{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","description":null,"products":[{"product_id":"ဗမိုး-essay-letter-အလွယ်ရေးနည်း","title":"Essay Letter အလွယ်ရေးနည်း","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562705182869,"sku":"","price":4750.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/Essay-Letter-_-1.jpg?v=1730206829"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-အနုစကြ၀ဠာနှင့်မဟာစကြ၀ဠာ","title":"အနုစကြဝဠာနှင့်မဟာစကြဝဠာ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cstrong\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e၁) လူနှင့် ၎င်း၏ကမ္ဘာလောက\u003c\/strong\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eThe world's a bubble, and the life of man Less than a span.\u003c\/div\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003eFrancis Bacon\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eI could be bounded in a untshell and count myself a king of infinite space,\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003eW.Shakespear (From Hamlet)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၁။ ဆုံးစ မတိုင်နိုင်သော မေးခွန်းပုစ္ဆာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိမိကိုယ်ကိုယ်လည်းကောင်း၊ မိမိ၏ အပဖြစ်သော ကမ္ဘာလောကကြီးကိုလည်း ကောင်း၊ မိမိနှင့် မိမိမှီတင်းနေထိုင်ရာ ကမ္ဘာလောကကြီးတို့၏ အဆက်အစပ်နှင့် အပိုင်း အခြား စသည်တို့ကိုလည်းကောင်း ကွဲကွဲပြားပြား ခြားခြားနားနား သိနားမလည်တတ်မီက လူသည် သဘာဝအရိုင်း၏ ပြုပြင်စီရင်သမျှနှင့် ပို့ဆောင်ဖန်တီးသမျှ ဇက်စင်းခံခဲ့ရသော သတ္တဝါမျှသာ ဖြစ်၏။ သူ့သဘောသူဆောင်လေ့ရှိသော သဘာဝအရိုင်းကြီး၏ အရိပ် အခြေကို မျက်ခြည်မပြတ်ကြည့်ကာ လိုက်လျောညီထွေ အသက်ရှင် နေထိုင်ခြင်းပြုရသော တိရစ္ဆာန်အမျိုးအစား သတ္တဝါမျှသာ ဖြစ်၏။ သဘာဝတ္ထပညာရှင်ဒါဝင်၏အဆိုအရ သမိုင်း အရုဏ်မသစ်မီက လူသားသည် သဘာဝအရိုင်း၏ အစစ်ဆေး အရွေးချယ်ခံဘဝ အခြေ အနေတွင် ဖြစ်၏။ ထိုအချက်ကို ယခုအခါ အငြင်းပွားစရာ အကြောင်းမရှိတော့ ထင်၏။ ခေတ်သစ် မနုဿဗေဒပညာရှင်များက ထိုအကြောင်းကို ခိုင်ခံ့သော သက်သေသာဓက များဖြင့် ရေပက်မဝင်နိုင်အောင် ဖော်ထုတ်ထူထောင်ထားကြပြီဖြစ်သည် မဟုတ်လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သဘာဝအရိုင်း၏ လေးဖက်ထောက် သွားလာနေထိုင်ရန် စီရင်ဖန်တီးထားခဲ့ သော ဘဝအခြေအနေမှ လူသည် ရှေးဦးစွာ ကုန်းကွ၍ ထ၏။ ထိုအမှုသည် သေးငယ် လွယ်ကူသော ကိစ္စမဟုတ်။ နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ ရုန်းကန်ရသောအလုပ်ဖြစ်၏။ ထို့နောက် တစ်ဆင့်တက်ကာ လူသည် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်တွင် ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ်ရပ်၏။ မတ်တတ်ရပ်၍ သွားလာနေထိုင်ခြင်းပြု၏။ ထိုအမှုကိုလည်း သေးနုပ်ပေါ့ပါးသော ကိစ္စမဟုတ်။ နှစ်ပရိစ္ဆေဒ ကြာမြင့်စွာ အားထုတ်ရသော အလုပ်ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် လူသည် ထိုမျှလောက်နှင့် ရပ်နေခဲ့သော သတ္တဝါမဟုတ်။ ဆက်လက်၍ သူ့ဟာသူ ကိုယ်စွမ်း ကိုယ်စထုတ်ကာ သဘာဝအရိုင်း၏အစစ်ဆေး အရွေးချယ်ခံဘဝမှ ကုန်းရုန်း၍ထွက်၏။ အားမာန်ကြီးမားလှသော သဘာဝအရိုင်း၏ စီရင်ဖန်တီးမှုအောက်မှ ရုန်းထွက်ရသော အမှုသည် လွယ်ကူသော အလုပ်မဟုတ်။ များစွာ စွမ်းပကားထုတ်ရသော အလုပ်ဖြစ်၏။ နှစ်ကာလများစွာ ကြာညောင်း၏။ ယင်းသို့တိရစ္ဆာန်ဘဝအခြေမှ ကိုယ်၏လုပ်အား စွမ်းပကားဖြင့် ကုန်းရုန်း ထကြွကာ တဖြည်းဖြည်းခြင်း ကျွတ်လွတ်လာခဲ့သော အချိန် ကာလပိုင်းများလောက်မှ စတင်ကာ လူသည် မိမိကိုယ်ကိုလည်းကောင်း၊ မိမိ၏အပ ဖြစ်သော ကမ္ဘာလောကကြီးကိုလည်းကောင်း၊ မိမိနှင့် မိမိမှီတင်းနေထိုင်ရာ ကမ္ဘာလောက ကြီးတို့၏ အဆက်အစပ်နှင့် အပိုင်းအခြား စသည်တို့ကိုလည်းကောင်း ဝိုးတဝါးတွေ့မြင် နားလည်စပြုလာ၏ ။ တစ်စထက်တစ်စ ရိပ်မိသိရှိစ ပြုလာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             သူ့သဘော သူဆောင်လေ့ရှိသော သဘာဝအရိုင်း၏ ပြုပြင်ဖန်တီးသမျှနှင့် - စီရင်ခန့်ခွဲသမျှကို အခြားအခြားသော သတ္တဝါများလို ဇက်စင်းခံမနေဘဲ ကုန်းရုန်းထကြွကာ တိုက်လှန်ရဲသောကြောင့်လည်းကောင်း၊ ကိုယ်စွမ်းကိုယ်စ ထုတ်နိုင်သောကြောင့် လည်းကောင်း လူသတ္တဝါ၏ မူလအာရုံကြောစနစ်နှင့် ဦးနှောက်ဖွဲ့စည်းပုံ စနစ်တို့သည် ကြီးကြီးမားမား လှည့်ပြောင်းသွား၏။ လူသတ္တဝါ၏ အသိအလိမ္မာတရားသည် ပဋိသန္ဓေ စိတ်ဆိုသော မွေးရာပါ အသိတရားအဆင့်အခြေမှ စဉ်းစားဆင်ခြင်သည့် အဆင့်အခြေ သို့ ခုန်ပျံတက်လှမ်းလာခြင်း ဖြစ်၏။ လူသည် စဉ်းစားဆင်ခြင်တတ်ရုံမျှမက ဘာသာ စကားကိုပင် ထူထောင်ကာ လူ့အစည်းအရုံးနှင့် ဆက်ဆံနေထိုင်တတ်သော သတ္တဝါ အမျိုးအစားပါ ဖြစ်လာ၏။ ထိုအချက်ကိုလည်း အငြင်းပွားစရာအကြောင်း မရှိတော့ ထင်၏။ အမေရိကန်အမျိုးသား သဘာဝတ္ထုနှင့် ပုရဗေဒပညာရှင် မော်ဂင်က ထိုအကြောင်း ကို ခိုင်ခံ့သော သက်သေသာဓကများဖြင့် ကောင်းစွာဖော်ထုတ် ထူထောင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းသို့ လူသတ္တဝါ၏ အသိအလိမ္မာတရားသည် မွေးရာပါ အသိအဆင့်အခြေ မှ စဉ်းစားဆင်ခြင်တတ်သော အသိအဆင့်အခြေအနေသို့ လှည့်ပြောင်းလာခဲ့ပြီးသော အချိန်ကာလပိုင်းများလောက်မှ အစပြုကာ သူ၏ အသက်ရှင်တည်တံ့ခိုင်မြဲရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုး တိုးတက်ရာ တိုးတက်ကြောင်းများအတွက် လူသည် မိမိ၏အကြောင်းနှင့် မိမိ၏ ကြမ္မာအနုစကြဝဠာနှင့် မဟာစကြဝဠာ ကိုလည်းကောင်း၊ မိမိနှင့် မိမိမှီတင်းနေထိုင်ရာ ကမ္ဘာလောကကြီးတို့၏ အဆက်အစပ် နှင့် အပိုင်းအခြား စသည်တို့ကိုလည်းကောင်း သိရှိနားလည်နိုင်ရေးနှင့် ချုပ်ကိုင်ဖန်တီး နိုင်ရေးများအတွက် သူ၏ အသိတရား၊ အလိမ္မာတရားများ ဖွံ့ဖြိုးရတတ်သလောက်ဖြင့် စဉ်းစားကြံဆခဲ့၏။ ကြံစည်အားထုတ်ခဲ့၏။ စူးစမ်းလေ့လာခဲ့၏။ ယင်းသို့ စူးစမ်းအားထုတ် မှုများသည် လူ့အနွယ်ကြီး၏ သက်တမ်းနှင့်အမျှ အိုမင်းဟောင်းနွမ်းလျက်ရှိသကဲ့သို့ နုပျို သစ်လွင်ဆဲဖြစ်သော အမှုကိစ္စလည်း ဖြစ်၏။ ဤကမ္ဘာလောကကြီးတွင် လူ့ပြဿနာ သည် အိုမင်းနုပျိုလျက်သာ ရှိနေလိမ့်ဦးမည်ဖြစ်၏။ ဟောင်းမြင်းသည်နှင့်အမျှ သစ်လွင် လျက် ရှိနေလိမ့်ဦးမည့် ပြဿနာမျှသာ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငါ ဘာကောင်ပါလိမ့်မလဲ။ ငါ အခု ဘယ်လိုကဘယ်လို ဖြစ်လာရတာပါလိမ့်မလဲ။ ငါနောင်ကော ဘာဖြစ်နိုင်ဦးမလဲ။ | \u003cspan\u003eဘဝတဏှာ၊ အတ္တတဏှာစိတ်များဖြင့် မိမိ၏အကြောင်းနှင့် မိမိ၏ကြမ္မာကို လူ အဆက်ဆက်တို့သည် မမောနိုင်မပန်းနိုင် မေးမြန်းစုံစမ်းခဲ့ကြပြီ။ စဉ်းစားကြံဆခဲ့ကြပြီ။ ဖွေရှာလေ့လာခဲ့ကြပြီ။ ထိုအကြောင်းကို မျက်မှောက်ခေတ် လူဆက်များသည်လည်း ဇွဲ လုံ့လကောင်းကောင်းဖြင့် တိုးချဲ့ လေ့လာနေကြဆဲနှင့် သုတေသနပြုနေကြဆဲပင် ဖြစ်သည် မဟုတ်သလော။ နောင်မွေးဖွားလတ္တံ့သော လူသစ်များသည်လည်း ထိုအကြောင်းကို ဆက်လက် ကိုင်တွယ်ကြလိမ့်ဦးမည်သာ ဖြစ်၏။ ထိုအချက်ကိုလည်း သံသယဖြစ်စရာ နှင့် ယုံမှားစရာအကြောင်း မရှိထင်၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းသို့ မိမိ၏အကြောင်းနှင့် မိမိ၏ ကြမ္မာကို မေးမြန်းစုံစမ်းခြင်း ပြုလာကြသည် နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ စူးစမ်းလေ့လာကြသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိမိမှီတင်းနေထိုင်ရသဖြင့် မိမိ၏ဘဝကြမ္မာများနှင့် ရင်းရင်းနှီးနှီး နှောင်ဖွဲ့ဆက်စပ်လျက်ရှိသော ကမ္ဘာလောကကြီး၏ အကြောင်းများနှင့် ကြမ္မာများပါ ခုနစ်စဉ် အမျှင်တန်းပါလာ၏။ ဇာတ်ထုပ်တစ်ထုပ်ကို အဘယ်သို့ခွဲခြား၍ ရနိုင်ပါမည်နည်း။ ဇာတ်သမားနှင့် ဇာတ်ခုံတို့ပေါင်းစပ်ပါမှ ဇာတ်ထုပ် ကပြလျက်ရှိသော ဇာတ်သမားများနှင့် သူတို့က ခုန်နေရသောဇာတ်ခုံကို ဖြစ်လာရသည် မဟုတ်သလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကမ္ဘာလောကကြီးဟာ ဘယ်လိုဟာကြီး ပါလိမ့်မလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါလောက် ထွေပြားကြီးကျယ်လှတဲ့ အဆောက်အအုံကြီးဟာ ဘယ်လိုက ဘယ်လိုများ ဖြစ်လာရတာပါလိမ့်မလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကမ္ဘာလောကကြီးဟာကော နောင် ဘာဖြစ်နေဦးမလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကြောင့်ကြပူပန်စိတ်ဖြင့် လည်းကောင်း၊ စိုးရိမ်သိရှိလိုစိတ်ဖြင့်လည်းကောင်း မိမိ၏ ကြမ္မာနှင့် ဆက်စပ်နှောင်ဖွဲ့လျက်ရှိသော ကမ္ဘာလောကကြီး၏အကြောင်းနှင့် ကြမ္မာများကိုလည်း လူ့အနွယ်ဝင်များသည် မေးမြန်းစုံစမ်းခဲ့ကြလှပြီ။ စဉ်းစားကြံဆခဲ့ကြပေါင်းလည်း များလှပြီ။ စူးစမ်းလေ့လာခြင်းပြုရာတွင်လည်း မောပန်းခြင်းမရှိသေး။ ရှေးလူဟောင်းများ သည် ယင်းအမှုကိစ္စ၌ လုံ့လထုတ်ခဲ့ကြသကဲ့သို့ ယခုခေတ် လူဆက်များသည်လည်း ဝီရိယကောင်းနေကြဆဲသာ ဖြစ်၏။ နောင်လာမည့် လူသစ်များသည်လည်း ဘမျိုး ဘိုးတူကြဦး မည်သာ ဖြစ်၏။ ထိုအချက်ကိုလည်း စိတ်ဒွိဟဖြစ်နေစရာ အကြောင်းရှိနိုင်သေးသလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းသို့ မိမိနှင့်တကွ မိမိ၏အပဖြစ်သော ကမ္ဘာလောကကြီးတို့၏ ကြမ္မာနှင့် အကြောင်းများကို မေးမြန်းစုံစမ်းရင်း၊ ကြံဆစူးစမ်းရင်း သူ၏ အသိတရားများ၊ အလိမ္မာ တရားများ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ လူ့အနွယ်ဝင်များသည် မိမိနှင့် ကမ္ဘာလောက ကြီးတို့၏ အဆက်အစပ် အပိုင်းအခြား၊ သို့မဟုတ် ဆက်ဆံရေးများ အကြောင်းကိုပါ တိုးချဲ့စပ်စုလာခဲ့ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငါနဲ့ ကမ္ဘာလောကကြီးဟာ ဘယ်လိုသက်ဆိုင်ပါလိမ့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သက်ဆိုင်သော သက်ဆိုင်တာမှ ဟုတ်ပါ၏လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငါက သဘာဝတစ်ခု၊ ကမ္ဘာလောကကြီးက သဘာဝတစ်ခု ဖြစ်သလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိမိနှင့် မိမိမှီတင်းနေထိုင်လျက်ရှိသော ကမ္ဘာလောကကြီးတို့၏ အဆက်အစပ် နှင့် အပိုင်းအခြားများ အကြောင်းကိုလည်း ဘိုးဘေးအဆက်ဆက်တို့သည် မေးမြန်းစုံစမ်း ခဲ့ကြ၏။ စဉ်းစားကြံဆခဲ့ကြ၏။ စူးစမ်းလေ့လာခဲ့ကြ၏။ ထိုအမှုကိစ္စကို သားစဉ်မြေးဆက် များကလည်း ကောင်းစွာ ဆက်ခံခဲ့ကြသကဲ့သို့ နှောင်း လူသစ်များသည်လည်း ဆက်လက် ထိန်းသိမ်း သွားကြလိမ့်ဦးမည်သာ ဖြစ်သည် မဟုတ်သလော။ ထိုအချက်ကိုလည်း အဘယ်သူ သံသယရှိသေးသနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူ့သမိုင်း၏အရုဏ်ကျင်းချိန်လောက်များမှ အစပြုကာ လူ့အနွယ်ဝင်များသည် မိမိတို့၏ အသက်ရှင်တည်တံ့ရေးနှင့် စည်ပင်တိုးတက်ရေးများ စသည်တို့အတွက် မိမိ၏ ကြမ္မာနှင့်အကြောင်းကိုလည်းကောင်း၊ မိမိ မှီတင်းနေထိုင်ခြင်းပြုရသော ကမ္ဘာလောကကြီး ၏ကြမ္မာနှင့် အကြောင်းကိုလည်းကောင်း၊ မိမိနှင့် မိမိ၏အပဖြစ်သော ကမ္ဘာလောကကြီး တို့၏အဆက်အစပ် အပိုင်းအခြား စသည်တို့ကိုလည်းကောင်း ကြောင့်ကြပူပန်စိတ်နှင့် စိုးရိမ် သိရှိလိုစိတ် စသည်တို့ဖြင့် မေးခွန်းပုစ္ဆာများ အတောမသတ် ထုတ်ခဲ့လုပ်ခဲ့ကြပြီ။ ထိုမေးခွန်း ပုစ္ဆာများသည်လည်း ဤကမ္ဘာလောကကြီးတွင် လူ့အနွယ်ဝင်များ တည်တံ့နေသေးသမျှ ကာလပတ်လုံး ဆုံးစတိုင်နိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်သော မေးခွန်းပုစ္ဆာများသာ ဖြစ်နေကြပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ အပေး နွားကျောင်းသား၊ အဖြေ ဘုရားလောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမသိလျှင်မေး၊ မစင်လျှင်ဆေးဆိုသော စကားတစ်ခွန်း မြန်မာတို့တွင် ရှိ၏။ ထို စကားသည် ဆုံးမသြဝါဒစကားပင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ဆက်တည်းမှာပင် မေးပါများစကားရ၊ အမေးရှိလျှင် အဖြေရှိရသည် အစရှိ သော ထုံးစကားများဖြင့် အထက်ဖော်ပြပါ သြဝါဒစကားကို ကျားကန်၍ပေးထား၏။ ယင်းသြဝါဒနှင့် ထုံးစကားများကို မြန်မာလူဟောင်းများသည် ၎င်းတို့၏အရပ်ရပ် အတွေ အကြုံများမှ တရားထုတ်ကာ နှောင်းလူတို့အတွက် အလုပ်လမ်းညွှန်အဖြစ်ဖြင့် ထားရစ် ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ဟန်တူ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြန်မာတို့သည် အလှအပနှင့် အနုအယဉ်များကို များစွာအရေးထားတတ်သော၊ တပ်မက်မြတ်နိုးတတ်သော လူမျိုးတစ်မျိုးဖြစ်၏။ နှောင်းလူနှင့် သားမြေးများအတွက် ထားရစ်ခဲ့ကြသော သြဝါဒနှင့် ထုံးစကားများကိုပင် မှတ်သားဖွယ်ရာ၊ စိတ်ကွန့်မြူးလှုပ် ရှားဖွယ်ရာ ကဗျာလင်္ကာများ၊ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များနှင့် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဆင်ယင်ဖွဲ့ နွဲ့ လေ့ရှိ ကြ၏။ မေးပါများစကားရဆိုသော ထုံးစကားနှင့်စပ်လျဉ်း၍ မြန်မာတို့တွင် ထင်ရှား ကျော်ကြားသော မောင်ပေါက်ကျိုင်း ဝတ္ထုပုံပြင်ရှိ၏။ ထိုဝတ္ထုပုံပြင်တွင် ပညာသင်ကြား ၍ မတတ်မြောက်နိုင်သော မောင်ပေါက်ကျိုင်း၊ လူသားမင်းသမီးကို စွဲလမ်းချစ်ခင်မိ၍ အသက်ဆုံးရှုံးသော နဂါးမင်း၊ အမျက်မာန်စောင်ကြီးလှသော နဂါးမင်းချစ်သူ မင်းသမီး နှင့် ကျီးဖိုကျီးမ အစရှိသော ဇာတ်ကောင်များ၏လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တခမ်းတနား ဖွဲ့စည်း ထားသည် မဟုတ်သလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ရာတွင် အမေး နွားကျောင်းသား၊ အဖြေ ဘုရားအလောင်းဆိုသော ထုံးစကား တစ်ရပ်လည်း မြန်မာတို့တွင် ရှိသေး၏။ ထိုစကားသည် များစွာလေးနက်သော စကား လည်း ဖြစ်၏။ ထိုထုံးစကား၏ နွားကျောင်းသားဟူသော ပညတ်ဝေါဟာရသည် အသိ တရား၊ အလိမ္မာတရားနှင့် အစဉ်းစား အဆင်အခြင်တရားများ အလွန်တရာ နည်းပါးသော၊ သို့မဟုတ် ခေါင်းပါးသောသူများအပေါ် တင်စားရည်ညွှန်းထားခြင်း ဖြစ်၏။ ယခု ခေတ်ကာလ ဝေါဟာရစကားနှင့်ဆိုလျှင် သမုဒ္ဒရာ ဝမ်းတစ်ထွာအတွက် နဖူးကချွေးခြေမ ကျအောင် နေထွက်မှနေဝင် ကုန်းရုန်းလုပ်ကိုင်နေကြရသောကြောင့် ကိုယ့်ဟာကိုယ် စဉ်းစားချင့်ချိန်ခွင့် မရနိုင်သော လူထုများကို ဆိုလိုရင်းမျှသာ ဖြစ်၏။ ဘုရားလောင်းသော နာမ်ပုဒ်မူကား အသိအလိမ္မာနှင့် အကြားအမြင် ကြွယ်ဝများပြားသည်ဆိုသော သုခမိန်ပညာရှင်များအပေါ် ရည်မှန်းခြင်း ဖြစ်၏။ ယခုခေတ်ကာလ စကားနှင့်ဆိုလျှင် အုပ်စိုးသူများနှင့် အာဏာရ လူတန်းစားအသိုင်းအဝိုင်းတွင် အဝင်အပါ ဖြစ်တတ်ကြသော ဆရာဘွဲ့ခံ၊ သမားဘွဲ့ ခံပညာတတ်လူတန်းစားကို ဆိုလိုရင်း ဖြစ်၏။ မည်ကဲ့သို့ပင်ဖြစ်စေ ယင်းထုံးစကား၏ဆိုလိုရင်းအဓိပ္ပာယ်မှာ လူ့ဘူးတောင်းများသာ ဖြစ်ကြသော နွားကျောင်း သားများက ထင်မိထင်ရာ စွတ်ရွတ်၍ မေးတတ် မြန်းတတ်သော မေးခွန်းပုစ္ဆာနှင့် ပြဿနာ များကို ဘုရားအလောင်းဆိုသော သုခမိန်ပညာရှိက ခက်ခက်ခဲခဲနှင့် ပင်ပင်ပန်းပန်း ကြံစည် ဖြေကြားခြင်း ပြုရသည်ဆိုသော အချက်ပင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562707280021,"sku":"","price":1980.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_cdbba9d7-e782-4cde-a34e-6b7d23781751.jpg?v=1730206880"},{"product_id":"ဖိုးအောင်လေး-ရာဇ၀င်ထဲကဖျာပုံ-ဖျာပုံထဲကသမိုင်း","title":"ရာဇဝင်ထဲကဖျာပုံ၊ဖျာပုံထဲကသမိုင်း","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eရာဇဝင်ထဲက ဖျာပုံ၊ ဖျာပုံထဲက သမိုင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eမြန်မာပြည် မြေပုံထဲက ဖျာပုံ\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e              ဖျာပုံမြို့နယ်သည် မြန်မာနိုင်ငံ၏ တောင်ဘက်ကျသော ဧရာဝတီ တိုင်းဒေသကြီးအတွင်း တည်ရှိပြီး နယ်နိမိတ်အနေဖြင့် အရှေ့ဘက်တွင် ဖျာပုံမြစ်၊ အနောက်ဘက်တွင် ဘိုကလေးမြို့နယ်၊ တောင်ဘက်တွင်မုတ္တမ ပင်လယ်ကွေ့၊ မြောက်ဘက်တွင် ကျုံတာမြစ်တို့ဖြင့် သတ်မှတ်ထားကာ၊ အရှေ့ဘက်တွင် ဖျာပုံမြစ်ခြားနေသော ဒေးဒရဲမြို့နယ်၊ မြောက်ဘက်တွင် ကျုံတာမြစ်ခြားနေသော ကျိုက်လတ်မြို့နယ်နှင့် အနောက်ဘက်တွင် ဘိုကလေးမြို့နယ်တို့ဖြင့် ပါဝင်ဖွဲ့စည်းထားသော ခရိုင်မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်ပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဖျာပုံမြို့နယ်သည် မြန်မာပြည်မြေပုံအရ အရှေ့လောင်ဂျီတွဒ် (၉၅° ၃၀) မှ (၉၅° ၄၅) အကြားနှင့် မြောက်လတ္တီတွဒ် (၁၅° ၃၀) မှ (၁၆° ၃၅) အကြား။ ဖျာပုံမြစ်နှင့် အခြားချောင်းကြီးချောင်းငယ်များဆုံရာ အရပ်၌ အကျယ်အဝန်အားဖြင့် အရှေ့မှအနောက်သို့ (၁၃.၀၆၈) မိုင်၊တောင်မှမြောက်သို့ (၂၈၈၉၇၇) မိုင်၊ ဧရိယာစတုရန်းမိုင် (၅၈၇.၃၃) မိုင်၊ (၃၇၅၈၉၀) ဧက ကျယ်ဝန်းပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဖျာပုံမြို့သည် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသသို့ စီးဝင်လာသော ဧရာဝတီမြစ် ၏ မြစ်လက်တက်တစ်ခုဖြစ်သည့် ဖျာပုံမြစ်ကို မျက်နှာမူ၍ မြောက်ဘက်တွင် ချောင်းတွင်းကျေးရွာ၊ အနောက်ဘက်တွင် အပြောင်ကျေးရွာ၊ တောင်ဘက်တွင် အောက်ကွင်းကြီးကျေးရွာစသော နယ်နိမိတ်လေးရပ်အတွင်း၌ တည်ရှိ ပြီး အရှေ့မှအနောက်သို့ (၁၀) မိုင်၊ တောင်မှမြောက်သို့ (၃.၅) မိုင်၊ ဧရိယာစတုရန်းမိုင် (၄.၅) မိုင်ကျယ်ဝန်းပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဖျာပုံမြို့နယ်သည် ပူအိုက်စွတ်စိုသောရာသီဥတုရှိပြီး မိုးရေချိန် အနည်းဆုံး (၈၄) လက်မနှင့် အများဆုံး (၁၀၅) လက်မ။ အပူချိန်အနည်း ဆုံး (၁၈ C) \u003cspan\u003eနှင့် အများဆုံး (၃၉\u003c\/span\u003e°C) \u003cspan\u003eရှိပါသည်။ ပူအိုက်စွတ်စိုသော်လည်း ပင်လယ်နှင့် နီးကပ်စွာ တည်ရှိသောကြောင့် အပူအအေးမျှတပါသည်။ ပင်လယ်နှင့် (၁၂) မိုင်ကွာဝေးပါသည်။ မြေမျက်နှာပြင်မှာ ညီညွတ်ပြေပြစ်ပါ သည်။ ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အထက် (၉.၃၅) ပေ မြင့်ပါသည်။\u003c\/span\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမွန်အမည်ဝေါဟာရ ဖျာပုံ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဖျာပုံမြို့သည် ရှေးမွန်လူမျိုးတို့နေထိုင်ရာ ဒေသဖြစ်ပါသည်။ “ဖျာပုံ” ဟူသော ဝေါဟာရသည် မြန်မာဝေါဟာရစကားမဟုတ်ဘဲ “ဖျာပုင်” ဟူသော မွန်ဘာသာစကားမှ ဆင်းသက်လာပြီး မြန်မာဝေါဟာရအားဖြင့် “ဖာ” ဆိုသည်မှာ “ဈေး”ဟု အဓိပ္ပာယ်ရကာ “ပင်” ဆိုသည်မှာ “ထမင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ် ရပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဖျာပုံဟူသည် “ထမင်းဈေး” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             မြို့၏တည်နေရာဒေသသည် ဖျာပုံမြစ်နှင့်အခြားချောင်းကြီးချောင်း ငယ်များဆုံရာ၌ တည်ရှိပါသည်။ ထို့ကြောင့် ရှေးအခါက ဖျာပုံမြို့ဖြစ်တည် လာမည့်နေရာ၌ မြစ်ရိုး၊ ချောင်းရိုး၏ အတွင်းပိုင်း အထက်ပိုင်းသို့ သွားရောက်လိုသဖြင့် လှေကြီးလှေငယ်တို့ဖြင့် လာရောက်ကြသော ခရီးသွား တို့သည် အနောက်ဘက်သို့စီးဝင်သောချောင်းဝတွင် ရေကျချိန်နှင့် ကြုံဆုံမိ သည့်အခါ ရေစောင့်ကြရပါသည်။ ထိုနေရာသည် ခရီးသွားများ ရေစောင့်ရင်း ထမင်းချက်ပြုတ်စားသောက်ကြရသော စခန်းဖြစ်၍ မွန်ဘာသာဖြင့် “ထမင်း ဈေး” ဟု ဥပစာတင်စားခေါ်ဝေါ်ကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထမင်းရောင်းသော ဆိုင်လည်း မဟုတ်၊ ထမင်းဈေးလည်း မဟုတ်ပါ။ ရှေးမွန်လူမျိုးတို့သည် ထမင်းရောင်းသည့်ထုံးစံမရှိဟု သိရပါသည်။ ခရီးသွားများ၊ ဈေးသည်များ ခရီးတစ်ထောက်နားကြသည့် ချောင်းဝစခန်းမှ ဖျာပုံရွာ၊ ဖျာပုံမြို့ဟူ၍ တဖြည်းဖြည်းတိုးတက်လာခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ယင်းမူလခရီးတစ်ထောက်နားရာ ချောင်းဝစခန်းနေရာသည် ယခုကာလ “အပြောင်ကျေးရွာ” တည်နေသော နေရာဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ၁၆ ရာစုခေတ်ဦး အကြိုသမိုင်းကာလ ဖျာပုံ ဖျာပုံဖြစ်လာမည့်ဒေသသည် မြန်မာဘုရင် တောင်ငူမင်းဆက် တပင် ရွှေထီးမင်းခေတ်အထိ မထင်ရှားလှသော ဒေသတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပါသည်။ ထိုအချိန်က အောက်မြန်မာပြည် ရာမညတိုင်း၊ မွန်သုံးရပ်တွင်ပါဝင်သော ဒေသဖြစ်ခဲ့၍ ခရိုင်အတွင်း မြို့ရွာများစွာတို့၏အမည်များသည် မွန်အမည် များဖြစ်ကြပါသည်။ မွန်လူမျိုးတို့ အများဆုံးနေထိုင်ကြရာ ဒေသလည်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မြန်မာသက္ကရာဇ် (၈၉၂) ခုနှစ်၊ ခရစ်သက္ကရာဇ် ၁၆ ရာစု (၁၅၃၀) ပြည့်နှစ်၊ တောင်ငူမင်းဆက်၊ တပင်ရွှေထီးမင်းနန်းတက်ကာလတွင် မွန် လူမျိုးတို့၏ အောက်မြန်မာပြည် ရာမညတိုင်း ဟံသာဝတီကို မြန်မာနှစ် (၈၉၇) ခရစ်နှစ် (၁၅၃၅) ၌ ချီတက်တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်သည့် အရေးတော်ပုံ အချိန်အခါလောက်မှစ၍ ဖျာပုံအမည်ခံမြစ်ကမ်းဆိပ်ချောင်းရှေ့၌ တစ်စ တစ်စ ကျွန်းနုမြေပေါ်လာခဲ့ပါသည်။ အနောက်ဘက်မှ အရှေ့ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်းပေါ်လာသည့် ကျွန်းနုမြေပေါ်တွင် လယ်လုပ်ယာခုတ်ကြသော မွန်လူမျိုးတို့အနည်းငယ် နေထိုင်လာသည်မှ ကျွန်းနုမြေကျယ်ဝန်းသလောက် အိမ်ခြေတိုးပွားလာခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထိုသို့ ကာလအတော်ကြာ နေထိုင်လာကြရာမှ “ရွာ” ဟူ၍ခေါ်ရ လောက်အောင် အိမ်ရာစည်ကားလာသော်လည်း “ရွာ” ဟူသော အမှတ်နှင့် အုပ်ချုပ်သောမင်း၊ အစိုးရတို့က အသိအမှတ် မပြုကြရသေးပါ။ အိမ်ခြေ စုမျှလောက်သာ ရှိပါသေးသည်။ မထင်ရှားသေးသော ဒေသတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပါသည်။ ထိုကာလကို “ဖျာပုံရွာ” ဟူ၍ပင် စတင်တည်ထောင်နိုင်ခြင်းမရှိ သေးသည့် မှတ်တမ်းမရှိသော “အကြိုသမိုင်း” ကာလဟု ခေါ်ရပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e \u003cstrong\u003eရာဇဝင်ထဲက အစပထမ ဖျာပုံ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တွင်းသင်းတိုက်ဝန် မဟာစည်သူ ဦးထွန်းညိုရေးသားပြုစုသော “မဟာရာဇဝင်သစ် (တောင်ငူခေတ်)” ပေမူတွင် မွန်တို့ဌာနေ ပဲကူး (ပဲခူး) ကို တပင်ရွှေထီးမင်းနှင့် ဘုရင့်နောင်ကျော်ထင်နော်ရထာတို့ စစ်ချီတက် တိုက်ခိုက်သည့်နှစ်ကို မြန်မာနှစ် (၈၉၇)၊ ခရစ်နှစ် (၁၅၃၅) ဟု ဖော်ပြပါ သည်။ ထိုအချိန်လောက်တွင် စစ်ပြေးမွန်ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်သည့် ဟံသာဝတီ မွန်မင်းဆက် (၁၁) ဆက်မြောက်ဖြစ်သော သုရှင်တကာရွတ်ပိ၏ မိဖုရားကြီး တလဗရော်သမီး (တလ-ဗြဲဆွီ) သည် ဖျာပုံနယ်ဘက်သို့ ထွက်ပြေး တိမ်းရှောင်ခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               မိဖုရားကြီးသည် ဖျာပုံအရှေ့ဘက်ကမ်း (ယခု ဒေးဒရဲမြို့နယ်) မရမ်း ကုန်းနေရာတွင် စခန်းပြု၍ ပုန်းအောင်းနေစဉ် မြန်မာနှစ် (၈၉၉) ခရစ်နှစ် (၁၅၃၇) ၌ မရမ်းကုန်းတွင် “ကျိုက်ဟန်ပရော်” (အသက်ကယ်ဘုရား) ဟု အမည်ရသော “မရမ်းဘုရား” ကို တည်ထားကိုးကွယ်ခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သက်လွတ်ချမ်းသာ စေတီတော်တည်ရာ ဖျာပုံ “မရမ်းဘုရား” (ကျိုက်ဟန်ပရော်) တည်ထားကိုးကွယ်သောခုနှစ်တွင် ပဲခူးကို တပင်ရွှေထီးမင်းသိမ်းပိုက်မိသဖြင့် ဖျာပုံအရှေ့ဘက်ကမ်း မရမ်းကုန်း နေရာတွင် စခန်းပြု၍ ပုန်းအောင်းနေသော မွန်မိဖုရားကြီးသည် ဖျာပုံမြစ်ကို ဖြတ်ကူးခဲ့ပြီး နေရာသစ်ပြောင်းယူခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဖျာပုံဘက်ကမ်းအရောက်တွင် မိဖုရားကြီးသည် ဖျာပုံမြစ်ကမ်းထိပ် အငူတွင် “ကျိုက်ဂချွမ် (ကျိုက္ကမွမ်)”(သက်လွတ်ချမ်းသာ) အမည်ရှိ စေတီတော်ကို တည်ထားကိုးကွယ်ခဲ့သည်ဟု ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခြင်းမပြုရသေးသော ဖျာပုံရာဇဝင်မှတ်တမ်း လက်ရေးစာမူတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ယခုအခါ ဖျာပုံမြို့၏ အထင်ကရ သမိုင်းဝင်စေတီတစ်ဆူဖြစ်သော လိပ်ဥကုန်း ကျိုက္ကမွမ်သက်လွတ်ချမ်းသာစေတီတော်မြတ်သည် ဖော်ပြပါ သမိုင်းအထောက်အထားများအရ မြန်မာနှစ် (၉ဝဝ)၊ ခရစ်နှစ် (၁၅၃၈) ဝန်းကျင်တွင် ဖျာပုံ၌ ပထမဆုံး တည်ထားကိုးကွယ်ခဲ့သော စေတီတော်ဖြစ် သည်ဟု ဆိုရပါမည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565571596437,"sku":"","price":3800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_26a1f268-0ba4-4165-83ea-706968f1902c.jpg?v=1730207233"},{"product_id":"ဖိုးကျော့-အောင်ပွဲသို့ချီရာ၀ယ်","title":"အောင်ပွဲသို့ချီရာဝယ်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအောင်ပွဲသို့ချီရာဝယ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e(၁)\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e                    လက်ဝှေ့ကျော်တစ်ယောက်၏ ဘယ်ဝိုက်၊ ညာဝိုက် လက်သီး ထက်ပင် လျင်မြန်ဖျတ်လတ်လွန်းလှသော “မိပို” ၏နှာမောင်းလွဲခတ်မှု အရှိန်ကိုကြည့်၍ ကျွန်တော် စိတ်မောနေမိ၏။ အလွန်လိမ္မာယဉ်ပါးလှ သည်ဟုဆိုသော ဆင်မယဉ်သာတစ်ကောင်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပုခက်တင် ရန်ပင် ဤမျှခက်နေပါက ယခုဆိုလျှင် ဘယ်တော၊ ဘယ်တောင်၊ ဘယ်နေရာဒေသ၌ပင် ရှိနေကြလိမ့်မည်ဟု အတိအကျမသိရသေးသောတောဆင်ရိုင်းများကို ကျုံးသွင်းထောင်ဖမ်းရန်ဆိုသောအလုပ်မှာ စိတ်ကူး ယဉ်အိပ်မက်မက်နေကြခြင်းနှင့်ပင် တူနေကြလေပြီလားဟုတွေး၍ ကျွန်တော် ပထမဦးဆုံးစိတ်ပျက်မိခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဦးလေး တင်အောင်တို့နှင့် ရခိုင်ရိုးမထဲသို့ ဆင်ဖမ်းလိုက်သွားပါရစေဟု ကျွန်တော်က ပြောသောအခါ ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မဖြစ်ပါဘူးတင်အောင်ရာ... ဒီခါးလက်မလောက်နဲ့ မိန်းမလျာ လိုကောင်ကို ဆင်ဖမ်းရာမှာ မင်းကဘယ်လိုအသုံးချမလဲကွ ဒီကောင်က ဘယ်လူပြောပြော ခဏတော့ဒီလိုပဲ၊ ဟိုစပ်စပ် ဒီစပ်စပ် လုပ်တတ် တယ်။ ငါ့သားအကြောင်း ငါသိတာပေါ့ ။ ရခိုင်ရိုးမထဲရောက်ပြီး တစ်ရက်ကြာရင် ဒီကောင်စိတ်ပျက်ပြီး ပြန်ပြေးလာလို့ ငါအစုထည့် ထားတဲ့ငွေပါ ဆုံးနေဦးမယ်ကွ”ဟု အဖေက ဦးလေးတင်အောင်ကို ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “ဟေ့ကောင် ... ဖြစ်ပါ့မလား၊ ရိုးမထဲရောက်ပြီးမှ မင်းစိတ် ပျက်လို့ ပြန်ပြေးလာရင်တော့ အစုထည့်ထားတဲ့ငွေတွေဟာ တစ်ပြားမှ ပြန်ရမှာမဟုတ်ဘူးနော်၊ မင်းစဉ်းစားပြီးမှပြော”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဦးလေးတင်အောင်က အဖေ့ရှေ့၌ပင် ကျွန်တော့်ကို သေချာအောင် စစ်မေး၏။ “စိတ်ချပါဦးလေးရာ... ကျွန်တော့်စိတ်ကို ကျွန်တော် နိုင်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော်က တည်တည်ကြည်ကြည် ပြောသောအခါ ဦးလေး တင်အောင်က ဘယ့်နှယ်လဲ” ဟူသောသဘောဖြင့် အဖေ့မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           တောဆင်ရိုင်းများကို ကျုံးသွင်း၍ဖမ်းယူရန်ဆိုသောအလုပ်မှာ စင်စစ်သော် အသက်ဘေးနှင့် အလွန်နီးကပ်သော အလုပ်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆင်ဖမ်းသမားတို့မည်သည် အားခွန်ဗလပြည့်စုံရ၏။ ရဲရင့် ဖျတ်လတ်ရ၏။ တောဆင်ရိုင်းများ၏အထာကို သိတတ်ရ၏။ ဆင်းရဲ ဒုက္ခခံနိုင်ရည်ရှိရ၏။ ဇွဲ လုံ့လ ဝီရိယရှိရ၏။ တောထဲတောင်ထဲတွင် အတွေ့အကြုံကလည်း ရင့်သန်ရ၏။ ပြီးတော့ များသောအားဖြင့် ဆင်ဖမ်းသမားများမှာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်၊ သုံးဆယ်နှင့် လေးဆယ် နီးပါး အရွယ်ကောင်းများသာ ဖြစ်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော့်မှာကား ယခုမှ အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ကျော်သာ ရှိသေး သဖြင့် အင်္ဂလိပ်ခေတ်တုန်းကဆိုလျှင် အသက်နှစ်ဆယ်မပြည့်သူကိုဆင်ဖမ်းသောအဖွဲ့တွင် ပါဝင်ခွင့်မရှိစေရဟုပင် ဆိုလေသည်။ ထို့ကြောင့် လည်း ဦးလေးတင်အောင်က အဖေ၏ ခွင့်ပြုချက်နှင့် ကျွန်တော်၏ စိတ် ခိုင်၊ မခိုင်ကို အဖေ့ရှေ့၌ မေးခြင်းဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရိုးမထဲ၌ တောဆင်ရိုင်းများကိုကျုံးသွင်း၍ ဖမ်းရသောအလုပ်မှာ လူပင်ပန်းရုံတွင်မက ငွေကုန်ကြေးကျလည်း အလွန်များသော အလုပ် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ငွေကြေးချမ်းသာသူများက ငွေစိုက်ထုတ်ပေး၍ ငွေရှင်ကြေးရှင်တို့နှင့်ပေါင်း၍ လုပ်ရသောအလုပ်ဖြစ်သည်။ ငွေစိုက် ထုတ်ပေးရသော ငွေရှင်ကြေးရှင်တို့မှာ ထိုနှစ်အတွင်း ဆင်ဖမ်း၍မမိလျှင် ငွေကြေးဆုံးရှုံးကြရမည်ဖြစ်သလို ဆင်ဖမ်းသမားများမှာလည်း ပင်ပန်း ဆင်းရဲခြင်းသာ အမြတ်ရကြပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ၎င်းပြင် ဆင်ဖမ်းသူများသည် ရိုးမထဲ၌ ဆင်နင်း၍သေလေမည် လား၊ ကျားကုတ်၍သေလေမည်လား၊ ငှက်ဖျားမိ၍သေလေမည်လား နှင့် အိမ်၌ကျန်ရှိရစ်ကြသော သားမယား မိဘဆွေမျိုးလုပ်သူတွေမှာ ဆင်ဖမ်းသမားများ ရိုးမထဲ၌ တောဆင်ရိုင်းများကို ဖမ်းမိထားပြီဆိုသော သတင်းကို မကြားရမချင်း စိတ်တထင့်ထင့်နှင့် သုံးလေးလ ရင်မောနေ ကြရသော အလုပ်ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ယခုအခါတွင် ကချင် ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနား၊ နမ္မတီး စသည့်အရပ်တို့မှ ဆင်ဖမ်းသမားများ သည် ငွေကုန်ကြေးကျများသလို အသက်ဘေးနှင့်လည်းနီး၍ လူများများ နှင့်ဆင်ရိုင်းများကို ကျုံးသွင်းဖမ်းရသော ဆင်ဖမ်းအလုပ်ကို မလုပ်ကြတော့ဘဲ ငွေကုန်ကြေးကျနည်းသော၊ လူများများလည်းမလိုသော ဆင်မ ယဉ်သာတစ်ကောင်နှင့် တည်ဖူးသော ဆင်ဖမ်းအလုပ်ကို လုပ်နေကြ လေပြီဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆင်မယဉ်သာတစ်ကောင်နှင့် တောဆင်ရိုင်းများကို တစ်ကောင်ချင်း တည်၍ဖမ်းသောနည်းမှာ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာသော ဆင်ဦးစီးတစ်ယောက်၊ပဲ့ချိတ်တစ်ယောက်၊ ဆင်မယဉ်သာတစ်ကောင်၊ မတော်တဆအန္တရာယ် ဖြစ်လျှင်ကူရန် စွယ်ပြောင်တစ်ကောင်နှင့် ဦးစီးတစ်ယောက်၊ ပီလောလျှော်ကြိုး အပင် ၂ဝ လောက်ဆိုလျှင် ဆင်ဖမ်းဖြစ်သည်။ ထိုနည်းမှာ ဆင်များကို အုပ်လိုက်ကျုံးသွင်း၍ ဖမ်းသောနည်းမဟုတ်ဘဲ တစ်ကောင် ချင်း ကြိုးကွင်းထောင် တည်ဖမ်းသောနည်းဖြစ်သဖြင့် အန္တရာယ်သိပ် မများလှပေ။ ကျုံးသွင်း၍အုပ်လိုက်ဖမ်းသော ဆင်ဖမ်းနည်းလိုလည်း အကြီး အငယ်၊ အထီး အမတို့ကို မျိုးစုံအောင်မရဘဲ ဆင်ပေါက် တစ်ကောင်ကိုသာ ရလေသည်။ ထိုနည်းသည် ယခု ၁ဝ နှစ်အတွင်းမှာ သာ ပေါ်ပေါက်လာသောနည်းမို့ ရခိုင်ပြည်နယ်ရှိ ကျွန်တော်တို့ဆင်ဖမ်း သမားများသည် ထိုစဉ်က ငွေကုန်ကြေးကျအလွန်များသလို လူများများ နှင့် ပင်ပန်းဆင်းရဲခံရသော ရှေ့ပဝေသဏီက ဆင်ဖမ်းနည်းအတိုင်းသာ သမားရိုးကျ တောဆင်ရိုင်းများကို ကျုံးသွင်းဖမ်းထောင်ခဲ့ကြရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အဖေက လူကောင်သေးသလို အသက်အရွယ်ကလည်း ငယ်သေး၍ တောတောင်သဘာဝနှင့် တောဆင်ရိုင်းများ၏ အထာကိုလည်း လုံးဝ မသိသေးသော ကျွန်တော့်အား ရခိုင်ရိုးမထဲသို့ ဝါရင့်ဆင်ဖမ်းသမား တွေနှင့်ဆင်ဖမ်းလိုက်မသွားပါရန် တားသေးသည်။ ကျွန်တော့်ကိုတား ၍မရသောအခါ ခွင့်ပြုလိုက်၏။ ညီအရင်းဖြစ်သူ ဦးလေးတင်အောင်ကို လည်း အစစအရာရာစောင့်ရှောက်ရန် မှာလိုက်သေး၏ ။ အဖေမှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ဆင်ဖမ်းသောအလုပ်ကို မလုပ် တော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အဖေ၏ခွင့်ပြုချက်နှင့် ဝါသနာအလျောက် ကျွန်တော်သည် ဦးလေးတင်အောင်တို့နှင့် ရခိုင်ရိုးမထဲသို့ တောဆင်ရိုင်းများကို ကျုံးသွင်း ထောင်ဖမ်းရန် လိုက်လာခဲ့လေသည်။ ဆင်မ “မိ” ကို ပုခက်တင်နိုင်ရန် လူသုံးလေးယောက်က ဝိုင်းဝန်း၍ ကြိုးစားနေကြသည်။ ဤဆင်မမှာ မဲ့ရွာက ကိုအတော်၏ဆင်မ ဖြစ်သည်။ ကိုအထော်နှင့် ကျွန်တော်တို့ဆင်ဖမ်းအဖွဲ့တွင် ဦးစီးခေါင်း ဆောင်ဖြစ်သူ ဦးဘခင်၊ လက်ထောက်များဖြစ်ကြသော ဦးလေးတင် အောင်၊ ချင်းအမျိုးသားကြီး နီကို၊ ရွှေကျော် စသည့် လူသုံးလေးယောက် က မိပိုကို ပုခက်တင်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ နံသိုင်းကြိုး၊ ရင်တား ကြိုး၊ ကျော်ထူပြား စသည်တို့ကို ရစ်သိုင်းခင်းကျင်းထားနိုင်ပြီး ဖြစ်သော် လည်း ပုခက်စင်သစ် ဒေါက်တင်ရန်လုပ်တိုင်း မိပိုသည် သူမ၏သွယ်ပြောင်းသောနှာမောင်းနှင့် တဖြောင်းဖြောင်းပုတ်ခတ်ချ၍ လူအကပ်မခံ ဖြစ်နေသည်။ ( မိပို၏နှာမောင်းလှုပ်ခတ်မှုအရှိန်သည် လက်ဝှေ့ကျော်တစ်ယောက် ၏ ဘယ်ဝိုက် ညာဝိုက် လက်သီးချက်ထက်ပင် လျင်မြန်ဖျတ်လတ် လွန်းလှသည်ဟု ကျွန်တော့်စိတ်ထဲက ထင်နေမိသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဤဆင်မနှင့် ဤလူတွေကိုကြည့်၍ ကျွန်တော်က စိတ်မောနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။ ပို၍အကျပ်အတည်းတွေ့ရသည်မှာ ပုခက်တင်ရန် ပုခက်စင် မရှိသဖြင့်ဖြစ်သည်။ အမှန်မှာ ဆင်တစ်ကောင်ကို ပုခက်တင်ရန်ဆို သည်မှာ ပုခက်စင်အသင့်ရှိရမည်။ ယခုဤနေရာမှာ ယာယီစခန်းဖြစ် သဖြင့် ပုခက်စင်မရှိပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း မိပိုကို ပုခက်တင်ရန်အတွက် ဤမျှအခက်အခဲတွေ့ နေကြခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဒီကောင်မ ဒီနေ့ ဘယ်ဂြိုဟ်ထောင်နေလဲမသိဘူး။ ခါတိုင်း လည်း သူနဲ့ပဲလုပ်နေကျဥစ္စာ၊ ဦးဘခင်လည်း မြင်သားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မိပို၏ အရှင်သခင်ဖြစ်သူ ကိုအထော်က ဦးဘခင်ကိုပြောသည်။ ကိုအတော်ပြောသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565569171605,"sku":"","price":3150.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d5de934b-fa6e-4a1f-9b8b-df1182643215.jpg?v=1730207267"},{"product_id":"ဖိုးကျော့-မျိုးပွါးပုံယူတူမတူ","title":"မျိုးပွါးပုံယူတူမတူ","description":"\u003cp\u003e          ဟိုဘက်ကမ်းကို မရောက်ဖြစ်သည်မှာ ၆ နှစ်ခန့် ရှိပြီ။ ဟိုဘက် ကမ်းဆိုသည်မှာ ယခု ဘင်္ဂလားဒေ့(ရှ်)နိုင်ငံပိုင် ဖလောင်းချိတ်၊ ပန်းဝါ (ရာမူး)၊ စစ်တကောင်းတောင်တန်းဒေသ (ဟီလီတရိုက်)၊ ရွာတော် (ဘင် ဒရာဘင်)၊ အဝကျွန်း (ဟီဂလီမြစ်ဝ) စသည်တို့ကို ဆိုလိုပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            စာရေးသူတို့ငယ်စဉ်ကမူ ဗီဇာတွေဘာတွေ ဘာမှမလို။ မောင်တော က နတ်မြစ်(မေယု)ကိုဖြတ်ပြီး မြစ်နားရွာဘက် ကူးသွားလိုက်ရုံသာ။ ထိုမှ သွားလိုရာကို ခရီးဆက်တော့။ ထိုစဉ်က ပါကစ္စတန်၊ ဘင်္ဂလားဒေ့(ရှ်) နိုင်ငံဟူ၍လည်း မရှိသေးဘဲ အိန္ဒိယတစ်ပြည်တည်းသာ။ ယခုနှစ်နိုင်ငံ ဥပဒေအရ ကန်သာချောင်းနားက စိန်မြှောင်ဘုရားပွဲကာလတွင် ၇ ရက် ဘုရားဖူး လည်ပတ်ခွင့်ရသည်။ သို့ သော် ထို ၇ ရက်နှင့် အဘိုးအဘွား၊ ဦးကြီး၊ ဦးလေး၊ ကြီးကြီး၊ ငယ်ငယ်တို့ ရှိသော ရာဇဌာနီ” စစ်တကောင်းတောင်တန်းဒေသကို မရောက်နိုင်။ ထို့ကြောင့် သီးသန့်နယ်ခြားဖြတ် သန်းသွားလာခွင့်ဗီဇာလုပ်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လွန်ခဲ့သော ၄ နှစ်ခန့်က ရွာတော်မှ ဦးပဉ္စင်းဦးပဏ္ဍိ ကြွလာ၍အဘိုး၊ အဘွားနှင့် အဖီးကြီးတို့အကြောင်းရေးထားသော ရာဇဌာနီ” စာအုပ် ၃ အုပ် ပို့ပေးလိုက်သည်။ ထိုစာအုပ်ကိုဖတ်ရသော အဘိုးဦးမြတ် ချမ်းအောင်က ခဏခဏမှာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ငါ့မြေး၊ ငါ့ မြစ် မသိသေးတဲ့အကြောင်းအရာတွေ ဘိုးဘိုးဆီမှာ အများကြီးရှိတယ်။ မှတ်တမ်းမှတ်ရာစာအုပ်တွေကို ငါ့မြေး စာရေးဆရာ ကိုပေးမယ်။ အဘိုးမသေမီ လာဖြစ်အောင်လာပါ။ အဘိုးက အသက် ၉ဝ ကျော်ပြီ။ ငါ့မြေးတို့ ဓညဝတီကို မရောက်နိုင်တော့ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စသည်ဖြင့် အဘိုးက လွမ်းလောက်အောင်မှာနေသဖြင့် ဤနှစ် တော့ သွားဖြစ်အောင်သွားခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ရောက်ရောက်ချင်း အဘိုးက မိမိရေးသော “ရာဇဌာနီ” စာအုပ် အကြောင်းပြောသည်။ သူ့အဖေ မိမိ၏ အဖီးကြီး ဦးမြတ်သာထွန်းကို ဗျူရိုကရက်ကြီး၊ ယူဒိုဗီယံတိုက်ကြီးဟု ရေးထားသည်ကို အပြစ်မဆိုသော် လည်း သိပ်သဘောကျပုံတော့မရ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             “အမျိုးတွေအကြောင်း ငါ့မြေးရေးတာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပါပါ့အကြောင်းရေးမယ်ဆို အများကြီးရှိသေးတယ်။ ပါပါ လူမှုရေး၊ နိုင်ငံ ရေးတွေမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့တာ ငါ့မြေးတို့ မမီလိုက်တာတွေရှိသေး တယ်။ အဲဒါ ငါ့မြေးနောက်ရေးဖို့ ပါ မှတ်တမ်းတွေနဲ့ ဘိုးဘိုးမှတ်တမ်း တွေပါပေးလိုက်မယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဟု ပြောပြီး မှတ်တမ်းစာအုပ် ၆ အုပ် ထုတ်ပေးသည်။ ထိုစာအုပ် ၆ အုပ်တွင် မြန်မာစာနှင့်ရေးထားတာနှစ်အုပ်၊ ဘင်္ဂါလီစာနှင့်နှစ်အုပ်။ အင်္ဂလိပ်ဘာသာနှင့်ရေးထားသည်က နှစ်အုပ် ပေါင်း(၆)အုပ် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဘင်္ဂါလီစာနှင့်ရေးထားသော စာအုပ်နှစ်အုပ်မှာ မိမိ မဖတ်တတ် သဖြင့် ရေးထားသော အကြောင်းအရာကိုသာမေးရသည်။ ထိုအခါ ယခု ကမ္ဘာ၌ခေတ်စားနေသော ပုံတူမျိုးပွားအကြောင်းကို ရေးထားသည်ဆိုသဖြင့် မိမိစိတ်ဝင်စားသွားသည်။ ထို့ကြောင့် အသေးစိတ်အကြောင်းအရာ များကို ပြောပြခိုင်း၍ ရေးမှတ်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဓိကအကြောင်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၆၀ ကျော် ဘိုးဘိုးကြီး ၁၄ နှစ်၊ ၁၅ နှစ်သားအရွယ် အိန္ဒိယနိုင်ငံ၊ ဆင်းမလားမြို့၌ ကျောင်းနေခဲ့ စဉ်က အင်္ဂလန်ပြန် အိန္ဒိယသားဆရာဝန်နှစ်ယောက်နှင့် သိပ္ပံပညာရှင် လူငယ်တစ်ယောက်တို့ ပုံတူမျိုးပွားခဲ့ကြသည့်အကြောင်းကို မှတ်တမ်းရေး ထားခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ဘိုးဘိုး၏မှတ်တမ်းတွင် ဆင်းမလားမြို့၌ သူ,\u003cspan\u003eကျောင်းနေသည်က စ\u003c\/span\u003e,\u003cspan\u003eသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- - - - - - -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “မြတ်ချမ်း၊ ဘာငေးနေတာလဲကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အခန်းထဲကို ဝင်လာသော ကျန်ဒရ (ကျန္ဒရ) က သူ့ကို လှည့် မကြည့်သဖြင့် “ဘာငေးနေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                “ဘာမှ မပါဘူးကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကျန္ဒရကို မြတ်ချမ်းအောင်က ပြီးစလွယ်ဖြေလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျန္ဒရနှင့်မြတ်ချမ်းအောင်တို့မှာ ဆင်းမလားမြို့၌ ကျောင်းအတူ တက်နေကြသော ဘော်ဒါအတူနေ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အမှန်က မြတ်ချမ်းအောင်မှာ သူ့အဖေဆီကပို့လိုက်သောစာကို ဖတ်ပြီး ဧဝရက်တောင်တန်းကြီးဆီ ခေါင်းရင်းပြတင်းပေါက်မှလှမ်းကြည့် ပြီး နေခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ယခင် အစဉ်အမြဲလိုလို နှင်းခမောက်ဆောင်းထားသော ဧဝရက် တောင်ကို လှမ်းမြင်ရလျှင် ရင်ထဲအေးမြသည်။ နံနက်နေထွက်စနှင့် ညနေ နေဝင်လုဆဲဆဲအချိန်၌ နှင်းခဲနှင်းတောင်များပေါ် နေရောင်ခြည် ထိုးဟပ်နေသည်မှာ ရွှေတောင်ရွှေထွတ်များပမာ တလက်လက် တဖိတ်ဖိတ် နှင့် အလွန်သာယာရှုမောဖွယ်ရာကောင်းသည်။ ညအချိန်ဆိုလျှင်လည်း လရောင်တလက်လက်နှင့် ဧဝရက်တောင်မင်းကြီးသည် ပကတိတည်ငြိမ် အေးချမ်းလျက်။ ဧဝရက်တောင်မင်းသည် ဘယ်အချိန်ကြည့်ကြည့် လှပ သာယာသည်။ ရှုချင့်စဖွယ်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ယခုမူ မြတ်ချမ်းအောင်သည် ဧဝရက်တောင်ဆီ လှမ်းကြည့်နေ သော်လည်း တောင်မင်းကြီးကို သူ့အမြင်မှာ မပီဝိုးတဝါးသာ။ ဤသည် မှာ သူသည် သူ့အဖေဆီကစာကိုဖတ်ပြီး မိမိအရပ်ကို လွမ်းတ,\u003cspan\u003eကာ ငေးနေမိခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သူ့အဖေစာထဲမှာ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သား၊ မြတ်ချမ်းအောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မင်း ဆင်းမလားမှာပဲ ဒီနွေနေဦး။ အရပ်ပြန်လာဖို့ ဒီနှစ်စိတ်မကူး နဲ့။ တိုင်းရေးပြည်ရေးက လုံးဝ မကောင်းဘူး။ မြန်မာတစ်ပြည်လုံးကို လည်း ဂျပန်သိမ်းသွားပြီ။ အင်္ဂလိပ်အုပ်ချုပ်ရေးလည်း ပျက်သွားပြီ။ ဓညဝတီက ရခိုင်တွေကို ဒင်နာ့ျပူသို့ တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် ပို့နေရပြီ။ နီလာပန်းတောင်ဘက်ကလူတွေတောင် အဝကျွန်းဘက် စစ်ပြေးလာသလိုကြားနေတယ်။ ဘူးသီးတောင်-မောင်တောဘက်က ရခိုင်တွေလည်း ဖလောင်းချိတ်က စစ်ပြေးစခန်းကို တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် ဝင်လာနေကြ တယ်။ အမျိုးအချို့ကို ပါပါ သွားတွေ့ပြီးပြီ။ သူတို့က ဒင်နာ့()ကို မလိုက်လိုလို့ အမျိုးတွေရှိနေကြတဲ့ ဖလောင်းချိတ်၊ ဒါမဟုတ် ရာဇဌာနီ ဟီတီတရိုက်၊ ပန်းဝါ(ရာမူး) ဘက်မှာ စစ်ဘေးစစ်ဒဏ်ကိုခိုလှုံဖို့ ရောက် လာနေကြတယ်။ ပါပါတို့အရပ်က ဂျပန်စစ်နဲ့ မေယု(နတ်မြတ်) မြစ်ပဲ ခြားတာ။ ဂျပန်စစ်က အချိန်မရွေးရောက်လာနိုင်တယ်။ ဂျပန်တွေက ဒေလီကိုချီတက်ကြစို့လို့ ကြွေးကြော်နေကြသတဲ့။ အင်ဖာနဲ့ ကိုဟီးမားကိုတောင် ဂျပန်ထိုးစစ် စ,\u003cspan\u003eနေပြီလို့ ကြားနေရတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆင်းမလားမှာပဲနေဦး။ အိန္ဒိယအစိုးရ၊ မြန်မာပြည် အစိုးရလည်း ဆင်းမလားမှာ ရုံးစိုက်ထားတာပဲ။ အိန္ဒိယအုပ်ချုပ်ရေးရှိနေတော့ အနောက်ဘက်ကမ်းမှာနေတာ ကောင်းတယ်။ ကျောင်းပိတ်လို့ ဆင်းမလားမှာ မနေချင်လည်း ကာလကတ္တားမှာပဲဖြစ်ဖြစ်သွားနေလိုက်။ ပါပါတို့ ဟူဂျလီအုပ်ချုပ်ရေးဘက်ကလူတွေလည်း အာသံ၊ လီဒိုဘက် အလုပ်သမားတွေ အပူတပြင်း လိုက်ရှာဖို့ နေရတယ်။ အင်္ဂလိပ်တွေက တစ်နေ့လုပ်ခ တစ်မတ်ပဲရတဲ့ ကုလားကူလီတွေကို အခု တစ်နေ့ငါးကျပ် ပေးပြီး ကူလီစုခိုင်းနေတယ်။ ပါပါတို့အုပ်ချုပ်ရေးဘက်ကလူတွေလည်း နောက် အာသံဘက်ကိုများ လိုက်နေရဦးမလား မသိသေး။ ဆင်းမလား မနေချင်ရင် ဆွေမျိုးရှိတဲ့ တစ်နေရာရာသွားနေလိုက်။ ငွေလိုရင်မှာ၊ ဘဏ် (စာတိုက်) အဆက်အသွယ်ကတော့ ကယုချောင်းအထိ ရနေသေးတယ်။ ရောက်ရာအရပ်က စာပေး၊ စာတိုက်အဆက်အသွယ်ပျက်ရင် လိုငွေကို ဆွေမျိုးတွေဆီကခေတ္တယူသုံးထား။ ပါပါတို့အုပ်ချုပ်ရေးဘက်ကလူတွေ အာသံဘက်လိုက်ရရင် မင်းအမေနဲ့မိသားစုကို ဒိုဟာဇာရီကမင်းတို့ဘကြီး ဆီ,\u003cspan\u003eပို့လိုက်မယ်။ စာချင်းဆက်သွယ်ပြီး မင်းလိုက်ချင်လိုက်သွား။ တစ်ပတ် တစ်ခါ ရောက်ရာအရပ်ကစာပေး။ ပါပါ့ဆီ တစ်နေရာတည်း မထည့်နဲ့။ စစ်တကောင်း၊ ဖလောင်းချိတ်၊ ကာလကတ္တား၊ ဒိုဟာဇာရီက အမျိုးတွေ ဆီ စာမပြတ်ပို့။ ပါပါပြောတာ မမေ့နဲ့။ အခုမိသားစုအားလုံး ကျန်းကျန်း မာမာပဲ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003e\u003cem\u003eပါပါ - ဦးမြတ်သာထွန်း\u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003e\u003cem\u003eဟူဂျလီမြို့။\u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565574709397,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_cb5b24de-ce7e-40cd-b481-682e626a1907.jpg?v=1730207282"},{"product_id":"ဖိုးကျော့-ဆင်လုပ်သား","title":"ဆင်လုပ်သား","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e၁) ကမ္ဘာ့ဆင်အမျိုးမျိုး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           လူတို့သည်သမိုင်းမစတင်မီ ခေတ်အခါကပင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် များအား နည်းအမျိုးမျိုးဖြင့်ဖမ်းဆီး၍ မိမိတို့အကျိုးစီးပွားအတွက် စိုက်ပျိုးရေး၊ မွေးမြူရေး၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးတို့တွင် အသုံးပြုခဲ့ကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           လူသားတို့၏သမိုင်းသည် တစ်ခေတ်မှတစ်ခေတ်သို့ ပြောင်းလဲ ရွေ့လျားလာခဲ့သော်လည်း တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကိုဖမ်းဆီးပြီး စီးပွား ရေး၊ မွေးမြူရေး၊ စိုက်ပျိုးရေး၊ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးတို့တွင် အသုံးချ နေခြင်းမှာ ယခုခေတ်အထိပင် ဖြစ်လေသည်။ ထိုအထဲတွင် “ဆင်”သည် အရေးပါအရာရောက်ဆုံး တိရစ္ဆာန်သတ္တဝါ ဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ မငြင်း နိုင်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထို့ကြောင့် ဆင်ဆိုလျှင် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံအားလုံးက သိရှိကြသည်။ ကုန်းတိရစ္ဆာန်များထဲတွင် ဆင်သည် ကိုယ်ခန္ဓာအကြီးမားဆုံးနှင့် သက်ဆိုး အရှည်ဆုံး၊ အယဉ်ပါးဆုံးတိရစ္ဆာန် ဖြစ်သည်ဆိုက မှားမည်မဟုတ်ပေ။ ရှေးပဝေသဏီခေတ်မှ ကျန်ရှိခဲ့သော အံ့သြဖွယ်ရာ သတ္တဝါကြီးများထဲ တွင် ဆင်သည် ထိပ်ဆုံးကပါဝင်သော တိရစ္ဆာန်တစ်မျိုးဖြစ်၏။ ရှေးခေတ်မှ ယနေ့အထိ မျိုးဆက်မပြတ်ဘဲ အံ့သြဖွယ်ရာကျန်ရှိနေသော သတ္တဝါ ကြီးများမှာ ဆင်၊ ကြံ၊ ရေမြင်းနှင့် ကုလားအုတ်များဖြစ်ပေရာ ယင်းတို့ တွင် ဆင်နှင့်ကုလားအုတ်တို့မှာ အသိဉာဏ်အရှိဆုံးနှင့် လူတို့အား အကျိုး အပြုဆုံး သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုသတ္တဝါတို့သည် သဘာဝ အလျောက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြပေရာ ယင်း သတ္တဝါကြီးများကို မလေ့လာလျှင် ဝေးလံမှုန့်မွှားလှသော ရှေးပဝေသဏီ က သတ္တဝါတို့အကြောင်းကို သဘောပေါက်နားလည်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းပေ လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သက်ရှိသတ္တဝါကြီးများသည် လူသားတို့၏ သမိုင်း ကိုပြုစုလေ့လာရာ၌ အရေးပါအရာရောက်သော သတ္တဝါကြီးများအဖြစ် ဆက်လက်တည်တံ့လျက် ရှိကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဤတိရစ္ဆာန်ကြီးများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လူဟူ၍ မပေါ်ပေါက်မီ ရှေးပဝေသဏီကပင် ဆင်သည် တိရစ္ဆာန်ထဲတွင်လည်း စိတ်ဝင်စားဖွယ် အကောင်းဆုံးသော တိရစ္ဆာန်တစ်မျိုးဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရပေမည်။ ရှေး အခါက ဆင်များသည် ကမ္ဘာအနှံ့အပြားတွင် ရှိခဲ့ကြသည်ကိုထောက် ၍ ရှေးဆင်ကြီးများသည် ရာသီဥတုမျိုးစုံတွင် ထိုက်သင့်သလို လှည့် လည်နေထိုင်ခဲ့ကြကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            လွန်လေပြီးသောအခါက “မမ္မတ်” ခေါ် ရှေးဆင်ကြီးမျိုးသည် အင်္ဂလန်မှ ဗယ်ရင်ရေလက်ကြားအထိ ကျက်စားရာမှ အမေရိကတိုက် သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုရှေးဆင်များသည် အမွေးအမှင် ထူ၏။ ထို့ကြောင့် ထိုမမ္မတ်ဆင်များသည် အေးသောရာသီဥတုရှိ ဒေသ များ၌ နေထိုင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ မမ္မတ်ရှေးဆင်ကြီးများသည် ကမ္ဘာဦးသူ များနှင့် ခေတ်ပြိုင်ရှိခဲ့ကြရာ သူတို့၏အသားသည် လူများစားသောက် ရန် အစာဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အရေသည် လူတို့၏ အသုံးအဆောင်ဖြစ်ခဲ့၍ မတ်ဆင်၏ အစွယ်ကို လူတို့ပုံကူးခဲ့ကြသည်။ ဆင်စွယ်ပေါ်၌ ကမ္ဘာဦးသူတို့ရေးဆွဲခဲ့သော ပုံကြမ်းတို့ကို လေ့လာကြည့်ရှု၍ လူနှင့် မမ္မတ်ဆင် ကြီးတို့သည် ကမ္ဘာကြီးကိုစိုးမိုးရန် အပြိုင်အဆိုင်ကြိုးစားခဲ့ကြသည်ဟု ပညာရှင်များ မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘူမိဗေဒအရဆိုလျှင် မမ္မတ်ရှေးဆင်ကြီးများသည် နှစ်များမကြာ မီကမှ ကမ္ဘာပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်ဆုံးပါးသွားခဲ့ကြသည်။ ယင်းတို့၏ အသေကောင်များကို အလွန်အေးလှသော ဆိုက်ဘေးရီးယားပြည်နှင့် ရုရှားနိုင်ငံတို့တွင် ရေခဲရွံ့နွံများအောက်၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ နစ်မြုပ်ဖုံးကွယ် လျက်ရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “ဒင်းဗတ်ကလန်” မည်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသည် နှစ်ပေါင်း ထောင်သောင်းများစွာက ညွန်ပျောင်းထဲ၌ နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီးမှ ပြန်လည် ဖော်ထုတ်ရရှိခဲ့သော မမ္မတ်ခေါ် ရှေးဆင်သားကို မိမိဧည့်သည်များအား ကျွေးမွေးခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာလောက်ကလည်း လယ်နမြစ်ဝအနီးတွင် မမ္မတ်ရှေးဆင်ကြီးတစ်ကောင်၏ အလောင်းကို တွေ့ခဲ့ရသေးသည်။ တွေ့စဉ်က ဆင်၏ဦးနှောက်သည် မပျက်စီးသေး ပေ။ မျက်စိတို့သည် ဦးခေါင်းမှ ပြူးထွက်လျက်ရှိသည်ကလွဲလျှင် အသား၊ အမွေး၊ အတွင်းပိုင်းကိုယ်အင်္ဂါတို့ကို မပျက်မယွင်းတွေ့ရသည်။ နောက်ဆုံးစား၍ အစာမကြေဘဲ ရှိနေသေးသည့် ထင်းရှူးပင်ပေါက် ကလေးများကိုပါ အစာအိမ်ထဲ၌တွေ့ခဲ့ရ၏။ ဆိုက်ဘေးရီးယားပြည် သည် မမ္မတ်ရှေးဆင်တို့၏ သင်္ချိုင်းဖြစ်ခဲ့ပေရာ ဆင်စွယ်များကို နိုင်ငံခြား သို့ပင် အမြောက်အမြား တင်ပို့ခဲ့ရသည်။ ဆိုက်ဘေးရီးယားပြည်၌ မမ္မတ်ဆင်များ မည်မျှပေါခဲ့သနည်းဟူမူ အချို့ ကျွန်းကလေးများသည် ထိုဆင်များ၏အရိုးပုံများပင် ဖြစ်ကြသည်ဟု ပညာရှင်များက ယုံကြည် ခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ရှေးဆင်ကြီးများစာရင်းထဲတွင် မမ္မတ်ဆင်နှင့်အတူ မတ်စတိုဒန်နှင့် ဒိုင်နိုသာရိယမ်ဆင်တို့လည်း ပါဝင်သည်။ ယခုအခါ အာဖရိက ဆင်နှင့် အာရှဆင်တို့သာ ကမ္ဘာပေါ်၌ ကျန်ရှိတော့သည်။ ရှေးမမ္မတ် ဆင်ကြီးများသည် တစ်ဆယ့်သုံးပေထိ မြင့်သည်ဟု အဆိုရှိသည်။ သို့သော် ပျမ်းမျှအားဖြင့် ၁၀ ပေမျှဖြစ်၍ ယခုခေတ်ဆင်တို့ထက်ပင် နိမ့်သည်ဟုလည်း ဆိုကြပြန်သည်။ အိန္ဒိယပြည်မှ “နာဘ ́ \u003cspan\u003eခေါ် ဆင် တစ်မျိုးမှာမူ ၁၆ ပေထိ မြင့်သည်ဟု သိရသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ယခု ခေတ်အကြီးဆုံးဆိုသောဆင်ထက်ပင် ထိုနာဘဒ္ဓဆင်များက လေးပေ လောက်ပိုပြီး မြင့်နေပြန်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ဆင်တို့၏ အကြီးအသေးမှာ အစားအသောက်နှင့် ရာသီဥတု ရေမြေပေါ်တွင် တည်သည်ဟု တိရစ္ဆာန် သုတေသနပုဂ္ဂိုလ်များက ဆိုကြသည်။ ပရိုဗိုဆစ်ဒီယမ် ဆင်မျိုးစဉ်တွင် အပါအဝင်ဖြစ်သော ဆင်တို့ ၏ အရွယ်မှာ နာဘဒ္ဓဆင်ကြီးများမှ ကျောက်ဆင်အထိ အစား စားရှိသည်။ ကျောက်ဆင်တို့သည် ရှတ်တလန်မြင်းပုလောက်သာကြီး ရာ ကမ္ဘာ့မြောက်လုံးခြမ်းကို ရေခဲလွှမ်းသည့်ခေတ်က ယင်းတို့သည် မော်လတာကျွန်းစု၊ ဆိုက်ပရပ်ကျွန်းနှင့် အနီးအနားမှကျွန်းအချို့သို့ အခါများစွာ သွားရောက်ကျက်စားခဲ့ကြ၏။ ထိုခေတ်ထိုအခါက မြောက်အမေရိက တိုက်တွင် မမ္မတ်ရှေးဆင်ကြီးများနှင့်အတူ မတ်စတို ဒန်ရှေးဆင်ကြီးများပါ ကျက်စားခဲ့ကြသည်။ ယင်းဆင်ကြီးတို့၏ အရိုးစုများကို အမေရိကန်ပြတိုက်တို့၌ ဆင်ယင်ပြသထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ယခုအခါ ကမ္ဘာပေါ်၌ ဆင်ကို အာရှဆင်နှင့် အာဖရိကဆင်ဟု နှစ်မျိုးနှစ်စား ခွဲခြားထားသည်။ ဆပ်ကပ်ပွဲများနှင့် တိရစ္ဆာန်ရုံများတွင် တွေ့နေမြင်နေကြရသော ဆင်များမှာ များသောအားဖြင့် အာရှဆင်များ သာဖြစ်ကြသည်။ သစ်ဆွဲရာတွင် အသုံးပြုသောဆင်များမှာလည်း အာရှ ဆင်ပင်ဖြစ်၏။ များသောအားဖြင့် အာဖရိကဆင်များကိုမူ လူတို့ကဖမ်းဆီးပြီး ယဉ်ပါးအောင် သွန်သင်၍မရပေ။ ယင်းတို့မှာ လူတို့၏ စီးပွားရေး၊ စိုက်ပျိုးရေး၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးတို့တွင် အသုံးပြုနိုင် လောက်အောင် ယဉ်ကျေးလိမ္မာခြင်းမရှိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အာရှတွင် ဆင်လေးမျိုးရှိ၏။ အိန္ဒိယ (သို့မဟုတ်) မြန်မာဆင်၊ သီဟိုဠ်ဆင်၊ မလေးရှားဆင်နှင့် ဆုမတ္တရာဆင်တို့ ဖြစ်သည်။ ထိုလေးမျိုး စလုံးသည် နိုင်ငံ၏ အမည်ကိုလိုက်၍ ခွဲခြားခေါ်ကြသော်လည်း တစ်မျိုး နှင့်တစ်မျိုးမှာ အသွင်တူ၊ ရုပ်တူ၊ အလုံးအထည်၊ စရိုက်သဘာဝအတူ တူသာဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အာဖရိကဆင်နှင့် အာရှဆင်တို့၏ခြားနားချက်မှာ အာရှဆင် သည် အာဖရိကဆင်ထက် နားရွက်ငယ်သည်။ ကိုယ်ရေအသားချော မွတ်သည်။ နှာမောင်းများရှူး၍ သေးသေးသွယ်သွယ်ရှိသည်။ အာရှ ဆင်မမှာ အစွယ်မရှိပေ။ သီဟိုဠ်ကျွန်း၌မူ အထီးရော အမပါ အစွယ် မရှိဟု သိရသည်။ ဤသည်မှာ သီဟိုဠ်ကျွန်း၌ ဆင်များစားရသော အစားအစာကြောင့်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သီဟိုဠ် ဆင်များသည် မြန်မာ၊ အိန္ဒိယ၊ မလေးရှား၊ ဆုမတ္တရာဆင်များကဲ့သို့ အလုပ်ကြမ်းမလုပ်နိုင်ကြပေ။ အနည်းအကျဉ်းသော ဝန်စည်စလယ် လောက်ကိုသာ သယ်ပိုးရွက်ဆောင်နိုင်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အာဖရိကဆင်မှာ အာရှဆင်ထက် အရပ်ပိုရှည်သည်။ နားရွက် ကြီးမားသည်။ နှာမောင်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ရစ်ဝိုင်းပတ်လည်လျက် ရှိသော အဖုအထစ်များ ကြီးသည်။ အစွယ်များ ပိုမိုကြီးမားရှည်လျား သည်။ အာဖရိကဆင်များကို ယဉ်ပါးလာအောင် သွန်သင်ခြင်းမရှိသည် မှာ အာဖရိကတိုင်းရင်းသားတို့သည် ဆင်မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ခြင်းမရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် ဆင်များ နှင့် အလုပ်လုပ်သော မိရိုးဖလာအစဉ်အလာလည်း မရှိပေ။ အာဖရိကဆင်မှာ အာရှဆင်များကဲ့သို့ လေးလံသော ဝတ္ထုပစ္စည်းများကို ဆွဲငင်ရန် အတွက် ကိုယ်ခန္ဓာတည်ဆောက်ပုံ အချိုးအစားမကျသောကြောင့် ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ကိုင်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            စစ်ပြီးစကမူ မြန်မာ၊ ကရင် ဆင်သမားအချို့ကို အာဖရိကအရှေ့ ပိုင်းသို့ ခေါ်ဆောင်ပြီး အာဖရိကဆင်များကို ဖမ်းဆီးလေ့ကျင့်ခိုင်းရန် ဗြိတိသျှအစိုးရက စီမံခဲ့ပေရာ ထိုစီမံကိန်းသည် မည်မျှအောင်မြင်မှုရှိခဲ့ သည်ကို နောက်ပိုင်းတွင် လုံးဝမသိခဲ့ရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဘီစီ ၂၁၈ ခုနှစ်က အာဖရိကမြောက်ပိုင်းမှ အီတလီပြည်၊ ရောမ မြို့တော်သို့ ချီတက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသော ကာသေးလူမျိုး ဟန်နီဘယ် စစ်ဗိုလ်ကြီး၏ တပ်မကြီးတွင် ဆင် ၃၇ ကောင် ပါဝင်သည်ဟု အဆိုရှိ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ဟန်နီဘယ်သည် ထိုဆင်များကို မည်သည့်ကိစ္စအတွက် အသုံး ပြုခဲ့ကြောင်းကို မသိရပေ။ ဆင်အကြောင်းကို အတော်စေ့ငုသေချာစွာ လေ့လာခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကမူ “ထိုဆင်များသည် အာဖရိကဆင်များ မဟုတ်ဘဲ အာရှဆင်များသာ ဖြစ်ဟန်တူသည်။ အာဖရိကတိုက်၌ ဆင် များကို လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးသော အစဉ်အလာမရှိ၍ အိန္ဒိယနိုင်ငံမှ လေ့ကျင့်ယဉ်ပါးပြီးဆင်များကို ဟန်နီဘယ်က အသုံးပြုခြင်းဖြစ်တန်ရာ သည်” ဟုဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ရှေးအိန္ဒိယမင်းများသည် ရှေးမြန်မာမင်းများကဲ့သို့ စစ်တိုက်ရာ တွင် ဆင်များကို ထောင်နှင့်ချီ၍ သုံးလေ့ရှိကြ၏။ ရန်သူမြို့များကို ဝန်းရံလုပ်ကြံရာ၌ ဆင်များမှာ မြို့တံတိုင်း အရံအတားများကို ဖြိုဖျက် ရန်အတွက် အလွန်အသုံးဝင်၏။ သို့သော်လည်း စစ်ပွဲ၌ဒဏ်ရာရသော ဆင်များမှာမူ အုပ်မနိုင်၊ ထိန်းမရဖြစ်၍ ကိုယ့်တပ်ကိုယ်ပြန်နင်းကာ အန္တရာယ်ပြုတတ်သည်လည်း ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            တရုတ်-မြန်မာ ငဆောင်ချမ်းတိုက်ပွဲ၌ ရန်သူတို့က မြားမိုးရွာချ ၍ ဒဏ်ရာရသွားသော ဆင်တို့ကြောင့် မြန်မာများမှာ ဗရုန်းသုန်းကား ဖြစ်ပြီး အရေးရှုံးနိမ့်ခဲ့ရပုံကို မာကိုပိုလိုက သူ၏မှတ်တမ်း၌ ဖော်ပြခဲ့ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရှေးပဝေသဏီက မမ္မတ်ဆင်များ ကျက်စားခဲ့ကြသည်ဆိုသော အိန္ဒိယနိုင်ငံ၌ ယခုအခါ ဆင်များ တစ်စတစ်စ ပျောက်ကွယ်နေကြလေ ပြီ။ ကမ္ဘာပေါ်၌ ဆင်ကို လူတိုင်းအကျိုးစီးပွားအတွက် အများဆုံးအသုံး ပြုကြသောနိုင်ငံမှာ မြန်မာနိုင်ငံဖြစ်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ထို့ကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံ၌ ဆင်များကို ယခင်ကသာမဟုတ် ယခုအထိ ရတနာ တစ်ပါးကဲ့သို့ မွေးမြူခြင်း၊ ရှာဖွေဖမ်းဆီးခြင်း၊ ယဉ်ပါးလာအောင် သွန်သင်ဆုံးမပြီး သစ်လုပ်ငန်းတွင် အဓိကထား၍ အသုံးချနေရခြင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565582672021,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_40a3f34f-a9b3-434c-a46a-5d8e45fb83a2.jpg?v=1730207298"},{"product_id":"ဖို့ကျော့-ကျွန်တော်တို့လူ","title":"ကျွန်တော်တို့လူ","description":"\u003cp\u003e          ဤနှစ် ရာသီဥတုဆိုးရွားသည်။ ချမ်းအေးမှုသည် ရိုးတွင်းခြင်ဆီထိ စိမ့်ဝင်လာသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အသွေးအသားများသည်ပင် အေးခဲသွား ပလား ထင်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ညီလေး ညီမလေးတို့ကို လူကြီးကိုယ်ပေါ်က ချ၍မရ။ အမိ အဖ အဘွားတို့ ကိုယ်ပေါ်က ချလိုက်သည်နှင့် အထိတ်တ လန့် အော်ငိုကြသည်။ လူကြီးများ၏ ကိုယ်ငွေ့ကြောင့်သာ သူတို့နှစ်ဦး အသက်ရှင်လာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ငါတို့ ညီအစ်ကို သုံးယောက်သည်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပွေ့ဖက်၍ အိပ်ကြရသည်။ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုလတ်နှင့် ငါတို့သုံးယောက် သည် အလယ်နေရာကိုလုရင်း မိုးလင်းခဲ့ရသော အအေးညကို ဖြတ်သန်းလာ ခဲ့ကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အမိ အဖ အဘွားနှင့် ညီလေး ညီမလေးတို့လည်း ငါတို့ကဲ့သို့ အအေး ဒဏ်ကို အလူးအလဲ ခံစားခဲ့ကြရသည်။ ချမ်းလွန်း၍ မေးရိုက်သွားခတ်သံ များကို အမှောင်ထဲတွင် တစ်ညလုံး ကြားနေရသည်။ ဟေမန္တ၏ အေးစိမ့် ချမ်းရလာမှုသည် အားလုံးကို နှိပ်စက်ကလူ ပြုနေလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        ဟေမန္တ၏ ရာသီဥတုဆိုးရွားမှုကြောင့် အပြင်ကို လုံးဝမထွက်နိုင်ကြ။ အစာရေစာ ထွက်မရှာဝံ့ကြ။ နှင်းမုန်တိုင်းကြီး၏ တဟည်းဟည်း အော်ဟစ် ခြိမ်းခြောက်နေသံကို တစ်နေ့လုံး တစ်ညလုံး ကြားနေ မြင်နေရသည်။ ဂူဝ ကို လေနှင့်ပါလာသော နှင်းခဲနှင်းဖတ်များသည် ဂူဝပိတ်သွားတော့မလား ထင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုကာလတွင် နောင်သောအခါ၌ နေလုံးနေဝန်းဟု သမုတ်ပြောဆိုကြ မည့် အရာဝတ္ထုကို ငါတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြရသေး။ လဆိုသည်မှာကား ဝေလာဝေးပင်။ အေးခဲမာကျောနေသော ငါတို့ကမ္ဘာ ကရရေခဲပြင်ကြီးကို နှင်းမှုန်နှင်းဖတ် နှင်းခဲနှင်းလုံးများကသာ မင်းမူ ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ နေ့ တစ်နေ့ဟု နောင်တွင် သမုတ်ပြောဆိုကြမည့် ကာလ၏ လေးပုံ သုံးပုံမှာ အေးခဲ စိမ့်ချမ်းနေသော အမှောင်ထုထဲ နစ်မြုပ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကမ္ဘာ့တန်ဆာကြီး၏ နိယာမဆို၍ ငါတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလင်းနှင့် အမှောင်နှစ်ခုသာရှိသည်။ ရေမရှိ၊ မဟာပထဝီ မြေသားမရှိ။ နှင်းဖုံးကျောက်ဆောင် တောင်တန်းများနှင့် နှင်းဆောင်းတောင်တန်းမြင့်များသာ ရှိသည်။ သစ်ပင်ပန်းမန်ဆိုသည်ကိုလည်း ငါတို့ မကြားဖူး မမြင်ဖူးကြသေး။ ကျေး ငှက်သာရကာ ဆိုသည်က ဝေလာဝေး။ ဤမျှကြမ်းတမ်းသော အေးခဲမှောင် မည်း ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် သက်နု ပိုးမွှားသတ္တဝါကလေးများ အသက်ရှင်သန် ရန် ဘယ်သို့မှ တွေးမရသော နေရာမျိုး။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငါတို့မိသားစု ဝမ်းဗိုက်အားလုံး ပြားချပ်နေကြ၏။ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှု ကြောင့် မျက်လုံးထဲက ဒေါသရောင်လျှံတွေ ဖြာထွက်လာကြသည်။ အမိနှင့် အဖကိုကြည့်၍ ငါကြောက်လာသည်။ နောက်ဆုံး အစားအစာဖြစ်သော သားကောင် ကုန်သွားခဲ့သည်မှာ သုံးလေးရက် ရှိသွားလေပြီ။ သားကောင် ၏ အရေခွံနှင့် အရိုးနုများပင် မရှိတော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အရိုးရင့်မာများကို အာသာပြေ ကိုက်ဝါးနေကြရသဖြင့် သွားဖုံးပေါက် ကာ သွားများလည်း နာလာပြီ။ ငယ်ရွယ်နုနယ်သေးသော ညီလေး ညီမလေး တို့ကို ကြည့်နေကြသော အမိ အဖတို့အကြည့်သည် ကြမ်းကြုတ်လာ၏။ အမိ အဖတို့သည် ညီလေးနှင့် ညီမလေးတို့ကိုပင် ကိုက်ဖဲ့စားပစ်ကြတော့ မလားဟု ငါ စိုးရိမ်လာသည်။ အမိ အဖတို့၏ ဒေါသမျက်လုံးများသည်မယုံကြည်နိုင်လောက်သော သံသယများကို ဖော်ဆောင်နေကြလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့ကြောင့် ငါသည် အမိ အဖတို့၏ လှုပ်ရှားမှုကိုသာ ထိတ်ထိတ် လန့်လန့်နှင့် အကဲခတ် စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ အစ်ကိုကြီးနှင့် အစ်ကိုလေး တို့လို အမိ အဖတို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သော အရိုးမာများကို ကောက်ယူ လုဝါး စုပ်လျက်ရန်ကိုပင် ငါသတိမေ့နေသည်။ ဝမ်းဗိုက်၏ ဆာလောင်မွတ်သိပ် မှုကိုပင် အကြောက်တရားက လွှမ်းမိုးထားသည်။ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုထက် စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့မှုက တစ်ကိုယ်လုံး၌ ပျံ့နှံ့နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖသည် ရုတ်ခနဲ ထခုန်လိုက်၏။ ငါလန့်သွားသည်။ ကြောက်ရွံ့၍ ပါးစပ်ကအာမေဍတ်သံများပင် ထွက်သွားသည်။ အဖသည် သားကောင် တစ်ကောင်ကို ခုန်အုပ်ဖမ်းသလို ငါတို့တစ်ယောက်ယောက်ကိုများ ခုန်ဖမ်း လိုက်ပြီလား။ ထူထပ်ရှည်လျားသော အဖကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွေးအမှင်များသည် ငါ့ကိုယ်ကို လေဟပ်သွားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ထိတ်ထိတ်လန့်လန့်နှင့် ငါအော်မိလိုက်သော အသံနှင့်မတူသည့် အော် သံ ဟစ်သံများကို အမိ အဖ အဘွားတို့ဆီက ကြားလိုက်ရသည်။ တစ် ဆက်တည်း ပြိုင်တူလိုလို အော်လိုက်ကြသံသည် ငါတို့ နေနေကြသောကျောက်လိုဏ်ဂူကြီးထဲ ဘောင်ဘင်ခတ်သွား၏။ အဖ ခုန်ထွက်သွားရာဆီသို့ ထိတ်လန့်၍ ဖျတ်ခနဲ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ဂူဝတွင် အလင်းရောက်နေပြီ ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပျော်လိုက်ကြသည် ဖြစ်ခြင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        ငါတို့မိသားစုအားလုံး ကျောက်ဂူဝဆီသို့ ပြေးထွက်လာကြသည်။ အလင်းလာပြီဖြစ်သော်လည်း ဂူဝအပြင်ဘက်တွင် ပို၍ အေးစိမ့်နေတုန်း။ နှင်း လုံး နှင်းသီးများ လေနှင့်အတူ လွင့်ပါလာနေကြတုန်း။ သို့သော် အလင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အအေးပင် တဒင်္ဂခဏ သက်သာသွားသလိုပင်။ အလင်း ကို မမြင်ရဘဲ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေခဲ့သည်မှာ သုံးလေးရက် ရှိသွားလေ ပြီ။ အပြင်ထက်မှောင်သော ဂူထဲ အမှောင်တွင် နေနေကြရသည်ကို ငါတို့ ငြီးငွေ့နေကြပြီ မဟုတ်ပါလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        ယနေ့မှ ရောက်လာသော အလင်းအားကိုးနှင့် စား၍ရသော သားကောင် တစ်ကောင်ကို ငါတို့ ရှာဖွေဖမ်းဆီးစားသောက်ရန် ကျောက်ဂူပတ်ဝန်းကျင် ကို ကျီးကန်းတောင်းမှောက် လိုက်ကြည့်ရှာဖွေနေကြရသည်။ ကျောက်ဂူနားဝန်းကျင်တွင် မည်သည့်သားကောင်၏ အရိပ်အရောင်ကိုမျှ မမြင်ရသဖြင့် သားကောင်ရနိုင်မည်ထင်သော တစ်နေရာသို့ ထွက်လာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကန္တာရ၏ အေးစိမ့်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သားကောင်ဖမ်းရသည်မှာ သူသေ ကိုယ်သေလည်း တစ်ခါတစ်ရံ စွန့်စားကြရသဖြင့် သားကောင်လိုက်ရာ၌ အထောက်အကူ မပေးနိုင်ကြသော အဘွားနှင့် ညီငယ် ညီမငယ်တို့ကို အဘွားနှင့် ဂူဝနား၌နေရန် အဖ,\u003cspan\u003eကပြောသဖြင့် အဘွားနှင့် ညီငယ် ညီမငယ် တို့ ကျန်နေရစ်ကြသည်။ ငါတို့ကား သားကောင်ရှာရန် ရေခဲသတ္တရဘန်သို့ ထွက်လာကြသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ချမ်းစိမ့်အေးခဲသော နှင်းမုန်တိုင်းကြီးကြောင့် ဂူထဲ အောင်းနေခဲ့ကြရ သော ကပ်နှောင်းသတ္တဝါကြီးများသည်လည်း ငါတို့မိသားစုကဲ့သို့ အလင်း ထဲတွင် အစာအာဟာရ ရှာဖွေရန် လျှောက်သွားနေကြသည်ကို နှင်းမှုန်ထဲ ဝိုးတဝါး မြင်နေကြရသည်။ အတောင်ရှိသော ကပ်နှောင်းငှက်ရိုင်းကြီးများ သည် ကောင်းကင်ပေါ် ပျံဝဲနေကြသည်။ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် တစ်ဦး နှင့်တစ်ဦး ကောင်းကင်ပေါ် ပျံဝဲရင်း ငယ်သူကို ကြီးသူတို့က ထိုးဆိတ် ကိုက်သတ်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ခြေနှစ်ချောင်းရှိသူ၊ ခြေလေးချောင်းရှိသူတို့ကလည်း ရေခဲပြင်ထဲ လျှောက်သွား၍ အစာအာဟာရကို ရှာနေကြ၏ ။ ငယ်သူကို ကြီးသူတို့က လိုက်ကိုက်သတ်ဖြတ်၍ စားသောက်နေကြ၏။ ဤရေခဲပြင်ကန္တာရတွင် မျိုးတူဇာတ်တူဟု ခွဲခြားခြင်း အလျှင်းမရှိ။ ငယ်သူကို ကြီးသူက လိုက်ကိုက် စားသောက်ခြင်းမှာ ဤကန္တာရကြီး၏ ဥပဒေသဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e       အမှန်က ငယ်သူကိုသာ ကြီးသူတို့က ကိုက်သတ်စားသောက်နေကြ သည်မဟုတ်။ ရွယ်တူအချင်းချင်း၊ မျိုးတူအချင်းချင်းကလည်း မနိုင်သူကို နိုင်သူက သတ်ဖြတ်စားသောက်နေကြသည်သာ။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင် အာကာသ၌လည်းကောင်း၊ မြေပြင်၌လည်းကောင်း ယနေ့လို နှင်းမုန်တိုင်း ကြီး စဲသွားပြီး အလင်းဝိုးတဝါးရှိသောနေ့မှာ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကိုက်သတ်စားသောက်နေကြသည်ကို တစ်နေရာမဟုတ် တစ်နေရာ၊ ကောင်းကင်နှင့် ရေခဲပြင်တို့မှာ မြင်နေတွေ့နေကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သားကောင်ရှာရန် သားကောင်လိုက်ရန် ထွက်လာကြသော ငါတို့မိသားစုသည်လည်း ရေခဲပြင်ပေါ်၌ မရပ်မနား လျှောက်နေကြရသည်။ ခြေ လှမ်းမပျက် လျှောက်နေကြရသလို မျက်လုံးများကလည်း သားကောင်များ ကို ရှာဖွေစူးစမ်းလျက် ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရေခဲဦးပေါင်းဆောင်းထားသော ကျောက်ဆောင်တစ်ခုအလွန်တွင် ဝံပုလွေမိသားစု တစ်အုပ်နှင့် ရှေ့ဆုံမိကြသည်။ ဝံပုလွေမိသားစုမှာ ငါတို့ မိသားစုထက် ကောင်ရေများ၏။ ငါတို့ အမိ အဖ နှစ်ဦးစလုံး ခြေလှမ်း တုံ့လိုက်ကြသည်။ ထိုအခါ ငါတို့ညီအစ်ကို သုံးယောက်သည်လည်း ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ကြရသည်။ ( အင်အားများသော ဝံပုလွေမိသားစုသည် ငါတို့မိသားစုကို မြင်သည် နှင့် မာန်ဖီဟိန်းဟစ်ကာ တရမန်းကြမ်း ပြေးလိုက်လာကြသည်။ ဖြူဖွေးရှည် လျားသော သွားစွယ်များသည် နှင်းမှုန်ဝိုးတဝါးထဲ၌ပင် ဖွေးဖွေးလှစ် အ ရောင်ထွက်နေသည်။ ငါသည် ပြေးလိုက်လာကြသော ဝံပုလွေအုပ်ကို မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်ကာ ကြောက်ရွံ့ နေသည်။ အမှန်က ငါသာမဟုတ် ငါ့မိငါ့ဖနှင့် ငါ့အစ်ကိုတို့ကလည်း ဝံပုလွေကြီးတွေကို ကြောက်ကြသည်သာ။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565588930709,"sku":"","price":4180.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_af6981b8-8176-4189-b521-18a5bfa71d7f.jpg?v=1730207327"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-အလယ်တန်းအဆင့်သရုပ်ဖေါ်စာစီစာကုံးများ","title":"အလယ်တန်းအဆင့်သရုပ်ဖေါ်စာစီစာကုံးများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eနံနက်ခင်းလင်းအရုဏ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ဩကာသ လောကကြီးတစ်ခုလုံး သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာတော့မည်။ ကောင်းကင်ဆီမှ ခြုံလွှာမည်းညစ်ညစ်တို့ ပြာရင့်ရင့်အရောင် ပြောင်းလဲခဲ့ပြီ။ တစ်ညတာဆင်နွဲခဲ့သော ကြယ်တာရာသဘင်လည်း ပြီးဆုံးသွားကာ ကြယ်စင် နတ်သမီးလေးများ ပြေးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားပေပြီ။ ညတစ်ည၏နိဂုံးဖြစ်၍ နေ့တစ်နေ့၏နိဒါန်းကို စပေတော့မည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အရှေ့ကျွန်းမှ ထွက်ပေါ်လာတော့မည့်နေဝန်းကို ကြိုဆိုလိုက်သံကတော့ “အောက်အီအီးအွတ် ”ဟူသော လင်းကြက်ကြီး၏ ကျူးရင့်မှုပင် ဖြစ်တော့သည်။ ကြက်ဖတွန်သံတို့ ဟိုဟိုသည်သည်မှ ပျံ့လွင့်လာလေသည်။ အတော်အတန်မဝေး လှသော ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းဆီမှ ကုလားတက်ခေါက်သံသည်လည်း မရှေး မနှောင်းပေါ်လာလေသည်။ ဘုရားရှိခိုးသံသဲ့သဲ့နှင့်အတူ “ဒူဝေဝေ” ဟူသော ကြေး စည်သံကိုလည်း ကြားရပါသည်။ ဟိုအိမ်သည်အိမ်မှ မီးရောင်လဲ့လဲ့ဖြင့် ဆွမ်းချက်သံ၊ တီးတိုးစကားပြောသံများနှင့် မရှေးမနှောင်းမှာပင် ခလောက်သံ ကျောင်ချောင်ဂျင်ဂျင်ဖြင့် လယ်တောသူဦးကြီးများ၏ နွားလှည်းသံမှာလည်း လမ်းမထက်ဆီမှ လွင့်ပျံလာ ပါသည်။ ဓမ္မာရုံများဆီမှ ဓမ္မတေးသံကလည်း ဟိုးအဝေးဆီမှ ကြွေးသီလာပါသည်။ မေတ္တာပို့ ပရိတ်တရား ရွတ်ဖတ်သံနှင့်အတူ မင်္ဂလာရှိသော အရုဏ်ဦး၏အစမှာ ကြည်နူးဖွယ် ကောင်းလှပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အလင်းသည် ချက်ချင်းပေါ်လွင်လာသည်မဟုတ်ပေ။ အလင်းသည် မလွန်ဆန်နိုင်စွာဖြင့် မကြာမီ ကြည်လင်သော အပြာရောင်မိုးသား ကောင်းကင်ကြီးကို တွေ့မြင်ကြရပါတော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မှန်ပြတင်းတံခါး အပြင်ဘက်တွင်မူ တီတီတာတာ၊ ကျီကျီကျာကျာ အသံ ကလေးများဖြင့် ငှက်ကလေးများ နံနက်ခင်းတေးသွားကို သီဆိုနေကြပါလေပြီ။ တစ်နေ့တာ အစာရှာထွက်ရန် အချင်းအချင်း နှိုးဆော်သတိပေးနေကြသည်ဟု ထင်ပါ သည်။ ပြတင်းတံခါးကို ထ၍ ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် နံနက်ခင်းလေပြည်လေညင်းကလေး က မျက်နှာကို ထိတို့ကျီစယ်လိုက်ပါသည်။ ပန်းသတင်းလေညင်းဆောင်ဆိုသည့် အတိုင်း လေနှင့်အတူ မွှေးပျံ့သော ပန်းရနံ့ ကလေးများကလည်း အာရုံကို ကြည်လင် လန်းဆန်းသွားစေပါသည်။ လေညင်းကလေးတို့က နေ့သစ်တစ်ခု မွေးဖွားရန် အားသစ်အင်သစ်များ ဆောင်ကြဉ်းလာခဲ့ကြသည် ထင်ပါ၏။ ကျွန်တော်\/ကျွန်မ၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် နှလုံးသားတို့ တက်ကြွ နိုးကြားလှုပ်ရှားနိုးထလာပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မျက်စိတစ်ဆုံး လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် နေခြည်လာရာ ဘက်ဆီသို့ မျှော်ဖူးနေကြသော ပန်းနေကြာတို့၏ အလှကို သဘာဝကျလွန်းစွာဖြင့် တွေ့ရပြန်ပါ သည်။ တစ်ညတာပွင့်ချပ်များကိုပိတ်၍ အိပ်စက်အနားယူခဲ့ကြသော သစ်ရွက်ကလေး များကလည်း နေခြည်လာသည်နှင့် အာဟာရအတွက် အစာချက်ကြရန် အသင့်စောင့် နေကြလေပြီ။ အရှေ့ရိုးမတောင်တန်းကြီးသည်လည်း ပြာရီမှိုင်းကာမို့မို့လွင်နေရာမှ အလင်းရောင် အနားသတ်လျက် ညိုညိုညိုကာ ဝါရည်သွေးလာပါသည်။ မြို့ဦးထိပ် က ခရေပင်ကြီးဆီတွင် ကလေးတို့ ခရေပန်းကောက်ကာ တေးဆိုနေကြပေတော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “မောင်လေးရေ ထပါတော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရောင်နီလာလှပေါ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညီမလေးရေ ထပါတော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရောင်နီလာလှပေါ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ကျော့နှစ်ကျော့တေးကိုသီ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငှက်ကျားနှုတ်ပလီ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်ဆီနားက ခရေပန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပင်အောက်ကြိုင်လို့လန်း ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဟူသောကဗျာကလေးကို အမှတ်ရနေမိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အိမ်ရှေ့ လမ်းမဆီမှ ပြုတ်” ဟူသော အသံချိုချိုကလည်း နံနက်ခင်း အာဟာရအတွက် ပုံမှန်ဆိုက်ရောက် လာပါတော့သည်။ မကြာမီ သံဃာတော်များ သပိတ်ကိုယ်စီဖြင့် အရုဏ်ခံကြွလာပေတော့မည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာတို့၏ ကြည်နူးဖွယ်အရုဏ်ဆွမ်းလောင်းလှူ သည့် မြင်ကွင်းမှာ ကျက်သရေရှိလှပါ၏။ ဆောင်းအရုဏ် တွင်မူ တစ်မူထူးစွာတွေ့မြင်ရတတ်ပါသည်။ စောစောအိပ်လို့၊ စောစောထလို့ စောစော လမ်းလျှောက်ကြပါစို့”ဟူသော ဆောင်ပုဒ်နှင့်အညီ နှင်းဇာပဝါကို နေခြည်ခွဲလုလု၌ ကျန်းမာရေးအတွက် လေ့ကျင့်ခန်းယူကာ လမ်းလျှောက်၊ ပြေးလွှားကြသူများ မနည်း လှပါပေ။ ကျုံးနံဘေး၊ ကန်နံဘေး၊ မြစ်ကမ်းနံဘေး၊ ပင်လယ်ကမ်းနံဘေးတွင် အရုဏ်ဦးလေ့ကျင့်ခန်း ယူနေသူများမှာ စည်ကားအားတက်ဖွယ်ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မြစ်ပြင်ဆီတွင်လည်း စာဖွဲ့၍ မမီနိုင်သော အလှတရားများရှိနေပါသည်။ သူရိန်မင်း၏ ရောင်ခြည်နုနုကြောင့် တလက်လက် တောက်ပလာသည့် ရေပြင်တွင် လှိုင်းကြက်ခွပ်ကလေးများက အရုဏ်တေးသွားနှင့် လိုက်ဖက်စွာ ဟာမိုနီပေးနေသည့် နှယ်ရှိသည်။ ဝမ်းစာရှာ တံငါလှေတို့ တစ်နေ့တာလုပ်ငန်းခွင်ဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြပေ ပြီ။ ထို့အတူ လမ်းပေါ်၌ စက်ဘီးကိုယ်စီဖြင့် အလုပ်ခွင်ဝင်ရန် သွားနေကြသူများကို တွေ့ရပါသည်။ လူတန်းစားအသီးသီးတို့ တစ်နေ့တာလုပ်ငန်း တာဝန်များ ထမ်း ဆောင်ကြရန် စတင်ပြင်ဆင်ခြေလှမ်းနေသော အခါသမယဖြစ်ပြီး ရောင်နီဦး၏ သစ် လွင်လတ်ဆတ်မှုနှင့်အတူ တက်ကြွရွှင်လန်းနေကြသည်ကိုလည်း တွေ့မြင်ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အရုဏ်ဦး၏အလှသည် နုသစ်လန်းဆန်းမှုဖြင့် ကျက်သရေမင်္ဂလာအပေါင်း ခညောင်းလျက်ရှိပြီး နေ့တစ်နေ့ကို အစပြုရန် အားသစ်လောင်းပေးနေသည့်နှယ် ဖြစ်ပါသည်။ လင်းအရုဏ်ကား အမှောင်ထုကို ဖြိုခွင်းရန် သဘာဝက ချီးမြှင့်လိုက်သော လက်ဆောင်မွန် တစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ အမှောင်ဆိုသည်မှာ ရောင်နီလာလျှင် ကွယ်ပျောက်ရစမြဲပင် မဟုတ်ပါလား။ မဟူရာကောင်းကင်ပေါ်မှ စိန်ပွင့်ကလေးများ သဖွယ် တလက်လက်တောက်နေခဲ့သော ကြယ်ကလေးများသည်ပင် နေရောင်ကို အံမတုနိုင်ဘဲ ကြက်ပျောက်ငှက်ပျောက်ဖြစ်သွားရပေသည်။ အရုဏ်ဦးကို မေတ္တာရှင် တစ်ပါးအဖြစ် တင်စားချင်ပါသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နံနက်ခင်းတွင် နိုးထ လာသည်နှင့် စိတ်ကြည်လင် ကြည်နူးမှု၏ အရသာကို မတောင်းခံရပါဘဲ ရရှိခံစား နိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့ပြင် အရုဏ်ဦးသည် သစ္စာရှင်တစ်ပါးလည်းဖြစ်ပေ သေးသည်။ လူသား တို့သည် ငြိမ်းအေးချမ်းမြေ့မှု၊ တက်ကြွရွှင်လန်းမှုတို့ကို အလိုရှိကြသူချည်းဖြစ်သည်။ အရုဏ်ဦးတွင် မည်သည့်နေရာမှ ပေါ်လာသည်မသိနိုင်သော အင်အားတစ်ရပ်ကို လူသားတို့ ရရှိနိုင်ကြသည်။ ရဲရင့်ခြင်း၊ တက်ကြွခြင်း၊ အမြင်ကြည်လင်ခြင်း၊ စိတ် လက်ပေါ့ပါးခြင်း စသည့် အကျိုးတရားများကို အရုဏ်ဦးက ပေးသွားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မည်သူ ဒါနသီလပျက်ပျက် သူကတော့ပျက်ကွက်ခြင်းမရှိ။ သူ့သဘာဝဝတ္တရား ကို သစ္စာရှိစွာ ကျင့်ကြံခဲ့သူဖြစ်ပေရာ သူတော်စင်တစ်ပါးနှယ်ပင် တင်စားရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e( အရုဏ်ကား မျိုးချစ်စိတ်ကိုပင် နိုးကြားစေနိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဆရာဒဂုန် တာရာ၏ မတ်လတော်လှန်ရေးကဗျာတွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “မိုးကုပ်ကုပ်ဝယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအို.. ရုတ်တရက်၊ မျဉ်းဖြူစက်၍ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကွဲအက်ကြောင်းရာ၊ ပတ္တမြားရည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e စီးလည်းအဟုန်၊ နီမြန်းကုန်သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရုဏ်ပေါ်စ ဝိုးတဝါး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟု အရုဏ်တက်စ မြင်ကွင်းကို တော်လှန်ရေးသရုပ် ဖြင့် ရေးဖွဲ့ ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသို့ ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်သော ဂုဏ်ပုဒ်များဖြင့် ရောက်ရှိလာသော အရုဏ်ဦးကို လူသားတိုင်း လှိုက်လှဲစွာ ကြိုဆိုသင့်ကြပါသည်။ နံနက်ခင်းက ပေးကမ်းစွန့်ကြဲသော ကျေးဇူးတရားများကိုလည်း ခံစားရယူအပ်ကြ ပါသည်။ အရုဏ်သည် သဘာဝဖြစ်စဉ်တစ်ခုသာဖြစ်ပါသော်လည်း အခြားသော ရေကြီး၊ မြေပြို၊ ငလျင် ဟူသည့် သဘာဝဖြစ်ရပ်များနှင့် မနှိုင်းအပ်သော လူသား လောကအကျိုးပြု ကိုယ်စားလှယ်တော်ကြီး ပင်ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         အရုဏ်ဦးသည်မေတ္တာ၏ သင်္ကေတ၊ သတ္တိ၏ပြယုဂ်၊ သူတော်ကောင်းနှင့် သူရဲကောင်းတို့၏ အသွင်သဏ္ဌာန်ဖြစ်ပေရာ အရုဏ်ဦး၏ ကျေးဇူးကို တုံ့ပြန်သင့်ပါ သည်။ အရုဏ်ဦးတွင် ကြည်နူးဖွယ် သဘာဝတေးသံများနှင့်အတူ မင်္ဂလာရှိနေပြီးဖြစ် သည်။ နိုးကြားတက်ကြွသော လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ကျက်သရေရှိပြီးဖြစ်သည်။ ထိုမင်္ဂလာ ကျက်သရေအပေါင်းနှင့် ခညောင်းသော အရုဏ်ဦးကို ပိုမိုလှပခံ့ညားစေ ရန် ကျွန်တော်\/ ကျွန်မ အားဖြည့်ရပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e       ကျွန်တော်\/ကျွန်မသည် ပညာသင်ကြားနေသော ကျောင်းသား\/ကျောင်းသူ တစ်ဦးဖြစ်ပါသည်။ ပညာသင်ခြင်းသည် မင်္ဂလာတစ်ရပ်ပင်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ပညာသင် ကျောင်းသား \/ ကျောင်းသူတစ်ဦး၏ စာအံသံသည်လည်း လောက၏ အလှတစ်ပါးပင်ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ နံနက်ချိန်ခါ သင်အံစာ ဉာဏ်မှာ ပွင့်လင်း သည်”ဟူသည့်အတိုင်း နံနက်ခင်းလင်းအရုဏ်အတွက် စာအံသံဖြင့် ထပ်ဆင့်မင်္ဂလာ ရှိပါစေသတည်း။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565530243221,"sku":"","price":2430.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1cba68f0-d92d-4332-af81-31a9a2ea7ea7.jpg?v=1730207355"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-အလယ်တန်းအဆင့်ဖွင့်ဆိုရှင်းပြစာစီစာကုံးများ","title":"အလယ်တန်းအဆင့်ဖွင့်ဆိုရှင်းပြစာစီစာကုံးများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမိဘကျေးဇူးမြင်းမိုရ်ဦး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မြင်းမိုရ်တောင်သည် ယူဇနာပေါင်းရှစ်သောင်းလေးထောင်အမြင့်ကို ဆောင်ပါ သည်။ မိခင်ဖခင်တို့၏ ကျေးဇူးသည် မြင်းမိုရ်တောင်၏ ဦးဆုံးထိပ် ဖျားထက်ပင် ပို၍မြင့်မားသည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် မြင်းမိုရ်တောင်ဦး၊ မကကျူးသည်၊ ကျေးဇူး ကြီးလှ၊ မိနှင့်ဖ ́ဟူသည့် ဆိုရိုးစကားရှိထားခဲ့ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာတွင် အမိအဖ တို့သည် ဘုရားနှင့်တစ်ဂိုဏ်းတည်းထား၍ ရိုသေမြတ်နိုးတန်ဖိုးထားအပ်သော အနန္တောအနန္တငါးပါးတွင် ပါဝင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် သားသမီးမှန်သမျှ မိဘ၏ ကျေးဇူးကို အထူးသိတတ်စွာဖြင့် တုံ့ပြန်ကျေးဇူးဆပ်သင့်ကြပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             သားတို့ရုပ်ရည်၊ သီတာမည်သား ရေကြည်ချမ်းမြ၊ တစ်ပေါက်ကျက၊ မိဘတို့ ဝမ်း ငြိမ်းစတမ်း” ဟုဆိုသည့်အတိုင်း သားသမီးတို့အပေါ်တွင် ထားရှိသော မိဘတို့ ၏ မေတ္တာသည်ကား သီတာရေစင်ပမာ တစ်သွင်သွင် စီးဆင်းလျက်ရှိပေသည်။ မိဘတို့သည် သားသမီးတို့၏ ရုပ်သွင်ကို မမြင်ရခင်၊ ကလလရေကြည် စ,\u003cspan\u003eတည်ချိန်မှ အစပြုကာ မွေးဖွားလာမည့်ရင်သွေးငယ်အတွက် ပြင်ဆင်ခဲ့ကြပေသည်။ မိခင်သည် သန္ဓေသားကို ကိုးလလွယ်၍ ဆယ်လကြာမှ မွေးဖွားခဲ့သည်။ ထိုကိုယ်ဝန်လွယ်ထား ချိန်တွင် အပူ၊ အစပ်၊ အခါးတို့ကို ရှောင်ရှားကာ ရင်သွေးငယ်အတွက် ဆင်ခြင်ခဲ့ရ သည်။ မွေးဖွားချိန်တွင်လည်း အသက်အန္တရာယ်နှင့်ရင်ဆိုင်ကာ ရင်သွေးငယ် လူ့ လောကသို့ရောက်ရှိအောင် စွမ်းဆောင်ခဲ့ကြသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               “ဖဝါးလက်နှစ်လုံး၊ ပခုံးလက်နှစ်သစ်”သာရှိသေးချိန် ပိစိကွေး ကလေးငယ်ကို နို့ချိုတိုက်ကျွေးကာ တဖြည်းဖြည်းကြီးပြင်း လူလားမြောက်စေခဲ့သည်မှာ မိခင်ဖြစ် သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် မြတ်စွာဘုရားသခင်သည် မိခင်၏ကျေးဇူးကိုဆပ်ရန် ကြိုးပမ်း ခဲ့သည်။ မယ်တော်မာယာသည် တာဝတိံသာနတ်ပြည်၌ နတ်သားဘဝသို့ ရောက်စဉ်မြတ်စွာဘုရားသည် နတ်ပြည်သို့တက်၍ မယ်တော်ကို ကျေးဇူးဆပ်သည့်အနေဖြင့် အဘိဓမ္မာတရားဦးကို ဟောကြားခဲ့သည်။ ဖခမည်းတော် သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီးလည်း တရားဟောကျေးဇူးဆပ်ခဲ့သည်။ ဤသို့ကျေးဇူးဆပ်သည့်တိုင် ဘုရားရှင်သည် မိခင် ၏နို့တစ်လုံးဖိုးကိုသာ ကျေအောင်ဆပ်နိုင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုပါသည်။ သို့ဖြင့် မိဘကျေးဇူး ကို တတ်နိုင်သမျှ ပေးဆပ်ရမည်ဟု ဘုရားရှင်က ကိုယ်တိုင်လမ်းပြဆုံးမခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            စကားပြောတတ်စအရွယ်တွင် မိဘတို့သည် ကောင်းသောစကားကို ပြောဆို တတ်ရန် သင်ကြားပေးခဲ့ပါသည်။ ကောင်းသော အပြုအမူကို ကျင့်ကြံတတ်ရန် သွန်သင်ခဲ့ကြပါသည်။ အစားအသောက်၊ အနေအထိုင်၊ အဝတ်အစားတို့ကိုလည်း လူတန်းစေ့အောင် ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ကြပါသည်။ မှက်၊ ခြင်၊ ယင် ဘေးမှ ကင်းဝေး အောင် ပိုးမွေးသလို မွေးခဲ့ကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျေးမွေးသုတ်သင် သက်ဆုံးပင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချစ်ခင်ရှာပေ၊ တို့မေမေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရွယ်ရောက်လာ၊ ကျောင်းအပ်ကာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ပညာပေးပေ၊ တို့မေမေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ဟူသည့်အတိုင်း သားသမီးတို့ ပညာသင်ချိန်ရောက် လာသောအခါ ကျောင်းသို့အပ်နှံ၍ ပညာရေးအတွက် လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်း ပေးခဲ့သည်မှာ မေမေဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“စားဝတ်နေရေး၊ ငွေရှာပေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျေးဇူးကြီးပေ၊ တို့ဖေဖေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငယ်စဉ်ကာလ စည်းကမ်းပြ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆုံးမခဲ့ပေ တို့ဖေဖေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e    ဟူသည့်အတိုင်း ဖေဖေထံ အရိပ်အာဝါသအောက်တွင် - စည်းကမ်းရှိရှိ နေတတ်အောင် လေ့ကျင့်လာခဲ့ကြရပါသည်။ မိဘတို့သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\" မကောင်း မြစ်တာ၊ ကောင်းရာ ညွှန်လတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- အတတ်သင်စေ၊ ပေးဝေနှီးရင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိမ်းမြားခြင်းလျှင်၊ ဝတ်ငါးအင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖခင်မယ်တို့သာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e     ဟူသည့်အတိုင်း မိဘဝတ္တရားငါးပါးကို ကျေပွန်ကြသူများ ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တောင်းဆိုးပလုံးဆိုးကိုသာ ပစ်ရိုးထုံးစံရှိသည်။ သားဆိုးသမီးဆိုးကို ပစ်ရိုး မရှိ”ဟူသော စကားနှင့်အညီ သားသမီးဖြစ်လျှင် မည်မျှဆိုးသွမ်းကျိုးကန်းပါစေ ချစ်မြတ်နိုးကြသည်ချည်းသာဖြစ်သည်။ အမိကျေးဇူးကြီးမားပုံကို သာဓကအနေနှင့်ဖြင့်ပြရမည်ဆိုလျှင် ဘုရားလောင်းမဟောသဓာ၏ သားတရားစီရင်ခန်းတွင် အထင် အရှားတွေ့နိုင်ပါသည်။ မဟောသဓာသည် လူအများသိမြင်စေရန် စည်းတစ်ခုထား စေပြီး သားငယ်ကိုအလယ်ကထား၍ ဘီလူးမနှင့်သားသည်မိခင်တို့ကို အပြိုင်လုစေ သည်။ အလယ်မှ သားငယ်သည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးလေရာ မိခင်ရင်ထဲမှာ မခံစားနိုင်အောင် နာကျင်ပြီး သားငယ်ကိုလွှတ်ကာ အရှုံးပေးလိုက် သည်။ ဤတွင် မဟောသဓာက မိခင်ရင်းကို ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့သည်။ သားသမီး အပေါ်ထားရှိသော မိခင်မေတ္တာကြီးမားပုံပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သိုးဆောင်းစကားပုံတစ်ရပ်တွင်လည်း ဘုရားသခင်သည် အိမ်တိုင်းမှာ မရှိ သောကြောင့် မိခင်ဟူသော မိန်းမမြတ်ကို အိမ်တိုင်း၌ ဖန်ဆင်းပေးတော်မူ၏”ဟူ၍ ရှိလေသည်။ ထို့ပြင် “ပုခက်လွှဲသောလက်သည် ကမ္ဘာကို အုပ်စိုးနိုင်သည်” ဟူ၍ လည်း အဆိုပြန်သည်။ ကမ္ဘာကျော်သိပ္ပံပညာရှင် သောမတ်စ်အယ်ဒီဆင်သည်ကျောင်းနေစဉ်အချိန်က စာညံ့လွန်းသည်ဟုဆိုကာ ကျောင်းမှ ထုတ်ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူ့မိခင်သည် သားကိုအားပေးသင်ပြကာ ပျိုးထောင်ပြုစုမြေတောင်မြှောက် ပေးခဲ့သည်။ သို့ဖြင့် အယ်ဒီဆင်ကား ကမ္ဘာ့လူသားတစ်ရပ်လုံးအတွက် အကျိုးပြု လုပ်ငန်းများ၌ တီထွင်နိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယင်းမှာ မိခင်၏ ကျေးဇူးပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ထို့အတူ မြန်မာရာဇဝင်တွင်လည်း ရာဇကုမာရ်သည် မိခင်ကောင်း၏ ပုံသွင်း ကောင်းမှုကို ခံယူရရှိသူအဖြစ် ထင်ရှားပေသည်။ ပုဂံထီးနန်းကိုမမက်မောဘဲ စာပေ ၌သာ မွေ့လျော်ခဲ့သည့် ရာဇကုမာရ်သည် မိခင်သမ္ဘူလ၏ တတ်သိလိမ္မာပဲ့ပြင်မှုကြောင့် သားလိမ္မာအဖြစ် သမိုင်းတွင်ရစ်ခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။ မိဘကို ကျေးဇူးမဲ့ပစ်မှားခဲ့ သော အဇာတသတ်သည် ဒေဝဒတ်နှင့်ပေါင်းကာ ခမည်းတော် ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးကို ထောင်သွင်းအကျဉ်းကျ၍ သေစေခဲ့သူဖြစ်သည်။ ယင်းအတွက် အဇာတသတ် သည် လောဟကုမ္ဘီငရဲတွင် ခံစားရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့ကြောင့် သားသမီးတို့သည် မိဘတို့အပေါ် မပြစ်မှားသင့်ပေ။ ကျေးဇူးဆပ် သင့်သည်။ ရာဇကုမာရ်သည် ခမည်းတော် ကျန်စစ်မင်းကြီးအား ရည်စူး၍ အလှူပြု ခဲ့သူဖြစ်သည်။ သုဝဏ္ဏသာမသည် မိဘနှစ်ပါးအား ရိုသေစွာ လုပ်ကျွေးခဲ့သဖြင့် အသက်ဘေးမှ လွတ်ကင်းခဲ့သည်။ မိခင်ကို ပြုစုကျွေးမွေးခဲ့သော မဟာဇနက မင်းသားသည်လည်း မဏိမေခလာ၏ ကယ်တင်မှုကြောင့် သေကံမရောက် သက် မပျောက်ခဲ့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်\/ကျွန်မတို့သည် “တူတူရေဝါး နှင့် ဖိုးလမင်းကြီးရေ ထမင်းဆီဆမ်း ရွှေလင်ပန်းနှင့် ပေးပါ။ ဝါ... ဝါ.. ဝါ..”ဟူသော မေမေ၏ ချော့မြူမှုဖြင့် လူဖြစ် လာခဲ့ကြရသူများဖြစ်သည်။ ဖေဖေ ချွေးပြိုက်ပြိုက်ကျ၍ ရှာဖွေသမျှ ငွေကြေးတို့ဖြင့် စားဝတ်နေရေး၊ ပညာရေးတို့ကို ရယူလာခဲ့ရသူများ ဖြစ်သည်။ ထိုကျေးဇူးများကို တွေးကြည့်လျှင် အတိုင်းအဆမရှိအောင် များပြားလှသည်ကို တွေ့ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကောင်းကင်ကြီးသည် မေမေနှင့်တူပါသည်။ မိခင်မေတ္တာနှင့်တူသော ကောင်း ကင်ကြီးသည် ကမ္ဘာလောကကြီးကို အုပ်မိုးလွှမ်းခြုံထားသည့်နှယ် ကျွန်တော် ကျွန်မတို့သည်လည်း မိခင်၏ မေတ္တာရင်ခွင်ကြီးထဲတွင် ခိုလှုံနေကြရပါသည်။ ဖိုးလမင်းကြီးသည်ကား ဖခင်နှင့်တူပါသည်။ ဖေဖေကား လမင်းကြီးမှ ကမ္ဘာလောက ကြီးကို အလင်းရောင်ပေးသကဲ့သို့ ကျွန်တော်\/ကျွန်မတို့သားသမီးများအတွက် အလင်းရောင်ပေးစွမ်းသူ မီးရှူးတိုင်ကြီးပင် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုမီးရောင်ဖြင့် သားသမီး တို့ ဘဝခရီးလမ်းကို ဆက်လျှောက်ကြရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        သို့ဖြင့်ရာ မိဘကျေးဇူးကို အထူးဆပ်ကြရမည်မှာ သားသမီးတိုင်း၏ တာဝန် ပင် ဖြစ်ပါသည်။ “ကျွေးမွေးမပျက်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆောင်ရွက်စီမံ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမွေခံထိုက်စေ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှူမျှဝေ၍ စောင့်လေမျိုးနွယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝတ်ငါးသွယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျင့်ဖွယ်သားတို့တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e     ဟူသည့်အတိုင်း မိဘကို ကျွေးမွေးပြုစုစောင့်ရှောက်၍ မိဘ၏ကောင်းမွေကို ဆက်ခံကာ မိဘမျိုးရိုးကို စောင့်ထိန်းကာကွယ်ကြရမည်ကား သားသမီးတို့၏ ဝတ္တရားပင် ဖြစ်ပါသည်။ ကျေးဇူးတာဝန်ကို သိတတ်သူများဖြစ် စေရန် ကျွန်တော်\/ ကျွန်မတို့ အားလုံး ကြိုးစားကြရပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565531488405,"sku":"","price":2430.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_88687403-e41a-4322-a0e3-392084008e0d.jpg?v=1730207392"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-အနှစ်သက်ဆုံးစာစီစာကုံးများ","title":"အနှစ်သက်ဆုံးစာစီစာကုံးများ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်ုပ်နှစ်သက်သော ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cstrong\u003e၂၀၀၄-   \u003c\/strong\u003eရန်ကုန် မွန်၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cstrong\u003e၂၀၀၄-  \u003c\/strong\u003eမွန်၊ \u003cstrong\u003e \u003c\/strong\u003eကရင်၊ တနင်္သာရီ\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e             ကျွန်တော်အနှစ်သက်ဆုံးသော ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ရှိ ပါသည်။ ယင်းမှာ စာရေးဆရာ မောင်နွယ်အောင်(ဒဂုံဆောင်) ရေးသားသော “အမေ့အတွက် ကျွန်တော့်ကံ” ဟူသည့် ဝတ္ထုတိုလေးတစ်ပုဒ်ဖြစ်ပါသည်။ ထိုဝတ္ထုလေး ကို ဖတ်ပြီးကတည်းက ကျွန်တော်အလွန်နှစ်သက်သဖြင့် ထိုဝတ္ထုပါသော မဂ္ဂဇင်းစာအုပ်ကို အပြတ်ဝယ်ကာ သိမ်း ထားခဲ့ပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အဘယ်ကြောင့် ထိုဝတ္ထုကို နှစ်သက်ရသနည်း ဆိုလျှင် ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်အမေနှင့် အဝေးကြီး တွင် ခွဲခွာကာ ပညာသင်နေရသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော် ပညာသင်သောမြို့သည် တောင်စခန်းမြို့လေးဖြစ်ပါသည်။ အမြဲတမ်းအေးစိမ့်နေတတ်ပါသည်။ စတော်ဘယ်ရီသီးများ ပေါပါသည်။ မေမြို့ပန်းများ စိုက် ပျိုးကြပါသည်။ ကျွန်တော်သည် ကျောင်းမှ ပြင်ပထွက် ခွင့်ရသောနေ့များတွင် ဈေးသို့ ရောက်တတ်ပါသည်။ ကျွန်တော့်အတွက် အမေပို့ပေးသော ပိုက်ဆံဖြင့် လိုအပ် သည်များ ဝယ်ပါသည်။ ဝယ်စရာတွေကများ၍ တိုင်း တာနေရတတ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် အမေ့အတွက် ကျွန်တော်တစ်ခါမျှပင် အမှတ်တရ တစ်စုံတစ်ရာ မဝယ် ဖြစ်ခဲ့ပါ။လက်ဆောင်ကို ပေးလိုက်လေသည်။ အမေက လှမ်းယူ ၍ ဖြန့်ကြည့်သည်။ ပြီးတော့ အမေပြုံးသည်။ ထိုအပြုံး သည် ပီတိပြုံး။ ကျေနပ်မှု ပြည့်ရွှန်းနေသည့် အပြုံး လက်ဆောင်ဟု ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အမေက တစ်လုံးချင်းဖတ်သည်။ အမေ့အတွက် ကျွန်တော့်ကံဟု ရေးထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ အမေ မျက်ရည်ဝဲလာသည်။ ကြည်နူး၍ဝဲသော မျက်ရည်ဖြစ် သည်ကို သူကောင်းကောင်းသိသည်ဟု ရေးထားပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဝတ္ထုက ပြီးသွားပါပြီ။ နောက်ဆုံးသည် ဝတ္ထု၏ အသက်ဖြစ်သည်။ ယင်းမှာ သည်ထီလက်မှတ်ပေါက်ဖို့ မလိုပါဟူ၍ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော်သည် ဝတ္ထုလေးကို ဖတ်ပြီး မျက်ရည် များကျလာပါသည်။ ဝတ္ထုထဲက လူငယ်အမေသည် ဘာကြောင့် ပီတိပြုံးရပါသနည်း။ စဉ်းစားကြည့်တော့ အဖြေရပါသည်။ ငွေကြေးမတတ်နိုင်ရှာသော သား တစ်ဦး၏ ကျေးဇူးသိတတ်မှုကို အသိအမှတ်ပြု ကြည်နူး ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ အမေတိုင်းသည် ထိုသဘော ထားမျိုးရှိကြမည်ဟု ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အမေဆိုသည်မှာ သားသမီးများထံမှ မေတ္တာကို သာ လိုလားတတ်ကြောင်း စာရေးသူက သရုပ်ဖော်ပြခဲ့ ခြင်းဖြစ်သည်။ အမေဟူသည် စားရစေ၊ သောက်ရစေ၊ ဝတ်ရစေ မျှော်ကိုး၍ သားသမီးများကို မွေးဖွားစောင့် ရှောက်ခဲ့သည်မဟုတ်ကြောင်း ဤဝတ္ထုလေးက ကောင်း စွာ မီးမောင်းထိုးပြခဲ့ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဤဝတ္ထုတို လေးကို ကျွန်တော် အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအနှစ်ချုပ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤစာစီစာကုံးမျိုးကို ဖြေဆိုနိုင်ရန် ဖတ်ခဲ့ဖူးသော ဝတ္ထုတိုလေးများထဲမှ တစ်ပုဒ်ကို ကြိုတင်ရွေးချယ်၍ အသေးစိတ်မှတ်သားထားပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စာရေးဆရာအမည် မမေ့ပါနှင့်။ ဝတ္ထုခေါင်းစဉ်မမေ့ပါနှင့်။ ဘာကြောင့် နှစ်သက်ရသည်ကို ရေးပါ။ ဘာသင်ခန်းစာရသနည်းရေးပါ။ ဘယ်လိုခံစားရသည်ကိုလည်း ရေးပါ။ | \u003cspan\u003eဝတ္ထုဇာတ်လမ်းကို အတိုချုပ်၍ အစီအစဉ်တကျ ရှင်းပြပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အချို့စိတ်ဝင်စားဖွယ်စာကြောင်းများပါလျှင် ပြန် ချရေးပြပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဤစာစီစာကုံးမျိုးသည် ပြင်ပစာဖတ်ကျင့်မရှိ သော သူတို့အတွက် အလွန်ခက်တတ်ပါသည်။ နမူနာ ကို လေ့လာပါ။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565533257877,"sku":"","price":2430.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_79a0ab04-da56-42ff-8fd1-d43ecbe6cd02.jpg?v=1730207421"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-သုံးဆယ့်ရှစ်ဖြာမင်္ဂလာဆိုင်ရာပုံပြင်များ","title":"သုံးဆယ့်ရှစ်ဖြာမင်္ဂလာဆိုင်ရာပုံပြင်များ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e၁။ လူမိုက်တို့နှင့်မပေါင်းသင်းခြင်းမင်္ဂလာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cstrong\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eအသေ၀နာစ ဗာလာနံ)\u003c\/strong\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမင်္ဂလာဆင်တော်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e           ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက ဗာရာဏသီပြည်မှာ ဗြဟ္မဒတ်မင်း အုပ်ချုပ်စိုးစံသတဲ့။ အဲဒီ မင်းကြီးမှာ မဟိလာမုခလို့ခေါ်တဲ့ မင်္ဂလာဆင်တော်ရှိသတဲ့။ အဲဒီဆင်တော်ဟာ အကျင့် သီလနဲ့ပြည့်စုံပြီး ဘယ်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ ထိခိုက်နာကျင်အောင် မပြုတတ်ဘူးတဲ့ ကလေးတို့ရေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆင်တော်ကို ဥယျာဉ်တော်အတွင်း တောအုပ်အစပ်မှာ ဆင်တင်းကုပ်နဲ့ ထားတာ ဖြစ်တယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ခိုးသားတွေဟာ ဆင်တင်းကုပ်နားကို ရောက်လာကြသတဲ့။ သူတို့ဟာ တောအုပ်အတွင်း ခရီးသွားတွေဆီက ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို လုယက်ယူငင်ကြဖို့ တိုင်ပင်ကြတယ်။ လူကိုသတ်၊ ပစ္စည်းယူဖို့ အချင်းချင်း အကြံပြုကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဆင်တော်ဟာ ခိုးသားဓားပြတွေရဲ့ စကားတွေကို ညစဉ်ကြားရသတဲ့။ ခိုးသားဓားပြ တွေကလည်း ညစဉ်လိုလို ဆင်တင်းကုပ်နားမှာလာပြီး တိုင်ပင်ကြတာကိုး။ အဲဒီမှာပဲ ဆင်တော်ဟာ ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်းတဲ့အပြုအမှုတွေကို ကြားရဖန်များပြီး နားယဉ်လာတော့ သတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အဲဒီလိုနဲ့ ဆင်တော်ဟာ ရိုင်းပြတဲ့အသွင်ကို ပြောင်းလာတော့တယ်။ သူ့ဆီကို နံနက်တိုင်း ရောက်လာတဲ့လူကို ရန်မူတော့သတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အဲဒီသတင်းကို ဘုရင်မင်းမြတ်ကြားသိတော်မူတဲ့အခါ အလွန်အံ့သြသွားတော့ တာပေါ့ ။ သူရဲ့ ဆင်တော်ဟာ အင်မတန်သိမ်မွေ့သီလကောင်းပြီး၊ နူးညံ့တဲ့အကျင့်ဓလေ့ရှိပါလျက် အခုလိုဖြစ်ရတဲ့အတွက် တော်တော်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မင်းကြီးဟာ အမတ်ကြီးတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်ပြီး ဒီအရေးစုံစမ်းပေးဖို့ မိန့်ကြား သတဲ့။ အဲဒီအမတ်ဟာ ဆင်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ရောဂါရှာဖွေပေမယ့် မတွေ့ရဘူး။ ဘာ အကြောင်းကြောင့် အခုလို ဆင်တော်ပျက်စီးရသလဲ။ ဘယ်သူက ဆင်တော်ရဲ့ အကျင့်ကို ဖျက်ဆီးပစ်သလဲဆိုတာ စဉ်းစားဆင်ခြင်ရတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အဲဒီအချိန်မှာပဲ အမတ်ကြီးက တွေးဆမိသွားတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ဟာ ဆင်တော်ရဲ့ အနီးမှာ မကောင်းတဲ့အမူအကျင့်တွေ ပြုမူပြောဆိုခြင်းဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သုံးသပ် မိသွားတယ်။ ဒါနဲ့ ဆင်ထိန်းကို ခေါ်ပြီးမေးသတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဆင်ထိန်းလည်း အမေးကိုဖြေနိုင်ဖို့အတွက် နေ့နေ့ညည ဆင်တင်းကုပ်အနားမှာ တိတ်တဆိတ်ချောင်းမြောင်းစောင့်ကြည့်တော့တယ်။ အဲဒီမှာပဲ ညဘက်ခိုးသားဓားပြတို့ ဆင်တင်းကုပ်အနား စကားဆိုတိုင်ပင်ကြပုံကို တွေ့ရတော့တာပေါ့။ ဆင်ထိန်းလည်း အမတ်ကြီးကို ပြန်လျှောက်တင်လိုက်သတဲ့။ အမတ်ကြီးက သင့်တင့်အကြောင်းစုံသိရတဲ့ ဘုရင်ကြီးဟာ ဆင်တင်းကုပ်အနားပတ်ဝန်းကျင်ကို အစောင့်အကြပ်တွေချထားပြီး ညဘက်တွေမှာ ဆင်တင်းကုပ်အနီး သီလသမာဓိစကားတွေ ပြောကြားစေဖို့ စီစဉ်စေသတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဒီလိုနဲ့ ဆင်တော်ဟာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့စကားတွေကို ကြားလာရပြီး၊ ရုန့်ရင်း ကြမ်းတမ်းတဲ့စိတ်တွေ ပျောက်ပျက်သွားရတော့တယ်။ ရဟန်း၊ ပုဏ္ဏားတို့ရဲ့ သီလသမာဓိ ရှိတဲ့ အပြောအဆိုတွေအပေါ်ယဉ်ပါးလာတဲ့ဆင်တော်ဟာ မင်္ဂလာရှိတဲ့ဆင်တော်အဖြစ်ကို ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           တိရစ္ဆာန်သော်မှ လူမိုက်တွေရဲ့ အနီးအနားမှာရှိခဲ့ရင် ဆိုးသွမ်းစိတ်ဝင်တတ်သေး တာမို့ ကလေးတို့တစ်တွေလည်း လူမိုက်ကို မပေါင်းသင်းမပတ်သက်အပ်ဘူးဆိုတာ သတိပြုကြရအောင်နော်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565536829589,"sku":"","price":5700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_7f3f0afd-067c-455a-b0c6-1d0d42a4736e.jpg?v=1730207451"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-သားငယ်သမီးငယ်စကာကြွယ်စေဖို့","title":"သားငယ်သမီးငယ်စကားကြွယ်စေဖို့","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e“\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eတီတီတာတာ ပြောရမယ်”\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကလေးငယ်တို့ရဲ့ ချစ်စဖွယ် စကားပြောကြပုံကို တီတီတာတာ ပြောတယ်လို့ ဆိုလေ့ရှိတယ် ကလေးတို့ရေ “တာ” တယ်ဆိုတာ ချွဲနွဲ့ခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ဖြစ်တယ်။ အဲဒါကို တွတ်တီးတွတ်တာ ပြောတယ်လို့လည်း ဆိုတတ်ကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိဘတွေကတော့ သားသမီးရဲ့ တီတီတာတာ စကားလေးတွေ အပေါ်မှာ သာယာပီတိ ဖြစ်တတ်ကြတာပေါ့နော်။ အဲဒီလို တီတီတာတာ ပြောတတ်တဲ့ ကလေးမျိုးကို ဘယ်သူမဆို ချစ်တတ်ကြတယ်လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           တချို့ကလေးတွေဆိုရင် စကားကိုတောင် ပီသအောင် မပြော နိုင်သေးတဲ့ လူမမယ်အရွယ်ကလေး ဖြစ်ပေမယ့် ချွဲနွဲ့ တီတာပြောပြီး လူကြီးမိဘတွေဆီက ချစ်ခင်ယုယမှုကို ရယူတတ်ကြတယ်။ မသင်ကြားရဘဲ သဘာဝအလျောက် တတ် မြောက်လာကြတဲ့ ပညာနော်။ ဘယ်လောက် အံ့သြစရာ ကောင်းသလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တချို့ ကလေးတွေကျတော့ လိုချင်တာကို ငိုယိုပြီး တောင်းဆို တတ်ကြတယ်။ ငိုရင်ရမှာပဲဆိုတဲ့ အသိကို လက်ကိုင်ထားတတ်ကြတယ်။ တချို့များ မြေပေါ်မှာ ခြေဆင်းပြီးတောင် ကောက်ပြတတ်ကြလေရဲ့၊ ကလေးတို့ စဉ်းစားကြည့်နော်။ တီတီတာတာ ချွဲနွဲ့ပြီးပူဆာခြင်းနဲ့ ငိုယိုစိတ်ကောက်ပြီး တောင်းခံ ခြင်းမှာ ဘယ်အပြုအမူက ပိုပြီးတင့်တယ်သလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ငိုသံဆိုတာ ကျက်သရေမင်္ဂလာ မရှိပါဘူးကွယ်။ ကြေကွဲဝမ်းနည်းလို့ ငိုကြွေးတယ်ဆိုတာကမှ သဘာဝကျပါတယ်။ ငိုပြီးတောင်းဆိုတယ်ဆိုတာကောင်းမွန်တဲ့ အကျင့်စရိုက် မဟုတ် ပါဘူး၊ ငိုယိုပြီးမှ ရနိုင်လာတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုဆိုတာလည်း ဘယ်တန်ဖိုးရှိပါ့မလဲ၊ ကလေးတို့ မငိုကြနဲ့နော်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             မိမိလိုချင်တဲ့ဆန္ဒကို ပေးနိုင်သူက ချစ်လာအောင် စကားအရာ လိမ္မာစွာနဲ့ တီတီတာတာ တောင်းခံကြရမယ်။ အဲဒီ ပညာကို ကလေးအရွယ် ငယ်ငယ်ကတည်းက တတ်မြောက် ကျွမ်းကျင်တတ်ဖို့လိုတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     \u003cem\u003eလေ့ကျင့်ထားကြနော်။\u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565537452181,"sku":"","price":1080.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f2676298-ff0d-4521-9f30-8102f4021709.jpg?v=1730207503"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-သင့်ကလေးကိုကျောင်းထားဖို့ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား","title":"သင့်ကလေးကိုကျောင်းထားဖို့ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eကျောင်းဝင်ခွင့်ရရှိရေး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               မိဘများအတွက် ကလေးအသက် တစ်နှစ်လောက်တွင် စိတ်သောက စ၍ရောက် ကြရသည်။ မိမိတို့ရင်သွေးငယ်အား မည်သို့သော ကစားကျောင်း (လူကြီးများ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် ကျောင်းနေရန် အရွယ်မရောက်သေးသော ကလေးများ စုပေါင်းကစားရသော ကစားကျောင်း)တွင် အပ်နှံလျှင် သင့်တော်မည်နည်းဟူသည်ကို စတင်ရှာဖွေကြရသည်။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ သူငယ်တန်းစတက်ရန်အတွက် အစိုးရကျောင်းတစ်ခုတွင် ဝင်ခွင့် နေရာရရှိရေး စိတ်ချရအောင် ဒုက္ခသောကရောက်ကြရပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကျောင်းအသီးသီး၌ သီးသန့်နေ့များ၊ သီးခြားရက်စွဲများ သတ်မှတ်ထားတတ်ရာထိုနေ့ ရက်တွင် ဝင်ခွင့်လျှောက်လွှာကို သွားယူကြရသည်။ မိဘတို့သည် ထိုလျှောက်လွှာ ရရှိရေးအတွက် မိမိတို့အလုပ်မှ ခွင့်ရက်ယူကာ အချိန်ပေးတန်းစီကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လျှောက်လွှာကို ဖြည့်ပြီးသောအခါ နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရန် အကြောင်းကြားစာရောက်လာမည့် မိမိအလှည့်ကို စောင့်ကြရပြန်သည်။ မိဘများသည် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးချိန်၌ ကောင်းစွာသရုပ်ဆောင်နိုင်ရန် မိမိ၏ကလေးများအား အကြီး အကျယ်နည်းပြသင်ကြားလေသည်။ ကလေးတို့သည် ထိုသို့ရုတ်တရက် ဖိစီးလာမှုအပေါ် ခံနိုင်ရည်မရှိကြပေ။ အဆုံး၌ အလွန်စိတ်တိုကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တွေ့ဆုံဆွေးနွေးသည့်နေ့သို့ ရောက်သောအခါ ကလေး၏ ခေါင်းထဲ၌ မိဘတို့ နောက်ဆုံးမိနစ်ပိုင်းအထိ ညွှန်ကြားချက်ပေးနေသမျှတို့နှင့် ပြည့်ကျပ်နေပေသည်။ သို့ဖြင့် ကလေးသည် သူနှင့်မျက်နှာစိမ်းသော လူကြီးတစ်စုကို မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက် မေးခွန်းများ စမေးခံရတော့သည်။ ကလေးသည် ထိုဖိအားပေးမှုကို တောင့်မခံနိုင်ဘဲ သူ့မိဘများအား တင်းမာသောအကြည့်ဖြင့်ကြည့်ပြီး သူ့ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားတတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         အဖြေထွက်လာသည့်အချိန်ကို မိဘများက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြ ရလေသည်။ အကယ်၍ ကလေးက တွေ့ဆုံမေးမြန်းမှုကို ကောင်းစွာဖြတ်သန်းဖြေဆို နိုင်ခဲ့ပြီး ဝင်ခွင့်နေရာတစ်နေရာ ရရှိခဲ့သည်ဆိုပါက မိဘများစိတ်တွင် စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှု နေရာ၌ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများ အစားထိုးဝင်ရောက်လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         အကယ်၍ ငြင်းပယ်သောအဖြေလွှာထွက်လာပါက မိဘများအဖို့ ကမ္ဘာပျက်သလို ဖြစ်သွားကြလေသည်။ ကလေးအား ကောင်းကောင်း မလာရကောင်းလားဟူ၍လည်း အပြစ်တင်ကြလေသည်။ မိမိတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ကလေး သဘောပေါက်အောင် မသွန်သင် နိုင်ခဲ့ခြင်းအတွက် ယူကြုံးမရဖြစ်ကြရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ထိုဖြစ်စဉ်များသည် မိဘတိုင်း ရင်ဆိုင်ရသော ကျောင်းဝင်ခွင့်ရရှိရေး ကြိုးပမ်းမှု၏ အနှစ်ချုပ်ဖြစ်ပေသည်။ ဤကိစ္စအတွက် အဆင်ပြေချောမွေ့ရန် ကသီလင်တဖြစ်နေပါ သလား။ ဤစာအုပ်မှ အခန်းကဏ္ဍများကို ဆက်လက်ဖတ်ရှုလေ့လာပါက ပြေလည် အသုံးကျသွားပါလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         \u003cspan\u003e(ကစားကျောင်းသည် မူကြိုကျောင်းနှင့် အလားတူပါသည်။ ကျောင်းဝင်ခွင့်ရရှိရန် အထပ်ထပ်ကြိုးစားရသော အိန္ဒိယနိုင်ငံ ပညာရေးစနစ်နှင့် မြန်မာနိုင်ငံမှာ ကွဲပြားမှုရှိသော်လည်း အဘယ့်ကြောင့် ထိုသို့စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီးမှ မိမိတို့ကျောင်းတွင် လက်ခံကြ သနည်းဟူသော အဖြေကို ဤစာအုပ်တွင် ရှာဖွေကြည့်စေချင်ပါသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ယနေ့ မြန်မာနိုင်ငံရှိ ကျောင်းများတွင်မူ ကျောင်းသားသစ်များ ကျောင်းအပ်နှံချိန်နှင့် ကျောင်းသားဟောင်းများ ကျောင်းပြန်လည်အပ်နှံချိန်အား တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာဖြင့် တစ်ပြေးညီ သတ်မှတ်ပေးထားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ထို့ပြင် ကျောင်းနေရွယ်ကလေးများအားလုံး ကျောင်းအပ်နှံနိုင်ရေးအတွက်လည်း အစီအစဉ်များ ချမှတ်ဆောင်ရွက်လျက်ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျောင်းကြီး၊ ကျောင်းကောင်း၊ စံပြကျောင်း ဟူသည်ကတော့ ရှိနေပါသည်။ မိဘများသည် မိမိတို့ကလေးများအား မိမိထားလိုသည့်ကျောင်းသို့ ဝင်ခွင့် ရရန် ကြိုးပမ်းကြရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကလေးနှင့် မိဘကို လူတွေ့စစ်ဆေးရွေးချယ်ခြင်းဟူ၍ သီးခြားမပြုလုပ်ကြသော် လည်း ကျောင်းများက မိမိတို့ကျောင်းနှင့် သင့်လျော်မည်ထင်သည့် ကျောင်းသားကို ရွေးချယ်လက်ခံတတ်ကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e       ဤနေရာတွင် မိဘများက ပို၍ အရေးကြီးပါသည်။ မိမိကလေး ဤကျောင်းတွင် တက်ရန် မိမိ၌ အင်အားရှိ မရှိ၊ သွားလာမှု အဆင်ပြေ မပြေ၊ ကလေးစာလိုက်နိုင် မနိုင်၊ ကလေး၌ ကြိုတင်ပြင်ဆင်သင်ကြားထားမှုများ၊ ပြည့်စုံ မပြည့်စုံကို ချင့်ချိန်စဉ်းစား၍ နိုင်သည့်ဝန်ကို ထမ်းကြရပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        စာအုပ်ပါအခန်းကဏ္ဍများကိုလေ့လာ၍ ဆောင်သင့်သည်ကို ဆောင်ကာ ရှောင် သင့်သည်ကို ရှောင်ကြရပါလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565538828437,"sku":"","price":4050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_53c4bf96-2f52-49cd-a6d8-6844ea22bb2a.jpg?v=1730207537"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-ရိုမီယိုနဲ့ဂျူးလီယက်","title":"ရိုမီယိုနှင်းဂျုးလိယက်","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45586830885013,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ada56216-c0f0-4f75-90ad-8c0289659efe.jpg?v=1730207577"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-မြန်မာနိုင်ငံဆိုင်ရာအထိမ်းအမှတ်နေ့စာစီစာကုံးများ","title":"မြန်မာနိုင်ငံဆိုင်ရာအထိမ်းအမှတ်နေ့စာစီစာကုံးများ","description":"\u003cp\u003e          ကမ္ဘာမြေပုံပေါ်တွင် ဥဒေါင်းပျိုသဏ္ဌာန် ကိုယ်ဟန်ကြော့ကြော့နှင့် ခပ်မော့မော့ ရပ်တည်နေနိုင်စွမ်းသော ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံတော်ကြီးတွင် နိုင်ငံသမီးကောင်းရတနာများ တစ်နေ့တခြား စွမ်းအားထက်မြက်စွာ နိုင်ငံတော်၏ အကျိုးကို သယ်ပိုးဆောင်ရွက်လျက် ရှိပါသည်။ မြန်မာအမျိုးသမီး များသည် မြင့်မြတ်သော မျိုးနွယ်မှ ပေါက်ဖွားလာကြသူများဖြစ်၏။ “မြန်” ဆိုသည့်အတိုင်း လျင်မြန်ဖျတ်လက်တက်ကြွပြီး “မာ”ဆိုသည့်အတိုင်း ခိုင်မာ တည်ကြည် ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် “မြန်မာ”မျိုးဆက်သစ် လူငယ် လူရွယ်များစွာကို မွေးဖွားသန့်စင်ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေကြသော မေတ္တာရှင် ဥယျာဉ်မှူးများပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e“မပြည့်အိုးဖြည့်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e ပြည့်အိုးလျှံစေ\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eသူ့စေတနာ\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eဘယ်မှာမခန်း\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eနွေမှာစီးသော စမ်းရေတည်း”\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003eဟု ဖွဲ့ဆိုဂုဏ်ပြုရမည်ဖြစ်သော မြန်မာ အမျိုးသမီးတို့၏ စေတနာလောင်းရိပ်အောက်တွင် ရှင်သန်ကြီးပြင်း လူလား မြောက်ခဲ့ကြသော သားကောင်းရတနာ၊ သမီးချစ်အလိမ္မာတို့ကား အမိနိုင်ငံ အား ကိုယ်စားပြုသော စွမ်းအားရှင်များအဖြစ် ကမ္ဘာ့အလယ်တွင် တင့်တယ် နိုင်ခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               “ပုခက်လွှဲသောလက်သည် ကမ္ဘာကိုအုပ်စိုးနိုင်၏ ဟူသော မိခင်ဂုဏ် ရည်နှင့်အတူ “သားကောင်းသည် မိခင်မှ ဟူသော အစဉ်အလာတစ်ရပ်ကိုအထိမ်းအမှတ်စာစီစာကုံးများ မြန်မာအမျိုးသမီးတို့ အစွမ်းကုန် ထိန်းသိမ်းခဲ့ကြသည်။ မျိုးဆက်သစ်များစွာ ကို မွေးထုတ်ပေးလျက်ရှိသော မြန်မာအမျိုးသမီးမိခင်များသည် မျိုးဆက် ပြန့်ပွားရေး တာဝန်တစ်ခုတည်းသာမက စီးပွားရေး၊ လူမှုရေး၊ ပညာရေး၊ ယဉ်ကျေးမှု စသော နိုင်ငံတော်၏ လိုအပ်ချက်များကိုပါ တစ်ဖက်တစ်လမ်း မှ စွမ်းအားဖြည့် တာဝန်ထမ်းဆောင်လျက်ရှိ ကြပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မြန်မာ့ရိုးရာ ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ မြန်မာအမျိုးသမီးတို့သည် ဣန္ဒြေ သိက္ခာရှိပြီး တည်ကြည်ဖြောင့်မတ်ကြသည်။ ဗီဇအားဖြင့် သံယောဇဉ်ကြီးမား တတ်ပြီး မိသားစုစိတ်ဓာတ်ဖြင့် ဆောင်ရွက်တတ်သော ဓလေ့ရှိ၏။ ယဉ်ကျေး သိမ်မွေ့ ရိုးသားဖြူစင်ပြီး အကြင်နာသဒ္ဓါတရားတို့ ထက်သန်သော သဘာဝ ရှိ၏။ ရိုသေကိုင်းရှိုင်း ကျိုးနွံတတ်ပြီး အမှန်ကိုမြတ်နိုး၍ ဘဝကိုတန်ဖိုးထား တတ်သူများဖြစ်၏။ ယဉ်ကျေးမှုမြင့်မားသော အမျိုးအနွယ်မှ ဆင်းသက်လာ ခဲ့သူများပီပီ မျိုးရိုးဂုဏ်ကျက်သရေကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လေ့ရှိကြပြီး နိုင်ငံနှင့်လူမျိုးအတွက် ဘက်ပေါင်းစုံမှ ပါဝင်လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ရှိကြသူများဖြစ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 \u003cspan\u003e“မိခင်” ဟူသော စကားနှစ်လုံးသည် ကမ္ဘာကြီးကို အကျယ်ပြန့်ဆုံး စိုးမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်းရှိ၏။ နီစွေးသော နှလုံးသွေးကို ချိုမြဖြူစင်သော နို့ရည် ကြည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရာတွင် မည်သည့်သိပ္ပံပညာရှင်ကမျှ ဖန်တီး နိုင်စွမ်းမရှိသော အတတ်ပညာကို တစ်ဦးတည်းသော တတ်ကျွမ်းခဲ့သူဖြစ်သော မိခင်။ ပုခက်တွင်းမှ နောက်ဆုံးသေနေ့မရောက်မီစပ်ကြား အရေးကြုံ လာတိုင်း တရှိုက်မက်မက် တတမ်းတတ မြည်ကြွေးနေရသော နာမပိုင်ရှင် မိခင်။ ဘဝတစ်ခုအနေဖြင့် သာမန်နေထိုင် သေဆုံးခဲ့သော်လည်း တန်ခိုးရှင် တစ်ဦး အဖြစ်မူကား စကြဝဠာတိုက်တစ်သောင်း ထိအောင်ပင် ကမ္ပည်းနာမ ရေးထိုးသွားသော မိခင်။ ဘုရင်မကြီးမှသည် သူဆင်းရဲမကြီးအထိ မာတာ ကျေးဇူးရှင်ဟူသော ဂုဏ်သိက္ခာပလ္လင်ထက်တွင် တင့်တယ်စွာ စံမြန်းနိုင်ခဲ့ သော မိခင်။ မိခင်သည်ကား မရိုးနိုင်သော ဂုဏ်ကျက်သရေဖြင့် အမြင့်မြတ် ဆုံး လူသားတစ်ဦးပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             မြင့်မြတ်သော မြန်မာအမျိုးအနွယ်မှ အမြင့်မြတ်ဆုံး စွမ်းအားရှင်ကားမြန်မာအမျိုးသမီးများပင် မဟုတ်ပါလော။ ပင်ကိုသဘာဝ စွမ်းရည်ပြည့်ဝ ကြသော မြန်မာအမျိုးသမီးများအား မွန်မြတ်သန့်စင်သော မိခင်စိတ်ဓာတ် တပ်ဆင်လိုက်သောအခါ ကြံ့ခိုင်ဖွံ့ဖြိုးသော သားကောင်း သမီးကောင်းရတနာ များ မွေးထုတ်ပေးရာ ခံ့ညားထည်ဝါသော လူသားလုပ်စက်များ ဖြစ်ပေါ်လာ ရတော့သည်။ မြန်မာအမျိုးသမီးများ ထုတ်လုပ်ပေးလိုက်သော မျိုးဆက်သစ် များကား အံ့မခန်းစွမ်းအားရှင်များ ဖြစ်လာပေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ယနေ့ ပြည်ထောင်စု မြန်မာနိုင်ငံတွင် လူဦးရေသန်းငါးဆယ်ခန့်ရှိပြီး ထက်ဝက်နီးနီးသည် နိုင်ငံတော်၏ အမျိုးကောင်းသမီးများ ဖြစ်ကြ၏။ နိုင်ငံတော်အစိုးရသည် ကြီးမားသော စွမ်းအားစုကြီးတစ်ရပ်ဖြစ်သည့် မြန်မာ အမျိုးသမီးများ၏ ဘဝကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက် ကောင်းမွန်ခိုင်မာ၊ လုံခြုံမှုပေးနိုင်ရန် အတွက် နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေး ဦးတည်ချက်များနှင့် ဟန်ချက်ညီညီ ပံ့ပိုးကူညီ ဆောင်ရွက်ပေးလျက် ရှိနေပါတည်။ မြန်မာအမျိုးသမီးများကို အရေးထား အလေးအနက်ပြုကာ ၁၉၉၈ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ (၃) ရက်နေ့တွင် “မြန်မာအမျိုးသမီးများနေ့”ကို စတင်သတ်မှတ် မွေးဖွားပေးခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နိုင်ငံတော်အစိုးရသည် မြန်မာအမျိုးသမီးထု၏ စွမ်းရည်ကို အသိအမှတ်ပြုလျက် အမျိုးသမီးများနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စအရပ်ရပ်ကို စနစ်တကျဆောင်ရွက် နိုင်ရန် “မြန်မာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ အမျိုးသမီးရေးရာကော်မတီကို ၁၉၉၆ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ (၃) ရက်နေ့တွင် ဖွဲ့စည်းပေးခဲ့ပြီး မြန်မာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ အမျိုးသမီး ရေးရာကော်မတီ အစည်းအဝေးများ ကျင်းပပေးခဲ့ရာမှ ၁၉၉၈ ခုနှစ် အစည်း အဝေးတွင် ကော်မတီ စတင်ဖွဲ့စည်းခဲ့သော ဇူလိုင်လ (၃) ရက်နေ့ကို မြန်မာ အမျိုးသမီးများနေ့” အဖြစ် သတ်မှတ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ဤနေ့ကား မြန်မာ အမျိုးသမီးတို့၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံး ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရသော မူပိုင် “နေ့ထူးနေ့မြတ်” ပင် ဖြစ်တော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရာဇဝင်သမိုင်းကို ပြန်လှန်ကြည့်လျှင် မြန်မာအမျိုးသမီးတို့သည် ရှေး ပဝေသဏီကပင် အမျိုးသားများနှင့်တန်းတူ အုပ်ချုပ်ရေး၊ ယဉ်ကျေးမှု၊ စီးပွား ရေး၊ ဘာသာရေးတို့၌ စွမ်းစွမ်းတမံ ပါဝင်လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်ကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ ပျူခေတ်မှ ဗိဿနိုးဘုရင်မ၏ စွမ်းရည်ကား အံ့မခန်းပါတည်း။ နိုင်ငံအုပ်ချုပ်ရေး၊ သာသနာထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရေးတွင် ထင် ရှားခဲ့သော စွမ်းအားရှင်ဘုရင်မကြီးကား ဟံသာဝတီပြည်ကို စိုးစံသော ရှင်စောပုပင်ဖြစ်ခဲ့၏။ တရားစီရင်ရေးဘက်၌ တိကျထက်မြက်သော စွမ်းအား ရှင် စံပြ မြန်မာအမျိုးသမီးမှာ သုဓမ္မစာရီ ဖြစ်ခဲ့၏။ စာပေပညာတွင်လည်း မြန်မာအမျိုးသမီးများ၏ စွမ်းရည်ကား ချန်လှပ်ထား၍မရနိုင်ပေ။ မမြလေး၊ လှိုင်ထိပ်ခေါင်တင်၊ ရဝေရှင်ထွေး၊ ရာဇဓာတုကလျာ၊ မယ်ခွေ၊ ရှင်မင်း၊ ခင်ဆုံ၊ ရှင်ငြိမ်းမယ် စသည့်များစွာသော မြန်မာအမျိုးသမီး စာဆိုရှင်တို့ကား သမိုင်း တွင်သည့် အနုပညာရှင်များပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ပုဂံခေတ်တွင် “ရာဇကုမာရ်ကျောက်စာ ́ \u003cspan\u003eသည် မြန်မာစာပေ၏ အစကို ဖော်ကျူးခဲ့သော သက်သေတစ်ခု ဖြစ်၏။ ရာဇကုမာရ်ကား မိခင်၏ မေတ္တာဖြင့် ရာဇဝင်တွင်ခဲ့သူဖြစ်၏။ စံပြမိခင် “သမ္ဘူလ\u003c\/span\u003e ́သည် သားတော် ရာဇကုမာရ် အား မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ စေတနာတို့ဖြင့် သားကောင်းလိမ္မာရတနာတစ်ပါး ဖြစ်လာစေရန် သွန်သင်ဆုံးမခဲ့၏။ ထီးနန်းစည်းစိမ်နှင့် လွဲခဲ့ရသော သားတော် အား ဖခင်အပေါ် ဒေါသမပွား အမျက်မထားရလေအောင် တရားချကာ ဆုံးမခဲ့သည်။ သမ္ဘူလဒေဝီ မြန်မာအမျိုးသမီး မိခင်ကောင်းတစ်ယောက်၏ကျေးဇူးကြောင့် မြန်မာစာပေ အစကောင်းခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ ပုဂံခေတ်တွင် ထင်ရှားသော သိင်္ဃသူ့သမီးကျောက်စာ၊ မိဖုရားဖွားစောကျောက်စာတို့မှာ မြန်မာအမျိုးသမီးများ၏ ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ် ထိန်းသိမ်း ခြင်းသရုပ်ကို ပုံဖော်ပြသနိုင်ခဲ့သည်။ ပုဂံခေတ်မှ ရွှေအိမ်စည်မင်းသမီးကလေး ၏ နှလုံးသားကလည်း မှတ်တမ်းတင်ဖွယ်ရာဖြစ်သည်။ အချစ်ရေးကို ရှေ့ တန်းမတင် သတိယှဉ်ပြီး အမျိုးဂုဏ်၊ ဇာတိဂုဏ်၊ နိုင်ငံ့ဂုဏ်ကို ထိန်းသိမ်း စောင့်ရှောက်ခဲ့သူပေတည်း။ စည်းလုံးညီညွတ်သော မြန်မာနိုင်ငံတော်ကြီးကို ထိန်းသိမ်းအုပ်ချုပ်သွားနိုင်ခဲ့သည့် ကျန်စစ်သားမင်း၏ကြင်ယာတော် မိဖုရား ခေါင် “အပယ်ရတနာ”သည်လည်း မိခင်ကောင်းတစ်ဦးအဖြစ် ထင်ရှားခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ထို့ကြောင့် ခေတ်အဆက်ဆက်မှ မြန်မာအမျိုးသမီးတို့သည် ယဉ် ကျေးမှု အဆင့်အတန်းကို မြင့်မားသည်ထက် မြင့်မားအောင် စွမ်းဆောင် နိုင်ခဲ့ကြသူများဟု ဆိုနိုင်ပါ၏။ ဟီရိဩတ္တပ္ပတရားကို လက်ကိုင်ထား၍ဂါရဝေါစ၊ နိဝါတောစ မင်္ဂလာတရားတို့နှင့် ပြည့်ဝကြပြီး ဗုဒ္ဓ၏ဆိုဆုံးမမှုအောက်တွင် အကျင့်သီလ ဆောက်တည်နေနိုင်ခဲ့ကြသူများလည်းဖြစ်၏။ သမိုင်းအဆက်ဆက် မြန်မာအမျိုးသမီးတို့၏ စွမ်းဆောင်ချက်များက ထက် မြက်လှပါဘိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မြန်မာအမျိုးသမီးများကား “ပျော့လျှင်ဖယောင်း၊ မာလျှင်သံချောင်း” ဖြစ်သည်။ နူးညံ့သိမ်မွေ့ ယဉ်ကျေးသလို သတ္တိ၊ ဇွဲ၊ လုံ့လ ရှိကြသည်။ ရဲရင့်ထက်မြက်ကြသည်။ မြန်မာ့သမိုင်းတွင် အဆိုးဝါးဆုံးကာလဖြစ်သော လူ့ကျွန်ဘဝ၌လည်း မြန်မာအမျိုးသမီးတို့၏ ကဏ္ဍမှာ မနိမ့်ကျခဲ့ပေ။ မောင် တစ်ထမ်း၊ မယ်တစ်ရွက်ဖြင့် အသက်စွန့်ခဲ့ကြသော မိန်းမအာဇာနည်တို့ကား ဒုနှင့်ဒေးဖြစ်၏။ ယွန်းခင်ခင်ကား ဗိုလ်မင်းခေါင်၏ တော်လှန်ရေးတပ်မှ သူရဲကောင်းအမျိုးသမီးဖြစ်ခဲ့ရ၏။ အနိုင်မခံ အရှုံးမပေးစိတ်ဓာတ်ဖြင့် တိုက်ပွဲ ဝင်ခဲ့သော ရှမ်းတိုင်းရင်းသူသုံးဦး (ဝက်ထီးကန်တိုက်ပွဲ)၊ ချင်းတိုင်းရင်းသူ ရှစ်ဦး (စီယင်ချင်းတိုင်းရင်းသားများနှင့် မေဂျာရှက်ပတ်တိုက်ပွဲ)၊ ပုဂံဗိုလ်ချို ဇနီးနှင့် မြင်းစီးသူရဲကောင်း အမျိုးသမီးများ စသည့် မျိုးချစ်မြန်မာအမျိုးသမီး တို့၏ သတ္တိပြောင်မြောက်ပုံတို့မှာ သမိုင်းကြောင်းတွင် သက်သေထင်ရှားစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ထိုမျှမက ၁၉၁၉ မှ ၁၉၄၈ ခုနှစ် လွတ်လပ်ရေးရသည်အထိ မြန်မာ့ လွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲဝင် အဖွဲ့ အစည်းများဖြစ်သော ဝိုင်အမ်ဘီအေ၊ ဂျီစီဘီ အေ၊ တို့ဗမာအစည်းအရုံး၊ ဖဆပလတို့တွင်လည်းကောင်း၊ ကုမ္မာရီအသင်း၊ အာရှလူငယ်အစည်းအရုံး၊ ‘ဘူး အသင်း၊ လွတ်လပ်ရေး အမျိုးသမီး အစည်း အရုံး စသည်တို့ကိုဖွဲ့စည်း၍လည်းကောင်း မြန်မာအမျိုးသမီးတို့ စွမ်းရည်ပြ ခဲ့ကြသည်။ လွတ်လပ်ရေးရပြီး နောက်ပိုင်းတွင် မြန်မာအမျိုးသမီးတို့သည် နေရာအနှံ့၊ ကဏ္ဍအစုံ၌ နိုင်ငံတော်အကျိုးကို သယ်ပိုးခဲ့ကြသည်။ ၁၉၅၅ ခုနှစ်တွင် တပ်မတော် (ကြည်း)၌ အမျိုးသမီးများ စစ်မှုထမ်းခွင့်ရခဲ့သည်။ နိုင်ငံတော်တွင် သားကြီးလျှင် “အား၊ သမီးကြီးလျှင် “ထီး” ပမာဖြစ်ခဲ့၏။ အမိနိုင်ငံတော် ၏ သမီးကောင်း ဇာနည်များဖြစ်သော ဗိုလ်ကြီးဒေါ်ကြင်စီ၊ ဗိုလ်မှူးဒေါ်ခင်ထား၊ ဗိုလ်မှူးဒေါ်ရင်တို့ကား စွမ်းအားထက်မြက်သော မြန်မာအမျိုးသမီးများ၏ သတ္တိကို ပြသနိုင်ခဲ့ကြ၏။ ယနေ့ထက်တိုင် မြန်မာ့ တပ် မတော်တွင် တိုင်းပြည်ကာကွယ်ရေးတာဝန်ကို အမျိုးသားများနှင့် ရင်ပေါင် တန်း ထမ်းဆောင်လျက်ရှိသော မြန်မာအမျိုးသမီး စစ်သည်များ ရှိနေပါ၏။ ဝေဟင်မှ မြန်မာ့လေသူရဲစစ်သမီးတို့၏ စွမ်းရည်ကား အံ့မခန်းပေတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         မြန်မာတို့၏ ဇာတိဂုဏ်ကို ဖော်ဆောင်ခဲ့ကြသူများကား များပြားလှ ပါ၏။ စာရိတ္တပိုင်းဆိုင်ရာတွင် အင်ဒီပင်းဒင့် ဒေါ်စန်း၊ ဒေါ်ဖွားရှင်၊ အမ်အေ ဒေါ်အုန်း၊ ဒေါ်ရီကြိန်၊ ဒေါ်ခင်မျိုးချစ်၊ ဂျာနယ်ကျော် မမလေး စသည့် မြန်မာ အမျိုးသမီးကြီးများက စာပေဖြင့် တွန်းအားပေးခဲ့ကြသည်။ ပညာရေးတိုးတက် မြင့်မားစေရန် မြန်မာစာပါမောက္ခ ဒေါ်သန်းဆွေ၊ ဒေါ်ခင်စော၊ ဒေါ်ပို၊ ဒေါ်ခင်မေနွဲ့ ၊ အင်္ဂလိပ်စာ ပါမောက္ခ ဒေါ်ခင်လေးမြင့်၊ ပထဝီပါမောက္ခ ဒေါ်မိမိ ကြည် စသည့် ပညာရှင် မြန်မာအမျိုးသမီးကြီးများက စွမ်းဆောင်ခဲ့ကြ၏။ အနုပညာယဉ်ကျေးမှုဘက်တွင်လည်း ဆီမီးခွက်မငွေမြိုင်၊ လေဘာတီ မမြရင်၊ ဒေါ်သြဘာသောင်း စသည့်သူတို့ကလည်း အားတက်သရော ဆောင်ရွက် ခဲ့ကြသည်။ ကမ္ဘာက အသိအမှတ်ပြုသည်အထိ စမ်းသပ်တီထွင်မှုများ ပြုလုပ် နိုင်ခဲ့သော ဒေါက်တာရင်မြင့်ထွေး (ဓာတုစမ်းသပ်ချက်)နှင့် ဒေါက်တာရီရီ (ရီရီဂျင်နင်ရှာဖွေမှု) တို့မှာလည်း ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းတင်ထိုက်သူ မြန်မာ အမျိုးသမီးများဖြစ်၏။ စီးပွားရေးဘက်တွင်လည်း ပင်လုံဒေါ်နုယဉ်၊ ဥပဒေ ပညာဘက်တွင် ဒေါ်ဖွားမေ၊ ဒေါ်မေမေဝင်း၊ ဒေါ်ခင်စီ၊ လူမှုရေးကဏ္ဍဘက် တွင် လူအိုရုံအသင်း တည်ထောင်သူ ဒေါ်ဦးဇွန်း၊ အားကစားဘက်တွင် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ အလေးမချန်ပီယံ မအေးအေးအောင်၊ ရေကူးချန်ပီယံ မမိုးသူအောင်၊ ဖလောရင့်နိုက်တင်ဂေးဆုရ သူနာပြုဆရာမ ဒေါ်ခင်အုန်းမြ၊ ဒေါ်အမ်ယာနမ် စသည့် မြန်မာ့ဂုဏ်ဆောင် အမျိုးသမီးများကား အတုယူ ဖွယ်ရာဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခေတ်အဆက်ဆက် မြန်မာအမျိုးသမီးများကား စွမ်းရည်ထက်မြက်ခဲ့ ကြသည်။ ယင်းမှာ မြန်မာ့လူနေမှုစနစ်၏ ခိုင်မာသော ထိန်းချုပ်မှုကြောင့်ဖြစ် သည်။ မြန်မာအမျိုးသမီးငယ်များသည် မည်မျှခေတ်မီသည်ဖြစ်စေ၊ မြန်မာ့ ယဉ်ကျေးမှု ဓလေ့ထုံးစံကို ဖောက်ဖျက်သော အပြုအမူတစ်စုံတစ်ရာအားမကျူးလွန်ကြပါ။ မိန်းမတို့ဣန္ဒြေ ရွှေပေးလို့မရ၊ “မိန်းမကောင်းပန်းပန် တစ်ပွင့်တန်” “ခြေတစ်လှမ်း ကုဋေတစ်သန်းဟန်တစ်ခါပြင် ရွှေစင်ဆယ် တင်း” ဟူသည့် မြန်မာစကားပုံများအတိုင်း ကျင့်သုံးနေထိုင်လျက်ရှိကြသည်။ စီးသည့်ရေ ဆည်သည့်ကန်သင်း” ဟူသည့် အတိုင်းလည်း မိသားစု၊ နိုင်ငံတော်၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လျက် ရှိကြသည်။ မြန်မာအမျိုးသမီး မိခင်တိုင်းသည် မိမိတို့၏ ရင်သွေးငယ်များကို လက်ဦး ဆရာပီသစွာ ပြုစုပျိုးထောင် မွမ်းမံပေးလျက် ရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ထိုသို့ မြန်မာအမျိုးသမီးတို့ စွမ်းရည်ထက်မြက်ကြခြင်းမှာ မြန်မာနိုင် ငံ သမိုင်းအဆက်ဆက်က အမျိုးသမီးများ၏ အခန်းကဏ္ဍ မနိမ့်ကျခဲ့သော `\u003cspan\u003eကြောင့် ဖြစ်သည်။ မြန်မာအမျိုးသမီးတို့သည် အမျိုးသားများနှင့် အခွင့်အရေး ညီမျှစွာရရှိခဲ့ကြသည်။ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှု ထုံးတမ်းစဉ်လာ၊ ဥပဒေ၊ ဓမ္မသတ် များတွင် မြန်မာအမျိုးသမီးတို့သည် တန်းတူညီမျှ ခံစားခွင့်ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ထူးချွန်ထက်မြက်သော မြန်မာအမျိုးသမီးကလေးများ ပေါ်ထွန်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ မြန်မာအမျိုးသမီးတို့သည် ထူးကဲမွန်မြတ်သော ကျင့်ဝတ်များဖြစ်သည့် မိခင်ဝတ္တရား၊ မယားဝတ္တရားတို့ကို ကျေပွန် စွာ ထမ်းဆောင်ရင်း သာယာချမ်းမြေ့သော မိသားစုဘဝကို တည်ဆောက်နိုင် ခဲ့ကြသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ယနေ့ အချိန်တွင်ကား မြန်မာအမျိုးသမီးများသည် ပြည်ထောင်စု ကြံ့ခိုင်ရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးရေးအသင်း၊ ကြက်ခြေနီအသင်း၊ မိခင်နှင့် ကလေးစောင့် ရှောက်ရေးအသင်း၊ မြန်မာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ အမျိုးသမီးရေးရာကော်မတီ စသည့် အဖွဲ့ အစည်းအမျိုးမျိုးတွင် အင်တိုက်အားတိုက် ပါဝင်လှုပ်ရှားဆောင်ရွက် လျက်ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။ မြန်မာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ အမျိုးသမီးရေးရာကော်မတီ သည် ပညာရေးကဏ္ဍ၊ စီးပွားရေးကဏ္ဍ၊ ယဉ်ကျေးမှုကဏ္ဍ၊ အမျိုးသမီးများ အား အကြမ်းဖက်မှုမှကာကွယ်ရေးကဏ္ဍ၊ ငယ်ရွယ်သူအမျိုးသမီးများ စောင့် ရှောက်ရေးကဏ္ဍ၊ အမျိုးသမီးများဘဝ ပြန်လည်ထူထောင်ရေးကဏ္ဍ စသည် ဖြင့် ခွဲခြားထားပြီး မြန်မာနိုင်ငံ မိခင်နှင့်ကလေး စောင့်ရှောက်ရေးအသင်း၊ မြန်မာအမျိုးသမီး စီးပွားရေး စွမ်းဆောင်ရှင်များအသင်း၊ မြန်မာနိုင်ငံအမျိုးသမီးအားကစားအဖွဲ့ချုပ်၊ မြန်မာနိုင်ငံ အမျိုးသမီးဆရာဝန်များ အသင်း တို့ဖြင့်ပူးပေါင်းကာ မြန်မာအမျိုးသမီးတို့၏ အခက်အခဲပြဿနာ၊ တိုးတက် ထူးချွန်အောင်မြင်ရေး၊ ကျန်းမာရေး၊ ပညာရေးတို့ကို ကူညီဖြည့်ဆည်း ဆောင် ရွက်လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ပညာရေးကဏ္ဍတွင် အိမ်ရှင်မများအား “ဘဝတွက်တာ”သင်တန်းများ ပေးခြင်း၊ ကျန်းမာရေးအသိပညာ သင်တန်းများပေးခြင်း၊ အသုံးလုံးသင်တန်း များ ဖွင့်လှစ်ခြင်း၊ အိမ်တွင်းမှု သက်မွေးပညာ သင်တန်းများဖွင့်လှစ်ခြင်း၊ စီးပွားရေးကဏ္ဍတွင် လုပ်ငန်းသစ် မတည်ငွေများထုတ်ပေးခြင်း၊ အတိုးမဲ့ ငွေချေးခြင်း၊ စိုက်ပျိုးငွေ ထုတ်ချေးခြင်း၊ အလုပ်ရှာဖွေပေးခြင်း၊ လူမှုရေးကဏ္ဍ တွင် သွေးလှူဒါန်းခြင်း၊ သံဃဆေးရုံ၊ သီလရှင်စာသင်တိုက်များအတွက် ဈေးပွဲတော်များ ကျင်းပလှူဒါန်းခြင်း၊ အမျိုးသမီးများ စောင့်ရှောက်ရေး အသင်းအဖွဲ့များသို့ ငွေကြေးလှူဒါန်းခြင်း၊ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း၊ မူလတန်းကျောင်း၊ ကျေးရွာဆေးပေးခန်းတို့တွင် ရေတွင်း၊ ရေကန်၊ ရေစုပ်စက် လှူဒါန်းခြင်း စသည်ဖြင့် ထူးခြားသော စွမ်းဆောင်မှုများကို ပြုလုပ်ဆောင် ရွက်လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ယနေ့ မြန်မာအမျိုးသမီးတို့သည် ကမ္ဘာ့အားကစားလောကသို့ပင် ခြေစွမ်းလက်စွမ်းပြ၍ ဝင်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ပါသည်။ ၂၀၀၂ ခုနှစ်တွင် ဗီယက်နမ် ဆီးဂိမ်း၌ ငွေတံဆိပ်ဆုရရှိခဲ့ကြသည်။ ၂၀၀၅ ခုနှစ်တွင် အာရှခြေစစ်ပွဲ အောင် မြင်ထားပြီး ၂၀၀၄ ခုနှစ်က ပထမအကြိမ် အာဆီယံအမျိုးသမီး ချန်ပီယံရှစ် ပြိုင်ပွဲတွင် ဗိုလ်စွဲခဲ့ကြသည်။ မြန်မာနိုင်ငံမှ လက်ရွေးစင်တင်းနစ်မယ် ချစ်စု ရည်သည် နိုင်ငံတကာပွဲ ၁၂ ပွဲကစားခဲ့ပြီး ရွှေတံဆိပ် ၆ ခု ဆွတ်ခူးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ၂၀၀၆ ခုနှစ် အာရှယူ - ၁၄ အုပ်စုအဆင့် ချန်ပီယံရှစ်တင်းနစ် ပြိုင်ပွဲတွင် မြန်မာအမျိုးသမီးတင်းနစ်မယ်များ ဗိုလ်စွဲခဲ့ကြသည်။ ၂၀၀၅ ခုနှစ်၊ ဖိလစ်ပိုင်ဆီးဂိမ်းတွင် မြန်မာအမျိုးသမီးလက်ဝှေ့အဖွဲ့ တို့ အောင်မြင်မှု ရရှိခဲ့ ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              နိုင်ငံတော် တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းများ၊ နိုင်ငံတော်ဖွံ့ ဖြိုးတိုးတက် ရေး လုပ်ငန်းများ၊ နိုင်ငံတော်စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများ စသည့် အမျိုးမျိုးသောလုပ်ငန်းဆောင်တာများတွင် မြန်မာအမျိုးသမီးတို့ နောက်ချန်မနေရစ်ဘဲ အင်တိုက်အားတိုက် ပါဝင်လုပ်ဆောင်နေကြသည်ကို ထင်ရှားစွာတွေ့ရ သည်။ မြန်မာအမျိုးသမီးတို့၏ စွမ်းရည်ကား “လယ်ပြင်မှာ ဆင်သွား သကဲ့သို့” တည်း။ အနောက်တိုင်းယဉ်ကျေးမှုသည် ယနေ့ထက်တိုင် မြန်မာ အမျိုးသမီးများကို မဖုံးလွှမ်းနိုင်ပါ။ ယဉ်ကျေးသော မျိုးနွယ်မှ ဆင်းသက် လာသော မြန်မာအမျိုးသမီးတို့သည်ကား မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာ တည်းဟူသော ဗြဟ္မစိုရ်တရားလေးပါးကို လက်ကိုင်ထား၍ မြင့်မြတ်သော နှလုံးသားဖြင့် သမိုင်းတင်ခံနိုင်သော စွမ်းအားရှင်တို့ပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             သို့ဖြစ်ပေရာ မြန်မာအမျိုးသမီးတို့၏ စိတ်ဓာတ်၊ စည်းကမ်း၊ ပညာနှင့် ဂုဏ်ကျက်သရေ အရပ်ရပ်ကို ဖော်ဆောင်ပေးသော “မြန်မာအမျိုးသမီးများနေ့” .. အား ကမ္ဘာတည်သရွေ့၊ မြန်မာတည်သရွေ့ တည်တံ့ခိုင်မာအောင် မြန်မာ အမျိုးသမီးများကိုယ်တိုင် ထူးချွန်ထက်မြက် မြင့်မားသော စွမ်းဆောင်ရည် - အားဖြင့် ကြိုးစားထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သွားကြရမည် ဖြစ်ပေသည်။ ဂုဏ်ယူ ဝင့်ကြွားဖွယ်ရာ အထိမ်းအမှတ် နေ့ထူးနေ့မြတ်အဖြစ်လည်း နှစ်စဉ် ဝမ်း မြောက်စွာ ကြိုဆိုလက်ခံ ဂုဏ်ပြုဆင်နွှဲကြရမည် ဖြစ်ပေတော့သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565540466837,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d7579864-43aa-4538-9665-2aa0747e0d34.jpg?v=1730207629"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-ပြိုင်ပွဲ၀င်အထိမ်းအမှတ်နေ့စာစီစာကုံးများ","title":"ပြိုင်ပွဲဝင်အထိမ်းအမှတ်နေ့စာစီစာကုံးများ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eကမ္ဘာလူဦးရေနေ့ ဇူလိုင်လ ၁၁ ရက်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eWorld Population Day 11 July \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eလူတိုင်း မျိုးဆက်ပွား ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ စောင့်ရှောက်မှုရှိရမည်။\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e                       ကမ္ဘာနိုင်ငံအသီးသီးသည် ကမ္ဘာ့လူဦးရေအထိမ်းအမှတ် အခမ်းအနား များကို လူဦးရေ ဆိုင်ရာ ပြဿနာများနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု ဆက်သွယ်မှုအပေါ် ပိုမိုသဘောပေါက်လာစေရန် ဟူသည့် ဦးတည်ချက်ဖြင့် နှစ်စဉ် ဇူလိုင် ၁၁ရက်နေ့ ရောက်တိုင်း ကျင်းပလာခဲ့ကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      ယနေ့ကမ္ဘာကြီး၏ လူဦးရေသည် တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်များပြားလျက် ရှိနေပါသည်။ ၁၉၈၇ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၁၁ ရက်နေ့တွင် ကမ္ဘာ့လူဦးရေသည် ၅ဘီလီယံ ရှိခဲ့ပြီး ၁၉၉၉ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၁၂ ရက်နေ့တွင် ၆ ဘီလီယံအထိ တစ်မုဟုတ် ချင်းတိုးပွားလာခဲ့သည်။ နေ့စဉ် ကမ္ဘာ့ လူဦးရေစစ်တမ်းများအရ ၂၀၀၉ ခုနှစ် ဇွန်လ၁ရက်နေ့တွင် ကမ္ဘာ့လူဦးရေသည် ၆ဒသမ ၇ ဘီလီယံကျော်ရှိနေပြီ ဖြစ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                တိုးပွားလာသော လူဦးရေကို ထိန်းချုပ်ရန် အတွက် ကုလသမဂ္ဂ လက်အောက်ခံအဖွဲ့ အစည်းတစ်ခုအဖြစ် ကုလသမဂ္ဂလူဦးရေ ရန်ပုံငွေအဖွဲ့ UNFPA ကို ၁၉၆၇ ခုနှစ်တွင် စတင်ဖွဲ့စည်းခဲ့ပါ သည်။ ကုလသမဂ္ဂအဖွဲ့ကြီးမှ ကြီးမှူး၍ ၁၉၇၄ ခုနှစ်တွင် ပထမအကြိမ် လူဦးရေညီလာခံကို ကျင်းပခဲ့ပါ သည်။ ထောက်ခံအားပေးမှုများဖြင့် ကမ္ဘာပေါ်တွင် လူဦးရေသန်းပေါင်း ၅ဝဝဝ ပြည့်ခဲ့သောနေ့ ၁၉၈၇ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၁၁ ရက်နေ့ကို ကမ္ဘာ့လူဦးရေနေ့အဖြစ် သတ်မှတ်ကာ ကုလသမဂ္ဂ၏ လှုပ်ရှားမှုတစ်ရပ်အဖြစ် နှစ်စဉ် ကျင်းပလျက်ရှိပါသည်။ ကုလသမဂ္ဂ လူဦးရေ ရန်ပုံငွေအဖွဲ့ အနေဖြင့် နိုင်ငံတကာ အစိုးရအဖွဲ့များ ပြည်တွင်းပြည်ပ အလှူရှင်များနှင့် ပူးပေါင်း၍ လူဦးရေ ထိန်းညှိခြင်းဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေးပညာပေး ခြင်း၊ တိုးပွားလာသည့် လူဦးရေအတွက် စားဝတ်နေရေး၊ ကျန်းမာရေးနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ထိန်းသိမ်းရေး ကိစ္စရပ်များ အချိုးကျဖြစ်စေရန် ဆောင်ရွက်ပေးခြင်း တို့ကို ဖော်ဆောင်လျက်ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကုလသမဂ္ဂ လူဦးရေ ရန်ပုံငွေအဖွဲ့ မှ လူဦးရေဆိုင်ရာ ပညာရှင်များ၏ စစ်တမ်းအရ စက္ကန့်တိုင်း လူသုံးယောက် တိုးပွားနေပြီး တစ်နေ့လျှင် လူဦးရေ ၂၅၅ဝဝဝ နှုန်းဖြင့် တစ်နှစ်လျှင် လူဦးရေ ၉၄ သန်း တိုးပွားလျက်ရှိသည်ဟု ခန့်မှန်း . တွက်ချက်ထားပါသည်။ လက်ရှိ လူဦးရေတို့ နှုန်းအတိုင်းတိုးလာမည်ဆိုလျှင် သို့မဟုတ် အငတ်ဘေး၊ စစ်ဘေး၊ ရောဂါဘေးနှင့် သဘာဝ ဘေးအန္တရာယ်များ ဝင်ရောက်ဒုက္ခမပေးခဲ့ပါက ၂ဝ၃ဝ ပြည့်နှစ်သို့ရောက်ရှိချိန်တွင် ကမ္ဘာ့လူဦးရေမှာ ၈ ဒသမ ၃ ဘီလီယံအထိ ရှိလာနိုင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              လူဦးရေသာ အဆမတန်တိုးပွားနေသော်လည်း အကန့်အသတ်ဖြင့် တည်ရှိသော ရေ၊ မြေ၊ တောတောင်စသည့် သဘာဝ သယံဇာတများကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းရန် နည်းပညာဖြင့် မစွမ်းဆောင်နိုင်သေးပါ။ လူတစ်ဦးစီအတွက် အခြေခံလိုအပ်ချက်များဖြစ်သည့် စားနပ်ရိက္ခာ မလုံလောက်ခြင်း၊ လေကောင်း လေသန့်ရှူရှိုက်ရန် ခက်ခဲခြင်း၊ ရေကောင်းရေသန့် သောက်သုံးရန် ခက်ခဲခြင်းစ သော စိန်ခေါ်မှုများ ရှိလာနိုင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ယနေ့ကမ္ဘာကြီး၏ စီးပွားရေးကို လေ့လာကြည့်မည်ဆိုပါက ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး၏ စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှုန်းသည် ၂၀၀၇ ခုနှစ်တွင် ငါးရာခိုင်နှုန်းရှိ နေရာက ၂၀၀၈ တွင် ၂ဒသမ ၅ ရာခိုင်နှုန်းသို့ ကျဆင်းခဲ့ပြီး ကမ္ဘာ့ဘဏ်မှ စီးပွားရေး ကျွမ်းကျင်သူများ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ၂၀၀၉ခုနှစ်တွင် ၀ ဒသမ ၉ ရာခိုင်နှုန်း အထိ ကျဆင်းလာခဲ့သည်ဟု ဆိုပါသည်။ ကမ္ဘာ့ စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှုန်း တစ်ရာခိုင်နှုန်းကျတိုင်း ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူ အရေအတွက် သန်း၂ဝ တိုးနေပါသည်။ လက်ရှိ ကမ္ဘာပေါ်တွင် လူဦးရေသန်းပေါင်း ၁၀၀၀ ကျော်သည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှု ဒဏ်ကို အလွန်အမင်း ခံစားနေကြရပေသည်။ ၁၉၉ဝ ပြည့်နှစ် ဝန်းကျင်မှစပြီး ဆင်းရဲသူ အချိုးအားဖြင့် အနည်းငယ်ကျဆင်းသွားသော်လည်း အရေအတွက် အနေဖြင့် တိုးတက်လျက်ရှိ နေပေသေးသည်။ ဤသို့စီးပွားရေးကျဆင်းနေမှုသည်ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံများကို ဆင်းရဲမွဲတေမှု လျှော့ချရန် ကြိုးပမ်းနေသော ကုလသမဂ္ဂ ထောင်စုနှစ် ရည်မှန်းချက်များကို အဟန့်အတားဖြစ်စေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ၂၀၀၈ ခုနှစ်တွင် အမေရိကန်နိုင်ငံမှ ကျင့်သုံးသော စားသုံးသူ ယဉ်ကျေးမှု Culture of Consumerusm \u003cspan\u003e၏ ဆိုးကျိုးအရ စတော့ရှယ်ယာ စျေးများ ထိုးကျ သွားပြီး ပြည်တွင်း စီးပွားရေး အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပါသည်။ စက်မှုဇုန် ထုတ်လုပ်မှု ကဏ္ဍအချို့ ရပ်ဆိုင်းလိုက်ရသည့်အတွက် အလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်း များ ကျဆင်းကာ ပြည်သူများ၏ တစ်ဦးချင်းဝင်ငွေများလည်း ကျဆင်းခဲ့သည်။ တစ်ကမ္ဘာလုံး လွှမ်းခြုံဆက်စပ်နေမှုများအရ အမေရိကန်နိုင်ငံမှ စတင်ဖြစ်ပွားခဲ့\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော ကမ္ဘာ့ငွေရေးကြေးရေး အကျပ်အတည်းကို ကမ္ဘာ့နိုင်ငံများတွင်လည်း အထိုက်အလျောက် သက်ရောက်ခံစားခဲ့ကြရပါသည်။ ထိုပြဿနာသည် ကမ္ဘာ့ မိသားစုဝင်များ၏ဘဝများကို အနည်းနှင့်အများ ယိုင်နဲ့သွားစေခဲ့ပါသည်။ စီးပွားရေးကျဆင်းမှု၏ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာအဖြစ် အာဟာရချို့တဲ့ခြင်း၊ ကျန်းမာရေး အသုံးစရိတ်လျှော့ချခြင်းကြောင့် ရောဂါဘယ ထူပြောခြင်း၊ ပညာသင် အခွင့်အလမ်းများ လက်လွတ် ဆုံးရှုံးခံရခြင်း စသည်တို့ကို ရင်ဆိုင်နေရ ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ထိုအခြေအနေသည် မိသားစုဘဝများ၏ ကျန်းမာရေး တိုးတက်မြင့်မားရေး အပါအဝင် ဆင်းရဲမွဲတေမှု လျှော့ချရေး ဆောင်ရွက်ချက်များကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ပါ သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် UNFPA \u003cspan\u003eအမှုဆောင် ညွှန်ကြားရေးမှူးက ၂၀၀၉ မတ်လ ၃ဝ ရက်နေ့တွင် ကျင်းပသော ကုလသမဂ္ဂလူဦးရေနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု ကော်မရှင် အခမ်းအနား မိန့်ခွန်းပြောကြားရာ၌ “ကမ္ဘာ့ဘဏ္ဍာရေး ပြဿနာ မပြီးသရွေ့ လူသန်းပေါင်း၂ဝဝကို ဆင်းရဲတွင်းသို့ ပြန်လည် တွန်းပို့လျက်ရှိပြီး လူမှုဘဝဖူလုံရေး နှင့် ထောင်စုနှစ် ရည်မှန်းချက်များ ပြည့်မီရေး ဆောင်ရွက်အား ထုတ်နေမှုများတွင် နောက်ပြန်ဆွဲခေါ်နေမည်ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်၍ ၁၉၉၄ ခုနှစ် လူဦးရေနှင့် ဖွံ့ဖြိုးမှု ညီလာခံက ချမှတ်ခဲ့သောလုပ်ငန်းစဉ်များကို နှစ်ဆတိုးလုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာ့ဆင်းရဲသူအများဆုံး ကြုံတွေ့ နေရသော အကျပ်အတည်းကာလတွင် အပြင်းထန်ဆုံး ထိခိုက်ခံရသည့် အမျိုးသမီးများနှင့် ပျိုရွယ်သူများအတွက် ရင်းနှီး မြှုပ်နှံမှုတိုးမြှင့်ဆောင်ရွက်ရန် ပိုမို အရေးကြီးသည်ဟု ထည့်သွင်းမိန့်ကြားခဲ့ပါ သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထို့ပြင် ယခုအချိန်အခါသည် ၂၀၁၅ ခုနှစ် လူတိုင်းမျိုးဆက်ပွား ကျန်းမာရေး ဆိုင်ရာ စောင့်ရှောက်မှုရှိရမည်။ Universal reproductive health care for all by \u003cspan\u003e2015 ဟူသော ရည်မှန်းချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဆောင်ရွက်ရမည့်အချိန်ကာလလည်း ဖြစ်ပါသည်။ သို့ဖြစ်၍ ၂၀၀၉ ဇူလိုင် ၁၁ရက်နေ့တွင် ကျရောက် သာ ကမ္ဘာ့လူဦးရေနေ့ အထိမ်းအမှတ်ဆောင်ပုဒ်ကို “ကမ္ဘာ့စီးပွားအခက် ကာလ မျိုးဆက်ပွားကျန်းမာရေး အလေးထားကြ” ဟု ချမှတ်ထားပါသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              မျိုးဆက်ပွား ကျန်းမာရေးဆိုသည်မှာ အနာရောဂါ မသန်စွမ်းမှုများ ကင်းရှင်းပြီး ကိုယ်စိတ်နှစ်ဖြာ ကျန်းမာရွှင်လန်းစွာ မျိုးဆက်ပွားမှု အပါအဝင် လူမှုဘဝဖြစ်စဉ်များတွင် အောင်မြင်မှု သုခအဝဝ ခံစားရခြင်းဟု ကမ္ဘာ့ကျန်းမာရေး အဖွဲ့ က အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုထားပါသည်။ အရည်အသွေး ပြည့်ဝသော မျိုးဆက်ပွား ကျန်မာရေးတွင် မိသားစုစီမံကိန်းခေါ် လူဦးရေကန့်သတ်မှု အစီအစဉ်များ၊ သားဆက်ခြား စီမံကိန်းများ မျိုးဆက်ပွား ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ ပညာပေးခြင်း အစီအစဉ်များသည်လည်း အဓိကအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်လျက်ရှိပါသည်။ ၁၉၆၈ခုနှစ် လူ့အခွင့်အရေး သတ်မှတ်ချက်များအရ မိသားစုဦးရေကို စိတ်ကြိုက်သတ်မှတ် ပိုင်ခွင့်ရှိကာ မွေးဖွားလာသော ကလေးများ၏ ပညာရေး၊ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေး ကိစ္စများကို စိတ်ကြိုက်ဆောင်ရွက်နိုင်သည် ဟု အသိအမှတ်ပြုထားပြီး ကမ္ဘာနှင့် အဝန်း လက်ခံကျင့်သုံးခဲ့ပါသည်။ သို့သော် နှစ်စဉ် အဆမတန် တိုးပွားလာသော လူဦးရေများကြောင့် ၁၉၈၄ ခုနှစ်တွင် မက္ကဆီကို နိုင်ငံ၌ ကျင်းပသည့် စတုတ္ထ အကြိမ် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ကမ္ဘာ့လူဦးရေ ကွန်ဖရင့်တွင် မိသားစု စီမံကိန်းများဖြင့် လူဦးရေ ကန့်သတ်မှု ဆောင်ရွက်သင့်ကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ ထို့ပြင် ယခု ၂၁ ရာစုတွင် နည်းပညာများ တိုးတက်လာကာ မိမိတို့၏ မိသားစုဘဝများကို လည်း လူမှုရေးနှင့်စီးပွားရေး သဟဇာတ ကျကျ ဟန်ချက်ညီညီ ထိန်းညှိထားနိုင်သော ကျစ်လျစ်အောင်မြင်သည့် မိသားစုများအဖြစ် “မိသားစု စီမံကိန်း” များ သတ်မှတ်လာကြသည်ကို တွေ့ရှိရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 မိသားစု စီမံကိန်းများဖြင့် ဆောင်ရွက်ခြင်းသည် မလိုလားအပ်သော သန္ဓေဆောင်မှုကို ဟန့်တားပေးပြီး သားပျက်ကျခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်စေသော မိခင်သေဆုံးမှုကိုလည်း လျှော့ချပေးသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီး အတွက် သာမက မွေးကင်းစကလေး ကျန်းမာ ရေးအတွက်ပါ အကျိုးပြုလျက်ရှိ သည့်အပြင် မီးဖွားနေစဉ် မိခင်သေဆုံးခြင်း၊ ကလေးအသေမွေးဖွားခြင်း၊ မသန်မစွမ်း ကလေးမွေးဖွားခြင်းကို လျော့ချစေပြီး မိခင်နှင့်ကလေးအတွက်ပါ ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်စေပါသည်။ မျိုးပွား အင်္ဂါလမ်းကြောင်း ရောဂါကူးစက်မှုများကိုလည်း ဟန့်တားပေးပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 မိသားစု စီမံကိန်း ချမှတ်ထားသော မျိုးဆက်ပွား ကျန်းမာရေးတွင်သားဆက်ခြားခြင်းသည် အရေးပါသော နည်းလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ လူသား တစ်ယောက်၏ စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ်ရှိ ခြင်း၊ ကျန်းမာရေး အသိပညာရှိခြင်းနှင့် သားဆက်ခြား ဗဟုသုတရှိခြင်းတို့အပေါ် မူတည်သည်။ သားဆက်ခြားခြင်း ပညာပေးအစီအစဉ်တွင် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး နှစ်ဦးစလုံးနှင့် သက်ဆိုင်ပါသည်။ သားဆက်ခြားခြင်းဖြင့် မိသားစုဦးရေ နည်းလာကာ ကလေးများ၏ ဘက်စုံမပြတ် ပညာသင်ကြားရေးတွင် အာရုံစိုက်ဆောင်ရွက်နိုင်ခြင်း၊ မိသားစုရေး ရာများကို ပိုမိုအလေးထား ဆောင်ရွက်နိုင်ခြင်း၊ ကောင်းမွန်အဆင့်မြင့်ဘဝ တိုးတက်မှုစီမံချက် များကို စနစ်တကျ သတ်မှတ် အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခြင်း၊ စီးပွားရေးရာများ၊ လူမှုရေးရာများ စွမ်းဆောင်နိုင်ခြင်းဖြင့် ဆင်းရဲမှုသံသရာမှ လွတ်ကင်းကာ ကျန်းမာရေးဖွံ့ဖြိုးသည့် ဉာဏ်ရည်မီကလေးများ မွေးဖွားခြင်းဖြင့် မိသားစုနှင့် နိုင်ငံအတွက် အကျိုးပြုမည့် အနာဂတ်မျိုးဆက်သစ်များကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကုလသမဂ္ဂ လူဦးရေ ရန်ပုံငွေ အဖွဲ့ကြီးမှ မိမိတို့နိုင်ငံ၏ ဒေသအလျောက် လူဦးရေ လွန်ကဲမှု မရှိစေရန် ကူညီဆောင်ရွက်လျက်ရှိရာ အောင်မြင်မှုအနေဖြင့် ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံများတွင် ခေတ်မီ မိသားစု စီမံကိန်းစနစ်များကို လက်ခံကျင့်သုံးသည့် ဦးရေပမာဏသည် ၁၉၆၀ ပြည့်နှစ်တွင် လက်ထပ်ပြီး ဦးရေ ၁ဝ ရာခိုင်နှုန်းမှ ယနေ့ အချိန်တွင် ၅၅ ရာခိုင်နှုန်းအထိ တိုးတက်လာသည့်ကို တွေ့ရပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကလေးမွေးဖွားမှုနှုန်း အမြင့်ဆုံးဟု သတ်မှတ်ထားသည့် အာဖရိကနိုင်ငံ များတွင် လူဦးရေတိုးနှုန်း၏ လေးပုံတစ်ပုံ၊ အာရှနှင့် လက်တင်အမေရိကတွင် သုံးပုံ တစ်ပုံကျ ဆင်းလာခဲ့ပါသည်။ မိသားစု စီမံကိန်းအောင်မြင်ရေးသည် ကုဋေပေါင်းများစွာသော အမျိုးသားများနှင့် အမျိုးသမီးများ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များ ပေါ်တွင် မူတည်နေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              မြန်မာနိုင်ငံသည် သဘာဝသယံဇာတ အရင်းအမြစ်များ ပေါကြွယ်ဝသည့် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ ဖြစ်ပါသည်။ အကျယ်အဝန်း စတုရန်းမိုင်းပေါင်း ၂၆၁၂၇၇ ဒသမ ၈၄၈တွင် ၂၀၀၆ ခုနှစ်ခန့်မှန်း လူဦးရေ စာရင်းများအရ လူဦးရေ ၅၆ ဒသမ ၅သန်း မှီတင်းနေထိုင်ကြပါသည်။ လူဦးရေ၏ ၇၀ရာခိုင်နှုန်းမှာ ကျေးလက်နေပြည်သူ များဖြစ်၍ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ မြို့ပြနေပြည်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ နှစ်စဉ်လူဦးရေ တိုးပွားနှုန်းမှာ ၂ဒသမ ၀၂ ရာခိုင်နှုန်းဖြစ်ပြီး လူဦးရေသိပ်သည်းမှုအရ ရန်ကုန်မြို့ နယ်နိမိတ်အတွင်း တစ်စတုရန်း ကီလိုမီတာတွင် လူ ၃၉၀ ခန့်ရှိ၍ နိုင်ငံ အနောက်ဘက်ပိုင်းကျသော ချင်းပြည်နယ်တွင်မူ တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာတွင်လူ၁ဝ ဦးခန့်သာ နေထိုင်သောကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံ၏ လူဦးရေနှင့် နယ်မြေကျယ်ပြန့်မှု အချိုးအစားမျှတကာ လူဦးရေကျပ်တည်းမှု မရှိသည်ကို တွေ့ရပါသည်။ ထို့ပြင် မြန်မာနိုင်ငံ၌ စိုက်ပျိုးမြေဧက ၄၁ သန်း ရှိရာ ၂၆ သန်းသာ စိုက်ပျိုးရသေး၍ အနာဂတ်တွင် တိုးပွားလာမည့် လူဦးရေ၏ စားဝတ်နေရေးအတွက် လုံးဝပူပန်ရန် မလိုပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              မြန်မာနိုင်ငံသည် ကမ္ဘာ့ကုလသမဂ္ဂအဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာ့ အရေးသည် မြန်မာ့အရေးဖြစ်သည်အားလျော်စွာ ကုလသမဂ္ဂကြီး၏ရည်မှန်းချက် များ၊ ဦးတည်ချက်များနှင့် လုပ်ငန်းစဉ်များကိုလည်း အလေးထားပါဝင် ဆောင်ရွက် နေပါသည်။ ထို့အတူ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ လူဦးရေနှင့် ဖွံ့ဖြိုးမှုညီလာခံ၏ ရှေ့လုပ်ငန်းစဉ်များနှင့် ထောင်စုနှစ်ရည်မှန်းချက်များ၏ ပန်းတိုင်တစ်ခု ဖြစ်သော လူတိုင်းမျိုးဆက်ပွား ကျန်းမာရေး ရရှိနိုင်ရေး ပန်းတိုင်ကို ရည်မှန်းပြီး မျိုးဆက်ပွား ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ ဝန်ဆောင်မှုများကို ကမ္ဘာ့နိုင်ငံများနှင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပူးပေါင်းဆောင် ရွက်လျှက်ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             မြန်မာနိုင်ငံ၏အမျိုးသားကျန်းမာရေး မူဝါဒတွင် ကျန်းမာရေး အဆင့်မြင့်မား ရေးနှင့် အခြေခံ ကျန်းမာရေး စောင့်ရှောက်မှုဆိုင်ရာ မျိုးဆက်ပွား ကျန်းမာရေး တိုးတက်ကောင်းမွန်အောင် အထူး ဂရုစိုက်အားဖြည့် ဆောင်ရွက်မည့် မျိုးဆက်ပွား ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ ငါးနှစ်တာ မဟာဗျူဟာ စီမံကိန်း ၂၀၀၄- ၂၀၀၈ကို ရေးဆွဲချ qosmolou zen UNFPA, WHO, UNDP, UNICEF, WFP \u003cspan\u003e69:08 လက်တွေ့ အကောင်အထည်ဖော် ပူးပေါင်ဆောင်ရွက်ခဲ့ပါသည်။ ထို့ပြင် ပျိုရွယ်သူ မျိုးဆက်များ ကျန်းမာရေးသည်လည်း အလေးထား ဖြေရှင်းရမည့် နယ်ပယ်သစ် တစ်ခု ဖြစ်လာရာ လူငယ်ထုအတွင်း မျိုးဆက်ပွား ကျန်းမာရေးပညာပေးခြင်း၊ လိင်မှတစ်ဆင့် ကူးစက်တတ်သော ရောဂါများနှင့် ပတ်သက်ပြီး အသိပညာ ပေးခြင်း၊ အကြံပေးခြင်း၊ ဘဝတွက်တာ ကျွမ်းကျင်စရာများကို ထည့်သွင်း သင်ကြားခြင်းများအား အစိုးရမဟုတ်သော အဖွဲ့ အစည်းများနှင့် သက်ဆိုင် ရာ အစိုးရဌာနများ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လျက်လည်း ရှိပါသည်။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              မြန်မာနိုင်ငံသူ နိုင်ငံသားတို့သည်လည်း ကမ္ဘာသူ ကမ္ဘာသား ပီသစွာ ကုလသမဂ္ဂ အဖွဲ့ကြီးနှင့် လက်တွဲဆောင်ရွက်ရင်း ကမ္ဘာ့လူဦးရေနေ့၏ မွန်မြတ်သော ရည်မှန်းချက်များကို ဖြည့်ဆည်း ဆောင်ရွက်လျက်ရှိပါသည်။ လူဦးရေတိုးပွားမှု အရေးသည် အမိနိုင်ငံအတွက် ပြဿနာမဟုတ်သော်လည်း သယံဇာတ အရင်းအမြစ်များ ရှားပါးသည့်နိုင်ငံများအတွက်မူ တိုးပွားလာမည့် အနာဂတ်လူသားများအတွက် ကမ္ဘာသူကမ္ဘာသားအားလုံး ပူးပေါင်းဖြေရှင်းမှသာ သက်သာ ဖေမည်။ အနာဂတ်လူဦးရေကို ထိန်းသိမ်းပေးခြင်းအားဖြင့် ကမ္ဘာမြေကြီး၏ တည်မြဲမှု သက်တမ်းကိုလည်း ထိန်းသိမ်းပေးရာရောက်ပါသည်။ လူဦးရေ ထိန်းညှိရေးတွင် အရေးပါနေသည့် မျိုးဆက်ပွား ကျန်းမာရေးကို အလေးထားကာ အနာဂတ်အတွက် အကျိုးပြုသည့် ကျန်းမာဖွံ့ဖြိုးဉာဏ်ရည်တိုးသော အနာဂတ် စွမ်းအားရှင်များ မွေးထုတ်ပြုစုပေးခြင်းအားဖြင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ပြီး ဆင်းရဲမွဲတေမှုများ ကင်းဝေးသည့် သာယာလှပသော အနာဂတ် ကမ္ဘာကြီး ဖြစ်တည်ခိုင်မြဲလာလိမ့် မည်ဟု ယုံကြည်မိပါသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565540794517,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f76a848c-ead6-42a2-b360-dde07428b91d.jpg?v=1730207679"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-တစ်ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာအထိမ်းအမှတ်နေ့ဂုဏ်ပြုစာစီစာကုံးများ","title":"တစ်ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာအထိမ်းအမှတ်နေ့ဂုဏ်ပြုစာစီစာကုံးများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eကာကွယ်တားဆီး မူးယစ်မီး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  မူးယစ်ဆေးဝါးသည် “မီး” ဖြစ်သည်။ မူးယစ်မီး၏ အန္တရာယ်ကား ကြီးမားလွန်းလှသောကြောင့် တစ်ကမ္ဘာလုံး၏ ရန်သူတော်အဖြစ် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံ အသီးသီးက ကာကွယ်တားဆီးလျက်ရှိသည်။ ထို့အတူ မြန်မာနိုင်ငံသည် လည်း မူးယစ်ဆေးဝါးပပျောက်ရေးလုပ်ငန်းများကို ပြည်သူနှင့် တပ်မတော် လက်တွဲကာ အမျိုးသားရေးတာဝန်အဖြစ်သတ်မှတ်ဆောင်ရွက်လျက်ရှိပါ သည်။ မူးယစ်ဆေးဝါးပြဿနာသည် ကမ္ဘာနှင့်အဝန်း ဖြစ်ပေါ်နေသည့် ပြဿနာဖြစ်ခြင်းကြောင့် လူသားအားလုံးက ဝိုင်းဝန်းပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်ကြ ရမည်ဖြစ်သည်။ တစ်နိုင်ငံနှင့်တစ်နိုင်ငံ၊ ဒေသတစ်ခုနှင့် တစ်ခု အပြန်အလှန် နားလည်မှုရှိရှိဖြင့် အကျိုးတူပူပေါင်းဆောင်ရွက်မှသာ ယင်းပြဿနာကို ဖြေရှင်း နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မြန်မာနိုင်ငံအနေဖြင့် မူးယစ်ဆေးဝါး တားဆီးကာကွယ်ရေးကို အမျိုး သားရေးတာဝန်တစ်ရပ်အဖြစ် အလေးအနက် ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်လျက်ရှိ သကဲ့သို့ နိုင်ငံတကာနှင့်လည်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လျက် ရှိပါသည်။ အိမ်နီး ချင်းနိုင်ငံများနှင့် အလှည့်ကျ အစည်းအဝေးများ ကျင်းပခြင်း၊ နှစ်နိုင်ငံ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေး သဘောတူစာချုပ်များ လက်မှတ်ရေးထိုးခြင်း၊ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံ များနှင့် ပူးပေါင်းပြီး အကောင်အထည်ဖော် ဆောင်ရွက်ခြင်း၊ မူးယစ်ဆေးဝါးနှင့် ပတ်သက်သော အစည်းအဝေးများကို အိမ်ရှင်နိုင်ငံအဖြစ် လက်ခံကျင်းပပေးခြင်း စသည့်လုပ်ငန်းများကို ဆောင်ရွက်လျက်ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    မူးယစ်ဆေးဝါးပပျောက်ရေးအတွက် နိုင်ငံတကာနှင့် လက်တွဲ ဆောင်ရွက်လျက်ရှိရာ ၂၀၀၅ ခုနှစ် မေလ ၁၉ ရက်နေ့တွင် ဒုတိယအကြိမ် အာဆီယံနှင့် တရုတ် မူးယစ်ဆေးဝါးပူးပေါင်းတိုက်ဖျက်ရေး နိုင်ငံတကာ ညီလာခံနှင့် နားလည်မှု စာချွန်လွှာ လက်မှတ်ရေးထိုးထားသည့် ခြောက် နိုင်ငံ မူးယစ်ဆေးဝါး ပူးပေါင်းထိန်းချုပ်ရေး အဆင့်မြင့်အရာရှိများ အစည်း အဝေးကို ကမ္ဘောဒီးယားနိုင်ငံ ဆီယမ်ရ်မြို့၌ ကျင်းပခဲ့ရာ မြန်မာနိုင်ငံမှ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ တက်ရောက်ခဲ့သည်။ ထိုအစည်းအဝေးတွင် ဒေသခွဲ အတွင်း လုပ်ငန်းစီမံကိန်းများဖြစ်သည့် MOU(၆)နိုင်ငံတို့အားပေါင်းစည်း ၍ ဒေသခွဲအတွင်း မူးယစ်ကင်းမဲ့ဇုန် ဖြစ်လာစေရန် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက် လျက် UNODC ၏ နည်းပညာဖွံ့ဖြိုးမှု အလှူရှင်နိုင်ငံများ၏ ပံ့ပိုးမှု MOU နိုင်ငံများနှင့် ဆက်လက်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတို့ကို ဆွေးနွေးညှိ နှိုင်းခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   တရားမဝင် မူးယစ်ဆေးဝါး ထုတ်လုပ်မှု တိုက်ဖျက်ရာတွင် မြန်မာ၊ တရုတ်နှင့် ထိုင်းနိုင်ငံတို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လျက်ရှိသည့်နည်းတူ နိုင်ငံ အတွင်းရှိ တိုင်းရင်းသား ပြည်သူအားလုံးကလည်း အမျိုးသားရေးတာဝန် အဖြစ် ခံယူပြီး ကိုင်ပိုင်စွမ်းအားများဖြင့် ဝိုင်းဝန်းကူညီနှိမ်နင်း တိုက်ဖျက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသွားရမည်ဖြစ်သည်။ . မြန်မာနိုင်ငံ နယ်စပ်ဒေသနေ ညီအစ်ကို တိုင်းရင်းသားများသည် နယ် ချဲ့တို့၏ဆိုးမွေဖြစ်သော ဘိန်းစိုက်ပျိုးခြင်းလုပ်ငန်းကို ဆက်ခံရရှိခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံတော် အေးချမ်းသာယာရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးရေးကောင်စီဥက္ကဋ္ဌ တပ်မတော် ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ် ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး သန်းရွှေသည် နယ်စပ် ဒေသများတွင် ဘိန်းစိုက်ပျိုးမှုပပျောက်ရေးနှင့် စပ်လျဉ်း၍ နယ်စပ်ဒေသ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးလုပ်ငန်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ နယ်စပ်ဒေသနှင့် တိုင်း ရင်းသားလူမျိုးများ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရေးနှင့် ဘိန်းစိုက်ပျိုးမှု ပပျောက်စေပြီး သမ္မာအာဇီဝလုပ်ငန်းများ ထူထောင်လုပ်ကိုင်စေရန်ဖြစ်ကြောင်း”ဟု လမ်းညွှန်ခဲ့ ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                       ထို့ကြောင့် နိုင်ငံတော်သည် တိုင်းရင်းသား ညီအစ်ကိုများထံတွင် ရှိနေသော နယ်ချဲ့ ဆိုးမွေကို ပပျောက်စေပြီး အခြားသောသမ္မာအာဇီဝလုပ်ငန်း များ လုပ်ကိုင်နိုင်စေရန် စီမံဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      မျက်မှောက်ကာလတွင် နိုင်ငံအသီးသီးရင်ဆိုင်နေရသော ပြဿနာများ အနက် သက်ဆိုင်ရာနိုင်ငံ၏ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေး၊ အနာဂတ်ဖွံ့ ဖြိုးတိုးတက် ရေးတို့ကိုအန္တရာယ်ပြုနေသော မူးယစ်ဆေးဝါးအလွဲသုံးမှုနှင့် တရားမဝင်ရောင်း ဝယ်မှုပြဿနာပင်ဖြစ်ပေသည်။ ယင်းပြဿနာသည် ဖွံ့ဖြိုးပြီး ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံ အားလုံး ရင်ဆိုင်နေရသော ပြဿနာတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ကိုလိုနီစနစ်၏ အမွေဆိုးအဖြစ် ဘိန်းစိုက်ပျိုးမှု အမြစ်တွယ်ခဲ့သည့် မြန်မာနိုင်ငံသည် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ မူးယစ်ဆေးဝါး အလွဲသုံးမှုနှင့်တရား မဝင်ရောင်းဝယ်မှု တိုက်ဖျက်ရေးနေ့ကို နိုင်ငံရေး အနှစ်သာရရှိရှိဖြင့် ကျင်းပ ပေးခဲ့ပါသည်။ အကြောင်းမှာ အပြည်ပြည် မူးယစ်ဆေးဝါး အလွဲသုံးမှုနှင့် တရားမဝင်ရောင်းဝယ်မှု တိုက်ဖျက်ရေးနေ့ဖြစ်သော ဇွန်လ ၂၆ ရက် နေ့တွင် မြန်မာနိုင်ငံတွင်း ဖမ်းဆီးရမိထားသည့် မူးယစ်ဆေးဝါးများအား မီးရှို့ဖျက်ဆီး ပစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၂၀၀၂၊ ဇွန်လ ၂၆ ရက်နေ့တွင် ၁၆ ကြိမ်မြောက် မီးရှို့ ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖျက်ဆီးရာတွင် ဘိန်း၊ ဘိန်းဖြူ၊ ဆေးခြောက်၊ စိတ် ကြွရူးသွပ်ဆေးပြား၊ အက်ဖီဒရင်းဆေးပြား၊ အက်ဖီဒရင်းဆေးမှုန့်များ ပါဝင် ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ယခုအခါ နယ်စပ်နေ တိုင်းရင်းသားပြည်သူများသည် မူးယစ်ဆေး များ၏ဆိုးကျိုးများကို သိရှိကာ နိုင်ငံတော်၏ စေတနာကို နားလည်သဘော ပေါက်လာကြသဖြင့် ဘိန်းမျိုးစေ့များ အပ်နှံခြင်း၊ ဘိန်းသီးခြောက်များ အပ်နှံ ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်လာကြသည်။ နိုင်ငံတော်ကလည်း ဒေသခံပြည်သူများ ဘိန်းအစားထိုးသီးနှံများ စိုက်ပျိုးနိုင်ရေးအတွက် ဒေသနှင့် ကိုက်ညီမည့် သီးနှံမျိုးစေ့များကို ဖြန့်ဝေပေးလျက် ရှိပါသည်။ ရှမ်းပြည်နယ်တစ်ဝှမ်းတွင် မူးယစ်ဗဟို၏ အစီအစဉ်ဖြင့် ဘိန်းစိုက်ပျိုးမှု တားဆီးရေးစီမံချက်ကို ရေးဆွဲပြီး ဘိန်းအစားထိုးသီးနှံခုနစ်မျိုးကို မြေဧက နှစ်သောင်းကျော်တွင် စိုက်ပျိုးနိုင်ရန် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ စီမံချက်အတွက် လိုအပ်ငွေများကိုလည်း ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မြန်မာနိုင်ငံမှာ ဘိန်းအစားထိုး ဖွံ့ဖြိုးမှုလုပ်ငန်းများ အောင်မြင်စွာဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့ရာ လွန်ခဲ့သော ရှစ်နှစ်ကထက် ဘိန်းထုတ်လုပ်မှု ၈၀ ရာခိုင် နှုန်းအထိ ကျဆင်းခဲ့ကြောင်း အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ ၂၀၀၅ ခုနှစ် မူးယစ် ဆေးဝါးနှင့်စပ်လျဉ်းသော အစီရင်ခံစာတွင် တင်ပြထားကြောင်း သိရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      နိုင်ငံတော်တွင် မူးယစ်ဆေးဝါး ပပျောက်ရေးလုပ်ငန်းများကို အလေး ထား ဆောင်ရွက်လျက်ရှိရာ မူးယစ်ဆေးဝါးနှင့် စိတ်ကို ပြောင်းလဲစေသော ဆေးဝါးများ အန္တရာယ်တားဆီးကာကွယ်ရေးဗဟိုအဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းပြီး မဟာဗျူ ဟာ (၂)ရပ်၊ နည်းဗျူဟာ (၃)ရပ် ချမှတ်ဆောင်ရွက်လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာနိုင်ငံတွင် မူးယစ်ဆေးဝါး တိုက်ဖျက်ရေးပပျောက်ရေး စီမံကိန်း ကို ၁၉၉၉ ခုနှစ်မှစ၍ ၂၀၁၄ ခုနှစ်အထိ ငါးနှစ်စီမံကိန်း (၃) ခု ချမှတ် ဆောင်ရွက်လျက်ရှိသည်။ ထို ၁၅ နှစ် မူးယစ်ဆေးဝါးပပျောက်ရေး စီမံကိန်းတွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပထမ (၅)နှစ် - (၁၉၉၉\/ ၂ဝဝဝ မှ ၂ဝဝ၃\/ ၂၀၀၄ အထိ) -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၆ မြို့နယ် `၁။ ရှမ်းပြည်နယ်မြောက်ပိုင်း (၉) မြို့နယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ ရှမ်းပြည်နယ်တောင်ပိုင်း (၆) မြို့နယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၃။ ရှမ်းပြည်နယ်အရှေ့ပိုင်း (၁) မြို့နယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒုတိယ (၅)နှစ်- (၂၀၀၄\/ ၂၀၀၅ မှ ၂ဝဝ၈\/ ၂၀၀၉ အထိ) -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂၂ မြို့နယ် ၁။ ရှမ်းပြည်နယ်မြောက်ပိုင်း (၉) မြို့နယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ ရှမ်းပြည်နယ်တောင်ပိုင်း (၃) မြို့နယ် ၃။ ရှမ်းပြည်နယ်အရှေ့ပိုင်း (၆) မြို့နယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၄။ ကချင်ပြည်နယ် (၄) မြို့နယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတတိယ (၅)နှစ်- (၂၀၀၉\/ ၂၀၁၀ မှ ၂၀၁၃\/၂၀၁၄ အထိ) -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၉ မြို့နယ် ၁။ ရှမ်းပြည်နယ်တောင်ပိုင်း (၅) မြို့နယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ ကယားပြည်နယ် (၂) မြို့နယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၃။ ချင်းပြည်နယ် (၂) မြို့နယ်တို့ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသတ်မှတ်ထားသည်။ ယင်းစီမံကိန်း အကောင်အထည်ဖော်ရန်အတွက် လျာ ထားငွေမှာ အမေရိကန်ဒေါ်လာ သန်း (၁၅၀) ခန့် ဖြစ်သည်ဟု သိရပါ သည်။ ထိုစီမံကိန်းကြီးနှင့်အတူ ဘိန်းအစားထိုးသီးနှံစိုက်ပျိုးရေး၊ နယ်စပ်ဒေသနှင့် တိုင်းရင်းသားလူမျိုးများ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးလုပ်ငန်းများကိုပါ တွဲဖက် ဆောင်ရွက်လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မြန်မာနိုင်ငံ၏ မူးယစ်ဆေးဝါးတိုက်ဖျက်ရေး ကြိုးပမ်းမှုများမှာ ထူးခြား စွာ အောင်မြင်လျက်ရှိသည်။ ယခင်က တပ်မတော်စစ်ကြောင်းများဖြင့် ရှင်း လင်းဖြိုခွင်းခဲ့ရသောအဖြစ်မှသည် ယခု ဘိန်းစိုက်တောင်သူများ ကိုယ်တိုင် ဘိန်းစိုက်ပျိုးခြင်းကို စွန့်လွှတ်လာကြသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ခဲ့သည်။ ဘိန်းမျိုးစေ့များကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့ကြရာ မြန်မာနိုင်ငံအတွင်း ဘိန်းဖြူဖမ်းဆီးရမှု ပမာဏသည်ပင် လျော့နည်းကျဆင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               သို့သော် မူးယစ်ဆေးဝါးဟုဆိုရာ၌ ဘိန်းနှင့် ဘိန်းဖြူမျှသာမကပါ၊ စိတ်ကြွရူးသွပ်ဆေးပြားများသည်လည်း ယနေ့လူငယ်ထုကို နှောင့်ယှက်ဖျက် ဆီးသော လောင်မီးမျိုးပင်ဖြစ်ပေသည်။ ထိုစိတ်ကြွရူးသွပ်ဆေးပြားများ ထုတ် လုပ်သည့် အဓိက ကုန်ကြမ်းဖြစ်သော ဓာတုဗေဒပစ္စည်းများမှာ မြန်မာနိုင်ငံ တွင် ထုတ်လုပ်ခြင်းမရှိပါ။ နိုင်ငံအချို့တို့မှ နည်းမျိုးစုံဖြင့် ဝင်ရောက်လာ ခြင်းဖြစ်ပြီး မသမာသူ လောဘသမားများက စိတ်ကြွရူးသွပ် ဆေးပြားများ ထုတ်လုပ်ကာ ပြည်တွင်းပြည်ပ နှစ်ရပ်စလုံးတွင် ဖြန့်ဖြူးနေခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မြန်မာနိုင်ငံတွင် စိတ်ကြွရူးသွပ်ဆေးပြားများ တိုက်ဖျက်ရေးနှင့် ပတ် သက်၍ ကျန်းမာရေးဝန်ကြီးဌာနသည် ၂၀၀၂ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၅ ရက်နေ့ တွင် အမိန့်ကြော်ငြာစာအမှတ် (၁\/၂၀၀၂)၊ ဇွန်လ ၂၁ ရက်နေ့တွင် (၂\/ ၂၀၀၂ တို့ကို) ထုတ်ပြန်ပြီး စိတ်ကိုပြောင်းလဲစေသော ဆေးဝါးများအား ထိန်း ချုပ်သော ဓာတုဗေဒပစ္စည်းများအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြန်မာနိုင်ငံတွင် ဘိန်းစိုက်ပျိုးမှု စတင်ခဲ့ခြင်းသည် ကိုလိုနီနယ်ချဲ့ တို့၏ ဆိုးမွေကြောင့်ဖြစ်သည်။ လွတ်လပ်ရေးရပြီးနောက်ပိုင်းတွင် နယ်ချဲ့၏ သွေးခွဲအုပ်ချုပ်ရေးစနစ်ကြောင့် ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုများ ပေါ်ပေါက်ကာ ဘိန်းစိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်မှုပြဿနာများ ယှဉ်တွဲဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။ ၁၉၈၈ ခုနှစ်နောက်ပိုင်းတွင် နိုင်ငံတော်၊ ပြည်သူနှင့် တပ်မတော်တို့ လက်တွဲ၍ အမျိုးသား ပြန်လည်စည်းလုံးညီညွတ်ရေးကို ထူထောင်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုမှ နယ်စပ်ဒေသနှင့် တိုင်းရင်းသားလူမျိုးများ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးကို အလေးထားဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ နိုင်ငံတော်၏ စစ်မှန်သောစေတနာနှင့် မှန်ကန် သော လုပ်ဆောင်မှုများကြောင့် သောင်းကျန်းသူအဖွဲ့ ၁၉ ဖွဲ့ သည် ဥပဒေ ဘောင်၏အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မြန်မာနိုင်ငံတွင် မူးယစ်ဆေးဝါး တိုက်ဖျက်ရေးလုပ်ငန်းများကို မိုးဟိန်း စစ်ဆင်ရေး (၁)မှ (၁၂)အထိလည်းကောင်း၊ ငရဲပန်း စစ်ဆင်ရေး (၁)မှ (၈) အထိလည်းကောင်း၊ တောင်ရန်ရှင်းစစ်ဆင်ရေး (၁)မှ (၄)အထိ လည်းကောင်း၊တောင်ထိပ်ပန်း စစ်ဆင်ရေးဖြင့်လည်းကောင်း စစ်ဆင်ရေးများ ဆင်နွှဲ၍ တပ် မတော်သားများ၏ အသက်သွေးချွေးမြောက်မြားစွာ စွန့်လွှတ်တိုက်ဖျက်ခဲ့ကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ယခုအခါ နိုင်ငံတော် တည်ငြိမ်အေးချမ်းလာသည်နှင့်အမျှ နယ်စွန် နယ်ဖျား ဝေလံခေါင်းပါးသောဒေသများပါ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာပြီး နိုင်ငံတော်၊ ပြည်သူနှင့် တပ်မတော်တို့၏ လက်တွဲကြိုးပမ်းမှုဖြင့် မူးယစ်ဆေးဝါး ကင်းစင် ပပျောက်ရေးလုပ်ငန်းများ တိုးတက်အောင်မြင်လျက် ရှိပေသည်။ ထိုသို့ မူးယစ်ဆေးဝါး တားဆီးကာကွယ်ပပျောက်ရေး ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်မှု လုပ်ငန်းများ သည် ကမ္ဘာ့ကုလသမဂ္ဂမှ သတ်မှတ်ထားသော အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ မူးယစ် ဆေးဝါး အလွဲသုံးမှုနှင့် တရားမဝင်ရောင်းဝယ်မှု တိုက်ဖျက်ရေးနေ့ကို ထောက် ခံဂုဏ်ပြုလျက် ရှိနေပေသည်။ မြန်မာနိုင်ငံ၏ ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်မှုများသည် နိုင်ငံတကာမှ ငြင်းဆို၍ မရနိုင်သော သက်သေသာဓကများစွာ အခိုင်အမာ မှတ်တိုင်စိုက်ထူနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ လူငယ်ထုတစ်ရပ်လုံးက ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ကြိုဆိုလက်တွဲ တိုက်ပွဲဝင် အောင်ပွဲဆင်သွားရမည်မဟုတ်ပါလား။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565546791061,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_0b4f0b2b-b680-4047-bc13-6793ad9ebd78.jpg?v=1730207716"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-စကားပုံစာစီစာကုံးများ","title":"စကားပုံစာစီစာကုံးများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eလက်ဦးဆရာ မည်ထိုက်စွာ ပုဗ္ဗာစရိယ မိနှင့်ဖ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 လောကတွင် “လူ”ဟူ၍ ဖြစ်လာသည်နှင့် ပထမဦးဆုံး ခိုလှုံရသော ရင်ငွေ့မှာ မိခင်ဖြစ်ပြီး ပထမဦးဆုံး အားကိုးရသော အရိပ်မှာ ဖခင်ဖြစ်ပါ သည်။ လူတစ်ယောက် ချမ်းမြေ့သာယာမှုရရှိနိုင်ရန် နွေးထွေးသောရင်ခွင် လိုအပ်သကဲ့သို့ အရိပ်အာဝါသကောင်းရှိရန်လည်း လိုအပ်ပါသည်။ ထို အရာတို့ကို ပေးစွမ်းနိုင်သူများကား မာတာပိတု တည်းဟူသော မိဘနှစ်ပါး ပင် ဖြစ်ပေသည်။ မိဘတို့သည် သားသမီးတို့၏ လက်ဦးဆရာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် “လက်ဦးဆရာ၊ မည်ထိုက်စွာ ဗုဗ္ဗာစရိယ မိနှင့်ဖ ́ဟူ၍ ဆိုရိုး စကားရှိခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ဖဝါးလက်နှစ်လုံး ပခုံးလက်နှစ်သစ်အရွယ်မှစ၍ လူဖြစ်အောင် မွေးကျွေးသွန်သင်လာခဲ့ရသော မိဘ၏ ကျေးဇူးတရားကား နှိုင်းဆပြစရာ မရှိအောင် ကြီးမားလွန်းလှပေသောကြောင့် မိဘကျေးဇူး၊ မြင်းမိုရ်ဦး” ဟူ၍ မြင်းမိုရ်တောင်ကြီးနှင့် ပမာပြုကာ တင်စားကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဂေါတမ မြတ်စွာဘုရားရှင်သည်ပင် တာဝတိံသာနတ်ပြည်ရှိ မိခင်နတ်သားကို တရား ဦး ဟောတော်မူကာ မိခင်နို့ဖိုး အကျေဆပ်တော်မူခဲ့၏။ လူသာမန်တို့အဖို့ကား ဆိုဖွယ်မရှိတော့။ နို့တစ်လုံးဖိုးကိုမျှပင် မကျေနိုင်ပါက လူဖြစ်သည် အထိ ပြုစုကျွေးမွေးစောင့်ရှောက် သွန်သင်ဆုံးမ ညွှန်ပြအားပေးခဲ့သော ကျေးဇူးကို မည်သို့ ကျေအောင် ဆပ်နိုင်ကြပါမည်နည်း။ “ကျေးဇူးကြီးလှ မိနှင့်ဖ ́ပါတကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကလေးဘဝ စကားစတတ်ဖို့၊ အစားစစားဖို့၊ ပညာစသင်ဖို့ဟူသော အားလုံးသော အစများကို မိဘတို့ကသာ စတင်သင်ပြပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချိုမိုင်မိုင်အက၊ တူတူရေဝါး ကစားနည်းမှသည် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ဝပ်တွားမှုမှအစ မိခင်က သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ မိခင်ရင်ခွင်၌ ငုတ်တုတ်ထိုင်ရင်း ရွှေယုန်နှင့် ရွှေကျား သက်ငယ်ရိတ်သွား၊ ယုန်နှင့် လိပ်အပြေး ပြိုင်၊ မျောက်နှင့် အညာမိသော မိကျောင်း၊ နှာစေးနေသော ယုန်ကလေး နှင့် ခြင်္သေ့မင်း ပုံပြင်တို့ကို နားထောင်ကာ လောကနီတိပညာကို စတင် သင်ကြားခဲ့ကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                        ဖခင်ချမှတ်သော စည်းကမ်းတို့ကို လူမမည်ဘဝ၌ အကြောက် တရားဖြင့် လိုက်နာခဲ့ကြရာမှ အရွယ်ရောက်လာချိန်တွင် အသိတရားဖြင့် ကျင့်သုံးနိုင်စေသည်။ ဖခင်ကား တားမြစ်ခြင်း၊ ကန့်သတ်ခြင်း၊ ချမှတ် ခြင်း၊ ရွေးချယ်ပေးခြင်းဟူသော တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်လျက် သား သမီးတို့၏ ဘဝကို မြေတောင်မြှောက်ပေးသူ ဥယျာဉ်မှူးပေတည်း။ မိခင် သည် ပျိုးပင်ငယ်တို့ ပေါက်ရောက်ရှင်သန်ရာ ဥယျာဉ်ခြံမြေတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဖခင်သည် ပေါင်းသင်ရေလောင်း မြေသြဇာကောင်းတို့ ရှာဖွေပြုစုသူ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 မိဘတို့၏ မေတ္တာမှာ စုန်ရေ၏သဘောအတိုင်းဖြစ်သည်။ တစ်ဖက် သတ်စီးဆင်းနေသော မိဘမေတ္တာ စုန်ရေတွင် သားသမီးတို့ လိုက်ပါစီးမျောခဲ့ကြရသည်။ စုန်ရေစီးကြောင်းထဲတွင် အပူအပင်ကင်းစွာ ပျော်ပျော် ရွှင်ရွှင် ကူးခတ်ခဲ့ကြရသည်။ တစ်ချိန်တွင် ပြန်လည်ဆန်တက်မည်ဟု\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတော်တန်ရုံ မတွေးမိခဲ့ကြပါ။ တဖြည်းဖြည်း လူလားမြောက်၍ မိမိကိုယ် တိုင် ရေစုန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသောအချိန်ကျမှပင် မိဘမေတ္တာကို ပိုမိုနားလည်ခံစားတတ်လာကြပြီး ကိုယ်ချင်းစာနာတတ်လာခဲ့ကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    ဖခင်ကို သတ်မိသော အဇာတသတ်မင်း၏အဖြစ်မျိုးကား အလွန် ဆိုးဝါးလှတော့သည်။ မိမိရင်သွေးရလာခါမှ အဖ၏ မေတ္တာကို စာနာတတ် လာသော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားခဲ့သည့်အဖြစ် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လည်း ငရဲမှာ ခံစားရလေသည်။ မိဘမေတ္တာကို သိတတ်နားလည်စွာ အမိအဖကို လုပ်ကျွေးပြုစုခဲ့သော သုဝဏ္ဏသာမမူကား မြားဆိပ်သင့်ရာမှ အသက်ချမ်းသာရခဲ့ဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ထို့ကြောင့် ကိုယ်တိုင် စုန်ရေဘဝသို့ မရောက်မီ စုန်ရေ၏သဘော ကို သိပြီး ဆန်တက်ခွင့်ရှိသလောက် ဆန်တက်ကြရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်သည့်မိဘမျိုးကမှ ကျေးဇူးစားရကောင်းနိုး မမျှော်ကိုးတတ်ကြပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ကျေးဇူးကို ရည်မျှော်၍ မလှော်ခတ်ခဲ့ကြပါ။ သားသမီးတို့၏ ကျေးဇူး သိတတ်မှုကို ရရှိသည့်အခါမှာလည်း မျက်ရည်ဝေ့ဝဲ တုန်တုန်ယင်ယင်၊ ကြည်ကြည်နူးနူး၊ ဝမ်းပန်းတနည်း ခံစားတတ်ကြရှာပါသည်။ ထို့ကြောင့် မိဘကျေးဇူးကို ဆပ်နိုင်သမျှ ဆပ်ကြရန် လိုပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မိဘဟူသည် ဘုရားနှင့် တစ်ဂိုဏ်းတည်းရှိသော ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်ပါ သည်။ မိခင်က ကိုးလလွယ် ဆယ်လဖွားရသကဲ့သို့ ဖခင်သည်လည်း “လူ ဖြစ်လာရခြင်းအတွက် အဓိက ဖန်တီးသူ ဖြစ်ပါသည်။ လူသားတစ်ယောက်၏ အသွေးအသားထဲတွင် ဖခင်၏ ဗီဇများနှင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကလာပ်စည်းများ ရှိပါသည်။ ယင်းကလာပ်စည်းများထဲတွင် ဖခင်၏မေတ္တာ ဓာတ်များ စီးဝင်ပါရှိနေမည်မှာ မလွဲပါ။ ထိုမေတ္တာဓာတ်သည် သားသမီး တို့၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးကို နွေးထွေးလုံခြုံစေနိုင်ပါသည်။ မိနှင့်ဖတို့ ၏ မျိုးစေ့များသည် သားသမီးတို့၏ အသွေးအသားတွင် ယှဉ်တွဲနေပါ သည်။ ခွဲခြားဖောက်ထုတ်ပစ်၍ မရနိုင်ပါ။ မိခင်ဟူသည့် ကောင်းကင် ကျယ်ကြီးတွင် ဖခင်သည် လမင်းတစ်ပါးဖြစ်၍ သားသမီးများကမူ တလက်လက်တောက်ပနေသော ကြယ်ပွင့်ကလေးများပင် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ကြယ်ပွင့်ကလေးများသည် လင်းလက်တောက်ပနိုင်စေရန် ကျယ် ပြန့်သော ကောင်းကင်ပြင်ကြီးလိုအပ်သကဲ့သို့ လမင်း၏ အရှိန်အဝါသည် လည်း အရေးပါလှပါသည်။ ထို့အတူ လူငယ်လူရွယ်ကလေးတို့ဘဝ ထက်မြက်ထူးချွန်အောင်မြင်လာရေးမှာလည်း မိခင်၏ အားပေးမှု၊ ဖခင်၏ ပံ့ပိုးမှုတို့ အရေးတကြီး လိုအပ်ပါသည်။ ရေမရှိဘဲနှင့် ကြာမပွင့်နိုင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     လောကတွင် မိမိကို အကောင်းဆုံးလူသားအဖြစ် မြင်တွေ့လိုသူမှာ မိမိ ၏ မိဘနှစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။ မိဘ၏ မေတ္တာ၊ စေတနာကို သားသမီး တိုင်း ခံယူနားလည်တတ်ရန် အရေးကြီးလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတချို့သောမိဘတို့ကား ကြွယ်ဝချမ်းသာကြ၏။ တချို့ သောမိဘ တို့က ဆင်းရဲချို့တဲ့ကြ၏။ တချို့သောမိဘတို့ကား ပညာတတ်ကြီး များ ဖြစ်၏။ တချို့သော မိဘတို့ကား အတန်းပညာမရှိရှာ။ မည်သို့ပင် ဘဝအခြေအနေ ကွဲပြားခြားနားသည်ဖြစ်စေ သားသမီးအပေါ် ထားရှိသော မေတ္တာကား အတူတူပင် ဖြစ်ပါသည်။ အခြေအနေမပေး၍ ပြည့်စုံသော၊ လုံလောက်သော ပံ့ပိုးထောက်ကူမှု မပြုနိုင်ငြား စေတနာကတော့ ရှိကြ သည်ချည်း ဖြစ်သည်။ မိဘက မပေးစွမ်းနိုင်သော၊ မတတ်နိုင်သာနိုင်သော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်းဆိုမှုမျိုးဖြင့် မိဘကို မဖိစီးကြရန်မှာ သားသမီးတိုင်း၏ တာဝန် သိစိတ်ဖြစ်ပါသည်။ မိဘတို့သည် “မကောင်းမြစ်ထာ၊ ကောင်းရာညွှန်လတ်၊ အတတ် သင်စေ၊ ပေးဝေနှီးရင်း၊ ထိမ်းမြားခြင်းလျှင် ဝတ်ငါးအင်၊ ဖခင်မယ်တို့ တာ”ဟု ဆိုသည့်အတိုင်း မိမိတို့၏ တာဝန်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ကျေပွန် အောင် ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြသည်ချည်းပင်။ မိမိ၏ ကိုယ်ကျိုးထက် သားသမီးအကျိုးကို ဦးစားပေးခဲ့ကြသည်ချည်းပင်။ ဘဝပေးအခြေအနေအရ ချွတ်ချော် ခဲ့သည်ဆိုဦး၊ သားသမီးတို့က နားလည်စွာ စာနာသိတတ်ကြရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် “ကျွေးမွေးမပျက်၊ ဆောင်ရွက်စီမံ၊ မွေခံထိုက်စေ၊ လှူမျှဝေ၍၊ စောင့်လေမျိုးနွယ်၊ ဝတ်ငါးသွယ်၊ ကျင့်ဖွယ်သားတို့တာ” ဟူ ၍ သားသမီးတို့၏ ဝတ္တရားငါးမျိုးကို ညွှန်းဆိုထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ မိဘဟူသည် “သားတို့ရုပ်ရည်၊ သီတာမည်သား၊ ရေကြည်ချမ်းမြ၊ တစ် ပေါက်ကျက၊ မိဘတို့ဝမ်း ငြိမ်းစတမ်း” ဟူသည့်အတိုင်း တောင်းဆိုးပလုံး ဆိုးကိုသာ ပစ်ရိုးရှိပြီး သားဆိုးသမီးဆိုးကိုမူ ပစ်ရိုးမရှိသူများ ဖြစ်ပါ သည်။ သို့ဖြစ်ပေရာ မိဘ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအပေါ် သားသမီးတို့က အခွင့်အရေးမယူကြရန် လိုပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  မိဘတို့ သည် စကားကို သင်သည်။ အစားကို သင်သည် ။ ပညာကို သင်စေသည်။ ယဉ်ကျေးအောင် လမ်းညွှန်သည်။ ကျန်းမာအောင်စောင့်ရှောက်သည်။ “ပုခက်လွှဲသောမိခင်၏လက်သည် ကမ္ဘာကို စိုးမိုး နိုင်သည်ဟု ဆိုပါသည်။ မိခင်၏ သွန်သင်ပဲ့ပြင် စောင့်ရှောက်ထောက် ပံ့မှုကြောင့် ကမ္ဘာကျော်ခဲ့ရသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ ရှိပါသည်။ မိခင်၏ ပုံရိပ် သည် သားသမီးတွင် ထင်စမြဲ ဖြစ်သည်။ ဖခင်၏ ခြေရာသည် သား သမီးတို့၏ လမ်းစများပင် ဖြစ်သည်။ မိခင်က အရိပ်ပြခဲ့လျှင် သားသမီး တို့က အကောင်မြင်တတ်ကြရမည်။ ဖခင်က လမ်းပြခဲ့လျှင် သားသမီး တို့က ဖောက်ထွက်သွားတတ်ကြရမည်။ အရာခပ်သိမ်းကိုမူကား နို့သက် ခံနေ၍မဖြစ်၊ လှေကြုံစီးနေ၍ မဖြစ်ပါ။ မိဘက မွေးပေးခဲ့သောဘဝကို မိမိကိုယ်တိုင် ဆက်၍ မွေးမြူတတ်ကြဖို့ လိုပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  မိဘတို့သည် သားသမီးများ မျက်နှာကို ကမ္ဘာတစ်ခုနှယ် မြတ်နိုး တွယ်တာခဲ့ကြသည်။ သားသမီးမျက်နှာကို စာကလေးဆန်စေ့ကောက် သကဲ့သို့ အမြဲမပြတ် စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုနေတတ်သည်။ သားသမီးမျက်နှာ မညှိုးစေရအောင် အစွမ်းကုန် ဖြည့်ဆည်းကြသည်။ သားသမီးတို့မျက်နှာ မငယ်ရအောင် ရုန်းကန်လှုပ်ရှား ကြိုးစားကြသည်။ ထိုသို့ မိမိတို့၏ မျက်နှာ ကို ပန်းကလေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ လှပတင့်တယ်စေရန် မွမ်းမံပြင်ဆင်ခြယ် သပေးခဲ့သော မိဘနှစ်ပါး၏ မျက်နှာများကိုလည်း မိမိတို့က ပြန်၍ကြည့် ကြရမည် ဖြစ်သည်။ သားသမီးမကောင်း မိဘခေါင်းဟု ဆိုစကားရှိသည် ဖြစ်ရာ မိမိတို့ကြောင့် မိဘမျက်နှာမပျက်ရအောင်၊ မညှိုးရအောင်၊ မငယ် ရအောင် သားသမီးတို့က ဆင်ခြင်ကြရမည် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    ငယ်စဉ်ကာလတွင် လက်ဦးဆရာသခင် ဖြစ်ခဲ့ကြသော မိဘနှစ်ပါး ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းအရှက်ရစေရန် မပြုမူဘဲ သားသမီးတို့အတွက် ပီတိဖုံးသော အပျော်မျက်နှာများဖြင့် ဝင့်ကြွားနိုင်စေရန် ကြိုးစားရမည် ဖြစ်သည်။ “ကြွေးဟောင်းကို ဆပ်၍ ကြွေးသစ်ကို ချတတ်ရမည်” မိဘ နှစ်ပါးကို ကျေးဇူးဆပ်လုပ်ကျွေးရင်းဖြင့် ကြွေးဟောင်းကိုဆပ်။ မိမိ၏ သား သမီးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ကျွေးမွေးခြင်းဖြင့် ကြွေးသစ်ကိုချ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဤသည်မှာလောကကြီး၏ ဓမ္မတာပင် ဖြစ်သည်။ လူသားတစ်ယောက်၏ တာဝန်ပင် ဖြစ်သည်။ သားသမီးကောင်းဖြစ်ရန် ကြိုးစားရမည်။ သားသမီးကောင်း ရရန် ကြိုးစားရမည်။ ဘဝဟူသည် သံသရာစက်ဝိုင်းကြီးပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565548560533,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_8366d812-7583-4e1e-b286-b88668a86d48.jpg?v=1730207744"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-ကလေးများအားလုံးအောင်မြင်နိုင်ပါသည်","title":"ကလေးများအားလုံးအောင်မြင်နိုင်ပါသည်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cem\u003e“\u003c\/em\u003e\u003cem\u003eမင်းပြောသလို မင်းဘာလို့ မလုပ်နိုင်တာလဲ” \u003c\/em\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cem\u003e“ဒီမှာ ငါ ညည်းကို စကားပြောနေတယ်၊ ငါ့ကို ကြည့်စမ်း” \u003c\/em\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cem\u003e“ဟဲ့၊ နင့်အခန်းကလည်း ကြွက်သိုက်ကျနေတာပဲ” \u003c\/em\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cem\u003e“မင်းမှာ ဘာရှိတယ်ဆိုတာ မင်း ခုထိ သဘောမပေါက်သေးဘူးလား”\u003c\/em\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cem\u003e“\u003c\/em\u003e\u003cem\u003eကလေးတွေပေါ့၊ သူတို့ အားလုံး သိတယ်လို့ သူတို့ ထင်နေကြတယ်၊ ရှင် သူတို့ ကို ဘာမှပြောလို့ ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”\u003c\/em\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cem\u003e“\u003c\/em\u003e\u003cem\u003eမင်း နေပုံထိုင်ပုံ တွေ ဒီထက်ပိုကောင်းလာအောင် စောင့်လိုက်ဦး”\u003c\/em\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e                      မိဘတစ်ယောက်အနေဖြင့် သင်တို့သည် သင်တို့၏ကလေးမှာ ထူးခြားသော စွမ်းရည်နှင့် ထူးခြားအံ့သြဖွယ်အမူအကျင့်များ ပိုင်ဆိုင်သည့်ဘုရားပေးသောဆုဟူ၍ ခံယူသဘောထားကြ မည်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      သို့သော် လက်တွေ့ ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ကလေးများအားလုံး အတူတူဖြစ်သည်။ သူတို့ သည် သင်တို့အား ပျော်ရွှင်သာယာချမ်းမြေ့မှုများ ပေးနိုင်သကဲ့သို့ အကြီးမားဆုံး စိန်ခေါ်မှုကိုလည်း ပေးကြပါလိမ့်မည်။ အမှန်အားဖြင့် သင့်မိသားစုအတွင်းရှိ ကလေးတိုင်းတွင် ခြားနားသော စိန်ခေါ် မှုရှိကြကြောင်း သင် သတိထားမိနိုင်ပါသည်။ ဤမိသားစုအတွင်း ဤမိဘနှစ်ပါးမှမွေးလာသော ကလေးချင်းတူသည့်တိုင် မည်သို့ခြားနားသော စိန်ခေါ်မှုများရှိနေကြပါသနည်း။ သင့်ကလေးများ သည် အများသူငါနှင့်ဆက်ဆံရာတွင် အဘယ်ကြောင့် သင့်သဘောအတိုင်း အလိုအလျောက်ဖြစ် မလာပါသနည်း။ သူတို့ သင့်ကို တမင်တကာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ပြုနေကြလား။ သင့်ကို အရူးလုပ်ရန် ကြိုးစားနေကြသလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            နှစ်ပေါင်းများစွာကပင် သုတေသနပြုသူများသည် လူတစ်ဦးချင်းစီ၌ရှိသော ထူးခြားမှု များ၏ အကြောင်းရင်းများစွာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ဤကိစ္စသည် အလွန်ရှုပ်ထွေး၍ ပဟေဠိ သဖွယ်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ သုတေသနပညာရှင်များသည် အချို့ သောပင်ကိုစွမ်းရည် ပုံသဏ္ဌာန်များကို ခွဲခြားနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ကွဲပြားသော ပင်ကိုစရိုက် အနည်းဆုံးလေးမျိုးရှိပြီး ခြားနား သောကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနည်းများနှင့် သင်ကြားမှုပုံစံများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ဤအချက်သည် သင်တို့အား အလွန်စိတ်ဒုက္ခပေးနိုင်ပါသည်။ သို့သော် ဤစာအုပ်က သင့်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များပေးပါလိမ့်မည်။ အလုပ်များသော မိဘများအနေဖြင့် မည်မျှ စိတ်ပါ ဝင်စားတက်ကြွသည်ဖြစ်စေကာမူ ဤကိစ္စအတွက် စာအုပ်စာတမ်းများမှ နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ်ရှာဖွေလေ့လာရန် အချိန်မပေးနိုင်ကြပေ။ သူတို့၏အတွေ့ အကြုံများမှသာ တန်ဖိုးရှိသော စိတ်ကူးများကို တူးဖော်အသုံးချကြရပေသည်။ လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ခြားနားမှုတို့ကို သုတေသနပြုသူများကတော့ လူတစ်ဦးတွင် ကိုယ်ပိုင်ပုံစံလိုအပ်ကြောင်း လက်ခံယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သုတေသနပြု သူများ၏တွေ့ရှိချက်များကို လေ့လာရာတွင် သင့်အနေဖြင့် အမျိုးအစားတစ်ခုအတွင်း၌ သင်ကိုယ် တိုင် ကောင်းကောင်း အသားကျခံစားတတ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။ သို့ရာတွင် တကယ်လက်တွေ့ ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ ထိုအယူအဆနားလည်မှုများသည် သင့်အား အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ အားမလို အားမရမှုများ ကြုံတွေ့လာရမည်သာ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကျွန်မသည် ကျွန်မ၏ ပထမစာအုပ်ဖြစ်သော The Way They Learn “သူတို့ သင်ယူရ မည့်နည်းလမ်း”တွင် သုတေသနပုံစံငါးမျိုးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ပါသည်။ ယင်း၌ လူတိုင်းပိုင်ဆိုင် သော မွေးရာပါပင်ကို စွမ်းရည်နှင့်စရိုက်များ ပါဝင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အကယ်၍ ကိုယ်ပိုင်ပုံစံနှင့် ပင်ကိုစရိုက်သည် လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ ပဟေဠိ၌ အထင်ရှားဆုံး အပိုင်းကဏ္ဍအချို့ဖြစ်သည် ဆိုပါလျှင် သူတို့၏ သင်ယူမှုပုံစံများသည် သူတို့အား လှပအောင် အနားကွပ်ပေးသည့်အပိုင်းအစများဖြစ်သည်ဟု ဆိုချင်ပါသည်။ သင်တို့ မည်သို့ခံစားရကြောင်း၊ မည်သည်က သင်တို့အတွက် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်ကြောင်း၊ အပြည့်အဝနားလည်မှုနှင့် ဆက်ဆံရေး ပြေပြစ်မှုအတွက် မည်သည်တို့လိုအပ်ကြောင်း သင်တို့၏ သင်ယူမှုပုံစံများက သင်တို့အား အဆုံး အဖြတ်ပေးလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   ထိုစာအုပ်ထွက်ရှိပြီး မကြာမီပင် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုဝါရှင်တန်မှ အထက်တန်းအဆင့် smpć:05dumpê:0z\u0026amp; LAP (Learning Assitance Program)w\u0026amp;229 326comodsama အစီအစဉ်အတွက် ငွေကြေးအချို့ လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ထိုအစီအစဉ်တွင် ပါဝင်သော ကျောင်းသား များသည် မိမိတို့ကျောင်းအတွင်း၌ အပြင်းအထန် ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့ကြသော်လည်း ပြည့်ဝသော အထူးပညာရေး ရန်ပုံငွေနှင့်လမ်းညွှန်ချက်များကို မရရှိခဲ့ကြပေ။ ထို (၇)တန်း၊ (၈)တန်း၊ (၉)တန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းသူကျောင်းသားများသည် ပညာရေးဆိုင်ရာဘာသာရပ်များစွာတို့၌ အားနည်းခဲ့ကြသော် လည်း လူငယ်အချို့၏ ဆိုးသွမ်းမှုများကိုမူကား အနားသတ်ပေးနိုင်ခဲ့ပေသည်။ ထိုသီးသန့်ကျောင်းသားကလေးများနှင့် အလုပ်လုပ်ရန်အတွက် မစ်(စ်)ထရွိုင်းဟူသည့် ကျောင်းဆရာမ တစ်ယောက်အား အချိန်ပြည့်တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ သူမသည် အထူးလေ့ ကျင့်ထားသော လက်မှတ်ရ ဆရာမတစ်ဦး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ကျွန်မတို့ အတူတကွ တွေ့ဆုံညှိနှိုင်းဆွေးနွေးတိုင်ပင်ပြီး အစီအစဉ်များချမှတ်ခဲ့ကြပါသည်။ ထိုအစီအစဉ်များသည် ကျောင်းတွင်း၌ ကျောင်းသားများ၏ ဆောင်ရွက်လှုပ်ရှားမှုများ အပေါ် အားဖြည့်ကူညီနိုင်ရေးအတွက် အသုံးချရန် ရှာဖွေထားသည့် သင်ယူမှုပုံစံများပင်ဖြစ်သည်။ ထို့အတူ သူတို့ကလေးများ၏ဘဝအောင်မြင်မှုအတွက် အဆင်ပြေစေနိုင်မည့် စွမ်းရည်များကို မြှင့်တင်ပေးရေးလည်း ပါဝင်သည်။ ထိုကျောင်းတွင် ထိုစာအုပ်ကို အစီအစဉ်တွင်ပါသောကျောင်းသားတိုင်း ကူးယူစေပြီး မစ်(စ်)ထရွိုင်းက တရားဝင်(သုတေသနပြုအထောက်အထားများ အရ)နှင့် တရားမဝင်(အတိုချုပ်နှင့် သိပ္ပံနည်းကျမဟုတ်သော တိုင်းတာချက်များဖြင့်) ကျောင်းသား များကို အကဲဖြတ်ပေးနိုင်ခဲ့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               မစ်(စ်)ထရွိုင်းသည် သူ့အလုပ်ကို မမောနိုင်မပန်းနိုင်ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့သည်။ သူ တစ်ဦး တည်းဖြင့် ကျောင်းသား(၈၀)ကျော်ကို ရက်သတ္တခြောက်ပတ်ခန့် ကိုင်တွယ်ထုဆစ်ပေးခဲ့သည်။ စာအုပ်တွင်ပါသော သုတေသနပုံစံ ငါးမျိုးစလုံးဖြင့် ကလေးများအလိုက် လွှမ်းမိုးနိုင်မှုအပေါ် လမ်းညွှန်ကူညီပေးခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် ထိုကျောင်းရှိ ဝန်ထမ်းများနှင့် နာရီအနည်းငယ်ကြာ တွေ့ဆုံ၍ ဆွေးနွေးညွှန်ကြားခဲ့ပြီး စိတ်ဝင်စားသော မိဘများနှင့်လည်း မိဘဆရာအသင်းအစီအစဉ် ၌ တွေ့ဆုံ၍ စကားပြောခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ကျောင်းသားများ၏ တုံ့ပြန်မှုကား အလွန့်အလွန်ကောင်းမွန်လှပေသည်။ သူတို့သည် သူတို့ မည်သို့သင်ယူခဲ့ကြသနည်းဟူသည့် လူကြီးများ၏ မေးခွန်းအတွက် အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူဝမ်း မြောက်ကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့ဆရာမက သူတို့အား နည်းပရိယာယ်အသွယ်သွယ်အသုံးပြု ထုဆစ်ခဲ့ကြောင်း လုံးဝမစဉ်းစားမိနိုင်ကြပေ။ အောင်မြင်မှုဇာတ်လမ်းများစွာရှိသည့်အနက် ဂျိတ် အကြောင်းက အထင်ရှားဆုံးဖြစ်သည်။ ဂျိတ်သည် (၉) တန်းကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျောင်း အုပ်ကြီး ရုံးခန်းတွင် ခြေထောက်တစ်ဖက်၊ ဂျူဗီနိုင်းလ်ခန်းမတွင် ခြေထောက်တစ်ဖက်ရပ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 မစ်(စ်)ထရွိုင်းသည် ဂျိတ်ကို ခေါ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူသည် ဘာသာရပ်တိုင်း၌ ကျရှုံးပြီး အိမ်စာမှန်သမျှ မလုပ်ခဲ့ပေ။ ယင်းမှာ တစ်နှစ်ခွဲခန့်ပင်ရှိလေပြီ။ မစ်(စ်)ထရွိုင်းက “သူက တကယ်တော်တဲ့ကလေးပါ”ဟု ပြောသည်။ “သူက ဉာဏ်ကောင်းတယ်၊ အစွမ်းအစရှိတယ်။ သူ့မှာ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ဟာသဉာဏ်လည်း ရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီအရည်အချင်းတွေက ဂျိတ် ဘာပဲလုပ်လုပ် ရောင်ပြန်ဟပ်မလာတာဘဲ ရှိတယ်”ဟု ကောက်ချက်ချသည်။ ဂျိတ်၏ သင်ယူမှုပုံစံ လွှမ်းမိုးမှုအား ဆန်းစစ်ပြီးသည့်အခါ မစ်(စ်)ထရွိုင်းက သူနှင့် ဆွေးနွေးမှု ပြုလုပ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ပထမတွင် ဂျိတ်၌ သူ၏သင်ယူမှုပုံစံ အကဲဖြတ်ရလဒ်အဖြေများအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု မဖြစ် ပေါ်လာခဲ့ပေ။ မစ်(စ်)ထရွိုင်းက The Way They Learn မိတ္တုစာအုပ်ကိုယူ၍ သူ့ရှေ့စားပွဲပေါ်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါ မင်းစာအုပ်လား ဂျိတ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူမက မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e သူက ပြုံးဖြဲဖြဲလုပ်၍ ခေါင်းရမ်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             “အို၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က စာအုပ်တွေ မဖတ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမစ်(စ်)ထရွိုင်းက ဇွဲမလျှော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “ဒီစာအုပ်က မင်းဟာပါကွ၊ မင်း မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတယ် ဆိုတာ ငါသိပါ တယ်” ဟုပြောလိုက်ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက စိတ်မဝင်စားဟန်ဖြင့် ပခုံးတွန့်၍ စာအုပ်ကို ကောက်ယူကာ ထွက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ရက်အနည်းငယ်ကြာသော် မစ်(စ်)ထရွိုင်းသည် သူ၏ဌာန စာတိုက်ပုံးတွင် အရေးပေါ် သတင်းတစ်ရပ်ကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ဂျိတ်၏ မိခင်က သူမနှင့် တွေ့ဆုံ စကားပြောလိုသည်ဟု ဆိုသည်။ သူမ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြင့် အလိုမကျမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း ဂျိတ်၏ မိခင်ကို ဆွေးနွေးခွင့်ပြုရန်ခေါ်လိုက်သည်။ မစ်(စ်)ထရွိုင်းသည် ဂျိတ် မိခင်နှင့် ထိုနေ့ခင်းတွင် တွေ့ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ဂျိတ်မိခင်သည် မစ်(စ်)ထရွိုင်းနှင့်တွေ့ဆုံချိန်၌ အသက်ပင်ရဲရဲ မရှူဝံ့ရှာပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ၎င်းကစ၍ စကားပြောရာတွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ရှင် ကျွန်မသားကို ဘာလုပ်လိုက်သလဲ၊ ကျွန်မ မသိဘူး”ဟု ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “တစ်နေ့ က သူ ဒီစာအုပ်နဲ့အတူ အိမ်ရောက်လာတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၎င်းက ဂျိတ်၏ “သူတို့သင်ယူ ရမည့်နည်းလမ်း”စာအုပ်ကို ထောင်ပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “သူက ပြောတယ်၊ အမေ၊ ဒီစာအုပ်ကို အမေပြီးအောင်ဖတ်ပါ၊ ဒီစာအုပ်ထဲမှာ ကျွန်တော့်အကြောင်းပါတယ်တဲ့။ ပြီးတော့ သူက သူ့ အဖေနဲ့ ကျွန်မကို မီးဖိုဆောင် စားပွဲမှာ ထိုင်ခိုင်းပြီး ရှင် သူ့ကိုပြောပြလိုက်တဲ့ သင်ယူမှုပုံစံညွှန်ကြားချက် အမျိုးမျိုးကို ရှင်းပြတော့တာပဲ။ အဲဒီအထဲက သူနဲ့လိုက်ဖက်တာတစ်ခုကို ထုတ်ပြတယ်၊ သူ ကျောင်းမှာ လုပ်ခဲ့သမျှအပေါ် တစ်ခါမှ သူ ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားတာ ကျွန်မ မတွေ့ ဖူးဘူး” ( မစ်(စ်)ထရွိုင်းက ပြုံးသည်။ သူမ စကားပြန်မပြောနိုင်မီ ဂျိတ်အမေက ဆက်ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဒီမှာ အကောင်းဆုံးအပိုင်းပေါ့ ၊ မနေ့က ကျွန်မတို့ သူ့ကျောင်းအတွက် လိုတာ လေးတွေဝယ်ဖို့ ဈေးသွားကြတယ်၊ ဂျိတ်က သူ အင်္ဂလိပ်စာ အိမ်စာလုပ်နေတုန်းမို့လို့ သူ့ကို ခဏစောင့်နိုင်မလားလို့ မေးခဲ့တယ်၊ ကျွန်မတော့ တကယ့်ကို ကြက်သေသေသွား တဲ့အထိ အံ့ဩခဲ့ရပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ သူ့ကိုစောင့်ခဲ့ကြတယ်၊ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် လပတ်အိမ်စာတွေကို ပြီးအောင်လုပ်ခဲ့တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ဂျိတ်အမေသည် သူ့ကိုသူ ယိုင်မသွားအောင် ထိန်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးအိမ်၌ မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာပေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565553049749,"sku":"","price":1800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_fa84d3b2-3237-4041-8ae0-96847fea0283.jpg?v=1730207776"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-ကလေးများအတွက်မြန်မာစကားပုံဆိုင်ရာအဆုံးအမများ","title":"ကလေးများအတွက်မြန်မာစကားပုံဆိုင်ရာအဆုံးအမများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eသားသမီးမကောင်း မိဘခေါင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                           လူရယ်လို့ဖြစ်လာရင် ပထမဦးဆုံး ခိုလှုံရတဲ့ရင်ငွေ့ဟာ မိခင်ဖြစ်တယ်။ ပထမဦးဆုံးအားကိုးရတဲ့ အရိပ်ဟာ ဖခင်ဖြစ်တယ်။ လူတစ်ယောက် သာယာ ချမ်းမြေ့နိုင်ဖို့ဆိုတာ နွေးထွေးတဲ့ရင်ခွင်လိုအပ်သလို အရိပ်အာဝါသကောင်းရှိဖို့ လည်း လိုအပ်တယ်ကလေးတို့ရေ။ အဲဒါတွေကို မိနဲ့ဖဆီကသာ ကလေးတို့ ရနိုင် လိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      ကလေးတစ်ယောက် စကားစတတ်ဖို့၊ အစာစစားဖို့၊ ပညာစသင်ဖို့ အား လုံးသော အစတွေကို မိဘက စတင်သင်ပြပေးခဲ့တာမဟုတ်လား ကလေးတို့ရေ။ အဲဒီတော့ မိဘဆိုတာ ကလေးတို့အတွက် လက်ဦးဆရာဖြစ်တာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     မိဘတွေဟာ တားမြစ်ခြင်း၊ ကန့်သတ်ခြင်း၊ ချမှတ်ခြင်း၊ ရွေးချယ်ပေးခြင်း၊ လမ်းညွှန်ခြင်းစတဲ့ ဝတ္တရားတွေကိုလည်း ထမ်းဆောင်တတ်ကြသေးတယ်။ အဲဒီ နေရာမှာ သားသမီးတွေဘက်က နားလည်ထားတတ်ကြဖို့လိုတယ်၊ စေတနာကို မြင်တတ်ဖို့ လိုတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  လူဆိုတာ တဖြည်းဖြည်း အရွယ်ရောက်လာလေလေ ဆန္ဒဆိုတာ ဖွံ့ဖြိုး လာလေလေဖြစ်တယ်။ အရွယ်ကလေးရလာတာနဲ့ မိဘ သားသမီးအကြားမှာ ကွာဟချက်တွေ ဝင်လာတတ်တယ်။ ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်လာတတ်တယ်။ ကလေးတို့ ကို အန်တီမှာချင်ပါတယ်ကွယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                         ဆန္ဒကို ထိန်းချုပ်ကျင့်မွေးကြပါ။ လူတိုင်းမှာ ဆန္ဒဆိုတာ ရှိကြစမြဲဖြစ် ပေမယ့် ကလေးတို့အရွယ်ဟာ ကိုယ်ဆန္ဒရှိတိုင်း အထိန်းအကွပ်မဲ့လုပ်ပစ်လိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးမရှိသေးဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကလေးတို့ဟာ လူလားမမြောက်ကြ သေးလို့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      စကားပုံ ၁၀၀ ဒီအချိန်မှာ မိဘကို ချုပ်ချယ်တတ်သူလို့ မမြင်ရဘူး၊ မိဘရဲ့ လမ်းညွှန်မှု၊ ဩဝါဒတွေကို ဖယ်ရှားဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ဖို့ မကြိုးစားရဘူးနော်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                         ကလေးတို့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေ တိုးတက်မြင့်မားအောင် လေ့ကျင့်ပျိုး ထောင်ရာမှာ မိနဲ့ဖဆိုတဲ့ ရင်ခွင်နဲ့ အရိပ်အောက်မှာလောက် တင့်တယ်လုံခြုံတဲ့ နေရာမရှိပါဘူး ကလေးတို့ရေ။ မိဘရဲ့ အဆုံးအမအောက်မှာ လူလားမြောက်ကြ ပါ။ သားသမီး မလိမ္မာရင် မိဘမှာ တာဝန်ရှိတယ်။ မိဘခေါင်းကြီးရတယ်။ ဒါ ကြောင့် ဆိုကြတာပေါ့။ သားသမီးမကောင်း မိဘခေါင်းဆိုတာလေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    သိပ်အရေးပါတဲ့ စကားပုံလေးမို့ သေသေချာချာနားလည်အောင် ကြိုး စားကြပါကွယ်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565553377429,"sku":"","price":4500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e68bfd55-963c-4ec0-a293-77ebd73ae4e6.jpg?v=1730207806"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-ကလေးတွေအတွက်လက်တွေ့လေ့ကျင့်စာစီစာကုန်းများ","title":"လက်တွေ့လေ့ကျင့်စာစီစာကုန်းများ (မူလတန်းနှင့်မူလတန်းလွန်အဆင့်)","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်တော်၏အကြောင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ကျွန်တော်၏အမည်မှာ မောင်ဇေယျာထွန်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်၏အသက်မှာ (၁၀)နှစ် ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်သည် မန္တလေးမြို့ ချမ်းအေးသာဇံမြို့နယ် အမှတ် (၄) မူလတန်းနှင့် မူလတန်းလွန်ကျောင်းတွင် စတုတ္ထတန်း၌ ပညာသင်ကြားနေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ကျွန်တော်၏ဖေဖေမှာ ဦးဇော်ထွန်းဖြစ်၍ မေမေက ဒေါ်သက်သက်မာဖြစ်ပါသည်။ ဖေဖေက စည်ပင်သာယာရုံးအရာရှိတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မေမေက ပြည်သူ့ဆေးရုံကြီးတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော ဆရာဝန်မတစ်ဦးဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်တို့တွင် မောင်နှမ နှစ်ယောက်သာရှိပြီး ကျွန်တော်၏ညီမလေးက ပထမတန်းတွင် ပညာသင်နေပါသည်။ ကျွန်တော်တို့အိမ်တွင် ဘိုးဘိုးနှင့်ဘွားဘွားတို့လည်း အတူတူနေကြပါသည်။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုသည် မဟာမြိုင်ရပ်ကွက်ရှိ စည်ပင်သာယာအိမ်ရာ တိုက်အမှတ် (၇)တွင် နေထိုင်ကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကျွန်တော်သည် အတန်းတွင်း၌ အဆင့် ၁ မှ ၁၀ အတွင်းရှိသော ကျောင်းသား တစ်ယောက်ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်သည် ထိုအဆင့်မှ မကျစေရန် စာကို အထူးကြိုးစား ပါသည်။ ကျွန်တော်၏ အတန်းပိုင်ဆရာမမှာ ဒေါ်သိန်းသိန်းဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို အလွန်ဂရုစိုက်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကျွန်တော့်တွင် အလွန်ခင်မင်သော သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ရှိပါသည်။ ၎င်းတို့မှာ ချမ်းစိမ့်စိမ့်ချမ်းနှင့် အံ့မခန်းသျှန်တို့ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်တို့သည် အိမ်နီးချင်းများ ဖြစ်ကြပြီး ကစားဖော်၊ စာကျက်ဖော်များလည်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်သည်နံနက်ခင်းတွင် စာကျက်ပါသည်။ ညနေခင်းတွင် ကစားပါသည်။ ညစာစားအပြီးတွင် အိမ်စာများတို့ လုပ်ပါသည်။ ကျောင်းပိတ်အားရက်များတွင် မေမေဝယ်ပေးသော စာအုပ်များကို ဖတ်ပါသည်။ ဖွားဖွားပြောပြသော ပုံပြင်များကိုလည်း နားထောင်မှတ်သားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ကျွန်တော်ကြီးလာလျှင် မေမေ့နည်းတူ ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်ချင်ပါသည်။ ထိုသို့ ဖြစ်လာအောင်လည်း ကျွန်တော်ကြိုးစားပါမည်။ ဖေဖေနှင့်မေမေတို၏ ကျေးဇူးကို ဆပ်ရပါမည်။ ကျွန်တော်သည်မိမိကိုယ်ကို လူတော်လူကောင်း လူလိမ္မာ တစ်ဦးဖြစ်ရန် ကြိုးစားရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 \u003cstrong\u003eမှတ်ချက်အမှာ \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e..........\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ကဲ... စာစီစာကုံးတစ်ပုဒ်ဖြစ်သွားပြီးနော်။ ကလေးတို့ သေသေ အ ချာချာ ဖတ်ကြည့်ပါ။ ဘာခက်သလဲ။ ဘာမှ မခက်ပါဘူးနော်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အစီအစဉ်တကျ ချရေးသားဖို့သာ လိုပါတယ်။ မင်းတို့လေးတွေရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အကြောင်းကို အခုပဲပြောင်းပြီး လက်တွေ့လေ့ကျင့် ရေးသား ကြည့်လိုက်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်ဖတ်ပြီး ဘာထည့်ရေးရင် ကောင်းဦးမလဲ ဆိုတာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်မေးကြည့်ကြပါ။ ရေးပြီးရင် လူကြီးတွေကို ပြုကြည့်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ကလေးတို့အတွက် စိတ်ဝင်စားစရာအကောင်းဆုံး သင်ခန်းစာ ဆိုတာ တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဆက်ပြီးတော့ ရေးထားတဲ့ စာစီစာကုံးတွေကိုလေ့လာပြီး ဒီလိုပဲ လက်တွေ့ လေ့ကျင့်ကြည့်ကြပါ။ ဒီအချိန်ကစပြီး လေ့ကျင့်ထားခဲ့ရင် ကလေးတို့ ကျောင်းသား ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ စာစီစာကုံးဆိုတာ ဘယ်လိုမှ အခက်အခဲမရှိတဲ့ သင်ခန်းစာ တစ်ပုဒ်ဖြစ်လာမှာ သေချာ တယ်လို့ ပြောပါရစေ။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565557342357,"sku":"","price":4950.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_7eb27598-b265-47c0-a590-d72b564a1661.jpg?v=1730207833"},{"product_id":"ဖြိုး၀င်းကိုကို-သမင်လေးဘန်နီ","title":"သမင်လေးဘန်နီ","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565558947989,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_70880c87-6dbd-4182-a342-af17a3fa8ad9.jpg?v=1730207858"},{"product_id":"ဖြိုး၀င်းကိုကို-မာတင်လူသာကင်း","title":"မာတင်လူသာကင်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eကင်း၏ ငယ်ဘဝ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  မာတင်လူသာကင်း (ဂျူနီယာ) ကို ၁၉၂၉ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၁၅ ရက်နေ့တွင် အမေရိကန်တောင်ပိုင်း ဂျော်ဂျီယာပြည်နယ်၊ အတ္တလန်တာမြို့၌ မွေးဖွားခဲ့သည်။ သူ့ကို သူ၏ဖခင်အမည်ဖြစ်သော မိုက်ကယ်ဟုအမည်ပေး ခဲ့သည်။ ၁၉၃၄ ခုနှစ်တွင် ဂျာမနီသို့ ခရီးသွားခဲ့ပြီးသည့်နောက်တွင် သူ၏ ဖခင်သည် သူ၏ရှေ့နာမည်နှင့် သူ့သား၏နာမည်ကို “မာတင်” ဟု ပြောင်း လိုက်သည်။ “မာတင်လူသာ” သည် ၁၅ဝဝ ပြည့်နှစ်များအတွင်း ဂျာမနီတွင် ထင်ရှားသော ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကင်း၏ဖခင် သည် တရားဟောဆရာတစ်ဦးဖြစ်ရာ ယင်းဂျာမနီ ဘာသာရေးခေါင်း ဆောင်ကို လေးစားအားကျသည်။ သူ့သားကိုလည်း တစ်နေ့တွင် အောင်မြင် သော တရားဟောဆရာကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်စေချင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 “ကင်း” ကျောင်းစမတက်ခင်က သူသည် လူဖြူ ကလေးငယ်တစ် ယောက်နှင့် ဆော့ကစားလေ့ရှိသည်။ အသက် ၅ နှစ်အရွယ် ရောက်သော အခါ သူတို့နှစ်ဦးသည် မိမိနှင့်ဆိုင်ရာ ကျောင်းအသီးသီးသို့ တက်ခဲ့ကြ သည်။ လူမည်းကလေးငယ်များမှာ လူဖြူကလေးငယ်များတက်သော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းသို့ တက်ခွင့်မရှိပေ။ လူဖြူ ကလေးငယ်၏မိဘများသည် “ကင်း” အား သူတို့သားနှင့် ဆက်၍ ဆော့ကစားခြင်းမပြုရန် တားမြစ်ခဲ့သည်။ ကင်းသည် ငို၍ အိမ်သို့ပြန်ခဲ့ရသည်။ ကင်း၏ မိဘများက ကင်းအား အမေရိ ကန်ပြည်ထောင်စုတွင်ရှိသော လူမည်းများ၏ ခက်ခဲသောဘဝအကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ ကင်းသည် ထိုအချိန်မှစ၍ လူဖြူအားလုံးကို မုန်းတီးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     ကျောင်းတွင် ကင်းသည် အားကစားဝါသနာပါသည်။ ဘာသာစကား ကိုလည်း စိတ်ဝင်စားသည်။ စာအုပ်များလည်း ဖတ်သည်။ ဉာဏ်အလွန် ထက်သူဖြစ်၍ ဆရာ၊ ဆရာမများက ကင်းကို အတန်းနှစ်ကြိမ်ကျော် တက် ပေးခဲ့သည်။ သူသည် ၉ တန်းနှင့် ၁၁ တန်းကို မတက်လိုက်ရဘဲ အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်တွင် အခြေခံပညာ အထက်တန်း အောင်မြင်ပြီးဆုံးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eတရားဟောဆရာမိသားစုမှ မွေးဖွားလာသော ကင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     ကင်း၏အဖိုး ... သူ့မိခင်၏ အဖေနှင့် ကင်း၏ဖခင်တို့သည် အတ္တလန် တာရှိ လူမည်းများတက်ရသော မောဟောက်စ်ကောလိပ်တွင် ပညာသင် ကြားခဲ့ပြီး အတ္တလန်တာမြို့ အီဘန်နီဇာ Baptist ခရစ်ယာန်ဘုရားရှိခိုးကျောင်းတွင် Baptist တရားဟောဆရာများဖြစ်လာသည်။ ဤအလုပ်အကိုင် သည် အမေရိကန်တောင်ပိုင်းတွင် လူမည်းတစ်ဦးရရှိနိုင်သော အမြင့်ဆုံး အလုပ်အကိုင်ပင် ဖြစ်သည်။ ကင်း၏ဖခင်သည် စီးပွားရေးသမားကောင်း တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အပြင် အတ္တလန်တာရှိ လူမည်းထု၏ အရေးပါသော ခေါင်း ဆောင်တစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ကင်း၏ကလေးဘဝတွင် ဘာသာရေးသည် အလွန်အရေးပါခဲ့သည်။ သူသည် ကျောင်းဆင်းသည်နှင့် ဘုရားရှိခိုးကျောင်းသို့ သွားရပြီး တနင်္ဂနွေ နေ့တိုင်းတွင်လည်း ဘုရားကျောင်းတက်ရပါသည်။ အသက် ၆ နှစ် အရွယ် တွင် သူသည်ဘုရားကျောင်းတွင် ဓမ္မသီချင်းစဆိုရာ သူ့အမေက စန္ဒရားတီး ပေးပါသည်။ သို့ရာတွင် သူအသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်ရောက်သောအခါ သူ သည် ဘုရားရှိခိုးကျောင်း၏ သင်ကြားမှုများကို စတင် မေးခွန်းထုတ်စ ပြုလာခဲ့ပါသည်။ သူသည် သူ့ဖခင်လို တရားဟောဆရာမျိုး မဖြစ်ချင်ခဲ့ပေ။ ဤအတွက် သူ့ဖခင်မှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်တွင် ကင်းသည် မောဟောက်စ်ကောလိပ်ကို စတင်တက်သည်။ ကောလိပ်ကျောင်းအုပ် ဒေါက်တာ ဘင်ဂျမင်မေးစ်” က ကင်း၏စိတ်ကို များစွာပြောင်းလဲပေးခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ကင်း၏အနာဂတ် နှင့် ပတ်သက်၍ဖြစ်သည်။ ၁၇ နှစ်အရွယ်တွင် ကင်းသည် တရားဟောဆရာ တစ်ယောက်ဖြစ်ရန် စိတ်ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူ့အဖေကို ပြောပြသောအခါ ကင်း၏အဖေက ကင်းကိုစမ်းသပ်ရန် သူ၏ဘုရားရှိခိုးကျောင်းတွင် လာမည့်တနင်္ဂနွေနေ့၌ တရားဟောရန် ကင်းအားပြောသည်။ ကင်းသည် ကြောက်ပင် ကြောက်သော်လည်း သူ၏တရားဟောပြောမှုသည် အောင်မြင်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကင်းသည် အပင်ပန်းခံ ကြိုးစားခဲ့ပြီး ဖေဖော်ဝါရီလ ၂၅ ရက် ၁၉၄၈ ခုနှစ်တွင် တရားဟောဆရာတစ်ယောက် စတင်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် တွင် ကင်းသည် အီဘန်နီဂါ ဘုရားရှိခိုးကျောင်း၌ တနင်္ဂနွေနေ့များတွင် စတင်အလုပ် လုပ်ပါတော့သည်။ ကင်းသည် မောဟောက်စ်ကောလိပ်မှ ဘွဲ့ ရခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် မြောက်ပိုင်းရှိ ပင်စီဗင်းနီးယားပြည်နယ်၊ ဖီလာ ဒဲလ်ဖီးယားမြို့ရှိ တရားဟောဆရာများ တက်သည့် ကောလိပ်တစ်ခုတွင် ဆက်လက်ပညာသင်ယူခဲ့သည်။ သူသည် ထိုကောလိပ်မှ ၁၉၅၁ ခုနှစ်တွင် ထပ်မံဘွဲ့ ရရှိပြီးသည့်နောက် မြောက်ပိုင်းမှာပင် ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် မန်ဆာချူးဆက်ပြည်နယ် ဘော်စတွန်မြို့ရှိ ကောလိပ်တစ်ခု တွင် ဆက်လက် ပညာများ ဆည်းပူးခဲ့ပြီး ၁၉၅၅ ခုနှစ်တွင် Ph.Dဘွဲ့ရကာ ဒေါက်တာမာတင်လူသာကင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   ဘွဲ့မရခင်က “ကင်း” သည် မြောက်ပိုင်း၌ပင် သာယာချမ်းမြေ့သော ဘဝ ထူထောင်ကာ နေထိုင်ရန် စိတ်ကူးခဲ့သည်။ မြောက်ပိုင်းတွင် နေထိုင် လျှင် သူသည် ကောလိပ်ပါမောက္ခဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။ ထိုသို့ နေထိုင်လိုသော်လည်း တောင်ပိုင်းရှိ ဆင်းရဲသား လူမည်းများက သူ့ကို လိုအပ်နေသည်။ သူသည် ကောလိပ်စာတမ်းများကို ညဘက်တွင်ရေးပြီး နေ့ဘက်တွင် အလုပ်လုပ်ရသည်။ ၁၉၅၄ ခု ဇန်နဝါရီလတွင် လူမျိုးအသား အရောင် ခွဲခြားဆက်ဆံသော တောင်ပိုင်းဒေသသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ ပထမဆုံး လုပ်ကိုင်သည့်အလုပ်မှာ အယ်လ်လဘားမားပြည်နယ် မွန်ဂိုပါရီ မြို့၊ ဒက်စ်တာလမ်း Baptist ဘုရားရှိခိုးကျောင်းတွင် တရားဟောဆရာအဖြစ် လူမည်းဆရာဝန်များ၊ ဆရာ ဆရာမများနှင့် ဝင်ငွေအတော်အသင့် ကောင်းသော လူမည်းများကို တရားဟောကြားမှု ပြုခဲ့သည်။ ထိုမြို့တွင် လူမည်း ၅ သောင်းနှင့် လူဖြူ ၉ သောင်းခန့် နေထိုင်သည်။ လူမည်းအများစုမှာ ဝင်ငွေနည်းပြီး ဆင်းရဲကြသည်။ ကင်းသည် သူတို့၏နာကျင်မှု ဝေဒနာများ ကို ခံစားနားလည်ခဲ့သည်။ သူ၏ ဘုရားရှိခိုးကျောင်းသည် ၎င်းတို့အတွက် ပြောင်းလဲရေးဗဟိုဖြစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565559242901,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_912e0da5-0047-4c17-95d4-e1b8c7430c87.jpg?v=1730207894"},{"product_id":"ဖြိုး၀င်းကိုကို-တာဇံ","title":"တာဇံ","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565560848533,"sku":"","price":5700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_106499bb-f6d8-4d70-b0b6-be6d53074398.jpg?v=1730207917"},{"product_id":"ဖြိုး၀င်းကိုကို-ငါးမန်း","title":"ငါးမန်း","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565561667733,"sku":"","price":1800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_3422924f-6f22-4fc6-ac63-fe5561c5b3ab.jpg?v=1730207952"},{"product_id":"ဖျာပုံနီလုံဦး-အပြာထဲကအနီ","title":"အပြာထဲကအနီ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအပြာထဲက အနီ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမူလနာမည်ဖြစ်ပါသည်။ ယနေ့ TV သတင်း Reader Channel တွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖော်ပြနေသော စာပေစကားဝိုင်းကို မြင်ရတော့ ကျွန်တော် အတော့်ကို အံ့သြမိပါသည်။ နာမည်က တူနေတာကိုး။ ထားပါတော့။ စကားဝိုင်းရဲ့ အနှစ်သာရကသာ အရေးကြီးပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ဆရာနှင့် စာပေလောကတွင် သိရှိပြီးနောက် ၁၉၈၈ ဒီမိုကရေစီ လူထုအရေးတော်ပုံ ကျောင်းသားလူထုလှုပ်ရှားမှု၌ ဆရာတို့ ဖွဲ့စည်းသော စာရေးဆရာသမဂ္ဂအသင်းတွင် လက်မှတ်ရေးထိုးပါဝင်ခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၁၉၈၈ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာ ၂၇ ရက်တွင် ဖွဲ့စည်းခဲ့သော NLD အဖွဲ့ ချုပ်တွင် ဆရာသည် ဗဟိုအလုပ်အမှုဆောင်ကော်မတီဖြင့် ပါဝင်ခဲ့ သလို ကျွန်တော်လည်း ၁၉၈၈ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလတွင် ဗဟန်းမြို့နယ် မှ NLD အဖွဲ့ဝင် စုဆောင်းရေး တာဝန်ဖြင့် ပါဝင်လှုပ်ရှားခွင့်ကို ဒေါ်အောင် ဆန်းစုကြည်က တာဝန်ပေး၍ ဆောင်ရွက်နေခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆရာသည် ၁၉၈၉ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင် ၄ ရက်တွင် မတရား ဖမ်းဆီးခံ ခဲ့ရပြီး အင်းစိန်ထောင်၌ နှစ်ရှည်ထောင်ဒဏ်များ ကျခံနေရစဉ် ၁၉၉၇ ခုနှစ်၊ မတ်လတွင် ကျွန်တော်လည်း ထောင်ဒဏ် နှစ်နှစ်ခွဲနှင့် အင်းစိန် အကျဉ်းထောင်တွင်းသို့ ရောက်ခဲ့ပါသည်။ အင်းစိန်ထောင်တွင်းဆေးရုံတွင် ဆေးခန်းသွားပြချိန်များ၌ ဆရာနှင့် မကြာမကြာတွေ့ရပါသည်။ အစောင့် များ အလစ်တွင် စကားတစ်ခွန်း၊ နှစ်ခွန်းစလောက်သာ ခိုးကြောင် ခိုးဝှက် စကားပြောခွင့်ရပါသည်။ ထိုအချိန်က နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားများအပေါ် အလွန်စည်းကမ်းတင်းကျပ်သော အချိန်ဖြစ်ပါသည်။ ဆရာက ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ရန်နှင့် လေ့ကျင့်ခန်းမှန်မှန်လုပ်ရန် အမြဲပြောပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ၁၉၉၈ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလတွင် ကျွန်တော် လွတ်လာပြီး NLD ၌ မိမိ၏ မူလတာဝန်ဖြစ်သော ဗဟန်းမြို့နယ် ဥက္ကဋ္ဌတာဝန်ကို ပြန်လည် တာဝန်ယူ ဆောင်ရွက်ခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ် သြဂုတ်လတွင် NLDအတွင်းရေးမှူး ဒေါ်အောင် ဆန်းစုကြည်၊ ဦးတင်ဦး၊ သခင်စိုးမြင့် (ကွယ်လွန်)၊ ဒေါက်တာမျိုးအောင် (ယခု၊ နေပြည်တော်ကောင်စီဥက္ကဋ္ဌ)တို့ ဒလ၊ ကွမ်းခြံကုန်းခရီးစဉ်တွင် အတားအဆီးခံရပါသည်။ လမ်းခရီးအထွက် တစ်ပတ်ခန့် ပိတ်ပင်တားဆီးခြင်းခံနေသဖြင့် စားရေး၊ သောက်ရေး၊ နေထိုင်ရေးကို ဒလဘက်ကမ်းမှ NLD အဖွဲ့ဝင်များက ကူညီကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖွဲ့ချုပ်ရုံးကလည်း မြို့နယ်ပေါင်းစုံက လာပေးကြသော အစား အသောက်၊ ရေသန့်၊ ဆေးလိပ်၊ မုန့်များကအစ စုဆောင်းပြီး သခင်အုန်း မြင့်(ကွယ်လွန်)၊ ဦးထင်ကျော် (သမ္မတဟောင်း)၊ ကျွန်တော်နှင့် လူငယ်များ က ဦးထင်ကျော်ကားနှင့် သယ်ယူကာ ပန်းဆိုးတန်းဆိပ်ကမ်းမှ စက်တပ် သမွန်များဖြင့် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ထို့နောက် NLDဗဟိုအလုပ်အမှုဆောင်များမှာ အိမ်တွင် အကျယ် ချုပ် ခံထားရပြီး အဖွဲ့ချုပ်ရုံးလည်း ချိပ်ပိတ်ခံထားရပါသည်။ ကျွန်တော် (ဗဟန်းဥက္ကဋ္ဌ)၊ မုံရွာအောင်ရှင် (စစ်ကိုင်းတိုင်း ဒု-ဥက္ကဋ္ဌ)၊ ဦးနိုင်းနိုင်း (ပုဇွန်တောင် လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ် ၁၉၉၀ ပြည့်နှစ်)၊ ဦးစိုးဟန် (သန်လျင်မြို့နယ်၊ ဥက္ကဋ္ဌ)၊ ဦးထွန်းမြင့် (ဗဟိုရုံးအဖွဲ့မှူး)၊ ဦးစိန်ထွန်းကျော် (ဧရာဝတီတိုင်း ဒု-ဥက္ကဋ္ဌ) တို့က NLDရုံး အမြန်ဆုံးပြန်ဖွင့်ပေးရန်၊ နေအိမ် အကျယ်ချုပ်မှ ခေါင်းဆောင်များအား အမြန်ဆုံးပြန်လွှတ်ပေးရန်နှင့် တိုင်း ရင်းသားအဖွဲ့တို့ သုံးပွင့်ဆိုင် အမြန်ဆုံးတွေ့ဆုံဆွေးနွေးရန် စာတစ်စောင် ရေးပြီး နဝတဥက္ကဋ္ဌ ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသန်းရွှေထံ ပေးပို့ခဲ့ပါသည်။ ယင်းစာ နှင့်ပတ်သက်ပြီး ဦးစိန်ထွန်းကျော်မှအပ ကျန်ငါးဦးတို့မှာ ပုဒ်မ ၅\/ ည၊ ၁၇\/ ၂ဝ ဖြင့် ၂ဝဝဝ ပြည့်နှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလတွင် ထောင်ဒဏ် ၂၁ နှစ် ကျခံခဲ့ရ ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ထောင်ထဲရောက်တော့လည်း ဆရာကြီးဦးဝင်းတင်နှင့် ကျွန်တော် ပြင်ပဆေးရုံများသို့ ထွက်ကုသခွင့်၌ ပြန်လည်တွေ့ဆုံခဲ့ရပါသည်။ ထောင် ကားပေါ်တွင် လွတ်လပ်စွာ စကားပြောဆိုခွင့် ရသော်လည်း လူမှုရေး၊ စီးပွားရေး၊ ကျန်းမာရေးနှင့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စများသာ ပြောဖြစ်ကြ ပါသည်။ ကျွန်တော် ပထမအကြိမ်ထောင်ကျပြီး သုံးလအကြာ၌ ကျွန်တော့် ဇနီးမှာ အစိုးရအလုပ်မှ ပင်စင်ပေး အလုပ်ဖြုတ်ခံခဲ့ရကြောင်း ပြောပြရာ ဆရာက စိတ်မကောင်းကြောင်း ပြောပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               နောက် ကျွန်တော့်သားကြီးမှာလည်း အစိုးရတာဝန် ထမ်းဆောင် နေတာ ရာထူးမတက်ဘဲ အမြဲ ဆိုင်းငံ့ခံထားရသည့်အကြောင်းနှင့် ရန်ကုန် မှ ဝေးလံသည့် ရှမ်းပြည်နယ်မြောက်ပိုင်း၊ နမ္မတူမြို့သို့ အပို့ခံရကြောင်းပါ ပြောပြခဲ့ပါသည်။ ကျွန်တော် နိုင်ငံရေးလုပ်သည့် အကျိုးကျေးဇူးကား တစ်နွယ်ငင် တစ်စင်ပါ ဇနီးနှင့် သားသမီးများပါ ထိခိုက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ၂၀၀၅ ခုနှစ် လွတ်လပ်ရေးနေ့မတိုင်မီ ဇန်နဝါရီ ၃ ရက်တွင် လွတ် လပ်ရေးနေ့ အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ကျွန်တော် လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်နှင့် လွတ်လာပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မလွတ်မီ တစ်ပတ်လောက်သာ တာဝန်ရှိသူ အာဏာပိုင်များက ကျွန်တော့်အား “အန်ကယ် အသက်လည်း ကြီးပါပြီ။ အေးအေးဆေးဆေး နားနေပါတော့။ နိုင်ငံရေး မလုပ်ပါနဲ့တော့”ဟု အကြံပေးသလိုလိုနှင့် လာ ဆွေးနွေးခဲ့ပါသည်။ ကျွန်တော်က “ယုံကြည်ချက်ဆိုတာ သေကာမှ မာန် လျှော့မယ်။ နိုင်ငံရေးကတော့ ပြန်လုပ်မှာပဲ”ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြောသည့်အတိုင်းပင် ဇန်နဝါရီ ၃ ရက်လွတ်ပြီး ၅ ရက်နေ့ အဖွဲ့ ချုပ်ရုံး သွားပြီး Duty Report\u003cspan\u003eလုပ်ကာ မိမိ၏ မူလ ဥက္ကဋ္ဌတာဝန်ကို ပြန် လည်နေရာယူခဲ့ပါသည်။ ပါတီတာဝန်က ရှိသော်လည်း အလုပ်က မရှိ။ စီးပွားရေးကလည်း ပျက်၊ ယခင်ရနေသော ပင်စင်လစာကလည်း ဖြတ်တောက် ပိတ်ထားခံခဲ့ရတော့ ညပိုင်း ပုံနှိပ်တိုက်တွေမှာ နာမည်မခံဘဲ အယ်ဒီတာ အလုပ်ရှာရသည်။ နောက်တော့ အမေရိကန်\u003c\/span\u003e Pen \u003cspan\u003eကလပ်မှာ ရွှေကလောင်ဆုရသော ဒေါ်လာတစ်သောင်းကို အဖွဲ့ချုပ်က ထုတ်ပေးသဖြင့် အသက်ရှူချောင်ကာ စီးပွားရေးလုပ်ဖြစ်၍ မိသားစု၊ သား၊ သမီးများ အသက်ရှူချောင်ကာ အဆင်ပြေခဲ့ရသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီလိုနှင့် ၂၀၀၈ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာ ၂၃ ရက်တွင် ဆရာ ဦးဝင်းတင် လွတ်လာသည်။ ဆရာဦးဝင်းတင် နေထိုင်ရာ အင်းစိန်အကျဉ်းထောင်ရှေ့ရှိ ပေါက်တောရပ်ကွက်နေ ဦးမောင်မောင်ခင်အိမ်သို့ သွားတွေ့သည်။ လူထု ဦးစိန်ဝင်း၊ မောင်မိုးသူ၊ မောင်ဝံသ၊ ဦးသာဘန်း၊ ဟန်ဂေရီ ဦးကိုကိုကြီး၊ လျှပ်တစ်ပြက် အယ်ဒီတာချုပ် ကိုမြတ်ခိုင်တို့အပြင် ပြည်တွင်း၊ ပြည်ပ နိုင်ငံခြားသတင်းထောက်များ၊ အခြားစာရေးဆရာများနှင့် နိုင်ငံရေးသမား များကို တွေ့နေရသည်။ DVB, BBC, RFA, VOA \u003cspan\u003eသတင်းထောက်များ က အလုအယက်မေးနေကြသည်။ ဆရာက တစ်ဦးချင်းစီ တိုတိုမေး၊ တိုတိုဖြေနေရသည်။ အဓိကကတော့\u003c\/span\u003e DVB \u003cspan\u003eမှ သတင်းထောက် ညိုသက်မာ (ယခင်က\u003c\/span\u003e NLD\u003cspan\u003eလူငယ် ဝင်းပပ) နှင့် အင်္ဂလိပ်လို အင်တာဗျူးအရှည်ကြီး ပြောနေသည်ကို တွေ့ရသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အတော်ကြာမှ စာပေဧည့်သည်များ၊ နိုင်ငံရေး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် များနှင့် စကားပြောခွင့်ရသည်။ ဆရာမောင်ဝံသနှင့် ဦးမောင်မောင်ခင်တို့က ဆရာပင်ပန်းနေပြီဖြစ်၍ ခဏတွေ့ကြပြီး အနားယူဖို့ တောင်းပန်ကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော်တို့လည်း အလိုက်သိစွာနှင့် ဆရာ့အား လက်ဆွဲ နှုတ် ဆက်ပြီး နောက်နေ့မှ အေးအေးဆေးဆေးလာခဲ့ရန်ပြောပြီး ပြန်ခဲ့ကြသည်။ ဆရာကား ထောင်ပုဆိုး၊ ထောင်အင်္ကျီမချွတ်ဘဲ လက်ပြနှုတ်ဆက်ရင်း ပြုံးလျက် ကျန်ခဲ့ပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထိုနေ့က ဆရာနေသောအိမ်တွင် နိုင်ငံရေးသမားများ၊ စာနယ်ဇင်း သမားများ၊ ဆရာ့အား လေးစားချစ်ခင်ကြသောလူများ၊ ပရိသတ်များ ပျားပန်းခပ်မျှ စည်ကားစွာ ဝင်ထွက်သွားလာနေကြသည်ကို အံ့သြစွာ တွေ့ နေရပါသည်။ သော်... ပြည်သူချစ်သော နိုင်ငံရေးသမားကောင်းဟု ခံစား မိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             နောက်နေ့တွင် အဖွဲ့ချုပ်ဥက္ကဋ္ဌ အန်ကယ်ဦးအောင်ရွှေနှင့် လူငယ် များ ရောက်လာကြောင်းနှင့် ဆရာ့အား အနားယူပြီးလျှင် ရုံးချုပ်သို့ လာ ရောက်ရန် ဖိတ်ကြားခဲ့ကြောင်း သိရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သို့သော် ဆရာဦးဝင်းတင်မှာ ချက်ချင်း ရုံးချုပ်သို့ မတက်ရောက်နိုင် သေး။ အိမ်တွင် ကျန်းမာရေး ဆေးစစ်၍ သောက်ဆေး၊ စားဆေးများဖြင့် အနားယူကာ အားမွေးနေရပါသည်။ အားလပ်သည့် အချိန်များတွင် နိုင်ငံ ခြား သတင်းဌာနများနှင့် တစ်ခုချင်းစီ အင်တာဗျူးများ လုပ်နေရသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က အဖွဲ့ ချုပ်ကြီးမှာ ဆိုင်းဘုတ်နှင့် အလံ မပြုတ်ရုံတစ်မည်သာ တိတ်ဆိတ်ရပ်တည်နေရသည်။ ဘာမှ လှုပ်လှုပ်ရှား ရှား မဆောင်ရွက်နိုင်ကြ။ ဆရာဦးဝင်းတင်၏ ပြည်ပသတင်းမီဒီယာများနှင့် အင်တာဗျူး အမေး၊ အဖြေများကလည်း ထိုအချိန်က ပြည်တွင်းရေဒီယို များတွင်လည်းကောင်း၊ DVB \u003cspan\u003eရုပ်မြင်သံကြားတွင်လည်းကောင်း အရှိန် အဟုန်ကြီးမားစွာ လွှင့်ထုတ်နေခဲ့ရာ အားလုံးသော ကျောင်းသား၊ ပြည်သူများနှင့် နိုင်ငံရေးသမားများ၊\u003c\/span\u003e NLD \u003cspan\u003eအဖွဲ့ဝင် လူငယ်များသည် စိတ်ဓာတ် တက်ကြွကာ ပါတီအတွင်းလှုပ်ရှားမှု၊ စည်းရုံးမှုများ ယခင်ကထက် ညီညွတ် မှု၊ ရဲရင့်မှု ရှိလာသည်ကို တွေ့ရပါသည်။ တိုင်းနှင့်ပြည်နယ်နှင့် မြို့နယ် အသီးသီးမှ အဖွဲ့ဝင်အင်အားများလည်း ပြန်လည်နိုးကြားတက်ကြွလှုပ်ရှား လာကြသည်ကို ကြားသိခဲ့ရပါသည်။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကျွန်တော့်အမြင်အယူအဆကတော့ ဆရာဦးဝင်းတင်၏ ရဲရင့်ပြတ် သားသော ပြည်ပအင်တာဗျူးမှ စကားလုံးများသည် နဝတ၊ နအဖ၏ အရှိုက်ကိုလည်းကောင်း၊ အသည်းနှလုံးကိုလည်းကောင်း ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက် လိုက်ပြီး တဖုတ်ဖုတ်နှင့် ငြိမ်သက်စွာဖြစ်နေသော NLD \u003cspan\u003eအဖွဲ့ ချုပ်ကိုလည်း ပြန်လည်၍ အသက်သွင်းပေးကာ ရဲဆေးရဲမာန် တိုက်ကျွေးလိုက်ပြီဟု ထင် မြင်မိပါသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆရာဦးဝင်းတင်၏အင်တာဗျူး နားထောင်ကြသော ပရိသတ်များ ထံမှလည်း ဒါမှ နိုင်ငံရေးသမား ပီသတာ။ ဒါမှ သူရဲကောင်းကွ” ဟု ချီးကျူးစကားများ ကြားမိနေပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုအချိန်က ဆရာဦးဝင်းတင်၏ အင်တာဗျူးများသည် မြန်မာပြည် အနှံ့ မြို့ပြမှ ကျေးရွာအဆုံး ကျယ်ပြန့်စွာထိုးဖောက်၍ တစ်တိုင်းပြည်လုံး သို့ လှည်းနေလှေအောင်း မြင်းဇောင်းမကျန် ဒီမိုကရေစီလှိုင်းသံများ၊ အာဏာရှင်ဖြုတ်ချရေး ဂယက်သံများ ကျယ်လောင်ပြင်းထန်စွာ မြည်ဟည်း တုန်ခါ နေပါတော့သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e\u003cem\u003e၂၄-၁၂-၂၀၁၈ ၊ စံတော်ချိန်နေ့စဉ်။\u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565562749077,"sku":"","price":2250.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1ab592e7-1dc1-4c62-a955-26788c3f7818.jpg?v=1730207985"},{"product_id":"ပေါ်သစ်-အလှရှာပုံတော်၂","title":"အလှရှာပုံတော်(၂)","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565600399509,"sku":"","price":16250.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_50d54a0f-1cc0-4d82-a761-df71c950f122.jpg?v=1730208042"},{"product_id":"ပုသိမ်ကိုလေး-သူရဲကောင်း","title":"သူရဲကောင်း","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း - ၁ \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eထောင်တွင်းအချစ်ဇာတ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e(၁၇၉၂ ခုနှစ် မှ ၁၈၂၉ ခုနှစ်)\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e              “ကျွန်ုပ်တို့သည် စိုးရိမ်ကြောင့်ကြခံ၍ မလွတ်လပ် သောဘဝတွင် အညံ့ခံကာ အလဟဿ အချိန်ဖြုန်းနေမည့် အစား ရည်မှန်းချက်တစ်ခုထား၍ ကိုယ်ထိလက်ရောက် ပြုလုပ်ကြရန် လိုပေသည်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003eကားလ်မာခ်(စ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ခရစ်နှစ် ၁၇၈၉ ခုနှစ်တွင် ကမ္ဘာကျော် ပြင်သစ်အရေးတော်ပုံ ကြီး ဖြစ်ပေါ်ခဲ့၏။ ထိုအချိန်တွင် ပြင်သစ်ပြည် အရှေ့တောင်ဘက် နယ်စပ်ရှိ မြေထဲပင်လယ် ကမ်းခြေပေါ်၌ နစ်(စ်)ခေါ် မြို့တစ်မြို့ရှိ၏။ ၁၇၂၉ ခုနှစ်သို့ ရောက်သောအခါ ၎င်းမြို့သို့ ပြင်သစ်ပြည်မှ သမ္မတနိုင်ငံ အစိုးရကို ကြောက်ရွံ့၍ ထွက်ပြေးလာကြသော မင်းဆွေမင်းမျိုးမှူးမတ် များစွာ လာရောက်ခိုလှုံသဖြင့် နစ်(စ်)မြို့သည် အထူးပင် စည်စည်ကားကားဖြစ်နေ၏။ အဆိုပါ လာရောက်ခိုလှုံသူများသည် တစ်နေ့နေ့တွင် ပြင်သစ်ပြည်တွင်းသို့ နိုင်ငံခြားစစ်တပ်များအကူအညီနှင့် ပြန်လည်ဝင် ရောက်စိုးမိုးရန် ကျိတ်၍ ကြံစည်နေကြ၏။ နစ်(စ်)မြို့ရှိ သမ္မတနိုင်ငံ လိုလားသူများကလည်း အဆိုပါမင်းဆွေမင်းမျိုးများနှင့် မိမိတို့မြို့ခံ အထက်တန်းစားများ၏ အကဲကို သတိနှင့် စောင့်ကြည့်ရင်း ပြင်သစ် သမ္မတနိုင်ငံ စစ်တပ်များ ချီတက်လာမည့်လမ်းကို မျှော်မှန်းနေကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               မကြာမီပင် ပြင်သစ် သမ္မတနိုင်ငံစစ်တပ်တစ်တပ်သည် နစ်(စ်) မြို့သို့ ချီတက်လာလေရာ နစ်(စ်) မြို့သူမြို့သားများက အားရဝမ်းသာစွာ ကြိုဆိုလေ၏။ ထိုသို့ဖြစ်ပျက်ပြီး တစ်နှစ်ခန့်ကြာ၍ စစ်မက်ရေးရာများ ပြီးစီးသွားသောအခါ နစ်(စ်)မြို့သူမြို့သားများ၏ ဆန္ဒအတိုင်း နစ်(စ်)မြို့ သည် ပြင်သစ်သမ္မတနိုင်ငံထဲပါဝင်သွားရာ ထုံးစံအတိုင်း ပဲရစ်မြို့ ကွန် ဗင်းရှင်းအစည်းအဝေးကြီးသို့ နစ်(စ်)မြို့မှ ကိုယ်စားလှယ်အမတ်နှစ်ဦး စေလွှတ်ရလေ၏။ ၎င်းကိုယ်စားလှယ် အမတ်နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးမှာ ဂျင်ဒိုမိနစ်ဘလင်ကီဖြစ်လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဂျင်ဒိုမိနစ်ဘလင်ကီမှာ ချောင်ချောင်လည်လည်ရှိသော သားရေ နယ်သမားတစ်ဦး၏သား ဖြစ်လေသည်။ ပညာကောင်းမွန်စွာ သင်ကြား ခဲ့ရ၏။ ၁၇၈၉ ခုနှစ်တွင် ပြင်သစ်ပြည် ဆူပူမှုကြီး ဖြစ်ပေါ်နေစဉ် ဂျင် ဘလင်ကီသည် နစ်(စ်)မြို့သိပ္ပံကျောင်း၌ အမ်အေဘွဲ့ထူးကို ဆွတ်ခူးနေ ၏။ ဂျင်ဘလင်ကီ၏ မိဘများကလည်း အလယ်တန်းစားထဲက ဖြစ် သည့်ပြင် သူ့စိတ်ကလည်း အလယ်တန်းစား စိတ်နေသဘောထား ဖြစ် သဖြင့် သူသည် အလယ်အလတ် သမ္မတနိုင်ငံရေးသမား ဖြစ်ခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ၁၇၉၃ ခုနှစ်တွင် နစ်(စ်)မြို့ကိုယ်စားလှယ်အမတ်အဖြစ်ဖြင့် ပဲရစ်မြို့ ကွန်ဗင်းရှင်းအစည်းအဝေးကြီးသို့ တက်ရောက်သောအခါ ဂျင် ဘလင်ကီသည် သူနှင့် ဝါဒချင်းတူသော ဂီရွန်းဒစ်ဂိုဏ်းထဲ ဝင်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ဂီရွန်းဒစ်ဂိုဏ်းသားများကား အလယ်အလတ်မျှသော စက်မှုလက်မှု လုပ်ငန်းပိုင်ရှင်များနှင့် ကုန်သွယ်ရေးသမားများ(အလယ်တန်းစား)၏ ကိုယ်စားလှယ်အမတ်များ ဖြစ်ကြ၏။ ဂျင်ဘလင်ကီ ပဲရစ်မြို့သို့ ရောက်၍မှ ရက်မလည်မီ ဂီရွန်းဒစ်နှင့် ဂျက်ကိုဘင်ခေါ် ပဲရစ်မြို့မှ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးကို လိုလားသော လက်မှုပညာသည်ကလေးများ၊ ဓနရှင် ကလေးများ၏ ကိုယ်စားလှယ်အမတ်များ ပါဝင်သော နိုင်ငံရေးအာဏာ လုပွဲကြီး ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ဂျက်ကိုဘင်ဂိုဏ်းသားများသည် ပြင်သစ်ဘုရင်ကို သုတ်သင် ပစ်ရန် အတင်းအကျပ်ပြုခဲ့ရုံမက ဂျင်ဘလင်ကီ ပဲရစ်မြို့သို့ ရောက် လာသောအချိန်၌ မြေပိုင်ရှင်ကြီးများ၏ အခွင့်အရေး (Feudal Rights) \u003cspan\u003eများနှင့် ဆင်းရဲသားများက မြေပိုင်ရှင်ကြီးများကို ပေးရန်ရှိသော ကြွေးမြီး များကို ဖျက်သိမ်းပစ်ရန်၊ လူအများသုံး အစားအစာများအပေါ်တွင် အမြတ်များစွာတင်၍ ရောင်းချသူများကို တရားစွဲဆို၍ နှိပ်ကွပ်ရန်၊ စစ် စရိတ်အတွက် လူချမ်းသာများထံမှ အခွန်တော်ငွေကောက်ရန် စသည်တို့ ကို ဂီရွန်းဒစ်များ ဆောင်ရွက်ရန် လေမာမာနှင့် တောင်းဆိုနေလေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ထိုစဉ်အခါ၌ ဂီရွန်းဒစ်တို့ စီမံအုပ်ချုပ်ပုံမှာ များစွာညံ့ဖျင်း ကြောင်းကို ထင်ရှားစေသော သက်သေခံအထောက်အထားများ ဖြစ် ပေါ်နေ၍ ဂီရွန်းဒစ်တို့ခန့်ခွဲသော ပြင်သစ်သမ္မတနိုင်ငံစစ်တပ်များသည် ပွဲတိုင်းလိုလို ရှုံးနေ၏ ။ ဂီရွန်းဒစ်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် စစ်ဗိုလ်တစ်ယောက် သည် ရန်သူဘက်သို့ ဝင်သွားလေ၏။ ထို့ပြင် ဂီရွန်းဒစ်များသည် ပြင် သစ်ဆူပူမှုကြီးကို ရှေ့သို့တိုး၍ ခရီးရောက်အောင် မဆောင်ရွက်နိုင်သော် လည်း ပုဂ္ဂိုလ်စွဲအားဖြင့် ဥစ္စာပစ္စည်းပိုင်ဆိုင်ခြင်းကို ကန့်သတ်ထားရေးဟူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော လူတို့ လိုလားချက်ကို အပြင်းအထန် ကန့်ကွက်နေ၏။ နိုင်ငံခြား က ရန်သူစစ်တပ်များ၊ ပဲရစ်မြို့တော်သို့ ချီတက်၍လာနေသည့်အချိန်တွင် ဂျက်ကိုဘင်ဂိုဏ်းသားများက တရားမဲ့သော ငွေကြေးရှင် သူဌေးကြီး များနှင့် အမြတ်ရှာသမားများကို အပြစ်ဖော်ပြောဆိုသည်ကို ဂီရွန်းဒစ် များက ကြားဝင်ကာ ခုခံကာကွယ်ပေးနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ထို့ကြောင့်ပင် ဂျင်ဘလင်ကီ ပဲရစ်မြို့သို့ ရောက်၍ ခုနစ်ရက်မှ မလည်ခင် ကွန်ဗင်းရှင်း လွှတ်တော်ကြီးထဲ၌ အတွင်းမီးထတောက်လေ ရာ ၁၇၉၃ ခုနှစ် မေလ ၃၁ ရက်နေ့တွင် ဂီရွန်းဒစ်တို့ အာဏာတန်ခိုး လက်လွတ်ဖြစ်ကြကုန်လေ၏။ ထိုသို့ဖြစ်သည်နှင့် ဂီရွန်းဒစ်ဂိုဏ်းသား များထဲမှ အဖမ်းခံရသူခံရ၍ လွတ်ပြေးသူများကလည်း နယ်ထွက်ပြီး ဂျက်ကိုဘင်တို့ သြဇာပျက်စီးအောင် ပြုပြင်ရေးကို လှုံ့ဆော်ပေးလေ၏။ ဂျင်ဘလင်ကီသည် ကန့်ကွက်စာတစ်စောင်တင်သွင်းပြီး အစည်းအဝေး ကို ဆက်၍မတက်ဘဲ နေလိုက်လေ၏။ ဂျက်ကိုဘင်တို့ နိုင်ငံရေးအာ ဏာပိုင်ဖြစ်လာသောအခါ သူတို့သည် မြေပိုင်ရှင်စနစ်ကို အစအနမကျန် အောင် ပြုပြင်ပစ်လိုက်ပြီးလျှင် ဂီရွန်းဒစ်များစနက်ကြောင့် နယ်က ဆူပူ ခြင်းကိုလည်း အောင်မြင်စွာ နှိမ်နင်းလေ၏။ ၎င်းနှစ် အောက်တိုဘာလထဲ တွင် ဂီရွန်းဒစ်ဂိုဏ်းသားများကို ထပ်မံဖမ်းဆီးလေရာ ဂျင်ဘလင်ကီ လည်း ပါသွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ဂျက်ကိုဘင်တို့ ကြိုးစားဆောင်ရွက်ခြင်းကြောင့် ၁၇၉၄ ခုနှစ်တွင် ပြင်သစ် အဓိကရုဏ်းကြီးမှာ တည်တံ့ခိုင်မြဲသွားလေ၏။ သူတို့သည် နိုင်ငံတွင်း နိုင်ငံပ ရန်သူများကို နှိမ်နင်းအောင်မြင်သော်လည်း ဂိုဏ်း အတွင်းရေးသည် တစ်နေ့တခြား ရှုပ်ထွေးလာလေ၏။ ၁၇၉၂ ခုနှစ်ခန့် က အစပြု၍ ဂျက်ကိုဘင်ဂိုဏ်းထဲ၌ “ရိုးဘို့စပါး” ဆိုသူ ခေါင်းဆောင်သော အလွန်ပင် အင်အားကောင်းသည့်လူတစ်စုရှိ၏။ ထိုလူစုသည် လူတို့ ပုဂ္ဂိုလ်စွဲနှင့် ဥစ္စာပစ္စည်းထားခြင်းရှိမှ ဖြစ်မည်ဟု အယူရှိသည့် “စိတ်ကူးအလွန်ယဉ်” သူများဖြစ်ပေသည်။ သူတို့သည် ငွေကြေးရှင်များ၊မြေပိုင်ရှင်ကြီးများကိုလည်းကောင်း၊ ဆင်းရဲသူဆင်းရဲသား ဓနမဲ့များ၏ အရေးကို ဆောင်ရွက်သူများကိုလည်းကောင်း ဖယ်ရှားပစ်လိုကြ၏။ ထို့ကြောင့်ပင် ဂျက်ကိုဘင်ဂိုဏ်း အာဏာရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူ တိုင်း အစစအရာရာ ညီမျှရမည်ဟူသော စနစ်မရှိသည့် ဘုံဝါဒသမား “ရူး” ဆိုသူကို ဝိုင်းပယ်ပစ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ၁၇၉၄ ခုနှစ်ထဲတွင် ဆိုရှယ်လစ်ဝါဒဆန်ဆန်ကလေး ပုဂ္ဂိုလ်စွဲအားဖြင့် ဥစ္စာပစ္စည်းများ ပိုင် ဆိုင်ခြင်းကို ကန့်သတ်ရမည်ဟု ပြောသော “ဟီးဘား”နှင့် လူတစ်စု ကို ခေါင်းဖြတ်စက်နှင့် အသက်ထွက်စေလေ၏။ ရှင်ဘုရင်ကို လိုလားသောဂိုဏ်းနှင့် အဆက်အသွယ်ပြု၍ ငွေရေးကြေးရေး အမြတ်ရှာရေးတွင် ပါဝင်သော ဂီရွန်းဒစ်လေသံပါသူ “ဒွန်တွန်” တို့ လူစုကိုလည်း ခေါင်း ဖြတ်၍ သတ်ပစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ထိုသို့ အတိုက်အခံမှန်သမျှ သုတ်သင်ပစ်လိုက်သော်လည်း ၁၇၉၄ ခုနှစ်တွင် “ရိုးတဲ့စပါး” ကြီးမှူးသော ဂျက်ကိုဘင်ဂိုဏ်း၏ သြဇာ မှာ ဆုတ်သောလပမာ ရှိနေ၏။ ဂီရွန်းဒစ်ဂိုဏ်းလက်ထဲမှ နိုင်ငံရေး အာဏာကို ရယူပြီးနောက် “ရိုးဘို့စပါး” သည် သူ၏ စီးပွားရေးနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးစနစ်ကို လက်တွေ့ လုပ်ရန် ကြံစည်လေ၏။ အထက်ပါစနစ်အရ ဥစ္စာပစ္စည်းများကို ပုဂ္ဂိုလ်စွဲပိုင်ဆိုင်ခြင်းကို လုံးဝ မဖျက်သိမ်းသော်လည်း ကန့်သတ်ထားမည်ဖြစ်၏။ ထို့နောက် အမြတ် ရှာသမားများကို နှိပ်ကွပ်မည့်အပြင် ကိုယ်တွင်းရေး၌လည်းကောင်း၊ အများနှင့်ဆက်ဆံရေးတွင်လည်းကောင်း၊ စာရိတ္တကောင်းပုံမရသူများကို အများနှင့်ပတ်သက်ဆက်ဆံသော လုပ်ငန်းများထဲက ထုတ်ပယ်ပစ်မည် ဖြစ်၏။ ရိုးတဲ့စပါးသည် “ယူတိုးပီးယား” ခေါ် စိတ်ကူး၍ အလွန် ကောင်းသော်လည်း စနစ်မရှိသဖြင့် တကယ်တမ်း လက်တွေ့ မဖြစ်နိုင် သော “ပဒေသာပင်” နိုင်ငံတစ်မျိုး တည်ထောင်ချင်၏။ သူတည်ထောင်မည့်နိုင်ငံတွင် လူအားလုံးသည် ညီတူညီမျှနေရမည့်အပြင် လယ်ယာစိုက် ပျိုးခြင်းသာလျှင် လူများ၏ အဓိကအလုပ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဤသို့ “ရိုးဘို့စပါး” ကြံရွယ်ရုံဖြင့် အလယ်တန်းစားများက မကျေ မနပ်ဖြစ်လာပြီး “ရိုးဘို့စပါး” ပျက်စီးရာပျက်စီးကြောင်းကို ကြံစည်ကြ လေ၏။ ၎င်းအလယ်တန်းစားတို့က ကမ္ဘာကျော် ပြင်သစ်ဆူပူမှုကြီးကို ဖြစ်ပေါ်စေသော စက်ကြီး၏ အရင်းခံသံပတ်ကြီးနှင့်တူ၏။ ထို့ကြောင့် ၎င်းအလယ်တန်းစားများအကျိုးနှင့် ဆန့်ကျင်ကာ ဆောင်ရွက်လုပ်ကိုင် ၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ပြင် တောသူတောင်သားများ၊ ဈေးဆိုင်များနှင့် ကုန် သည်ကလေးများ “ချို့တဲ့သော အလယ်တန်းစား” သည် ရှင်ဘုရင် အုပ်စိုးခြင်းနှင့် မှူးမျိုးမတ်နွယ်များ လူတွင်ကျယ်လုပ်ခြင်းကို သုတ်သင် ရှင်းလင်းပြီးပြီဖြစ်သဖြင့် ကျေနပ်ကာ ပြောင်းလဲပြုပြင်ရေးကို စွန့်ပစ်ကြလေ ပြီ။ သူတို့ အေးအေးဆေးဆေး ငြိမ်းချမ်းစွာ တိုးတက်ကြီးပွားကြောင်းကို လုပ်ကိုင်နိုင်ရန်လည်းကောင်း၊ ဓနရှင်ကြီးများက တိုင်းပြည်ကို ကြီးစိုးရန် အကြံကိုလည်းကောင်း၊ နှိမ်နင်းဖျက်ဆီးပစ်မည့် ခိုင်မြဲတောင့်တင်းသော အစိုးရကိုသာ အလိုရှိနေ၏။ ထို့ကြောင့်ပင် “ရိုးဘို့စပါး” ကြီးမှူးသော ဂျက်ကိုဘင်ဂိုဏ်းသည် တိုင်းပြည်က လူထုကြီးနှင့် အကွဲကြီး ကွဲသွား လေရာ ၁၇၉၅ ခုနှစ်တွင် “ရိုးတဲ့စပါး” မှာ ခေါင်းဖြတ်၍ အသတ်ခံရလေ ၏။ ထို့နောက်တွင် ဂီရွန်းဒစ်ဂိုဏ်းသားများ ထောင်က လွတ်ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ထောင်ကလွတ်သောအခါ ဂျင်ဘလင်ကီသည် ကွန်ဗင်းရှင်း အစည်းအဝေးကြီးကို ဆက်လက်တက်ရောက်သော်လည်း အများမဲဆန္ဒ ပေးရာ မဲလိုက်၍ပေးခြင်းနှင့် လခထုတ်ယူရုံကလွဲ၍ အခြားကိစ္စများကို ရှေ့ဆောင်ခေါင်းရွက် မလုပ်တော့ပေ။ ထိုသို့ အေးအေးနေရင်း သူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောင်ထဲ နေထိုင်ခဲ့ရပုံကို “ထောင်တွင်းဆယ်လ၊ ဝဋ်ဒုက္ခ” အမည်ရှိ သော စာအုပ်တစ်အုပ် ရေးသားလေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565601939605,"sku":"","price":1800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4df7aa16-c176-4e13-af44-37db4dbcca75.jpg?v=1730208087"},{"product_id":"ပုညလေပြေ-အမျိုးသမီးနှင့်အိမ်ထောင်ရေးပြဿနာများ","title":"ပုညလေပြေ - အမျိုးသမီးနှင့်အိမ်ထောင်ရေးပြဿနာများ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eဆက်ဆံဖော်များသူ \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eယောက်ျားမိန်းမ မကင်းနိုင်ကြတဲ့ သံဝါသကိစ္စ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e             ဆက်ဆံဖော်များသူဆိုတာ ဆက်ဆံဖော်များသူယောက်ျား၊ ဆက်ဆံ ဖော်များသူ မိန်းမတို့ကို ရည်ညွှန်းပါတယ်။ ဆက်ဆံဖော်များသူနှင့် ဆက်ဆံသူဆိုတာ ဆက်ဆံဖော်များသူ ယောက်ျားနှင့် ဆက်ဆံသူ မိန်းမ၊ ဆက် ဆံဖော်များသူ မိန်းမနှင့် ဆက်ဆံမိသူ ယောက်ျားတို့ကို ရည်ညွှန်းပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ဒီတော့ ခေါင်းစဉ်အရ ယောက်ျား မိန်းမ သံဝါသပြုကြတဲ့အခါ ရနိုင်တဲ့ ရောဂါပိုးတစ်မျိုးအကြောင်း ရေးမှာပါ။ သံဝါသကိစ္စဖြစ်တဲ့အတွက် အိမ် ထောင်ရှင်ယောက်ျား မိန်းမတို့ အကျုံးဝင်ပါတယ်။ အိမ်ထောင်ရှင်မဟုတ် သော ယောက်ျားမိန်းမတို့လည်း အကျုံးဝင်ပါတယ်။ လူပျိုလူလွတ် လူလတ် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများလည်း အကျုံးဝင်ပါတယ်။ ငယ်ရွယ်သူ ယောက်ျားလေး၊ မိန်းကလေးတွေလည်း ပါဝင်ပါတယ်။ ယုတ်စွအဆုံး အပျို၊ လူပျိုဖော်ဝင်စတွေလည်း ပါဝင်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့်တော့ လိင်ဆက်ဆံမှုကြောင့်တစ်ဆင့် ကူးစက် တဲ့ရောဂါတွေထဲမှာ ကာလသားရောဂါဟာ လူသိများထင်ရှားပါတယ်။ ကာလသားရောဂါ အများအပြားရှိပါတယ်။ ကာလသားရောဂါတွေလို့ ပြောလိုက်ရင် ဂနိုရောဂါ၊ ဆီးပူညောင်းကျရောဂါ၊ လိင်အင်္ဂါရေယုန်ရောဂါ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလိင်အင်္ဂါကြွက်နို့ရောဂါ စသဖြင့် သိကြပါတယ်။ အဲဒီအထဲမှာ အခု တင်ပြ ချင်တဲ့ ကလာမိုင်ဒီးယားရောဂါလည်း ပါဝင်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ကနေ့ခေတ်ဟာ မြို့ကြီးပြကြီးတွေမှာ ယောက်ျားတွေ၊ မိန်းမတွေ တချို့တချို့ပေါ့လေ လိင်ကိစ္စမှာ နည်းနည်းပိုပြီး ပွင့်လင်းလာနေကြသလား လို့ထင်မိပါတယ်။ ရောဂါတွေလည်း ရကြပေါ့လေ။ အခုကမ္ဘာပေါ်မှာ ဆေး မတိုးတဲ့ ကာလသားရောဂါပိုးတစ်မျိုး ပေါ်နေတယ်လို့လည်း အင်တာနက် သတင်းအရ သိရပါတယ်။ အဲဒီပိုး မြန်မာပြည်ကိုရောက်နေသလား။ ကူးစက် ခံရနေသလားဆိုတာ မသိရသေးပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူသားတွေဆိုတော့ အချိန်တန်အရွယ်ရောက်ရင် အိမ် ထောင်သားမွေးကိစ္စဆိုတဲ့ ဘူတာကို ဆိုက်ကြတော့မှာပါ။ ဒီဘူတာမဆိုက် ခင်ကတည်းက တချို့သောသူတွေက သံဝါသကိစ္စတွေကို မြည်းစမ်းကြည့် ပြီး နေကြတာလည်း ရှိပါတယ်။ တချို့ အိမ်ထောင်မပြုနိုင်ကြသေးဘဲ လွတ် လပ်စွာအတူနေထိုင်ပြီး သွေးသားဆန္ဒဖြည့်ဆည်းနေကြတဲ့ စုံတွဲတွေလည်း များပြားလာပါတယ်။ ဒီသွေးသားဆန္ဒကိစ္စတွေကို သဘာဝကိစ္စလို့ပြောပြီးရှောင်ထွက်သွားလို့ရပါသလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဖြစ်ကာမှဖြစ်ရောလို့ ပေါ့ပေါ့ သဘောထားလိုက်ရင်ရော ပြီးသွားပါသလား။ ဆေးကုရင် ရတာပဲလေဆိုပြီး တော့။ ဒီတော့ အိမ်ထောင်ပြုသည်ဖြစ်စေ၊ အိမ်ထောင်မပြုသေးဘဲနေကြသည် ဖြစ်စေ၊ အိမ်ထောင်ရှင်စစ်စစ်ကြီးတွေပဲဖြစ်စေ၊ အပျို၊ လူပျိုကလေးတွေ အပါအဝင် လူတွေနဲ့မကင်းနိုင်တဲ့ သံဝါသကိစ္စကြောင့် မတော်တဆ ဖြစ် ပေါ်လာနိုင်တဲ့ လိင်ဆက်ဆံခြင်းမှတစ်ဆင့်ကူးစက်တတ်သော ကလာ မိုင်ဒီးယားရောဂါအကြောင်းကိုတော့ အကြမ်းဖျင်းသဘော သိထားကြရင်ကောင်းပါလိမ့်မယ်။ ဒါ့ကြောင့် ဆရာမကြီးဒေါက်တာ ဒေါ်လဲ့လဲ့ဝင်း ပြောပြတဲ့ မြင့်မြင့် အကြောင်းကို အခြေခံပြီး တစ်ဆင့်ပြန်လည်တင်ပြပါတော့မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမြင့်မြင့်အကြောင်း လေ့လာခြင်း သတင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  မြင့်မြင့်ဆိုတာ အသက် ၂၉ နှစ်အရွယ်ရှိ အိမ်ထောင်သည် မိန်းကလေးပါ။ သူ့ခင်ပွန်းက လစာနည်းတယ်ထင်ပါရဲ့။ ခင်ပွန်းလစာနဲ့ မလောက် လို့ ဖြည့်တင်းတဲ့အနေနဲ့ မြင့်မြင့်တစ်ယောက် အရောင်းအဝယ်လုပ်ငန်း တစ်ခုလုပ်ရပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်နေ့မှာ မြင့်မြင့်ဟာ သူ့ကိုယ်သူ တစ်ခုခုတော့ထူးနေပြီလို့ စိတ်ထဲ မှာခံစားရပြီး သံသယဝင်နေပါတယ်။ မြင့်မြင့်ကိုယ်တိုင် ထူးတယ်လို့ထင်နေရတဲ့ကိစ္စက သူ့မှာ ယောနိထွက်ရည် အများအပြားဆင်းနေတဲ့ကိစ္စပါ။ ဒီလက္ခဏာစပြီး ခံစားနေခဲ့ရတာ တစ်လလောက်ကြာတဲ့အခါမှာတော့ အခြေ အနေဟာ ပိုဆိုးလာပါတယ်။ ပိုဆိုးလာတာတွေကဝမ်းဗိုက်တစ်ဖက်မှာ နာကျင်တဲ့ဝေဒနာ ခံစားလာရပြီး နာကျင်မှုက အပေါ်ဘက်ကို ရွေ့တက်သွားပါတယ်။ ဝမ်းဗိုက်အခြားတစ်ဖက်မှာလည်း အဲဒီလိုပဲ ခံစားလာရပါတယ်။ - မကြာခင်မှာ ဆီးသွားတဲ့အခါ နာကျင်တဲ့ဝေဒနာခံစားလာရပါတယ်။ ဆီးသွားရင်နာကျင်တဲ့အပြင် ပူစပ်ပူလောင်လည်းဖြစ်လာပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဒီတော့ မြင့်မြင့်မခံစားနိုင်တော့ဘဲ ဆရာဝန်ဆီပြေးပြရပါတော့တယ်။ ဆရာဝန်စစ်ဆေးချက်အရ ပိုးဝင်ရောက်ကူးစက်ခြင်းကို မတွေ့ရသေးပါ ဘူး။ ကိုယ်ခန္ဓာ စမ်းသပ်စစ်ဆေးချက်အရလည်း ကြီးကျယ်တဲ့ ချို့ယွင်း ချက်ရယ်လို့ ဘာမှမတွေ့ရပါဘူး။ ဒီလိုနဲ့ ဟိုဆေးဒီဆေးလေးသောက်ပြီး နေလာလိုက်တာ ခြောက်လလောက် ကြာသွားပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ခြောက်လကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ မြင့်မြင့်တစ်ယောက် မကြာခဏ ဖျား နေပါတော့တယ်။ အဖျားဝင်နေတာ အဆက်မပြက်လိုဖြစ်နေပြီး ဝမ်းဗိုက် ထဲက နာကျင်ခြင်းနဲ့ ဆီးအောင့်ခြင်းတွေလည်း ထပ်ခါထပ်ခါ ဖြစ်နေပါ တယ်။ ဒါနဲ့ ဆေးပညာရှင်နဲ့ ရောဂါသေသေချာချာရှာဖွေရပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ဒီတော့ မြင့်မြင့်ရဲ့ ရောဂါက လိင်ဆက်ဆံခြင်းကြောင့် ကူးစက်ပြန့် ပွားတဲ့ရောဂါကို မကုသဘဲထားလို့ဖြစ်ရတဲ့ တင်ပါးဆုံရောင်ရမ်းခြင်းရောဂါ (PID) \u003cspan\u003eဖြစ်နေပါတယ်။ လိင်ဆက်ဆံခြင်းကြောင့် ကူးစက်ပြန့်ပွားလာ တဲ့ရောဂါကို ဆေးကုသခြင်းမရှိတဲ့အတွက် မျိုးပွားလမ်းကြောင်းကို ကူး စက်ရောင်ရမ်းလာခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ လိင်ဆက်ဆံခြင်းကြောင့် ပိုးဝင်ရောက် ကူးစက်ခြင်းဖြစ်တတ်စေတဲ့ ပိုးကတော့ အများအားဖြင့် \u003cstrong\u003e\u003cem\u003eကလာမိုင်ဒီးယားဘက်တီးရီးယား \u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003eပိုးကြောင့်ပဲ ဖြစ်ပါတော့တယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                      \u003cstrong\u003eကလေးမရစေနိုင်သော ကလာမိုင်ဒီးယား\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကလာမိုင်ဒီးယားဟာ ဘက်တီးရီးယားပိုးတစ်မျိုးပါ။ အကာအကွယ်မဲ့ လိင်ဆက်ဆံခြင်းကြောင့် ရနိုင်တဲ့ရောဂါတစ်မျိုးဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ ကလာ မိုင်ဒီးယားဘက်တီးရီးယားပိုး ကူးစက်ခံရတာကို ဆေးကုပြီး ပျောက်သွားနိုင် ပေမယ့် အကျိုးဆက်အဖြစ် ကူးစက်ခံရတဲ့အမျိုးသမီးတွေမှာ ကလေးမရနိုင် တဲ့ ဆိုးကျိုးကို ခံစားရနိုင်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဆရာမကြီးပြောပြတဲ့ သူ့လူနာ မြင့်မြင့်ဟာ လိင်ဆက်ဆံမှုကြောင့် ကလာမိုင်ဒီးယား ဘက်တီးရီးယားပိုး ကူးစက်ခံနေရတယ်ဆိုတာကို မသိခဲ့ ပါဘူး။ အဲဒီ ဘက်တီးရီးယားပိုးဟာ မျိုးပွားအင်္ဂါစုတွေကို ထိခိုက်ပျက် စီးသွားစေနိုင်တယ်ဆိုတာ မြင့်မြင့်တစ်ယောက် နောင်မှ သိရပါတော့တယ်။ အဲဒီဘက်တီးရီးယားပိုးကြောင့် မျိုးပွားအင်္ဂါစုတွေကို ထိခိုက်ပျက်စီးသွား စေနိုင်တဲ့အပြင် ဆေးကုသလို့ လူနာရောဂါပျောက်ကင်းသွားပေမယ့် မျိုးပွား အင်္ဂါစုတွေ ထိခိုက်ပျက်စီးသွားတာကိုတော့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာအောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်တော့ပါဘူး။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အဲဒီအတွက် မြင့်မြင့်တစ်ယောက် ကလေးမရနိုင်တော့ဘူးလားဆိုပြီး စိုးရိမ်စိတ်တွေ ဝင်နေတယ်လို့ ဆရာမကြီးက ပြောပါတယ်။ မြင့်မြင့်ဟာ အိမ်ထောင်သက် နှစ်နှစ်ရှိပြီး လောလောဆယ် ကလေးမယူချင်သေးလို့ ပဋိသန္ဓေတားဆေးတွေ စားနေသူဖြစ်ပါတယ်တဲ့။ ပြီးအဲဒီပိုးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဆရာမကြီး ဆက်လက်ရှင်းပြထားတာတွေကို လည်း ဗဟုသုတအလို့ငှာ ကောက်နုတ်တင်ပြပါဦးမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “လိင်ဆက်ဆံခြင်းကြောင့် ဘက်တီးရီးယားပိုး ဝင်ရောက်ကူးစက်ရရှိ သော ရောဂါများတွင် အမေရိကန်၌ အဖြစ်အများဆုံး ကလာမိုင်ဒီးယား ဘက်တီးရီးယားပင်ဖြစ်သည်။ နှစ်စဉ်လေးသန်းသော လူနာအသစ်များ တွေ့နေရသည်။ ယင်းဘက်တီးရီးယားကြောင့် တင်ပါးဆုံရောင်ရမ်းခြင်း ရောဂါ (PID) \u003cspan\u003eဖြစ်ပွားမှုမှာ ၃၀ မှ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းရှိသည်။ အောက်ပါ အခြေအနေများဖြစ်ပွားလာနိုင်ရန် ကလာမိုင်ဒီးယား ကူးစက်ခြင်းက ဦးဆောင်နေကြောင်း တွေ့ရသည်။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ကလေးမရနိုင်ခြင်း၊ မြုံနေခြင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e - မျိုးဥပြွန်တွင် သန္ဓေတည်ခြင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e - တစ်သျှူးမျက်နှာပြင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကပ်သွားခြင်းကြောင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e     ဖြစ်သော နာကျင်သည့်အမာရွတ်များ ဗိုက်အတွင်းဖြစ်ခြင်း၊(Adhesinos)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ဆေးကုသမှုပေးပြီးသော်လည်း တင်ပါးဆုံရောင်ရမ်းခြင်းရောဂါကြောင့် မျိုးပွားအင်္ဂါလမ်းကြောင်းတွ   င်ရရှိသွားသည့် ထိခိုက် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုမှာ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းသောလူနာများ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် နာကျင်သော ဝေဒနာကိုခံစားနေကြရမည် ဖြစ်သည်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာမကြီးဟာ သူ့လူနာမြင့်မြင့်အကြောင်း ထပ်ပြောပါသေးတယ်။ မြင့်မြင့်ဟာ ပထမအကြိမ်စမ်းသပ်တဲ့အခါ ပိုးမတွေ့ရဘူးလို့ ဆိုပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မြင့်မြင့်ကို စမ်းသပ်သော ဆရာဝန်သည် ကလာမိုင်ဒီးယားအတွက် ပိုးမွေးကြည့်ခဲ့သော်လည်း ပထမအကြိမ်တွင် ပိုးမတွေ့ခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်း ပိုးမွေးကြည့်ရာမှသာ ကလာမိုင်းဒီးယား ဘက်တီးရီးယားပိုးကို တွေ့ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ပိုးမတွေ့ရဟူသော မှားသည့်စစ်ဆေးချက် (False Negative Test) \u003cspan\u003eဖြစ်တတ်လေ့ရှိသည်။ စစ်ဆေးမှုအသစ်များအရ တိကျသော အဖြေကို ရရှိနိုင်ပေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              မြင့်မြင့်သည် လပေါင်းများစွာသက်သာသောလက္ခဏာ ရှိနေသော် လည်း လုံးဝလက္ခဏာမပြတတ်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် ကလာမိုင်းဒီးယားကူး စက်ခြင်းသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ရောဂါဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီး များသည် တစ်ခုခုမှားနေကြောင်း မသိနိုင်မီ ပြုပြင်၍မရနိုင်သော ထိခိုက် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုများကို ရနေပြီဖြစ်သည်။ တင်ပါးဆုံရိုးအတွင်း စမ်းသပ် စစ်ဆေးမှုအတွက် ဆရာဝန်ထံ နှစ်စဉ်လာရောက်ပြသကြသော အမျိုးသမီး များ၌ အောက်ပါလက္ခဏာရှိမှသာလျှင် ဆရာဝန်အများစုသည် ကလာ မိုင်ဒီးယားအတွက် စစ်ဆေးခြင်းကို ပြုလုပ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ယောနိထွက်ရည် အဆင်းများခြင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e - ဗိုက်နာကျင်ခြင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ဆီးသွားရာတွင် နာကျင်ခြင်းနှင့် ပူစပ်ပူလောင်ဖြစ်ခြင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- သားအိမ်လည်တံအပေါက်ဝတွင် ပြည်တွေ့ခြင်း၊ သို့မဟုတ်သားအိမ်လည်တံကို ထိတွေ့ခြင်းဖြင့် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုဝေဒနာ ခံစားရခြင်းတို့ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ကလာမိုင်ဒီးယား ကူးစက်ခံရခြင်းနှင့် ဆက်ဆံခြင်းကြောင့် အခြား ကူးစက်ရရှိနိုင်သော ရောဂါများဖြစ်စေနိုင်သည့် ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်စေ သောအချက်များမှာ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ဆက်ဆံဖော်များခြင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ဆက်ဆံသော အဖော်များသူနှင့် ဆက်ဆံခြင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ဆက်ဆံရာတွင် အကာအကွယ်မယူခြင်း၊ (အမျိုးသားကွန်ဒုံး၊ - အမျိုးသမီးကွန်ဒုံးမသုံးခြင်း)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ငယ်ရွယ်သည့်အသက်ပိုင်းတွင် လိင်စိတ်တက်ကြွနေခြင်း၊ မြို့ပြ a \u003cspan\u003eဆက်ဆံခြင်းကြောင့် အခြားကူးစက်ရောဂါ ယခင်ကရဖူးခြင်း၊သို့မဟုတ် ယခု ရရှိခံစားနေရခြင်း၊ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- အသက် ၂၀ အောက်တွင် လူငယ်လူရွယ်ဖြစ်နေခြင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီအချက်ဟာ အမျိုးသမီးများ သတိချပ်မှတ်စရာများဖြစ်ပါကြောင်း တင်ပြလိုက်ရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eကလာမိုင်ဒီးယားကူးစက်ခြင်းမှ ကာကွယ်ခြင်း \u003c\/strong\u003e၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အမေရိကန်နိုင်ငံလို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုလွန်ကဲနေတဲ့ နိုင်ငံတွေမှာ လိင် ကိစ္စဆိုတာ ထမင်းစားရေသောက်လို သဘောထားကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ အပျိုစင်ဘဝဆိုတာ အချိန်တိုတောင်းကြပါတယ်။ တချို့ ယဉ်ကျေးမှု ထိန်း သိမ်းလိုက်နာကြသူတွေလည်း ရှိပါတယ်။ အရွယ်မရောက်သေးခင် မိမိတို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တန်းဖိုးထားကြပါတယ်။ ဘုရားကျောင်းမှာ တရားဝင် လက် မထပ်မပြီးမချင်း အတူနေထိုင်ခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ကြတဲ့သူတွေလည်း ရှိပါ တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူငယ်ဆယ်ကျော်သက်အများစုကတော့ စမ်းသပ်ချင်တဲ့စိတ်နဲ့ သူတို့အပျိုစင်ဘဝကို စောစောစီးစီးစွန့်လွှတ်လိုက်ရတာတွေရှိပါတယ်။ အဲဒီလို အမေရိကန်နိုင်ငံလို ဖွံ့ဖြိုးမှုလွန်ကဲတဲ့ နိုင်ငံတွေရဲ့ ဆယ်ကျော် သက်များနဲ့ အရွယ်ရောက်ပြီးလူငယ်တွေမှာ ကလာမိုင်းဒီးယားကူး စက်မှု အများဆုံးတွေ့ရတယ်လို့ သုတေသနပြုချက်တွေက ဖော်ပြနေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ဆိုတာ ဟော်မုန်းဖွံ့ဖြိုးမှု အားကောင်းတဲ့အရွယ် ဆိုတော့ လိင်ကိစ္စတက်ကြွတဲ့ အရွယ်မျိုးပါ။ လိင်ကိစ္စဟာ သဘာဝအရ တက်ကြွနေစဉ်မှာ လက်တွေ့ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်တဲ့ စူးစမ်းစိတ်နဲ့ ပေါင်းစပ် သွားတဲ့အခါ ကာမစပ်ယှက်ခြင်းအမှု ပြုမိသွားတတ်ကြပါတယ်။ အဲဒီအရွယ် ဆယ်ကျော်သက်မိန်းကလေး ၃ဝ ရာခိုင်နှုန်းမှ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းဟာ ကလာမိုင် ဒီးယားကူးစက်ပြန့်ပွားနေတာတွေ့ရတာကြောင့် လေ့လာ ဆန်းစစ်ချက်တွေ က ဖော်ပြနေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 အဲဒီအရွယ်ဟာလည်း ဒီကလာမိုင်ဒီးယား ဘက်တီးရီးယားပိုးကူးစက် နိုင်စွမ်းအားမပြည့်စုံဘဲ အင်အားနည်းပါးနေသေးတဲ့အတွက် ကူးစက်မှု လွယ်ကူရခြင်းဖြစ်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဆယ်ကျော်သက်တွေမှာ ၁ဝဝ မှာ ဦးရေ ၄ဝ လောက်ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ ဒီကိန်းဂဏန်းဟာ စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်နေပါတယ်။ ဆယ်ကျော်သက်မိန်းကလေးတစ်ဝက်နီးပါးက လိင်ဆက် ဆံခဲ့ကြတယ်။ လိင်ဆက်ဆံခြင်း အတွေ့အကြုံရှိခဲ့ကြတယ်လို့ မှတ်ယူနိုင် ပါတယ်။ အံ့သြစရာကောင်းပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာမကြီးကတော့ ကလာမိုင်ဒီးယား ဘက်တီးရီးယားပိုးဟာ ကူး စက်ခံရပြီးတဲ့နောက် ရောဂါလက္ခဏာမပြတတ်သေးတာကြောင့် လိင်ကိစ္စ ပညာပေးမှုတွေ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်လုပ်ဆောင်ဖို့ အရေးကြီးကြောင်း လမ်း ညွှန်ထားပါတယ်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565602562197,"sku":"","price":2250.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e0a92255-a518-4dc0-9437-c515b1590ab0.jpg?v=1730208132"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-ဣစ္ဆာသယစိတ်ပညာ","title":"ဣစ္ဆာသယစိတ်ပညာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eလွတ်မြောက်ရေး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အမျိုးသားတို့ လွတ်မြောက်ရေး အလုပ်သည်လည်း စိတ်ပညာ နှင့် သက်ဆိုင်သော အလုပ်ဖြစ်လေသည်။ စိတ်ပညာသည် လောက ကြီး အဖြစ်အပျက် ဟူသမျှနှင့်လည်း သက်ဆိုင်လေသည်။ အကြောင်း မူကား လောကအဖြစ်အပျက် ဟူသမျှသည် လူတို့၏အလုပ်နှင့် ပတ် သက်လေရာ လူတို့၏ အလုပ်ကို သိခြင်းသည် လူတို့၏စိတ်ကိုသိခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           လောကအခြေအနေတို့ကို ထောက်သဖြင့် လူတို့၏စိတ်အဘယ် ကို ရောက်နေသည်ကို သိနိုင်၏။ အဘယ်ကို ရောက်၍ နေလျှင် အဘယ်လိုဖြစ်မည်ကို ရော်ရမ်းမှန်းဆနိုင်၏။ အဘယ်သို့ ဖြစ်ချေက အဘယ်သို့ ပျက်နိုင်သည်ကို သိနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အင်္ဂလိပ်လူမျိုးသည် ကမ္ဘာကို တစ်ဦးတည်းကဲ့သို့ အစိုးရခဲ့စဉ် က မိမိကိုယ်ကို အဘယ်သောအခါမျှ မကျနိုင်ဟု မှတ်ထင်ခဲ့၏။ ထိုကဲ့သို့ မှတ်ခဲ့ရင်းပင် ကျ၍လာခဲ့၏။ အမေရိကန်တိုင်း ကွဲကွာခြင်း သည်ကား အစ-ကနဦး ကျခြင်းဖြစ်လေသည်။ သို့သော်လည်း ရှိရင်းစွဲ မာန်ကား မကျခဲ့ပေ၊ ယခုကားအကျကြီး ကျ၍ နေတော့၏။ အင်္ဂလိပ်တို့၏ စကားသည် အဘယ်မှာမျှ သြဇာမရှိတော့ချေ။ နိုင်ငံခြားအရေး ကိစ္စများမှာ အဘယ်တိုင်းပြည်၏ ယုံကြည်ခြင်းကိုမျှ မခံရတော့ချေ။ စီးပွားရေးမှာလည်း ကျလျက်ပင်၊ မိမိအုပ်ချုပ်ခြင်းကို ဒီမိုကရေစီဟု ခေါ်ပါလျက် အာဏာပိုင်တို့ကို တိုးလျှိုး၍နေ၏။ မိမိတိုင်းပြည်၌ အာ ဏာရှင် ပေါ်မည်ကို ကြောက်၏။ အခြား အာဏာရှင်တို့ကို လိုလားကြောက်ရွံ့ ရိုသေ၍ နေရလေသည်။ အများ အာဏာရှင်တို့၏ စော်ကား ခြင်းကို သဘောကြီးစွာနှင့် ခံယူလျက်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ရှိရင်းမာန်သည်ကား မကျသေးပေ၊ ကျသော အရာသည် ကျ စရာရှိလျှင် ကျချင်ချင် ဆိုသည့်စကားလို အစဉ်တစိုက်ကျရတော့မည် သာတည်း။ ယခုအထိ အစဉ်တစိုက်ကျခဲ့၏။ နောက်ကိုလည်း ကျလိမ့် ဦးမည်။ ဗြိတိသျှ၏အလုပ်သည် နယ်ချဲ့သောအလုပ် မဟုတ်တော့ပေ။ မိမိ၏ အဆောက်အဦကြီးကို လုံခြုံအောင် ဆို့ပိတ်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်လေ တော့၏။ အတွင်းရန်သူကိုလည်း ကြောက်ရ၏။ အပြင်ရန်သူကိုလည်းကြောက်ရလေသည်။ (အီတလီ-ဂျာမနီ) တို့သည် အပြင်ရန်သူကို မကြောက်ရ၊ အပြင်မှာလည်း ရန်သူမရှိ၊ မိမိတို့ရဖို့လမ်းကိုသာ ကြည့် ၍ နေကြလေသည်။ ဗြိတိသျှသည် ထိုကဲ့သို့ နေရဖူး၏။ ယခုကား စပါးကြီးမြွေကြီး အစာအခါ တုံးလုံးပက်လက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်လေ သည်။ စပါးကြီးမြွေများမှာကား အခါခါအင့်အောင့် မျိုနိုင်ကြ၏။ လူမျိုးတို့မှာကား တစ်ခါသာ အင့်စမြဲဖြစ်လေသည်။ တစ်ခါ အင့်ပြီး သည်နောက် ထပ်၍ မအင့်တတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အင်္ဂလန်ပြည်သည် ကြောက်၍နေမှန်း သိကြသောအခါ မကြာမီ ဝိုင်း၍ ခြောက်ကြပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါ အင်္ဂလန်ပြည်၌ ရောက်ရှိမည့် အခြေအနေသည် လွန်စွာဆိုးဝါး၍ လာလိမ့်မည်။ မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင် ပေ။ ကျွန်ုပ်တို့ လွတ်မြောက်ခြင်းအရေးအတွက် ဤလမ်းတစ်ခုသာရှိလေသည်။ ထိုအခါ အသင့်ရှိရန်အတွက် ယခုက တင်ကြိုပြင်ဆင် အားမွေးရန် ရှိလေသည်။ အရပ်ဟူသမျှ အသင်းအဖွဲ့ ဟူသမျှမှာ ကာယ ဗလ အသင်းများရှိသင့်ကြလေပြီ။ ကာယဗလဆရာများကို ကျောင်း သမျှတွင် ထားသင့်ကြလေသည်။ ကာယဗလစွမ်းသူတို့သည် စိတ်အား သတ္တိမှာလည်း စွမ်းကြလေသည်။ ကာယဗလကောင်း၍ လျင်မြန် ထက်မြက်သူတို့မှာ အဘယ်အရာကိုမဆို ဖြစ်မြောက်အောင် ကြံစည် လုပ်ကိုင်နိုင်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             လက်နက်အင်အား အဘယ်မျှပင် ကောင်းစေကာမူ၊ ကာယဗလ အားနည်းချေက အပင်ပန်းခံနိုင်မည် မဟုတ်သဖြင့် အစွမ်းရှိမည် မဟုတ်ချေ။ စစ်တိုက်ရာ၌ ကာယဗလနှင့် ဉာဏ်စွမ်းသတ္တိရှိသူတို့သည် သူ့လက်နက်ကို ကိုယ့်လက်နက်ဖြစ်အောင် အလောင်းမင်းတရားကြီး ကဲ့သို့ တတ်နိုင်ကြလေမည်။ ကျွန်ုပ်တို့မှာ လက်နက်မရှိ၊ အဘယ် နည်းနှင့် လွတ်မြောက်အောင်မြင်နိုင်မည်နည်း ဟူသော စကားသည် မှား၏။ အကြောင်းအားလျော်စွာ နည်းလမ်းများသည် အကူအညီ ရောက်နိုင်ကြလေသည်။ ကာယဗလသည် လွယ်သောအရာဖြစ်၏။ အရလွယ်သော သတ္တိစွမ်းရည်ဟူသမျှကို ရအောင် ဆည်းပူး၍ ထားရာ၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565606199445,"sku":"","price":4950.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_d5ac6da7-dc8b-40e0-80ee-98ad1d46f376.jpg?v=1761404635"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-အောင်မြင်ခြင်း-ဘုရင်","title":"အောင်မြင်ခြင်း၏ဘုရင်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအောင်မြင်ခြင်း၏ ဘုရင်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အများအားဖြင့် စဉ်းစားဉာဏ်ကို မသုံးကြသည်မှာ အလွယ်လမ်းကိုလိုက် ခြင်းကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် တစ်ခုခုကို စထွင်၍ လုပ်သည့်အခါ အလွယ်လမ်းလိုက်သူတွေ ဝိုင်း၍တုကြ၏။ ၎င်းတို့သည် စဉ်းစားခြင်းအလုပ်ကို ပင်ပန်းခံ၍မလုပ်။ လုပ်ရန်လည်းမလိုဟု သဘောထားကြလေသည်။ အကြောင်းမူ ကား ထွင်၍ထားသောလမ်းကို လိုက်ဖို့သာလိုသည်ဟု သဘောထားကြလေသည်။ သို့ဖြစ်လေရာ ထွင်သောသူတစ်ယောက် နောက်လိုက်သူ တစ်ရာ၊ တစ်ထောင်ဖြစ်လေ သည်။ ထွင်သူကား စဉ်းစားဉာဏ်သမားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်၏။ တုပသော မစဉ်းစားသူတို့မှာကား ရာထောင်မက များကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ထိုကဲ့သို့သော အစုအဝေး၌ စဉ်းစားဉာဏ်ကို သုံးသူသည် စွဲမြဲခြင်း၊ ဇွဲသန် ခြင်း၊ လုံ့လဝီရိယနှင့် ဖြောင့်မှန်ခြင်း၊ ဤသတ္တိဂုဏ်များရှိဖို့သာ လိုလေသည်။ ထိုသူသည် လူတို့ထိပ်တင် အောင်မြင်ကြီးပွားခြင်း၏ ဘုရင်ဖြစ်ရမည်မလွဲတည်း။ လူအများတို့၏ ပူဇော်ခြင်းကို ခံရမည်မလွဲတည်း။ လူအများတို့၏ ချီးမြှောက်ခြင်း ကို ခံရမည်မလွဲတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eလူမတန်ကံချ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             စီးပွားရေး၌လည်းကောင်း၊ ကျန်းမာရေး၌လည်းကောင်း၊ ကိုယ်စိတ်နှစ်ဖြာ ချမ်းသာရေး၌လည်းကောင်း၊ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး၌လည်းကောင်း အမှတ် သညာနှင့် စဉ်းစားဉာဏ်ကြီးသူသည် တောင်ထိပ်၌ မီးထွန်းသလို အဘယ်မှာမဆိုထင်ရှားရမည်။ ကံကြမ္မာနှင့် လုံးလုံးမဆိုင်ကြောင်း ပုံသေ စိတ်ချယုံကြည်ကြရ မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              လောကကြီးပွားရေး၌ ကံကိုသာ မစွဲဖို့အကြောင်းကို ယခုအခါ မြန်မာလူမျိုး များ ယုံကြည်စပြုကြလေပြီ။ သို့သော်လည်း နှစ်နှစ်ကာကာယုံသည်ဟု မဆိုနိုင် သေးပေ။ အကြောင်းမူကား ပျက်စီးသူ၊ ဆင်းရဲသူ၊ ဒုက္ခတွေ့ သူတို့အနက် ငါမှားလို့ ငါမိုက်လို့ဟု ဝန်ချသူ လွန်စွာနည်းလိမ့်မည်။ ကံပဲလေဟူသောစိတ်နှင့် သူသာ များလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ဤနည်းသည် တစ်နည်းအားဖြင့် စိတ်ကိုဖြေရန်အတွက် နည်းကောင်း ဖြစ်သော်လည်း ပြန်၍ဖြစ်အောင်လုပ်လိုသော စိတ်အားထက်သန်တော့မည် မဟုတ် ပေ။ အကြောင်းမူကား ကံဆိုသည်မှာ စိတ်မချရသောအရာဖြစ်ရာ တစ်ဖန်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားပေမယ့် ဖြစ်ချင်မှဖြစ်မှာ ကံအဘယ်ပုံလာမည်ကို မသိနိုင်ဟူသော စိတ်က အတွင်းစိတ်၌ပေါ်ပေါက်ကာ အကြံအစည် အလုပ်အကိုင်ကို အားမပေး ရုံမက အားယုတ်အောင်၊ အားပျက်အောင် ပြုနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ယုံကြည်ခြင်းသည် စိတ်အားကို တိုးစေ၏ ။ အလုပ်တစ်ခုခုကို သေချာစွာ စဉ်းစားပြီး ငါဧကန်ဖြစ်မြောက်မှာပဲဟူသော အသိကို ပိုင်သောသူသည် လုပ်ရခြင်း ၌ အားတက်၏။ ဖြစ်မှဖြစ်မှာ “ကံမရှိ၊ ဉာဏ်ရှိတိုင်းမွဲ” ကြိုးစားတိုင်းလဲတာပဲ။ ဟန်မှ ဟန်ပါ့မလားဟူသော သွေးဆုတ်သော မီးယပ်စိတ်သည် စိတ်အားကိုယ် အားကို အမြဲဖျက်ဆီး၍နေရာ အောင်မြင်ခြင်းနှင့် ဖီလာဖြစ်၍ နေလေသည်။ ထိုအခါ သတိရော၊ စဉ်းစားဉာဏ်ရော ဆုတ်ယုတ်ရလေသည်။ စဉ်းစားကြံစည်သော်လည်း ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မည်ဟူသောစိတ်က ကာဆီး၍နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ငါစာကျက်ရင် အောင်မှာပဲ၊ စာရလျှင် စာမေးပွဲအောင်မှာပဲဟု ယုံကြည်စွာ ကျက်မှတ်သင်ကြားကြသောကြောင့်သာ စာမေးပွဲအောင်သူတွေ များကြလေသည်။ ကံကိုသာ အားကိုးကြချေက ပင်ပန်းခံ၍ ကျက်ကြမည်မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             လယ်ထွန်သူတို့သည်လည်း ကံကိုသာ အားကိုးကြချေက ပင်ပန်းစွာ ထွန် ကြမည်မဟုတ်ပေ။ သို့ဖြစ်လေရာ မြန်မာလူမျိုးတို့၏စိတ်၌ မလွှဲသာမကင်းသာမှ သာ ဉာဏ်ဝီရိယကို အားကိုး၏။ လွှဲကင်းသာက ကံကို လက်မလွှတ်ကြပေ။ လယ်သမားသည် အခြားအရာများ၌ ကံကိုယုံသော်လည်း စပါးကိုကား လယ်ထွန် ၍စိုက်မှရမည်။ မစိုက်လျှင် ကံလာ၍ပေးမည်မဟုတ်ဟူသော မလွှဲမရှောင်သာသော အရေး၌ ဉာဏ်ဝီရိယကို လုံးလုံးဖက်ပြီး နဖူးကချွေး ခြေဖျားကိုထိအောင် ကြိုးစား ကြလေသည်။ ကျန်းမာခြင်းနှင့် နာခြင်း၊ သေခြင်းမှာကား လက်ငင်းငတ်မည့်ဘေး။ကျွဲ၊ နွား၊ အိမ်ခြေ မောင်းထုခံရမည့်ဘေးလောက် အရေးမကြီး၊ ကျိန်းလည်း မသေ သဖြင့် နေသာထိုင်သာသောကြောင့် ကံပဲ၊ သေနေ့စေ့လျှင် သေမှာပဲဟူသော အနေ နှင့် အေးအေးပေါ့ပေါ့နေကြလေသည်။ သို့ဖြစ်လေရာ မကြာမကြာ သေနေ့ကြုံကြ ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eစဉ်းစားဉာဏ်၏ အကျိုး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              သို့ဖြစ်လေရာ လူ့ပြည်၌ ထင်ပေါ်ကျော်ကြား ဂုဏ်သတင်းကြီးမားခြင်းကို မည်သူမဆို လိုလားသော်လည်း အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သော သညာနှင့် စဉ်းစား ဉာဏ်ကို ထိထိရောက်ရောက် မသုံးကြချေက စွပ်မိမှ ကြီးပွားဖို့ရှိရာ ထိုသတ္တိများ ကို တကယ်အသုံးပြုသူမှန်က တကယ်အမှန် ထူးခြားသောအကျိုးကို ခံစားရမည်။ ဟု ပုံသေစွဲမှတ်ဖို့လိုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             စဉ်းစားဉာဏ်လေ့ကျင့်ခြင်းများသူသည် စဉ်းစားဉာဏ်အရာ၌ လျင်မြန်၏ ။ အဘယ်သို့သော အခြေအနေ၌ ဘာကိုလုပ်ရမည်၊ ဘယ်လိုပြောရမည်ဟူ၍ လျင်မြန်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eများစွာသောသူတို့သည် အဘယ်သောအခါ၌ အဘယ်သို့ ပြောရမည်။ အဘယ်ပုံလုပ်ရမည်ဟူ၍ပင် ဆုံးဖြတ်ခြင်းကို မပြုနိုင်ကြပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ထိုလူမျိုးသည် အမှတ်သညာနည်းပါး၊ စဉ်းစားဉာဏ်ကို များစွာမသုံးသူ များဖြစ်ကြသဖြင့် မသုံးသောဓားမှာ သံချေးတက်သည့်အလား စဉ်းစားဉာဏ် အသွားမသွက်၊ အခက်အခဲနှင့် မတွေ့ကြုံသင့်ဘဲလျက် တွေ့ကြုံကြရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eတရားသဖြင့် ရဲရင့်ခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              စဉ်းစားဉာဏ်ကို လေ့ကျင့်ရာ၌ အဘယ်ကဲ့သို့သော အကြောင်းအရာများ ကို ရွေးချယ်ရမည်နည်းဟု မေးရန်မလို အဘယ်အလုပ်မှာမဆို စဉ်းစားဉာဏ်လို လေသည်။ စဉ်းစားဉာဏ်မလိုသော အဖိုးတန်အလုပ်ဟူ၍ မရှိပေ။ သို့သော်လည်း ဖြောင့် မဖြောင့် မှန်မမှန်ဟူသော တရားလမ်းနှင့်ဆိုင်သော အကြောင်းအရာများကို သာလွန်၍ စဉ်းစားရန်လိုပေသည်။ အကြောင်းမူကား လူအချင်းချင်း ဆက်ဆံခြင်း ၌ တရားလမ်းကျစွာ ပြုမူပြောဆိုဖို့၊ သူတစ်ပါး တရားလမ်းမကျလျှင် သိဖို့အရေး သည် ကမ္ဘာပေါ်၌ အကြီးဆုံးသောအရေး ဖြစ်လေသည်။ အကြောင်းမူကား အလုပ်ဟူသမျှမှာ လူလူချင်း ပေါင်းသင်းဆက်သွယ်ခြင်းအလုပ်သည် အကြီးဆုံး၊ အခက်ဆုံးသော အလုပ်ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              တရားလမ်းကျခြင်းကို မည်သူမဆို လိုလား၏။ မတရားမှုကို မည်သူမဆို မုန်းထားမြဲဖြစ်လေရာ မိမိအပေါ်၌ တစ်စုံတစ်ယောက် တရားကျစွာမပြုက ပြောရဲ ရမည်၊ အရေးယူရမည်၊ မိမိကိုယ်တိုင်ကလည်း တရားလမ်းကျဖို့လိုလေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် မိမိအပေါ်၌ မတရားအနိုင်ပြုသည့်အခါ ငါခံနေရကောင်းမလား၊ ပြောလိုက်ရင် ငါလွန်မှာလားဟု ဝေဖန်၍နေဖို့မဟုတ်၊ မဟုတ်မခံဟူသော စိတ်ရှိသော တရားသောလူသည် ရဲရင့်စွာ ပြန်၍ပြော၏။ သို့ ပြောသည့်အတွက် လူကောင်းသူကောင်းမှန်က ကဲ့ရဲ့ မည်မဟုတ်။ ချီးမွမ်းသူက ပိုမို၍ များရမည်ကား ရဲရင့်သူကို မည်သူမဆို လေးစားရသော သဘောတရားအတိုင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ ကြောက်သောသူကို မည်သူမျှ လေးစားမည်မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003e\u003cstrong\u003e(လူမှုရေးရာမှ)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565608853653,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4b64d537-3394-49a9-9455-17ddb3ed5266.jpg?v=1730208186"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-အယ်ဒီတာ-စာရေးသူနှင့်စာဖတ်သူ","title":"အယ်ဒီတာ၊စာရေးသူနှင့်စာဖတ်သူ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအယ်ဒီတာ ဆိုသည်ကား\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အခြားသော တိုင်းကြီးပြည်ကြီးများ၌ အယ်ဒီတာ အလုပ်သည် အထမြောက်ဖို့ရန် လွန်စွာခက်ခဲသော အလုပ်ဖြစ်လေသည်။ စင်စစ်အားဖြင့် ထိုတိုင်းပြည်များ ၌ အယ်ဒီတာအဖြစ်သို့ မရောက်မီ ရီပိုတာအဖြစ်နှင့် လည်းကောင်း၊ လက်အောက်စာပြင်ဆရာ၊ စာရေးဆရာ အငယ်များအဖြစ်နှင့်လည်းကောင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ အနွံအနာခံ၍ သင်ကြားရလေသည်။ သို့ပင် သင်ကြား လုပ်ကိုင်ကြရသော်လည်း အယ်ဒီတာတစ်ယောက် အဖြစ် အောင်မြင်ဖြစ်ထွန်းဖို့ရန် မျှော်လင့်ခြင်းမှာ များ စွာအားတက်လောက်သော မျှော်လင့်ခြင်းမျိုး မဟုတ် ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကျွန်ုပ်တို့ မြန်မာပြည်မှာမူကား အယ်ဒီတာဖြစ်ဖို့ ရန် များစွာလွယ်ကူလေသည်။ ထိုကဲ့သို့ လွယ်ကူခြင်း သည် မြန်မာလူမျိုးတို့မှာ မွေးကတည်းက အယ်ဒီတာ သွေး ပါ၍လာကြလို့ပေလား။ သို့မဟုတ် မြန်မာလူမျိုး များမှာ လူတတ်လူလိမ္မာဖြစ်ဖို့ရန် လွယ်ကူသောကြောင့်လား။ သို့တည်းမဟုတ် မြန်မာပြည် စာနယ်ဇင်း အလုပ်သည် ဖြစ်ကတတ်ဆန်းအလုပ် ဖြစ်သောကြောင့် မည်သူမဆို အယ်ဒီတာ ဖြစ်နိုင်လေသလား။ သို့တည်း မဟုတ် ရဟန်းလူထွက်များသော တိုင်းပြည်ဖြစ်သောကြောင့်လားဟု တွေးတောဖွယ်ရာအချက်တွေ များစွာ ရှိလေသည်ဖြစ်ကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အချို့က ပထမကျော်အောင်လျှင် အယ်ဒီတာဖြစ် သည်။ အချို့က တေးထပ်၊ လေးချိုး ရေးတတ်လျှင် အယ်ဒီတာဖြစ်သည်။ အချို့က ပျို့ကဗျာရေးတတ်လျှင် အယ်ဒီတာဖြစ်သည်။ အချို့က သတ်ပုံတတ်လျှင် အယ်ဒီတာဖြစ်သည်။ အချို့က ဝတ္ထု၊ ဆောင်းပါး ရေး တတ်လျှင် အယ်ဒီတာဖြစ်သည်ဟု တွေးထင်တတ်ကြ လေသည်။ စင်စစ်သော်ကား ပထမကျော်၊ ဘီအေ အောင်၍ ဝတ္ထု၊ ဆောင်းပါး၊ ကဗျာလင်္ကာ ရေးတတ် လျှင် ထိုသို့ သောဆရာတို့မှာ အယ်ဒီတာမဖြစ်ဘဲ စာရေးဆရာမျှသာ ဖြစ်သည့်ပြင် သတ်ပုံသတ်ညွှန်း နားလည်၍ အပင့်၊ အရစ်၊ ညသတ်၊ လုံးကြီးတင် ပြင်ဆင်တတ်လျှင်လည်း သတ်ပုံပြင်ဆရာတို့မှာ အယ်ဒီတာမဖြစ်ဘဲ စာပြင်ဆရာမျှသာ ဖြစ်ရကား အယ်ဒီတာနှင့် စာရေးဆရာ၊ စာပြင်ဆရာများသရုပ်ကို အထူးကွဲဖို့ လိုပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အယ်ဒီတာဆိုသည်မှာ ဘီအေအောင်ဖို့လည်း မလို၊ ပထမကျော်နှင့်လည်း မသက်ဆိုင်၊ သူတစ်ပါး ရေးသည့် များစွာသော အမှိုက်ပုံကြီးများထဲမှ မိမိ၏ ဉာဏ်ကို အသုံးပြုကာ ရှေ့အစွန်း၊ နောက်အစွန်းကို ဆင်ခြင်လျက် တော်၏၊ မတော်၏၊ သင့်၏၊ မသင့်၏ ချင့်ကာကြည့်ပြီး ဤစာကို ဤခြင်းထဲသို့ ဆုတ်၍ချ၊ ဟိုစာကို ဟိုဖိုင်မှာတွဲ၊ ထိုစာစုကို ထိုသူ့ထံပြန်ပို့၊ ရာဇဝတ်မှုအရေးတို့ကို ဖယ်ရှား၊ အဘယ်စာများက အဘယ်လူစုအတွက် ဘယ်လိုအကျိုးများပြီး အဘယ် လိုစာမျိုးတို့ကို စာနယ်ဖင်းဖတ်သူတို့ သဘောကျမည် ဟု ဆင်ခြင်ကာ နငယ်ကိုအမြီးတပ်၊ အသတ်ကို ထင် အောင်ရေး၊ သေးသေးတင်ပါ မကျန်ရစ်စေရအောင် လျော်သလိုပြုပြင်ပြီး ဖြတ်တန်ဖြတ်၊ ဖြည့်တန်ဖြည့်၊ ပြောင်းတန်ပြောင်းပြီး ကောင်းအောင် အကန့်အကန့်ခွဲ၊ အခန်းအခန်းတို့မှာ နေရာချထားပြီးလျှင် စာနယ်ဇင်း တည်းဟူသော စာအမျိုးမျိုး ပွဲရုံကြီးမှာ ဆော့ကလေး၊ချက်တနီးကလေးများနှင့် မွှေးမွှေးကြိုင်ကြိုင် မြိုင်မြိုင် ဆိုင်ဆိုင်ဖြစ်အောင်ပြင်ပြီး အငွေ့တထောင်းထောင်းနှင့် မြင်ရလျှင် သရေကျလောက်အောင် စီမံတတ်သော စာအိုးသူကြီးဉာဏ်မျိုး ရှိသူတို့ကို အယ်ဒီတာဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်ပညတ် သမုတ်အပ်ပေကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အယ်ဒီတာဆိုသည်မှာ 'Edere' \u003cspan\u003e“အပြင်သို့ ထုတ် ပေးသည်” ဟူသော လက်တင်စကားမှ ဆင်းသက်လာ လေသည်။ စင်စစ်အားဖြင့် အယ်ဒီတာသည် စာ\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eနယ်\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eဇင်း\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eမှစ၍ စာအုပ်တို့ကိုထုတ်ခြင်း၌ ကြီးကြပ်ပြုပြင်သူ ဖြစ်လေရာ ပိဋကတ်သုံးပုံ၌ ကြီးကြပ်သော ဆရာကြီး များသည် အယ်ဒီတာအစစ်ကြီးများ ဖြစ်ကြလေသည်။ အယ်ဒီတာချုပ်ကြီးမှာ အဘယ်ပညာကိုမှ အခေါင် အဖျား တတ်ဖို့မလို။ လူကြိုက်အောင် စာတစ်ပုဒ်ကို ရေးတတ်ဖို့ ဝတ္တရားမရှိ။ ဤကမ္ဘာလောကကြီး၏ အခြေအနေကို ဉာဏ်မျက်လုံးဖြင့် ခြုံ၍ငုံ၍ကြည့်ပြီး ခေါင်းကြီးရေးသူ၏ အပြစ်၊ ဝတ္ထုရေးသူ၏ အပြစ်၊ သတင်းရေးသူ၏ အနာ၊ နိုင်ငံရေးဆရာ၏ အမှား၊ဆောင်းပါးရေးသူ၏ ချို့ယွင်းချက်၊ မသမာသူ၏ စိတ် သဘောထား ကောင်း မကောင်း၊ သင့် မသင့်၊ တော် မတော် အရာများ ဝေဖန်ခွဲခြားတတ်ပြီး ပြုတတ်၊ ပြင် တတ်၊ တန်ဆာဆင်တတ်သော အသိဉာဏ်ကြီးဖို့သာလိုပေသည်။ တိုတိုပြောရလျှင် အဆဲတတ်ရုံနှင့်လည်း အယ်ဒီတာမဖြစ်။ ထုတ်ဝေနိုင်ရုံမျှနှင့်လည်း အယ်ဒီတာ မဟုတ်။ စာနယ်ဇင်းတစ်စောင်ကို ဖြစ်မြောက်အောင် မောင်းနှင်နိုင်သောသူကို အယ်ဒီတာဟု ခေါ်ရလေ သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                သို့ အတွက်ကြောင့် ဖြစ်ကတတ်ဆန်း အရမ်း အရမ်း ပေါ်လာကြသော ကမန်းကတန်း သတင်းစာ၊ ဂျာနယ်၊ မဂ္ဂဇင်းတို့မှာ စာနယ်ဇင်းမွေး မပေါက်မီ ပပျောက်၍ သွားတတ်ကြသည်မှာ အခြားကြောင့် မဟုတ်၊ အယ်ဒီတာအလုပ်ကို အိုးသူကြီးအလုပ်လောက် မခက်ဟု ထင်မှတ်ကာ ကလောင်ကိုင်ရုံမျှနှင့် အယ်ဒီ တာဖြစ်၊ ထုတ်ဝေနိုင်ရုံမျှနှင့် အယ်ဒီတာလုပ်၊ ဖြစ် ကတတ်ဆန်းနှင့် အဟုတ်ထင် လုပ်ကိုင်ကြပြီး၊ ပျက်စီး ၍သွားသည့်တိုင်အောင် ငါဘာပြုလို့ ပျက်ပါလိမ့်ဟု တွေးခေါ်စဉ်းစား သိရှိကြဟန်မတူသော ဆရာ့ဆရာ တို့၏ အထင်အမြင် လွန်စွာပင် မှားယွင်းကြခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကျွန်ုပ်တို့ မြန်မာပြည်၌ စာနယ်ဇင်းအလုပ်သည် လှေကားအောက်ဆုံးအထစ်မှာ ရှိသေး၏။ ရှေ့၌ တိုး တက်ချဲ့ထွင် ပြုပြင်ရန် နည်းလမ်းတို့သည် အံ့မခန်း ကျန်သေး၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565609377941,"sku":"","price":2375.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_5e02c890-1b56-4a17-9e34-d44bd7aaabf7.jpg?v=1730208201"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-အင်္ဂလိပ်အခြေပြဆရာ","title":"အင်္ဂလိပ်အခြေပြုဆရာ","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565611770005,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a141d013-5982-46c4-ac6c-244bdce4372c.jpg?v=1730208216"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-အင်္ဂလိပ်သဒ္ဒါဖြတ်လမ်း","title":"အင်္ဂလိပ်သဒ္ဒါဖြတ်လမ်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအင်္ဂလိပ်သဒ္ဒါဖြတ်လမ်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားကို တတ်ကျွမ်းရန် တိကျသေချာသော သဒ္ဒါနည်းဖြင့်သာ သင်ကြားလေ့လာမှတ်သားရမည်ဖြစ်က လူ ၁ဝဝ လျှင် ၉၉ ယောက်မျှ လိုက်နာသင်ကြားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသဒ္ဒါမှာ အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှသည်ဖြစ်၍ နှစ်ရှည်လများ ဆက်လက်သင်ကြားရမည်ပင်ဖြစ်၏။ သို့ဖြစ်၍ ကြိယာ၏ အသုံးအစွဲကို မှန်ကန်အောင် မှတ်သားလေ့ကျင့်ပြီးနောက် အများအားဖြင့် အစဉ်အလာ အသုံးပြုခဲ့သော စကားစပ်ပုံ ဆက်ပုံတို့ကို မှတ်သားရလေရာ ထိုနည်းလမ်း အစဉ်အလာတို့မှာလည်း ဖောက်ပြန်သော ခြွင်းချက်တွေ လွန်စွာများ သဖြင့် အင်္ဂလိပ်စာကို များများကြီးဖတ်ဖို့ အရေးကြီးလေသည်။ သဒ္ဒါကို အဘယ်မျှပင် တတ်စေကာမူ စာမဖတ်လျှင် စာမတတ်ဟုဆိုလျှင် လွဲမည် မဟုတ်ပေ။ သဒ္ဒါနည်းများကိုမှတ်ပြီး ထိုနည်းများအရ စာကို စပ်ဟပ် ရေးသားပြောဆိုတိုင်းမဖြစ်။ စာကို များစွာဖတ်သောသူသည် သဒ္ဒါကို အနည်းငယ်တတ်ယုံမျှဖြင့် စာတတ်နိုင်၏။ စာကို လုံးလုံးမဖတ်ဘဲ သဒ္ဒါ ကိုသာ တတ်သောသူမှာ စာကို လုံးလုံးကြီးမတတ်နိုင်ချေ။ သို့ဖြစ်၍ အင်္ဂလိပ်သဒ္ဒါ ဖြတ်လမ်းနည်းအကျဉ်းချုပ်မှာ အင်္ဂလိပ်စာကို များများ ဖတ်” ဟူသောစကားပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားမှာ verbသည် အရင်းအချုပ်ဖြစ်၏။ verb ကို ကောင်းစွာနားလည်ပြီးနောက် စာကို တွင်တွင်ဖတ်၍ တွင်တွင်မှတ် လျှင် ကြွင်းသောသဒ္ဒါ အပိုင်းများကို အလိုလိုပေါက်ရောက်နိုင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003everb ဆိုသည်မှာ စကားဟု အဓိပ္ပာယ်ရ၏။ အကြောင်းမူကား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၎င်းစကားမပါလျှင် အဓိပ္ပာယ်ပြည့်စုံသောစကား မဖြစ်နိုင်။ ဥပမာ ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eIam \u003cspan\u003eကျွန်ုပ် ရှိသည် ဖြစ်သည်။ ဤစကား၌ ကျွန်ုပ်တစ်ခုတည်း နှင့် အဓိပ္ပာယ်မဖြစ်။\u003c\/span\u003e am \u003cspan\u003eရှိသည်ဟူသောစကားပါမှ အဓိပ္ပာယ်ပြည့်၏။ သို့ဖြစ်၍\u003c\/span\u003e am \u003cspan\u003eရှိသည်ကို\u003c\/span\u003e verb\u003cspan\u003eဟု ခေါ်သည်။\u003c\/span\u003e you go \u003cspan\u003eမင်း သွားသည်။ ဤစကား၌လည်း\u003c\/span\u003e go \u003cspan\u003eမပါလျှင် စကားမဖြစ်။ သို့ဖြစ်၍\u003c\/span\u003e go \u003cspan\u003eကို\u003c\/span\u003e verb \u003cspan\u003eဟုခေါ်ရသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003everb \u003cspan\u003eသုံးမျိုး ရှိသည်.........  \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(1) Transitive verb\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(2) Intransitive verb\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e3) Auxiliary verb.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနံပါတ်(1) မှာ အခံရှိ၏။ ဥပမာ I  beat \u003cspan\u003eငါ ရိုက်၏။ ၎င်း၌ ရိုက် လျှင် အရိုက်ခံရသူ ရှိရမည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနံပါတ်(2) မှာ အခံမရှိ။ I sleep \u003cspan\u003eငါအိပ်၏။ အအိပ်ခံရသောသူ၊ အအိပ်ခံရသောအရာဟူ၍ မရှိနိုင်။ အိပ်ရာမှာလည်း အအိပ်ခံရသော အရာ မဟုတ်။ အိပ်သောနေရာမျှဖြစ်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနံပါတ်(3) မှာ အခြား verb \u003cspan\u003eများ၌ အချိန်ကာလခေါ်\u003c\/span\u003e tense \u003cspan\u003eကို ဖြစ်စေဖို့ရန်လည်းကောင်း၊\u003c\/span\u003e mood \u003cspan\u003eခေါ် နည်းကိုပြဖို့ရန်လည်းကောင်း အကူအညီမျှဖြစ်၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဥပမာ I will go. \u003cspan\u003eငါ သွားမည်။ ၎င်းစကား၌\u003c\/span\u003e will \u003cspan\u003eမည် ဟူသော\u003c\/span\u003e verb\u003cspan\u003eသည်\u003c\/span\u003e go\u003cspan\u003eဟူသော\u003c\/span\u003e verb \u003cspan\u003e၏ အနာဂတ်ကာလကို ဖြစ်စေရန် ကူညီ ၏။ ထိုနံပါတ်(3) \u003c\/span\u003everb \u003cspan\u003eများမှာ အခြား\u003c\/span\u003e verb \u003cspan\u003eများကို ကူညီသည့်အခါ မိမိတို့ပိုင်အဓိပ္ပာယ် ပျောက်၍နေ၏။ ဥပမာ\u003c\/span\u003e I am \u003cspan\u003eငါရှိ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော်လည်း I am reading \u003cspan\u003eငါ စာဖတ်နေသည်ဆိုရာ၌\u003c\/span\u003e am \u003cspan\u003e“ရှိသည် ဖြစ်သည်” အဓိပ္ပာယ်ပျောက်ပြီး စာဖတ်နေသည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003everb \u003cspan\u003eများမှာ\u003c\/span\u003e to \u003cspan\u003eကို ရှေ့ကတပ်လျှင်\u003c\/span\u003e noun \u003cspan\u003eနာမ် ဖြစ်နိုင်သည်။\u003c\/span\u003e to sleep \u003cspan\u003eအိပ်ခြင်း၊\u003c\/span\u003e I want to sleep \u003cspan\u003eငါ အိပ်ခြင်းကို အလိုရှိ၏။ (ငါ အိပ်ချင်၏)\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eto \u003cspan\u003eသည် ရည်ရွယ်ချက်ကိုလည်း ပြ၏။\u003c\/span\u003e I come \u003cspan\u003eငါလာသည်။\u003c\/span\u003e to see \u003cspan\u003eကြည့်ဖို့၊\u003c\/span\u003e I come to see \u003cspan\u003eငါ ကြည့်ဖို့လာသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003everb \u003cspan\u003eမှာ\u003c\/span\u003e ing \u003cspan\u003eတပ်လျှင်၊ လျက်၊ ရင်း၊ ခြင်း၊ အဓိပ္ပာယ်ရနိုင်၏။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eI like. \u003cspan\u003eငါ ကြိုက်၏။\u003c\/span\u003e dancing \u003cspan\u003eကခြင်းကို။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e I like dancing. \u003cspan\u003eကခြင်းကို ငါကြိုက်၏။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eI eat \u003cspan\u003eငါ စား၏ ။\u003c\/span\u003e  dancing \u003cspan\u003eကလျှက် : \u003c\/span\u003eI eat dancing. \u003cspan\u003eငါ ကရင်း-ကလျက် စား၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eAuxiliary Verbs\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cu\u003eအထောက်အပံ့\u003c\/u\u003e\u003cu\u003e Verbs \u003cspan\u003eများ \u003c\/span\u003e\u003c\/u\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eTo be \u003cspan\u003eရှိခြင်း၊ ဖြစ်ခြင်း၊ ရှိဖို့ ဖြစ်ဖို့၊\u003c\/span\u003e being \u003cspan\u003eရှိခြင်း ဖြစ်ခြင်း။ ရှိလျက်၊ ဖြစ်လျက်။ ရှိရင်း၊ ဖြစ်ရင်း၊ ရှိသဖြင့်၊ ဖြစ်သဖြင့်။ ရှိ၍၊ ဖြစ်၍၊ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သောကြောင့်၊\u003c\/span\u003e been \u003cspan\u003eရှိပြီးသော၊ ဖြစ်ပြီးသော၊\u003c\/span\u003e Having been \u003cspan\u003eရှိပြီးနောက် ဖြစ်ပြီးနောက်။ ဖြစ်ပြီးသဖြင့်၊ ရှိပြီးရကား၊ ဖြစ်ပြီးရ ကား၊ ရှိပြီး၍၊ ဖြစ်ပြီး၍၊ ရှိပြီးသောကြောင့် ဖြစ်ပြီးသောကြောင့်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျက်မှတ်ရန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e I am, Thou art, he is, It is, She is, This is, That is, dog is, boy is, book is, Mg.Ba is,\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငါ၊ သင်၊ သူ၊ ထိုဟာ၊ သူမ၊ သည်ဟာ၊ ဟိုဟာ၊ ခွေး၊ လူကလေး၊ စာအုပ်၊ မောင်ဘ၊ ရှိသည် ဖြစ်သည် (Present \u003cspan\u003eယခု။ ဧကဝုစ်နှင့်ဆိုင်၏)\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eWe are, You are, They are, These are, Those are, Dogs are, Boys are, Books are, Mg.Ba and Mg.Sein are,\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်တို့၊ မင်းတို့၊ သူတို့၊ သည်ဟာများ၊ ဟိုဟာများ၊ ခွေးများ၊ လူကလေးများ၊ စာအုပ်များ၊ မောင်ဘနှင့် မောင်စိန် ရှိကြသည်။ ဖြစ်ကြသည်၊ {present \u003cspan\u003eယခု၊ ဗဟုဝုစ်။\u003c\/span\u003e}\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eI was, Thou was, He was, It was, She was, This was, That was, Dog was, Boy was, Book was, Maung Ba was, \u003cspan\u003eရှိပြီး ဖြစ်ပြီး။ ပြီးပြတ်သွားသော အတိတ်ရိုးရိုး\u003c\/span\u003e Past \u003cspan\u003eဧကဝုစ်။\u003c\/span\u003e}\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eWe were, You were, They were, These were, Those\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003ewere, Dogs were, Boys were, Books were, Mg.Ba and Maung Sein were, \u003cspan\u003eရှိကြပြီး ဖြစ်ကြပြီး။ \u003c\/span\u003e{\u003cspan\u003e ပြီးပြတ်သောအတိတ်ရိုးရိုး\u003c\/span\u003e Past \u003cspan\u003eဗဟုဝုစ်။\u003c\/span\u003e}\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုကျက်စာပိုဒ်တို့၌ ရုပ်၊ ကိန်း၊ ကာလကို သတိပြုပြီး ဆိုင်ရာ အတွဲတို့ မှတ်လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eI am being \u003cspan\u003eငါ ရှိလျက်၊ ဖြစ်လျက်နေ၏။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eThou art being \u003cspan\u003eသင်၊ ရှိလျက် ဖြစ်လျက်နေ၏။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eHe, She, It, This, That, Dog, Boy, Mg.Ba is being.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ။ သူမ။ ထိုဟာ။ သည်ဟာ။ ဟိုဟာ။ ခွေး။ လူကလေး။ မောင်ဘ ရှိလျက်၊ ဖြစ်လျက်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ထိုနည်းအတိုင်း သိအပ်သည်မှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eWe, You, They, These, Those, Dogs, Boys, Books, Mg. Ba and Mg. Sein are being \u003cspan\u003eရှိလျက်၊ ဖြစ်လျက် နေကြ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eI was being \u003cspan\u003eငါရှိလျက် ဖြစ်လျက် နေပြီးခဲ့၏။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eThou was being. \u003cspan\u003eသင်ရှိလျက် ဖြစ်လျက်နေပြီးခဲ့၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eHe, She, It, This, That, Dog, Boy, Maung Ba was being.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ၊ သူမ၊ ထိုဟာ၊ သည်ဟာ၊ ဟိုဟာ၊ ခွေး၊ လူကလေး၊ မောင်ဘ ရှိလျက် ဖြစ်လျက် နေခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eWe, You, They, These, Those, Dogs, Boys, Books, Maung Ba and Maung Sein were being,\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှိလျက် ဖြစ်လျက် နေခဲ့ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eI have been, Thou hast been, He has been, She has been, It has been, This has been, That has been, Dog has been, Boy has been, Book has been, Mg.Ba has been gèle: \u003cspan\u003eဖြစ်ခဲ့ပြီး အဓိပ္ပာယ်ရ၏။ သို့သော်လည်း ယခု မကြာမီကမှ ရှိခဲ့ ဖြစ်ခဲ့ သည်ကို ဆိုလိုသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဥပမာ I have been there\u003cspan\u003eငါဟိုမှာ အခုပဲ ရှိခဲ့တယ်။ သို့မဟုတ် ဟိုကို မကြာမီက ရောက်ခဲ့တယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eI have been here three years.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငါ သည်မှာ သုံးနှစ်ကြာပြီ။ ယခုလည်း သည်မှာပင် ရှိသေးသည် ဟုဆိုလိုသည်။ ဤစကား၌ အတိတ်နှင့်ပစ္စုပ္ပန်ဆက်၍နေသည်။ သုံးနှစ် အခါက သည်မှာရှိတာနှင့် ယခု သည်မှာရှိခြင်းဟာ ဆက်၍နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eI was here three years ago.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလွန်ခဲ့သောသုံးနှစ်တုန်းက ငါ သည်မှာရှိဖူးတယ်။ ဤစကား၌ ယခု သည်မှာရှိသေးသည်ဟု မဆိုလို။ သုံးနှစ်အခါတုန်းက ရှိဖူးသည်ကို သာ ဆိုလိုသည်။ has \u003cspan\u003eနှင့်\u003c\/span\u003e have \u003cspan\u003eကိုမှတ်လေ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eHad been gs I, You, We, They \u003cspan\u003eမှစ၍ မည်သည့်ကတ္တား နှင့်မဆို တွဲနိုင်သည်။ ရှိနှင့်ပြီး - ဥပမာ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်း မနေ့က သည်ကိုလာတော့ ငါသည်မှာ ရှိနှင့်ပြီ။ Yesterday when you came here I had been here. \u003cspan\u003eမနေ့က မင်းသည်ကိုလာသောအခါ ငါသည်မှာ ရှိနေနှင့်ပြီ။\u003c\/span\u003e Will be, Shall be, \u003cspan\u003eရှိလိမ့်မည်။ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ရှိကြလိမ့်မည်။ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။\u003c\/span\u003e Will \u003cspan\u003e၌ အလိုဆန္ဒ သဘောအဓိပ္ပာယ် ပါရှိ၏။\u003c\/span\u003e Shall \u003cspan\u003eမှာ တာဝန်ဝတ္တရားအဓိပ္ပာယ် သက်၏။\u003c\/span\u003e I will be \u003cspan\u003eငါသည်မှာ ရှိမည်။\u003c\/span\u003e I shall be. \u003cspan\u003eငါ သည်မှာ ရှိရမည်။ ရှိမှတော်မည်။ ရှိဖို့ ဝတ္တရားရှိသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eShall \u003cspan\u003eအာဏာကိုလည်း ပြ၏။\u003c\/span\u003e You shall be here\u003cspan\u003eမင်း သည် မှာ ရှိရမည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eI will be here. \u003cspan\u003eငါ သည်မှာရှိမည် ဟူရာ၌ စိတ်အကြံကိုလည်း ပြ၏။\u003c\/span\u003e I will not be. \u003cspan\u003eငါ သည်မှာ ရှိမည်မဟုတ်။ ငါသည်မှာ ရှိနေဖို့ စိတ်မကူးဘူး။ မင်းက ငါ့ကို သည်မှာရှိနေဖို့ အမိန့်ပေးသော်လည်း ငါ ရှိနေမည်မဟုတ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eWill I be. \u003cspan\u003eငါ ရှိမလားဟူသော အမေးစကားမျိုးမရှိ။ ထိုကဲ့သို့ မေးလျှင် မိမိအလိုကို မိမိမသိ။ မိမိစိတ်ကို မိမိအစိုးမရသလိုဖြစ်၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565628743829,"sku":"","price":2565.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_6722c246-b9a6-448c-9ba4-6db2e4dab8ca.jpg?v=1730208245"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-သဲမြညှာ","title":"သဲမြညှာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း(၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဟင်္သာတမြို့ နတ်မော်ချောင်းနှင့် မနီးမဝေးအိမ်ကြီးတစ်အိမ်၏ အိမ်ရှေ့ခန်းမကြီး၏ ခေါင်းရင်းဘက်၌ သားနားခံ့ညားသော ယောက်ျား ပျိုတစ်ယောက်သည် ရှေ့နောက်ယိမ်းထိုးသော ပက်လက်ကုလားထိုင် တစ်ခု၌ထိုင်ကာ ဆေးပြင်းလိပ်ကိုဖွာရင်း အင်္ဂလိပ်သတင်းစာတစ်စောင် ကို ကြည့်၍နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ၎င်းနှင့် မနီးမဝေး ရှေ့နား၌ကား လှပသောမိန်းမပျိုကလေးတစ် ယောက်သည် ပုဆစ်တုပ်ခါထိုင်လျက် အင်္ဂလိပ်စာအုပ်တစ်အုပ်၏ စာမျက် နှာများကို လှန်ကာနေလေ၏။ ။  ထိုမိန်းကလေးသည် ယောက်ျားပျိုထက် အသက် ၉ နှစ်လောက် ငယ်ပုံရလေ၏။ ကြော့ရှင်းလှပ ဝင်းပပ မျက်နှာကလေးရှိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           လှုပ်ရှားသော လက်၌ ဝတ်ဆင်၍ထားသော လက်ကောက်များ သည် ကြိုးကြိုးကြိတ်ကြိတ် စကားများ၍ နေကြဟန်ရှိလေ၏ ။ ပုဆစ်ကုပ် ၍နေသော သန့်ရှင်းသောခြေ၌ တဘီနားပန်းပွင့်အပြာကြီးတစ်ပွင့်၏ ပန်း ချပ်များအစွန်းမှ ဝါဝင်းသော ရွှေခြေကျင်းကြီးသည် တစ်ဝက်နီးနီး ပေါ်၍ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ခါ တစ်ခါ ယောက်ျားပျိုသည် သတင်းစာရွက်များကို လှန်ရင်းမိန်းမပျိုကလေးကို အမှတ်တမဲ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မိမိကိုကြည့်၍နေသော ဝန်းဝိုင်းဖောင်းကြွသော မျက်လုံးနှစ်လုံးကို မြင်မိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ထိုအခါ ယောက်ျားပျို၏ စိတ်၌ ငါ အဘယ်ပုံဖြစ်ချင်လို့ ဤအိမ် - သို့ ရောက်၍လာရပါသတည်း ဟူသော အမွေးကို စိတ်ထဲ၌ မေးကာ တွေး ပြီး အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်းကလေး ရှူမိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မိမိ၏ မကောင်းသော ကံဆိုးကြမ္မာသည် အပြီးသတ်ဖို့ နိမိတ်ပေ လား၊ သို့တည်းမဟုတ် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းကာ တိုးဆင့်၍ လောင်းဖို့ရန် နိမိတ်ဖြစ်လေသလားဟူ၍ ဆင်ခြင်ကာ စာထဲ၌ စိတ်ရော မျက်လုံးများ ရော မမြဲနိုင်ဘဲ သူငယ်မကလေး၏ မျက်လုံးများနှင့် အရှိန်ချင်းသွား၍ သွား၍ ပေါက်မိလေတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကံဆိုးကြမ္မာဆိုသည်မှာ အခြားမဟုတ်။ ခင်မောင်မှာ မတော်တဆ တာဝန်ကို လစ်ဟင်းမှုတစ်ခုကြောင့် ဆပ်အင်စပိတ်တော်ရာထူးမှ ခေတ္တ ချထားခြင်းခံ၍နေရရာ “ဤရာထူးကို ပြန်၍ မရလျှင်လည်း ဝမ်းမနည်းတော့ပါ။ ရအောင်လည်း ငါ မကြိုးစားလိုကုန်သည်ပွဲစား အလုပ်မျိုးကို ပဲ လုပ်ပါတော့မည်” ဟူသော အကြံနှင့် ရန်ကုန်မြို့၌ အပေါက်အလမ်းကို ရှာကြံ၍နေခဲ့လေသည်။ ' \u003cspan\u003eသို့ ရှာကြံငြားသော်လည်း ခေတ်သမယက မကောင်းလှသဖြင့် အပေါက်ကောင်းမတွေ့ရသေးမီ ငယ်သူငယ်ချင်း စက်သူဌေး မောင်ဖေ နှင့်တွေ့သဖြင့် မောင်ဖေက ခေါ်၍လာသည့်အတွက် ဤအိမ်သို့ ရောက်၍ လာရခြင်းဖြစ်လေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ထိုလှပသော မိန်းမပျိုကလေးမှာ သူငယ်ချင်းမောင်ဖေ၏ တစ်ဦး တည်းသော သမီးကလေး မမြဖြစ်လေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               မောင်ဖေ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာကား ၎င်း၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီး ကလေးအား အင်္ဂလိပ်စာသင်၍ပေးစေရန် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               သို့ နေခိုက်တွင် မမြသည် မရဲတရဲ အမူအရာမျိုးနှင့် ထိုင်ရာမှ ထ၍ လာပြီး ခင်မောင်၏ ခြေရင်း၌ ပုဆစ်တုပ်ကာ ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    “ကိုကို...ဒီအင်္ဂလိပ်သတင်းစာတွေကို နားလည်အောင် ဘယ် လောက်ကြာကြာ သင်      ရသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ဟု မေးလေလျှင် ခင်မောင်သည် သတင်းစာကိုချ၍ မမြ၏ မျက်နှာ ကို စိုက်ကာ ပြုံးလျက်ကြည့်မိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    မမြသည်ကား ရှက်ကိုး ရှက်ကန်း အမူအရာမျိုးနှင့် ဆက်လက် ကာ ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 “ကျွန်မ အင်္ဂလိပ်သတင်းစာများ ဖတ်နိုင်ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။ `\u003cspan\u003eအမြဲ သတင်းအထူးအဆန်းတွေကို ဖတ်ရမှာပဲ ထင်ပါရဲ့”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   ခင်မောင်သည် မမြကို ကြည့်ရာမှာ လမ်းမဘက်သို့ ပြုံးလျက် လှည့်ကာ ....\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   “သတင်းစာများလိုပေါ့ကွယ်၊ ဖတ်လို့ကောင်းတဲ့ သတင်းများလည်း ပါတာပေါ့၊ တချို့သတင်းတွေကတော့ ပျင်းစရာကြီးတွေပဲ၊ ဥပမာ ပုလိပ် အစီရင်ခံစာဆိုတဲ့ သတင်းမျိုးကျတော့ ဘယ်သူမှ မဖတ်ချင်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    “ကိုကို ... ဒါတွေ အကုန်နားလည်တာပဲနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   “နားလည်သလောက် နားလည်တာပေါ့ကွယ်၊ လောကမှာ ဘယ်စာ မှ အကုန်မတတ်ကြပါဘူး” ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  “ကိုကို ... ဘယ်အတန်းအထိ အောင်သလဲ” -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “အိုင်အေအထိ အောင်ခဲ့တယ်၊ မိဘက မတတ်နိုင်လို့ ဘီအေကို ဆက်မနေခဲ့ရဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             “အိုင်အေဆိုရင် တော်တော်တတ်တာပေါ့ နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                “အင်္ဂလိပ်စာမှာတော့ အိုင်အေဆိုရင် ဘီအေနဲ့မခြားပါဘူး၊ ဘီအေ သမားထက်တော်တဲ့ အိုင်အေသမားတွေလည်း အရှိသားကိုး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      “ကိုကို အင်္ဂလိပ်ပုံတွေ အများကြီး ဖတ်ဖူးမှာပေါ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     “တော်တော် တန်တန်တော့ ဖတ်ဖူးသားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     ဟု မြ၏ လှပသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြန်ပြော ၊ လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                “ပုံကောင်းကောင်း တစ်ခုလောက် မြ နားထောင်ချင်လိုက်တာ၊ မပြောနိုင်ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “နောက်တော့ တဖြည်းဖြည်း ပြောတာပေါ့၊ ပုံတွေ အများကြီးရှိပါ . တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခိုက်တွင် စက်သူဌေး မောင်ဖေ အပါးသို့ ရောက်လာပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             “အိုင်ဆေး ကျုပ်သမီးက အင်မတန် စာပေဝါသနာပါတယ်၊ အင်္ဂလိပ်စာ မတတ်မချင်း မင်းကို ဘယ်မှ မသွားရဘူး၊ ဉာဏ်ကတော့ မသေးပါဘူး၊ သဂြိုဟ်ကိုးပိုင်းကို ခြောက်လနဲ့ကျွတ်တာပဲ၊ သို့သော်လည်း ခေတ်ကာလ အင်္ဂလိပ်ပညာဆိုတာ နေရာတိုင်းမှာ အသုံးဝင်နေလေတော့ သူကလည်း ဝါသနာပါတာနဲ့ အားပေးရတာပဲ၊ တစ်ယောက်တည်းရှိတာ မို့ ခွဲပြီး အဝေးကို မပို့နိုင်ဘူး သူငယ်ချင်းရဲ့ ၊ သည်တော့ မင်းနဲ့ တွေ့ရ တာ အခန့်သင့်ကျနေတာပဲ”ဟု ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မောင်ဖေသည် ခင်မောင်ထက် ၅ နှစ်လောက်ကြီးသော်လည်း ငယ် စဉ်က ရန်ကုန်ကျောင်းတွင် ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းဖြစ်ခဲ့ကြသဖြင့် ခင်မောင်၏ ရိုးဖြောင့်တည်ကြည်သောစိတ်ကို ယုံကြည်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မောင်ဖေမှာ မိဘချမ်းသာသဖြင့် သုံးစွဲပျော်ပါး အလည်အပတ်များ သောကြောင့် ၇ နှစ်တန်းမှာ ၃ နှစ်ကျသဖြင့် ကျောင်းမှထွက်ခဲ့ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ခင်မောင်မှာမူ မိဘများ မချမ်းသာလှသဖြင့် ပညာသင်ရုံစရိတ်မှ တစ်ပါး မြောက်မြားစွာ သုံးစွဲရန် ငွေကြေးမပိုသောကြောင့် ပညာကို ဖြောင့် ဖြောင့် သင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် အိုင်အေ အောင်ခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               သို့ပင် မောင်ဖေက ယုံကြည်သော်လည်း ခင်မောင်၏ စိတ်၌ကား များစွာကြောက်ရွံ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။ သို့ကြောက်ရွံ့စရာ အကြောင်းနိမိတ် လက္ခဏာတို့ကိုလည်း ခင်မောင်သာ သိလေ၏။              အကြောင်းမူကား မမြ၏ မျက်လုံးများသည် သာမန်မျက်လုံးများ မဟုတ်သည်ကို ခင်မောင်သိလေ သတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             နောက်တစ်နေ့၌ ခင်မောင်သည် မြမြကို စ၍ အင်္ဂလိပ်စာသင်ပေး လေ၏။ မြမြသည် လွန်စွာထက်မြက်သော ဉာဏ်ရှိသည့်ပြင် စိတ်ပါကိုယ် ရောက် သင်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ခင်မောင်မှာလည်း မြမြကို သင်ပေးရခြင်း၌ ငြီးငွေ့ခြင်းမရှိချေ။ ဤမျှလောက် လှပယဉ်ကျေး ရေးခြားလိမ္မာ ချက်ချာသော မိန်းမပျိုကလေး မျိုးကို အနီးကပ် သင်ကြားပေးရခြင်း၌ အဘယ်သို့သော သူတော်သူမြတ် သည် ငြီးငွေ့ခြင်းဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ခင်မောင်မှာ ပုထုဇဉ် လူသာမန် ပုလိပ်အရာရှိ လူထွက်မျှဖြစ်၏။ ဆရာ၏ အပါး၌ ကပ်ကာသင်သဖြင့် တစ်ခါ တစ်ခါ ဦးခေါင်းချင်း ထိလု ခမန်း သင်ကြားပြသမှေးမြန်းသမျှကိုလည်း ကပ်ကပ်ပြီး ဖြေရခြင်း၌ ၎င်း . မိန်းမပျို နတ်ကညာကလေး၏ ဦးခေါင်း မျက်နှာမှထွက်ပေါ်သော ဆီမွှေး နံ့၊ ပေါင်ဒါနံ့၊ ပန်းနံ့ကလေးများသည် ခင်မောင်၏ရင်ထဲ၌ အေးခနဲ အေး ခနဲ သက်ဆင်းဝင်ရောက်၍ သွားခြင်းတည်းဟူသော အငွေ့ အသက်၏ အရသာကို မခံစားဘဲ နေနိုင်ပါမည်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              တစ်ခါတစ်ခါ မြ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့လှပသော လက်ကလေးများမှ ခဲတံကိုယူသည့်အခါ လက်ဖျားချင်းထိသည်ကို မြမြက သိသိသာသာ သေ သေချာချာ သဘောမကျပုံကိုမျှမပြဘဲခံ၍ နေသောအခါ ခင်မောင်၏ ရင် ထဲ နှလုံးထဲမှာ ဒုန်းခနဲ ဒိန်းခနဲမဖြစ်ဘဲ အသို့လျှင် နေနိုင်ပါမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ပုဆစ်ကလေးတုပ်ကာ ဝပ်ပြီး စာဖတ်သည့်အခါ၌ တင်းရင်းပြည့် ” ပျောင်း ဖောင့်တစ်ဖောင်းကလေးနေသော တင်ပါးကလေးများနှင့် ကျော့ ရှင်းပြေပြစ်သော ခါးကလေးသည် သင်ပြသူကို အားပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်၍ နေလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ခင်မောင်သည်ကား ပုထုဇဉ်တို့သဘာဝ မိမိ၏စိတ်၌ ဖြစ်ပေါ်သော အလွန်တရာလှပသော ရူပါရုံရန်သူ၏ နှောင့်ယှက်ခြင်းကို သိ၏။ သိသ ဖြင့် စိတ်ကိုချိုးနှိမ်ကာ မတော်သောအရာကိုပြုဖို့ မဆိုထားဘိ စိတ်မှာ -မျှ မထားဘဲ သတိရတိုင်း ထိုအနှောင့်အယှက်ကို မောင်းနှင်တွန်းလှန်၍ပစ်ရလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဤသို့ သင်ပြရာ၌ အခါများစွာ သူငယ်မကလေး၏ ဖခင်မှာ စက် ထဲတွင် အလုပ်များသဖြင့် အိမ်၌ ၎င်းတို့ဆရာတပည့်နှစ်ယောက်သာ ရှိ လေ၏ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ထိုအခါများ၌ မြမြသည် ပက်လက်ကုလားထိုင် လက်ရန်း၌ ဒူး ထောက်မှီကာ ဆရာနှင့် ဦးခေါင်းချင်းကပ်ကာ တောင်မေးမြောက်မေး . ထွေထွေရာရာတို့ကို မေးတတ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 တစ်ခါတစ်ခါ ခင်မောင်၏ မျက်နှာကို မျက်တောင်ကလေးစင်း စင်းထားပြီး မရဲသော မျက်လုံးများနှင့် တောင့်တသော စိတ်ဆန္ဒ၏အခိုး ကို ထိုမျက်လုံးများမှ ဝမ်းနည်းသော အမူအရာနှင့် ခွင့်လွှတ်သည်ကို သိရ လေ၏ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “ဒင်း ဘာပြုလို့ ငါ့ကို ဤနည်းမျိုးနှင့် ကြည့်ရပါသလဲ၊ ငါသည် သူ့ထက်ကြီး၏၊ ထူးထူးခြားခြား ရုပ်ဆင်းလက္ခဏာမှာလည်း လှပသူ မဟုတ်၊ ငါ့ထက် ချောမောလှပ ငယ်ရွယ်သူတွေ အများပင်ရှိကြသည်။ ငါလိုလူအပေါ်၌ သူကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်လှပ ဂုဏ်သရေကြီးလှသော မိန်း ကလေးသည် စိတ်နေစိတ်ထား ဖောက်ပြန်၍ ကစားနိုင်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိ ပေ။ အဘယ်သို့သော အခြင်းအရာပေနည်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           စသည်ဖြင့် ခင်မောင်သည် တွေးတောမိလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ထို့ပြင်မက.တစ်ခါတစ်ရံ ခင်မောင်၏အနား၌ ပွတ်သီးပွတ်သတ် နေချင်သော အမူအရာမျိုးနှင့် စကားပြော၍နေခိုက်မှာ အိမ်သားတစ် ယောက်ယောက် ဘွားခနဲပေါ်ပေါက်၍ လာမည့်အရိပ်နိမိတ်ကို မြင်သည့် အခါ ဆုတ်ခွာ၍နေတတ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ဖခင်ရှိသည့်အခါများ၌လည်း ခင်မောင်နှင့် လွန်စွာအရောတဝင် အရိပ်လက္ခဏာကို မပြချေ။ ထိုကဲ့သို့ဖြစ်ခြင်းသည် အဘယ်သို့သော စိတ် ၏ လက္ခဏာဖြစ်ပါသနည်းဟူ၍ ခင်မောင်၏ စိတ်၌ တွေးကြံကာ အကြောင်းရင်းကို ရှာ၍မရဘဲ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ညတစ်ည၌ လရောင်ကလေး ခပ်မှိန်မှိန်တွင် ခင်မောင်သည် အိမ်ခြံ - အပြင်ဘက် တောနိမ့်လမ်းကြားတစ်ခု၌ အဘယ်ကိုသွားရမည်ဟု ရည်ရွယ် ချက်က တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ လျှောက်၍နေလေ၏။ သို့ လျှောက်ရင်း ချောင်းကမ်းပါးသို့ ရောက်သွားလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မြစ်ကမ်းနား၌ လရောင်မှေးမှေး ရေးရေးတွင် လှုပ်ရှားသော ရေ ရောင်နှင့် တိမ်ရိပ်ပမာ လေထဲတွင် မသိမသာ ရွေ့ပြောင်းလှုပ်ရှား ဗေဒါ တပ်ကြီးများကို ကြည့်ကာနေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              သို့ နေခိုက်တွင် နောက်မှခြေသံကြားရသဖြင့် ထိတ်ခနဲဖြစ်ကာ လှည့်၍ကြည့်လိုက်ရာ အတိုင်းမသိ အံ့အားသင့်ခြင်း၊ အံ့သြခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်းတွေ ရောယှက်၍နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ထိုမြင်ရသော သဏ္ဌာန်သည်ကား အခြားမဟုတ်၊ သစ်ပင်ပျို ကလေးတစ်ပင်၏ အကိုင်းကို ဆွဲကိုင်လှုပ်ရှားကား ခေါင်းငုံ့လျက်နေသော မမြပင်ဖြစ်သည်ကို သိရသောကြောင့်ပေတည်း .....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခင်မောင်သည် ရုတ်တရက် စကားမပြောနိုင်ဘဲ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        “မမြ မဟုတ်နိုင်ပါဘူး၊ ဒင်း ဘာပြုလို့ သန်းခေါင်ခန့် နီးနီးအချိန်မှာ ငါ့နောက် . ကို လိုက်လာသင့်ပါသလဲ၊ ဖုတ်ပြိတ္တာ တစ္ဆေဟာ မမြအသွင်အမူနဲ့ ဖန် ဆင်း၍လာလေသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           စသည်ဖြင့် စဉ်းစားကာ မိမိ၏ မျက်စိများကိုပင် မိမိ မယုံနိုင်လောက်အောင် ရှိရှာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အတန်ငယ်ကြာမှ ...... ။ “မြ ဟုတ်ကဲ့လား ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု မေးလေရာ မမြသည် တစ်စုံတစ်ရာကို အသနားခံလိုသည်နှင့် တူသော မျက်နှာနှင့် ခင်မောင်၏မျက်နှာကို မော်၍ ကြည့်လေ၏ ။ စကား ပြန်၍ မပြောချေ။ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             “ မမြ ဘယ့်နှာတုံး၊ ဘာဖြစ်လာသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်မ မနေနိုင်ဘူး ကိုကို၊ ကျွန်မ အိပ်လို့ မပျော်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “မင်း ဖေဖေကော”\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565633298581,"sku":"","price":4500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ae807916-3fc9-4b29-b8e6-93266f1158bc.jpg?v=1730208260"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-သားဂုဏ်ရည်","title":"သားဂုဏ်ရည်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eကာမသွေး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                အမျိုးသား၏ ကြီးပွားခြင်းသည် အမျိုးသား၏ စိတ်နေသဘောထား ကိုယ်ကျင့်တရား၌ များစွာ တည်ရှိလေသည်။ ကြီးပွားတိုးတက်ခြင်းသည် ငယ် ရွယ်သူတို့၏ လက်၌ရှိလေရာ ငယ်ရွယ်သူတို့၏ ကိုယ်ကျင့်တရား၊ ငယ်ရွယ်သူတို့၏ စိတ်နေသဘော ထားကောင်းခြင်းသည် ပထမအရေး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                အတတ်ပညာတို့မည်သည်မှာ အသက်မွေးမှု အတွက်လည်းကောင်း၊ လူမှန်က တစ်ခုခုကို တတ်ရ မည်ဟူသော အစဉ်အလာကြောင့်လည်းကောင်း သင်ကြရမည်၊ တတ်ကြရမည်ကား အထူးပြောစရာမလို။ ကိုယ်တိုင်ကသော်လည်းကောင်း၊ မိဘများက သော် လည်းကောင်း၊ နောင် တဖြည်းဖြည်း အစိုးရများက သော်လည်းကောင်း၊ ပညာကို မည်သူမဆို မသင်ဘဲမနေရအောင် ပြုကြရပေလိမ့်မည်။ ယခုခေတ်ကာလ သည် တစ်ခုကောင်းကျင်လည်မှ အသက်မွေးလောက်သော အလုပ်အကိုင်ရနိုင်သော ခေတ်ဖြစ်လေရာ ပညာသင်ဖို့၊ ပညာတတ်ဖို့ကို ဆုံးမဟောပြောခြင်း သည် အပိုဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရှေးအခါက ပညာကို ဂုဏ်ကျက်သရေ ဆင်ယင်တန်ဆာသဖွယ် သင်ကြားသည်က များခဲ့၏။ ယခုကာလမှာက ပညာကို မသင်လျှင် မပြီးသော အရေးကြီးသော အသုံးအဆောင်ကဲ့သို့ သဘောထား သင်ကြားရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သို့ ဖြစ်လေရာ ပညာကို မသင်ကြပါနှင့်ဟု ပြော ၍ပင် ရမည်မဟုတ်သဖြင့် ဤကျမ်း၌ ပညာရဲရင့် ပွဲလယ်တင့်မည်၊ ပညာမရှိက လူ့အောက်ကျမည် ဟူသောအချက်များကို ရေးသားမည် မဟုတ်။ လူဖြစ် ခြင်း၊ လူလုပ်ခြင်းအတတ်၌ သာလွန်အရေးကြီးသော အချက်များကို ညွှန်ပြလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            လူ၌ အရေးကြီးသော (Sex)\u003cspan\u003eခေါ် အဖိုအမနှင့် ပတ်သက်သော အရာများ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ကိုယ်ခန္ဓာ၌ ယောက်ျားဖြစ်ခြင်း၊ မိန်းမဖြစ်ခြင်း ၏ အစိတ်အပိုင်းသည်လည်းကောင်း၊ ထိုအစိတ် အပိုင်းများနှင့်ပတ်သက်သော အလုပ်များသည်လည်းကောင်း ယုတ်ညံ့ခြင်းသည် ရှက်ဖွယ်ရာဖြစ်သည် ဟူ၍ အများလူတို့ အစွဲပြုကြသည်မှာ များစွာ မှား ယွင်းလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ဓမ္မတာသဘောတရားမည်သည် ရှက်ဖွယ် ကြောက်ဖွယ်ရာ မဟုတ်ပေ။ မိမိကိုယ်တိုင်ကိုလည်း ကောင်း၊ သူတစ်ထူးကိုသော်လည်းကောင်း အကျိုး ယုတ်အောင် လုပ်ခြင်းသာလျှင် ဆိုးယုတ်ရှယ်ဖွယ် သောအရာဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   လူ၌ ကာမသွေးသည် အသက်ဖြစ်လေသည်။ ထိုကာမသွေးသည် ကာမဂုဏ်စိတ်ကို လိုက်စားခြင်း၊ မျိုးဆက်ကိုပွားစေခြင်းအတွက်သာ အသုံးဝင်သည် မဟုတ်။ ကိုယ်၏ကျန်းမာသန်စွမ်းခြင်း၊ ဉာဏ်ပညာ ဖွံ့ဖြိုးခြင်းအတွက်လည်း အထူးအသုံးဝင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ကာမသွေးသည် ကာမအလုပ်သက်သက်နှင့် မျိုးဆက်ကို တည်နေ ပြန့်ပွားခြင်းအလုပ်များအတွက် လုံလောက်သည်ထက် ပိုမိုများပြားလေရာ ပိုသမျှ သောသွေးသည် ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းသို့ ပြန်၍ ဝင် ရောက်ပျံ့နှံ့ကာ ကိုယ်အားဉာဏ်အားကို တိုးတက် စေသော သတ္တိရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                စင်စစ်မှာ အသက်သည် ထိုအရာမှ အစဖြစ်ရာ ထိုအရာပင်လျှင် အသက်ဓာတ်ဟု ဆိုလျှင် မှားမည်မဟုတ်ပေ။ ကြက်ဥကို မှီဝဲရာ၌ အားကိုဖြစ်စေသော နည်းအတိုင်း လူမျိုးပိုလျှံသော ကာမသွေးသည် ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း သွေးထံသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက် ပျံ့နှံ့ကာ အကျိုးဆောင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ပျိုရွယ်နုနယ်သူတို့မှာ လူလားမြောက်ခြင်း၊ လူကြီးဖြစ်ခြင်း၊ လူကြီး၏ အလုပ်တာဝန်ကို ဆောင် ရွက်နိုင်ခြင်းအတွက် စတင်တည်ထောင်သော အလုပ် သည် ဓမ္မတာသဘောတရား ဖြစ်လေရာ ထိုအလုပ် အတွက် ကာမသွေးသည် အကြီးဆုံးသော လိုရင်း ဓာတ်တစ်ပါး ဖြစ်လေသည်။ သို့ဖြစ်လေရာ ပျိုရွယ် စဉ်အခါ၌ အထူးအရေးကြီးသော ထိုဓာတ်ကို ဖျက် ဆီးပြုန်းတီးခြင်းသည် ကိုယ်နှင့်စိတ်ကို ခိုင်လုံစွာ တိုး တက်ဖွံ့ဖြိုးစေသည့် အခြေခံအုတ်မြစ်ကို မမြဲမခိုင် အောင် ပြုသည်နှင့် များစွာတူလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ ဖြစ်လေရာ ငယ်ရွယ်စဉ်အခါ၌ ကိုယ်စိတ် နှစ်ပါး စင်ကြယ်အပ်ခြင်းသည် ပညာတတ်ခြင်းထက် ပိုမို၍ အရေးကြီးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယောက်ျားပျိုမှန်က ပျက်စီးခြင်းကို ဖြစ်စေမည့် နည်းလမ်းတို့နှင့် တွေ့ရမည်ကား ကာကွယ်တားဆီး ၍ မရနိုင်ပေ။ အဘယ်ခေတ်ကာလ၌မဆို ပျိုရွယ်သူ တို့မှာ ကိုယ်တိုင်၏ပယောဂလုံ့လဖြင့် အသက်အားကို ဖြုန်းတီးသူတွေ ရှိကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ကျောင်းများ၌ ဆရာသမားများသည် အဘယ်မျှ ပင် ကျပ်တည်းစေကာမူ ထိုအကျင့်မျိုးပါရှိသောကျောင်းသား တစ်ယောက်သည် တခြားကျောင်းသား အားလုံးကို မိမိကဲ့သို့ ဖြစ်အောင် မကောင်းသော ပုံ သက်သေဖြင့်လည်းကောင်း ပြုတတ်ကြလေရာ သား ယောက်ျား ငယ်ရွယ်သူလေးများကို တချို့သောကျောင်းများ၌ ကျောင်းအိပ် ကျောင်းစားအဖြစ်နှင့် ပို့ ထားခြင်း၌ များစွာ သတိရှိဖို့လိုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           (ကျောင်းများ၌ ပညာရခြင်း၊ လိမ္မာခြင်းထက် မကောင်းသော ပုံသက်သေတွေကိုရ၍ ပျက်စီးခြင်း များက အခါများစွာ ပိုမိုထင်ရှားတတ်လေသည်။)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဤအလုပ်ကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မလုပ်ဖူးသော သူငယ်သည် လုပ်ရမှန်းမသိ လွန်စွာစင်ကြယ်၏။ တချို့သော တောသူတောင်သား လုပ်စားကိုင်စား လူပျို ကလေးများမှာ ထိုအကြောင်းအရာမျိုးကို မသိ နား မလည်၊ သင်ပြသူလည်း မရှိသဖြင့် ကိုယ်လက် ကျန်း မာလျက် စိတ်မှာ ဖြူစင်သန့်ရှင်း အပြစ်ကင်း၍ ရေဆေး ငါးပမာ ပျိုမျစ်ခြင်း၏ ဂုဏ်ကျက်သရေကို မညှိုး မနွမ်း လန်းသစ် ပွင့်လန်းစွာ ဆောင်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           လူသူများ၍ အတွေ့အကြုံများသော မြို့ကြီးရပ်ကြီးသည်ကား များစွာတို့မှာ လူပျိုကလေး ဖြစ်လျှင်ဖြစ်ချင်း ဆေးပုလင်းကို ဆောင်ကြသူတွေ ရှိကြလေသည်။ လူ့ဘဝတွင် လောကစစ်ပွဲကြီးကို တိုက်ခိုက်ဖို့ရန် အားအစွမ်းသတ္တိကို မွေးမြူတည်ထောင်ရသောအရွယ်၌ ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ဘုန်းကြီး၍ သက်မရှည်၊ သက်ရှည်၍ ဘုန်းမကြီး ဟူသောစကားကဲ့သို့ ဖြစ်အောင် ဖန်တီးသည်နှင့် များစွာတူလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ထိုအလုပ်သည် များလျှင်၊ လွန်လျှင် နုနယ်သော ကိုယ်ခန္ဓာအသွင်အပြင်တစ်မျိုးဖြစ်လျက် လတ်ဆတ် စိုပြည်ခြင်းမရှိဘဲ ထိုင်းမှိုင်းတွေဝေ မှတ်ဉာဏ်ကင်း လွတ်လျက် အသက်ရှည်သင့်သလောက်မရှိ၊ ဝေးလ် ပါဝါခေါ် စိတ်၏တန်ခိုး ဆုတ်ယုတ်ကာ ကြီးပွား လမ်း၌ ပျော့ညံ့ညံ့ ဖြစ်တတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အလွန်ကျန်းမာသဖြင့် အိပ်ရာ၌ တစ်ခါတစ်ရံ ဝေလျှံခြင်းမှာ အပြစ်မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ထိုကဲ့သို့ဖြစ်သည်ကို ရောဂါကြီးထင်မှတ်၍ ကြောက် ရွံ့သူတို့မှာ လိမ်ညာခြောက်လှန့်၍ ဆေးများ ရောင်း စားသောဆရာများနှင့် တွေ့သည့်အခါ ၎င်းတို့၏ခြောက်လှန့်ခြင်းကြောင့် ဥပါဒါန်ကပ်လျက် ၎င်းတို့ ၏ဆေးများကို ဝယ်ယူစားရာမှာ တကယ် ရောဂါရတတ်လေသည်။ ၎င်းဆရာများသည် မိမိတို့၏ ဆေး ကို မဝယ်ဘဲမနေနိုင်အောင် ပျိုရွယ်သူတို့မှာ ဖြစ် တတ်သော လက္ခဏာများကို တတ်သလောက် စာတမ်းများ၌ ရေးသားဖော်ပြကြလေသည်။ ၎င်းစာ များကို ဖတ်မိသော ငယ်ရွယ်သူများသည် မိမိတို့မှာ ဖြစ်ပျက်ပုံနှင့် ကိုက်၍နေသည်ကို တွေ့ရှိရသောအခါ များစွာ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့လျက် ၎င်းတို့၏ ဆေး ကို ဝယ်၍စားခဲ့ကြရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အများအားဖြင့် ယောက်ျားပျိုများမှာ ကိုယ်တိုင် ၏ အစွမ်းဖြုန်းတီးခြင်းအဖြစ်ကို မကောင်းတတ်ကြ ဟု သိရလေသည်။ သို့သော်လည်း ကောင်းမှန်းသိသာအိတစိုစို” ဟူသော စကားလို ဖြစ်မှသာ စိုးရိမ်ရန် ရှိလေသည်။ အများအားဖြင့် တစ်ခါကြုံဖူးလျှင် ထပ်ခါထပ်ခါ စိတ်ကို ချုပ်တည်းခြင်းမပြုဘဲ လိုက် စားတတ်ကြလေသည်။ သို့ဖြစ်လေရာ မကြုံဖူးသေး သူများသည် ထိုတွင်းထဲသို့ ခြေချော်လက်ချော်မကျဖို့ ရန် အပေါင်းအသင်း အနေအထိုင်၌ သတိပြုအပ်ကြ လေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကြုံဖူးသူများသည်ကား အကျင့်နုခိုက်မှာ ကြိုးစား၍ဖြတ်ကြရမည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565637492885,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_42324dee-8527-49bc-93c6-ab96787aba18.jpg?v=1730208275"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-သမီးဂုဏ်ရည်","title":"သမီးဂုဏ်ရည်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမိန်းမတို့၏ဓမ္မတာ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             မိန်းမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအဆောက်အဦသည် ယောက်ျား နှင့်မတူ။ ပဋိသန္ဓေတည်ရခြင်း၊ လွယ်ရခြင်း၊ သားဖွား ရခြင်း တာဝန်ကြီးများကြောင့် ခန္ဓာစက်အိမ်မှာ ပိုမို၍ ရှုပ်သဖြင့် ပိုမိုသိမ်မွေ့လေရာ လွယ်ကူစွာဖောက်ပြန် တတ်လေသည်။ သို့ ဖောက်ပြန်သည့်အခါ ဝေဒနာ ဖြစ်ပေါ်တတ်လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အထူးသဖြင့် ဓမ္မတာနှင့်ပတ်သက်သည့်ရောဂါ များ ဖြစ်တတ်လေသည်။ ထိုရောဂါများဖြစ်ပေါ်သည့် အခါ အကျိုးအကြောင်းမသိခြင်းကြောင့် မှားယွင်းသောအမှုများကို ပြုမိတတ်ကြလေသည်။ အများအား ဖြင့် မိခင်များကိုယ်တိုင်က ထိုအကြောင်းများနှင့် ပတ်သက်၍ တတ်သိ နားလည်ခြင်း မရှိကြသဖြင့် တစ်ကြောင်း၊ ပေါ့လျော့ကြခြင်းကြောင့်တစ်ကြောင်း၊ရှက်ဖွယ်ရာအကြောင်းများဟု သဘောထားကြခြင်းကြောင့်တစ်ကြောင်း၊ မိခင်နှင့်သမီး ရည်ရည်မွန်မွန် နှီးနှောတိုင်ပင် ပြောဆိုတတ်သော အလေ့မရှိသည့် အတွက် တစ်နည်းနည်းအားဖြင့် ပြောဆိုတိုင်ပင် သွန် သင်ခြင်းအလုပ်၌ အခက်အခဲတစ်မျိုး ပေါ်ပေါက် တတ်သဖြင့်တစ်ကြောင်း၊ အလွန်အရေးကြီး၍ သိ ထိုက်သည့်အကြောင်းအရာများကို သမီးပျိုများအား မပြောဘဲ နေတတ်ကြလေသည်။ သို့မပြောဘဲနေခြင်းကြောင့် အရွယ်ရောက်သည့်အခါ လတ်ဆတ်သော ပန်းပွင့်ပမာ၊ ဖွံ့ဖြိုးစည်ကားခြင်း၏ ကျက်သရေ ဂုဏ် အဆင်းနှင့် ကျန်းမာခြင်း၏ သုခစည်းစိမ်ကို မခံစား ကြရဘဲ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ခံကြရလျက် အသက်တမ်း တို ကြရလေသည်။ သို့ဖြစ်လေရာ သိရာ သိကြောင်း ဖြစ်သော အရေးကြီးသောအချက် အနည်းငယ်မျှကို ဖော်ပြလိုက်ရပေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မိန်းကလေးများမှာ ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်၌ ဓမ္မတာပေါ်ပေါက်၍ အရွယ်ရောက်ကြ၏။ အနည်း ငယ်မျှတို့မှာ ထို့ထက်ပင် စောစွာ အရွယ်ရောက်တတ် ကြလေသည်။ အများအားဖြင့်သော်ကား ဆယ့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခြောက်နှစ်၊ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်မှာ အရွယ်ရောက်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုအရွယ်သည် “ကြီးကောင်ဝင်သည်” ဟူသော အရွယ်ပင် ဖြစ်လေရာ၊ များစွာအရေးကြီးသော အရွယ်အပိုင်း ဖြစ်လေသည်။ ထိုအရွယ်၌ သိအပ်သော အရေးကြီးသော အကြောင်းအရာများကို မသင်ကြား မနာယူ ရဘဲ အကျင့် စာရိတ္တမကောင်း၊ အရှက် အကြောက်မရှိသော မိန်းမဖော်များ၏ မှားယွင်းသော လမ်းများသို့ လိုက်မိတတ်ကြလေရာ များစွာ စိုးရိမ် မကင်းဖွယ်ရာဖြစ်လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ထိုအရွယ်၌ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းအပြင်မှာ ပြောင်း လဲခြင်းများဖြစ်တတ်လေသည်။ ရင်သားများ တက် ကြွ၍လှပတင့်တယ်ခြင်း၊ မိန်းမအင်္ဂါဇာတ်၌ လောမာ* ပေါ်ပေါက်၍လာခြင်း၊ ရာသီသွေးပေါ်ခြင်းများ ဖြစ် ကြလေသည်။ ထိုပြောင်းလဲခြင်းများထက် ပိုမိုအရေး ကြီးသော ပြောင်းလဲခြင်းသည်ကား အခြားမဟုတ် “ငါ မိန်းကလေးပေတကား” ဟူသောအသိနှင့် အရှက်အကြောက် နိုးကြားပေါ်ပေါက်၍ လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ထိုအခါ ထိုအရွယ်မတိုင်မီမှာကဲ့သို့ ကစားရာ၌ ယောက်ျားကလေးများနှင့် ရောထွေးပါဝင် ခြင်းကို အခါခပ်သိမ်း မပြုဝံ့တော့ပေ။ မိန်းကလေးနှင့် ဆိုင်သောကစားခြင်း၊ ယောက်ျားကလေးနှင့် ဆိုင် * \u003cem\u003eလောမာ-(ပါဠိ) = မွေးညင်း * \u003c\/em\u003eသော ကစားခြင်းများကို ခြားနားသိမြင်လျက် မိန်းမ ကလေးများနှင့်ဆိုင်ရာ ကစားနည်းများ၌သာ ပါဝင် ရပေတော့၏။ အဘယ်အတွက် ယောက်ျားကလေး များကို ထိုကဲ့သို့ရှောင်ရှားရသည်ဟူသော အကြောင်း ရင်းကို ကား ကောင်းစွာမသိ။ ဓမ္မတာအတိုင်း သဘာဝတရားအရ မိန်းမကလေးတို့၏စိတ်မှာ ပေါ် ပေါက်၍လာခြင်းမျှ ဖြစ်လေသည်။ ထိုသဘာဝတရား သည်ကား မိန်းမကလေးများ၏ ကောင်းကျိုးအလို့ငှာ ထိုကဲ့သို့ ဖန်တီးခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              မသိသော မိဘများသည် ထိုအခါ၌ အမူအရာ ပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ မိမိတို့၏ စိတ်သဘောနှင့် မတွေ့သည့်အခါများ၌ မောင်းမဲ ပြစ်တင်တတ်ကြလေသည်။ ထိုကဲ့သို့ မောင်းမဲခြင်း များသည် နုနယ်သောပြောင်းလဲခြင်းကို ဖွံ့ဖြိုးစွာ ပွင့် လန်းခြင်းမဖြစ်စေရအောင် ပိတ်ပင်သည်နှင့် တူရုံမက ဖောက်ပြန်ခြင်း တစ်မျိုးမျိုးဖြစ်လျက် စိတ်ရောဂါ၊ ကိုယ်ရောဂါများကိုပင် ဖြစ်ပေါ်စေတတ်လေသည်။ ဥပမာ ထိုအရွယ်၌ အထက်ထက်က သွားနေကျလမ်း တစ်လမ်းကို မသွားဝံ့၊ အထက်ထက်က ပြုလုပ်သော အရာတစ်ခုခုကို မပြုဝံ့ဘဲ ရှိနေတတ်၏။ ထိုအခါ မသိသော မိဘက “နင်ဘာဖြစ်တာလဲ၊ အခါတိုင်းလုပ်ပြီး၊ အခါတိုင်း သွားပြီး အခုမှ ဘာဖြစ်တာလဲ” စသည်ဖြင့် ခြိမ်းခြောက်တတ်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ ခြိမ်းခြောက်သဖြင့် မိန်းကလေးမှာ ဓမ္မတာသဘောတရား က မလုပ်နဲ့၊ မသွားနဲ့ဟု စိတ်၌ သတိပေးပါလျက် မိဘကို ကြောက်သဖြင့် လုပ်ရသွားရလေရာ၊ ဓမ္မတာ သဘောနှင့် အလုပ်ဆန့်ကျင်လျက် စိတ်၌ ဖောက်ပြန် ခြင်း တစ်စုံတစ်ရာဖြစ်ပွားပြီးလျှင် စိတ်ရောဂါသော် လည်းကောင်း၊ ကိုယ်ရောဂါသော်လည်းကောင်း ဖြစ် တတ်လေသည်။ သို့မဟုတ် အစွဲတစ်ခုခုသော်လည်းကောင်း ဖြစ်တတ်လေရာ ထိုအစွဲသည် ချက်ချင်း ဖြစ်စေ၊ နောင်ကာလကြာမှ ဖြစ်စေ ပေါ်ပေါက်တတ် လေသည်။ စိတ်မှာ များစွာသိမ်မွေ့နုနယ်လျက် ရှက် လွယ်ကြောက်လွယ် သနားလွယ်သော မိန်းကလေး များမှာ သာ၍ပင်ဆိုးတတ်လေသည်။ ထိုအခါမျိုး၌ မိဘ မလိမ္မာသဖြင့် ဓမ္မတာသဘောကို အခါခါ ခုခံ လျက်၊ ထိုနည်းဖြင့် အတိုက်အခံပြုရခြင်းများကြောင့် ကြီးစွာသော ဆင်းရဲခြင်းကို ခံရလေရာ နောင်ကာလ ကြာသောအခါ ထိုဒုက္ခကို မေ့လျော့၍သွား တတ်လေ သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565642670229,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_7954d5bf-1758-4c1f-8ae3-e03bc6eb1056.jpg?v=1730208288"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-လူပေါ်ကလူ","title":"လူပေါ်ကလူ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eဆင်းရဲလျှင် ဟန်ပြ - ချမ်းသာလျှင် မာန်ချ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ဆင်းရဲခြင်းသည် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းနှင့် မဟာမိတ် မဟုတ်သော် လည်း တိုက်ရိုက် ဖီလာဆန့်ကျင်ဘက်ဟု မဆိုသာပေ။ အဓိပ္ပာယ်ကား ဆင်းရဲလျှင် မသန့်မရှင်း မစင်မကြယ် နေရမည်မဟုတ်ဟု ဆိုလိုခြင်း ပေတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             သို့သော်လည်း အများအားဖြင့် ဆင်းရဲသော မြန်မာလူမျိုးများ သည် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းနှင့် ဖီလာပြု၍နေသူတွေသာ များကြလေ သည်။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် ဆင်းရဲခြင်းကို မွဲခြင်းဟု ခေါ်ကြလေသည်။ မွဲခြင်း ဆိုသည်မှာ အရောင်အဆင်းမရှိ၊ မှေးမှိန် စုတ်နုပ်ညစ်ညူးသော အဝတ်စုတ်နှင့် အသွင်တူလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             စင်စစ်မှာ ဆင်းရဲလေလေ၊ သန့်ရှင်းလေလေသာဖြစ်ဖို့ ရှိလေ သည်။ ဆင်းရဲသဖြင့် အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုသာရှိသူမှာ လျှော်ဖွပ် ခြင်း အလုပ်ကို အများကြီးလုပ်ဖို့မရှိ၊ လက်ရှိ တစ်ထည်၊ နှစ်ထည်မျှကိုသာ လျှော်ဖွပ်ဖို့ရှိသဖြင့် သာ၍ပင် စင်ကြယ်ဖို့ ရှိလေသည်။ အဘယ်မျှပင် ဆင်းရဲစေကာမူ တစ်ထည်က နှစ်ထည် လဲလှယ်စရာမရှိအောင် မဖြစ် နိုင်ပေ။ ဆွေမျိုးဉာတိ၊ အသိအကျွမ်းထံမှ အကူအညီအနည်းငယ်ရရှိဖို့ လိုလေရာ အနည်းဆုံးတစ်ထည်ကို လျှော်ဖွပ်ခိုက်မှာ လဲလှယ်ဖို့ တစ်ထည်လောက်ကား ရှိရပေမည်။ မကျန်းမမာ၍ မလုပ်နိုင်၊ မကိုင်နိုင် ကြည့်ရှု ကူညီနိုင်သူ လုံးဝကင်းမဲ့မှသာ ညစ်နွမ်းဖို့ရှိလေသည်။ ထိုမျှလောက် အတိဒုက္ခမရောက်က ဤပထဝီမြေပေါ်၌ တစ်ကိုယ်တည်းနေရသူ မဟုတ်ပါဘဲလျက် မနုဿ လူအချင်းချင်း၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံရအံ့။ ထိုမိန်းမ၊ ထိုယောက်ျားမျိုးမှာ အလွန့်အလွန် ညံ့ဖျင်းသော သူများသာ လျှင်ဖြစ်ရာ၏။ ရှိသမျှ လူအပေါင်းတို့၏ မုန်းထားခြင်း၊ ပစ်ပယ်ခြင်းကို ခံယူသူများသော်လည်းကောင်း ဖြစ်ရပေမည်။ ထိုလူမျိုး မိန်းမမျိုးမှာ ကြီးလေးသော အပြစ်တစ်ခုရှိသဖြင့် မနုဿ လူဟူသမျှနှင့် မသင့်သူသော်လည်းကောင်းဖြစ်ရာ၏။ ကိုယ်တိုင် ဆိုးသွမ်းယုတ်မာသူများသော် လည်းကောင်း ဖြစ်ရပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                နေရာထိုင်ခင်းမှာလည်း ထန်းပလပ်တဲပင် ဖြစ်စေကာမူ ဆင်းရဲ ခြင်းကြောင့် မသန့်မရှင်း ဖြစ်ဖို့မရှိပေ၊ အခင်းမှာ ကြမ်းခင်းမဟုတ် ပထဝီမြေ မိခင်ကြီး၏ ပြောင်တလင်းပြင် မြေရင်ခွင် ဖြစ်စေကာမူ ရှင်းလင်းသပ်ရပ်အောင် ထားနိုင်ဖို့ နည်းလမ်းရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 သို့ဖြစ်လေရာ ဆင်းရဲခြင်းကြောင့် မည်းညစ်ပေရေစုတ်ပြတ် ၍နေရခြင်းသည် ဆင်းရဲသူ၏အပြစ်သာဖြစ်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ဆင်းရဲသော်လည်း သန့်ရှင်းတင့်တယ်စွာ နေတတ်သော ယောက်ျား မိန်းမသည် ကြာမြင့်စွာ ဆင်းရဲ၍ နေမည်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့၏ အသွင် အပြင်ကို မြင်ရုံမျှဖြင့် ဆင်းရဲစုတ်နုပ်ခြင်းသည် ၎င်းတို့နှင့်မဆိုင်၊ ၎င်းတို့ နေရာအခြေသည် ဆင်းရဲခြင်းမဟုတ်၊ ၎င်းတို့၏ ဆိုင်ရာ အခြေအနေဆိုင်ရာနေရာသို့ ပြန်၍ ရောက်ရမည်သာ။ အတွေးအထင်ဓာတ်သည် ဖြစ်သူဟူသမျှမှာ ပေါ်ပေါက်ရမည်သာတည်း။ ထိုစိတ်ပေါ်ပေါက်ခြင်း သည် ဆင်းရဲသူကို ချမ်းသာအောင် ဆန္ဒဓာတ်အစွမ်းဖြင့် ကူညီခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ထို့ပြင်မှတစ်ပါးလည်း သပ်ရပ် သန့်ရှင်းသောအသွင်ကို မည်သူ မဆို လိုလားနှစ်သက်၏။ ဆင်းရဲသူနှစ်ယောက် အလုပ်အကိုင် အရှာ ထွက်ရာ၌ စုတ်နုပ် ညစ်ပေသူထက် သပ်ရပ်သန့်ရှင်းသူမှာ အလုပ်အကိုင် ရဖို့ အခွင့်အလမ်း ပို၍များလေသည်။ အကြောင်းမူကား အများလူတို့၏ စိတ်ဓာတ်၌ ထိုသူသည် ဆင်းရဲစုတ်နုပ်သူ မဟုတ်ဟူသော Imagination ခေါ် အထင်အမြင်ဓာတ်မျိုးကို ထားရှိရမည်ကား အမှန်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              လူအများ၏ အထင်အမြင်စိတ်မှာ တန်ခိုးသတ္တိမကင်းပေ။ ထို တန်ခိုးအရှိန်သည် သပ်ရပ်သန့်ရှင်းသော ဆင်းရဲသူအား ကောင်းကျိုး ကို ဖြစ်စေနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ထို့အပြင် အဘယ်မျှပင် ဆင်းရဲစေကာမူ သပ်ရပ်သန့်ရှင်းသူမှာ လူထဲသူထဲ ဝင်ရန်မခက်ပေ၊ စုတ်နုပ်ညစ်ပေသူမှာ မိမိ၏လိပ်ပြာကို မိမိလန့်သောကြောင့် လူထဲကိုမတိုးရဲ၊ လူထဲသို့ ဦးခေါင်းကို မထောင်ရဲ၊ သို့မထောင်ရဲက ကြောက်စိတ်သည် သိသိသာသာ လွှမ်းမိုး၍ လာတတ်လေသည်။ ကြောက်စိတ် လွှမ်းမိုး၍လာသောအခါ မကြံရဲ၊ မစည်ရဲ၊ မလုပ်ရဲ၊ မကိုင်ရဲ၊ မပြောရဲမဆိုရဲ၊ ကျာပွတ်ဖြင့် အနှက်ခံရသော သုနက္ခ ခွေးသတ္တဝါ အမြီးကုပ်သလို ကုပ်လျက် မထင်မပေါ် အကြောက်တည်း ဟူသော အမှောင်၌ နစ်မြုပ်နေမည်သာတည်း။ ထိုကဲ့သို့ မထင်ပေါ်သောသူမှာ အဘယ်နည်းဖြင့် အောင်မြင်တိုးတက်ခြင်း စင်ပေါ်သို့ ရောက် နိုင်မည်နည်း။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566321623189,"sku":"","price":4050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d38f00a3-f659-4db3-853a-ffa62de93ec8.jpg?v=1730208312"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-လူနှင့်အလုပ်","title":"လူနှင့်အလုပ်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအကြံ ကြီးရမည် \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e                 \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အကြံကြီးမှ ကြီးမြင့်၏။ အကြံသေးလျှင် သေးသိမ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အကြံကြီးဖို့ရန်အတွက် လွန်စွာဉာဏ်ကြီးဖို့မလို။ အလုပ် အကိုင် ကြီး လုပ်သူတို့သည် ဉာဏ်ထူးသူများ မဟုတ်ကြပေ။ အမှတ်သညာများခြင်း၊ မျက်စိနှင့်နားကို ပွင့်စွာထားခြင်း၊ အပေါင်းအသင်းကောင်းခြင်း၊ အကျိုးအပြစ် ကို ဆင်ခြင်၍ အရှည်ကိုမြင်တတ်ခြင်းသာ လိုရင်းဖြစ်၏။ ငွေကိုသာလျှင် မရှု ရ။ ငွေမှသာ အမြတ်အစွန်း အဖိုးအခဟု မထင်ရ။ တစ်စုံတစ်ရာကို လုပ်ရာ ၌ ငွေထက်အဖိုးတန်သော အကျိုးစီးပွားတွေ များစွာ ရှိလေသည်။ ဂုဏ်သတင်း၊ အပေါင်းအသင်း၊ ဗဟုသုတ၊ အတွေ့အမြင်၊ ကိုယ်တွေ့ အတတ်၊ အဆက်အသွယ် တို့သည် အဖိုးအခများပင် ဖြစ်ကြလေသည်။ ထိုအချက်ကို မသိမမြင်၊ ငွေဖြူ ဖြူကလေးကိုသာ မြင်သူတို့သည် ကြီးကျယ်ခြင်းအဖြစ်သို့ ရောက်ဖို့ခက်လေ သည်။ အလုပ်တစ်ခုခုကို လုပ်ရာ၌ ငွေထက် အဖိုးထိုက်တန်သော လမ်းအခွင့် တွေကို ရနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ် မရှိကလည်း မကြီးပွားနိုင်၊ အကြီးအကျယ် မလုပ်နိုင်၊ မထူးနိုင်၊ မချွန်နိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်ဆိုသည်မှာ အထီးကျန် မပေါ်လာနိုင်။ တစ်စုံတစ်ရာကိုမှီ၍ ပေါ်လာရမြဲ ဖြစ်လေသည်။ မီးခြစ်ကိုမှီ၍ ဓာတ်ဆီမီးခြစ်ကလေးများကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြံစည် လုပ်ကိုင်ခဲ့၏။ မော်တော်ကားမှ လေယာဉ်ပျံထွက်ပေါ်ရလေသည်။ သို့ဖြစ်လေရာ လက်ရှိ အမြဲ တွေ့ မြင်ရသော အလုပ်အကိုင်များ၊ လုပ်ကိုင်နည်းစနစ်များ၊ ပစ္စည်းများကို ဂရုစိုက်၍ ကြည့်ရှုမှတ်သားကာ ငါအဘယ်ပုံထူးအောင် လုပ်ရမည်ဟူသော အကြံကို ထုတ်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အခါများစွာ၌ တစ်စုံတစ်ရာကိုမြင်သဖြင့် လည်းကောင်း၊ စကားတစ် လုံးကို ကြားရသဖြင့် လည်းကောင်း၊ စာတစ်ပုဒ် ဖတ်ရှု ရသဖြင့် လည်းကောင်း၊ Association of Ideas ခေါ်နည်းအတိုင်း အကြံသစ်တစ်ခုခု ပေါ် တတ်လေသည်။ မမေ့မလျော့အောင် ရေးမှတ်၍ထား၊ စကင်းပလန်းကို စာရေး၍ လည်းကောင်း၊ ပုံဆွဲ၍လည်းကောင်း လုပ်ရမည်။ လူတို့၏ ခေတ်အလိုက်အလို လည်းကောင်း၊ အသုံးကိုလည်းကောင်း သိရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            တစ်စုံတစ်ခုကိုကြည့်လျှင် စူးစိုက်စွာ ဆင်ခြင်စဉ်းစားသော စိတ်နှင့် ကြည့်က အကြံသစ် ဉာဏ်သစ်ကို ရနိုင်၏။ မိမိ၏အစွမ်းကို ယုံကြည်ကာ ဖြစ် မြောက်အောင် လုပ်ရဲသော စိတ်ရှိက Initiative ခေါ် စထွင်တတ်သော အစွမ်း ကို ရနိုင်လေသည်။ ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်နှင့် စထွင်တတ်သော အစွမ်းရှိမှသာ ကြီး ကြီးကျယ်ကျယ် ဖြစ်မြောက်အောင်မြင်နိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အလုပ်ဟူသမျှမှာ တိုးတက်ရန်လမ်း အမြဲရှိ၏။ အလုပ်တစ်ခုခုကို လုပ် ၍ ဖြစ်ပြီး မပျက်နိုင်သောအခြေကို ရသောအခါ အဘယ်ပုံ တစ်ဆင့်တက်ရ မည်ကို ရှာကြံရမည်။ အတက်မြန်လွန်းက ဒုက္ခများတတ်၏။ မတက်လျှင်လည်း ဆုတ်တတ်လေသည်။ မဆုတ်နည်း၊ မပျက်နည်း အကောင်းဆုံးမှာ တက်ဖို့ရန် အမြဲအားဖြင့် ဆင်၍နေခြင်း၊ အချက်အလက်ရှာ၍ နေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ပျက်မှာ ကြောက်အားကြီးက မကြီးပွားနိုင်၊ ကြီးမြင့်ရန် ရှေ့ လောက ကြီးကလည်း ပျက်တတ်လေသည်။ အလုပ်၌ ကြီးမြင့်လိုသော မာနရှိ၍ အခြား သူတစ်ပါးကို ချိုးလိုသော မာန၊ မခံချင်သောစိတ်၊ အစွမ်းပြချင်သော စိတ် အားကြီးက အခါမရောက်မီ ခြေလှမ်းကျယ်သဖြင့် ပျက်စီးတတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မဆိုင်သောအလုပ်ကို မချဲ့နှင့်၊ ဆိုင်ရာအလုပ်တစ်ခုမှာ ခိုင်လုံသန်မာ အားကြီးသောအခါ မချဲ့လျှင် မနေနိုင်အောင် အတက်ပေါက်သလို ထွက်ပေါ် ရမည်ကား ဓမ္မတာပေ။ သို့ အတွက် ထွက်ပေါ်ချင်သည့်အခါ ချိုးဖဲ့၍ မပစ် ကောင်းပေ။ အတက်တွေ မများလွန်းစေရ၊ သတိပြုရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ပျားမွေးရာ၌ ပျားရည်တွေအောင်၍ ပျားကောင်များသည့်အခါ ပျားအုံ မှ အတက်ထွက်၏။ ထိုအတက်တစ်ခုလျှင် တစ်အုံပွားဖို့ရန်အတွက် မတစ်ကောင် ဖြစ်လေသည်။ ထိုအခါ မ,\u003cspan\u003eအတက် အဘယ်မျှထွက်သည်ကို ကြည့်ရ ၏။ သုံးတက်ထွက်သည့်အခါ ငါ၏ပျားများသည် သုံးအုံခွဲလောက်တဲ့လား။ နှစ်အုံသာ တော်မည်လားဟု ဆင်ခြင်စဉ်းစားပြီး နှစ်အုံလောက်သာ ဖွဲ့ဖို့တော်လူနှင့်အလုပ် လျှင် မ\u003c\/span\u003e,\u003cspan\u003eအတက်တစ်ခုကို ဖျက်ဆီး၍ ပစ်ရမည်။ ထို့နောက် မှာ အုံခွဲ၍ ပေးရ လေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အလုပ်မှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းလုပ်ရန် သတိပြုရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အကြံဉာဏ်ကြီးခြင်းသည် စွဲမြဲခြင်း၊ ဇွဲကောင်းခြင်း၊ ဝီရိယရှိခြင်း၊ နိုး ကြားခြင်း၊ စွန့်စားခြင်း၊ မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်ခြင်း၊ လျင်မြန်စွာ ဆုံးဖြတ်တတ် ခြင်း ဤအစွမ်းတို့၏ ပေါင်းစုခြင်းတို့မှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ထိုသတ္တိများ၏ အစွမ်းဖြင့် သာမန်လူတို့သည် သာမန်အခြေအနေမှ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကြီးမြင့်လိုသူတို့သည် အောက်ပါအချက်များကို မိမိတို့၏ သန္တန်၌ စစ်ဆေးရှာဖွေရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကြီးသောအကြံသည် အများလိုလားသော အကြံဖြစ်သလား။ အောင်မြင် ဖို့လမ်း အဘယ်လောက်များသနည်း။ ငါ့မှာ ထိုအလုပ်အတွက် အခြေခံ စုံလင် ပါ၏လား။ ငါ့အတွက် အဘယ်မျှအကျိုးရှိမည်နည်း။ စ၍လုပ်ရန် အကောင်း ဆုံးသောလမ်းများကား အဘယ်နည်း။ ငါ့အတွက် ဤအကြံထက် ကောင်းသော အကြံ ယခုအခါ ရှိသေးရဲ့လား။ အနှောင့်အယှက် အဖျက်အဆီး ဘေးအန္တရာယ် အဘယ်လောက်များသနည်း။ ဤမေးခွန်းများကို မေးရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ထိုကဲ့သို့ စစ်ဆေးပြီးသောအခါ၌ လုပ်သင့်၊ မလုပ်သင့် ဆုံးဖြတ်ရန် လွယ်ကူလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ကြံစည်ရာ၌ Plan ပလန်းပုံစံစက္ကူကို၌ ရေးချ၍ ကြံရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             မလုပ်လျှင်မဖြစ်၊ လုပ်ရမည့်အလုပ်ဖြစ်မူ နိုင်မှ နိုင်ပါ့မလားဟု တွေး ၍နေဖို့ မလို ချက်ချင်းထလုပ်ရမည်။ တစ်စုံတစ်ရာကို လုပ်ကြည့်မှ အစွမ်း သတ္တိတွေ ထွက်ပေါ်လျက် မခက်ကြောင်းကို တွေ့ရှိရတတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အောက်ပါစကားများကို ညအိပ်ရာဝင်သည့်အခါ၌ဖြစ်စေ၊ အားလပ် သည့်အခါ၌ ဖြစ်စေ၊ စူးစိုက်ယုံကြည်စွာ စိတ်ပါပါ မိမိကိုယ်တိုင်ကြားအောင် ရွတ်ဆိုပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ( ငါသည် တန်ခိုးဖြစ်၏။ ငါလုပ်လျှင် ဘာမဆိုဖြစ်သည်။ ငါသည် အောင်မြင်ခြင်း ဖြစ်၏။ အောင်မြင်ခြင်းသည် ငါ့အဖို့ ဖြစ်၏။ ငါသည် ဤ တန်ခိုးကြီးသော လောကဓာတ်ကြီး၏အစိတ်အပိုင်းဖြစ်၏။ ငါ၏အစွမ်းသတ္တိ သည် အဆုံးမရှိနိုင်။ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eစဉ်းစားဉာဏ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အလုပ်၌ စဉ်းစားဉာဏ်နှင့် မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချနိုင်သော အကြောင်းကို ရစေရမည်။ ထိုအလေ့အကျင့်မှာ အရာရာကို မလုပ်မီ တင်ကြို ကာ အချိန်ယူ၍ စဉ်းစားခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              လူ၏ စဉ်းစားဉာဏ်သည် အခါခပ်သိမ်းမမှန်။ အကြိုက်ဘက်ကို ပါ တတ်ကြောင်းကိုလည်း သတိပြုရမည်။ အလုပ်တစ်ခုခုကို မိမိ လွန်စွာလုပ်ချင်သောစိတ် ပေါ်ပေါက်၍နေသည့်အခါ လုပ်လျှင်အကျိုးရှိမည်ကိုသာ တွေ့တတ် မြင်တတ် ဆုံးဖြတ်တတ်လေသည်။ ထိုစဉ်းစားနည်းကို Reasoning ဟူ၍ လည်းကောင်း၊ Rationalization ဟူ၍လည်းကောင်း ခေါ်၏။ မိမိကိုယ်ကို လှည့်စားခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           လူသည် သိကြားကဲ့သို့ လွတ်လပ်သော ကိုယ်ကျိုး သူကျိုးနှင့် မဆိုင် သော ပုစ္ဆာများမှာသာ အမှန်ကိုရောက်အောင် စဉ်းစားနိုင်၏။ ကိုယ်ကျိုးစီးပွား နှင့် ပတ်သက်ရာ၌ကား အမှန်ကိုရောက်လေ့ မရှိချေ။ နိုင်ငံရေးသမားများသည် မိမိတို့ပါတီအကြောင်းကို ဟောပြောကြ၍ အခြားပါတီများကို ရှုတ်ချရာ၌ မိမိ တို့ကိုယ်ကို လှည့်စား၍ နေကြလေရာ မိမိတို့ကိုယ်တိုင် တကယ်အလိမ်မိ၍ နေကြလေသည်။ သူတစ်ပါးမှာ များစွာ အလိမ်မမိကြပေ။ ကိုယ်တိုင်၏အလိမ် ဖြင့် အမိခံရခြင်းသည် အလိမ်ပြေဖို့ရန် အခက်ဆုံးဖြစ်၍ နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             လူတစ်ယောက်သည် ရန်ကုန်မြို့၌ ပျော်ပျော်ပါးပါးနေလို၏။ ထိုအခါ ရန်ကုန်မြို့ မှာနေ၍ လုပ်ကိုင်ရန် အကြံတစ်ခုကို ကြံစည်ကာ အလုပ်တစ်ခုကို စီစဉ်၏။ ထိုအလုပ် အကြောင်းကို တွေးလေလေ၊ ဖြစ်မြောက်အောင်မြင်မည့် လမ်းတွေ များလေလေဖြစ်၍ လာလိမ့်မည်။ ပျက်လမ်းဟူ၍ မြင်မည်မဟုတ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပျက်လမ်းတစ်ခုခုကိုပြလျှင် ဒါတွေ တွေးကြောက်နေလျှင်လောကမှာ ဘာမှမလုပ်နှင့်တော့။ စကတည်းက ပျက်မှာတွေကို တွေးနေမှဖြင့် ဘာလုပ်တော့မှာတဲ့တုံး ဟူသောအလုံးမျိုးနှင့် ဖယ်၍ ချလိုက်လိမ့်မည်။ ထို နည်းမျိုးဖြင့် ရန်ကုန်မြို့ကို လာရောက်ကာ ပျက်စီး၍သွားသူတွေ များစွာရှိကြ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 သို့ဖြစ်လေရာ အရာရာ၌ စိတ်ကို သမာသမတ်ထား၍ စဉ်းစားတတ် သောအလေ့ကို လေ့ကျင့်ကြရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အသေးအဖွဲတို့ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ သဘောမထားရ။ အသေးအဖွဲတို့၌ ပေါ့ဆမိသဖြင့် အကြီးအကျယ်တို့ကို ထိခိုက်တတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              မိမိ၏ အောင်မြင်ခြင်းများ အကြောင်းဟူသမျှ အဘယ်အခါမျှ မော်ကြွား ၍ မပြောရပေ။ မိမိ၏အကြံများကိုလည်းကောင်း၊ လုပ်မည့်အလုပ်များအကြောင်း ကိုလည်းကောင်း ပြော၍မပြရပေ။ ယခုခေတ်သည် လွန်စွာ အပြိုင်များသော ခေတ် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အစုစပ်အလုပ်များ၌ အထူးသတိပြုရမည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် စပ် တူလုပ်လိုက စိတ်သဘောအရပ်ရပ်တို့ကို သတိပြုရမည်။ အကျင့်စာရိတ္တကောင်း လျက် အခြားအရေးကြီးသော အချက်တစ်ခုခုမှာ ချွတ်ယွင်း၍ နေတတ်လေ သည်။ ပြောင်းလဲခြင်းများ လုပ်ရာ၌လည်း သတိကြီးစွာ ထားရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                လူ၏ဘဝသည် တိုတောင်း၏။ အမျိုးမျိုးကို မဆိုထားဘိ အလုပ်တစ်ခု ခုနှင့်ပတ်သက်၍ပင် သိစရာ မှတ်စရာတွေ ကုန်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ နိုင်ငံခြား ငွေလဲလှယ်ခြင်း အတတ်တစ်ခုခုကိုပင် အကုန်အစင် နားလည်သော ဘဏ် သူဌေးတွေ နည်းပါးလေသည်။ သို့ဖြစ်လေရာ တစ်ယောက်တည်း၏ အတွေ့ အကြုံသည် မလုံလောက်၊ များစွာသောသူတို့၏ အတွေ့အကြုံ၊ အကြားအမြင် တို့ကို မှတ်ရလေသည်။ ဖတ်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              သို့ဖြစ်လေရာ မိမိလုပ်သောအလုပ်နှင့် ပတ်သက်၍ ကျွမ်းကျင်သူတို့ နှင့် နှီးနှောရမည်။        “အကြံတူ ရန်သူ” ဟူသော စကားပပျောက်အောင် လုပ် ရမည်။ ရန်သူလို မိမိက သဘောမထားဘဲ ၎င်းတို့ထံ ဆည်းကပ်ကာ နည်းခံ တတ်က နည်းလမ်းရ၏။ အကူအညီ အထောက်အပံ့ကိုလည်း ရနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ငါလုပ်လျှင် အောင်ရမည်။ လူကြံလျှင် ခံနိုင်ရိုးလား “ယောက်ျားတံခွန် လူရည်ချွန်က” ဟူသော စကားများကို အားကိုးပြုကာ မစဉ်းမစား မစူးမစမ်း ပြုသဖြင့် ပျက်စီးသူတွေ များစွာရှိကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ထိုနည်းမျိုးကြောင့် ပျက်စီးသော မဂ္ဂဇင်းတွေ၊ ဂျာနယ်တွေ၊ သတင်းစာ တွေ များလှလေပြီ။ စုံစမ်း နှီးနှောရာ၌လည်း နားမလည်သူ၊ အရမ်းအားပေး သူများနှင့် တွေ့တတ်သည်ကို သတိမူသင့်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ပညာရှိ သတိဖြစ်ခဲသည် ငါတတ်သည်၊ ငါ နားလည်သည်ဟူသော အနေနှင့်လည်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်အပ်ပေ။ ငွေကို ပင်ပန်းစွာရှာရ၏။ ပင်ပန်း စွာ ရအောင်ရှာပြီး မထိန်းတတ်၍ ဆုံးပါးကြသူများအနက် ထိုနည်းမျိုးဖြင့် ဆုံးပါးကြသူတွေ များကြလေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566323032213,"sku":"","price":2090.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_9859d45f-7571-4021-9d01-7c0bb03c694a.jpg?v=1730208329"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-လိုတရ","title":"လိုတရ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eယုံကြည်ခြင်းနှင့် အထင်အမြင်စိတ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    ယုံကြည်ခြင်းအရာ၌ ပေါ့လျော့ချေကလည်းကောင်း၊ ယုံကြည် စိတ်ချသော်လည်း စူးစိုက်ခြင်းအရာ၌ မခိုင်မမြဲ၊ ပျံ့လွင့်ခြင်းဖြစ်သည့်အခါ ၌လည်းကောင်း၊ လိုအပ်သောအကျိုးသို့ ကောင်းစွာမရောက်တတ်ပေ။ စူးစိုက် ခြင်းမှာ အစ၌ အတော်ကလေးခက်ပေလိမ့်မည်။ ထိုခက်ခဲခြင်းမှာ အခြား မဟုတ်။ တစ်စုံတစ်ရာကို စူးစိုက်စွာဆင်ခြင်ရာ၌ အခြားသို့ စိတ်သည် လွင့်ပါး၍သွားတတ်သည်ကို မိမိကိုယ်တိုင်မသိဘဲနေတတ်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သို့ဖြစ်၍ ဆင်ခြင်ရာ၌ ငါ၏စိတ် အဘယ်ကို လွင့်ပါ၍နေသနည်းဟု သိဖို့ ရန် သတိဖြင့် ထိန်းစောင့်ရာ၏။ ထိုအကျင့်များ၌ ကိုယ်, \u003cspan\u003eလက် အကြော အခြင်များကို ပျော့စွာထားရမည်ဟူသော ညွှန်ကြားချက်များ ပါရလေရာ၊ ကိုယ်\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eလက် အကြောအခြင်များ မလျော့မူ၍ တစ်နေရာရာမှာ တင်းတောင့် ၍နေလျှင် အတွင်းစိတ်၏တန်ခိုးသတ္တိမှာ ချုပ်ချယ်ခြင်းကို ခံနေရသည်နှင့် တူသဖြင့် လိုရာအကျိုးတို့ကို ကောင်းစွာမရောက်ဘဲနေလိမ့်မည်။ အခါ များစွာ မိမိ၏ အကြောအခြင်များကို လျှော့၍ထားသည်ဟု စိတ်၌ မှတ်ထင် သော်လည်း တစ်နေရာရာမှာ မိမိကိုယ်တိုင်မသိဘဲ တင်းတောင့်၍နေတတ် လေသည်။ ထိုကဲ့သို့မဖြစ်စေရအောင် သတိပြုရမည်။ ကိုယ်\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eလက် အကြော\u003c\/span\u003e အခြင်လျှော့ပုံမှာ မိမိကိုယ်ကို အိပ်ရာ၌ဖြစ်စေ၊ ပက်လက်ကုလားထိုင်၌ ဖြစ်စေ ချမ်းသာစွာရှိစေရမည်။ မိမိကိုယ်ခန္ဓာ၏ အလေးရှိသမျှကို အိပ်ရာ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ အကုန်အစင် ပိပိရိရိကျစေလျက် ထိ၍ နေစေရမည်။ ပျော့ပျောင်းသော အဝတ်ပဝါသည် ဖျာပေါ်၌ပုံလျက်ကျနေသည့်အလားတူ ရှိစေရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  တစ်စုံတစ်ရာကို စူးစိုက်စွာဆင်ခြင်ခြင်း၌ ထင်မြင်သောအရာသို့ မိမိ၏နားမှာ ကြားရလောက်သောအသံနှင့် မြန်မြန်ရွတ်ဆိုရမည်။ မမြန်လျှင် လည်းကောင်း၊ နား၌မကြားလျှင်လည်းကောင်း စိတ်ပျံ့လွင့်တတ်သည်။ စိတ်ထိန်းနည်းကိုလည်း အားလပ်သည့်အခါ မြင်ရသောအရာတစ်ခုခုကို စူးစိုက်စွာကြည့်ခြင်းဖြင့် လေ့ကျင့်ရာ၏။ ပျင်းဖွယ်ကောင်းသော စာအုပ်ထဲ၌ စိတ်ကို စူးစိုက်စွာသွင်း၍ ဖတ်ရာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     ဘုရားရှိခိုးသည့်အခါ မိမိ နားမလည်သော ပါဠိထက် နားလည် သော မြန်မာစကားကိုသုံးကာ စကားအဓိပ္ပာယ်၌ စိတ်ကို စူးစိုက်စွာသွင်း လျက် ဆုတောင်းရမည်။ ပါဠိသည် ဘုရားဟောကျမ်းစကားနှင့်သာ ဆိုင်သော ဘာသာစကားမဟုတ်၊ မြတ်စွာဘုရားလက်ထက်၌ အရပ်သုံးစကားဖြစ်ရာ ထိုစကားနှင့်ပင် အကောင်းကိုပြောကြ၏။ ထိုစကားနှင့်ပင် ဆိုးယုတ်စွာ ဆဲရေးကြ၏။ ထိုစကားနှင့်ပင် ကာလသားသမီးများ ချစ်ကြိုက်ကြလေရာ ပါဠိဘာသာကို အသုံးပြုမှဖြစ်သည်ဟု စွဲမှတ်ရန် အကြောင်းမရှိ။ သဘော အဓိပ္ပာယ်ကို သိသော စူးစိုက်သော စိတ်သာ ပဓာနဖြစ်လေသည်။ သို့ဖြစ်၍ ဘုရားဟောပါဠိတော်ဟု ပြောခြင်းထက် ဘုရားဟော တရားဟူသော စကား က သာ၍မှန်လေသည်။ အကြောင်းမူကား မြတ်စွာဘုရားသည် ပါဠိကို ဟောသည်မဟုတ်၊ တရားကိုထားဟောလေရာ၊ ထိုအခါ ပါဠိခေါ် မာဂဓ ဘာသာမှာ အရပ်သုံးစကားဖြစ်၍ မည်သူမဆို နားလည်သဖြင့် လွယ်ကူသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင့် ထိုဘာသာစကားကို သုံးတော်မူလေသည်။ ထိုဘာသာစကားကြောင့် ဘုရားသခင်၏ တရားတော် ယခုတိုင် တည်သည်မဟုတ်၊ ဘုရားဟောတရားကြောင့် ထိုဘာသာစကားသည် ယခုတိုင် တည်ရှိလေသည်။ အကယ်၍ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုဘာသာစကားကို အသုံးမပြု။ အခြားဘာသာစကား တစ်ခုခုကို အသုံးပြုချေက ပါဠိဘာသာသည် ပျောက်ကွယ်ကုန်သော များစွာသော ရှေးဘာသာစကားများကဲ့သို့ ကွယ်ပျောက်၍သွားလေမလား မသိရပေ။ လုံးလုံးပင် မကွယ်မပျောက်နေစေကာမူ ယခုလို အခြေကျကျ ခိုင်လုံစွာ တည်နေမည်မဟုတ်ပေ။ အချို့က ပါဠိကို ကမ္ဘာဦးစကားဟု ပြောကြ၏။ ထိုစကားမှာ အထင်နှင့်ပြောခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ မဟာမေဒင် လူမျိုးက အာရှဗီစကားဟု ပြောကြ၏။ ရှေးအဟောင်းအမြင်း ရှာသူတို့သည်ကား အမျိုးမျိုးပြောကြလေသည်။ ထိုစကားများအနက် မည်သည့်စကားမျှ မှန်မည် မဟုတ်ပေ။ ကမ္ဘာဦး၌ လူသတ္တဝါများသည် တစ်နေရာတည်းမှာ စ၍ ပေါ်ကြမည်မဟုတ်။ ကမ္ဘာအရပ်ရပ်မှာ လူအများအပြား ပေါ်ပေါက်ခဲ့ကြသဖြင့် ကမ္ဘာဦး ဘာသာစကားများမှာလည်း အများပင်ရှိပေလိမ့်မည်။ မဟာမက်ခရစ် ဘာသာတို့က အေဒင်ကို အစွဲပြုကြ၏။ ဗုဒ္ဓဘာသာတို့က ဗြဟ္မာကြီးများဟု အစွဲပြုကြရာ နေရာကို အသေအချာ မပြနိုင်ကြပေ။ တရုတ်ပြည်ကဲ့သို့ ကျယ်ပြောသော ဒေသများနှင့် သမုဒ္ဒရာဖြစ်နေသော နေရာများသည် လည်းကောင်း၊ အမေရိကန်တောတောင်များသည်လည်းကောင်း၊ ဥရောပ တိုက်နယ် ကုန်းမြေ၊ အာဖရိက တောကြီးများသည်လည်းကောင်း၊ လူ၏ ပေါ်ထွက်ရာ နေရာများ ဖြစ်နိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                       ရေရှိက ငါးရှိသည့်အလား၊ မြေရှိက အရပ်ရပ်မှာ လူ၏ ပေါ်ထွက် ရာအစ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သဘောရအပ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း အခြား သူတစ်ပါး၏ ထင်မြင်ယူဆချက်ကို မည်သူမျှ ကန့်ကွက်နိုင်သည်မဟုတ် သဖြင့် ယုံကြည်ချင်ကြသလို ယုံကြည်နိုင်ကြပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    ဆိုလိုရင်းမှာ ဆုတောင်းမေတ္တာပို့ခြင်းများ၌ နားလည်မှ စူးစိုက် မည်။ စူးစိုက်မှ ထက်မြက်မည်ဟူသော အချက်ဖြစ်ရာ ဆင်ခြင်သော အကြောင်းအရာ၌ စူးစိုက်သော စိတ်ကို ထားအပ်ခြင်းဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ယုံကြည်ခြင်းမှာလည်း နှစ်နှစ်ကာကာ ယုံကြည်မှ ကောင်းစွာ အထမြောက်နိုင်လေသည်။ ဥပမာ ဝေဒနာတစ်ခုခု စွဲကပ်ရာ၌ ထိုဝေဒနာပျောက်လိမ့်မည်ဟူသော အကြောင်းကို သာမန်မျှ ယုံကြည်သည်ဟု စိတ်၌ ထင်ရုံမျှနှင့်မပြီး၊ အမှန်တကယ် ထိုရောဂါ ပျောက်မည့်အကြောင်းကို ဒိဋ္ဌ စိတ်ချလျက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာစွာဖြင့် စိတ်အားတက်ကြွ၍ လာလောက် အောင် ယုံကြည်ရမည်၊ ထက်သန်သောဆန္ဒလည်း ရှိရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   ဝေဒနာရှင်မှာ ဆရာဝန်များက သေလိမ့်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထား သဖြင့် အားငယ်၍မနေရာ၊ ဤစိတ်ပညာ အော်တိုဆပ်ဂျက်ရှင်း \"Autosuggestion\"နည်းကို အသုံးပြုရသည့်အတွက် ငါ မသေတော့ဘူး။ ငါ ချမ်းသာတော့မှာဘဲဟု စိတ်ချယုံကြည်လျက် ဒိဋ္ဌသိသလို အားတက်ကာ စိတ်အားငယ်ခြင်း ပူပင်ကြောင့်ကြခြင်းဟူသမျှ ပျောက်ကင်း၍သွားစေရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   ကျန်းမာလျှင် ငါ ဘယ်လိုအလုပ်ကို လုပ်မည်။ ဘယ်အကြံကို ကြံမည် ဟူသော ထက်သန်သော အာသာဆန္ဒလည်း ရှိရမည်။ ထိုအခါ ဝေဒနာသည် ဒီရေကျသလို ကျသွားလိမ့်မည်။ ယုံကြည်သောစိတ်နှင့် စူးစိုက်ခြင်းကို အစ၌ ချက်ချင်းမရနိုင်။ စွဲမြဲစွာကျင့်က တဖြည်းဖြည်းရလိမ့်မည်။ ထိုယုံကြည် ခြင်းကို ဝေဒနာရှင်သည် ဆင်ခြင်သော တစ်ခဏ၌သာ စိတ်၌ ထားရှိရမည် မဟုတ်၊ အခြားအချိန်များ၌လည်း မိမိမှာ ရောဂါရှိကြောင်းကို မတွေးရဘယ်ဆေးဝါးကို မှီဝဲရပါသလဲဟူသော ပူပင်သောကစိတ်မျိုးတွေ မပေါ်စေ ရ။ မိမိကိုယ်ကို မှန်၌ကြည့်ကာ ငါ့ရောဂါ ဘယ်လိုနေပါ့လိမ့်မလဲဟု မတွေးရ။ သူတစ်ပါးအား မိမိ၏ရောဂါအကြောင်းကိုပြောကာ ညည်းညူပူပင်ခြင်း မဖြစ် စေရ။ မိမိ၏ ဝေဒနာကို သတိရသည့်အခါတိုင်း “ပျောက်တော့မှာပဲ”ဟု ယုံကြည်သောစိတ်ကို အမြဲထားရှိရမည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် အကြီးဆုံးသော တန်ခိုး၊ အံ့ဖွယ်ရာတို့ကို ဖြစ်စေနိုင်လေသည်။ သောကပူပန်ခြင်းကို ပျောက်စေ ရမည်။ ဆူးစူးသည်ကို မြွေကိုက်သည်ဟု မှတ်ထင်ယုံကြည်၍ ကြောက်ရွံ့ အားလျော့က အဆိပ်ဖက်၏။ ဝမ်း၌ လှုပ်ရှားသည်ကို ရောဂါဆိုးဟု စွဲမှတ်ရုံနှင့်မျှ ဝမ်းလားရ၏။ ကိုယ်ပူရုံမျှနှင့် ပလိပ်ရောဂါဖြစ်ပြီဟု ယုံလျှင် သေခြင်း ၏ အစပေတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                       သို့ယုံကြည်စိတ်ချရာ၌ အကြောအခြင်တင်းခြင်း၊ လက်သီးဆုပ် ခြင်း၊ အံကြိတ်ခြင်း၊ စိတ်မာန်ကိုတင်းခြင်း တစ်စုံတစ်ရာ မရှိစေရ၊ တကယ် ယုံကြည်သောစိတ်မှာ ဒေါမာန် မပါရှိ၊ အားထုတ်ခြင်း ကင်းမဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     စိတ်ပညာကို အမှတ်လွဲ၍နေသူတွေ များစွာရှိကြ၏။ ဤအော်တို ဆပ်ဂျက်ရှင်းနည်းမှာ အခြားစိတ်ပညာဆရာတို့၏နည်းနှင့် ဖီလာဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်၍နေ၏။ အများအားဖြင့် ဝေးလ်ပါဝါ (Will Power) စိတ်အားတန်ခိုး ဟူသော စကားကိုသုံးကာ ထိုတန်ခိုးကို လေ့ကျင့်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    ထိုတန်ခိုးသည် လူမှာရှိသည်ကား မှန်၏။ သို့သော်လည်း ယုံကြည် သောစိတ် (Faith) သို့မဟုတ် အထင်အမြင် အင်မာဂျင်နေရှင်း (Imagination) ဤနှစ်ခုသည် (Will Power)ထက် တန်ခိုးပို၍ကြီးလေသည်။ အထင်အမြင်ဆိုသည်မှာ သိမြင်ခြင်းကို ဆို၏။ ထင်ရှားစွာ သိမြင်ခြင်းပေ တည်း။ ထင်ရှားစွာသိမြင်လျှင် ယုံကြည်ရမည်သာတည်း။ (Imagination) ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ သဏ္ဌာန်ထင်ရှားပေါ်လာခြင်းဖြစ်လေရာ ထင်ရှားစွာ ပေါ်လာ၍ သိမြင်ရသောသဏ္ဌာန်ကို ဘယ်သို့လျှင် မယုံဘဲရှိနိုင်ပါမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      လူတစ်ယောက်သည် မီးရထားလမ်းပေါ်၌ လမ်းလျှောက်ရာ သံလမ်းမှာ မြေကြီးနှင့်ကပ်၍နေသော သဏ္ဌာန်ဖြစ်သည့် (Imagination) အထင်အမြင်သည် မျက်လုံးမှ စိတ်သို့ပေါက်ရောက် ထင်ပေါ်၍နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   သို့ဖြစ်၍ ကျ၍မသေနိုင်ဟူသော ယုံကြည်ခြင်း၊ ကျ၍မသေနိုင်ခြင်း ကို ထင်မြင်သောစိတ်သည် ဖြစ်ပေါ်၍လာရ၏။ သို့ဖြစ်လေရာ ထိုစိတ်၏အစွမ်းကြောင့် မကျဘဲ လျှောက်နိုင်လေသည်။ ထိုစိတ်မှာ ကျ၍မသေနိုင်သော ယုံကြည်စိတ်ပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ထိုသံလမ်းကို ဝါးနှစ်ရိုက်လောက်မြင့်စေပြီးမှ ထိုမြင့်သော သံလမ်း ၌ လျှောက်၍သွားမည်ဆိုလျှင်မူကား ကျမည်၊ သေမည်ဟူသော အမြင်အထင်သည် စိတ်၌ထင်ပေါ်၏။ ကျ၍သေခြင်း၏ (Imagination)သည် စိတ်၌ စီး၍နေ၏။ ထိုအခါ ကျသေမည်ဟု ယုံကြည်လျက်ရှိနေသည်နှင့် မခြားတော့ ပေ။ ထိုသူသည် ဧကန်ကျတော့မည် မလွဲပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     သို့မြင့်စွာ လျှောက်ရာ၌ (Will Power) ခေါ် စိတ်၏တန်ခိုးကို သုံးကာ ငါမကျဘူးဟု စိတ်ကို တင်းလေလေ သာ၍မြန်စွာ ကျလေလေ ဖြစ်ရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      ထိုအခါ၌ ယုံကြည်နေသော အမြင်အထင်စိတ်နှင့် (Will Power) သည် စစ်ပြိုင်လျက်ရှိနေ၏။ အထင်အမြင်စိတ်က ကျသေမည်ဟု ပြော၏။ (Will Power) ခေါ် စိတ်တန်ခိုးက ငါမကျဘူးဟု တင်း၏။ သို့ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်ရာ အထက်ဖော်ပြသည်အရ ယုံကြည်ထင်မြင်သော စိတ်က (Will Power) စိတ်တန်ခိုးထက်ပိုမို၍ သတ္တိကောင်းသဖြင့် စိတ်၏တန်ခိုးမှာ ရှုံးနိမ့်ပြီးလျှင် အမြင်အထင်က အရေးသာလျက် လမ်းလျှောက်သူကို ဦးစောက် တွန်း၍ ချနိုင်လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    သို့ဖြစ်၍ ဤစိတ်ပညာ၌ အရေးကြီးဆုံးသောအချက်မှာ စိတ်၏ တန်ခိုးခေါ် ဝေးလ်ပါဝါနှင့် ယုံကြည်ထင်မြင်သော အင်မာဂျင်နေရှင်း (ဝါ) ယုံကြည်ခြင်းသည် ယှဉ်ပြိုင်သည့်အခါဝယ် ဝေးလ်ပါဝါ အမြဲအရေးနိမ့်လျက် အမြင်အထင်စိတ်ကသာ အောင်မြင်ရာသည်ဟူသော အချက်ကြီးဖြစ်သည်။ ထိုအချက်ကို မမေ့အပ်ပေ၊ ဤစိတ်ပညာနည်းမှာ အခြားသူတို့၏ ယူဆချက် နှင့် ဤတွင် ခြားနားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     သို့ဖြစ်၍ စွဲကပ်သောဝဒနာကို ပျောက်စေခြင်း၌ “ပျောက်ရမည် ပျောက်စေ၊ ငါ့ဆရာတန်ခိုးပျောက် ပျောက်ဟူသော တန်ခိုးစိတ် ဝေးလ်ပါဝါ ကို အနည်းငယ်မျှ အငွေ့ အသက် မပါရှိစေရ၊ ပျောက်ပါစေဟူသော စကား မျိုးစုံကိုလည်းမသုံး “ပျောက်တော့မယ် ပျောက်မှာပဲ၊ ရောဂါစင်တော့မည်။ သက်သာပြီ သက်သာပြီ ငါချမ်းသာတော့မှာပါကလား”ဟူသော စိတ်ချ ယုံကြည်သောစိတ်၊ ကျန်းမာချမ်းသာခြင်းကို မြင်သောထင်သောစိတ်သာရှိလျက် ပီတိသောမနဿဖြစ်၍နေရမည်။ ကိုယ်အားနဲ့ စိတ်အားကို အနည်းငယ် မျှသော် မစိုက်ရ၊ ပေါ့ပေါ့ဆဆ အရေးမကြီးသလို ဆင်ခြင် ရမည်။ အားလပ် သည့်အခါ ရောဂါစိတ်၊ အားငယ်သောစိတ်၊ ကြောက်သောစိတ် ပေါ်၍လာ လျှင် ချက်ချင်းဖျောက်ဖျက်ရမည်။ ငါ့ရောဂါပျောက်လျှင် ဘယ်အလုပ်ကို လုပ်ရမည်။ ဘယ်အကြံကို ကြံရမည်ဟူသော ထက်သန်သောဆန္ဒသည် “ငါမသေဘူး”ဟူသော ယုံကြည်စိတ်ကပင်ဖြစ်သဖြင့် ချမ်းသာရာရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     ဘယ်အခါမျှ ရောဂါဝေဒနာဖြစ်မည်ကို မတွေးသော အရူးသည် နေပူမိုးစွတ်ခံလျက် ထင်ရာကိုသွား၍နေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ မဖြစ်တတ် ပေ၊ ပညာသတိကြီးသူမှာ အပူဝင်တော့မယ်ထင်ပါရဲ့၊ နှာစေးတော့မယ် ထင်ပါရဲ့ စသည်ဖြင့် တွေးခေါ်ကြောင့်ကြကာ နဖူးကိုစမ်း၊ သွေးကိုစမ်းကြ လျက် ဝေဒနာမဖြစ်ဘဲ မနေရအောင် နှိုးဆွကာ ဝေဒနာကို ခေါ်ကြသဖြင့် သေကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   ဂရိတ်ရှင်ဘုရင်မှာ မျောက်ကိုက်၍သေ၏။ မျောက်ကိုက်၍ တစ်စုံ တစ်ရာမဖြစ်သူတွေ အများပင်ရှိကြရာ၊ ဘုရင်မှာမူ အခြွေအရံတို့က မျက်နှာလို မျက်နှာရ ထိတ်လန့်တကြား အရေးယူကြသဖြင့် ရောဂါကြီးပြီး မရှိသော အဆိပ်တွေ ပိုမိုဝင်ရောက်သဖြင့် စံလွန်တော်မူခဲ့ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     အမဲသား၊ ငါး၊ ကြက်၊ ငှက်၊ ဘဲ၊ ဝက်တို့ကို ခုတ်စဉ်းကိုင်တွယ် သူတို့မှာ အရိုးစူးလိုစူး၊ ဓားရှလိုရှ တစ်စုံတစ်ရာမျှမဖြစ်ကြပေ။ လူသေကို ဖျက်သော ဆရာဝန်များမှာ ကာဘိုလစ်အက်ဆစ်၊ ငရဲမီး စသည်တို့ဖြင့် လက်နက်ကိရိယာတို့မှာ အဆိပ်ဓာတ်များ၊ ပိုးများမရှိရလေအောင် အလွန် တရာ ဂရုဓမ္မထား၍ ကိုင်တွယ်ကြ၏။ သို့ပါလျက် ဓားရှ၍ သွေးကလေးနဲ့မိ လျှင် (ဘလပ်ပွိုင်းဇင်း)သွေးမှာ အဆိပ်သင့်ပြီး သေဖို့ရန် အဆောတလျင် အခွင့်ယူကြရလေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566324048021,"sku":"","price":3800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_814f176d-2b62-4a3d-b342-b0c8385de716.jpg?v=1730208345"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-ရောင်းချနည်းစိတ်ပညာ","title":"ရောင်းချနည်းစိတ်ပညာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eရောင်းချနည်း စိတ်ပညာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    လောကတွင် စိတ်နှင့်ကင်းသော အလုပ်မရှိ၊ အလုပ်ဟူသမျှမှာ စိတ် ကို သုံးနိုင်သလောက် ပေါက်ရောက် တွင်ကျယ်နိုင်လေသည်။ အလုပ်၌ စိတ်ကိုသွင်းခြင်းသည် စူးစိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေရာ စူးစိုက်ခြင်းသည် ပေါက် ရောက်အောင်မြင်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို အထူးပြောဖို့မလိုချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ရောင်းချခြင်းအလုပ်၌ စိတ်ကိုအသုံးပြုတတ်က ပိုမို၍ အရောင်းတွင် ၏။ ဤကျမ်းတွင်ဖော်ပြသော အချက်ကလေးများကို သာမန်တွေးလျှင် သိပြီးသလို၊ အရေးမကြီးသလို မှတ်ထင်ကြပေလိမ့်မည်။ သို့ သော်လည်း ထိုအချက်ကလေးများကို စေ့စပ်သေချာစွာလိုက်နာ၍ မျက်လုံး၌လည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်း၊ နှုတ်လျှာ၌လည်းကောင်း၊ မျက်နှာအမူအရာ၊ ကိုယ်ဟန်အသံ၌ လည်းကောင်း အမြဲဆောင်နိုင်သော ရောင်းချသူမှာ အလွန်စွမ်းသော ဈေးခေါ်လက်ဖွဲ့ ကို ဆောင်၍ထားသလားဟုမေးခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား ထိုအချက်ကလေးများသည် လွန်စွာသိမ်မွေ့သဖြင့် ထို အချက်ကလေးများကို အသုံးပြုသူမှတစ်ပါး တစ်ရံဆံလူသည် သုံးမှန်းကို သိမြင်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      ၎င်းအချက်တို့သည် စိတ်ပညာကို အထူးတတ်မြောက်၍ လူ၏စိတ်ကို အထူးနားလည်သော ပညာရှိကြီးများ၏ နည်းလမ်းတို့ကို အသုံးပြုခြင်း ဖြင့် ရရှိသောနည်းလမ်းများဖြစ်လေရာ၊ ဤကျမ်းသည် လူ၏စိတ်အကြောင်း ကို သင်ပြသော စိတ်ပညာကျမ်းတစ်မျိုးပင်ဖြစ်ရကား၊ ၎င်းစိတ်ပညာမှာရောင်းချခြင်းအလုပ်၌ သုံး၍ထားသော လက်တွေ့ စိတ်ပညာဖြစ်သဖြင့် ဤ အရောင်းစိတ်ပညာကို တတ်မြောက်သော ရောင်းချသူသည် ယုန်သူငယ်ကို ခြင်္သေ့မင်း အုပ်ဖမ်းကစားနိုင်သလို ဖောက်သည်များကို မလွတ်ရအောင် အမိဖမ်းနိုင်ကြောင်း ကိုယ်တွေ့ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ သို့ဖြစ်၍ အထပ်ထပ် ဖတ်ရှုဆင်ခြင်လေ့ကျက်ခြင်းဖြင့် ရောင်းသူ၏ကိုယ်နှင့် စိတ်မှာ ထိုအချက်တွေ စွဲရောက် ဝင်စားကိန်းအောင်းစေလျက် အံ့ဖွယ်သော သတ္တိအရည် အချင်းကို ရကြလေအောင် ဤစာအုပ်ကို အမြဲလက်ဝယ်ထားသင့်ကြလေ သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                       လူမှန်က ရောင်းချခြင်းအလုပ်ကို လုပ်နိုင်၏။ ဆိုင်မှာထိုင်၍ ရောင်း ခြင်း၊ တစ်နေရာမှတစ်နေရာသို့ သွားလာလျက် ကုန်နမူနာများကို ပြ၍ စပ်ဟပ်ရောင်းချခြင်း၊ ကြော်ငြာ၍ရောင်းခြင်း၊ ကိုယ်စားလှယ်ခံယူ၍ ရောင်း ခြင်း၊ ဖော်စပ်လုပ်ကိုင်၍ရောင်းခြင်း၊ လက်ကားရောင်းခြင်း၊ လက်လီရောင်း ခြင်း စသည့်အလုပ်တွေ များစွာရှိရာ ဤအရောင်းစိတ်ပညာကို တတ်သူ မှန်က ဘဝမှာ ဆင်းရဲအောက်ကျဖို့မရှိ။ အရင်းအနှီးမျှမလို။ ဆိုင်ကြီးတစ်ခု ကိုကြည့်ကာ ဤဆိုင်ကပစ္စည်းများကို ငါ အဘယ်ပုံ တွင်အောင်ရောင်းပေး ရပါ့မလဲဟု စိတ်ကူးလျက် တကယ်တွင်စေသည့်နည်းလမ်းကို အဟုတ် တကယ်တွေ့နိုင်၍ ငွေပေါက်ကို တိုးမိနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ငွေတစ်ရာ လွယ်ကူစွာချေး၍မရ။ ရလျှင်လည်း အတိုးပေးရ၏။ ကုန်ပစ္စည်းတစ်ရာဖိုးကို အကြွေးရနိုင်၏။ ရသောအခါ၌လည်း အမြတ် အစွန်း ဖြစ်ထွန်းပြန်လေရာ ကမ္ဘာပေါ်၌ အရောင်းတတ်သူသည် ခေါင်းတုံး ပေါ်တွင် ထိပ်ကွက်သော လူလိမ္မာဖြစ်သည့်ပြင် လောက၌ ငွေကို သုံးရသည် မဟုတ်။ ကုန်ပစ္စည်းများကိုသာ သုံးရသည်ကို ထောက်လိုက်လျှင် အရောင်း တတ်သူမှာ ကုန်ပစ္စည်းတောထဲကို တိုး၍နေရသဖြင့် သုံးစရာမရှား၊ စားစရာ၊ ဝတ်စရာမရှား။ ပဒေသာပင်ကြီးများကို ရသူများနှင့် တူကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   ထို့အပြင်က လူမှန်က ကုန်ပစ္စည်းသာမဟုတ်၊ ရောင်းစရာအမျိုးမျိုးရှိ၏။ ပညာကိုရောင်းခြင်း၊ အကြံဉာဏ်၊ ဝီရိယ၊ အချိန်နာရီကို ရောင်းခြင်း၊ အလုပ်ကိုရောင်းခြင်း၊ အားအစွမ်းကို ရောင်းခြင်း စသည်များသည် လူမှန် သမျှမှာ တစ်မျိုးစီရှိသော အဖိုးတန်ကုန်ပစ္စည်းတွေဖြစ်ကြလေရာ ကူလီ၊ အစေခံ၊ စာရေးမှစ၍ ဝတ်လုံ၊ ဆေးဆရာဝန်အထိ ရောင်းကြရသဖြင့် ဤ အရောင်းစိတ်ပညာကျမ်းသည် လောက၌ ကြီးပွားလိုသူဟူသမျှနှင့် သက်ဆိုင် သောကျမ်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                စိတ်ပညာကို စီးပွားရေးတစ်ခုခု၌ ထိထိရောက်ရောက် စ၍အသုံးပြု သည်မှာ ရောင်းဝယ်ခြင်း အလုပ်၌ဖြစ်လေရာ ဤပညာသည် လူ၏စိတ်ကို ဆွဲခြင်း၊ မဝယ်ချင်သူကို ဝယ်ချင်အောင်လုပ်ခြင်း၊ အသုံးမလိုသေးဟု မှတ် ထင်ရသောပစ္စည်းကို အသုံးလိုကြောင်း ထင်ရှားစွာပြုခြင်း နည်းလမ်းများကို သင်ပြသော ပညာဖြစ်လေသည်။ ရှေးအခါက အင်္ဂလန်ပြည်၌ လက်ဖက် ခြောက်၊ ကိုကိုးတို့ကို သုံးရမှန်းမသိကြဘဲလျက် ယခုအခါ မသုံးဘဲမနေနိုင် သော အခြေအနေသို့ရောက်ခြင်းသည် ဤအရောင်းပညာ၏အစွမ်းကြောင့် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ဤပညာသည် မိမိတစ်ဦးတည်းသာ ကြီးပွားစေနိုင်သည်မဟုတ်။ တိုင်းပြည်ကြီးပွားရေးနှင့် အမျိုးသားတိုးတက်ကြီးမြင့်ခြင်း၏ အကြောင်း ရင်းကြီးဖြစ်ခြင်းကို မည်သူမျှ မငြင်းနိုင်ချေ။ ကမ္ဘာစစ်ကြီးဖြစ်ပြီးနောက် ၁၉၁၈ ခုနှစ်တွင် ဂျာမနီနှင့် စစ်ပြေငြိမ်းပြီးသောအခါ စစ်တပ်များမှ ပထမဦး ထွက်ခွင့်ပေးရသူတို့သည် အရောင်းတတ်သော “ဆေးလ်စ်မင်း” ခေါ် ဈေး သည်များဖြစ်ကြလေသည်။                  ဤယခုအခါသည် မြန်မာအမျိုးတို့အတွက် ရောင်းဝယ်ခြင်းအတတ် ပို၍အရေးကြီးသောအခါဖြစ်လေသည်။ လယ် အလုပ်ကိုသာ အားကိုးခဲ့မိသဖြင့် အဘယ်မျှလောက် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ကြ ရသည်ကို သိကြလေရာ ထိုဆင်းရဲအောက်ကျသော အခြေအနေမှ ပြန်၍ တက်နိုင်ဖို့ရန် အရေးကြီးသောနည်းလမ်းမှာ ရောင်းချခြင်းအတတ် ဖြစ်ပေ သတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                           \u003cstrong\u003eမည်သူရောင်းသနည်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      ဝတ္ထုပစ္စည်းအရိုင်းကို ဖြစ်အောင်လုပ်သူမှစ၍ နောက်ဆုံးဝယ်ခြမ်း သုံးစွဲသူများသို့တိုင်အောင် အရောင်းသမားသည် သံကြိုးတွင် အဆက်ပမာ အသုံးခံရလေသည်။ ဝတ္ထုအရိုင်းလုပ်သူထံမှ ပစ္စည်းအသုံးအဆောင်လုပ်သူ ထံသို့ ထိုဝတ္ထုအရိုင်းကို ရောင်းသူက သယ်ပို့ရ၏။ ပစ္စည်းအသုံးအဆောင် လုပ်သူထံမှ လက်ကားများထံသို့ ရောင်းသူသည် လုပ်ပြီးသောပစ္စည်းအသုံး အဆောင်ကို ပို့ရ၏။ ၎င်းနောက် လက်ကားထံမှတစ်ဆင့် ရောင်းသူသည် လက်လီသမားထံသို့ ပို့ရ၏။ လက်လီသမားထံမှတစ်ဖန် ရောင်းသူပင်လျှင် သုံးစွဲသူထံသို့ ပို့ရလေသည်။ ၎င်းရောင်းသူကို ပွဲစားဟူ၍လည်း ခေါ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကော်မရှင်ကိုယ်စားလှယ်ဟူ၍လည်း ခေါ်၏။ ခရီးသွားကိုယ်စားလှယ် လည်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                         \u003cstrong\u003eအစိုးရ၏အလုပ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                အင်္ဂလန် ၌ Department of Over seas Trade cat Board of Trade ခေါ် Board of Trade အဖွဲ့ ရှိ၏။ မည်သည့်တိုင်းပြည်၊ မည်သည့်ဒေသ၌ အဘယ် ပစ္စည်းမျိုး အရောင်းအဝယ်ရှိသည့်ပစ္စည်းများကို သိလို၍ စုံစမ်းသူတို့အား ထိုအဖွဲ့ က ဖြေကြားညွှန်ပြကူညီရ၏။ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးဆိုင်ရာ အတိုင်ပင်ခံ အကြံဉာဏ်ပေးသူများ၊ ကော်မရှင်နာများ၊ ကိုယ်စားလှယ်များ၊စုဆောင်းရရှိထားသော ကမ္ဘာအရပ်ရပ်ဆိုင်ရာ ရောင်းဝယ်ရေးနှင့်ဆိုင်သော အကြောင်းအရာများနှင့် လမ်းစခန်းများ အကြောင်းကို ထိုအဖွဲ့က စုဆောင်း ပြီး ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေသော ပြန်ကြားစာများတွင် ၎င်းအကြောင်းအများကို ထည့်သွင်းဖော်ပြလေသည်။ ၎င်းဌာနဆီမှ အကြံဉာဏ်တောင်းလျှင် လွယ်ကူစွာရရှိနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအတားအဆီးမရှိ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အခြားအလုပ်များမှာ လွယ်ကူစွာ လူတိုင်းမရ။ ရောင်းချခြင်းအလုပ် မှာ အတားအဆီးအပိတ်အပင်မရှိ။ မည်သူ၏ စည်းကမ်းအမိန့်ကိုမျှ မနာခံ ရ။ ကြီးမြင့်ခြင်းမှာလည်း အဆုံးမရှိသဖြင့် ဆာဘွဲ့၊ လော့ဘွဲ့ ကြီးများကိုပင် ရောက်ဖို့ရန် လမ်းပွင့်လေရာ မရှက်မကြောက် အဟုတ်တကယ်စိတ်ကိုသွင်း ကာ ရုံးတစ်ခုမှာ ကူညီစာရေးလုပ်သောအရွယ်ကစ၍ ရောင်းချခြင်းအလုပ် ကို လေ့ကျင့်ကြမည်ဆိုလျှင် သာမန်ဉာဏ်စွမ်းသတ္တိရှိသူသည် ဤကျမ်း၌ ဖော်ပြသောနည်းလမ်းများကို လိုက်နာခြင်းဖြင့် သူဌေးကြီးဖြစ်နိုင်သည်ကား ကံရှိသူနှင့်မဆိုင်၊ လူတိုင်းနှင့်ဆိုင်ကြောင်း လက်တွေ့ သိရှိနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအလုပ်ပေါများခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ယခုအခါ စက်ကိရိယာ၏ အစွမ်းကြောင့် ကုန်ပစ္စည်းအထွက်များ၏။ ဆိုင်များမှာလည်း ကုန်ပစ္စည်းကြပ်လျက်နေကြ၏။ အရောင်းတတ်သူသည် ထိုပစ္စည်းများကိုဖောက်သည်ဈေးနှင့်ရအောင် ပြောဆိုစီစဉ်ကာ ရှေးဦးပထမ အနည်းငယ်ဝယ်ယူ၍ ကိုယ်တိုင်စပ်ဟပ်ရောင်းချပြီး တွင်သလောက် ထပ်ကာထပ်ကာ အခေါက်ခေါက်ယူချေက နောင်တစ်စတစ်စ အစွမ်းသတ္တိ နှင့် ရိုးမှန်ကြောင်း လက်ကားဆိုင်ကြီးများက သိသောအခါ မြောက်မြားစွာ လဆိုင်းနှင့်ရနိုင်သောအခြေအနေသို့ ရောက်နိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566325850261,"sku":"","price":3800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4f1da402-73f0-4f9e-81fe-9601c875c05d.jpg?v=1730208365"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-မိသားစုလက်စွဲ","title":"မိသားစုလက်စွဲ","description":"\u003cp\u003e \u003cstrong\u003eသူ့အိမ်ရာကို ဖျက်ဆီးခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ယခုခေတ်ကာလသည် လွတ်လပ်သောမိန်းမတွေ လွန်စွာများသော ခေတ် ဖြစ်ပါလျက် အချို့သော ယောက်ျားများသည် ကာမပိုင် မိန်းမများကိုမှ ကြံစည်တတ်ကြသည်မှာ အခြားကြောင့်မဟုတ်။ လွတ်လပ်သောမိန်းမတို့ကို စမိလျှင် မိမိအပေါ်၌ တာဝန်ကျတတ်ခြင်း၊ မိန်းမမှာလည်း လင်သားမရှိဘဲ လျက် အထည်ကိုယ်ပေါ်၍ လာချေက အဘယ်မျှလောက် လေးမည်ကို စဉ်းစား ကာ လွယ်ကူစွာ မလိုက်မပါဘဲ ငြင်းဆန်တတ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကာမပိုင်ရှိသူ မိန်းမမှာမူကား အဘယ်လိုပင်ဖြစ်စေကာမူ မိမိမှာလည်း ကောင်း၊ နောက်မှာလည်းကောင်း ဝန်လေးခြင်းမရှိ၊ လူမသိလျှင် ပြီးတာပဲ။ ငရဲဆိုတာတော့ နောင်ခါ ကျချင်မှကျမှာမို့ မရေမရာ။ မသေချာသော အနာဂတ် ဘေးမျှ ဖြစ်သည်ဟု စိတ်ချကာ နှစ်ဦးသဘောတူ လူမမြင် ဆိတ်ကွယ်ရာမှာ အကြိတ်အနယ် ကြံတတ်ကြလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အချို့သော ယောက်ျားများမှာကား အဘယ်ဝန်ကိုမှ မကြောက်။ “ဥစ္စာ ကိုယူ လူကိုခိုး” ဟူသော ကြာပင်မျိုး စိုက်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဤကြာအလုပ်သည် လောက၌ အလွယ်ဆုံးအလုပ်ဖြစ်၍ ရုပ်ကလေး အတော်အတန် သနားကမားရှိလျှင် မိန်းမများ သနားကြင်နာအောင် ပြောတတ်သော အမူအရာ အတတ်ကို တတ်သူတို့ထံမှ မှတ်သားလေ့ကျင့်ပြီး အဝတ် အစားကို အမြဲဂရုစိုက်ကာ မျက်နှာမှာ အဆီရောင်မထွက်ရအောင် တို့ပတ် ပေါင်ဒါ တသသနေပြီး လည်ပတ်ရှာကြံဖို့သာ လိုလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               သို့ဖြစ်၍ ဤကြာခိုသောအလုပ်သည် အပျိုကို လှည့်သောအလုပ်ထက် လွယ်ကူသောအလုပ်ဖြစ်ကြောင်း သိသာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                သို့သော်လည်း ကြာသမားများသည် လူလစ်သည့်အခါ တိတ်တဆိတ်ဆီအိုး၊ ငါးပိအိုး၊ ထမင်းအိုးကို ဝင်၍ နှိုက်သော ခွေးဝင်စားနှင့်တူလေရာနောင်သံသရာ၌ ခံရမည့်အရေးကို ထားလိုက်ဦးတော့၊ ဤလောက၌ပင် လွန်စွာ ရှက်ဖို့ကောင်း၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    ထိုလူမျိုးသည် သူရဲဘော လွန်စွာနည်းပြီး လွန်စွာ ရက်စက်သောသူ များဖြစ်လေရာ သူတစ်ပါးပစ္စည်းကို ပိုင်သည့် အခါ သူ့လင်တော့ သိရင် တကယ်နာမှာပဲ၊ အဲဒါမှ ကောင်းတာ၊ ကြောရတဲ့ပဒုံမာဟု နှစ်နှစ်ကာကာ ပိုင် နိုင်စွာ ကြောတတ်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ထိုကဲ့သို့ သူ့မယားကို ဖျက်ဆီးသူတို့သည် အများအားဖြင့် လင်ကြီး ဖြစ်သူကို မုန်းထားတတ်ကြလေသည်။ အကြောင်မူကား လောက၌ ကျူးလွန် သူက ကျူးလွန်ခြင်းကို ခံရသူအပေါ်၌ မုန်းထားခြင်းသည် ဓမ္မတာသဘော တစ်ခု ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အင်မတန်ချစ်ခင်သော သူငယ်ချင်းညီအစ်ကို၊ တူဝရီး စသည်တို့ပင် သော်မှ စိတ်မချရ။ ဤအရာမျိုး၌ ဝါသနာပါသူဖြစ်ချေက အစ်ကို၏မယား၊ ညီ၏မယား၊ ချစ်လှသော သူငယ်ချင်း၏ မယားကိုပင် မိန်းမက အလိုတူက ဖျက်ဖို့ရန် လွယ်ကူတတ်ကြလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အချို့ယောက်ျားများသည် ပင်ပန်းစွာ မကြံစည်ကြသော်လည်း မိန်းမ က လာ၍ စသည့်အခါ၊ မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း မဖျက်လောက်ဟု ယုံကြည် သည့်အခါ၌ မငြင်းမဆန် လိုက်ပါတတ်ကြလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဤအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အထူးသတိပေးလိုသည်မှာ မိန်းမများ အတွက်ဖြစ်၍ မိန်းမများသည် ထိုကဲ့သို့ ပြုကျင့်သည့်အခါ မိမိ၏ အပြစ်ကို မိမိနှင့် အပြစ်ပြုဖော်ဘက်မှ တစ်ပါး အခြားမည်သူမျှ သိမည်မဟုတ်ဟု တွေး ထင်တတ်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              သို့တွေးထင်ခြင်းသည် လွန်စွာ မှားလေသည်။ အကြောင်းမူကား ဤလို အမှုမျိုးမှန်က လင်ကြီးပင် သိနေသော်လည်း ရပ်ရွာသူ၊ ရပ်ရွာသားတို့သည် အသိမနှေးတတ်ကြချေ။ အကြောင်းမူကား လူတို့၏မျက်စိသည် ဆီလိုအပေါက် ရှာတတ်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ဥရောပတိုင်းသားများမှာ မယားတစ်ယောက်မှတစ်ပါး အခြား အတိ အလင်း၊ အငယ်အနှောင်းယူဖို့ အခွင့်မရှိသဖြင့် ထိုလူမျိုးများမှာ အခြားသူ၏ သားမယားကို တစ်ရံတစ်ခါ တပ်မက်မိကြပေလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်တို့ မြန်မာလူ မျိုးများမူကား ထိုကဲ့သို့ မဟုတ်။ “ယောက်ျားကောင်း မောင်းမတစ်ထောင်” ဆိုသော စကားရှိလေသည်။ သို့ပါလျက် ယခုကဲ့သို့ သော အုတ်ရှစ်တစ်တင်း၊ နှမ်းတစ်တင်းခေတ်ကြီးမှာ သူတစ်ပါးကွမ်းဖတ်၊ သူတစ်ပါး စားဖတ်၊ ဝါးဖတ်၊ သွားလှေးကပ်ကိုမှ ရှာကြံလိုက်စားကာ အရသာခံချင်သောသူတို့သည် နောင် သံသရာသို့မရောက်မီ ဤဘဝမှာပင် ဘေးဒဏ်ခံရတတ်ကြလေသည်။ အများ အားဖြင့် မျက်စိဒိဋ္ဌ တွေ့ရှိရသည်များကိုထောက်လျှင် အရိပ်ပမာ လိုက်ပါလေ့ ရှိသော မကောင်းမှု၏ အပြစ်ဒဏ်သည် နောင်ဘဝအထိ ဆိုင်းငံ့လေ့မရှိ၊ ယခု ဘဝမှာပင် အမိအရ ခဲတတ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    “ဥစ္စာယူ၊ လူခိုး” ဟူသော ကိန်းမျိုးကို ဆင်ကာ “ကြာ ... ကြာဦးစကြာ” လုပ်သူတို့မှာမူကား သာ၍ပင် ဘေးဖြစ်လွယ်လေသည်။ အကြောင်းမူကား ၎င်း တို့မှာ ပါးရေ ကလေးတင်းခိုက်၊ ခါးကလေး တင်းခိုက်မှာသာ ပြောင်ပြောင် လက်လက် နေရတတ်ကြသဖြင့် စီးပွားဥစ္စာကို ရိုးသားစွာ ရှာကြံခြင်းအလေ့ မရှိကြသောကြောင့် ရုပ်ရည်ကျလျှင် လာဘ်လာဘ တိတ်ပြီးလျှင် အိုနာကျိုး ကန်းသည့်အခါ ဟိုအရသာကို မဆိုထားဘိ စားချင်သော အစာကလေးများကို မှ မစားရတတ်ဘဲ အငတ်ငတ်အမွတ်မွတ်ဖြစ်ကာ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် သေရတတ် သည့်ပြင် ငယ်ငယ်က ကလေးခဲ့သောစိတ်သည် ကြီးလာသောအခါ ဆက်လက် ၍ ကလေးတတ်သောကြောင့် လူရေးမပေါက်၊ လူရာမရောက်ဘဲ လူကြီးကလေး ဖြစ်ကာ အောက်ကျနောက်ကျ စုတ်စုတ်နုပ်နုပ် နေရတတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      အချို့သောလူများသည် တမင်သက်သက် တစ်ဖက်သားလင်ကြီးကို မုန်းထားပြီး နာကြည်းအောင် တမင်ကြံလျက် သူ့မယားကို ခိုးပြီးနောက် အရှက်အကြောက်မရှိဘဲ ဘယ်သူ့မယားကို ငါဘယ်တုန်းက ဘယ်လိုသား စသည်ဖြင့် လင်ကြီးမခံချင်အောင် ပြောဆိုတတ်ကြလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     မြို့တစ်မြို့၌ ထိုကဲ့သို့သော လူငယ်တစ်ယောက်ရှိကြောင်း ကြားသိရ လေသည်။ ထိုလူသည် မိမိ၏တပည့်တစ်ယောက်အား ညတစ်ည၌ မိန်းမ တစ်ယောက်ကို အခေါ်ခိုင်းရာ တပည့်က လွတ်လပ်သော အပျိုကို ရှာခဲ့သဖြင့် စိတ်ဆိုးလျက် အပျိုကို ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ၊ ဘယ်သူ့မယားကို သွား၍ခေါ်ချေ။ လင်ရှိတဲ့ကောင်မကိုမှ ငါအလိုရှိတာကို နင်မသိဘူးလား ဟု ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်း ကြောင်း ကြားဖူးလေသည်။ ထိုလူမျိုးသည် အလွန်တစ်ရာ အသက်တိုလွယ် သော လူမျိုးဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                        \u003cem\u003eဗန္ဓုလ၊ ၁၁ ရက်၊ မေလ၊ ၁၉၂၇ ခုနှစ်။\u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566330732693,"sku":"","price":1800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_6cb4cc5d-19a1-43c0-9c73-5e4a21f36fec.jpg?v=1730208385"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-မိန်းမစိတ်ကျမ်း","title":"မိန်းမစိတ်ကျမ်း","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမိန်းမစိတ်ကျမ်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cstrong\u003eအခန်း \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e[\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e] \u003c\/strong\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eယောက်ျားနှင့် ခြားနားပုံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e                  မိန်းမစိတ်သည် လွန်စွာ အသိခက်၏။ မိန်းမအကြောင်းကို သိသည်ဟု ပြောသူတို့သည် သိစရာ အပုံပေါင်း ရာထောင်ပုံမှ တစ်ပုံမျှ သိသည်ကို အသိအမှတ်ထင်၍ နေကြသူများ ဖြစ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်တိုင် လူ့ကျမ်းကို ရေးရာ၌လည်း မိမိကိုယ်ကို မိန်းမစိတ်အကြောင်းဆိုင်ရာ အသိ၌ ပါမောက္ခတစ်ဆူ ဖြစ်သည် ဟူသော စွဲမှတ်ခြင်း မရှိ။ မိမိ သိသလောက်မျှသာ ရေးသားဖော်ပြခြင်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               မိန်းမစိတ်အကြောင်းကို သိဖို့ရန် လူ၏ စိတ်အကြောင်းဆိုင်ရာ ဆိုင်ကိုလိုဂျီ စိတ်ပညာကို တတ်သိနားလည်ဖို့ လိုပေသည်။ အကြောင်း မူကား မိန်းမလည်း လူပင်ဖြစ်ရာ မိန်းမစိတ်သည် လူ့စိတ်ပင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယောက်ျားစိတ်နှင့် မိန်းမစိတ်တို့မှာ ဇာတိအားဖြင့် ခြားနား ခြင်း မရှိ၊ အတိမ်အနက်၊ အပေါ့အလေး၊ အသေးအကြီး စသည့် အပေါ်ယံ မျှဖြစ်သော စိတ်၏ အခြေအနေ၌သာ မတူကွဲပြား ခြားနားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  မိန်းမမှာ ယောက်ျားကဲ့သို့ မာနရှိ၏။ သို့သော်လည်း စိတ်နု ခြင်းကြောင့် ယောက်ျားထက် မာန ပို၍ ကြီးတတ်ခြင်း၌သာ ခြားနား လေသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရန်ကား မိန်းမစိတ်၊ ယောက်ျားစိတ် ခြားနားခြင်းသည် သဘာဝနှင့် မဆိုင်။ ပမာဏနှင့်သာ ဆိုင်သည်ဟု ဆိုအပ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    ကျွန်ုပ်တို့ မြန်မာလူမျိုးတို့သည် မိန်းမကို အယုတ်မျိုးဟု ပုံသေ စွဲမှတ်၍ ထားကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 သို့စွဲမှတ်၍ထားခြင်းမှာ အခြားကြောင့် မဟုတ်၊ မိန်းမများကို နိုင်လိုမင်းထက် ပြုလိုသောစိတ်ကြောင့် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ထိုအယူသည် ကုလားလူမျိုးထံမှ ရရှိသော အယူဖြစ်ရာ ယောက်ျား များက ထင်သလို လွတ်လပ်စွာနေကြလျက် မိန်းမများအား အိမ် တွင်းပုန်းပြုလုပ်၍ အကျဉ်းထောင်၌ ထားသလို ထားကြခြင်း၊ “ယောက်ျား ကောင်း မောင်းမတစ်ထောင်” ဟူသော စကားအတိုင်း မိန်းမများကို ယောက်ျားများယူခြင်း၊ မုဆိုးမများ နောက်ယောက်ျားယူလျှင် မိန်းမ ယုတ်ဟု စွဲဆိုခြင်း၊ မိန်းမမှာ အပြစ်တစ်ခုရှိလျှင် အလွန်ကြီးလေးသော ဒဏ်ကို ခံကြရခြင်း၊ မိန်းမများမှာ ကြီးလေးသော ဒဏ်ကို ကျရောက် စေသော ကျူးလွန်မှားယွင်းခြင်းမျိုးကို ယောက်ျားများမှာ အပြစ်ဒဏ် ကင်းမဲ့စွာ ပြုကျင့်ကြခြင်းများကို ထောက်ခြင်းဖြင့် မိန်းမများအပေါ်၌ အနိုင်ကျင့်လိုသောစိတ်၊ ယောက်ျားများ ကာမအရာ၌ ထင်သလို လိုက် စားလိုသောစိတ် အရင်းခံသဖြင့် မိန်းမကို ရှုတ်ချနှိမ်နင်းသော အစဉ် အလာ ဖြစ်ပေါ်လာကြောင်း သိနိုင်လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 လင်သေလျှင် မယားလိုက်သေရသော အိန္ဒိယထုံးစံသည်လည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ငါ သေသွားရင် ငါ့မယား အချောအလှကလေးကို ကာလသား လူပျို တစ်ယောက် ဆက်ခံယူပြီး အပျော်ကြီး ပျော်ရစ်ချေရဲ့။ ငါက အဘိုး အို၊ ဟိုဟာကလေးတွေက သန်သန်မာမာ နုနုပျိုပျို၊ ငါ သေလို့ ငါ့မိန်းမသူတို့လိုဟာကလေးတွေနှင့် မကြာမီ ထွေးလုံးရစ်ပတ် ကွေးကုန်းညစ် ညပ်ကာ ပေါင်းသင်းရချေက ငါ့ကို မေ့မှာပါတကား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                စသည့် မခံချင် သောစိတ်မျိုး အရင်းခံရှိခဲ့ဟန် တူလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  သို့ဖြစ်လေရာ ယောက်ျားများ တစ်ကိုယ်ကောင်းစိတ်နှင့် ထင် သလို အုပ်စိုး ဥပဒေစည်းကမ်းအမျိုးမျိုးတို့နှင့် ချုပ်ချယ်လိုကြခြင်းကြောင့် အားငယ်နုနယ်သော မိန်းမများကို အယုတ်မျိုးဟု ဆိုကြလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အကြောင်းမူကား ဥပဒေစည်းကမ်းထားခြင်းသည် အပြစ်ရှိမှ ဖြစ်နိုင်လေရာ ယောက်ျားများ စိတ်ကြိုက် ဥပဒေစည်းကမ်းများကို မိန်းမများအပေါ်၌ ထားလိုသောကြောင့် မိန်းမများအပေါ်၌ အပြစ်ရှာ ကာ အယုတ်မာမျိုးဟု စွပ်စွဲကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     “မိန်းမဖျက် ပြည်ပျက်” ဟူသော စကား ရှိ၏။ ယောက်ျားတွေ ဖျက်သောကြောင့် ပျက်သော တိုင်းပြည်ပေါင်းသည်ကား အဘယ်မျှလောက် များခဲ့သည်ကို လူမျိုးဟူသမျှ၏ ရာဇဝင်များကို ဖတ်ခြင်းဖြင့် သိနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ထိုကဲ့သို့ အစဉ်အဆက် မိန်းမများကို အယုတ်မျိုးဟု စွဲမှတ် ယုံကြည် ပြုမူခဲ့ကြခြင်းကြောင့် မိန်းမများမှာလည်း ယောက်ျား၏ အစွဲ နှင့် ညီညွတ်အောင် ကျင့်ကြံလေရာ အဟုတ်တကယ် အယုတ်မျိုးကဲ့သို့ ဖြစ်၍ လာရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 မိန်းမများ၏ စိတ်၌လည်း သင်းတို့က ငါတို့ကို အယုတ်မျိုးဟု ပြောကြ၏။ ငါ ဤစကားကို ပြောလျှင် ဝန်လေးမည် မဟုတ်။ ဤ ကဲ့သို့ပြုလျှင် အရေးမကြီး၊ မိန်းမမို့ ဤသို့ပြုတာပဲ ဟူသော အစွဲသည် မသိမသာ စွဲ၍နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   ထိုအစွဲသည် မိန်းမများကို တဖြည်းဖြည်း တိုး၍ မရင့်စေဘဲ တဖြည်းဖြည်း နုသည်ထက်နုအောင် အားပေးသော အစွဲ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ထို့ပြင် မိန်းမများမှာ အနုမျိုး ဖြစ်သောကြောင့် အိမ်အပြင် (ဝါ) ဂူအပြင်သို့ ထွက်ကာ ပရိယေသန ဝမ်းစာအတွက် ရှာကြံလုပ်ကိုင် ခွင့်ကို မရကြပေ။ သို့မရခြင်းဖြင့် အတွေ့ အကြုံ နည်းပါးကြ၍ အတွေ့ အကြုံ နည်းပါးပါက အပြင်အလုပ်ကို လုပ်ရသည့်အတွက် အတွေ့ အကြုံများသော ယောက်ျားများလောက် အသိအလိမ္မာ ကြီးမားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    သို့အတွက် ယောက်ျားများက ဥပဒေ စည်းကမ်းများကို လုပ် ကြ၏။ ထိုအခါ ယောက်ျားများသည် ခွန်အားဗလအားဖြင့် မိန်းမများ ကို လွှမ်းမိုးနိုင်သူများလည်းဖြစ်သဖြင့် မိမိတို့ စိတ်ကြိုက် ဥပဒေများကို လုပ်ခဲ့ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   စည်းကမ်းဥပဒေရှိက စည်းကမ်းဥပဒေကို ကျူးလွန်သူများ ပေါ်ပေါက်ကြ၏။ ထိုကဲ့သို့ ကျူးလွန်ပေါ်ပေါက်ကြသောအခါ ကျူး လွန်သော မိန်းမများကို ဆိုးယုတ်ခြင်း၏ နမူနာစံတင်ကာ မိန်းမ ဟူ သမျှအပေါ်၌ အပြစ်ကို ဖို့ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ထို့နောက် အရှေ့တိုင်းသားတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း အစဉ်အလာ မှန်က အကောင်းချည်း မှတ်ယူကာ သင့် မသင့်၊ တော် မတော်၊ လျော် မလျော်၊ မှန် မမှန်၊ ဟုတ် မဟုတ် မစဉ်းမစား၊ ရှေးလူကြီးများ ရေးခဲ့သော ကျမ်းစကားများကို မမှားနိုင်သော ပရမတ္ထ သဘောတရားကဲ့သို့ လိုက်နာကာ တစ်ဆင့်မှတစ်ဆင့် ရှေးကမူတွေကိုသာ အမှားခတ်၍ ရေးသားခဲ့ကြရုံမက “ခွေးထီးလောက်မှ မမြတ်” ဟူသော စကားကဲ့သို့ ပင် ရောက်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  မန်လည်ဆရာတော်၏ မဃဒေဝပျို့၌လည်း မိန်းမ မကောင်း ကြောင်းကို အများကြီး ရေး၏။ မိန်းမ မကောင်းကြောင်းကို အများကြီး ရေးလျှင် မိန်းမအကြောင်း နားလည်လှပြီဟု မှတ်ထင်တတ်ကြလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   မကောင်းဟူသမျှကို စုပုံ၍ ရေးခြင်းသည် ဝါးလုံးရှည်နှင့် ရမ်း ခြင်းမျိုးဖြစ်ရာ အသိနှင့် ရေးခြင်းမျိုး မဟုတ်၊ ရှေးစာတွေကို ခံယူကာ အရမ်းမဲ့ တင်လွှတ်ခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   ယခုခေတ်ကာလ စနစ်အတိုင်း မိန်းမများ၏ အဆင့်အတန်းကို တစ်စတစ်စ ပြန်၍ မြှင့်ကြချေက နှစ်ပေါင်း ထောင်သောင်းမကသော အခါမှစ၍ အနှိမ်ခံခဲ့ရသော မိန်းမတို့မှာ နှစ်ပေါင်း ထောင်သောင်းမက ဆက်လက် သက်ဆင်းကျရောက်ခဲ့သည့် အခြေအနေမှ နှစ်ပေါင်း ကိုးဆယ် တစ်ရာအတွင်းမှာ ပြန်၍ မြင့်တက်ကြဖို့ ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  “ပျက်လျှင်အစဉ် ပြင်လျှင်ခဏ” ဟူသော စကားအရ နှစ်ပေါင်း ထောင်သောင်းမက အဖျက်ခံခဲ့ရသောကြောင့် ပျက်၍နေသော မိန်းမ များမှာ ခဏပင် ပြန်၍ ကောင်းအောင် ပြုပြင်နိုင်၏။ နှစ်ပေါင်း ထောင်သောင်းမက မြေအောက်၌ ကျောက်ကြမ်းသား၊ ကျောက်ရိုင်းသားတို့ နှင့် လွှမ်းအုပ်ခြင်းခံ၍ နေရသော စိန်ကျောက်ပတ္တမြားသည် ခဏမျှ သွေးသဖြင့် အရောင်တောက်၍ လာနိုင်၏။ မိန်းမသည် အဖိုးမဖြတ်နိုင် သော ကျောက်မြတ်ရတနာ ဖြစ်၏။ ယောက်ျားများက နှစ်ပေါင်း ထောင်သောင်းမက ဖိနင်းကာ ယုတ်နိမ့်အောင် လုပ်ခဲ့ကြသည့်အတွက် မသိမလိမ္မာခြင်း၊ စိတ်သဘောနုခြင်း၊ အကာအမွေးတွေအောက်၌ အလင်းရောင်ပျောက်၍ နေ၏။ ယခု တိုးတက်သော ခေတ်၏ ကျောက်ခုံပေါ်၌ တင်၍ သွေးလျှင် အဘယ်အတွက် ကျက်သရေ အရောင်အဝါ မထွက် ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   သို့ဖြစ်လေရာ မိန်းမစိတ်အကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ တထစ်ချ ပုံသေမှတ်ဖို့ရန် တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိ။ မိန်းမစိတ်ကား အဘယ်လိုဟု ပုံသေရေးချေက တိုးတက်သောခေတ်၏ သက်တမ်းအားလျော်စွာ ပြောင်းလဲကြမည်ဖြစ်သော မိန်းမများလည်း ပေါ်ပေါက်၍ လာမည်ကား မုချ ဖြစ်၏။ ရှေးပညာရှိတို့၏ စကားများ မှားခဲ့သည့် နည်းမျိုး အတိုင်း ကျွန်ုပ်တို့၏ စကားများသည်လည်း နောင်နှစ်ပေါင်း အစိတ် သုံးဆယ် ကြာသောအခါ အမှားတွေဖြစ်၍ နေဖို့သာ ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   သို့ဖြစ်လေရာ မိန်းမစိတ် အဘယ်ပုံရှိသည်ဟု တစ်မျိုးတစ်မည် ပုံ ပြသဖို့ မရှိ။ “ကိုယ်နှင့်နှိုင်း မရိုင်း” ဟူသော စကားအရ မိန်းမစိတ် သည်လည်း ယောက်ျားစိတ်နှင့် မခြားနား၊ အထက်ဖော်ပြခဲ့သည့်အရ သဘာဝတူ ပမာဏ နည်းပုံကိုသာ ဆင်ခြင်ပါ။ အကြင်မိန်းမ တစ် ယောက်၏ စိတ်ကို စုံစမ်းလိုက ပညာတတ်သော မိန်းမလား၊ မတတ် သော မိန်းမလား၊ အားလျှင် စာဖတ်သော မိန်းမလား၊ သန်းတုပ်ကာ အတင်းပြောတတ်သော မိန်းမလား၊ သီလသီတင်းဥပုသ်နှင့် နေသော မိန်းမလား၊ အေစီ အချောင် ရာဂမီးလောင်နေသော မိန်းမလား၊ အပျို ကညာလား၊ တစ်ခုလပ် မုဆိုးမလား၊ လင်ရှိမယားလား ဟူသော အကြောင်းများကို ပေါင်းရုံး ဆင်ခြင်အပ်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566331879573,"sku":"","price":3150.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b8478057-c04f-427a-b533-36dade7a38e9.jpg?v=1730208410"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-မသိသူကျော်သွားသိသူဖေါ်စား","title":"မသိသူကျော်သွားသိသူဖေါ်စား","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eလက်တွေ့စီးပွားရေး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မြန်မာလူမျိုးများသည် အလုပ်သစ်အလုပ်ဆန်းများကို ထွင်လေ့မရှိ၊ တစ်ယောက်ယောက် အသစ်ထွင်မှ လိုက်၍ လုပ်တတ်ကြ၏။ သို့လိုက် ၍ လုပ်ခြင်းမှာလည်း လူမျိုးကွဲများကို မကြည့်၊ မြန်မာအချင်းချင်းများကို သာ ကြည့်တတ်လေရာ လူမျိုးကွဲများလုပ်လျက် ကြွယ်ဝ၍နေသော အလုပ်တွေ များစွာရှိကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ထိုအလုပ်များကို မြန်မာလူမျိုးများ မလုပ်ကြသေးချေ။ တစ်ယောက် ယောက် လုပ်သောအခါကျမှ တုပရန် စောင့်နေကြဟန်တူ၏။ ဥပမာ နံပြားအလုပ်၊ ပေါင်မုန့်အလုပ်၊ ခေါက်ဆွဲအလုပ်၊ ကြာဆံအလုပ်များ ကဲ့သို့ အောက်ကျသည် မှတ်ထင်ရသော အလုပ်ငယ်တွေ ဖြစ်ကြလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              နံပြားအလုပ်ကို မြန်မာအနည်းငယ်လုပ်ကြ၏။ သို့သော် ဖြစ် မြောက်အောင်မလုပ်ကြပေ၊ ဘန်ဂါလီ အလုပ်မှာလည်း ထို့အတူပင်ဖြစ် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အလုပ်မှန်သမျှမှာ ဉာဏ်လို၏။ ထိုဉာဏ်ကိုမသိဘဲ ကွန်တီနင် တယ်တို့ကဲ့သို့ မုန့်ဆိုင်ကြီးမျိုးကို ငွေရင်းများစွာ စိုက်ထုတ်၍လုပ်လျှင် ပျက်စီးကြရမည်မလွဲပေ။ သို့တည်းမဟုတ် “မြေစမ်းခရမ်းပျိုး” သည့် နည်းမျိုးအတိုင်း အဖိုးငယ်ငယ်ကလေးတစ်ခုနှင့် ပေါင်မုန့်တစ်ခုကို တွင်တွင်လုပ် မြန်မာအိမ်များ၊ အင်္ဂလိပ်အိမ်များကိုလိုက်၍ အကြောင်း ကြား ကြော်ငြာစာရွက်များကို ကမ်း၍ ငွေရင်း အတော်အတန်စိုက်ထုတ် ပြီး နည်းစနစ်ကျကျလုပ်လျှင် မြန်မာလုပ်သော ပေါင်မုန့်ကိုမသုံးဘဲနေ ကြမည် မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ထိုအလုပ်မှာ လွန်စွာခက်ခဲသော အလုပ်မဟုတ်ပေ။ ဂျုံကိုနယ်ဖို့ လူတစ်ယောက် နှစ်ယောက်နှင့်စ၍ ငယ်ငယ်ကမှ ကြီးအောင်လုပ်နိုင် ကြ၏။ နေရာလည်း ကြီးကျယ်စွာ မလိုပေ၊ အင်ဂလို အင်ဒီးယန်းလူမျိုး များထဲ၌ မိမိတို့၏သုံးနေကျ မီးဖိုချောင်မှ မုန့်အမျိုးမျိုးကိုလုပ်၍ အသိ မိတ်ဆွေများကို ရောင်းချလျက် စိတ်ငြိမ်စွာ အကျိုးခံစားလျက်ရှိကြ သော မိန်းမများ ရှိကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 အလုပ်ကိုလုပ်ရာ၌ ရိုးသားလျက် ဖိဖိစီးစီးလုပ်ကိုင်အသက်မွေး လိုသော ဆင်းရဲသူ ဆင်းရဲသားကလေးများအား “ငါအလုပ်ပေးမည်။ ငါတို့နှင့်ဝေ၍ စားမည်လော၊ မင်းတို့ရောင်းကြ ငါကလုပ်ပေးမည်” ဟု တိုင်ပင်၍ လုပ်ကြမည်ဆိုလျှင် အမျိုးသားချင်းကို ကူညီကြပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                “မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ပေါင်မုန့်လုပ်တဲ့ ကုလားတွေ အများကြီးပဲ” ဟု ပြောသူများ ရှိကြပေမည်။ အလုပ်တစ်ခုခုကို လုပ်လိုသည့်အခါ လုပ်သူ တွေ များသည်၊ မများသည်ကို ဂရုစိုက်ဖို့မလို၊ ၎င်းတို့ထက် ထူးအောင်၊ ကောင်းအောင်၊ တစ်ချက်ချက်မှာပိုမို၍ ဖောက်သည်များ စိတ်ကျေနပ် အောင် လုပ်တတ်သော ဉာဏ်နှင့် စိတ်နေသဘောထား ကောင်းမြတ် ခြင်းသာ လိုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 လွန်ခဲ့သော လေးနှစ်လောက်က မုန့်ဖက်ထုပ် လည်၍ရောင်းသူ တစ်ဦးကို တွေ့ရသည်။ ၎င်း၏ မုန့်ဖက်ထုပ်မှာ အခြားမုန့်ဖက်ထုပ်များ ထက် အနည်းငယ်ပို၍ ကြီးမားပြီး ဌာပနာပါရှိသော အုန်းသီး၊ သကြား အပြင် အုန်းနို့ အလွတ် ဆမ်း၍ပေးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ၎င်းအား “မြတ်ကဲ့လား” မေး၍ကြည့်ရာ “လောဘကြီးတိုင်း ရအောင်လုပ်လို့ ဘယ်ရမလဲ ခင်ဗျာ၊ အသင့် အတင့် ဝတ်ရ စားရသူ တစ်ပါးဆီ မမှီခိုရဘဲ နေရစားရအောင်တော့ ရတာပေါ့။ စိတ်စေတနာကောင်းကောင်းထားပြီး ရောင်းသည့်အတွက် ကျွန်တော့်မုန့်ဖက်ထုပ်ဟာ သူများထက်တစ်ဆပိုတွင်ပြီး သူများလောက်လည်း ကြာကြာမရောင်းရ ဘူး၊ များများတွင်သည့်အတွက် နည်းနည်းပိုလုပ်ရတဲ့ အလုပ်ကလေး တစ်ခုရှိတာပါပဲ” ဟု ပြောလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    အုန်းထမင်းရောင်းသူတစ်ယောက်အားမေး၍ကြည့်ရာ.. “ကျွန်တော် တစ်မနက်ကလေး ထီးနှင့်လျှောက်ရတာပဲ၊ ကျွန်တော့် ကုလားကလည်း တစ်မနက်နဲ့ ငါးမူးရသည့်အတွက် ကျေနပ်လို့ ခင်ဗျား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   “ကျွန်တော်တော့ တစ်လတစ်ရာစား စာရေးအလုပ်ကို မတတ်လို့ ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး။ တတ်ရင်လည်း မလုပ်ပါဘူး။ စာရေးလိုဟန် စတိုင်နဲ့ နေဖို့မလိုသည့်အတွက် အညာကို တစ်လခြောက်ဆယ်လောက် ပို့ရပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ရောင်းတဲ့ထမင်းစားပြီး အသားတင် တစ်လ သုံးလေးဆယ် သုံးရပါတယ်...” ဟု ပြောလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    ခေါက်ဆွဲရောင်းသော တရုတ်တစ်ယောက်အား မေးကြည့်ရာ... “ပေါက်ဖော် တစ်နေ့လေ ငါးမူး ဘိန်းဆူလယ်၊ ငါးမူးထမင်းစားလယ်၊ ငါးမူးမိန်းမယူလယ်၊ တစ်ကျပ် တိုလီမိုလီစုံလယ် လောကောစောက် လယ်၊ အိမ်လခ တစ်မတ်ပေးလယ်၊ မြန်မာတိုင်းပြည်ပိုက်ဆံပေါလယ် ချမ်းစာလာပေါ့..” ဟု ပြောဖူးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                သရေစာသည်များမှာ- သန့်ရှင်းခြင်း၊ ကောင်းအောင် စေတနာထား ခြင်း၊ သူဌေးဖြစ်ဖို့စိတ် မမြန်လွန်ခြင်း ဤစိတ်မျိုးရှိလျှင် ဆင်းရဲသား အလုပ်များမှာ ကြီးပွားနိုင်၏။ တရုတ်ခေါက်ဆွဲဆိုင်များမှာ ကြီးပွား၍ မြန်မာဆိုင်များ ပျက်ကြသည်မှာ အဘယ်ကြောင့်ပါနည်း။ မြန်မာမှာ ဝီရိယ မရှိခြင်းကြောင့် များများကြီး ချက်ပြုတ်ခုတ်စဉ်း ပြင်ဆင်ခြင်း မလုပ်နိုင်ကြသဖြင့် အနည်းငယ်မျှနှင့် အမြတ်များ လိုချင်ကြသော ကြောင့် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               တရုတ်များမှာ ထိုကဲ့သို့မဟုတ်၊ အမြတ်နည်းနည်းနဲ့ များများကြီး တွင်အောင်လုပ်ခြင်းမှာ ချက်ပြုတ်၊ ခုတ်စဉ်း၊ ထုတ်ခြင်း၊ ပတ်ခြင်းအလုပ် များ၌ အပင်ပန်းခံဖို့ လိုလေရာ မြန်မာလူမျိုးများမှာ ထိုကဲ့သို့ အပင်ပန်း မခံနိုင်ကြသဖြင့် အဖိုးကြီးကြီးနှင့် ပထမတန်း အကောင်းဆုံးကို နည်း နည်းမျှရောင်းဖို့ စိတ်ကူးကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             မြန်မာခေါက်ဆွဲဆိုင်များ ပေါ်စဉ်က တစ်မတ်တန် ခေါက်ဆွဲ အကောင်းကိုသာ စားရဖူး၍ သင့်လျော်စွာ ကောင်းသော တစ်မူးတန် ခေါက်ဆွဲကိုမူ မစားကြရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ယခုညဉ့်အခါ၌ “ဆိပ်ကြီးပဲလှော်” “ပဲကျားလှော်” ဟုအော်၍ ရောင်းသူများရှိကြ၏။ သူငယ်တစ်ယောက်မှာ တစ်ညဉ့်လျှင် နှစ်ကျပ်ခွဲ ရသည်ဟု ပြော၏။ ဆယ်နာရီအထိ မရောင်းရပေ။ ၎င်းမှာ တစ်ပြားဖိုး ဝယ်လျှင် အများကြီးပေး၍ ရောင်းသူဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အဘိုးကြီးတစ်ယောက်မှာ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အထိ ရောင်းရသော် လည်း ထို ယောက်ျားပျိုလောက်မတွင်ရှာပေ။ အကြောင်းမူကား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကောက်ပဲသီးနှံ လွန်စွာပေါသော ခေတ်မှာ တစ်ပြားဖိုးလျှင် အစေ့ တစ်ဒါဇင် သာသာမျှပေးကာ စေးစေးနှဲနှဲ ရောင်းသူဖြစ်ကြောင်း သိရ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    စိတ်သဘောကြီးကြီးနှင့် ယောက်ျားပီသစွာ စေတနာသဒ္ဓါတရား နှင့် ရောင်းချတတ်ချေက မည်သူမျှ ငတ်ဖို့မရှိပေ၊ ထို့အပြင် ယခုခေတ် အခါ၌ ကျိုးနွံစွာ လုပ်ကိုင်ရှာဖွေသူတို့ကို မရှုတ်ချသည်သာမက အား ပေးချီးမွမ်းကြသည်သာ များသောခေတ် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                                          ၂\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                     \u003cstrong\u003eမြန်မာလူမျိုးတို့သည် အလုပ်ကိုရွေးချယ်သင့်သလော \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                “ဟိုအလုပ်ကား သေးနုပ်သည်၊ သည်အလုပ်ကား ပင်ပန်းသည်” စသည်ဖြင့် အလုပ်ကို ရွေးချယ်တတ်သော သဘောကား မြန်မာလူမျိုး များ၌ အစဉ်အလာ ဖိစီးစွဲကပ်နေသော ရောဂါဆိုးကြီးတစ်ခုဟု ဆိုရပေ မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  အကြောင်းရင်းကို စိစစ်သော်... စိတ်နေသဘောထားအထက်တန်း ကျနေ၍ တော်တော်တန်တန် အလုပ်ကို သေးနုပ်သိမ်ဖျင်းသည်ဟု ထင် မှတ်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ဤသို့အထက်တန်းကို လုသောစိတ်တို့ရှိခြင်းကား... လွန်စွာမှ အဖိုးတန်သည်မှန်၏။ သို့သော်... စိတ်တစ်ခုတည်းသာ အထက်တန်း တွင်နေ၍ စိတ်သွားတိုင်း ကိုယ်မပါနိုင်ပါက လိုရာသို့ မရောက်နိုင်ကြောင်း ကို ကောင်းကောင်းကြီး သတိပြုအပ်လှပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အလုပ်တစ်ခုခုကို ရွေးချယ်အပ်သော သူတို့ကား.. ကာယဗလ၊ ဉာဏဗလ၊ ဘောဂဗလနှင့် ပြည့်စုံသော သူ များမှာ အနည်းငယ်တော် ၏။ ဤအထက်ပါ အရည်အချင်းတို့နှင့် မပြည့်စုံဘဲ အလုပ်ကို ရွေး ချယ်ပါမူ နိုင်ငံခြားသားများ၏ လက်ဝယ်သို့ ရောက်တတ်ကြသဖြင့် မြန်မာလူမျိုးတိုင်းရင်းသားတို့မှာ အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်ကာ “ဘုန်းကြီးပျံ လည်းမမီ ထီးတင်ပွဲလည်း မတွေ့” ဆိုသလို အလဟဿ ငွေကုန်အချိန်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566333517973,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_6767236f-e3b6-4d0c-bab6-8202c1f50df9.jpg?v=1730208429"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-ဘုန်းမောင့်တွက်တာ","title":"ဘုန်းမောင့်တွက်တာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eအခန်း ၁\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မောင်မြဒင်၏ အားလပ်ရက်များသည် အဆုံးသို့ ရောက်ခဲ့လေ၏။ ထိုအားလပ်ရက်များသည် မြဒင်၏ စိတ်၌ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့သော ပျော်ရွှင်ခြင်းကိုပေးသော အားလပ်ရက်များ ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အကြောင်းမူကား ထိုအားလပ်သောရက်များ၏အစ၌ မဝင်းကြည် နှင့် စ၍တွေ့ပြီး ထိုအားလပ်သော ရက်များအတွင်း မဝင်းကြည်နှင့် အတူ ပျော်ရွှင်စွာသာယာသော တောမြို့၌ နေခဲ့၍ ထိုအားလပ်သော ရက်များအဆုံး၌ မဝင်းကြည်ကို အပါဆောင်ယူကာ ရန်ကုန်သို့ပြန်၍ လာခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်လောက်မှာ ဝင်းကြည်သည်အဖော်များနှင့် အလည်အပတ် ရောက်၍လာခဲ့ရာ မြဒင်၏အခန်း၌ ဝင်းကြည်သည် အဖော်များနှင့် တည်းခိုရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               မြဒင်မှာ ထိုအခါက တစ်ကိုယ်တည်းနေသော်လည်း သူတစ်ပါး အိမ်၌ ထမင်းလခပေး၍မစား၊ မိမိပိုင်အခန်းကလေးတွင် လွတ်လပ်စွာနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မဝင်းကြည်နှင့်အတူ ဧရာဝတီမြစ်ကမ်း၊ ထောင်ကြီးမြို့ကလေးမှ ရန်ကုန်သို့ ဘုရားဖူးလာကြသူများအနက် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ မသင်း ထုံမှာ မြဒင်နှင့် အထက်ထက်က ချစ်ကျွမ်းဝင်ခဲ့သဖြင့် မြဒင်၏အိမ် ကို မေး၍လာခဲ့ခြင်းဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   မြဒင်သည် ထိုအခါ၌ အားလပ်ခွင့်ယူစ ဖြစ်လေရာ အဘယ်ကို သွားရမည်ဟု စိတ်ဆုံးဖြတ်ချက်မချသေးသဖြင့် ဧည့်သည်များကို အရပ်ရပ်လှည့်လည်ကာပြ၍ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 သို့ဖြစ်လေရာ ၎င်း၏နတ်ပြည်သည် ထိုအခါကပင်အစပြုသည် ဟု ဆိုရပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   တည်းခိုဧည့်သည်များ ပြန်ကြသောအခါ မိမိနှင့်တကွ မိမိ၏အခန်း မှာ ခြောက်သွေ့ ကာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်တော့မည့်အခြေသို့ ရောက် လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ဝင်းကြည်၏မျက်နှာကလေးကို မြင်ရတော့မည်မဟုတ်။ ဝင်းကြည် ၏အသံကလေးကို ကြားရတော့မည်မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ရွှေတိဂုံဘုရား၊ တိရစ္ဆာန်ရုံ၊ ကိုးထပ်ကြီး၊ ငါးထပ်ကြီး၊ အင်းလျား စသည့်နေရာများကို အလည်အပတ်သွားသည့်အခါ ဝင်းကြည်နှင့် မိမိ မှာ တစ်တွဲသတ်သတ် လွတ်လပ်ခြင်းရခဲ့ကြသဖြင့် တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် နီးကပ်စွာ ငြိခဲ့လေရာ ဝင်းကြည်ပြန်ရတော့မည်ရှိသည့် အခါ၌ မခွဲနိုင်မခွာရက်ဖြစ်၍ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               သို့ဖြစ်လေရာ ၎င်းတို့ပြန်ဖြစ်သော ညကျမှ လတ်တလောဆုံး ဖြတ်ချက်ကိုပြုကာ လိုက်ပါ၍သွားခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                       ထိုအခါ၌ ဝင်းကြည်သည် ၎င်းမိဘများရှိစဉ်က ပတ္တလား၊ ပီယာနို၊ အဆိုအကတို့နှင့် တေးကြီးဘွဲ့ ကြီးများကို သင်၍ပေးသော ဦးကြီးဖြစ်သူ ဇာတ်ဆရာဟောင်းကြီး ဦးရွှေတင်၊ ဒေါ်အောင်တို့နှင့်အတူ နေထိုင်လေ ရာ ၎င်းဇာတ်ဆရာကြီးနှင့် ဆရာကတော်ကြီးက ဆွေမျိုးဉာတိ နည်းပါး သော ဝင်းကြည်ကို သမီးပမာ ချစ်ခင်၍ နေကြလေ၏။ | ဝင်းကြည်ကိုချစ်သလို မြဒင်ကိုလည်း ချစ်ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 သို့ ဖြစ်သောကြောင့် မြဒင်၏အလုပ်အကိုင် အခြေအနေစိတ် သဘောကို စိတ်ချယုံကြည်လောက်သည်ဟု အယူရှိစရာအကြောင်း ခိုင်လုံသောကြောင့် အားလပ်ရက်များအဆုံးသို့ရောက်သဖြင့် မြဒင် ရန်ကုန်သို့ပြန်သောအခါ တစ်နည်းနည်းအားဖြင့် ဝင်းကြည်လိုက်ပါ၍ လာခဲ့လေရာ ပထမတွေ့ သောအခါကစ၍ ယခုမြင်းရထားပေါ်၌ နှစ် ယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကိုင်ကာ ယှဉ်တွဲ၍ထိုင်လာ ရသည့်အချိန်သို့တိုင်အောင် အချစ်၏လမ်းသည် ချောမော၍လာခဲ့ လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  မြဒင်သည် ကမ္ဘာပေါ်၌ မိမိထက်ကုသိုလ်ကံထူးသူ၊ မိမိထက် ပျော်သူမရှိဟု အောက်မေ့လေ၏။ အတန်ကြာဝေး၍နေသော ရန်ကုန်မြို့မှာ အသစ်ဖြစ်၍နေ၏။ ရှူရှိုက်ရသောလေမှာ ... လတ်ဆတ် စင်ကြယ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ရန်ကုန်မြို့မှ အခြားဒိစတြိတ်နယ်သို့ အတန်ကြာထွက်ခွာ၍နေ ပြီးနောက် တစ်ကိုယ်တည်း ပြန်ရောက်လာသူများမှာပင် မြို့ကိုမြင်ရ လျှင်မြင်ချင်း အဘယ်မျှ စိတ်အားတက်ကြွခြင်းဖြစ်သည်ကို ထောက် လိုက်သော် ... အသစ်လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ပူပူနွေးနွေးတွေ့၍ လာသော ချစ်သူနှင့်ယှဉ်တွဲကာ ပြန်၍ရောက်လာသော မြဒင်မှာ ... အဘယ်ပြောဖွယ်ရာ ရှိတော့မှာနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  မကြာမီမြဒင်၏ အခန်းသို့ ရောက်သွားကြပြီးနောက် မြဒင်သည် ဝင်းကြည်ကို အခန်း၌ထားခဲ့၍ နံဘေးခန်းရှိ အသိမိတ်ဆွေအိမ်နီးချင်း များအား ကြည့်ရှုကြဖို့ရန် ... မှာကြားပြီး တောကပါသော လက်ဆောင် ကလေးများနှင့် အလုပ်တိုက်သို့တန်း၍သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      ဝင်းကြည်သည်ကား ... အိမ်ကို လှဖို့သုတ်သင်ပြုပြင်ခင်းကျင်း လျက် နေရစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     သို့ရာတွင် ဝင်းကြည်မှာ သေးငယ်သော အခန်းကလေးကို တုဿီ တာနတ်ဗိမာန်ကြီးလို မှတ်ထင်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     အချစ်နှင့်ဖျော်စပ်အပ်သော သုခချမ်းသာခြင်းအမြိုက်ရည်ကို သောက်မျိုရသကဲ့သို့ဖြစ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အချစ်နှင့်သုခအဟုန်ဖြင့် တရှိန်ရှိန်ဖြစ်၍ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     သို့ဖြစ်သောကြောင့် သိလိုမြင်လို၊ ကူညီဝမ်းမြောက်လိုသော အိမ် နီးချင်းများနှင့်အခန်းကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် တစ်ယောက်တည်း ကျန် ရှိသောအခါ မြဒင်၏ ဖြူစင်သန့်ရှင်းသောအိပ်ရာပေါ်၌ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပစ်လှဲချကာချမ်းသာခြင်း၏ရသာရှိန်ကို ငြိမ်ငြိမ်ကလေးခံစားလျက် တကယ်မှဟုတ်ပမလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 တစ်လကျော်ကျော် ကလေးအတွင်း တွေ့ကြုံ ဖြစ်ပျက် အချစ်၏ ရဟတ်စက်မှာ ဝီခေါ်အောင်လည်ခဲ့ရသည်မှာ အဟုတ်တကယ်ပဲလား။ ငါဟာ လူ့ပြည်မှာမှ ရှိသေးရဲ့လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 သို့တည်းမဟုတ် အိပ်မက်၍နေခြင်းဖြစ်လေသလားစသည်ဖြင့် တွေးတောကာ နေမိလေ၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566334075029,"sku":"","price":4275.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_90aaf97a-079c-401a-8b0f-7945e75dd6cb.jpg?v=1730208441"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-ဘယ်၀ယ်တောင်မြောက်နှင့်တို့တောင်ပေါ်","title":"ဘယ်ဝယ်တောင်မြောက်နှင့်တို့တောင်ပေါ်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ပဲခူးရိုးမတောင်ကြီး၏အနီး လျှိုမြောင်များသောနေရာ၏ အောက်၌ ရွာငယ်လေးတစ်ခု ရှိလေ၏။ ထိုရွာငယ်လေးမှာ ကစွန်းစိမ်း၊ ဝါး၊ မြေပဲ ဝစသည်တို့ကို စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင် အသက်မွေးကြသောရှမ်းလူမျိုးများ ရွာ ကလေး ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               တစ်နေ့သ၌ နွေရာသီညနေအချိန် ရှမ်းမကလေး မနန်းဖောသည် တောင်ပေါ်၌ ထင်းခွေရင်း စမ်းချောင်းထဲ၌ ရေချိုး၍နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မနန်းဖောသည် ထိုရွာ၌ အလှဆုံးသော ရှမ်းမကလေး ဖြစ်၏။ အသားမှာ ရွှေဝါ၊ မျက်နှာမှာ လခြမ်းနှင့်တူသော နဖူးအောက်၌ ဝိုင်းဝိုင်း ကွက်ကွက်၊ မျက်လုံး၊ မျက်ခုံး၊ နှာတံမှစ၍ လွန်စွာအချိုးအစားကျလေ၏။ ပါးပေါ်၌ အကြောစိမ်းကလေးများသည် ယိုးဒယားပန်း အညွန့်အခက်၊ သပျက်နွယ်ဆင်ဆင်၊ ရွှေပေါ်မှာ မြရေးတင်သလို ပြုံးလိုက်လျှင် ပါးကလေး ချိုင့်လျက် လွန်စွာပင် ချစ်ဖွယ်ကောင်းလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 သို့ ရေချိုးနေရာတွင် ရေမှာလည်း လွန်စွာကြည်သဖြင့် အရှေ့ဘက် သစ်ကိုင်း၊ သစ်ရွက်တို့၏အကြားမှ သက်ဆင်းသောနေရာတွင် ရွှေအဆင်း ကဲ့သို့ မှတ်ထင်ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ပြည့်ဝသောရင်၊ ကြော့ရှင်းသေးသွယ်သောခါး၊ ဖြူထွားဝိုက်ကား သော တင်၊ ပြေလျှော့ပြည့်ဝ ဖြောင့်စင်းသော ပေါင်တံနှင့် ခြေလက်တို့မှာ မြင်ရသူ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးကိုမှိတ်၍မရနိုင်အောင် အစွဲသန်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ထိုမျက်လုံး နှစ်လုံးသည်ကား တစ်ခုသော ချုံအကြားမှ အပြူးသား ကြည့်၍နေသော မျက်လုံးတစ်လုံး ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  လူတို့မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ဂရုမစိုက်၍ မိမိအား တစ်စုံတစ် ယောက်က တစ်ခုခုကို ကြံစည်၍နေသည့်အခါ အလိုအလျောက် အာရုံကြော များမှာ လှုပ်ရှားခြင်း ဖြစ်တတ်သည့် ဓမ္မတာအတိုင်း နန်းဖော၏စိတ်မှာ မငြိမ်မသက်ဖြစ်ပြီး ချုံထူထဲသော နေရာဘက်ကို မော်၍ကြည့်လိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 သို့ကြည့်လိုက်ရာ ချုံထဲမှ မုတ်ဆိတ်မွေး၊ နှုတ်ခမ်းမွေး၊ ပါးသိုင်း မွေးနှင့် ရသေ့လား၊ ဇော်ဂျီလား၊ ကုလားကြီးလားမသိရ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် သဏ္ဌာန်တစ်ခုကို မြင်ရသဖြင့် သရဲမှတ်ထင်ကာ ဦးခေါင်းမြုပ်အောင် ငုပ် လိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   လူသားစစ်စစ် ဟုတ်မည်မထင်၊ သည်တော့ သည်တောင်ထဲမှာ အဝတ်အစား လှလှပပ၊ သစ်သစ်လွင်လွင်နဲ့ အဘယ်လိုလူမှ လာမှာမဟုတ်၊ ခုတင်က ဇော်ဂျီကြီးက ငါ့အား တမင်ရူးသွပ်အောင် နာနာရုပ်ဆောင်၍ ပြသလေသလား စသည်ဖြင့် အတွေးများသည် လျင်မြန်စွာ ဆက်ခါဆက်ခါ စိတ်ထဲ၌ ပေါ်ပေါက်၍လာလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   ပြို၍ဆင်းပြီး နတ်သားကလေး၏ ရင်ခွင်ပေါ်ကိုသာ တအားမီလိုက် ချင်သောစိတ် ဖြစ်ပေါ်၍လာသလို မနည်းကြီး ချုပ်တည်း၍ ထားရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             မင်းသားကလေးသည်လည်း မချင့်မရဲ အမူအရာနှင့် နန်းဖော၏ မျက်နှာကို စိုက်၍ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်၍ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               သို့ကြည့်၍နေခိုက်တွင် နတ်သားကလေးနှင့်တူသော သဏ္ဌာန်က တစ်စုံတစ်ရာကို လှမ်း၍မေးသလို နှုတ်ခမ်းကိုလှုပ်ပြီး ညီညာဖြူစင်သော သွားကလေးများပေါ်အောင် ပြုံးရယ်လိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ရှမ်းမကလေးကလည်း ပြုံးစန်နဲ့နှင့် အမူအရာနှင့် ဘာပြောတယ်ဟု မေးကာ ကျောက်တုံးပေါ်မှ ကုန်းပေါ်သို့ ထဘီကို ဒူးအထိဆွဲမြှောက်ကာ လှမ်း၍ တက်လိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ရူပါရုံကို မြင်လျှင်မြင်ချင်း ပြေး၍ဖက်ချင်သလို ဖြစ်၍နေသော စိတ်နှလုံးက စေ့ဆော်သဖြင့် ထိုကဲ့သို့လှမ်း၍ တက်လိုက်ရာ လှမ်း၍တက် လိုက်မိသည်ကိုမှ အမှတ်မထားမိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ယောက်ျားပျိုကလေးကလည်း ရှေ့သို့တိုး၍လာလေရာ တစ်ယောက် ထံ တစ်ယောက်အလာ လမ်းခုလပ်တွင် တွေ့ဆုံကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             နတ်သားကလေးသည် နန်းဖော၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ကိုင်ယူ '\u003cspan\u003eကာ မျက်နှာကို စိမ်းစိမ်းကြည့်၍ ရူပါရုံအရသာကို ခံစားသလိုလုပ်၍ နေလေ၏။ ရှမ်းမကလေးမှာလည်း ၎င်း၏လက်ဖြင့် အကိုင်ခံရသည် တွင် ကျဉ်တက်သလို သိမ့်သိမ့်ခါလျက် ရင်ထဲ၌ လေမုန်တိုင်းဆင်၍ နေ လေ၏။ အားအင်ရှိသမျှ ဆွဲ၍ချလိုက်သဖြင့် ရှမ်းမကလေး၏စိတ်၌ ရူပါရုံ အဆင်း၏ ထူးခြားခြင်းတွေ့ရပုံ ကြယ်ဆန်းခြင်းသည် အကြောက်နှင့်အရှက် ကို အကုန်အစင် ပျောက်ပျက်အောင် နှင်သည့်အလား လောကကြီး တစ်ခုလုံး ကို လည်းကောင်း၊ မိန်းမတို့ ဣန္ဒြေကို လည်းကောင်း၊ မေ့လျော့၍သွားပြီး သူ၏ရင်ခွင်သို့ ရောက်ဖို့ရန်သာ အရှိန်ယူ၍နေလေ၏။ မတော်တဆ နတ်သားကလေး ပျောက်၍သွားမလား၊ ရင်ခွင်ကိုရောက်ကာမှ အစွယ်ပေါက် . ကာ ဘီလူးသဘက်ကြီးများ ဖြစ်၍သွားလေမလားဟူ၍သာ ကြောက်နေလေ ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “ရှင်ဘာလဲ သည်တောင်ပေါ်မှာ ဘာလုပ်နေသလဲ၊ လူလား၊ နတ်လား၊ ခဲ့တင်က ကျွန်မမြင်ရတဲ့ အကောင်ကြီးဟာ ရှင်ပဲလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           စသည်ဖြင့် အသက်မရှူဘဲ စိတ်အားထက်သန်စွာနှင့် မေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            တစ်ဖန် ဦးခေါင်းကို ဖော်လိုက်ပြန်သောအခါ ရေစပ်ကျောက်ဆောင် တစ်ခုပေါ်၌ မားမားမတ်မတ်ရပ်လျက် ခဏမျှနန်းဖောကို ကမ္မဋ္ဌာန်းရှုသလို (ပုတီးကိုကိုင်လျက် ကြည့်ပြီးမှ နောက်သို့လှည့်ကာ ထွက်၍သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 နန်းဖောမှာ အတန်ကြာစွာ စမ်းချောင်းမှ မတက်ဘဲနေလေ၏။ အတော်ကြာမှ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုအနီးသို့ သွားပြီး ကျောက် ဆောင်ထိပ်ပေါ်၌ ပုံ၍ထားသော လုံချည်၊ အင်္ကျီများကိုယူ၍ ကြီးသော ကျောက်ဆောင်အကွယ်ရှိ နိမ့်သော ကျောက်ဆောင်ထိပ်မှာ ဖြူဖြူဝင်းဝင်း ကြီးထိုင်လျက် အင်္ကျီကိုအရင်စ၍ ဝတ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ထို့နောက် ရေစွတ်သော ဆံပင်များကို ကျောထက်၌ဖြန့်ကာ လှမ်း နေပြီး ထဘီကို ဦးခေါင်းမှစွပ်ချရင်း ကျောက်ဆောင်ပေါ်၌ ကိုယ်ကိုဆန့်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သောအခါ လုံချည်ဝတ်ပြီး ဖြစ်၏နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    တောင်မြောက်လေးပါးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝါးတစ်ရိုက်ခန့် အကွာ စိမ့်စမ်းရေပေါက် အသေးအငယ်တို့ဖြင့် စွတ်စို၍နေသော ကုန်း ဇောင်းဝါးပင်များအောက်၌ရပ်ကာ ကြည့်၍နေသော အရပ် မနိမ့်မမြင့် သေးသေးသွယ်သွယ် သစ်လွင်လှပစွာ ဝတ်ဆင်လျက် အပြာပွင့်ကလေးတွေ ပေါက်၍ထားသော ခေါင်းပေါင်းကိုပေါင်းသည့် မင်းသားရုပ်ကလေးပမာ လှပသော ယောက်ျားပျိုကလေးတစ်ယောက်ကို မြင်ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 နန်းဖော၏ မျက်လုံးများနှင့် ယောက်ျားပျိုကလေး၏ မျက်လုံး များသည် ငြိတွယ်ကာ မမြင်နိုင်သော လျှပ်စစ်ဓာတ်ကြိုးဖြင့် ဆိုင်းဆွဲ၍ ထားသည့်အလား မတိမ်းသာမရှောင်သာ မျက်တောင်မျှမခတ်ဘဲ နေကြလေ ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 နန်းဖော၏ နှလုံးသွေးသည် တဒိန်းဒိန်းမြည်၍နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ယောက်ျားပျို၏ မျက်နှာမှာ ပြုံးတော့မလိုလို၊ နှုတ်ခမ်းများမှာ တစ်စုံ တစ်ရာကို ပြောတော့မလိုလို၊ လည်တိုင်ကို ရှေ့သို့ဆန့်လျက်နေသည်မှာ တစ်ခါတည်း ပြေး၍လာဖို့ရန် အားယူသလို မှတ်ထင်ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                နန်းဖာသည်လည်း နှလုံးသွေး ကြည်လင်ရွှင်ပျ ဆူဝေခါ တက်ကြွ သဖြင့် မျက်နှာမှာနီမြန်းလျက် လှမ်း၍ မြွက်ဟခွန်းဆိုချင် မလိုလို ပြုံးချို ချိုမျက်နှာ ဖြစ်၍ လာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 လူသူပြတ်လပ် ဆိတ်ငြိမ်ဆိတ်ကွယ်ရာ၌ ထိုမျှလောက် ချောမောလှ သော ယောက်ျားပျိုကလေးကို တစ်ကိုယ်တည်း တွေ့မြင်ရသည်မှာ အဘယ် နုနယ် ပျိုရွယ်သော စိတ်နှလုံးသည် မရွှင်မပြုံးဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  လူလား၊ နတ်လား၊ နာနာဘာဝ ဖုတ်ပြိတ္တာ၊ တစ္ဆေလား။ ခုတင်က မြင်ရသော သရဲကြီးပင် ရုပ်အသွင် တစ်မျိုးဆောင်၍ ပြလေသလား၊ လှပါ ပေသည်။ အထက်ထက်က အခုလို အကြိမ်ကြိမ် ထင်းခွေလာခဲ့ရာမှာ အခုလို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မတွေ့ရ၊ ချစ်စရာကောင်းလှတဲ့ ဒီအသွင်ကို ငါဘယ် အတွက် အခု မြင်ရပါလိမ့်မလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး လူပါပဲ” “ရှင် လူဖြစ်ရင် လူထဲမှာနေပါလား၊ ကျွန်မ လူလို့မထင်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “လူပါ ကိုင်စမ်းကြည့်ပါ။ အရိုးနဲ့ အသားနဲ့ အမွေးကလေးတွေနဲ့ သေသေချာချာကြည့် ဟောဒီမှာ ဆေးနီတွေတောင် ရှိပါသေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု ပြောကာ အင်္ကျီကိုလှန်၍ ရင်ဘတ်ကိုပြလေ၏။ နန်းဖောသည် လည်းကောင်း၏ ကိုယ်လက်အင်္ဂါတို့ကို ကိုင်စမ်း၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “မင်းကော ဘာလဲ၊ လူဘဲလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               “ကျွန်မလည်း လူပေါ့ ရှင့်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 “ဒီလိုဖြင့် စမ်းကြည့်မယ်နော်၊ မှန်းစမ်း အေးလို့၊ နေပါဦး အသာ ကလေးပါ မနာရပါဘူး ဖြည်းဖြည်းကိုင်ပါ့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အမယ် အကြောကြီးနဲ့ တစ္ဆေများလည်း ကြောချင်တဲ့စိတ်ရှိ ပါသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဘယ်က တစ္ဆေလဲ၊ တစ္ဆေ ဒီလိုပြောသလား၊ တစ္ဆေမဟုတ်ဘူး လူအစစ်ပါဗျာ၊ မယုံသေးဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကျွန်မ ဘယ်လိုပြောပြော မယုံဘူး၊ ရှင် လူနဲ့မတူဘူး” “ဘာဖြစ်လို့ လူနဲ့မတူတာလဲ” “လူ့ထက်လှလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “လူပါဗျ။ မယုံရင် နမ်းကြည့်ပါ လူစော်နံပါတယ်၊ ရော့”ဟုပြော ကာ ပါးကိုပေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             “တော်ပါ၊ အင်မတန်ပါးတဲ့ နာနာဘာဝ၊ မှန်မှန်ပြောစမ်းပါ၊ ဘာဖြစ် လို့ အခုလို တောင်ပေါ်မှာ ဝတ်ဆင်နေသလဲ၊ လူဖြစ်ရင် ဒီလိုမနေဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “အို မမေးပါနဲ့၊ မင်းလည်း လူမဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်တာပဲ လူဟာ မင်းလိုမလှဘူး၊ မှန်းစမ်း လူစော်နံသလားလို့ နမ်းကြည့်ရအောင်”ဟု ပြောကာ ပွေ့ယူ၍ ပါးရော၊ မျက်နှာရော၊ လည်ပင်းရော၊ ပခုံးရော၊ ရင်ဘတ် ရော၊ ဦးခေါင်းရော အကုန်နမ်းရှုပ်ပြီး “မွှေးတယ်၊ လူနံ့မဟုတ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 “ဘာနံ့ထင်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e     “ခရေပန်းနံ့လည်းပါတယ်၊ စံကားဝါနံ့လည်း ပါတယ်၊ သနပ် ခါးနံ့လည်းပါတယ်၊ လူနံ့တော့ မဟုတ်ဘူး၊ သူရဿတီဒေဝီနံ့ ထင်တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 “အဟုတ်ပဲ ထင်သလား”.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                “အမှန်ပဲ ထင်တယ်၊ မင်းကော ဒီလိုပဲထင်သလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                “ကျွန်မကတော့ အမှန်ထင်တာပဲ၊ ရှင် လူမဟုတ်ဘူး၊ ဥစ္စာစောင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 \" ဘယ်ဝယ်မြောက်တောင်နှင့် တို့တောင်ပေါ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    လား၊ ဘာလားပဲ၊ ကျွန်မနေ့တိုင်း ထင်းခွေလာတယ်၊ အခုမှ တွေ့ရတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ငါတော့ မင်းကို အရင်လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်လေးငါးရက်လောက်က စပြီး မြင်နေတာပဲ၊ မြင်ကတည်းက တိုက်ထဲမှာမနေနိုင်ဘူး၊ မင်းဆီကိုချည့် စိတ်ရောက်နေတယ်၊ နေ့တိုင်းလာနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             “ကျွန်မ နေ့တိုင်းလာတာပဲ၊ ရှင်ဘယ်ကနေပြီး မြင်ရသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “ဒီလိုပေါ့ တောထဲမှာ ချောင်းကြည့်စရာ နေရာတွေ အများကြီးရှိ တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               “ဒီလိုဖြင့် ရှင့်ဥစ္စာစောင့် နာနာဘာဝပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                “မင်းဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့နော်၊ ပြောရင် တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ် ဘူး၊ မင်းမှာ မိဘရှိသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “ရှင်... နာနာဘာဝပဲ မသိဘူးလား” “နာနာဘာဝပေမယ့် သွားကြည့်မှသိတာ သွားမှမကြည့်                  ရသေးပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      “ကျွန်မ ပထွေးနဲ့ နေရတယ်။ ကျွန်မ အမေက သူ့ကို သိပ်ကြောက် ရတယ်၊ တစ်ရွာလုံး ကြောက်ရတာပဲ၊ ကျွန်မကို တစ်မျိုးတစ်မည် ကြံနေ တယ်၊ ကျွန်မက သဘောမတူလို့ နှိပ်စက်တယ်၊ အရမ်းခိုင်းတာပဲ၊ ကျွန်မ က ဒီအတွက် အိမ်မှာမနေဘူး၊ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ထင်းခွေတယ်၊ ပန်း ခူးတယ်၊ ရှင် ကျွန်မကို နာနာဘာဝတန်ခိုးနဲ့ မကယ်နိုင်ဘူးလား ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “သူက ကံကောင်းနေရင် အခက်သားပဲ၊ ငါတို့ နာနာဘာဝဆိုတာ ကံနိမ့်တဲ့လူကိုမှ နိုင်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သူ့ကို နိုင်ဖို့မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မကို ကြည့်ရှုစောင့်မဖို့ ပြောတာ ပါ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “နာနာဘာဝအကြောင်းကို မင်း နားမှမလည်ဘဲကိုးဘွဲ့၊ စည်းကမ်းရှိ တယ်၊ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ အထက်က တန်ခိုးကြီးတဲ့ နတ်များလည်း ရှိသေးတယ်၊\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566335156373,"sku":"","price":4275.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_563da415-76b8-4ee4-b111-e1af38b69184.jpg?v=1730208453"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-ပီမိုးနင်းစာပေါင်းချုပ်ပထမတွဲ","title":"ပီမိုးနင်းစာပေါင်းချုပ်ပထမတွဲ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအရင်းမစိုက် လှေထိုးလိုက်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                    \u003cstrong\u003eရောင်းချနည်း စိတ်ပညာ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 လောကတွင် စိတ်နှင့်ကင်းသောအလုပ်မရှိ။ အလုပ်ဟူသမျှမှာ စိတ်ကို သုံးနိုင်သလောက် ပေါက်ရောက်တွင်ကျယ်နိုင်လေသည်။ အလုပ်၌ စိတ်ကိုသွင်းခြင်းသည် စူးစိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်လေ ရာ စူးစိုက်ခြင်းသည် ပေါက်ရောက်အောင်မြင်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို အထူးပြောဖို့မလိုချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ရောင်းချခြင်းအလုပ်၌ စိတ်ကိုအသုံးပြုတတ်က ပိုမို၍ အရောင်းတွင်၏။ ဤကျမ်းတွင် ဖော် ပြသော အချက်ကလေးများကို သာမန်တွေးလျှင် သိပြီးသလို၊ အရေးမကြီးသလို မှတ်ထင်ကြပေ လိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ထိုအချက်ကလေးများကို စေ့စပ်သေချာစွာ လိုက်နာ၍ မျက်လုံး၌ လည်းကောင်း၊ နှုတ်လျှာ၌လည်းကောင်း၊ မျက်နှာအမူအရာ၊ ကိုယ်ဟန်အသံ၌လည်းကောင်း အမြဲဆောင်နိုင်သော ရောင်းချသူမှာ အလွန်စွမ်းသော ဈေးခေါ်လက်ဖွဲ့ကို ဆောင်၍ထားသလား ဟု မေးခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား ထိုအချက်ကလေးများသည် လွန်စွာသိမ်မွေ့ သဖြင့် ထိုအချက်ကလေးများကို အသုံးပြုသူမှတစ်ပါး တစ်ရံဆံလူသည် သုံးမှန်းကို သိမြင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ၎င်းအချက်တို့သည် စိတ်ပညာကို အထူးတတ်မြောက်၍ လူ၏စိတ်ကို အထူး နားလည် သော ပညာရှိကြီးများ၏ နည်းလမ်းတို့ကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် ရရှိသောနည်းလမ်းများဖြစ်လေရာဤ ကျမ်းသည် လူ၏စိတ်အကြောင်းကို သင်ပြသော စိတ်ပညာကျမ်းတစ်မျိုးပင်ဖြစ်ရကား ၎င်း စိတ် ပညာမှာ ရောင်းချခြင်းအလုပ်၌ သုံး၍ထားသော လက်တွေ့စိတ်ပညာဖြစ်သဖြင့် ဤ အရောင်း စိတ်ပညာကို တတ်မြောက်သော ရောင်းချသူသည် ယုန်သူငယ်ကို ခြင်္သေ့မင်း အုပ်ဖမ်းကစားနိုင် သလို ဖောက်သည်များကို မလွတ်ရအောင် အမိဖမ်းနိုင်ကြောင်း ကိုယ်တွေ့ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ သို့ ဖြစ်၍အထပ်ထပ် ဖတ်ရှုဆင်ခြင် လေ့ကျက်ခြင်းဖြင့် ရောင်းသူ၏ ကိုယ်နှင့်စိတ်မှာ ထိုအချက်တွေစွဲရောက်ဝင်စား ကိန်းအောင်းစေလျက် အံ့ဖွယ်သော သတ္တိအရည်အချင်းကို ရကြလေအောင် ဤစာအုပ်ကို အမြဲလက်ဝယ်ထားသင့်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               လူမှန်က ရောင်းချခြင်းအလုပ်ကို လုပ်နိုင်၏။ ဆိုင်မှာထိုင်၍ ရောင်းခြင်း၊ တစ်နေရာမှ တစ် နေရာသို့ သွားလာလျက် ကုန်နမူနာများကိုပြ၍ စပ်ဟပ်ရောင်းချခြင်း၊ ကြော်ငြာ၍ ရောင်းခြင်း၊ ကိုယ်စားလှယ်ခံယူ၍ရောင်းခြင်း၊ ဖော်စပ်လုပ်ကိုင်၍ ရောင်းခြင်း၊ လက်ကားရောင်းခြင်း၊ လက် လီ ရောင်းခြင်း စသည့်အလုပ်တွေများစွာရှိရာ ဤအရောင်းစိတ်ပညာကို တတ်သူမှန်က ဘဝမှာ ဆင်းရဲအောက်ကျဖို့မရှိ။ အရင်းအနှီးမျှ မလို။ ဆိုင်ကြီးတစ်ခုကိုကြည့်ကာ ဤဆိုင်ကပစ္စည်းများ ကို ငါအဘယ်ပုံ တွင်အောင်ရောင်းပေးရပါ့မလဲဟု စိတ်ကူးလျက် တကယ်တွင်စေသည့် နည်း လမ်းကို အဟုတ်တကယ်တွေ့နိုင်၍ ငွေပေါက်ကို တိုးမိနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ငွေတစ်ရာ လွယ်ကူစွာချေး၍မရ၊ ရလျှင်လည်း အတိုးပေးရ၏။ ကုန်ပစ္စည်း တစ်ရာဖိုးကို အကြွေးရနိုင်၏။ ရသောအခါ၌လည်း အမြတ်အစွန်းဖြစ်ထွန်းပြန်လေရာ ကမ္ဘာပေါ်၌ အရောင်း တတ်သူသည် ခေါင်းတုံးပေါ်တွင် ထိပ်ကွက်သော လူလိမ္မာဖြစ်သည့်ပြင် လောက၌ ငွေကို သုံးရ သည် မဟုတ်၊ ကုန်ပစ္စည်းကိုသာ သုံးရသည်ကို ထောက်လိုက်လျှင် အရောင်းတတ်သူမှာ ကုန် ပစ္စည်းတောထဲကို တိုး၍နေရသဖြင့် သုံးစရာမရှား၊ စားစရာ ဝတ်စရာ မရှား၊ ပဒေသာပင်ကြီးများ ကို ရသူများနှင့် တူကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ထို့အပြင် လူမှန်က ကုန်ပစ္စည်းသာမဟုတ်၊ ရောင်းစရာအမျိုးမျိုး ရှိ၏။ ပညာကိုရောင်းခြင်း၊ အကြံဉာဏ် ဝီရိယ အချိန်နာရီကို ရောင်းခြင်း၊ အလုပ်ကို ရောင်းခြင်း၊ အားအစွမ်းကိုရောင်းခြင်း စသည်များသည် လူမှန်သမျှမှာ တစ်မျိုးစီရှိသော အဖိုးတန်ကုန်ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်ကြလေရာ ကူလီ၊ အစေခံ၊ စာရေးမှစ၍ ဝတ်လုံ၊ ဆေးဆရာဝန်အထိ ရောင်းကြရသဖြင့် ဤအရောင်းစိတ်ပညာ ကျမ်းသည် လောက၌ ကြီးပွားလိုသူဟူသမျှနှင့် သက်ဆိုင်သောကျမ်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             စိတ်ပညာကို စီးပွားရေးတစ်ခုခု၌ ထိထိရောက်ရောက် စ၍ အသုံးပြုသည်မှာ ရောင်းဝယ် ခြင်း အလုပ်၌ ဖြစ်လေရာ ဤပညာသည် လူ၏စိတ်ကို ဆွဲခြင်း၊ မဝယ်ချင်သူကို ဝယ်ချင်အောင် လုပ်ခြင်း၊ အသုံးမလိုသေးဟု မှတ်ထင်ရသော ပစ္စည်းကို အသုံးလိုကြောင်း ထင်ရှားစွာပြုခြင်း နည်းလမ်းများကို သင်ပြသောပညာ ဖြစ်လေသည်။ ရှေးအခါက အင်္ဂလန်ပြည်၌ လက်ဖက် ခြောက်၊ ကိုကိုးတို့ကို သုံးရမှန်းမသိကြဘဲ ယခုအခါ မသုံးဘဲ မနေနိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ခြင်းသည် ဤအရောင်းပညာ၏ အစွမ်းကြောင့် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဤပညာသည် မိမိတစ်ဦးတည်းသာကြီးပွားစေနိုင်သည်မဟုတ်၊ တိုင်းပြည်ကြီးပွားရေးနှင့် အမျိုးသား တိုးတက်ကြီးမြင့်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကြီးဖြစ်ခြင်းကို မည်သူမျှ မငြင်းနိုင်ချေ။ ကမ္ဘာ စစ်ကြီး ဖြစ်ပြီးနောက် ၁၉၁၈ ခုနှစ်တွင် ဂျာမနီနှင့် စစ်ပြေငြိမ်းပြီးသောအခါစစ်တပ်များမှ ပထမဦးထွက်ခွင့်ပေးရသူတို့သည် အရောင်းတတ်သော “ဆေးလ်စ်မင်း” ခေါ် ဈေးသည်များ ဖြစ်ကြလေ သည်။ ဤယခုအခါသည် မြန်မာအမျိုးတို့အတွက် ရောင်းဝယ်ခြင်းအတတ် ပို၍အရေးကြီးသော အခါ ဖြစ်လေသည်။ “လယ်အလုပ်ကိုသာ အားကိုးခဲ့မိသဖြင့် အဘယ်မျှလောက် ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်ကြရသည်ကို သိကြလေရာ ထိုဆင်းရဲအောက်ကျသော အခြေအနေမှ ပြန်၍တက်နိုင်ဖို့ ရန် အရေးကြီးသော နည်းလမ်းမှာ ရောင်းချခြင်းအတတ် ဖြစ်ပေသတည်း'\u003cspan\u003e၊\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                  \u003cstrong\u003eမည်သူရောင်းသနည်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    ဝတ္ထုပစ္စည်းအရိုင်းကို ဖြစ်အောင်လုပ်သူမှစ၍ နောက်ဆုံး ဝယ်ခြမ်းသုံးစွဲသူများသို့ တိုင် အောင် အရောင်းသမားသည် သံကြိုးတွင် အဆက်ပမာ အသုံးခံရလေသည်။ ဝတ္ထုအရိုင်းလုပ်သူ ထံမှ ပစ္စည်းအသုံးအဆောင် လုပ်သူထံသို့ ထိုဝတ္ထုအရိုင်းကို ရောင်းသူက သယ်ပို့ရ၏။ ပစ္စည်း အသုံးအဆောင်လုပ်သူထံမှ လက်ကားများထံသို့ ရောင်းသူသည် လုပ်ပြီးသော ပစ္စည်း အသုံး အဆောင်ကို ပို့ရ၏။ ၎င်းနောက် လက်ကားထံမှတစ်ဆင့် ရောင်းသူသည် လက်လီသမားထံသို့ ပို့ရ၏။ လက်လီသမားထံမှတစ်ဖန် ရောင်းသူပင်လျှင် သုံးစွဲသူထံသို့ ပို့ရလေသည်။ ၎င်း ရောင်း သူကို ပွဲစားဟူ၍လည်း ခေါ်၏။ ကော်မရှင်ကိုယ်စားလှယ်ဟူ၍လည်း ခေါ်၏။ ခရီးသွားကိုယ်စား လှယ်လည်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအစိုးရ၏အလုပ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အင်္ဂလန်ပြည်၌ Department of Overseas Trade col Board of Trade \u003cspan\u003eအဖွဲ့ရှိ၏။ မည်သည့်တိုင်းပြည်၊ မည်သည့်ဒေသ၌ အဘယ်ပစ္စည်းမျိုး အရောင်းအဝယ်ရှိသည့်ပစ္စည်းများကို သိ လို၍ စုံစမ်းသူတို့အား ထိုအဖွဲ့က ဖြေကြားညွှန်ပြကူညီရ၏။ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးဆိုင်ရာ အတိုင်ပင်ခံ အကြံဉာဏ်ပေးသူများ၊ ကော်မရှင်နာများ၊ ကိုယ်စားလှယ်များ၊ ကူးသန်းရောင်းဝယ် ရေးနှင့်ဆိုင်သော အကြောင်းအရာများနှင့် လမ်းစခန်းများအကြောင်းကို ထိုအဖွဲ့က စုဆောင်းပြီး လျှင် ၎င်းအဖွဲ့ကြီးက ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေသော ပြန်ကြားစာများတွင် ၎င်းအကြောင်းအရာများကို ထည့်သွင်းဖော်ပြလေသည်။ ၎င်းဌာနမှ အကြံဉာဏ်တောင်းလျှင် လွယ်ကူစွာရနိုင်လေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                     \u003cstrong\u003eအတားအဆီး မရှိ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အခြားအလုပ်များမှာ လွယ်ကူစွာ လူတိုင်းမရ။ ရောင်းချခြင်းအလုပ်မှာ အတားအဆီး အပိတ်အပင်မရှိ။ မည်သူ၏ စည်းကမ်းအမိန့်ကို မနာခံရ။ ကြီးမြင့်ခြင်းမှာလည်း အဆုံးမရှိသဖြင့် ဆာဘွဲ့၊ လော့ဘွဲ့ကြီးများကိုပင် ရောက်ဖို့ရန် လမ်းပွင့်လေရာ မရှက်မကြောက် အဟုတ်တကယ် စိတ်ကိုသွင်းကာ ရုံးတစ်ခုမှာ ကူညီစာရေးလုပ်သောအရွယ်ကစ၍ ရောင်းချခြင်းအလုပ်ကို လေ့ ကျင့်ကြမည်ဆိုလျှင် သာမန်ဉာဏ်စွမ်းသတ္တိရှိသူသည် ဤကျမ်း၌ ဖော်ပြသော နည်းလမ်းများကိုလိုက်နာခြင်းဖြင့် သူဌေးကြီးဖြစ်နိုင်သည်ကား ကံရှိသူနှင့်မဆိုင်၊ လူတိုင်းနှအလုပ်ပေါများခြင်း င့်ဆိုင်ကြောင်း လက တွေ့ သိရှိနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                   \u003cstrong\u003eအလုပ်ပေါများခြင်း\u003c\/strong\u003e                                \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ယခုအခါ စက်ကိရိယာ၏ အစွမ်းကြောင့် ကုန်ပစ္စည်းအထွက်များ၏။ ဆိုင်များမှာလည်း ကုန်ပစ္စည်းကျပ်လျက် နေကြ၏။ အရောင်းတတ်သူသည် ထိုပစ္စည်းများကို ဖောက်သည်ဈေးနှင့် ရအောင် ပြောဆိုစီစဉ်ကာ ရှေးဦးပထမ အနည်းငယ်ဝယ်ယူ၍ ကိုယ်တိုင် စပ်ဟပ်ရောင်းချပြီး တွင်သလောက် ထပ်ကာထပ်ကာ အခေါက်ခေါက်ယူချေက နောင်တစ်စတစ်စ အစွမ်းသတ္တိနှင့် ရိုးမှန်ကြောင်း လက်ကားဆိုင်ကြီးများက သိသောအခါ မြောက်မြားစွာ လဆိုင်းနှင့် ရနိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်နိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ယခုအခါ ရောင်းသူကို မည်သူမျှ မကဲ့ရဲ့ရုံမျှမက ချီးမွမ်းခြင်းကိုပင် ပြုကြလေရာ ရှက်၍ ဆင်းရဲလျှင် မည်သူမျှ သနားဖို့မရှိချေ။ အများရောင်း၍ မတွင်သောကုန်ကို ငါတွင်အောင်ရောင်း မည် ဟူသော ထူးချွန်သောသတ္တိကို ရအောင် ကြိုးစားသူမှာ တောတောင်ကို ထွက်၍ ရွှေငွေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောက်သံရှာသူ၊ ရွှေဖြစ် ငွေဖြစ် အဂ္ဂိရတ်ထိုးသူထက် ကြီးပွားချမ်းသာဖို့ သေချာလေသည်။ | \u003cspan\u003eအဘယ်မည်သော လက်ကားဆိုင်သည် အရောင်းတတ်သူကို ငြင်းပယ်၍ ပစ်နိုင်ပါမည် နည်း။ လက်ကားဆိုင်ကြီးများမှာ မိမိ၏ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအားကြောင့်ဖြစ်စေ၊ ပက်ထရိုဓာတ်ဆီကဲ့ သို့ မသုံးဘဲမနေနိုင်ကြသဖြင့်ဖြစ်စေ တွင်ကျယ်၍နေနှင့်သောပစ္စည်းများကို ရောင်းချရန်အတွက် သာ ငွေရင်းကြေးရင်းလို၍ အောက်ကျတိုးလျှိုးရလေရာ အစွမ်းကောင်းသော အရောင်းသမား သည် ထိုအလုပ်များကို ကြံဖို့မလို၊ နှံ့အောင် မကြော်ငြာနိုင်သည့်အတွက် ကုန်တွေ အိပ်၍နေသော ဆိုင်များ၊ ကုန်ပစ္စည်းအသစ် လုပ်ကိုင်တင်သွင်းရောင်းချသူများထံ၌ အရောင်းကောင်းသူ အတွက် ကြီးပွားခြင်း၏ တံခါးတွေ အလိုလိုပွင့်လျက် နေလေသည်။ ငါသည် ငွေနှင့်မရင်း၊ အစွမ်း သတ္တိနှင့် ရင်းရမည်ဟူသောစိတ်ကို တုံးတုံးချသူသည် မကြီးပွားဘဲ အဘယ်နည်းဖြင့် နေနိုင်ပါ မည်နည်း။ လက်ကားဆိုင်ကြီးများသည် ဤကဲ့သို့သောသူများကို ကြီးပွားအောင်မ\u003c\/span\u003e,\u003cspan\u003eဖို့ရန် အသင့် ရှိနေကြလေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                  \u003cstrong\u003eရောင်းသူ၏ပထမအရေး \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 လူတို့သည် အများအားဖြင့် မိမိတို့မှာ လို၍နေသော အရာကို ကိုယ်တိုင်မသိကြ၊ ပစ္စည်း တစ်ခုခု သုံးဖို့ အရေးကြီးကြောင်း ညွှန်ပြအားပေးမှ သိတတ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလက်နှိပ်စက်စာလုံးတွေ ပေါ်စက သုံးကောင်းသည်ဟု အယူမရှိကြချေ။ နောင် သုံးပြီး အချိန်၏ အဖိုးတန်ခြင်း၊ အချိန်ကုန်နည်းဖို့ဖြစ်ခြင်း၊ အသုံးလွယ်ကူ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သားနားခြင်းစသည်များကို လုပ်ကိုင်၍ ပြသနိုင်ကြသောကြောင့်သာ ယခုအခါ အသုံးပြုကြရုံမက အလုပ် သမှုမှာ အရေးကြီးဆုံး ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်၍နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   ထိုစာလုံးစက်ကို စတင်ရောင်းချသူမှာ အဘယ်မျှလောက် ခက်ခဲသည်ကို ဆင်ခြင်ကြည့် လေ။ ဝယ်သူ၏စိတ်၌ “ဤစက်ကိုနှိပ်ဖို့ရန် အကြာကြီးလေ့ကျင့်ရဦးမည်၊ မြုပ်ရမည့်ငွေကလည်း တရင်းတနှီး၊ ပြီးတော့လည်း စာပုံနှိပ်သမား အပိုလည်း ငှားရဦးမည်၊ နှိပ်၍ဖြစ်အောင် မင်အဝတ် “ရစ်ဘွန်” ကိုလည်း ဝယ်ရမတဲ့။ တိုးပြီး မြန်မှာလည်း မဟုတ်၊ မတော်တဆပျက်ရင် အခပေးပြီး ပြင်ရဦးမှာ၊ မဖြစ်ပါဘူး မဖြစ်ပါဘူး၊ ကြံကြံစည်စည် လုပ်မှလုပ်တတ်ပလေ၊ လက်တွေအရှိသား နှင့် ဘယ်သူက ဝယ်မှာတုံး”စသည့်စကားမျိုး ပြောကြပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ထိုမျှလောက် ရောင်းဖို့ရန်ခက်ခဲသော ကိရိယာကိုပင် ယခုအခါ တစ်ကမ္ဘာလုံး ဝယ်၍သုံး ကြရသည်မှာ အရောင်းသမား၏ အစွမ်း အဘယ်မျှကြီးသည်ကို သိသင့်ပေသည်။ ထိုမျှလောက် ခက်ခဲစွာ မပြော မဟောဘဲ တွင်ကျယ်နိုင်သောပစ္စည်းတွေ များစွာရှိကြလေရာ ကုန်ပစ္စည်းကို တွင်အောင် ရောင်းခြင်းသည် သူဌေးများထံ မျက်နှာချကာ အလုပ်တောင်းရမှာလောက် ဝန် မလေးသည်ကို ထောက်လျှင် လွန်စွာကောင်းသောအလုပ်ဟု ဆိုရပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ရောင်းသူ၏ ပထမအရေးကြီးသောအလုပ်မှာ ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို အသုံးမလိုသေးပါဘူး ဟု ငြင်းသူအား ယခု အသုံးလိုကြောင်း ပိုင်နိုင်စွာ ပြောဟောခြင်းဖြစ်သည်ဟု မှတ်ရမည်။ များ သောအားဖြင့် ရောင်းသူတို့၏စိတ်၌ ဈေးသည်ကို အိမ်များက ခေါ်၍ဝယ်သလို ဝယ်ချင်သူရှိမှ ရောင်းဖို့ကို သဘောထားတတ်ကြလေသည်။ ရောင်းခြင်းအလုပ်မှာ ဤကဲ့သို့မဟုတ်၊ မဝယ်ချင် သူ၊ မခေါ်ဘဲနေသူများထံသို့ သွားရောက်ကာ ဟောပြောရောင်းချတတ်သော အစွမ်းမှ အရောင်း တတ်သူ၏ အစွမ်းကောင်း သတ္တိကောင်းဟု ခေါ်ဆိုအပ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ကုန်တိုက်တစ်ခုခုမှ ကုန်ကိုယူ၍ လှည့်ပတ်စပ်ဟပ် ရောင်းချသူမှာ ကုန်တိုက်ကြီး၏ကိုယ် စားလှယ်ဖြစ်သဖြင့် ဂုဏ်အသရေသေးသိမ်သည်မဟုတ်။ မိမိပိုင်ကုန်ပစ္စည်းကဲ့သို့ သဘောထား ကာ ကုန်တိုက်၏ အကျိုးစီးပွားကိုလည်း တိုးတက်လေအောင် ဝယ်သူမှာလည်း မနစ်နာရလေ အောင် သဘောထားတတ်ချေက ဂုဏ်ကျက်သရေ တစ်နေ့တခြား ကြီးပွားနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ရောင်းသူသည် မိမိကိုယ်ကို ဝယ်သူ၏နေရာမှာထား၍ ဝယ်သူဖြစ်က အဘယ်ပုံသဘော ရမည်ဟု သိအောင်ကြိုးစားရာ၏။ ထိုအခါ ဝယ်သူ၏ ခုခံငြင်းပယ်သော ဆင်ခြေတို့ကို ချေပ နိုင်နင်းဖို့ရန် အသင့်ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်လေသည်။ အကောင်းဆုံးသော ကုန်တိုက်ကြီးများနှင့် စာရင်း ဖွင့်ကာ ဆက်သွယ်၍ ကုန်တိုက်၏ ဂုဏ်ကျက်သရေကိုတိုးအောင် သတိပြုရလေသည်။ ရိုးဖြောင့် မှန်ကန်ခြင်းသည် ထိုဂုဏ်ကိုမြိစေနိုင်၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566342398101,"sku":"","price":7125.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c8fe4728-8b76-494d-8db0-3ed1df7af148.jpg?v=1730208466"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-ပီမိုးနင်းစာပေါင်းချုပ်ဒုတိယတွဲ","title":"ပီမိုးနင်းစာပေါင်းချုပ်ဒုတိယတွဲ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမိန်းမတို့၏ ဓမ္မတာ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မိန်းမတို့၏ ပဋိသန္ဓေ၊ မိခင်၏တာဝန်၊ မိခင်နှင့် သမီးတို့၏ နှီးနှောတိုင်ပင်မှု၊ ကြီးကောင်ဝင် ခြင်း၊ မကောင်းသော မိန်းမဖော်များ၏ အန္တရာယ်၊ သဘာဝက ဖန်တီးပေးထားသော အကာ အကွယ်၊ မလိမ္မာသောမိဘကြောင့် ဖြစ်ပေါ်တတ်သော ရောဂါဝေဒနာများ၊ ဓမ္မတာလာစဉ်အခါ၌ လိုက်နာရန်များ၊ သွေးဆုံးချိန်..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             မိန်းမတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာအဆောက်အဦသည် ယောက်ျားနှင့်မတူ။ ပဋိသန္ဓေတည်ခြင်း လွယ်ရခြင်း၊ သားဖွားရခြင်း တာဝန်ကြီးများကြောင့် ခန္ဓာစက်အိမ်မှာ ပို၍ရှုပ်သဖြင့် ပိုမိုသိမ်မွေ့ လေရာ လွယ်ကူစွာ ဖောက်ပြန်တတ်လေသည်။ သို့ဖောက်ပြန်သည့်အခါ ဝေဒနာဖြစ်ပေါ်တတ် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အထူးသဖြင့် ဓမ္မတာနှင့်ပတ်သက်သည့်ရောဂါများ ဖြစ်တတ်လေသည်။ ထိုရောဂါများ ဖြစ် ပေါ်သည့်အခါ အကျိုးအကြောင်း မသိသောကြောင့် မှားယွင်းသောအမှုများကို ပြုမိတတ်ကြလေ သည်။ အများအားဖြင့် မိခင်များကိုယ်တိုင်က ထိုအကြောင်းများနှင့် ပတ်သက်၍ တတ်သိ နားလည်ခြင်း မရှိကြသဖြင့် တစ်ကြောင်း၊ ပေါ့လျော့ကြခြင်းကြောင့် တစ်ကြောင်း၊ ရှက်ဖွယ် အကြောင်းများဟု သဘောထားကြခြင်းကြောင့် တစ်ကြောင်း၊ မိခင်နှင့်သမီး ရည်ရည်မွန်မွန် နှီးနှောတိုင်ပင် ပြောဆိုတတ်သောအလေ့ မရှိသည့်အတွက် တစ်နည်းနည်းအားဖြင့် ပြောဆိုတိုင်ပင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သွန်သင်ခြင်းအလုပ်၌ အခက်အခဲတစ်မျိုး ပေါ်ပေါက်တတ်သဖြင့်တစ်ကြောင်း အလွန်အရေးကြီး ၍ သိထိုက်သည့် အကြောင်းအရာများကို သမီးပျိုများအား မပြောဘဲ နေတတ်ကြလေသည်။ သို့ မပြောဘဲနေခြင်းကြောင့် အရွယ်ရောက်သည့်အခါ လတ်ဆတ်သောပန်းပွင့်ပမာ ဖွံ့ဖြိုးစည်ကား ခြင်း၏ ကျက်သရေဂုဏ်အဆင်းနှင့် ကျန်းမာခြင်း၏ သုခစည်းစိမ်ကို မခံစားကြရဘဲ ဆင်းရဲဒုက္ခ ကို ခံကြရလျက် သက်တမ်းတိုကြရလေသည်။ သို့ဖြစ်လေရာ သိရာသိကြောင်းဖြစ်သော အရေး ကြီးသောအချက် အနည်းငယ်မှုကို ဖော်ပြလိုက်ရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မိန်းကလေးများမှာ ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်၌ ဓမ္မတာပေါ်ပေါက်၍ အရွယ်ရောက်ကြောင်း၊ အ နည်းငယ်မျှတို့မှာ ထိုထက်ပင်စောစွာ အရွယ်ရောက်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ထိုအရွယ်သည် “ကြီးကောင်ဝင်သည်” ဟူသောအရွယ်ပင် ဖြစ်လေရာ များစွာ အရေးကြီး သော အရွယ်၏အပိုင်း ဖြစ်လေသည်။ ထိုအရွယ်၌ သိအပ်သော အရေးကြီးသော အကြောင်း အရာများကို မသင်ကြားမနာယူဘဲ အကျင့်စာရိတ္တမကောင်း၊ အရှက်အကြောက်မရှိသော မိန်းမ ဖော်များ၏ မှားယွင်းသောလမ်းများသို့ လိုက်မိတတ်ကြလေရာ များစွာစိုးရိမ်မကင်းဖွယ်ရာ ဖြစ် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ထိုအရွယ်၌ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းအပြင်မှာ ပြောင်းလဲခြင်းများ ဖြစ်တတ်လေသည်။ ထိုပြောင်း လဲခြင်းများထက် ပိုမိုအရေးကြီးသော ပြောင်းလဲခြင်းသည်ကား အခြားမဟုတ် “ငါ မိန်းကလေးပေ တကား” ဟူသောအသိနှင့် အရှက်အကြောက် နိုးကြားပေါ်ပေါက်၍လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ထို အခါ ထိုအရွယ်မတိုင်မီမှာကဲ့သို့ ကစားရာ၌ ယောက်ျားကလေးများနှင့် ရောထွေးပါဝင်ခြင်းကို အခါခပ်သိမ်း မပြုဝံ့တော့ပေ။ မိန်းကလေးနှင့်ဆိုင်သော ကစားခြင်းများကို ခြားနားသိမြင်လျက် မိန်းကလေးနှင့်ဆိုင်ရာ ကစားနည်းများ၌သာ ပါဝင်ပေတော့၏။ အဘယ်အတွက် ယောက်ျားကလေးများကို ထိုကဲ့သို့ ရှောင်ရှားရသည်ဟူသော အကြောင်းရင်းတို့ကား ကောင်းစွာမသိ၊ ဓမ္မတာ အတိုင်း သဘာဝတရားအရ မိန်းကလေးတို့၏စိတ်မှာပေါ်ပေါက်၍လာခြင်းမျှ ဖြစ်ရလေသည်။ ထို သဘာဝတရားသည်ကား မိန်းကလေးများ ကောင်းကျိုးအလို့ငှာ ထိုကဲ့သို့ ဖန်တီးခြင်းပင် ဖြစ်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             မသိသောမိဘများသည် ထိုအခါ အမူအရာပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ မိမိ တို့၏ စိတ်သဘောနှင့် မတွေ့သည့်အခါများ၌ မောင်းမဲပြစ်တင်တတ်ကြလေသည်။ ထိုကဲ့သို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်းမဲခြင်းများသည် နုနယ်သောပြောင်းလဲခြင်းကို ဖွံ့ဖြိုးစွာပွင့်လန်းခြင်းမဖြစ်စေရအောင် ပိတ် ပင်သည်နှင့်တူရုံမက ဖောက်ပြန်ခြင်း တစ်မျိုးမျိုးဖြစ်လျက် စိတ်ရောဂါကိုယ်ရောဂါများကိုပင် ဖြစ် ပေါ်စေတတ်သည်။ ဥပမာ ထိုအရွယ်၌ အထက်ထက်က သွားနေကျလမ်းတစ်လမ်းသို့ မသွားဝံ့၊ အထက်ထက်က ပြုလုပ်သော အရာတစ်ခုခုကို မပြုဝံ့ဘဲ ရှိနေတတ်၏။ ထိုအခါ မသိသောမိဘက “နင် ဘာဖြစ်တာလဲ၊ အခါတိုင်းလုပ်ပြီး အခါတိုင်းသွားပြီး အခုမှ ဘာဖြစ်တာလဲ” စသည်ဖြင့် ခြိမ်းခြောက်တတ်ကြလေသည်။ သို့ ခြိမ်းခြောက်သဖြင့် မိန်းကလေးမှာ ဓမ္မတာသဘောတရားက မလုပ်နဲ့၊ မသွားနဲ့ဟု စိတ်က သတိပေးပါလျက် မိဘကိုကြောက်သဖြင့် လုပ်ရ သွားရလေရာ၊ ဓမ္မတာသဘောနှင့် အလုပ် ဆန့်ကျင်လျက် စိတ်၌ဖောက်ပြန်ခြင်းတစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပွားပြီးလျှင် စိတ်ရောဂါသော်လည်းကောင်း၊ ကိုယ်ရောဂါသော်လည်းကောင်း ဖြစ်တတ်လေသည်။ သို့မဟုတ် အစွဲတစ်ခုသော်လည်းကောင်း ဖြစ်တတ်လေရာ ထိုအစွဲသည် ချက်ချင်းဖြစ်စေ၊ နောင်ကာလကြာ မှဖြစ်စေ ပေါ်ပေါက်တတ်လေသည်။ စိတ်မှာ များစွာသိမ်မွေ့နုနယ်လျက် ရှက်လွယ်ကြောက်လွယ်သနားလွယ်သော မိန်းကလေးများမှာ သာ၍ပင် ဆိုးတတ်လေသည်။ ထိုအခါမျိုး၌ မိဘမလိမ္မာ သဖြင့်ဓမ္မတာသဘောကို အခါခါခုခံလျက် ထိုနည်းဖြင့် အတိုက်အခံပြုရခြင်းကြောင့် ကြီးစွာသော ဆင်းရဲခြင်းကို ခံရလေရာ နောက် ကာလကြာသောအခါ ထိုဒုက္ခကို မေ့လျော့၍သွားတတ်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                သို့မေ့လျော့သောအခါ အစွဲနှင့်တူသော ဝေဒနာ၊ ဆရာဝန်များ စုံစမ်း၍မရသော ရောဂါ တစ်မျိုးမျိုး၊ အာရုံကြောနှင့်ပတ်သက်သည့် ရောဂါတစ်မျိုးမျိုး၊ စိတ်နှင့်ပတ်သက်သည့် ရောဂါတစ် မျိုးမျိုး ဖြစ်တတ်လေသည်။ သို့တည်းမဟုတ် တစ်သက်လုံး အရှက်အကြောက်နည်းပြီး ပျက်စီး တတ်လေသည်။ သို့ဖြစ်လေရာ ပျက်စီးသောမိန်းမများတို့အနက် မိဘအပြစ်ကြောင့် ပျက်စီးရသူ တွေ အဘယ်မျှလောက်များမည်ကို မည်သူမျှ ပြောနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ထိုကဲ့သို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ ဓမ္မတာအတိုင်း ပေါ်ပေါက်၍လာသော အရှက်ကို ဆီး၍ချိုးဖဲ့ဖျက်ဆီး ရာသို့ ရောက်သဖြင့် တစ်သက်လုံး အရှက်ကင်းမဲ့တတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            များစွာသော ကာမကျမ်းများ၌ ကိုယ်အင်္ဂါအကြောင်းကို အနုစိတ်၍ ရေးသားဖော်ပြတတ် ကြလေသည်။ စင်စစ် မိန်းကလေးများမှာ ထိုမျှလောက်သိမှ ကျန်းမာမည်မဟုတ်။ ဆေးဆရာဝန် အလုပ်နှင့်ဆိုင်သော ထိုအကြောင်းအရာများကို အကျယ်ဖော်ပြခြင်းသည် အပိုမျှဖြစ်လေရာ အရေးကြီးသော ရှောင်ကြဉ်ရန် ပြုလုပ်ရန် အချက်အနည်းငယ်ကို သိဖို့သာလိုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဓမ္မတာလစဉ်ပေါ်သည့်အခါ မသိသောကလေးမများသည် ထိတ်လန့်တတ်ကြ၏။ ရေအေး ကို များစွာအသုံးပြုတတ်ကြ၏။ သို့မဟုတ် ရပ်အောင် တစ်စုံတစ်ရာဖြင့် ပိတ်ဆို့တတ်ကြလေ သည်။ ထိုကဲ့သို့ပြုခြင်းသည် ရောဂါဖြစ်စေသဖြင့် မကြောက်မရွံ့ဘဲ ရေနွေးဖြင့် ရံဖန်ရံခါ စင်ကြယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောင် ပြုဖို့သာ လိုလေသည်။ ပဋိသန္ဓေတည်သည့်အခါ၌လည်းကောင်း၊ အခြားအကြောင်းတစ် ခုခုကြောင့်လည်းကောင်း ထိုသွေးသည် မပေါ်ဘဲ နေတတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထိုအခါ၌ ယိုကာလ အနေအထိုင်သိမ်မွေ့သူတို့မှာ နာကျင်တတ်၏။ သို့နာကျင်ခြင်းမဖြစ် စေရန် နည်းမှာ ဝမ်းဓာတ်ကို မှန်စေခြင်းဖြင့် ကင်းပျောက်စေနိုင်လေသည်။ ဝမ်းဗိုက်မှာ အစာနှင့် တင်းကျပ်နေလျှင်လည်း သွေးကောင်းစွာမသက်ဆင်းသဖြင့် နာတတ်၏။ သို့ဖြစ်၍ ဓမ္မတာမလာ မီ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ မပူမပြင်း မကြမ်းသော ဝမ်းနုတ်ဆေးရိုးရိုးကို မှီဝဲလေရာသည်။ ထိုရက်မတိုင်မီ အလုပ်ကြမ်းများ ကြမ်းတမ်းစွာကစားခြင်းများသည် သွေးကို လွန်စေတတ်လေ သည်။ အခါများစွာ သွေးသည် အေး၍ခဲတတ်သဖြင့် လွယ်ကူစွာမဆင်းသောကြောင့် နာကျင် တတ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ရေနွေးသည် သွေးကို မခဲအောင်ပြုသောအရာ ဖြစ်လေသည်။ ရေအေးကို ထိုရက်မတိုင်မီ ကစ၍ ရှောင်နိုင်လျှင် သာ၍ကောင်းလေသည်။ ရာသီလာခိုက်မှာ အအေးမိလျှင် သွေးရပ်တတ် ငုတ်တတ်၏။ အအေးမိ၍ရပ်လျှင် ဆရာဝန်ချက်ချင်းခေါ်ရမည်။ ပဋိသန္ဓေမဟုတ်ဘဲ အကြောင်းမဲ့သွေးပုပ်လျှင်လည်း ဆရာဝန်ကို ချက်ချင်းခေါ်ရမည်။ အစမှာကုရလွယ်၏။ ပေါ့ဆစွာနေ၍ ဆေး နည်းတိုများနှင့် မရမှ ဆရာဝန်ထံသွားလျှင် ခက်တတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အချို့မိန်းကလေးများမှာ သွေးသည် သုံးရက်ကြာစွာလာ၏။ အချို့မှာ ရှစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်သာ သာကြာတတ်လေသည်။ လာချိန်မှာမလာခြင်း၊ ထုံးစံထက်စောစွာ ရုတ်တရက်ရပ်သွားခြင်းများ သည် မကောင်းသဖြင့် ဆေးဆရာဝန်ထံမှ စောနိုင်သမျှစောစွာ စုံစမ်းရမည်။ အစ၌ ပြင်းထန်စွာ နာလျှင် အိပ်ရာ၌ ငြိမ်သက်စွာ ရေနွေးပူပူကို သောက်၍နေခြင်း၊ ဆီးစပ်၌ ကျပ်ထုပ်ထိုးခြင်း၊ ရေ နွေးအိတ် ရေနွေးပုလင်း ကပ်ခြင်းများဖြင့်သာ သက်သာစေနိုင်လေသည်။ ထိုင်၍ ငြိမ်သက်စွာ အလုပ်လုပ်သူများမှာလည်း နာတတ်လေသည်။ ပထမတစ်ရက်နှစ်ရက်မှာ အများအားဖြင့် နာ တတ်လေသည်။ အနည်းငယ်မျှ ဖြည်းဖြည်းသက်သာ ဆီးစပ်ကို နှိပ်၍ပေးခြင်းသည်လည်း ကောင်းသောနည်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                အချို့မှာ ရာသီလာခိုက် အန်တတ်၏။ ၎င်းတို့မှာ မိမိတို့၏ ဝမ်းဗိုက်နှင့် မသင့်သော အစာ များကို ရှောင်ရမည်။ ရေအေးကို များများသောက်ရမည်။ သစ်သီးကို များများစားရမည်။ ကိုယ် လက် လွန်စွာလှုပ်ရှားခြင်း မရှိစေရ။ ဝမ်းဓာတ်ကို မှန်စေရမည်။ နာကျင်ခြင်းများမှာ သက်သာအောင် ပြု၍မရလျှင် ဆရာဝန်ကို ခေါ်ရမည်။ နာကျင်ခြင်း သက်သာစေရန်အတွက် မိမိသဘော အတိုင်း ဆေးများကို မှီဝဲခြင်းမပြုအပ်ပေ။ ထိုအခါမျိုး၌ မသင့်သောဓာတ်တစ်ခုခု ဆေး၌ပါဝင်၍ နေချေက တစ်သက်စာ ရောဂါရတတ်လေသည်။ အချို့သော ဆေးများမှာ လတ်တလော သက် သာစေပြီးနောက် ပို၍ဆိုးသောရောဂါကို ဖြစ်စေတတ်လေသည်။ အချို့လည်း အိပ်ပျော်ခြင်းဖြင့် သက်သာစေသော ဆေးများကို စားကြသဖြင့် ရောဂါပိုမို၍ ကြီးတတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ရာသီလာခိုက်မှာ ရေချိုးနိုင်၏။ သို့သော်လည်း ရေချိုးခြင်းထက် ရေဖြင့် ကိုယ်ကိုပွတ်သပ် တိုက်ချွတ်ခြင်းက ပို၍ကောင်း၏။ ကိုယ်ကို ရေမြုပ်အောင် အဘယ်အခါမျှ မချိုးကောင်းပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသန်မာသောမိန်းကလေးများမှာမူ ရေအေးကိုသုံးနိုင်လေသည်။ မိန်းမများမှာ အသက်ငါး ဆယ်အထိ ပဋိသန္ဓေမရှိလျှင် ရာသီလာ၏။ ရာသီရပ်သောအခါ သန္ဓေလည်း တုံးရလေသည်။ ထိုအခါ သွေးဆုံးပြီဟု ခေါ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အချို့မှာ အသက်လေးဆယ်၌ ရပ်လေသည်။ အချို့မှာ ဦးခေါင်းသို့ သွေးရောက်၍ မူးမော် ခြင်း၊ ခေါင်းကိုက်ခြင်း ဖြစ်တတ်၏။ ထိုအခါ ငြိမ်သက်စွာလျောင်း၍နေလျှင် သက်သာတတ်လေ သည်။ ရေနွေးကို များများသောက်၊ ဝမ်းကိုသက်စေ၊ အသီးများကို စား၊ မမောမပန်းဘဲ လမ်းလျှောက်၊ ထိုအခါ၌ စိတ်ညစ်ညူးခြင်းသည် ကျန်းမာခြင်းကို အကြီးအကျယ် ပျက်စီးစေတတ် လေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566343315605,"sku":"","price":7125.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_df6c6d47-8148-47c4-afd2-a11fd1517aa4.jpg?v=1730208485"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-ပီမိုးနင်းစာပေါင်းချုပ်တတိယတွဲ","title":"ပီမိုးနင်းစာပေါင်းချုပ်တတိယတွဲ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eထူးသောသတ္တိတစ်မျိုး \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဓာတ်ပုံဖြင့် ရိုက်ကူး၍မရ၊ ပန်းချီစုတ်တံဖြင့် ခြယ်မှုန်း၍မဖြစ်၊ ပန်းပုဆရာ၏ဆောက်ချက်ဖြင့် ထွင်းထု၍ မရ၊ စာဟောင်းပေဟောင်းများနှင့် ထေရုပ္ပတ္တိစာတမ်းများ၌ သေချာစွာ မဖော်ပြ၊ မြင်လျှင် မည်သူမဆို သိနိုင် လျက် အဘယ်သို့သောအရာဟု ပြောမပြနိုင်သော သိမ်မွေ့သောအရာတစ်ခုသည် ထင်ရှားသောသူဟူသမျှ၌ ရှိ၏။ ထိုအရာကို တန်ခိုးသတ္တိတစ်မျိုးဟု ခေါ်အပ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               လောက၌ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် ရှိ၏။ ၎င်းပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် အခြားသောသူများ ထက် ထူးခြားသော သတ္တိစွမ်းရည်၊ ပညာဂုဏ်မရှိဘဲလျက် ရောက်ရာမှာ ထင်ရှားပြီး ၎င်းတို့၏ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရရုံမျှနှင့် လူအများတို့သည် ၎င်းတို့ကို တွေ့ချင်မြင်ချင်သောစိတ် ရှိတတ် ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ထိုသတ္တိထူးကို လောကဓာတ်ပညာအစွမ်းဖြင့် တိုင်းတာ၍ရမည်ဆိုလျှင် ကျောင်းသား သူငယ်များကိုပင် နောင်အဘယ်ကဲ့သို့သော အခြေအနေအထိကြီးပွားပေါက်ရောက်မည်ကို တင် ကြို ဟောပြောနိုင်ဖို့ ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ယခုမှာမူ ထိုသတ္တိထူးကို မတိုင်းမချိန်နိုင်ကြသဖြင့် ဉာဏ်ပညာနှင့် လူစွမ်းသတ္တိကို ကြည့် ကာလူကဲကို ခတ်ကြရလေသည်။ စင်စစ်အားဖြင့်သော်ကား ထိုမထင်ရှားသောသတ္တိ၊ မြင်လျက် မမြင် မသိရသကဲ့သို့နေသော သတ္တိသည် ဉာဏ်ပညာကြီးမားသောသူများကိုပင် စေခိုင်းနိုင်သော သတ္တိဖြစ်လေရာ လောက၌ အထွတ်အထိပ်သို့ရောက်၍နေသော သူတို့မှာ ဉာဏ်ပညာမထူးကဲ ခြင်းဖြင့် သိရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုထူးခြားသောသတ္တိသည် လူထဲ၌ ပေါက်ရောက်လွယ်ကူသောသူတို့မှာ ရှာလျှင်တွေ့နိုင် လေသည်။ သို့ဖြစ်၍ ဉာဏ်ပညာအရည်အချင်း သင့်လျော်ရုံမျှရှိ၍ ခံ့ညားသောကျက်သရေနှင့် ပြည့်စုံလျက် ယဉ်ကျေးသော အမူအရာ အသုံးအနှုန်းရှိသူတို့သည် မိမိတို့ထက် ပညာ အရည်အချင်းရှိသူတို့ကို ကျော်လွှမ်းပြီး မြင့်ရာသို့ ရောက်ကြသည်ကို အခါများစွာ တွေ့ရှိနိုင်လေသည်။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် ဘယ်သူဘာတတ်လို့လဲ၊ လက်သင့်ရာ စားတော်ခေါ်တဲ့ ကိန်းမျိုးနဲ့ မြှောက် စားခြင်းကို ခံရတာပါ။ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ဘာလုပ်တာကလား စသည်ဖြင့် ပညာအရည် အချင်း ပြည့်စုံသူတို့က မကျေမချမ်းဖြစ်ကာ ပြောတတ်ဆိုတတ်ကြလေသည်။ အဘယ်သို့ပင် ပြောကြစေကာမူ ပညာအကြီးဆုံးသောသူတို့သည် အမြင့်ဆုံးသောနေရာကို ရောက်ခဲ့၍ အဆိုပါ သတ္တိကောင်းသောသူတို့သာ အထွတ်အထိပ်သို့ အများအားဖြင့် ရောက်ကြသည့်ပြင် စီးပွားဥစ္စာ ရှာရာ၌လည်း သာမန်ဉာဏ်ရှိသူတို့သည် ဉာဏ်ကြီးသောသူတို့ထက် ကြီးပွားတတ်ကြသည်မှာ နေ့စဉ် တွေ့မြင်နိုင်သောအရာ ဖြစ်လေရာ ပညာထက် ဝီရိယနှင့် ပီယဝါစာမေတ္တာစကားက ပိုမို၍ တန်ခိုးကြီးကြောင်း သိသာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              သို့အတွက် ပညာနှင့် ဥစ္စာ အဘယ်အရာက ပို၍မြတ်သနည်းဟု အမေးရှိက စိတ်ကောင်း နှင့် ဝီရိယကောင်းက အမြတ်ဆုံးဟု ပြောရပေလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အချို့သော အပြောကောင်းသူတို့သည် ပရိသတ်ကို မိမိဘက်သို့ပါအောင် ပြောနိုင်ကြ၏။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့ပြောသော စကားများကို စာအုပ်၌ ဖတ်ရသောအခါ ပြောဟောသည်ကို နားထောင်ရသလောက် စိတ်ကို မဆွဲတတ်ကြောင်း တွေ့ရှိရလေသည်။ ဤအရာ၌ ပြောသော စကားကို နားထောင်ရသည့်အခါ ရေးသားသောစာ၌ မပါရှိသော သတ္တိထူးတစ်ခုသည် ပြောသူ၏ သဏ္ဌာန်မှ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်နေသောကြောင့်ဟု သိသာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ၎င်းတို့သည် မိမိတို့ပြောလိုသော စကားများကို မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ပြောမှဖြစ်၏။ အခြားလူ တစ်ယောက်အား ကိုယ်စားလှယ်လွှဲ၍ စာရေးပြီး အပြောခိုင်းချေက ထိုစကားများသည် အဘယ် မျှလောက်ပင် ခိုင်းစေကာမူ ပရိသတ်ကို ညွတ်အောင်ပြုဖို့ရန် မတတ်နိုင်ဘဲ နေတတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သို့ဖြစ်၍ မထင်ရှားသော Personality \u003cspan\u003eခေါ်သော သတ္တိသည် လွန်စွာတန်ခိုးကြီးသဖြင့် အလွန်တရာ ကြမ်းကြုတ်ခက်မာသော စိတ်သဘောတို့ကိုပင် နိုင်နင်းလျက် တစ်ခါတစ်ရံ လူမျိုး တစ်မျိုးလုံး၏ ရာဇဝင်ကို ပြောင်းလဲအောင် စွမ်းနိုင်သောသတ္တိ ရှိလေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၎င်း ထူးခြားသောတန်ခိုးသတ္တိနှင့် ပြည့်စုံကြသောသူတို့နှင့် တွေ့ကြုံရသောသူတိမာ လက်ချမ်းမြေ့၍ အခက်အခဲတွေ့သည့်အခါများမှာပင် ခက်သည်ဟု မထင်ဘဲ အောင်မြင်ခြင်း လမ်းကို ရရှိတတ်ကြလေသည်။ ထိုလူမျိုးသည် စိတ်အားကို တိုးတက်စေသောလူမျိုး ဖြစ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အချို့သောလူများကား အထက်ဖော်ပြသော လူမျိုးနှင့်မတူ၊ ခြားနားကွဲပြား ဆရာ အများတို့၏စိတ်ငြိုငြင်အောင် ပြုတတ်ကြလေသည်။ ထိုကဲ့သို့သောလူများကို မည်သူမျှ မ မကြုံလိုကြချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုလူနှစ်မျိုးအနက် တစ်မျိုးသည် လူအချင်းချင်းအပေါ်၌ လေးစားချစ်ခင်လျက် သူတစ်ပါးကို အားပေးကူညီချင်သောစိတ်ရှိ၍ တစ်ပါးသူ၏ အကျိုးစီးပွားကို မိမိကိုယ်တိုင် အကျိုးစီးပွားနဲ့ သို့ သဘောထားလေ့ရှိ၍ အခြားမြို့ငြင်ဖွယ်လူတစ်မျိုးမှာမူကား အဆိုပါလူနှင့် ဆန့်ကျင်စွာ ကျော ချင်းကပ်၊ ဖီလာသဘောထားလေ့ရှိသူများ ဖြစ်တတ်ကြသဖြင့် ကိုယ်ကျိုး ကိုယ့်စီးပွားကိုရှာတတ် ကြသူများ ဖြစ်ကြလေသည်။ ထိုလူမျိုးတို့၏စိတ်၌ သူတစ်ပါး ကောင်းစားသည်ကိုလည်းကောင်း၊ သူတစ်ထူး ကျော်ကြားသည်ကိုလည်းကောင်း မနှစ်လိုခြင်းသည် လွှမ်းမိုး၍နေတတ်သည်မှာ မျက်နှာတွင် ထင်ရှားသိသာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             သို့ဖြစ်၍ မုန်းပင်စိုက်ပျိုး၊ မုန်းမျိုးတည်ထောင် မချစ်မခင်အောင် လုပ်တတ်သူတစ်မျိုး၊ ချစ် ပင် စိုက်ပျိုး၊ ချစ်မျိုးတည်ထောင် ချစ်ခင်အောင် လုပ်တတ်သူတစ်မျိုးဟု လူ့ပြည်၌ လူနှစ်မျိုး ရှိ တတ်လေရာ ကိုယ်စီကိုယ်ငှ မိမိတို့ စိုက်ပျိုးလေ့ရှိကြသော အပင်များ၏ အသီးအပွင့်ကို ရရှိခံစား ကြရတတ်သည်ကို နှလုံးသွင်းဖို့ ကောင်းကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            တစ်ပါးသူတို့၏ခက်ခဲခြင်း၌ ကူညီလိုသောသူ၊ ကိုယ်ကျိုးကိုသာ အမြဲရှာ၍မနေသောသူတို့ မှာ အပြင်အပယဉ်ကျေးဖွယ်ရာများပင် မရှိစေကာမူ ရောက်ရာအရပ်၌ ၎င်း၏မွန်မြတ်သောဓာတ် ကို မည်သူမဆို သိလွယ်သဖြင့် လေးစားချစ်ခင်ခြင်းကို ခံကြရမြဲဖြစ်လေသည်။ ၎င်းလူမျိုးသည် ဝန်လေးသောသူကို ဝန်ပေါ့အောင် ပြုတတ်၏။ အားငယ်သူကို အားတက်အောင် လုပ်တတ်၏။ စိတ်ပျက်သူတို့၌ မျှော်လင့်အားကိုးခြင်းကို ဖြစ်စေသဖြင့် ယုံကြည်ကိုးစားသော အားထားခြင်းကို ခံကြရတတ်လေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်သူမွန် ပွဲတိုင်းမှာချွန်သောသူ ဖြစ်လိုလျှင် ခက်ခဲခြင်း မရှိ၊ မည်သူမဆို ဖြစ်နိုင်လေသည်။ သို့ဖြစ်နိုင်ဖို့ရန်ဆေးနည်းမှာ ကြီးကျယ်စွာ ရှာရဖွေရ စုဆောင်း ရခြင်းမရှိ၊ မေတ္တာဟု ခေါ်ဆိုအပ်သော မြစ်ချင်းပြီး ပကတိမူလခဲနည်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဤမေတ္တာတည်းဟူသော သတ္တိတန်ခိုးထက်အဖိုးတန်သော ကွာလီဖီကေးရှင်း ခေါ်အရည် အချင်း ဒီပလိုမာဘွဲ့တံဆိပ်သည် လောကမှာ မရှိချေ။ ထိုလူမျိုးသည် ပီယသိဒ္ဓိတစ်ခုသာ ပေါက် သည် မဟုတ်၊ ဓနသိဒ္ဓိ၊ ကာယသိဒ္ဓိများလည်း ပါဝင်ပေါက်ရောက်ပြီး ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             များစွာသော မိန်းမတို့မှာ ရုပ်ရည်ပင် မလှသော်လည်း မေတ္တာဆိုသည့် လိပ်ပြာအလှစိတ် ရှိသဖြင့် ချစ်တတ်ခင်တတ် ကြင်နာသနားတတ်သောကြောင့် ရုပ်လှသူတို့နှင့် မခြားမနား၊ ရောက် ရာမှာ ထင်ရှားကြလေသည်။ စင်စစ်အားဖြင့် ၎င်းမိန်းမပျိုမှာ ရုပ်လှသူတို့ထက်ပင် ပိုမို၍ထင်ရှား ချင်သောသတ္တိ ရှိလေသည်။ အကြောင်းမူကား ရုပ်သည် အရေပြားတစ်ထောက်သာရှိ၍ တစ်နေ့ ထက် တစ်နေ့ ပျက်ဖို့ဘက်ကိုသာ အားပြု၏။ မြတ်သောဓာတ်သည်ကား မြတ်စရှိလျှင် မြတ်ချင် ချင် ဆိုသည့်အလားလို အဘယ်အခါမှမပျက်နိုင်သည်သာမက ကြီးလေ သာ၍လှလေဟုဆိုအပ် သော အဆင်းကို ဆောင်နိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               သို့ဖြစ်၍ ဘယ်သူ့ကို ဘယ်နေရာမှာ ငါကဘယ်လို ဆိုလိုက်တာပဲ၊ ငမဲဆိုတဲ့အကောင်ကို ငါက လူထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာ မျက်နှာများ မည်းပြီး တစ်ခါတည်း အရှက်ကွဲသွားတာပဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစသည့်စကားမျိုးကို အသုံးပြုခြင်းသည် မေတ္တာတရားနှင့် လွန်စွာဆန့်ကျင်ခြင်း ဖြစ်လေရာ ထို စကားမျိုးကို ပြောရင်းပြောရင်းပင် မိမိ၏တန်ဖိုးကို ဆုတ်ယုတ်အောင်ပြုရာသို့ ရောက်တတ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အခါများစွာ လူအများတို့ ဝိုင်းဖွဲ့၍ စကားပြောဆိုနေကြရာ၌ ငြီးငွေ့ဖွယ်ရာဖြစ်သည့်အခါ အဆိုပါ လိပ်ပြာလှသော မိန်းမတစ်မျိုးသည် ပြုံးရွှင်သောမျက်နှာ၊ လတ်ဆတ်သော အမူအရာ၊ မေတ္တာဆိုသည့် ရောင်ခြည်ကိုဖြန့်ကာ ဝင်ရောက်၍လာသည့်အခါ ပူအိုက်သောအချိန်၌ ချမ်းမြေ့ အေးကြည်သော လေပြည် ဝှေ့လာ၍တိုက်သလို ဆိတ်ငြိမ်သောလူစုမှာ အသက်ဓာတ်ဝင်၍လာ သကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ရွှင်လန်း၍လာတတ်ကြလေသည်။ ထိုမိန်းမပျိုသည် မိုးခေါင်၍ သွေ့ခြောက်သည့် အခါ ရွာသွန်းလောင်းချသော မိုးရေနှင့်လည်း တူကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထိုကဲ့သို့သော သတ္တိထူးမျိုး ရှိသူတို့သည် အခါများစွာ မိမိတို့၏သတ္တိ အဘယ်က ထွက်ပေါ် သည်၊ ငါ့ကို ဘယ်အတွက်ကြောင့် အများခင်မင်ကြသည်ဟု မသိတတ်ကြ။ မိမိတို့မှာ လူချစ် လူခင် များစေတတ်သော သတ္တိထူးတစ်ခုရှိသည်ကိုသာ သိတတ်ကြလေသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းသတ္တိကို အခြားအတတ်ပညာတစ်ခုခုထဲသို့ လေ့ကျင့်၍ယူလျှင် ရနိုင်လေသည်။ အကြောင်း မူကား ကနုကမာတိုင်းမှာပုလဲမရှိသော်လည်း လူတိုင်းမှာ ထိုသတ္တိရှိအောင်လုပ်လျှင် ရှိနိုင်သည် ဟု စိတ်ချလက်ချ အတည်တကျ ယုံကြည်အပ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ၎င်းဆွဲငင်တတ်သော သံလိုက်ဓာတ်ကို ရရှိပြီးနောက် အခြားအရေးကြီးသောအရာသည် ကား အပြောအဆို အပြုအမူ အနေအထိုင်၌ သင့် မသင့်၊ လျော် မလျော်ကို ချင့်ချိန်တတ်သော ဉာဏ်နှင့် အသုံးအနှုန်းပြုရာ ယဉ်ကျေးခြင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤအခါ၌ ဤစကားကိုပြောမှတော်မည်၊ ဟိုအခါ၌ ဟိုလိုလုပ်မှ သင့်မည်ဟူသော သိတတ် သော အမြင်ရှိခြင်းသည် အဆိုပါသတ္တိထူးကို များစွာအထောက်အပံ့ပြုနိုင်လေသည်။ သို့ဖြစ်၍ မရှိ သည်ထက် မသိတာ ပို၍ခက်သည်ဟု ရှေးလူကြီးသူမများ ပြောကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အချုပ်မှာ လူလူချင်း ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရာ၌ တစ်စုံတစ်ယောက်၏စိတ်ကို ထိပါးငြိုငြင် နာကျင်အောင်ပြုတတ်သော အသုံးအနှုန်း အပြောအဆို အပြုအမူတို့ကို အထူးသတိပြု၍ ရှောင် ကြဉ်အပ်လှပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အများအားဖြင့် မီးရထားစီးရာ၌ နေပုံထိုင်ပုံကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် လူကဲကိုခတ်ဖို့ရာ များစွာ လွယ်ကူခဲ့သည်။ သူတစ်ပါး မထိုင်ရအောင် နေရာကို ထမင်ဟူ၍ထားခြင်း၊ ခြေလက်ကို တမင် ဆန့်နေခြင်း၊ မသန့်ရှင်းသောကိုယ်၊ မသန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားနှင့် သန့်ရှင်းသော လူတို့၏ အကြားကို ဝင်၍တိုးခြင်း၊ ထိုင်ခြင်း စသည့် လူတစ်စုံတစ်ယောက်၏စိတ်၌ မချမ်းသာအောင် ပြု တတ်သော၊ အလိုက်မသိတတ်သော အလေ့အကျင့်တို့သည် မဆင်ခြင် မစဉ်းစား၊ အသိဉာဏ်ခေါင်းပါးသော လူများ၏ ထင်ရှားသောလက္ခဏာဖြစ်သည့်ပြင် စိတ်ရင်းသဘောထား မကောင်း ခြင်းကိုလည်း များစွာပင် သိသာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အတိုချုပ်မှတ်ရန်မှာ မိမိအတွက် တစ်ပါးသူတစ်ယောက်မှာ ဝန်လေးဂြိုငြင်ခြင်း မဖြစ်စေရ အောင် အထူးသတိထားအပ်ခြင်းဖြစ်လေရာ မည်သူ့ကိုမှ ငြိုငြင်အောင် မပြုတတ်သော သူတစ် ယောက်အပေါ်၌ မည်သူကမှ မုန်းအောင်ငြိုငြင်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်အပ်ပေကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              မည်သူမဆို ထူးမြတ်၍ အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော အမွေအနှစ်ကို ရနိုင်၏။ ထိုအမွေအနှစ်သည် ကား အခြားမဟုတ်၊ ယဉ်ကျေးဖွယ်ရာ ပြုလုပ်တတ်ခြင်း၊ စိတ်ပါကိုယ်ရောက် ပြုတတ် စုတတ် ဧည့်ခံတတ်ခြင်း၊ စိတ်သဘောကြီးခြင်း၊ သူတစ်ပါး၏ ကျူးလွန်ခြင်းကို အခွင့်လွှတ်တတ်ခြင်း၊ သည်းညည်းခံတတ်ခြင်းများ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              သိန်းသန်းကုဋေ ရွှေငွေကျောက်သံအမွေတို့သည်ကား ပျက်စီးနိုင်၏။ ထိုအမွေတို့သည် ကား မပျက်စီးနိုင်ဘဲ အမြဲတည်တံ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကျွန်ုပ်တို့ မြန်မာလူမျိုးများမှာ အလွန်အဖိုးထိုက်သော ယဉ်ကျေးခြင်း အမွေအနှစ်ကို ရရှိ သော်လည်း သူတစ်ပါး၏ ကျူးလွန်မှားယွင်းခြင်းကို အဟုတ်တကယ် အခွင့်လွှတ်တတ်သူ များ သင့်သလောက် မများကြသောကြောင့် ကြမ်းကြုတ်သော ရာဇဝတ်မှုတွေ များကြသည်ကို သိရ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ၎င်းအဆွဲဓာတ်သည်စီးပွားရှာသောအလုပ်မှာသာ အဖိုးတန်သည်မဟုတ်၊ နိုင်ငံရေးအလုပ် များ၌လည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်အောင်ပို့နိုင်လေသည်။ ရှေ့နေဖြစ်လျှင် အမှုသည်တွေကို များစွာ ရနိုင်၏။ ရောင်းဝယ်သူဖြစ်လျှင် ဖောက်သည်တွေ ပေါများနိုင်၏။ ဆေးဆရာဖြစ်လျှင် လူမမာတွေ များစွာရနိုင်ပေသည်။ ၎င်းသတ္တိသည် မည်သည့်အလုပ်အကိုင်မှာမဆို ကြီးပွားခြင်း အတွက် မလွှဲသာသောသတ္တိ ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းလူမျိုးသည် အရောင်းအဝယ်၌ မိမိတို့ထက် ပိုမို ၍ အပင်ပန်းခံသူများထက်ပင် ပိုမိုတွင်ကျယ်နိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             များစွာသောသူတို့မှာ မိမိတို့၏အလုပ်ကို ကောင်းစွာနားလည်၍ အရည်အချင်းနှင့် လွန်စွာ မှ ပြည့်စုံကြသော်လည်း ၎င်းအဆွဲဓာတ်သတ္တိ မရှိခြင်းကြောင့် တိုးတက်ကြီးပွားခြင်း မဖြစ်နိုင်ဘဲ နေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ထိုသတ္တိကို အပေါင်းကောင်းခြင်း၊ အပေါင်းငုံ့ခြင်း၊ ပေါက်ရောက်တွင်ကျယ်ခြင်းဟု ခေါ်ရ လေသည်။ ထိုသတ္တိကို ရလိုလျှင် ကိုယ်ကောင်းကြံတတ်သောစိတ်၊ မိမိအလိုကိုသာ သိတတ်သော စိတ်မျိုး၊ အပါး အနပ် အလည် ဟူသောစိတ်မျိုးကို နည်းပါးအောင် သတိပြုကြရလေသည်။ အကြောင်းမူကား လိမ္မာခြင်းသည် မြတ်သော်လည်း ပါးနပ်ခြင်းသည် ယုတ်သောအကြောင်းဖြစ် သဖြင့် မနပ်ဘဲ လိမ္မာရမည်ဟု ပညာရှိများ ပြောဖူးလေသည်။ သို့ဖြစ်၍လူပါးလူနပ်တို့ကို အားကျ သည်ထက် လူလိမ္မာလူကောင်းတို့ကို အားကျတုပအပ်လှပေကြောင်း။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566344528021,"sku":"","price":7125.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1bf5d0d5-e1e8-4506-891c-b67b7fd5fb5d.jpg?v=1730208505"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-ပီမိုးနင်း-ပီမိုးနင်း","title":"ပီမိုးနင်း၏ပီမိုးနင်း","description":"\u003cp\u003e           \u003cstrong\u003e၁။ ဘဝလမ်းခရီးကို ရှေးရှုခြင်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            စိတ်ဆင်းရဲခြင်း၏အစ၊ သဘောအလျောက် လုပ်ကိုင်ပုံများ၊ အနှီးလျှော်ရင်း စိတ်ကူးခန်း၊ ရေနစ်ရာတွင်ပင် အစွဲအလမ်းကြီးပုံ၊ အိမ်မှထွက်ပြေးခြင်း၊ စာသင်ခြင်း၊ ခရစ်ယာန် ဘုန်းကြီး အတတ် သင်ခြင်း၊ တောင်တန်းကြီးများ၏ လက်ယပ်ခေါ်ရာသို့ သွားခြင်း၊ ဆီးသီးနှင့် ထန်းလျက်၊ ပလောပီနန်သို့ ရောက်သွားခြင်း၊ မြန်မာ ပြည်သို့ ပြန်လာခြင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကျွန်ုပ်မှတ်မိသော ပထမအရွယ်သည် အဘွားဖြစ်သူ၏ ခါးထက် ၌ထိုင်ကာ အိမ်နောက်ဖေး ငှက်ပျောခြံကြီးထဲတွင် ငှက်ပျောရွက်ကို လိပ်လျက် အဘွားဖြစ်သူက ပီပီမှုတ်၍ပြသော ကလေးခါးထစ်ခွင် အရွယ်ပင် ဖြစ်လေသည်။ ထိုနောက် မတိမ်းမယိမ်း မှတ်မိသော အရွယ် ကား ထိုငှက်ပျောခြံကြီးကို မီးစွဲလောင်၍ ပြာကျလျက် ဖုတ်ပြီးသား ဖြစ်နေသော ငှက်ပျောသီးများကို ကခုန်စားသောက်လျက် ပျော်ရွှင်စွာ ကစားနေသော အပူအပင်မရှိသည့် ကလေးမျှသာ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်ုပ် ပျော်ရွှင်စွာ ကစားမြူးထူးနေရသလောက် ကျွန်ုပ်၏ ဘိုးဘွား တို့၏စိတ်ကား ဆင်းရဲငြိုငြင်ရသည့် အခါပင်ဖြစ်လေသည်။ အကြောင်း ကား ကျွန်ုပ်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ဘိုးဘွားတို့ ပျော်ရွှင်စွာနေထိုင်ခဲ့ရသော ငါးပင် အိမ်ကြီးကို ဓားပြတို့မီးရှို့သဖြင့် အိမ်ရော ငှက်ပျောခြံကြီးပါ ပြာကျခဲ့ရ သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းအိမ်ကြီးသည် သုံးဆယ်မြို့ ရွာမရပ်ရှိ အိမ်ကြီးဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ၎င်းနောက် မှတ်မိသည်ကား ကျွန်ုပ်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ မိဘနှစ်ပါး ထိုအိမ်ကြီး၏ နေရာတွင် အိမ်ငယ်ကလေးတစ်ခုနှင့် နေရခြင်းဖြစ်လေ သည်။ ထိုအိမ်ငယ်ကလေးသည်ကား တဲပုတ်ကလေးမျှပင် ဖြစ်လေသည်။ ထိုတဲပုတ်ကလေးမှတစ်ဖန် အိမ်လတ်တစ်ခုဖြစ်၍ လာလေသည်။ ဤအခါသည်ကား ကျွန်ုပ် စိတ်ဆင်းရဲရခြင်း၏ အစပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်ုပ်၏ ဖခင်သည်ကား ရုပ်ရည်အတော်ချောမောသူ တစ် ယောက်ဖြစ်၏။ လက်မှုပညာ အမျိုးမျိုးတို့ကိုလည်း ကောင်းစွာ တတ် ကျွမ်းသူတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် အလုပ်ကိုကား စွဲစွဲမြဲမြဲ မလုပ် ကိုင်ခဲ့ပေ။ ရုပ်ရည်ချောသလောက်၊ လက်မှုပညာကို ကောင်းစွာ ကျွမ်း ကျင်သလောက် လူလေတစ်ဦးဖြစ်ကာ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ သွားလာ နေသူ ဖြစ်လေသည်။ သို့ကြောင့်လည်း ခြောက်လတစ်ခါ၊ တစ်နှစ် တစ်ခါသာလျှင် အဖေဆိုသော သူ၏မျက်နှာကို တွေ့ရမြင်ရလေသည်။ ကျွန်ုပ်၏ မိခင်သည်သာလျှင် ဈေးတောင်းကိုခေါင်းရွက်၍ ရောင်းရသမျှ နှင့်ပင် ကျွန်ုပ်တို့ အသက်မွေးခဲ့ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်ုပ်သည် သားဦးဖြစ်၏။ သို့ကြောင့်ပင်လည်း မိခင် ဈေးရောင်း ထွက်သောအချိန်၌ ကျွန်ုပ်ပင်လျှင် သမီးမိန်းကလေးသဖွယ် ချက်ရ ပြုတ်ရ၊ လျှော်ရဖွပ်ရလေသည်။ အိမ်ကိစ္စအဝဝတို့ကို အလုံးစုံ လုပ် ကိုင်ခြင်းဖြင့် မိခင်ကြီးအား တတ်အားသမျှ အစွမ်းကုန် ကူညီခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ညီမငယ်ကလေး“တစ်ဦးကိုလည်း မိခင် ဈေးရောင်းထွက်သော အချိန်၌ မိခင်ပမာ ခါးထစ်ခွင်ကာ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အားလပ်သော နံနက်ဝေလီဝေလင်း အချိန်များ၌ ရွာရှိ ခြံကြီး များထဲသို့ လှည့်လည်လျက် ထန်းသီးကောက်ခြင်း၊ မှိုနုတ်ခြင်း၊ ဟင်းသီး ဟင်းရွက်ရှာဖွေခြင်း စသည့်အလုပ်တို့ကို မိဘတို့က ခိုင်းစေသည် မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်တိုင် သဘောအလျောက် အမြဲအစွဲ နေ့စဉ် နေ့တိုင်း လုပ်ကိုင်ခဲ့လေသည်။ မိုးတွင်းအခါများ၌ လယ်ပုစွန်လုံး နှိုက်ခြင်း၊ ငါးဖမ်းခြင်း စသည့်အမျိုးမျိုးသောအလုပ်များကို ကျွန်ုပ်သဘောနှင့် ကျွန်ုပ် လုပ်ကိုင်ခဲ့လေသည်။ ထိုအလုပ်များကို လုပ်နေစဉ်အခါ ကျွန်ုပ် ၏ စိတ်သည် နိဗ္ဗာန်နှင့်တူသော ပျော်ရွှင်ချမ်းသာခြင်းကို ခံစားရလေ သည်။ လွတ်လပ်စွာသွားလာ၍ ကိုယ့်သဘော ကိုယ့်စိတ်အတိုင်း ကိုယ် နေထိုင်ရသော လွတ်လပ်သည့် အကျိုးပေတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              တစ်ရံသောအခါ၌ မွန်းလွဲအချိန် ချောင်းထဲတွင် ကျွန်ုပ်တစ်ယောက် တည်း သရောပုံကြီးတစ်ခု၏အပေါ်၌ ကလေးအနှီးများကို လျှော်ဖွပ်နေ ရလေသည်။ အနီးအနား၌ လူသူဟူ၍ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။ ထိုကဲ့သို့ အနှီးများကို လျှော်ဖွပ်နေစဉ် ကျွန်ုပ်၏စိတ်ထဲ၌ တွေ့မြင်နေရ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e\u003cem\u003e \u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e\u003cem\u003e       * မူတွင် တွေ့ရှိရသည့်အတိုင်း ညီမငယ်လေးဟုပင် မပြင်ဆင်ဘဲ ထည့်လိုက်သည်။ နှမငယ်ကလေး ဟု သုံးနှုန်းမှ မှန်ပေမည်။ သို့သော် ယခုခေတ်တွင် ရောထွေးယှက်တင် သုံးစွဲနေကြပြီဖြစ်၍ ဤညွှန်ပြချက် မပါဘဲဖြင့်ပင် စာဖတ်သူတို့ နားလည်ပြီး ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။\u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e\u003cem\u003eဆရာကြီးပီမိုးနင်းသည် မည်သည့်အခါတွင် ဤကဲ့သို့ ရောထွေးယှက်တင် မသုံးစွဲခဲ့ပေ။ ဆရာကြီး ပီမိုးနင်းမှာ လက်တုန်သဖြင့် စာကို ကိုယ်တိုင်မရေးနိုင်ဘဲ နှုတ်ဖြင့်သာပြောသွားလျက် အနားမှ တစ်ယောက် က လိုက်ပြီး ရေးရလေသည်။ နောက်မှ အရေးကြီးသော အချက်တို့ကို ကိုယ်တိုင်ပြင်လေ့ရှိလေသည်။ ဤညီမလေး အသုံးအနှုန်းကို ဆရာကြီးမမြင်မိ၍သာ မပြင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်။\u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003e\u003cstrong\u003e\u003cem\u003eတည်းဖြတ်သူ။\u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e\u003cem\u003e \u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်ကား ကျွန်ုပ်၏ အိမ်ခေါင်းရင်းရှိ သူကြီး၏အိမ်သို့ မကြာခဏ ဝင်ထွက်သွားလာနေသော မြို့အုပ်စာရေးကြီး စသော လူတွေနှင့်၊ ထိုသူ တို့၏ ခံ့ညားစွာဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားတို့ပင် ဖြစ်လေသည်။ ထိုသည်တို့ကို တွေးတောနေရာမှ ထိုသူတို့ကို အားကျကာ ငါလည်း သူတို့လို ပညာသင်ရပါလျှင် တစ်နေ့တွင် မုချ ထိုသူတွေကဲ့သို့ပင် ခံ့ညား ထည်ဝါစွာ နေရမည်ကားမလွဲဟု တွေးတောကာ ပညာသင်လိုသော စိတ်တို့ကား တဖွားဖွား ပေါ်လာတော့လေသည်။ လုပ်လိုသော အလုပ် တစ်ခုကို မဖြစ်ဖြစ်ရလေအောင် လုပ်တတ်သော ကျွန်ုပ်၏ ဝါသနာ အတိုင်း ထိုနေ့တွင် အနှီးများကို မြန်မြန်ပြီးရန် တွင်တွင်သာ ကြိုးစား၍ အမြန်လျှော်ဖွပ်ခဲ့တော့လေသည်။ အနှီးများ လျှော်ဖွပ်ပြီးနောက် အိမ်သို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြန်ရောက်လျှင် ရောက်ချင်း ကျွန်ုပ်အား ကျောင်းတွင်အပ်နှံပါရန် မိဘတို့အား နားပူလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   ကျွန်ုပ်၏ မနားမနေပူဆာခြင်းဖြင့် နောင် ၁ဝ ရက်လောက်ကြာလျှင် ကျောင်းသို့ပို့ပါမည်ဟူသော မိဘတို့ ၏ ကတိစကားကို ကြားရသော ကျွန်ုပ်ကား ဝမ်းသာ၍မဆုံးတော့ပြီ။ ထိုသည့် နေ့မှစ၍ ချက်ရင်းပြုတ်ရင်း နေ့ရက်များကို မီးဖိုချောင်နံရံတွင် မီးသွေးဖြင့် ခြစ်ဆွဲ၍ မှတ်သားခဲ့လေသည်။ မီးသွေးမှတ်များ တစ်ခုထက် တစ်ခု ပိုလာလေလေ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်များကား တိုး၍တိုး၍ ပျော်ရွှင် လေလေ ဖြစ်ခဲ့လေသည်။ သို့အားဖြင့် အမှတ်များ ခြောက်မှတ်၊ ခုနစ် မှတ် ရှိခဲ့ကြောင်းကို သတိပြုမိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             တစ်နေ့သောအခါ အနှီးများကို လျှော်ဖွပ်ပြီးနောက် ရေချိုးရန် သရောပုံမှ ခုန်ချလိုက်ရာ ရေနက်သောနေရာဖြစ်သဖြင့် မြုပ်၍ သွားလေတော့သည်။ ထိုစဉ်အခါ၌ ကျွန်ုပ်ကား သေရေးကို မတွေးမိသေး။ တွေး ၍သော်လည်း မကြောက်မိ။ ငါသာသေရင်တော့ ကျောင်းမနေရတော့ ဘူး။ ကျောင်းမနေရရင် သူကြီးအိမ်လာတဲ့ မြို့အုပ်လိုလူတွေလို ငါနေရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးဟူသော ကျွန်ုပ် အထူး အလွန်စွဲလမ်းသည့် ထို မြို့အုပ်များကဲ့သို့ နေရေးနှင့် ကျောင်းနေရမည့် အရေးကိုသာလျှင် ဦးစွာ တွေးတောမိတော့လေသည်။ ထိုခဏ၌ ကျွန်ုပ်သည် ရေပေါ်သို့ ခဏမျှ ပေါ်လာ၏။ ပေါ်လာသည့်ခဏ၌ ကျွန်ုပ်သည် အသက်ကို တစ်ခါရှူ ရှိုက်လိုက်ရ၏။ ထိုအချိန်အခါ၌ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်ဆယ်မည့်သူကား အနီးအနား၌ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။ နောက်တစ်ကြိမ် မြုပ်သွား ရာ၌ အသက်မရှူနိုင် မွန်း၍ လာတော့၏။ ထိုအခါမှ ကြောက်လန့်ပြီး လျှင် အားရှိသမျှ ရေပေါ်သို့ ရောက်ရန် ခုန်လိုက်၏။ ရေထဲ၌ခုန်ရန် မလေးလံ မခဲယဉ်းလှချေ။ ထို့ကြောင့်လည်း ကျွန်ုပ်ခုန်လိုက်ခြင်းကြောင့် ရေပေါ်သို့ ပေါ်လာပြန်လေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း အသက်ကို အားရအောင် ရှူလိုက်ရပြန်၏။ ခုန်လျှင် ရေပေါ်သို့ ပေါ် လာရမည်။ ပေါ်လာလျှင် အသက်ရှူနိုင်မည်ဟူသော အသိဉာဏ်သည် ကျွန်ုပ်၏ ခေါင်းထဲသို့ ရုတ်ခြည်း ဝင်လာတော့လေသည်။ ထိုကြောင့် လည်း ကျွန်ုပ်သည် ခဏခဏ ခုန်၍သာနေလေသည်။ ခုန်တိုင်းလည်း ပေါ်လာသဖြင့် အသက်ကို ရှူရတော့လေသည်။ ထိုကဲ့သို့ ခုန်ရင်း အသက်ရှူ၍ နေခဲ့ရာမှ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ခုန်လိုက်ပြီးနောက် အတိုင်း မသိသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ဖြစ်စေလေသည်။ ကျွန်ုပ်၏ သတိကောင်း ခြင်းနှင့် ကြိုးစား၍ ခုန်ရကျိုးနပ်ပေတော့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 အကြောင်းကား ထိုအချိန်တွင် ခုန်၍ ပြန်ကျသောအခါ နှာခေါင်း ကား မမြုပ်တော့ပေ။ ကျွန်ုပ်ကား ရေတိမ်ရာသို့ ရောက်ခဲ့လေပြီ။ ကျွန်ုပ် ခုန်နေသည်ကား မည်မျှကြာသည်ကို မသိနိုင်။ မသိသော်လည်း ကျွန်ုပ် တွင်ကား ကမ်းစပ်သောင်ပြင်သို့ ရောက်သည့် အချိန်၌ မောပန်းလွန်း လှသဖြင့် လမ်းပင်မလျှောက်နိုင်တော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 သောင်ပြင်ထက်၌ ကိုယ်ကိုပစ်လှဲကာ ခဏမျှ အမောဖြေနေရတော့၏။ ထိုအခါကျမှ ရေနစ်လို့များသေရင် ... ဟု အတွေးကိုမှ မဆုံးမီပင် သေရေးကိုတွေးပြီး ကြောက်မိသဖြင့် ကြက်သီးများပင် ထလာ တော့လေသည်။ သို့ သော် ယနေ့မှစ၍ တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်အတွင်းကျောင်းနေရမည်ဖြစ်သော ကျွန်ုပ်၏ အရေးကို တွေးကာ ဝမ်းသာခြင်း စိတ်က ကြောက်စိတ်ကို လုံးလုံးဖုံးဖိတော့လေသည်။ ထိုနောက် သရောပုံ ပေါ်မှ အဝတ်များကိုယူကာ အိမ်သို့ ဒုန်းပြေးလေ၏။ အနှီးကလေးများ ကို နေပူထဲတွင်လှမ်းပြီး အရိုက်ခံရမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် ရေနစ်ကြောင်းကို မည်သူ့အားမျှ မပြောခဲ့ပေ။ လွတ်ရာသို့သာ ပြေးထွက်ခဲ့ လေသည်။ ဤသို့ ကြောက်၍ထွက်ပြေးခြင်းပင် ကျွန်ုပ် ပညာသင်ကြား ဖို့ရာ ကြမ္မာကောင်း ဖြစ်တော့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               သို့ထွက်သွားခဲ့ရာ ည ၆ နာရီအချိန်တွင် သုံးဆယ်မြို့ အာရ်စီ-အမ် ကျောင်းသို့ ရောက်ခဲ့လေသည်။ ထိုကျောင်း၌နေသော ကျွန်ုပ်၏ အစ်မကြီးတစ်ဝမ်းကွဲကို တွေ့လေရာ ကျွန်ုပ် ကျောင်းနေချင်ကြောင်း ကို ၎င်းအား ပြောပြလျှင်ပင် အစ်မကြီးလည်း ကျောင်းအုပ်ဘုန်းကြီး ဖာသာရ်-ပဲလဝါးထံ ကျွန်ုပ်အား အပ်နှံပေးသဖြင့် ထို အာရ်-စီ-အမ်ကျောင်းတွင် နေရတော့လေသည်။ ထိုကျောင်း၌ ကျောင်းသားပေါင်း ၄ဝ မျှရှိ၏။ ထို ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းမျှလည်း ဆင်းရဲသောမိဘမှ ပေါက်ဖွား ခဲ့သော ဆင်းရဲသားတို့ချည်းပင်။ ထို ဆင်းရဲသားတစ်စု ကျွန်ုပ်တို့အား သာသနာ\"ကပင် ကျွေးမွေးကာ ပညာကို သင်ပေးခဲ့ရလေသည်။ ထိုကျောင်းတွင်နေစဉ် သစ်ပင်များကို ရေလောင်းခြင်း၊ သစ်ပင်စိုက်ပျိုးခြင်း စသော အလုပ်တို့ကို ကျောင်းအားချိန်များတွင် နေ့စဉ်ပင် လုပ်ကိုင်ခဲ့ရ လေသည်။ ၎င်း အာရ်-စီ-အမ်ကျောင်းတွင် သုံးနှစ်မျှ ဆင်းရဲငြိုငြင် ..\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566337777813,"sku":"","price":5225.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_949089c7-e4cb-4696-9997-a7b647e71c76.jpg?v=1730208521"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/print-books.oembed?page=53","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}