပ်လို့ ပြရရင် ကောင်းမလား၊ ဘယ်လိုနေရင် မြင်ပါ့မလဲ” တွေးရင်း တောရင်း စိတ်အလုပ်များ နေကြရှာပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်အချိန်မှာပဲ ဘုရင်နှင့် မိဖုရားကြီးတို့ ကြွချီလာကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပွဲကြည့်ပရိသတ် လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်သွားသည်။ ဘုရင်မင်းမြတ်နှင့် မိဖုရား ကြီးကို မော်ဖူးခွင့်မရှိ၊ ကိုယ်ကိုကြုံ၍ ခေါင်းကိုနှိမ့်၍ စုံဆယ်ဖြာ ထိပ်မှာမိုး၍ ဦးတိုက်ကြရသည်။ ဘုရင်မင်းမြတ်နှင့် မိဖုရားကြီးတို့သည် မိမိတို့အတွက်  အထူး စီမံထားသော နေရာသို့ ရာဇဣနြေ ဆောင်တော်မူလျက် ခံ့ညား ထည်ဝါစွာဖြင့် လှမ်းကြွလာလေသည်။ •\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရောင်တဖိတ်ဖိတ်တောက်၍ ရွှေငွေကျောက်သံပတ္တမြားတွေ စီခြယ် ထားသော သလွန်တော်၌ နေရာယူပြီးကြသော ဘုရင်မင်းမြတ်နှင့် မိဖုရားကြီး တို့သည် ပွဲခင်းကို မျက်နှာမူ၍ ထိုင်ကြ၏။ ထိုအချိန်တွင် ပွဲခင်းဆီမှ ဆိုင်းတော် မဟာသည် ဘုန်းတော်ဘွဲ့ တစ်ပုဒ်ကို သာယာငြိမ့်ညောင်းစွာဖြင့် စတင် တီးမှုတ်ပါလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိဖုရားကြီး စုဖုရားလတ်ကမူ ပွဲခင်းသို့ ရောက်ရှိလာသော ပရိသတ်ကို တစ်ချက်မျှ မျက်စိကစားလိုက်၏။ ထို့နောက် ဆေးပေါ့လိပ်ကြီးကို မီးတဖွားဖွား ဖြစ်အောင် ဖွာလိုက်ရင်း ဇာတ်စင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ မိဖုရား၏ စိတ်အစဉ် သည် ပွဲသဘင်မှာ ရှိရဲ့လား၊ သို့မဟုတ် ဘာတွေကို စဉ်းစားနေသလဲ၊ ဘာတွေကို တွေးတောနေသလဲ၊ ဘာတွေကို သတိရနေသလဲ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိဖုရားကိုယ်တိုင်မှပင် သိပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညဉ့်နက်လာပါပြီ။ ဆိုင်းသံ၊ ဗုံသံ၊ နှဲသံ လင်းကွင်းသံတွေ စည်စည်ဝေဝေ တီးမှုတ်နေသည့်အခိုက် ဇာတ်ဆောင်တစ်ဦးသည် ဘုရင်မင်းတရား၏ ဘုန်းတော်ဘွဲ့ တေးတစ်ပုဒ်ကို အောင်မြင်လှစွာသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ သူအသံနှင့်အတူ အခြားအသံတစ်သံက စူးစူးဝါးဝါးပေါ်လာသည်။ နန်းဥယျာဉ်ကွင်းဝယ် ကျင်းပ နေသော လူသတ်ပွဲမှ သေလုဆဲဆဲ မင်းသားတစ်ပါး၏ နောက်ဆုံးအော်သံပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုတဒင်္ဂဝယ် သီပေါဘုရင်သည် မင်းသား တစ်ပါး၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဘုရင်မင်းမြတ်သည် ခေါင်းကိုလှည့်၍ အမှတ်မထင် မော့ကြည့် လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'မောင်တော်ဘုရား၊ ပွဲသဘင်ကို ရှုစားပါလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အေးဆေးငြင်သာ ပြောလိုက်သော စုဖုရားလတ်၏ အသံ ဖြစ်ပါ၏။ သို့သော် အမိန့်သံလိုလို...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘုရင်မင်းမြတ်သည် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကို မက်နေရာမှ လှုပ်နှိုးခံလိုက် ရသလို တုန်လှုပ်သွား၏။ မိဖုရားမျက်နှာကို လှည့်ကြည့်သည်။ ပြီးတော့ ဘာဖြစ် လို့လဲ မသိ၊ မိဖုရားထံမှနေ၍ မျက်နှာလွှဲလိုက်၏။ ဘာကိုမှ မတွေးတာပဲကောင်းတော့မည်။ ဒါမှလည်း တဒင်္ဂခဏ စိတ်ချမ်းသာခွင့် ရတော့မည်။ သည်လိုများ ဘုရင်မင်းတရား တွေးနေသလား၊ စုဖုရားလတ် မိဖုရားကမူ ဆေးပေါ့လိပ်ကြီးကို တစ်ဖွာတည်း ဖွာနေရင်း ပွဲကို ဆက်ကြည့်နေ၏။ သူ့ မျက်နှာမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို ကျေနပ်အားရသော ဟန်ဖြင့် အပြုံးရိပ်သန်းနေ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတကယ်တော့ အောင်ပွဲရသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် စုဖုရားလတ်မိဖုရားသည် လှလှပပ ပြုံးနိုင်ပေလိမ့်မည်...။ မိမိ၏ နန်းပလ္လင်ကို တစ်နေ့နေ့မှာ ကိုင်လှုပ် လာမည့် သတ္တိကောင်းသည် ဆိုသော မက္ခရာမင်းသား၊ ဗဟုသုတ အကြံဉာဏ် ပညာ ကြွယ်ဝလှသည်ဆိုသော သုံးဆယ်မင်းသား၊ သည်မင်းသားတွေနှင့် အတူ ရန်စွယ် ရန်ငြောင့်တွေကို ဇာတ်သိမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ မဟုတ်လား...။ သည်လိုပွဲမှာမှ ဝမ်းမသာလျှင် ဘယ်လိုပွဲကျမှ ကျေနပ်ဝမ်းသာရတော့မှာလဲ။ မိဖုရားသည် အကျေနပ်ကြီး ကျေနပ်ကာပြုံးပါ၏။ အပြုံးကြီးပြုံးကာလည်း ကျေနပ်အားရ လျက် ရှိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်အချိန်တွင်...နန်းမြို့အတွင်း တစ်နေရာဝယ်... မင်းတုန်းဘုရင် မင်းမြတ်၏ ရင်သွေးတော် မင်းညီမင်းသားတို့ကို အာဏာပါးကွက်သားတို့က အဆုံး စီရင်လျက်ရှိ၏။ မင်းသားတို့၏ ဆံပင်ကို ဆွဲ၍ ဦးခေါင်းကို မော့စေကာ လည်မျိုကို တုတ်တိုဖြင့် ရိုက်သတ်ရသော အလုပ်မှာ စင်စစ်တော့ ခက်ခဲပင်ပန်း လှသော ကိစ္စမဟုတ်...။ သို့သော် လူနှင့်လူချင်း သွေးအေးအေးနှင့် ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ရမည့် အရေးကိစ္စမှာကား မလွယ်လှ။ အလွန်တရာမှ ရက်စက်ကြမ်း ကြုတ်သော အာဏာပါးကွက်သားတို့ အဖို့ပင် ခက်ခဲပင်ပန်းသော လုပ်ငန်း တစ်ရပ်ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်တော့ဘာလုပ်မလဲ၊ အာဏာပါးကွက်သားတွေကို အရက်ဖြင့် ရဲဆေး တင်ပေးလိုက်၏။ ဘုရင်မင်းမြတ်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အချိန်ကာလ များကို ကျော်လွန်ရန် အားထုတ်နေရချိန်...။ သည်အချိန်တွင် အာဏာပါးကွက် သားတွေကလည်း ဝါးကျည်တောက်တွင်းမှ သေရည်တို့ကို တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် မော့ရင်း မင်းညီမင်းသားတို့၏ လည်မျိုးကို တုတ်တိုဖြင့် တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ရိုက်နေရလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမဟာဆီမဟာသွေးတို့၏ “သွေး” ကို မြေမှာ မကျကောင်းဘူးတဲ့...။ သည်တော့... လည်မျိုးကို တုတ်တိုဖြင့် ရိုက်၍ ကွပ်မျက်ပြီးသမျှ မင်းညီမင်းသား တို့၏ အလောင်းများကို ကတ္တီပါ အနီရောင်အိတ်များဖြင့် ထည့်ရ၏။ ပြီးတော့ | အသင့်တူးထားသော မြေကြီးကျင်းထဲသို့ ပစ်ချကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းညီမင်းသားတို့ကား တုတ်တစ်ချက် နှစ်ချက်ဖြင့် အသက်ပျောက် သည်လည်းရှိ၏။ သုံးချက်လေးချက်မှာပင် အသံတိတ်သွားသူလည်း ရှိ၏။ ငါးချက် ခြောက်ချက် ရိုက်လို့မှ တလူးလူး တလွန့်လွန့် ရုန်းကန်နေသူတွေလည်း ရှိသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးကို ကျင်းထဲသို့ ပစ်ချလိုက်၏။ ပြီးတော့ အပေါ်မှ နေ၍ မြေကြီးတွေ ဖို့လိုက်သည်။ မြေကြီးတွေ သိပ်သွားအောင် အပေါ်က ဆင်ဖြင့် နှင်းစေရသည်။ ဖိုးသက်ပြင်းတို့ မြေကျင်းထဲမှာ ရုန်းရင်းကန်ရင်း တမလွန်သို့ ခရီးဆက်ကြပေရော့...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနန်းတွင်း၌ ကပြသော ပွဲသဘင်သည် သုံးညလုံးလုံး အသုံးတော်ခံ ရသည်။ စည်စည်ကားကား ရှိပါသည်။ ထယ်ထယ်ဝါဝါ ရှိပါသည်။ သီပေါဘုရင် မင်းတရားကြီးလည်း... ပွဲခင်းကို တစ်ချက်တစ်ချက် ရှုစားရင်း သုံးညလုံးလုံး အချိန်ဖြုန်းရ၏။ စုဖုရားလတ် မိဖုရားကြီးမှာ ဆေးပေါ့လိပ်ကြီးကို မီးတရဲရဲဖွာရင်း ပွဲခင်းထဲသို့ တစ်ချီတစ်ချီ မျက်စိကစားရင်း၊ သေခါနီး မင်းသားတို့ အသက်လု အော်သံကို ဆောင်းလေက သယ်ယူလာ၍ ကြားနေရင်း၊ အချိန်ကုန်ရတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘုရင်မင်းတရားနှင့် မိဖုရားကြီးတို့ကိုယ်တိုင် သုံးညလုံးလုံး မပျက်မကွက် ပွဲကို ရှုစားကြသည်ဆိုတော့ ဝန်ကြီး၊ ဝန်လတ်၊ ဝန်ငယ် အများလည်း ဘယ်လိုများ ပျက်ကွက်ကြမှာလဲ...။ မိသားစုတစ်တွေ စည်စည်ဝေဝေနှင့် သုံးညလုံးလုံး ပွဲကြည့်မှန်ကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပွဲခင်းဆီမှ ဆိုင်းသံဗုံသံ ကြေးမောင်းသံတို့နှင့်အတူ သဘင်သည်တို့၏ ဆိုသံကသံ တေးသီသံတို့သည် ရွှေနန်းတော်တံခါး အပြင်သို့တိုင် လွင့်ပျံ မြည်ဟည်း လာခဲ့သည်။ သို့သော် မင်းညီမင်းသား အနွယ်တော်များ၏ သေခါနီး အသက်လု၍ အော်သံများကမူ နန်းမြို့ အပြင်သို့တိုင် မလွင့်ပါးနိုင်ပြီ...။ သူတို့၏ အသံတွေသည် ဆူညံသော စည်၊ နှဲ၊ ကြေးနောင်တို့ကို မလွှမ်းမိုးနိုင်...။ မထိုးဖောက်နိုင် ရှာပြီ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့နှင့်...ခရစ် ၁၈၇၉ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၅-ရက်နေ့မှ စတင်ခဲ့သော နန်းတွင်း လူသတ်ပွဲကြီးသည် သုံးညအကြာတွင် ပြီးဆုံးသွား၏။ သည်လူသတ် ပွဲကြီးဝယ် မင်းညီမင်းသား အနွယ်တော်များ၏ သွေးများ မြေသို့မကျအောင် ‘လည်မျိုး” ကို တုတ်တိုနှင့် ရိုက်၍ ကတ္တီပါ အိတ်ကြီးများမှာထည့်၊ မြေကျင်းကြီး ထဲသို့ မြှုပ်ခဲ့ကြောင်း အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့ပြီ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်မျှ များပြားသောလူတွေကို တမလွန်သို့ ခရီးကြမ်းနှင်၍ ပို့ရသည့် ကိစ္စမှာ မဟာဆီ မဟာသွေးတို့၏ ‘သွေး’ တစ်စက်မျှ မြေသို့ မကျအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ကြရဲ့လား...။ မေးနိုင်ကြသည်။ သည်သို့မေးလာလျှင် ဘယ်လို ဖြေမလဲ...။ စင်စစ်ဆိုလျှင် မှတ်စုမှတ်တမ်း ကျကျနန မရှိတော့လည်း သေသေ ချာချာ မဖြေနိုင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသေချာတာ တစ်ခုတော့ ရှိသည်။ ယခုလို မင်းညီမင်းသား အနွယ်တော် များ စုစုပေါင်း ဦးရေ ရှစ်ဆယ်ခန့်ကို ရက်ရက်စက်စက် ကွပ်မျက်လိုက်ခြင်းဖြင့် “သွေးစွန်းခဲ့သော သမိုင်းစာမျက်နှာ” ကို ဘယ်သောအခါမှ ချေဖျက်၍ မရတော့ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43834504085653,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e6767f22-6d04-4081-9919-53ae846aa1bd.jpg?v=1730270938"},{"product_id":"တက်တိုး-နပိုလီယံ","title":"နပိုလီယံ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\" style=\"text-align: left;\"\u003e:: ဤ အီးဘွခ်(အခမဲ့) ကို ဒေါင်းလုပ်ဆွဲယူရန် (Buy it now) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍ ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (Order) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် အီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: mgyoe.com ရှိ အီးဘွခ်စာအုပ်များသည် အင်တာနက်ပေါ်၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာကပင် ပြန့်နှံ့နေပြီးသား စာအုပ်များသာဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: စာဖတ်သူများ ဖတ်ချင်၍ရှာသည့်အခါတွင် အလွယ်တကူ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ရန် စုစည်းထားပေးခြင်းမျှသာဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: စာအုပ်တိုက်များမှ ပြန်လည်ရိုက်နှိပ်ထုတ်ေ၀လျှင် ၄င်းအီးဘွခ်ဒေါင်းလုပ်လင့်များကို ပြန်လည်ဖြုတ်ချသွားမည်သာဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e---------------------------------\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eအခန်း ( ၁ )\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003eပျိုရွယ်နုနယ်လှသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် ရင်ခွင်၌ မိမိ၏ နို့စို့ရွယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသားငယ်ကို ပိုက်၍ ရွက်ထည်တဲထဲ၌ ထိုင်နေ၏။ သူသည် သားငယ်ကို နို့ချိုပေးရင်း တဲပြင်ဘက် ခပ်ကွာကွာ အရပ်မှ တသဲသဲ လိမ့်၍လာသော အမြောက်သံများကို နားစွင့်၍ နေလေသည်။ အမြောက်သံတို့သည် ဟိန်း၍ ဟိန်း၍ လာရကား မိုးခြိမ်းသံနှင့် တူလှ၏။ မိခင်ပျိုသည် ထိုဟိန်းသံကြီးများ ကို နားစွင့်ရင်း တွေးတောနေသည်။ မိုးခြိမ်းသံလော တောသံလော၊ အမြောက်သံလော လေသံလော။ သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်မှာ တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ ကူးလူးသွားလာလေ့ ရှိသော “ဂျစ်ပစီ”ခေါ် မရိုင်းမယဉ် လူမျိုးထဲကနှင့် တူလှတော့သည်။ သူ့ရင် အထက်ပိုင်းပေါ်တွင် ရှားစောင် ကလေး အုပ်လျက် ရှိ၏။ ထိုအခိုက် တဲအပြင်မှ မြင်းခွာသံကို ကြားရ၏။ “သူ”များ ဖြစ်လေမလား၊ သူပြန်လာမည်ဟု ပြောသွားသည်။ သို့သော် သူလာရမည် ဖြစ်သော စစ်မြေပြင်နှင့်ကား ခရီးဟာ ဝေးလံလှချေ၏။ နှင်းများလည်း ဝေလာလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတဲဝရှိ ရွက်ထည်များသည် ပွင့်လာ၏။ ညလေသည် တဲတွင်းကို တိုးဝင်လာကာ အအေးဓာတ် ဆွတ်ဖျန်းလိုက်၏။ လူတစ်ယောက် ဝင်လာ လေသည်။ ဝင်လာသူသည် အသက် အစိတ်ခန့် ရှိ၍ စစ်ဗိုလ် အဝတ်အစား ကို ဝတ်လျက်ရှိ၏။ ပိန်ပိန်ပါးပါး ဖျတ်ဖျတ်လတ်လတ်ရှိသော အောက် တန်းစားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် စောင့်မျှော်နေသော မိန်းမအားဝမ်းပန်း တသာ နှုတ်ဆက်လေ၏။ မိန်းမလည်း သားငယ်ကို အနီးရှိ နို့ထိန်းအား လှမ်း၍ပေးပြီးလျှင် ချစ်လင်အတွက် အရက်ချို ထ၍ယူလာ၏။ ခေါင်းတွင် စည်းထားသော လက်ကိုင်ပဝါ ပြောက်ကျားကလေးကို ဖြုတ်လိုက်ကာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချစ်လင်၏ရှေ့၌ ရပ်လာ၏။ သူ၏ ပါးလွှာနီထွေး၍ ချစ်စရာကောင်းလှ သော နှုတ်ခမ်းဖျား၌ မမြွှက်ဟသေးသော အရေးကြီးသည့် မေးခွန်း တည်နေ လေသည်။ သူ၏ ပါးရိုးများသည် အတော် သန်မာဟန် ရှိ၏။ သူသည် သန်မာသော ပုံပန်းဟန်ပန်ကို ဆောင်လျက်ရှိ၏။ သူသည် အမျိုးအရိုး အလိုက် သန်မာသူ ဖြစ်ပေသည်။ အီတလီပြည်ကြီးနှင့် မလှမ်းမကမ်း အရပ်ရှိ ပင်လယ်ရေများ တဖြန်းဖြန်း ရိုက်လျက်နေသော ကော်ဆီကာကျွန်းငယ်ရှိ လူများသည် မျိုးရိုးစဉ်ဆက် သန်မာထွားကျိုင်းသူများ ဖြစ်ကြကုန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကော်ဆီကာ ကွန်းသူကျွန်းသားတို့သည် မိမိတို့ ကမ္ဘာရန်ကြီး ဖြစ် သော ပြင်သစ်တို့အား ကျောချင်းကပ်၍ ခုခံလျက် ရှိကြကုန်၏။ အထက် တွင် ဖော်ပြခဲ့သော မိခင်ပျိုကလေးသည် အသက်အရွယ်အားဖြင့် တစ်ဆယ့် ကိုးနှစ်သာ ရှိသော်လည်း မိမိ၏ ချစ်လင်နှင့်အတူ အဖ ကော်ဆီကာကျွန်း၏ လွက်လပ်ရေးအတွက် တိုက်ခိုက်ရာ စစ်ပွဲသို့ လိုက်လာကာ စစ်တပ်တဲစခန်း၊ မှ နေ၍ မိမိ၏လင်နှင့် တိုင်းပြည် အောင်ပါစေကြောင်း ဆုမွန်တောင်းရင်း ရင်သွေးအား နို့ချိုကျွေးကာ လင့်အပြန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချစ်လင်သည် သူ့အား စစ်ပွဲအကြောင်းကို စုံလင်စွာ ပြန်ပြော၏။ ရန်သူများ ရှုံးနိမ့်ပြီ။ သူတို့သည် ရန်သူများအား ပင်လယ်ကမ်းရိုးသို့ရောက်အောင် တွန်းလှန်နေပြီး ရန်သူများသည်ပြေးပေါက်မရှိသည့်အခြေသို့ ဆိုက်ရောက်နေလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'နက်ဖြန်ကျရင် စစ်ကို ခေတ္တ ရပ်ဆိုင်းကြတော့မယ်၊ လက်တီဇီယာ ရေ.နိုင်နေပြီကွယ့်၊ ကော်စီကာပြည်ကြီး လွတ်လပ်တော့မယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကော်ဆီကာ ကျွန်းသူကျွန်းသားတို့သည် လူဦးရေ တိုးရန် အရေးကို သာ ဂရုပြုကြ၏။ လူဦးရေ နည်းပါးလျှင် တိုင်းတစ်ပါးတို့၏ နှိပ်စက်ကလူ ပြုသမျှကို ခံကြရကာ အမျိုးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း တိမ်ကောချေမည် ကို သိကြပေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ စစ်ဗိုလ်ကလေးသည်လည်း သားသမီး မြောက်မြားစွာ အလိုရှိ၏။သူ့ဇနီးသည်သည် သူနှင့် ထိမ်းမြားစဉ်ကအသက် တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်မျှသာ ရှိသည်။ ယခု ရင်တွင်းရှိသော သားငယ်သည် သားဦးဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတိုင်းပြည်ခေါင်းဆောင်ကြီး ပါအိုလီ၏ ကိုယ်ရံတော် ဗိုလ်မှူး ကလေးသည် သူ့ဇနီးနှင့် ရင်သွေးကို ကြည့်ကာ အားရပါးရ ပြောဆို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'ငါတို့ သားသမီးများ ပြင်သစ်ရဲ့ ကျွန် မဖြစ်တော့ဘူးဟေ့...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e---\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေဦးပေါက် အချိန်သည် ရိုးရိုး မလာ စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ်ကို ယူ၍လာခဲ့လေ သည်။ ရန်သူ ပြင်သစ်တို့သည် စစ်တပ်အင်အား တိုးတက်လာကာ ကော်ဆီ ကာ၏ လွတ်လပ်ရေးကို အန္တရာယ်ပြုကြပြန်၏။ ကော်ဆီကာ ကျွန်းသူကျွန်းသားတို့လည်း လွတ်လပ်ရေး တိုက်ပွဲသို့ လက်နက်ဆွဲကာ ဝင်ကြရပြန် သည်။ ကိုယ်ရံတော် ဗိုလ်မှူးကလေးသည်လည်း ဇနီးသည်ကလေးနှင့် အတူ စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်ရပြန်၏။ ထိုစဉ်၌ ဇနီးသည်ကလေးရင်၌ သန္ဓေပါလာ ၏။ လွန်ခဲ့သော ဆောင်းဦးစစ်ပွဲတွင် လာသော သန္ဓေပင် ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလွတ်လပ်ရေးအတွက် သက်စွန့်ကြိုးပမ်း ကိုက်ခိုက်နေပေသော \"ကော်ဆီကာ ကျွန်းသူ ကျွန်းသားများအား ကံကြမ္မာသည် သုန်မှုန်သော မျက်နှာထားနှင့် ကြည့်လိုက်၏။ ပြင်သစ်တို့သည် ကောဆီကန်တို့အား နှိမ်နင်းလိုက်သဖြင့် လွတ်လပ်ရေး တိုက်ပွဲဝင်တို့သည် ကစဉ့်ကလျား ပြေးလွှားကြရကုန်၏။ အလွန်ထူထပ်သော သစ်တောခရီးကြမ်းတစ်လျှောက် ဆုတ်ခွာလာကြရရှာသော လူတစ်စုနှင့် မိန်းမအချို့တို့အနက် လက်တီဒီယာ သည် ကိုယ်လေးလက်ဝန်နှင့် တစ်နှစ်အရွယ် သားငယ်ကို ပွေ့ပိုက်လာ မြည်းကိုစီး၍ လိုက်လာလေ၏။ သူတို့သည် ပင်လယ်ကမ်းခြေသို့ ချောမောစွာ ရောက်လာကြ၏။ ဇွန်လတွင် စစ်ရှုံးသော ခေါင်းဆောင်ကြီး ပါအိုလီနှင့် သစ္စာတည်လှသော နောက်လိုက် တစ်ရာကျော်တို့သည် “တလီပြည်သို့ ပြေးကြရကုန်၏။ ဇူလိုင်လတွင် ပါအိုလီ၏ ကိုယ်ရံတော်လက်တီဇီယာ၏ ချစ်လင်သည် အခြား ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့်အတူ စစ်အောင်များအား အရှုံးပေးလိုက်ရလေတော့၏။ တိုင်းပြည်အတွက် မာနတရား ထားခဲ့ကြသော ကော်ဆီကန်တို့သည် အနေကျုံ့နေကြရှာ၏။ သြဂုတ်လတွင်ကား ပါအိုလီ၏ ကိုယ်ရံ တော် ဗိုလ်မှူးကလေး၏ ဇနီးသည်သည် ကော်ဆီကန်တို့၏ မာနကို ချိုးဖဲ့ သော ရန်သူ ပြင်သစ်များအား လက်စားချေမည့် သူကို ဖွားမြင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုကလေးကို နပိုလီယံ”ဟု ခေါ်တွင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစကားနည်း၍ လူတော မတိုးချင်သော ရှက်တတ်သည့် သူငယ် ကလေးသည်ပြင်သစ်ပြည်ကြီးကို အငြိုးထားသော အာဃာတစိတ်နှင့် မွေးလာသူ ဖြစ်ရကား၊ ကော်ဆီကန်တို့၏ သခင်နိုင်ငံ ပြင်သစ်ပြည်ကြီး၏ မြို့တော် ပဲရစ်မြို့ရှိ ကျောင်းတွင် စာသင်နေစဉ်ပင် ရန်သူ ကလေးများနှင့် မည်သည့်အခါမျှ သင့်မြတ်သည် မရှိ။ ပြင်သစ် ကလေးများကလည်း ဤ ကော်ဆီကန် ကလေးအား ကျွန်အမျိုးထဲက ဟူ၍ သဘောထားကြကုန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနပိုလီယံသည် အဖကော်ဆီကာပြည်ကြီးကို ချိုးနှိမ်၍ ကျွန်သပေါက် ဘဝသို့ ရောက်အောင် ပြုလိုက်သည့် ပြင်သစ်တို့အား လက်စားချေချင် စိတ်ကြောင့် ပြင်သစ်လူမျိုးတို့ကို ဆေးဖော်ကြောဖက် မလုပ်၊ စာအုပ်နှင့်သာ အဖော်ပြုလေ၏။ သူဖတ်သော စာအုပ်များကား “ပလုတပ်” ခေါ် စာရေး ဆရာကြီး ရေးသားသော ရောမတိုင်းသား အာဇာနည်ကြီးတို့၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိ များ ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုအာဇာနည်ကြီးများ အကြောင်းကိုသာ စိတ်တွင် သုံးသပ်ဆင်ခြင် နေလေ့ရှိ၏။ ရောမ အာဇာနည်ကြီးများ၏ အာဇာနည်ပီသ သည့် အလုပ်များကိုသာ စိတ်တွင်စွဲပြ၍ ထိုကဲ့သို့သော ဇာနည်ပီပီ အလုပ်များ ကိုသာ လုပ်ကိုင်ရန် စိတ်ကူးနေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူသည် သူ့ မွေးရာဌာန ကော်ဆီကာ ကျွန်းကလေးကို ပြန်လည် သတိရတိုင်း သူ့ဖခင်ကို တိတ်တဆိတ် ဒေါသပွားမိ၏။ သူ့ဖခင် အဘယ်ကြောင့် ပြင်သစ်များနှင့် စာချုပ် ချုပ်၍ အရှုံးပေးလိုက်ရသနည်း ဟု ဒေါသ ဖြစ်မိသည်။ သူသည် သူ့အား ပညာသင်ရန် စရိတ်ထောက်ပံ့နေသော ဘုရင့်ထံမှ ရနိုင်သမျှ အကျိုးကျေးဇူးများကို ရအောင်ယူ၍ ပညာစုံသည့်အခါသူ့ကျေးဇူးရှင်ကိုပင် သူပြန်၍ တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားလေ၏။ သူသည် ကျောင်းနေခိုက်၌ ကော်ဆီကာ၏ လွတ်လပ်ရေးလုပ်ငန်း အခြေခံ ဖြစ်သော နိုင်ငံရေးပညာကို တတ်အားသမျှ ရှာမှီး၏။ ပြင်သစ် စာရေးဆရာ ကြီး ဇော်လတဲယား ရေးသော စာအုပ်များ၊ ရောဇူး ရေးသော စာအုပ်များ။ နတ်ရွာစံ ပရပ်ရှားဘုရင်ကြီး ရေးသားပြုစုခဲ့သော ကော်ဆီကာပြည် လွတ် လပ်ရေးကျမ်းများကို မနေမနား ဖတ်ရှုနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသက် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်သို့ ရောက်လတ်သော် နပိုလီယံသည် စစ်တက္ကသိုလ်ကျောင်းတွင် “ဆပ်လက်ဖတင်နင်” ခေါ် စစ်ဗိုလ်ကလေး ဖြစ်လာ၏။ သူသည် ပထမဦးစွာ ဓားရှည်ကို ခါးပတ်တွင်ချိတ်၍ ပတ်သော အခါ ဤသို့ တွေးထင်မိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဓားချိတ်တဲ့ ခါးပတ်မှာ ပြင်သစ်ပိုင်သည်။ ဓားသွားမှာကား ငါ - ပိုင်သည်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူသည် စစ်အတတ်ကို သင်ပြီး၍ စာမေးပွဲတွင် ဂုဏ်ထူးနှင့် အောင် မြင်ပြီးနောက် ဗလင်းမြို့ စစ်တပ်သို့ ဝင်ရ၏။ ထိုမြို့သို့ ရောက်အောင် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးလိုလို ခြေကျင် စိုင်းရရှာ၏။ အကြောင်းကား ထင်ရှား လှသည်။ သူ့၌ ငွေကြေး ရှားပါးသောကြောင့်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့မိဘများသည် ကော်ဆီကာတွင် အထက်တန်းစားထဲက ဖြစ်ပါ ၏။ သို့သော် သူတို့၌ ဟန်သာရှိ၍ အဆန် မရှိကြချေ။ သူသည် ဤသို့ ဗလင်းမြို့သို့ ခြေကျင်တစ်မျိုး၊ ကုန်းကြောင်းကစ်သွယ် ခြေသယ်ရစဉ် စိတ်တွင် အကြီးကြီး သုံးခုကို ကြံစည်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပထမ အကြံကား သူ့မိတ်ဆွေ ပြင်သစ်အမျိုးသား လူအလူန တို့အား မုန်းတီးလျက်ပင် မိမိ အလိုရှိသမျှ ကွဲများ၊ နွားများကို အသုံးပြု သကဲ့သို့ အသုံးပြုရန် ဒုတိယ အကြံကား သူ ငွေကြေးရှားပါးခြင်း ဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ရန် တတိယ အကြံကား သူတကာတို့အား စိုးမိုးအုပ်ချုပ်နိုင် အောင် ကြံဆောင်ရန်။ သူသည် ကော်ဆီကာကျွန်း၏ လွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲတွင် ရှေ့ဆောင်ပြကာ လွတ်လပ်ရေး အောင်ပန်းကို ဆွတ်လှမ်းပြီးနောက် ကော်ဆီကာကျွန်းကို အုပ်ချုပ်ရန် အမြဲ စိတ်ထားလျက် ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုနောက် ပြင်သစ်ပြည်ကြီးသည် ဓနရှင်များ၏ သရဲမင်းရဲစီးမှု၊ ဘုရင်၏ အားပျော့မှု၊ မိုက်မဲမှုများနှင့် ဆင်းရဲသားများ၏ အဆုံးစွန်သော ဆင်းရဲခြင်း အခြေအနေများတို့၏ ပယောဂကြောင့် ယောက်ယက်ဖြစ်ကာ ကမ္ဘာ့ရာဇဝင်တွင် မှတ်တမ်းတင်ရသော ပြင်သစ် အရေးတော်ပုံကြီး ဖြစ်ပေါ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြင်သစ် အရေးတော်ပုံကြီးတွင် ဝင်၍နွဲရသော နပိုလီယံသည် သူ့ အစွမ်းအစကို ပြလေသဖြင့် တဖြည်းဖြည်း တက်လမ်းပွင့်ကာ၊ နောက်ဆုံး၌ ပြင်သစ် ပြည်သူပြည်သားများ စစ်တပ်၏ ဦးစီးဦးကိုင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဖြစ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြင်သစ်ပြည်ကြီးသည် ဘုရင်ကို အဆုံးစီရင်၍ မင်းဆက် ဖြုတ်လိုက် ပြီးနောက်၊ အခြေမတည် အနေမကျ ဖြစ်နေပြီးနောက် စစ်တပ်သည်သာလျှင် တစ်နေ့ကခြား အားကိုးရာ အားထားရာ ဖြစ်လာပြီးလျှင် စစ်တပ်၏ အအုပ် အချုပ်ကို ခံရလေ၏။ နပိုလီယံအား တိုင်းပြည်၏ အာဏာရှင် အဖြစ်ဖြင့်ဆောင်ရွက်စေ၏။ ရှင်ဘုရင် မထားဘဲ သမှုတအုပ်ချုပ်နည်း စနစ်နှင့် အုပ်ချုပ်ရန် ဖြစ်သော်လည်း နပိုလီယံသည် သူ၏ တစ်နေ့တခြား ကြီးထွား လာသော တန်ခိုးအာဏာ အင်အားတို့ကြောင့် သမ္မတ၊ အာဏာရှင် စသည် တို့၏ အမည်ကို မခံယူလိုတော့ဘဲ ဧကရာဇ်ဘွဲ့ကို ခံယူလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပထမမြောက် နပိုလီယံ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ဖြစ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43850264969365,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_326f0137-9099-47ee-ae75-286be6eee29f.jpg?v=1730271220"},{"product_id":"တက်တိုး-လောကနီတိ","title":"လောကနီတိ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပညာရှိတို့ကိုဆိုသောအခန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eChapter (1)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eOn 'The Sage\" \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၁) ငါသည် ရတနာသုံးပါးကို ရှိခိုးပြီး၍ အထူးထူး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော ကျမ်းဂန်တို့မှ ကောက်နုတ်အပ်သော လောက နီတိအမည်ရှိသော ဤကျမ်းကို မာဂဓ (ပါဠိ) ဘာသာ ဖြင့် အကျဉ်းမျှ ဆိုအံ့။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(1) After kowtowing the Three Gems, I will recite briefly in Pali this Loka Niti treatise made up of extracts from various texts.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်းချက်။ ။ ရှေးခေတ်ကျမ်းပြုဆရာတို့သည် ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရတနာသုံးပါးကို ရှိခိုးကန်တော့ပြီးနောက် မိမိတို့ ရေးသားစီရင်မည့်ကျမ်းကို ပြုကြသည်။ ယင်းသည် ထုံးစံအတိုင်းပင် ဖြစ်၏။ လောကနီတိကျမ်း သည် အခြားသောကျမ်းများမှ အချက်အလက်များကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောက်နုတ်၍ စီရင်ထားသောကျမ်း ဖြစ်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eExplanation: Treatise writers of old made obeisance to the Buddha, the Dhamma and the Sangha before they wrote the treatise. This is according to custom. Loka Niti is a compilation of points and facts extracted from various treatises. The author says he is going to write (or recite) briefly.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၂) စင်စစ် ဤကျမ်းသည် လောက၌ ယောက်ျားတို့ ၏အနှစ်လည်း မည်၏။ မိဘလည်း မည်၏။ ဆရာလည်း မည်၏။ အဆွေခင်ပွန်းလည်း မည်၏။ ထို့ကြောင့် ဤ နီတိကျမ်းကို သင်ကြားတတ်မြောက်သောယောက်ျား သည်အကြားအမြင်များသော၊ မြင့်မြတ်သော ပညာ တတ်ယောက်ျား ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(2) In this world, Loka Niti is the essence, the parents, the teacher or the friend of men. The man who has mastered this treatise is full of general knowledge and is noble and educated. \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်းချက်။ ။ ဤလောကနီတိကျမ်းသည် လူသားတို့၏ အားကိုးစရာ ပညာပေးစာအုပ် ဖြစ်သည်။ ဤကျမ်းကို တတ်မြောက်သူသည် ပညာဗဟုသုတနှင့်ပြည့်စုံသော ပညာတတ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eExplanation: This Loka Niti treatise is a dependable book of instructions. The person who is well versed in this treatise is one who is full of general knowledge and well-educated.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၃) ပျင်းသောသူ အား အတတ်ပညာ အဘယ်မှာ တတ်အံ့နည်း။ အတတ်ပညာ မရှိသောသူအား ဥစ္စာ အဘယ်မှာ ရအံ့နည်း၊ ဥစ္စာမရှိသောသူအား အဆွေ ခင်ပွန်း အဘယ်မှာရအံ့နည်း။ အဆွေခင်ပွန်း မရှိသော သူအား ချမ်းသာ အဘယ်မှာ ရအံ့နည်း၊ ချမ်းသာမရှိသောသူအား ကောင်းမှု အဘယ်မှာ ရအံ့နည်း၊ ကောင်း မှုမရှိသောသူအား နိဗ္ဗာန် အဘယ်မှာ ရနိုင်အံ့နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(3) How will the lazy person acquire knowledge? How will the person without knowledge get wealth? How will the person without wealth get friends! How will the person without friends obtain happiness? How will the person without happiness gain merit? How will the person without merit attáin Nibbana?\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်းချက်။ ။ ဤအပိုဒ်သည် ပျင်းရိခြင်း၏ မကောင်းသောအကျိုးဆက်များကို ဖော်ပြထားသည်။ ပျင်းလျှင် အတတ်ပညာ မရ၊ အတတ်ပညာမရလျှင် ဥစ္စာမရ၊ ဥစ္စာမရလျှင် မိတ်ဆွေမရ၊ မိတ်ဆွေမရလျှင် ချမ်းသာ ခြင်းမရ၊ ချမ်းသာခြင်းမရှိလျှင် ကုသိုလ်မရ၊ ကုသိုလ်မရ လျှင် နိဗ္ဗာန်ရောက်မည် မဟုတ်ဟူ၍ မကောင်းကျိုး အဆက်များကို ဖော်ပြထားသည်။ အပျင်းမရှိဖို့ အဓိက ဖြစ်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eExplanation: This stanza shows the series of bad effects of laziness. A lazy person will not get knowledge, then wealth, then friends, then happiness, then merit, and then such a person will not attain Nibbana. It is important not to be lazy.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၄) အတတ်နှင့်တူသောဥစ္စာသည် မရှိ အတတ်ကို ခိုးသူတို့သည် မယူနိုင်ကုန်၊ ဤလောက၌ အတတ်သည်ကား အဆွေခင်ပွန်း ဖြစ်၏။ တမလွန်ဘ၀၌ ချမ်းသာ ကို ဆောင်တတ်၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(4) There is nothing equal to learning. Thieves cannot steal learning. In this world, learning is a friend and mate. It carries happiness to the next life. \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်းချက်။ ။ လူ့ဘဝမှာ အတတ်ပညာသည် အရေး အပါဆုံး ဖြစ်သည်။ အတတ်ပညာရှိလျှင် ယခုဘဝ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောင်ဘဝတို့မှာ ချမ်းသာခြင်း ရနိုင်ပေမည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eExplanation: In human life learning is most important. If one has learnign, one can get happiness in this life as well as in the after-life.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၅) အကြားအမြင်ပညာကို နည်း၏ဟူ၍ မအောက် မေ့ရာ။ မိမိစိတ်ထဲ၌ သွင်းထားရာ၏။ တောင်ပို့၌ ရေပေါက်သည် ကျဖန်များစွာ ကြာရှည်သဖြင့် ပြည့်သကဲ့သို့ တည်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(5) Do not think little of general knowledge. You should store it in your mind. The anthill will be full after drops of water fall on it for a long time. \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်းချက်။ ။ ဗဟုသုတကို အထင်မသေးပါနှင့်။ မိမိ စိတ်ထဲတွင် ရသမျှဗဟုသုတကို သိမ်းဆည်းထားပါ။ ခြတောင်ပို့ပေါ်မှာ ရေပေါက်များစွာ ကြာရှည်ကျလျှင် ထိုတောင်ပို့သည် ရေပြည့်သွားပေလိမ့်မည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eExplanation: Do not despise general knowledge. You should acquire it. Your mind will be full of knowledge gradually just as an anthill is full after drops of water falling on it for long.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၆) နှုတ်မှုပညာကိုလည်းကောင်း၊ လက်မှုပညာကို လည်းကောင်း ငယ်သည်ဟူ၍ မအောက်မေ့ရာ။ ကုန်စင်အောင်တတ်မှုကားတစ်ခုသောအတတ်သည်လည်းအသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဖြစ်ပါသည်သာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလျှင် တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(6) Do not think little of art or science. If one is well versed in one of them, that one will become a means of earning one's living. \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်းချက်။ ။ နှုတ်မှုပညာသည် ဝိဇ္ဇာပညာ၊ လက်မှု ပညာသည် သိပ္ပံပညာဟု မှတ်သင့်သည်။ အကယ်၍ သင်သည် ဤပညာနှစ်ရပ်ရှိ တစ်ခုခုသောပညာကို တတ်ကျွမ်းလျှင် သင့်အဖို့ သက်မွေးဝမ်းကျောင်းပညာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eExplanation: Art is theoretical knowledge. Science is practical knowledge. If one has learnt one of these two branches of learning, that knowledge will be good for earning one's living.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၇) တောင်တောင်ဟူသမျှ၌ ပတ္တမြား မရှိ၊ ဆင်ဆင် ဟူသမျှ၌ အမြုတေ မရှိ တောတောဟူသမျှ၌ စန္ဒကူး မရှိ။ အရပ်တိုင်း အရပ်တိုင်း၌ ပညာရှိသုခမိန် မရှိ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(7) There is no ruby in every mountain. There is no life-sustaining pearl in every elephant. There is no sandalwood in every forest. There is no sage in every place.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43851741986965,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_19feabe9-6033-45f1-9d20-e5f84ccbdba7.jpg?v=1730271234"},{"product_id":"တက်တိုး-သူတို့အတွေးအခေါ်မှတ်စု","title":"သူတို့အတွေးအခေါ်မှတ်စု","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43851742740629,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f32c60fa-0704-4d40-8cb0-2fe8fcd6144d.jpg?v=1730271262"},{"product_id":"တက်တိုး-အချစ်နှင့်စိတ်ပညာ","title":"အချစ်နှင့်စိတ်ပညာ","description":"\u003cp\u003eမေတ္တာစကားဆိုမယ် \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စာရေးဆရာ သန်းဆွေက တစ်နေ့ ညနေပိုင်းတွင် လာစဉ် Home Before Dark (မမှောင်ခင် အိမ်အရောက်) အင်္ဂလိပ် ရုပ်ရှင်ကား အကြောင်းနှင့်စပ်၍ “ကျွန်တော်တော့ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ရင်မပြီး ကြည့်နေမိတာပဲ”ဟု ချီးကျူး လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုရုပ်ရှင်ကားမှာ အတော်ပင် ကောင်းလှပါ၏။ အလွန် လေးနက်သောအဓိပ္ပာယ်လည်း ရှိသဖြင့် ကျွန်တော် တို့၊ ကိုသန်းဆွေတို့ အလွန်အမင်း နှစ်သက်နေကြရ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဇာတ်လမ်းမှာ မထူးဆန်း၊ သို့ရာတွင် အသည်းတွင် စွဲကျန်ရစ်လောက်အောင်ပင် ဘဝ၏ အဓိပ္ပာယ်လေးလေး နက်နက် ပါရှိသည်။ စိတ်နောက်သွားသော မိန်းမ တစ်ယောက်ကို ရောဂါပျောက်လောက်ပြီဟု ဆရာဝန်များက ဆိုသဖြင့် သူ့ခင်ပွန်းသည်က စိတ္တဇဆေးရုံ၊ အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်လာသည်။ အိမ်အပြန်တွင် ခင်ပွန်းသည်က မော်တော်ကားမောင်းရင်း သူ့ဘေးတွင်ရှိသော ဇနီးသည်ကို “မမှောင်ခင် အိမ်ပြန်ရောက်မှာပါ”ဟု ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အိမ်သို့ရောက်သောအခါ ဇနီးသည်သည် သူ့မိထွေးပါ သမီးကို ရောဂါထစဉ်က ဆိုးမိခဲ့သမျှအတွက် တောင်းပန်သည်။ ဂျုံးက ခွင့်လွှတ်ပါသည်ဟု ဆို၏။ ဇနီးသည်သည် သူ့ခင်ပွန်း၏ အပြုအစု အယုအယကို ခံလိုသော်လည်း သူ့ခင်ပွန်း ကျောင်းဆရာက သူနှင့်အတူ လာမအိပ်ဘဲ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် အိပ်သည်။ ကျောင်းအလုပ်များကို ညတိုင်း စာကြည့်ခန်းထဲ၌သာ လုပ်နေစဉ် ဂျုံးက ကူညီ လုပ်ပေးသည်။ ဇနီးသည်မှာ အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့ရသော်လည်း သူ့ခင်ပွန်း၏ အယုအယ မခံရဘဲ နေရရှာသည်။ ဇနီးသည် မှာ အိမ်ထောင်မကျခင်က သူ့ကို ချစ်သူတစ်ယောက် ရှိသည်။ သူက ထိုသူကို ပစ်ပယ်ပြီးလျှင် ကျောင်းဆရာ ဘရောင်းနှင့် အိမ်ထောင်ပြုလိုက်သည်။ ပစ်ပယ်ခံရသူ ဟင်းမ်မှာ အရက်အတော်သောက်ပြီးလျှင် အိမ်ထောင်မှု မချမ်းသာဘဲနောက်သုံးနှစ်လောက်အကြာတွင် သူ့ဇနီးနှင့် ကွဲလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဇနီးသည်သည် လင်သား၏ အပြုအစု ခံချင်ရာလွန်း၍ သူ့လင်အိပ်ရာတွင် သူ့လင်နှင့် ဂျုံးတို့ ထွက်နေခိုက်ဝင်၍ အိပ်နေသည်။ အချိန်မတော်တွင် ရောက်လာသော သူ့ အိမ်တွင် ခေတ္တတည်းခိုနေသော သူ့လင်၏ မိတ်ဆွေနှင့် ဆုံတွေ့လေရာ ဧည့်သည်၏ အယုအယကို ခေတ္တခံလိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူသည် သူ့လင်က ဂျုံးကိုသာ ဂရုစိုက်၍ သူ့ကို ဂရုမစိုက်သဖြင့် စိတ်ညစ်သူလာလေရာ သူ့လင်ကလည်း “သတိထားပါ”ဟု ဆိုလိုက်သဖြင့် သူက သူ့ကို ရောဂါ ပြန်ထလာပြီ ဆိုပြီးလျှင် စိတ္တဇဆေးရုံသို့ပြန်ပို့ရန် ဟန်ပြင် သည်ဟုပင် ထင်မိသည်။ နောက်ဆုံး၌ သူသည် သူ့ခင်ပွန်း က ဂျုံးကိုသာ ချစ်၍ သူ့ကိုမချစ်ကြောင်း သိလာသဖြင့် လင်ကိုပစ်ပြီးလျှင်သူ့ကိုချစ်သော ဟင်းမ်ထံသို့ ထွက်သွား လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဇာတ်လမ်းအကျဉ်းချုပ်မှာ ဆိုလောက်လှသည် မဟုတ်။ သို့သော် ဇနီးသည်၏ စိတ်အခြေအနေကို ဖော်ပြရာ၌ အလွန်သိမ်မွေ့လှပေသည်။ အချစ်၏ အဓိပ္ပာယ် ကို ဖော်ပြရာ၌ ထူးခြားသော ထိမိချက်ကို ပေါ်ထွက်လာစေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ဒီဇာတ်လမ်းဟာ အလွန်ကောင်းတဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်း ပဲ၊ အချစ်အကြောင်းကို လူသုံးဦးနဲ့ ဖော်ပြထားတယ်။ အဲဒါကို မြင်ရဲ့လား”ဟု ကျွန်တော်က သန်းဆွေကို မေး လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'ဘယ်လိုလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'ဂျိန်းဆင်းမွန်းက သူ့ယောက်ျားကို တကယ်ချစ်တာ သူ့ယောက်ျားကတော့ ဂျုံးကိုချစ်တာ၊ ဟင်းမ်က ဂျိန်းကို တကယ်ချစ်တာ၊ အဲဒီလို တစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကို ချစ် တစ်ယောက်က နောက်တစ်ယောက်ကိုချစ်၊ အယင့် လိုက် ချစ်နေတယ်လေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်သားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အချစ်ဆိုတာ တစ်ဖက်သတ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်ကွ၊ နှစ်ဖက် ပြန်ချစ်တဲ့ အချစ်ဟာလဲ အချစ်စစ် ဖြစ်နိုင်ပါရဲ့၊ ဒါပေမယ့် အချစ်ချင်း ပြိုင်လို့ ရနိုင်ခဲတယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အချစ်ဆိုတာ အလွန် သိမ်မွေ့တဲ့ အဓိပ္ပာယ်ရှိတာမို့ တော်တော်တန်တန် လူတွေနားလည်တာ မဟုတ်ဘူး မောင်ရင်ရဲ့ ၊ အခုလူတွေ အများသိနေကြတဲ့ အချစ်ဟာ စင်စစ်တော့အချစ် မဟုတ်ဘူး။ အကြိုက်တွေပဲကွ၊ အချစ်နဲ့ အကြိုက် ခွဲခြားသိဖို့ လိုတယ်၊ လူလောက အချစ် အချစ် လို့သာ ဆိုနေကြတယ်၊ အများသိတဲ့အချစ်က ငါ ဆိုခဲ့သလို ပဲ အကြိုက်သာ ဖြစ်ကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အချစ်နဲ့အကြိုက်ဟာ အသွင်ပြင်ချင်း ဆင်တူပေမယ့် အလွန်ကွဲပြား ခြားနားတယ်၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်က မိန်းမတစ်ယောက်ကို ချစ်တယ်ဆိုရင် အဓိပ္ပာယ်က ဘယ်လိုလဲဟင်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ချစ်တယ်ဆိုတာ အဲဒီမိန်းမကို လိုချင်တာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်တယ်၊ အခုဆိုနေကြတဲ့ အချစ်ဆိုတာ ယူဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ပေါ်မှာ တည်နေတယ်၊ လိုချင်တယ်ဆိုတဲ့ ဆန္ဒအပေါ်မှာ တည်တဲ့ဟာကို အချစ်လို့ မခေါ်သင့်ဘူး။ အကြိုက်လို့သာ ခေါ်ရပေလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'အချစ်လို့ ခေါ်ချင်ရင်လဲ အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အချစ်လို့ ခေါ်စေချင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာဖြစ်လို့လဲ” “အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အချစ်ဆိုတာက ဒီလိုပါ၊ ဥပမာ ယောက်ျားတစ်ယောက်က မိန်းမတစ်ယောက်ကို ချစ်တယ်ဆိုရင် ဘာကြောင့်ချစ်သလဲလို့ မေးလိုက်တဲ့မေးခွန်းကို ဖြေနိုင်တယ်၊ ဒီမိန်းမဟာ ရုပ်ချောလို့၊ ပစ္စည်းပေါလို့၊ ဂုဏ်ရှိလို့၊ လိမ္မာလို့၊ ပညာတတ်မျက်နှာကြီးမို့လို့ အဲဒီလို အကြောင်းပြချက်မျိုး ပေးနိုင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တစ်ခါ မိန်းမတစ်ယောက်က ယောက်ျား တစ် ယောက်ကို ချစ်တယ်ဆိုရင်လဲ ဘာဖြစ်လို့ချစ်ရတာလဲလို့ မေးရင် အဲဒီ ယောက်ျားဟာ ရုပ်ဖြောင့်တယ်။ ဒါမှ မဟုတ်ရင် ပညာတော်တယ်၊ ပိုက်ဆံပေါတယ်။ ဂုဏ်ရှိတယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းတွေကို ဖွင့်ပြောချင်ပြောမယ်၊ ဖွင့်မပြောဘဲ နေချင်နေမယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီလို အဓိပ္ပာယ်မျိုး ထွက်တယ်၊ အဲဒါကို အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အချစ်လို့ခေါ်တယ် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'အဲဒီလိုဆိုတော့လဲ အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အချစ်နဲ့ချည်း အိမ်ထောင်ပြုကြတာ များမှာပေါ့။ အိမ်ထောင်ပြုတယ်ဆို ကတည်းက စဉ်းစားပြီးမှ ယူကြတာများတယ်၊ မစဉ်းစားဘဲ ယူရင် အပြစ်ဆိုကြတယ်” ကိုသန်းဆွေက ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'အိမ်ထောင်ပြုတယ်ဆိုတာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းမှာ စပ်တူစာချုပ်သလိုပါပဲ၊ ချစ်တာ မချစ်တာဟာ တကယ် ဆိုတော့ မဆိုင်လှပါဘူး။ အိမ်ထောင်ရေး အောင်မြင်တယ် ဆိုရုံနဲ့ လင်နဲ့မယားဟာ တကယ့် အချစ်နဲ့ချစ်ကြတယ် လို့ မဆိုသာဘူး၊ အိမ်ထောင်ရေး သာယာတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဟာ ဘာလဲ၊ လင်နဲ့မယား စိတ်သဘောထား ညီညွတ်ပြီး စီးပွားရေး၊ လူမှုရေး၊ အိမ်ထောင်ရေးတွေမှာ ဝတ္တရားမပျက် လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်နေကြရင် အိမ်ထောင် သာယာတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ သူတို့ လင်မယား ဘယ်လောက်ကောင်းသလဲ၊ အိမ်ထောင်ကျကတည်းက တစ်ခါမျှ ရန်မဖြစ်ကြဘူးလို့ ချီးမွမ်းခံရတာနဲ့ပဲ အိမ်ထောင်ရေး သာယာရောလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'ဟုတ်တယ် ဆရာ၊ ကျွန်တော် အဲဒါကို တွေးမိပါ တယ်၊ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ရေးမလို့တောင် မှန်းထားသေးတယ်၊ အသက်လေးဆယ်ကျော်လာရော ယောက်ျားက တက်ကြွတဲ့ စိတ်တွေ ရှိသေးတယ်၊ ခေတ်မီနေတယ်၊ မိန်းမက နဂို ကတည်းက ဗဟုသုတနည်းတော့ ယောက်ျားကို မမီတော့ဘဲ ကျန်ခဲ့တယ်၊ ဒါနဲ့ ယောက်ျားက ကိုယ့်ထက် အနှစ်နှစ်ဆယ် လောက်ငယ်တဲ့ ခေတ်မီမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ပြုစုချင် လာတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲဒီ အရွယ်လောက် မိန်းကလေးမျိုးနဲ့မှ သူနဲ့ ခေတ်မီတာချင်း တူနေတယ်။ မိန်းကလေးကလဲ အသက်ကြီးတဲ့ ယောက်ျားရဲ့ အပြုအစု အယုအယကို သာယာလာတယ်၊ ပြီးတော့ အိမ်ထောင်ရေး အရှုပ်အထွေးတွေ ဝင်လာတာပေါ့၊ အဲဒီဝတ္ထု ရေးချင်တာ မရေးရဲလို့”ဟု သန်းဆွေက ရယ်၍ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'ဘာဖြစ်လို့လဲကွ၊ ဒီအတွေးမျိုး ဘယ်လိုပေါ်လာသလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုယ်တွေ့လို ပေါ့ဆရာရယ်၊ ဒီဝတ္ထုရေးရင် မသန်းစိန်က အိမ်က ရိုက်ထုတ်မှာကြောက်လို့”ဟု ပြောကာ ရယ်ပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'အင်း ရေးရင် သတိနဲ့ရေးနော်၊ အိမ်က ရိုက်ထုတ်ခံ ရမှာထက် အရေးရခက်တာလဲ ထည့်တွက်ဦး၊ အတော် ကြိုးစား ရေးရလိမ့်မယ်၊ နို့မို့ရင် စာဖတ်သူ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ယောက်ျားက ဆတ်ဆော့သလို ဖြစ်သွားဦးမယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'ဆိုပါဦး ဆရာ၊ မေတ္တာစကားလေး'ဟု သန်းဆွေက ကျွန်တော့်အား စကားဆက်ရန် တောင်းပန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အချစ်အကြောင်း နည်းနည်းလောက် တော့ သိရောပေါ့နော်။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အချစ်အကြောင်း နည်းနည်း ပြောပြဦးမယ်၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အချစ်ကတော့ အလွယ်ကလေးပဲ။ တစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကို ချစ်တယ်။ ဘာကြောင့်ချစ်သလဲ။ ဘာကြောင့်ရယ်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ ချစ်ကို ချစ်တယ်၊ ဘာမှ မမျှော်လင့်ဘူး၊ ဘာကိုကြိုက်လို့ ရယ်တော့ မဟုတ်ဘူး။ အချစ်စိတ်ဟာ သူ့ရင်ထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေတယ်။ ဘယ်အခါ ဘယ်ဒေသမှာ ဘာကို အကြောင်းပြုလို့ ကိန်းအောင်းပါသလဲလို့ မေးရင် ခေါင်းကလေး ယမ်းကာယမ်းကာနဲ့ မသိဘူးလို့ ဖြေရရုံပဲ ရှိမယ်၊ ဒီလိုဆိုတော့ ဘာလုပ်ချင်သေးတာလဲ၊ အချစ်စိတ် အစစ်ဟာ ပြုစုပျိုးထောင်ယူလို့ဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ စားချင်တဲ့ ဆန္ဒ၊ အိပ်ချင်တဲ့ဆန္ဒတွေဟာ လုပ်ယူလို့ ရတာလား၊ မစားချင်ဘဲနဲ့ စားတာ၊ မအိပ်ချင်ဘဲနဲ့ အိပ်တာနဲ့ တခြားစီနော်'\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'အနောက်တိုင်း ယထာဘူတ ဆရာကြီးဟစ်ယောက် ကတော့ အချစ်ဆိုတာဟာ အတွေ့အကြုံတွေထဲက ပေါက်ဖွားလာတယ်လို့ ဆိုတယ်။ အဲဒါ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'အချစ်ဆိုတာ ရုပ်ဝတ္ထုပေါ်မှာ တည်တာတော့ အမှန်ပေါ့၊ ဒါပေမယ့် အချစ်နဲ့ဆန္ဒ ကွာခြားတယ်၊ ရုပ်ဝတ္ထု တစ်ခုခုပေါ်မှာ အာရုံကျရောက်ပြီး အဲဒီ ရုပ်ဝတ္ထုကို မိမိက ပိုင်ချင်လိုချင်တယ်ဆိုတာကတော့ ဆန္ဒပဲ၊ ဆန္ဒကတောင်းဆိုခြင်းပြုတယ်၊ အချစ်ကတော့ ပြောင်းပြန်ပဲ၊ မတောင်းဘူး ပေးတယ်။ ဥပမာဆိုဖို့ ယောက်ျားတစ်ယောက် က မိန်းမတစ်ယောက် ချစ်တယ်ဆိုရင် ချစ်တဲ့လူက အချစ်ခံရတဲ့လူရဲ့ လိုသမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးတယ်၊ သူ့အဖို့ ဘာကိုမျှ ပြန်မတောင်းဘူး၊ ဆန္ဒရှိရင်တော့ ကိုယ်က မပေးဘူး၊ သူ့ကိုသာ ကိုယ်က အရယူဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါကြောင့် ငါပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား၊ အကြိုက်နဲ့ အချစ် ကွဲပြားပါတယ်လို့၊ အိမ်ထောင်ပြုကြတာတွေဟာ အကြိုက် ပေါ် မူတည်ကြတာပဲ များတယ်၊ အကြိုက်ဟာ အဓိပ္ပာယ် ရှိတဲ့ အချစ်၊ အချစ်စစ်ကတော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့အချစ်လို့ ခေါ်ရလိမ့်မယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'အချစ်စိတ် ပေါ်ပေါက်လာပုံ နည်းနည်း လောက် ပြောပြစမ်းပါဦး ဆရာ'\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အချစ်စိတ်ဟာ ရင်ထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေတတ် တယ်၊ အဲဒါကို အစကတော့ သိချင်မှ သိမယ်၊ ဒါပေမယ့် တစ်ချိန်ချိန် တစ်ခါခါမှာ အကြောင်းတစ်ခုခု ကြုံနေလို့ အဲဒီ အချစ်စိတ်ဟာ ဘွားဘွားကြီးပေါ်လာတတ်တယ်။ အဲဒီလို ပေါ်လာလို့ အချစ်ဆိုတာ မုန်တိုင်းကျသလို ဖြုန်းခနဲ ကျရောက်လာတာပဲလို့တော့ မထင်လိုက်လေနဲ့၊ ရင်ထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေတာ အကြာကြီးပဲဆိုတာကိုလဲ သတိမူသင့် တယ်၊ ဒါနဲ့ မောင်ရင် ဂျိန်းဟစ်လ်တန်ရေးတဲ့ We are not alone ဆိုတဲ့ ဝတ္ထုဖတ်ဖူးသလား၊ ရုပ်ရှင်ကော ကြည့်ဖူးသလား၊ စစ်မဖြစ်ခင်ကလေးတွင်ဘဲ ရန်ကုန်မှာ ပြသွားတယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဲဒီ ဝတ္ထုရဲ့ ဇာတ်လမ်းအချဉ်းချုပ် ပြောပြမယ်၊ အင်္ဂလန်ပြည် တောမြို့ကလေး တစ်မြို့မှာ ဆရာဝန် တစ်ယောက်ရှိတယ်၊ သူ့မှာ အမြဲတမ်းလိုလို မမာနေတဲ့ မယားနဲ့ လူမမည် သားကလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ဆရာဝန်က အင်မတန်ရိုးတယ်၊ သူ့မယားကတော့ မမာကလဲမမာ၊ နဂိုကလဲ ဆူဆူပူပူ မိန်းမမျိုးပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဆရာဝန်က ခပ်အေးအေးပဲ၊ သူတို့အိမ်မှာ ဂျာမန်မကလေး တစ်ယောက် အိမ်ဖော်အဖြစ်နဲ့ ရှိတယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပထမကမ္ဘာစစ်ကြီးဖြစ်လာတော့ အင်္ဂလန်ပြည်မှာ ရှိတဲ့ ဂျာမန်တွေကို လူတွေက ဝိုင်းပြီး ခဲနဲ့ပေါက်ကြတယ်၊ ဆရာဝန်အိမ်ကိုလဲ ဝိုင်းကြတာပေါ့၊ ဂျာမန်မကလေးကို ထုတ်ပေးရမယ်လို့ တောင်းကြတယ်၊ ဆရာဝန်ကကောင်မလေးကို ဝှက်ထားတယ်၊ လူလစ်တော့မှ နောက်ဖေး ပေါက်က ခိုးထုတ်ပြီး သူကိုယ်တိုင် စက်ဘီးနင်းပြီးကောင်မလေးကို နောက်က ထိုင်ခိုင်းပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းက ဘူတာရုံကလေးဆီကို သွားကြတယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လူတွေ စုရုံးစုရုံး လုပ်နေတုန်းမှာ သားကလေးက သကြားလုံးဘူးကို မမီမကမ်း လှမ်းနှိုက်တာ ပုလင်းကွဲသွား တယ်၊ ဒီတော့ စင်ပေါ်မှာရှိတဲ့ ပုလင်းတစ်လုံးထဲက ဆေးလုံးတွေကို အနားကပုလင်းထဲသွန်ထည့်ပြီး သကြား လုံးတွေကို လွတ်သွားတဲ့ ပုလင်းထဲထည့်ပြီး ဟန်မပျက် ထားလိုက်တယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မိန်းမကြီးက အချိန်တန်တော့ သူယူနေကျ ပုလင်း ထဲက ဆေးလုံးကိုယူပြီး စားလိုက်တာ အဆိပ်ဆေးလုံးကိုစားမိပြီး သေသွားပါရော၊ ဂျာမန်မကလေးနဲ့ ဘူတာရုံကို ထွက်ပြေးခိုက်မှာဖြစ်လို့ အိမ်မှာ အမှိုက်လှည်းတဲ့ မိန်းမ ကြီးက ပုလိပ်ကို တိုင်တယ်။ ဆရာဝန်က သူ့မယားကို အဆိပ်ကျွေးသတ်ပြီး ဂျာမန်မကလေးနဲ့ ထွက်ပြေးတယ်လို့ ထွက်ဆိုတယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'အမှုစစ်တဲ့အခါ အစိုးရရှေ့နေက ဆရာဝန်ကို “ခင်ဗျား ဒီသူငယ်မကို ချစ်နေတယ်မဟုတ်လား”လို့ ခပ် ဆတ်ဆတ်မေးလိုက်တော့ ဆရာဝန်က အတော်ကြာ တွေတွေကြီး လုပ်နေပြီး “ဟုတ်ပါတယ်”လို့ ရိုးရိုးအေးအေးပဲဖြေလိုက်တယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'အဲဒီလို ရိုးရိုးသားသားဖြေတာကို ကြည့်ပေတော့၊ သူ့ရင်ထဲမှာ ဒီဂျာမန်မလေးကို ချစ်နေတဲ့အချစ်စိတ် ကိန်းအောင်းနေတာ သူ မသိခဲ့ဘူး၊ ရှေ့နေက မေးလိုက်တောမှ သတိရလာပြီး ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံလိုက်တယ်၊ ဒါကြောင့်မို့ အချစ်စိတ်ဟာ ရုတ်တရက် မုန်တိုင်းကျသလို ပေါ်လာတာ မဟုတ်ပေမယ့် ယမ်းပုံကြီးလိုပဲညှိပြီး မီးခြစ်ဆံ ကလေး ချလိုက်တာနဲ့ ဟုန်းခနဲ ထတောက်တာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'ကဲ ဆရာ၊ အချစ်၏ သဘောတရားကို ဝတ္ထု၏ သဘောတရား ပြောပြသလို ပြောပြစမ်းပါဦး'ဟု ပြုံးလျက် သူမျက်နှာကြီးကို မော့လိုက်ရာ သူ့မျက်မှန်မှာ အခန်းပြင်ပမှ ဝင်လာသော ကျနေ၏ အရောင်တွင် ဝင်းခနဲဖြစ်ကာ မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43851747197077,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_8f696ca8-690e-4eff-9d92-11802905bcb6.jpg?v=1730271294"},{"product_id":"တက်တိုး-အေဗရာဟင်လင်ကွန်း","title":"အေဗရာဟင်လင်ကွန်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက္ကရာဇ် ၁၈၀၀ နှင့် ၁၉ဝဝ ကြားရှိ (၁၉)ရာစုနှစ်များတွင် ထူးခြားသော ပုဂ္ဂိုလ်များစွာတို့သည် ဥဒါန်းတွင်ရစ်အောင် ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြပေသည်။ ပြင်သစ်စစ်ဘုရင်ကြီး နပိုလီယံသည် ပြင်သစ်တော်လှန်ရေး အင်အားစုကို မိမိ အာဏာရရှိရေးအတွက် နောက်ဆုံး၌ အသုံးပြုသည်ဟု ဆိုရစေကာမူ ဥရောပ တိုက်၌ ရှေးအုပ်ချုပ်ရေးစနစ်များကို ပယ်ဖျက် တော်လှန်ခဲ့လေသည်။ စာပေ ရေးရာ၌လည်း အင်္ဂလိပ်စာဆိုကြီး ဘိုင်ရွန်သည် ရှေးခေတ် ထုံးဟောင်းစနစ် များကို ပယ်ဖျက်၍ သူ့ခေတ်တွင် နိုင်ငံရေးပြုပြင်မှုနှင့် စာပေမှုကို ပူးတွဲ ကာ စိတ်ကူးယဉ် စာပေသစ်ခေတ် တည်ထောင်ခဲ့လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကားလ်မတ်က်စ်သည် ပြင်းထန်သော လူတန်းစားတိုက်ပွဲများ ဖြစ် ပွားစေသည့် ထူးခြားသောဝါဒကြီးကို တီထွင်ခဲ့ပေသည်။ ဂျာမနီပြည် နန်းရင်း ဝန်ကြီးဘစ္စမတ်သည် ဥရောပတစ်တိုက်လုံးကို ဂျာမနီလက်အောက်ခံဖြစ် အောင် ကြိုးပမ်းခြင်းဖြင့် ရာဇဝင်တွင်ခဲ့လေသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ရာတွင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ၏ အနေအထိုင် အပြုအမူ အတွေး အခေါ် အမြော်အမြင်တို့ကို နောင်လာနောက်သားတို့က စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိခဲ့ကြချေ။ အထက်ဖော်ပြရာပါ ပုဂ္ဂိုလ်ထူးကြီးလေးဦးတို့၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိကို လေ့လာသော် နောင်လာနောက်သားတို့မှာ ယင်းတို့၏ ဝါဒများ၊ ဆောင်ရွက်မှု များ၊ တန်ခိုးအာဏာများ အကြောင်းကိုသာ တွေ့ရပေလိမ့်မည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ် ကြီးလေးဦးတို့အား လူသာမန်အဖြစ် စိတ်ထိခိုက်လောက်သည့် အပြုအမူ အပြောအဆို အနေအထိုင်တို့ကို တွေ့ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအေဗရာဟင်လင်ကွန်းနှင့် နပိုလီယံ၊ ဘိုင်ရွန်တို့ မတူသည့်အချက် မှာ နပိုလီယံ၊ ဘိုင်ရွန်တို့က အတိတ်ကာလ၌ရှိသည့် ဓလေ့ထုံးစံတို့ကိုဖျက် ဆီးချေမှုန်းခဲ့ကြ၍ လင်ကွန်းကမူ အနာဂတ်ကာလအတွက် တည်ဆောက်မှုကို ပြုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘစ္စမတ်၊ မတ်က်စ်တို့နှင့် လင်ကွန်း မတူသည်မှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီး နှစ်ဦးကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ၊ လင်ကွန်းမှာ ရိုးသားဖြောင့်မတ်၍ တန်ခိုးအာဏာ ရှိသော်လည်း အမြင်ကျယ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတို့ကို ကြည်ညို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေးစားသည်နှင့်အမျှ လင်ကွန်းအား ကြည်ညိုလေးစားကြရုံသာမက ခင်မင် မြတ်နိုးကြပေသည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများမှာ ကြေးရုပ်၊ ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့  ကိုးကွယ်စရာဖြစ်သော်လည်း လင်ကွန်းမှာကား လူအဖြစ် သဘောထား၍ အားကိုးစရာ ဖြစ်ပေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောကြီးမျက်မည်းတွင် မွေးဖွား၍ အရေးအဖတ်ကို မိမိဘာသာ မိမိသင်ကြားခဲ့ရသော လင်ကွန်းမှာ သစ်ခုတ်သမားအဖြစ်သော်လည်းကောင်း၊လှေထိုးသားအဖြစ်သော်လည်းကောင်း၊ အလုပ်ကြမ်းကို လုပ်ရသည်နှင့်အမျှ မိမိဘာသာ မိမိသင်ကြား၍ တတ်မြောက်သောကြောင့် ရှေ့နေလည်း ဖြစ်ခဲ့ သည်။ နောက်ဆုံး၌ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာသော နိုင်ငံခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ် ခဲ့လေသည်။ ယင်းသို့ အကြမ်းအနု လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည့်အလျောက်သူ့၌ ကာယအင်အားလည်း ရှိသည်။ စိတ်ဓာတ်အင်အားလည်း ထက်သန် သည်။ ဉာဏ်ပညာ အမြော်အမြင်လည်း ရှိသည်။ မြင့်မြတ်သော စိတ်ထား လည်း ရှိသည်။ ထိုအရည်အချင်းများကြောင့်သာလျှင် လင်ကွန်းသည် သူ့ တိုင်းပြည်ကြီး မီးဟုန်းဟုန်းတောက်၍ ပြည်တွင်းစစ်ဖြစ်ကာ ပျက်စီးနေ သည့်အထဲမှ လွတ်မြောက်အောင် ရှေ့ဆောင် အုပ်ချုပ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။ သူ့ ခေတ်က ဖြစ်ပွားသော စစ်ကြီးမှာကား သာမန်စစ် မဟုတ်။ ညီအစ်ကိုအ ချင်းချင်း သတ်ဖြတ်သည့် ပြည်တွင်းစစ်ကြီးဖြစ်လေရာ နိုင်ငံရေးဝါဒ၊ ကိုယ် ကျင့်တရားကိစ္စတို့၌ အချင်းချင်း ကွဲလွဲ၍နေသော အခိုက်အခါကြီးလည်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိမိတို့ တစ်ပြည်တည်းသားချင်း မျိုးဖြုတ်ရန် လက်နက်ကိုင်စွဲလျက် တိုက်ခိုက်သည့် ပြည်တွင်းစစ်ကြီးမှာ အခြားသော စစ်များထက် ပိုမို၍ ကြေကွဲဖွယ် ကောင်းလှသည်။ လင်ကွန်း မမွေးဖွားမီကတည်းက တဖြည်း ဖြည်း ယိုယွင်းပျက်စီးလာသော အခြေအနေတို့သည် လင်ကွန်း သမ္မတရာထူး လက်ခံပြီးနောက် ရက်သတ္တများမကြာမီလောက်တွင် ပြည်တွင်းစစ်ကြီး ဖြစ် ပေါ်လာအောင် ပို့ဆောင်ခဲ့လေသည်။ လင်ကွန်းခမျာမှာ သမ္မတဖြစ်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် “လွတ်လပ်ရေးကို အရင်းတည်၍ လူလူချင်း တန်းတူထားသည့် ၂ ဝါဒနှင့် တည်ထောင်ထားသော” ပြည်ထောင်စုကြီးမှာ နှစ်ခြမ်းကွဲ၍ ပဋိပက္ခ ကြီးဖြစ်ပေါ်လျက် ရှိလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှစ်ခြမ်းကွဲ၍ လက်နက်ကိုင်စွဲကာ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် စည်ပင်သာယာမှု ပျက်ပြားကာ ပျက်စီးယိုယွင်းမှုသာ ထွန်းကားလျက်ရှိ သည့်အပြင် စစ်ကြောင့် အခွန်တော်တိုးရ၊ လက်နက် လူ ငွေတို့ကို စုဆောင်း ရသည်သာမက နိုင်ငံခြားမေတ္တာကို ခံယူနေကြရတော့သည်။ ယင်းသို့ နိုင်ငံ ခြားမေတ္တာကို မရရှိပါမူ သူပုန်တို့အား နိုင်ငံခြားက လူအား ငွေအားနှင့် ထောက်ပံ့မည်ကို စိုးရိမ်ရသောကြောင့် နိုင်ငံခြားဆက်သွယ်မှုဖြင့် ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်နေကြရသည်။ ပုန်ကန်သောင်းကျန်းသူတို့ကြောင့် အခြေပျက် နေသော အစိုးရကိုလည်း အခြေမပျက်အောင် ဦးစီး၍နေရလေသည်။ ယင်း သို့လျှင် ခက်ခဲများမြောင်လှသော တာဝန်ဝတ္တရားတို့သည် လင်ကွန်းအပေါ် သို့သာ စုပြုံ ကျရောက် နေကြလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် လင်ကွန်းသည် ပြည်ထောင်စုကြီး ပြိုကွဲပျက်ပြားမှုကို အပြင်းအထန် ကာကွယ်လေသည်။ ပထမ သမ္မတကြီး ဝါရှင်တန်နှင့် သမ္မတဂျက်ဖာဆင်ကို ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့သော ပြည်ထောင် စုကြီးကို တောင်ပိုင်းပြည်နယ်များက နုတ်ထွက်ဖျက်ဆီးရုံနှင့် ပြိုကွဲပျက် ပြားသွားရမည်ကို လင်ကွန်းက မရှုဆိတ်ဘဲ အပြင်းအထန် ကာကွယ်ခဲ့လေ သည်။ သူသည် စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် ကျေးကျွန်စနစ်ကို အရင်း တည်၍ ပြည်ထောင်စုမှ ခွဲခွာသွားခြင်းကို အပြင်းအထန် ကန့်ကွက်ခဲ့လေ သည်။ သူ့အလိုကား ပြည်ထောင်စုကြီးမှာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဥမကွဲသိုက် မပျက် တည်နေရမည် ဖြစ်၏။ အိမ်ကြက်ချင်း အိုးမဲသုတ်၍ ခွပ်သည့်အဖြစ်ကို မည့်သည့်နည်းနှင့်မျှ မလိုလားချေး၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသွေးချောင်းစီးလျက် ပျက်စီးမှု အထွေထွေနှင့် ပြည့်လျှံနေသည့် ပြည်တွင်းစစ်ကြီးသည်ကား လေးနှစ်တိုင်တိုင် ဖြစ်ပွားလျက် ခေတ်ကြီးတစ် ခေတ်လုံး၏စည်းစိမ်နှင့် နောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။ တောင်ပိုင်း နယ်သူပုန်များကို နောက်ဆုံး၌ ပြည်ထောင်စုဘက်မှ နှိမ်နင်း၍ အောင်ပွဲရသော်လည်း တိုင်းပြည်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ရစရာမရှိအောင် ပျက်စီး ယိုယွင်းနေ လေသည်။ လင်ကွန်း၏ အရေးအကြီးဆုံး အလုပ်သည်ကား ကွဲအက်သွားသော ပြည်ထောင်စုကြီး ပြန်၍ရင်ကြားစေ့အောင် ဆောင်ရွက်ကာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်နေသည့် တိုင်းပြည်ကြီးတစ်ပြည်လုံးကို သမ္မတကြီး ငါရှင်တန်နှင့် ဂျက်ဖာဆင်တို့ စတင်တည်ထောင်ခဲ့သည့်အတိုင်း ခိုင်ခံ့သစ်လွင်သော ပြည်ထောင် စုကြီး ပြန်လည်ဖြစ်မြောက်ရန် ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့လျှင် အမေရိကန် ပြည်ထောင်စု အတိတ်ကာလသမိုင်းနှင့် အနာဂတ်ကာလ အခြေအနေတို့ကို ညီညွတ်အောင် ပေါင်းစပ်ပေးလိုက်ခြင်း အားဖြင့် လင်ကွန်းသည် ပြည်တွင်းစစ်ကြောင့် ပြာကျရသော ပြည်ထောင်စုကြီးအစား လွတ်လပ်ရေးနှင့် ညီညွတ်ရေးတို့ကို ပြည်လည်အရင်းတည်သည့် တိုင်းပြည်သစ်ကြီးတစ်ပြည်ကို တည်ထောင်ပေးခဲ့လေသည်။ ယင်းသို့ မော်ကွန်းတင်လောက်သည့် လုပ်ငန်းကို ဆောင်ရွက်ရသည့်အတွက် လင်ကွန်းဖို့ ရရှိသောဆုသည်ကား လူသတ်သမား၏ သေနတ်ကျည်ဆန်ပင် ဖြစ်သည်။ ပြည်တွင်းစစ်ကြီး ပြီးဆုံးသည့်နောက် များမကြာမီ ၁၈၆၅-ခုနှစ်၌ လူသတ်သမား၏ သေနတ်ကျည်ဆန်သည် မြင့်မြတ်လှသော လင်ကွန်း၏ နှလုံးသွေးကို | ရပ်တံ့စေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလင်ကွန်းကို ရည်စူး၍ တည်ဆောက်ထားသော အထိမ်းအမှတ် အဆောက်အဦများမှာ အမေရိကန်ပြည်၌သာမက ကမ္ဘာအရပ်ရပ်၌ တည်ရှိ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေသည်။ လင်ကွန်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ စာအုပ်စာတမ်းများမှာ ဘာသာစကားအရပ် ရပ်ဖြင့် ပြန်ဆိုရေးသားပြီး ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့လျှင် လင်ကွန်းအား အမှတ်ရစေသည့် အချက်အလက်များ စွာရှိသော်ငြားလည်း လင်ကွန်းအား အထူးအမှတ်ရစေသည့် ပစ္စည်းကြီးတစ် ရပ်ကား ညီညွတ်၍ တိုးတက်လျက်ရှိသော အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုကြီးပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုကြီးသည်ကား မှန်ကန်သော တရားထွန်းကားစေရန် ဒုက္ခကြီးစွာ ခံစားခဲ့ကြရလေသည်။ ပြည်ထောင်စု အချင်းချင်း မညီညွတ်၍ သွေးချောင်းစီးရသော ပဋိပက္ခမှုကြောင့် တိုးတက်ရ ခြင်းမှာ နစ်နာလှသည်ဟူသော သင်ခန်းစာများကိုလည်း ရရှိပြီးဖြစ်သည်။ သာယာငြိမ်းချမ်းစွာ တစ်စတစ်စ ပြောင်းလဲခြင်းသည်သာလျှင် လွတ်လပ်ရေး တည်မြဲ၍ နောင်ရေး သာယာကြောင်းကိုလည်း သိရှိနားလည်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြည်ထောင်စုအချင်းချင်းပင် အရှေ့ အနောက် တောင် မြောက် ခွဲခြားသော စိတ်မျိုး၊ လူဖြူ လူမည်း ခွဲခြားသောစိတ်မျိုး မရှိအပ်ကြောင်း ညီညွတ်မှု သာလျှင် အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်ကြောင်း သမ္မတကြီး လင်ကွန်းထံမှ သင်ခန်းစာနာယူရရှိခဲ့ကြပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလင်ကွန်းသည် ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းတည်ထောင်သော အမေရိကန် ပြည်ထောင်စုသစ်၌ နီဂရိုးလူမျိုးတို့အား ကျွန်ဘ၀မှ လွတ်မြောက်စေခွင့် ပေးလိုက်ရာတွင် လင်ကွန်းသည် လူဖြူတို့ သခင်လုပ်သော ခေတ်ကြီးကို ပျက်သုဉ်းစေ၍ လူအချင်းချင်း အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုမရှိသည့် လူ့ခေတ် အစစ်ကို တီထွင်လိုက်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမွေးဖွားခြင်း (၁၈၀၈)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမုဆိုးကြီး ဒင်းနီးယားဇွန်းသည် မုတ်ဆိတ်ဆံများ ညှဉ်းဆိုးဆိုး ဖြစ်နေတော့ လေသည်။ သူသည် တောထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ကမ်ဘာလင် တောင် ကြားတစ်ဖက်တွင် မြေယာများ မြောက်မြားစွာရှိကြောင်း သတင်းပေးလိုက် သဖြင့် ထိုသတင်းမှာ ဗာဂျီးနီးယား တောင်ကြားတစ်လျှောက်တွင် ပျံ့နှံ့သွား လေသည်။ မုဆိုးကြီးက လင်ကွန်းအား ကင်တတ်ကီနယ်၌ လယ်ယာများ၊ အမဲ၊ သား၊ ငါးများ ပေါများကြောင်း ပြောပြသဖြင့် မြေငတ်နေသော လူ တစ်စုသည် ကမ်ဘာလင် တောင်ကြားမှဖြတ်၍ ကင်တတ်ကီနယ်ရှိ မြေရိုင်း များသို့ သွားကြလေသည်။ ယင်းသို့ မြေယာရှာဖွေသူတစ်စုတွင် လင်ကွန်း၏ မိခင်၊ ဖခင်တို့နှင့် ကလေးခြောက်ယောက် ပါရှိလေသည်။ ထိုစဉ်က တွမ်လင်ကွန်းမှာ နို့စို့အရွယ်မျှသာ ရှိသေးသည်။ ထိုလူစုတွင် ဗာဂျီးနီးယားနယ်မှ လူစီဟင်း အမည်ရှိသော မိန်းမတစ်ယောက်သည် နမ်စီအမည်ရှိသော နို့စို့ရွယ်သမီးကလေးကို ပိုး၍ မြင်းစီး လိုက်ပါလာခဲ့လေသည်။ မြေယာရှာသူတို့ သည် နေဝင်ချိန်လောက်တွင် ကမ်ဘာလင် တောင်ကြားကိုဖြတ်၍ ကင်တတ် ကီမြေရိုင်းများရှိရာသို့ ရောက်သွားကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလင်ကွန်းသည် ကွက်လပ်ကလေး တစ်ခုတွင် တဲကလေးတစ်ခု ဆောက်လျက် နေလေသည်။ သူ့ဇနီးမှာ ချည်ငင်ခြင်း၊ ဆပ်ပြာလုပ်ခြင်း၊ ရက်ကန်းရက်ခြင်း စသည့် အိမ်တွင်းလုပ်ငန်းများကို လုပ်လျက်ရှိလေသည်။  ကလေးတို့မှာ မိဘများအား တတ်နိုင်သမျှ ကူညီလုပ်ကိုင် ပေးနေကြသည်။ လင်ကွန်း၏ ဖခင်ကြီးမှာ မြေရိုင်းများကို ထွင်လျက် ရှိလေသည်။ ယင်းသို့ မြေရိုင်းကို ထွင်၍ လယ်ယာစိုက်ပျိုးနေခိုက်တွင် ချုံကြားမှ စောင့်ကြည့်နေသော လူရိုင်းတို့က လင်ကွန်း၏ ဖခင်ကြီးအား သေနတ်နှင့် ပစ်သတ်လိုက် ကြလေသည်။ လင်ကွန်းတို့ မိသားတစ်စုတို့သည် ဖခင်ကြီး သေဆုံးရသည်မှာ နောင်လာနောက်သားတို့ ပြောစမှတ်ဖြစ်နေလေသည်။ ဖခင်ကြီး၏မြစ်၊ သမ္မတ လင်ကွန်းမှာ လူမသမာတို့၏ သေနတ်ကျည်ဆန်ကြောင့် ကွယ်လွန်ခဲ့သည့် အခါ သူ့ဘိုးအေကြီးနှင့် ကံချင်းတူလှသည်ဟု ပြောစမှတ်ပြုကြသည်။ ဘိုး အေကြီး အေဗရာဟင်နှင့်အတူ ကလေးသုံးယောက်တို့ ဝိုင်း၍ မြေရှင်းနေ ကြစဉ် ဘိုးအေကြီး သေနတ်မှန်သောအခါ လူရိုင်းတို့က အငယ်ဆုံး တွမ်က လေးကို လာ၍ဆွဲကြရာ ကျန်ကလေး အကြီးနှစ်ယောက်က လူရိုင်းများကို သေနတ်နှင့် ခံ၍ပစ်သောကြောင့် လက်လွတ်ထွက်ပြေးသဖြင့် တွမ်ကလေးမှာ လူရိုင်းလက်သို့ မကျရောက်ဘဲ ကျန်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့ လူရိုင်းဘေးမှ လွတ်၍လာသော တွမ်လင်ကွန်းနှင့် နမ်စီ တို့သည် မြေရိုင်းထွင်၍ ရွာသစ်ဆောက်နေသည့် အခိုက်အတန့်၌ ကြီးပြင်း လာပြီးလျှင် နွေဦးရာသီ တစ်ရာသီ၌ အိမ်ထောင်ပြုကြလေသည်။ တွမ်လည်းအိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် သူ့ဇနီးနမ်စီကိုခေါ်၍ မြေကွက်တစ်ခုတွင် ဆောက် ကာ လက်သမားအလုပ်ဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုလေသည်။ သူတို့ဇနီး မောင်နှံတွင် သမီးကလေးတစ်ယောက် ဖွားမြင်ရာ ဆာရာဟု အမည်ပေးထား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေသည်။ သူတို့သည် ဟော်ဂန်ဗီရွာအနီးသို့ ပြောင်း၍ တွမ်က လယ်ယာ စိုက်ပျိုးမှုကို အစမ်းသဘောဖြင့် လုပ်ကိုင်ကြည့်လေသည်။ ၁၈၀၈ ခု ဖေဖော် ဝါရီလ (၁၂)ရက်နေ့တွင် တွမ်၏အိမ်၌ အူဝဲသံ ဆူညံသွားပြီးလျှင် တွမ်မှာ သားကလေးတစ်ယောက်အဖေ ဖြစ်လာလေသည်။ ထိုသားလေးကို မိဘများက လွန်စွာချစ်ခင်လှသဖြင့် ဘိုးအေကြီး၏ အမည်အတိုင်း အေဗရာဟင်ဟု အမည်မှည့်လေသည်။ အေဗရာဟင် နှစ်နှစ်အရွယ်မျှ ရှိသောအခါ လင်ကွန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတို့တစ်စု နေရာပြောင်းကြပြန်သည်။ သူတို့နေရာသစ်မှာ လူယူဘီလ်နှင့်နက်ချဘယ်လ်မြို့များကို ဆက်လျက်ရှိသည့် လမ်းမကြီးဘေးနား၌ဖြစ်ရာ နမ်စီနှင့်သမီးကလေးဆာရာ၊ သားကလေးအေဗရာဟင်တို့သည် လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် တွင် သွားလာနေကြသော ကုန်တင်လှည်းကြီးများ၊ လူကုံထံတို့စီးသည့် ရထားကြီးများ၊ လမ်းလျှောက်သွားကြသော ခရီးသည်များ၊ စစ်သားများကို လက်  ဝါးဖြင့် နေရောင်ကာ,ကာ ကြည့်နေကြလေသည်။ ဆာရာနှင့် အေဗရာဟင် တို့တွင် အော်စတင် အမည်ရှိသော ကစားဖော်ကလေးတစ်ဦးရှိရာ သူတို့သုံး ယောက်သည် နာ့ဗတ်ချောင်း၌ ငါးများ၍သော်လည်းကောင်း၊ လှေလှော်၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော်လည်းကောင်း၊ တသွင်သွင် စီးလျက်ရှိသော ချောင်းရေ၌ ကူး၍သော် လည်းကောင်း အမျိုးမျိုးစော့၍ နေကြလေသည်။ ညဉ့်နက်၍ အိမ်ပြန်ကာအိမ်ရာဝင်ကြသောအခါ သူတို့အိပ်ရာဘေးရှိ ပြတင်းပေါက်မှ လမင်းကြီးကို မြင်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cspan\u003e \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43851747819669,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f9b0daa1-f952-4b4e-95c6-f4717fd184e1.jpg?v=1730271312"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ကျွန်တော်နှင့်ဂါလီဗားအိမ်မက်","title":"ကျွန်တော်နှင့်ဂါလီဗားအိမ်မက်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eအခန်း(တစ်) \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူတစ်ယောက်က လူတစ်ယောက်ကို တွေ့တယ်ဆိုတာ ဆန်းတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် ဆန်းသွားတယ်။ ထူးခြား အံ့သြဖွယ်ရာလည်း ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူကလည်း ကျွန်တော့်ကို မေးပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းက ငါ့ကိုကြည့်ပြီး ဘာတွေအထိတ်တလန့် ဖြစ်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခင်... ခင်ဗျားက ထွားလွန်းတာကိုးဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုယ့်ဟာကိုယ် ထွားတာတော့ ဘယ်တတ်နိုင်မှာလဲကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်က လူတစ်ယောက် အရမ်းကြီးရင် မကြိုက်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"အေးလေ ငါကလည်း မင်းမကြိုက်အောင် ကြီးတာမှမဟုတ်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ထားပါတော့ အခု ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါ့ဖာသာ ဘာလုပ်လုပ် မင်းနဲ့ဘာဆိုင်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မဟုတ်ဘူးလေ... ကျွန်တော့်ကို အန္တရာယ်ပြုမလို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါ အန္တ ရာယ်ပြုရင် မင်း သေသွားတာကြာပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါဖြင့် ဘာလုပ်နေတာလဲ” “မင်းကို ကယ်နေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်က ဘာဖြစ်နေလို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်း AIDS ဖြစ်ပြီး သေတော့မလို့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟင် ... အဲဒီ AIDS ဆိုတာ ၂၀ ရာစုမှာ ပေါ်လာတဲ့ရောဂါ မဟုတ်လား၊ အခုမှ “၁၇” ရာစုရှိသေးတယ် ခင်ဗျားဟာ ဟုတ်ရောဟုတ် လို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်း မယုံလဲနေကွာ၊ ဘာပဲပြောပြော မင်း အခု မသေတော့ဘူး\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် ခုတင်ပေါ်မှ လူးလဲထလိုက်တယ်။ ခုကင်ကြီးက ကြီး မှကြီး။ ခုတင်က ကြီးမှာပေါ့လေ အဲဒီလူကြီးကလည်း ရှေ့မှာဆိုခဲ့ပြီးတဲ့ အတိုင်း အကြီးကြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခင်ဗျားက ဘာလူမျိုးလဲဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အင်္ဂလန်မှာနေတာပဲကွ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"အင်္ဂလန်မှာ ကျန်တဲ့လူတွေလည်း ခင်ဗျားလို ကြီးကြီးပဲလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါကကို ထွားတာလည်း ပါပါတယ်ကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော် AIDS ဖြစ်တယ်ပဲ ထားပါဦးတော့၊ အခု ကျွန်တော့် ရောဂါ ရှင်းရှင်းပျောက်ပြီပေါ့ ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေး ဟုတ်တယ်။ ပျောက်ပြီ၊ မင်း လူကောင်းတစ်ယောက် ကောင်းကောင်းဖြစ်ပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်လိုလုပ်များ ကျွန်တော်က AIDS ဖြစ်ရတယ် မသိပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်ကွာ ပျောက်သွားရင်ပြီးရောပေါ့၊ အခု ငါဟာ မင်းရဲ့ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သွားပြီ။ ငါ့အမိန့်ကို မင်း နာခံရတော့ မယ်။ ငါခေါ်ရာ မင်းလိုက်ပြီး ငါခိုင်းတာ မင်း လုပ်ရတော့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟင်... ခင်ဗျားဟာကလဲ တစ်မျိုးကြီးပါလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အချိန်မရှိဘူး။ လာ.. လာ သွားကြမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ” “ပင်လယ်ထဲကိုပေါ့ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟ.. ဘာလုပ်ဖို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်း မှတ်ထား၊ ပင်လယ်ဆိုတာ အဝေးကနေ ကြည့်ဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ ကူးဖြတ်ကျော်လွှားဖို့ကွ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ကြီးကြီး ပင်လယ်က ခင်ဗျားထက်ကြီး တယ်နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေး အဲ့ဒီစိန်ခေါ်ချက်ကို ငါ လက်ခံတယ် လာ သွားကြမယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခန်း(နှစ်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်နာမည်ကို ပြောပြလိုက်သည်။ သူကလည်း  သူ့နာမည် ပြန်ပြောပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော့်နာမည် ရွှေပြည်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါ့နာမည် လီမြူယယ်ဂါလီဗား (Lemuel Glliver) ပါကွ၊ ငါက ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပဲ၊ တမင်တကာ ခရီးသွားတဲ့ ဗဟုသုတရအောင် ခရီးထွက်တာ၊ မင်းကိုပါ လိုက်စေချင်လို့ ခေါ်လာတာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် အလိုမပါသောခရီးကို ကျွန်တော် လိုက်ခဲ့ရပါတယ်။ သူ့ကို ကျွန်တော် မလွန်ဆန်နိုင်ပါဘူး။ သူဟာ အားခွန်ဗလကောင်းသလို ဉာဏ်လည်းကောင်းသည့်အတွက်သူခေါ်ရာကိုလိုက်ခဲ့ရပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီလိုနဲ့ပဲ ခရီးက စခဲ့ပါတယ်။ ကမ္ဘာကို တစ်ဝက်လောက်ပတ်မိ တဲ့အထိ အခြေအနေက ဘာမှမထူးခြားပါဘူး။ ရာသီဥတုကလည်း အရမ်းကို သာယာကောင်းမွန်ပါတယ်။ စုမတြာ (Sumatra)ဆိုတဲ့ကျွန်း နားရောက်မှ ရေပြင်ဟာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဂါလီဗား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “... ဘာလဲကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ထင့်နေတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာကို ထင့်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ဒီတစ်ခါ ပင်လယ်ကြီးငြိမ်နေတာက အနက်ရောင် အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုခု ရှိနေသလိုပဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပြောချင်တာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောစမ်းကွာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်တို့ကို အန္တရာယ်ပြုတော့မယ်ထင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟား... ဟား... ဟား... ဟား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂါလီဗာက သန်စွမ်းတဲ့ သူ့ရဲ့ လက်မောင်းကြွက်သားများကို ဆန့်ပြရင်း“ပင်လယ်ကြီးကို ရိုက်ချိုးပစ်မယ်ဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေး အဲဒီလိုမျိုး ပင်လယ်ကို ခင်ဗျား နိုင်ခဲ့ရင်တော့ ကောင်းတာ ပေါ့။ နေပါဦး သူ့ဟာသူနေတဲ့ ပင်လယ်ကို ခင်ဗျားက ဘာကြောင့် ရိုက် ချိုးချင်ရတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂါလီဗာက ရင်ကော့ပြုပြီး “ငါကဂါလီဗာ\" ဖြစ်နေလို့ပဲ\" \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟာ... “ဂါလီဗာ' မိုးတွေရွာလာပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သင်္ဘောသားတွေ သင်္ဘောစီးခရီးသည်တွေ အလုပ်ရှုပ်သွားကြပါ တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လေတွေမိုးတွေ ကျလာပြီဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီ လေတွေမိုးတွေဟာ ပင်လယ်ထဲမှာ ရက်ပေါင်းအတော်ကြာ တိုက်ခတ်ခဲ့ပါတယ်။ သင်္ဘောဟာ ပင်လယ်ထဲမှာလွင့်လို့ ဘယ်နေရာရောက် နေလဲဆိုတာကို ကပ္ပတိန်တောင် မသိပါဘူး။ သင်္ဘောပေါ်ကလူတွေအမြောက်အမြား သေဆုံးကြတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ သင်္ဘောဟာ ကျောက် ဆောင်တစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟာ... ဂါလီဗား လုပ်ပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်ကတော့ ဂါလီဗားကို မြဲမြဲတွဲထားတာပဲ။ ဒါပေမယ့် ပင်လယ်လှိုင်းလုံးတွေအောက်မှာ လူချင်းကွဲသွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကံကောင်းထောက်မစွာလို့ ပြောရမှာပဲ။ အသက်ကယ်လှေပေါ် မှာ နှစ်ယောက်သား ပြန်တွေ့ကြတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟာ... ဟေ့ကောင် မင်း မသေသေးဘူးလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်ကလည်း ခင်ဗျားသေပြီ အောက်မေ့နေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တော်... တော်... ဟေ့ကောင် ဟိုမှာ လှိုင်းလုံးကြီးလာပြန်ပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် စကားမပြောအားတော့ဘဲ လှေနံရံကို မြဲမြဲကိုင်ထားရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီလိုနဲ့ အစာရေစာ မလောက်မင စားသုံးရင်း နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော်တို့ သတိလစ်သွားကြပါတယ်။ ဘယ်နှစ်ရက်ကြာကြာ သတိလစ် သွားတယ် မသိပါဘူး။ ကျွန်တော် သတိရတော့ ပင်လယ်ကြီးကို ရိုက်ချိုး မည့် ဂါလီဗားအား ကမ်းစပ်ကို မျက်လုံးပြူးကြီးနှင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေ့ကောင် မင်း သတိရပြီလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့ကို ပြီးစလွယ် ပြန်ပြီး သူ စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်နေရာအရပ်သို့ လိုက်ကြည့်မိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟာ... ကမ်းခြေဗျ၊ ကမ်းခြေ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေးကွ မြို့ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာမြို့ပါလိမ့်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှစ်ယောက်သား ဝမ်းသာအားရနှင့် အဲ့ဒီမြို့ကို မျက်ခြေမပြတ် အောင် ကြည့်နေမိကြပါတယ်။ အနားရောက်တော့ ကျွန်တော်က ဝမ်းသာ အားရ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေး... မြို့ပြန်ရောက်ပြီကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ဘာ... မင်းမြို့ လဲ၊ လစ်လီပွတ် (Lilliput) တွေနေတဲ့ မြို့ကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တောက်တီးတောက်တဲ့တွေ လာမပြောနဲ့၊ ဒါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြို့တော်ရန်ကုန်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854934245525,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e5996876-ce88-4744-ae2f-98033156ee31.jpg?v=1730271333"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-လူနံပါတ်၁၃","title":"လူနံပါတ်၁၃","description":"\u003cp\u003e  “အေး.. ငါက လက်ဖက်နဲ့ ကွမ်းယာတင်ပြီး ခေါ်လို့ရတဲ့ နတ် တော့မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်းတွေ့ချင်တဲ့ လောကပါလနတ်ဆိုတာက တော့ဟုတ်တယ်၊ မင်းက ငါ့ကို ဘာကိစ္စ တွေ့ချင်ရတာလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီလိုပါ... ကျွန်တော်ဟာ လူတွေရဲ့ခြေထောက်နဲ့ အတူနေရပါ တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းက ဖိနပ်လား၊ နံပါတ် ဘယ်လောက်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နံပါတ်အရဆိုရင်တော့သုညဖြစ်ပါလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမယ့်ကျွန်တော် က ဖိနပ်မဟုတ်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဆံပင်လည်း တစ်မျှင်မှ မရှိဘူး ပြောင်ချောကြီး... ဘာလဲ မင်းက “ကတုံးအ,အကြီးလား။ 'က'ကြီးကနေ စပြီး “တုံး' လိုက်တာ 'အ' အထိလား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မ.. မဟုတ်ပါဘူးခင်ဗျာ...\" \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဝိုင်းဝိုင်းလုံးလုံးကြီးဆိုတော့ ဘာလဲ... မင်းက ဂြိုဟ်ကမ္ဘာလုံးလား. . . “\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"အိုး ... မတွေးကောင်း မတွေးရာပါခင်ဗျာ.. မြေဆွဲအားအကြောင်း ကိုတောင် နားမလည်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းကိုယ်ပေါ်မှာလည်း အကွက်တွေ အစင်းတွေနဲ့ ဘာလဲ မင်းက ကျားသစ်လား... ဒါမှမဟုတ် ခွေထားတဲ့ စပါးကြီးမြွေလား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်သာ အဲဒီလိုကောင်တွေဆိုရင် လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ခြေထောက်နဲ့ ဘယ်ကန်ရဲပါ့ မလဲဗျာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လူတွေက မင်းကို ဘာကြောင့် ကန်ကြတာလဲ.... မင်းက ဘာလဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်က ဘောလုံးပါ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ငါက ရိုနယ်ဒိုလည်း မဟုတ်ဘူး... ဒေးဗစ်ဘက်ခမ်းလည်း မဟုတ်ဘူး... ဘောလုံးလည်း မကန်ဘူး၊ အိမ်ကွင်းမှာလည်း မကန်ဘူး။ အဝေးကွင်းမှာလည်း လိုက်မကန်ဘူး၊ မင်းလိုဘောလုံးက ငါ့ဆီကို ဘာ ကိစ္စ လာရတာလဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီလိုပါ ကျွန်တော်က ပွဲတွေမှာ အကန်မခံချင်လို့ပါ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာဖြစ်လို့လဲ..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သူတို့ရဲ့ပြိုင်ပွဲတွေက အရှုံးအနိုင်လုတာတွေ ဖြစ်နေလို့ပါ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပြိုင်ပွဲဆိုတာကတော့ ဒီလိုပါပဲ... ဖလားလုမယ်... အလံလု မယ် ... အဲဒီအတွက် အရှုံးအနိုင်လုကြရတယ်။ ဒါပဲပေါ့ ... သဘာဝပဲလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော်ကလည်း အဲဒါကို မနှစ်မြို့ တာပါ... သူတို့ဘာသာ အရှုံးအနိုင်ရတဲ့ပွဲမှာ ကျွန်တော်က ဓားစာခံ မဖြစ်ချင်လို့ ပါ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကဲ... ထားပါတော့ .... ပြိုင်ပွဲမှာ အကန်မခံချင်ရင် မင်းက အခု ဘယ်လိုဖြစ်ချင်တာလဲ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကလေးတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို နံရံဆီ ကုန်းခနဲ ကန်လိုက် ကျွန်တော်က ပြန်ကန်ထွက်လိုက်၊ သူက ပြန်ကန်လိုက်၊ ကျွန်တော်က ပြန်ကွက်ထွက်လိုက် နံရံကြီးက တဗောင်းဗောင်း လက်ခုပ်တီးလိုက်၊ အဲဒီလိုပဲ နေချင်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ဘာဖြစ်လို့ပါလိမ့်...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လူတွေ ပြောလေ့ရှိကြပါတယ်။ နံရံကို ခေါင်းနဲ့ ပြေးပြေးဆောင့် တယ်လို့ ပြောသာ ပြောကြတယ်။ တကယ် မလုပ်ကြပါဘူး။ ကျွန်တော်က ကကယ်လုပ်ပြချင်တာပါ၊ အဲဒီလို လုပ်ပြတဲ့အတွက်ကြောင့်လည်း သူ တစ်ပါးက အပြစ်ကင်းကင်းနဲ့ ပျော်စေချင်လို့ပါ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"အလာကြီးပါလား ... ဘာကိစ္စ ဒီအတွေး၀င်ရတာလဲ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လောကကြီးမှာ လူတွေ မိုးလင်းသလိုပေါ့... ကျွန်တော့်အတွေး အခေါ်တွေ မိုးလင်းလာတာပါ၊ ကျွန်တော့်ကိုယ် ကျွန်တော် နံနက်ခင်းဆီ ဂိုးသွင်းလိုက်တာပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဲဒီတော့ ငါ ဘာလုပ်ပေးရမှာလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော့်စိတ်ဝိညာဉ်ကို မျက်နှာသစ်ချင်လို့ပါ။ အဲဒီအတွက် လောကပါလနတ်မင်းကြီးဆီမှာ အကူအညီ လာတောင်းတာပါ။ ရေစင် တစ်ပေါက်လောက်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို တောက်ပေးတော်မူပါ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လောကပါလနတ်မင်းကြီးက ပြုံး၏။ သူ့အပြုံးအောက်မှာ တိမ် တိုက်တို့ကလည်း ဝင်းလဲ့မှုန်ပြာသွားကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤဇာတ်လမ်းကို အဘိုးဖြစ်သူက စတင်ခြင်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီဘက်ခြံထောင့်မှာ မြေဖုတ်ဘီလူးတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက် တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျန်ဆွေမျိုးသားချင်းများက လက်မခံကြ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အဘိုးကလည်း မဟုတ်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မဟုတ်ဘဲ ငါက ပြောမလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုသို့ဖြင့် နောက်နေ့မှ စ၍ ထိုနေရာကို အဘိုးက တူးလေတော့ သည်။ ကျန်သူများကလည်း အဘိုး စိတ်ချမ်းသာလျှင် ပြီးရော ဆိုသော သဘောဖြင့် ဘာမှ မပြောဘဲ လွှတ်ထားကြ၏။ အဘိုးက ထိုတွင်းကို အားကြိုးမာန်တက် တူး၏။ ရွှေမထွက်၊ ငွေမထွက်၊ ရေနံမထွက်ရုံမကရေပင် မထွက်သည်ကို အံ့သြဖွယ်ရာ တွေ့ရ၏။ နောက်ဆုံးတော့ အဘိုး ကွယ်လွန် သေဆုံးသွားသည်။ တွင်းကြီးက ဒီအတိုင်း...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖေလက်ထက် ရောက်လာသည်။ အဖေက ခုမှ တွင်းကြီးတော်တော် စိတ်ဝင်စားလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းတို့အဘိုးက တစ်ခုခုသိသွားတယ် ထင်တယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဖေကလည်း ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့အဘိုးအတွက် ဒီတွင်းကြီးကို ငါ ဆက်တူးရမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"အပင်ပန်းခံလို့ အဖေရာ..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာမှ မပင်ပန်းပါဘူးကွာ အားတဲ့အချိန်လေး တူး တူးသွားမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖေက ထိုတွင်းကို ဆက်တူးသည်။ ပြောမရသဖြင့် ဘယ်သူ ကမှ မပြောကြတော့။ အဖေ ဆက်တူးတော့လည်း ပိုနက်လာသည်က လွဲပြီး တွင်းကြီးက ဒီအတိုင်းပါပဲ။ ဘာမှ မထူးခြား။ ဤသို့ဖြင့် အဖေလည်း သေဆုံးသွားသည်။ သားလက်ထက်သို့ ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၃)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဘိုးနဲ့ အဖေတို့တူးသွားတဲ့ တွင်းကြီးကို သား ဆက်တူးမယ်” အားလုံးက သက်ပြင်းချကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သားရဲ့ လက်ထက်မှာ တစ်ခုခု ထူးခြားစေရမယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့နောက် ထိုတွင်းကို မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာ ဆက်တူးလေသည်။ တွင်းတူးနေရင်း အောက်ခြေမြေသားထဲမှ တိုးထွက်လာသော သတ္တဝါ တစ်ကောင်ကို တွေ့ရ၏။ လူနှင့် ပုံသဏ္ဌာန်ဟူသလို ရှိသော်လည်း ထူထဲ တွန့်လိမ်နေသော အရေပြား၊ နီရဲနေသော မျက်လုံးအစုံနှင့် အတူ ခန္ဓာ ကိုယ်မှ ထိုးထောင်ထွက်နေသော အတွန့်အတက်များကို တွေ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခင်... ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ငါ မြေဖုတ်ဘီလူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခင်ဗျားကဒီ.. ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါ. . . ငါ့နေရာပဲ မင်းက ဘာလာလုပ်နေတာလဲ..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်. .  ကျွန်တော်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကဲလေ ထားပါတော့.. ငါ ဒီမှာဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ နေရာပြောင်းတော့မယ်... မပြောင်းခင် မင်းကို ဆုတစ်ခုပေးခဲ့မယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854932869269,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_68bd0d9e-aa0f-4e89-958c-7c8932a6ee9a.jpg?v=1730271358"},{"product_id":"ကျော်မြသန်း-ဘိုးတော်ကျော်မြသန်း","title":"ဘိုးတော်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eခရီးသည်အစ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e သူ၏ အမည်မှာ ကိုကျော်မြသန်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလုပ်အကိုင်မှာ စိန်ရွှေအရောင်းအဝယ်လုပ်ငန်း။ ပွဲစားလည်း လုပ်သည်။ ဝယ်ရောင်းလည်း လုပ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရန်ကုန်မှာ အခြေချ၏။ အရောင်းအဝယ်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင် သော်လည်း အရောင်းအဝယ်ဖြစ်မည့် ပစ္စည်းကောင်းရှိသည်ဟု သတင်းရလျှင် ရင်းနှီးသော နယ်ခံမိတ်ဆွေ အဆက်အသွယ်ရှိသည့် မြို့ကြီးများအထိ ခြေဆန့် လျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e စီးပွားရေးလုပ်ငန်း ဖြစ်ထွန်းသည့်အလျှောက် အိုးပိုင်အိမ်ပိုင်နှင့် တင့်တောင်းတင့်တယ် နေနိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့လို အရောင်းအဝယ်စီးပွားရေးသမားများမှာ အရောင်းအဝယ် ပွင့်လင်းအဆင်ပြေစေရန် လာဘ်လာဘရွှင်လန်းပွင့်ဖြိုးစေရန်၊ သွားလာရာ၊ လုပ်ရာကိုင်ရာမှာ ဘေးမသီရန်မခ  အန္တ ရာယ်ကင်းစေရန်အတွက် အင်း၊ အိုင်၊ ခလဲ့၊ လက်ဖွဲ့ အဆောင်အယောင်များကို အားကိုးသမှုပြုကြသည်။ ယုံယုံကြည်ကြည်လည်း ဆောင်ယူထားရှိမြဲရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့သော အဆောင်ကောင်းများ ပေးစွမ်းနိုင်သည်ဟု ကျော် သတင်းထွက်လာလျှင် ထိုနေရာသို့ အရောက်မနှေးအမြန် ပြေးလေ့ရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဒါက သူတို့သဘာဝ၊ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် အလေ့အထ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိုးတော်သမားက “ဝိဇ္ဇာ”၊ နတ်သမားက နတ်ကတော်' ဗေဒင်သမားက “ယတြာအကျော်”ကို ဆည်းကပ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတချို့က တစ်လိုင်း၊ တချို့က နှစ်ပိုင်းပူး၊ တချို့ကျတော့ သုံး လိုင်း၊ လိုင်းစုံပူးကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတချို့က အကြားအမြင် ဓာတ်လိုင်း (ဝါ) ဘိုးတော်လိုင်းတစ် လိုင်းတည်း အားပြုကြ၏။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတချို့ကျတော့ နတ်လိုင်းနှင့် ဗေဒင်လိုင်း၊ နှစ်လိုင်းပူးသည်။ စုံသမှာကျတော့ ပူးမည့်ပူး သုံးလိုင်းစလုံးပါအောင် ပူးကြသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ့်ဟာကိုယ် ကြိုးစား၍ ကိုယ့်အကြောင်းနှင့်ကိုယ် ဖြစ်ထွန်း အောင်မြင်နေသူများကလည်း ကိုယ့်ဟာကိုယ် ဆိုသည်ကို မေ့ပြီး သူတို့ကို အားကိုးချင်ကြသည်။ သူတို့ပါမှ အလုပ်အောင်မြင်မည်ဟု ထင်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုကျော်မြသန်းထံမှာ ဓာတ်လုံး၊ ဓာတ်ပြား၊ သပိတ်ကွဲ၊ ကြေး ပြား၊ စက္ကူ၊ အင်းမျိုးစုံနှင့် သစ်တိုသစ်စဖြင့် အရုပ်ထုလုပ်၍ ဆေးစီရင်ထား သည့် အရုပ်အမျိုးပေါင်းစုံလည်း ရှိသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသိဒ္ဓိပြီးမြောက်၊ လိုရာခရီးရောက်သည်ဆိုသော ရွှေရောင် ငွေ ရောင် ဖြူ၊ နီ၊ ညို၊ ပြာ ရောင်မျိုးစုံ ဆေးလုံးကလေးများလည်း တစ်ပုံတစ်ပင် ရှိပါလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနံ့သာငါးမျိုး စိမ်၍လည်းကောင်း၊ ရေမွှေးစိမ်၍လည်းကောင်း၊ ပန်းပေါင်းရေစိမ်၍လည်းကောင်း၊ ပုလင်းမျိုးစုံနှင့် ထည့်ထားသည်မှာလည်း ပုလင်းပေါင်းမနည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါတွေအပြင် “အာကာသလွှဲ၊ ဓာတ်စက်ဖြတ်၊ ဖိုအောင် ဓာတ် လက်စွပ်ကြီးလည်း ရှိသေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြေပြင်ကလာသော လက်နက်မျိုးစုံကို ထားဘိတော့၊ အာကာသ ပျံဝဲ ထူးကဲသော လက်နက်ဆန်းများကိုပင် တားဆီးကာကွယ်နိုင်သည်ဟု အဆိုရှိသော အာကာသလွှဲ ဓာတ်စက်ဖြတ် လက်စွပ်ကြီးမှာ ယနေ့ ခေတ်စား နေသော စကတ်ဒုံးကျည်ကိုပင် မှအံ့မထင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီလောက်ဆို ကိုကျော်မြသန်း၏ ဆရာပေါင်းစုံ ချဉ်းကပ်မှု အတိုင်းအတာကို သိလွယ်မြင်လွယ် ရှိလောက်ပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက နှစ်လိုင်းပူးသမား။ ဝိဇ္ဇာလိုင်းနှင့် ဗေဒင်ယတြာလိုင်းကို ပူးထားသည်။ဒါက သူ့အပိုင်း။ ဇနီး မမြင့်မြင့်အေးကတော့ ပြုံးရောင်းချပ်ချေးသမား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိုးတော်နှင့် ပူးနောင်းမှာ လိုင်းပူး၍မရသောကြောင့် အိမ်မှာ ချပ်ချေးလုပ်၍မရ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုကျော်မြသန်းက ဝိဇ္ဇာပွဲ (ဝါ) အတက်ပွဲ အမြဲထိုးသည်။ ဝိဇ္ဇာကအထက်၊ နတ်က အောက်။ အဆင့်အတန်းချင်း မတူသလို၊ လမ်းချင်းလည်းမတူ။ '\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝိဇ္ဇာဂိုဏ်းသမားက နတ်တင်သော၊ နတ်ကိုပသသောပစ္စည်းများ ကို မစားရ။ နတ်ကို အမိန့်ပေးစေခိုင်းရသူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလိုင်းချင်းမတူ၍ အိမ်မှာ ပွဲမပေးရတော့ကော အကြောင်းလား၊ ရန်ကုန်မှာ ကနားပွဲတွေက ပြည့်လို့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းဘေးမှာ တခြိမ်းခြိမ်း၊ အိမ်ပေါ်မှာ၊ ခြံထဲမှာ၊ တိုက်ပေါ်မှာ တခြိမ်းခြိမ်း၊ သီးသန့်ပွဲတွေကလည်း တခြိမ်းခြိမ်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမိန့်ခံပွဲ၊ အမိန့်မခံပွဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်းခတ်ပွဲ၊ တိုးတိုးတိတ်တိတ်ပွဲ။ အထူးသီးသန့် လက်တို့ပွဲဟူ၍လည်း ရှိပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလင်တစ်ထမ်း၊ မယ်တစ်ရွက် ဆိုရိုးစကားရှိသားပဲဟာ။ လင် တစ်လမ်း မယ်တစ်လမ်း လမ်းစုံဘက်စုံ ဆိုတာမျိုးလည်း ရှိရလိမ့်မပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစီးပွားဖြစ်လေ ပိုလုပ်ရလေး ။တကယ် အလုပ်လုပ်သူမှာ ဒြပ်ရှိလူသား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာမှမလုပ်ဘဲ အခြောက်တိုက် အသားယူပြီး မိန့်မိန့်ကြီး ဟန်ထည်၊ မာန်ကြွယ်နေသူများမှာ ဒြပ်မဲ့အရုပ်များ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမည်သို့ပင်ရှိပါစေ .,\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာလူမျိုးနှင့် အမအစ အားကိုးချင်စိတ်မှာ ခွဲလို့မရသည့် ခိုင်မြဲသော အတွဲအဖြစ် မပျက်မယွင်း ထာဝရတည့်တံ့နေပေလိမ့်မည်။ ။ကိုကျော်မြသန်း အလုပ်ကိစ္စနှင့် မြစ်ကြီးနားသို့ ရောက်သွား သည့်လမှာ ကျွဲချိုဖျားပင် မခံသာအောင် အေးလှပါသည်ဆိုသော ပြာသိုလ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရိုးတွင်းခြင်ဆီခိုက်အောင် လွန်လွန်ကဲက်အေးသည့် မြစ်ကြီးနား အအေးဒဏ်မှာ ဌာနေများအတွက် လွန်လွန်ကဲကဲဟု မဆိုသာသော်လည်း တစ်ခါတစ်ခေါက် ရောက်သွားသည့် အောက်ပြည်သားများအဖို့မှာမူ တကယ့်ကို မခံသာအောင် အအေးဒဏ်လွန်ကဲသည်ဟု ဆိုရမည့်သို့အောင် အေးလွန်းလှ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂွမ်းကပ်အထပ်ထပ်အနွေးထည် အထပ်ထပ်တို့ဖြင့် ရစ်သိုင်း လွှမ်းခြုံသည့်တိုင် အေးတာတခြား၊ လေးတာတခြားဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပူပိုင်းဒေသများ၌ပင် အနွေးထည် ကိုယ်ပေါ်မှမခွာရသော အအေးလွန်မြ ဇန်နဝါရီလ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခွက်တစ်ဖလား မော့တတ်သူ ရှပ်ဘဲ၊ ပုလင်းသမားများမှာ မူ ရင်တွင်းနွေး ယမကာဖြင့် အအေးဒဏ်ကို အထိုက်အလျောက် ကာကွယ် နိုင်သော်လည်း မော့တတ်ပေမယ့် မော့မဖြစ်သူ ကျော်မြသန်းမှာမူ အအေးဒဏ်ကို ရေရေလည်လည်ကြီး ခံနေရလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမတတ်သာသည့်အဆုံး ဘိုးတော်များ၊ အထက်ဆရာကြီးများကို လက်အုပ်ချီ၍ တောင်းပန်ပြီး ဖြေရှင်းရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော်မျိုး တပည့်ကြီး ကျော်မြသန်းမှာ ကတိသစ္စာကို မကျိုး မပေါက်အောင် ထိန်းသိမ်းခဲ့ပါသည်။ ယခု မြစ်ကြီးနားသို့ရောက်နေစဉ် အအေးဒဏ်ကို ဘယ်လိုမှ မခံသာသောကြောင့် အနည်းအကျဉ်းမျှသော  အရက်သေစာ သောက်ရသည်ကို ခွင့်လွှတ်ပါရန် တောင်းပန်ရပါသည် • ဆရာသခင် ဘိုးတော်အရှင်များခင်ဗျား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤသို့ တောင်းပန်းပြီးနောက် အချမ်းဒဏ်ကို ခံနိုင်စိမ့်သောငှာ တစ်ခွက်တစ်ဖလား မောရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခွက်တစ်ဖလားဆိုသည်မှာ အရက်သမားများ၏ ပြောရိုးပြော စဉ် စကားဖြစ်၍ တကယ်တော့ ပုလင်းလိုက် မော့ကြသည်။အရိပ်သော်မှ မထင်သည့် အမည်ခံ ဘိုးတော်တွေ၊ အထက် ဆရာကြီးတွေက ခွင့်လွှတ်လွှတ်၊ မလွှက်လွှတ် ဒြပ်ရှိလူသား တပည့်တွေကတော့ တောင်းပန်ကာနှင့် မော့တာ တစ်ပြိုင်တည်းဟု ဆိုရမည်အောင် တောင်း ပန်စကားလည်းဆုံး၊ ပုလင်းလည်းကိုင်လုပ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုကျော်မြသန်းလည်း- ပုလင်းတစ်ဝက်နီးပါး ဆွဲလိုက်၏။ ဆွဲချင်လျက် အောင့်အည်းထားတာကြောင့်မို့လားမသိ၊ ဆွဲလို့ကောင်းလိုက်သည် ဖြစ်ခြင်း၊ သူလည်း ခုမှပဲ နေသာထိုင်သားကျသွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြစ်ကြီးနား၏ ပြာသိုလ အအေးဒဏ်ကိုလည်း အန်တုနိုင်ပါပြီ။ ' အိမ်ခံ ဗိုလ်မှူးဟောင်း အိမ်ရှင်ဖြစ်သူက ရောက်တုန်းရောက် ခိုက် မြစ်ဆုံသို့သွားရန် နှစ်ခါသုံးခါထက်မနည်း ဖိတ်ခေါ်တိုက်တွန်းခဲ့သည်ကို လည်း သွားချင်ပါလျက် ခေါင်းခါခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းပန်းအခြေအနေထက် မြတ်ကြီးများထက် ပို၍အေးမည့် မြစ်ဆုံ၏ အအေးဒဏ်ကို ကြောက်သောကြောင့်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခုတော့ အလုံဆေး ရှိနေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e လမ်းပန်းအခြေအနေကောင်းလျှင် သွားလိုပါသည်ဟု ပြောရ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိမ်ရှင်ကလည်း ဝမ်းသာအားရ လိုက်ပို့သည်။ သူ့မှာ ဂျစ်ကား ရှိသည်။ ပြီး သူက မြို့သိနယ်သိ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သောကြောင့် လမ်းပန်းအခြေအနေ အတွက် စိတ်ချရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြစ်ဆုံသို့မရောက်ဘဲ မြစ်ကြီးနားသို့သာ ရောက်ခဲ့သော် မြစ် ကြီးနား ရောက်သည်မမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမေခနှင့် မေလိခ မြစ်ညီနောင်တို့ ပေါင်းဆုံရာ မြစ်ဆုံသို့ ရောက်ပါလေမှ မြစ်ကြီးနားသို့ရောက်သည်မည်၏ဟု ဆိုစကားရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြစ်ကြီးနား၏ မြို့ပြင်ဘက်သို့ ရောက်သွားသည်နှင့် မျက်စိကို အနားပေး၍မရအောင် သဘာဝအလှများ၏ ဖမ်းစားခြင်းကို စတင်ခံစားလိုက် ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြစ်ကြီးနားသို့ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှိနေသော ညှိနှိုင်း နေသည့် မြင့်မြင့်မားမား တောင်တန်းကြီးများနှင့် ရွက်စိမ်းတောကြီးများမှာရှုမငြီးစရာသို့ရှိသလို အကွေ့အကောက်၊ အဆင်းအတက် ရောပြွမ်းနေသော လမ်.ကြောင်းခရီးမှာလည်း တစ်မျိုးတစ်ဖုံ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရှိဘိ၏။ အမြင်တစ်မျိုးဆန်းသော ကချင်အမျိုးသားများ၏ နေအိမ်၊ စိုက်ခင်းနှင့် သွားလာလှုပ်ရှားမှုများ၊ နှုတ်ခမ်းနီ၊ ပါးနီ၊ မိတ်ကပ်မကူဘဲ သဘာဝ ပအိုနီ၊ နှုတ်ခမ်းနီပိုင်ရှင် ကချင်ပျိုဖြူကလေးများ၏ အလှမှာလည်း ဆွဲဆောင်မှုပြည့်ထင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မြစ်ဆုံသို့သွားရာ လမ်းခရီးတွင် ပျင်းရိငြီးငွေ့စရာမရှိသလို၊ ငိုက်မျဉ်းချိန်လည်းမရလိုက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြောစရာရှိသည်မှာ နဂိုအအေးဒဏ်အပြင် တရကြမ်းတိုးဝင်လာ သော နှင်းဖုန်းသည့် လေးအေးဒဏ် လွန်ကဲမှုပင်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆေးပေမယ့် ဆေးတခြား အအေးတခြားဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ခရီးတစ်ဝက်လောက်အရောက်တွင် ကားလမ်းကိုခွလျက် တည် ထားသော နှစ်ခြမ်းတစ်ရွာဟုဆိုရမည်သော ရွာတစ်ရွာတွင် ခေတ္တနားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွာရှိလူကုန် ထွက်လာကြရာ သူတို့က လိုက်ပို့သူ အိမ်ခံပုဂ္ဂိုလ် ကို အတော်ကြီး လေးစားဟန်ရှိ၏။ တရိုတသေ လာရောက်နှုတ်ဆက်ကြသည်။ သစ်သီးဝလံ လက်ဆောင်များကိုလည်း ပေးကြသည်။ အိမ်ခံပုဂ္ဂိုလ်က ပါလာသော ဆေးဝါးများကို ပြန်လည်ဝေငှပေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခေါင်ရေဖြင့် ဧည့်ခံသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e စူးစူးရှရှ အရသာတစ်မျိုးရှိသော ခေါင်ရေမှာ နိုင်ငံခြားဖြစ် ဘီယာထက် အများကြီးသာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောက်လို့မဝနိုင်အောင်ရှိပေမယ့် စိတ်ရှိသလောက် မသောက် လိုက်ရ။ ခရီးဆက်စရာရှိသောကြောင့် ချိုသောက်ကလေး သောက်လိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသာယာရှုမောဖွယ်ရာ တင့်တယ်လှပသည့် အလှအပတို့စုဝေးရာ ဟုဆိုရမည်သော မြစ်ဆုံသို့ ရောက်သွားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုန်းကမူကလေးပေါ်သို့ ဟိုယိမ်းသည်ယိုင် တိုးတက်သွားပြီး နောက် အဆောက်အအုံကလေးတစ်ခုရှေ့၌ ကားရပ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43795197722773,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_3ed5f559-d405-44a0-a5c2-ca9d38f29e05.jpg?v=1730271517"},{"product_id":"ကျော်မြသန်း-ရွက်ကျိုးရင်တက်-တက်ကျိုးရင်လက်","title":"ရွက်ကျိုးရင်တက် တက်ကျိုးရင်လက်","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွက်ကျိုးယင်တက် တက်ကျိုးယင်လက် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဆောင်တံခါးပိတ်ချိန်၊ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဆောင်ပြင်ပတွင်’ အလင်းရောင်မချုပ်ငြိမ်းသေးသော် လည်း အားပျော့မှေးစမှိန်ပြုနေပြီ။ မိန်းမဆောင်တွင် ထွန်းထားသည့် ၆၀ အား မီးလုံးမှ ဖြာဝေလာသည့် အလင်းရောင်မှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောက်တောက်ပပ်မရှိ။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သဲသဲကွဲကွဲ မြင်နိုင်ရုံသာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတံခါးသော့ခလောက်ကြီးကို အားပါးတရ သုံးလေးခါ လောက် ဆွဲခါလိုက်သည့်အသံမှာ နားထဲသို့ စူးဝင်သွားပြီး နှလုံး သားသို့ပါ ရိုက်ခတ်လိုက်ဘိသို့ ရှိချေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ထောင်များတွင် အသုံးပြုမည့် သော့ခလောက်များမှာ သေးသေးကွေးကွေးဟူ၍မရှိ။ ဧရာမသော့ခလောက်ကြီးတွေမို့ အားပါးတရ ဆွဲခါလိုက်သည်။ အသံမှာ နားမခံသာရုံထက် ပို၍ ကျယ်လောင်လွန်းဘိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိန်းမဆောင်တွင် ရှိနေကြသော အချုပ်နှင့် အကျဉ်း သမများမှာ အိမ်ထောင်ပိတ်ချိန်တွင် အားလုံး ပုံစံထိုင်ကြရသည်။ စကား လုံးဝမပြောရ။ မနက်မိုးလင်း အိပ်ဆောင်ဖွင့်ချိန်မှ ညနေအိပ်ဆောင်ပိတ်ချိန်သို့တိုင် သီချင်းဆိုသံ စကားပြောသံ မရပ်မစဲ ရှိနေသော်လည်း အိပ်ဆောင်ပိတ်ချိန်တွင်မူ တိတ်ဆိတ်မှု လွှမ်းမိုး သွားစမြဲ ရှိချေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟာမတွေနော်၊ မနက်ကျရင် ဘာသံညာသံ မကြားရစေနဲ့\" မိန်းမဆောင်ကိုင်ရသည့် ထောင်မှူးလေး၏ အသံသာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖောက်ထွက်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညနေတိုင်း အဆောက်ကိုင်ထောင်မှူးလေးက ဤသို့ သတိပေးရစမြဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကောင်မတွေ” ရိုင်းရိုင်းပျပျ အခေါ်အဝေါ် အစား နားခံ သာဖွယ်ရာရှိသည့် ‘ဟာမတွေ' ဟု အခေါ်အဝေါ် ပြုသည်ပါ။ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစိတ်သွားတိုင်း ကိုယ်ပါ၊ လိုရာသို့ မရောက်နိုင်သည့်နေရာ မှာတောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နေရာသို့ အားကောင်းမောင်းသန် ယောက်ျားများသာ ရောက်ကြသည်မဟုတ်၊ နုနယ်ပျော့ပျောင်း ဖော့ဖယောင်းနှင့် နှိုင်း ရာအပ်သည့် မိန်းမသားများလည်း ရောက်ကြသည်။ ဘဝကံကြမ္မာ အလှည့်အပြောင်းနှင့် ကြုံလာသည့်အခါ မရောက်အပ်သည့်နေရာ သို့လည်း မရှောင်မလွှဲသာ ရောက်ရသည်ပါ။ သတ္တဝါတို့သည် ကံ . တည်းဟူသော အလုပ်၊ မိမိကိုယ်တိုင်၏ ပြုမူချက်အပေါ်၌တည်၍ ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်နေကြသည် မဟုတ်ပါလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေဝေ၏ ငယ်စဉ်ဘဝမှာ ဆူးညှောင့်ခလုတ်ကန်သင်းဘီ ၏။ ဘဝ၏ ချမ်းမြေ့မှုအရိပ်နှင့် တွဲဆုံခဲ့ရ၏။ သည်လိုနေရာမျိုး ကို ရောက်ရလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်သော်မှ မမက်ရာသို့ ရှိခဲ့ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့တစေ ခုရောက်နေရပါလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်အကြောင်း အတွေးစဉ်သို့ ထင်ဟပ်လာသောအခါ၊ ရင်ထဲမှာ နာကျည်းစိတ်များ ယိုဖိတ်လျှံတက်လာသည်။ နားထင် ကြောများ ထောင်တင်းလသည်။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖြစ်လိုရာဖြစ်စေ မစဉ်းစားတော့ပါဘူးဟု အဆုံးအဖြတ် ပြုခဲ့စေကာမူ အိပ်ဆောင်ပိတ်ချိန်ရောက်တိုင်း အတွေးစဉ် ထင်လာ\" စမြဲ ရှိခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောင်မှူးလေး ပြန်ထွက်သွားပြီး ပုံစံအထိုင်မှ ထိုင်ချင်သလို ထိုင်နိုင်သည့်အထိုင်သို့ ပြောင်းလိုက်ရတော့မှဘဲ အတွေးစဉ် လည်း ရိပ်ကနဲ ပြတ်ထွက်သွားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယောက်ျားတွေထက် လျှာတိုစေကာမူ၊ စကားရှည်တတ် သည့် မိန်းမတို့ထုံးစံအတိုင်း စကားသံတွေ စည်စည်ဝေဝေ ရှိလာ ချေ၏။ အိပ်ချိန်သို့ မရောက်မချင်း တိုးတိုးကြိတ်ကြိတ် စကား . ပြောသံများ၊ ခပ်အုပ်အုပ်ရယ်သံများ၊ ညင်းညင်းသဲ့သဲ့ သီချင်း ညည်းသံများ ထွက်လာစမြဲရှိသလို မအောင့်မအီးနိုင်ရယ်လိုက် သည့် အသံများလည်း ထွက်ပေါ်လာတတ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကောင်မတွေနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတန်းစီး ဒေါ်အေးမြတ် ဟဲ့သံလည်း ပေါ်ထွက်လာရစမြဲ ရှိချေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရပ်တည်လျှောက်လှမ်းခဲ့ရသော ဘဝ၏ အဆစ်အပိုင်း ၏တွင် ရင်ဆိုင်ကျော်လွှားခဲ့ရသည့် အတိတ်ခရီးကားချပ်မှာ စေ့စေ့ မျက်ဝန်းထဲသို့ ပန်းချီရေးတင်ပြလိုက်ရသလို တရိပ်ရိပ် တရေးရေး ပေါ်လာသည်။ “မြင့်မားလုံခြုံသော အုက်ရိုးကြီးလေးဘက် ကာထားသည့် အထဲတွင် ထပ်ဆင့်ကာထားသည့် ငါးတပြန့်အုတ်ရိုးအပြင် ဧရာမသော့ခလောက်ကြီးနှင့် လှောင်အိမ်ထဲသို့ ရောက်နေစေကာမူ ဝေဝေ၏ စိတ်အစဉ်မှာ အုတ်ရိုးပြင်ပဆီသို့ ပျံ့လွင့်လျက်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e***\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမော်လမြိုင်ရထားမှခရီးသည်များ ဘူတာအပြင် ဘက်သို့ အန်ထွက်လာသည်။ ဘူတာကြီးရှေ့ ကွက်လပ်ပြင်တွင် ကားမျိုးစုံ တို့မှာ နေရာလပ်မရှိအောင် တစီနှင့်တစီးပိတ်ဆို့ ရပ်ထားကြသည်။ ဆိုက်ကားများ ဝင်ရောက်ရပ်နား ခွင့်မရှိသည့် နေရာမို့ လှအောင်မှာ သူ၏ဆိုက်ကားကို ဘေးလွတ်ရာနေရာတွင် ရပ်ထားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအချိန်မှာ နေ့လယ်နှစ်နာရီခွဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချစ်ချစ်တောက်ပူလောင်သည့် နေပူရှိန်မှာ အားမာန်ဝင့်ဖြာလျက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှီးချောသပ် ရေနံချေသုတ် ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသည့် လူငယ်မှာ ဆိုက်ကားဘေးတွင်ရပ်နေယင်း ကားမစီးပဲဆိုက်ကားနှင့်သွားမည့် ခရီးသည်ကို လှမ်းမျှော်နေရသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေပူလိုက်တာ၊ မိုးရွာလွန်းရန်ကောလို့ ချွေးပြိုင်းပြိုင်း ကျအောင် အသုံးပြုခဲ့ရပြီမို့ လန်းဆန်းနိုင်အား ကုန်ခန်းစပြုနေပြီး။သို့တစေ စိတ်ပျက်သည့် အရိပ်အဆင်သူ့မျက်နှာတွင် မထင်။ ခရီးသည်ရပါ့မလားဆိုသည့် စိုးရွံ့ စိတ်ကလေးသာသူ့မျက်နှာတွင် ရေးရေးပျပျထင်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခြေနင်းပြားအလည်းများမှနေ့တွက် ကိုက်သည်မို့ခရီး သည်ကိုမျှော်ရသည်ပါလေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗဟန်းဘက်သွားသည့် ခရီးသည်၊ ကန်တော်လေးဘက် သွားသည့် ခရီးသည်မျိုးက ကားစီးလေ့မရှိ။ ဆိုက်ကားကိုပဲ စီးလေ့ရှိသည်။ ကားသမားတွေက ခရီးနီးတယောက်သမားဆို မတင်ချင်။ တယောက်တည်းသမားကလည်း တယောက်တန်ကြေးသာ ပေးနိုင်သဖြင်ဈေးနှုန်း အပြောအဆိုတည့်လေ့မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှအောင်ကဖဆပလမှာ အမြဲတမ်းဂိတ်ထိုးလေ့ရှိပေမယ့် ရထားချိန်ရောက်လို့ ရပ်ကွက်ခရီးသည် မပေါ်လာယင်ဘူတာကြီး ဘက်ကို ဘီးလှိမ့်ထွက်လေ့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီနေ့က ခရီးသည်မျှော်နေဆဲမှာ ခရီးသည်ပေါ်လာ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမျိုးသမီးတယောက် ဘေးလွယ်အိတ်အတော်ကြီးကြီး တစ်အိတ်နှင့် လက်ဆွဲခြင်းတခုပါသည်။ ပခုံးတဘက်မှာ ဆလင်းဘက်အိတ်လွယ်လို့ ဘဲခေါင်းစိမ်းရောင်ဝမ်းဆက်နှင့် ရထား ဆင်းခါနီးမှ မိတ်ကပ်ဖို့လာသည်ထင်ပါ့။ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ အဆီ မပြန်၊ ချွေးမတင် လှလှယဉ်ယဉ်ကလေး။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသွားမည့်ခရီးက ဗဟန်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဈေးစကားပြောပြီး ဈေးတည့်တည့်နှင့် ခြင်းနှင့်အိတ်ကို လှမ်းယူ၍ နောက်ခုံပေါ်တင်ပြီး ကြိုးသိုင်းချည်လိုက်သည်။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေပူထဲ. နင်းရပေမယ့် အမျိုးသမီးထံက ထွက်လာသည့် ကိုယ်သင်းရေမွှေးကြောင့် အမောပြေသလိုရှိရသည်။ ပြီး... အမျိုး သမီးက ဟန်ကြီးပန်ကြီး ဂိုက်ဆိုက်မဖမ်းပဲ နှုတ်သွက်အာသွက်စကားတပြောပြောနှင့်မို့ နင်းရမှန်းမသိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ကို တရင်းတနှီးခေါ်ပုံက မောင်လေးတဲ့။အသက် အရွယ်ချင်း အလွန်အမင်ကွာအံ့မထင်။ ကွာလှ သုံးလေးနှစ်ပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မောင်လေးက အမြဲတမ်း ဘယ်ဂိတ်မှာထိုးသလို\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဖဆပလ ရပ်ကွက် တိုက်(၅) ရှေ့ပါမှာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အဲဒီမှာ ခရီးသည်ကောရရဲ့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ကဲ့ အမြဲတမ်းဖောက်သည်တွေ ရှိပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နေတော့ကော ဖဆပလမှာပဲပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဟုတ်ကဲ့ ဖဆပလ ရပ်ကွက်မှာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောက်တိုင်ကွေ့ ကွေ့လိုက်ပြီးသည်နှင့် ဆိုက်ကားကို ဂရုတစိုက် နင်းနေရသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အစ်မရေ သည်လမ်းမှာတော့ စကား သိပ်မပြောနဲ့ဗျ။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသေမင်းတမန်ကားတွေက အရမ်းမောင်းကြတာ။ ရေခဲ ဆိုင် မှတ်တိုင်က ခရီးသည်ကို အလုအယက်တင်ဖို့ လေ'\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်၊ မြောက်ဥက္ကလာဆွဲသည့် သင်္ဘောသားကားလေး များသည်ယာဉ်ထိန်းရဲ မရှိတတ်သည့်နေရာတွင် အလုအယက် တရကြမ်းမောင်းလေ့ ရှိရာ ဟီးနိုးကားကြီးများကိုပင်နင်လား ငါလားကျော်တက်လေ့ ရှိကြသည်။ ပြီးတော့ သည်လမ်းယာဉ်ကြော် ပေါ်တွင် ကားပြတ်သည်ဟူ၍မရှိ။ဆိုက်ကားနင်းသူများ အထူး ဂရုစိုက်ရသည့်လမ်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်းလေး သည့် မမကလည်း အလိုက်တသိ စကား - မပြောတော့။ ဆင်မည့်လမ်းရောက်ခါနီးမှ လက်ညှိုးထိုး ပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမျိုးသမီးက ဆလင်းဘက်အိတ်ထဲက ငါးကျပ်တန်တရွက်ထုတ်ပေးပြီး အိတ်နှင့်ခြင်းကိုယူဖို့ ဖြေနေသည့်ကို ရပ်စောင့် နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“စောင့်မနေနဲ့အစ်မ၊ ကျွန်တော် အိမ်ပေါ်လိုက်ပို့ပေးမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပြုံးနှင့် ခေါင်းညိတ်၍ အိမ်ပေါ်တက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမျိုးသမီးက တလွဲထင်ကောင်း ထင်သွားလေးလားမသိ။ ဆိုက်ကားဆရာအများအပြားက ခရီးသည်၏ပစ္စည်းကို အိမ်ပေါ် ရောက်သည်အထိ ပို့ပေးရိုးထုံးစံမရှိ။ ခု လှအောင်က အိမ်ပေါ် အရောက်ပို့ပေးသည်မှာ မမခရီးသည်၏ အပြုံးနှင့်အလှကြောင့် မဟုတ်။ ခရီးသည်တိုင်းအပေါ်ထားလေ့ရှိသည့် သူ၏စေတနာကြောင့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှအောင် ဆိုက်ကား စီးဖူးသည့် ခရီးသည်များမှာ သွားစရာလာစရာရှိယင် လှအောင်ကို အယင်ကြည့်ကြသည်။ လှအောင်မတွေ့မှ တခြားဆိုက်ကားကို ခေါ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖဆပလ ရပ်ကွက်ထဲက မိဘရှင်နှစ်ဦးကဆိုလျှင်သူတို့ ကလေးတွေကျောင်းပို့ ကျောင်းကြိုအတွက် လှအောင်ကိုပင်တိုင် ငှားထားကြသည်။ မိဘတွေကိုယ်တိုင် မလိုက်ကြ။ ဆိုက်ကားပေါ် တင်ပေးရုံးနှင့် လှအောင်က ကျောင်းခန်းထဲက ထိုင်ခုံအထိ ပို့ပေး သည်။ ပြန်ကြိုတော့လည်း ထိုနည်းအတိုင်း အိမ်ပေါ်ရောက်သည် အထိ ပို့ပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ၏ရိုးသားမှု ဝီရိယနှင်နှင့် စေတနာက သူ့ကိုပြန်၍အ ကျိုးပေးသည်ဟု ဆိုရလေမလားမသိ။ ဝင်ငွေချင်းယှဉ်လျှင် သူကတပန်းသာစမြဲ။ နေ့တွက်မကိုက်သည့် နေ့ဟူ၍လည်း မရှိစမြဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတနေ့ဝင်ငွေသုံးဆယ် အထက်မှာပဲရှိသည်။အောက် မယို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆိုက်ကားသမားအချင်ချင်းပင် မနာလိုဝန်တိုစကား ဆိုကြသည့်အထိ လှအောင်၏ဝင်ငွေမှာ အသာစီး အပေါ်စီးမှာပဲ အလံစိုက်ထူထားနိုင်ခဲ့သည်။ အလံလဲသည်ဟူ၍ မရှိခဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြီးတော့ သူက အရက်သေစာ သောက်စားခြင်းမရှိ ဆိုသည့်နာမည်ကောင်းလေး တလုံးကိုလည်း အများအသိအမှတ် ပြုရထားသည်။ များသောအားဖြင့် ဆိုက်ကားသမားနှင့် အရက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသေစာသည် တွဲစပ်စမြဲ ရှိကြ၏။ တနေကုန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ် သည်ကို “ယမကာအဖျော်ရည်ကလေးနှင့် ဆေးကြောသုတ်သင်၍ အားသစ်ပြန်လည်မွေးကြသည်မှာ သူတို့ အလေ့အကျင့်ဟုဆိုရမည်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုမှာ အရက်ကို စွဲစွဲမြဲမြဲကြိုက်သွားတတ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂလိပ်ခေတ်က ဆိုက်ကားဆရာများနည်းတူ တနေကုန် ကာယအားကို အသုံးပြုရသည့် လန်ချာဆွဲသော ဂေါ်ရင်ဂျီကုလား များမှာ နေညိုချိန်ရောက်လျှင် ကဇော်ဆိုင်တွင် စုရုံး၍ အပန်းဖြေ ကြသည်မှာ အစဉ်အလာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကာဇောဆိုင် ဆိုင်းဘုတ်ကိုကြည့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှုတ်ခမ်းမွေးကားကားနှင့် အားရပါးရပြုံးနေသည့် ဂေါ်ရင်ဂျီကုလား ပုလင်းမော့နေသည့်ပုံ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကာယအားကို အသုံးပြုနေရသူများ၏အပန်းဖြေဆေးသည် အရက်ဟူ၍ စွဲထင်လာသည့် အစဉ်အလာမှာယနေ့ထက်တိုင် ခိုင်မြဲနေပါလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှအောင်က အရက်မသောက်တတ်၊ သို့တစေ နေညိုချိန် ရောက်လျှင် အရပ်ထဲက အရက်ပုန်းဆိုင်ကိုရောက်စမြဲ။ အရက် သုံးကျပ်ဖိုးမှန်မှန်ဝယ်ရသည်။ဒါကသူ့အတွက်မဟုတ်၊အဖေ့အ\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43795207782549,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_6e5c7662-d778-4112-96a2-d21c8adf76e7.jpg?v=1730271535"},{"product_id":"ကျော်မြသန်း-ဧကရီဖြစ်ပြီးမှ","title":"ဧကရီဖြစ်ပြီးမှ","description":"\u003cp\u003eအခန်း (တစ်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဒီကောင်မလေး ငယ်ငယ်က မည်းမည်းသည်းသည်း  ချေး တွဲလောင်းနဲ့ ရွံစရာ ကလေး၊ ကြီးလာတော့လဲသိပ်လှ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒေါင်းမျိုးလေးပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်လိုဆိုကြသည်။ ဒေါင်းဟူသည် မွေးကင်းစမှအတောင်အလက်မစုံမီအထိုလှည့်ရအလွန်ဆိုးသည်။ ရွံစရာကလေး။ အတောင်အလက်ပြီဆိုသောအခါ အလွန်လှ။ ကျက်သရေ အပေါင်းညောင်း ပြည့်စုံပါဘိ။ငယ်ငယ်က နှပ်ချေးတွဲလောင်းနှင့် ရွံစရာကောင်မလေး များသည်လည်း ဆယ်ကျော်သက် ဖွံ့ဖြိုးစအရွယ် ကောက်ကြောင်း ပျပျထချိန်မှ ရှိုက်ဖိုကြီးငယ်အင်္ဂါရပ် အသွယ်သွယ် လင်းလက်လာချိန်တွင်မူ ကြွလာသည် ။ လှလာသည်။ - ဖောင်းဖောင်းအိအိတစ်တစ်ရစ်ရစ်ချိုင့်ချိုင့်ဝန်းဝန်း ကားထားစွင့်စွင့် ကောက်ကြောင်း ဝင်လာပြီဆိုသောအခါ နှပ်ချေးတွဲလောင်းနှင့် ရွံ စရာကလေးဆိုသည်ကို ဘယ်သို့လျှင် ပြန်လည်အမှတ်ရကြမှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှနေသည်ကိုသာ မြင်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြွနေသည်ကိုသာ မက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆယ်ကျော်သက် မိန်းကလေး မှန်သမျှ မလှသည်ကို လှအောင်၊ မကြွသည်ကို ကြွအောင်၊ မလှုပ်သည်ကို လှုပ်အောင်၊ မခါထည်ကို ခါအောင် ဖန်တီးတတ်ပါပေ့။ ပြုပြင် နိုင်စွမ်း ရှိကြပါပေ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖန်တီးပြုပြင်သမျှလည်း ဖြစ်ရလေသည်သာ။ မျက်ခုံးမွေးကျိုးတိုးကျဲတဲ ဟိုတစ်ပင် သည်တစ်ပင် ပေါက် နေသလား။ မပူးလေနှင့်။ သုံးရက်စပဲလိုချင် သလား၊ ငါ ရက်စပဲ လိုချင်သလား၊ လပြည့်ဝန်းပဲလိုချင် သလား၊ သိပ်ရင်း ထူ၍ကလေးပဲ လိုချင်သလား ဖြစ်စေရ မည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမျက်တောင်က စင်းစင်းကလေး ငိုက်နေသမို့ ကြည့်လို့ မကောင်းလို့များ ရွှေစိတ်တော် မည်းပါလေနှင့်။မီးခြစ်ဆံသာမက ဖယောင်းတိုင်ပါ တင်၍ရသော ရှည် လျားကော့ပျံနေသည့် မျက်တောင်ကို လိုချင်ပါပြီတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသာကလေး ကေက်တပ်လိုက်ရုံသာ။ သို့သော် အလေ့ အကျင့်မရှိရင်တော့ ခဏခဏ မျက်တောင်ခတ်ရသပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမျက်ခွံ မို့မို့ ကလေးလည်း ပေါ်ချင်သည်။ မျက်အိမ် ကလေးလည်း ကြွတက်လာစေချင်သည်ဆိုကြပါစို့ ။ အပေါ်က လိုရာအရောင်ရှိတ်ပေးလိုက်၊ အောက်က ကာချယ် ပါးပါးကလေး ခံပေးလိုက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမို့လာမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြွလာမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှာခေါင်းရင်းကလေး ပြားနေသလား။ဒါလဲမပူနှင့်။ လှည်းဘီးမျက်မှန်ကလေး: ဖြည့်ပေးလိုက်ရုံာ။သွယ်လျသော နှာခေါင်းကလေးပေါ်လာမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိန်းကလေးများ၏ မျက်နှာအလှတွင် အရေးပါဆုံးက နှုတ်ခမ်းလေးနှစ်လွှာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှည်မျောမျောလေး ဖြစ်နေပြီး ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထူနေပြီဆိုမှဖြင့် ပုံဖော်လို့ မကောင်း။ ပုံပန်းကျကျ ချစ်စရာကောင်းသော နှုတ်ခမ်း နှစ်လွှာ ပေါ်စေချင်ပြီတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမေမွေးကတည်းက သည်အတိုင်းပဲဟာ ဘယ်ပြင်ချင်လို့ ရပါ့မလဲဟု မဆိုလေ့နှင့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အရောင်ဖျော့ဖျော့ နှုတ်ခမ်းဆိုးဆေးရွေးပြီး ပါးပါး  ကလေး လိုသလို ပုံဖော်လိုက်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘယ်သူပြိုင်၍ လှပါတော့နိုင် ဖြစ်သွားရစေပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁ + ကျော်မြသန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၃၄+၃၂+၃၄ ကိုယ်လုံးကလေးမျိုးလိုချင်လည်း ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခုပေး၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ခံပေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖြည့်ပေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြင်တတ်ရင် ၃၂+၂၈ + ၃၂ ထိအောင်ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ သို့မို့ကြောင့်လည်း မြင်မြင်သမျှ တွေ့တွေ့သမျှ ကောင်မလေးများ အလွန့်အလွန် လှကြပါလေသတည်း ဖြစ်ကုန်ကြ သည်။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငယ်ငယ်က နှပ်ချေးတွဲလောင်းနှင့် ဘုတ်ဆုံ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခုတော့ အလွန်လှ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့နာမည်က ယဉ်နွဲ့ခိုင် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မည်းမည်းသည်းသည်း နှပ်ချေးတွဲလောင်း ဘုတ်ဆုံမ၊ လှလာသော ကြွလာသောအခါ နာမည်ကလည်း လှပါလေမှ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ယဉ်နွှဲခိုင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခန်း (နှစ်) ဦးသက်ခိုင် ဒေါ်ကြည်ကြည်တို့မှာ ယဉ်နွဲ့ခိုင်၏ မိဘများ ဖြစ်၍ ဦးသက်ခိုင်မှာ တစ်ခေတ်တစ်ချိန်က လျှမ်းလျှမ်းတောက် လူ့ အလွှာထဲ ဝင်ဆန့်ခဲ့သူဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပါလီမန်အတွင်းဝန် ဦးသက်ခိုင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသွင်းကုန်ထုတ်ကုန် ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင် ဒေါ်ကြည်ကြည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြည်တော်သာ စီမံကိန်းကြီးကို အကောင်အထည် ဖော်ပြရာတွင် ထိပ်ဆုံးခေါင်းဆောင်ပိုင်းမှ ပါဝင်နေရသူများ ဖြစ်သည့်အတိုင်းပြည်တော်သာစီမံကိ၏ အနှစ်သာရ ကြွေးကြော်သံဖြစ်သော တိုက်တစ်လုံး၊ ကားတစ်စီး ဝင်ငွေရှစ်ရာကို စံနမူနာပြ ခံစားနေသူများထဲတွင် ပါဝင်သူများလည်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသက်ခိုင်နှင့် ဒေါ်ကြည်ကြည်တို့မှာ ငယ်ပေါင်း လင် မယား မဟုတ်။ ဦးသက်ခိုင် ထိပ်ပိုင်းရောက်လာသောအခါ ရိုးရိုး တောသူမကြီးနှင့် အလုပ်မဖြစ်ကြတော့ ပါလီမန် အတွင်းဝန် ဆိုတာက ဒုဘိယတန်း ခေါင်းဆောင်ကြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟို ဧည့်ခံပွဲတက်ရ၊ သည်ဧည့်ခံပွဲတက်ရ၊ အိမ်မှာလည်း ဧည့်သည် အဝင်အထွက်မပြက် ။ လာကြသ:ဧည့်သည်များမှာ ဂရိတ်တွေ၊ ပဂေးတွေ၊ ဝိတ်ဒိတ်ကြဲတွေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမယားကြီးဖြစ်သူမှာ ဦးသက်ခိုင် ပါလီးမန် အတွင်းဝန် မဖြစ်ခင် ပဝေသဏီ ကူးတို့သမား မဲလုံးဘဝက အိမ်ထောင်ပြုခဲ့သော တောသူ ရိုးရိုး အအကြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဇွန်း ခက်ရင်း မကိုင်တတ်။ အထက်တန်းလွှာကပုဂ္ဂိုလ်များ နှင့် ဘယ်သူဘယ်ပုံ ဆက်ဆံရမည်ကိုမကျွမ်းကျင် ဧည့်ခံပွဲဘက် လို့မှ မပြင်ဘတ်၊ မဆင်တတ်။ လူချင်းတွေ့လျှင် အထက်တန်းလွှာတို့၏ မဖြစ်မနေပြုံးရသော မလိုင်ပြုံးကလေးကိုမှ မပြုံးတတ် သံတမန်အပြုံးဆိုတာတော့ ဝေလာဝေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒေါ်အေးမြနှင့် ဦးသက်ခိုင် တွဲ၍မဖြစ်ကြi တောမှာပွင့်သည့်ပန်း ဘောမှာပဲလန်းဆန်းစေရန် တယ်ကြီးကုန်းရွာသို့ ပြန်ပို့ထားလိုက်ပြီး ဒေါ်ကြည်ကြည်ကို နေရာစား ဝင်ထားပေးလိုက်ရသလို၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသမီးယဉ်နွှဲခိုင် ငယ်ငယ်က ဘုတ်ဆုံမဟု နာမည်တွင်ခဲ့သလို ဦးသက်ခိုင်က ငယ်နာမည်မှာ “မဲလုံး”ဟု တွင်ခဲ့လေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပါလီမန်အတွင်းဝန် ဦးသက်ခိုင်၏အဖေ ယဉ်နွှဲခိုင်၏အဖိုး အမည်မှာ ဦးတောကျော် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသက်ခိုင်ကို ချောက်လတ်ဘက် ထူပြောသော မြဒ်ဝကျွန်းပေါ် ရွာတစ်ရွာတွင် မွေ့ဖွားခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွာနာမည်ကို တက်ကြီးကုန်းလို့ ဆိုကြပါစို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘယ်ကြီးကုန်းရွာမှာ ချောင်းလက်တက် ဝိုင်းနေသောကျွန်းပါ်မြေတွင် တည်ထားသော ရွာကလေးတစ်ရွာဖြစ်၍ အိမ်ခြေ တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်ခန့်မျှရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစိမ်းလန်းစိုပြေသော သစ်ပင်များ ဝိုင်းရံလျက်ရှိသော သဲ ဆန်ဆန်ကျွန်းမြေပေါ်မှာ ဘယ်ကြီးကုန်းရွာကလေးမှာ နေချင့်စဖွယ် သာယာချမ်းအေးသော ရွာကလေးတစ်ရွာဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်း ကယ်ကြီးကုန်းရွာမှာ မြစ်ဝကျွန်းပေါ် ဒေသတွင် ရှိသော်လည်း ရွာသူရွာသားများ၏ မျိုးဆက်မျိုးနွယ်များမှာ မြစ်ဝကျွန်းပေါ် ဇာဘိချက်မြှုပ်များ မဟုတ်ကြပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂလိပ်များ အောက်မြန်မာပြည်ကိုသိမ်းလိုက်ပြီးနောက် မြေဆီလွှားကောင်းလှသည့် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသကြီးကို ဆန်စပါးစိုက်ပျိုးရာ အဓိကနယ်မြေကြီးအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာစေရန် သတ်မှတ်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဆီအနှစ် ပြည့်ဝသော မြေတွေ ပေါများနေပါလျှက် လုပ်မည့်လူအင်အားကမရှိ။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43795210731669,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c36829a7-999c-4fb2-b27f-7d8a61a47460.jpg?v=1730271543"},{"product_id":"ကျော်ရင်မြင့်-ပညာရှင်များ-နှစ်ဆယ့်တစ်ရာစု-အတွေးသစ်အမြင်သစ်","title":"ပညာရှင်များ၏ နှစ်ဆယ့်တစ်ရာစု အတွေးသစ်အမြင်သစ်","description":"\u003cp\u003e:: ဤ အီးဘွခ်(အခမဲ့) ကို ဒေါင်းလုပ်ဆွဲယူရန် (Buy it now) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍ ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (Order) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် အီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: mgyoe.com ရှိ အီးဘွခ်စာအုပ်များသည် အင်တာနက်ပေါ်၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာကပင် ပြန့်နှံ့နေပြီးသား စာအုပ်များသာဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: စာဖတ်သူများ ဖတ်ချင်၍ရှာသည့်အခါတွင် အလွယ်တကူ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ရန် စုစည်းထားပေးခြင်းမျှသာဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: စာအုပ်တိုက်များမှ ပြန်လည်ရိုက်နှိပ်ထုတ်ေ၀လျှင် ၄င်းအီးဘွခ်ဒေါင်းလုပ်လင့်များကို ပြန်လည်ဖြုတ်ချသွားမည်သာဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e------------------------------------\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျစွာဆရာတော် ဘဒ္ဒန္တ လက္ခဏ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဂ္ဂမဟာ ကမ္မဌာနာစရိယ၊ ဓမ္မာစရိယ ပါဠိပါရဂူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုယ်နေထိုင်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကျိုးများအောင် ဆောင်ရွက်ပေးနေသူတိုင်းဟာ အလွန် ကြည်ညိုလေးစားစရာ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ဆရာတော် ဦးလက္ခဏကို စစ်ကိုင်းတောင်ရိုးက ချောင်ကျတဲ့ ဝါးချက်ရွာမှာ ဇီဝိတဒါန သံဃာ့ဆေးရုံကို ဖွင့်လှစ်ပေးထားတဲ့ ဆရာတော်ဆိုတာလောက်ပဲ ကျွန်တော် သိခဲ့တာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ဝါးချက်ဆေးရုံမှာ အချိန်ပြည့် ဆရာဝန် ဆရာမတွေရှိပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခွင်လုံး က ရဟန်းရှင်လူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုပေးနေတယ်။ ဆရာတော်ရဲ့ အမြော်အမြင်ကြီးတဲ့ အစီအမံတွေကို အားပေးတဲ့အနေနဲ့ မန္တလေးမှာရှိတဲ့ အထူးကု ဆရာဝန်ကြီးတွေ၊ တိုင်းရင်းဆေးသမားတော် ကြီးတွေက ဝါးချက်ဆေးရုံကို ပုံမှန်သွားပြီး ပညာဒါနပြုကြတယ်။ ဒီဆေးရုံဟာ အသွားအလာခက်ခဲတဲ့ ဒေသတစ်ဝိုက်အတွက် အလွန် အကျိုးပြုတယ်လို့ ကြားသိခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါလောက်နဲ့တင် ဆရာတော် ဦးလက္ခဏကို ကြည်ညိုလေးစားနေခဲ့ပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမေ လူထုဒေါ်အမာရဲ့ သား မြေးတွေကို ရဟန်းခံ ရှင်ပြုတဲ့ အလှူပွဲမှာ ကျွန်တော်လည်း ရဟန်းဘောင် ခေတ္တဝင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ရဟန်းတွေ သာမဏေ တွေအားလုံး ဆရာတော် ဦးလက္ခဏရဲ့ ကျစွာချောင်မှာ သီတင်း သုံးရတယ်။ ဝိပဿနာ အလုပ် အားထုတ်ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နေ့စဉ် ဆရာတော်တရားပြတာကို နာယူရတယ်။ ဆရာတော်ရှင်းပြပုံက ခေတ်မှီတဲ့အမြင်ကို အခြေခံတယ်။ ဝိပဿနာကို လွယ်ကူစွာ နားလည်သိမြင်အောင် ရှင်းလင်းဟောပြနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ဆရာတော်ရဲ့ ကျောင်းကို နိုင်ငံတကာက ဝိပဿနာတရားအားထုတ်သူတွေ လာနေကြတယ်ပဲလို့ နားလည်လာတယ်။ ဆရာတော် ကိုယ်တိုင်လည်း ပြည်ပကို မကြာခဏကြွပြီး ဝိပဿနာစခန်းတွေ ဖွင့်ပေးနေရတာကို သဘောပေါက်လာပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ညနေမှာတော့ ဆရာတော်ရဲ့ စံကျောင်းကို ကျွန်တော်တို့ ရောက်သွားတော့ ဆရာတော့် အခန်းထဲမှာ ကွန်ပျူတာကိုတွေ့ရပြန်တယ်။ ခေတ်မှီပြီး အဆင့်မြင့်တဲ့ ကွန်ပျူတာတစ်လုံး။ ဒီကွန်ပျူတာနဲ့ ဆရာတော်က အလုပ်လုပ်တယ်။ ဦးပဉ္စင်း စိန္တာယ (ဒီဇိုင်းပညာရှင် ကိုစိုးဝင်းငြိမ်း)နဲ့ ဆရာတော်က ကွန်ပျူတာ နည်းပညာတွေအကြောင်း ဆွေးနွေးနေတာကြားရတော့ ကျွန်တော့်အတွက် ဆရာတော် ဦးလက္ခဏဟာ အထင်ကြီး သည်ထက် ကြီးစရာပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်နေတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်နံနက်ခင်းမှာတော့ ဆရာတော်နှင့်အတူ ကျွန်တော်တို့ ဝါးချက်ရွာထဲကို လမ်းလျှောက်သွားတယ်။ ရွာသားတွေအတွက်သောက်သုံးရေကန်တွေတည် ပေးနေတာ တွေ့ရတယ်။ တစ်နေရာမှာတော့ ရွာအတွက် စာသင်ကျောင်းတစ်ကျောင်း ဆရာတော်က ဆောက်ပေးနေတာ တွေ့ရပြန်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟိုး စစ်ကိုင်းတောင် မြောက်ဖျား ပတ္တမြားမြေစေတီခြေရင်းက အသွားအလာ မလွယ်တဲ့ချောင်မှာ သီတင်းသုံးနေသူ ရဟန်းတော်တစ်ပါးဟာ လောကကောင်းကျိုးကို နည်းမျိုးစုံနဲ့ ဆောင်ရွက်ပေးနေတာ တွေ့ရတယ်။ နေထိုင်ရာနေရာက ချောင်ကျတာ မှန်ပေမယ့် အတွေးအခေါ်နဲ့ လုပ်ရပ်က ဆန်းသစ်ခေတ်မီနေတာ တွေ့မြင် ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၂၁ ရာစုမှာ ဆရာတော်ရဲ့ အတွေးစကားကိုလည်း နာယူကြည့်ပါဦး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူ့အဖွဲ့အစည်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လူတွေမှာ အများဆုံး လိုအပ် တာကတော့ ကိုယ်ချင်းစာတရား ဖြစ်ပါတယ်။ လူအချင်းချင်း ကိုယ်ချင်းစာတရားရှိလာပြီဆိုရင် လူအချင်း ချင်း အပေါ်မှာ မေတ္တာတရားဆိုတာလည်း အလိုလို သက်ရောက် လာမှာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘုန်းကြီးက ပြည်ပရောက်တဲ့အခါလည်း အဲဒါကိုပဲ အမြဲ တမ်း ဟောခဲ့ပါတယ်။ ပြည်ပနိုင်ငံတွေမှာ မြန်မာနိုင်ငံကနေ ပြီးတော့ ရောက်သွားတဲ့ မြန်မာ အမျိုးသား အမျိုးသမီးတွေ မိသားစုတွေ တော်တော်များများ ဘုန်းကြီးတွေ့ခဲ့တယ်။ရောက် သွားကြရာမှာ သူတို့ ရည်ရွယ်ချက်အမျိုးမျိုးနဲ့ ရောက်သွားကြ တာပေါ့လေ။ ရောက် သွားတဲ့အခါ ဟိုမှာ အချင်းချင်း တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ကိုယ့်အမျိုးသား စိတ်ဓာတ်နဲ့၊ ကိုယ်ချင်းစာနာ စိတ်ဓာတ်နဲ့  ရိုင်းပင်းကူညီတာတွေ့ရသလို တချို့ကျတော့လည်း ရိုင်းပင်းကူညီတာ မရှိဘဲနဲ့ သူကတော့ ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်ပဲ၊ သူကတော့ ဘယ် ပါ ပုဂ္ဂိုလ်ပဲဆိုပြီး ရှုသောအမျိုးမျိုးနဲ့၊ အမြင်နဲ့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မေတ္တာကင်းပျောက်နေတာ ဘုန်းကြီး တွေ့ခဲ့ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘုန်းကြီး ဖြစ်စေချင်တာကတော့ ကိုယ့်အမျိုးသား အချင်း ချင်း ရိုင်းပင်းကူညီမှု ဘယ်နေရာပဲရောက်ရောက် ရှိစေချင် ပါတယ်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကိုယ်ချင်းစာနာတဲ့စိတ်နဲ့ မေတ္တာဓာတ်အပြည့်အဝနဲ့ ရိုင်းပင်းကူညီပြီးတော့ ကြီးပွားချမ်းသာ ရေးတွေမှာ ကူညီပေးစေချင်တယ်။ မြန်မာအမျိုးသားအချင်းချင်း တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရိုင်းပင်းကူညီပြီး တော့ မေတ္တာစိတ်အပြည့်အဝနဲ့ ဆောင်ရွက်ပေးကြမယ်ဆိုရင် အားလုံး ချမ်းသာမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြည်တွင်းမှာလည်း ထို့အတူပဲ။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ရိုင်းပင်းကူညီခြင်းနဲ့ ကိုယ်ချင်းစာနာစိတ်နဲ့ မေတ္တာစိတ်ဓာတ်တွေ အပြည့်အဝနဲ့ ဆောင်ရွက်ကြမယ်ဆိုရင် တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး အာဃာတဆိုတာတွေ အလိုလို ပြေပျောက် သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘုန်းကြီးဖြစ်စေချင်တာကတော့ ၂၁ ရာစုနှစ် အစပိုင်းက စပြီးတော့ လူသားအချင်းချင်း ကိုယ်ချင်းစာနာတဲ့စိတ်ထားပြီးတော့ မေတ္တာစိတ် မေတ္တာဓာတ်အပြည့်အဝနဲ့ ဒေါသ အာဃာတ တွေ ပယ်ဖျောက်ပြီးတော့ ရိုင်းပင်းကူညီ ဆောင်ရွက်သွားမယ် ဆိုရင် ဘုန်းကြီးတို့ရဲ့ လူသားလောကကြီးဟာ ဒါထက်ပိုပြီးတော့ ငြိမ်းချမ်းရေးရသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘုန်းကြီးတို့ ပြည်ပနိုင်ငံတွေ ရောက်သွားတဲ့အခါ ဘုန်းကြီး တို့ နိုင်ငံကို သူတို့ ဘာကိုအထင်ကြီးသလဲဆိုရင် ဗုဒ္ဓတရားတော် စည်ပင်ပြန့်ပွား ထွန်းကားနေတာကို သူတို့ အင်မတန်အထင်ကြီး ပါတယ်။ မြတ်နိုးကြပါတယ်။ သူတို့ အထင်ကြီးမြတ်နိုးတဲ့ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ရှိနေကြတဲ့ ရဟန်းရှင်လူ၊ အထူးသဖြင့် အမျိုးကောင်းသား အမျိုးကောင်းသမီးတွေဟာ ခုနက ဒေါသ အာဃာတစိတ်ဓာတ်တွေ မခက်ထန်ဘဲနဲ့ ဘုရားရဲ့ အဆုံးအမတွေကို ရိုသေစွာ လိုက်နာကျင့်သုံးသောအားဖြင့် မေတ္တာတရားတွေထားပြီး ဆောင်ရွက် သွားကြမယ်ဆိုရင် မြန်မာနိုင်ငံအနေနဲ့ ပိုပြီး ဂုဏ်ရှိလာမှာဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာတော် ဦးလက္ခဏကို ၁၉၃၅ခုမှာ မယ်တော် ဒေါ်ဖွားစော၊ ခမည်းတော် ဦးသာဌေးတို့က မြင်းခြံမြို့နယ်၊ ကတော ရွာမှာ ဖွားမြင်တယ်။ ကတောရွာ ဒက္ခိဏာရာမ ကျောင်းတိုက်မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက သာမဏေပြုခဲ့ပြီး စစ်ကိုင်း၊ မန္တလေး တို့မှာ စာပေ ပရိယတ္တိ ဆည်းပူးခဲ့တယ်။ ဓမ္မစရိယ ပါဠိပါရဂူဘွဲ့ ရတော်မူတယ်။ ၁၉၆၂ ခုနှစ်က စပြီး စစ်ကိုင်းတောင်ရိုး ကျစွာချောင်မှာ သီတင်းသုံး နေထိုင်ပါတ\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46016402587797,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_bd6e692a-f0c9-4ca3-8fa1-7c0b8ecb2927.jpg?v=1730271552"},{"product_id":"ကောင်းထက်-တောင်ငူဘုရင်နတ်ရှင်နောင်","title":"တောင်ငူဘုရင်နတ်ရှင်နောင်","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eစာရေးသူ၏ အမှာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် ငယ်ငယ်က တောင်ကြီးတက္ကသိုလ် မြန်မာစာအဖွဲ့ရဲ့ စာပေပြိုင်ပွဲမှာ “နတ်ရှင်နောင် သစ္စာမဖောက်ပါ” ဆိုတဲ့ ကဗျာရေးပြီး ပြိုင်ပွဲဝင်တာ ဆုရခဲ့ တယ်။ အဲဒီတုန်းက တောင်ကြီးမှာ “ရှမ်းပြည်ရောင်ခြည်” သတင်းစာ ထုတ်ဝေ နေတယ်။ ဒီသတင်းစာမှာ စာပေဆုရှင်များရဲ့ သတင်းရယ်၊ ဆရာတက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် နဲ့ ဆုရသူများ ပြည်နယ်ခန်းမရှေ့မှာ စုရပ်ပြီး ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံရယ်၊ မျက်နှာဖုံးသတင်းအဖြစ် ဖော်ပြခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e. ကျောင်းသားဘဝက ဆုရခဲ့တဲ့ ကဗျာ ကျွန်တော့်မှာ လက်ခံမရှိဘူး။ တခြားမှာ ရှိ၊ မရှိလည်း ကျွန်တော် မသိပါဘူး၊ ၁၉၆၃-၆၄ လောက်က သတင်းစာ ရှာဖို့ ခက်ပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီတုန်းက သူငယ်ချင်းတွေကတော့ မှတ်မိနေမှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကဗျာ ရေးခဲ့ဖူးတာကြောင့်လား မသိ ဘူး။ နတ်ရှင်နောင်အကြောင်း စာတစ်အုပ်လောက် ကျွန်တော် ရေးချင်နေခဲ့ပါ တယ်။ အခုတော့ ကျွန်တော် ရေးချင်တဲ့ နတ်ရှင်နောင်အကြောင်းကို ရေးဖြစ်ပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်ဟာ ရတု ခြောက်ဆယ်ကျော်၊ ခုနစ်ဆယ်နီးပါး ရေးခဲ့ တယ်။ (လက်ဝဲနော်ရထာ တည်းဖြတ်တဲ့ ပေမူအရဆိုရင် ခြောက်ဆယ့်ခုနစ်ပုဒ်၊ ဟံသာဝတီတိုက်ထုတ် နတ်ရှင်နောင် ရတုပေါင်းချုပ်ရဲ့ အဆိုအရဆိုရင် နောက် ဆက်တွဲ ငါးပုဒ် ထည့်ပေါင်းပြီး ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ပုဒ် ဖြစ်တယ်။)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်ရဲ့ ရတုတွေမှာ ဘုရားတိုင်၊ စစ်ချီမောင်ဘွဲ့၊ စစ်ချီမယ်ဘွဲ့၊ မိုးတောမောင်ဘွဲ့၊ မိုးတောမယ်ဘွဲ့၊ သစ္စာတိုင်၊ ကျေးစေ၊ စစ်ချီ စတာတွေ ပါတယ်။ အများဆုံးက ဘုရားတိုင်ရတု စုစုပေါင်း နှစ်ဆယ့်တစ်ပုဒ် ရှိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်မတန်လှပတဲ့ အရေး၊ သိမ်မွေ့တဲ့ အဖွဲ့အနွဲ့၊ စွဲငြိလောက်တဲ့ တင်စားမှုတွေနဲ့ ရေးခဲ့တဲ့ နတ်ရှင်နောင်ရဲ့ ရတုတွေဟာ တန်ဖိုးထားအပ်စရာ တွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်ရဲ့ ရတုတွေအပေါ် အရူးအမူး စွဲလမ်းခဲ့ပြီးတဲ့နောက် နတ်ရှင်နောင်ရဲ့ ဘဝကို စူးစမ်းကြည့်၊ လေ့လာကြည့်တဲ့အခါ ပြဿနာတွေကို တပုံတပင်ကြီး တွေ့ရတာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြဿနာတွေကို ချမပြခင် ကျွန်တော့် သဘောထားကို နည်းနည်း ပြောချင်တယ်။ နတ်ရှင်နောင်ဟာ ဘုရင့်သား၊ ဘုရင့်နောင်ကျော်ထင်နော်ရထာ ရဲ့ မြေး၊ ကေတုမတီရဲ့ ဥပရာဇာ၊ နောက်တော့ ကေတုမတီဘုရင် ဖြစ်တယ်။ ပဒေသရာဇ်မင်းငယ်များ အုပ်စိုးတဲ့ ခေတ်က ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်တဲ့ နတ်ရှင်နောင် ဟာ သူ့အာဏာ တည်မြဲရေးအတွက် သူ ကြိုးစားမယ်။ အဲဒီအတွက် နှိပ်ကွပ် တာ၊ သတ်ဖြတ်တာတွေ ရှိလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က တောင်ငူဘုရင် မဟာသီဟသူရကို စိတ်မဝင်စားပါ ဘူး။ ရတုဘုရင် နတ်ရှင်နောင်ကိုပဲ စိတ်ဝင်စားပါတယ်။ ပြီးတော့ ရာဇဓာတုကလျာ အပေါ် သဲသဲမဲမဲ ချစ်တဲ့ သူ့အချစ်ကိုလည်း စိတ်ဝင်စားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်အကြောင်း ရေးတော့မယ် ဆိုတော့ သူ့စာတွေ၊ သူ့ရတု တွေကို ဖတ်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို သိဖို့အတွက် သူ့အကြောင်း ရေးထားတဲ့ စာတွေကို ရှာဖတ်ရတယ်။ အဲဒီမှာ ပြဿနာတွေ တစ်ပုံတစ်ပင် ကြီး တွေ့ရတာပါပဲ။ ပထမဆုံး ကျွန်တော် သတိထားမိတာက နတ်ရှင်နောင်ရဲ့ မွေးသက္ကရာဇ်ပါ။ နတ်ရှင်နောင်ရဲ့ မွေးသက္ကရာဇ် (မွေးနေ့၊ မွေးရက်၊ မွေးလ) အဲဒါတွေကို အနိစ္စရောက်ချိန်က အသက်နဲ့ နောက်ကြောင်းပြန်ရှာထားတာ တွေ့ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ရာဇဝင်မှာ တပ်ထားတဲ့ သက္ကရာဇ်တွေအရဆိုရင် နတ်ရှင်နောင် လေးနှစ်သားမှာ ရာဇဓာတုကလျာ အိမ်ထောင်ကျတယ်၊ နတ်ရှင်နောင် ကိုးနှစ် သားအရွယ်မှာ ဓာတုကလျာဟာ အိမ်ရှေ့မင်း မင်းကြီးစွာ တိုက်ပွဲမှာကျလို့ မုဆိုးမ ဖြစ်ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသက် ကိုးနှစ်သား နတ်ရှင်နောင်ဟာ တိုက်ရေးခိုက်ရေး ကောင်းတဲ့ အယုဒ္ဓယဘုရင် ဗြနရာဇ်ကို ဆင်စီးပြီး စီးချင်းထိုး တိုက်ခိုက်တယ်။ အဲသလို တိုက်ခိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့မင်း မင်းကြီးစွာကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ပြီးတော့ အိမ်ရှေ့မင်းရဲ့ အလောင်းကို တာဝန်အရ ဟံသာဝတီကို သယ်ခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင် ဟံသာဝတီကို ရောက်တော့ မုဆိုးမအသစ်စက်စက် ဖြစ်တဲ့ ရာဇဓာတုကလျာနဲ့ တွေ့တယ်။ ကိုးနှစ်သားအရွယ်နဲ့ ဓာတုကလျာကို အရူးအမူး စွဲလမ်းသွားပြီး မယ်ဘွဲ့ရ(တင့်လှပေဟန်...ချီ) ကို ရေးခဲ့တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ အဲဒါကို ကျွန်တော် သိပ်မကြိုက်ဘူး။ ကိုးနှစ်သားက ဒါလောက် စွမ်းသလား။ ဒါလောက် တော်သလား။ နည်းနည်းတော့ ပိုလွန်းပြီလို့ ထင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီမကြိုက်တဲ့စိတ်၊ ပိုလွန်းပြီလို့ ထင်တဲ့စိတ်က ကျွန်တော့်ကို တွန်းအား . ပေးတယ်။ ဒါကြောင့် နတ်ရှင်နောင်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ်စာတမ်းတွေရှာဖတ်၊ စာဖတ်နာတဲ့ ဆရာတွေ အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်တဲ့ ဆရာတွေနဲ့ တွေ့ဆုံပြီး မေးမြန်းတယ်။ ဆရာမ မသန်းသန်း(မန်းတက္ကသိုလ်)ရဲ့ နတ်ရှင်နောင်၊ ဆရာဦးလှလေးရဲ့ နတ်ရှင်နောင်နဲ့ ဓာတုကလျာ၊ ဆရာကြီးရွှေစကြာရဲ့ နားခံတော်၊ ဆရာမြန်မာစာဂုဏ်ကျော်မြင့်ရဲ့ စာပေရိပ်မွန် ဆောင်းပါးများ စတာတွေ၊ သမိုင်းဆိုင်ရာ စာအုပ်တွေ ဖြစ်တဲ့ မှန်နန်းရာဇဝင်၊ ဦးကုလားရာဇဝင်တွေကို ဖတ်တယ်။ အဲဒီမှာ တခြားလူတွေရဲ့ ကွဲပြားတဲ့ နတ်ရှင်နောင်ကို ကျွန်တော် တွေ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က နတ်ရှင်နောင်ကို အများ မြင်သလို မမြင်။ အများ ပုံဖော်သလို မဖော်တာ တမင်လုပ်တာ ထွင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ရှာတွေ့ထား၊ စံထားတာတွေကြောင့် အခုလို ကွဲပြားသွားတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီစာအုပ်ကို နတ်ရှင်နောင်ဘက်က ရှေ့နေလိုက်တဲ့ စာအုပ်လို့ ဆိုချင် ဆိုနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် စံထားတဲ့ အချက်အလက်တွေ၊ မေးမြန်းလို့ ကြား ထား သိထားတာတွေအရ နတ်ရှင်နောင်ဟာ အဘိုးကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ အစွဲ အလမ်းကြီးသူပီပီ တချို့ ကိစ္စတွေမှာ ခေါင်းမာတတ်လို့ မှားတာတွေ ရှိပါလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်က ဘာ၊ နတ်ရှင်နောင်က ဘယ်လို့ ဆိုပြီး ပြောကြ ဆိုကြတာတွေ ရှိနေပါတယ်။ အဲဒါတွေကို ကျွန်တော်က တမင်ဆန့်ကျင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလိုပါပဲလို့ ရိုးသားစွာ ယုံကြည်လို့ ဒီစာကို ရေးရခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသမိုင်းမှာ နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားခဲ့တဲ့ နန်းမတော်မယ်နု၊ စုဖုရားလတ် တို့အကြောင်း ရှင်းတမ်းအဖြစ် ကျွန်တော် ရေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ သမိုင်းဖြစ်ရပ်တွေ ကို ဇာတ်နာအောင် လုပ်ကြတာတွေကြောင့် သမိုင်းထဲက ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် တိုက်ပြီး နာမည်ပျက်ရတာ၊ နည်းနည်းတော့ မတရားဘူး ထင်ပါတယ်။ ပြန်မဖြေရှင်းနိုင်သူကို အပြစ်တွေ နင်းကန်ဖို့နေတာဟာ (ခွင့်လွှတ်ပါဗျာ...) လူကြီးလူကောင်းမဆန်ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် နတ်ရှင်နောင်အကြောင်းကို ရေးတဲ့အခါမှာ အဖြစ်မှန် အနီးစပ်ဆုံး ဖြစ်အောင် ကြိုးစားပါတယ်။ ရတုဘုရင်ရဲ့ စာပေကျေးဇူးကို အကောင်းမြင်တဲ့စိတ်နဲ့ ထပ်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားတာလို့ ပြောရင်လည်း ရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်... ရူးသွပ်သူလို့ ပြောချင်ရင် ပြောနိုင်ပါတယ်။ တိုင်းတစ်ပါးက သမိုင်းဆရာတွေ ရေးတာတွေကို ဖတ်ပြီး လိုတာကိုယူ၊ မလိုတာ ပယ်ပြီး ပုံဖော်ကြည့်တာ အစစ်အမှန် မဖြစ်နိုင်ပါဘူး .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီစာအုပ်မှာ ကျွန်တော် အတတ်နိုင်ဆုံး ရန်ရှောင်ထားပါတယ်။ ရှေ့တန်း မတင်သင့်တာတွေကို ဖယ်ထားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီစာအုပ်ကို ရေးသားဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးချိန်၊ ရေးသားနေချိန်တွေမှာ လိုအပ်တဲ့ အကူအညီတွေ ပေးခဲ့တဲ့ ရေးဖော်သူငယ်ချင်း အုန်းမြင့်ဦး၊ လိုအပ် တဲ့ စာအုပ်စာတမ်းတွေ ရှာဖွေပေးခဲ့တဲ့ တူမကြီး ဒေါက်တာခင်မေဦး(လက်ထောက် ကထိက၊ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်)၊ မိတ်ဆွေကြီး ဒေါက်တာအောင်ဇော်(မြန်မာစာ ပါမောက္ခ၊ ငြိမ်း)၊ ကျွန်တော့်ကို မေတ္တာနဲ့ ဆေးကုပေးရင်း နတ်ရှင်နောင်နဲ့ ပတ်သက်လို့ ဝေဖန်ဆွေးနွေးလေ့ရှိတဲ့ ဒေါက်တာလှမြင့်(နှလုံးလှဆေးခန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြောက်ဥက္ကလာ)၊ နည်းပေးလမ်းပြ သြဝါဒပေးရင်း နတ်ရှင်နောင်ကို အရင်း အတိုင်း မြင်နိုင်အောင် ကူညီခဲ့တဲ့ ဆရာကြီးဒဂုန်တာရာနဲ့၊ နတ်ရှင်နောင်ရဲ့ စာပေအပေါ်... နတ်ရှင်နောင်ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအပေါ် စိတ်ဝင်စားစေခဲ့တဲ့ ဆရာတက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်(ကွယ်လွန်)၊ ဒီစာအုပ်ရဲ့ အကျအပေါက်တွေကို ပြင်ဆင်၊ ရှေ့နောက် မညီတာတွေကို ထောက်ပြဝေဖန် ကူညီခဲ့တဲ့ မာန်(တောင်လုံးပြန်) တို့နဲ့ ကိုးကားစရာ စာအုပ်တွေ ရေးခဲ့တဲ့ ဆရာများကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါ တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ဖော်ပြခဲ့တဲ့ 'ကံနည်းသူ နတ်ရှင်နောင်” ကဗျာဟာ ဆရာ တက္ကသိုလ်မောင်သန့်စင်၊ ပါမောက္ခကြီး ဦးမောင်ရဲ့ ကဗျာ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငြိမ်းချမ်းပါစေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းထက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအယုဒ္ဓယမှအပြန်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအယုဒ္ဓယမြို့ဆီမှ တံပိုး ခရာသံတွေ ဆင့်ကဲဆင့်က် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုတံပိုးခရာသံက အယုဒ္ဓယမြို့ အနီးသို့ ရောက်အောင် ချီလာသော အင်အား သိန်းချီနေသည့် ဟံသာဝတီတပ်ကို ရပ်တန့်သွားစေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆင် တစ်ထောင့်ငါးရာ၊ မြင်း နှစ်သောင်းနှင့် ရဲမက်အင်အား နှစ်သိန်း လေးသောင်းတို့ကို အုပ်ချုပ်လာသော ဟံသာဝတီ အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာ မင်းကြီးစွာက လက်တစ်ဖက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပင့်မြှောက်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ဥပရာဇာ အနားတွင် ရှိနေသော သွေးသောက်ကြီးက တံပိုးခရာကို ထုတ်ကာ အသံရှည် ဆွဲပြီး မှုတ်လိုက်သည်။ ဟံသာဝတီတပ်ဦးမှ မှုတ်လိုက်သော တံပိုး ခရာသံသည် အယုဒ္ဓယမြို့ဆီမှ ပျံ့လွင့်လာသည့် တံပိုးခရာသံနှင့် လွဲစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟံသာဝတီ ဥပရာဇာ မင်းကြီးစွာကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်ကွပ်က်လာသည့် ဟံသာဝတီနှင့် တောင်ငူ လူပေါင်းထားသော တပ်များဆီမှ တံပိုး ခရာသံတို့ ဆက်ကာဆက်ကာ ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် တပ်ဦးထိပ်မှ မြင်းစီးသူရဲ တစ်ယောက်က ဟံသာဝတီတပ်တစ်ခုပြီး တစ်ခုသို့ မြင်းကို အပြင်းစိုင်းနှင်ပြီး ကူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြင်းစီးသမားသည် ပထမဆုံး ဥပရာဇာ၏ တပ်ကို လက်ယာဘက်မှ ရံထားသော ပြည်ဘုရင် မင်းကြီးနှောင်း၏ တပ်ရှိရာသို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုမှနေ၍ ဟံသာဝတီ တပ်ဖွဲ့ငယ်များဆီသို့ ကူးသည်။ ထိုမှတစ်ဆူ ဘယ်ဘက်မှ ရံပြီး ချီတက်လာသော တောင်ငူမင်း၏ သားတော် နတ်ရှင်နောင် ဦးစီးသော တပ်များဆီသို့ ဝင်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြင်းစီးသမားသည် မဟာဥပရာဇာ၏ \"ငါ့အမိန့်ရမှ တိုက်” ဆိုသည့် စကားကို တပ်ပေါင်း နှစ်ဆယ့်ကိုးတပ်၏ တပ်မှူးများကို ပြောကြားပြီးနောက် မြင်းကို မဟာဥပရာဇာ၏ တပ်ရှိရာသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအယုဒ္ဓယတပ်သည် ဟံသာဝတီ ဥပရာဇာကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်လာ သော မြန်မာတပ်ကို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်လာခြင်း မရှိ။ မြို့ကို အခိုင်အမာ ကာရံထားသော မြို့ရိုးအပြင်သို့ ထွက်ကာ ဟန်ရေးပြနေကြသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟေ့ သစ္စာဖောက် ဗြနရာဇ်... ကြောက်လို့ ပုန်းနေပြီလား၊ ယောကျ်ား ဆို ခု ထွက်ခဲ့စမ်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟံသာဝတီ ဥပရာဇာ၏အနားတွင် ရှိနေသော ရဲမက်က သံကုန်ထုတ် ပြီး အော်သည်။ ထိုအော်သံ အဆုံးတွင် အယုဒ္ဓယမြို့ထိပ်တွင် ဆင်ထားသည့် အမြောက်များ၏ ပစ်ခတ်သံ ဆက်ကာဆက်ကာ ပေါ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမြောက်ကျည်ဆန်များသည် တပ်နှင့် အနည်းငယ်လှမ်းသော နေရာ၌ ကျရောက်သည်။ ဥပရာဇာသည် မြို့ပြင်တွင် စုဝေးနေသော အယုဒ္ဓယတပ် ရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်သည်။ ထို့နောက်တွင် ဥပရာဇာက အနီး၌ရှိသော ငယ်ကျွန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတော် ဇာပရိုစားအား လှမ်းကြည့်သည်။ ဇာပရိုစားမှာ ဆင်တော် ပေါက်ကျော်ဇေယျ ပေါ်၌ အသင့်ရှိနေသည်။ ဆင်တော်မှာ မုန်အပြည့်နှင့်မို့ မျက်နှာကို ပုဆိုးဖြင့် အုပ်ထားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဇာပရိုစား... အယုဒ္ဓယတပ်က ငါတို့နဲ့ တိုက်ပြီဆိုရင် ဗြနရာဇ်က ငါ့ကို ဦးတည်ပြီး တိုက်လိမ့်မယ်၊ သူ ရောက်လာရင် ပေါက်ကျော်ဇေယျကို လွှတ်ပေတော့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မှန်ပါ အရှင်၊ ကျွန်တော်မျိုး အမှားအယွင်း မရှိ ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်” အယုဒ္ဓယရဲမက်တို့ထံမှ ငြာသံပေး အော်ဟစ်သံကို ကြားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရဲမက်များရှေ့တွင် ဆင်တော် ဗြလပုံကို စီးပြီး အသင့်ရှိနေသော ဗြနရာဇ်က ရှေ့ကို တိုးထွက်လာသည်။ : ““ဗြနရာဇ်တဲ့ဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအယုဒ္ဓယ ရဲမက်တို့၏ အော်ဟစ်ကြွေးကြော်သံက အယုဒ္ဓယမြို့ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး တုန်ဟည်းသွားမတတ် ပေါ်လာသည်။ ဟံသာဝတီ ဥပရာဇာက ဆင်တော်ရဲ့ ဘုန်းစုံပေါ်တွင် ကုန်းလည်စီးအဖြစ် ပါလာသော တုရင်ဗလအား တစ်ချက် လှမ်းကြည့်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e““တုရင်ဗလ... ဗြနရာဇ်က ငါ့ကို ဦးတည်ပြီး တိုက်လိမ့်မယ်။ သင်းနဲ့ ငါက ဟံသာဝတီမှာ တိုက်ရေးခိုက်ရေးတွေ သေနင်္ဂဗျူဟာတွေ အတူ သင်ခဲ့ကြတာ၊ သင်းရဲ့ စိတ်အကြံကို ငါ သိတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမဟာဥပရာဇာသည် တုရင်ဗလအား ပြောပြီးနောက် ငယ်ကျွန်တော် ဇာပရိုစားအား တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် လှမ်းကြည့်သည်။  ဆင်တော် ပေါက်ကျော်ဇေယျကို ချွန်းအုပ် ထိန်းနေရသော ဇာပရိုစားက မဥပရာဇာ၏ အကြည့်ကို နားလည်သဘောပေါက်ဟန် မသိမသာ ခေါင်းညိတ် ပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအယုဒ္ဓယဘုရင် ဗြနရာဇ်သည် ဆင်တော် ဗြလပုံကို ချွန်းဖွင့်ပြီး ဥပရာဇာထံသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ဝင်သည်။ ဥပရာဇာကလည်း ဆင်တော်ရဲ့ ဘုန်းစုံကို ချွန်းဖွင့်ပြီး ဗြနရာဇ်ထံသို့ ဝင်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ဇာပရိုစားက ဆင်တော် ပေါက်ကျော်ဇေယျ၏ မျက်နှာပေါ် အုပ်ထားသည့် ပုဆိုးကို ဖယ်လိုက်သည်။ ပုန်ထနေသော ဆင်တော် ပေါက်ကျော်ဇေယျသည် နေရာမှ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေး ထွက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဥပရာဇာတပ်ကို ဝဲဘက်မှ ရံထားသော တောင်ငူတပ်သည် တိုက်ပွဲ ဝင်ရန် ရှေ့တိုးလာ၏။ တပ်ကို အုပ်ချုပ်သော တောင်ငူဘုရင့်သားတော် နတ်ရှင်နောင်က ဆင်တော်ဥပေါသထ ချွန်းဖွင့်ပြီး ထွက်သည်။ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တပ်ကို ကွပ်ကဲပြီး ရှေ့တိုး ထွက်စမ်း နေမျိုးသီရိ၊ ငါ နောင်တော်ကို ကူဖို့ သွားမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်၏ စကားအဆုံးမှာပင် ရှေ့ကို တိုးထွက်သွားသည့်  ဆင်တော် ပေါက်ကျော်ဇေယျသည် ရုတ်တရက် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ကာ ဥပရာဇာ၏ ဆင်တော်ရဲ့ ဘုန်းစုံကို ဝှေ့သည်။ ဥပရာဇာမှာ ဗြနရာဇ်၏ ဆင်ကို အရေးမထားနိုင်တော့ဘဲ မုန်ထပြီး မိမိတို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ရန်ပြုနေသော ဆင်တော် `ပေါက်ကျော်ဇေယျကို လှည့်ရင်ဆိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတိုက်ပွဲအသွင် ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားစဉ်မှာပင် ဆင်တော်ရဲ့ ဘုန်းစုံ ပေါ်တင်ထားသည့် ကလည်သွားသည်။ ဥပရာဇာနှင့် ကုန်းလည်စီး တုရင်ဗလ တို့ အာရုံ ထွေပြားသွားကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သယ်... အရေးထဲ အရာပေါ် ဘာဖြစ်ရပြန်တာတုံး” “မှန်လှပါ... ကလည်သွားတာပါ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်မျိုး ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ပါ့ မယ်” \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဥပရာဇာက လက်တစ်ဖက်တွင် ရတနာမားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ပြီး ညာလက်ဖြင့် လှံကို ဆုပ်ကိုင်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အယုဒ္ဓယမြို့ဘက်မှ ပေါက်ကွဲသံတစ်သံ ပေါ်လာသည်။ ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော အရှိန် အဟုန်တစ်ခု အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာ၏ ရင်ကို လာရောက်ရိုက်ခတ်သည်။ ရင်တစ်ပြင် လုံး မီးစနှင့် အထိုးခံရသည့်ပမာ နာသွားပြီး ဥပရာဇာ၏ ကိုယ်မှာ နောက်သို့ လန်ကျသွားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သတိထားပါ အရှင်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတုရင်ဗလက အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာကို ထိန်းမတ်လိုက်သည်။ အခြေအနေ ကို စောင့်ကြည့်နေသော ဗြနရာဇ်က အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာ၏ ဆင်တော်ရဲ့ ဘုန်းစုံ ရှိရာကို တိုးဝင်လာသည်။ အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာ၏အနားသို့ မရောက်ခင် ချွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လာသော ဆင်တစ်စီးကို ရင်ဆိုင်ရ၏။ ထိုစဉ်မှာ နတ်ရှင်နောင်၏ ဥပေါသထ ဆင်ပင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်သည် တုရင်ဗအား မှီပြီး ထိုင်နေသည့် အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာ ဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် ဆင်တော် ဗြလပုံကို စီးနင်းထားသော ဗြနရာဇ်အား တရကြမ်း ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်သည်။ ဟံသာဝတီတပ်မှူးများ သည် နတ်ရှင်နောင်နှင့်အတူ ဗြနရာဇ်၏ အယုဒ္ဓယတပ်ကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက် သည်။ လက်တစ်ကမ်း တိုက်ပွဲမှာ ရုတ်ခြည်းပင် ပြင်းထန် ရှုပ်ထွေးသွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗြနရာဇ်မှာ ဟံသာဝတီ အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာနှင့် ပညာသင်ဘက်အဖြစ် မိမိကိုယ်ကိုယ်မိမိ အထင်ကြီးပြီး တောင်ငူ တပ်မှူးငယ်ကို အထင်အမြင်သေးသည်။ ထို့ကြောင့် နတ်ရှင်နောင်အား များစွာ အရေးမထားဘဲ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်၏။ ဆင်ချင်း ယှဉ်မိလျှင်ပင် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရသဖြင့် ဆင်တော် ဗလပုံမှာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ ဗြနရာဇ်က အခြေအနေမပျက်အောင် ထိန်းရင်း နတ်ရှင်နောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံသည်။ သို့သော် မင်းပျိုမင်းလွင်ပီပီ စိတ်အား တက်ကြွစွာ တိုက်ခိုက်နေသော နတ်ရှင်နောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်သဖြင့် ဗြနရာဇ် နောက်ဆုတ်ရ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအယုဒ္ဓယတပ်မှူးများသည် ဗြနရာဇ် နောက်ဆုတ်နေရသည်ကို မြင် သည်နှင့် ဝိုင်းပြီး ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသည်။ သတိုးဓမ္မရာဇာ အမှူးပြုသော တပ်မှူးစစ်ကဲတို့က ဆင် မြင်း လက်နက် အပြည့်အစုံဖြင့် ဝင်တိုက်၏။ နတ်ရှင်နောင် ၏ တပ်သားများက ငြာသံပေး အော်ဟစ်ပြီး အယုဒ္ဓယတပ်ကို တိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအယုဒ္ဓယတပ်မှာ ဟံသာဝတီနှင့် တောင်ငူတပ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်။ နောက်ကို တစ်ဆုတ်တည်း ဆုတ်ရင်း ကျုံးအနားသို့ ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အယုဒ္ဓယသားတွေ ကြောက်လို့ ပြေးကြတာလား” “သစ္စာဖောက်က ကြောက်လို့ ပြေးတာဟေ့၊ ရန်သူကို အသေသတ်ကြစမ်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ရဲမက်များ၏ အော်သံ၊ တပ်မှူးစစ်ကဲတို့၏ အမိန့်ပေးသံတို့ ပေါ်လာ သည်။ ဓားချင်း ထိသံ၊ ဆင်ချင်း ရှေ့သံ၊ မြင်းချင်း ယှဉ်သံတို့ကြောင့် အယုဒ္ဓယ မြို့ပြင် မြေကွက်လပ်မှာ စစ်တလင်းကြီးအဖြစ် ပေါ်လွင်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တောင်ငူသားတွေ သိပ်စွာနေကြပါလား၊ ငါကိုယ်တိုင် နင်တို့ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသတ်မယ်””\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟံသာဝတီတွင် ဘုရင့်နောင်မင်းတရားကြီး၏ အရိပ်ကို ခိုကာ နှစ် အတန်ကြာ နေခဲ့သော ဗြနရာဇ်က နတ်ရှင်နောင် ကြားအောင် အော်ဟစ် ပြောဆို သည်။ သို့သော် ကိုယ်တိုင်က နတ်ရှင်နောင်၏ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက် နေခြင်းကို မခံနိုင်ဘဲ တဆုတ်တည်း ဆုတ်သည်။ အယုဒ္ဓယ တပ်မှူးများက ဗြနရာဇ် ဆုတ်သာအောင် လမ်းကာပေးကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင် ဦးစီးသော တောင်ငူတပ်သည် ဗြနရာဇ်ကို မရနိုင်မှန်း သိသည့်အခါ အယုဒ္ဓယ တပ်မှူး စစ်ကဲတို့ကို ဝိုင်းတိုက်သည်။ အပြန်အလှန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်ကြပြီးနောက် အယုဒ္ဓယ အမတ် ဩယာပတ်နှင့် ဩယာစက္ကိုတို့မှာ အဖမ်းအဆီး ခံရလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗြနရာဇ်သည် အခွင့်အရေး ရခိုက် အယုဒ္ဓယမြို့ အတွင်းသို့ ဝင်ပြေး သည်။ ထုံးပိုစား လက်ဝဲဘေးမှူးနှင့် ဝင်ယော်စားတို့က ဗြနရာဇ်၏နောက်သို့  တစ်ဟုန်ထိုး လိုက်၏။ ရှေ့သို့ ကျွံနေပြီဟု သိသိချင်း သူတို့က တိုက်နေသည့် အရှိန်ကို တန့်ကာ နောက်ပြန်လှည့်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် လက်ဝဲဘေးမှူးတို့ နောက်ပြန်မလှည့်လာတော့။ အယုဒ္ဓယတပ် အဝိုင်းခံရပြီးနောက် အဖမ်းအဆီးခံရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်သည် ဗြနရာဇ် လွတ်သွားသည်နှင့် ဒဏ်ရာရထားသော အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာ ရှိရာသို့ ပြန်လှည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အိမ်ရှေ့ကိုယ်တော်ရဲ့ ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်သလား တုရင်ဗလ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်သည် ယခုအချိန်အထိအောင် အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာအား ပွေ့ပိုက်ထားဆဲ ဖြစ်သော တုရင်ဗလကို မေးသည်၊ တုရင်ဗလက နတ်ရှင်နောင်၏ အမေးကို ရုတ်တရက် မဖြေနိုင်။ နှုတ်ခမ်းများက တဆတ်ဆော် တုန်နေရင်းက မျက်ရည်တွေ တွေတွေ စီးကျသည်။ တစ်ခဏကြာမှ ဆို့နင့်ကြေကွဲသံနှင့် ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အိမ်ရှေ့ကိုယ်တော် နတ်ရွာလားပါပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတုရင်ဗလက တိုးတိမ်စွာ ပြောလိုက်သံကို မိုးထစ်ချုန်းသံပမာ ကြား ရ၏။ နတ်ရှင်နောင်သည် ချက်ချင်းပင် သတိဝင်ကာ တပ်များကို ဆုတ်ရန် အမိန့်ပေးသည်။ မြန်မာ့တပ်သည် အယုဒ္ဓယမြို့နှင့် တစ်တိုင်ကျော်ခန့် ဝေးသည် အထိ ဆုတ်ခွာ၏။ အယုဒ္ဓယတပ် လက်လှမ်းမမီရာသို့ ရောက်သည်နှင့် တပ်မှူး စစ်ကဲအပေါင်းတို့ စုဝေးပြီး စစ်ရေးကိစ္စ နှီးနှောတိုင်ပင်ကြသည်။ အိမ်ရှေ့ ဥပရာဇာ မရှိတော့သည်နှင့် တပ်အပေါင်း၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်လာသော ပြည် ဘုရင် သတိုးမဟာဓမ္မရာဇာ(မင်းကြီးနှောင်း)က တပ်မှူးစစ်ကဲများတို့၏ သဘော ဆန္ဒကို နားထောင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အယုဒ္ဓယသားတွေ အရေးနိမ့်ခိုက်မှာ စစ်ကို ပြီးစီးအောင်မြင်အောင် တိုက်သင့်ပါတယ်၊ အိမ်ရှေ့မင်း အလောင်းတော်ကို မီးသင်္ဂြိုဟ်ပြီး တိုက်ပွဲ ဆက်သင့်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မှန်လှပါ၊ အယုဒ္ဓယအရေးဟာ အချိန်အခါမရွေး ဆောင်ရွက်နိုင်တဲ့ အရေး ဖြစ်ပါတယ်၊ အခု အယုဒ္ဓယတပ်သားတွေ ဆုတ်ခွာသွားပေမယ့် အရေး နိမ့်သွားပြီ မဆိုနိုင်ပါဘူး၊ ထိုးမယ့်ဆင် နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်သလို နောက်ဆုတ် အားယူတာမျိုး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် စစ်မက် ဆက်တိုက်ရင် ကာလ ရှည်ကြာပါလိမ့်မယ်၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ စစ်ကို နားပြီး အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာရဲ့ အလောင်းတော်ကို သယ်ပြီး နေပြည်တော် အရောက်ပြန်သင့်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မှန်လှပါ... ကျွန်တော်မျိုး တောင်ငူတပ်မှူးငယ် လျှောက်ထား တင်ပြပါရစေ၊ အယုဒ္ဓယဘုရင် ဗြနရာဇ်ဟာ အိမ်ရှေ့ကိုယ်တော် နတ်ရွာစံကြောင်း သိရင် အင်အားအလုံးအရင်းနဲ့ မြို့ပြင်ထွက်ပြီး တိုက်ခိုက်ပါလိမ့်မယ်၊ အယုဒ္ဓယ `တပ်က အနားရပြီး အင်အားပြည့်နေချိန်မှာ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဟံသာဝတီတပ်က အိမ်ရှေ့ကိုယ်တော် မရှိတော့လို့ အားပျက်နေတာကြောင့် နစ်နာဆုံးရှုံးဖို့ များပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်က စကားကို သိုင်းဝိုင်းပြီး လျှောက်ထားတင်ပြသည်။ ပြည်ဘုရင်မင်းကြီးနှောင်းက နတ်ရှင်နောင်အား စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ နတ်ရှင်ငယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မှန်လှပါ... နေပြည်တော်အရောက် ဆုတ်ခွာသင့်ပါတယ်၊ ဘဝရှင် မင်းတရားကြီးက နတ်ရွာစံရှာတဲ့ သားတော်ရဲ့ အလောင်းကို တွေ့ချင် မြင်ချင် ပါလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် အလောင်းတော်ကို မပုပ်မသိုးအောင် စီစဉ်ပြီး နေပြည်တော် အရောက် ပြန်သင့်ပါတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်၏ စကားက တပ်အပေါင်း၏ အကြီးအမှူး ဖြစ်သော `မင်းကြီးနှောင်းအား တွေဝေသွားစေသည်။ မင်းကြီးနှောင်းသည် တစ်ခဏမျှ ငြိမ်နေပြီးနောက် နေပြည်တော်သို့ ပြန်ရန် အမိန့်ချမှတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အိမ်ရှေ့စံရဲ့ အလောင်းတော်ကို သယ်ဖို့ သရက်သားကို ပျဉ်လုပ်၊ အလောင်းကို ပြဒါးသွပ်ပြီး နေပြည်တော်အရောက် ပြန်ကြမယ်၊ တပ်မှူးစစ်ကဲ အပေါင်းတို့ အမြန်ဆုံး စီစဉ်ကြစေ၊ နတ်ရှင်ငယ်က ဦးစီးဦးဆောင်ပြုပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတာဝန်တစ်ရပ်က နတ်ရှင်နောင် ပခုံးထက်သို့ ရုတ်ခြည်း ရောက်လာ သည်။ နတ်ရှင်နောင်သည် တတ်ကျွမ်း နားလည်သူတို့ အကူအညီဖြင့် အိမ်ရှေ့စံ ၏ အလောင်းကို မပုပ်မသိုးအောင် စီစဉ်ပြီး အခေါင်းသွင်းသည်။ စီစဉ်သည့် အတိုင်း လုပ်ကိုင်ပြီးစီးသည်နှင့် နေပြည်တော်သို့ ပြန်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်ကြောင်းပင် မင်းကြီးနှောင်းအား လျှောက်ထားသည်။ မင်းကြီးနှောင်းက တပ်အပေါင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကို မိမိအစုအဖွဲ့အလိုက် တပ်မှူး စစ်ကဲများက အုပ်ချုပ်စေပြီး အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာ အလောင်းတော်ကို သယ်ကာ နေပြည်တော်သို့ အပြန်ခရီး စတင်စေသည်။ မြန်မာတပ်အပေါင်းသည် အယုဒ္ဓယစစ်မြေပြင်မှ နေပြည်တော်သို့ ပြန်ခဲ့ကြ လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43733540569237,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c2ee1202-c8a3-4576-842e-4d8834716509.jpg?v=1730271763"},{"product_id":"ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း-ငထွန်းကားတို့ညီအစ်ကို","title":"ငထွန်းကားတို့ညီအစ်ကို","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစပါးတစ်စေ့ ပဲတစ်စေ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ ဟော  လာကြပါပြီ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရီးကျီးဒန်သည် မည်မျှပင် မျက်စိမှုန်စေကာမူ နှင်းမှုန်ထဲ၌ တရွေ့ရွေ့လာနေသော ကလေးတန်းကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူ့မြစ် တွေဟု သိ၏။ မြစ်များကလည်း အဘေး ရီးကျီးဒန် ပြောစရာဖြစ်၏။ သူတို့အဘွား ဒေါ်ချောစိန်၊ ဒေါ်လှမေတို့ အိမ်သို့ မသွား။ လင်းပြီဆိုလျှင် အဘေး ရီးဆေးရိုး ရီးရီးဒန်တို့အိမ်သို့ သာ တန်းပြီးလာကြတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအချမ်းပြေစေရန် ခါးကို ကုန်းထားသော လူတန်းကြီး၏ ရှေ့ဆုံးတွင် သူရကျော်နှင့် သူရသန်း၊ သူရထွန်း ညီအစ်ကိုသုံးယောက်ဖြစ်သည်။ ဦးဘညိန်း ဒေါ်လှမေတို့၏သမီးဦး မေကြည်၏ သားများ ဖြစ်ကြသည်။ သည်သုံးယောက်၏နောက်မှ ကုပ်ကုပ်ကလေး လိုက်ပါ လာကြသူများမှာ ဦးဘသိန်း၊ ဒေါ်လှမေတို့၏ ဒုတိယသား ကိုခင်မောင်ငြိမ်း၊ မရီရီပြုံးတို့၏ သမီးများ၊ ပြုံးပြုံးငြိမ်းဦးနှင့် ပြုံးပြုံးရည်ငယ်။ ။ သည့်နောက်တွင်ကား ဦးထွန်းရ၊ ဒေါ်ချောစိန်တို့၏ မြေးများ ဖြစ်သော ဟစ်ကြီး၊ သတ္တိခဲနှင့် ရွှေရည်ဝင်းတို့ပေတည်း၊သူတို့က အမေကြီးဟုခေါ်သော ဘေးမကြီး ရီးကျီးဒန် ကြည်ဖြူ သည်ဖြစ်စေ၊ မကြည်ဖြူသည်ဖြစ်စေ၊ မြစ်များကား မီးဖိုကို ဝိုင်းထိုင် ကြချေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ရော့ ရော့ ဒါနဲ့ထိုင်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရီးဆေးရိုးသည် '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eထန်းဖုံးဖတ်များကို အလောတော်ဖြစ်အောင် ဖြတ်ထားသော ထိုင်စရာများကို ထိုးပေး၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဝတ်စကို သိမ်းဦးလေ ဖုန်ထဲ မကျပစေနဲ့” ဟူ၍လည်း ပြောသေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုင်မိကြသည်နှင့် မျက်လုံးတွေက မီးဖိုအောက်ခြေကို မျက်တောင် မခတ်ဘဲ ကြည့်နေကြပြီ။ မီးဖိုကို ပတ်ချာလှည့်လျက် ထိုးထားသော ထန်းပင်မြစ်များဖြစ်ချေသည်။ ထန်းပင်မြစ်များကို မီးတောက်ထဲသို့ မထည့် မီးကျီးခဲပေါ် မတင်ပါ။ ပူနေသော မြေကြီးနှင့် အပူဓာတ်အား ကောင်းနေသော မီးဖို၏ကြားတွင် ထိုးထားခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကြည့်ကြည့်မနေကြနဲ့။ ဘနဲ့ မေကြီး မစားရသေးဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိရင်းဖရင်းနှင့် ဘိုးအဘွားများကို ကျော်ပြီးဘေးများ ထံသို့ရောက်လာသည့်အတွက် ကောင်းစွာ မကြည်ဖြူသော ရီးကျီးဒန်၏ ရှစ်ခေါက်ချိုးမျက်နှာကြီး ပြေပြစ်ကြည်လင်လာအောင် လုပ်လိုက်သောသူမှာ သတ္တိခဲဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီးဖိုဝန်းကျင်တွင် ထန်းပင်မြစ်အခွံညိုညစ်ညစ်နှင့် မဲမဲသဲသဲတွေ ပေပွမနေပေ။ ဖြူဖွေးသော အူတိုင်တွေ၊ အမျှင်တွေ မရှိသေးသဖြင့် သည်နံနက်တွင် မည်သူမျှ ထန်းပင်မြစ် မစားရသေးကြောင်း ထင်ရှားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘ၏ဘေးတွင် အကြမ်းအိုး မရှိသေး။ အကြမ်းအိုး လက်ခံကရားမှာ ဘ၏ကျောဘက်ရှိ မန်ကျည်းပင်ရင်းတွင်သာ ရှိသေးသည်။ မီးဖိုပေါ်တွင် သဲခနောက်(ခုံလောက်)ဖြင့် တည်ထားသော '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eတည်ကရားမှာ နှုတ်သီးမှအငွေ့များ ထွက်စသာ  ရှိသေး၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤသည်တို့ကိုကြည့်ပြီး သတ္တိခဲက သူ၏ ညီအစ်ကို မောင်နှမ များအား ဆရာလုပ်လိုက်သည်။ ရီးဆေးရိုး ပြုံးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မင်းက တော်တော်လာတဲ့ကောင်ပဲကွ ဟေ မင့်အမေကြီး   မကျွေးချင်တာကို ကျွေးချင်အောင် ပြောတာမဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သတ္တိခဲက လူလည် ဘရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝင်ပြောသူမှာ ညီအစ်ကိုတစ်ဝမ်းကွဲဟစ်ကြီး ခေါ် အောင်ကျော် စံဦး ဖြစ်သည်။ အကောင်သေးသော်ငြား အသံက အသံသြကြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘရေ စက်ရပြီ ဗျို့ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်ခြေရင်းအကွယ် နှင်းကမ္ဗလာထဲမှ ဘွားခနဲထွက်လာရင်း | ပြေးပြေး ပြောပြော ပြေးလာသူမှာ မောင်ကိုကြီးဖြစ်သည်။ စွပ်ကျယ် ချိုင်းပြတ်လေးနှင့် ချမ်းဟန်တူသည်။ တူတွေ တူမတွေကြားသို့ အတင်း ပြေးဝင်သည်။ မီးဖိုနားသို့ အတင်းကပ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူကသမီးကြီး မချောစိန်၏ သားကြီးဖြစ်သည်။ ဘေးအေ၏ အိမ်နောက်ဖေးတွင် အဖီဆွယ်ပြီးနေရင်း၊ ဘေးအေကြီး၏လယ်ကို လုပ်ပေးနေသူဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါလောက်ချမ်းတာကို စွပ်ကျယ်ကလေးနဲ့ သေတော်ခေါ်ချင်လို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရီးကျီးဒန် ငေါက်ငမ်းငြား မောင်ကိုကြီး မျက်နှာမပျက်။ အစီအရီ ထိုးထားသော ထန်းပင်မြစ် သုံးချောင်းကို ဆွဲထုတ်သည်။ ထန်းပင်မြစ် အခွံများမှာ မည်းခြစ်မနေပေ။ မူလအရောင်လည်း မပျက်ချေ။ သို့ရာတွင် ကြွပ်ရွနေသည်။ သည်ထန်းပင်မြစ်များကို မောင်ကိုကြီးသည် နှီးစကလေး တစ်စဖြင့် ခြစ်လိုက်ရာ ထန်းပင်မြစ်သားသည် ဖွေးခနဲပေါ်လာ၏။ နှစ်ချောင်း ခြစ်အပြီးတွင် ဘနှင့် အမေကြီးထံသို့ တစ်ချောင်းစီလှမ်းပေး ပြီးမှ သူ့အတွက် တစ်ချောင်းကို အခွံခွာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘကြီးက ကိုယ့်ဖို့ပဲသိတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမကြည်မမြ အသံတစ်သံ ထွက်လာတော့မှ မောင်ကိုကြီးသည် တူတွေ တူမတွေအတွက် သတိရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဆောရီး ဆောရီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်ထပ် ထန်းပင်မြစ် ငါးချောင်း ထပ်မံဆွဲထုတ်စဉ် ရီးကျီးဒန်က သူ့ဘက်လှည့်လာသော မီးခိုးညွန့်ကို ရှောင်တိမ်းရင်း မြေးအား မေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ခုနက နင်ပြောလိုက်ပါတယ်။ ဘာစက်တုံး” “ကောက်ရိတ်စက်ပါ အမေကြီးရာ” “စည်းတွေ မအားလို့ စက်ငှားတာလား လူလေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“စက်ရလို့ စည်းမငှားတာ အမေကြီးရေ။ ကောက်ရိတ်စည်းကို ငှားလို့ရရင် စပါးတွေ ကျွမ်းအောင်စောင့်ရမယ်။ ကောက်ရိတ်စက် ငှားတော့ ခြွေစက်ပါ တစ်ခါတည်း ပါလာတယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်ကိုကြီးသည် အမေကြီး၏ အမေးကိုလည်း ဖြေ၏။ ထန်းပင်မြစ် ငါးချောင်းကိုလည်း အခွံခွာ၏။ အခွံခွာပြီးသော ထန်းပင် မြစ်များကို ထက်ခြမ်းခွဲပြီး တူတွေ တူမတွေကို ဝေငှလိုက်ရာ တစ်ချောင်းသာ ကျန်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ငချိပ်ပေါင်း ကုသိုလ်ပြုပါတယ်” အိမ်ရှေ့ နှင်းမှောင်ထဲမှ ပေါ်လာသော အသံဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တစ်ဆိတ် လှမ်းလိုက်ကြပါဦး” အော်သံ ဆက်လက်ထွက်ပေါ် နေစဉ်တွင် မောင်ကိုကြီးသည် အသံလာရာသို့ ရောက်ရှိသွားပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သာဓုတော် သာဓု သာဓု။ ခိုးခိုးခါခါတော် ငချိပ်ပေါင်းတဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောက်ဦးကောက်ဖျားကို အမြတ်တနိုးဖြင့် ဘုန်းတော်ကြီး ကျောင်းများသို့ လှူဒါန်းရုံမက၊ တစ်ရွာဝင် တစ်ရွာထွက် ဝေငှတတ် သည်မှာ သည်အရပ်၏ဓလေ့ဖြစ်သည်။ အချို့မှာမူ ကောက်ညှင်းပေါင်းကို ရိုးသည် ဆိုကာ ကောက်ညှင်းဖြင့်လုပ်သော ‘မုန့်ပေါင်း များ လိုက်လံ ဝေငှတတ်သည်။ မောင်ကိုကြီးသည် ငှက်ပျောရွက်ဖြင့်ထည့်ထားသော ငချိပ်ပေါင်းများကို ယူပြီး မီးဖိုဘေးသို့ အပြေးရောက်လာ၏။ တစ်စလယ် ချက်ခန့် ရှိမည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အင်း ဆီကုန်ဦးမှာပါကလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရီးကျီးဒန် မြည်တမ်းနေဆဲမှာပင် မောင်ကိုကြီးသည် အိမ် ပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားသည်။ မှုတ်တပ်ထားသော ဆီအိုးနှင့် ဆားပုလင်း အပြင်၊ သံဇလုံတစ်လုံးနှင့် ပန်ကန်ပြားများပါ ယူချလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်ကိုကြီးသည် ဖက်ထဲမှ ကောက်ညှင်းပေါင်းများကို ဇလုံထဲသို့ သွန်ချပြီး ရီးကျီးဒန်သို့ လှမ်းပေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အမေကြီး စားနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး သားရယ်။ မင်းပဲ ဆီဆမ်း၊ ဆားဖြူး နယ်ဖတ်ပြီး မင်းအမျိုးတွေကို ဝေငှပေးလိုက်ပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ငချိပ်ပေါင်းက ရင်မခံပါဘူး အမေကြီးရ” “ခံခံ မခံခံဟယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်ကိုကြီးသည် ကောက်ညှင်းပေါင်းပေါ်သို့ ဆားသာဖြူး၏။ မေကြီး၏ပါးစပ်ကို သိသောကြောင့် ဆီမှုတ်ကို မကိုင်။ အမေကြီး လက်ထဲသို့ အိုးပါ ကမ်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမေကြီးသည် ပုန်းညက်သီးကို အရိုးတပ်ထားသော မှုတ်ဖြင့် တစ်မှုတ်ခပ်ကာ ဆမ်းပေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြစ်များအတွက် ထန်းပင်မြစ် တစ်ခြမ်းသည် နံမစွတ်ပေ။ ငချိပ်ပေါင်းနံ့ သင်းပျံ့သောအခါ ပါးစပ်တပြင်ပြင် လက်တကမ်းကမ်း ဖြစ်နေကြပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်ကိုကြီးသည် အမေကြီးနှင့် ဘအတွက် တစ်ဆုပ်စီ ဦးချသည်။ ပန်းကန်တစ်ချပ်စီဖြင့် ထည့်ပေးသည်။ ကလေးတွေကိုကား သည်အတိုင်း တစ်ဆုပ်စီ ဝေငှသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ပဲတွေလည်း အများကြီးပါကလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘသည် သွားဖုံးဖြင့် ကြိတ်ခြုံရင်းက ကျေနပ်စွာပြော၏။ အမေကြီးကမူ အလောသုံးဆယ် မျိုချနေသော မြစ်များအား မျက်လုံး ဝေ့ကြည့်၏။ “သပ်သပ်ရပ်ရပ်စားကြ။ အောက်ကို တစ်စေ့ကျရင် တစ်နေ့ ကောက်စားရမယ်” ဟု လှမ်းမာန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်ကိုကြီးသည် ဆီအိုးနှင့် ဆားကို မန်ကျည်းပင်၏ခြေရင်းတွင် ကျကျနနထားပြီးမှ ကောက်ညှင်းပေါင်းဇလုံကို တင်ပျဉ်ခွေထဲ ထည့် လိုက်သည်။ ကောက်ညှင်းပေါင်းတစ်ဆုပ်ကို ဆုပ်ရာက လှည့်ပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မြေကြီးပေါ် ဖျာပေါ် ကြမ်းပေါ်ကျပြီးသားကို ကောက်စား ခိုင်းတာ မကောင်းပါဘူး အမေကြီးရာ။ သန့်မှ မသန့်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအခါ ရီးဆေးရိုးသည် ကောက်ညှင်းပေါင်းပန်းကန်ကို ခုံငယ်ပေါ်သို့ တင်ထားပြီး၊ ရေနွေးကြမ်းပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်၏။ “ဒါက သည်လိုကွ လူလေးရ” ဟု အစချီ၏ ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်ကိုကြီး မော့ကြည့်ငြား ရီးဆေးရိုးသည် ရေနွေး တရှုပ် ရှပ်ယူလိုက်သေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကိုယ်စားတဲ့ ထမင်းကို အသက်သခင်အဖြစ် ရိုသေစေချင်လို့ကွ။ ပြီးတော့ နှမ်းတစ်စေ့ ပဲတစ်စေ့ စပါးတစ်စေ့ဖြစ်လာဖို့အရေးဟာ ကနေ့ ခတ်လို လွယ်တာမဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ခေတ်မှာ ဆည်တွေ မြောင်းတွေနဲ့၊ လယ်ကွင်းတွေနဲ့ အသာကလေး စိုက်ကြရတာ။ ငါတို့အဖေများ လက်ထက်တုန်းက လင်းဇင်းမြောင်းတောင် မရှိသေးဘူး။ သာဒွန်းဝ မြောင်းဆိုတာပဲ ရေမမှန်တစ်ချက် မှန်တစ်ချက်နဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တစ်အိမ်ကို ဆန်တစ်ပြည်၊ ဓားတစ်ချောင်း၊ မီးတုတ်တစ်ခု၊ ဒကပ် (ထွန်ကပ်)နဲ့ နွားတစ်ရှဉ်းဟေ့။ ကနေ့ည သန်းခေါင်အချိန်မှာ ဆည်တက် ကြရမယ်ဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသာဒွန်းဝမြောင်းသောက် လယ်သမားများသည် မြောင်းခေါင်း၏ အသံကို နားစွင့်နေခဲ့ကြသည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီ။ မြောင်းရေပြတ်သွား ကတည်းကဖြစ်ပေသည်။ ဆန်တစ်ပြည်မှာ ဆည်တက်သော လယ်သမား ချက်စားရန်ဖြစ်သည်။ ဆန်တစ်ပြည်ကုန်အောင် ကြာမြင့်မည်ဆိုသောကြောင့် ဆည်သည်များစွာ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်ဟု နားလည်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီးတုတ်မှာ ညအချိန်တွင် ထွန်းညှိရန်ဖြစ်သည်။ တုတ်မီးခေါ် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးသော်မျှ ကျေးလက်သို့ မရောက်သေး။ ထွန်ကပ်ကား  ထွန်သွားများကို ထန်းပလပ်ပြားဖြင့် ရက်ထားသော ကပ်ဖြစ်သည်။ မြောင်းထဲသို့ စီးဝင်ပို့ချထားခဲ့သော သဲတွေ ယက်ထုတ်ရန် ဆည်ပေါက်ကို ဖို့ရန် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆင်းရဲသားမြောင်းသည် ကိုယ့်အားကိုယ် ကိုးစားသောမြောင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရင်မင်းမြတ်ကိုယ်တော်တိုင်ကြွရောက်ကာ ကြပ်မတ်ပြီး လည်ဖို့ တည်ဆောက် ဖောက်လုပ်ထားခြင်းမဟုတ်။ သို့ကြောင့် ထိုဆည်နှင့်ထိုမြောင်းကို စောင့်ရှောက်သည့် '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘင်သား” မရှိပါ။ မြောင်းခေါင်းတွေသာ အလှည့်ကျ ကြီးကြပ်ရသည်။ ရေညာဘက်သို့ မျှော်ကာ သဲပေါင်ကို မျှောထားသော သည်ဆည်တွင် ဆည်တိုင်တွေ တစ်လန်ကွာ တစ်တောင် ခြားပြီး သုံးထပ် ရိုက်ထားသည်။ ဆည်တိုင်တွေကြား၌ သစ်ကိုင်း သစ်ခက်တွေ ထည့်ထားသည့်အတွက် သစ်ခက်ဆည်\u003c\/span\u003e'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟူ၍လည်း ခေါ်၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချောင်းရေသည် သင့်တင့်ရုံသာလာ၏။ သစ်ခက်ဆည် ခံထား သော မြောင်းထဲသို့ ကောင်းမွန်စွာ စီးဝင်၏။ လယ်သမားတွေ တေးတကြော်ကြော်ဖြင့် ထွန်ကြစိုက်ကြ။ ချောင်းရေသည် ဒေါသတကြီး စီးဆင်းလာပြီး ကမ်းပါးတွေကို ဖြိုချပြီး သစ်ပင်တွေကို သယ်ပိုးလာ၏။ သစ်ခက်ဆည်ဝတွင် ဒိုက်သရောတွေ ဆို့ကုန်ပြီ။ သဲပေါင်ကြီးနှင့် ဆည်တိုင် များလည်း ရေစီးနောက်သို့ ပါသွားပြီး၊ ပျိုးခင်းထဲက တေးသံ ဆိတ်သွားပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဆည်တက်ကြရမယ်ဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသစ်ခက်ဆည်ကား မရေရာမှု လွန်ကဲသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆည်တက်သူများ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်၍ ဖင်မျှ မနွေးသေး၊ မြောင်းခေါင်း ရောက်လာပြီး “မောင်တို့ရေ၊ ထမခြောက်ရှိရင် ထမခြောက်၊ ထမခြောက် မရှိရင် ဆန်တစ်ခွက်ထည့်ပြီး ဆည်တက်ဖို့ ပြင်ကြပေဦး မောင်တို့ရေ” ဟု အားနာသံဖြင့် ဆင့်ဆိုသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်ကဲ့သို့ သောအချိန်တွင် ကျန်ကြီး၊ မကြွယ်စိုးတို့က သာဒွန်းဝ မြောင်းသောက် လယ်သမားဖြစ်လာကြသည်။ သူတို့လုပ်စက ပိုင်ရှင်မရှိသော တစ်ယောက်စိုက် နှစ်ယောက်စိုက် မြေများပေါ်တွင် စမ်းသပ် လုပ်ကြည့်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့ အစမ်းလုပ်ကြည့်သောနှစ်တွင်မြောင်းရေက မှန်သည်။ ရာသီဥတုက သင့်သည်။ သို့ကြောင့် ဝမ်းစာ စပါးဆယ်တောင်းခန့် ရလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e စပါးဈေးသည် တစ်တောင်းခေါင်း သုံးမတ်လော တစ်ကျပ်လော မယ်ကြွယ်စိုးတို့ မသိပါ။ ဝမ်းစာဖူလုံလုနီးပါး ရသည့်အတွက် လယ်လုပ်သည့်အရသာကို ချိုမြိန်သည် ထင်ကြခြင်း ဖြစ်ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုကျန်ကြီး၊ မကြွယ်စိုးတို့ လောဘ နားရွက်တက်လာပြီ။ မတက်၍လည်း မဖြစ်။ ကြုံရာကျပန်း လုပ်ကိုင်စားသောက်နေရငြား ကလေး သုံးယောက် ရနေပြီ။ အကြီးဆုံးကောင် ငထွန်းကား၊ အလယ်လူ ဆေးရိုး၊ သားနှောင်းမှာ မယ်မျှင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလယ်မြေသစ်ရှာဖွေရင်းဖြင့် ကိုကျန်ကြီးနှင့် မကြွယ်စိုးတို့သည် သာဒွန်းဝမြောင်းဖျား၌ မြေအသစ်တွေ့သည်။ တောရှောက်နှင့် ညောင် ပင်ကြီး တစ်ပင်၊ ကုက္ကိုပင် နှစ်ပင်၊ ကသစ်ပင် တစ်ပင် ဖုံးလွှမ်း နေသည်။ မယ်ကြွယ်စိုးက သားနှောင်းကို ခါးထစ်ခွင်လျက် ကူလီလုပ်စဉ် ကိုကျန်ကြီးက ဓားမတစ်ချောင်းဖြင့် တောတိုးသည်။ သားနှစ်ယောက်ကို ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် ထားသောကြောင့် ထမင်းဆာ၍ ငိုယိုမည်ကို မပူပန်ရပေ။ သို့ သော် လယ်တီကျင်းရာတွင် ကိုကျန်ကြီးတစ်ယောက် တည်းဖြင့် အလုပ်မတွင်လှ။ သားနှစ်ယောက်သည် ငယ်ပင် ငယ်ငေါင်းသော်ငြား ငမန်းစွယ်”တစ်ဖက်ကို ထိန်းပေးနိုင်၏။ ကိုင်းဖျား၊ ကိုင်းနားတွေ ခုတ်ထွင်နိုင်၏။ ရေနွေးအိုးတည်၊ ထင်းရှာ၊ ဟင်းရှာ။ သို့အတွက် ကိုကျန်ကြီးမှာ ဆရာဘုန်းတော်ကြီးထံ၌ မရဲတရဲ လျှောက်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တပည့်တော် သာဒွန်းဝမြောင်းဖျားမှာ တောတိုးပြီး လယ်တည် နေပါတယ် ဘုရား။ ကလေးတွေကို တောက်တိုမယ်ရ ခိုင်းဖို့အတွက် ခေါ်ပါရစေဘုရား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘုန်းကြီးသည် မငေါက်ငမ်းပါ။ သူ့တပည့် အဘယ်မျှ ကသီကြောင်း သိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46208831717525,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1197f6a8-1ee4-4c1d-8aec-cafd54c08b3a.jpg?v=1730272406"},{"product_id":"ဆောင်းလုလင်-၀ိညာဥ်လှောင်အိမ်","title":"၀ိညာဥ်လှောင်အိမ်","description":"\u003cp\u003eအပိုင်း - ၁ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအ-ကာလ ညသန်းခေါင်ယံ အချိန်ဝယ် လူသေအ လောင်းများကိုစွန့်ပစ်ရာဖြစ်သည် သင်္ချိုင်းမြေသည် ချောက်ချား ဖွယ်ကောင်းအောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့နှစ်မြို့ဆက်သွယ်ထားရာ ခရီးဝေးသွား လမ်းမကြီး နှင့်မနီးမဝေးတွင်ရှိသောသုသန်မြေသည်ကာအရံမဲစွာ၊ စောင့် ရောက်သူမဲစွာတည်ရှိနေပေ၏။ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညနှစ်နာရီခန့် အချိန်ဝယ် သင်္ချိုင်းကုန်းထဲသို့မည်းမည်း သဏ္ဌာန်တစ်ခုတိတ်ဆိတ်စွာ ချည်းကပ်လာလေသည်။ မည်းမည်း သဏ္ဍာန်သည် ပခုံးပေါ်တွင် ထုတ်ကြီးတစ်ခုကို ထမ်းကာ မကြာခင်က သဂြိုလ်ထားသော အကူတစ်လုံးရှေ့တွင် ရပ်လိုက် ၏။ သူပခုံးပေါ်တွင်လွယ်လာခဲ့သော ထုတ်ကြီးကို အုတ်ဂူ ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူသည် ဘေးဘီပတ်ဝန်ကျင်သို့ ငဲ့စောင်းလှည်ပတ် ကြည်ရင်း အနှောက်အယှက်တစ်စုံတရာမမြင်ရသည်အခါ ခုတ် ဂူကိုစ၍ဖောက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသိုက်ညဖြစ်၍ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မဲမှောင်နေကာ တိမ်တိုက်များဖုံးကွယ်ထားသည် ကောင်းကင်ပြင်တွင် ကြယ်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေးတစ်လုံးပင်မရှိချေ။ သုသန်တစပြင်ထဲမှ အုတ်ဂူကိုသွင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖောက်သည် အတွက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံသည် ချောက်ချား ဖွယ်ကောင်းအောင် တိတ်ဆိတ်နေသောဝန်းကျင်ဝယ် မကောင်း ဆိုးဝါးအော်ညည်းသံတစ်ခုလို ထွက်ပေါ်လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသင်္ချိုင်းကုန်းထဲဝယ် လှည်လည်ကျက်စားနေသော ခွေး တစ်ကောင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ကာ စူးစူးဝါးဝါး ထိုး ဟောင်ရင်း သံရှည်ဆွဲ၍ အူက်လေသည်။ ထိုခွေး၏ အူသံကို ကြားရသော ဝေးလံသည်အရပ်မှခွေးများသည်လိုက်၍ကြလေ ရာ သုသန်တစပြင်သည်ခွေးအူသံများဖြင့်ဖုံးလွှမ်းသွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအုတ်ဂူကိုထွင်းဖောက်နေသော ယောက်ျားသည် နဖူးမှ ချွေးများဒီဒီးကျလာသည်ထိ ပေါက်ချန်ကိုအားကုန်လွှဲရင်း ခုတ် ဂူ၏ ခြေရင်းဖက်နံရံကို ထွင်းဖောက်လျှက် ရှိလေသည်။ ခဏ အကြာ တွင် မြုပ်နှံသဂြိုလ်ထားသည်မှာ သုံးရက်သာရှိသေး၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းစွာမချောက်သွေ့သေးသောအုတ်ဂူနံရံသည် အတွင်းဖက် သို့လှိုက်ကာ ပဲကျသွားလေ၏။ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eက အတွင်းက်သို့ပဲကျသွားသော အုတ်ကျိုးခုတ်ပဲ များကိုကြည့်ရင်း တော်ထဲမှ ပေါက်ချွန်းကို ဘေးသို့ပစ်ချလိုက် သည်။ သူသည် အကူကျိုးပေါက်သွားမှပင် ကြောက်စိတ်များ ဝင်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငါ-ငါကူကိုဆက်ဖောက်ရမလား၊ အထဲမှာသူ့အလောင်း ကြီးရှိတယ်။ အမလေး-သူဟာ သူပြောသလိုဖုတ်ဝင်နေပြီလား မသိ၊ ဖုတ်ဝင်ပြီးထလာရင်ငါဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲ။ ဟုဒ်ပါ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘူး၊ သူဖုတ်ဝင်မှာမဟုတ်ဖူး၊ အစကတည်းက သေကို မသေ တာ၊ ကောင်မက ဉာဏ်က ခပ်များများရယ်၊ သူသေမယ်ဆို တာကြို သိနေလို့ ငါ့ကို မှာထားခဲ့တာကြည် ပါလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူသည် ဗောဇဝါဖြစ်ကာ အုတ်ဂူကိုဆက်ဖောက်ရ ကောင်းနိုး၊ လှည်ပြန်သွားရကောင်းနိုးနှင့် ရပ်၍ စဉ်းစားနေ မို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- နောက်တော့ သူတစ်ခုစဉ်းစားမိပြန်သည်။ သူကအုတ် ဂူကိုထွင်းဖောက်၍ သူမကို မခေါ်ခဲ့ရင်ကော၊ သူမက နေမှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလား၊ သူ့ဟာသူဖုတ်ဝင်ပြီးထလိုက်လာမှာပေါ့၊ အဲဒီအခါကျမှ ပိုဆိုးလိမ့်မည်။ သူမသည် သူ့ကိုအုတ်ဂူထဲကလာမယူရကောင်း လားဆိုကာ တစ်သက်လုံးဒုက္ခပေးလို့ဆုံးတော့မည်မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခေါ်သွားမှ၊ ခေါ်သွားမှ၊ ဒါမှ သူမအန္တရာယ်ကကင်း မည်။ သူ့ကိုလည်း အုတ်ဂူထဲကဆွဲခေါ်ထုတ်ပေးတဲ့ကျေးဇူးနဲ့ အမြဲတမ်းအနိုင်ကျင့်ဗိုလ်ကျနေရာက သက်သာခွင့်ရမည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက မထူးတော့ သည် အတူတူ ဂူထဲမှအမျိုးသမီးကို ဆွဲထုတ်ခေါ်ယူရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက အုတ်အကျိုးအပဲ့များကိုဖယ်ရှားကာ အုတ်ဂူထဲမှ အခေါင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ လေးလံသော အခေါင်းသည် တော်တော်နှင့်တွေ့ပါမလာချေ။ သူသည် အားကုန်စိုက်ထုတ်ကာ ကျွန်းသားအခေါင်းကို တဖြည်းဖြည်းချင်းဆွဲထုတ်ယူလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခဏအကြာတွင် လူသေအလောင်း ထည် ထားသောအ ခေါင်းကြီးသည် ပြင်ပသို့ လုံးလုံးရောက်ရှိသွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက သံတူရွင်းဖြင့်ကလန့်ကာ အခေါင်းတွင်ရိုက်ထား သော သံများကို ဆွဲခွာလိုက်သည်။ ထို့နောက် တူရွင်းဖြင့် ကလော်၍ ဖွင့်လိုက်ရာ အခေါင်းအဖုံးသည် မြေပေါ်သို့လန်ကျ သွားလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက အခေါင်းထဲမှ အလောင်းကြီးကို မရဲတရဲကြည်  လိုက်လေသည်။ မိန်းမအလောင်းသည် အလွန်အမင်းပုံစံမပျက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယွင်းသေးပဲ အခေါင်းထဲ၌ရှိနေ၏။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ  ကန့်လန့်ဖြတ်အနာကြီးက သွေးစများချောက်ကပ်ကာ အသား များပြဲလန်ရက်သားရှိနေလေသည်။ ကားတိမ်းမှောက်စဉ်ကျခဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောဒဏ်ရာဖြစ်ပေ၏။ သူမသည် မသေခင်က အလွန်လှသော မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူသည် မိန်းမအလောင်းကို စိုက်ကြည့်နေပေသည်။ မိန်းမအလောင်း၏ပါးစပ်ထဲမှ သားငန်ရည်များ စီးကျနေသည်။ မျက်လုံးထဲမှလည်း မျက်ခွံများပိတ်ထားသည့်ကြားမှ ဆည်များ ထွက်ကျနေပေ၏။ သူသည် မိန်းမအလောင်းကို စက်ဆုပ်စွာ စိုက်ကြည်နေပေသည်။ သူသည်မိန်းမအလောင်းကို စိုက်ကြည် ရင်း သူမကိုလာ၍ ကယ်တင်မိသည်မှာ မှားလေပြီလား-ဟု နောင်တရစွာ တွေးနေမိပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e သူစိုက်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် မိန်းမအလောင်း၏ မျက်ခွံ များ ပွင့်လာသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ အလောင်းကြီးသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမျက်လုံးများပွင့်လာကာ သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေသည်ကို သူမြင်နေ  ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် အလောင်းကြီးသည် အခေါင်းထဲမှ ငေါက် ကနဲထထိုင်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူသည် ကြောက်လန့်မှု ဖြင့် ဆတ်ကနဲတုန်သွားကာ နောက်သို့ဆုတ်လိုက်မိသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e* မကြောက်ပါနဲ့တဲ့၊ ကိုယ်မိန်းမကိုယ်တောင် ပြန် ကြောက်နေရသေးလား သတ္တိခဲရဲ့ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလောင်းကြီးက သူ့ကိုပြောလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e* ဟီ- ဟီ- ဟီ- နောက်ဆုံးတော့ နင် ငါ့ကိုလာပြီး ခေါ်ရတာပဲမဟုတ်လား နန္၊ ဟီ၊ ဟီ၊ ဟီ၊ ခေါ်စမ်း၊ ငါ ကိုအ ခေါင်းထဲကပွေ့ထုတ်စမ်း၊ ဟဲ-နန္ဒ ပြောနေတာမကြားဘူးလား၊ အောင်မယ်လေး၊ သုံးရက်လုံးလုံး အခေါင်းထဲမှာသေချင်ယောင် ဆောင်နေရတာ ကိုယ်တွေလက်တွေချိနဲ့နေပြီတဲ့၊ ဟဲ-အကောင် နန္ဒ၊ ငါ့ကိုပွေ့ချီစမ်း၊ ဘဲနဲ့ အချိန်ဖြုန်းနေရသတုန်းဟဲ၊ ငါ့ကို နင့်ပခုံးပေါ်ထမ်းပြီး အိမ်ခေါ်သွားပါတော့ ငတုံးရဲ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e* အား ... ” သူကကြောက်လန့်စွာ မသဲမကွဲရေရွတ်လိုက်မိသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိပ်တန်းတက်နေသော ငှက်များသည် အိပ်တန်းမှ လန့်နိုးကာ ဝေါကနဲ ပျံထွက်ပြေးသွားကြပေသည်။ သူနှင့် အလောင်းကြီးတို့ အပြန်အလှန် ပြောနေသော စကားများကို ကြားလိုက်ရ၍ ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူသည် မိန်းမ၏အမိန့်ကိုမလွန်ဆန်နိုင်စွာ မိန်းမအား ပခုံးပေါ်သို့ ပွေ့တင်လိုက်သည်။ မိန်းမသည် သူ့ပခုံးပေါ်တွင် မှောက်ရက်အနေအထားအတိုင်းရောက်ရှိသွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူသည်မိန်းမကို ထိုပုံစံအတိုင်းထမ်းခေါ်ခဲ့ကာသချိုင်း မြေထဲမှထွက်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလောင်းများကိုဖော်စားလေ့ ရှိသော ခွေးအတကောင် သည်ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည်ကာ စူးစူးဝါးဝါးထိုးဟောင်ရင်း အမြီး ကုပ်၍ထွက်ပြေးသွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမှောင်မဲတိတ်ဆိတ်သောလမိုက်ညထဲတွင် သင်္ချိုင်းကုန်း ထဲမှ အလောင်းကြီးကိုထမ်း၍ ထွက်ခွာလာသောလူတစ်ယောက် ကို မည်သည် သက်ရှိလူသားကမှသတိမပြု မိလိုက်ကြချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေအတိုက်တွင် ယိမ်းနွဲ့လှုပ်ရှားနေသော သစ်ပင်ကြီး များကသာ ထိုအဖြစ်အပျက်ကို အချင်းချင်းတီးတိုးသတင်းပို့နေ သည် သဖွယ် သစ်ရွက်ချင်းထိခတ်အော်မြည်သံများ ပေါ်ထွက် နေပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e* ဟား-ဟား-ဟား- နောက်ဆုံးတော့ နင်ငါ့ကိုလာမှ ခေါ်ပဲမနေနိုင်ဘူးမဟုတ်လား၊ ခေါ်သွားစမ်း၊ ငါ ကိုအိမ်အထိ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခေါ် သွားစမ်း၊ နင်ဟာ ထုံးစံအတိုင်း ငါခိုင်းသမျှအလုပ်တွေ လုပ်ပေးရမယ်၊ ငါ့ကိုလူတွေမမြင်အောင် ဝှက်ထားပေးရမယ်။ ကြားထားတဲ့ မိန်းမလျာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43799870701717,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_bb1855e2-e1d0-4cf1-a4d1-7990e56324c5.jpg?v=1730272759"},{"product_id":"ဆောင်းလုလင်-တစ္ဆေအော်သံ","title":"တစ္ဆေအော်သံ","description":"\u003cp\u003eတယ်လီဖုန်းမြည်သံ။ ကလင် . . . ကလင် .. လင် .. .. လင်.. ပထမအကြိမ် တယ်လီဖုန်းသံထွက်ပေါ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတယ်လီဖုန်းသံသည် ခေါ်သံသုံးကြိမ်မြည်ပြီးနေက် ရပ်သွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e( နှစ်မိနစ် တိတိ အသံပြတ်တောက်သွားပြီးနေက် နေက် တစ်ကြိမ်မြည်လာပြန်သည်။ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကလင် .. .. .. ကလင် .. လင် .... လင်.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတယ်လီဖုန်းသံသည် ပထအကြိမ်အတိုင်း ခေါ်သံသုံးခါ မြည်ပြီးနေဘဲပြတ်အော်သွားပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှစ်မိနစ် တိတိအသံပြတ်အော်ပြီး တတိယအကြိမ်ထွက် ပေါ်လာပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကလင် .. .. .. ကလင် .. လင် .... လင်..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်တစ်ကြိမ်တွင်လည်း တယ်လီဖုန်းသံသည် သုံးကြိမ် သုံးခါအော်မြည်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"\"\"\"\"\"ထို့နေတယ်လီဖုန်းသည် လုံးဝပြတ်တောက် | သျှပါလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခေါ်သံသုံးကြိမ်မြည်လာသော တယ်လီဖုန်းသံ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ကြိမ်နှင့်တစ်ကြိမ်ကြားတွင် ၂မိနစ်တိတိပြတ်တောက် ခဲ့ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတယ်လီဖုန်းသံသည် တိတ်ဆိတ်သော ညသန်းကောင် ချိန်တွင်ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ လူသူမနေသောအဆောက်အ ဦးအတွင်းထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညအချိန် လူမနေသော ရုံးခန်းအတွင်းမှ တယ်လီဖုန်း သည် မည်သည့် အတွက်ကြောင့် ခေါ်သံထွက်ပေါ်လာရလေသ နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတယ်လီဖုန်းသံသည် မှားယွင်းခေါ်ယူမှု ကြောင့်ထွက်ပေါ် လသာခြင်းလား။ ဖုန်းလိုင်းတစ်ခုနှင့် တစ်ခုပူး၍ ထွက်ပေါ်လာ ခြင်းလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမတော်တဆ အသံထွက်ပေါ်လာသော တယ်လီဖုန်းသံ ဖြစ်လေသလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ တည်းမဟုတ် - တယ်လီဖုန်းမြည်သံတွင် ရည်ရွယ်ချက်တစုံတခုရှိသလား။ | သက်ဆိုင်သောသူများကတော့ လူသူမရှိသည်ရုံးခန်း အ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eက်အဦးထဲတွင် ညသန်းခေါင်အချိန်၌ မြည်လာသော တယ်လီဖုန်းသံသည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိကြောင်းသိကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤကမ္ဘာကကြီး၌ ထိုကဲ့သို့ မြည်လာတယ် လီဖုန်းသံ၏လျှို့ဝှက်ချက်များ ဖော်ထုတ်နိုင်သည်လူသား သုံးဦးထဲ သရိုပါလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုလူသားသုံးဦးသည်က ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနားလှပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမလှပသောဇာတ်ကြောင်းကိုတင်ပြရသည် အတွက် အား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤဇာတ်လမ်းသည် ခိုးဆိုးတိုက်ခိုက်မှုများ၊တန်ပြန်သော် စားချေမှုများ၊ အငြိုးထား သတ်ဖြတ်မှုများ၊ ဖောက်လွဲဖောက် ပြန်ပြုမျှများ၊ သုဘအယှင်များဖြင့် ပြည်လျှမ်းနေသည် မလှပသော ဇာတ်အိမ်တစ်ခုသာဖြစ်ပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤဇာတ်လမ်းတွင် ပါဝင်လှုပ်ရှားသူများမှာလဲ.. က် ထွင်းထိသူခိုးတစ်ယောက်၊ သူတစ်ပါးမယားကိုကြာဆိုသူလူယုတ်မာ တစ်ယောက်၊ လင်ယောကျာ်းကွယ်ရာတွင် ဖောက်လွဲဖောက်ပြန်ပြု သူ မိန်းမဆိုးတစ်ယောက်တို့ ဖြစ်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့သုံးဦး၏ကြား၌ တယ်လီဖုန်းခေါ်သံတစ်ခုသည် လျှို့ဝှက်နက်နဲစွာပါဝင်ပတ်သက်နေခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုထမင်းသည် သူခိုးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူခိုးဖြစ်နေ၍ ကိုဘမင်းကို လေလွင့်နေသောတေလေ ဂျပိုးတစ်ယောက်လို့တော့ သတ်မှတ်လို့မရ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုဘမင်းသည် ဥပဓိရုပ်ကောင်းသည်၊ မှင်မောင်းကောင်း သည်။ တည်ကြည်ခန့်ညားသေကိုဘမင်းကိုကြည်၍ မည်သူကမှ ( သူခိုးသူဝှက်တစ်ယောက်လို့ စွပ်စွဲနိုင်မည်မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတကယ်လဲ ကိုဘမင်းသည် အဆင့်မြင့်သူခိုးတစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖောက်ထွင်းဝိဇ္ဇာ၊ ဝိဇ္ဇာ၊ | ကိုဘမင်းသည် အဆင့်မြင့်ဆုံး ခိုးနည်း၊ ဝှက်နည်း၊ သော့ဖွင့်နည်း၊ ည တုလုပ်နည်းများကို တတ်ကျွမ်းထားသော ဖေဘော်ထွင်းဝိဇ္ဇာတစ်ယေဘော်ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြေအောက်လောကတွင် နမည်အကျော်ကြားဆုံးသူခိုး တစ်ယောက်ဟုဆိုရပေမည်။ ကိုဘမင်းဖောက်ထွင်းခိုးယူခဲ့ သမျှ အမျှ တိုင်း ဖမ်းမိသည်ဟူ၍မရှိ။ ကိုဘမင်းလုပ်သမျှသည် ပိယိသည်။ သေသပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကိုဘမင်းကိုတပည်ခံလိုသူများလည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြောက်များစွာရှိလေသည်။ သို့သော်.. ကိုဘမင်းကတပည်မမွေး၊ သူ့ပညကို ဘယ်သူ့မှလဲသင်မပေး။ လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့ ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတပည် တပန်းထားခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို ကြိုးကွင်းစွပ် ခြင်းတစ်မျိုးဟု ကိုဘမင်းက ယုံကြည်သည်။ ကိုဘမင်းသည် | ကိုယ်ကကျူးလို့ ကိုယ်ဒူးတောင်မယုံသည်လူစားမျိုးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျူးလွန်သမျှ ဖောက်ထွင်းမှု တိုင်းတွင် ကိုဘမင်းက တစ် ကိုယ်တော်သာလှုပ်ရှားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုဘမင်း၏ခံယူချက်က တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ သူလုပ်နေ သော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းသည် မကောင်းမှုဒုစရိုက် လုပ်ငန်းဖြစ်တာကိုသူသိသည်။ သူ၏ အဒိန္နာဒါနကံကို ကျူးလွန် နေသောဒုစရိုက်မှုများအား တစ်ပါးသူကိုခွဲဝေမပေးလို၊ တစ်ချိန် တွင်တန်ပြန်ခံစားရမည် “ဗ”အတွက် သူတစ်ယောက်ထဲသာခံယူ လိုသည်။ မတော်တဆ ဖမ်းဆီးခံရပါကလည်း ရရှိမည်ပြစ်ဒဏ်ကို မိမိတစ်ယောက်ထဲသခံပါမည်။ ထို့ကြောင့် မကောင်းမှုဒုစရိုက် ပညကို မဖြန့်ဝေလိုခြင်း၊ ပွားမပေးလိုခြင်းဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခိုးဝှက်သည် အလုပ်ကိုလုပ်နေရ၍ ကိုဘမင်း အမြဲစိတ်မ ကောင်းဖြစ်ရသည်။ မလွှဲမကင်းသ၍တစ်ကြောင်း၊ ဘဝပေးအခြေ အနေကဖန်တီးလာ၍တစ်ကြောင်း သူသည် ဒုစရိုက်က၌ကျင် လည်နေရသည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် ဤဒုစရိုက်မှုကိုသူမလုပ်ချင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ကြောင့် ကိုဘမင်းက သံဓိဌာန်တစ်ခုချထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပါးက သူတစ်ပါးပစ္စည်းခုံခြင်း ========== ========\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆိုသော အဒိန္နဒါနကံကိုကျူးလွန်နေရ၍ ကျန်သေကံလေးပါးကို လုံအောင်ထိမ်ပါမည်ဟု အဓိဌာန်ပြုထားခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလိမ်လည်ပြောဆိုခြင်း၊ သူတစ်ပါးအိမ်ကိုပြစ်မှားခြင်း၊ သူတစ်ပါးအသက်ကိုသတ်ခြင်း၊ အရက်သေစာသောက်စားခြင်း စ သည်ကံလေးပါးကိုလုံခြုံအောင်ထိမ်းထားဖို့ ကိုဘမင်းက ဆုံးဖြတ် ထားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအထူးသဖြင့် ဖောက်ထွင်းခိုးမှုကျူးလွန်စဉ်တွင်.. တ ဖက်ရန်ပြုလာသည် တိုင် ပြန်လည်ခုခံခြင်းမပြုရန် သံဓိဌာန် ချာသည်။ ခုခံခြင်းမပြုရုံသာမဟုတ်၊ သူတပါးကိုကြင်အောင် လည်းမလုပ်၊ သူတပါးအသက်ကိုလည်း မည်သည့် အခါမှမသတ်ပါ ဟုဆုံးဖြတ်ချက်ချထားခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ပြင် သူ၏အသက်လေးဆယ်ပြည် သည်နှင့် ဤအလုပ် ကိုလုံးဝစွန့်လွှတ်မည်ဟုလည်း ဘုရား၌သစ္စဆိုထားခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီ အ အ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွမ်းကျင်-ကျင်လည်လွန်း၍ ပိယိစွာ လှုပ်ရှားနေနိုင် သေလဲ တကယ်တန်းဆိုလျှင်ကိုဘမင်း၏လုပ်ငန်းသည် အန္တရာယ် ကြီးလှပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ကြောင့် သူကတပည် တပန်းမထား။ ရသမျှလည်း | ကိုယ်ပဲယူမည်။ ခံစရရှိလျှင်လဲကိုယ်တစ်ယောက်ထဲခံမည်။ သက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစွန့်ဆံဖျား ကြိုးပမ်းရယူထားသည်ပစ္စည်းပစ္စကို သူတစ်ပါးလဲခဲ့ မပေး၊ ခွဲပေးခြင်းဖြင့်လည်း တစ်ပါးသူကို ပြစ်ဒဏ်ခွဲမခံစေလို။ ကိုယ်လုပ်သမျှကံအတွက် ကိုယ်တိုင်စံစား၍ ခံစရရှိလျှင်လဲ ကိုယ် တိုင်ခံသွားပါမည်။ ငရဲကိုအဖော်ခေါ်မသွလို။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်လိုခံယူချက်ရှိသောကိုဘမင်းသည် အပေါင်းအပ ရှိ၊ တပည်တော်သားမထား။ ဖြစ်နိုင်လျှင် ကိုဘမင်းက လူဖြစ်နေ သမျှဘဝကို တစ်ကိုယ်တော်ကျင်လည်ကျက်စားရင်းအချိန်ကုန်လွန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချင်သည်။ ဖြစ်နိုင်ပါက သံယောဇဉ်ပွားရမည် အိမ်ယာထူ ထောင်ခြင်းအမှုကိုပင် ရှောင်လွဲချင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် သူသည် မလွဲမရှောင်သပဲအိမ်ထောင်ပြုခဲ့ရ သည်။ မိန်းမယူခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းကြိုင်ကို ချစ်ခင်နှစ်သက်ခြင်းမရှိလှပါပဲပေါင်းသင်း ခဲ့ရခြင်းသည် သူ့အတွက် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကို ထမ်းရွက်ခဲ့ရ ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ထိုအိမ်ထောင်မှု အချုပ်အနှောင်သည်ပင် တစ် ကိုယ်တော်သူ့ဘဝအား ဒုက္ခနွံတွင်းသို့ ကျရောက်ရန်ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်တော့သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43799865229461,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/jpg.jpg?v=1730272775"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်စိန်တင်-ကမ္ဘငြိမ်းချမ်းရေးဗိသုကာ-ဦးသန့်-၁","title":"ကမ္ဘငြိမ်းချမ်းရေးဗိသုကာ ဦးသန့် (၁)","description":"\u003cp\u003e၁။ အနာဂတ်ကမ္ဘာအတွက် မြန်မာ့သားကောင်းတစ်ဦး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမျက်မှောက်ခေတ် ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေးကို စွမ်းစွမ်းတမံ ဆောင်ရွက်လျက် ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအား ညွှန်ပြပါဟုဆိုလျှင် ကမ္ဘာ့ကုလသမဂ္ဂ အထွေထွေ အတွင်းရေးမှူးချုပ်၊ ဝဏ္ဏကျော်ထင်၊ သီရိပျံချီ၊ စည်သူ၊ မဟာသရေစည်သူဘွဲ့နှင့် ဒေါက်တာဘွဲ့ရ ဦးသန့်ကိုသာ ပထမဦးစွာ ညွှန်ပြရမည်ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်သည် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသ၊ မအူပင်ခရိုင်၊ ပန်းတနော်မြို့သား ဖြစ်သည်။ ဦးသန့်၏မိဘများမှာ စက်ပိုင်ရှင်-မြေပိုင်ရှင် ဦးဘိုးနှစ်-ဒေါ်နန်းသောင်တို့ ဖြစ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းတနော်မြို့သည် မအူပင်ခရိုင်တွင် အရေးပါသောမြို့ဖြစ်သည်။ ပန်းတနော်မြို့နယ်၏ အကျယ်အဝန်းမှာ ၄၈၃-စတုရန်းမိုင် ရှိပေသည်။ ပန်းတနော်မြို့သည် ဧရာဝတီမြစ်၏ မြစ်ခွဲကလေးတစ်ခုဖြစ်သော ပန်းတနော် မြစ်နှင့် အခြားမြစ်ခွဲကလေးတစ်ခုဖြစ်သော ဗောဓိမြစ်တို့ ဆုံရာ၌ တည်ရှိလေ သည်။ မြို့၏ဝန်းကျင်၌ ချောင်းမြောင်းအင်းအိုင် ပေါများသည်ဖြစ်၍ မိုးရာသီ၌ မြစ်ချောင်းရေလျှံသော ဘေးအန္တရာယ်ကို ပန်းတနော်မြို့မှာ မကြာခဏပင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေအခါတွင်ကား ပန်းတနော်မြစ်သည် သင်္ဘောကြီးများ မဝင်နိုင်အောင် ရေနည်းပါးခန်းခြောက်လေ့ရှိ၏။ ထို့ကြောင့်ပင် ပန်းတနော်မြို့မှာ ရောင်းရေး ဝယ်တာများ ယခင်ကကဲ့သို့ စိုပြေမှုမရှိတော့ဘဲ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာခဲ့ သည်ဟုလည်း သိရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းတနော် တစ်မြို့နယ်လုံး၏လူဦးရေမှာ ၁၉၅၆ ခုနှစ် သန်းခေါင် စာရင်းအရ (၁၂၅၁၀၁)ယောက်ဖြစ်၍ လူဦးရေသုံးပုံတစ်ပုံမှာ ကရင်အမျိုးသား များဖြစ်သည်ဟု သိရသည်။ ပန်းတနော်မြို့ပေါ်ရှိ လူဦးရေမှာကား ၁၉၅၃ ခု သန်းခေါင်စာရင်းအရ စုစုပေါင်း (၄၆၈၇)ယောက်ဖြစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းတနော်မြို့သို့ ဓနုဖြူမြို့မှ ၂၉-မိုင် ဝေး၍ ဟင်္သာတမြို့ မှ ၆၆မိုင်ရှိသော ကားလမ်းအတိုင်း ကုန်းလမ်းခရီးဖြင့် သွားနိုင်၏။ ညောင်တုန်း၊ မအူပင်မြို့များမှ ရေလမ်းခရီးဖြင့်သာ ပန်းတနော်မြို့သို့ သွားနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းတနော်မြို့နယ်၏ အဓိကထွက်ကုန်များမှာ ဆန်စပါးအပြင် ငါးပိ၊ ငါးခြောက် စသော ရေချိုကုန်များနှင့် သင်ဖြူးဖျာများပင် ဖြစ်လေသည်။ မြန်မာနိုင်ငံတွင် သင်ဖြူးဖျာ အထွက်များသော ဓနုဖြူ ၊ ဟင်္သာတနယ်များကပင် ပင်မ မှီခိုအားထားရသော သင်ဖျာထွက်နယ်မှာ ပန်းတနော်မြို့နယ်ပင် ဖြစ် သည်။ မြစ်ခွဲအင်းအိုင် ပေါများသောကြောင့်လည်း ရေထွက်ကုန်များ အများဆုံး ထွက်သော မြို့နယ်အဖြစ် ပန်းတနော်မြို့မှာ ထင်ရှားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းတနော်မြို့ကို အဘယ်ကြောင့် ယင်းအမည် တွင်ခဲ့သနည်းဟု လေ့လာကြည့်သောအခါ အဖြေနှစ်မျိုး တွေ့ရသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမွန်ဘာသာဖြင့် ပန်းတနော်ဆိုသည်မှာ မြစ်ဝမှ အခြားတစ်ဘက်တွင် တည်ရှိသောမြို့ဟူ၍ အဓိပ္ပာယ်ရသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ပန်းအဝ၊ တနော် တခြား၊ ဧရာဝတီမြစ်ဝမှ အခြားတစ်နေရာတွင် တည်ရှိသောမြို့ဟု ဆိုလိုကြောင်း ပြောစမှတ်ရှိခဲ့သည်။ - ပန်းတနော်မြို့တွင် ပုသိမ်ရာဇဝင်၌ လာသော မွန်မင်းသမီး ဥမ္မာဒန္တီ တည်သော ရွှေမြင်တင်ဘုရားရှိ၍ မအူပင်တစ်ခရိုင်လုံးတွင် တန်ခိုးအကြီးဆုံး ဂေဇက်ဝင်ဘုရားတစ်ဆူဖြစ်လေသည်။ တစ်ကြိမ်၌ ဥမ္မာဒန္တီ မင်းသမီးသည် မင်းသားများ၏ဘေးရန်မှ ပြေးရှောင်ရာ၌ မောပန်းနွမ်းရိကာ ပန်ထားသော ပန်းများ လွင့်ကျရသောနေရာ၌ တည်ထားသော ဘုရားဖြစ်၍ “ပန်းကျနော်” ဘုရားဟု တွင်သေးသည်။ ပန်းကျနော်ဘုရားကို အစွဲပြု၍ ပန်းကျနော်မြို့၊ ကာလရွေ့လျော၍ ပန်းတနော်မြို့ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည်ဟုလည်း အချို့ပညာရှင် များက အဆိုပြုခဲ့လေသည်။ ပန်းတနော် ရွှေမြင်တင် ဘုရားပွဲတော်ကြီးကို တပေါင်းလပြည့်နေ့တွင် စည်ကားစွာ ကျင်းပလေ့ရှိခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသမိုင်းတစ်စောင်ကမူကား ဤသို့ ဘုရားသမိုင်းကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ပြန် သည်။ ၁ဝ ရာစုနှစ်ဆီက သီဟိုဠ်မင်းသား “ကိုစန KO SA NA”သည် ပုသိမ်ခရိုင်တွင် အလွန်လှပသည်ဟု နာမည်ကျော်ကြားသော ဥမ္မာဒန္တီမင်းသမီး ကို တောင်းယူလက်ထပ်ရန် သင်္ဘောနှင့် ကြွလာခဲ့သည်။ မြန်မာနိုင်ငံသို့ ရောက်သောအခါတွင် ဥမ္မာဒန္တီ မင်းသမီးမှာ နဂါးယီမင်းသား (NA GA YI)နှင့် လက်ထပ်ပြီးစီးကြောင်း သိရလေသည်။ ထို့ကြောင့် သီဟိုဠ်မင်းသား သည် ပါလာသော ရွှေငွေ ကျောက်သံပတ္တမြားရတနာများကို ဌာပနာ၍ ရွှေမြင်တင်ဘုရား တင်ထားပြီး သီဟိုဠ်သို့ ပြန်ကြွသွားခဲ့၏။ နောင်သော်ရွှေမြင်တင်ဘုရားကို ဥမ္မာဒန္တီ မင်းသမီးက ဆက်လက်မွမ်းမံခဲ့သည်ဟု အဆို ရှိခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆိုအပ်ခဲ့ပြီးသော ပန်းတနော်မြို့၏ အနောက်ပိုင်းရပ်နေ ဆန်စက်ပိုင်ရှင် မြေပိုင်ရှင် ဦးဘိုးနှစ်-ဒေါ်နန်းသောင်တို့မှ နောင်အခါတွင် ဦးသန့်ဟု တွင်ပြီး ကမ္ဘာ့ပထမတန်း အကျိုးတော်ဆောင်ကြီး ဖြစ်လာမည့် မောင်သန့်ကလေးကို ခရစ်သက္ကရာဇ် ၁၉၀၉-ခု၊ ဇန်နဝါရီလ ၂၂ ရက်၊ မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၇ဝ ပြည့်နှစ် တပို့တွဲလဆန်း ၂ ရက် သောကြာနေ့တွင် မီးရှူးသန့်စင် ဖွားမြင်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတက္ကသိုလ်စိန်တင်ကမ္ဘငြိမ်းချမ်းရေးဗိသုကာဦးသန့်၁\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်၏ဘခင် ဦးဘိုးနှစ်မှာ ငယ်စဉ်က အိန္ဒိယနိုင်ငံ ကလကတ္တားမြို့သို့ သွားရောက် ပညာသင်ယူခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဦးဘိုးနှစ်၏ဘခင် ဦးရွှေဆင်၏ညီဖြစ်သူ ဦးရွှေခင်သည် ပန်းတနော်မြို့၌ အချမ်းသာဆုံး စက်သူဌေး မြေပိုင်ရှင်ဖြစ်သည်။ ဦးရွှေခင်သည် တူဖြစ်သူ ဦးဘိုးနှစ်ကို ကလကတ္တား မြို့ ဟန်းတားကောလိပ် (HunterCollege)သို့ ပို့၍ ထိုခေတ် ဥပစာတန်းနှင့် ညီမျှသော အက်ဖ်အေ (F.A) စာမေးပွဲအောင်သည်အထိ ပညာသင်ကြားစေခဲ့သည်။ ထိုစာမေးပွဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှစ်သည် မြန်မာနိုင်ငံသို့ ပြန်လာ၍ မိတ္ထီလာ အရေး ပိုင်ရုံးတွင် စာရေးကြီးအဖြစ် အမှုထမ်းခဲ့သည်။ ဦးဘိုးနှစ် အိန္ဒိယမှ ပြန်လာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောအခါ အသက် ၂၂-နှစ်ရှိပြီ။ ဦးဘိုးနှစ်သည် မိတ္ထီလာ အရေးပိုင်ရုံး၌ စာရေးကြီးအလုပ်ဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနေရာမှ ဦးလေးဖြစ်သူ စက်သူဌေး ဦးရွှေခင်က ပြန်ခေါ်၍ မိမိ၏ဆန်စက်ကို လုံးဝ လွှဲအပ်ပြီး ကြီးကြပ်အုပ်ချုပ် လုပ်ကိုင်စေသည်။ ထိုအခါတွင် ဦးဘိုးနှစ်၏အသက်မှာ ၃၀-နှစ်ရှိပြီ။ အသက် ၃၅-နှစ်အရွယ်တွင် ဦးဘိုးနှစ်သည် ဒေါ်နန်းသောင်နှင့် လက်ထပ် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးဘိုးနှစ်နှင့် ဒေါ်နန်းသောင်တို့ လက်ထပ်ပြီး တစ်နှစ်အကြာ၊ ခရစ် ( သက္ကရာဇ် ၁၉၀၉ ခုနှစ်တွင် ဦးသန့်ကို ဖွားမြင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအချိန်က ဦးဘိုးနှစ်၏ အသက်မှာ ၃၆-နှစ်ရှိပြီး ဒေါ်နန်းသောင်ကား အသက် ၂၆ နှစ် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့် မွေးပြီး ၂-နှစ်အရွယ်ထိ အမည်နာမဆို၍ အတည်တကျ မမှည့်ပေးကြရသေး။ မိဘဆွေမျိုးများက ချစ်စနိုးဖြင့် ဝိုင်းဝန်းခေါ်ကြသော ငယ်နာမည်များသာ ရှိခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၁၁-ခုနှစ်တွင် သူရိယသတင်းစာတိုက်လီမိတက်ကို တည်ထောင်၍ သူရိယသတင်းစာ မြန်မာနိုင်ငံတွင် စတင်ထုတ်ဝေသည်။ ထိုအခါ ဦးဘိုးနှစ်သည် တစ်စုလျှင် ၁၊ (တစ်ဆယ်ကျပ်)ဖြင့် အစုငွေ နှစ်ရာကျပ်တိတိကိုသူရိယသတင်းစာတိုက်လီမိတက်သို့ ထည့်ဝင်လိုက်လေသည်။ ထို့ကြောင့် |သူရိယသတင်းစာကို ထွက်လျှင်ထွက်ချင်း ဦးဘိုးနှစ်အိမ်သို့ စာတိုက်မှ ပို့ပေးခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သူရိယသတင်းစာတွင် မြန်မာနိုင်ငံ၌ နာမည်ကျော် `နေသော မြင်းမူနယ်မှ မင်းလောင်း မောင်သန့်သတင်း ခေတ်စားလျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းလောင်းပေါ်ပြီ၊ မောင်သန့်ဟု ခေါ်သည် စသဖြင့် သတင်းစာထဲတွင်လည်း အကျယ်တဝင့် ရေးသားခဲ့သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူရိယသတင်းစာ၌ မင်းလောင်း မောင်သန့်သတင်းကို ဖတ်ရှုရသော ဦးဘိုးနှစ်နှင့် ဒေါ်နန်းသောင်တို့သည် မိမိတို့ ချစ်မငြီးသော သားဦးကလေးကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောကြာသားလည်းဖြစ်သည့်အတွက် မောင်သန့်ဟုပင် အမည်ခေါ်တွင်လိုက် ကြတော့သည်။ နှာတံပေါ်ပေါ်၊ အသားအရေဖြူစင်သန့်ရှင်းသော သားကြီးနှင့် မောင်သန့်ဆိုသောနာမည်မှာ အလွန်တရာမှပင် သင့်မြတ်သည်ဟု ထင်မိကြ၏။ မောင်သန့်နာမည်ပေးရခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ မင်းလောင်းမောင်သန့်ဆိုသူ၏ အကြောင်းကို သိသင့်သည်ထင်၏။ အနည်းငယ် ဖော်ပြလိုပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းလောင်း မောင်သန့်သည် ၁၉၁၀-ခုနှစ်တွင် စစ်ကိုင်းခရိုင် မြင်းမူမြို့မှ အင်္ဂလိပ်အစိုးရကို ပုန်ကန်သောင်းကျန်းခဲ့သည်။ သူ၏ပုန်ကန်မှုမှာ မအောင်မြင်ခဲ့။ နောက်ဆုံးတွင် နောက်လိုက်နောက်ပါ အချို့နှင့်အတူ အင်္ဂလိပ်အစိုးရ၏ လက်ရဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းလောင်း မောင်သန့်နှင့်အတူ တပ်သားများစွာ တစ်စုတစ်ဝေး ဖမ်းမိခဲ့သည်။ ထိုတပ်သားများထဲမှ ၄၃-ဦးမှာ ထင်ရှားသဖြင့် ရုံးတင် တရားစွဲဆိုခြင်း ခံရသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောင်းကျန်းထကြွသူ မင်းလောင်း မောင်သန့်နှင့် ဟပည့်လေးယောက် ' တို့မှာ ပုန်ကန်မှုဖြင့် သေဒဏ် အပြစ်ပေးခံရသည်။ ၂၅ ယောက်မှာ ထောင်တစ်သက် အပြစ်ဒဏ်ခံရသည်။ ၂ယောက်မှာ အမှုမထင်ရှား၍ လွှတ်လိုက်ရ၏။ ၂ယောက်မှာ ထောင်ထဲတွင်ပင် သေဆုံးသွား၏။ ကျန်လူများမှာမူကား အလုပ်ကြမ်းနှင့် ထောင်ဒဏ်အသီးသီး ကျခံသွားကြရလေသည်။ မင်းလောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့် ဇာဘ်သိမ်းသွားသော်လည်း မြန်မာလူထုမှာ နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်ကို ပုန်ကန်တော်လှန်ခဲ့သူအဖြစ် သူ့ကို သတိရ လေးစားလျက်ရှိခဲ့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့် အသက် ၅နှစ်အရွယ်သို့ ရောက်သောအခါ မိဘများဖြစ်သော ဦးဘိုးနှစ် ဒေါ်နန်းသောင်တို့က အိမ်နှင့် များစွာ မဝေးလှသော ဆရာကြီး ဦးဘဟန်၏ မြန်မာကျောင်းသို့ စာသင်ကြားရန် သွားရောက်အပ်နှံကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုခေတ်က မြန်မာစာသင်ကျောင်းဆရာကြီးများသည် မိမိတို့ ကျောင်းသို့ လာရောက်၍ ပညာသင်ကြားရန် အပ်နှံကြသော ကျောင်းသားများအား ဗေဒင်တွက်ချက်ကြည့်လေ့ရှိကြသည်။ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးများသည် ဗေဒင် တွက်ချက်မှုပညာကို အနည်းနှင့် အများ တတ်ကျွမ်းကြသည်သာ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်ကို မိခင် ဒေါ်နန်းသောင်ကိုယ်တိုင် ကျောင်းလာအပ်စဉ် ဆရာကြီး ဦးဘဟန်သည် တပည့်ကလေးငယ်တစ်ဦးထံမှ ကျောက်သင်ပုန်းနှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောက်တံကို ခေတ္တ ဆွဲယူလိုက်ပြီး မောင်သန့်ဇာတာကို တွက်ချက်၍ ကြည့်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးဘဟန်က “ဒေါ်နန်းသောင်... ခင်ဗျားသားရဲ့ဇာတာဟာ တိမ်ကောမယ့်ဇာတာမဟုတ်ဘူးဗျ။ ပညာဉာဏ် ထက်မြက်ပြီး ကမ္ဘာကျော်ကြားထင်ရှားမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ဖို့ရှိတယ်၊ သူငယ်ကို ဂရုစိုက်ပြီး ခင်ဗျားတို့ မွေးမြူပြုစုကြပေ တော့”ဟု ပြောဆိုဟောကြားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်ကလေးသည် စာကို အပတ်တကုတ် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူငယ်တန်းမှစ၍ စာကို အချိန်မှန်မှန် ကျက်မှတ်တတ်သော အလေ့အကျင့် ရှိခဲ့၏။ သူငယ်တန်း အောင်မြင်၍ နောင်နှစ်၌ ပထမတန်းသို့ မောင်သန့် တက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်က ပန်းတနော်မြို့တွင် ဗုဒ္ဓဘာသာကလျာဏယုဝအသင်းကြီး၏ ဝိုင်အမ်ဘီအေ (Y.M.B.A) အလယ်တန်းကျောင်း တည်ထောင်ဖွင့်လှစ်လျက် ရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ထိုကျောင်းမှာ ပန်းတနော်မြို့ တွင် ပထမဆုံး အင်္ဂလိပ်ဘာသာကို သင်ကြားပေးသော အင်္ဂလိပ်-မြန်မာ အလယ်တန်းကျောင်းလည်း ဖြစ်လေသည်။ ထိုခေတ်အခါအားဖြင့် လောကဓာတ်ကျောင်းဟုလည်း ခေါ်လေ့ရှိကြ၏။ မိဘများကလည်း မောင်သန့် သူငယ်တန်း အောင်၍ ပထမတန်း တက်ရသော အခါ ဝိုင်အမ်ဘီအေအလယ်တန်းကျောင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့၍ ပညာသင်ကြားစေ သည်။ မောင်သန့်၏ဘခင် ဦးဘိုးနှစ်သည် မိမိကိုယ်တိုင်ကပင် ကလကတ္တား ဟန်းတားကောလိပ်ထွက် တစ်ဦးပီပီ အင်္ဂလိပ်စာ သင်ကြားခြင်း၏ အကျိုး ကျေးဇူးကို သိနားလည်သည်။ အင်္ဂလိပ်ဘာသာ သင်ကြားတတ်မြောက်မှသာ ကမ္ဘာ့ဗဟုသုတနယ်မြေတွင် ကျင်လည်ကျက်စားနိုင်မည်ကို သိသည်။ ထို့ကြောင့် လည်း မောင်သန့်ကို ဝိုင်အမ်ဘီအေ အင်္ဂလိပ်ဘာသာသင် အလယ်တန်းကျောင်း သို့ ပြောင်းရွှေ့၍ ပညာသင်ကြားစေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်သည် ငယ်စဉ်ကပင် စာပေဗဟုသုတ လေ့လာလိုက်စားခြင်း၌ ဝါသနာထုံသည်။ မိမိဘခင် ဖတ်ရှုလေ့ရှိသော အင်္ဂလိပ်သတင်းစာ၊ သူရိယမြန်မာ သတင်းစာများကိုပင် ကောက်ယူဖတ်ရှုလေ့ရှိသည်။ ထိုခေတ်က မြန်မာလူမျိုး များထဲတွင် အင်္ဂလိပ်စာတတ် ရှားပါးလှသည်။ ထိုပြင် ကြေးနန်းစာများမှာ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့်သာ ရေးသားရမြဲဖြစ်သည်။ အိမ်နီးချင်းများသည် ရောက်ရှိ လာသော ကြေးနန်းစာများကို ဖတ်ရှုပေးရန် ဦးဘိုးနှစ်ထံ လာပေးကြသည့် အခါတွင် မောင်သန့်က အရင်ဦးစွာ မိမိ တတ်သမျှ ဖတ်ရှုပြီး မြန်မာဘာသာ ပြန်ဆိုပေးလေ့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသားဖြစ်သူ၏ စာပေဗဟုသုတ လိုက်စားမှုကို မြင်ရသောအခါ မိဘ များမှာ ဝမ်းသာ၍မဆုံး တပြုံးပြုံးပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၂။ စာပေ ဝါသနာရှင်ကလေး\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်သည် အသက် ၉-နှစ်အရွယ်တွင် စတုတ္ထတန်းသို့ တက်ရောက် ၍ ဝိုင်အမ်ဘီအေအလယ်တန်းကျောင်းမှာပင် ပညာကို ဆက်လက်သင်ကြား လျက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဘခင်ဦးဘိုးနှစ်၏ အိမ်ဦးခန်းမှ မှန်ဘီရိုထဲရှိ  သားရေဖုံးစာအုပ်များကို မောင်သန့် ယူငင်ဖတ်ရှုလေ့လာတတ်နေပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်သည် ရှေးမြန်မာစာဆိုတော်များ ရေးခဲ့သော ပျို့ကဗျာ၊ မော်ကွန်း စသော ရှေးမြန်မာစာပေများကို ကျောင်းစာ ကျက်မှတ်ချိန်မှ ပြင်ပ အချိန်များတွင် လေ့လာမှတ်သားတတ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ရှင်မဟာရဋ္ဌသာရ၊ ရှင်မဟာသီလဝံသမှစ၍ နတ်သျှင်နောင်၊ နဝဒေးအလယ်၊ လှိုင်ထိပ်ခေါင်တင် နှင့် မြဝတီမင်းကြီး၊ စလေဦးပုညအဆုံး၊ မြန်မာစာပေသမိုင်းဝင် စာဆိုတော် ကြီးများ၏ လက်ရာ အားလုံးလိုလိုပင် မောင်သန့် ဖတ်ရှု မြည်းစမ်းပြီးဖြစ်နေ ပေပြီ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်တို့အိမ်မှာ ပျဉ်ထောင်-ပျဉ်ခင်း-သွပ်မိုး၊ လေးပင်အိမ် ဖြစ် သည်။ အိမ်ရှေ့တွင် အုန်းပင်၊ မာလကာပင်များ ရှိသည်။ ခြံဝင်းထဲ၌ပင် စပယ်ခြုံလည်း ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညနေခင်း နေဝင်ရီတရောအချိန်များတွင် မောင်သန့်သည် အိမ်ဝင်းတံခါး အနီးရှိ မာလကာပင်ကို မှီပြီး သင်းပျံ့ပျံ့မွှေးလှသော စပယ်ခြုံမှ ပန်းရနံ့ကို ရှူးရင်း မိမိ ကြီးလာလျှင် စာရေးဆရာကြီး လုပ်မည်ဟု စိတ်ကူးဖြင့် မြူး နေတတ်သည်။ ထိုသို့ စိတ်ကူးရင်း မိမိ ဖတ်ထားသော ရှေးမြန်မာစာပေများ ကိုပါ ပြန်၍တွေးတောမိသည်။ အလွမ်းအရွှန်း၊ သဘာဝအဖွဲ့ စာပေများတွင်စလေဦးပုည၏ ဟာသပြွန်းသော စာပေအဖွဲ့ အဖွဲ့ များကို ကလေးတို့ဘာဝ မောင်သန့်က နှစ်သက်မိသည်။ သို့သော် အသက်ရင့်လာ၍ တွေးခေါ်ရှုမြင် တတ်လာသောအခါတွင် နက်နဲသော အဖွဲ့အနွဲ့များပါသည့် ရှင်မဟာရဋ္ဌသာရ၊ ရှင်မဟာသီလဝံသနှင့် နတ်သျှင်နောင်၊ နဝဒေး၊ မြဝတီ ဦးစတို့၏ စာပေများကို တန်ဖိုးထားရမှန်း သိလာခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်သည် ပန်းချီရေးဆွဲခြင်းကိုလည်း ငယ်စဉ်ကပင် အထူးဝါသနာ ထုံခဲ့၏။ ဖခင်ဖြစ်သူ ဖတ်ရှုသော အင်္ဂလိပ် မြန်မာ စာနယ်ဇင်းများမှ ပန်းချီ ဆရာမျိုးစုံတို့၏ အရုပ်များ ပန်းချီကားများကို ပြန်၍ကူးဆွဲလေ့ရှိရာမှ ပန်းချီ ဆွဲဝါသနာမှာ တစ်စတစ်စ တိုးပွားလာခဲ့၏။ မောင်သန့်သည် မိမိ ပညာသင် ကြားနေသော ကျောင်းပုံစံ၊ မိမိ၏အိမ်ပုံစံ၊ မိမိညီကလေးများ၏ပုံတို့ကို ရေး ဆွဲ လေ့ကျင့်နေတတ်သည့်အခါလည်း ရှိလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်၏ ငယ်စဉ်ကျောင်းသားဘဝက ထူးခြားသော အကျင့်အမူ တစ်ခုမှာ ကျောင်းတွင် မုန့်ပဲသွားရည်စာများ ဝယ်စားသောအကျင့်၊ မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအကျင့်မှာ မိဘများက အထူးတလည် သွန်သင်ကြပ်မတ်ရခြင်း မရှိပါဘဲနှင့် မောင်သန့်ကိုယ်တိုင်က ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျင့်ကောင်းတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်သည် အသက် ၁၂-နှစ်အရွယ်ကစ၍ အင်္ဂလိပ်စာရေးဆရာ ကြီး ရှိတ်စပီးယားနှင့် နာမည်ကျော် စုံထောက်စာရေးဆရာ ကိုနှင်းတို့၏ ဝတ္ထုများကို သဲကြီးမဲကြီး ဖတ်ရှုခဲ့သည်။ ဘခင်ဖြစ်သူ၏ စာအုပ်စင်မှ စာအုပ်များကို မွှေနှောက် 'ရှာဖွေ၍ ကြိုက်သည့်စာအုပ်များကို စွဲစွဲမြဲမြဲ ဖတ်လေ့ရှိခဲ့သည်။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသည်ကပင် မောင်သန့်၏ အင်္ဂလိပ်ဘာသာ အရေးအဖတ် ကျွမ်းကျင်မှုတွင် အထောက်အကူတစ်ခုဖြစ်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်သည် ငယ်စဉ်ကစ၍ လက်ရေးကို ပိသလှပအောင် ရေးရန် ဝါသနာပါသူဖြစ်ခဲ့သည်။ သွယ်လျသောလက်ချောင်းကလေးများမှာ အနုပညာ သမား အနုပညာစိတ်ထားရှိသူဖြစ်ကြောင်းကို ဖော်ပြလျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလက်ရေးလက်သား သေသပ်လှပခြင်းသည် လူ၏စရိုက်အကျင့်နှင့် တိုက်ရိုက် သက်ဆိုင်ပေသည်။ လက်ရေး လှပသေသပ်သူတစ်ဦးသည် အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ရာတွင်ဖြစ်စေ၊ စာကျက်မှတ်ရာတွင်ဖြစ်စေ၊ စကား ပြောရာတွင်ဖြစ်စေ သပ်ရပ်တိကျ၍ မည်သည့်ကိစ္စမဆို ကြိုးစားမှု အမြဲရှိတတ် ပေသည်။ ကလေးဘဝကပင် လက်ရေးကို သေသပ်လှပအောင် ရေးသားခြင်းမှာ မောင်သန့်၏ ထူးခြားသည့်အလေ့တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိဘများမှာ စက်ပိုင်ရှင် မြေပိုင်ရှင်များဖြစ်၍ သားဦး မောင်သန့်အား ချစ်မြတ်နိုးသည်လည်း ဖြစ်ရကား မုန့်ဖိုး ခပ်များများ ပေးတတ်သည်။ မောင်သန့်သည် ပေးထားသော မုန့်ဖိုးကို မသုံးပေ။ နေ့လယ် မုန့်စား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းဆင်းလျှင် မိမိအိမ်သို့သာ အမြန်ရောက်အောင် ပြန်လာပြီး နေ့လယ် ထမင်းစားတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၂၀-ပြည့်နှစ်တွင် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် သပိတ်ကြီးမှောက်ခဲ့ရာမှ မြန်မာတစ်ပြည်လုံးတွင် အမျိုးသားကျောင်းများ မှိုလိုပေါက်ခဲ့သည်။ ပန်းတနော် မြို့တွင်လည်း မြို့မျက်နှာဖုံး နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်ကြီးများ ဖြစ်ကြသော ဦးဘိုးသန့်၊ ဦးထွန်းဝင်း စသော လူကြီးတို့၏ ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်မှုဖြင့် အမျိုးသား အထက်တန်းကျောင်းကို ၁၉၂၁-ခုနှစ်တွင် စတင် တည်ထောင် ခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၂၂-ခုနှစ်တွင် မောင်သန့်သည် ဝိုင်အမ်ဘီအေအလယ်တန်းကျောင်းမှ သတ္တမတန်း အောင်မြင်ပြီးနောက် အမျိုးသားအထက်တန်းကျောင်းသို့ ပြောင်း ရွှေ့ ပညာသင်ကြားခဲ့ရလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့် ၁၄-နှစ်သားတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ ညီ များနှင့်အတူ ရှင်ပြုမင်္ဂလာ ပြုလုပ်ခဲ့လေ၏။ မောင်သန့်နှင့်အတူ သင်္ကန်း ဆီးကြသူတို့မှာ မောင်သန့်၏ညီ မောင်ခန့်နှင့် မောင်သောင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုစဉ်က ညီအငယ်ဆုံး မောင်တင်မောင်မှာ အသက်ငယ်သေး၍ အစ်ကိုများ နှင့်အတူ သင်္ကန်းဆီးခြင်းမပြုပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်တို့ ရှင်ပြုသော ကျောင်းတိုက်မှာ ပန်းတနော် အနောက်ပိုင်းရှိ တံတားဦးကျောင်းတိုက်ဖြစ်သည်။ တံတားဦးကျောင်းတိုက်မှာ မောင်သန့်၏မိဘ များဖြစ်ကြသော ဦးဘိုးနှစ် ဒေါ်နန်းသောင်တို့ ကိုးကွယ်သော ဆရာတော် ဦးဥတ္တမ ကျောင်းထိုင်သည့် ကျောင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းတိုက်ကြီးမှာ ကျယ်ဝန်းသန့်ပြန့်၍ သစ်ပင်ဝါးပင်များ အုပ်အုပ် ဆိုင်းဆိုင်းနှင့် အလွန်ကြည်နူးသာယာဖွယ် ကောင်းလှ၏။ ပန်းတနော်မြို့တစ်မြို့လုံးကပင် ဆရာတော်ဦးဥတ္တမကို အထူးကြည်ညိုဆည်းကပ်ကြသည်။ ဆရာတော်ဦးဥတ္တမ၏ သီလဂုဏ်၊ သမာဓိဂုဏ်၊ ပညာဂုဏ်တို့ကြောင့်ပင် မြို့နေလူထုသည် ဦးဥတ္တမကိုယ်တော်ကြီးကို အထူးကြည်ညိုသဒ္ဓါပွားကြခြင်း လည်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးဘိုးနှစ် ဒေါ်နန်းသောင်တို့မှာ ဆရာတော် ဦးဥတ္တမ၏ ပစ္စည်းလေးပါး ဒါယကာရင်းဖြစ်ကြလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်ကို ညီနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ရှင်ပြုရာတွင် ပန်းတနော်မြို့ပေါ်၌ အခမ်းနားကြီးကျယ်ဆုံး ရှင်ပြုမင်္ဂလာပွဲဖြစ်ခဲ့သည်။ မောင်သန့်၏မိဘများ ဖြစ်ကြသော ဦးဘိုးနှစ်၊ ဒေါ်နန်းသောင်တို့မှာ တောင်သူလယ်သမားများနှင့် ဆက်ဆံနေရသူများ ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ပန်းတနော်ဝန်းကျင်ဒေသရှိကျေးရွာ အများမှ တောင်သူလယ်သမားမိသားစုများ စည်ကားစွာ လာရောက်ကြသည်။ ဦးဘိုးနှစ်သည် မြေပိုင်ရှင် စက်ပိုင်ရှင်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ဗုဒ္ဓဘာသာကို ကိုင်းရှိုင်းရိုသေသူဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ တောင်သူလယ်သမား ဆင်းရဲသား များနှင့် ငွေကြေးကိစ္စ၊ စပါးသီးနှံကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ ဆက်ဆံရာတွင် ငွေကြေးအနှစ်နာအဆုံးရှုံးခံ၍ ဆက်ဆံတတ်သည်။ လူမုန်း အလွန်နည်းအောင် လည်း နေတတ်သူဖြစ်လေ၏။ ထို့ကြောင့်ပင် မောင်သန့်တို့ ရှင်ပြုမင်္ဂလာ အခမ်းအနားမှာ မြို့ပေါ်ရှိ ဆွေမျိုးများ၊ မြို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိတ်ဆွေသင်္ဂဟများ ဖြင့် အလွန်စည်ကားခဲ့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်နှင့် ညီနှစ်ယောက်တို့သည် ရက်သတ္တတစ်ပတ်မျှ သင်္ကန်း ဆီးကြသည်။ မောင်သန့်သည် သင်္ကန်းဆီးသော ၇-ရက်မျှအတွင်း ညီနှစ်ယောက် နှင့်အတူ မြို့ထဲရှိ ဆွေမျိုးအသိမိတ်သင်္ဂဟများထံသို့ နံနက်ခင်း ဆွမ်းခံထွက် သည်။ မောင်သန့်တို့ ညီအစ်ကို ဆွမ်းခံရာမှ ပြန်လာသောအခါတွင် သ\" မှာ မို့မောက်ပြည့်လျှံ၍ ပြန်လာရသည်ချည်းဖြစ်၏။ ထိုမျှပင် သူတို့ညီအစ်ကို တစ်စုအား စေတနာသဒ္ဓါတရား ထားကြလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်၏ရုပ်ရည်မှာ သင်္ကန်းနှင့် အလွန်ပင် တင့်တယ်လိုက်ဖက် ရှိလှသည်။ ဖြူသောအသား၊ ဘောက်ပိုင်းစက်၍ ကြည်လင်သော မျက်လုံး၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင့်တင်းခိုင်မာသော ကိုယ်ဟန်သည် သင်္ကန်းအဝါရောင်ဖြင့် ဆိုပါက အလွန်ကြည်ညိုဖွယ် ကိုရင်တစ်ပါး ဖြစ်နေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရက်သတ္တတစ်ပတ်မျှ သင်္ကန်းဘောင်တွင် နေထိုင်ရင်း မောင်သန့်သည် အခြားကိုရင်ကျောင်းသားများနှင့် ရောနှော၍ ပျော်ရွှင်ရယ်မောနေလေ့မရှိပေ။ ဆရာတော်ဘုရားထံတွင် ပါဠိစာပေကို ဆည်းကပ်လေ့လာသည်။ အခြားကိုရင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းသားတို့နှင့်အတူ ကျောင်း၏ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ်တို့ကိုလည်း စုပေါင်း၍ နေ့ညဉ့်မပြတ် ပြုခဲ့ပေသည်။ ဤသို့ဖြင့် ၇ရက်ပြည့်သောနေ့တွင် မောင်သန့်တို့ ညီအစ်ကိုသုံးယောက် ကိုရင်လူထွက်ကြရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်၏ဘခင်ဖြစ်သူ ဦးဘိုးနှစ်မှာ သားသမီးများကို အလွန်မြတ်နိုး ယုယသူဖြစ်သည်။ သားသမီးများ စားချင်သည်ဆိုလျှင် ဘာမဆို ဝယ်ကျွေးရမှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျေနပ်သည်။ စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးသူများ ဖြစ်ကြသောကြောင့်လည်း မောင်သန့် သည် ငယ်စဉ်က ချို့ချို့တဲ့တဲ့ မနေရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးဘိုးနှစ်မှာ ခေတ်ပညာတတ်တစ်ဦးဖြစ်၍ အိမ်တွင် အစားအသောက် | ကို အတက်တန်းကျကျ စားသောက်၍ သားများကိုလည်း နိုင်ငံခြားမှလာသော မုန့်နှင့် အဖျော်ရည်များကိုသာ စားသောက်စေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုခေတ်က နာမည်ကြီးဖြစ်သော ဟန်းတလီနှင့် ပါးလမားဘီစကွတ်မုန့် များမှာ အထက်တန်း စားသောက်ဖွယ်ကို နှစ်သက်သော အိမ်တိုင်းတွင် ရှိခဲ့ ၏။ မောင်သန့်တို့အိမ်တွင်လည်း ယင်းဘီစကွတ်မုန့်များကို အမြဲဝယ်ယူထား လေ့ရှိသည်။ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော်... မောင်သန့်တို့ ညီအစ်ကိုတစ်စုသည် နိုင်ငံခြားမုန့်များထက် မြန်မာမုန့်များကို ပိုမိုနှစ်သက်ကြသည်။ မြန်မာမုန့်များဖြစ်ကြသော မုန့်စိမ်းပေါင်း နှင့် မုန့်ပြားသလက်မုန့်များကို အသည်းစွဲဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ မိခင်က အိမ်တွင် သားများ စားရန်မုန့်များကို လုပ်ကျွေးလေ့ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးဘိုးနှစ်သည် စားကောင်းသောက်ဖွယ်ကို ကြိုက်နှစ်သက်၏။ သူသည် တပည့်လက်သား အများနှင့် နေသူဖြစ်၍ ခိုင်းစရာလူတွေ တလှေကြီး ရှိ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော်လည်း သူ စားချင်သော အစားအစာရှိလျှင် ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်စားရမှ လည်း ကျေနပ်သူ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးဘိုးနှစ်သည် ထမင်း ဟင်း အချက်ကောင်းသူ ဖြစ်၏။ သူသည် သူ၏ သားများအား ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထမင်းဟင်းများ ချက်ကျွေးရသည်ကို အလွန်ကျေနပ်သည်။ အလုပ် အားလပ်သောရက်များ၊ အခါကြီးရက်ကြီးများ ဆိုလျှင် ဦးဘိုးနှစ်သည် မိသားစု အထူးစားပွဲအတွက် ထမင်းဟင်းများကို ကိုယ်တိုင် စီမံနေလေ့ရှိတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးဘိုးနှစ် ကိုယ်တိုင် ချက်သော အုန်းထမင်းနှင့် ကြက်သားဟင်း၊ ဆိတ်သားဟင်းများမှာ စား၍အလွန်အရသာရှိသည်။ သားလေးယောက်နှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့ ပျော်ပျော်ပါးပါး စားသောက်နေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဦးဘိုးနှစ်မှာ အလွန်သဘောကျလျက် ရှိနေတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးဘိုးနှစ်၏ဇနီး ဒေါ်နန်းသောင်မှာ အမဲသားကို ရာသက်ပန် လှူထား | သူဖြစ်လေသည်။ ဒေါ်နန်းသောင် အပျိုဘော်ဝင်စအရွယ် ၁၂၆၀-ပြည့်နှစ် တွင် ပန်းတနော်သို့ လယ်တီဆရာတော် ဦးဉာဏ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ဆရာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတော်က နွားတိရိစ္ဆာန်များမှာ လူများ၏ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သည် ဟု ဟောကြားခဲ့ပြီး အမဲသားမစားရန် အလှူခံခဲ့သည်။ ဒေါ်နန်းသောင် အပျို ဖော်ဝင်စ၌ ဆရာတော်၏ အဆုံးအမတွင် တည်ခဲ့ပြီး အသက်ထက်ဆုံးပင် အမဲသား မစားတော့ရန် ဆရာတော်ထံ လှူလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးဘိုးနှစ်မှာ အမဲသားငါး အလွန်ကြိုက်နှစ်သက်ကြောင်း သိရသော ကြောင့် ဒေါ်နန်းသောင်မှာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကြိုက်နှစ်သက်သော အမဲသားကို ချက်၍ကျွေးခဲ့ရ၏။ ဒေါ်နန်းသောင်မှာ ယနေ့ထိပင် အမဲသားကို မစားဘဲနေသူ ဖြစ်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုစဉ်က ဦးဘိုးနှစ် ဒေါ်နန်းသောင်တို့အိမ်တွင် အိမ်ဖော် ၂-ဦး ရှိနေ ခဲ့သည်။ သို့သော် ဒေါ်နန်းသောင်သည် အိမ်မှုကိစ္စအဝဝကို အိမ်ဖော်များအား လွဲအပ်ထားသူမဟုတ်ပေ။ အိမ်မှုကိစ္စအဝဝကို မိမိကိုယ်တိုင် ကိုယ်ဖိရင်ဖိ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆောင်ရွက်ရမှ ကျေနပ်သော အိမ်ထောင်ရှင် အမျိုးသမီးကောင်းလည်း ဖြစ် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်တို့ ကျောင်းသားဘဝက ပန်းတနော်မြို့တွင် ထူးချွန်သော သူငယ်ကလေးတစ်ယောက် ပေါ်ထွန်းခဲ့သည်။ ပန်းတနော်မြို့တွင် ယွန်းကျောင်း စာသင်တိုက်ကြီး၏ ကျောင်းထိုင် တိုက်အုပ်ဆရာတော်မှာ ဆရာတော် ဦးရာဇိန္ဒ ကိုယ်တော် ဖြစ်သည်။ ဆရာတော် ဦးရာဇိန္ဒ ပျံလွန်ပြီး ၆-နှစ်ခန့် | အကြာ၌ ပန်းတနော်တွင် အသက် ၅နှစ်ရွယ် ဓမ္မကထိက မောင်ထွန်းကြိုင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု အမည်တွင်သော လူငယ် လူထူးလူဆန်းကလေး ပေါ်လာသည်။ ၁၉၂၁ခုနှစ်က ဖြစ်သည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အသက် ၅ နှစ်သာ ရှိသေးတယ်။ ပိဋကတ်သုံးပုံကို အာဂုံ ဆောင်နိုင်သတဲ့” ထိုသတင်းကို ပန်းတနော်မြို့သူမြို့သားများ အားလုံး . ဂရုတစိုက် ပြောနေလေ့ရှိတော့သည်။ မြို့လူထုအဆိုအရမူ မောင်ထွန်းကြိုင်မှာ ပျံလွန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတော်မူသော ဆရာတော် ဦးရာဇိန္ဒဝင်စားသူ ဖြစ်သဖြင့် ပိဋကတ်သုံးပုံကို မသင်ကြားရဘဲ အာဂုံဆောင်နိုင်သူ ဖြစ်လေသည်။ မောင်ထွန်းကြိုင်ကလည်း ထူးပေဆန်းပေ၏။ ကျမ်းစာအုပ်များကို တည့်တည့် မဖတ်၊ အထက်အောက် ပြောင်းပြန် ဖတ်ရှုလေ့ရှိသည်။ စာကို မသင်ဘဲနှင့် တတ်ကျွမ်းနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်သည် မိမိမြို့တွင် အထူးတလည် ပေါ်လာသော နိုင်ငံကျော် | ဓမ္မကထိက ၅နှစ်သားလေး မောင်ထွန်းကြိုင်၏ပညာကို အထူးအားကျမိသည်။ ပညာချွန်သော မောင်ထွန်းကြိုင်၏သတင်းကို လူအများ အမှတ်တရ ပြောဆို နေသံ ကြားရသောအခါ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ပညာတော်သူတစ်ယောက် ဖြစ် စေမည်ဟု သန္နိဋ္ဌာန်ချမှတ်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့် အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးဘိုးနှစ်သည် ၉၆ပါးသော ရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန်အနိစ္စ ရောက်သွားရှာလေသည်။ ဦးဘိုးနှစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကွယ်လွန်အနိစ္စရောက်သွားသဖြင့် မောင်သန့်တို့မိသားစုမှာ များစွာ အားငယ် | သွားကြရသည်ဖြစ်သော်လည်း ရှေ့သို့ ဘဝခရီးကို ဆက်လျှောက်ရေးအတွက် - မူကား ပူပန်သောကရောက်စရာ ဘာမျှမရှိပါပေ။ ဦးဘိုးနှစ်သည် မောင်သန့် တို့ မိသားစုအတွက် စီးပွားရေးတွင် မျက်နှာမငယ်စေရအောင် အိမ်မြေ၊ ခြံ မြေ၊ လယ်မြေများမှအစ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ထားရစ်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43834501824661,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_444c2720-af3c-4d32-876f-e731421d500a.jpg?v=1730272906"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်စိန်တင်-ကမ္ဘာငြိမ်းချမ်းရေးဗိသုကာ-ဦးသန့်-၂","title":"ကမ္ဘာငြိမ်းချမ်းရေးဗိသုကာ ဦးသန့် (၂)","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၅။ အမျိုးသားကျောင်းအုပ်ကြီး ဦးသန့်\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းတနော်မြို့ အမျိုးသားအထက်တန်းကျောင်းတွင် အထက်တန်းပြ ဆရာအဖြစ် အမှုထမ်းရသော ဦးသန့်၏ဘဝမှာ များစွာ ပျော်ရွှင်ကျေနပ်ခဲ့သည်။ ဦးသန့်သည် မူလကပင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာပေဝါသနာပါသူဖြစ်ခြင်းကြောင့် တပည့်များအား စာပေပို့ချသင်ကြားပေးခြင်းကို များစွာ ပျော်ရွှင်မိသည်။ ကျောင်းဆရာ အလုပ်မှာ ကုသိုလ်လည်းရ ဝမ်းလည်းဝ ဆိုသကဲ့သို့ အတ္တဟိတ-ပရဟိတ နှစ်မျိုးနှစ်ဝ အကျိုးပေးသောအလုပ်လည်း ဖြစ်သည်ဟု ယူဆသည်။ ထိုအချိန်က အင်္ဂလိပ်လက်အောက်ခံ မြန်မာနိုင်ငံ၏ နောင်တစ်ခေတ် သားကောင်းကြယ်ပွင့် ကလေးများကို အရောင်လက်စေရန် ပွတ်တိုက်အမွန်းတင်ရသောကျောင်းဆရာ ဘဝတွင် စေတနာအပြည့်နှင့် ဦးသန့် မွေ့လျော်ခဲ့သည့်အချိန်အခါလည်း ဖြစ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့် ကျောင်းဆရာအဖြစ် အမှုထမ်းနေချိန်သည် မြန်မာနိုင်ငံတွင် “ခေတ်စမ်းစာပေ'ဆိုသော အမည်ဖြင့် လူငယ်ပညာတတ် စာရေးဆရာတစ်စုက စာပေအရေးအသား နည်းသစ်ထွင်နေကြသော အချိန်လည်း ဖြစ်သည်။ ခေတ်စမ်းစာပေကို ခေါင်းဆောင် တီထွင်၍ မြေစမ်းခရမ်းပျိုးကြသူများတွင် ဆရာကြီး ဖာနီဗယ်၏ ဂန္တလောကမဂ္ဂဇင်းအသိုင်းအဝိုင်းမှ စာရေးဆရာ လူငယ် တစ်စုလည်း ထိပ်ဆုံးမှ ပါရှိခဲ့လေသည်။ ထို့ပြင် အခြားစာနယ်ဇင်းပေါင်း များစွာလည်း ပေါ်ထွက်လာလိုက် ပျောက်ကွယ်သွားလိုက်နှင့် မြန်မာစာပေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောကတွင် စာနယ်ဇင်းများ အလှုပ်ရှားဆုံးအချိန်လည်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဦးသန့်သည် စာပေဆောင်းပါးများ စတင်ရေးသား၍ ဂန္ထလောကအပါအဝင် မဂ္ဂဇင်းများ၊ ဂျာနယ်များသို့ ပို့သည်။ စာပေဝါသနာအရ အနှစ်နှစ်အလလ လေ့လာခဲ့သူတစ်ဦးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ဦးသန့်၏စာပေလက်ရာများမှာ စာနယ်ဇင်းတို့တွင် အပယ်ခံရသည်ဟူ၍ မရှိလှပေ။ ရွေးချယ်ဖော်ပြခြင်း ခံရ သည်က များသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်သည် မိမိ၏ကလောင်နာမည် “သီလဝ'နှင့် မိမိ ရေးသားသော စာပေကို ပုံနှိပ်စာလုံးအဖြစ် တွေ့ရသော ဦးသန့်အဖို့ စာရေးဆရာ သန္ဓေမျိုးစေ့ စတင်တည်ပျိုးခဲ့သောအချိန်ဟုလည်း ဆိုနိုင်ပေသည်။ ဦးသန့်သည် ၁၉၂၉ခုနှစ်မှ ၁၉၃၀-ခု နှစ်ကုန်အထိ အထက်တန်းပြဆရာအဖြစ် ၂-နှစ် လုပ်ဆောင် ခဲ့ပြီးနောက် မြန်မာနိုင်ငံ အစိုးရပညာရေးဌာနမှ ကျင်းပပြုလုပ်သော အထက် တန်းဆရာဖြစ် စာမေးပွဲကို ဝင်ရောက်ဖြေဆိုခဲ့သည်။ ထိုစာမေးပွဲတွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းဆရာလောက၌ ဦးသန့် တွေ့ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံဗဟုသုတနှင့် စာတွေ့ ကျက်မှတ်ထားသော ပညာဗဟုသုတနှစ်မျိုး၏ အကျိုးကျေးဇူးမှာ သိသာထင်ရှားလာခဲ့သည်။ ဦးသန့်သည် မြန်မာတစ်ပြည်လုံး၌ ပထမရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းဆရာအဖြစ် အမှုထမ်းနေစဉ်က ဦးသန့်ကို တပည့်ကျောင်းသူကျောင်း သားများက အထူးချစ်ခင်လေးစားကြပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမျိုးသားအထက်တန်းကျောင်းတွင် ဆရာသန့်ဆိုလျှင် ကျောင်းသား တိုင်းက ချစ်ခင်သည်။ စာပေသင်ကြားပြသမှုတွင် စေတနာ အလေးထားသူ ဖြစ်သည့်အပြင် ပြုံးရွှင်ဖော်ရွေစွာ ရှိတတ်သောသူ၏အမူအကျင့်သည် လူတိုင်း ချစ်ခင်လေးစားစေသည့် အဓိကအချက်ပင် ဖြစ်ပါပေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဦးသန့်သည် ရန်ကုန်မြို့ အမျိုးသားပညာရေးကောင်စီ (Council of National Education) အဖွဲ့ကြီး၏ အမှုဆောင်ကော်မီတီတွင် ပါဝင်၍ အမျိုးသားပညာရေး ကြီးပွားတိုးတက်ရေးကောင်စီ (CNE)မှ ထုတ်ဝေသော (National Educationist) soup soujeaus:opco:onec:opecuali အခါအခွင့်သင့်တိုင်း ဆောင်းပါးများ ပါဝင်ရေးသားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုမဂ္ဂဇင်းကို ယင်းခေတ်က အမျိုးသားပညာရေး ခေါင်းဆောင်ကြီး များဖြစ်ကြသော အမျိုးသားပညာဝန် ဦးဖိုးကျား၊ ဦးစိုးဝင်း၊ နေရှင်နယ် ဦးမြင့် စသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ဦးစီးထုတ်ဝေနေခြင်းဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူရိယနှင့် မြန်မာ့အလင်းမဂ္ဂဇင်းများထဲတွင်လည်း ဦးသန့်သည် စာပေ ဆောင်းပါးများ ရေးသားခဲ့သည်။ ဂန္ထ လောကမဂ္ဂဇင်းတွင်ကား ဦးသန့်သည် အင်္ဂလိပ်ဘာသာ၊ မြန်မာဘာသာများဖြင့် စာပေဆောင်းပါးကဗျာများကို ၁၉၃၀ ခုနှစ်မှစ၍ အဆက်မပြတ် ရေးခဲ့သည်။ ဦးသန့်၏ချစ်မိတ်ဆွေ ဦးနုသည် ပန်းတနော်မြို့တွင် ကျောင်းဆရာလုပ်ရင်း ဖူးစာရှင်ကို တွေ့လေသည်။ ဦးနု နှင့် ချစ်ကြိုက်နေသူမှာ ပန်းတနော်အမျိုးသားအထက်တန်းကျောင်း အုပ်ချုပ် ရေးကော်မီတီဥက္ကဋ္ဌ ဆန်စက်ပိုင်ရှင် ဦးအောင်ငြိမ်း၏သမီးဖြစ်သူ ဒေါ်မြရီ ဖြစ်လေသည်။ ဦးနှင့် ဒေါ်မြရီတို့ ချစ်ကြိုက်နေကြသော်လည်း နီးဖို့ရာမမြင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပေ။ ဦးနုမှာ ထိုစဉ်က ငွေကြေးချမ်းသာသူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေရာ ' ဒေါ်မြရီ၏ မိဘများမှာ ဦးနုနှင့် သမီးဖြစ်သူတို့ကို မည်သို့မှ သဘောမတူနိုင် ဖြစ်လေသည်။ ။တစ်နေ့တွင် ဒေါ်မြရီသည် မိဘများအိမ်မှ ထွက်ပြေးလေသည်။ ဒေါ်မြရီက ဦးနုနေသောအိမ်သို့ ထွက်ပြေး၏။ သို့သော်... ဦးနုမှာ ဝါးခယ်မ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့ရှိ မိဘများဆီသို့ ပြန်နေခိုက်ဖြစ်၍ လွဲနေ၏။ ထိုအချိန်တွင် ဒေါ်မြရီ၏ မိဘများမှာ ရဲဌာနာသို့ သွား၍ သမီးဖြစ်သူသည် လက်ဝတ်လက်စားများ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခိုးယူထွက်ပြေးသွားကြောင်းဖြင့် တိုင်ကြားအမှုဖွင့်လေသည်။ ဒေါ်မြရီသည် ပန်းတနော်မြို့နှင့် ငါးမိုင်ကွာ တော်တရရွာ ဆန်စက်ပိုင်ရှင် ဦးဘိုးရင်၏တိုက်၌ ပုန်းအောင်း၍ နေပြီး ဦးနု၏လူများက ဦးနုကို အမြန် လိုက်၍ ခေါ် ကြသည်။ ဦးနုသည် မော်တော်ဘုတ်ဖြင့် ပြန်လာ၍ ဒေါ်မြရီနှင့် တွေ့ပြီးလျှင် ချစ်သူနှစ်ဦး ရန်ကုန်သို့ ပြေးကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးနုနှင့် ဒေါ်မြရီတို့ကို သမီးရှင်မိဘများက နောင်အခါတွင် သဘောတူ လက်ထပ်ပေးသော်လည်း ဦးနုသည် ပန်းတနော်သို့ မပြန်တော့ပေ။ ဦးနု၏\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းအုပ်ကြီးရာထူးကို ဦးသန့်ကလွှဲယူရသည်။ ယခုအခါတွင် ဦးသန့်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းအုပ် (Superintendent) ရာထူးနှင့် ကျောင်းဆရာကြီးရာထူး (HeadMaster) ရာထူးများကိုပါ ပူးတွဲ၍ဆောင်ရွက်ရလေသည်။ ဦးသန့်ကို ရန်ကုန်ရောက် ဦးနုက ဖိတ်ခေါ်ပြီးလျှင် ထိုစဉ်က အမျိုးသားလှုပ်ရှားမှုများ တွင် ပါဝင်ဆောင်ရွက်နေသော ကိုအောင်ဆန်းနှင့် မိတ်ဆက်ပေးသည်။ ဦးနု သည် ယခုအခါတွင် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်သို့ ဆက်လက် တက်ရောက်ပြီး ဥပဒေပညာများ သင်ယူနေ သာအချိန်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်သည် ရန်ကုန်သို့ မကြာခဏဆိုသလို သွားနေရသည်။ မြန်မာ နိုင်ငံ ကျောင်းသုံးစာအုပ်ကော်မီတီ၊ အမျိုးသားပညာရေးကော်မီတီ၊ ကျောင်း အုပ်ဆရာကြီးများ အသင်း၏ အစည်းအဝေးပွဲများသို့ တက်ရောက်ရန် ဖြစ်၏။ ဦးသန့်သည် ထိုအချိန်က မည်သည့်နိုင်ငံရေးပါတီနှင့်မျှ ဆက်သွယ် ခြင်းမရှိပေ။ သူသည် နိုင်ငံ၏အရေးအခင်းများကို ဆောင်ရွက်ရန် ဝါသနာ ကြီးသူဖြစ်သော်လည်း နိုင်ငံရေး အယောင်ဆောင်၍ လက်သီးလက်မောင်း တန်းပြီး လုပ်ချင်ရာလုပ်နေသူများကို သူ မနှစ်မြို့။ နိုင်ငံရေးသမား ဆိုသူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eများကလည်း အတော်ပင် ခက်သော လူတန်းစားတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ နာမည်  ကျော်ကြား လူသိများရန်ကိုလည်းကောင်း၊ တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး စည်းလုံးရမည် - အချိန်တွင် ပုတ်ခတ်ကွဲပြားနေရန်ကိုလည်းကောင်း ကြိုးစားသူများဖြစ်သည် ကို ရာနှုန်း တော်တော်များများ တွေ့ရတတ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်၏ကြိုးစားမှုနှင့် ထူးချွန်မှု စေတနာထားမှုတို့သည် အသက် ငယ်ငယ်နှင့် ရာထူးကြီးကြီးကို လက်ခံဆောင်ရွက်ရသည်ထိ အကျိုးပေးခဲ့၏။ [ ၁၉၃၁ ခုနှစ် ပန်းတနော်အမျိုးသားအထက်တန်းကျောင်းအုပ်ကြီးအဖြစ် ဦးသန့် ရာထူး တိုးမြှင့်ဆောင်ရွက်ရသောအခါတွင် သူ့အသက်မှာ ၂၂-နှစ်သာ ရှိ သေးသည်။ ဦးသန့်သည် အသက် ၂၆-နှစ်အရွယ် ၁၉၃၅-ခုနှစ်တွင် ပန်းတနော် မြို့နေ ဆေးလိပ်ခုံပိုင်ရှင် ဒေါ်ကျေး၏သမီး `မသိန်းတင်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမသိန်းတင်မှာ စစ်ကိုင်းခရိုင် တံတားဦးမြို့ အထက်တန်း ရှေ့နေ ဦးသင်း ဒေါ်ကျေးတို့၏သမီးဖြစ်သည်။ မသိန်းတင်ကို တံတားဦးမြို့တွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမွေးဖွားသည်။ ဒေါ်ကျေးမှာ ပန်းတနော်မြို့ ဇာတိ ဖြစ်သော်လည်း ရောင်နောက် | ဆံထုံးပါဆိုသကဲ့သို့ ရှေ့နေဦးသင်းနှင့် အိမ်ထောင်ကျပြီး တံတားဦးမြို့သို့ လိုက်နေထိုင်ရစဉ် မသိန်းတင်ကို မွေးဖွားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမသိန်းတင်၏ဘခင် ဦးသင်းမှာ တံတားဦးမြို့၌ ၉၆-ပါးရောဂါနှင့် ကွယ်လွန်အနိစ္စရောက်သောအခါတွင် ဒေါ်ကျေးသည် တံတားဦးမြို့ကို စွန့် ခွာ၍ တစ်ဦးတည်းသော သမီးငယ်နှင့်အတူ ပန်းတနော်မြို့သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး သမီးမသိန်းတင်နှင့်အတူ ဆေးပြင်းလိပ်ခုံထောင်၍ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ဒေါ်ကျေး၏ ဆေးလိပ်ခုံလုပ်ငန်းမှာ အောင်မြင်မှုရသဖြင့် သားအမိနှစ်ယောက် မပူမပင်စားသောက်နေထိုင်ကြသည့်ပြင် မူလကလည်း ငွေကြေးချမ်းသာသူများ ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဒေါ်ကျေးတို့သားအမိမှာ ပန်းတနော် မြို့ပေါ်တွင် မသိသူရှားခဲ့သော သူများလည်းဖြစ်ခဲ့သည်။ ဒေါ်ကျေးသည် ဘတဆိုးသမီးငယ်ကို သမီးတစ်ယောက်ဆို ဆိုသလောက်ပင် ချစ်မြတ်နိုး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည့်အားလျော်စွာပင် ပိပိရိရိ လိမ္မာရေးခြားရှိအောင် ပုံပြင်သွန်သင်ခဲ့သည်။ မသိန်းတင်ကလည်း မိခင်၏ဆေးလိပ်ခုံကို ဦးစီး၍ လုပ်ဆောင်ရင်းဖြင့် ဗိုင်းကောင်းကျောက်ဖိဆိုသကဲ့သို့ လိမ္မာရေးခြားရှိစွာ နေထိုင်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ဤသို့ဖြင့် မသိန်းတင်၏ အချောအလှသဘာဝနှင့် လိမ္မာရေးခြား ရှိခြင်းကြောင့် ပန်းတနော်မြို့ပေါ်ရှိ လူပျိုကာလသားတို့လောကတွင် မသိန်းတင် ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ ပျံ့သင်းမွှေးကြွယ်လျက်ရှိခဲ့သည်။ ဦးသန့်နှင့် မသိန်းတင်တို့ လက်ထပ်ကြရာတွင် ဦးသန့်သည် မိမိ၏ ဇနီးလောင်းကို မိခင်ကြီး သဘော တူရအောင် အတော်အတန် ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်ခဲ့ရပေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်အနေဖြင့် မသိန်းတင်ကို ချစ်ခင်နှစ်သက်သော်လည်း အခြား ကာလသားများလို ဣမဲ့ ပိုးပန်းခြင်းကား လုံးဝမရှိခဲ့။ မြို့၏ အလှ သရဖူကို မြတ်နိုးကြည်ဖြူခြင်းရှိသည်မှာ မငြင်းသာပါ။ သို့သော် ခက်နေသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမှာ ဦးသန့်အနေဖြင့် မိန်းမသူငယ်ချင်းများနှင့်ပင် ရဲရဲတင်းတင်း ဆက်ဆံ နေထိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိ၍ ဖြစ်ပေသည်။ ဦးသန့်သည် အထက်တန်းကျောင်းတွင် | နေစဉ်ကလည်း ကျောင်းသူများနှင့် ရောထွေးယှက်တင်မနေတတ်ပေ။ အတန်း ထဲတွင် စာတော်သူဖြစ်သောကြောင့် ကျောင်းသူအများက ဦးသန့်နှင့် ဖော် စွာ ပေါင်းသင်းလိုကြသော်လည်း ဘုန်းကြီးလူထွက်ကြီးလို နေတတ်ထိုင်တတ် သော လူတည်ကြီး ဦးသန့်နှင့် ထိုမိန်းကလေးများမှာ မည်သို့မျှပေါင်း၍ ရေး -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတက္ကသိုလ်သို့ ရောက်သောအခါတွင်လည်း အင်းလျားသူ တက္ကသိုလ် ပျိုဖြူတို့နှင့် ဦးသန့်သည် ဖက်စပ်၍မရ ဖြစ်နေပြန်သည်။ ဦးသန့် သည် တက္ကသိုလ်သို့ လာခြင်းမှာ ပညာရေးရည်ရွယ်ချက်ကလွဲ၍ တခြား `ဟာမှမရှိဟူသော မူကို စွဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းဖြင့် တက္ကသိုလ်ပျိုဖြူများနှင့် ပေါင်းသင်းရန် စိတ်မကူးခဲ့ပေ။ ယခုတဖန် အမျိုးသားကျောင်းအုပ်ကြီးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရပြန်သောအခါ အသက်မှာ ၂၆-နှစ်သာ ရှိသေးသော် လည်း မြို့မျက်နှာဖုံး လူကြီးစာရင်းတွင် ထိပ်တန်းက ပါနေသူ ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ လူပျိုတို့၏ဘာဝ မိန်းမပျိုများနှင့် ပိုးပန်းလည်ပတ်ရန် မဖြစ် တော့သည့်အခြေသို့ ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူပျိုလူသန့် ရာထူးကြီးရှင်ဖြစ်သောကြောင့်လည်း ဦးသန့်သည် သမီးပျို မိဘရှင်များ၏ မျက်စေ့ကျခြင်းကို ခံရသည်။ ဦးသန့်၏ မိခင်ကြီး ဒေါ်နန်းသောင်ထံသို့ လူကိုယ်တိုင်တစ်မျိုး၊ ကြားလူလွှတ်၍တစ်သွယ်၊ သမီးရှင် များက စေ့စပ်စကား ကမ်းလှမ်းခဲ့ကြလေသည်။ ဦးသန့်သည် မည်သူ့ကိုမှ စိတ်မဝင်စား၊ သိက္ခာပြည့်စုံသော မသိန်းတင်၏ အမူအရာကိုသာ နှစ်သက်သည်။ မသိန်းတင်ကိုသာ မြတ်နိုးသည်။ မသိန်းတင်နှင့်သာ လက်ထပ်ချင်သည်။ သို့သော် မသိန်းတင်မှာ ဦးသန့်ထက် အသက်အနည်းငယ် ကြီးနေသည်။ ဤကိစ္စအတွက်ပင် ဦးသန့်၏ မိခင်ကြီးက သိပ်ပြီး သဘောမကျနိုင် ဖြစ်နေ သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်၏ မိခင်ကြီးသည် မသိန်းတင်၏ အရည်အချင်းများကိုကား နှစ်သက်ပြီး ဖြစ်နေပေသည်။ ထို့ပြင် မသိန်းတင်ကို ငြင်းရန် မလွယ်သော ကိစ္စတစ်ရပ်လည်း ရှိသေးသည်။ ယင်းမှာ ဦးသန့်၏ဘကြီးဖြစ်သူ ဦးအိုးသစ်သည် မသိန်းတင်၏ အဒေါ်ဖြစ်သူနှင့် အကြောင်းပါခဲ့၍ ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဆိုလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆွေရိပ်မကင်း၊ မျိုးရိပ်မကင်း ဖြစ်နေပေသည်။ မသိန်းတင်မှာ ပါဠိစာပေကို | သင်ကြားတတ်မြောက်၍ ဘာသာရေးကို အလွန်ကိုင်းရှိုင်းသော မိန်းမပျို ကလေးတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာကို အလွန်ကြည်ညိုသည်။ ဘုရားဝတ်၊ တရားဝတ်၊ သံဃာဝတ်ကို အစဉ်မပြတ် စေရန် ဂရုဓမ္မပြုသူကလေး ဖြစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရပ်ထဲတွင် ပြောနေသည့် စကားများအရဆိုလျှင် မသိန်းတင်မှာ ဦးသန့်နှင့်သာ မတွေ့ခဲ့လျှင် မယ်သီလလုပ်ရန်ပင် အစီအစဉ်ရှိပြီးသားဟု ဆိုကြလေသည်။ ဦးသန့်သည် မိခင်ကြီးအား မသိန်းတင်နှင့် လက်ထပ်ပေး ရန် အနူးအညွတ် ဖျောင်းဖျပြောဆိုခဲ့၏ ။ ခက်သည်မှာ ဦးသန့်၏ညီဖြစ်သူ ဦးခန့်၏ အိမ်ထောင်ရေးပြဿနာ ဖြစ်ပေါ်စဉ်ကလည်း ဦးသန့်သည် ညီဖြစ်သူ အား မိမိ၏ ချစ်သူကို မယူရန် မိခင်ဘက်မှ ဝင်၍ ကန့်ကွက်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဦးခန့်သည်လည်း မိမိထက် အသက်အနည်းငယ်ကြီးသော ဒေါ်စောရင်နှင့် ချစ်ကြိုက်နေသည်။ ဦးသန့်သည် ညီဖြစ်သူအားကိုယ့်ထက် အသက်ကြီးသော မိန်းမကို မယူသင့်ကြောင်း ဆုံးမစကားပြောကြားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် ဦးခန့်သည် မိမိချစ်သူ ဒေါ်စောရင်ကို ခိုးယူထွက်ပြေးခဲ့ လေသည်။ ဤသို့ဖြင့် ညီဖြစ်သူ၏ အိမ်ထောင်ရေး ပြဿနာကို လူပျိုကြီး ဦးသန့်က ဝင်၍ရှင်းပေးစဉ်က သူ့ ဆောင်ရွက်မှုမှာ မအောင်မြင်ခဲ့။ ညီဖြစ်သူအား အသက်ကြီးသူကို မယူစေချင်သော ဦးသန့်သည် နောက်ဆုံးတော့ အလျှော့ပေးခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဦးသန့်၏ ချစ်သူမှာလည်း မိမိထက် အသက်ကြီးသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါတော့သည်။ စင်စစ်ဆိုသော် ဦးသန့်သည် ဦးခန့်၏ အိမ်ထောင်ရေးပြဿနာဖြစ်စဉ်က မိခင်ကြီး စိတ်ချမ်းသာစေရန် အတွက်သာ ဦးခန့်ကို တားဆီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ရေးကြုံလာသောအခါ တွေက ဦးသန့်သည်လည်း အသည်းနှလုံးက အမြစ်တွယ်၍လာသော အချစ်ကိုသာ ဦးစားပေးခဲ့မိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်၏ မိခင်ဒေါ်နန်းသောင်သည် ဦးသန့်၏ ချစ်သူကို များစွာ ကန့်ကွက်တားဆီး မလုပ်ခဲ့ပါချေ။ ထောက်ထားစရာတွေကလည်း အမြောက် အမြားရှိနေသည်။ သားကြီးဖြစ်သူကလည်း မသိန်းတင်ကို အလွန် မြတ်နိုး ချစ်ခင်နေပြီ။ မသိန်းတင်ကလည်း လိမ္မာရေးခြားရှိသည်။ သားဖြစ်သူ စိတ်ဆင်းရဲစေရန် မပြုမူလိုသော အကြောင်းကြောင်းကြောင့်ပင် သားနှင့် မသိန်းတင်ကို လက်ထပ်ရန် သဘောတူခဲ့၏ ၊ ဦးသန့်နှင့် ဒေါ်သိန်းတင်တို့ကို စေ့စပ်ထားလိုက်သည်။ သို့သော်လက်ထပ်ပွဲကို ချက်ချင်းမလုပ်ပေ။ ဦးသန့်သည် ညီဖြစ်သူ ဦးသောင်း ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရစာမေးပွဲ အောင်သည်အထိ စောင့်ရမည်ဖြစ်ပြီးလျှင် လက်ထက်ပွဲကိုလည်း ဝါကျွတ်မှ ကျင်းပရမည် ဖြစ်ပေသည်။ သောကြာနေ့ မွေးသော ဦးသန့်နှင့် စနေနေ့မွေးသော ဒေါ်သိန်းတင် တို့နှစ်ဦးအတွက် နေ့ကောင်းရက်သာများကို ရွေးကြသည်။ ၁၉၃၄-ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလထဲတွင် လက်ထပ်ပွဲကို ကျင်းပပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ထားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတွင်ကား ဦးသန့်သည်ဦးသန့်သည် လက်ထပ်ရက်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ခဲ့သည်။ ဒေါ်သိန်းတင်ကလည်း ဦးသန့်မိဘဘက်မှ စီစဉ်သမျှကို နားထောင် လိုက်နာသည်။ ဤသို့ဖြင့် ၁၉၃၄-ခု နိုဝင်ဘာလထဲတွင် ဦးသန့်၏ လက်ထပ်ပွဲကို ဒေါ်သိန်းတင်၏မိခင် ဒေါ်ကျေး၏အိမ်တွင် စည်ကားစွာ ကျင်းပခဲ့ရသည်။ နှစ်ဘက်မိတ်ဆွေ အပေါင်းအသင်းများမှာ မင်္ဂလာပွဲသို့ စည်ကားစွာ လာရောက်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒေါ်သိန်းတင်ကား ဦးသန့်လို စိတ်သဘောထားပြည့်ဝသူ တစ်ဦးကို ခင်ပွန်းတော်ရသဖြင့် များစွာဝမ်းသာမိ၏။ ဦးသန့်၏ အရည်အချင်းကို ဒေါ်သိန်းတင်၏ သူငယ်ချင်း မိန်းကလေးများက ကောင်းစွာ သိသဖြင့် ဒေါ်သိန်းတင်ကို “ဦး- လင်ကောင်းသားကောင်းရတာပါ မသိန်းတင်ရယ်၊ ထီပေါက်ထာပါပဲ” ဟု ဝမ်းသာအားရ ပြောခဲ့ကြပေသည်။ မှန်သည်။ ထိုအချိန်က မြို့မျက်နှာဖုံး လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သော ခေတ်ပညာတတ်လည်း ဖြစ်သော၊ အလွန်ပင် စိတ်သဘောထား ပြည့်ဝသူ လည်း ဖြစ်သော ဦးသန့်ကို လက်ဆက်ရသော မိန်းကလေးများအဖို့ များစွာ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရချေမည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်၏ ဘ၀ခရီးမှာ ထိုအချိန်မှစ၍ ပျော်မွေ့ ချောမောစွာဖြင့် | ခရီးဆက်ခဲ့ရပြန်သည်။ ဦးသန့်မှာ မိမိအတွက် ဘဝခရီးကို အတူလက်တွဲ၍ သွားရတော့မည့် ဇနီးချော၊ ဇနီးအလိမ္မာကို ရခဲ့သဖြင့်လည်း အကျေနပ်ကြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျေနပ်ခဲ့သည်။ မိခင်အိုကြီးကို လုပ်ကျွေးသမှုပြု၍ ကျေးဇူးဆပ်ခွင့်ရသော ' ကြောင့်လည်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်ခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် မိမိဝါသနာပါသော ကျောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာအလုပ်ဖြင့် အနာဂတ် မြန်မာနိုင်ငံ၏ သားသမီးကောင်းကလေးများကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရလျက် ရှိသဖြင့်လည်း စိတ်တွင် ကြည်နူးမှု အထူးဖြစ်ခဲ့ရ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုမျှသာမဟုတ်သေး၊ ဦးသန့်သည် တဘက်မှာ စာရေးဆရာ ဦးသန့် အဖြစ်ဖြင့် တိုင်းပြည်၏ တာဝန်ကို ထမ်းခဲ့ပြန်သည်။ ၁၉၃၀-ခုနှစ်ဆီမှစ၍ မြန်မာနိုင်ငံ စာနယ်ဇင်းများ၌ စာရေးဆရာကြီးသန့်၏ စာပေဆောင်းပါး၊ ကဗျာများ ဝေဝေဆာဆာပင် ပါရှိလာခဲ့သည်။ ဦးသန့်သည် ကျောင်းလုပ်ငန်းကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းချိန်တွင် ဆောင်ရွက်၍ ကျန်အချိန်များတွင် စာပေရေးသားခြင်းဖြင့် အချိန်ကုန်စေသည်။ နံနက်တိုင်းပင် ရွှေမြင်တင်ဘုရားဆီသို့ အညောင်းပြေ လမ်းလျှောက်ခြင်းဖြင့် ကျန်းမာရေးအတွက် အလေ့အကျင့်တစ်ခု ပြုခဲ့သည်ကို လည်း ဝတ်မပျက်။ ဦးသန့်သည် ဘိလိယက်ထိုးလည်း ဝါသနာပါခဲ့သည်။ သူငယ်ချင်း အရာရှိများနှင့် စာတိုက်လမ်းရှိ အစိုးရကလပ်တွင် သွားရောက်၍ ညနေတိုင်း ဘိလိယက်ထိုးတတ်သည်။ ကမ်းနားလမ်း ကလပ်တွင်လည်း ရံခါပင် သွားရောက်၍ ဘိလိယက်ထိုးတတ်သည့်အခါလည်း ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်သည် လက်ထပ်ပြီးသောအခါတွင် ယောက္ခမဖြစ်သူ ဒေါ်ကျေး၏ စဉ့်အိုးတန်းရပ်နေအိမ်သို့ လိုက်ပါ ပြောင်းရွှေ့၍ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ဦးသန့်၊ ဒေါ်သိန်းတင်တို့တွင် သားဦးကလေး မောင်ဘိုကို ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ သားဦး ဦးသန့်နှင့် ဒေါ်သိန်းတင်တို့က ရူးမတတ် ချစ်သည်။ အဖွားဖြစ်သူ ဒေါ်နန်းသောင်နှင့် ဒေါ်ကျေးတို့ကလည်း မြေးဦးမို့ အသည်းစွဲ ချစ်ကြရပေ သည်။ မောင်ဘိုကလေးမှာလည်း ချစ်စရာ အလွန်ကောင်းပါသည်။ ဖြူဖြူ လှလှဝဝကလေးဖြစ်သည်။ တစ်နှစ်အရွယ် အချိန်ကပင် မပီကလာ စကား ကလေးများ ပြောတတ်လာခဲ့ပေသည်။ သို့သော် မောင်ဘိုမှာ မွေးလာပြီး မကြာမီပင် မကျန်းမမာ ဖြစ်လာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ဘို အခါလည်သားဘဝတွင် အဖျားဝင်လာသည်။ ကလေးမှာ အဖျားမကျ၍ မြန်မာဆေးဆရာတစ်ဦးကိုပင့်၍ ကုသသည်။ သို့သော်အဖျားမှာ မသက်သာ။ တဖန် ဆရာဝန်တစ်ဦးကိုပင့်၍ ကုသပြန်သည်။ မောင်ဘို၏ အဖျားရောဂါမှာ မသက်သာခဲ့ပေ။ ဆွေမျိုးမိတ်သင်္ဂဟ တွေက မောင်ဘိုအား နာမည်ပေးကင်ပွန်းတပ် ပြုလုပ်လိုက်လျှင် ကျန်းမာလာလိမ့်မည်ဟု ပြောကြ၏။ ထို့ကြောင့် ဦးသန့်တို့မိသားစုသည် မောင်ဘို့ အတွက် နာမည်ပေးကင်းတပ်မင်္ဂလာအခမ်းအနား ကျင်းပကြသည်။ မိတ်သင်္ဂဟဆွေမျိုး စုစုပေါင်း ၄၀၀ ခန့် ဖိတ်ကြားဧည့်ခံရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ဘိုမှာ နာမည်ပေးမင်္ဂလာပြုပြီးသည်မှစ၍ ကျန်းမာလာ၏။ သို့သော် ထိုနှစ်အတွင်းတွင်ပင် တစ်ကြိမ်ပြန်၍ ဖျားပြန်၏။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်ကား ကလေး၏ အသက်ကို အဆုံးခံလိုက်ရလေသည်။ ဦးသန့်ကညီဦးခန့် ထံသို့ စာရေးလိုက်၏။ ထိုနေ့မှာ ၁၉၃၆-ခု စက်တင်ဘာလ ၂၂ ရက်နေ့ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မောင်ကိုတော့ အဖျားရောဂါနဲ့ဘဲ မနေ့ညနေ ၃-နာရီခွဲမှာ ဆုံးရှာပြီ၊ ဒီလောက်မြန်မြန်ကြီး ဒိုကို ခွာသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ဘူး၊ ဆုံးတဲ့ညနေ ၅နာရီမှာပဲ သဂြိုဟ်လိုက်တယ်၊ မသိန်းတင်လည်း ဖြေမဆည်နိုင် ဖြစ်နေရှာရဲ့ ၊ ငါလည်း အိပ်မက် မက်နေသလား အောက်မေ့တယ်၊ တကယ်ဆိုတော့ ဘဝ ဆိုတာ အိပ်မက်ရှည်ကြီးပါပဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်နှင့် ဒေါ်သိန်းတင်တို့၏ ပရိဒေဝမီးကို ငြိမ်းနိုင်သမျှ ငြိမ်းစေ ရန် သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းတစ်စုက ၄-လသား ကလေးငယ်တစ်ယောက် ကို မွေးစားဖို့ ရှာလာကြသည်။ ကလေးငယ်၏ မိဘများမှာ ယင်းကလေးကို ကြီးပြင်းလာသည်ထိ ပြုစုစောင့်ရှောက်နိုင်ခြင်း မရှိ၍ ဦးသန့်တို့အား မွေးစား ခွင့် ပြုကြသည်။ ဦးသန့်ရော ဒေါ်သိန်းတင်တို့ပါ ထိုကလေးငယ်ကို ချစ်ခင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြတ်နိုးကြလေသည်။ ကလေးကို “မောင်စောလွင်” ဟု အမည်ပေးကြသည်။ | ထိုကလေးကို မွေးစားပြီး၍ မကြာမီပင် သမီးအေးအေးကို မွေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအေးအေးနောက် သားမောင်တင်မောင်ကို မွေးပြန်သည်။ ယခုအခါတွင် ဦးသန့်တို့ မိသားစုမှာ သားသမီးသုံးယောက်နှင့် အလွန်ပျော်မွေ့စရာကောင်းနေပြန်တော့သည်။ မကြာမီ ဂျပန်စစ်တပ်သည် မြန်မာနိုင်ငံသို့ | ဝင်လာလေသည်။ ဦးသန့်သည် ရေဒီယိုမှ နိုင်ငံခြားသတင်းများကို နားထောင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၄၁-ခု ဒီဇင်ဘာလမှစ၍ ကြားရသောသတင်းတွေမှာ ယုံနိုင်စရာမရှိလှပေ။ | ထိုနှစ် ဒီဇင်ဘာလ ၇-၉ ရက်များတွင် ဂျပန်သည် ပုလဲဆိပ်ကမ်းကို ဗုံးကြဲ | တော့သည်။ ဒီဇင်ဘာလ ၁၅-ရက်နေ့တွင် ဂျပန်သည် မြန်မာနိုင်ငံ တောင်ဘက်စွန်း ဝိတိုရိယအငူသို့ ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43834499924117,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4a95eacd-e50a-40ab-99fe-f6fc567cf993.jpg?v=1730272915"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်စိန်တင်-ကမ္ဘာငြိမ်းချမ်းရေးဗိသုကာ-ဦးသန့်-၃","title":"ကမ္ဘာငြိမ်းချမ်းရေးဗိသုကာ ဦးသန့် (၃)","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၇။ ဘာသာပြန်ဆရာ ဦးသန့်\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၃၀-ပြည့်နှစ်ဆီမှစ၍ မြန်မာစာပေလောကတွင် ဘာသာပြန်စာပေများ ( ခတ်စားစပြုလာသည်။ ထိုခေတ်က မြန်မာစာဖတ်ပရိသတ်များ၊ ဘာသာပြန် စာပေများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုရှိစေရန် နာမည်ရ စာရေးဆရာများ ပါဝင်ရေးသား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသာ ဂန္ထလောကမဂ္ဂဇင်းက အထူးကြိုးစားဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ဆရာဇော်ဂျီ ၂၏ မဟာဆန်ချင်သူ ပြဇာတ်ကို ဂန္ထလောကမဂ္ဂဇင်းတွင် အခန်းဆက် ထည့်သွင်းဖော်ပြခဲ့သည်။ ထိုပြဇာတ်မှာ နာမည်ကျော် ပြင်သစ် စာရေးဆရာကြီး စစ်ဦး၏ စာပေကို မြန်မာပုံစံသွင်း၍ ဆရာဇော်ဂျီက ခပ်ပြောင်ပြောင် | ကလေး ရေးချထားသော ပြဇာတ်ဖြစ်သည်။ အလားတူပင် ဒေါက်တာ ရမ်လျောင်စသော စာရေးဆရာများကလည်း ဂန္ထလောကတွင် ဘာသာပြန် ရေးကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညိုမြ၊ သိပ္ပံမောင်ဝ စသော နာမည်ရံ စာရေးဆရာများကလည်း ကောင်းနိုးရာရာ နိုင်ငံခြားစာပေအချို့ကို ဂန္တ လောကမဂ္ဂဇင်းအတွက် မြန်မာ ပြန်ပေးကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၈န္တ လောကသည် ထိုမျှနှင့် မကျေနပ် မရောင့်ရဲ၊ မြန်မာစာဖတ် ပရိသတ်များ၊ ဘာသာပြန်စာပေများ၏ အရသာကို ထို့ထက် ပိုမိုရင်းနှီးစေလို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဂန္ထ လောကတွင် ဘာသာပြန်ပြိုင်ပွဲတစ်ရပ် ဖွင့်လှစ် ပေးခဲ့သည်။ အောက်တွင် ဖော်ပြထားသော “စလေအညာက မြွေဆရာ အကြောင်း” ကဗျာမှာ ဘာသာပြန်ဆရာ ဦးသန့်၏လက်ရာဖြစ်သည်။ နာမည်ကျော် အင်္ဂလိပ်ကဗျာဆရာတစ်ဦးဖြစ်သော (Robert Browning) ၏ (The piedpiper of Hamelin) ကဗျာရှည်ကြီးကို ဦးသန့်က မြန်မာ လို ဆီလျော်အောင် ပြန်ဆို၍ ကဗျာအသွားအတိုင်း သီကုံးရေးသားထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤကဗျာမှာ ဂန္ထ လောကမဂ္ဂဇင်း၏ ဘာသာပြန်ပြိုင်ပွဲတွင် ပထမဆုံး ကဗျာ ဖြစ်လေသည်။ ကဗျာမှာ အင်္ဂလိပ်ကဗျာကို ဘာသာပြန်သည်ဆို။ မျှဖြင့် မူလဇာတ်လမ်း ဇာတ်သွားအတိုင်း သီဖွဲ့ ရေးသားထားခြင်း မဟုတ် မြန်မာစာပေတွင် ဦးသန့်မည်မျှ မ်းကျင်နှံ့စပ်သည်ကို သူ၏ ဘာသာ ချက်ကို ကြည့်၍ သိသာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်သည် မြန်မာစကားလုံး ကြွယ်ဝသူဖြစ်သည်။ ပေါရာ စကားလုံးများလည်း အတော်ပင် ပြည့်ပြည့်၀၀ လေ့လာမှတ်သားထား ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်ကို သူ၏ ဘာသာပြန်ကဗျာ၌ ဝေါဟာရနှင့် ပေါကကျ စကားလုံးများ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ဖောဖောသီသီ ထည့်သွင်းရေးသားထားသည်။ ဖတ်ရှုရခြင်းဖြင့် သိရပေသည်။ ဦးသန့်၏ ဘာသာပြန်ကဗျာမှာ သူ့ခေတီ သူ့ပရိသတ်နှင့်ဆိုလျှင် များစွာအောင်မြင်ခဲ့သော ဘာသာပြန်စာပေဟု ဆို မည်ဖြစ်သည်။ ဦးသန့်၏ ဘာသာပြန်ကဗျာကို လူကြိုက်များခဲ့ကြသည်။ အင်္ဂလိပ်ကဗျာ ကဗျာဆရာ၏ဇာတ်လမ်းကို မြန်မာသဘာဝနှင့် လျော်၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောင် အညာစလေမြို့ကို နောက်ခံထား၍ ရေးဖွဲ့ ထားခြင်းကပင် မြန်မ စာဖတ်ပရိသတ်အဖို့ သူ၏ ဘာသာပြန်စာပေကို နှစ်သက်မြတ်နိုးစရာ။ ဖြစ်ခဲ့ရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစလေအညာက မြွေဆရာအကြောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့် ဘာသာပြန်ဆို သီကုံးသည် \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၁) အတီရှေးခါ၊ နှစ်ငါးရာက၊ ရွှေညာစခန်း၊ ရောကမ်း၌၊ လွန်ဆန်းတင့်တယ်။ နေချင်ဘွယ်သား၊ မည်ဝယ် သညာ၊ စလေရွာဟု၊ လူလာလူသွား၊ မြဲစည်ကားသည်၊ တပါးရွာထူး၊ ရှိ၏ဘူးရှင့်၊ ပျော်မြူးရွှင်ပျောင်း၊ နေဖို့ကောင်း လည်း၊ အကြောင်းမသင့်၊ အခွင့်မသာ၊ အခါမဆိုက်၊ အခိုက် မကြုံ၊ ကံဆိုးဆုံ၍၊ ပုံယင်ပျားလင့်၊ ကြွက်ဘေးသင့်ရာ၊ အတင့်ရဲခြင်း၊ ထိုကြွက်မင်းတို့၊ ခပင်းလူခြေ၊ များထွေထွေကို မနေဝံ့အောင်၊ ဘေးရန်ထောင်၏။ ယခေါင်ရှေးဆီ၊ ပုဂံပြည်၌၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတလီငှက်ကြီး၊ တသီးရှူးပျံ၊ တဖန်ဝက်ဆိုး၊ တမျိုးကျားမင်း၊ မင်းမူလျဉ်းသို့၊ မယွင်းသေချာ၊ လူမှာမအေး၊ ခွေးကိုရန်အောင်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင်ကိုသတ်ပြေး၊ ရွှေသွေးလူငယ်၊ ပုခက်ဝယ်ကို၊ ၀င်တွယ် ကိုက်ဖဲ့၊ နှိပ်စက်ခဲ့၏၊ အိုးပဲ့ခွက်လှန်၊ မကျန်ဟင်းသောက်၊ ဇွန်းကောက်ကောက်ကို၊ မျက်မှောက်လူရှေ့၊ ဝင်တိုးဝှေ့ကာ၊ စားချင်ရာကို၊ အာသာပြင်းပြင်း၊ စားတုံနှင်းသည်။ ကြွက်မင်း ဘေးကြီး ဆိုက်ပုံတည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ကြွက်မင်းဘေးကြီး၊ များထူဖီကာ၊ လူကြီးလူငယ်၊ အရွယ်မရွေး၊ မလေးမခန့်၊ လွန်ရဲဝံ့၍၊ အဝှန့်ပြောထူ၊ ကြွက် သိုက်ဟူ၏၊ မြို့သူမြို့သား၊ ရံခါများ၌၊ စကားစုရုံး၊ ပြောနေ တုန်းဝယ်၊ မဆုံးမီပင်၊ ကြွက်တပ်ဝင်၍၊ ပျိုပျင်ပျစ်ပျစ်၊ သံကျယ်ဟစ်ကာ၊ ရှိစေရာ၏၊ သို့သာနေကြား၊ အကြံပါး၍၊ တတ်အားမနိုင်၊ လက်ချခိုင်လျက်၊ ကြွက်နိုင်ငံစစ်၊ ဖြစ်ကြီး ဖြစ်မည်၊ စိုးလှသည်ကြောင့်၊ မတည်မရပ်၊ ရှင်လူထပ်၍၊ ဇရပ်ရှိရာ၊ စုရုံးလာပြီး၊ ကြံရာကံကြောင်း၊ နည်းလမ်းကောင်းကို အပေါင်းများထွေ၊ ဆွေးနွေးပေသော်၊ မြို့နေလူကြီး၊ ပညာသီးတို့၊ ဝမ်းနည်းစိတ်ပျက်၊ ကိုရွှေကြွက်ကြောင့်၊ ပင့်သက်လှိုက်ဖို၊ မြို့ဝန်ကိုလျှင်၊ ပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့၊ သင့်ဘယ့်နဲ့ကြောင့်၊ ကြံမဲ့ဖြစ်ခင်း၊ ကြွက်မရှင်းခဲ့၊ အတင်းကာရော၊ အခွန်လောတတ်၊ စည်းစိမ် မြတ်နှင့်၊ ဂုဏ်ဒြပ်ဆင့်ထောင်း၊ ဆယ်အိမ်ခေါင်းတို့၊ အကြောင်း အသို့၊ ကြွဖို့သင့်ပြီ၊ မကြံစည်လျှင်၊ အတည်မရ၊ နှင်ထုတ် ချမည်၊ ခြိမ်းချောက်သည်တွင်၊ တလီမြို့ဝန်၊ ကြောက်သွေး မွန်သည်၊ ခိုက်တုန်ဆတ်ဆတ် ဖြစ်၏တည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၃) \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခိုက်တုန်ဆတ်ဆတ်၊ မတ်မတ်ရပ်၍၊ ပါးစပ်ဖွင့်ဟ ပြောရသည်မှာ၊ များတကာတို့ ကျုပ်မှာကိစ္စ၊ ကြံမရပြီ၊ မဆဝန်ကြီး၊ ထမ်းရွက်ပြီး၍၊ မှားကြီးမှားသည်၊ တပါးအရပ်၊ ရောက်တုံလတ်လျှင်၊ စိတ်မြတ်ရွှင်မြူး၊ ရှိပေဦးမည်၊ ရာထူး မလို၊ သောကပို၍၊ ထိုထိုဤဤ၊ အလီလီကို၊ အတည်မကျ၊ | စဉ်းစားလှပြီး၊ မရအကြံ၊ ကြွက်ဗိုလ်ရန်ကို၊ တွန်းလှန်ဖြိုဖျက်၊ ခက်ကြီးခက်၏၊ သို့မြွက်နေစဉ်၊ ဇရပ်ပြင်မှ၊ ကြောက်ချင် ဖွယ်ရာ၊ ကြွက်အုပ်လာသို့၊ တာတာတက်တက်၊ အသံနှက်ရာ၊ အသက်ရှူမွန်၊ မြို့ဝန်များ၊ ကြောက်သွေးဖြာ၍၊ ဝင်သာဝင်ပါ၊ ဆိုတုန်းခါတွင်၊ တထူးထွေ၊ အင်္ကျီရှည်နှင့်၊ ဆန်းပေလူသား၊ ဝင်လာနားခဲ့၊ ခါးသွယ်သွယ်၊ မျက်ဝယ်မှေးမှေး၊ မုတ်ဆိတ် မွေးမဲ၊ ဆံကြိုးကြံနှင့်၊ ပြိတ္တာပဲလား၊ လွဲစေဖယ်စေ၊ သုဿန် ပြေတွင်၊ တစ္ဆေကောင်က၊ သက်ရှင်ထသို့ အံ့ကြမဆုံး၊ ရှိနေတုန်းဝယ်၊ ရှေ့ဆုံးနေရာ၊ လှမ်း၍လာသည်၊ တဖြာအံ့ပွဲ ဖြစ်၏တည်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၄) တဖြာအုံပွဲ၊ အံ့မစဲခင်၊ ထိုလုလင်က၊ ဤသို့ဟ၍၊ ထောင်ကြလူဗိုလ်၊ ကျွန်ုပ်ဆိုမည်၊ ဤလူ့ပြည်၌၊ ရှိတည်သမျှ၊ ကင်းမြွေစ၍၊ ကြွက်ကမကြွင်း၊ ငှက်မင်းရေငါး၊ သင်းလိပ်ဖား တို့၊ ရှောင်ရှားဝေးနေ၊ ကျုပ်စွမ်းပေ၏ ၊ ကဝေအမှု၊ ဆေးအင်ပြုဖို့၊ အတုကင်းမဲ့၊ မျက်လှည့်မစွက်၊ ပဉ္စလက်နှင့်၊ ဟိုဘက်တလွှား၊ | လူအများကို၊ ခေါ်ထားသညာ၊ ရွာအနှံ့၊ ကျော်လှိုင်လှန့်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပြန့်သတင်း၊ ကျော်သည့်ခင်းကြောင့်၊ ရှမ်းမင်းစော်ဘွား၊ လူစေပါး၍၊ ကျုပ်အားပင့်ခေါ်၊ ရောက်ခါသော်လျှင်၊ ဆေးမော် စွမ်းတိုက်၊ ကင်းတသိုက်ကို ရှင်းလိုက်ရသေး၊ သင်းတို့ဘေး လည်း၊ ငါ့ဆေးပြွေ၊ မှုတ်လိုက်လေက၊ ကြွက်တွေအားလုံး၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသေအုံးမည်ပင်၊ ယုံလျှင်ယခု၊ ရှင်းအောင်ပြုမည်၊ ထိုဆုအတွက်၊ သဘက်၍၊ ချက်ချင်းဘေးအောင်၊ တစ်ထောင်အသပြာ၊ ရမှသာဟု၊ ဆိုကာရှိတုန်း၊ မြို့ဝန်လွှဲ၍၊ နေအုံးလူလှ၊ မက တစ်ထောင်၊ တိုးပေးဆောင်မည်၊ ရှင်အောင်ကြွက်ပေါင်း၊ ပယ်ခွာရှောင်းပေ၊ တစ်သောင်းတိတိ၊ မြဲမှတ်ဘိလော့၊ ကတိ ငါထား၊ ငါ့စကားကို မှတ်သားစွဲစွဲမြဲမြဲတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၅) \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြဲမြဲမှတ်သား၊ သူ့စကားနှင့်၊ ထွက်သွားလမ်းပေါ်၊ ဆရာကျော်သည်၊ မှုတ်သော်မြွေ၊ နှုတ်ခမ်းလေနှင့်၊ မသွေခဏ၊ ကြွက်ကြွက်သိမ်၊ ကြွက်လိမ်ကြွက်ရိုး၊ ကြွက်ဆိုးကြွက်ယုတ်၊ ကြွက်စုတ်ကြွက်မွဲ၊ ကြွက်မဲကြွက်ဖြူ၊ ကြွက်ဆူကြွက်နီ၊ ကြွက်လှီကြွက်ညို၊ ကြွက်ဖိုကြွက်မ၊ ကြွက်လှကြွက်အို၊ လယ်ကြွက်ပျိုနှင့်၊ အအိုအနု၊ အစုစုပေါင်း၊ ကြွက်ထောင်သောင်း သည်၊ ခညောင်းပြေးလာ၊ မြွေဆရာသို့၊ မကွာထပ်ချပ်၊ လိုက်ကြလတ်၏၊ လူလတ်များ ပြေဆရာလည်း၊ သေချာ မှုတ်ရင်း၊ ဧရာတွင်းသို့၊ ချက်ချင်းတမဟုတ်၊ ကြွက်တွေငုပ်၍၊ ထွက်ပြုတ်ဇီဝေ၊ ခန္ဓာကြွေ၏၊ မသေကြွက်သား၊ ကျန်တပါး တည့်၊ ခွန်အားစွမ်းပြည့်၊ ကူးဖြတ်မိ၍၊ ဤသည်ဟိုဘက်၊ ကမ်းသို့ တက်ပြီး၊ ပြောကာညည်း၏၊ လူကြီးမှုတ်ဟန်၊ သည်ပြေသံကား၊ အမှန်မယွင်း၊ စားဖို့ဟင်းနှင့်၊ ထမင်းအိုးခွက်၊ ဖွင့်သည်ချက်တည့်၊ ဆက်လက်တဖန်၊ နားထောင်းပြန်သော်၊ ချိုငံစိမ့်အေး၊ ရသာပေးသို့၊ မနှေးပြေးကြ၊ ရမက်၍၊ လိုက်ကြစဉ်ပင်၊ အသံဝင်ရာ၊ ဒို့လိုက်ပါ၏၊ တစ်ခါထို့နောက်၊ သည်ပွေးပေါက်က၊ ဤသို့ဟ၏၊ လာကြကြွက်မင်း၊ ကြွက် အသင်းတို့၊ ချက်ချင်းမကြာ၊ သကာချိုမြ၊ လွန်ပေါလှသော၊ ဒေသအရပ်၊ ငါခေါ်လတ်မည်၊ ထက်ကြပ်လိုက်တုံး၊ ရေတွေ ဖုံးလာ၊ သိသောခါမှ၊ လွတ်ရာရည်စူး၊ ရေကိုကူးသည်၊ ကြွက်ထူးတစ်သင်း ပျောက်၏တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၆) \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြွက်ထူးတစ်သင်း၊ ပျောက်တုံလျင်းသော်၊ မြူးခြင်းတလီ၊ ကသည်မရှား၊ စလေသားတို့၊ ရှင်အားရရ၊ ရှိလေလှ၍၊ တူပြုံးချို၊ မြို့ဝန်အိုက၊ ဟဲဟိုနားက၊ ကြွက်သိုက် ဖွလော့၊ အစစကြွင်း၊ မကျန်လျင်းနှင့်၊ သင်းတို့ကြွက်အိုး၊ မျိုးမှမတူ၊ ကျူပင်ကိုခုတ်၊ ကျူငုတ်မကျန်၊ မြဲစီမံဟု၊ မြို့ဝန်စေးနှဲ၊ ပြောမစ်ခင်၊ ဆရာဝင်၍၊ အလျင်ရအောင်၊ တထောင်သပြာ၊ တောင်းသည့်ခါဝယ်၊ မျက်နှာညိုမဲ၊ ပြူးပြဲတဲနှင့်၊ လှူပွဲတခန်း၊ စားသောက်လမ်းနှင့်၊ ပေးကမ်းစွန့်ကျဲ၊ ကုန်မစွဲတည့်၊ ဝင်ပွဲ မရှိ၊ ထွက်ငွေဘိ၍၊ အတိဆင်းရဲ၊ ဖြစ်သည့်ထဲကို၊ ပွဲတောသား၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်းရက်ညားလေ၊ ကြည်စားပြက်ရယ်၊ တကယ်မဟုတ်၊ ကတိဖြုတ်စို့၊ အဟုတ်ဆတ်ဆတ်၊ ကြွက်တစ်ထပ်လည်း၊ မြစ်စပ်ရေမြဲ၊ ငုတ်ဝင်စဲပြီ၊ ရန်ပွဲမရှိ၊ ကြောက်မညီ၊ စိုးစိ ရန်ဘေး၊ သီသီဝေးခဲ့၊ အရေးမစိုက်၊ သင်နှစ်ခြိုက်လျှင်၊ တကြိုက်စမ်းလေ၊ ထန်းရေခါးခါး၊ သဒ္ဓါထား၍၊ သင့်အား ပေးမည်၊ ငွေရေးအတွက် စိတ်မကွက်နှင့်၊ ထိုက်သင့်သမျှ၊ ငါးဆယ်ရလျှင်၊ ကြေပမိတ်ဆွေ၊ ကျုပ်ပေးပေအံ့၊ အနှံ့အပြား၊ ကြွက်ဖျက်ထား၍၊ အများပွဲဘိ၊ မိတ်ဆွေသိဟု၊ ကတိပျက်ယွင်း၊ ပြောရက်ခြင်းသည်၊ လက်ငင်းဒုက္ခ ရောက်ဖို့တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၇)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e လက်ငင်းဒုက္ခ၊ ရောက်ဖို့စသည်၊ လူလှဆရာ၊ မျက်နှာပြာ၍၊ မုသာမသုံး၊ ပျက်ပြုန်းကြည်စား၊ မပြောငြား နှင့်၊ မှတ်ထားကတိ၊ စွဲမြဲဘိလော့ဤသည့်ညနေ၊ ရခိုင်ပြည်၌၊ အဆွေပြည့်ရှင်၊ စဖိုခွင်တွင်၊ အကြင်ကင်းကောက်၊ ဘေးရန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖျောက်၍၊ ချီးမြှောက်မစ၊ တူတကွလျှင်၊ ညစာဝင်အံ့၊ မြန်ပင် မနှေး၊ ယခုပေးပါ၊ လေးဆေးပေါ့ဆ၊ လျှော့ချတစ်ပြား၊ မယူ အားခဲ့၊ ကျပ်အားခတ်ဆွ၊ ပြုကျင့်ကလျှင်၊ နောက်မှသိမည်၊ ခြိမ်းခြောက်သည်တွင်၊ တလီမြို့ဝန်၊ အရဲသွန်၍၊ ဟေ့မွန် ဟဝါ၊ မြွေဆရာရဲ့၊ ဘဇာအတွက် ခြိမ်းချက်လွန်မင်း၊ ရန်ပြု ခြင်းတည်း၊ စွမ်းခင်းကုန်စင်၊ ပြပါအင်လော့၊ အသင်တတ်မှု၊ ပညာစုကို ဂရုမစိုက်၊ ပြောဆိုလိုက်ရာ၊ မြွေဆရာလည်း၊ ထကာမမြွက်၊ လမ်းသို့ထွက်၍၊ ဆေးစက်လေပွေး၊ မှုတ်ပြန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချေရှင့်၊ သံသဲလွင့်၊ ကြူသံရင့်၍၊ သံမြှင့်သာယာ၊ မှုတ်သည့် ခါဝယ်၊ ချိုသာဂီတ၊ ပီတိဆွဲ၍၊ ရိုးရွယိုဖိတ်၊ သူငယ်စိတ်တွင်၊ မြူးတူးရွင်ခါ၊ ခုန်ပင်ကစား၊ လက်ဝါးဗြောင်းဆံ၊ ငါးဆူညံရှင့်၊ အသံမစ်၊ ရုပ်ရဲအုတ်အော်၊ ပျော်သူမရှား၊ တဟားဟားနှင့်၊ ကျေးသားကြက်ငှက်၊ ဆန်ဖြင့်ပက်သို့၊ နှစ်သက်ရွှင်ပျ၊ သံဂီတ သို့၊ တကွမသွေ၊ လိုက်ကြလေ၏၊ တထွေချစ်ဖွယ်၊ ကလေးငယ် တို့၊ သေးသွယ်ဆံကွေး၊ ပါးဖွေးဖွေးနှင့်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမ နောက်၌၊ သွား ရာလိုက်သည်၊ ဝန်မိုက်မျက်ဆံပြူးပြူးတည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၈)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မျက်ဆံပြူးပြူး၊ စိတ်တွေထူးလျက်၊ ဝန်ရှူး တတွေ၊ ကြက်သေသေ၍၊ နေအံ့ဩ၊ နှုတ်မပြောနိုင်၊ တွေဝေ မှိုင်လျက်၊ မြိုင်မြိုင်ပါး၊ ကလေးများကို၊ အံ့အားသင့်စွာ၊ ကြည့်၍သာလျှင်၊ စိတ်မှာထွေပြား၊ ရတက်ပွား၍၊ ငါ့သား သမီး၊ တူတသီးနှင့်၊ စံမီးအားလုံး၊ ရေနစ်ဆုံးမည်၊ စိုးလှ သည်ရှင့်၊ အတည်မကျ၊ သို့သော်ကလျှင်၊ လူလှဆရာ၊ ထို ခမျာလည်း ရှောင်ခွာမြစ်ကမ်း၊ တောင်ဘက်ယွန်း၍၊ တန်း တန်းမတ်မတ်၊ ရှောက်သွားလတ်သော်၊ နောက်ထပ်လူငယ်၊ ကလေးရွယ်တို့၊ ကပ်ဆွယ်ပါးမြှောင်၊ လိုက်ပါယောင်၏။ မြေတောင်မြင့်ပြီး၊ ရောက်ခါနီး၌၊ လူကြီးသက်အို၊ ဟင်းချ ဆို၍၊ သက်ပျိုရွယ်နု၊ သူတစ်စုတို့၊ သေမှုမမြင်၊ ဘေးကင်းစင် ပြီး၊ စိတ်ထင်နေလိုက်၊ လိုဏ်ကြီးဟိုက်၍၊ စဉ်ဆိုက်ဆရာ၊ ဝင်လေပါရှင့်၊ မကွာထက်ကြပ်၊ သူငယ်တပ်လည်း၊ ကပ်၍ ဝင်လိုက်၊ စုဝင်ခိုက်ဝယ်၊ မှောင်မိုက်လိုဏ်ဝ၊ တံခါးကျ၍၊ ပြင်ပကျန်ရစ်၊ တစ်ယောက်ဖြစ်သား၊ ခြေဆစ်ကျိုးချိ၊ မမြန် ဘိ၍၊ ကျန်ရှိပြင်ဘက်၊ စိတ်တွင်ကွက်သည်၊ ညှိုးချက်မခန်း ရှိ၏တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၉)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမခန်းညှိုးချက်၊ သူငယ်မြှက်ပုံ၊ မှတ်ရတုံအံ့၊ ပွင့်စုံ သစ်သီး၊ ဖူးငုံပြီး၍၊ မည်းပျော်ဘွယ်၊ လွန်တင့်တယ်သော၊ အဘယ်ဝတ၊ လိုရာရသည်၊ ဌာနပြည်ကြီး၊ ရှုမငြီးတွင်၊ အသီးအဥ၊ အဖုအပွင့်၊ ဆင်သင့်မြိုင်မြိုင်၊ ဆွတ်ခူးနိုင်ရန်၊ ဂနိုင်သေလာ၊ ပျော်ဘွယ်ရာတည့်၊ သံသာချိုမြ၊ ငှက်ပေါင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကလည်း၊ ဂီတတီးသို့၊ တသီးပျော်ရွှင်၊ ရောက်လိုက်ချင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆိုတွင်မနှေး၊ ဆိတ်ခွေးစသား၊ ထွေထွေပြားလည်း၊ ရှုစား မယုံ၊ လှလိုက်တုံ၏၊ အစုံဆင်မြင်း၊ မိုးပျံခြင်းနှင့်၊ တခင်းရှုဖွယ်။ တသွယ်ဝမ်းမြောက်၊ ကျပ်ခြေထောက်လည်း ရှင်းပျောက် ချိနဲ့၊ မရှိခဲ့ရာ၊ ဖြစ်သည့်တာကြောင့်၊ သူငါမကြွင်း၊ တိုင်းပြည် | တွင်းသို့၊ ချက်ချင်းလျှင်စေ၊ ရောက်စေသောငှာ၊ သောသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆူညံ၊ လိုက်ပါပြန်ရာ၊ ကံခေမဟုတ်၊ ကျွန်ုပ်သာလျှင်၊ မြို့ | အပြင်၌၊ ကျန်တင်နေရစ်၊ ကံဆိုးဖြစ်၏၊ ငယ်ချစ်အားလုံး၊ ခုခါတုန်းဝယ်၊ ရွှင်ပြုံးစိမ့်စိမ့်၊ ရှိပေလိမ့်မည်။ ပြောရစ်သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင့်၊ အတည်မကျ၊ မြို့ဝန်မှသည်၊ တကွမခြား၊ မြို့သား အားလုံး၊ ရှာဖွေရုံးလည်း၊ အဆုံးမပြတ်၊ အတတ်မသိ၊ တစ် မမြင်၊ စိတ်တွင်ပူဆွေး၊ ဆုများပေးအံ့၊ ကြော်ကြေးရှာဖွေ၊ မရလေသည်၊ သဲဝေလှိုက်လှိုက်၊ ဆူတော့တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၁၀)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသဲဝေလှိုက်လှိုက်၊ သီးကျွမ်းမြိုက်၍၊ မောဟိုက် လက်မှိုင်၊ ချွေးပြိုင်ပြိုင်ကျ၊ တည်မရဘဲ၊ ထူးလှဆန်းကြယ်၊ ဤဖြစ်ဖွယ်ကို၊ စိတ်ဝယ်သေချာ၊ မှတ်မိရာသို့၊ ကောဇာ သက္ကရာဇ်၊ ခြောက်ရာလှစ်၍၊ သုံးရှစ်စွန်းပေါ်၊ လနော်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျော်သော်လပြည့်၊ လေးရက်၏ရှင့်၊ မှတ်မိသေချာ၊ ဖြစ်စိမ့် ငှာလျှင်၊ ဆရာလူမော်၊ ကလေးခေါ်သည့် လမ်းတော်အရှည်၊ ကြူးလှစ်မည်ပေ၊ မြွေဆရာလမ်း၊ ခေါ်စတမ်းဟု၊ လိုဏ်ဝမ်း ဂူပေါက်၊ တည့်တည့်လောက်တွင်၊ ကျောက်တိုင်စိုက်ပြီး၊ ကဗျည်းစာထု၊ သမိုင်းပြုခဲ့၊ အမှုအခင်း၊ မကြွင်းစေရုံ၊ ဆိုရ တုံအံ့၊ အူပုံအယင်၊ ကချင်တို့ပြည်၊ ဒေသဆီ၌၊ လူနီတစ်မျိုး၊ ထပ်ဆင့်တိုးခဲ့၊ ဘိုးဘေးဘီဘင်၊ ပေါ်သည့်အင်မူ၊ အသွင် ထူးလောက်၊ ဘူမိအောက်မှ၊ ထွက်မြောက်ပေါ်လာ၊ ထူးပါ ၏ရှင့်၊ ပုံနှင့်ချင့်သော်၊ ဆင်သင့်မယုတ်၊ ဟုတ်ပေမည်ပင်။ မှတ်ကြအင်လော့၊ ပုံပြင်အဆီ၊ ဒဏ္ဍာရီကား၊ တည်ကြည်ကတိ၊ - စွဲမြဲဘိလော့၊ လူနတ်သိကြား၊ သာပါးလိမ့်၊ မင်းအားသစ္စာ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူမှာကတိ၊ ဆိုရိုးရှိသည်၊ မှတ်ဘို့ကြံသိပြီး၏တည်း။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e (၁၂၉၂-ခု၊ ဝါဆိုလ ဂန္တလောကမဂ္ဂဇင်းမှ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်သည် စလေအညာက မြွေဆရာအကြောင်း ဘာသာပြန်ရေးသား သီဖွဲ့ရာတွင် ရည်ရွယ်ချက်အပြည့် ထားရှိကြောင်း သိသာလေသည်။ မြန်မာ စာပေလောကတွင် ဘာသာပြန်စာပေများထွန်းကားရေးအတွက် ဂန္တလောက ၏ ကြိုးပမ်းမှုကို မိမိကလည်း တတ်စွမ်းသရွေ့ ပါဝင်ဆောင်ရွက်လိုသည်။ မြန်မာစာပေလောကတွင် ဘာသာပြန်များလိုသည်။ မြန်မာစာပေလောက၌ ဘာသာပြန်စာပေကွက်လပ်၊ ဟာကွက်ကြီးရှိနေသည်ကို သတိပြုမိ၍ မိမိ စွမ်းသရွေ့ ဝင်၍ဖြည့်တင်းပေးလိုသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတဆက်တည်းပင် လူဆိုသည်မှာ မင်းမှာသစ္စာ၊ လူမှာကတိဆိုသော စကားအတိုင်းပင် ကတိတစ်လုံးကို စောင့်ထိန်းသင့်သည်။ ကတိပျက်ယွင်းခြင်း ဖြင့် မမျှော်လင့်သော ကြမ္မာဆိုးများနှင့် တွေ့ကြုံရတတ်သည် စသဖြင့်သော သင်ခန်းစာကောင်းများကိုလည်း ဦးသန့်သည် သူ၏ ဘာသာပြန်ကဗျာတွင် ထည့်သွင်းဖော်ပြခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်သည် မြွေဆရာအကြောင်း ကဗျာ၏ နောက်တွင် ဘာသာပြန် စာပေများကို အဆက်မပြတ်ရေးသားခဲ့သည်ကို တွေ့ ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့ပြပုံပြင်များစာအုပ်သည် ဦးသန့်၏ ဘာသာပြန်စာအုပ်များတွင် အောင်မြင်မှုအရှိဆုံးဟု ဆိုနိုင်သည်။ ဦးသန့်သည် ကလေးများအတွက် စာပေတစ်ရပ်ပေါ်ထွန်းရေးကို အာသာဆန္ဒကြီးစွာ ထားရှိသူဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် အခွင့်သင့်တိုင်း ကလေးများ အတွက် စာပေတစ်ရပ်ကို ဝိုင်းဝန်းပြုစုကြဖို့ ဆောင်းပါးများ ရေးသားပြီး နှိုးဆော်သမှု ပြုခဲ့သည်။ ဦးသန့်သည် ကိုယ်တိုင်လည်း မြို့ပြပုံပြင်များ ရေး ပြီးလျှင် မိမိရှိစေချင်သော ကလေးစာပေကွက်လပ်ကို ဝင်ဖြည့်ပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့ပြပုံပြင်များမှာ ရောမ-အစရှိသော ကမ္ဘာ့မြို့ကြီးများ၏ သက်ဆိုင်ရာ | ပုံပြင်များကို မြန်မာစကားပြေဖြင့် သိမှတ်ဖတ်ရှုချင်စဖွယ် ဘာသာပြန် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ပထမတွင် ထိုပုံပြင်များကို ဂန္တလောကမဂ္ဂဇင်းတွင် လစဉ်တစ်ပုဒ်စီ ထည့်သွင်းသည်။ ရှည်လျားသော ဘာသာပြန်ပုံပြင်များကို ဂန္တလောကမဂ္ဂဇင်းမှ နှစ်လခွဲ၍ ထည့်ပေးလေသည်။ နောက်မှ ထိုပုံပြင် များကို စုပေါင်း၍ မြို့ပြပုံပြင်များအမည်ဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံပညာပြန့်ပွားရေး အသင်းမှ ၁၉၃၀ ပြည့်နှစ်၌ စာအုပ်အဖြစ် ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့လေသည်။ မြို့ပြပုံပြင် များစာအုပ်၏ မူရင်း အင်္ဂလိပ်ဘာသာစာအုပ်မှာ ဥရောပရာဇဝင်၏ နိဒါန်း ဖြစ်သော (Cities and Their Srories) ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုစာအုပ်၏နောက်တွင် ဦးသန့်၏ ဘာသာပြန်စာအုပ်များအနက် အောင်မြင်မှုအရဆုံး စာတစ်အုပ်မှာ (Leaguue of Nations) စာအုပ် ဖြစ်သည်။ ယင်းစာအုပ်ကို ဦးသန့်က ကမ္ဘာ့နိုင်ငံပေါင်းချုပ်အသင်းကြီး အမည်ဖြင့် မြန်မာပြန်ဆို၍ အိန္ဒိယနိုင်ငံ ကာလကတ္တားမြို့၊ မက်မီလန် `ကုမ္ပဏီလီမိတက်စာအုပ်တိုက်မှ ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေသည်။ ထိုစာအုပ်ကို မြန်မာ နိုင်ငံသို့ တင်သွင်းရောင်းချရာ အစိုးရက ကျောင်းသုံးစာအုပ်အဖြစ် ပြဋ္ဌာန်း ခဲ့သည်အထိ အောင်မြင်မှုရခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၁၄-၁၉၁၈-ခု ပထမ ကမ္ဘာစစ်ကြီး ပြီးဆုံးသောအခါ ချုပ်ဆိုခဲ့သော ဗာဆေးစာချုပ်အရ နိုင်ငံပေါင်းချုပ် အသင်းကြီး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအသင်းကြီးတွင် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံပေါင်း (၆၁) တို့ ပါဝင်ကြ၍ ပြည် ထောင်အချင်းချင်း စီးပွားရေး၊ နိုင်ငံရေးမှအစ မည်သည့်ကိစ္စတွင်မဆို အငြင်းပွားခဲ့လျှင် စေ့စပ်ဖျန်ဖြေရေး လုပ်ဆောင်ကြရန် လက်မှတ်ရေးထိုး စာချုပ်ချုပ်ဆိုကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသင်းကြီး၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ နိုင်ငံတိုင်း မိမိတို့ လက်နက် များကို အနည်းနိုင်ဆုံးအထိ လျှော့ပေါ့ကြရန် ဆောင်ရွက်ရေးဖြစ်၏။ ၁၉၂၅ခုနှစ်တွင် ချုပ်ဆိုသော လိုကာနိုစာချုပ်နှင့် ၁၉၂၈-၂၉ ခုတွင် ချုပ်ဆိုခဲ့သော ပါရီငြိမ်းချမ်းရေးစာချုပ်များတွင် နိုင်ငံများ၏ သဘောကွဲလွဲမှုများကို အေးချမ်း သော နည်းများဖြင့် ဖြေရှင်းကြရန် လက်မှတ်ထိုးခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုစာချုပ်များအရ ၁၉၂၂-ခုနှင့် ၁၉၃၀ ပြည့်နှစ်များတွင် အမေရိကန် ပြည်ထောင်စု ဝါရှင်တန်မြို့တော်နှင့် ဗြိတိန်နိုင်ငံ လန်ဒန်မြို့တော်တွင် ကျင်းပပြုလုပ်သော အစည်းအဝေးများသည် ရေတပ်အင်အား လျှော့ပေါ့ရေး စာချုပ်များကို ရေးထိုးနိုင်ရန် ထပ်ဆင့်အကောင်အထည် ဖော်နိုင်ပြန်ပါသည်။ အထက်ပါ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံပေါင်းချုပ်အသင်းကြီး မဖြစ်ပေါ်မီ ကမ္ဘာ့အခြေအနေ နှင့် အသင်းကြီးဖြစ်ပေါ်လာပြီးနောက် လူသားတို့အတွက် ဆောင်ရွက်မှု အကျိုးကျေးဇူးအထွေထွေကို ဦးသန့် ဘာသာပြန်သော “ကမ္ဘာ့နိုင်ငံပေါင်းချုပ် အသင်းကြီး” စာအုပ်ထဲ၌ အကျယ်တဝင့် ရေးသားဖော်ပြခဲ့၏။ ထိုအချိန်က မြန်မာလူမျိုးများသည် ဘာသာပြန်စာပေများ၏ အရသာကို ကောင်းစွာ ခံစားတတ်လာပြီ ဖြစ်သည့်အတိုင်း ဦးသန့်စာအုပ်မှာ လူအများကြိုက်နှစ် သက်သည့် စာတစ်အုပ် ဖြစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာနိုင်ငံလူထုသည် မြန်မာနယ်စပ် တံတိုင်းကြီးမှ ကျော်လွန်၍ ကမ္ဘာ့ဇာတ်ခုံပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်တို့ကို လေ့လာစူးစမ်း သိရှိလိုသော | ဆန္ဒ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားတိုးတက်စအချိန်အခါလည်းဖြစ်ရာ ဦးသန့်၏ | စာအုပ်မှာ အရောင်းရ တွင်ကျယ်ခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ဦးသန့်သည် စာပေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောကတွင် လိုအပ်နေသော ဘာသာပြန်စာပေ ဟာကွက်ကြီးကို မိမိ တတ် စွမ်းသည့်ထောင့်မှ ဝင်ရောက်ဖြည့်စွက်ပေးခဲ့သည်။ သူ၏ ကြိုးစားမှုများ သည် အောင်မြင်မှုရသည်လည်း ဖြစ်ပါချေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် ဦးသန့်ရေးသမျှ စာပေ ဆောင်းပါးအစုစုကို ပြန်လည် စုဆောင်းကြည့်သောအခါတွင် ဘာသာပြန်စာပေမှာ ရာခိုင်နှုန်းနည်းပါးသည် ကို တွေ့ရသည်။ အများအားဖြင့်တွေ့ရသည်မှာ မြန်မာဘာသာဖြင့် ရေးသား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော ဆောင်းပါးကဗျာနှင့် အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ရေးသားသော ဆောင်းပါး များ ဖြစ်ပေသည်။ ဤတွင် ဦးသန့်သည် ဘာသာပြန်စာပေထက် မိမိကိုယ်တိုင် ပြုစုသည့်စာပေကို ပိုမိုအားရသည်ဟု ယူဆဖွယ်ရှိ၏။ သို့သော် ဦးသန့်ချစ်သော ဆရာကြီး မစ္စတာဖာနီဗယ်ကား ဦးသန့်၏ ဘာသာပြန်ခြင်း အဆင့်အတန်း မြင့်ပုံကို မကြာခဏပင် ပြောဆိုလေ့ရှိခဲ့လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43834495860885,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_8f38f9e7-3910-4db3-af48-c6932afb7489.jpg?v=1730272925"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်စိန်တင်-ပုဂံရှာပုံတော်၁","title":"ပုဂံရှာပုံတော်(၁)","description":"\u003cp\u003e၁ ပုဂံရှာပုံတော်အတွက် မှတ်ချက် \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတက်တိုး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတက္ကသိုလ်စိန်တင်သည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်လလောက်က ကျွန်တော့်အိမ် သို့ သူ့ဇနီး “စိမ့်” နှင့်အတူ ရောက်လာသည်။ ပြန်ခါနီးတွင် သူ ၏ ပုဂံရှာပုံတော် ၁စာအုပ် တစ်အုပ် ကန်တော့သည်။ ကျွန်တော် ကလည်း ဖတ်ပြီး ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ရေးပေးမည်ဟု သူက မတောင်း ဆိုဘဲနှင့် ပြောလိုက်သည်။သူ့စာအုပ်ကို အနည်းငယ် လှန်လှောကြည့်ပြီးလျှင် ကျွန်စာအုပ်စင်ပေါ်တွင် အခြားစာအုပ်များနှင့်အတူ တင်ထား လိုက်သည်။ ကျွန်တော့်မှာ မျက်စိအားနည်းသဖြင့် စာများများ မဖတ် နိုင်ချေ။ သူ့စာအုပ်ကို နောက်မှ အချိန်ရတိုင်း ဖြည်းဖြည်းဖတ်မည်ဟု စိတ်မှာ ရည်ရွယ်ပြီးထားလိုက်သည်။ ဒီအသက်အရွယ်အထိ ကျွန်တော်မှာ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အထူးသဖြင့် နံနက်ပိုင်းတွင် ဆောင်းပါးများ ရေး သည် နေ့လယ်ပိုင်းမှာလည်း နှစ်နာရီ သုံးနာရီ စာရေးသေး သဖြင့် လစဉ်ဆောင်းပါးများ အတော်များများ ရေးပေးရသောကြောင့် စာဖတ်ချိန် အတော်နည်းနေသည်။မကြာခင် တက္ကသိုလ်စိန်တင် ရောက်လာပြန်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ “စိမ့်” ပါမလား သူက သူ၏ 'ဦးသန့်” အထူး နောက်တစ်ကြိမ် ရိုက်ထုတ်ဝေသော စာအုပ် တစ်အုပ် ကန်တော့ သည်။ ထိုအခိုက်တွင် သူက သူ၏ “ပုဂံရှာပုံတော်” နှင့် ပတ်သက်သည့် ထင်မြင်ချက် ဝေဖန်ချက်တို့ကို စာရေးဆရာ အချို့ထံမှ မေတ္တာရပ်ခံ၍ ရယူနေရာ၊ သူ့အဖို့ နှစ်ယောက် သုံးယောက်လောက် သာ ကျန်တော့သည် ဆိုသည်။ ကျန်ခဲ့သူတွေထဲမှာ ကျွန်တော် ပါဝင်နေသည်။ မှန်ပေသည်။ ကျွန်တော်ကလည်း ကတိပေးခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ငါ ပြောရဦးမယ်။ မင်းစာအုပ်ကို ငါနည်းနည်း ဖတ်ပြီး ထိုးထားတယ်။ လစဉ်ရေးရတဲ့ ဆောင်းပါးတွေနဲ့ အားတယ်လို့ မရှိဘူး။ ငါကလည်း အဲဒီလို မအားဘဲ အမြဲရေးနေရတာကို မစွန့်နိုင် ဘူး။ မင်း စာအုပ်ကို နည်းနည်းဖတ်ကြည့်တော့ ဖတ်ဖို့ ကောင်းတဲ့ စာအုပ်ပဲလို့ သိလိုက်ပါတယ်။ အခုတော့ မင်းက အပူကပ်လာတော့ ငါ မင်းစာအုပ်ကို ကိုင်ရတော့မှာပေါ့။ ဆယ်ရက် ဆယ့်ငါးရက် တော့ အချိန်ပေးဦး” ဟု ပြောလိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ ပြန်သွားပြီးနောက် ကျွန်တော် သူ့စာအုပ်ကို အလုပ် တစ်ခုအနေနှင့် တတ်နိုင်သမျှ အချိန်ပေးပြီး ဖတ်ပါသည်။ တစ်အုပ် လုံး ကုန်အောင် ဖတ်ပြီးမှ ကျွန်တော် မှတ်ချက်” ရေးပေးဖို့ ဆို ဖြတ်ပြီးလျှင် ချိန်းရက်မတိုင်မီ ပြီးအောင် ဖတ်လိုက်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပုဂံရှာပုံတော်” ဆိုသည့်အတိုင်း ပုဂံရာဇဝင် ကျမ်းကြီးများ ကို ဖတ်ပြီး ပုဂံသို့ သွား၍ လေ့လာခဲ့ပြီးမှ သူက “ပုဂံရှာပုံတော် ကို စ၍ ရေးသည်။ သူ၏ “စာအုပ်ပြုစုသူ၏ အမှာ' နိဂုံးစာပိုး တွင် ဤသို့ ဆိုထားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပုဂံရှာပုံတော် ၁စာအုပ်သည် ယခုအခါ ချစ်သော ဖတ်သူ၏ လက်သို့ ရောက်နေပါပြီ။ ထိုစာအုပ်တွင် အနော်ရထာ အောင်လံတလူလူ လွှင့်ခဲ့သော နိုင်ငံတော်ကြီးကို နိဂုံးသတ်ပေးခဲ့သော နရသီဟပတေ့မင်း၏ ဖြစ်ရပ် ဇာတ်လမ်းများကို ရေး၍ တင်ပြထားပါသည်။ တက္ကသိုလ်စိန်တင်သည် ပုဂံရှာပုံတော် စာအုပ် စာတွဲများကို ဆက်လက်ရေးသားရန် ကြံစည်အားထုတ်လျက် ရှိပါ သည်။ နောင်လာမည့် စာအုပ်တွဲများတွင် ပုဂံ၏ ကြီးမြတ်ခြင်း၊ ပုဂံ၏ တင့်တယ်ခြင်း၊ ပုဂံ၏ ထည်ဝါခြင်းတို့နှင့်အတူ သမိုင်းဖြစ် ရပ်များကို ၀တ္ထုဟန်ဖြင့် ဆက်လက်ရေးသားတင်ဆက်သွားမည် ဖြစ်ကြောင်း အစီရင်ခံရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း “ပုဂံရှာပုံတော် ၁ တွင် အခန်း ၁အဖြစ် “သမိုင်းမှာ စွန်းထင်းခဲ့သော ကွမ်းတံတွေးတစ်ကွက်” ခေါင်းစီးတပ်၍ အိမ်ရှေ့မင်းသား သီဟသူနှင့် အမတ်ကြီး ရာဇသင်္ကြန် တို့၏ ပဋိပက္ခကို သီဟသူက အမတ်ကြီး၏ ဝတ်ရုံပေါ်သို့ ကွမ်း တံတွေး ထွေးချခြင်းဖြင့် စော်ကားလိုက်သဖြင့် နန်းတွင်း၌ ရုတ်ရုတ်သည်းသည်း ဖြစ်ရပ်ကို “ဝတ္ထုဟန်' ဖြင့် ဖော်ပြလိုက်သည်။ နောက် ဆက်လာသော အခန်းတို့တွင်လည်း ဝတ္ထုဟန်ဖြင့် ဖော်ပြကာ ပုဂံ ရာဇဝင် နိဂုံးပိုင်းကို ရေးသားတင်ပြလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတက္ကသိုလ်စိန်တင်သည် ရာဇဝင်ကျမ်း၊ သမိုင်းကျမ်းတို့ကို ရေးသည် မဟုတ်ပေ။ သမိုင်း အခြေခံ ဝတ္ထုကို ရေးသည်သာဖြစ်၏။ သူသည် သူ့ရေးဟန်ဖြင့် သမိုင်းကြောင်းလည်း မပျက်စေဘဲ စာဖတ်ပရိသတ်အဖို့ စိတ်ဝင်စားဘွယ် ဝတ္ထုကို ရေးသဖြင့် သမိုင်း သုတေသီတို့နှင့် သမိုင်းကို ဝတ္ထုပုံစံဖြင့် ရေးသည်ကို မကြိုက်သူတို့က မကျေနပ် ဖြစ်မည်ဆိုလျှင် ဖြစ်နိုင်သည်။ သမိုင်းကို သမိုင်း ပုံစံဖြင့် ပေးသည်ကိုသာ လိုလားသူတို့၏ မကျေနပ်မှာ မည်သို့မျှ မဆိုသင့်ပေ။ သို့သော် တက္ကသိုလ်စိန်တင်သည် သမိုင်းဆရာမဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝတ္ထုဆောင်းပါးများကို ရေးသော စာရေးဆရာ ဖြစ်သည်။ စာရေး ဆရာနှင့် သမိုင်းအစရှိသော အတတ်ပညာရှင်တို့နှင့် မတူပေ။ တစ် လမ်းစီ လျှောက်ကြသူများသာ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤနေရာတွင် အကြောင်းသင့်၍ အတွေ့ အကြုံကလေး တစ် ခုကို သာဓကအဖြစ် ဖော်ပြလိုပါသည်။ ကြာတော့ ကြာပါပြီ။ တစ်ခါက တက္ကသိုလ်တွင် သမိုင်းဘာသာရပ်နှင့် ပတ်သက်သည့် ဆွေးနွေးပွဲသို့ အကြောင်းအားလျော်စွာ ကျွန်တော်တက်ရောက်လေ သည်။ဆွေးနွေးပွဲတွင် သမိုင်းအကြောင်းချင်းရာ အချက်အလက် များကို ပီပြင်စွာ ရေးသားဖော်ပြရန်လိုကြောင်း သမိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်က ပြောသည်။ သူက ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီးအတွင်း၌ ဂျာမနီအာဏာရှင် ဟစ်တလာက ရုရှားပြည် လီနင်ဂရက်မြို့ကို ဂျာမန် တပ်များဖြင့် ဝိုင်းထားသည်မှာ ရက်ပေါင်း ကိုးရာကြာလေ သည်။ ထိုအကြောင်းချင်းရာကို စစ်ပြီးသည့်နောက် သမိုင်းဆရာ အချို့၏ စာအုပ်နှင့် စာရေးဆရာအချို့တို့၏ စာအုပ်တို့ ထွက်ပေါ် လာသည်။ ထိုစာအုပ်တွေထဲတွင် ရုရှားပြည်မော်စကိုမြို့တက္ကသိုလ်မှသမိုင်းပါမောက္ခတစ်ဦးရေးသော'လီနင်ဂရက်မြို့ကိုတပ်များဝိုင်းထားခြင်း (The Seige of Leningrad) နှင့်အမေရိကန်၀ထ္ထုရေးဆရာ “ဟိရင်-ဆဲလ်စ်ဘဲရီ” (Harrison Salisbury)၏ လီနင်ဂရက် မြို့မှာ ရက်ကိုးဆယ်ကြာ' (Nine hundred days in Leningrad)။ ထိုစာအုပ်နှစ်အုပ်ကို သီမိုင်းပါမောက္ခက ညွှန်းပြီးလျှင် ရုရှား ပါမောက္ခကြီး၏ စာအုပ် “လီနင်ဂရက်မြို့ကို ဂျာမန်တပ်များ ဝိုင်း ထားခြင်း”သည်သာလျှင် အရှိကိုအရှိတိုင်း ရေးသားဖော်ပြသဖြင့်လက်ခံသင့်ကြောင်း၊ စာရေးဆရာ “ဆဲလ်စ်ဘဲရီ\" ၏ စာအုပ်မှာ သမိုင်းအကြောင်းချင်းရာ အချက်အလက်များကို ပြုပြင်ပြီး စိတ်ကူးရ သည့် အဖြစ်အပျက်များကို ထည့်ထားသည်ဟု ဆိုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့အနားမှာ ထိုင်နေသော ကျွန်တော်က 'ဆဲလ်စ်ဘဲရီ” ရဲ့ စာအုပ်က သမိုင်းကျမ်းမှ မဟုတ်တာ၊ ဝတ္ထုစာအုပ် ဖြစ်ပါတယ်။ သမိုင်းဝတ္ထုများ ရေးနည်းနဲ့ ရေးထားတာပါ။ သမိုင်းအချက်အလက် တွေကို သူ့အတိုင်း ဖော်ပြတာက သမိုင်းဆရာတို့ရဲ့ အလုပ်ပါ။ အတိအကျ အခိုင်အမာဖြစ်တဲ့အကြောင်းတွေကိုသာ ရေးတာပါ။ သုတစာပေသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဝတ္ထုက သုတနဲ့ရသ သမအောင် ရေးစပ်ပြီး ရေးတာပါ။ တခြားစီပါ”ဟု ပြောလိုက်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသုတကို ရသနှင့် နှောပြီး မွမ်းမံလိုက်ခြင်းဖြင့် ခိုင်မာခြောက် သွေ့သော သမိုင်းအချက်အလက်များကို စာရေးဆရာက အခြေခံ ၍ လူ့သဘာဝလူ့စရိုက်၊ လူ၏ တုန့်ပြန်ခံစားမှုများကို အလျဉ်း သင့်သလို ယုတ္တိတန်တန် ထည့်သွင်းပြီးလျှင် သမိုင်းဝတ္ထု ရာဇဝင် ဝတ္ထုမျိုးသည် ကမ္ဘာ့စာပေ အသီးသီးမှာ ရှိပါသည်။ ထို ယုတ္တိ တန်တန် လှုပ်ရှားမှုတို့သည် လူသားတို့၏ သဘာဝဖြစ်သည်။ ထို သဘာဝကို ယူ၍ စာရေးဆရာက ' ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်တို့နှင့် အလိုက်သင့်သည့် ဖန်တီးမှုန်းချယ်မှုပြုခြင်းသည် သင့်မြတ်ပေသည်။ ထိုအလုပ်မျိုးကို သမိုင်းဆရာတို့က မစွမ်းဆောင်နိုင်ချေ။ သူတို့က “အရှိကို အရှိအတိုင်း ဖော်ပြရမည်ဆိုလျှင် သူတို့ တွေ့သော အရှိအတိုင်းသည် ပြည့်စုံပါရဲ့လားဟု မေးလျှင် လွန်ရာ မကျပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဥပမာ သီဟသူက သူညီလာခံ အခန်းတွင် ထပြန်သည် တွင် ရာဇသင်္ကြန် အမတ်ကြီးက အမှတ်မထင် နေလိုက်မိသည့်အတွက် ဝယုဒ္ဓိဂုဏ်ကို မထောက်ထားဘဲ ဝန်ကြီး၏ အဝတ်ပေါ် သို့ ကွမ်းတံတွေး ထွေးသွားသည့် အချက်သည် သေးငယ်သော အသွင်ရှိ၏။ သို့သော် ထိုဖြစ်ရပ်ကလေး၏ဂယက် နန်းတွင်း၌ မည် သို့ ရိုက်သွားသည်ဟူသော လူသားတို့၏ သဘာဝတစ်ရပ်ကို စာရေး ဆရာက အသေးစိတ် ဖော်ပြခြင်းသည် အပြစ်ပါလားဟု မေးလျှင် ဘယ်သို့ ဖြေမှာလဲ။ စာရေးဆရာ၌ အသေးစိပ်ကို မွမ်းမံ ချယ်မှုန်းခွင့် ရှိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတက္ကသိုလ်စိန်တင်၏ “ပုဂံရှာပုံတော် (၁)” အတွက် ကျွန် တော့်မှတ်ချက် နိဂုံးချုပ်ရာတွင် တက္ကသိုလ်စိန်တင်ဘက်သို့ မျက် စောင်းတစ်ချက်ထိုးပြီး “ဝတ္ထုဟန်နဲ့ ရေးတယ်ဆိုပေမယ့် ဖြစ်ရပ် တွေထဲ၌ ပါဝင်သော ဇာတ်ကောင်တို့၏ လှုပ်ရှားမှု တုန့်ပြန်မှုတွေ ကို ဖော်ပြရင်း တက္ကသိုလ်စိန်တင်က ဝင်၍ ဝင်၍ စာဖတ်သူနှင့် စကားပြောခြင်းသည် ဝတ္ထုဟန်ထက် ကွက်စိပ်ဟန် မဆန်ဘူးလား” ဟု ပြုံး၍ မေးလိုက်ချင်ပါသည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော်...... သို့သော်၊ ရင်းနှီးသည့်အလျောက် ပြောလိုက်ချင် သော်လည်း မပြောတော့ပါ။ စာရေးဆရာတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် 'ရေးဟန် ရှိသည်။ ယင်းသည် သူ၏ 'ဥစ္စာ” ဖြစ်သည်။ အခြားသူက မည်သို့ မျှ ထိပါးဖို့ မသင့်ပေ။ “သူ့ဟန်နဲ့သူ ရှိပါစေ' ဟူ၍ နှလုံးသွင်းရပေ လိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003e\u003cstrong\u003eတက်တိုး ၁၉၉၈ ခု၊ အောက်တိုဘာ \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e၄\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e) \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eရက်၊ တနင်္ဂနွေနေ့\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43834492223637,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_31e46314-d269-4bdc-9329-2e78e814948a.jpg?v=1730272939"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်စိန်တင်-ဟစ်တလာ-သစ္စာဧကရီ","title":"ဟစ်တလာ၏သစ္စာဧကရီ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဘဝ၏အစ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအီဗာနှင့် ကတ်တို့သည် ထင်းရူးတောအစပ်၌ ရပ်နေကြသည်။ သူတို့နှစ် ဦး၏ နောက်ဘက်၌ ရှမစ်တင်ဟွန်း တောင်ကြားရှိသည်။ နွေလယ်သို့ပင် ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း တောင်တန်းပေါ်တွင် နှင်းပွင့်နှင်းငွေ့တွေကို တွေ့နေရသေး၏။ နှင်းပွင့်ကလေးများ၏ တလက်လက်တောက်ပနေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော ဘော်ငွေရောင်အဆင်းသည် ကြည်လင်လှပသော ကောင်းကင်နှင့် အလွန်ပင် ပနံရနေလေသည်။ကတ်သည် တောင်တက်လမ်းပြအလုပ်ဖြင့် အသက်မွေးနေသူဖြစ်သည်။ သူသည် လုံမငယ် အီဗာဘရောင်း၏ ငယ် သူငယ်ချင်းလည်းဖြစ်၏။ ကျောင်းသွားဖော်လည်းဖြစ်၏။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ သူငယ်တန်းမှစ၍ လက်တွဲမဖြုတ်ဘဲ ကျောင်းတက်ခဲ့ကြသော ငယ်ချစ် မိတ်ဆွေများပင် ဖြစ်ပေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအီဗာသည် သူငယ်ချင်းကတ်ကို မိမိထက် အသက်များစွာကြီးသူ လူကြီးတစ်ယောက်လိုသဘောထား၍ ဆက်ဆံလေ့ရှိသည်။ လုံမငယ် အီဗာဘရောင်း၏အမေကပင် \"အီဗာကြီးလာရင်တော့ ကတ်နဲ့လက်ထပ်ရ မှာပဲဟေ့”ဟု ပြောနေလေ့ရှိ၏။ ဤသို့ အမေကပြောသည်ကို ဘယ်သူမှ ဝင်ပြီးမကန့်ကွက်။ နှစ်ဦးစလုံး၏မိဘများက လက်ခံသဘောကျနေကြ သည်။ သူတို့အားလုံးကပင် ဤကလေးနှစ်ဦး အရွယ်ရောက်လျှင် သူတို့ ကလေးများ၏ လက်ထပ်ပွဲကို မလွဲမသွေ ကျင်းပပေးရမည်ဟု နားလည် ထားကြသည်။အီဗာ၏ ဖခင်မှာ ပရိဘောဂဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် လက်သမားအလုပ် လုပ်ရလေ၏။ သူအလုပ်လုပ်သော ဆိုင်တစ်ဆိုင်လုံးမှာ သစ်သား အသစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eများ၏အနံ့များဖြင့် သင်းနေ၏။ ဆိုင်အတွင်း၌ကား ရွေဘော်ထိုး၍ ထွက်ကျလာသော ရွှေဘော်စာ အလိပ်အခွေများဖြင့် ပြည့်နေတော့သည် အီဗာဆိုသည့် ကောင်မလေးသည် သူ့ဖခင်၏အလုပ်ရုံမှ ရွေဘော်စာ အလိပ်အခွေများကိုခေါင်းပေါ်တင်ပြီး \"ကျွန်မ လက်ထပ်တဲ့အခါကျတော့ ဟောဒီလို ရွှေရောင်ဆံပင်တွေ ရှိနေမှာပေါ့နော်\"ဟု ငယ်စဉ်က မကြာခဏ ပြောနေတတ်သည်။ စိတ်ကူးနှင့် ရူးနေတတ်ခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါတစ်ရံတော့လည်း အီဗာသည် အိမ်ဧည့်ခန်းမှ မြင်ရသော “ရှမစ်တင်ဟွန်း”တောင်ထိပ်ဆီသို့ ပြူတင်းပေါက်မှ လှမ်းမျှော်နေပြီး သူမ၏လက်ထပ်ပွဲအကြောင်းကို စိတ်ကူးယဉ်ယဉ်နှင့် ဖွဲ့နွဲ့ပြောနေတတ် သည်။ ပန်းခြံထဲတွင်ရှိသော ပန်းပင်များကို အီဗာသည် ရေမှန်မှန်လောင်း ၏။ တစ်နေ့ကျလျှင် ဤပန်းများသည် လက်ထပ်သရဖူကို ဆင်မြန်းရန်ပင် ဖြစ်သည်ဟု အီဗာက ကြိုတွေးထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤစိတ်ကူးကြောင့်ပင် နွေမဟူ၊ မိုးမဟူ၊ ဆောင်းမဟူ အီဗာသည် ပန်းပင်တွေကို ရေမှန်မှန်လောင်းနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် ယခုအခါ၌ သူမ၏ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်ကို တစ်မျိုး တစ်ဖုံ ပြောင်းလွှဲ၍ မက်ခဲ့ရပြန်လေသည်။ လက်ထပ်ပွဲဆိုသည်မှာ ဘာ မရေရာ မသေချာတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ အီဗာသည် ထို့ထက်ပိုမိုစိတ်ဝင် စားစရာ အကြောင်းတွေ တွေ့နေရပြီဖြစ်သတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခုတော့ အီဗာကို “မင်း သိပ်မိုက်တဲ့ကလေးမ\"ဟု ပြောနေရ တော့သည်။ ကတ်သည် ရှည်လျားမြင့်မားစွာဖြင့် ကောင်းကင်သို့ထိုးထွက် သွားသော ထင်းရှူးပင်များကို ငေးကြည့်နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအီဗာက ကတ်၏ မျက်ခုံးထူကြီးများကို ကြည့်ပြီးလျှင် “ငါ သူ့ကို ချစ်တော့ချစ်ပါတယ်\"ဟု တွေးနေသည်။ ကတ်၏တောက်ပရွှန်းလဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော မျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်ရင်း အီဗာ၏ စိတ်ထဲမှ \"ငါ သူ့ကိုချစ်ပေမယ့် ငါ့မှာ အပြောင်းအလဲကလေးတွေ တစ်ဖက်မှာ ရှိနေတာက ခက်ပါတယ်\" ဟုပြောနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအီဗာ၏ ဆံပင်နွယ်များသည် လည်ဂုတ်ပေါ်သို့ ဝဲ၍ခွေကျနေ၏။ မျက်လုံးကြီးများသည် နွေနှောင်းတွင် ပွင့်လေ့ရှိသော \"လာဗင်ဒါ\"ပန်းပွင့် များနှင့် တူပေသည်။ အီဗာ၏အရွယ်မှာ ယခုအခါတွင် လက်ထပ်မည်ဆိုလျှင် အရွယ်သင့်နေပေပြီ။ သို့သော် ခက်နေသည်မှာ အီဗာ၏ အနာဂတ် ကာလကို တစ်မျိုးတစ်ဖုံပြောင်းလွဲစေမည့် အစီအစဉ်တစ်ရပ် ပေါ်လာ၍ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအီဗာ၏ချစ်သူကတ်က လည်ချောင်းထဲမှ ဆို့နှင့်စွာထွက်လာသည့် အသံနှင့် အီဗာကို ပြောနေပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မင်းကို ကိုယ်သိပ်ချစ်ပါမယ် အချစ်ရယ်\" ကတ်က ဆက်ပြောနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အာနာဟော့ဖ်မင်း ခေါ်နေတဲ့ မြူးနစ်မြို့ကို လိုက်မသွားပါနဲ့လား ကွယ်။ ကိုယ်ရှိတဲ့ နေရာမှာပဲ အမြဲနေပါနော် အချစ်ရယ်၊ မင်း ဒီမှာ ပျော်မှာပါကွယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက အီဗာကို ယုယစွာနမ်းလိုက်၏။ အီဗာမှာ ချစ်သူ၏ အယူ အယတွင် နစ်မွန်းသွား၍ မိမိ၏ မဟာစီမံကိန်းကြီးအတွက် စိတ်အား နည်းနည်းလျော့သွားလေသည်။ သို့သော် အချိန်အတန်ကြာ ကြိုးစားခဲ့သော စိတ်ကူးယဉ် အစီအစဉ်ကြီး လုံးဝပင် ပျက်စီးသွားသည်ကား မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအီဗာကာ ဘာမှမထူးဆန်းတော့သော ဤဒေသကို စွန့်ခွာ၍ သွား လိုသည်။ ရွာထဲမှာဆိုလျှင် ယောက်ျားတွေနှင့် မိန်းမတွေသည် အရွယ် ရောက်ပြီး လက်ထပ်ကြပြီတော့ အိုမင်းရင့်ရော်သွားကြသည့်အဖြစ်တွေ သာ ထပ်တလဲလဲဖြစ်နေလေသည်။ ဤသည်မှာ ပုခက်တွင်းမှ သချိုင်း အထိ အလွန်ရိုးရိုးတန်းတန်း သွားရသော ခရီးဟောင်းကြီးပင် ဖြစ်တော့ သည်။ အီဗာကသည်လိုအဖြစ်မျိုးကို မနှစ်ခြိုက်၊ လက်မခံနိုင်။ ထို့ထက်ပို၍ ဘဝကို အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ အသုံးချချင်သည်။ တက်လာသော ဒီရေလို တစ်ရှိန် ထိုး မြင့်တက်သွားမည့် စီမံကိန်းတွေကို မိမိ၏အနာဂါတ်အတွက် ရေးဆွဲ လိုက်ချင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤသို့ မိမိ၏ ဘဝတက်လမ်းအတွက် အီဗာ အားထားအမျှော် လင့်ဆုံးဒေသမှာ မြူးနစ်မြို့တော်ပင်ဖြစ်သည်။ မြူးနစ်မှာ နာဇီဝါဒ ပေါက် ဖွားရှင်သန်ရာ ဒေသလည်းဖြစ်နေသည်။ ဤဝါဒသည် အနာဂတ်အတွက် ဂျာမနီနိုင်ငံကို ကယ်တင်မည်ဖြစ်သော လမ်းစဉ်သစ်တစ်ရပ်ဟုပင် အီဗာ က ထင်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ကံကောင်းရင်ပေါ့လေ၊ ဘာလင်ကိုလည်း သွားမယ်၊ ပြီးတော့ လည်း အချွန်အထက်တွေ သိပ်ပေါတဲ့ မိန်းဇ်မြို့ ကိုလည်း သွားရဦးမယ်၊ရိုင်းမြစ်ရဲ့ သာယာတင့်မောတဲ့ ရှုခင်းတွေကိုလည်း ကြည့်ရမယ်။ ကိုလုံး မြို့ မျှော်စင်တွေကိုလည်း သွားကြည့်ခွင့်ကြုံမှာပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအီဗာက ထိုသို့ အမြဲမျှော်လင့်တွေးတောနေလေ့ရှိသည်သာ ဖြစ်သည်။ ဂျာမနီနိုင်ငံမှာ မိမိနေထိုင်သော သည်တောင်ကြားရွာကလေး ထက် ပိုမိုစိတ်ဝင်စားစရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတာပဲဟုလည်း အီဗာသည် အမြဲပင် စိတ်ကူးနေခဲ့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကတ်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အချစ်ရယ်... မင်းစိတ်တွေ လှုပ်ရှားနေတာကိုး။ ဒါပေမယ့်လေ ခဏပါပဲ။ နောက်တော့လည်း ပျောက်သွားမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု အေးဆေးညင်သာစွာ ပြောနေသည်။ အီဗာက ပြန်ပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ပါတယ်... ကိုယ်စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ မှန်ပါတယ်ကွယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကိုယ့်ဘဝအတွက် ဒီထက်ပိုပြီး လုပ်နိုင်တာတွေ ရှိသေးတယ်ဆိုတာ သိထားလို့ပါ\" \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအီဗာအနေဖြင့် ယခုလုပ်နေသော အလုပ်ကိုမကြိုက်။ အသက် ၁၆နှစ်အရွယ်မှစ၍ သူမသည် ဆိုင်ကလေးတစ်ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရ၏။ အမြဲတမ်း သြဇာအာဏာပြတတ်သော ဆိုင်ရှင်မိန်းမကြီး ဖရောဇက်ကို အီဗာ သိပ်မုန်းနေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖရောဇက်သည်ကမ္ဘာ့ခရီးသည်များကိုပို့စ်ကတ်များနှင့် အမှတ်တရ ပစ္စည်းများ ရောင်းချသော ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်ထားသည်။ ထိုမိန်းမကြီး သည် အီဗာဘရောင်းကို သိပ်ပြီး ချုပ်ချယ်လေ့ရှိ၏။ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရယ်မောခွင့်မရှိ။ ဖရောဇက်က အီဗာအား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ညည်း အသက်ကြီးတဲ့အခါမှာ ရယ်စရာတွေ အများကြီးကျန်ပါ သေးသလားလို့ သိပါလိမ့်မယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု မကြာခဏပင် ပြောလေ့ရှိခဲ့သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြူးနစ်မြို့၌နေသော 'ဟိန်းရစ်ဟော့ပ်မင်း မှာ ဝင်ငွေကောင်းသော ဓာတ်ပုံဆိုင်ပိုင်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ဓာတ်ပုံဆိုင်မှ ဘားရားစထရက် စီ လမ်းမကြီးထဲ၌ ရှိလေ၏။ မကြာမီကပင် အီဗာ၏ သူငယ်ချင်းမကလေး အာနာနှင့် ဟိန်းရစ်အိုဇ်မင်းတို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြ၏။ အီဗာသည် သူတို့ လက်ထပ်ပွဲ၌ အပျိုရံလုပ်ခဲ့ရသေးသည်။အာနာသည် တောက်ပပြောင်လက်သော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်၍ ငွေကို ရေလိုသုံးနေလေတော့သည်။ သူမသည် အီဗာအား မြူးနစ်မြို့၏ အလှအပတွေကို မစားရ ဝခမန်း ပြောပြခဲ့လေ၏။ မြို့တော် ဘီယာဆိုင်များနှင့် ပျော်စရာအဖုံဖုံ အကြောင်းစုံကို အီဗာအား ပြောပြသည်။ အီဗာမှာ ဤသို့ဖြင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ မြူးနစ်မြို့တော် ချီးမွမ်းခန်းကို စိတ်ကူးယဉ်၍မဆုံး ဖြစ်ရလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအီဗာကို အာနာက ဤသို့ကတိပေးခဲ့၏။ \"တစ်နေ့ကျရင် မင်းကို မြူးနစ်ရောက်အောင် ခေါ်သွားပါ့မယ်နော်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခုတော့ ဒါတွေကို စိတ်ကူးအယဉ်ကြီးယဉ်ခဲ့သော ချစ်သူအီဗာ အား ကတ်က ဖျောင်းဖျနေလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကတ်က “မမိုက်စမ်းပါနဲ့ အချစ်ရယ်\" ဟု ပြောနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခပ်ဝေးဝေးမှ လယ်ကွင်းများတွင် ကောက်ရိုးလှည်းများ ဖြတ် မောင်းသွားသည်ကို သူတို့နှစ်ဦးမြင်ကြရ၏။ လှည်းမောင်းသွားသူတို့မှာ မိန်းမအိုကြီးများ ဖြစ်လေသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်လုံးကြီးများမှာ ထား ကျိုင်းလေးလံလှပြီး ခေါင်း၌ လက်ကိုင်ပဝါများ ပတ်ထားလေ၏။ သူတို့ ကို ကြည့်ရသည်မှာ သွက်လက်ဖျတ်လတ်သည်ဟုတော့ ထင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသက် ၂၀ မျှသာ ရှိသေးသော လုံမပျိုး အီဗာဘရောင်းသည် ထိုမိန်းမကြီးများကိုကြည့်ပြီး စိတ်ရှုပ်သွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ကိုယ်တော့ အရုပ်ဆိုးမှာသိပ်ကြောက်တယ်။ပြီးတော့ အိုမှာလည်း သိပ်မုန်းတာပဲ။အိုခြင်း၊ သေခြင်းဆိုတာတွေကို မကြားချင်ဘူး၊ မကြည့် ချင်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကတ်ကပြော၏\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အချစ်ရယ် မင်းဟာ သိပ်လှပါတယ်၊ အရုပ်လည်း မဆိုးပါဘူး။ ဘယ်တော့မှ အဝေးကြီးကို ထွက်မသွားပါနဲ့နော်။ ကိုယ်နဲ့ အမြဲနေပါကွယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအီဗာက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကိုယ်နောက်ကို အခွင့်အရေးမျိုး ဘယ်တော့မှ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဘာပြုလို့လဲဆိုတော့ နောက်ဆိုရင် အာနာကလည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43834489274517,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_6ce0ad5b-b068-48f1-aad3-4020b642fb72.jpg?v=1730272947"},{"product_id":"တက်တိုး-ကမ္ဘာကျော်၀တ္ထုတိုများရှင်းပြချက်-1","title":"ကမ္ဘာကျော်၀တ္ထုတိုများရှင်းပြချက်","description":"\u003cp\u003eဝတ္ထုတို ဆိုတာဘာလဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝတ္ထုတိုဆိုတာ ဘာလဲ ? \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝတ္ထုရှည်ဆိုတာ ဘာလဲ ?\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာစာပေတွင် ဝတ္ထုဆိုသော စာပေအရေးအသားသည် ကုန်းဘောင်ခေတ်လောက်ကစ၍ ပေါ်လာသည် ဆို၏။ မျက်မှောက်ခေတ်၌ ထွန်းကားနေသော ဝတ္ထုမျိုးနှင့် ရှေးခေတ်ဝတ္ထုမျိုး မတူကြောင်းမှာ ထင်ရှားလှသဖြင့် အထူး ဆိုဖွယ်ပင် လိုမည် မထင်မိပါ။ လွန်ခဲ့သော အနှစ် ငါးဆယ်ကျော် 'မောင်ရင်မောင် - မမယ်မ ́ ဝတ္ထု ပေါ်ခဲ့သည်။ ထို ဝတ္ထုကို မျက်မှောက်ခေတ် ဝတ္ထုဟု သမုတ်ကြ၏။ ခေတ်သည် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလျက် ရှိလေရာ၊ လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်နှစ်က အခြေ အနေနှင့် ယနေ့ အခြေအနေတို့ ပင်လျှင် လွန်စွာပြောင်းလဲလျက် ရှိတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'မောင်ရင်မောင် - မမယ်မ” ဝတ္ထုမျိုးကို ယခုခေတ် စာဖတ် ပရိသတ် က မနှစ်သက်တော့။ အပြစ်မဆိုသာပေ။ ဝတ္ထုအရေးအသားသည် ခေတ် နှင့် လိုက်၍ ပြောင်းလဲလျက် ရှိသည်။ အခြား \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့ ပင် ပြောင်းလဲလျက် ရှိလေသည်။ ခေတ် ဝတ္ထု၏ အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်လျှင် ရှေးဝတ္ထုကို အခြေအနေနှင့် မတူတော့။ ခေတ် အခြေ အနေချင်း မတူသည့်အလျောက် ဝတ္ထု၏ အခြေအနေချင်းလည်း ကွဲပြားလေရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာဝတ္ထု၏ အခြေအနေနှင့် အခြားစာပေ၌ရှိသော ဝတ္ထု အခြေ အနေတို့လည်း မတူချေ။ မြန်မာဝတ္ထု၏ အခြေအနေသည် အခြား စာပေ ၌ ရှိသော ဝတ္ထု အခြေအနေထက် ခေတ်နောက်ကျနေသေးသည်။ မြန်မာ ဝတ္ထု အရေးအသားမျိုးသည် ယခုခေတ် နိုင်ငံခြားဝတ္ထု အရေးအသား မျိုးနှင့်မတူ။ ခေတ်နောက်ကျလျက် ရှိနေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် အနှစ် သုံးဆယ် လောက်က အရေးအသားမျိုးကို မြန်မာ ဝတ္ထုရေး ဆရာများက အသုံးပြု လျက် ရှိချေသေး၏။ ဝတ္ထုဖတ် ပရိသတ်ကလည်း ထို ဝတ္ထုမျိုးကိုသာ နှစ်သက်လျက် ရှိနေကြသေးသည်။ မြန်မာဝတ္ထုသည် နိုင်ငံခြား ဝတ္ထု ထက် အနှစ်သုံးဆယ်ခန့် နောက်ကျနေသေးသည်ဟု ဆိုရချေတော့မည်။ဝတ္ထုခေတ်ကို မည်သူက ပြောင်းပေးသနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာရေးဆရာက ပြောင်းပေးသည်။ စာရေးဆရာက တီထွင်ရေးလိုက် မှသာလျှင် ဝတ္ထု အခြေအနေသစ်သို့ ရောက်မည်။ စာရေးဆရာ၏ လက်ချက်ပင်ဟု ထင်နိုင်ဖွယ် ရှိပါ၏။ သို့သော် ဝတ္ထုခေတ်ကို ဝတ္ထုဖတ် ပရိသတ်ကသာ ပြောင်းပေးနိုင်သည်။ တိုင်းပြည်နှင့် လူမျိုး၏ အခြေ အနေ ပြောင်းလဲသည်နှင့်အမျှ၊ အစစအရာရာတွင် အကြိုက်များပြောင်းလဲလာသည်။ အေးချမ်းငြိမ်သက်သော ရှေးခေတ်တွင် ဝတ္ထုကို အပျော်သဘော ဖတ်သည်။ ဝတ္ထုတွင် အဖွဲ့ အနွဲ့များ ဝေဆာလျက်ရှိမှ ဖတ်သူ ကြိုက်လေသည်။ ယခုခေတ်သည် အလှုပ်အရှားများသော ခေတ် ဖြစ်သည်။ နေရာတိုင်း၌ အတိုက်အခံ ရှိသည်။ ကြိုးပမ်းမှု ပြုကြရသည်။ အေးဆေးစွာ နေချိန်မရသလောက် ဖြစ်တော့သည်။ ဤခေတ်မျိုးတွင် ဇိမ်ဆွဲ၍ ဖတ်နေရသော ဝတ္ထုမျိုးကို မဖတ်နိုင်။ ဖတ်လည်း မဖတ်ချင်တော့ပေ။ ဝတ္ထုရှည်များထက်၊ ဝတ္ထုတိုများကို အဖတ်များလာသည်။ ဝတ္ထုတိုများပါသော မဂ္ဂဇင်းများ ထွန်းကားလာ၏။ မဂ္ဂဇင်းများကြောင့် ဝတ္ထုတို ဖွံ့ဖြိုးပွားများလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝတ္ထုတိုဆိုတာ ဘာလဲ။ တိုသော ဝတ္ထုတို ဟု ခေါ်သည် ဟူသည့် အဖြေသည် လုံလောက်ပါသလော။ ဝတ္ထုရှည်ဆိုတာ ဘာလဲ ဟု ထပ်ဆင့် မေးမြန်းလျှင်လည်း၊ ရှည်သော ဝတ္ထုကို ဝတ္ထုရှည် ဟု ခေါ်သည် ဆိုရုံဖြင့် ကျေနပ်မည်လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝတ္ထုတို ဟူသော အလားတူဝေါဟာရမျိုး နိုင်ငံခြားစာပေတွင် ရှိပါ ၏။ သို့သော် ဝတ္ထုရှည် ဟူသော ဝေါဟာရမျိုးကိုမူ သုံးခဲလှ၏။ မသုံးဘဲ “နော်ဗဲလ်” ဟူသော ဝေါဟာရကိုသာ သုံးကြ၏။ နော်ဗဲလ်သည် ရှည်သည် မှန်၏။ ဝတ္ထုလည်း ဖြစ်၏။ သို့သော် ဝတ္ထုတိုနှင့် စနစ်ချင်း မတူ ပေ။ တိုသော ဝတ္ထုကို ဝတ္ထုတိုဟု ခေါ်နိုင်ပါ၏။ သို့သော် တိုတိုင်း ဝတ္ထု တို မဖြစ်။ ဝတ္ထုတို စနစ်သည် သီးသန့် ဖြစ်၏။ ဝတ္ထုကို အတိုချုံးလိုက်လျှင် ဝတ္ထုတို ဖြစ်ပါလေရောဟု မမှတ်ထင်ရာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်တို့ဆီတွင် ဝတ္ထုတို မြောက်များစွာ ရေးနေကြသည်။ဝတ္ထုရှည်များကိုလည်း မဂ္ဂဇင်းများတွင် တွေ့နိုင်သည်။ လုံးချင်း ဝတ္ထုဟု ခေါ်သော ဝတ္ထုများလည်း ထွက်နေကြ၏။ ကျွန်တော်တို့ဆီက အမှတ်အသားမှာ လွယ်ကူလှ၏။ မဂ္ဂဇင်း စာမျက်နှာ နှစ်မျက်နှာမှ ဆယ်မျက်နှာလောက် ရှိသော ဝတ္ထုကို ဝတ္ထုတို။ မျက်နှာ နှစ်ဆယ်၊ အစိတ် ရှိလျှင် ဝတ္ထုရှည်။ စက္ကူ အတိုင်းအတာအားဖြင့် ကရောင်း ဆယ့် ခြောက်မျိုး အရွယ် (ဝတ္ထုစာအုပ် အရွယ်) တစ်အုပ်လုံးပြည့် ရေးထား သော ဝတ္ထုကို လုံးချင်း ဝတ္ထုဟု ခေါ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါတလေ ဆောင်းပါးလိုလို ဝတ္ထုလိုလို စာမျိုးတွင် မဂ္ဂဇင်းထဲ တွင် 'ဝတ္ထုဆောင်းပါး' ဟု ခေါ်လိုက်ကာ အယ်ဒီတာက ထည့်လေသည်။ သိပ္ပံမောင်ဝ၏ အစမ်းစာများကိုပင် ဝတ္ထုဆောင်းပါးဟု ခေါ်နေကြချေ သေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမှန်ဆိုလျှင် ဝတ္ထုလိုလို၊ ဆောင်းပါးလိုလို စာမျိုး ဟူ၍ ရှိစရာ မလိုပေ။ ထိုစာမျိုးကို ဝတ္ထုဟုပင် ခေါ်ကြသည်။ ယခု ကျွန်တော် ရေးနေသော စာမျိုးကိုသာ ဆောင်းပါးဟု ခေါ်နိုင်သည်။ အကြောင်းအချက်များ ဖော်ပြကာ ထင်မြင်ချက်များ တင်ပြသော စာကို ဆောင်းပါးဟု ခေါ်ရ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပေမည်။ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုခုကို ပြောပြလျှင်ပင် ဝတ္ထုဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင် သည်။ သို့ရာတွင် ကျွန်တော့်တို့ဆီမှာ နားလည်နေသော ဝတ္ထုဆိုသည့် စာတွင် အဖြစ်အပျက်များကို ဇာတ်ကောင်တစ်ဦးဖြစ်စေ၊ တစ်ဦးထက် ပို၍ပင် ဖြစ်စေနှင့် ဆက်စပ်ပတ်သက်၍ ဖော်ပြကာ “ဇာတ်လမ်း' ဟူသော အရာ ပါရှိရချေသည်။ ဥပမာ သိပ္ပံမောင်ဝ၏ စာများကို မြန်မာတို့က ဝတ္ထု ခေါ်ရလေမလား၊ ဆောင်းပါး ခေါ်ရလေမလား မဝေခွဲတတ်ကြ သည့်အလျောက်၊ ဝတ္ထုဆောင်းပါးဟု မမှားနိုင်အောင် ခွ၍ခေါ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့ဆီမှာ ထိုဆောင်းပါးဝတ္ထုမျိုးကို ဝတ္ထုတိုဟုပင် ခေါ်လိုက်ကြ သည်။ ဝတ္ထုတိုသည် အကြောင်းအရာ တစ်ခုခုကို သရုပ်ပေါ်လာအောင် ဖော်ပြသော စာမှသည် ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်တို့ဖြင့် အပြည့်အစုံရှိသော စာအထိပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်ဆီမှာ အယ်ဒီတာများက ဝတ္ထုမဟုတ် ဟု ဆိုကာ ပယ်ချလှသော စာမျိုး ရေးသားရာ၌ နာမည်ကြီးသော၊ အမေရိကန် ပြည်ထောင်စုသားအဖြစ် ခံယူလိုက်သော အာမီးနီယံ ပြည်သား ဝီလျံဆာရိုးယမ်း၏ ဝတ္ထုများကို မြန်မာပြန်ပေးပါမူ မြန်မာစာဖတ် ပရိသတ် ကြိုက်ပါလေ မလားဟု သံသယ ဖြစ်မိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂလိပ် စာရေးဆရာ ဂျိုက်စ်ကရီ၏ “ရိုမန့်စ်' အမည်တပ် ဝတ္ထု တိုကလေးကို မြန်မာပြန်ပေးပါမူလည်း မြန်မာ စာဖတ်ပရိသတ်က ဝတ္ထုတိုဟု ခေါ်ချင်မှ ခေါ်ချင်ပေမည်။ ထို ဝတ္ထုတိုကလေးမှာ တစ်နှစ်သား ကလေး စောင်ပေါ်တွင် ယက်ကန်ယက်ကန် လုပ်ရင်း ပြတင်းမှ ကျလာ သော နေရောင်ခြည် ဖမ်းယူသည့် အကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ဖန် အိုင်ယာလန်ကျွန်းသား စာရေးဆရာ လီယံအိုဖလာတီး၏ ဝတ္ထုတိုကလေးများကို မြန်မာ စာဖတ် ပရိသတ်တို့ ကြိုက်ပါလေမလား ဟု တွေးမိသည်။ စာဖတ် ပရိသတ်ခမျာမှာ အယ်ဒီတာများက ရွေးချယ် ထည့်သွင်းပေးသမျှကိုသာ ဖတ်ကြရသည်။ အယ်ဒီတာများ ကြိုက်မှ မဂ္ဂဇင်းထဲတွင် ပါမည် ဖြစ်သောကြောင့် အယ်ဒီတာများ ကြိုက်ပါလေ မလားဟု ပြင်၍ တွေးမိပါသေးသည်။ | ဝတ္ထုတိုသည် စုံထောက်မောင်စံရှား (ရှားလော့ဟုမ်း) ဝတ္ထုများမှာကဲ့သို့ ဇာတ်လမ်း ဇာတ်ကွက် အချိတ်အဆက်များနှင့် ဇာတ်အိမ်ဖွဲ့ထား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော ဝတ္ထုမျိုးမှသည် ဆိုခဲ့သော ဝတ္ထုမျိုး အထိပင် ဖြစ်သည်။ ယခု နောက်ဆုံးပေါ် ဝတ္ထုများမှာ ကျွန်တော် နားလည်ထားသော ဝတ္ထုမျိုးပင် မဟုတ်တော့ဘဲ၊ အတ္ထုပတ္တိဆန်ဆန်၊ ဆောင်းပါးဆန်ဆန်၊ ခြင်းရာ စာတမ်းဆန်ဆန် ဖြစ်လာသည်ကို တွေ့ရပါသည်။ တိုင်းခြား စာပေများ တွင် ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက် အချိတ်အဆက်များကို ဂရုပြုသည့် အလေ့အထသည် တိမ်ကော၍ လာချေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခုခေတ် စာရေးဆရာတို့သည် ဘဝကို သရုပ်ဖော်ရာ၌ ဘ၀နှင့် နီးစပ် နိုင်သလောက် နီးစပ်အောင် ကြိုးပမ်းကြရာဝယ် ဘဝမှာကဲ့သို့ အချိတ် အဆက် မမိသော အဖြစ်အပျက်များကို မပြုမပြင် ဖော်ပြလာကြကုန်၏။ ဥပမာ၊ တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားတစ်ယောက်သည် ကြုံရာ တွေ့ရာ သူငယ်မ တစ်ယောက်နှင့်အတူ ခရီး ထွက်သွားပြီးလျှင် ခရီးလမ်းတွင် နီးစပ်၍ ညားကြရာမှ၊ နောက် အမှတ်မထင် လမ်းခွဲ၍ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။ ထိုဇာတ်လမ်းမျိုးမှာ အချိတ်အဆက်မရှိ၊ အဓိပ္ပာယ် မရှိဟုပင် ဆိုချင်ဆိုနိုင်ပါ၏။ စာရေးဆရာ၏ ဝါဒမှာလည်း ဘဝသည် အဓိပ္ပာယ် မရှိ ဟူ၍ပင်။ ထိုသို့ ကြုံရာ တွေ့ရာကို လျှောက်ရေးသွားပြီးလျှင် ဆုံးချင် ရာတွင် ဆုံးလိုက်သော ဝတ္ထုမျိုးကို မြန်မာ အယ်ဒီတာများက ထည့်ဝံ့ကြ မည် မထင်မိပါ။ မြန်မာ စာဖတ် ပရိတ်သတ်ကလည်း နှစ်သက်ကြမည် မဟုတ်ပါ။ ဇာတ်ကွက်မိသော ဝတ္ထုမျိုးကိုသာ ဝတ္ထုကောင်းဟု ထင်နေ သော စိတ်ထားမျိုးသည် တိုင်းခြား စာပေများစွာတွင် ရှေးကျနေချေပြီ။ ဝတ္ထုတို၌ ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်သည် ပဓာနမဟုတ်။ ဇာတ်ကောင် ၏ ချက်ပိုင်သော ဘဝကို တစ်ချက်မျှ ဖော်ပြနိုင်ပါလျှင် ဝတ္ထုတို၏ ကိစ္စသည် ပြီးမြောက်ပြီဟု ဆိုနိုင်ပါ၏။ ဝတ္ထုတိုနှင့် ပတ်သက်၍ ဥပမာ ပေးရပါမူ၊ လမိုက် မိုးအုံ့နေသော ညတွင် တောကြီး မြက်မဲထဲ၌ ခရီး သည်က လက်နှိပ်ဓာတ်မီး ထိုးလိုက်သဖြင့် မီးရောင်အောက်တွင် မြင်ရသော မြင်ကွက်ကလေးနှင့် တူသည်ဟု ဆိုပါရစေ။ ထိုမြင်ကွက်ကလေး သည် တောကြီး တစ်ခုလုံး၏ မြင်ကွင်း အပြည့်အစုံ မဟုတ်ပေ။ သို့သော်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသည်တောကြီးတစ်ခုလုံး၏ မြင်ကွင်းကို ညွှန်းသော ကိုယ်စားပြု\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော မြင်ကွက်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုနည်းတူပင် ဝတ္ထုတိုသည် ဘ၀၏ အစိတ်ငယ်မျှသာ ဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုအစိတ်ငယ်သည် ဘဝတစ်ခုလုံး ကို ကိုယ်စားပြုနိုင်ရပေမည်။ ဘဝအခြေအနေကို ညွှန်းနိုင်ရပေမည်။ သို့ မှသာလျှင် ဝတ္ထုတိုကောင်းဟု ခေါ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ဝတ္ထုတိုရေးရာ၌ စကား ကျစ်လစ် သိပ်သည်းရသည်။ နော်ဗဲလ်လို ရောက်တတ်ရာရာ ရေးနိုင်ခွင့် မရှိပေ။ ရောက်တတ်ရာရာ ချဲ့ထွင် ရေး သားမှုသည် စင်စစ်အားဖြင့် အားပေးအပ်သည့် အလုပ်မျိုး မဟုတ် သော်လည်း၊ နော်ဗဲလ် ရေးရာတွင် လက်ခံနိုင်ဖွယ် ရှိသေး၏။ ဝတ္ထုတို တွင် လက်မခံပေ။ ကျစ်လစ်သိပ်သည်းမှုသည် အရေးကြီးသည်။ လိုရင်း ကို တိုတိုတုတ်တုတ် ရေးတတ်မှ ဝတ္ထုတိုကောင်း တစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်ဟု အရေးအသားဖက်က နေကြည့်၍ ပြောနိုင်၏။ ဥပမာ ဆိုပါစို့၊ 'စာရေး ကြီး ကိုရွှေရိုးသည် နံနက် ကျီးမနိုးခင် ထလေ၏” ဟု ရေးလိုက်လျှင် တော်ပြီ။ 'ညနှင့်နေ စပ်ကြားကာလ မိုးမလင်းတလင်း အချိန် အခါဝယ် ကျီးငှက်များပင် အိပ်တန်းမှ မထကြရသေးသော်ငြား စောစောထတတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော ဝါသနာရှိသည့် စာရေးကြီး ကိုရွှေရိုးသည် အိပ်ရာမှ လူးလဲ ထလသည်” ဟူ၍ ရေးလျှင် အပိုအမိုတွေ ပြည့်လျှံလျက် ရှိသောကြောင့် မသင့်ဟု ဆိုရပေမည်။ သို့သော် စာရေးကြီး ကိုရွှေရိုး၏ အတ္တ သဘာဝ ကို ထုတ်ဖော်ရန် လိုအပ်ပါမူ ဖော်ပြရပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရေးအသား သိပ်သည်းမှုကို အကြောင်းပြု၍ မစ္စတာ ဘိတ်ထိစ် အစရှိသော ဝတ္ထုတို ပါရဂူကြီးများက ဝတ္ထုတိုကို “စကားပြေကဗျာ” ဟု ခေါ်ကြသည်။ ဝတ္ထုတိုမှာ စင်စစ်အားဖြင့် ဆိုရပေမည်။ ဝတ္ထုကြီးကို အတို ချုပ်ထားခြင်းမဟုတ်။ ဘဝ၏ တစ်စိတ်တဒေသ၊ ကွက်ကွက် ကလေးကို အလင်းရောင် တစ်ချက်မျှ ထိုးပြရခြင်းပင် ဖြစ်သောကြောင့်၊ ထိုပြသော အလင်းရောင်သည် အကွက်ကျဉ်းသည်နှင့်အမျှ စူးရှရပေ မည်။ ထို့ကြောင့် ဝတ္ထုတိုသည် စာပေထဲတွင် အရေးရ အခက်ဆုံး စာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကဗျာရေးရသည်နှင့် နှုန်းနိုင်းဖွယ် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂလိပ် ဝတ္ထုတို ဆရာများတွင် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သော မစ္စတာ အိပ်ချပ်အီးဘိတ်ထိစ်က ဝတ္ထုတိုသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သောစာ ဖြစ်သည့်အလျောက် ဝတ္ထုတိုကို ဝိဂြိုဟ်ပြုနိုင်ဖို့ ခဲယဉ်းသည်ဟု ဆိုသည်။ သဘာဝ၏ အလှကို ပေတံနှင့် တိုင်းတာ၍ မရနိုင်သည့် နည်းတူ၊ ဝတ္ထုတို၏ သဘာဝကို အတိအကျ တင်ပြရန် မဖြစ်နိုင်ဟု ဆိုလေသေး သည်။ ၀တ္ထုတို အရေးအသားတွင် စံထားအပ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကျော်များက “ဝတ္ထုတိုဆိုတာ ဘာလဲ ́ ဟူသောအမေးကို အမျိုးမျိုး ဝိဂြိုဟ်ပြု၍ ဖြေဆို ကြကုန်၏။ သူတို့၏ အဖြေများတွင် တူညီသော အချက်ကိုပင် ရှာ၍ မရသည့်အပြင် ဆန့်ကျင်ဖက် အချက်များအပြိုင်းအရိုင်း ပါရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအနုပညာ၏ သဘာဝကို အတိအကျ ဖော်ပြနိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ပန်းချီပန်းပု စသည်တို့ကို မြင်သူ၏ နှလုံးသားက ဆုံးဖြတ်သည့်နည်းတူ စာပေ အနုပညာကိုလည်း ဖတ်သူ၏ နှလုံးသားက ဆုံးဖြတ်ရပေမည်။ အနပညာကို နှလုံးသားက ဆုံးဖြတ်သည် မှန်သော်လည်း ဦးနှောက်က ထိန်းသိမ်းတည့်မတ်ပေးရပေသေးသည်။ အနုပညာ၏ သဘောတရား တို့ကို သင်ကြားလေ့လာခြင်းသည် နှလုံးသား၏ အဆုံးအဖြတ်ကို တည့် မတ်ပေးခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ ဝတ္ထုတို အကြောင်းကို ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ဖော်ပြရန်မှာ အတော်ပင် ခဲခက်လှသည့် လုပ်ငန်း ဖြစ်သည်။ မြန်မာစာပေ၌ ဝတ္ထုတို ပေါ်လာ သည်မှာ မကြာလှသေးပေ။ ဝတ္ထုတို့သည် သာမန်အားဖြင့် လွယ်ကူစွာ ရေးနိုင်သော စာနှင့် တူလှ၏။ ယင်းသို့ တူသည့်အလျောက် ဝတ္ထုတိုကို လူတိုင်းရေးချင်ကြသည်။ မိမိ၌ ပြောစရာ အကြောင်းအချက် တစ်ခု ရှိလျှင် ကောက်၍ ရေးလိုက်ပါက ဝတ္ထုတို တစ်ပုဒ်ဖြစ်လာပြီဟု ထင်ကြကုန်၏။ ထို အထင်သည်မမှားပါ။ ဝတ္ထုတို ဟူသော စာမျိုး၌ ရှေ့က ပြဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း စာအမျိုးမျိုး ပါနိုင်သောကြောင့် ထို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးလိုက်သော ဝတ္ထုတိုသည် ဝတ္ထုတိုပင် ဖြစ်ပါ၏။ မငြင်းသာပါ။ သို့သော် ဝတ္ထုတိုကောင်း တစ်ပုဒ်ဖြစ်လာဖို့ အရေး၌ကား မလွယ်လှပါ။ ဝတ္ထုတို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်း ဆိုသည်ကား အဘယ်အရာနည်း။ ရုတ်ခြည်း ဖြေ၍ မဖြစ်နိုင်ပါ။ အကြောင်းအကျိုးကို အသားလွတ် ဖော်ပြရုံနှင့်လည်း သဘောပေါက်နိုင် မည် မထင်မိပါ။ ဝတ္ထုတိုများကို နမူနာအဖြစ် ပြကာ ထို ဝတ္ထုတိုတို့ကို ဝေဖန်ပြပါမှ သဘောပေါက်တန်သလောက် ပေါက်ပေမည်။ ဝတ္ထုတို များကို နမူနာပြရမည့်အရေးတွင် မြန်မာဝတ္ထုတိုများကို မပြလိုပါ။ 'ပြစရာ မရှိလို့လားဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာလဲ စံပြတွေ ရှိပါသေးတယ်” ဟု တစ်ဦးသော မိတ်ရင်းက ပြောလာပါမူ ကျွန်တော်က 'စံပြတွေ မြောက်များစွာ ရှိပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ဝတ္ထုတို အရေးအသားဟာ တိုင်းခြား ပုံစံ ဖြစ်နေလို့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကောင်းတယ်လို့ ဆိုထားတဲ့ ဝတ္ထုတို တချို့ကိုပဲ ပြပြီးတော့ ကျွန်တော် တတ်နိုင်သမျှ၊ မှတ်သမျှ ကလေးနဲ့ ဝေဖန်ပြပါရစေ”ဟု ဆိုလိုက်ချင်ပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43851739398293,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4357f8ce-015c-4c5d-92b7-b26837b159dd.jpg?v=1730272973"},{"product_id":"တင်နိုင်တိုး-ပုဂံရွှေပြည်မှသူရဲကောင်းများ","title":"ပုဂံရွှေပြည်မှသူရဲကောင်းများ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတက္ကသိုလ်များ သမိုင်းသုတေသန ဦးစီးဌာန\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eညွှန်ကြားရေးမှူး၏ အမှာစာ\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတင်နိုင်တိုးသည် သမိုင်းစာအုပ်များကို ရေးသား ပြုစုနေသူ သမိုင်းသုတေသီတစ်ဦးဖြစ်၏။ သူက လူသိ နည်းသော သမိုင်းအကြောင်းအရာများ၊ မှတ်တမ်းမှတ်ရာများကို ရှာဖွေကာသုတေသနပြုဖော်ထုတ်နေသူလည်း ဖြစ်သည်။ ယခုလည်း ပုဂံခေတ် သူရဲကောင်းလေးဦးအကြောင်းကို အခြေခံ ၍ မျိုးဆက်သစ် ကျောင်းသားလူငယ်များအတွက် စာတစ်အုပ် ရေးသားပြုစုထားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုဂံခေတ်တွင် ကျန်စစ်သား၊ ငထွေရူး၊ ငလုံးလက်ဖယ်၊ ညောင်ဦးဖီးဟူသော သူရဲကောင်းလေးဦး ပေါ်ပေါက်ခဲ့ဖူးကြောင်း မြန်မာရာဇဝင်ကျမ်းများက ဆိုကြသည်။ သို့သော် ယင်း သူရဲကောင်း လေးဦးထဲတွင် ၌ ဘုရင်ဖြစ်လာသူ ကျန်စစ်သား အကြောင်းကိုသာ သမိုင်းအထောက်အထား အခိုင်အမာဖြင့်ဖော်ပြနိုင်ကြ၏။ ကျန်စစ်သားအမည်ကိုပင် ကျောက်စာများ၌ ထီးလိုင်မင်းဟူ၍သာ တွေ့ရှိရသည်။ ကျန်သူရဲကောင်းသုံးဦး၏ အမည်များကိုမူ အထောက်အထား မတွေ့ရပေ။ သို့ကြောင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလည်း ပုဂံသူရဲကောင်းများဖြစ်သည့် ငထွေရူး၊ ငလုံးလက်ဖယ်၊ညောင်ဦးဖီးတို့သည် ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်သဖွယ် ဖြစ်နေခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုဂံခေတ်သူရဲကောင်းတို့၏ အမည်များကို ဦးကုလား ၏ မဟာရာဇဝင်တော်ကြီး၌ စတင်တွေ့ရှိရပြီးနောက် ကုန်းဘောင်ခေတ် မင်းတုန်းမင်းလက်ထက် (၂၂) စက်တင်ဘာ ၁၈၇၅ ခုနှစ်တွင် ဆရာတော်ရှင်နန္ဒိယပြုစုပြီးစီးခဲ့သည့် ဝံသမေဒပကာသနီကျမ်း (ဒုတိယတွဲ) အလောင်းစည်သူမင်း - အကြောင်း၌ ငထွေရူးမြေး ရတနာပုံမိဖုရားဟု ဖော်ပြထား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်ကို တွေ့ရှိရသည်း ရတနာပုံမိဖုရားအမည်ကို (၂၂) ဧပြီ၊ ၁၁၄ဝ ခုနှစ်ထိုး ပုဂံတိုင်းချွတ်ဘုရားကျောက်စာ၌လည်း “စည်သူ မင်းကြီး၏ မိဖုရားရတနာပုံ တိုင်းချွတ်တွင် ဂူဘုရား ၍..“ စသဖြင့် ရေးထိုးထားပေရာ ပုံပြင်ဒဏ္ဍာရီများ နောက်တွင် သမိုင်းဖြစ်ရပ်မှန်အချို့ ကိန်းအောင်းနေဟန်ရှိ နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလားတူ ညောင်ဦးဖီး၏ အဆက်အနွယ်များ အကြောင်းကိုလည်း ကုန်းဘောင်ခေတ် ပုရပိုက်မှ မှတ်တမ်း တစ်စောင်၌ တွေ့ရှိရပြန်သည်။ ယင်းမှတ်တမ်းမှာ မင်းတုန်းမင်း လက်ထက်အဆောင်တော်မြဲနေမျိုးနန္ဒကျော်ထင် ပြုစုသည့် “မှန်ရှည်တပ် ဆွေတော်စည်\" မှတ်တမ်းဖြစ်၏။ ယင်းပုရပိုက် တွင် နရပတိစည်သူမင်း၏ မိဖုရားတောင်ပြင်သည် အနော်ရထာ မင်းစောလက်ထက် သူရဲကောင်းညောင်အုပ်ဖီး (ညောင်ဦးဖီး) ၎င်းသား ဗိုလ်သူကြီး၊ ၎င်းသား ဝိစွေး၊၎င်းသမီး၊ (ညောင်ဦးဖီးမြစ်)ဖြစ်ပြီး သားသုံးယောက်မြင်မှ ထင်ရှားကြောင်း ရာဇဝင် တို့တွင်ဆိုသည်” ဟူ၍ ဖော်ပြထားသည်ကို တွေ့ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတင်နိုင်တိုးက ပုဂံသူရဲကောင်းလေးဦးကို အတွေးသစ် အမြင်သစ်ဖြင့် ရေးသားထားရာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ ကောင်းလှ ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျော်ငြိမ်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညွှန်ကြားရေးမှူး \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတက္ကသိုလ်များသမိုင်းသုတေသနဦးစီးဌာန\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအနော်ရထာမင်းနန်းတက်ပြီး (၁၃) နှစ်အကြာ မြန်မာ သက္ကရာဇ် (၄၅) ခု တွင်ပင် အနော်ရထာ မင်းမြတ်ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်လျက် သုဝဏ္ဏဘူမိသို့ စစ်ချီလေတော့၏။ ဘုရင် မင်းမြတ်နှင့်အတူ ကျန်စစ်သား၊ ငထွေရူး၊ ငလုံးလက်ဖယ်နှင့်ညောင်ဦးဖီးအမည်ရှိ သူရဲကောင်းလေးဦးတို့ လိုက်ပါကြသည်။ ကျန်စစ်သားသည် နှလုံးကွန့်ခေါင်အမည်ရှိ မြင်းကြီးကို လည်းကောင်း၊ ငထွေရူးသည် နှလုံးလျင်တိုင်း ဟူသော အမည် ရှိ မြင်းကြီးကိုလည်းကောင်း၊ ငလုံးလက်ဖယ်သည် လေမိုး ယဉ်ခေါင်အမည်ရှိ မြင်းကြီးကိုလည်းကောင်း၊ ညောင်ဦးဖီးသည် နှလုံးအတုမရှိဟူသော မြင်းကြီးကိုလည်းကောင်း စီးနင်း၍ လိုက်ပါကြ၏။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854185955477,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_50f769a0-d1b2-432e-a364-bdd620fdf21d.jpg?v=1730272990"},{"product_id":"တင်နိုင်တိုး-အ၀ေးမြို့၀န်","title":"အ၀ေးမြို့၀န်","description":"\u003cp\u003eအမှာစာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုန်းဘောင်ခေတ် အ ဝေးမြို့ဝန်စာအုပ်ကို ရေးသားပြုစုသူ တင်နိုင်တိုးသည် လုပ်ငန်းအတက်ပညာအရပြောလျှင် အင်ဂျင်နီယာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ စိတ်ဝင်စားမှုဝါသနာအရပြောလျှင် သူသည် သမိုင်းသာရပ်ကို စိတ်ဝင်စားသည်။ အထူးသဖြင့် မြန်မာ့သမိုင်း ကုန်းဘောင်ခေတ်၏ မြန်မာ မင်းများ အုပ်ချုပ်မှုအကြောင်းအရာကို ပိုမိုစိတ်ဝင်စားစွာ လေ့လာသည်။ ရရှိ နိုင်သမျှသော အထောက်အထားမှတ်တမ်းများကို စုဆောင်းလေ့လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ဆုံး သူ၏တွေ့ရှိချက်အထောက်အထားများကို စာဖတ်သူများအတွက် ဗဟုသုတဖြစ်စေရန် စာအုပ်အဖြစ် ထုတ်ဝေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတင်နိုင်တိုးပြုစုရေးသားသော ကုန်းဘောင်ခေတ်အဝေးမြို့ဝန်စာအုပ် တွင် အပိုင်းသုံးပိုင်းပါဝင်သည်ကို တွေ့ရပါသည်။ ပထမပိုင်းတွင် ရခိုင်နှင့် တနင်္သာရီဒေသများ၌ ခန့်အပ်သော မြို့ အုပ်ချုပ်ရေးအရာရှိများပါဝင်ပြီး၊ ဒုတိယပိုင်းတွင် အထက်မြန်မာပြည်ဒေသရှိ မြို့ကြီးများတွင် ခန့်အပ်သောအရာ ရှိများအကြောင်းနှင့် တတိယပိုင်းတွင် အောက်မြန်မာပြည်ဒေသမှ မြို့ ကျေး အုပ်ချုပ်သူများအကြောင်း ပါဝင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုန်းဘောင်ခေတ် မြန်မာမင်းအုပ်ချုပ်မှုနှင့်စပ်လျဉ်း၍ အတော်များ များ သုတေသနပြုရေးသားကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ သို့သော် ထိုခေတ် ဒေသအသီးသီးရှိ မြို့ကြီးများသို့ မြို့ဝန်အဖြစ် ရွေးချယ်ခန့်အပ်ပြီး မြန်မာ့ အုပ်ချုပ်မှုယန္တရားကို လည်ပတ်အကောင်အထည်ဖော်ရန်နှင့် စပ်လျဉ်း၍ သီးခြားပြုစုထုတ်ဝေခြင်းမရှိသလောက် ရှားသည်။ ဤစာအုပ်ငယ်သည် မြို့ နယ်အုပ်ချုပ်ရေးသမိုင်း ပြုစုရေးသားရာတွင် စိတ်ဝင်စားသူများအတွက် များစွာအထောက်အကူပြုမည်ဟု ယုံကြည်သည်။ ထို့အပြင် ကုန်းဘောင်ခေတ် မြန်မာမင်းအုပ်ချုပ်မှုသမိုင်း၏ ကွက်လပ်ကိုလည်း ပြန်လည်ဖြည့်စွက်ပေး လိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုန်းဘောင်ခေတ် မြန်မာ့ကျေးလက်ဒေသ အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရား လည် ပက်အကောင်အထည်ဖော်ရာ၌ မြို့သူကြီး၊ ရွာသူကြီးများသည် အဓိကအခန်း ကဏ္ဍကပါဝင်ကြောင်း အများသိပြီးဖြစ်သည်။ မြို့သူကြီး၊ ရွာသူကြီးများကို မျိုးရိုးအလိုက် ဆက်ခံပိုင်ခွင့်ရှိကြောင်းကိုလည်း တွေ့မြင်ရပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် အဝေးမြို့ဝန်ရာထူးများကိုမူ အရည်အချင်းကောင်းရှိမှု၊ သီလသမာဓိ ရှိမှု၊ သမာသမတ်ရှိမှု၊ ရိုးသားဖြောင့်မတ်မှု၊ ဆင်ခြင်တုံတရားရှိမှု၊ သစ္စာရှိမှု တို့အပေါ်တွင် အခြေခံ၍ ရွေးချယ်ခန့်အပ်ကြောင်း တွေ့မြင်ရမည်။ မြို့နယ် တစ်မြို့နယ်၏ တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးမှု၊ အေးချမ်းသာယာမှုသည် အုပ်ချုပ်ရေး ယန္တရားကို ကိုင်တွယ်ကျင့်သုံးသူ မြို့ ဝန်များပေါ်တွင် တည်မီလျက်ရှိသည်။ ဖော်ပြပါအရည်အချင်း၊ အရည်အသွေးရှိသူသည်သာလျှင် ထိုရာထူးများကို ရရှိကြသည်။ ယင်းအရည်အချင်းမပြည့်ဝသူသည် ကြာရှည်စွာ အမှုတော် မထမ်းနိုင်သည့်အပြင် ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ချထားခြင်းခံရသည့် သာဓကများ လည်း တွေ့မြင်ရသည်။ အရည်အချင်းပြည့်ဝပြီး မြို့ရွာတိုးတက်ရေးနှင့် အေးချမ်းသာယာရေးကို အောင်မြင်စွာအကောင်အထည်ဖော်နိုင်သူမြို့ဝန်သည် ဝန်ဆောက်၊ အတွင်းဝန်၊ ဝန်ကြီး အစရှိသည့် ရာထူးကြီးများ တိုးမြှင့်ခန့်ထား ခြင်းခံရသည့် အစဉ်အလာကောင်းတွေကိုလည်း တွေ့မြင်နိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုန်းဘောင်ခေတ်၏ အကောင်အထည်ဖော်မှုကို လေ့လာကြည့်သည့် အခါ ရာဇဌာနီအုပ်ချုပ်ရေးနှင့် အဝေးမြို့ အုပ်ချုပ်ရေးဟု ၂-ပိုင်းတွေ့မြင်နိုင် သည်။ ရာဇဌာနီအုပ်ချုပ်ရေးကဏ္ဍတွင် ဘုရင်၏ သြဇာအာဏာသက်ရောက်မှု သည် အလွန်အရေးပါပြီး ထိရောက်မှုရှိသည်။ အဝေးမြို့များ အုပ်ချုပ်ရေးကဏ္ဍ တွင် မြို့ဝန်များအခရာကျပြီး သူတို့သည် အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာ၊ တရားစီရင် ရေးအာဏာများကို အပြည့်အ၀ကျင့်သုံးနိုင်ခွင့်ရှိကြောင်း လေ့လာတွေ့ရှိရ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်။ မြို့ဝန်များ၏ အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရား အောင်မြင်စွာလည်ပတ်နိုင်စေရန် | ဘုရင်၏ ပံ့ပိုးကူညီမှုရရှိကြောင်း လေ့လာတွေ့ရှိရသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ မြန်မာ့မြေပေါ်တွင် လည်ပတ်အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည့် မြန်မာ့အုပ်ချုပ် ရေးယန္တရားမှ ကောင်းနိုးရာရာများ ကောက်နုတ်ထုတ်ယူပြီး ယခုမျက်မှောက် အုပ်ချုပ်မှုယန္တရားနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ မြန်မာ့အမျိုးသားအုပ်ချုပ်ရေးယန္တရား ရုပ်လုံးဖော်နိုင်ရေးအတွက် လေ့လာဖတ်ရှုသင့်ပါကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးစိုင်းအောင်ထွန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာ့သမိုင်းအဖွဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁ - ၁ - ၉၉\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုန်းဘောင်ခေတ်သည် မြန်မာ့ပဒေသရာဇ်ခေတ်၏ ရှည်လျားသော သမိုင်းစဉ်အရ နောက်အကျဆုံးခေတ်ဖြစ်ပါသည်။ ပဒေသရာဇ်ခေတ် သမိုင်း ၏ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ပျူခေတ်၊ ပုဂံခေတ်၊ စစ်ကိုင်း၊ ပင်ယ၊ အင်းဝခေတ်များနှင့်စာလျှင် ကုန်းဘောင်ခေတ်သမိုင်းကို ယမန်နေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ သို့သော် ဤယမန်နေ့ သမိုင်းဖြစ်စဉ်ကိုပင် သက်ရှိထင်ရှား သိမီလိုက်သူမရှိတော့၊ ကုန်းဘောင်ခေတ် နှင့်ပတ်သက်သည့် ပေ၊ ပုရပိုဒ်အများစုမှာလည်း နယ်ချဲ့ ဗြိတိသျှတို့၏ ဖျက်ဆီးမှုကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံ ကျွန်ဘဝသို့ကျရောက်စအချိန်ကပင် ပျက်စီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပျောက်ကွယ်ခဲ့ရလေပြီ။ အမြတ်တနိုး စုဆောင်းထားသူအချို့ကြောင့်သာ မပြည့်စုံသောမှတ်တမ်းများအဖြစ် ကြွင်းကျန်ရစ်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုန်းဘောင်ခေတ် အဝေးမြို့ဝန်စာအုပ်ပြုစုရန် ကုန်းဘောင်ခေတ်နှင့် ပတ်သက်သည့် ရရှိသမျှစာအုပ်စာတမ်းများ၊ လက်ရေးပေမူများကို ရှာဖွေစု စောင်း ဖတ်ရှုရပါသည်။ သို့သော် အမြို့ ဝန်အကြောင်း သီးခြားရေးမှတ်ထား သော ပေ၊ ပုရပိုဒ် စာအုပ်စာတမ်းများကို မတွေ့ရ၊ စာအုပ်အချို့နှင့် လက် ရေးပေမှုများတွင်သာ ကြိုကြားကြိုကြားတွေ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် မပြည့်စုံ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောအကြောင်းအရာများကို ရသမျှအထောက်အထားများနှင့် ရေးသားပြုစု ရပါသည်။ ရံဖန်ရံခါ မြို့ဝန်များ၏ သက်ရှိထင်ရှားရှိနေသူ မျိုးရိုးဆက်နွယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတို့ကို ရှာဖွေမေးမြန်းစုံစမ်းရပါသည်။ ပညာရပ်ဆိုင်ရာကျွမ်းကျင်သူ ဆရာကြီး၊ဆရာမကြီးများထံမှ အကြံဉာဏ်များရယူရပါသည်။ သာသနာပြုကိစ္စ၊ စစ်ရေး၊ သံတမန်ရေးကိစ္စ စသည့် အကြောင်းအမျိုးမျိုးဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံသို့ ရောက်ရှိ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ နိုင်ငံခြားသားများ၏ ခေတ်ပြိုင်မှတ်တမ်းများကို ယှဉ်တွဲလေ့လာကြည့် ရှုရပါသည်။ ဤသို့ဖြင့် ကုန်းဘောင်ခေတ်အဝေးမြို့ ဝန်စာအုပ်ကို ရေးသား ပြုစုဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဝေးမြို့ဝန်ရာထူးသည် ကုန်းဘောင်ခေတ်သမိုင်းတွင် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ရပ်တည်နေ၏။ နိုင်ငံတော်တိုးတက်သာယာဝပြောမှု၊ နယ်မြေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအေးချမ်းတည်ငြိမ်မှု စသည်တို့သည် သက်ဆိုင်ရာနယ်မြေကို ကြီးကြပ်အုပ် ချုပ်ရသူမြို့ ဝန်အပေါ်တွင် များစွာ တည်မှီနေပေသည်။ ထို့ကြောင့် အဝေး မြို့ရွာအုပ်ချုပ်ရေးသည် ရာဇဌာနီအုပ်ချုပ်ရေးခေါ် မင်းနေပြည်တော်အုပ်ချုပ် ရေးကဲ့သို့ပင် အရေးပါလှ၏။ နယ်မြေဒေသအသီးသီးကို အုပ်ချုပ်စီရင်ခဲ့ကြ သည့် အဝေးမြို့ဝန်များ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိအကြောင်းအရာများကို ရှာဖွေလေ့လာ ရာတွင် အခက်အခဲများစွာ ကြုံတွေ့ ရပါသည်။ အချို့မြို့ဝန်များကို ဘွဲ့မည်သာလျှင် တွေ့ရှိရ၏။ အမည်ရင်းကိုမသိရ။ အချို့ ဘွဲ့မည်ရည်ကိုပင် အမှတ်အသားမရှိတော့ပါ။ မည်သည့်မြို့ ဝန်ဟူ၍သာ ယေဘုယျအားဖြင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖော်ပြထားပါသည်။ နောင်နှစ်အတန်ကြာလျှင် ရှာဖွေပြုစုရန် ပိုမိုခက်ယဉ်း သွားပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် အမြို့ဝန်များအကြောင်းကို ရရှိသမျှ အထောက်အထားများဖြင့်သာလျှင် ရှာဖွေစုဆောင်းတင်ပြလိုက်ရပါသည်။ ဤစာအုပ်သည် ကုန်းဘောင်ခေတ်အုပ်ချုပ်ရေးသမိုင်းတွင် လိုအပ်နေသည့် ကွက်လပ်တစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်းပေးရာရောက်သည်ဆိုပါက စာရေးသူအနေဖြင့် ရေးသားပြုစုရကျိုးနပ်ပြီဖြစ်ပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကုန်းဘောင်ခေတ်အဝေးမြို့ဝန်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုန်းဘောင်ခေတ်အုပ်ချုပ်ရေးတွင် ရာဇဌာနီအုပ်ချုပ်ရေးနှင့် နယ်ပယ် အုပ်ချုပ်ရေးဟူ၍ နှစ်ပိုင်းခွဲခြားအုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ နယ်ပယ်အုပ်ချုပ်ရေးတွင် မြို့ရွာနယ်ပယ်များ၌ အဓိကအုပ်ချုပ်ရေးတာဝန်ယူရသူမှာ အဝေးမြို့ဝန်ဖြစ် သည်။ အဝေးမြို့ ဝန်များသည် “ပြန်တမ်းကြီးခံ” ခေါ် လွှတ်တော်မှ ပြန်တမ်းဖြင့် တိုက်ရိုက်ခန့်ထားခြင်းခံရသူများဖြစ်၏။ မြို့ဝန်ခန့်ပြန်တမ်းတွင် “ဘုန်းတော် အလွန်ကြီးမြတ်တော်မူလှသော ရေမြေ့အရှင် ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းသခင် ဆင်ဖြူများရှင် လက်နက်စကြာသခင် ဘဝရှင်မင်းတရားကြီးဘုရားအမိန့်တော်” အရ မြို့ဝန် အဖြစ်ခန့်အပ်ကြောင်းနှင့် စစ်ရေး၊ အုပ်ချုပ်ရေး၊ တရားစီရင်ရေးကိစ္စအဝဝတွင် အရေးအာဏာကုန် လွှဲအပ်ထားကြောင်း ဖော်ပြပါရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဝေးမြို့ဝန်အဖြစ် ခန့်ထားခြင်းခံရသူများသည် မြို့ဝန်နှင့်လျော်ညီ သည့်အဆောင်အရွက်၊ အစီးအနင်းများကို ရရှိပေသည်။ ယင်းတို့အနက် အချို့မှာ “ပေါင်းကတ္တီပါ ရွှေသား ၉၊ တမာရွက်ထောင် ၉၊ ဘွဲ့ သင်းကျစ်တပ် ရွှေနားတောင်းကြက်ရင်အနားဆုံး ၂ထပ်၊ ကတ္တီပါဝတ်လုံဘဲရံရွှေဖျင် ဒိတစ်ဆင့် တပ်၊ ဘွဲ့ဖြူရွှေမြိတ်ဂံ ရွှေစလွယ် ၁၂ သွယ်”စသည်တို့ဖြစ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဝေးမြို့ဝန်ရုံးတွင် မြို့ဝန်၏လုပ်ငန်းတာဝန်များကို ကူညီဆောင်ရွက် ရန် စစ်ကဲ၊ နာခံ၊ မြို့စာရေး၊ သေနတ်ဗိုလ်၊ သေနတ်စာရေး စသည့်ဝန်ထမ်း များ ခန့်ထားလေသည်။ ၎င်းဝန်ထမ်းများကို လွှတ်တော်မှ တိုက်ရိုက်ခန့်ထား သော်လည်း အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းဆိုင်ရာ မြင်းစီး၊ မြင်းခေါင်း စသည့်ရာထူးငယ် များကိုမူ မြို့ဝန်မှ မိမိစိတ်တိုင်းကျ ခန့်ထားခွင့်ရှိလေသည်။ သို့သော် ရာထူး ခန့်ထားရာ၌ မြို့ဝန်အချို့၏ မရိုးသားမှုများကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် ဤ လုပ်ပိုင်ခွင့်များကို လွတ်တော်မှ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းတုန်းမင်းလက်ထက် ၄ ဇန်နဝါရီ ၁၈၇၅ နေ့ နာခံတော်မျိုး မင်းထင်ကျော်ထုတ်ပြန်သည့် အမိန့်တော်တွင် “အဝေးမြို့ဝန်များ မိမိတို့ သဘောအတိုင်း မြို့ရွာသူကြီး၊ မြင်းစီး၊ မြင်းခေါင်း၊ ဒိုင်းခေါင်းအစုအငန်း၊ သေနတ်တပ်မှူးသွေးသောက်၊ ရွှေမှူးသံမှူး၊ ငွေခွန်မှူး စသည်တို့အား ခန့် ထားခြင်းမပြုရ။ ဆင့်ဆိုပညတ်သည့်အမိန့်ကို မတည် ခန့်ထားလျှင် ခန့်ထား သူအား ရာထူးမှနုတ်ပယ်မည်။ မောင်းကျော်၍ ရာဇဝတ်အပြစ်ဒဏ်ပေးမည်” ဟု ဖော်ပြပါရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဝေးမြို့ဝန်လက်အောက်၌ မြို့သူကြီးများ ခန့်ထားအုပ်ချုပ်စီရင်လေ သည်။ မြို့သူကြီးရာထူးသည် ရိုးရာအလိုက်ခန့်ထားခြင်းဖြစ်သော်လည်း အများ ကျေနပ်နှစ်သက်မှုမရှိပါက မြို့ဝန်က လွှတ်တော်သို့တင်ပြ၍ အများကြည်ညိုလေးစားသူ အခြားတစ်ဦးဦးကို မြို့သူကြီးအဖြစ် ပြောင်းရွှေ့ခန့်ထားနိုင်၏။ ( ၃၁ ဩဂုတ် ၁၈၇၂နေ့ နာခံတော်နေမျိုးသင်္ခယာပြန် အမိန့်တော်တွင် အလုံ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့ဝန် မင်းကြီးမဟာသမိန်ဘရမ်းက မုံရွာသူကြီးဦးချစ်စုသည် ရွာနေလူတို့နှင့် မသင့်မတင့် မငြိမ်မသက်ရှိ၍ အများသဘောကြိုက်ညီသူ ဦးသာအူကို အစားထိုး ခန့်ထားပေးပါရန် တင်ပြချက်ကို လွှတ်တော်မှ လက်ခံအတည်ပြုပေးခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါတစ်ရံ အကျင့်ပျက်ဆိုးသွမ်းသည့် မြို့ဝန်အကြောင်းကို လက် အောက်ခံမြို့သူကြီးက ဒေသအတွင်း ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်သည့် ဂိုဏ်းအုပ်၊ ဂိုဏ်းထောက်ဆရာတော်များမှတစ်ဆင့် သက်ဆိုင်ရာသို့ ကြားသိပေသည်လည်း ရှိ၏။ ၁၇ ဒီဇင်ဘာ ၁၈၈၁ နေ့ မြေဒူးမြို့သူကြီး၏ မြေဒူးမြို့ဝန်နှင့်ပတ်သက် သည့် လျှောက်ထားချက်အရ “မြေဒူးမြို့ဝန်သည် ထန်းရေအရက်သောက်၊ အမဲနွားသားစားသောက်ကြောင်း၊ သူခိုးဓားပြတို့ကို မွေးထားကြောင်း၊ သမီး ပျိုတစ်ဦး အတင်းသိမ်းယူဖျက်ဆီး၊ ကြေးငွေပိုမို ၇၀၀၀-ကျော် စားယူကြောင်း၊ အရိုးသားမြေးမဟုတ်သူတို့ကို ကြေးငွေယူပြီးလျှင် တစ်ဖက်လှည့်အမိန့် တော်ခံယူကြောင်း”သိရှိရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့သူကြီးရာထူးမှာ ရိုးရာအလိုက်ခန့်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး မြို့ဝန်ရာထူးကို မူ အရည်အချင်းပေါ်မူတည်၍ ခန့်ထားလေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မြို့သူကြီး ကိုပင် မြို့ဝန်ရာထူးနှင့် တွဲဖက်ခန့်ထားသည်လည်းရှိ၏။ ထိုအခါ ခန့်ထား ခြင်းခံရသူ မြို့သူကြီးကို အခြားမြို့သူကြီးများထက် ပိုမို၍ အဆောင်အယောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eများ ပေးအပ်ရလေသည်။ ၄ စက်တင်ဘာ ၁၈၄၆ နေ့ ရက်စွဲဖြင့် ထုတ်ပြန် သည့်အမိန့်တော်တစ်ခုတွင် “သာယာဝတီမြို့သူကြီးမြို့ဝန် မဟာမင်းလှ သမန္တကျော်ထင်ကို သာယာဝတီမြို့သူကြီးမြို့ဝန်အရာနှင့် အမှုတော်ကို ထမ်းရွက် သည့်အတွင်း ရွှေထီးသနားတော်ခံစေ”ဟု ဖော်ပြထား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပဒေသရာဇ်ခေတ်ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ အဝေးမြို့ဝန်ရာထူးသည် ဘုရင် မင်းမြတ်ပေါ်တွင် များစွာမူတည်နေ၏။ မြို့ဝန်ကို ဘုရင်က ကျေနပ်မှုမရှိလျှင် ရာထူးမှထုတ်ပယ်နိုင်၏။ ဗဒုံမင်းလက်ထက်တွင် ပုသိမ်မြို့ ဝန်နှင့် ရွှေပန်းတန် လှေတော်ပဲ့နင်းတို့ အမှုအခင်းဖြစ်ပွားခဲ့ရာ မြို့ဝန်ကို ရာထူးမှထုတ်ပယ်ခဲ့ပြီး ဘုရင်အမျက်ပြေမှ ပြန်လည်ခန့်ထားခဲ့လေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဘုရင်မင်း မြက်ကြည်ညိုလေးစားသည့် လွှတ်တော်အရာရှိကြီးများမှ မြို့ဝန်ရာထူးအတွက် ကန့်ကွက်သည်ကိုလည်း တွေ့ရ၏။ မင်းတုန်းမင်းလက်ထက် အဝေးမြို့ဝန် လစ်လပ်ရာထူးနှစ်နေရာအတွက် ခန့်ထားသည့် ဘုရင့်အမိန့်တော်စာချွန်ကို ပုခန်းဝန်ကြီးက သဘောမတူ၍ ပယ်ချခဲ့လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဝေးမြို့ဝန်များသည် နယ်မြေအုပ်ချုပ်ရေး၊ အခွန်ကောက်ခံရေး၊ တရားစီရင်ရေးနှင့် ကာကွယ်ရေးတာဝန်များကို ထမ်းဆောင်နေရသူများဖြစ် သောကြောင့် အများအားဖြင့် စိတ်ချယုံကြည်ရသူများကိုသာ စေလွှတ်ခန့်ထား လေ့ရှိ၏။ ထို့ပြင် မိမိတာဝန်ကျရာမြို့ရွာနယ်ပယ်တွင် သြဇာအာဏာကျယ်ပြန့် မလာစေရန်လည်း အဝေးမြို့ဝန်များကို တစ်နေရာတည်းတွင် ကြာရှည်စွာ မထားဘဲ မကြာခဏ ပြောင်းရွှေ့ခန့်ထားလေ့ရှိပါသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း \"မန်ကျည်းတစ်ခါနု၊ ဝန်တစ်ယောက်လဲ” ဟူ၍ပင် အဆိုရှိခဲ့လေသည်။ ကုန်းဘောင်ခေတ်နှောင်းကာလတွင် အဝေးမြို့ဝန်ရာထူးရရှိရေးအတွက် လွှတ်တော်မှ လာဘ်စားမှုများပင်ရှိခဲ့၏။ အဝေးမြို့ဝန်ရာထူးသည် အလွန် လူကြိုက်များသောရာထူး ဖြစ်ခဲ့လေသည်။ သီပေါမင်းလက်ထက်တွင် မြို့ဝန် ရာထူးအတွက် ကျပ်ငါးထောင်၊ မြို့လတ်ဝန် ရာထူးအတွက် ကျပ်နှစ်ထောင်မှ သုံးထောင်အထိ လာဘ်ပေးရကြောင်းသိရှိရ၏။ သီလသမာဓိနှင့်ပြည့်စုံသော မြို့ဝန်များရှိသကဲ့သို့ အချို့ လောင်းကစားဝိုင်းထောင်၍ အကောက်ကောက်ခါ အပိုဝင်ငွေရှာသော မြို့ဝန်များကိုလည်း တွေ့ရှိရလေသည်။ မိုးကောင်းမြို့ဝန် သည် ဤကဲ့သို့ပြုကျင့်ကြောင်း ဗိုလ်ကြီးဟန်နေး (Carainfunny)ကိုယ်တိုင် တွေ့ခဲ့ဖူးသည်ဆို၏။ ကစားဝိုင်းတွင် ရန်ဖြစ်၍ အချင်းများသည့်အခါ၌လည်း ဒဏ်ငွေရိုက်ခြင်းဖြင့် ငွေကြေးအမြောက်အမြားရရှိနိုင်သေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုန်းဘောင်ခေတ် ဝန်စုနယ်မြေများကို ယေဘုယျအားဖြင့် ရခိုင်နှင့် တနင်္သာရီဒေသ၊ အောက်မြန်မာပြည်ဒေသနှင့် အထက်မြန်မာပြည်ဒေသများ ဟူ၍ သုံးပိုင်းခွဲခြားနိုင်ပြီး စုစုပေါင်းဝန်စုနယ်မြေများမှာ အကြမ်းအားဖြင့် (၇၀)ခန့်ရှိ၏။ ၎င်းဝန်စုနယ်မြေများတွင် အချို့မြို့ငယ်များကိုပေါင်းစု၍ မြို့ ဝန်တစ်ဦးတည်း ခန့်ထားသည်လည်းရှိ၏။ ဥပမာ- (ပင်း၊ နတ်မောက်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောက်ပန်းတောင်း ၃မြို့ဝန်)၊ မြို့ဝန်အစား မြို့အုပ်မျှသာ ခန့်ထားသည် လည်းရှိလေသည်။ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအချုပ်အားဖြင့်ဆိုရလျှင် ကုန်းဘောင်ခေတ်တွင် ရာဇဌာနီအုပ်ချုပ်ရေး နှင့် နယ်ပယ်အုပ်ချုပ်ရေးဟူ၍ နှစ်ပိုင်းရှိပါသည်။ ရာဇဌာနီအုပ်ချုပ်ရေးတွင် ဘုရင်သည် အချုပ်အခြာ အာဏာပိုင်ဖြစ်သကဲ့သို့ မြို့ရွာနယ်ပယ်အုပ်ချုပ် ရေးတွင်လည်း အဝေးမြို့ဝန်သည် အုပ်ချုပ်ရေး၊ အခွန်ကောက်ခံရေးနှင့် တရားစီရင်ရေးအာဏာ သုံးရပ်လုံးကို ပြည့်ဝစွာရရှိထားပေသည်။ အဝေးမြို့ဝန် ရာထူးသည် ဂုဏ်သိက္ခာအရလည်းကောင်း၊ အဆင့်အတန်းအရလည်းကောင်း၊ လစာရိက္ခာနှင့် အစီးအနင်းအဆောင်အရွက်များအရလည်းကောင်း မက်မော ဖွယ်ရာအနေအထားတွင် ရှိခဲ့ပေသည်။ သို့ကြောင့်လည်း မြို့ဝန်ဖြစ်လိုသူများ သည် အာဏာရလူတန်းစားတို့ထံ ချဉ်းကပ်၍ ရာထူးရရှိရေးအတွက် ကြိုး ပမ်းမှုများရှိခဲ့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854183694485,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_8171f8f0-f986-4d57-a1e3-971017b25bfd.jpg?v=1730273009"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-၀င်္ကဘာကိုဖွင့်တဲ့သော့","title":"၀င်္ကပါကိုဖွင့်တဲ့သော့","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမည်သို့မည်ပုံ ပြောရမည်မှန်ကိုပင် မသိတော့ချေ။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေအားဖြင့် တော့ ထွက်သွားနိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e စကားအားဖြင့်တော့ ပီပြင်မည်မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပါးစပ်ဖြင့် လေလည်သည်ဟု အထင်ခံရလျှင် ခက်ဦးမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရှက်ကို အသက်ထက် တန်ဖိုးထားသူဖြစ်၍ သက်စွန့်ဆံဖျား အားကြိုးမာန်ကုပ် ဟစ်အော်ထုတ်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ကိုယ်ပါသည်ဆိုပေမဲ့ အမှန်တကယ် ကိုယ်”ပါ”သည်မှ မဟုတ်ဘဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မှတ်တိုင်ပါတယ် ဗျို့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသံက 'အောင်'သွားပါသည်။ သူ့အနားမှ လူသူပရိသတ်အချို့ အနည်းငယ် ‘ရှဲ’ပေးကြ၏။ အပေါက်ဝဆီကို ရောက်ခါနီးမှ ကိုယ့်ထက် ဆိုးသူနှင့် တိုးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကဲ..လာ..လာ..မှတ်တိုင်ရောက်တော့မယ် \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ့်လက်ကို တစ်ယောက်က လာဆွဲ၏။ သူက ရှေ့မှနေ၍ ဆင်းမည့်ဟန်ပြုသည်။ ရပါသည်။ ကိုယ်ကလည်းသူနှင့်အတူ ဆင်း လိုက်သွားရုံပေါ့။ သို့သော် ကိုယ့်လက်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားသော သူ့လက် ကလေး၏ နွေးထွေငြင်သာမှုကိုတော့ လှိုက်လှိုက်ဖိုဖို ခံစားရသည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကဲ ဆင်းကြမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူကအပြောမှာကားကလည်းရပ်၏။ မှတ်တိုင်ဖြစ်နေ၍ ပြီးတော့လည်း ဆင်းမည့် သူ ပါနေသည်ဆို၍ 'ကိုကြီးရေ' “ဟေ ရပ်ပေးမယ် ကလေးရေ' ဟူသော ပုံစံမျိုးဖြင့် လုပ်ပေးခြင်းဖြစ်၏\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကိုယ့်အနေနှင့်တော့ လိုရာပန်းတိုင်ကို ရောက် ပါပြီးရှေ့မှ ဆွဲခေါ်သူ၏ အလိုကျ နောက်မှ လိုက်ပါသွားပြီး မဟာပထဝီ မြေကြီးပေါ်သို့ ခြေနှစ်ချောင်းကို ဒေါက်ထောက်၍ ရောက်ခဲ့ရပါပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ်ကလည်း မတန့်ရပါဘဲနှင့် သူ့ဘာသာ ဗူးခနဲမောင်းထွက် သွားသော ကားကြီးကို နောက်မှ မော့ကြည့်ပြီး ကိုယ့်ကို ကားပေါ်မှ ဆွဲချပေးဖော်သူ ကျေးဇူးရှင်ကို လှည့်ကြည့်မိသည့်အချိန်မှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟောတော်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆုပ်ထားသည့်လက်ကို ကြည့်လိုက်၊ ကိုယ့်မျက်နှာကို ကြည့် လိုက်နှင့် သူ့ဘာသာ အတော်အံ့သြသင့်သွားပုံရသည်။ လက်ကို ကပျာကယာ လွှတ်လိုက်ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟာ..ရှင်က..ဘာတုန်း\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့စကားကြီးက ဘယ်လိုကြီးမှန်းလည်း မသိ။ “ဗျာဘာကိုမေးတာတုန်း\" ,\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သဲစုဖြိုးက ဘယ်မှာတုန်း” “ဘယ်က သဲစုဖြိုးတုန်း\" “ကျွန်မ လက်ဆွဲခေါ်လာတဲ့ သဲစုဖြိုးလေ” \"မသိပါဘူး။ ခင်ဗျာ။ လက်ဆွဲခေါ်လာတာက ကျွန်တော့်ကို ““အို...ရှင် တောက်တီးတောက်တဲ့\" ““အို..ဗျာ တောက်တီးတောက်တဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူမ ဒေါကန်လေသည်။ ထိုအခါကျမှပင် သူ့အလှကို သတိ ထားမိလေသည်။ မျက်လုံးမျက်ခုံးနှင့် နှုတ်ခမ်းပါးကလေးများက အလွန်လှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာမှ မဟုတ်သလိုလိုနှင့် နေရာကောင်းရထား၍ ဈေးကြီးဝင်နေသော စပယ်တင်မဲ့ကလည်း အထင်ကရ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်းဟုတ်တာတော့ ဟုတ်နေပါပြီ” “ဘာဟုတ်တာလဲ\" \"မဟုတ်ပါဘူးခင်ဗျားက အတော်လှတာပဲလို့ စိတ်ကူးမိတာ “ကျွန်မ လှတာကို ရှင် စိတ်ကူးတယ် ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e““အာ..အဲ့လိုကြီးတော့ ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ၊ ဒီကောင်မလေး လှသားဟလို့ တွေးမိတာပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အဲ့ဒါဆို သဲစုဖြိုးက ဘယ်မှာတုန်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင်..ဘာဆိုင်လို့လဲ၊ ဘယ်က သဲစုဖြိုးလဲကျွန်တော် မသိတာ” ,\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါဆို ခု သဲစုဖြိုးက ဘယ်မှာလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရော်ဒုက္ခပါပဲ\"  “ဘာဒုက္ခလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဒီမှတ်တိုင်မှာ ဆင်းမယ်ဆိုတာကို သူက မသိဘူးလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မှတ်တိုင်နာမည်ကိုတော့ သိတာပေါ့၊ ဒီမှတ်တိုင်မှန်းတော့ မသိဘူး\"\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူက ကလေးလေးလား” သူမက လက်နှစ်ဖက်ကို အကျယ်ကြီး ဖြန့်ဝိုင်းပြကာ ဖြေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင်.....အဲ့ဒါများ\" “ဘာ...အဲ့ဒါများလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲ့ဒီလောက်အကြီးကြီးကိုများ ဘတ်စ်ကားစီးခိုင်းနေသေးတယ်။ ခင်ဗျားကို ကုန်းပိုးပြီးပြေးချလာရင်တောင် ရောက်တာကြာလှပါပြီ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အကောင်ကြီးတာကို ပြောတာမဟုတ်ဘူးများ အသက်ကြီးတာ ကို ပြောတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါကိုများ ခင်ဗျားက သဲစုဖြိုးဆိုပြီး နာမည်ကို ဒဲတပ်ပြီး ခေါ်နေသေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ညာ ကျွန်မက 'ဒဲ့မခေါ်လို့ “တွတ်နဲ့ သဲစုပျိုးလို့ ခေါ်နေရမှာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အခု ဘယ်မှာလဲ အဲ့ဒီသဲစုပျိုး\"  “ကျွန်မက ရှင့်ကို မေးနေတာရှင့်” ။ “ ဪ..သိ..သိပြီ” “ဘာသိတာလဲ” “ကျွန်တော့်ဘေးက အမျိုးသမီးကို ခင်ဗျားပြောတာထင်တယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကတ္တရာစေရောင်းအသားနဲ့လေး နှုတ်ခမ်းက ဘဲနှုတ်သီးနဲ့တူတယ်။ ဗြဟ္မာခေါင်းထည့်လာပုံရတဲ့ သူ့ပိုက်ဆံအိတ်သေးသေးလေးကို ဟိုဖက် လှည့်ကိုင်လိုက်၊ ဒီဖက်လှည့်ကိုင်လိုက်နဲ့၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။ အခြေအနေပေးရင် ပေးသလို ချိုင်းကြားမှာလည်။ ညှပ်လိုက်သေးတယ် လေ၊ သူက ဘုတ်ထိုင်းကြီးဆိုတော့ ပိုက်ဆံအိတ်ကလည်း မသိသာဘူးလေ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဒီလောက် မှိုချိုးမျှစ်ချိုးမပြောပါနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲ့ဒါက ထားပါဦး ကျွန်တော် ခုနကပြောတဲ့ အမျိုးသမီးမဟုတ် ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e““ဟုတ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲ့ဒါပေါ့ ခင်ဗျားက သူ့လက်ကို “ဒဲ့မဆွဲပဲ။ ကျွန်တော် လက်ကို 'တွတ်ဆွဲလိုက်မိတာကိုး။ ကျွန်တော်လည်း အူကြောင်ကြောင် နဲ့ ပါလာရတာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲ့ဒါတွေထားပါတော့ အခု ရှင် ဘယ်လိုပြန်လုပ်ပေးမလဲ” “ဘာကို ဘယ်လိုပြန်လုပ်ပေးရမှာလဲ\" ““သဲစုဖြိုးကို ဘယ်လို ပြန်ခေါ်ပေးမလဲ\" “ဘာဗျ ခင်ဗျားသဲစုပျိုးက..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြော၍ပင် မဆုံးပါး သဲစုပျိုးဟု သူမက ပြောပြီး သဲစုပျိုးဟု ကိုယ်က“တွတ်”ခေါ်နေသော သူငယ်မသည် ထိပ်စည်းနှင့်အလယ် မှားပြီး ဝင်ရောက်လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အီး...ဟီး ဟီး\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငိုရင်း မျက်ရည်သုတ်ရင်း ဝင်ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ “ဟဲဟဲ.ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ\" “ရက်စက်လိုက်တာ...မြူမြူးရယ်\"\" \"ငါ ဆင်းတာကို နင်က ဘာလို့လိုက်မဆင်းသလဲ စုရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“စုလည်းဘယ်သိမလဲ မြူမြူးရဲ့၊ နင်က နင့်ဘဲကို လက်ဆွဲ ဦးဆင်းသွားတာကိုး\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဟောတော်\" \"သူ..သူ..ငါ့ဘဲမဟုတ်ဘူး” ““သူ..သူ...ကျွန်တော့်ဘဲမ မဟုတ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှစ်ယောက်သား ပျာပျာသလဲ ငြင်းဆန်ကြ၏။ ခြေကာကာ လက်ကာကာနှင့် အကြောက်အကန်ငြင်းကြခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စောင်းငန်းငန်း ပြန်ကြည့်ဖြစ်ကြ ၏ ပြီးမှ သူမက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"နင် ငိုနေတာကို ရပ်လိုက်တော့ လူမြင်ကောင်းတာ လည်။ မဟုတ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လူမြင်ကောင်းအောင် ဘယ်လိုငိုရမှာလဲ\" “ဘယ်လိုမှ မငိုနဲ့တော့၊ တော်ပြီ သွားကြမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသဲစုဖြိုးက မျက်ရည်တွေသုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို တစ်ချက်မျက်လုံး စွေကြည့်ကာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူကကော\" \"ဟု သူက သူ့လမ်းသူသွားမှာပေါ့။ ငါတို့က ကိုယ့်လမ်းကိုယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854932279445,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f13910da-f880-4432-b870-1f85099125dd.jpg?v=1730273032"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-၀တ်မှုန်တစ်စက်ရဲ့အတ္တုပတ္တိ","title":"၀တ်မှုန်တစ်စက်ရဲ့အတ္တုပတ္တိ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cspan\u003eအိမ်ကိုလာလည်တဲ့ ဒေါ်ခင်နှင်းလွင်က\u003c\/span\u003e '\u003cspan\u003eအာမခံသေတ္တာ” အကြောင်း ပြောပြတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရေဘေ။ လေဘေး၊ မီးဘေးတွေကို ကာကွယ်နိုင်တဲ့ သေတ္တာ ပါပဲ။ ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို သိမ်းဆည်းထားဖို့အတွက် အင်မတန်သင့်လျော်တဲ့ သတ္တာပဲပေါ့...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခုတော့ရှိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီအာခံသေတ္တာကို “Code \u003cspan\u003eနံပါတ်သိရင်တော့ ဖွင့်လို့ရတယ်။ သူ့သော့ချက်ကို သိရင် ပွင့်တာပါပဲ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ဆက်တည်းမှာပဲ အန်တီခင်နှင်းလွင်က အင်မတန်နှုတ်လုံ ဘတ်တဲ့ လူတွေအကြောင်း ပြောပြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီလူတွေရဲ့ ပါးစပ်ကတော့ 'Code\u003cspan\u003e”နံပါတ် မရှိဘူး။ ဘယ်လို နှင့်ဖွင့် ပွင့်ဘူးတဲ့။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြည်ညိုလေးစားစရာ ကောင်းပါတယ်။ ကိုယ်လည်း အဲဒီလိုမျိုး နှုတ်လုံတဲ့သူ ဖြစ်ချင်တယ်။ 'Code \u003cspan\u003eနံပါတ်မပါတဲ့လူ ဖြစ်ချင်တယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစုံ၏ ...နဲ့အတူ အန်ကယ်လ်ဦးကြည်ဝင်း၊ဆီ သွားကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ... ပါရီက ပြန်လာတယ်ဆိုတာကိုး...။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ် သိသားပဲ...က သူ့အတွက် လက်ဆောင်များ ပါမလားလို့ သွားတာပါ။ ပါ,\u003cspan\u003eပါဘူး။ အန်ကယ်လ်ဦးကြည်ဝင်းကဖြင့် သတိရပုံတောင် မပေါ်ဘူး။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပြန်လမ်းမှာ ရာဇဝတ်သားတစ်ယောက်ကို သူနဲ့အတူ လက်ထိပ်ခတ်ပြီး ခေါ်လာတဲ့ စုံထောက်တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်တယ် ထုံးစံအတိုင်း သူ့ဘယ်လက်နဲ့ ရာဇဝတ်သားရဲ့ ညာလက်ကို တွဲပြီး လက်ထိပ်ခတ်ထားတာပေါ့။ ဒါမှသာ ရာဇဝတ်သားထက်စာရင် သူက လှုပ်ရှားဖို့ ပိုလွယ်ကူတာကိုး...။ ရာဇဝတ်သားကို သူ့ဘယ်လက်နဲ့ ဖမ်း ထားတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမှန်တကယ်သာဆို လူဆိုးတစ်ယောက်ကို ဘယ်လက် ကလေးနဲ့ ဖမ်းနိုင်တဲ့ စုံထောက်ရှိခဲ့ရင် အရမ်းကောင်းမှာပဲ...။ ကြောင်နှစ်ကောင်စာအုပ်တိုက် ကိုယ်မဝတ်တော့တဲ့ အဝတ်အစားတွေကို နွမ်းပါးတဲ့သူဆီပေးဖို့ အခန်းကို ရှင်းတယ်။ ရှင်းလက်စနဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကိုပါ သေသေ သပ်သပ်ရှိအောင် ပြန်လုပ်ပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအံဆွဲကိုဖွင့်ရင်း အတွေးတစ်ခုရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ်က အံဆွဲကို အပေါ်ဆုံးက စဖွင့်ပိတာကိုး။ အောက်ဆင့် ထိ ရောက်အောင် အပေါ်ကအံဆွဲကို တစ်ခုချင်ပြန်ပိတ်ပြီးမှ ဆက်သွယ်လို့ ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတကယ်လို့သာ အောက်ဆုံးအံဆွဲကနေ စဖွင့်ဖိတ်တော့ အပေါ် ဆုံးအဆင့်ထိ ရှောရှောရှူရှူ ဖွင့်သွားလို့ ရနိုင်တယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘဝကိုလည်း အောက်ဆုံးအံဆွဲကနေ စဖွင့်တတ်ဖို့လိုတယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူငယ်ချင်းတွေက အပျင်းပြေနည်းတစ်ခုအနေနဲ့ ပြောကြလွန်းလို့ ညနေဘက်မှာ ကိုယ် ငါးသွားဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမပျော်ပါဘူးကွာ...။ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီးဖြစ်ပြီး ပြန်လာခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငါးမျှားချိတ်မှာ ငါးစာအဖြစ် တပ်ထားရတဲ့ အကောင်လေးကို လည်း သနားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြီးတော့...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ကို အစာကျွေးတယ်အောက်ပြီး လာစားမိကာမှ ပါးစပ်မှာ သံချိတ်တန်းလန်းနဲ့ ဒုက္ခခံရတဲ့ ငါးတွေကိုလည်း သနားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါကသာ အပမ်းဖြေနည်းဆိုရင်တော့ ကိုယ်နဲ့မကိုက်ဘူး...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချိန်ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကွန်ပျူတာသင်ရင်းနဲ့ ဆရာမဒေါ်ဝင်းရီက သစ္စာရှိရှိ ထပေါက် တတ်တဲ့ ချိန်ကိုက်ဗုံးတွေအကြောင်းကို ပြောပြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသင်နေတဲ့ စာနဲ့တော့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အပြန်လမ်းမှာ သူငယ်ချင်းတွေက ပြောတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e““မင်းမှာ...အခု...ရည်းစားမရှိပေမဲ့တစ်နေ့နေ့တော့ ရှိလာမှာပဲ” တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတကယ်တော့ နှလုံးသားဆိုတာကလည်း သစ္စာရှိရှိ ထပေါက် တတ်တဲ့ ချိန်ကိုက်ဗုံးတစ်မျိုးပါပဲတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှမ်းဆီ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နှမ်းတစ်လုံးနဲ့ ဆီမဖြစ်ဘူးတဲ့”..တဲ့။ သက်ကြီးစကား သက်ငယ်ကြားပြီး ကိုယ် နားရည်ဝခဲ့တာပါ။ တစ်ခုခု မှားနေသလိုပဲ။ ဦးတင်ငြိမ်း ပြန်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ကိုယ်စဉ်းစားတယ်။ တစ်ခုခုကို...ကိုယ်ရှာတွေ့လိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာပဲပြောပြောလေ.. နှမ်းတစ်လုံးတည်းကလည်း ဆီဖြစ်နိုင် ပါတယ်။ စားလို့တော့ မရဘူးပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငယ်ငယ်တုန်းက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို သတိရမိတယ် မြင့်မြင့်ဆွေ ထင်ပါရဲ့။ '\u003cspan\u003eနဂါးမှန်းသိအောင် အမောက်ထောင်ပြလိုက်တယ်\" ဆိုတဲ့ စကားကို ခဏခဏပြောတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ် လက်မခံပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမောက်ကြီးကို လိုက်လိုက်ထောင်ပြနေရတာသာ ရှက်စရာလို့ ကိုယ်ခံစားမိတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခုတော့ ကိုယ်နားလည်ပြီး...။ နဂါးမှန်းသိအောင် အမောက်ထောင်ပြနေစရာ မလိုပါဘူး။ မျက်ခုံးတစ်ဝင့်၊ အကြည့်တစ်ချက်နဲ့တင် ပါတယ် -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854930641045,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f207fef7-14a1-423b-9fdf-ef15c96a2922.jpg?v=1730273041"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ကျွန်းတော်မှအပြန်","title":"ကျွန်းတော်မှအပြန်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁။ ‘မြို့'\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်းလင်းသောနေရောင်ခြည်အောက်တွင် မြို့ကလေးက တောင်သူတစ်ယောက်လို ဒူးထောက်ထိုင်နေသည်။ သစ်ပင်က လေးကိုင်း၊ သစ်ကိုင်းက မြားတံ၊ ဤမြို့ ကလေး၏ ခံတပ်က စပါးနှံ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညအခါ ကြယ်တို့က လှပစွာ ပျံသန်းလာ၏။ လေပြည်မြူခိုး တို့ကလည်း မြို့ ကို ဖြန့်မိုးကာကွယ်သည်။ ဖြူစင်မြင့်မြတ်သော စိတ် ဓာတ်တို့ကလည်း ဤမြို့တွင် တည်ကြည်ဆွတ်ပျံ့ နေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤမြို့ တွင် မည်သူ၏အိပ်မက်ကမှ ခုတင်ပေါ်က လိမ့်မကျခဲ့။ ညသည် လှပသေသပ်သော ရင်ခွင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့အတူ နေ့သည် လည်း ပျော်မွေ့ ယုံကြည်ဖွယ်ရာ ကျမ်းစာတစ်ရွက်ဖြစ်သည်။ ဤသို့ သော မြို့ ကိုမှ တစ်နေ့မှာ လူစိမ်းတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ ‘လူစိမ်း’\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုလူစိမ်းသည် သန့်ပြန့်သော ရုပ်ရည်ရှိသည်။ အရွယ်အားဖြင့် သက်လတ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး စာပေကျမ်းဂန်များကို တတ်မြောက်ထားပုံရ သည်။ ပြုံးချိုသော မျက်နှာထားဖြင့် အားလုံးကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက် တတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထူးခြားသည်ကတော့ သူ့ကျောပေါ်တွင် အိတ်တစ်လုံး ပါရှိ ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအိတ်သည် မကြီးမားလွန်းသည့်တိုင် မသေးငယ် လှ။ မြို့သူမြို့သားများက သူ့ကို မသိမသာ အကဲခတ်ကြ၏။ ထိုအိတ်ကို ထိုလူစိမ်း ဖွင့်လှစ်နေသည်ကိုလည်း မည်သူကမျှ မမြင်ဘူးကြ။ ထိုသို့ဖြင့် ဤမြို့ ကလေးသို့ ထိုလူစိမ်း ရောက်လာသည်မှာ ရက်အတန် ပင် ကြာသွားပါလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက အားလုံးကို ဖော်ရွေစွာ နှုတ်ဆက်တတ်သော်လည်း မည်သူနှင့်မျှတရင်းတနှီး စကားမဆိုချေ။ သူ့မျက်လုံးများက တစ်စုံ၊ တစ်ယောက်ကို ရှာဖွေနေသည်ဟု ထင်ရ၏။ မြို့သူမြို့သားများက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရောက်စမှာ သူ့ကို စိတ်ဝင်စားကြသော်လည်း ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရိုးသွားကြသည်။ အထုပ်တစ်ခု ကျောပိုးထားသော သူ့ကို “ကျောပေါ် မှာဘို့ပါသောလူ” ဟု ရံဖန်ရံခါတွင် နောက်ပြောင်ပြောဆိုကြမည်။ “ဘို့ပါတာအကြောင်းမဟုတ်၊ “ချို” မပါရန်သာလိုသည်” ဟု အချို့ ကလည်းဆို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသို့ဖြင့် ဤမြို့ကလေးသို့ လူစိမ်းရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ တစ်လတင်းတင်း တိုင်ခဲ့ပါပြီးနောက်တစ်လခန့်ကြာလျှင် လယ်ခင်းတွေပင် အရေခွံလဲကြတော့မည်။ အစိမ်းရောင်ပျောက်၍ ရွှေဝါရောင်တောက် ဝေကြတော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် ဤကြားထဲမှာ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုသည် လူစိမ်းကို အခြေပြု၍ ဖြစ်ပွားခဲ့၏။ ဤမြို့ကို ကုန်သည်ကြီးတစ်ယောက် ထပ်မံရောက်ရှိလာစဉ်မှာဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၃။ ကုန်သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုန်သည်ကြီးကတော့ ဤမြို့ကလေးနှင့် မစိမ်းပါချေ။ ဤမြို့ ကလေးသို့ ယခင်နှစ်များကလည်း ဝင်ထွက်သွားလာဖူးသော ပုဂ္ဂိုလ် ကြီးဖြစ်၏။ သူသည် နိဗ္ဗာန်ကုန်များကို အရောင်းအဝယ်လုပ်သူဖြစ် သည်။ သူ၏သွင်ပြင်မှာလည်း လူကြားထဲတွင် ထင်ရှားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ရုပ်ရည်က ကြမ်းတမ်းသော်လည်း ခံ့ညားသည်။ သူ့အသံက ဩရှသော်လည်း မာန်ပါသည်။ လူ့သက်တမ်းတွင် ပြက္ခဒိန်ခြောက် ဆယ်ကျော်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော်လည်း ယခုတိုင် ကြံ့ခိုင်သည်။ အနေအထိုင် တည်ကြည်သော လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် အားလုံးက အသိအမှတ်ပြုထားရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤမြို့ကလေးသို့ ကုန်အရောင်းအဝယ်ကိစ္စတစ်ခုနှင့် ပတ်သက် ပြီး ရိုးရိုးစင်းစင်း သူ ရောက်လာခြင်းပဲဖြစ်သည်။ မြို့လယ်မှ ကျော်ကြားသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ထမင်းစားပြီး ကုလား ထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေခိုက် .. ပြဿနာက ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ထိုပြဿနာသည် ကျောကုန်းပေါ်မှာ ဘို့တစ်လုံးထမ်း၍ လူ ယောင်ဆောင်ကာ ရောက်လာခြင်းဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၄။ တွေ့ဆုံခြင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူစိမ်းကလည်း သူ့ဘာသာ ထမင်းစားသောက်ရန် ရောက် လာခြင်းဖြစ်ပါသည်။ စားပွဲမှာ ဝင်ထိုင်ပြီးကာမှ ကုန်သည်ကြီးကို လှမ်းမြင်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေ ဓူဝံရောင်ဖြာဝေသွားသည်။ စားပွဲ ထိုးလာချပေးသည့် ထမင်းဟင်းလျာခွက်များကို လုံးဝဂရုမပြုတော့ ဘဲ ကုန်သည်ကြီးကို အသာငမ်းငမ်းတက်ကာ ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်နေပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူစိမ်း၏ ရူးမူးထန်ရိုင်းသောအကြည့်ကို ကုန်သည်ကြီးက လည်း တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သတိထားလိုက်မိ၏။ သူက ပြန်ကြည့် လိုက်၍ မျက်လုံးချင်းဆုံမိသောအခါ လူစိမ်းက အားရပါးရ ရယ်ပြပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် ... သူ့ကျောကုန်းပေါ်မှအိတ်ကြီးကို အောက်ချလိုက်၏။ ဖွင့်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854929821845,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ac1cf77c-a920-454a-aaea-b0b9bee462fd.jpg?v=1730273049"},{"product_id":"တာရာမင်းဝေ-ကျွန်တော်နှင့်ကြယ်မြင်လမြင်-လောကဓံ","title":"ကျွန်တော်နှင့်ကြယ်မြင်လမြင်‌လောကဓံ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းဘေးသစ်ပင်တစ်ပင်ကိုကြည့်ပြီး၊ သူ့ကို ကျွန်တော် ရှင်းပြနေမိ တာပါ။ တတ်သရွေ့ မှတ်သရွေ့ ပြောပြတဲ့ ကျွန်တော့်စကားကို နားထောင်ပြီး၊ သူ့မျက်လုံးလေးတွေ ဝိုင်းလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြီးတော့မှ ကမ္ဘာဦးကျမ်းထဲက ကျမ်းချက်တစ်ပိုဒ်နဲ့ယှဉ်ထိုးပြီး သူ့ အယူအဆကို ပြောလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူက အမပင်လား..၊ အဖိုပင်ကြီးရဲ့ဘယ်ဘက်နံရိုးကိုဆွဲထုတ်ပြီး သူ့ကို စိုက်ပျိုးခဲ့တာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ အတွေးက ချစ်စရာကောင်းလွန်းလှချည်၍၊သူကအဲဒီလိုကောင် မလေးမျိုးပေါ့ ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါတစ်ခါမှာ ကျမ်းစာအုပ် ဆန်နေတတ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်တို့ တစ်ခါထိုင်ခဲ့ကြဖူးတဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကလေးရဲ့ နံရံမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ် ချိတ်ဆွဲထားတယ်။ ပန်းချီကားရဲ့ နာမည်က “ပင်လယ်” တဲ့... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တစ်ချို့ လူတွေက သူတို့ဘဝကို ပင်လယ်ကြီးလို ကျယ်ပြန့်တိတ် ဆိတ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းတတ်ကြတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းဘေးသစ်ပင်တစ်ပင်ကိုကြည့်ပြီး၊ သူ့ကို ကျွန်တော် ရှင်းပြနေမိ တာပါ။ တတ်သရွေ့ မှတ်သရွေ့ ပြောပြတဲ့ ကျွန်တော့်စကားကို နားထောင်ပြီး၊ သူ့မျက်လုံးလေးတွေ ဝိုင်းလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြီးတော့မှ ကမ္ဘာဦးကျမ်းထဲက ကျမ်းချက်တစ်ပိုဒ်နဲ့ယှဉ်ထိုးပြီး သူ့ အယူအဆကို ပြောလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူက အမပင်လား..၊ အဖိုပင်ကြီးရဲ့ဘယ်ဘက်နံရိုးကိုဆွဲထုတ်ပြီး သူ့ကို စိုက်ပျိုးခဲ့တာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ အတွေးက ချစ်စရာကောင်းလွန်းလှချည်၍၊သူကအဲဒီလိုကောင် မလေးမျိုးပေါ့ ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါတစ်ခါမှာ ကျမ်းစာအုပ် ဆန်နေတတ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်တို့ တစ်ခါထိုင်ခဲ့ကြဖူးတဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကလေးရဲ့ နံရံမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ် ချိတ်ဆွဲထားတယ်။ ပန်းချီကားရဲ့ နာမည်က “ပင်လယ်” တဲ့... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တစ်ချို့ လူတွေက သူတို့ဘဝကို ပင်လယ်ကြီးလို ကျယ်ပြန့်တိတ် ဆိတ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းတတ်ကြတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့်စကားကို သူက သိပ်စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ သူ့ဘာသာ အပ် စူးထားတဲ့လက်ကို တဆတ်ဆတ်ခါရင်း မဆိုင်တာကို တွေးတွေးဆဆ ပြောလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တကယ်တော့အပ်ရော၊ ဂေါ်ရခါးဓားကောက်ကြီးရောဟာ ချွန်ထက်တဲ့ လက်နက်တွေချည်းပဲနော်သူတို့ချင်းအမျိုးတော်ကြမှာပဲ၊အစ်ကိုကြီး ညီထွေးလေး လား၊ အဘိုးနဲ့မြေးလား၊ အင်း .... တစ်ခုတော့ တော်မှာပေါ့...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e” သူဟာ အဲဒီလို၊ အူတိအူကြောင် ကောင်မလေးလည်း ဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “တောင်ထိပ်ပေါ်မှာ မတ်တပ်ရပ်ချင်လိုက်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “နင်က တောင်တက်ဝါသနာပါသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီတော့လည်း ခေါင်းခါပြန်တယ်။ ပြီးမှ .. သူ့စကားကို သူ ပြန်ရှင်း ပြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရေမှာ လှိုင်းရှိသလို၊ မြေမှာလည်းလှိုင်းရှိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ရိုးမတောင်တန်းကြီး တွေ၊ တွန့်ခေါက်တောင်တန်းကြီးတွေဟာ မြေရဲ့လှိုင်းတွေပေါ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တောင်ထိပ်ပေါ်မှာ တက်ရပ်တဲ့သူဟာ မြေရဲ့လှိုင်းပေါ်မှာ တက်ရပ်တဲ့ သူပဲ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ရင်ခုန်စရာကောင်းမယ်၊ အရမ်းပျော်ရမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမူလစကားကိုပဲ ကျွန်တော် ပြန်ရေရွတ်မိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူဖြင့် တောင်တက်တာလည်း ဝါသနာမပါဘဲနဲ့ ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်မတက်ချင်ဘဲနဲ့ တောင်ထိပ်ပေါ် ဘယ်လိုလုပ် ရောက်မှာတုန်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်ဖြင့် ဒီကောင်မလေးကို နားမလည်တော့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာဖြစ်လဲ၊ ဘာဖြစ်လဲ” အဲဒီလို ခပ်စွာစွာ ပြန်ကြည့်လို့ ကျွန်တော် ငြိမ်နေလိုက်ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ကြောင့် ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် တစ်ခါနှစ်ခါ စိတ်ညစ်ရဖူးတယ်။ အဲဒီလိုအခါမျိုးမှာ မအီ မသာဖြစ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး သူက တခစ်ခစ်ရယ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နင့်မျက်နှာကြီးကလဲ ..” “ဘာဖြစ်လို့လဲ....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ရေနံဆီထဲ ထည့်ထားတဲ့ သားရေကွင်းကြီးလိုပဲ၊ ဖွယ်တယ်တယ်၊ ပွတတနဲ့ ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ သူက ရယ်မြဲရယ်တယ်။ အဲဒီလိုမျိုးပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရေနံဆီပုလင်းလေးလည်း ဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့အိမ်ကို ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့ မနက်ခင်းတစ်ခုမှာ မြေကြီးတူး နေတဲ့ သူ့ကို တွေ့ရပါတယ်။ ဖြူဖွေးသွယ်လျတဲ့ လက်ချောင်းကလေးတွေမှာ ရွှံ့မြေနီတွေ ပေကျံလို့။ “ဘာလုပ်နေတာလဲ” “ပန်းစိုက်မလို့” “ဒီနေရာမှာ စိုက်မလို့လား” “မသေချာသေးဘူး၊ အောက်က မြေကြီးတွေကို အရင်တွေးပြီး လိုက် ကြည့်နေတာ၊ စိတ်ကြိုက်တွေ့တဲ့နေရာ စိုက်မယ် ... ၊ နောက်ဖေးမှာလည်း တူးကြည့်ပြီးပြီ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိမ်ဘေးမှာလည်း တူးကြည့်ပြီးပြီ၊ အခု အိမ်ရှေ့မှာ တူးကြည့်နေတာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟောဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနေနိုင်လို့ ကျွန်တော်ကလည်း အဲဒီ ပေါကြောင်ကြောင် ကောင် မလေးရဲ့ ကိုယ်စား မြေကြီးတွေ ဝင်တူးပေးလိုက်ရပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်တို့ သူငယ်ချင်းအုပ်စု၊ မြို့ထဲ ထွက်လည်ကြတုန်းကပေါ့ ။ လမ်းမှာ သူက ပြောတယ် ..... ။ “ထွက်လာခါနီး၊ ဖေဖေကတောင် မေးသေးတယ်” “ဘာမေးတာလဲ” “သမီးဝေး ဘယ်တွားမ၀ို့ဝဲ ... တဲ့” “ဟင်” “သမီးလေး ဘယ်သွားမလို့လဲလို့ မေးတော့၊ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ သတင်းစာဖတ်ရင်း ဆေးတံကြီးခဲရင်း လှမ်းမေးတာလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ ဪ ...” “အဲဒါနဲ့ ငါလည်း ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ မြို့ဝဲ တွားမ၀ို့လို့” သူ့ကို ကြည့်ပြီး ရယ်ရပါသေးတော့တယ်။ သတင်းစာကြော်ငြာတွေထဲမှာ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်း ဖျက်သိမ်းခြင်း ကြော်ငြာကို သူက အမုန်းဆုံးဖြစ်တယ်။ သတင်းစာကြီးဆောင့်ချပြီး ပွစိပွစိ လုပ်နေတတ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူတို့ဘာသာ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်း ဖျက်သိမ်းတာ နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့ တုန်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနင်နဲ့လည်း မသိဘဲနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မဟုတ်ပါဘူး၊ လူတွေကိုက မဟုတ်သေးပါဘူး။ ရည်းစားသစ်ကို တွေ့လို့ ရည်းစားဟောင်းကို ပစ်သွားတာမျိုး၊ ဘယ်နှစ်ခုပါနေလဲမှ မသိတာ” “ရည်းစားဟောင်းက ချစ်စရာမကောင်းတော့လို့လားမှ မသိတာ” “အိုး .. အဲဒါမျိုးကို လက်မခံနိုင်ပါဘူး။ အဲဒါနဲ့ပဲ စွန့်ပစ်စရာလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒါနဲ့ပဲရည်းစားသစ်ရှာရတော့မှာလား ရည်းစားဟောင်းကိုပဲနှလုံးသားအသစ်နဲ့ ချစ်ကြည့်ဖို့တော့ မကြိုးစားကြတော့ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့စကားကြောင့် ကျွန်တော်တောင် တွေငိုင်စဉ်းစားမိရပါသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါတော့ မိတ္တူကူးဆိုင်မှာ သူနဲ့ဆိုင်ရှင်နဲ့ စကားကတောက်ကဆ ဖြစ်လာတယ်။ သူ့ဘက်က လိုက်ပြောတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီဆိုင်ရှင်က တော်တော်ဆိုးတယ်။ အလုပ်လုပ်တာလည်း စည်းစနစ်မရှိဘူး။ ဆက်ဆံရေး ကလည်း မကောင်းဘူး။ ဈေးကလည်း အဆမတန် ယူတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမျက်နှာကလေး မှုန်နေတဲ့သူကို ကျွန်တော်က ရယ်မောချော့မော့ရ ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီလူကြီး မကောင်းတာကိုတော့ ငါလည်း လက်ခံပါတယ်။ သူကိုယ် တိုင်က မာရ်နတ်ရဲ မိတ္တူကိုယ်ပွားတစ်ယောက် နေမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်း ... ဟုတ်မယ်။ ဒါကြောင့် မိတ္တူကူးဆိုင်ဖွင့်ပြီး လူတွေကို ဒုက္ခ ပေးနေတာဖြစ်မယ်။ ဒါပေမယ့် မာရ်နတ်ရဲမိတ္တူတွေထဲမှာ သူဟာ နောက်ဆုံး ရွက်ရေဖြစ်နိုင်တယ်။ ခပ်ညံ့ညံ့ မိတ္တူကြီးတစ်ရွက်ပေါ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့စကားနဲ့ သူ ကျေနပ်ပြီး ဟက်ခနဲရယ်တယ်။ တဖြည်းဖြည်း ပြန် ပြုံးလာတဲ့ သူ့မျက်နှာလေးက အရမ်းချစ်စရာကောင်းနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက အရမ်းခေါင်းမာတယ်။ သူလုပ်ချင်တာကို သူ ဇွတ်တရွတ် လုပ်တတ်တယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒီလောက်ကြီးတော့ နင်က တစ်ယူသန် မဆန်နဲ့ပေါ့ဟ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဟင့်အင်း... မရဘူး၊ ငါက ဘူး” ဆိုရင် ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြီးတော့ သူ့စကား ရပ်သွားပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို လှည့်မေး တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟို .. အသီးက ဘာအသီးလဲ ဟ ..” ကျွန်တော့်မှာ ရယ်ချင်လိုက်တာ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဖရုံသီးကို သူ့မေ့နေတယ်။ ဒါပေမဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခပ်တည်တည်နဲ့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာသီးကို မေးတာလဲ” “ဟိုဟာလေ .. ဟို ... ဗထက်ချိုင့်နဲ့ တူတဲ့အသီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ကျွန်တော် ဝါးခနဲ ထရယ်မိပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အဲဒီ တော့လည်း သူက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဆိုးတယ်။ “တော်ပြီ .. နင့်ကို ဘာမှ ပြောမပြတော့ဘူး” ဆိုပြီး ခြေဆောင့်လှည့်ထွက်သွားလေရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘုရားဟောအရဆိုရင် ..... ဘယ်အရာမှ မတည်မြဲဘူး” “ဘာလဲ .... ကဗျာထဲကလို “ရေပွက်ပမာ”ပေါ့လေ၊ ဟုတ်လား” ကျွန်တော့်စကားကို သူက ပြုံးစိစိနဲ့ မေးလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်တယ်၊ အားလုံးက ရေပွက်ချည်းပဲ” မချိုမချဉ်အပြုံးနဲ့ အတူ သူက ထပ်မေးပြန်ရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အဲဒါဆိုရင် ငါကရော နင့်အတွက် ရေပွက်တစ်ခုပဲလား” တော်တော်ကလေး စဉ်းစားပြီး၊ သေသေချာချာ စကားလုံးရွေးပြီးမှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်တယ်။ ငါ့အတွက်တော့နင်ဟာလည်းရေပွက်ပဲ၊ဒါပေမဲ့ထူးခြား တဲ့ စကြာဝဠာရေပွက်လေး” ဖြစ်တယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီတော့ သူက ကျွန်တော့်ကို မျက်စောင်းထိုးတယ်။ နှုတ်ကလည်း ရေရွတ်တယ်။ ဟင်း ... နင့်ကို ငါသိပ်စပ်မြင်ကပ်တာပဲ”တဲ့ ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့် မှတ်စုစာအုပ်ကလေးတစ်အုပ်ကို ကိုင်ရင်း ကျွန်တော့်ကို သူ မေးဖူးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နင့်မှာ ငယ်ကျွမ်းဆွေတွေ ဘာတွေများ ရှိဘူးလား” ကျွန်တော့်မှာ တအံ့တသြတွေ ဖြစ်လို့။ “ဟင့်အင်း .. မရှိပါဘူး” “ကောင်မလေး လှလှလေးလေ” “ဟင့်အင်း .. မရှိပါဘူး” “သူ့နာမည်က နန္ဒာတို့ .. ဘာတို့လေ၊ မမှတ်မိဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဘာတွေလာပြောနေတာလဲ ..၊ မရှိပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါဖြင့် ဒီ နင့်စာအုပ်မှာ ရေးထားတဲ့ 'ND' ဆိုတဲ့ အတိုကောက်နာမည် က ဘယ်သူတုန်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင် ... ငါ့နာမည်လေ၊ ငါက နေဒွန်းလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင် ... ဟုတ်ပါရဲ့၊ နင့်နာမည်ကို ငါ ခဏမေ့သွားလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါတစ်ခါ အဲလိုပဲ၊ သူဟာ .. ဘယ်လိုမှန်း မသိတဲ့ ကောင်မလေး ဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ကိုမှ ... အဲဒီလိုကောင်မလေးမျိုးကိုမှ .. ကျွန်တော်ကလည်း ၊ မြတ်မြတ်နိုးနိုး ချစ်နေမိတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854926807189,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b813e974-0035-40be-a44d-6467b578fa44.jpg?v=1730273058"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ကျွန်တော်နှင့်နတ်ဘုရားရုပ်တု","title":"ကျွန်တော်နှင့်နတ်ဘုရားရုပ်တု","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၀ိညာဉ်တစ်ခုက စောင့်ကြပ်သူ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူ တစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်နေ တယ်။ လူပေါင်းများစွာက သူ့ကို လာရောက် အရို အသေ ပြုတယ်။ တချို့လူတွေက သူ့ကို လက်ဆွဲ နှုတ်ဆက်ကြတယ်။ ထူးဆန်းတာက သူ့ရဲ့ လက်ဖဝါးကို လက်ညှိုးလေးနဲ့ ကုတ် ကုတ် သွားကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စည်းကမ်း တစ်ခုပေါ့..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေရာမှာ အီဂျစ်ဘုန်းတော် ကြီးတစ်ပါးဟာ လက်အစုံကို ဆန့်တန်းထားတယ်။ မျက်လုံးတွေကိုလည်း မှိတ်ထားလေရဲ့။ လေစီးကြောင်းထဲမှာ သူ့ရဲ့ ဝတ်ရုံကတသုန်သုန် လွင့် နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခဏအကြာမှာ အဲဒီဘုန်းတော် ကြီးဟာ ဓာတ်စီးပြီး၊ ဆန်းပြာသုံးတဲ့ စကားတွေ ကို တတွတ်တွတ် ပြောလာပါတယ်။ သူ ပြော နေတဲ့ စကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပလိုတီးနပ်စ်”  ဟာ မြင့်မြတ်တဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုရဲ့ စောင့်ကြပ်ခြင်းကို ခံရသူ...တဲ့။ပလိုတီးနပ်စ်.. ဟာ သူ့ရှေ့မှာ ရှိတဲ့ လူတွေကို နက်ရှိုင်းတဲ့ ဒဿနတစ်ရပ် သင်ကြား ပေးနေတယ်။ နှောင်းခေတ်သုတေသီတွေက “ပလို တီနစ်ဇင်\" (Plotinism) လို့ သတ်မှတ်ယူရတဲ့ ဒဿနပေါ့ ။ ပလေတိုဝါဒကို ပြန်လည်ဆန်းသစ် ထားတာ ဖြစ်လို့ လည်း ပလေတို ဝါဒသစ် (Neoplatonism) လို့ ခေါ်ကြသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီစာအုပ်ကလေးဟာ... ပလို့ တီး နပ်စ်ရဲ့ အနုပညာဒဿနတွေကို အကျဉ်းအားဖြင့် တင်ပြမယ့် စာအုပ် ဖြစ်ပါတယ် ။ သိသူ တွေကမျက်ခုံးပင့်ကြပါဦးမယ်။ ကျွန်တော်ဟာ.. ပလေတို ရဲ့ အနုပညာဒဿနတွေကို လက်မခံသူမို့လို့ ပါပဲ။ပလေတိုဝါဒသစ်လို့ သတ်မှတ်ကြ တဲ့ ပလိုတီနစ်ဇင်ကိုတော့ အတိုင်းအတာတစ်ခု အထိ ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ လဲ...။ ဘာတွေ ကွဲပြားလို့လဲ...။ ဒဿနသစ်နဲ့ ဒဿန အဟောင်းကြားမှာ ကွာဟချက် ဘယ်လောက်များလို့လဲ..။ စဉ်းစားစရာ၊ မေးမြန်းစရာ တွေ ဖြစ်လာပါတော့မယ်။ စာအုပ်ကလေးကို သာ ဆက်ဖတ်သွားပါ..။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရှင်းလင်းသွားပါ လိမ့် မယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆိုလိုရင်းကို သဘောပေါက် လာပါလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပလေတိုရဲ့ပြဌန်းမှု\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရင်ဆုံး ပလေတို ရဲ့ အနုပညာ ဆိုင်ရာ ဒဿနကို ကျွန်တော်တို့ လေ့လာသုံးသပ် ကြပါမယ်။ စတုတ္ထနှစ်၊ ဒဿနိကဗေဒကျောင်းသူ ကျောင်းသားများအတွက် အဝေးသင်တက္ကသိုလ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eက ထုတ်ဝေတဲ့ “ရသပညာ အတွဲ ( ၂ )” ထဲမှာအောက်ပါအတိုင်း တွေ့ ရပါတယ်။ အခန်း ( ၂ )စာမျက်နှာ ( ၂၀ )မှာ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- အနုပညာ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပလေတို၏ အနုပညာအတွေး အခေါ်၌ အနုပညာကို အနက်အဓိပ္ပာယ် နှစ်မျိုးဖြင့် ဖွင့်ဆိုခဲ့ သည်ကို တွေ့ရသည်။ ပထမဖွင့်ဆိုချက်မှာ \"Art is mlmesls\" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ “အနုပညာဟူသည် ပုံတူ ကူးခြင်း (Imitation ) ဖြစ်သည်” ဟူ၍ အဓိပ္ပာယ်ရ သည်။ “အနုပညာ” ဟူသော စကားလုံးအား “ပုံတူ ကူးခြင်း” ဟူသော သဘောအားဖြင့် အဓိပ္ပာယ် သတ် မှတ်ခဲ့သည်။ ဤအဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုချက်ကို နားလည်ရန် ပလေတို၏ ဒဿနအမြင်ကို ပြန်လည် သုံးသပ်ရန် လိုအပ်သည်။ ပလေတို၏ အနုပညာ အတွေးအခေါ် သည် သူ၏ဒဿနအမြင်ပေါ်၌ အခြေပြုလျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပလေတို၏ ဒဿနအမြင်၌ လောက နှစ်ခု ခွဲခြားထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ တစ်ခုသောလောကသည် ယေဘုယျနာမ်များ ( Universals) ရှိသော နာမ်လောက (Realm of ideas) ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အား အသိပညာ သို့မဟုတ် သင်္ကပ္ပ ( Concepts)များအား ဖြင့် သိရှိနိုင်သည်။ ရရှိလာသောအသိသည်။ စစ်မှန် သော အသိပညာ (Knowledge) ဖြစ်သည်။ စစ်မှန် သော အသိပညာ၏ဂုဏ်ရည်သည် သစ္စာတရား (Truth) ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခြားသောလောကသည် လူနှင့် တကွ သက်ရှိသက်မဲ့ သီးခြားအရာဝတ္ထုများ (Particular) ရှိသော ရုပ်လောက သို့မဟုတ် အသွင်လောက (World of Apprance)ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ အား အာရုံထည်များ (Percepts) အားဖြင့် ချဉ်းကပ်သိရှိ နိုင်သည်။ ရရှိလာသော အသိသည် မှန်းဆချက် (opinion) သာ ဖြစ် သည်။ ၎င်း၌ရှိသော ဂုဏ်ရည်သည် အသုံးဝင်ခြင်း (Utility) ဖြစ်သည်။ ပလေတို၏ အလိုအားဖြင့် အသွင်လောကရှိ သီးခြားအရာတို့သည် နာမ် လောကရှိ ယေဘုယျနာမ်များ၏ အရိပ်အယောင်များ သို့ မဟုတ်မှေးမှိန်သော ပုံတူများ (Paint Copies) သာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ နာမ်လောကနှင့် ရုပ်လောကကို ပုံတူကူး ခြင်း သဘောဖြင့် ဆက်စပ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်။ နာမ်လောကရှိ ယေဘုယျနာမ်များကို ဆင်ခြင်သိဖြင့် သိနိုင် သည်။ ရုပ်လောကရှိသီးခြားအရာဝတ္ထုများကို အာရုံသိ ဖြင့် သိနိုင်သည်။ အနုပညာဟူသည် အသွင်လောကမှ သီးခြားအရာတို့ကို ပုံတူကူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်၍ အနုပညာလက်ရာများ ဟူသည် သီးခြားအရာများ၏ စုံတူများ ဖြစ်သည်။ သီးခြားအရာများသည်လည်းယေဘုယျနာမ်များ၏ ပုံတူများ ဖြစ်သောကြောင့် အနု ပညာလက်ရာများသည် ပုံတူများ၏ ပုံတူများသာ ဖြစ် သည်။ ပိုမိုပြည့်စုံစွာ ဆိုရလျှင် အနုပညာဟူသည် ယေဘုယျနာမ်များ၏ ပုံတူများဖြစ်သော သီးခြားအရာ များကို ထပ်ဆင့်ပုံတူကူးခြင်းသာ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် “အနုပညာဟူသည် ပုံတူများကို ပုံတူကူးယူခြင်း” Art is Imitation of Imitation ဖြစ်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပလေတို၏ အလိုအားဖြင့် ရုပ်လောက ရှိ သီးခြား အရာများသည် နာမ်လောကရှိ ယေဘုယျ နာမ်များ၏ ပုံတူများ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ တစ်ဖန် အနုပညာဟူသည် ရုပ်လောကရှိ အရာများကို ပုံတူကူး သည် ဆိုပြန်သည်။ သို့ဖြစ်၍ အနုပညာရှင်ဆိုသည်မှာ ပုံတူကူးသူများ (Imitators) များသာ ဖြစ်သည်။ လှပ ခြင်း (Beauty) ဟူသော ယေဘုယျနာမ်သည် နာမ်လောက၌ ရှိသည်။ ရုပ်လောက၌ရှိသော လူနှင့်တကွ သက်ရှိသက်မဲ့ဖြစ်သော သီးခြားအရာတို့သည် ယေဘု ယျနာမ်၏ ပုံတူများဖြစ်သည်။ အနုပညာလက်ရာများ သည်ကား ရုပ်လောကရှိ လှပသောအရာများ၏ ပုံတူ များ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် အနုပညာဟူ သည် ရုပ်သဘာဝ လောကအတွင်းရှိ လှပသောအရာ .များကို ပုံတူကူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ပုံတူကူးခံသောအရာ မှာ လောကရှိ လူနှင့်တကွ သက်ရှိသက်မဲ့ သီးခြား အရာတို့ဖြစ်သည်။ အနုပညာရှင်များသည် ရုပ်လောက ရှိ သီးခြားအရာများကို မတူတူအောင် ပုံတူကူးကြသည်ဖြစ်၍ အနုပညာလက်ရာ တစ်ရပ်၏ လက်ရာမြောက်မှု ကို ထိုလက်ရာနှင့် ပုံတူကူး၍အရာတို့၏ တူညီမှုအပေါ် ၌ အခြေပြု ဆုံးဖြတ်သည်။ တူညီမှုသည် အနုပညာမြောက်မှု၏ နှုန်းစံ ဖြစ်သည်။ ပုံတူကူးခြင်းအားဖြင့် အနုပညာ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ဖွင့်ဆိုခဲ့သည်။ ဤ ဖွင့်ဆိုချက်ပေါ် မူတည်၍ ပလေတို ၏ အမြင်ကို “သာမန် ပုံတူကူးခြင်းဝါဒ” (Simple limitation) ဟု နောက်ပိုင်း၌ ပေါ်ပေါက်လာသော ပညာရှင်များက အမည်ပေးကြသည်။ ပလေတိုရဲ့ အထက်ပါ အယူအဆ ကို ကျွန်တော် လက်မခံမိပါဘူး။ လက်မခံမိကြောင်းကိုလည်း ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် ပြန်ရေးဖူး ပါတယ်။ သရဖူ အမှတ်စဉ် (၂၅) ၁၉၉၆ မှာ ပါဝင်ခဲ့ပါတယ်။ “ကျွန်တော်နှင့် မှန်ကွဲတစ်ချပ် အကြောင်း” ဆိုတဲ့ ဆောင်းပါး ပါ။ ပလေတိုရဲ့ - Imitation Theory ကို တခြားအမည်တစ်ခုအနေ နဲ့ ကြေးမုံသီအိုရီ Mirror Theory လို့ ခေါ်ကြ သေးတယ်။ ဆောင်းပါးလေးက အောက်ပါ အတိုင်း ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒဿနဆရာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီပြဿနာကတော့ အရစ္စတိုကလိ (Aristociese) လို့ ခေါ်တဲ့ ဂရိလူငယ်လေးတစ်ဦးက ဖန်တီးတဲ့ ပြဿနာပါ။ သူဟာ ချမ်းသာတယ်။ ရုပ် အဆင်း ပြေပြစ်တယ်။ မင်းမျိုးမင်းနွယ်က ဆင်းသက် လာတယ်။ ဆင်ခြင်တုံတရားအပေါ်မှာ ယုံကြည်မှု အား ပြင်းပြီး အနုပညာကို အထင်သေးတယ်။ သူကပလေတို (Plato ) ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ဒဿနဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာတဲ့အခါ ခု... ပြဿနာပေါ် တော့တာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူဟာ ဒဿနဆရာဘဝမှာ လျှမ်းလျှမ်း တောက် အောင်မြင်ကျော်ကြားခဲ့တယ်။ objective ldealism ကို ထူထောင်ခဲ့သူ တစ်ဦးအဖြစ် ဒဿန  သမိုင်းမှာ ထင်ရှားခဲ့တယ်။ တစ်နေ့မှာ သူဟာ မှန် တစ်ချပ်ကိုင်ပြီး လမ်းလျှောက်လာတယ်။ လူတချို့ရဲ့မေးခွန်းတစ်ခုကို သူဖြေ ပြီး ပြန်လာခဲ့တာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အနုပညာပစ္စည်းတစ်ခုကို ဘယ်လို ဖန်တီးရမလဲ”တဲ့။ ပလေတိုဟာ လက်ထဲက “မှန်”ကို ဥပမာထားပြီး ပြခဲ့တယ်။ ပြဿနာကတော့ အဲဒီက စတာပါပဲ။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854924152981,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_17cd3eff-deae-4733-94e9-3faebf65ca9b.jpg?v=1730273087"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ကျွန်တော်နှင့်အရုပ်မြို့တော်","title":"ကျွန်တော်နှင့်အရုပ်မြို့တော်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟိုရှေ့ကလူတွေ ရုံးစု ရုံးစုနဲ့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်သွားမယ့် လမ်းတူရူမှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့တွေ လူးလွန့်စီးဆင်းနေကြတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ခေတ်ကြီးကလည်း မြန်ဆန်နေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟိုရှေ့က ဆူဆူညံညံ၊ ဘာသံလဲမေး\"ရတဲ့ခေတ် မဟုတ်တော့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ်တိုင်ထသွားပြီး ကြည့်တဲ့ခေတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေဖန်စရာရှိရင် ကိုယ်ထူကိုယ်ထ ဝေဖန်ကြတဲ့ခေတ် ဖြစ်နေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်လည်း လမ်းဆက်လျှောက်ရင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီလူအုပ်ရှေ့ အရောက်မှာ သူတို့ထဲကို တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လိုက်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာများလဲလို့...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလက်စသပ်တော့ ပန်းချီ၊ ပန်းပု ပြပွဲတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အင်မတန်အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ လက်ရာတွေပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါကြောင့်လည်း လူတွေ ဒီလောက် အသည်းအမည်းကြည့်ရှုနေကြတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းပုရုပ်တစ်ရုပ်ရှေ့မှာ လူတွေအုံနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရင်တုန်းက ပန်းပုဆိုတာ ပန်းပင်ပုပုလေးတွေကို ပြောတာလား..လို့ ဇဝေဇဝါဖြစ်ဖူးတဲ့ လူတွေလည်း အဲဒီအထဲမှာ ပါနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထားပါတော့..။ လက်ရာကောင်းတဲ့ ပန်းပုရုပ်မို့လို့ ကျွန်တော်လည်း သူတို့ထဲမှာ ပါဝင်ငေးမောနေရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းပုရုပ်ရဲ့နာမည်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဆိုခရေးတီး တဲ့..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဝေဖန်သံတွေက ပန်းပုရုပ်ရှေ့မှာ ညံနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဆိုခရေးတီးဆိုတာ ဂရိက တွေးခေါ်ပညာရှင်ကြီး မဟုတ်လား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်တယ်လေ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမှန်တရားအတွက် အဆိပ် ခွက်ကို မော့သောက်လိုက်တယ်ဆိုတာ သူပေါ့..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \"ဪ.. အင်း၊ အဆိပ်က အတော်ပြင်းပုံ ရတယ် - နော်...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e တစ်ခါတည်း လူပုံစံပျောက်ပြီး ဒီလိုပုံစံ ကြီး ဖြစ်သွားတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အဲ \" မဖြစ်တော့ဘူး.......။ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော် ခွာခဲ့ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်တစ်နေရာမှာ “ဗင်းနစ်မြို့ ရဲ့ ညနေ” ဆိုတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို တွေ့ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအတော်ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ပန်းချီကားပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောက်ကို ငုံ့ကြည့်နေတဲ့လူက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို မေ့လျော့နေတဲ့ ပုံရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်လည်း ငယ်ငယ်က အဲဒီလိုပဲ ကြည့်ဖူးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ကျွန်တော် အဲဒီလို့ကြည့်တာတွေကတော့ ငရဲပြည် ကို လိုက်ရှာတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူကကော ဘယ် လိုမျိုးများလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနေနိုင်မထိုင်နိုင် ကျွန်တော်က လှမ်းဆွေးနွေးလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟေ့ ခင်ဗျား ဘာကိုကြည့်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက ကျွန်တော့်ကို လှည့် မကြည့်ဘဲ ပြန်ဖြေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖြေပုံကလည်း အကြမ်းဖျင်းဆန်လိုက်တာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အောက်ကိုကြည့်နေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အောက်က ဘာကိုကြည့်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရေကိုကြည့်နေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရေထဲက ဘာကိုကြည့်တာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရေထဲက ကိုယ့်အရိပ် ကိုယ်ပြန်ကြည့်နေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ပြီ..၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုမှာ ခင်ဗျား ဘာကိုပြန်ကြည့်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖြေသံပြန်မကြားရဘူး။ သူ့ ဘက်က တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန် ကြည့်တတ်ဖို့တို့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်မြင် တတ်ဖို့တို့ အရမ်းအရေးကြီးတယ်မဟုတ် လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခု သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်နေ ပြီဖြစ်တဲ့ ပန်းချီကားထဲကလူကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် လေးစားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာတွေ ပြန်မြင်တယ် ဆိုတာကတော့ သူ့ဘာသာ သူ အသိဆုံးပဲ နေမှာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့အဖြေကို ကျွန်တော် စောင့် မနေတော့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ထပ် ပန်းချီကား တစ်ချပ်ရှေ့မှာတော့ လူ သိပ်မရှိပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဖေက ကလေးကို ချီထားတယ်။ ဘယ်သွားမလို့လဲ မသိဘူး.......။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က စပ်စုလိုက်တယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျား ချီထားတာ ခင်ဗျားရဲ့ ကလေးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က သူ့ကို ရိုးရိုးမေးတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက ဇဝေဇဝါဖြစ်ပြီးမှ တုံ့ဆိုင်းဆိုင်း ပြန်ဖြေတာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် ရယ်ချင်သွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ခုလို ကလေးကို ပွေ့ချီထားတော့ ဖခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ခင်ဗျား အပြည့်အဝခံစားရမှာပဲနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်း.....ဟုတ်တယ်၊ ခံစားရတာပေါ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြတ်ပြတ်သားသားနဲ့ ဝံ့ဝံ့ကြွားကြွား သူ ပြန်ဖြေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြီး ... သူက တွေးတွေးဆဆဟန်နဲ့ ဆက်ပြောသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဖခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို အပြည့်အဝ ခံစားရရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ သားတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကိုပါ အပြည့်အဝ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြန်ခံစားရတယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာဖြစ်လို့ပါလိမ့်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဪ...ငါ ငယ်ငယ်ကလည်း ငါ့အဖေက ငါ့ကို ဒီလို ပွေ့ချီဖူးမှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အဖေ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ငါ ဒီလိုလိုက်ခဲ့ဖူးမှာပဲလို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတွေးမိရင်း ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးဖြစ်လာတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကောင်းလိုက်တာဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် သဘောကျသွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့လိုမျိုး ကိုယ်မတွေး ခဲ့မိဖူးဘူး။ ကိုယ့်မှာလည်း ကလေး မရှိဘူးလေ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထားပါတော့.....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဖေ့ကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854923464853,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e1f07bf8-a7db-4c42-9ead-df96fb6889bf.jpg?v=1730273094"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ကျွန်-တော်နှင့်ဧဒင်ကချေသည်","title":"ကျွန်‌တော်နှင့်ဧဒင်ကချေသည်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(က)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအချို့သောလူများသည် လေထဲတွင် ပျံသန်းနိုင်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့ သည် .. ပါးစပ်မှလည်း မီးခိုး မထွက်၊ ခါးမှာလည်း ပန်ကာတပ်မထား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝမ် ဗိုက်မှာလည် ဆီ၊ ရေ၊ လေ၊ ဝိုင် ဟု ရေးမထာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ သော်  သူတို့ သည် .. လေထဲမှာ ပျံသန် နိုင်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ခ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမည်မသိသော တောင်ကုန်းလေးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနာ ခိုချိန်တွင် ကောင်းကင်မှ နေခြည်မျှင်တန်းတို့က မြေပြင်သို့ တန်းလန်း ယိမ်း ထိုး ကျနေ ပြီဖြစ်၏ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည်ရှုသောအခါ သူ့လို နား ခိုသော အခြား ခရီး သွား များမရှိဘဲ အောက်ပါ (၃)မျိုးကိုသာ တွေ ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၁)သူတောင်းစာ အိုကြီးတစ်ယောက်၊ ရာဇဝင်အိုးကို သူ ကျောဖြင့် ပိုးထားသကဲ့သို့ ခါးကိုင်းပြီး ထိုင်နေသည်။ ခုတ်မောင်းနေသော မော်တော် တစ်စင်း ကဲ့သို့ ချောင်းသံကိုလည် တဘုတ်ဘုတ်ပေး နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၂) ခွေး လေခွေး လွင့်တစ်ကောင်၊ တုပ်တုပ်ပင်မလှုပ်ဘဲ ပကတိ ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်စွာ အိပ်စက်နေသည်။ ကွေးညွတ်နေသော သစ်တုံးဖြင့်ပင် တူနေသေးတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၃)သစ်ပင်များ၊ အလေ့ကျသစ်ပင်တို့ ခင်ခင်မင်မင်ပေါက်ရောက်နေ ကြသည်က ယိုင်ထိုးလှပစွာပင်ဖြစ်၏။ လေကြမ်း တို့ ဖြတ်စီး တိုး ဝင်သည့် အခါတိုင်းမှာ သစ်ရွက်သစ်ခက်တွေက တရုန်းရုန်း အသံပြုနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပတ်ဝန်းကျင်က ဤမျှပဲဖြစ်ပါသည်။ ထိုအရာအားလုံးသည် သူနှင့် မနီးမဝေးတွင်ရှိကြ၏။ သူ အမောပြေစပြုချိန်မှာပဲ အလွန်အမင်း အံသြစရာ ကောင် သော မြင်ကွင်း တစ်ရပ်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းကင်မှာ လူတစ်ယောက်လုံး ပျံသန်း လာခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုလူက တောင်ကုန်း ကလေး ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ခိုနား ၊ သူ့ရှေ့မှာ ခြေဖဝါး ဖြင့် မားမား ရပ်တော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသူက သူ့ကိုကြည့်ပြီး “ခင်ဗျား ... သိပ်အံဩနေလား”ဟု မေး၏။ သူကဝရုန်းသုန်းကား ခေါင်း ငြိမ့်ပြသောအခါ ထိုလူက မျက်နှာထားတည်တည် ဖြင့် ပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“စနစ်တကျလေ့ကျင့်ရင် ရပါတယ်ဗျာ ... ကျွန်တော်မှ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျား လည်း ပျံလို့ ရတယ်။ မခက်ပါဘူး ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုလူက သူ ကို မေး ဆတ်ပြပြီး .... “ခင်ဗျား ဟယာပရာဒီဝိက ကျမ်း ကို ဖတ်ဖူးလား” သူ ခေါင်းခါပြသောအခါ ထိုလူက “အင်းလေ ... ခင်ဗျား ဘယ်ဖတ်ဖူးမှာလဲ၊ ဒီလိုဗျ ... ခင်ဗျားကို ခြုံငုံ ပြောရရင် နေ၊ လ၊ ကမ္ဘာဂြိုဟ်တွေဟာ အပြန်အလှန် ဆွဲငင်လည်ပတ်နေ ကြတယ်။ သူတို့ ဟာ အလိုက်အထိုက် ဝန်း လှည့်တည်ရှိနေကြတယ်။ ဒီ အလိုက်အထိုက်သဘောတရားကို သိမြင်ပြီး ကိုယ်ရုပ်ခန္ဓာကို လေ့ကျင်ပြုပြင် ယူနိုင်ရင် လေထဲမှာ ပျံလို့ရပါတယ်”ထို့နောက် ထိုလူက ဟဋ္ဌယောဂကျင့်စဉ်ဖြင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြောင်းလဲ မှုတို့ကို ဝေဝေဆာဆာပြောပြလေသည်။ ဟ၊ အနုတ်လက္ခဏာ။ လ၊ အာပေါ ဓာတ်။ ဋ္ဌ၊ အပေါင်းလက္ခဏာ။ နေ၊ တေဇောဓာတ်။ ပရက ကုမ္ဘက ရေချက ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eများစွာ... များစွာ ... စကားလုံးများစွာကို ခံတွင်းထဲမှ အန်ထုတ်ချပြီး နောက် ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျုပ်ပြောတာလည်း တော်တော်ရှည်သွား ပြီ။ ခင်ဗျား အတွက်လည် တန်ဖိုး ရှိမှာပါ။ ကဲ ... သွားပြီဗျို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေထဲတွင် ပျံသန်းကာ ထိုလူက ပြန်လည်ထွက်ခွာသွား၏။ တဖြည်း ဖြည် ဝေး သွား သော ထိုလူကို ကြည်နေစဉ်မှာပဲ တဖြည်း ဖြည်း နီးလာသော နောက်ထပ် “လူပျံ” ကို တွေ့ ရပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟာ ... နောက်တစ်ယောက်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ဃ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒုတိယလူကတော့ သူနှင့်နီးကပ်စွာ ဆင်းသက်၏။ ကြည့်နေသော သူ့ ကို (မသိကျွမ်းသော်လည်း) မျက်ခုံးပင့်ပြပြီး နှုတ်ဆက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် ရဲတင်း ပိုင်နိုင်သော အမူအရာဖြင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျုပ် .. အခုလို လေထဲမှာ ပျံသန်း နိုင်တာကတော့ စိတ်ပိုင်း ဆိုင်ရာ မြင့်မားမှုကြောင့်ပဲဗျ” ဟု ပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ .... နဝေတိမ်တောင်ဖြစ်သွားရပြန်သည်။ “ဘယ်လိုဗျ ... ပြန်ပြောစမ်းပါဦး” ဒုတိယလူက သူ့ကို ပြန်မေ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျား ... ဖရွိုက်ရဲ့ အိပ်မက်တိတ္တုကျမ်းကို ဖတ်ဖူးလား။ Interpretation of dreams လေဗျာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင့်အင်း .. မဖတ်ဖူးဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖြင့် အရာရာကို အောင်မြင်နိုင်တယ်။ Autosuggestionရဲ့ အမြင့်မာဆုံး အဆင့်တစ်ခုမှာ စိတ်ကို ဖွင့်ထုတ်လိုက်နိုင်ရင် လူဟာ လေထဲမှာ ပျံလို ရလာတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် အပြုစိတ်၊ မသိစိတ်၊ ဆဋ္ဌမအာရုံ၊ တယ်လီပသီလှိုင်းများ။ တိဗက်ဘုန်းတော်ကြီးတို့၏ အရောင်ကမ္မဌန်းနာမ်ပိုင်း ဆိုင်ရာ လျှို့ ဝှက်ချက် များ အား လုံးကို စုညီရှည်လျားစွာ ပြောကြားလေသည်။ ထို့နောက် ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျုပ်ပြောတာတွေကို ခုနားမလည်ရင်တောင် တစ်နေ့ ကျ ခင်ဗျား နားလည်လာနိုင်ပါတယ်။ ကျုပ် ခရီးဆက်ဦးမယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြောပြီး သူလက်အစုံကို ဖြန် မြှောက်ဆန့်တန်းလိုက်၏။ လေထဲသို့ ထို တက်သွား၏။ ထို့ နောက် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ ကြည်ကျန်ရစ်ခဲ့စဉ်မှာပဲ တတိယလူက သူ့နောက်မှ ဆင်း ချ လာ၏။ အရိပ်ကိုမြင်သဖြင့် သူလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ တတိယလူက သူ့ ကို မခိုးမခန့် ပြုံးပြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို တတိယလူကပင် သူ့ကို စတင်စကားဆို၏။ “ခင်ဗျား ကြည့်ရတာ တစ်ခုခုကို ဝေခွဲမရဖြစ်နေပုံရတယ်” သူ ခေါင်း ငြိမ်ပြလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျားတို့ ဘာကြောင့်ပျံနိုင်သလဲဆိုတာ တွေ နေလို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတတိယလူက သူ့ကို စေ့စေ့ကြည့်ရင်း “မဒမ်ကျူရီရဲ့ တွေ ရှိချက်စာတမ်းတွေကို ခင်ဗျား လေ့လာဖူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြန်သည်။ ထိုအခါ တတိယလူက “ဖြစ်ရ မယ်လေ' ဟူသော မျက်နှာထားမျိုးဖြင့် ခေါင်း ကို တဆတ်ဆတ်ညိတ်နေ၏။ ပြီးမှ ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မိုးပျံပူဖောင်းဟာ ဟိုက်ဒြိုဂျင်ကြောင့် လေပေါ်တက်နိုင်တာမဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက ဟုတ်မှန်ကြောင်း ခေါင်း ညိတ်လိုက်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အေး .. ဒီလိုပဲ၊ လူ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လိုအပ်တဲ့ ရေဒီယိုဓာတ်ကြွမှု တစ်မျိုးကို ဖန်တီး ပေး နိုင်ရင် အဲဒီလူဟာ လေပေါ် ပေါ်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင်း ... ဟင်း .... ခင်ဗျား သိပ်အံဩသွားပြီလား၊ ရိုးရိုး လေးပါဗျ။ အဲဒီ ရေဒီယိုဓာတ်ကြွမှုကို လိုအပ်တဲ့ အာဟာရတွေအချိုးညီ စားသုံးပေးပြီး ဖန်တီးလို့ ရပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသံလိုက်စီးကြောင်းများ၊ သွေးလှည်ပတ်မှုစနစ်များ၊ အာဟာရ ဖော်မြူလာများ၊ အစာချေဖျက်မှု ပုံသဏ္ဌာန်များ စသည်တို့ ကို ပါးစပ်တစ်ခုလုံး ဗြောင်းဆန်အောင် ပြောပြလေသည်။ အချိန်အတော်ကြာမှ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျား ... ဒါတွေကို လိုက်မီမှာတော့မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် မီသ လောက် လိုက်ကြိုးစားကြည့်ပေါ့ဗျာ ... ကဲ ... လစ်ပြီ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတတိယလူသည်လည် လေထဲမှာ ပျံသန် ထွက်ခွာသွား တော့၏။ သူ ရပ်တန် စဉ်းစား ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူတို့ ပြောသွားတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေကြောင့် သူတို့ လေထဲမှာ ပျံနိုင်ကြတာတော့ မဟုတ်ဘူးကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ချိန်လုံး ငြိမ်နေသော သူတောင်း စာကြီးက သူ့ကို လှမ်း ပြော လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မင်းကို စကား ပြောနေတဲ့အချိန်မှာပဲ သူတို့ တွေ မြောက်ကနဲ၊ မြောက်ကနဲဖြစ်သွား တာ မင်းသတိထား မိလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက မဆိုင်းမတွ ခေါင်း ညိတ်ပြလိုက်၏။ “ဟုတ်ကဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854920351893,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d83f28a0-7460-4581-a029-06fb218331cf.jpg?v=1730273115"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ခေတ်နေအတွက်စာတစ်ရွက်","title":"ခေတ်နေအတွက်စာတစ်ရွက်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခရစ်နှစ် ၂၀၀၀ပြည့်နှစ် ဧပြီလ ( ၃ )ရက်မှာ မင်းကို မွေးခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတရုတ်လူမျိုးတွေရဲ့ ရိုးရာယုံကြည်မှုအရဆိုရင် တော့ မင်းဟာ အလွန်ကောင်းတဲ့ “ရွှေနဂါး”နှစ်မှာ မွေးလာ တဲ့ သားဦးယောက်ျားလေးပေါ့ကွယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းကို မွေးတဲ့အချိန်မှာ ဖေဖေဟာ အခက်အခဲ ပေါင်းများစွာကို ရင်ဆိုင်နေတဲ့အချိန်ပေါ့။ ဖေဖေရဲ့အစ်ကို ဆိုလည်းဟုတ်၊ စီးပွားဖက်မိတ်ဆွေဆိုလည်းဟုတ်တဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင်နှစ်ကောင်စာပေက ဘဘတို့ဇနီးမောင်နှံ အကူအညီနဲ့ မင်းကို မွေးခဲ့တယ် မိတ်ဆွေ နာမည်ကျော် ဗေဒင်ဆရာတွေကလည်း မင်းရဲ့ ဇာတာကို တက်ညီလက်ညီ တွက်ချက်ကြပြီး ထိပ်တန်းရောက်မယ့်ကလေး အဖေထက် သာမယ့်ကလေးလို့ ဟောကိန်းတော်ကြတယ်။ ဖေဖေဝမ်းသာပါတယ်ကွယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခု ဒီစာအုပ်ဟာ သားကို ရည်ရွယ်ပြီး ဖေဖေရေးခဲ့တယ်။ သားကို မွေးကတည်းက ဘာအမွေပေးရမလဲလို့ ဖေဖေစဉ်းစားခဲ့တယ်လေ။ ခက်တာက ဖေဖေဟာ စီးပွါးရေးသမားတစ်ယောက်မဟုတ် စာရေးဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်နေတယ်။ အသိပညာအမွေကိုပဲပေးနိုင် တယ်။ အဲဒါကြောင့် \"ဗျူဟာမြောက်သော အင်္ဂလိပ်စကား ပုံ” ဆိုတဲ့ ဒီစာအုပ်ကို ရေးလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစကားပုံတွေဟာ ဘာထူးဆန်းသလဲလို့ထင်စရာရှိ တယ်။ဗျူဟာမြောက်တယ်ဆိုတဲ့ စကားကြောင့် အံ့သြ စရာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ် ဒါပေမဲ့ ဖေဖေ ရဲရဲကြီးပြောခဲ့ပါ တယ်။ ဒီစာအုပ်ဟာ လောကကို မင်း ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရ မလဲဆိုတဲ့ နည်းဗျူဟာတွေဆီ မင်းကို လမ်းညွှန်ပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်၊ ဖေဖေ နည်းနည်းကလေး ထပ်ရှင်းပြမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခုလို ခရစ်နှစ် ၂၀၀၀ ကာလမှာ Pragmatism လို့ခေါ်တဲ့ “ပရက္ကမာဝါဒ'ဟာ ရေပန်းစားနေတယ်။ အမှန်တော့ ဒီဝါဒဟာ ၁၉၀၀ ဝန်းကျင်ကတည်းက ပေါ်ပေါက်ခဲ့ တဲ့ ဝါဒပါ။ \"လက်တွေ့အသုံးချဝါဒ”လို့ ခေါ်ကြတယ်။ လက်တွေ့အသုံးကျမှုနဲ့ ညှိနှိုင်းတည်ဆောက်ထားတဲ့ ဒဿန၊ လုပ်ငန်းအောင်မြင်ဖို့အတွက် သဘောတရား သက်သက်ထက် လက်တွေ့က ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ယူဆ တဲ့ ဝါဒပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါတင်မကသေးဘူး တကယ်တော့ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှုကသာ လောကမှာ အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်မယ် လို့ ယူဆကြတယ်။ အဲဒီလို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှု အတွက်လည်း လူသားဟာ အဓိကကျတယ်လို့ သတ်မှတ် ကြတယ်။ ချားပ့ါ ဝီလျံဂျိမ်းနဲ့  ဂျွန်ဂျူဝီတို့လို ထင်ရှားတဲ့ ဒဿနပညာရှင်တွေက ဒီဝါဒကို စတင်ဆောင်ဖော်ထုတ် ခဲ့ကြတယ်။ အခုတော့ ရစ်ချတ်ရော်တီဆိုတဲ့ ဒဿန ပညာရှင်ကြီးက ဆက်လက်ဖြန့်ဖြူးနေတာပေါ့ကွယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒဿနတွေ အယူအဆတွေရဲ့ လက်တွေ့အသုံး ကျမှုကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ကြည့်တဲ့အခါ စကားပုံတွေဟာ အရေးပါလာတော့တယ် သား အင်္ဂလိပ်ဘာသာနဲ့ရေးထား လို့ အင်္ဂလိပ်စကားပုံလို့ ဖေဖေ ခေါင်းစဉ်တပ်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီစာအုပ်ထဲမှာ လူမျိုးအသီးသီးရဲ့ စကားပုံတွေ ပါဝင်တယ် တိုင်းပြည်အသီးသီးက ပညာရှိအသီးသီးရဲ့ ဘဝနဲ့ စပ်လျဉ်း တဲ့အယူအဆ၊ လောကနဲ့စပ်လျဉ်းတဲ့အယူအဆတွေပဲပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့ဟာ သူတို့ အကြိမ်ကြိမ်အမှားခံပြီးမှ ရခဲ့တဲ့ အမှန်လေးတွေကို အသိတရားတစ်စုံတစ်ရာအဖြစ် နောက် လူတွေဆီ လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့ကြတယ်။ နောက်လူတွေ အတွက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်အောင်တန်တဲ့ အကြံဉာဏ်တွေပေးသွားကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ အကြံဉာဏ်တွေကို ကိုင်စွဲပြီး လောကကြီးထဲမှာ သားအောင်မြင်နိုင်ဖို့အတွက် အလုပ်တွေ မအားလပ်တဲ့ကြားထဲကနေ ဒီစာအုပ်ကို ရေးတာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖေဖေရဲ့ ရှင်းလင်းချက်အတိုလေးတွေကိုလည်း ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ အကျယ်ပြောရင် ကုန်ဆုံးဖို့မလွယ်လို့ အကျဉ်းလောက်ပဲ ပြောခဲ့တာပါကွယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်နဲ့တင် သား မျှော်မြင်တွေးဆမှုတွေ ဆက်လုပ်နိုင်ပါတယ်။အဖေနဲ့သားချင်း ကြွားစရာမလိုပါဘူး။ ဒီစာအုပ်ကလေးဟာ ဖေဖေပြောခဲ့သလို ဗျူဟာမြောက်မြောက် ဖတ်ကြည့် နိုင်တဲ့တစ်နေ့မှာ သားသိလာမှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကဲ...စလိုက်ကြရအောင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eDo not cry out for no purpose\u003c\/strong\u003e.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူတွေရဲ့တုံ့ပြန်လှုပ်ရှားမှုမှာ ဉာဏ်ဦးဆောင်တဲ့ တုံ့ပြန်မှု Head answer နဲ့ ခံစားချက်ဦးဆောင်တဲ့ တုံ့ပြန်မှု (Heart answer)တို့ ရှိကြတယ် အရာရာကို ဉာဏ်နဲ့ ယှဉ်ပြီးလှုပ်ရှားနိုင်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့ကွယ်။ ဒါပေမဲ့ လောကဓံရဲ့ ဓါးရှစ်လက်ကြားမှာ နေနေရတဲ့တို့လို လူသားတွေအတွက် ခံစားချက်ဟာ ဘယ်လိုမှ မကင်းနိုင်တဲ့ အရာပေါ့။ ခံစားချက်ကို ဦးစားပေးလွန်းရင် မှားတတ်တယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ခံစားချက်ကို တတ်နိုင် သမျှသိုဝှက်ထိန်းချုပ်ရတယ်ကိုယ်အတတ်နိုင်ဆုံး အနေ အထားအထိ ထိန်းချုပ်ရတယ်။ စကားပမာ ပြောပြမယ်။ မှတ်ထား သား...။ “ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ မငိုပါနဲ့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eA dead bee make no honey\u003c\/strong\u003e.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလုပ်တစ်ခုကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ် တိုက်ပွဲ တစ်ပွဲကို ရင်ဆိုင်ဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ် ထပ်ခါထပ်ခါသော လူရွေးချယ် မှုတွေကို သားဘဝမှာ လုပ်နေရဦးမှာပဲ။ ကိုယ်တိုင်က လူမှုအဆောက်အဦးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်နေတော့ ဒီအလုပ် ဟာ မသေမချင်းလုပ်သွားရမယ့် အလုပ်ပါပဲ အသင့်တော် ဆုံးဖြစ်အောင် လိုက်ဖက်မှန်ကန်မှုရှိအောင် OpinonPools လို့ခေါ်တဲ့ \"တွေးခေါ်ရွေးချယ်မှု”ကို သာ စနစ်တကျ သုံးရလိမ့်မယ်။ ဒီနေရာမှာ ပြတ်သားဖို့လည်း လိုတယ်။ မှတ်ထား သား...။ “သေနေတဲ့ပျားတွေဆီက ပျားရည်ချို မရဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်စုံတစ်ခုအတွက် သား တွေးကြံတယ် ဆိုပါစို့၊ ပထမ အကြံတစ်ခုကို သားရလိမ့်မယ်။ မထင်မှတ်တဲ့အချိန်မှာ အဲဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ပဲ ဒုတိယအကြံတစ်ခုကို မထင် မှတ်ဘဲ ထပ်ရနိုင်တယ်။ အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ သူ့အလိုလိုဖြစ်လာတဲ့ သဘာဝလေးတစ်ခုပါ။ဖေဖေ့ဘဝ မှာတော့ အဲဒါမျိုးတွေကို အများကြီးကြုံခဲ့ရတယ်။ တန်ဖိုးရှိ တဲ့အောင်မြင်မှုတွေကိုလည်း ရခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒီ ဒုတိယ အတွေး ဒုတိယအကြံတွေဟာ ကိုယ် ချင့်ချိန်သုံးသပ်နေတဲ့ ကိစ္စကို အခြားသောရှုထောင့်က တွေ့မြင်ချက် (Other point of view) ဖြစ်နေတတ်တယ်။နောင်သားလည်း ကြုံတွေ့လာရမှာပါ။ သတိရှိရှိနဲ့ တန်ဖိုးထားရမယ့်ကိစ္စလေးမို့ဖေဖေ ထည့်ပြောလိုက်တယ်။ ဒုတိယအတွေးဟာ အကောင်းဆုံးပါ”\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854903345301,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_08e5aa2a-16ac-4421-a983-e92e45b3b9ac.jpg?v=1730273126"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ငါ့ရင်ခွင်ကြားက-နှင်းဆီဓါးသွားတစ်လက်ဒု","title":"ငါ့ရင်ခွင်ကြားက နှင်းဆီဓါးသွားတစ်လက်(ပ၊ဒု)","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ချစ်ကြိုက်ခြင်းဆိုသည်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အချစ်ဆုံးဟု ထင်နေကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ အိမ်တွင်း၌ နေရာတွေ အကျယ်ကြီးရှိသော်လည်း တစ်နေရာ၌ အတူတွဲ၍ ထိုင်ရသည်ကို ချစ်သူတို့က အရသာယူနေကြပါသည်။ အချစ်သည် လူငယ်များအဖို့ လိုအပ်သည်ဟု ထင်နေကြသော်လည်း လူအိုကြီးများအဖို့ ၊ အရသာ မယူတော့ပါ။ အကြောင်းသော်ကား အဘိုးကြီး၊ အမယ်ကြီးများ၌ ပိတုံးရောင်ကေသာ သမင်မမျက်လုံး နီထွေးသောပါးပြင်၊ မွှေးစရာပါးချိုင့်နှင့် ပုလဲသွယ်သွားကလေးများ မရှိသောကြောင့်ဟု ထင်ပါသည်။ မိန်းမနှင့် ယောင်္ကျားသည် ချစ်သောအခါ၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည်နူးနေ ကြပါသည်။ စိတ်ဆိုးသောခါတွင်လည်း တိတ်ဆိတ်ကာ တခြားစီ နေကြပါသည်။ ချစ်၍ပြောသော စကားများသည် အိပ်မက်နှင့်တူပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော် ကြီးလာလျှင် အချစ်ကို လုံးဝမယုံပါ၊ လိမ်နေမှန်း သိပါသည်။ သို့သော်..... ကျွန်တော့်ကိုချစ်သော မိန်းကလေးများ လာ၍ ပူးပူးကပ်ကပ် နေပါမူ ကျွန်တော် ချစ်မိလိမ့်မည်ဟုလည်း ထင်မိပါသည် ဆရာခင်ဗျာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာကိုဖတ်၍ အဆုံးမှာ ရဲအောင်က ပြုံးသည်။ မချိုမချဉ် ကြည့်ရင်း 'နေဒွန်းကို ပြန်မေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါလေးက ဘာလေးတုံးဟ ...” နေဒွန်းက သူ့ထုံးစံ အတိုင်း ရယ်ကျဲကျဲ ပြန်ဖြေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာစီစာကုံးလေကွာ..\" \"ဘယ်က စာစီစာကုံးလဲ...။ ဘယ်က ရလာတာလဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟာသ အဘိဓာန်ထဲက ကူးလာတာ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သဘောကျတယ်ပေါ့လေ....\" ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှစ်ယောက်သား ရယ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “စာစီစာကုံးထဲမှာ အမှန်တရားတွေ ပါတယ်ကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဒါပေါ့ ကွာ၊ ကလေးပြောတဲ့စကားက တကယ်မှန်တတ် တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ငါ နိုင်ငံတကာ ဟာသဖြစ်ရပ်လေးတွေကို ဖတ်နေတာ ကြာပြီ၊ အချို့ဟာသလေးတွေက အတွေးအခေါ်ပါတယ်ကွ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရဲအောင်က ခေါင်းညိမ့်ပြီး ထောက်ခံ၏။ “အေးလေ... အခုလိုဟာမျိုး ဆိုပါစို့ ၊ “ဒါပေါ့ကွ၊ ဒီမှာ ငါပြမယ်ကွာ...\" “အင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရဲအောင်က စ,ပေးမိတာ ငါ့အမှားပဲဟူသော မျက်လုံး ဖြင့် အအေးဆိုင်နံရံမှ ပိုစတာများဆီ အကြည့်လွှဲသွားသည်။ ပိုစတာ ထဲမှ ထက်ထက်မိုးဦးက သူ့ကို အားပေးနှစ်သိမ့်သလို ပြုံးပြနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေဒွန်းက “ဒီမှာ သူရေးထားတယ်ကွာ... ချင်၍ပြောသောစကားများသည် အိပ်မက်နှင့်တူသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်း....အဲဒါဘာဖြစ်လဲ” “ဘာမှတော့ မဖြစ်ဘူးပေါ့ ကွာ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e““ဟင်...မင်းဟာကလဲ ဘာမှမဖြစ်ဘဲနဲ့များ ပြောနေရ သေးလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ငါက ရှင်းပြစရာမှ မလိုဘဲကွ၊ သူ့အမြင်ကို သူ တိုက်ရိုက် ပြောထားတယ်လေ၊ ငါ မင်းကို ထုတ်နှုတ်ပြတာ” ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရဲအောင်က ခေါင်းတဆတ်ဆတ်ညိမ့်၏။ ““ အမြင်ကတော့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အင်း...ဆိုစမ်းပါဦး ကလေးနဲ့ ပြိုင်ငြင်းဦးမလို့လား\"\" - မေးစေ့ကို လက်နှင့်ပွတ်ရင်း ရဲအောင်က ပြုံးစိစိ ဆက်ပြောသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ချစ်၍ပြောသောစကားတွေက ထီလက်မှတ်နဲ့ တူတယ်ကွ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့စကားကြောင့် နေဒွန်း မျက်လုံးပြူးသွားရသည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒီစကားအားလုံးကို မျှော်လင့်ချက်တွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေ တော့ ထားထားရတာပဲ... ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ လွဲတာတွေက လွဲသွားတယ်၊ ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်လာတတ်တယ်၊ ကိုယ့်ဘက်က ထီပေါက် စဉ်နဲ့ တိုက်ကြည့်ဖို့ လိုတယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုစကားကြောင့် နေဒွန်း ပြုံးပြုံးကြီး လုပ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ထားပါတော့...ထားပါတော့၊ အဲဒါက မင်းအမြင်ပေါ့ ။ ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ ထီပေါက်စဉ်က ဘယ်မှာလဲ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေဒွန်း၏ အမေးစကားကြောင့် ရဲအောင် အဖြေရ ကြပ် သွားသည်။ ခေါင်းကို တဗြင်းဗြင်းကုတ်ရင်း...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်း.......အဲဒါကတော့...\" နေဒွန်း တဟားဟား ထရယ်သည်။ နေ့လယ်ခင်းဖြစ်၏။ အအေးဆိုင်ထဲမှာ လူရှင်းနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854901084309,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_8961e888-4994-4168-bbc6-06a1588bf344.jpg?v=1730273135"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-စကားခုနှစ်ကြိမ်ကြားခဲ့ပြီးသည့်နောက်","title":"စကားခုနှစ်ကြိမ်ကြားခဲ့ပြီးသည့်နောက်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနိဒိန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထူးဆန်းသည်ဟုဆိုရမည်။ ထိုညက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကလေး မှာ လူရှင်းနေသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခါတိုင်းက လူများသည်ဟုတော့လည်း မဆိုနိုင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးက ထယ်ဝါမှု နည်းပါးလှသော ရွက် ကြမ်းရေကြိုဆိုင်ကလေးမျှသာ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သေချာ တာတစ်ခုတော့ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုညက ထူးထူးခြားခြား လူရှင်းနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e”၀ါး”ဆိုင်ရှင်အဘိုးအိုက ပျင်းရိလေးတွဲစွာ သမ်းဝေလိုက်သည်။ ဆိုင်ထောင့်တစ်နေရာမှာ ငြိမ်သက်နေသော စားပွဲထိုးကလေးက….\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဘ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာလဲ” အဘိုးအိုက အေးတိအေးစက် ပြန်ပေးသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီည လပြည့်ည မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဘိုးအိုက တစ်ချက်တွေဝေသွားပြီး... ။ “ ...ဟုတ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစားပွဲထိုးကလေးက အဝေးကောင်းကင်တစ်နေရာဆီ လက်ညှိုး ညွှန်ပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟိုးမှာ လထွက်နေပြီ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညဦးက လရောင်ရနံ့မူးမူးလေးဖြင့် လှပနေသည်။ ကြယ်ပြိုး ကြယ်ပြောက်များကတော့ စုံညီအောင် မလင်းတောက်ကြသေး၊လက်ဖက် ရည်ဆိုင်ရှေ့လမ်းက အဖြူလက်လက် ဝင်းပနေသည်။ လေကလည်း ငြိမ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လထွက်တာများ ဘာဆန်းလို့လဲ၊ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ၊ မင်းနဲ့ရော - ဘာဆိုင်လို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဘိုးအိုက ခပ်ဆတ်ဆတ်ပြန်ပြောသည်။ စားပွဲထိုးကလေးက နားရွက်တစ်ဖက်ကို ကုတ်ရင်း...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မဟုတ်ဘူးလေ အဘရဲ့၊ တော်ကြာဆိုရင် ဟိုဒင်း...သူ - သူ လာတော့မယ်\"\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟေ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုစကားကြောင့် အဘိုးအိုက တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသလို ဖြစ်သွားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဪ...အေး၊ ဟုတ်သားပဲ” \" နှစ်ယောက်သား စကားမဆက်ဖြစ်တော့ဘဲ ကိုယ့်အတွေးနှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ် ငြိမ်သက်သွားသည်။ ခုအချိန်မှာ သူတို့အာရုံထဲရောက်ရှိနေသည်က ထူးခြားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့ဆိုင်ကလေးတွင် လက်ဖက်ရည်လာသောက်လေ့ရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးပင်ဖြစ်သည်။ အဖော်မပါဘဲ တစ်ယောက်တည်း လာ တတ်သည့်အပြင် မည်သည့်စကားကိုမှလည်း ဆိုလေ့မရှိဤဆိုင် ကလေးမှာ လာထိုင်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မျှော်နေသည့်အသွင်သာ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\" သူမ မျှော်လင့်သူကတော့ ရောက်မလာခဲ့။ နောက်ဆုံးမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်နှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်ထွက်သွားမြဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညတိုင်းလာလေ့ရှိသည်တော့လည်း မဟုတ်ချေ။ လပြည့်ညတွေ မှသာ ရွေးပြီး ရောက်ရောက်လာသည်။ လထွက်ပြီး မကြာခင် ဤဆိုင် ကလေးအတွင်းသို့ လရောင်နှင့်အတူ သူမ ဝင်လာလေ့ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆိုင်ရှင်အဘိုးအိုနှင့် စားပွဲထိုးကလေးအတွက်မူ သူမသည် ပဟေဠိပုစ္ဆာဖြစ်၍ နေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဥစ္စာစောင့်များလား မသိဘူးနော် အဘ” “ပေါက်ပေါက်ရှာကွာ” ““ဒါဖြင့် သူက ဘာတုန်း” “ဘယ်သိမှာတုန်းဟ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသို့ပင် အဘိုးအိုနှင့် စားပွဲထိုးကလေးတို့ အတွေးအခေါ် ဗလုံးဗထွေးဖြစ်ခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလပြည့်ညတွေ...လပြည့်ညတွေ၊ အို...အတော်တောင် များခဲ့ ချေပြီပဲ။ ဤဆိုင်ကလေးမှာ လပြည့်ညများစွာတိုင်အောင် စောင့်မျှော်သော် လည်း ထိုအမျိုးသမီးတွင် သက်ပြင်းတစ်စရယ်၊ မြေဝါလမ်းကလေးရယ်၊ နောက်ဆုံးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ လှည့်ပြန်သွားရမြဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူလာပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလရောင်အောက်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် လာနေ သည်။သွယ်ကျစ်လျစ်သော သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်က ညံ့သော စွမ်းအင် များနှင့် ထုဆစ်ထားသလို ရှိသည်။ ဆိုင်ကလေးထဲသို့ သူမ ဝင်ရောက် လာပြီဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆိုင်ထောင့်မှာ သူမ ထိုင်နေကျ စားပွဲကလေးရှိသည်။ ထိုစားပွဲမှ နေ၍ အပြင်လမ်းမဆီသို့ သူမ မျှော်ကြည့်နေကျ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထုံးစံအတိုင်း စားပွဲထိုးကလေးက သူမ သောက်နေကျလက်ဖက်ရည်ခါးခါးကို သွားချပေးသည်။ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စိတ် မဝင်စားသလို တစ်ချက်ငဲ့ကြည့်ပြီး၊ အဝေးသို့ သူမ ငေးနေတော့သည်။ တစ်ဆိုင်လုံးတွင် လက်ဖက်ရည်လာသောက်သူဟူ၍ သူမ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည်။ အဘိုးအိုက ကောင်တာမှာ ငူငူကြီး ထိုင်လျက် စားပွဲထိုးကလေးက ဆိုင်တွင်းတစ်နေရာမှာ နံရံကို ကပ်ထိုင် လျက်။ ပြီး...သူမက လမ်းဆီမျှော်လျက်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးက လရောင်အောက်မှာ တီးခတ်သူမဲ့ စန္ဒရားတစ်လုံးလို တိတ်ဆိတ်လျက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလဝန်းက ကောင်းကင်အမြင့်မှာ တက်ပွင့်ရန် အားယူနေသည်။ ဒီနေ့ ဆိုင်ကို လက်ဖက်ရည်လာသောက်သူ ကျဲပါးလွန်းလှသည်။ ပျင်းရိထိုင်းမှိုင်းဖွယ်ရာလိုလို လွမ်းဆွတ်ဆွေးမြေ့ဖွယ်ရာလိုလို လပြည့်ညက မစူးရှ ဖြစ်တည်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေပြည်တစ်ချက်အဆွတ်မှာ ပန်းရနံ့တချို့ ညွတ်ခနဲ ပါလာ၏ ထို့အပြင် လေပြည်ထဲမှာ ကဗျာရွတ်သံတစ်ခု စီးမျောလိုက်ပါလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအ၀ေးကြီး၀ေးစေရမယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပင်လယ်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့တစ်ကိုယ်လုံးကိုဖွင့်ပြီးပြေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမီးပြတိုက်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကဆုန်ပေါက်ပြီးပြေးမလိုက်ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ရဲ့ အလင်းမှုန်နဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပင်လယ်သားပေါက်လေးရဲ့ ဖွင့်ပွဲကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e…. ပြည်စုံစေခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကဗျာရွတ်သံက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးဆီ ဦးတည်မျောရွေ့ လာခြင်းဖြစ်သည်။ ကဗျာအဆုံးမှာ ဆိုင်ရှေ့သို့ လူတစ်ယောက် ရောက်လာ ပြီဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးသည်လည်းကောင်း၊ အဘိုးအိုနှင့် စားပွဲထိုးကလေး သည်လည်းကောင်း ထိုလူ့ကို စိမ်းစိုသောအကြည့်ဖြင့် ပြိုင်တူကြည့်လိုက် ဒီကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤအရပ်ဒေသမှ မဟုတ်သော လူစိမ်းတစ်ဦးပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ရှည်ကိုင်းသောအရပ်အမောင်း နီညိုသောအသားအရေတို့ဖြင့် သူတို့၏ မျက်စိထဲတွင် ထိုလူက အမြင်ဆန်းနေသည်။ “လက်ဖက်ရည်ဖန်ဖန်လေး တစ်ခွက်လောက်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဘိုးအိုနှင့် စားပွဲထိုးကလေးတို့ အသက်ဝင်လာကြသည်။ စားပွဲထိုးကလေးက လူစိမ်းကို လက်ဖက်ရည်ခွက် သွားချပေးရင်း အမျိုး သမီးကိုလည်း မသိမသာ အကဲခတ်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမျိုးသမီးကိုယ်စား သူကပင် ပင့်သက်တစ်ချက်ကို စပ်ရှားရှားရှိုက်သွင်းလိုက်သေး၏။ ထိုလူသည်လည်း အမျိုးသမီးမျှော်လင့်နေသည့်သူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854898364565,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_da2eef68-4d71-4cf9-bc14-d724661908b7.jpg?v=1730273146"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-စောင်းကြိုးပြတ်ရွာ-မွန်းတည့်အလွန်၄နာရီ","title":"စောင်းကြိုးပြတ်ရွာ မွန်းတည့်အလွန်(၄)နာရီ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း  ( ၁ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပြဿနာပဲ...” နွေချို စိတ်ညစ်သွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူမကို မြင်မြင်ချင်း အင်္ဂဝိဇ္ဇာကိုကိုအောင်ကသူ့အခန်းထဲက ကသောကမျောထွက်လာပြီး….\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဟမ်း အဟမ်းနွေချို ဘယ်သွားမလို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ ဪ...ကျွန်မ ပြန်တော့မလို့ပါ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီနေ့ပြန်တာ စောလှချည်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်တယ်၊ ကိစ္စလေးရှိလို့ ဒီနေ့ စောစောပြန်မလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ ဪ.အင်း\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂဝိဇ္ဇာကိုကိုအောင်က သူ့ဆိုင်ခန်းကို တစ်ချက်ပြန်ငဲ့ကြည့်လိုက်တယ်သူ့တပည့်လေးကို အဓိပ္ပါယ်ပါ ကြည့်လိုက်ပြီး နေ့ချို့ဘက် မျက်နှာ ပြန်လှည့်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အတော်ပဲ...ဆရာလည်း အဲဒီဘက်ကို သွားစရာရှိလို့ လိုက်ခဲ့မယ်။ အဖော်ရတာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဟဲ..ဟဲ..ဟဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာပြန်ပြောရမလဲမသိ အဖော်က လိုမှမလိုတာ တစ်ခါ တစ်ခါမှာ ခရီးတချို့ကို သွားရတာ အဖော်မပါတာဟာ အဖော်တာထက်ပိုကောင်းပါတယ်။ နောက် သူလိုက်လုပ်မယ့် အဖော်ဆိုတာကလည်းသွေးရိုးသားရိုးဟုတ်ပုံမရ။ ငြင်းလိုက်ရင်လည်းရိုင်းရာကျဦးမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာမှ ပြောမနေတော့ဘဲ ကိုယ့်လမ်းကိုယ် ဆက်လျှောက်လိုက်တယ်။ အင်္ဂ၀ိဇ္ဇါကိုကိုအောင်ကလည်း အနားက ကပ်လိုက်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နွေချို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါတစ်ခါ သူခေါ်တဲ့အသံက နွေချိုကိုမပီသလို ဖြစ်နေ တယ်။ မာလကာသီးနဲ့ တို့စားဘို့ နွယ်ချိုလိုမျိုး ဖြစ်ဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါကိုတော့ စောဒကတက်မနေတော့ပါဘူ။ စကားမြန်မြန် ပြတ်ရင် မြန်မြန်ပြီးရောဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“...ဆရားတစ်ခု စဉ်းစားမိလို့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဘာများ စဉ်းစားမိတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အခုလို နွေချိုတစ်ယောက်တည်း လျှောက်လျှောက်သွားနေရတာ အထီးကျန်မှာပဲနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အို...ကျွန်မက မိန်းကလေးပဲရှင်၊ အထီးအဖြစ် ကျန်စရာ မလိုပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူစကားကြောင့် အင်္ဂ၀ိဇ္ဇါကိုကိုအောင်က တဟဲဟဲရယ်တယ်။ တဆက်တည်းမှာပဲ နွေချိုက ဆက်ပြောလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e**အဖို အမ သဘောအရဆိုရင်တော့ ကျွန်မက အမလေ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းလမ်းလျှောက်လာတယ်ဆိုတော့ အထီးကျန် ခဲ့တာ ဟုတ်တာပေါ့။ ဒါထက် ရှင်လည်း အမကျန်ခဲ့တယ်နော်””\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟောဗျာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂ၀ိဇ္ဇါကိုကိုအောင်က ခေါင်းကို တစ်ချက်ပွတ်သပ်တယ် သေသေသပ်သပ်ထားတဲ့ ဆံပင်ပုံစံမပျက်အောင်ကလည်း ဂရုစိုက်ရသေးတယ်လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေချိုလမ်းလျှောက်က နေပူကျဲထဲမှာ ထုံးစံအတိုင်း မိန်းကလေးပီသစွာ ဘယ်တော့မှ ထီးမဆောင်း။ အင်္ဂဝိဇ္ဇာ ကိုကိုအောင် လည်း ဘေးက ထီးမဆောင်းဘဲ လိုက်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူဝတ်ထားတဲ့ တိုက်ပုံအင်္ကျီအနက်ကြီးက နေပူထဲမှာ မျက်စိကျိမ်းစရာဖြစ်နေတယ်။ တစ်နေရာအရောက်မှာ အင်္ဂဝိဇ္ဇာကိုကိုအောင်က သူ့ လေသံကို ပုံမှန်မဟုတ်တော့သလို တိုးလျော့ချရင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နွေချို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဘာလဲ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဟို...ဟိုဒင်းလေ။ ဆရာပြောထားတဲ့ စကားလေး ဘယ်လိုများ. . . “\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟို ဟိုတစ်ခါ နွေချို့ကို ဆရာပြောထားတဲ့ ရင်ထဲက တဲ့ စကားလေးတွေ အဲဒါလေးတွေကို နွေ ဘယ်လိုမြင်သလဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေချိုလျှောက်လက်စခြေလှမ်းကို တုံ့ရပ်တယ်။ အင်္ဂ၀ိဇ္ဇါကိုကိုအောင်ကလည်။ အယောင်ယောင် အမှားနဲ့ လိုက်လုပ်တယ်။ လန့်ဖျန့်အူ၀ေသွားတဲ့ မျက်နှာနဲ့ နွေချို့ကို ကြည့်နေတယ်။ နွေချိုက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဒီမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “တစ်ခု ကြိုပြီးတော့ မေတ္တာရပ်ခံချင်သေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အင်း... ပြောပါ နွေချို ပြောပါ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အခု ရှင် ကျွန်မကို ရည်းစားစကား လိုက်ပြောနေတာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အင်္ဂဝိဇ္ဇာကိုကိုအောင်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းမျက်နှာနဲ့... \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အဟဲ...ဟုတ်တယ်လို့ ဆိုကြပါစို့ နွေချိုရယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အဲ ဟုတ်ပြီ ဟုတ်ပြီ ရှင် ဆက်မပြောနဲ့တော့ ကျွန်မပြောမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အင်း..ပြောပါ နွေချို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂဝိဇ္ဇာကိုကိုအောင်ရဲ့ အသံက နည်းနည်းတော့ ကသောင်းကနင်းဖြစ်စ ပြုလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခြေအနေမဟန်တာကိုလည်း ရိပ်မိသလို ရှိနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင် ကျွန်မကို ရည်းစားစကားပြောတယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဟုတ်ကဲ့...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျား ကျွန်တော်နဲ့ပဲပြောပါ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဆရာ ဆရာ မပြောပါနဲ့ သူများကို ရည်းစားစကားလည်း လိုက်ပြောသေးတယ် သူ့ကိုယ်သူလည်။ ဆရာ ဆရာနဲ့ ဘာမှန်းလဲ မသိဘူး\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သြော်..အင်း...အဲ ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ...အဲ ကျွန်တော်ကလေ” အင်္ဂ၀ိဇ္ဇါကိုကိုအောင် အိုးနင်းခွက်နင်းဖြစ်သွားတယ်။ နွယ်ချို လည်း ပြောရင်းက ရယ်ချင်လာမိတယ်။ ဒါပေမယ့် မျက်နှာမှာတော့ ဘာအရိပ်အရောင်မှ မပေါ်စေရ။ ခပ်တင်းတင်းပဲ နေလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီနောက်မှာ ဆက်လျှောက်လာကြရင်း အင်္ဂဝိဇ္ဇာကိုကိုအောင် က နေခဲ့မလို လုပ်ပြီးမှ ဆက်လိုက်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နွေချို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ ဘာဆက်ကြဦးမလဲမသိ ဒါမယ့် နွေချိုလျောက် ဆဲခြေလှမ်းကို မလျှောက်ဘဲ ရပ်လိုက်ပြန်တယ်။ အင်္ဂဝိဇ္ဇာကိုကိုအောင် လည်း ဆက်လျှောက်ရတော့မလို ရပ်ရတော့မလိုနဲ့ တိုက်ပုံအင်္ကျီအိတ် လက်နှစ်ဘက်နှိုက်ရင်း အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားရပြန်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေချိုက လမ်းဘေးကို လှည့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာတော့ ဂမ္ဘီရထွန်းထွန်းဆိုတဲ့ ဗေဒင်ဆိုင်ခန်းလေးတစ်ခန်း ရှိနေတယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကိုထွန်းထွန်းရှိလား\" သူမ ဆိုင်ထဲကို လှမ်းမေးလိုက်တော့ ဂမ္ဘီရထွန်းထွန်းရဲ့ စာရေးမလေးက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"မရှိဘူး၊ အခုပဲ ကားတစ်စီးနဲ့ အိမ်ကို လာပင့်သွားတယ် နာရီဝက်လောက်ကြာမှ ပြန်ရောက်မယ်လို့ပြောတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ပြီ..ဟုတ်ပြီး သူ့ကို ဒီလက်ပုံစံကလေး ပေးခဲ့ချင်လို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဪ..ဟုတ်ကဲ့ရှင့်၊ ရပါတယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေချိူက ဆိုင်ခန်းမထဲမဝင်တော့...စာရေးမလေးကပဲ အောက် ဆင်းလာပြီး ယူရတယ်။ ဂမ္ဘီရထွန်းထွန်က လက္ခဏာဆရာ။ နွေချိုက ခုလို လက်ပုံစံပေးတာတွေ့တော့ အဝိဇ္ဇာကိုကိုအောင်ရင်ထဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခံပြင်းသလို ဖြစ်သွားတယ်။ ဂမ္ဘီရထွန်းထွန်း၏ စာရေးမလေး လက်ပုံစံဆင်းယူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြီး ဆိုင်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားတဲ့အထိ သူ လမ်းမပေါ်ကနေ ကြည့်နေမိသေးတယ်။ နောက်မှ ဘောက်ဆတ်ဘောက်ဆတ်နဲ့လျောက်သွားတဲ့ နွေချိုနောက်ကို ကမန်းကတန်း လိုက်သွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နွေချို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေချိုက တစ်ခါခေါ်ရုံနဲ့ ဘယ်တော့မှ မထူး။ ဒါကြောင့် အင်္ဂ၀ိဇ္ဇာကိုကိုအောင် ထပ်ခေါ်ပြန်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နွေချို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \"ဘာလဲ ဘာဖြစ်လို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e နွေက စိတ်မရှည်သလို လှည့်ပြောတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ကိုယ်ပြောတဲ့ စကားလေးကို ဖြေပေးပါဦးကွယ် ကိုယ် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင်တော့ နွေချို့ကို သဘောကျတယ်။ ဟိုလေ ချစ်တယ်လို့စိုကြပါစို့။လက်ထပ်ချင်တယ်။ နွေချိုက ပြန်ပြီးတော့မေတ္တာမျှမယ်ဆိုရင် နွေချို့အိမ်မှာ လူကြီးမိဘတွေနဲ့ လာပြီးတောင်းရမ်းချင်တယ်။ အဲဒါ နွေချို ဘယ်လိုမြင်သလဲလို့ပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေချိုက ခေါင်းကို တွင်တွင်ခါယမ်းလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲလို မလုပ်ပါနဲ့ နွေချိုရယ်သေသေချာချာ စဉ်းစားပါဦး။\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေချိုကတော့ ခေါင်းကိုခါမြဲခါလျက် ဘာမှလည်းတုံ့ ပြန်မပြော။ အင်္ဂ၀ိဇ္ဇာကိုကိုအောင်မရိုးမရွဖြစ်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ ကိုယ့်ကို တစ်ခုခုတော့ ပြန်ပြောပါဦးကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေချိုက အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ပြီး စဉ်းစားသလို တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ရှင် ကျွန်မကို ချစ်တယ်... ဟုတ်လား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်တယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက ဆက်ပြောချင်သေးပုံပဲ။ ရင်ထဲကစကားတွေကို လျှာဖျားကဖွင့်ချရတာအချိန်နည်းနည်းစောင့်ရသလိုဖြစ်နေတယ်။ ဆက်တော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထွက်လာမှာသေချာတဲ့ စကားတွေပါ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854894432405,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_6dc48f85-6f4d-4ff1-a3b7-0adccb746c5a.jpg?v=1730273153"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-တစ်ကိုယ်တော်ရေးတဲ့-ကကြီးခခွေး","title":"တစ်ကိုယ်တော်ရေးတဲ့ ကကြီးခခွေး","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eစာဖတ်သူသို့ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤဝတ္ထုသည် ကြီးကျယ်ထည်ဝါသော ဝတ္ထုမဟုတ်ပါ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ စာဖတ်သူ၏ ဘဝအမောကို ပြေပျောက်ရန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရည်ရွယ်ရေးသားထားသော အပျော်ဝထ္ထု\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသရော်ကျီစယ်သောဝတ္ထု မျှသာဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e လေးစားစွာ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတာရာမင်းဝေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e(အဖွင့်)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e\u003cem\u003eအချင်ချင် အမျက်အဤ တစိယ်မဟိယ် ချတ်သမ္ဗဇွင် ရှုကြရစိယ်နော်\u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e\u003cem\u003eအချင်းချင်း အပျက်အဤ တစ်စေ့မရှိ ချစ်သောမျက်စိဖြင့်ရှုကြရစေ...။\u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ရှင့်ဘဝမှာ မကျေမချမ်းဖြစ်စရာ ဆိုးဆိုးရွားရွား ကြုံဖူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ငယ်ငယ်တုန်းက ပျားမတစ်ကောင် တုပ်တာကို ခံလိုက်ရတုန်း ကတော့ တော်တော်မကျေမချမ်း ဖြစ်ဖူးတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင့်ကို တုပ်လိုက်တဲ့က အမလို့ ရှင်က ဘယ်လိုသီလဲ...။ ပြီးတော့ ဘာလို့ ဆိုးဆိုးရွားရွား မကျေမချမ်းဖြစ်ရတာလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လူကို တုပ်တာ ပျား မတွေကပဲ တုပ်တာဗျ-- ပျားထီးက မတုပ်ဘူး... နောက်ပြီး လူကိုတုပ်ဖို့ ပျားရဲ့ အစွယ်က သူ့ဗိုက်မှာ ရှိတယ်... အဲ့ဒီ သူ့အရွယ်နဲ့ သူက ကိုယ်ကိုကော့ပြီး တုပ်တာ....။ ဖျားမတစ်ကောင်က ကော့ပြီး တုပ်တာကို ခံရလို့ အတော်မကျေမချမ်း ဖြစ်မိ တာ...“\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"မဆိုးပါဘူး..။ ရှင်က ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"လင်းနို့နဲ့တူတဲ့ လူစားမျိုးဖြစ်လိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \"ဘာဖြစ်လို့...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \"ငှက်လိုလို ကြွက်လိုလို ဖြစ်နေလို့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အဝတ်အစားကောင်းကောင်းဝတ် ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်းသန့်သန့် ဆင်ထားတဲ့အခါ လူတွေက ရှင့်ကို ကြည့်ကောင်းတယ်လို့ ချီးကျူးရင်ကော - ရှင် သာယာတတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"မာသာယာပါဘူး... အောင့်သက်သက်တောင် ဖြစ်သေးတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဘာဖြစ်လို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"စက္ကူသားတော့ ကောင်းတဲ့ ဝတ္ထုစာအုပ်ပဲလို့ ချီးကျူးခံရသလို ဖြစ်နေလို့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cul\u003e\n\u003cli\u003e• မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဟာသူ့ဆီရောက်လာတဲ့ ရည်းစားစာ တစ်စောင်ကို ဘယ်လို ဖတ်သင့်သလဲ”\u003c\/li\u003e\n\u003c\/ul\u003e\n\u003cp\u003e\"ပြောင်းပြန် ဖတ်လေ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \"ရှင်.. ဘယ်လို...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e““စာရဲ့ အောက်ဆုံးကို အရင်ကြည့်လေ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဒါမှ ဘယ်သူကပေးတာလဲလို့ သိမှာပေါ့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ရည်းစားစကားပြောရတာ ခက် လး...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရည်းစား စကားပြောရတာ မခက်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါဖြင့်..ဘာက ခက်တာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူက ကြားသွားမှ ခက်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အုံ့ပုန်းချစ်ဆိုတာကိုကော ကြားဖူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်း... ခေတ်ဟောင်းသီချင်းတွေထဲမှာတော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြားဖူးတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \"အဲ့ဒီ အံ့ပုန်းချစ်ဆိုတာကို ဘယ်လိုသဘောရသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အိမ်သာထဲဝင်ပြီး ဟင်းခိုးစားနေတာလို့ ထင်တယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ချစ်ရတာ အတော်ခက်သလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\" ချစ်ရတာက မခက်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လာပြန်ပြီ...... ဒါဖြင့် ဘာက ခက်တာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ချင်မြဲ ချစ်နေဖို့ကသာ ခက်တာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လက်ထပ်ကြရင် ယောက်ျားက ဘာရပြီး... မိန်းမက ဘာရတာလဲ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကမ္ဘာမြေတစ်ခုလုံးကို ရလိုက်သလို ယောကျာ်းက ရတာပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မိန်းမကကော...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူက ရွှေတွင်းတူးခွင့်ရတယ်လေ... ကမ္ဘာကကို အသိအမှတ် ပြုထားတဲ့ အချက်ပဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင်က လူလည်ပဲနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာဖြစ်လို့ လည်ချင်ရတာလဲ” -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဝဋ်ဆိုတာ လည်တတ်တယ်။ သံသရာကလည်း လည်တယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်ကလည်း လည်နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကမ္ဘာကြီးကလည်း လည်တယ် အဲ့ဒီတော့ ကျွန်တော်လည်း လူလည်ဖြစ်နေမှာပေါ့”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင်က ပြောရဲ ဆိုရဲ ဝန်ခံရဲသားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နားထောင်တဲ့သူ ရှိရင် ပြောရဲရမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လူဆိုတာ ဟိတ်ဟန် မင်မောင်းကလေးနဲ့တော့ နေတယ် မဟုတ်လား” .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အင်းလေ.... တစ်ချို့နေရာတွေမှာတော့လိုရင်လို မှာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါပေမဲ့ များသောအားဖြင့်တော့ မလိုအပ်ပါဘူး ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေခွက်နဲ့ တောင်း လည်း သူတောင်းစားက သူတောင်းစားပါပဲ\" .။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင်.....သူများအကြောင်းကို ပြောဆိုဝေဖန်တတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အလွန်အကျွံ မဟုတ်ပေမဲ့ ပြောတတ်ဆိုတတ်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူများအကြောင်း လျှောက်ပြောတာ မကောင်းဘူးဆို\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကိုယ့်အကြောင်းချည်းကိုယ် လျှောက်ပြောနေတဲ့ လူတွေကသာ ပိုမကောင်းတာပါ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအတ္တကြီးတယ်လေ... ဒါလည်း..ကမ္ဘာကျော် အယူအဆတစ်ခုပါပဲ”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e““ရှင် မဆိုပါဘူး။ ဒီစကားကို ကျွန်မ နှစ်ခါထပ်ပြောပြီ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်..သိပ်မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သိပ်အကောင်းကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင့်နာမည်က စည်သူ..နော်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှေးအကျဆုံး အရေးအသားက ဇေယျသူရ ။ နောက်တော့ ဇေယျသူရ် ဖြစ်သွားတယ်။ နောက်.....\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဇေယ်သူ ၊ စေယ်သူ-ငစည်သူ ဆိုပြီးရေးထုံးအမျိုးမျိုး ပြောင်းသွားတယ်။ ခုနောက်ဆုံး အရေးအသား ကတော့ စည်သူပေါ့။ ရဲရင့်အောင်မြင်သူ...လို့ အဓိပ္ပါယ်ရတယ်။ အပေါင်းအသင်းတွေက စည်သူလို့ အလွယ်ခေါ်ကြပေမဲ့ ကျွန်တော့် နာမည်အပြည့် အစုံက စည်သူမင်း...။ ရဲရင့်အောင်မြင်သော ရှင်ဘုရင်လို့ ဆိုနိုင်တယ်”။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854892990613,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_85d393df-be3e-4c21-b95e-3acd683a185d.jpg?v=1730273165"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/testcollection.oembed?page=6","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}