{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","description":null,"products":[{"product_id":"ဗမိုး-essay-letter-အလွယ်ရေးနည်း","title":"Essay Letter အလွယ်ရေးနည်း","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562705182869,"sku":"","price":4750.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/Essay-Letter-_-1.jpg?v=1730206829"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-အနုစကြ၀ဠာနှင့်မဟာစကြ၀ဠာ","title":"အနုစကြဝဠာနှင့်မဟာစကြဝဠာ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cstrong\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e၁) လူနှင့် ၎င်း၏ကမ္ဘာလောက\u003c\/strong\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eThe world's a bubble, and the life of man Less than a span.\u003c\/div\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003eFrancis Bacon\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eI could be bounded in a untshell and count myself a king of infinite space,\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003eW.Shakespear (From Hamlet)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၁။ ဆုံးစ မတိုင်နိုင်သော မေးခွန်းပုစ္ဆာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိမိကိုယ်ကိုယ်လည်းကောင်း၊ မိမိ၏ အပဖြစ်သော ကမ္ဘာလောကကြီးကိုလည်း ကောင်း၊ မိမိနှင့် မိမိမှီတင်းနေထိုင်ရာ ကမ္ဘာလောကကြီးတို့၏ အဆက်အစပ်နှင့် အပိုင်း အခြား စသည်တို့ကိုလည်းကောင်း ကွဲကွဲပြားပြား ခြားခြားနားနား သိနားမလည်တတ်မီက လူသည် သဘာဝအရိုင်း၏ ပြုပြင်စီရင်သမျှနှင့် ပို့ဆောင်ဖန်တီးသမျှ ဇက်စင်းခံခဲ့ရသော သတ္တဝါမျှသာ ဖြစ်၏။ သူ့သဘောသူဆောင်လေ့ရှိသော သဘာဝအရိုင်းကြီး၏ အရိပ် အခြေကို မျက်ခြည်မပြတ်ကြည့်ကာ လိုက်လျောညီထွေ အသက်ရှင် နေထိုင်ခြင်းပြုရသော တိရစ္ဆာန်အမျိုးအစား သတ္တဝါမျှသာ ဖြစ်၏။ သဘာဝတ္ထပညာရှင်ဒါဝင်၏အဆိုအရ သမိုင်း အရုဏ်မသစ်မီက လူသားသည် သဘာဝအရိုင်း၏ အစစ်ဆေး အရွေးချယ်ခံဘဝ အခြေ အနေတွင် ဖြစ်၏။ ထိုအချက်ကို ယခုအခါ အငြင်းပွားစရာ အကြောင်းမရှိတော့ ထင်၏။ ခေတ်သစ် မနုဿဗေဒပညာရှင်များက ထိုအကြောင်းကို ခိုင်ခံ့သော သက်သေသာဓက များဖြင့် ရေပက်မဝင်နိုင်အောင် ဖော်ထုတ်ထူထောင်ထားကြပြီဖြစ်သည် မဟုတ်လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သဘာဝအရိုင်း၏ လေးဖက်ထောက် သွားလာနေထိုင်ရန် စီရင်ဖန်တီးထားခဲ့ သော ဘဝအခြေအနေမှ လူသည် ရှေးဦးစွာ ကုန်းကွ၍ ထ၏။ ထိုအမှုသည် သေးငယ် လွယ်ကူသော ကိစ္စမဟုတ်။ နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ ရုန်းကန်ရသောအလုပ်ဖြစ်၏။ ထို့နောက် တစ်ဆင့်တက်ကာ လူသည် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်တွင် ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ်ရပ်၏။ မတ်တတ်ရပ်၍ သွားလာနေထိုင်ခြင်းပြု၏။ ထိုအမှုကိုလည်း သေးနုပ်ပေါ့ပါးသော ကိစ္စမဟုတ်။ နှစ်ပရိစ္ဆေဒ ကြာမြင့်စွာ အားထုတ်ရသော အလုပ်ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် လူသည် ထိုမျှလောက်နှင့် ရပ်နေခဲ့သော သတ္တဝါမဟုတ်။ ဆက်လက်၍ သူ့ဟာသူ ကိုယ်စွမ်း ကိုယ်စထုတ်ကာ သဘာဝအရိုင်း၏အစစ်ဆေး အရွေးချယ်ခံဘဝမှ ကုန်းရုန်း၍ထွက်၏။ အားမာန်ကြီးမားလှသော သဘာဝအရိုင်း၏ စီရင်ဖန်တီးမှုအောက်မှ ရုန်းထွက်ရသော အမှုသည် လွယ်ကူသော အလုပ်မဟုတ်။ များစွာ စွမ်းပကားထုတ်ရသော အလုပ်ဖြစ်၏။ နှစ်ကာလများစွာ ကြာညောင်း၏။ ယင်းသို့တိရစ္ဆာန်ဘဝအခြေမှ ကိုယ်၏လုပ်အား စွမ်းပကားဖြင့် ကုန်းရုန်း ထကြွကာ တဖြည်းဖြည်းခြင်း ကျွတ်လွတ်လာခဲ့သော အချိန် ကာလပိုင်းများလောက်မှ စတင်ကာ လူသည် မိမိကိုယ်ကိုလည်းကောင်း၊ မိမိ၏အပ ဖြစ်သော ကမ္ဘာလောကကြီးကိုလည်းကောင်း၊ မိမိနှင့် မိမိမှီတင်းနေထိုင်ရာ ကမ္ဘာလောက ကြီးတို့၏ အဆက်အစပ်နှင့် အပိုင်းအခြား စသည်တို့ကိုလည်းကောင်း ဝိုးတဝါးတွေ့မြင် နားလည်စပြုလာ၏ ။ တစ်စထက်တစ်စ ရိပ်မိသိရှိစ ပြုလာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             သူ့သဘော သူဆောင်လေ့ရှိသော သဘာဝအရိုင်း၏ ပြုပြင်ဖန်တီးသမျှနှင့် - စီရင်ခန့်ခွဲသမျှကို အခြားအခြားသော သတ္တဝါများလို ဇက်စင်းခံမနေဘဲ ကုန်းရုန်းထကြွကာ တိုက်လှန်ရဲသောကြောင့်လည်းကောင်း၊ ကိုယ်စွမ်းကိုယ်စ ထုတ်နိုင်သောကြောင့် လည်းကောင်း လူသတ္တဝါ၏ မူလအာရုံကြောစနစ်နှင့် ဦးနှောက်ဖွဲ့စည်းပုံ စနစ်တို့သည် ကြီးကြီးမားမား လှည့်ပြောင်းသွား၏။ လူသတ္တဝါ၏ အသိအလိမ္မာတရားသည် ပဋိသန္ဓေ စိတ်ဆိုသော မွေးရာပါ အသိတရားအဆင့်အခြေမှ စဉ်းစားဆင်ခြင်သည့် အဆင့်အခြေ သို့ ခုန်ပျံတက်လှမ်းလာခြင်း ဖြစ်၏။ လူသည် စဉ်းစားဆင်ခြင်တတ်ရုံမျှမက ဘာသာ စကားကိုပင် ထူထောင်ကာ လူ့အစည်းအရုံးနှင့် ဆက်ဆံနေထိုင်တတ်သော သတ္တဝါ အမျိုးအစားပါ ဖြစ်လာ၏။ ထိုအချက်ကိုလည်း အငြင်းပွားစရာအကြောင်း မရှိတော့ ထင်၏။ အမေရိကန်အမျိုးသား သဘာဝတ္ထုနှင့် ပုရဗေဒပညာရှင် မော်ဂင်က ထိုအကြောင်း ကို ခိုင်ခံ့သော သက်သေသာဓကများဖြင့် ကောင်းစွာဖော်ထုတ် ထူထောင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းသို့ လူသတ္တဝါ၏ အသိအလိမ္မာတရားသည် မွေးရာပါ အသိအဆင့်အခြေ မှ စဉ်းစားဆင်ခြင်တတ်သော အသိအဆင့်အခြေအနေသို့ လှည့်ပြောင်းလာခဲ့ပြီးသော အချိန်ကာလပိုင်းများလောက်မှ အစပြုကာ သူ၏ အသက်ရှင်တည်တံ့ခိုင်မြဲရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုး တိုးတက်ရာ တိုးတက်ကြောင်းများအတွက် လူသည် မိမိ၏အကြောင်းနှင့် မိမိ၏ ကြမ္မာအနုစကြဝဠာနှင့် မဟာစကြဝဠာ ကိုလည်းကောင်း၊ မိမိနှင့် မိမိမှီတင်းနေထိုင်ရာ ကမ္ဘာလောကကြီးတို့၏ အဆက်အစပ် နှင့် အပိုင်းအခြား စသည်တို့ကိုလည်းကောင်း သိရှိနားလည်နိုင်ရေးနှင့် ချုပ်ကိုင်ဖန်တီး နိုင်ရေးများအတွက် သူ၏ အသိတရား၊ အလိမ္မာတရားများ ဖွံ့ဖြိုးရတတ်သလောက်ဖြင့် စဉ်းစားကြံဆခဲ့၏။ ကြံစည်အားထုတ်ခဲ့၏။ စူးစမ်းလေ့လာခဲ့၏။ ယင်းသို့ စူးစမ်းအားထုတ် မှုများသည် လူ့အနွယ်ကြီး၏ သက်တမ်းနှင့်အမျှ အိုမင်းဟောင်းနွမ်းလျက်ရှိသကဲ့သို့ နုပျို သစ်လွင်ဆဲဖြစ်သော အမှုကိစ္စလည်း ဖြစ်၏။ ဤကမ္ဘာလောကကြီးတွင် လူ့ပြဿနာ သည် အိုမင်းနုပျိုလျက်သာ ရှိနေလိမ့်ဦးမည်ဖြစ်၏။ ဟောင်းမြင်းသည်နှင့်အမျှ သစ်လွင် လျက် ရှိနေလိမ့်ဦးမည့် ပြဿနာမျှသာ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငါ ဘာကောင်ပါလိမ့်မလဲ။ ငါ အခု ဘယ်လိုကဘယ်လို ဖြစ်လာရတာပါလိမ့်မလဲ။ ငါနောင်ကော ဘာဖြစ်နိုင်ဦးမလဲ။ | \u003cspan\u003eဘဝတဏှာ၊ အတ္တတဏှာစိတ်များဖြင့် မိမိ၏အကြောင်းနှင့် မိမိ၏ကြမ္မာကို လူ အဆက်ဆက်တို့သည် မမောနိုင်မပန်းနိုင် မေးမြန်းစုံစမ်းခဲ့ကြပြီ။ စဉ်းစားကြံဆခဲ့ကြပြီ။ ဖွေရှာလေ့လာခဲ့ကြပြီ။ ထိုအကြောင်းကို မျက်မှောက်ခေတ် လူဆက်များသည်လည်း ဇွဲ လုံ့လကောင်းကောင်းဖြင့် တိုးချဲ့ လေ့လာနေကြဆဲနှင့် သုတေသနပြုနေကြဆဲပင် ဖြစ်သည် မဟုတ်သလော။ နောင်မွေးဖွားလတ္တံ့သော လူသစ်များသည်လည်း ထိုအကြောင်းကို ဆက်လက် ကိုင်တွယ်ကြလိမ့်ဦးမည်သာ ဖြစ်၏။ ထိုအချက်ကိုလည်း သံသယဖြစ်စရာ နှင့် ယုံမှားစရာအကြောင်း မရှိထင်၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းသို့ မိမိ၏အကြောင်းနှင့် မိမိ၏ ကြမ္မာကို မေးမြန်းစုံစမ်းခြင်း ပြုလာကြသည် နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ စူးစမ်းလေ့လာကြသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိမိမှီတင်းနေထိုင်ရသဖြင့် မိမိ၏ဘဝကြမ္မာများနှင့် ရင်းရင်းနှီးနှီး နှောင်ဖွဲ့ဆက်စပ်လျက်ရှိသော ကမ္ဘာလောကကြီး၏ အကြောင်းများနှင့် ကြမ္မာများပါ ခုနစ်စဉ် အမျှင်တန်းပါလာ၏။ ဇာတ်ထုပ်တစ်ထုပ်ကို အဘယ်သို့ခွဲခြား၍ ရနိုင်ပါမည်နည်း။ ဇာတ်သမားနှင့် ဇာတ်ခုံတို့ပေါင်းစပ်ပါမှ ဇာတ်ထုပ် ကပြလျက်ရှိသော ဇာတ်သမားများနှင့် သူတို့က ခုန်နေရသောဇာတ်ခုံကို ဖြစ်လာရသည် မဟုတ်သလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကမ္ဘာလောကကြီးဟာ ဘယ်လိုဟာကြီး ပါလိမ့်မလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါလောက် ထွေပြားကြီးကျယ်လှတဲ့ အဆောက်အအုံကြီးဟာ ဘယ်လိုက ဘယ်လိုများ ဖြစ်လာရတာပါလိမ့်မလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကမ္ဘာလောကကြီးဟာကော နောင် ဘာဖြစ်နေဦးမလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကြောင့်ကြပူပန်စိတ်ဖြင့် လည်းကောင်း၊ စိုးရိမ်သိရှိလိုစိတ်ဖြင့်လည်းကောင်း မိမိ၏ ကြမ္မာနှင့် ဆက်စပ်နှောင်ဖွဲ့လျက်ရှိသော ကမ္ဘာလောကကြီး၏အကြောင်းနှင့် ကြမ္မာများကိုလည်း လူ့အနွယ်ဝင်များသည် မေးမြန်းစုံစမ်းခဲ့ကြလှပြီ။ စဉ်းစားကြံဆခဲ့ကြပေါင်းလည်း များလှပြီ။ စူးစမ်းလေ့လာခြင်းပြုရာတွင်လည်း မောပန်းခြင်းမရှိသေး။ ရှေးလူဟောင်းများ သည် ယင်းအမှုကိစ္စ၌ လုံ့လထုတ်ခဲ့ကြသကဲ့သို့ ယခုခေတ် လူဆက်များသည်လည်း ဝီရိယကောင်းနေကြဆဲသာ ဖြစ်၏။ နောင်လာမည့် လူသစ်များသည်လည်း ဘမျိုး ဘိုးတူကြဦး မည်သာ ဖြစ်၏။ ထိုအချက်ကိုလည်း စိတ်ဒွိဟဖြစ်နေစရာ အကြောင်းရှိနိုင်သေးသလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းသို့ မိမိနှင့်တကွ မိမိ၏အပဖြစ်သော ကမ္ဘာလောကကြီးတို့၏ ကြမ္မာနှင့် အကြောင်းများကို မေးမြန်းစုံစမ်းရင်း၊ ကြံဆစူးစမ်းရင်း သူ၏ အသိတရားများ၊ အလိမ္မာ တရားများ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ လူ့အနွယ်ဝင်များသည် မိမိနှင့် ကမ္ဘာလောက ကြီးတို့၏ အဆက်အစပ် အပိုင်းအခြား၊ သို့မဟုတ် ဆက်ဆံရေးများ အကြောင်းကိုပါ တိုးချဲ့စပ်စုလာခဲ့ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငါနဲ့ ကမ္ဘာလောကကြီးဟာ ဘယ်လိုသက်ဆိုင်ပါလိမ့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သက်ဆိုင်သော သက်ဆိုင်တာမှ ဟုတ်ပါ၏လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငါက သဘာဝတစ်ခု၊ ကမ္ဘာလောကကြီးက သဘာဝတစ်ခု ဖြစ်သလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိမိနှင့် မိမိမှီတင်းနေထိုင်လျက်ရှိသော ကမ္ဘာလောကကြီးတို့၏ အဆက်အစပ် နှင့် အပိုင်းအခြားများ အကြောင်းကိုလည်း ဘိုးဘေးအဆက်ဆက်တို့သည် မေးမြန်းစုံစမ်း ခဲ့ကြ၏။ စဉ်းစားကြံဆခဲ့ကြ၏။ စူးစမ်းလေ့လာခဲ့ကြ၏။ ထိုအမှုကိစ္စကို သားစဉ်မြေးဆက် များကလည်း ကောင်းစွာ ဆက်ခံခဲ့ကြသကဲ့သို့ နှောင်း လူသစ်များသည်လည်း ဆက်လက် ထိန်းသိမ်း သွားကြလိမ့်ဦးမည်သာ ဖြစ်သည် မဟုတ်သလော။ ထိုအချက်ကိုလည်း အဘယ်သူ သံသယရှိသေးသနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူ့သမိုင်း၏အရုဏ်ကျင်းချိန်လောက်များမှ အစပြုကာ လူ့အနွယ်ဝင်များသည် မိမိတို့၏ အသက်ရှင်တည်တံ့ရေးနှင့် စည်ပင်တိုးတက်ရေးများ စသည်တို့အတွက် မိမိ၏ ကြမ္မာနှင့်အကြောင်းကိုလည်းကောင်း၊ မိမိ မှီတင်းနေထိုင်ခြင်းပြုရသော ကမ္ဘာလောကကြီး ၏ကြမ္မာနှင့် အကြောင်းကိုလည်းကောင်း၊ မိမိနှင့် မိမိ၏အပဖြစ်သော ကမ္ဘာလောကကြီး တို့၏အဆက်အစပ် အပိုင်းအခြား စသည်တို့ကိုလည်းကောင်း ကြောင့်ကြပူပန်စိတ်နှင့် စိုးရိမ် သိရှိလိုစိတ် စသည်တို့ဖြင့် မေးခွန်းပုစ္ဆာများ အတောမသတ် ထုတ်ခဲ့လုပ်ခဲ့ကြပြီ။ ထိုမေးခွန်း ပုစ္ဆာများသည်လည်း ဤကမ္ဘာလောကကြီးတွင် လူ့အနွယ်ဝင်များ တည်တံ့နေသေးသမျှ ကာလပတ်လုံး ဆုံးစတိုင်နိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်သော မေးခွန်းပုစ္ဆာများသာ ဖြစ်နေကြပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ အပေး နွားကျောင်းသား၊ အဖြေ ဘုရားလောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမသိလျှင်မေး၊ မစင်လျှင်ဆေးဆိုသော စကားတစ်ခွန်း မြန်မာတို့တွင် ရှိ၏။ ထို စကားသည် ဆုံးမသြဝါဒစကားပင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ဆက်တည်းမှာပင် မေးပါများစကားရ၊ အမေးရှိလျှင် အဖြေရှိရသည် အစရှိ သော ထုံးစကားများဖြင့် အထက်ဖော်ပြပါ သြဝါဒစကားကို ကျားကန်၍ပေးထား၏။ ယင်းသြဝါဒနှင့် ထုံးစကားများကို မြန်မာလူဟောင်းများသည် ၎င်းတို့၏အရပ်ရပ် အတွေ အကြုံများမှ တရားထုတ်ကာ နှောင်းလူတို့အတွက် အလုပ်လမ်းညွှန်အဖြစ်ဖြင့် ထားရစ် ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ဟန်တူ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြန်မာတို့သည် အလှအပနှင့် အနုအယဉ်များကို များစွာအရေးထားတတ်သော၊ တပ်မက်မြတ်နိုးတတ်သော လူမျိုးတစ်မျိုးဖြစ်၏။ နှောင်းလူနှင့် သားမြေးများအတွက် ထားရစ်ခဲ့ကြသော သြဝါဒနှင့် ထုံးစကားများကိုပင် မှတ်သားဖွယ်ရာ၊ စိတ်ကွန့်မြူးလှုပ် ရှားဖွယ်ရာ ကဗျာလင်္ကာများ၊ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များနှင့် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဆင်ယင်ဖွဲ့ နွဲ့ လေ့ရှိ ကြ၏။ မေးပါများစကားရဆိုသော ထုံးစကားနှင့်စပ်လျဉ်း၍ မြန်မာတို့တွင် ထင်ရှား ကျော်ကြားသော မောင်ပေါက်ကျိုင်း ဝတ္ထုပုံပြင်ရှိ၏။ ထိုဝတ္ထုပုံပြင်တွင် ပညာသင်ကြား ၍ မတတ်မြောက်နိုင်သော မောင်ပေါက်ကျိုင်း၊ လူသားမင်းသမီးကို စွဲလမ်းချစ်ခင်မိ၍ အသက်ဆုံးရှုံးသော နဂါးမင်း၊ အမျက်မာန်စောင်ကြီးလှသော နဂါးမင်းချစ်သူ မင်းသမီး နှင့် ကျီးဖိုကျီးမ အစရှိသော ဇာတ်ကောင်များ၏လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တခမ်းတနား ဖွဲ့စည်း ထားသည် မဟုတ်သလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ရာတွင် အမေး နွားကျောင်းသား၊ အဖြေ ဘုရားအလောင်းဆိုသော ထုံးစကား တစ်ရပ်လည်း မြန်မာတို့တွင် ရှိသေး၏။ ထိုစကားသည် များစွာလေးနက်သော စကား လည်း ဖြစ်၏။ ထိုထုံးစကား၏ နွားကျောင်းသားဟူသော ပညတ်ဝေါဟာရသည် အသိ တရား၊ အလိမ္မာတရားနှင့် အစဉ်းစား အဆင်အခြင်တရားများ အလွန်တရာ နည်းပါးသော၊ သို့မဟုတ် ခေါင်းပါးသောသူများအပေါ် တင်စားရည်ညွှန်းထားခြင်း ဖြစ်၏။ ယခု ခေတ်ကာလ ဝေါဟာရစကားနှင့်ဆိုလျှင် သမုဒ္ဒရာ ဝမ်းတစ်ထွာအတွက် နဖူးကချွေးခြေမ ကျအောင် နေထွက်မှနေဝင် ကုန်းရုန်းလုပ်ကိုင်နေကြရသောကြောင့် ကိုယ့်ဟာကိုယ် စဉ်းစားချင့်ချိန်ခွင့် မရနိုင်သော လူထုများကို ဆိုလိုရင်းမျှသာ ဖြစ်၏။ ဘုရားလောင်းသော နာမ်ပုဒ်မူကား အသိအလိမ္မာနှင့် အကြားအမြင် ကြွယ်ဝများပြားသည်ဆိုသော သုခမိန်ပညာရှင်များအပေါ် ရည်မှန်းခြင်း ဖြစ်၏။ ယခုခေတ်ကာလ စကားနှင့်ဆိုလျှင် အုပ်စိုးသူများနှင့် အာဏာရ လူတန်းစားအသိုင်းအဝိုင်းတွင် အဝင်အပါ ဖြစ်တတ်ကြသော ဆရာဘွဲ့ခံ၊ သမားဘွဲ့ ခံပညာတတ်လူတန်းစားကို ဆိုလိုရင်း ဖြစ်၏။ မည်ကဲ့သို့ပင်ဖြစ်စေ ယင်းထုံးစကား၏ဆိုလိုရင်းအဓိပ္ပာယ်မှာ လူ့ဘူးတောင်းများသာ ဖြစ်ကြသော နွားကျောင်း သားများက ထင်မိထင်ရာ စွတ်ရွတ်၍ မေးတတ် မြန်းတတ်သော မေးခွန်းပုစ္ဆာနှင့် ပြဿနာ များကို ဘုရားအလောင်းဆိုသော သုခမိန်ပညာရှိက ခက်ခက်ခဲခဲနှင့် ပင်ပင်ပန်းပန်း ကြံစည် ဖြေကြားခြင်း ပြုရသည်ဆိုသော အချက်ပင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562707280021,"sku":"","price":1980.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_cdbba9d7-e782-4cde-a34e-6b7d23781751.jpg?v=1730206880"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-လွမ်းရစ်တော့သက်လှယ်ရယ်","title":"ဗန်းမော်တင်အောင် - လွမ်းရစ်တော့သက်လှယ်ရယ်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eချစ်စဖွယ် ဆောင်းရိပ်ဦး \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ချစ်စဖွယ်ဆောင်းရိပ်ဦး၏ ညနေချမ်းကလေးပင် ဖြစ်လေသည်။ ဆည်းဆာကလည်း ချစ်စဖွယ်ပင် တောက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ချမ်းအေး၍ ဝေးသောမြောက်ယဉ်စွန်းဆီသို့ ပြေးသွားပုန်းအောင်း နေသော တောင်လေမုတ်သုန်လည်း မြောက်လေ ပြန်လောင်းလာပါပြီ။ သည်လိုမြောက်လေပြန်လောင်းလာစဉ် ဆွတ်ဆွတ်ဖြူလှသော ငွေနှင်း ဝတ်မှုန်ကလေးများကိုလည်း သူနှင့်အတူ ဆောင်ယူခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငွေနှင်းဝတ်ရည်ဖြင့် ဆမ်းထားသော ဆည်းဆာချမ်း၏ ရွှေဝါရောင် ခြည်ဦးဝယ် လူသူကင်းရှင်းကာ ဆိတ်ငြိမ်နေသော ကုက္ကိုင်းဘက်တစ်လျှောက်သည် အမြင့်ဆုံးလှပကာ သာယာအေးချမ်းနေရော့သလားလည်း ထင်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တကယ်ဆိုတော့ ဆောင်းရိပ်ဦး၏ ဆည်းဆာအောက်မှ ကုက္ကိုင်း သည် ချစ်စဖွယ်ပင် တောက်ပနေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စိမ်းစိုနေသော တောအုပ်များ အကြားမှ လှပသစ်လွင်သောအိမ် ကလေးတစ်လုံးသည် တစ်ဘာသာပဲ အထီးတည်းရပ်နေသည်။ အိမ်ရှေ့ ခြံစည်းရိုး၏ မျက်နှာစာတစ်လျှောက်တွင် လှပစွာပြုစုစိုက်ပျိုးထားသောပုဏ္ဍရိက်ပင်ကလေးများသည် မြောက်လေပြန်ဦးဝယ် မြူးတူးလှုပ်ကစား နေကြလေသည်။ ခြံအဝင် တံခါးပေါက်ဝယ် ဆိုင်းဘုတ်ကလေးတစ်ခု တော့ ချိတ်ဆွဲထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကုက္ကိုင်းရိပ်သာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကုက္ကိုင်းရိပ်သာ၏ခံ့ညားသော ဧည့်ခန်းဆောင်မှာ အသက် ၂၀ ခန့် လှပချောမော၍ ခေတ်ဆန်ဆန် မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်သာပဲ ထိုင် နေသည်။ သူမသည် ကုက္ကိုင်းရိပ်သာ၏ ဧကရီမယ်ကလေး မခင်စီ ဖြစ် ပါသည်။ မခင်စီသည် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်လမ်းမဘက်ဆီသို့ လှမ်း ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မျှော်လင့်နေ ပုံရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြောက်လေပြန်ဦးမှာတော့ ပုဏ္ဍရိက်ပင်ကလေးများ ချစ်စဖွယ်ပင် လှုပ်ကစားနေကြလေသည်။ ခြံစည်းရိုးကို ကျော်လွန်၍သွားသောအခါ ကျယ်ပြန့်ငြိမ်သက်နေသော အင်းလျားရေပြင်၏တစ်ဖက်ကမ်းဆီမှ စိမ်း စိုသော တောတန်းသည် နောက်ခံကားသဖွယ် ရှိနေသည်။ တောတန်းမှ တစ်ဆင့်တက်ကျော်လွန်သွားသောအခါ ရွှေရောင်သစ်နေသောမိုးကုပ် စက်ဝိုင်းကို မခင်စီ မြင်ရလေ၏။ ချစ်စရာ ဗျိုင်းဖြူ ဖိုမ မောင်နှံလည်း ရွှေရောင်သစ်သော မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ပျံသွားနေကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘယ်လောက်များ...သာယာလိုက်သလဲနော်...” ခါတိုင်းသာဆို ရင်တော့ သဘာဝအလှကို ချစ်တတ်သောကုက္ကိုင်းရိပ်သာ ဧကရီမယ် ကလေးအတွက် အင်မတန်မှပဲသာယာကာ ချစ်စရာကောင်းသော ဆည်း ဆာချမ်းကလေးဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ မှန်ပါသည်။ ချစ်စဖွယ် ဆည်းဆာ တောက်ပနေသော အချိန်ကလေးများကိုတော့ မခင်စီသည် အင်မတန်ပဲ ချစ်တတ်ပါသည်။ ဆည်းဆာတောက်ပနေသောလဟာပြင်ထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေရခြင်းကို မခင်စီသည် သာယာကြည်နူးမိပါသည်။ တကယ် ပါပဲ၊           တစ်နေကုန် ကျောင်းမှာငြီးငွေ့ ပင်ပန်းစွာအချိန်များကို ကုန်လွန် သွားခဲ့စေပြီးနောက် အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ မခင်စီ အတောင့်တ ဆုံးအရာမှာ ချစ်ဖွယ်တောက်ပနေသော ဆည်းဆာပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါပေမဲ့ သည်နေ့ညနေချမ်း၏ ဆည်းဆာအလှသည် မခင်စီကို အဘယ်ပုံ အဘယ်နည်းနှင့်မျှ မဆွဲငင်မသာယာနိုင်ရှာ။ သစ်လွင်တောက်ပသောအိမ်ထောင်ပရိဘောဂများဖြင့် ခံ့ညားစွာဝင့်ကြွားနေသော ဧည့်ခန်းဆောင်မှာ အလိုမကျနိုင်သောအမူအရာဖြင့် ကုက္ကိုင်းရိပ်သာ၏ ဧကရီမယ်ကလေးတစ်ယောက်တည်းထိုင်နေပါသည်။ အပြာရင့်ရင့် ကတ္တီပါထဘီနှင့် ကြက်ဥနှစ်ရောင် သက္ကလတ်ကုတ်အင်္ကျီကို သပ်ရပ် စွာ ဝတ်ဆင်ထားလေရာ လတ်ဆတ်၍ ပြည့်ဖြိုးဝင်းဝါသော သူမ၏ အသားအရေ၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် ကြည့်၍ အင်မတန်ကျက်သရေ ရှိလှသည်။ တကယ်တော့လည်း သည်လိုတောက်ပ၀င့်ကြွားနေသော ဧည့်ခန်းဆောင်မှာ သည်လိုကျက်သရေရှိသူထိုင်မှသာပဲ ကြည့်လို့ ကောင်းပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်စုံတစ်ယောက်အား စောင့်နေရသည်မှာ စိတ်မရှည်နိုင်တော့ သကဲ့သို့ သူမ၏သေးငယ်သောရွှေရောင်လက်ပတ်နာရီကလေးကို မခင် စီသည် ငုံ၍ကြည့်လေသည်။ ၆ နာရီထိုးဖို့ရန် မိနစ် ၂၀ မျှသာလိုတော့ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မခင်စီသည် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်လမ်းမဘက်ဆီသို့ လှမ်း၍ကြည့် လိုက်ပြန်သည်။ ကုက္ကိုင်းလမ်းမကြီးတစ်လျှောက်လုံးမှာတော့ အသွား အလာ ကင်းရှင်းလို့ နေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုကျော်ဝင်းတစ်ယောက်ကလည်းပဲနော်..”စိတ်ပျက်စွာ မခင်စီက ညည်းညူလိုက်မိသည်။ အမှန်မှာ ကိုကျော်ဝင်းကိုတော့ မခင်စီသည်အပြစ်လည်းတင်လိုက်ပါသည်။ တင်မည်ဆိုတော့လည်း တင်စရာပင် ဖြစ်ပေသည်။ ကိုကျော်ဝင်းက သူမကို ၅ နာရီတွင် မော်တော်ကား နှင့်လာ၍ခေါ်ပါမည်ဟု သေသေချာချာပဲကတိပေးထားပြီးကာမှ ဟော ၅ နာရီခွဲသွားပြီး၍ ဆယ်မိနစ်ပင်လွန်သွားခဲ့ပါပကော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အို..ဘယ်လောက်များစိတ်ဆိုးဖို့ ကောင်းသလဲ၊ ကိုကျော်ဝင်းတစ် ယောက်တော့လား ဟင်း နေပေစေဦး” တစ်ယောက်တည်းသာ ရန်ဖြစ် နေရသော ဧကရီမယ်ကလေးမှာခံရခက်နေရှာသည်။ မှန်ပေလိမ့်မည်။ သူမသည် ကျောင်းမှအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လေးနာရီနှင့် မိနစ် ၂ဝ ပင်ရှိနေပါပြီ။ ကတိုက်ကရိုက်လက်ဖက်ရည်သောက်ရသည်။ ရေကို အပြေးအလွှားချိုးခဲ့ရသည်။ အမွှေးအကြိုင် အလှအပပြင်ဆင် ခေါင်းဖြီး၊ အဝတ်အစားလဲရတာနှင့်ပင် ၅ နာရီတွင် အဆင်သင့်ဖြစ်နိုင်ဖို့အရေး မနည်းကြီးကြိုးစားခဲ့ရပါသည်။ ၅ နာရီထိုးသည်နှင့် မခင်စီသည် ဧည့် ခန်းဆောင်တွင် အသင့်ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်၍ စောင့်နေပါပြီ..၊ ကိုကျော်ဝင်း ကသာ ပေါ်မလာသေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၅ နာရီနှင့် ၁၀ မိနစ်...သည်အထိစောင့်ရသည်မှာ စိတ်ကူးယဉ်ယဉ် နှင့်စောင့်သာပါသေး၏။ ၅ နာရီနှင့်မိနစ် ၂၀ စိတ်ကူးယဉ်ယဉ်ကလေး များ ကုန်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် မခင်စီက ငြီးငွေ့စပြုလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိပြန်လေသည်။ ကိုကျော် ဝင်းလာမည့်လမ်းဆီမှာ ဘာမှမမြင်။ ချစ်ဖွယ်လှုပ်ကစားနေသော ပုဏ္ဍရိက် ပင်ကလေးများကိုပင် မခင်စီရယ်မမြင်နိုင်ရှာ... ဝေးသော မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း အရပ်ဆီမှာ ရွှေရောင်ခြည်ဦးကိုတော့ ထားလိုက်ပါဦး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုကျော်ဝင်း...ကိုကျော်ဝင်း..မုန်းဖို့ကောင်းပါတယ်..” တကယ်ဆို တော့ မခင်စီသည် ကိုကျော်ဝင်းကို မမုန်းနိုင်ပါ။ စိတ်မရှည်နိုင်တော့ လွန်း၍သာ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်ပါ၏။ လာနိုင်ခဲသောသူကို စောင့်ရသည်မှာ အငြီးငွေ့ဆုံး၊ အပင်ပန်းဆုံးပင်ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့် သာယာ မှုကို ရုတ်တရက်ရှာမိသည်။ သာယာမှုကိုသာရှာသည်။ ခါတိုင်းသူမ၏ အချစ်တော်ဆည်းဆာကလေး ဖိတ်ခေါ်နေသည်ကိုတော့ မေ့ရှာသည်။ ခေါင်းရင်းမှ ပီယာနိုကိုလည်းမတီးချင်၊ ဘေးတွင်ရှိသော ရေဒီယိုကို လည်း မဖွင့်ချင်။ စားပွဲပေါ်မှာ ခါတိုင်းရှိတတ်သော “ကောရိုးနက်” မဂ္ဂဇင်းကိုကြည့်မိသည်။ မဂ္ဂဇင်းကိုတော့မတွေ့ရ၊ အင်္ဂလိပ်သတင်း စာကြီးတစ်စောင်ကိုသာပဲ အဆင်သင့်တွေ့ရသဖြင့် လှမ်းယူ၍ ကြည့်မိ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တိုင်း” သို့မဟုတ် အင်္ဂလိပ်အစိုးရဂေဇက်၊ ခါတိုင်း မခင်စီသည် တိုင်းသတင်းစာကို ဘယ်တော့မှ မဖတ်ချင်။ ဒါပေမဲ့ ကိုကျော်ဝင်းကို စောင့်ရင်း သတင်းစာ၏ မာတိကာကို ဖတ်ကြည့်မိလေသည်။ “ရစ်ဘင်တရော့နှင့် စတာလင်တို့ တွေ့ဆုံကြခြင်း ” “ဂျာမဏီနှင့်ဆိုဗီယက်တို့ ပိုလန်ပြည်ကိုခွဲဝေ၍ယူလိုက်ကြပြီ” “မစ္စတာချိန်ဘာလင်၏ မှန်းခြေပေါက်ပါ့ မလား ... “မဟာမိတ်တပ်များနှင့် ဂျာမဏီတပ်များ ပြင်းထန်စွာတိုက်ပွဲ ဖြစ်ခြင်း ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မခင်စီသည် မာတိကာမဆုံးမီ သတင်းစာကို ပြန်၍ချထားလိုက် မိသည်။ ဥရောပတိုက်တွင် လောဘအတောမသတ်နိုင်သောအရင်းရှင် ကြီးများနှင့် မိုက်မဲသောနိုင်ငံရေးသမားများကြောင့် လူတွေအချင်းချင်း တိုက်ကြ၊ ခိုက်ကြသဖြင့် ငတ်ကြ၊ ပြတ်ကြ၊ သတ်ကြ၊ သေကြရပေဦးတော့မည်။ သည်သတင်းများကိုသူမသည်မဖတ်ချင်။ ကောရိုက်မဂ္ဂဇင်း ကလည်းမရှိ ၊ ကိုကျော်ဝင်းမလာနိုင်လို့ စောင့်နေရသည်မှာ ငြီးငွေ့ စရာ ကောင်းနေသည့်အထဲ တိုင်းသတင်းစာကိုဖတ်ရသည်မှာ တကယ် တော့လည်း မခင်စီသည် စိတ်ပျက်မိပါသည်။ သည်လိုငြီးငွေ့၍ စိတ်ပျက်စရာဘဝများကို သူမသည် အနည်းငယ်မျှ မနှစ်သက်နိုင်ပါ။ သည်း ညည်းလည်းမခံချင်ပါ။ မခင်စီသည် နုပျိုငယ်ရွယ်သူဖြစ်သည်။ အသစ် အလွင်တောက်ပမှုများနှင့် ချစ်စရာအလှအပများကိုသာပဲ စိတ်ဝင်စား နှစ်သက်ပါသည်။ ချစ်ပါသည်။ သည်လိုဆိုရင်တော့ ဧည့်ခန်းဆောင်မှာ ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ် ထိုင်စောင့်နေမည့်အစား ဆည်းဆာတောက်နေသော ခြံထဲမှာဆင်းပြီး လမ်းလျှောက်နေသည်က ပို၍ကောင်းပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမှန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆင်ဝင်ရှေ့မှာ ရဲရဲနီကာ ပွင့်နေရှာသော နှင်းဆီပန်းကလေးများ ရှိနေရှာသည်။ ခါတိုင်းသည်လိုဆည်းဆာတောက်ချိန်များ၌ မခင်စီသည် ခြံထဲသို့ ဆင်းကာ နှင်းဆီပန်းကလေးများကို ချစ်ခင်ယုယနေတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “နော် ...ချစ်စရာရွှေနှင်းဆီကလေးတွေ ...”သက်မဲ့နှင်းဆီပွင့်ကလေး များကို မခင်စီသည် နှုတ်ခွန်းဆက်လေ့ရှိသည်။ အချစ်ရည်လျှမ်းသော မျက်လုံးဝိုင်းကလေးများဖြင့် နှင်းဆီကလေးများကို ကြည်နူးနှစ်သိမ့်စွာ လည်းကြည့်နေတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဧည့်ခန်းဆောင်က ပန်းအိုးကလေးထဲမှာ သည်နှင်းဆီပွင့်ကလေး တွေကိုစိုက်ထားရရင်တော့ ဘယ်လောက်များလှလိုက်မလဲနော်...” အလှအပများကိုချစ်တတ်သဖြင့် သည်လိုတော့ မခင်စီတွေးမိလေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမသည်တွေးမိရုံမျှသာပဲဖြစ်သည်။ ခူးကား မခူးရက်ရှာ။ အကယ်၍ ပန်းအိုးတွင်စိုက်ထားရပါမူ။ သုံးလေးရက်ကြာသောအခါ နှင်းဆီပွင့်ကလေးများ ညှိုးနွမ်း၍သွားရှာကြပေမည်။ မိခင်ပျိုပင်မမှသာ ပဲ သူ့သဘာဝအလျောက် အလှပန်းပွင့်နေကြသော နှင်းဆီပွင့်ကလေး များသည်သဘာဝ သယ်ယူပို့ဆောင်ထားရာအရပ်၌သာ ဖောက်ပြန်ယို ယွင်းခြင်းမရှိသော တည်တံ့လှပမှုများဖြင့် ဘုန်းတောက်ဝေဆာနိုင်ပေ မည်။ သဘာဝကို လူသည် အတိုက်အခံပြုခြင်းဖြင့် အသက်ရှင်နိုင်မည်မဟုတ်၊ သဘာဝနှင့်နားလည်မှုရအောင် ကြိုးစားခြင်းဖြင့်သာ လူသည် သဘာဝမိခင်၏ရတနာတိုက်ကို အသာတကြည် ဖွင့်ယူသုံးစွဲနိုင်ပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ရာတွင် လူသည် သဘာဝမိခင်ပျိုအား မလေးမခန့်နှင့် ပြောင်ချော် နော်လုပ်ချင်သည်။ မြေကြီးပေါ်မှာ ပွင့်နေသောအလှပန်းကို ဧည့်ခန်း ဆောင်က ပန်းအိုးဆီသို့ ရွှေ့ပြောင်း၍မရနိုင်။ ပြီးတော့ မခင်စီ အံ့သြနေ တာတစ်ခုလည်းရှိပါသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ ဒီလောက်လှတဲ့ ချစ်စရာ နှင်းဆီပန်းကလေးတွေမှာ ဘာကြောင့် များ ဆူးကရှိနေရပြန်တာလဲနော်....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်လိုမခင်စီကတိုးတိုးကလေး မေးကြည့်မိလေသည်။ မြောက်လေပြန်အကျော့မှ နှင်းဆီပန်းကလေး တွေကနော့နေကြသည်။ သူမ မသိနားမလည်နိုင်သော ရုက္ခဗေဒ ဘာသာစကားဖြင့် နှင်းဆီပန်းကလေးများကတော့သူတို့ ၏ဘဝနှင့် ဆူးအကြောင်းကို ပြောပြနေကြပါလိမ့်မည်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ မခင်စီတစ်ယောက်ဖြင့် သတ္တဗေဒဘာသာရပ်ကိုမယူ၊ တကယ်လို့ သတ္တ ဗေဒဘာသာရပ်ကိုယူသည်တိုင်အောင်လည်း နှင်းဆီပန်းကလေးများ၏ ဘဝနှင့် ဆူးအကြောင်းကို နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်။ သတ္တဗေဒသည် အနှောင်းဆုံးအနုဆုံးသော လောကဓာတ်ပညာရပ်တစ်ခုသာဖြစ်သဖြင့် လည်း နှင်းဆီပန်းပွင့်ကလေးများ၏ ဘာသာစကားကိုသိနားလည်နိုင်ရန် ကြံဆဖို့ အင်မတန်စောနေပါသည်။ နှောင်း၍နုသေးသော သတ္တဗေဒ၏ အကူအညီဖြင့် မတတ်စွမ်းနိုင်ခဲ့သော် အသက်ရသောရူပနှင့် ဓာတုဗေဒ ပညာရပ်များ၏ အကူအညီနှင့်ကြံဆသော်လည်း ရမည်တော့မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ထာဝရဘုရားသခင် ကြည့်ရှုဖန်ဆင်းသည်”\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":46941382508693,"sku":null,"price":7125.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_750c7669-1025-4167-b9c8-a823d688d842.jpg?v=1730206905"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-ရဲဘော်အောင်ဒင်","title":"ဗန်းမော်တင်အောင် - ရဲဘော်အောင်ဒင်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e“ မြနန္ဒာ ....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အတန်ကြာမျှ ငြိမ်သက်အားယူပြီးမှ ကျယ်ဝန်းလှသော ဤခြံကြီး ၏တံခါးဝတွင် ချိတ်ဆွဲ၍ထားသော ကြေးဝါဆိုင်းဘုတ်ကလေးကို လူရွယ် သည် ပြာဝေသော မျက်လုံးများဖြင့် လှမ်းမော့၍ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ကြေး ဝါဆိုင်းဘုတ်ကလေးကို အချိန်အတန်ကြာမျှ သေသေချာချာနှင့် စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုပြီးနောက် လူရွယ်သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက်ရှိသော ခြံကြီး အတွင်း မရဲတရဲနှင့် လှမ်းမျှော်၍ ကြည့်လိုက်ပြန်လေသည်။ “ဟုတ်မှဟုတ် ရဲ့ လား” ဆိုသော သံသယသည် ထိုလူရွယ်အား ခြောက်လှန့်ဟန့်တားလျက် ရှိနေဘိသကဲ့သို့ သူသည် ဝင်းတံခါးဝတွင် ဇဝေဇဝါနှင့် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေ ပြန်သည်။ မြနန္ဒာရဲတိုက်ကြီး၏ အဝင်ဝင်းတံခါးဝသို့ ပင်ပင်ပန်းပန်း လာခဲ့ရပြီးကာမှ သူသည် နောက်ပြန်၍ မဆုတ်သာသကဲ့သို့ ရှေ့သို့လည်း မတိုးဝံ့ မတိုးရဲ ဖြစ်နေပုံရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူရွယ်အားပြု၍ရပ်နေရသော ဝင်းတံခါးဝ၏ အနီးအနား ပတ် ဝန်းကျင်တွင် အရိပ်အာဝါသခိုကိုးစရာသစ်ပင် တစ်ပင်တလေမျှ မရှိချေ။ သို့ရာတွင် ငြိုးမာန်ကြီးလှသော နေဝန်းသည် ကမ္ဘာမြေပြင်အား လောင်တိုက် သွင်းတော့မည့်ပမာ မိမိ၏အပူရှိန် ရှိရှိသမျှတို့ကို မီးကုန်ယမ်းကုန် လွှတ် ထုတ်၍သာ နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငြိမ်သက်ကြည်လင်လျက်ရှိသော အင်းလျားရေပြင်ကျယ်သို့ ခပ်ရှည်ရှည် ခပ်မျောမျော ထိုးထွက်၍နေသော ဧရာမကျွန်းဆွယ်ကြီးတစ်ခု၏အထက်တွင် ဗြိတိသျှရာဇဝင်မှ ထင်ရှားကျော်ကြားခြင်းရှိလှသော တူဒါ ခေတ်ရဲတိုက်ကြီးများနှင့်မခြား ဝင့်ဝင့်ကြွားကြွားနှင့် တခမ်းတနား မွမ်းမံဆောက်လုပ်၍ထားသော အဝါရောင်နှစ်ထပ်ကြီးတစ်လုံးကို ခြံအဝင် ဝင်း တံခါးမှပင် ကောင်းစွာလှမ်း၍ မြင်နိုင်လေသည်။ ခြံ၏အဝင် ဝင်းတံခါးမှ ရုတ်တရက်လှမ်းမျှော်၍ ကြည့်လိုက်မြင်လိုက်ရသော လူစိမ်းတစ်ဦးတစ်ယောက်အတွက် ဤကဲ့သို့ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော အဆောက်အဦကြီးတွင် တိုင်းရင်းသားများထဲမှ နေထိုင်နိုင်ကြဖွယ်ရာမရှိဘဲ မြန်မာနိုင်ငံ၏ အရှင် သခင်များ ပြုလုပ်၍ နေခဲ့ကြသော ဗြိတိသျှအမျိုးသားတစ်ဦးဦးထဲမှသာလျှင် စံမြန်းနေထိုင်ဖွယ်ရာ ရှိလိမ့်မည်ဟုလည်း အထင်ရောက် အောက်မေ့စရာ ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြနန္ဒာရဲတိုက်ကြီးကို အတန်ကြာမျှ တအံ့တသြ ငေးမောကြည့်ရှု နေမိပြီးမှ လူရွယ်သည် အဆောက်အဦ၏ ရှေ့ဥပစာတွင် သားသားနားနား ပြုလုပ်၍ထားသော တင်းနစ်ဘောလုံးကစားကွင်းကို လှမ်းမျှော်၍ ကြည့် လိုက်ပြန်လေသည်။ တင်းနစ်ဘောလုံးကစားကွင်း၏ ရှေ့နောက်ဝဲယာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တန်ခိုးအင်အားကြီးမားသော မီးသီးကြီးများကိုလည်း တခမ်းတနား တပ်ဆင်ထားလေသည်။ တင်းနစ်ဘောလုံးကစားကွင်းကို အတန်ကြာမျှ အံ့ဩမောလျက်နေပြီးမှ နှစ်ထပ်တိုက်ကြီး၏ ဘေးပတ် ဝန်းကျင်ကို လူရွယ်သည် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေပြန်လေသည်။ မြနန္ဒာရဲ တိုက်ကြီး၏ နောက်ဖေးဘက် မလှမ်းမကမ်းတွင် အိမ်ကြီး၏အခြွေအရံများ နှင့် အခိုင်းအစေများနေထိုင်ဖို့အတွက် တသီးတသန့်ဆောက်လုပ်ထားသော အုတ်ကြွပ်မိုး အိမ်တန်းလျားကြီးကြီးနှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ဆောက်လုပ်ထားသော မော်တော်ကားဂိုဒေါင်မှာလည်း သာမန်နေအိမ်တစ်လုံးမျှ ကောင်းမွန် သပ်ရပ်နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြနန္ဒာ၏ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ဝေဝေဆာဆာနှင့် စည်စည်ကား ကား မွမ်းမံ၍စိုက်ပျိုးထားသော ပန်းရုံကြီးများနှင့် ပန်းပင်ကြီးများကို လူရွယ် သည် မျက်စိပသာဒတွေ့နေသည့်အလား တစ်ခုပြီးတစ်ခု လိုက်လံကြည့်ရှု နေပြန်လေသည်။ ကြီးမားလှပသော စံပယ်ရုံကြီးများ၊ နှင်းဆီရုံကြီးများနှင့် ဒေလီယာပန်းပင်ကြီးများကို ကြည့်ရှု၍ကောင်းအောင် ခင်းကျင်းစိုက်ပျိုးထားလေသည်။ ကျယ်ဝန်းလှသော ခြံကြီးအတွင်း၌လည်း ကံ့ကော်၊ ဗာဒံနှင့် ထင်းရှူးပင်များကို ကြည့်ရှု၍လှပအောင် သူ့နေရာနှင့်သူ အကွက်အကွင်း ကျကျ စိုက်ပျိုးထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြနန္ဒာခြံကြီးအတွင်း၌တွေ့ နေ မြင်နေရသော ဧရာမထုထည်ကြီး များနှင့် အခမ်းအနား အဆောင်အယောင်တို့ကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု လှည့်ပတ် ကြည့်ရှု၍နေရာမှ ထိုသို့ ဝင်းတံခါးဝမှရပ်ကာ ကြည့်ရှုလျက်ရှိသော လူရွယ် သည် ၎င်း၏ကိုယ်ကိုယ်ပင် ကောင်းစွာစိတ်မချလာသကဲ့သို့ ခပ်စောစော က တစ်ကြိမ် သေသေချာချာ စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုထားခဲ့ပြီးဖြစ်သော ဝင်း တံခါးဝမှ ကြေးဝါဆိုင်းဘုတ်ကလေးကို နောက်ထပ်၍တစ်ကြိမ် ၎င်း၏မျက် လုံးများကို ပွတ်သပ်ပြီးနောက် ပြန်လည်မော့ကြည့်လိုက်ပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562716586133,"sku":"","price":10800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_86773e7a-569c-44b8-bade-277f1c83516c.jpg?v=1730206922"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-မိအေး","title":"ဗန်းမော်တင်အောင် - မိအေး","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eနှင်းဆီမြိုင်၌ ညတစ်ည\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e( ၁ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003eနှင်းဖွဲဖွဲကျ၏။ ညလည်း ချမ်းမြမြနှင့်၊ နွေကတော့ သစ်လေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e( ၂ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကောင်းကင်သည် သန့်စင်၏။ လလည်း တထိန်ထိန်သာ၏။ နှင်းဆွတ်သဖြင့် ရွှန်းစိုသော လရောင်အောက်တွင် ရွက်ဟောင်း များ ကြွေလဲလွင့်စဉ်လျက်ရှိသော တောအုပ်အုပ်သည် ရွက်သစ်များ မြန်းဆင်ရန် အားသစ်လျက်ရှိ၏။ သို့ရာတွင် ရွက်အိုများ ကုန်စင်ခြင်း မရှိတတ်သေးသဖြင့် ရွက်နုများ ထွက်ပြူမလာကြသေးပေ။ တုံ့ဆိုင်း လျက်ရှိ၏။ နောက်ကျလျက်ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် တောအုပ်အုပ်သည် အရိုးများပြိုင်းပြိုင်းထကာ အကျည်းတန်၍နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တောအုပ်၏ခြေရင်းတွင် ရေကန်ရှိ၏။ အတန်ငယ် ကျယ်ဝန်း ၏။ အမှိုက်သရိုက်များ ကင်းစင်သဖြင့် ရေပြင်သည် ပြာလဲ့ကြည်လင် လျက်ရှိ၏။ လှိုင်းဂယက် မထသဖြင့် ငြိမ်သက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညမူကား အိုမင်းလျက် ရှိ၏။ လေသည်လည်း ငြိမ်ဝပ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့ကြောင့် တောအုပ်အုပ်နှင့် ရေကန်သာ၏ ဝန်းကျင်တွင် ဆိတ်ငြိမ်ခြင်း သည် ကြီးစိုးလျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မလှမ်းမကမ်းတွင် နှင်းဆီမြိုင်ရှိ၏။ ခြံဝင်းသည် ကျယ်ဝန်း၏။ အိမ်ကြီးမူကား အိုမင်းလျက်ရှိလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှင်းသောက်ရသဖြင့် နှင်းဆီတစ်မြိုင်လုံး လန်းဆန်းဝေဆာလျက် ရှိ၏။ ပျံ့မွှေးသင်းထုံ၍ နေ၏။ မြိုင်အတွင်းရှိ အိမ်အိုကြီးကတော့မူ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျလျက် ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e(၃)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံး မှောင်ချထားသော်လည်း စာကြည့်ခန်း အတွင်းဝယ် မီးလင်းလျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ညဝတ်အင်္ကျီကို ကပိုကရိုဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်း အရွယ်အိမ်ရှင်သည် ည၏အိုမင်းချိန်တွင် နိုးကြားလျက်ရှိ၏။ စာကြည့် စားပွဲတွင် တစ်ယောက်တည်းထိုင်ကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို စိတ်မပါ့တပါ နှင့် ဟိုလှန် သည်လှန်ကြည့်ရှုနေ၏။ စာကြည့်စားပွဲပေါ်တွင်လည်း စာအုပ်လေးငါးအုပ်မျှ ပြန့်ကျဲလျက် ရှိ၏။ ပျံ့လွင့်သောစိတ်ကို ထိုသူ သည် စာအုပ်ဖြင့် ကြိုးစားပမ်းစားထိန်းချုပ်နေရဟန်ရှိ၏။ ယင်းသို့ ထိန်းချုပ်လျက်ရှိသည့်အကြားမှပင် စိတ်သည် မကြာမကြာ ထွက်၍ ထွက်၍ ပြေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စိတ်ဆိုသည်မှာ ရုပ်ကြည်၊ ရုပ်နုမျှသာ ဖြစ်၏။ ကြည်ရာနုရာ၌ မြူ၏ အခြေခံအမှုန်ထက် အဆအရာအထောင်မက သိမ်မွေ့နုကြည် ၏။ ထိုမျှသိမ်မွေ့သောဝတ္ထုပစ္စည်းကို လူတို့သည် အဘယ်သို့ ဖမ်းဆီး ချုပ်ကိုင်ကြမည်နည်း။ စိတ်ထက် အဆရာထောင်မက ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်း သော အခြေခံအမှုန်မျှကိုပင် ထူးခတ်၍ ရပါပြီလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုသူသည် လက်ဝယ်ရှိစာအုပ်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။ ဦးခေါင်းကိုလည်း ခါယမ်း၏။ ထို့နောက် အတန်ကြာမျှ တွေ၍နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စာကြည့်စားပွဲဘေးတွင် စာအုပ်စင်ရှိ၏။ စာအုပ်စင်တွင် နောက် ဆုံးထုတ်စာအုပ် အများအပြားရှိ၏။ အမျိုးပေါင်းလည်း စုံ၏။ ရသ စာပေနှင့် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ စာအုပ်များမှ သဘာဝသိပ္ပံဆိုင်ရာ စာအုပ် များပါရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အတန်ကြာ ငိုင်နေပြီးမှ သတိပြန်လည်လာပြီးလျှင် ထိုသူသည် စာအုပ်စင်မှ နောက်ထပ်စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုလှမ်း၍ ဆွဲယူလိုက်၏။ တပြေးတည်း ထွက်၍ ပြေးနေသောစိတ်ကို ဖမ်းယူရန်အတွက် စာအုပ် အသစ်ကိုဖွင့်လိုက်၏။ စိတ်လက်မပါ့တပါနှင့်ပင် ဟိုလှန်သည်လှန် လုပ်နေပြန်၏။ ပျံ့လွင့်လျက်ရှိသော စိတ်ကိုမူကား ဖမ်းဆီး၍မရ၊ ထွက်ပြေးမြဲပြေးလျက်သာရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုသူသည် လက်ဝယ်ရှိစာအုပ်သစ်ကို ဘေးသို့တွန်းထုတ်လိုက် ပြန်၏။ သက်ပြင်းကို ပင်ပင်ပန်းပန်းချရင်း ဦးခေါင်းကို ခါယမ်း၏။ ထို့နောက် အတန်ကြောမျှငိုင်နေပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အများတကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေချိန်တွင် ထိုသူ သည် အိပ်စက်ခြင်း ပြုနိုင်ပုံမရ၊ တစ်စုံတစ်ရာ၏ဖမ်းစားမှုကြောင့် ည၏ ဝင်္ကပါခရီးတွင် ဝဲလည်နေရဟန်ရှိ၏။ အလူးအလဲခံစားနေရပုံပေါ်၏။ အိပ်ရာထက်တွင် ပင်ပန်းခြင်းမက ပင်ပန်းလာသောအခါ ထိုသူသည် စာကြည့်ခန်းအတွင်းသို့ ပြေးထွက်လာခြင်းဖြစ်၏။ ခိုဝင်လာခြင်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌မီးဖွင့်ကာ ငြိမ်သက်ခြင်းကို ဖွေရှာ၏။ တွေ့ကား မတွေ့၊ ငြိမ်သက်ခြင်းကို အဘယ်မှာရှာရမည်နည်း။ အဘယ် သို့ အဘယ်ပုံ ရှာရမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှင်းဆီမြိုင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်သည် ဆိတ်ငြိမ်လျက်ရှိ၏။ သို့ရာ တွင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆိတ်ငြိမ်ခြင်းသည် ထိုသူ့ထံသို့ ကူးစက်၍မလာ၊ ဥပေက္ခာနိုင်လှ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုသူသည် သည်းညည်းမခံနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာသဖြင့် ထိုင်၍ နေရာမှ ဖြုန်းခနဲထလိုက်၏။ စားပွဲတင်မီးတိုင်၏ မီးခလုတ်ကို နှိပ်လိုက် ၏။ စာကြည့်ခန်းအတွင်း မှောင်ကျ၍သွား၏။ ထိုသူသည် မှောင်ထဲ တွင် အတန်ကြာမျှ တွေတွေကြီးရပ်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှင်းဆွတ်သဖြင့် ရွှန်းစိုသော လရောင်သည် မှန်ပြတင်းတံခါးမှ စာကြည့်ခန်းအတွင်းသို့ စိမ့်ဖြာ၍ ဝင်လာ၏ ။ စာကြည့်ခန်းအတွင်း ရှိ အမှောင်ထုကို ချေဖျက်ရန် အားထုတ်၏။ အမှောင်ထုကလည်း ခုခံ၏။ အလင်းနှင့်အမှောင်သည် ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားလျက်ရှိ၏။ ပဋိပက္ခ သည် ပြင်းထန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းပဋိပက္ခကြောင့် ထိုသူသည် တွေတွေကြီးရပ်နေရာမှ ပြန် လည်အသက်ဝင်လာဟန်ရှိ၏။ ထိုသူသည် မှန်ပြတင်းတံခါးပေါက်သို့ သွား၍ရပ်ကာ ပြင်ပကမ္ဘာသို့ လှမ်း၍ကြည့်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အိမ်အိုကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် နှင်းဆီပန်းများ ဝေ၍နေကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e(၄) \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဝပ်လျှိုး၍နေရာမှ လေသည် ရုတ်တရက် ထကြွလှုပ်ရှားလာ၏။ မြောက်လေမဟုတ်၊ မည်သည့် အရပ်ကမှန်းလည်း မသိရ၊ လေသည် ငြိမ်သက်နေသော ကန်ရေပြင်ကို ဖြတ်၍ ပြေး၏။ ပြေးသည် ဆိုရာ၌ ရိုးရိုးတန်းတန်းမဟုတ်၊ ကဆုန်ပေါက်၍ ဒုန်းပြေးသွားခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကန်ရေပြင်တွင် လေ၏ ခြေရာ၊ လက်ရာများသည် လှိုင်းဂယက် များအဖြစ်ဖြင့် ထင်ကျန်ရစ်၏။ လှိုင်းထသဖြင့် ကန်ရေပြင်သည် အသံထွက်လာ၏။ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင်မဟုတ်၊ တိုးတိုးအုပ်အုပ်မျှသာ ဖြစ်၏။ အနက်မထင်သော ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ခပ်အုပ်အုပ် ရွတ်ဆိုနေ သကဲ့သို့ သာ ကြားရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကန်ရေပြင်တွင် ခြေဆန့်ပြီးစီးသောအခါ လေသည် တောအုပ် အုပ်အတွင်းသို့ ကမူးရှူးထိုးပြေးဝင်၏။ သစ်ပင်နှင့် သစ်ကိုင်း၊ သစ်ခက် များအကြားတွင် ဟိုတိုးသည်ဝှေ့နှင့် မြူးထူးခုန်ပေါက်၏။ ရွက်အိုရွက် ကျန်များကို ပုတ်ခတ်ဆော့ကစား၏။ လေရူး၏ ကျီစယ်မှုဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်မရှိကြတော့သဖြင့် ရွက်ဟောင်း ရွက်ကြွင်းများသည် ပင်စည်မှ တဖြုတ်ဖြုတ်နှင့် ပြုတ်ထွက်လျက်ရှိ၏။ တွယ်ရာမဲ့လေပြီဖြစ်ရကား ရွက်ကြွင်း ရွက်ကျန်များသည် မြေပြင်သို့ သက်ဆင်းကြရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လေဝှေ့သဖြင့် ရွက်အို ရွက်ဟောင်းများ တဖြုတ်ဖြုတ်ကြွေလဲ လွင့်စဉ်လျက်ရှိစဉ် တစ်ယောက်သော မိန်းမပျိုသည် တောအုပ်အတွင်းမှကြောက်လန့်တကြား ပြေးထွက်လာ၏။ မိန်းမပျိုသည် အသက် အစိတ် ခန့်ပတ်ဝန်းကျင်အရွယ်ဖြစ်၏။ ပျိုမျစ်လျက် ကျန်းမာခြင်းနှင့် ပြည့်စုံ ၏။ ငေးမောကြည့်ရှုခြင်းပြုရလောက်အောင်ဆွဲဆောင်နိုင်အားကောင်း ၏။ ညှို့အားလည်းကောင်း၏။ သူမသည် ပြာသောထဘီနှင့် ဖြူဖွေးသော အကျီတို့ကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ သို့ရာတွင် ဆံပင်မူကား ဖားလျားနှင့် ဖိနပ်လည်း မပါ။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562717831317,"sku":"","price":8100.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2d614919-4298-43e8-864d-d9d35ceac799.jpg?v=1730206945"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-မြစပယ်ရုံ","title":"ဗန်းမော်တင်အောင် - မြစပယ်ရုံ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြစမ္ပယ်ရုံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\n\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁)\u003c\/strong\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လှသော မြစမ္ပယ်ရုံဝယ် “ခင်” သာ တစ်ယောက် တည်း ပျင်းရိနွမ်းနယ်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခပ်စောစောပိုင်းကမူ မောင်၏ဧည့်သည်များနှင့် အိမ်ကြီးတစ်ခု လုံးသည် စီစီညံညံရှိခဲ့၏။ မောင်၏ အပေါင်းအသင်းနှင့် လုပ်ဖော် ကိုင်ဖက် မိတ်ဆွေများသည် လာရောက်လည်ပတ်ကာ သောက်ကြ စားကြသဖြင့် မြစမ္ပယ်ရုံခြံကြီးအတွင်းဝယ် စည်စည်ကားကားနှင့် ဆူဆူညံညံရှိနေခဲ့ပေသည်။ လင်ယောက်ျားဖြစ်သူ၏ အပေါင်းအသင်း များသည် ကုန်သည်ကြီးများ၊ အစိုးရအရာရှိကြီးများနှင့် ဧရာမလူကြီး လူကောင်းများ ဖြစ်ကြသောကြောင့် သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ အဆင့် အတန်းများနှင့်လည်း လျော်ညီသင့်တင့်အောင် ခင်က ဝတ္တရားအတိုင်း လိုလေသေးမရှိရအောင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကြပ် ပြုစုဧည့်ခံခဲ့ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လင်ယောက်ျားဖြစ်သူ ကြိုက်နှစ်သက်တတ်၍ အနောက်တိုင်း သားများနှင့်မခြား အိမ်တွင် သီးသန့်ထားရှိသော အရက်ခန်းမှ ဝီစကီ၊ ဘရန်ဒီ၊ ဂျင်နှင့် ဘီယာများကို ထုတ်၍ ဧည့်သည်တော် လူကြီးလူ ကောင်းများအား ဧည့်ခံခဲ့ရ၏။ အိမ်တွင် လင်ကိုယ်မယား နှစ်ယောက်အတွက် ခိုင်းစေရန် ထားရှိသော အစေခံနှစ်ယောက်နှင့်ပင် မလုံလောက်သေး၍ ဒရိုင်ဘာကိုပါ ခေါ်ယူခိုင်းစေခဲ့ရ၏။ သည်အထဲကမှ လက်မလည်နိုင်သေးသောကြောင့် မာလီကုလားလည်း အဆစ်ထည့်ခဲ့ ရသေးသည်။ အိမ်ရှိ အခိုင်းအစေအားလုံးမှာ သူ့အလုပ်နှင့်သူ မဟုတ်တော့ဘဲ ဖြစ်တတ်သလို ပျားပိတုန်းခတ် ပြေးလွှားလုပ်ကိုင်ခဲ့ကြရ ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူကြီးလူကောင်းဆိုသူများသည်ကား အလွန်တရာ ဇီဇာကြောင် လည်းကြောင်၊ ကျယ်လည်းကျယ်သူများသာ ဖြစ်ကြ၏။ ၎င်းတို့အိမ်တွင် ဖြစ်သလို စားသောက်နေထိုင်လေ့ရှိကြသော်လည်း ဧည့်သည် လုပ်ရသော အခမ်းအနားများ၌ များစွာ ကြီးကျယ်ချင်တတ်ကြ၏။ အရက်သောက်၍ မူးရသည့်အတူတူ ဝီစကီမှ ရိုးရိုးဝီစကီပင်မဟုတ်လိုက်သေးဘဲ မရှိတတ်သော ပြင်သစ်ဝီစကီကိုမှ ကြံကြံဖန်ဖန်နှင့် ကတ်သီးကတ်သတ် တောင်းသူကတောင်း၊ ဘရန်ဒီကိုလည်း ပျားအုံ တံဆိပ်ပင် ကောင်းသည်မထင်သေးဘဲ တွေ့ကရာ လျှောက်တောင်းလိုတောင်းနှင့် ညှဉ်းလိုက်ကြသေးတော့၏။ ဧည့်ခံရသော ခင်တို့လင် မယားကလည်း လူကြီးလူကောင်းများ ဖြစ်ကြသဖြင့် လူကြီးလူကောင်း အမူးအရူးများကို လူကြီးလူကောင်းပီသစွာနှင့် လိုလေသေး မရှိအောင် ဧည့်ခံရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဧည့်သည်တော်လူကြီးမင်းများအတွက် အစစအရာရာ လိုလေ သေးသည် မဖြစ်ရအောင် “ခင်”က ကြည့်ရှုစီမံ ခန့်ခွဲရပေသည်။ ဧည့် သည်တော်များအား ဧည့်ခံစကားပြောနေရုံကာမျှနှင့် ကိစ္စက မပြီးသေး ချေ။ တစ်ချက်တစ်ချက် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှစ်ခနဲ ထွက်ခဲ့ရ၏။ အာလူးကြော်နှင့် စမူဆာကြော်များကို အလျင်မီအောင် အကြော်ခိုင်း ရ၏။ ထိုအခိုက် လိမ္မော်ရည်က ကုန်တော့မည်ကဲ့သို့ ရှိနေသောကြောင့် ဒရိုင်ဘာအား ခပ်လှမ်းလှမ်းက အတွင်းဝန်တစ်ဦး၏ အိမ်သို့ ကတိုက်ကရိုက်စေလွှတ်၍ အချေးခိုင်းလိုက်ရသေးတော့၏။ မာလီ ကုလားမှာ ပန်းပင်စိုက်ပျိုးရသောအလုပ်ထက် ဆိုဒါနှင့် ဂျင်ဂျာပုလင်း များ ဖွင့်ရသော အလုပ်တွင် ကျင်လည်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခင်သည် တော်တော်ပဲ မောသွားခဲ့ရပေသည်။ ပြီးတော့ ငြီးစီစီ ကြီးလည်း ဖြစ်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် ညနေစောင်း၍ ဧည့်သည်တော် လူကြီးမင်းများသည် မူးရူးကာ အသီးသီးပြန်သွားကြသည့်အထဲတွင် မောင်ကပါ လိုက်ပါ သွားသဖြင့် ခင်သည် အိမ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခပ်စောစောက ဧည့်သည်တော်များအတွက် လက်မလည်ရ အောင် ပျားပန်းခတ် ပြေးလွှားလုပ်ကိုင်ခဲ့ကြရရှာသော အိမ်၌ အခိုင်း အစေများသည် ခြေကုန်လက်ပန်းကျသွားကြလေပြီဖြစ်သောကြောင့် အိမ်ကြီး၏ဘေးဘက်တွင် ၎င်းတို့အတွက် သီးသန့်ဆောက်လုပ်ပေး ထားသော အစေခံတန်းလျားသို့ အသီးသီးပြန်သွားကြပြီး အပန်းဖြေ နားနေကြဟန်ရှိပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခပ်စောစောက စီစီညံညံရှိနေခဲ့သော မြစမ္ပယ်ရုံသည် ခင်၏ မောင်နှင့် မောင်၏ဧည့်သည်တော်များ အသီးသီးပြန်သွားကြပြီးသည့် နောက်တွင် တစ်စထက်တစ်စ ငြိမ်သက်ခြင်းကို ရရှိခဲ့လေ၏။ ငြိမ် သက်ခြင်းသည် တစ်စထက်တစ်စ တည်ငြိမ်ခိုင်မြဲခြင်း ရှိလာသော အခါ တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် ယှက်ဖြာ၍ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာလေခပ်စောစောက မောပန်း၍ ငြီးစီစီကြီးဖြစ်နေခဲ့ရသော ခင့်အတွက် ငြိမ်သက်ခွင့်နှင့် တိတ်ဆိတ်နေခြင်းများသည် နားနေသက်သာမှုနှင့်ပြန်လည်လန်းဆန်းမှုကို တဖြည်းဖြည်းပေးလာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခင်သည် မောပန်း၍ ငြီးစီစီနိုင်လှသည့်အတွက် ၎င်း၏အိပ်ခန်း တွင်းမှ တစ်ယောက်အိပ်ခုတင်ထက်တွင် တစ်ယောက်တည်း ပက် လက်လှန်၍နေခဲ့ရာမှ တစ်စထက်တစ်စ အပန်းပြေကာ လန်းဆန်း၍ လာသောအခါ အိပ်ရာထက်တွင် လှဲနေရခြင်းကိုလည်း ငြီးငွေ့သလို ရှိလာပြန်လေ၏။ လူအများနှင့် ဆက်ဆံရခြင်း၊ ဧည့်ခံရခြင်းများတွင် ငြီးငွေ့ခြင်းကို ခံစားရသကဲ့သို့ပင် တစ်ယောက်အထီးတည်း နေရ ခြင်း၌ တွေ့ရှိခံစားရသော ငြီးငွေ့ ရခြင်းသည် ရှိတတ်ပေသည်။ သို့ ရာတွင် ထိုငြီးငွေ့ရခြင်းများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခုတော့ မတူကြပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြစမ္ပယ်ရုံကတော့ ငြိမ်သက်မြဲပင် ငြိမ်သက်လျက် တိတ်ဆိတ်မြဲ တိတ်ဆိတ်လျက်ပင် ရှိနေ၏။ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်း၏ သဘာဝ သည် မြစမ္ပယ်ရုံ၏ အရှင်မအား တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ဖမ်းစားရန် ကြံရွယ် နေသည်ကိုကား ခင်သည် သိရှိရိပ်မိဟန်မတူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အိပ်မက်ထဲက ချစ်တဲ့သူရယ် ... ခင့်ကိုလေ ဘယ်နေ့များမှ လာခေါ်ပါ့မလဲကွယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခင်သည် ရင်ထဲ နှလုံးထဲက တိုး၍ထွက်လာသော “အိပ်မက်ထဲ က ချစ်တဲ့သူရယ်” သီချင်းကို အမှတ်မထင် ခပ်တိုးတိုးကလေး ညည်း လိုက်သည်။ ထိုသီချင်းကို ခင်သည် အင်မတန်မှ နှစ်သက်၍ တစ်ယောက်တည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေရတတ်သောအခါ အမှတ်မဲ့ သီဆိုညည်းညူလေ့ရှိသည်။ တကယ်တမ်း စစ်တမ်းထုတ်ကြရမည် ဆိုလျှင်ကား ထိုစိတ်ကူးယဉ်လှသော သီချင်းကို ခင်သည် အမှတ်မဲ့ ညည်းညူသီဆိုတတ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ၎င်း၏အသည်းနှင့် နှလုံးသား များအကြားတွင် လျှို့ဝှက်မြှုပ်နှံထားရသော ပဟေဠိ၏အနက်ကို စမ်း တဝါးဝါးနှင့် ရှာဖွေနေခြင်းသာ ဖြစ်လေ၏။ သည်အဖြစ်မှန်ကို “ခင်”သည် တိတိကျကျနှင့် မှန်မှန်ကန်ကန်သိရှိနားလည်ရန် ကြိုးစားခြင်းတော့ မပြု၊ ခင်သည် မိမိကိုယ်ကို လှည့်စားရန်လောက်သာ မသိ မိုက်မဲစွာ ကြိုးပမ်းနေခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အိပ်မက်ထဲက ချစ်တဲ့သူရယ် ... ခင့်ကိုလေ ဘယ်နေ့များမှ လာခေါ်ပါ့မလဲကွယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြစမ္ပယ်ရုံ၌ ငြီးငွေ့ နေရှာသော အရှင်မက မောင့်ကိုပင် မေ့လျော့ ကာ စိတ်ကူးထဲ၌သာ ရှိနေရှာသော အိပ်မက်ထဲက ချစ်သူကို တောင့် တောင့်တတနှင့် မြည်တမ်း ညည်းညူနေရှာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခင်သည် ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ကြီးရှေ့တွင် ခပ်နွဲ့နွဲ့ ရပ်လိုက်၏။ ပြီးတော့ မိမိကိုယ်ကို ခြေဆုံးခေါင်းဖျား ကြည့်၏။ ရင်၊ ခါးနှင့် တင် များကို သေသေချာချာကြည့်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခင်၏ အသားအရေနှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်သည် အပျိုစင်နှင့် မခြား တောင့်တောင့်တင်းတင်းနှင့် ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုးတော့ ရှိပါသေး ၏။ ခင်သည် ယခုမှ အသက် ၂၇ နှစ်ပင် မပြည့်တတ်သေး။ မောင် နှင့် အကြောင်းပါသည်မှာ ၅ နှစ်ကျော်ခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သားသမီး မရှိအောင် တမင်တကာ ကာကွယ်ပြုလုပ်ထားသောကြောင့် ကလေး တစ်ယောက်မှလည်း မမွေးခဲ့ရသဖြင့် အိုစာခြင်းမရှိ။ ယခင် အပျိုစင် တုန်းကအတိုင်းပင် စိုစိုပြည်ပြည်ရှိနေပါ၏။ ပြီးတော့လည်း အနောက် တိုင်းသားတို့၏ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ကျန်းမာမှုတို့ကို မောင်ကပါ သဘော ကျ လက်ခံသဖြင့် လင်မယား ညားလာကတည်းက တစ်ခုတင်တည်း အတူမအိပ်ခဲ့ကြပေ။ မြစမ္ပယ်ရုံကို ဝယ်ယူလာခဲ့သော လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်သာသာခန့်မှစ၍ တစ်ခုတင်တည်း ထားပါဦး တစ်ခန်းစီပင်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":41958421758101,"sku":"","price":2250.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_fe61b822-3523-4f65-83b5-da481e25c321.jpg?v=1730206984"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-မင်းပြစ်မင်းဒဏ်","title":"ဗန်းမော်တင်အောင် - မင်းပြစ်မင်းဒဏ်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမင်းပြစ်မင်းဒဏ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eအခန်း [ ၁ ]\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eအချိန်၏ သုံ့ပန်း\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          လူမိုက်ကို ပညာရှိက ညှဉ်းပန်း နှိပ်စက်တတ်၏။ လူ့ပညာရှိမူ ကား သံသရာ၏ အနှိပ်အစက် အညှဉ်းပန်းခံကြရကုန်၏။ ဤကဲ့သို့ လျှင် လူမှုရေး သိပ္ပံအတတ်ပညာရပ်၌ လိမ္မာရေးခြားရှိသည်ဆိုသော လောကနိတိဆရာသမားများက မိန့်ဆိုလေ့ ရှိတတ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တကယ်ဆိုတော့ သံသရာဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။ အချိန် သည်ပင် သံသရာဖြစ်မည် မဟုတ်သလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e( ၂ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အသိအလိမ္မာ ကြွယ်ဝသော ပညာရှိ သုခမိန်ဆိုသူ လူစားများ ကိုပင် ညှဉ်းပန်းနိုင်စွမ်း၊ နှိပ်စက်နိုင်စွမ်းရှိသော အချိန်သည် သာမည စွမ်းပကားနှင့်တော့ကား မဟုတ်တန်ရာ။ အကြွင်းမရှိသော သိဒ္ဓိရှင်သော်လည်း ဖြစ်နိုင်ရာ၏။ သို့တည်းမဟုတ် အနန္တတန်ခိုးတော်ရှင်သော်လည်း ဖြစ်နိုင်ကောင်း၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အစနှင့်အဆုံး မမြင်သာမထင်သာဆိုကြသော ကမ္ဘာလောက ဓာတ်သည် ခပ်သိမ်းကုန်သော သက်မဲ့သက်ရှိရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်း၍ ထား၏။ ယင်းအလားတူပင် ရေတွက် မှတ်သားခြင်းငှာ မတတ်နိုင်ကောင်းသော ဖြစ်ခြင်း၊ ပျက်ခြင်း အစရှိသော ခယဓမ္မ၊ ဝယဓမ္မ များဖြင့်လည်း စည်းနှောင်၍ ထားရှိ၏ ။ သက်မဲ့လောကဓာတ် ဩကာ သလောကဟူ၍၎င်း၊ ဖြစ်ခြင်း၊ ပျက်ခြင်းလောကဓာတ်ကို သင်္ခါရလော ကဟူ၍၎င်း ပညတ်ခေါ်ဝေါ်လျက်ရှိကြ၏။ ယင်းသုံးပါးလောကသည် အချိန်၏ စက်ကွင်းမှ လွတ်နိုင်၊ ကင်းနိုင်ကြသလော။ သို့မဟုတ် အချိန် ၏ တံဆိပ်ခပ်နှိပ်ခြင်း ခံရသော ဘဝအခြေမှကော ရုန်းထွက်လွတ် မြောက်နိုင်ကြသလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ရာတွင် အချိန်မူကား ဒြပ်နှင့်အထည်ကိုယ် ရတတ်သော အရာ ဝတ္ထုမဟုတ်။ အလားတူပင် ဆုပ်ဆုပ်ကိုင်ကိုင် ဖမ်း၍ချုပ်၍ရနိုင်ကောင်းသော ဝတ္ထုပစ္စည်းအမျိုးအစားလည်း မဟုတ်။ သိမ်မွေ့နက်နဲခြင်းလွန် သော ဝတ္ထုဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အချို့အချို့သော သုခမိန်ပညာရှိတို့က နိစ္စပညတ်ဟူ၍လည်းကောင်း၊ ဆန္ဒပညတ်ဟူ၍လည်းကောင်း ပညတ် ခေါ်ဝေါ်လျက်ရှိကြခြင်း ဖြစ်တန်ရာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒြပ်မဲ့ပင် ဖြစ်စေကာမူ သိမ်မွေ့နက်နဲခြင်း ရှိသည်နှင့်အမျှ အချိန် သည် အလွန်တရာ လေးလံဖိစီးတတ်သော အရာဝတ္ထုဖြစ်၏။ ညှဉ်းပန်း နှိပ်စက်တတ်သော ဝတ္ထုပစ္စည်းလည်း ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့်လည်း ယင်း ဆုပ်၍ ကိုင်၍မရသော အရာဝတ္ထုကို အကြွင်းမရှိသော သိဒ္ဓိရှင် ဟူ၍ လည်းကောင်း၊ အနန္တတန်ခိုးတော်ရှင် ဟူ၍လည်းကောင်း အထက်တွင် ရည်ညွှန်းခဲ့ရခြင်းပင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်ုပ်သည် အချိန်၏ ဖိစီးနှိပ်စက်မှုနှင့် ညှဉ်းပန်းထောင်းထုမှု များကို နှစ်ရှည်လများ ခံနေရခဲ့ရသူ တစ်ဦးဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် သုခမိန် စာရင်းဝင် တစ်ဦးတော့ကား မိမိသည် မဟုတ်ချေ။ အလားတူပင် လူ့ ဗူးတောင်းတစ်ဦးတော့လည်း မဟုတ်တန်ရာဟု မိမိကိုယ်ကို မိမိထင်၏။ ကိုယ့်တိုင်းပြည်နှင့် ကိုယ့်အမျိုး လွတ်လပ်ခြင်းနှင့် တရားမျှတခြင်းတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးမိသည့် အတွက်ကြောင့် ရာဇဝင်၏ သားကောင်နှင့် အချိန်၏ သုံ့ပန်းဘ၀သို့ ကျရောက်ခဲ့ရသူတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အချိန်၏ ဖိစီးနှိပ်စက်မှုနှင့် ညှဉ်းပန်းထောင်းထုမှုများ၏ ဒဏ်ရာ ဒဏ်ချက်များအကြောင်းကို သက်ကြီးရွယ်လွန်တို့ သိရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား သူတို့တတွေသည် ကောင်းစွာ ခံခဲ့ကြရသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။ သူတို့ထက် ပိုမိုသိရှိကြသူများ ရှိကြသေး၏။ ၎င်းတို့သည်ကား သုံ့ပန်း၊ နှစ်ကြီးအကျဉ်းသမားနှင့် ကြိုးသမားများပင် ဖြစ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သေမိန့်ချမှတ်ခြင်း ခံရသော ကြိုးသမား အကျဉ်းသားများသည် အချိန်၏ ဖိစီးမှုဒဏ်ကို သူတကာနှင့်မတူအောင် ပင်ပင်ပန်းပန်း၊ လေး လေးလံလံ ခံကြရသည်မှာ အမှန်ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် ကြာရှည်လေးမြင့် တော့ကား မခံကြရပေ။ အာဏာပါးကွက်သားများက သူ့ကို ကြိုးတိုက် အတွင်းမှ လာရောက်ထုတ်ယူသွားပြီးနောက် မကြာမီ ထိုဝဋ်ဒုက္ခမှ ကြိုးသမားသည် လွတ်သွား၏။ သို့ရာတွင် သုံ့ပန်းနှင့် နှစ်ကြီး အကျဉ်း သမားများမူကား ထိုကဲ့သို့ မြန်မြန်ထက်ထက် လွတ်ကျွတ်ခွင့် မရကြချေ။ တမျှဉ်းမျှဉ်းခံကြရ၏။ နှစ်ရှည်လများ ခံရလေလေ ပို၍ ခံရလေ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သက်ကြီးရွယ်အိုများသည် ဇရာ၏ ထောင်းထုမှုကို သဘာဝအ လျောက် ခံကြရသူများသာဖြစ်၏။ သို့ပန်းနှင့် နှစ်ဦးအကျဉ်းသမား များကမူကား ထိုသို့ မဟုတ်။ အနှောင်အဖွဲ့ နှင့် ဖြစ်ကြ၏။ အချိန်၏ဖိစီးညှဉ်းပန်းမှုကို သဘာဝအလျောက် ခံကြရသူများထက် အနှောင်အဖွဲ့ နှင့် ခံကြရသူများက ပိုမို၍ လေးလေးလံလံ၊ ပင်ပင်ပန်းပန်း ခံကြရသည် မဟုတ်သလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းသို့ အကျဉ်းအကြပ် အနှောင်အဖွဲ့များနှင့် အချိန်၏ သုံ့ပန်း ဘဝဖြင့် နှစ်ရှည်လများ ခံလာခဲ့ရသည့်အတွက် ကျွန်ုပ်သည် မည်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက် အပေါ်မျှလည်း ယိုးမယ်မဖွဲ့။ မိမိ၏ ကြမ္မာကိုလည်း အပြစ်တင် ညည်းတွားခြင်းပြုရန် မကြံရွယ်။ လူခပ်သိမ်းတို့သည် မိမိ စိုက်သော မျိုးစေ့များမှ ပေါက်လာသော အပင်တို့ကို ကိုယ့်ဟာကိုယ် ရိတ်သိမ်းကြရရိုး ဖြစ်သည် မဟုတ်သလော။ ဘယ်သူမပြု မိမိမှုဆိုသော စကားလည်း အရှိသား မဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်ုပ်သည် အချိန်၏ ဖိစီးနှိပ်စက်မှုနှင့် ညှဉ်းပန်းထောင်းထုမှုများ ၏ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တို့ကို နှစ်ရှည်လများ ခံနေခဲ့ရသော အချိန်၏ သုံ့ပန်း၊ သို့မဟုတ် ရာဇဝင်၏ သားကောင်တစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်၏။ ထိုအမှုသည်လည်း ဘယ်သူမပြု မိမိမှုမျှသာ ဖြစ်သည်ပင် မဟုတ် သလော။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562719502485,"sku":"","price":5850.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_224566d1-5210-4736-815e-a8c415d9edb0.jpg?v=1730206997"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-ဘုန်းမောင်တစ်ယောက်ထဲရယ်","title":"ဗန်းမော်တင်အောင် - ဘုန်းမောင့်တစ်ယောက်ထဲရယ်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eကိုဘုန်းနိုင်နှင့် ကျွန်တော်တို့တစ်တွေ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုဘုန်းနိုင်ဆိုသည်မှာ ဗန်းမော်တင်အောင်၏ ပထမဆုံး ဝတ္ထုရှည် ဖြစ်သည့် ဘုန်းမောင့် တစ်ယောက်ထဲရယ် မှ ဇာတ်ဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ၁၉၄၇ ခုနောက်ပိုင်း တွင် သူ့ဝတ္ထုထွက်လာသည်။ ဘုန်းမောင့်တစ်ယောက်တည်း ရယ်ကို ရေးသားရန် စိတ်ကူးရသည်မှာ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီး ပြီးစကဖြစ်ပြီး ၁၉၄၇ ခု နှစ်လယ်ပိုင်းလောက်တွင်မှ ရေးခဲ့ သည်။ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် နှစ်ကုန်လောက်မှ ထုတ် ဝေ ဖြစ်သည်ဟု စာရေးသူက ဝတ္ထုပုံနှိပ်ခြင်း ၁၉၆၁ တွင် ဖော်ပြထားသည်။ ဤဝတ္ထုကို ရေးသည့်အချိန်တွင် ဗန်း မော်တင်အောင်၏ အသက် မှာ ၂၅ နှစ်ရှိနေပြီ။ ဝတ္ထုကို သုံးပိုင်းခွဲထားသည်။ ဝတ္ထုသက်သက်ပဲ ဖတ်ချင်သည်ဆိုလျှင် မူ ပထမပိုင်း (သူပုန်ကျောင်းသား) နှင့် ဒုတိယပိုင်း (ဒီမိုးဒီလေ ဒီလူတွေနဲ့) အခန်းများကို ကျော်သွားပြီး တတိယပိုင်း (အဆုံးစီရင်ပါပေါ့ကွယ်) မှစ၍ ဖတ်ရန်ကိုလည်း စာရေးသူ က အကြံပေးထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဘုန်းမောင့်တစ်ယောက်တည်းရယ် ဝတ္ထုထွက်လာချိန် တွင် မြန်မာလူထုသည် လုံးဝလွတ်လပ်ရေးအတွက် တက် တက်ကြွကြွ တိုက်ပွဲဆင်နွှဲနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စစ်ပြီးလျှင် ဘုရင်ခံ ဒေါ်မန်စမစ်နှင့်အတူ စက္ကူဖြူ စာတမ်းပါလာသည်။ စက္ကူဖြူစာတမ်းအရ ဘုရင်ခံတွင် အာဏာကုန်ရှိသည်။ ဘုရင်ခံက ကိုယ်ပိုင်အာဏာဖြင့် သုံးနှစ်အုပ်ချုပ်မည်။ အင်္ဂလိပ်ဓနရှင်များ ပြန်လာပြီး မြန်မာ ပြည်စီးပွားရေးကို ဆင်းမလားတွင် ရေးဆွဲခဲ့သည့် စီမံ ကိန်း များ၊ ပရောဂျက်များအရ ထင်သလို ခြယ်လှယ်မည်။ ပြီး တော့မှ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ရေးအဆင့်လောက်ပေးမည်။ ဤသည်ကို မြန်မာလူထုက မကျေနပ်၊ ကန့်ကွက်သည်။ လုံးဝလွတ်လပ်ရေးကို တောင်းဆို သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စစ်ပြီးစတွင် တော်လှန်ရေးအရှိန်ဖြင့် လူငယ်များ တက်ကြွနေကြသည်။ အမျိုးသားခေါင်းဆောင်ကြီး ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ရှေ့ဆောင်မှုအောက်တွင် မကြုံစဖူး ပင် အမျိုးသားညီညွတ်ရေးသည် ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်လာ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၁၉၄၅၊ သြဂုတ်လ ၁၉ တွင် ကျင်းပသော နေသူရိန် အစည်းအဝေးကြီးက လုံးဝလွတ်လပ်ရေးကို တောင်းဆို သည်။ ၁၉၄၆ ခု၊ ဇန်နဝါရီ လတွင် ဖဆပလ ပြည်လုံးကျွတ် ညီလာခံကြီးကို ရွှေတိဂုံအလယ်ပစ္စယာ၌ ကျင်းပသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လွတ်လပ်ရေးရန်ပုံငွေ၊ ဖဆပလရန်ပုံငွေအတွက် အမျိုး သမီးများက ကိုယ်တွင် အမြတ်တနိုးဝတ်ဆင်ထားသည့် ရွှေ၊ ငွေ၊ ရတနာများကို ချွတ်ပြီး လှူကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၁၉၄၅ ခု၊ ဒီဇင်ဘာလတွင် ဖွဲ့စည်းခဲ့သော ပြည်သူ့ ရဲဘော်တပ်ဖွဲ့ သည် နေ့ချင်းညချင်းပင် ကြီးထွားလာသည့် နိုင်ငံရေး အင်အားသစ်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဖဆပလ၏ တပ်တစ်တပ် ဖြစ်လာသည်။ ပြည်သူ့ ရဲဘော်တပ်ဖွဲ့ ကို စစ်တပ်ဖွဲ့ စည်းပုံအတိုင်း ဖွဲ့စည်းသည်။ စစ်ရေးလေ့ကျင့်ခန်းများပြုလုပ်သည်။ ကန္ဒီစာချုပ်အရ အသစ်ဖွဲ့စည်းမည့် ဗမာ့တပ်မတော်သို့ မဝင်ရသည့် မျိုးချစ် ဗမာ့တပ်မတော်ထွက် လူငယ်များ ပြည်သူ့ရဲဘော် တပ်ဖွဲ့တွင် အင်အားစုကြသည်။ တစ်ပြည်လုံးတွင် တပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်သိန်းကျော်ရှိလာသည်။ ဤအင်အားသည် လွတ်လပ်ရေးအတွက် တိုက်ရဦးမည်ဆိုလျှင် အသုံးဝင်မည့်အင်အားဖြစ်သည်။ ဘုရင်ခံက ပြည်သူ့ ရဲဘော်အဖွဲ့ကို ဖျက်ရန် ကြိုးစားသည်။ ယူနီဖောင်းမဝတ်ရ၊ စစ်လေ့ကျင့်ခန်း မလုပ်ရဟု အမိန့်ထုတ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၁၉၄၆ ခု၊ မေလတွင် အင်းစိန်ခရိုင်၊ ထန်းတစ်ပင်မြို့၌ ပြည်သူ့ရဲဘော်၊ ဖဆပလနှင့် လယ်သမားများ စည်းဝေးဆန္ဒ ပြကြသည်။ စီတန်း လမ်းလျှောက်ရာတွင် အာဏာပိုင်တို့က ပစ်ခတ်သဖြင့် လယ်သမားကြီးလေးဦး သေနတ်မှန် သေဆုံး ခဲ့ကြသည်။ လူထုသည် အုံကြွလာသည်။ ဘုရင်ခံအစိုးရက အဖမ်းအဆီးများ ပြုလုပ်သည်။ ဖဆပလအဖွဲ့ ဝင်များကို သူခိုးဓားပြများ၊ ဆူပူသောင်းကျန်းသူများ၊ ရာဇဝတ်ကောင်များအဖြစ် ရုံးတင်တရားစွဲကာ ထောင်ချသည်။ ရန်ကုန် လူထုသည် ထန်းတစ်ပင် မြို့သို့ ဘတ်စ်ကားများဖြင့် ချီတက် ကာ ဆန္ဒပြကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုအချိန်တွင် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ကို ပြန်လည်ဖွင့်လှစ် သည်။ ကျွန် တော်တို့သည် ၁၉၄၆၊ မတ်လတွင် ဆယ်တန်း စာမေးပွဲ ဖြေဆိုအောင်မြင်ပြီး အောက်တိုဘာလတွင် တက္ကသိုလ်သို့ ရောက်လာကြသည်။ တက္ကသိုလ်တွင် သမဂ္ဂ များ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းသည်။ တက်ကြွသော လူငယ်ကျောင်းသား များသည် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ခေါင်းဆောင် သည့် ဖဆပလအဖွဲ့ ကို ထောက်ခံကြသည်။ လွတ်လပ်ရေး တိုက်ပွဲတွင် တစ်တပ်တစ်အား ပါဝင်ရန် စိတ်အားထက်သန် ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၁၉၄၆၊ နှစ်လယ်တွင် ဘုရင်ခံ ဒေါ်မန်စမစ်ကို ဘိလပ်က ပြန်ခေါ်သည်။ သူနှင့် မြန်မာပြည်သူတို့ အစေးမကပ်။ သူက ဗိုလ်ချုပ်အောင် ဆန်းကို လူသတ်မှုဖြင့် တရားစွဲရန် ကြံစည် သည်။ ထိုအခါ မြန်မာပြည် သူတို့ ဆူပူထကြွကြလိမ့်မည်။ သူ့နောက်တွင် တက်ကြွသောလူထု၊ လွတ်လပ်ရေးကို မရ အရတိုက်ယူမည့် လူထုကြီးရှိသည်။ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းကို ဖမ်းလျှင် ဗမာ့တပ်မတော်တွင်ရှိနေသော ဗမာ့မျိုးချစ် တပ်မတော်မှ အရာရှိများ၊ ရဲဘော်များက တိုက်ကြလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ဖြစ်ရာ မြန်မာပြည်ပေါ်လစီအသစ်ကို အကောင် အထည်ဖော်နိုင်ရန် လေဘာအစိုးရခေါင်းဆောင် အက်တလီ က ဆာဟူးဘတ်ရန့်ကို မြန်မာပြည် ဘုရင်ခံသစ်အဖြစ် ခန့် လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘုရင်ခံသစ်ကို မြန်မာလူထုက လူထုဆန္ဒပြပွဲများ၊ သပိတ်များဖြင့် ကြိုဆိုကြသည်။ သပိတ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု မှောက်ကြသည်။ စာတိုက်အလုပ်သမားသပိတ်၊ မီးရထား အလုပ်သမားသပိတ်၊ စာရေးဝန်ထမ်းသပိတ်များ ပေါ်လာ သည်။ ပုလိပ်အဖွဲ့ ကပင် သပိတ်မှောက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ဘုရင်ခံသစ်သည် ဖဆပလအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ဗိုလ်ချုပ် အောင်ဆန်းနှင့်ဆွေးနွေးကာ ဘုရင်ခံ၏ အမှုဆောင်ကောင်စီ ဟောင်းကို ဖျက်သိမ်းပြီး ကောင်စီသစ်ဖွဲ့လျှင် ပါဝင် ဆောင်ရွက်ရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ အင်္ဂလိပ်များ မပါသော ဘုရင်ခံ၏ ကောင်စီတွင် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ဒုတိယ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်လာသည်။ ဝန်ကြီးအဖွဲ့တွင် ဝန်ကြီးချုပ်က ခေါင်းဆောင် သည့်လုပ်ထုံးကို ကျင့်သုံးပါစေမည်ဟု ဘုရင်ခံက သဘော တူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၁၉၄၇၊ နှစ်ဦးတွင် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ဦးဆောင်သော မြန်မာအစိုးရ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ အား လန်ဒန်သို့ လာ ရောက်ဆွေးနွေးရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းတို့ ဘိလပ်သွားချိန်တွင် လုံးဝလွတ်လပ်ရေးကို ထောက်ခံသော အားဖြင့် ကျွန်တော်တို့ကျောင်းသားများ သပိတ်မှောက်ကြ သည်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားသမဂ္ဂ၊ ဗမာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ ကျောင်းသားများသမဂ္ဂတို့က သပိတ်များကို ဦးဆောင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၁၉၄၇၊ နွေ ကျောင်းပိတ်ရက်တွင် ကျွန်တော်သည် အိမ်သို့မပြန်။ ကိုကြည်လင် (ကွယ်လွန်သူ စာရေးဆရာ မောင်ကြည်လင်) နှင့်အတူ ပန်းတနော်၊ ညောင်တုန်း၊ ဓနုဖြူ၊ မအူပင်နှင့် ဘိုကလေးမြို့များသို့ သပိတ်စည်းရုံးရေး ဆင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        ကိုကြည်လင်သည် မူလက ပခုက္ကူ ကွန်မြူနစ်ပါတီတွင် တက်ကြွစွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ကွန်မြူနစ်ပါတီကွဲ သည်တွင် တက္ကသိုလ် သို့ ရောက်လာသူဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်လည်း ပခုက္ကူ၊ ပြည်သူ့ ရဲဘော်တပ်ဖွဲ့တွင် အတွင်းရေးမှူးအဖြစ် ဆောင်ရွက်နေရာမှ နိုင်ငံရေးအကွဲအပြဲ များ ဖဆပလမှ (သူငယ်ချင်းများ ပါဝင်သည့်) ကွန်မြူနစ် ပါတီတို့ ထွက်သွားချိန်၌ စိတ်ပျက်ကာ တက္ကသိုလ်သို့ ရောက်လာသူဖြစ်သည်။ သူငယ်ချင်းများ အားလုံးလိုလို တက္ကသိုလ်ကျောင်းတက်ကြရန် ရန်ကုန်သို့ ဆင်းကြသည်။ ပြည်သူ့ရဲဘော် ပထမညီလာခံသို့တက်ရန် ဇွန်လဆန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောက်တွင် ရန်ကုန်သို့ ကျွန်တော် ဆင်းလာခဲ့သည်။ ညီလာခံအပြီး တက္ကသိုလ် နယ်မြေသို့ သွားရောက်လည်ပတ် သည်တွင် ကျောင်းနေရန် စိတ်ပါလာသည်။ သို့နှင့် မိဘများ ကို ပူဆာကာ တက္ကသိုလ်သို့ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်စလုံး ဆယ်တန်းအောင် ကြသဖြင့် နှစ်ယောက်အတွက် ကျောင်းစရိတ် ထောက်ပံ့ရ မည်မှာ အတန်ငယ်ခက်ခဲသည်။ သို့ရာတွင် တို့ဖြစ်သလို စားမည်ဟုဆိုကာ နှစ်ယောက်စလုံးကို တက္ကသိုလ်သို့ပို့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်ကား ကျောင်းသားသပိတ်အရေးတော်ပုံ ဒီရေကိုစီးကာ တက်ကြွနေသည်။ ကျောင်းသားညီလာခံ ကိုယ်စားလှယ်များနှင့်အတူ အတွင်းဝန်ရုံးသို့ သွားရောက် ဆန္ဒပြရာ၌ ပါဝင်ခဲ့သည်။ သပိတ်လှန်ပြီး ဇာတိသို့ ပြန်လာ သည့်အခါတွင်မူ မြိုင်၊ မြစ်ခြေတို့၌ ဖဆပလအဖွဲ့ဝင် လူငယ်များကို စစ်သင်တန်း ပေးသည်။ ဖဆပလမှ ကိုကျော်ရှိန် (နောင်တွင် ဆိုရှယ်နီ၊ ကွယ်လွန်) က လွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲ အတွက် အသင့်ပြင်ကြရာတွင် လက်နက်ကိုင်တိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲ တန် ဆင်နွှဲရမည်။ ထို့ကြောင့် လက်နက် ကိုင်တော်လှန်ရေး အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ကျွန်တော့်ကို စည်းရုံးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းက ဘိလပ်သွားခါနီးတွင် “တစ်နှစ် အတွင်း လွတ်လပ်ရေးရအောင် ကြိုးစားမယ်၊ မရရင် ချမယ်” ဟူသော မိန့်ခွန်းက ကျွန်တော်တို့ကို တပ်လှန့်နှိုးဆော် လိုက် ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဘိလပ်သို့အသွား အိန္ဒိယသို့ ဗိုလ်ချုပ်ဝင်ကာ ပန်ဒစ်နေ ရူးနှင့် ဆွေးနွေးသည်။ သတင်းစာဆရာများက “မြန်မာ့လွတ် လပ်ရေး ကြိုးပမ်းမှုတွင် အနုနည်းသုံးမလား၊ အကြမ်းနည်း သုံးမလား”ဟု မေးသည်တွင် ဗိုလ်ချုပ်က အခြေအနေအရ ပေါ့၊ ကျွန်တော်တို့ကတော့ လက်မနှေးပါဘူး” ဟု ဖြေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လန်ဒန်မှ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ပြန်လာသည့်အခါ တိုင်းပြုပြည်ပြု လွှတ်တော် ရွေးကောက်ပြီး လွတ်လပ်သော မြန်မာပြည်၏ အခြေခံဥပဒေ ရေးဆွဲရန် သဘောတူခဲ့သည်။ ၁၉၄၇ ခု၊ ဖေဖော်ဝါရီလတွင် တိုင်းရင်းသားညီညွတ်ရေး ဥမကွဲသိုက်မပျက် ပြည်ထောင်စုတွင် ပါဝင်ရန် ပင်လုံ ညီလာခံ ကျင်းပသည်။ ထို့နောက် ဧပြီလတွင် ရွေးကောက်ပွဲ ကျင်းပသည်။ ဖဆပလ အပြတ်အသတ်နိုင်သည်။ သို့သော် ဇူလိုင် ၁၉ တွင်မူ ဗိုလ်ချုပ်နှင့် အာဇာနည်များ လုပ်ကြံခံရပြီး ရေတိမ်နစ်ခဲ့ကြရလေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562720616597,"sku":"","price":6650.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_25087a3a-5e87-4c7c-98a9-0b754139fe19.jpg?v=1770808365"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-ဖြစ်လေရာဘ၀ကွယ်","title":"ဗန်းမော်တင်အောင် - ဖြစ်လေရာဘဝကွယ်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eလှဥမ္မာနှင့် နွားကျောင်းသား\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e(၁)\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          လှနတ်မယ်က ဘာ့ကစားထားရော့သလား။ သို့တည်းမဟုတ်၊ ပြုစား၍များ ထားလိုက်လေပြီလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထွန်းလင်းသည် ၎င်း၏ ရောဂါကို ဝေခွဲခြင်းမပြုနိုင်အောင် ဖြစ်နေ သည်။ အဘယ် လူမမာသည် မိမိ၏ ကိုယ်၌ဖြစ်သော ရောဂါကို အမှန် အကန်အတိုင်း သိရှိနိုင်သနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လှယမင်းသည် ထိုမျှနှင့်ပင် အားရတင်းတိမ်ခြင်း၊ ကျေနပ်ခြင်း မရှိသေးမူ၍ ရိုးအ လှသော ထွန်းလင်းအား ဖမ်းစားထားလိုက်လေပြီ လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထွန်းလင်းသည် အိပ်စက်၍မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ ၎င်း၏ အိပ်ရာထက်တွင် တလူးလူး တလွန့်လွန့်ဖြစ်နေသည်။ ဟိုဘက်စောင်း လိုက်၊ သည်ဘက်စောင်းလိုက် လုပ်နေသည်။ အိပ်ပျော်သွားစေရန် အတွက် အဘယ်မျှ ကြိုးပမ်းအားထုတ်စေကာမူလည်း အိပ်စက်၍ကား မရချေ။ မျက်လုံးများသည် ကြောင်၍သာနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထွန်းလင်းသည် ၁၂ နာရီခန့်က မီးငြိမ်းကာ အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။ အိပ်ချင်လှ၍တော့ကား မဟုတ်ချေ။ မအိပ်လျှင်မဖြစ်၍ အိပ်ရာဝင်ခဲ့ရ ခြင်းသာလျှင် ဖြစ်လေသည်။ အိပ်ရာထက်တွင် အဘယ်မျှ ကြာမြင့်နေ ပြီဆိုသည်ကိုလည်း သူသည် မသိတော့ချေ။ တော်တော်ကြာပြီဆိုသည်မျှလောက်ကိုသာ သိလေသည်။ အိပ်ချိန်တန်လျက်နှင့် အဘယ်သို့မျှ အိပ် စက်ခြင်းမပြုနိုင်သောအခါ အိပ်ရာထက်တွင် လဲလျောင်းခြင်း ပြုနေရသောအမှုသည် လေးလံလှသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာ သည်။ အနေရကျပ်၊ အထိုင်ရကျပ်ရုံသာမက အသက်ရှူများပင် ကျပ် လာတော့သည်။ ဦးခေါင်းထဲက ယားသလိုလို၊ ကျောပြင်ပဲ ယားသလိုလို နှင့် မနေတတ်၊ မထိုင်တတ်ဖြစ်လာသည်။ သက်ပြင်းကိုလည်း မကြာ ခဏချမိလေသည်။ အင်မတန်စိတ်ရှည်သူတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်လင့် ကစား စိတ်များလည်း တိုတောင်းစပြုလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မီးငြိမ်း၍ အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်မှာ ကြာပေပြီ။ မှောင်နှင့်မည်းမည်းထဲ တွင် ဝဋ်ကြွေးခံနေရသည်မှာလည်း ကြာပေပြီ။ အင်မတန်သိမ်မွေ့၍ စိတ်ရှည်လှသော ထွန်းလင်းသည် ကမ္ဘာမြေကြီးနှင့် ရန်ဖြစ်ချင်သလို ဖြစ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ခြုံထားသော သက္ကလတ်စောင်ကြီးကို ၎င်း၏ ကိုယ်မှ ရုတ်တရက် ခွာချပစ်လိုက်ပြီးနောက် ခြင်ထောင်ကို မ,\u003cspan\u003eကာ ခုတင်ထက်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်လေသည်။ ထိုသို့ စိတ်တိုတိုနှင့် ပြုလုပ်ချင် ရာကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးနောက် ရှေ့ဆက်၍ ဘာလုပ်ရမည့် အစီအစဉ်မရှိသေး ရကား ထွန်းလင်းသည် မှောင်နှင့်မည်းမည်းထဲတွင် အတန်ကြာမျှ ငိုင်၍ ရပ်နေမိသည်။ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျ၍နေသော ကမ္ဘာမြေကြီး ကို သူသည် ထောင်ထားခြားနား၍ကား ပြီးလေပြီ။ ရှေ့ဆက်၍ ဘာ လုပ်ဦးမည်နည်း။ သူသည် ဘာကိုမျှ စဉ်းစား၍မရသဖြင့် ခုတင်ခေါင်း ရင်း ဘေးဘက်တွင်ရှိသော စာကြည့်စားပွဲဆီသို့ ရောက်သွားပြီးလျှင်စားပွဲတင်မီးတိုင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မှောင်မည်းနေသော အခန်းကလေးအတွင်း၌ ရုတ်တရက် မီးလင်း ၍ သွားလေသည်။ အခန်းတွင်း၌ ပစ္စည်းများများစားစားတော့ မရှိလှ ချေ။ မရှိလျှင်မဖြစ်သော ခုတင်၊ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်တစ်လုံးအပြင် သောက်ရေတကောင်း တစ်လုံး၊ အဝတ်အစားများထည့်သော ယူနီ ဖောင်း သေတ္တာကြီးတစ်လုံးနှင့် စာအုပ်စင်တို့သာ ရှိကြသည်။ ခုတင် ခေါင်းရင်းဘေးရှိ စာကြည့်စားပွဲထက်တွင် တရိုတသေတင်ထားသော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံလည်း ရှိလေသည်။ ဓာတ်ပုံရှင်မှာ အသက်ငါးဆယ်ခန့် ရှိလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသော အမယ်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထွန်းလင်းသည် ရင်တွင်း၌ ပူစပ်ပူလောင် ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ရေ တကောင်းမှ သောက်ရေတစ်ခွက်ကို ခပ်ပြည့်ပြည့်ငဲ့ ကာ တဂွတ်ဂွတ် နှင့် မြည်အောင် အားရပါးရသောက်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် စာကြည့် စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ စာကြည့်စားပွဲတွင် အတန်ကြာမျှ မတုန် မလှုပ် ထိုင်နေပြီးမှ ဦးခေါင်းကို တစ်ချက်မျှကုတ်ဖွကာ စားပွဲအံဆွဲကို ရုတ်တရက် ဆွဲဖွင့်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် စားပွဲအံဆွဲအတွင်းမှ သူ၏ ရွှေရောင်လက်ပတ်နာရီကို ထုတ်ယူ၍ ကြည့်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အချိန်မှာ ညသန်းခေါင်ကျော်၊ နာရီပြန်နှစ်ချက်တီးခန့် ဖြစ်လေ သည်။ တိတိကျကျဆိုလျှင် နှစ်နာရီထိုးရန် ငါးမိနစ်မျှပင် မလိုတော့ ချေ။ ထို့ကြောင့် နံနက်လင်းရန် နာရီများစွာလည်း မကျန်ရှိတော့ချေ။ နာရီကို အတန်ကြာမျှ စူးစိုက်၍ကြည့်ရင်း တစ်လောကလုံး နှစ်နှစ် ခြိုက်ခြိုက်ကြီး အိပ်မောကျနေချိန်တွင် သူများနည်းတူ အိပ်စက်ခြင်း မပြုနိုင်သော မိမိ၏အဖြစ်ကို ထွန်းလင်းသည် များစွာ အံ့ဩ၍နေမိ သည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်နီးပါးခန့်မျှ လူ့လောကတွင် နေ ထိုင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးချေ။ ဤတစ်ကြိမ်သည် ပထမအကြိမ်ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ဖက်ခြေရင်းမှ တခေါခေါနှင့် ဟောက်နေသော အသံကို ကြား လိုက်ရပြန်သောအခါ ယခုအချိန်အထိ အိပ်စက်ခြင်းမပြုနိုင်သော ၎င်း၏ ကိုယ်ကိုလည်း ထွန်းလင်းသည် မကျေမချမ်းဖြစ်လာမိသည်။ သူများ နည်းတူ မိမိကကော အဘယ်ကြောင့် အိပ်စက်ခြင်းမပြုနိုင်ရသနည်း။ ထွန်းလင်းသည် ၎င်း၏ ကိုယ်ကို တရားခံအဖြစ်ဖြင့် စွဲချက်တင်ကာ ၎င်းကိုယ်တိုင် တရားသူကြီးပြု၍ စစ်ဆေးလျက်ရှိသည်။ သို့ရာတွင် တရားမင်းနှင့် တရားခံတို့ တစ်ဦးတည်းသာဖြစ်နေသော အမှု၌ ထွန်း လင်းသည် အဘယ်ကဲ့သို့ ထင်ရှားအောင် စစ်ဆေးနိုင်ပါ့မည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူသည် ကုလားထိုင်ထက်တွင် လေးလေးလံလံ ထိုင်ချလိုက် သည်။ နာရီကို ပြန်ထည့်ထားလိုက်ပြီးနောက် စားပွဲအံဆွဲကို ပြန်၍ ပိတ်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက် ကော်ရစ်ဒါအတွင်း ခပ်အုပ်အုပ်နင်းကာ ခပ်မှန်မှန် လျှောက်လာသော ခြေသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ညဦးပိုင်း က အဘယ်သို့မျှ ဖတ်ရှု၍မရသဖြင့် စားပွဲပေါ်၌ ကျွမ်းထိုးမှောက်ခုံ ဖြစ်နေသော တက္ကဗေဒစာအုပ်ကို ကတိုက်ကရိုက် လှမ်းယူကာ စာကြည့် နေသယောင် ပြုနေလိုက်ရပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e* * *\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e( ၂ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          ကျောင်းဆောင်၏ ကော်ရစ်ဒါအတိုင်း ခပ်အုပ်အုပ်၊ ခပ်မှန်မှန် လျှောက်လာသော ခြေသံသည် မီးလင်းနေသော ထွန်းလင်း၏ အခန်း ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်၍သွားလေသည်။ ထွန်း လင်းသည် မသိယောင်၊ မကြားယောင်ပြုကာ စာကြည့်ဟန်ဆောင်နေ လိုက်သည်။ အခန်းရှေ့တွင် ရပ်နေသူသည် တစ်အောင့်မျှ ငြိမ်သက်စွာစောင့်ဆိုင်းနေပြီးနောက် အပြင်ဘက်မှ တံခါးကို မတိုးမကျယ်ခေါက် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထွန်းလင်းသည် တက္ကဗေဒစာအုပ်ကို လက်မှမချဘဲ စာကြည့် စားပွဲမှ ထလာခဲ့ပြီးလျှင် အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ သူ တွေး ဆသည့်အတိုင်းပင် အပြင်မှ တံခါးခေါက်သူသည် နည်းပြဆရာ အဆောင်မှူးဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိရလေသည်။ အအေးဒဏ်ကို ကာ ကွယ်ရန်အတွက် အဆောင်မှူးသည် သက္ကလတ် လောင်းကုတ်အင်္ကျီ ကြီးကို ဝတ်ဆင်လျက် လည်ပင်းတွင်လည်း သိုးမွေးနှင့် ရက်လုပ်ထား သော မာဖလာကို ရစ်သိုင်းထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟေ... မင်း ခုထက်ထိ မအိပ်သေးဘူးလားကွ၊ မောင်ထွန်းလင်း” နည်းပြဆရာက များစွာ အံ့အားသင့်သောအမူအရာဖြင့် မေးမြန်းလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော် ခုပဲ အိပ်တော့မလို့ပါဆရာ၊ ကြည့်ဖို့ စာကလေးမကုန် တတ်သေးတာနဲ့မို့ပါ” ကျောင်းသားတပည့်တို့၏ထုံးစံအတိုင်း ထွန်း လင်းသည် ဆရာဖြစ်သူအား လွယ်လင့်တကူပင် လိမ်လည်၍ ပြောဆို ခြင်းပြုလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ဒါလောက်ညဉ့်နက်အောင်သာ စာကြည့်နေရင် မင်းကျန်းမာရေး ကို ထိခိုက်လိမ့်မယ် မောင်ထွန်းလင်း၊ ဘယ်အရာမဆို ချင့်ချင့်ချိန်ချိန် လုပ်မှပေါ့ကွာ” အဆောင်မှူးသည် ၎င်း၏ ဝတ္တရားအတိုင်း တပည့် ကျောင်းသားအား သတိပေးခြင်းပြုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်ကဲ့ဆရာ၊ ကျွန်တော်လည်း ခုပဲအိပ်တော့မလို့ပါ”ထွန်းလင်း သည် ဆရာသမားအား လေးလေးစားစား ပြန်လည်ပြောဆိုခြင်း ပြု လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းကတော့ အောင်ရုံတင်မကဘူး ဒစ်စတင်းရှင်းတောင် ရနိုင်တဲ့သူပါကွာ၊ ကဲ... ကဲ အချိန်လည်းမရှိတော့ဘူးပေါ့၊ အိပ်တော့နော်၊ ဟုတ်လား” ဟု ၎င်းသတိပေး ပြောဆိုစရာရှိသော စကားများကို ပြော ဆိုပြီးနောက် အဆောင်မှူးသည် ကော်ရစ်ဒါအတိုင်း ဆက်လက်၍လျှောက်သွားသဖြင့် ထွန်းလင်းသည် အခန်းတံခါးကိုပိတ်ကာ စာကြည့် စားပွဲသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           စာကြည့်စားပွဲတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီးနောက် အကြောင်းရင်းကို ဘာ မျှ မသိရှာသဖြင့် “မင်းကတော့ အောင်ရုံတင်မကဘူး၊ ဒစ်စတင်းရှင်းတောင် ရနိုင်တဲ့လူပါကွာ” ဟူ၍ ရိုးရိုးသားသားနှင့် ယုံယုံကြည်ကြည် ပြောဆိုအားပေးသွားသော ၎င်း၏ အတန်းဆရာလည်းဖြစ်၊ ၎င်းနေထိုင် လျက်ရှိသော သထုံကျောင်းဆောင်၏ အဆောင်မှူးလည်းဖြစ်သော ဆရာ ဦးကြည်၏စကားကို ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း ထွန်းလင်းသည် ခုတ်ရာနှင့်ရှရာ တလွဲစီဖြစ်နေသော မိမိ၏ ဖြစ်အင်ကို ရယ်မောပစ်လိုက် ချင်သလို ဖြစ်လာသည်။ သို့ရာတွင် သူသည် ရယ်မောခြင်းကား မပြု နိုင်ချေ။ ဆရာဦးကြည်၏ ပြန်လှည့်လာသော ခြေသံကို ကြားလိုက်ရ သဖြင့် မီးခလုတ်ကို ကတိုက်ကရိုက် ပိတ်လိုက်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562722091157,"sku":"","price":4050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c3f6f237-fb77-4bbe-a7df-e7ae7a28d020.jpg?v=1730207039"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-ပြင်ဥက္ကာနွေဦး","title":"ဗန်းမော်တင်အောင် - ပြင်ဥက္ကာနွေဦး","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e(၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူသည်ဓာတ်မီးခြစ်မှ အဝတ်အချည်းစည်းနှင့် ဂျပန်မကလေး၏ ရုပ်ပုံကို အမှတ်တမဲ့ ကြည့်ရှုခြင်းပြုပြီးနောက် စောစောက နေရာတွင် ပြန်ချထားလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် မီးညှိထားသော စီးကရက်ကို စိတ်မပါ့တပါနှင့် ဆက်၍ဖွာနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အလှအပနှင့် အကောင်းအမွန်ကို တပ်မက်နှစ်ခြိုက်တတ်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ဦးဘတင့်သည် ငါးသုံးလုံး စီးကရက်ကို တစ်ဝက်မျှ ကုန်အောင်မဖွာတော့ဘဲ မီးရထားကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွှင့်ပစ် လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် စီးကရက်တိုကို ဖိနပ်ဦးနှင့် နင်းခြေလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မီးရထားကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဦးဘတင့် တစ်ညလုံးလိုလို လွှင့်ပစ် နင်းခြေထားသော ငါးသုံးလုံးစီးကရက်အတိုအစများနှင့် ရှုပ်ပွ ပေကျံ လျက်ရှိလေသည်။ သို့ရာတွင် အထက်တန်းတွဲ၏ သီးသန့်အခန်း တစ်ခန်းလုံးတွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ပါလာသောကြောင့် တော် ပေသေးသည်။ အားနာရမည့်သူမရှိချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှင်းရိုက်ထားသဖြင့် မှုန်ဝါးဝါးဖြစ်နေသော မှန်ပြတင်းတံခါးမှ အပြင်ဘက်သို့ ဦးဘတင့်သည် လှမ်း၍ကြည့်လိုက်ပြန်လေသည်။ သူသည် ထင်းရှူးတောကြီးများကိုပင် မမြင်ရချေ။ နှင်းဝေနေသော ကမ္ဘာကိုသာ မြင်နေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မှန်ပြတင်းပေါက်မှ သူမြင်နေရသည့်အတိုင်းပင် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးသည် နှင်းဝေနေသလော။ ဦးဘတင့်သည် မျက်မှောင်ကုတ် ကာ ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားလျက်ရှိလေသည်။ သူသည် အတန် ကြာမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပိတ်၍ထားသော မှန်ပြတင်းတံခါးကို ဖြုန်း ခနဲ ထ၍ ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"  အား... \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဦးဘတင့်သည် အလန့်တကြားပင် အာမေချိတ်လိုက်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကမ္ဘာလေသည် မြူနှင်းများကို လုံးထွေးသယ်ဆောင်ကာ ဦးဘတင့်ဖွင့်လိုက်သော ရထားပြတင်းပေါက်မှ အတွင်းသို့ တရကြမ်း တိုးဝှေ့ဝင်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြင့်မားလှသော ထင်းရှူးပင်ကြီးများသည် ပြင်ဥက္ကာလော်ကယ် ရထားနှင့်ပြိုင်၍ ပြေးလွှားနေကြလေသည်။ သို့ရာတွင် အဆန်သို့ ပြေးလိုက်နေခြင်းတော့ကား မဟုတ်ချေ။ စုန်၍ပြေးနေခြင်းမျှသာ ဖြစ်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကမ္ဘာအပြင်မှ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်နေသော အအေးဓာတ်ကိုပင် မေ့လျော့ကာ ဦးဘတင့်သည် ကလေးသူငယ်တစ်ယောက်လို စုန်၍ ပြေးလွှားနေကြသော ထင်းရှူးပင်များကို ငေးမောကြည့်ရှုနေလေ သည်။ သူသည် အဆန်ခရီးကို သွားရောက်ခြင်းပြုနေရသော ခရီးသည် တစ်ဦးပင် ဖြစ်နေငြားသော်လည်း စုန်၍ပြေးနေကြသော ထင်းရှူးပင် များနှင့်အတူ လိုက်ချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်နေသလား မသိနိုင်ချေ။ လေးဆယ်ကျော်လွန်၍ ငါးဆယ်အနီးသို့ပင် ကပ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း လူငယ်စိတ် မကုန်တတ်သေးသော ဦးဘတင့်ကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်၏ အတွင်းစိတ်ကို ဝင်ကြည့်ဖို့ အလုပ်သည် လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြင်ဥက္ကာ အဆန်လော်ကယ်သည် နှင်းများထူထပ်စွာ ကျဆင်း နေသော ထင်းရှူးပင်တောများအကြားတွင် တအိအိ တိုးဝှေ့ခုတ်မောင်း လျက်ရှိလေသည်။ တစ်ချက်တစ်ချက်တွင် မီးကုန်ရေကုန်တင်ကာ ခုတ်မောင်းခြင်းပြုရသော မီးရထားခေါင်းတွဲ၏ စက်သံကြောင့် ထင်းရှူးတောကြီးတစ်တောလုံးသည် ပဲ့တင်သံ ဟည်း၍သွားလေ သည်။ ထိုသစ်တောကြီးကို ဘုံဗိမာန်ပြုကာ ခိုအောင်းနေထိုင်ခြင်း ပြုနေရသော ငှက်များနှင့် ရှဉ့်ကလေးများသည် ကမ္ဘာပျက်သကဲ့သို့ဆူဆူညံညံအသံပြုကာ ကြောက်လန့်တကြား ခုန်ပေါက်ပျံသန်းကြ လေသည်။ မိုးမူကား မလင်းတစ်ဝက် လင်းတစ်ဝက်နှင့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e( ၂ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြင်ဥက္ကာလော်ကယ်သည် ထူထပ်သော ထင်းရှူးတောကြီးများ အကြားတွင် ရုန်းကာကန်ကာနှင့် တိုးဝှေ့ဆန်တက်လျက်ရှိလေသည်။ သို့ရာတွင် ထင်းရှူးပင်များမူကား ခုန်၍သာ ပြေးနေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဦးဘတင့်သည် ကမ္ဘာအပြင်မှ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လျက်ရှိသော အအေးဓာတ်ကိုပင် မေ့လျော့နေဟန်ရှိလေသည်။ သူသည် စုန်၍ပြေး နေသော ထင်းရှူးပင်များကို ငေးမောကြည့်ရှုနေလေသည်။ အဆန် ခရီးကို သွားနေရသော်ငြားလည်း အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော ထို လူကြီးတစ်ယောက်သည် ထင်းရှူးပင်များနှင့်အတူ စုန်၍လိုက်ချင်သောစိတ်များ ပေါ်ပေါက်နေသလား မသိရရာ လေးဆယ်ကျော်လွန်၍ ငါးဆယ်အနီးသို့ပင် ကပ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း လူငယ်စိတ် မကုန်စင် တတ်သေးသော ဦးဘတင့်ကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်၏ အတွင်းစိတ်ကို အဘယ်သူ ဝင်ကြည့်နိုင်သနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငှက်ကလေးများသည် ထင်းရှူးပင်များ အကြားတွင် ပျံသန်း နေကြသည်။ တစ်ကောင်ကို တစ်ကောင်က အသံပြုလျက်ရှိကြသည်။ ရှဉ့်ကလေးများသည် ထင်းရှူးကိုင်းတစ်ကိုင်းမှ အခြားတစ်ကိုင်းသို့ ခုန်ကူးပြေးလွှားနေကြသည်။ တစ်ကောင်ကို တစ်ကောင်က အသံပြု လျက်ရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဦးဘတင့်သည် ငှက်ကလေးများနှင့် ရှဉ့်ကလေးများ၏လှုပ်ရှား နေကြပုံတို့ကိုလည်း ကြည့်ရှုနေပုံထင်ရသည်။ သို့ရာတွင် ထိုသတ္တဝါကလေးများသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ကာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေရသည့်အကြောင်းရင်းကိုကား သူသည် စဉ်းစားမိချင်မှ စဉ်းစား မိပေမည်။ သူသည် ငှက်ကလေးများနှင့် ရှဉ့်ကလေးများ၏ အသံဗလံ တို့ကို သာယာသည်ဟု ထင်ချင်က ထင်နေလိမ့်မည်။ ခုန်ပေါက် ပျံသန်းနေကြသော ထိုသတ္တဝါကလေးများ၏ လှုပ်ရှားမှုတို့ကို လှပ သည်ဟု ထင်ချင်က ထင်နေပေလိမ့်မည်။ လူတစ်ဦး တစ်ယောက်၏ အတွင်းစိတ်ဓာတ်နှင့် ခံစားမှုကို ဘယ်သူသိနိုင်သနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဦးဘတင့်သည် အဆန်ခရီးသည် တစ်ယောက်ဖြစ်လေသည်။ သို့ရာတွင် သူသည် အစုန်ခရီးကိုသာ သက်သက်သာသာ လိုက်ပါချင် သကဲ့သို့ စုန်၍ပြေးနေသော ထင်းရှူးပင်များနှင့် သစ်တောများ၏ အကြား၌ ကြောက်လန့်တကြား ပျံသန်းခုန်ပေါက်နေကြသော သတ္တဝါ ကလေးများကို လှပသော အမြင်ဘက်မှ ငေးမောကြည့်ရှုနေရှာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တကယ်ဆိုတော့ လူ့ဘဝဆိုသည်မှာ တည်ငြိမ်ခြင်းမရှိသော ရေပြင်တွင် မိမိလိုရာခရီးကို သွားနေရသော လှေသမားနှင့် တူလေ သည်။ တည်ငြိမ်ခြင်းမရှိသော ရေပြင်သည် စုန်သောအခါ စုန်၍၊ ဆန်သောအခါ ဆန်တတ်လေသည်။ လှေသမားသည် ရေစုန်လိုက်သောအခါ လိုက်ရတတ်လေသည်။ ရေဆန်လိုက်သောအခါ လိုက်ရ တတ်လေသည်။ တစ်သက်လုံး ရေဆန်လိုက်နေရသည်ဟူ၍ မရှိတတ် ချေ။ ထို့အတူ ရေစုန်ချည့်လိုက်နေရသည်ဟူ၍လည်း မရှိတတ်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ရာတွင် ဦးဘတင့်သည် ရေစုန်ကိုသာချည့် လိုက်ချင်သော လှေသမားနှင့်တူလေသည်။ ပင်ပန်းရသော ရေဆန်ခရီးကို သူသည် အတတ်နိုင်ဆုံး ရှောင်ကွင်းလေ့ရှိသည်။ ထွက်ပြေးလေ့ရှိသည်။ သူ၏ ကိုယ်ကို အလွန်တရာ သက်သာချောင်ချိအောင်လည်း နေတတ်ထိုင် တတ်သူ တစ်ယောက်ပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562724188309,"sku":"","price":900.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_55088c37-20f5-4eb3-8fb8-ebd8f7bc466c.jpg?v=1730207053"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-ပျောက်ဆုံးနေသောလူတစ်ယောက်","title":"ဗန်းမော်တင်အောင် - ပျောက်ဆုံးနေသောလူတစ်ယောက်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eပျောက်ဆုံးနေသော လူတစ်ယောက်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအဆုံးနှင့်အစ၏ ကြားကာလ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e( ၁ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e           ရှာရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မရှာ၍ကား မဖြစ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခင်မေက သူ့ကိုရှာရမည်။ မတွေ့မချင်း ရှာရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခင်မေက သူ့ကိုလိုက်၍ ရှာနေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မောင်... မောင်... မောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မွတ်သိပ်ခြင်းပြင်းပြစွာနှင့် သူ့ကို ခင်မေက မြည်တမ်းတနေပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဘယ်မှာလဲ မောင်ရယ်...” ခင်မေက သူ့ကို တသသ မေးနေရှာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ရာတွင် သူ့ထံမှ အဖြေကိုကား မရ၊ ဘယ်မှာလဲ မောင်ရယ်..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက မကြားနိုင်တော့၍များလားမသိ၊ ဒါမှမဟုတ်ဘဲနှင့် မကြား ချင်တော့၍ မကြားယောင်ပြုနေသလားမသိ၊ အမှန်ကို ခင်မေက ဘယ်လို လုပ်၍များ သိနိုင်ပါ့မတုံအရူးမကလေးလို ခင်မေက သူရှိနိုးနိုးရာမှာ တကောက်ကောက် လိုက်ရှာနေသည်။ မောရမှန်းမသိ၊ ပန်းရမှန်းမသိ၊ အို.. ရှက်ရကြောက်ရ မှန်းလည်း ခင်မေက မသိတော့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နေပူပူ မိုးရွာရွာ။ အို... နှင်းတွေကဝေလို့ ခိုက်ခိုက်တုန် ချမ်းချမ်း စီးစီးကြီးထဲမှာပဲ ဖြစ်နေဖြစ်နေ ခင်မေက သူမရဲ့ “မောင်”ကို ရှာနေပါ သည်။ မြည်တမ်းနေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သည်လောက်ပင် ခင်မေက လိုက်ရှာနေပါလျက် သူ၏ အရိပ် အယောင်ကိုမျှပင် မမြင်၊ အစအနကိုလည်း သတင်းမကြားရ။ သူက မြေကြီးရဲ့ တစ်ဖက်စွန်းမှာလား။ သူသည် ပျောက်ဆုံးသွားပြီလား၊ သို့မဟုတ် ခင်မေ ရှာ၍မတွေ့သောနေရာမှ ခင်မေရဲ့ မြည်တမ်းတသံကို ပင် မကြားနိုင်တော့၍များလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရှာရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မရှာ၍ကား မဖြစ်၊ ခင်မေက သူ့ကို ရှာရမည်၊ မတွေ့မချင်း ရှာ ရမည်။ အို မသေမချင်းလည်း ခင်မေက ရှာဦးမည်၊ အကယ်၍ သေသွား လို့ ဟိုဘက်တစ်ဘဝမှာ ရှာနိုင်ဦးမည်ဖြစ်က ခင်မေက ရှာနေလိမ့်ဦးမည် သာ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တောတောင်နှင့် မြစ်ချောင်းသမုဒ္ဒရာတို့က ကာဆီးလို့ပဲ နေပါစေ။ စိုးရွံ့စရာ ဘေးအန္တရာယ်တို့ကပဲ ဟန့်တားခြောက်လှန့်၍လည်း နေပါ စေ၊ ခင်မေဖို့ အရေးမဟုတ်၊ အို... နောက်ဆုံးသော နေ့၊ ရက်၊ နှစ်၊ လ နှင့် သည်ကပ်ကမ္ဘာကြီးပါ ကြွေလွင့်ကုန်ဆုံး၍ပင် သွားပါစေဦးတော့...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခင်မေက သူမရဲ့ “မောင်” ကို လိုက်၍လိုက်၍သာ ရှာနေပါလိမ့် မည်၊ လိုက်၍သာ ရှာနေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်မှာလဲ မောင်ရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိုးသက်တဖွဲဖွဲအောက်မှာ သားရေသေတ္တာကို လက်တစ်ဖက်မှ ဆွဲကာ လွယ်အိတ်တစ်လုံးကိုလည်း ပခုံးတစ်ဖက်တွင် လွယ်ရင်း ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လာခဲ့သော ခင်မေက ရန်ကုန်ဘူတာကြီး၏ ခုံးတံတားပေါ်သို့ တက်လာခဲ့လေသည်။ သည်လို ဝေလီဝေလင်း မိုးသက်တဖွဲဖွဲအောက်မှာ သည်လို ဝန်စည်စလယ်များဖြင့် ခင်မေက အရေးတကြီး ဘယ်ကိုများ သွားမှာမို့တုံး၊ ပြီးတော့ ငယ်ရွယ်သော ခင်မေသည် တစ်ယောက်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခုံးတံတားထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ ခင်မေက သားရေသေတ္တာ ကို ခေတ္တချ၍ အပန်းဖြေရင်း ခါးမှ လုံချည်ကို ခိုင်မြဲအောင်ပြင်၍ ဝတ် နေရသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဝေလီဝေလင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း ရန်ကုန်ဘူတာကြီးက အသက် ဝင်လှုပ်ရှားနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခေါင်းတွဲများ လှုပ်ရှားသံ၊ တွဲချိတ်သံ၊ ဥသြသံနှင့် လူသံသူသံ များမှာ နားရှုပ်စရာပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခင်မေက ကြာကြာနား၍မနေနိုင်၊ တော်တော်ကြာ ရထားမမီလိုက် ၍ ခက်နေချေဦးမည်။ ထို့ကြောင့် ချထားသော သားရေသေတ္တာကို ပြန်၍ဆွဲယူကာ ခပ်သွက်သွက်ပဲ လျှောက်လာခဲ့ရပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အမာ ကူလီဟဲ...” ကူလီကုလားသုံးယောက်က ငယ်ရွယ်လှပ သော ခင်မေ၏လက်မှ သားရေသေတ္တာကို လှမ်း၍တောင်းကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခင်မေက ကူလီ၏အကူအညီကို မခံလို၊ မကုန်တန် မကုန်ရ အောင် သူမသည် သူမ၏ လုပ်အားကို အားကိုးရပေမည်။ ထို့ကြောင့် ကူလီများကို အရေးမစိုက်ဘဲ လက်မှတ်ရုံဘက်သို့သာ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လာခဲ့ရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လက်မှတ်ပေါက်ဝတွင် လက်မှတ်ဝယ်သူတွေက ရှုပ်ယှက်ခတ် နေသေးသဖြင့် လူရှင်းသော ထောင့်တစ်ထောင့်မှာ ခင်မေက အသာပု၍ နေရသည်။ အတန်ကြာ၍ လူရှင်းသွားမှ မိမိအတွက် လက်မှတ်ကို ကမန်းကတန်း ဝယ်ယူပြီးနောက် မိမိစီးရမည့် ရထားထွက်ရာ ပလက် ဖောင်းသို့ လျှောက်လာခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငယ်ရွယ်နုပျိုလှသော ကလေးမအရွယ် ခင်မေက သည်လို ဝန်စည်စလယ်တွေနှင့် ပျာယီးပျာယာ တစ်ယောက်တည်း သွားလာနေပုံ ကို ဘေးမှလူများက အထူးအဆန်းလို ကြည့်နေကြပုံရသည်။ ခင်မေက တော့ ဘေးကသည်လို ကြည့်နေကြသော လူတွေကို သတိပင်မထားမိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိမိစီးရမည့် ရထားပလက်ဖောင်းသို့ ရောက်သောအခါ သေချာ သည်ထက် သေချာအောင် တွဲထဲမှ ခရီးသည် ယောက်ျားကြီးတစ်ဦးအား “ဒီရထားဟာ ပြည်ကိုသွားမယ့် ရထားလား ဘကြီးရဲ့”ဟု စွန့်စွန့်စားစား မေးလိုက်မိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်တယ် သူငယ်မရဲ့ ” ထိုလူကြီးက ဒါပဲပြောသည်။ သည် တော့မှ စိတ်နှလုံး တုံးတုံးချသွားသကဲ့သို့ စိတ်ထဲတွင် ပေါ့သွားကာ မိမိ တစ်ယောက်အတွက် သက်သာရှင်းလင်းစွာ စီးရမည့်နေရာကို လိုက် လျှောက်၍ ကြည့်ရပြန်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တွဲတိုင်းတွဲတိုင်းမှာ လူတွေ တင်းကျမ်းပြည့်ကျပ်၍သာ နေလေ သည်။ သို့နှင့် မိမိတစ်ယောက်စာအတွက် နေရာတစ်နေရာစာပင် ရရှိဖို့ ခပ်ခက်ခက်ဖြစ်နေသောကြောင့် ခင်မေက စိတ်အားငယ်သွားသည်။ စိတ် အားငယ်၍ကား ပြီးနိုင်သည့် ကိစ္စမဟုတ်။ ထို့ကြောင့် ခင်မေက လိုက်၍ ရှာရပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သည်လို ခင်မေက သားရေသေတ္တာကို လက်တစ်ဖက်မှ အနိုင်နိုင် တွဲကာ ပခုံးတစ်ဖက်မှာလည်း လွယ်အိတ်တစ်လုံးနှင့် နေရာလိုက်၍ရှာနေခိုက် အသက်နှစ်ဆယ်ခန့် ခပ်ဖြူဖြူ၊ မိန်းမပျိုတစ်ယောက်က တစ်ခု သော တွဲ၏ ပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းပြူ၍ထွက်ကာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေး၊ ခင်မေ” ဟု လှမ်း၍ ခင်မေ့ကို ခေါ်လိုက်လေသည်။ မိမိ နာမည်ခေါ်သံကို ကြားရသဖြင့် ခင်မေက ရုတ်တရက် လှည့်၍ကြည့်မိရာ မှ “ဟေး နွဲ့၊ မင်းတို့ ဘယ်သွားကြမလို့လဲ” ဟု အားတက်လာသလို ပြန်၍မေးမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သာယာဝတီကိုလေ၊ မင်းကော ဘယ်သွားမလို့လဲ၊ နေရာကောရပလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းတို့တွဲမှာ နေရာတစ်နေရာစာလောက် ရပါ့ဦးမလားကွယ်” “မင်းတစ်ယောက်အတွက်တော့ ရပါတယ်၊ လာလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ဆိုသော အသိသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နှင့် အခန့်သင့်တွေ့၍ နေရာပေးသောကြောင့် ခင်မေ့မှာ ခဲခဲယဉ်းယဉ်းနှင့် တစ်နေရာစာရကာ ရထားပေါ်သို့ ရောက်ရတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရထားတွဲပေါ်သို့ရောက်ခါမှ စိတ်ချသွားသကဲ့သို့ သက်ပြင်းကို ချကာ ခင်မေက အမောဖြေရရှာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းလည်း ဘယ်လိုက ဘာဖြစ်ပြီး ဘယ်ကလာလို့ ဘယ်ကို သွားရဦးမှာလဲကွယ်” နွဲ့ က အမောဖြေနေသော ခင်မေ့ကို နားမလည် သော်လည်း သနားကြင်နာစွာ မေးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာဖြစ်ခဲ့တာကိုတော့ မေးမနေပါနဲ့တော့ကွယ်၊ ကိုယ် ခု ပြည်ကို လိုက်မလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပြည်ကို မင်းတစ်ယောက်တည်းလား၊ ဟိုမှာ အသိဘယ်သူရှိလို့တုံး”\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562728546453,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c4411df7-2817-4331-afc2-063ede36d974.jpg?v=1730207074"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-ကြေးစား","title":"ဗန်းမော်တင်အောင် - ကြေးစား","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eစည်သာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cstrong\u003e[\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e] \u003c\/strong\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          တောင်ကိုလျှောက်လာခဲ့ပြီးနောက် မြောက်အရပ်တစ်ခွင်သို့ မျှော် ရှုလိုက်လျှင် နှင်းသောက်နေသော ဥတ္တရတောင်ကုန်းတောင်တန်းကြီး များကို ခပ်ရေးရေးတွေ့မြင်နိုင်၏။ ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အထက်ပေ ခုနှစ်ထောင်သာသာခန့်မြင့်၏။ ယင်းတောင်ကုန်းတောင်တန်းကြီးများ ကို ဖုံးလွှမ်းလျက်ရှိသော သစ်တောကြီးများအတွင်း ပြောင်၊ ဆင်များနှင့် ကျားသစ် စသော သားရဲနှင့် တောကောင်ကြီးငယ်များ ထူပြောကျက် စားတတ်၏။ အလွန်တရာ ကြမ်းတမ်းရိုင်းစိုင်းသော အရပ်ဒေသဖြစ်၍ လူသူရောက်ခဲပေါက်ခဲ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆောင်းရာသီများတွင် နှင်းဆောင်းလေ့ရှိသော ဥတ္တရတောင်ကုန်း တောင်တန်းများတစ်ဝိုက်တွင် ရွှေမင်းဝံသည် ချောင်းဖျားတိုက်၏ ။ တောင်ခြေတစ်ဝိုက်တွင် ထူပြောသော ကျောက်ခုတင်နှင့် ကျောက်ဆောင် ကြီးများအကြား ခုန်ပေါက်စီးဆင်းလေ့ရှိ၏။ ထို့နောက် စိမ့်ကြီးမြိုင်ကြီး ၍ နေရောင်ပင်ထိုးဖောက်ခြင်းငှာ မတတ်နိုင်သော သစ်တော၊ ဝါးတောကြီးများအကြား ဝါးလုံးထိုး ဖြတ်သန်း၏။ ယင်းသို့ သစ်တော၊ ဝါးတော ကြီးများအတွင်း တဝေါဝေါ အော်မြည်စီးဆင်းရင်း တစ်စထက်တစ်စ တောပါးလာပြီးနောက် ညီညာပြန့်ပြူးသောကွင်းအစပ်သို့ ဝင်ရောက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းသို့ တစ်စထက်တစ်စ ညီညာပြန့်ပြူးသော လယ်ကွင်းယာ တောနှင့် ကိုင်းရုံများ၊ ကျေးရွာများကို ကျော်လွှားဖြတ်သန်းရင်း ရွှေမင်းဝံ သည် မိမိ၏ရေအလျဉ်ကို တစ်စထက်တစ်စ ကိုယ်ရှိန်သတ်မှန်းမသိ သတ်ကာ မြန်မာနိုင်ငံကို မြောက်နှင့်တောင် တူးမြောင်းဖောက်၍ တသွင် သွင်စီးဆင်းလျက်ရှိသော မြစ်ကြီးဧရာနှင့် တွေ့ဆုံပေါင်းစည်း၍သွား ၏။ မြစ်ချောင်း မင်းဝံနှင့် ဧရာမြစ်မင်းတို့ တွေ့ဆုံပေါင်းစည်းရာ ကိုယ် တူခွဟုလည်း ဆိုရသော မြစ်လျှာစွန်းတွင် စည်သာမြို့ကို မြို့ရိုးများ ဖြင့်ကောင်းစွာစီရင်ထား၏။ လက်နက်ကိုင်တပ်များနှင့်လည်း ကောင်း စွာကာကွယ်ထား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e( ၂ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မဇ္ဈိမခေတ် မြန်မာနိုင်ငံသမိုင်း၏ နောက်ဆုံးမင်းဆက်ဖြစ်သော ကုန်းဘောင်မင်းဘုရင်များ ဘုန်းတန်ခိုးအာဏာ မသစ်ထွန်းမီက စည် သာသည် ဘုရင်အစိုးရအဆက်ဆက် မေ့လျော့ခြင်းခံခဲ့ရသော ကျေးရွာ ငယ်တစ်ရွာမျှသာဖြစ်၏ ။ လူနေအိမ်ခြေအစိတ်သုံးဆယ် ခန့်မျှပင်မရ တတ်။ အလွန်တရာလည်း ခေတ်နောက်ကျမွဲကျန်၏။ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းဆို၍ လက်ညှိုးထိုးပြလောက်စရာမရှိ။ ရေမုဆိုးနှင့် တောင်ယာ ပဲခင်း စသော ဝမ်းစာလုပ်ငန်းကလေးမျှလောက်သာရှိ၏။ ထို့ကြောင့် လွှတ်တော်၏ စစ်တမ်းများတွင် စာရင်းအတို့မခံခဲ့ရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ရာတွင် ကုန်းဘောင်မင်းဆက်ဘုရင်များ နိုင်ငံရေးတန်ခိုးအာဏာသစ်ထွန်းလာချိန်လောက်မှ အစပြုကာ စည်သာသည် နေပြည်တော် ၏ အရေးထားစာရင်းသွင်းခြင်းကို တစ်စထက်တစ်စ ခံယူရရှိလာ၏။ ကုန်းဘောင်ခေတ် မြန်မာနိုင်ငံတော်၏မြောက်အရပ်တစ်လွှားတွင် ငြိမ် ဝပ်ပိပြားရေးကိုစောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုရန် ရည်မှန်းချက်ဖြင့် ကံကြွေးချဖွဲ့ စည်းခြင်းခံရသော စီရင်စုတစ်ခုဖြစ်လာ၏။ လွှတ်တော်စစ်တမ်းများ တွင် စာရင်းဝင်လာရ၏။ စည်သာစီရင်စုကို ဘုရင့်တပ်မတော်မှ မြင်း ခေါင်းတစ်ဦးက စီရင်ကွပ်ကဲ၏။ လူဦးရေလည်း တစ်စထက်တစ်စ တိုးပွားများပြားလာသဖြင့် ယခင်ကကဲ့သို့ တောင်ယာပဲခင်းလုပ်ငန်း ကလေးများလောက်သာမဟုတ်တော့ဘဲ လယ်မြေလုပ်ငန်းများပါ တိုး ချဲ့ ဖွံ့ဖြိုးလာ၏။ လယ်လုပ်ငန်းဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ မင်းဝံ ချောင်းရိုးတစ်လျှောက်တွင် ရွာသိမ်ရွာငယ်များ အလျှိုလျှို ပေါ်ပေါက် လာ၏။ စည်သာ၏စီးပွားရေးသည်လည်း သဘာဝစီးပွားရေးဘဝမှ ကုန်ထုတ်စီးပွားရေးဘဝသို့ တဖြည်းဖြည်းပြောင်းလွှဲလာ၏။ ကုန်ထုတ် စီးပွားရေးဘဝနှင့်တကွ ကုန်သည်ပွဲစားစသော ကြားလူတန်းစားတစ် ရပ်လည်း မသိမသာ မွေးဖွားလာ၏။ သို့ရာတွင် သန်သန်မာမာတော့ မဟုတ်၊ လျှာမွေးသာသာလောက်သာဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကုန်းဘောင်ခေတ်လယ်ပိုင်းလောက်တွင်မူကား စည်သာသည် ကာကွယ်ရေးအတွက်မျှလောက်သာ မဟုတ်တော့ဘဲ စီးပွားရေးနှင့် ဘဏ္ဍာရေးများအရပါ တစ်စထက်တစ်စများစွာအရေးပါအရာရောက်သော စီရင်စုကြီးဖြစ်လာ၏။ မြေယာနှင့် သစ်တောထွက် ကုန်စည်များ ကို အကြောင်းပြုကာ ရွာကြီးရွာငယ် အမြောက်အများ မင်းဝံချောင်း ရိုးတစ်လျှောက်တွင် ပေါ်ထွန်း၏။ အချို့သော ရွာကြီးများသည် လူနေ အိမ်ခြေနှစ်ရာကျော်၏။ ရွာသိမ်ရွာငယ်များပင်လျှင် အိမ်ခြေငါးဆယ် ထက်မနည်းပေ။ ယင်းသို့ ရွာကြီး၊ ရွာငယ်နှင့် လူဦးရေခုန်ပျံ တိုးပွားလာသဖြင့် ဆန်စပါး၊ ကောက်ပဲသီးနှံနှင့် သစ်ဝါးစသော ကုန်စည်အထွက် များလာ၏။ နယ်မြေသုံးစားသည်ထက် များစွာပိုလျှံအောင်ထွက်၏။ ယင်းသို့ ဘုရင်အစိုးရ၏ ရွှေတိုက်နှင့် ကျီတော်များသို့ ဘဏ္ဍာတော် နှင့် ကုန်တော်များ တစ်စထက်တစ်စ တိုးတက်ဖြည့်တင်းပေးနိုင်သော စီရင်စုကြီးတစ်ခုဖြစ်လာသဖြင့် စည်သာကို မြို့ပြအဆင့်သို့ လွှတ်တော် က တိုးမြှင့်ပေးခဲ့၏။ စည်သာသည် မြို့ရိုးများ၊ ပြအိုးများနှင့် အခိုင်အခံ့ ဖြစ်လာ၏။ မြို့ပြဖြစ်လာသဖြင့် လွှတ်တော်က အရည်အချင်းရှိသော မြို့ဝန်မင်းအုပ်ချုပ်ရသော စီရင်စုဖြစ်လာသဖြင့် မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့များ၊ မြို့ဝန်မင်းရုံးများ၊ တရားရုံးများ၊ အကျဉ်းထောင်များပင် ရှိလာ၏။ စည်စည်ကားကားလည်းဖြစ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စည်သာမြို့ကို ကျောထောက်နောက်ခံပေးသော ချောင်းရိုးတစ် လျှောက်နှင့်တစ်ဝိုက်တွင် သစ်ဝါး၊ ကြိမ်လျှော်နှင့် ကညင်ဆီ စသော သစ်တောထွက်ပစ္စည်းများသာမက မြေယာထွက်ဖြစ်သော ဆန်စပါး၊ ဝါဂွမ်း၊ နှမ်း၊ ပဲအမျိုးမျိုး၊ ဆေးနှင့် ပြောင်း စသော ကောက်ပဲသီးနှံ အများအပြားထွက်၏။ မိမိသုံးထက် အမြောက်အမြား ပိုလျှံနေအောင် ပင်ထွက်၏။ ထို့ကြောင့် ထိုပိုလျှံသောကုန်စည်များကို စည်သာမြို့မှ စုဆောင်းကာ နေပြည်တော်သို့ ပို့ဆက်ရ၏။ ထို့ကြောင့် စည်သာမြို့ သည် တစ်နယ်လုံး၏ ဒိုင်ကြီးအလားဖြစ်လာ၏။ ကုန်ရုံ၊ ပွဲရုံများဖြင့် စည်ကားသည်ထက် စည်ကား၏။ ယင်းသို့ စည်သာက ပို့ဆက်သော ကုန်စည်များကို နေပြည်တော်ကမှတစ်ဆင့် မလုံမလောက်ဖြစ်နေသော အခြားအရပ်ဒေသများသို့လည်းကောင်း၊ ပြည်ပ ဈေးကွက်များသို့လည်း ကောင်း မြန်မာဘုရင့်အစိုးရက တင်ပို့ရောင်းချရန် စီမံခန့်ခွဲလေ့ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကုန်းဘောင်ခေတ်နောက်ပိုင်း အထူးသဖြင့် ဗြိတိန်-မြန်မာစစ်ပွဲ နှစ်ပွဲ အပြီးတွင်မူကား စည်သာသည် ရတနာပုံနေပြည်တော်အတွက်စီးပွားရေး၊ ဘဏ္ဍာရေးနှင့် ကာကွယ်ရေးများအရပါ အလွန်တရာ အ လေးထားရသော၊ အားကိုးအားထားပြုရသော နယ်ကြီးတစ်နယ်ဖြစ်လာ ၏။ ဆန်စပါး၊ ငါးခြောက်၊ ငါးခြမ်း၊ ဆားနှင့် ပင်လယ်အမတော်ခွန် များ များစွာရရှိခဲ့သော မြန်မာနိုင်ငံ တောင်ဘက်တစ်လွှားကို လက်လွှတ် လိုက်ရပြီဖြစ်၍ နိုင်ငံတော်၏ အရပ်ရပ် အသုံးစရိတ်များကို စည်သာ နယ်က ဒိုင်ခံ၍ ရှာဖွေပေးလာရ၏။ ထို့ကြောင့် မြန်မာဘုရင့်အစိုးရ အဖွဲ့ က များစွာ အလေးထား အားပြုလာရ၏။ စေ့စေ့စပ်စပ်နှင့် တင်း တင်းကျပ်ကျပ် ချုပ်ကိုင်ရသော စီရင်စုကြီးတစ်ခုလည်းဖြစ်လာ၏။ ပြည် နယ်တစ်နယ်အလားလည်း ဖြစ်လာ၏။ လွှတ်တော်လောက်သာ မဟုတ်တော့ဘဲ ဘုရင်မင်းမြတ်နှင့် မိဖုရားခေါင်ကြီးတို့ကပါ သဘော တူမျှသောအထက်တန်း နိုင်ငံတော် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဦးကိုသော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် ကောင်းစွာစိတ်ချ ယုံကြည်ရသော မင်းသားကြီး တစ်ပါးပါးကိုသော်လည်းကောင်း ဘုရင်ခံအဖြစ်ဖြင့် စည်သာနယ်ကြီး ကို စီရင်အုပ်ချုပ်ရန် တာဝန်ပေးခန့်အပ်ခြင်းပြုရသည့်အထိဖြစ်လာ၏။ အရေးပါလာ၏။ ထိုသို့ အရှင်နှစ်ပါးနှင့် လွှတ်တော်တို့ညီ၍ တာဝန် ပေးအပ်ခြင်းခံရသော အုပ်ချုပ်ရေးမှူး သို့မဟုတ် အကြီးအကဲကိုလည်း နေဝင်ဘုရင်တစ်ပါးနှင့် မခြားသော အခမ်းအနားအဆောင်အယောင် များသာမက အခွင့်အာဏာများကိုပါ ပေးအပ်လေ့ရှိတတ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့ကြောင့် ရတနာပုံနေပြည်တော်ခေတ်တွင် စည်သာအုပ်ချုပ်ရေး မှူးရာထူးနှင့် တာဝန်သည် အလွန်တရာ အရေးကြီးသော တာဝန်နှင့် ရာထူးဖြစ်လာ၏။ မင်းညီမင်းသားများနှင့် လွှတ်တော်ဝန်ကြီးများ၊ အတွင်းဝန်များ ငမ်းငမ်းတက်လိုချင်သော ရာထူးလည်းဖြစ်၏။ အဘယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင့်ဆိုသော် ထိုတာဝန်ရာထူးဖြင့် ဥစ္စာစီးပွားလည်း အဖြစ်မြန်သော ကြောင့်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562730053781,"sku":"","price":5850.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_3d802c53-8ed0-4d83-aa35-21befa39788f.jpg?v=1730207088"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-၀မ်းနည်း၀မ်းသာ","title":"ဗန်းမော်တင်အောင် - ဝမ်းနည်းဝမ်းသာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမိုးမလင်းနိုင်သော ညတစ်ည\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သတ္တလောကကြီးတစ်ခုလုံးသည် အိပ်မောကျလျက် ရှိပေ သည်။ လုံ့လဝီရိယ ရှိလှသည်ဆိုသော ကျီးငှက်နှင့် စာငှက်များသည် ပင် လူးလွန့်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိကြသေး။ ၎င်းတို့၏ အသိုက်အမြုံများတွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်စက်နေကြတုန်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ရာတွင် တစ်ယောက်တည်းသော ထိုသူသည်သာလျှင် အများ တကာကဲ့သို့ အိပ်စက်ခြင်းပြုနိုင်ဟန် မရှိသောကြောင့် အဆုံးသတ်နိုင် သေးပုံမပေါ်သော ၎င်း၏ တစ်ပုဒ်သော ကဗျာကို ၎င်းဘာသာ တစ် ယောက်တည်း မြည်တမ်းရွတ်ဆိုလျက် ရှိနေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အနီးအနား တစ်ဝိုက်တွင် သက်မဲ့ သဘာဝသာလျှင် ရှိလေသည်။ သို့ရာတွင် ထိုသူသည် သူ၏ကဗျာကို တစ်စုံ တစ်ယောက်တလေများ ကြားသွားလေမည်လား ဟူသော စိုးရိမ် ပူပန်ချက်ဖြင့် ဆီမန်း မန်းသလို တီးတိုးသာ ရွတ်ဆိုလျက်ရှိနေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တကယ်ဆိုတော့ ထိုသူသည် ကဗျာတစ်ပိုဒ်ကို ရွတ်ဆိုနေသော ကဗျာဆရာတစ်ယောက်နှင့်တော့ကား မတူ၊ လူ့ဘောင်ကြီး၏ အပြင် ဘက်သို့ မကျေမချမ်းနှင့် ပြေးထွက်သွားပြီးနောက် ပြန်လည် ကျိန်ဆဲနေ ရှာသော သတ္တဝါတစ်ကောင်နှင့်သာ တူလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိုးမူကား မလင်းသေးချေ။ နေ ထွက်ပြူလာဖို့ကိုကား ထားဘိဦး၊ အရုဏ်သည်ပင် အရိပ်အယောင်လောက်မျှ မသန်းသေးချေ။ စကြဝဠာ ၏ တစ်ဖက်စွန်းတွင် အလုပ်များနေတုန်း ဖြစ်ဟန်တူပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သြကာသလောကကြီးတစ်ခုလုံးကို အအေးဓာတ်သည် တင်း တင်းကျပ်ကျပ် ရစ်ပတ်ထားလေသည်။ တဖွဲဖွဲကျဆင်းနေသော နှင်းထု ကြီးကလည်း ကမ္ဘာမြေတစ်ပြင်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းလျက် ရှိနေပေသည်။ ယင်းသို့ အအေးဓာတ်က ရစ်ပတ်ကာ နှင်းများ တဖွဲဖွဲကျဆင်းနေသော အရုဏ်မတက်မီ အချိန်တွင် သတ္တလောကကြီးသည် အိပ်မော ကျလျက် ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လုံ့လဥဿာဟနှင့် ပြည့်စုံခြင်းရှိလှပေသည်ဆိုသော ကျီးငှက် နှင့် စာငှက်တို့သည်ပင် ၎င်းတို့၏ အသိုက်အမြုံများမှ မထွက်နိုင်ကြ သေး၊ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေကြတုန်းသာ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ရာတွင် တစ်ယောက်တည်းသော ထိုကဗျာဆရာသည် သာလျှင် အများတကာကဲ့သို့ အိပ်စက်ခြင်း ပြုနိုင်ဟန် မရှိသောကြောင့် အဆုံးသတ်နိုင်သေးပုံလည်း မပေါ်သော ၎င်း၏ တစ်ပုဒ်သော ကဗျာကို ၎င်းဘာသာ တစ်ယောက်တည်း မြည်တမ်းရွတ်ဆိုလျက် ရှိနေလေသည် တကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e( ၂ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းလျက်ရှိသော နှင်းထုကြီး၏ အောက်တွင် ရန်ကုန်မြို့တော်၏ ကျက်သရေဆောင်နှင့် အပေါ်ယံအလှတစ်ခုမျှသာ ဖြစ် သော ဗန္ဓုလပန်းခြံကြီးသည် မှောင်ရီမှိုင်းပျ၍ နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နိုင်ငံတော်၏ တရားဥပဒေကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရန်အတွက် မြင့်မြင့်မားမား ထူထောင် ဆောက်လုပ်ထားရှိသော တရားလွှတ်တော် ချုပ် အဆောက်အအုံကြီးသည်လည်း အအေးမိကာ ၎င်း၏ မျက်စိအောက်မှ ပန်းခြံကြီးကို တုဏှိဘာဝေ ငုံ့ကြည့်နေသလား ထင်ရလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မဟာဗန္ဓုလဟူ၍ ထည်ထည်ဝါဝါ ကင်ပွန်းတပ်ထားသော လမ်းမကြီး၏ တစ်ဖက်မှ မြို့တော်၏ ကျက်သရေဆောင် အဆောက် အအုံကြီးသည်လည်း အအေးဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့၍လား မသိ၊ ၎င်းနှင့် မျက်စောင်းထိုးမှ တရားလွှတ်တော်ချုပ် အဆောက်အအုံကြီးကို စစ်ကူ တောင်းသည့်အနေနှင့် မကြာခဏလှမ်း၍ လှမ်း၍ ကြည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဗဟာဗန္ဓုလလမ်းမကြီးနှင့် ဆူးလေလမ်းမကြီးတို့၏ ကြက်ခြေ ခတ်ပေါ်တွင် စံပယ်တော်မူလျက်ရှိသော စေတီတော်ကြီးမူကား တရား လွှတ်တော်ချုပ်အဆောက်အအုံနှင့် မြို့တော်၏ ကျက်သရေဆောင် အဆောက်အအုံကြီးများကဲ့သို့ မဟုတ်မူဘဲ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်ခြင်း ရှိလှ ပေသည်။ ဥပေက္ခာတရားများကို နှလုံးသွင်းကာ စံပယ်တော်မူလျက် ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမျိုးသား လွတ်လပ်ရေး ပြန်လည် ရယူခဲ့ကြပြီဆိုသော အနက် အဓိပ္ပာယ်ကို ဖွင့်ဆိုခြင်းပြုရန်အတွက် တိုင်းသူပြည်သားများ၏ အခွန်တော် ဘဏ္ဍာငွေများဖြင့် ဗန္ဓုလပန်းခြံ အလယ်ဗဟိုတွင် တခမ်းတနား နှင့် မြင့်မြင့်မားမား စိုက်ထူထားရှိသော လွတ်လပ်ရေးကျောက်တိုင်ကြီး” သည်လည်း တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းနေသော နှင်းထုကြီး၏အကြားတွင် ပျောက် ကွယ်လုခမန်း ဖြစ်နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းသို့ နှင်းထုကြီး၏ အကြားတွင် ပျောက်ကွယ်လုခမန်း ဖြစ် နေသော လွတ်လပ်ရေးကျောက်တိုင်ကြီး၏ အောက်ခြေရင်းတွင် တစ် ယောက်သော ထိုကဗျာဆရာသည် ၎င်း၏အဆုံးသတ်နိုင်သေးပုံမပေါ် သော ကဗျာတစ်ပိုဒ်ကို ၎င်းဘာသာ တစ်ကိုယ်ကြား မြည်တမ်းရွတ်ဆို နေခြင်းမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူသည် လွတ်လပ်ရေးကျောက်တိုင်ကြီးကို မှီကာ မြို့တော်ခန်းမ ကြီးဘက်သို့ မျက်နှာမူလျက် ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်လျက် ရှိလေသည်။ အိပ်စက်ခြင်းကိုသာ မပြုသော်လည်း ကဗျာဆရာသည် သူ၏ မျက်လုံး များကိုမူကား မဖွင့်ချေ၊ မှိတ်ထားလေသည်။ သို့ရာတွင် သူ၏ အထက်နှင့်အောက် နှုတ်ခမ်းများသည် လှုပ်ရှားနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှင်းများ တဖွဲဖွဲကျဆင်းကာ အအေးဓာတ်သည် ရစ်ပတ်လျက်ရှိ သော်လည်း သဘာဝကို ကာကွယ်ခြင်းပြုရန်အတွက် ထိုကဗျာဆရာ၌ အရောင်အဆင်းပင် ထင်ရှားစွာ မမြင်ရတော့သော ကုတ်အင်္ကျီအဟောင်း တစ်ထည်တည်းသာ ရှိလေသည်။ သူသည် ထိုကုတ်အင်္ကျီဟောင်းကြီး ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ လုံချည်ကွင်းသည် လည်း အအေးဒဏ်ကို တွန်းလှန်ခြင်း ပြုနိုင်လောက်သော သက္ကလတ် ထည် မဟုတ်ချေ။ ပြည်တွင်းရက် ချည်လုံကွင်း အနွမ်းတစ်ထည်မျှသာ ဖြစ်လေသည်။ အဖာအထေးများနှင့်လည်း ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကဗျာဆရာသည် အသက်အစိတ်ခန့်ပတ်ဝန်းကျင်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။ သို့ရာတွင် အသက်မွေးလောက်သော အစားအစာနှင့် လိုအပ်သော ဆေးဝါးတို့ကို မှန်မှန်ကန်ကန် မှီဝဲခြင်း ပြုရဟန် မရှိသောကြောင့် ဖျော့တော့ နွမ်းနယ်နေပေသည်။ ညှိုးငယ် ပိန်ချုံးနေသကဲ့သို့လည်း ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ထိုသူ၏ ဆံပင်များသည် ဆီနှင့် ဝေးကွာနေရသည်မှာ ကာလအတန်ကြာပုံ ပေါ်လေသည်။ သေသေသပ်သပ်မရှိ။ ဖားလျားကျနေ သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် နုပျိုခြင်း ရှိသေးသည်ဟု ဆိုနိုင်လိမ့်ဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း သဘာဝ၏ ပုတ်ခတ် ညှဉ်းပန်းမှုများကို ကြာရှည်လေး မြင့်ခံခဲ့ရဟန်ရှိသောကြောင့် ညှိုးခြောက်နေပေသည်။ နေလောင်ထားပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             သို့ရာတွင် ကဗျာဆရာသည် ၎င်း၏ ကိုယ်ကိုသော်လည်း ကောင်း၊ ၎င်း၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ အချိန်နာရီ ကိုလည်းကောင်း အလျှင်းပင် အရေးထားရကောင်းမှန်း မသိသကဲ့သို့ကျောက်တိုင်ကြီးကို ခြေပစ်လက်ပစ် မှီကာ ၎င်း၏ တစ်ပိုဒ်သော ကဗျာ ကို ရွတ်ဆိုမြည်တမ်းလျက် ရှိလေသည် တလား..။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562708328597,"sku":"","price":5400.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_60b28e37-1ac0-41f4-a8b6-af5457921fe8.jpg?v=1730207101"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-၀ထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်၃","title":"ဗန်းမော်တင်အောင် - ဝထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်(၃)","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eခေါင်းလောင်းထိုးသံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cstrong\u003e[\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e]\u003c\/strong\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းကင်ပြင်တစ်ခုလုံးသည် ညိုညိုမှိုင်းမှိုင်းနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြေကြီးမှ တရိပ်ရိပ် တလွင့်လွင့်နှင့် တက်နေသော မီးခိုးများသည် မြေကြီးနှင့်ဝေး၍ ကောင်းကင်ပြင်သို့ တက်လာသည်နှင့်အမျှ ပျံ့နှံ့ကာ လွင့်ပါးနေကြပါ၏။ အာကာသက လေဆောင်သဖြင့် မီးခိုးမှိုင်းများသည် ကောင်းကင်ပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့လှုပ်ရှားကာ ညိုညိုမှိုင်းနေစေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြာသောကောင်းကင်သည် မရှိတော့။ အဘယ်စကြာဝဠာသို့ ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းနေပါပြီလဲ။ ပြာသောကောင်းကင်ပြင်သည်ကား မရှိ တော့။ ဆိတ်သုဉ်းလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြေကြီးပြင်မှတက်လာသော မီးခိုးမှိုင်းများသည် ကောင်းကင်မှာ ပျံ့လွင့်နေ၏။ ရှိနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငြိမ်းသာက သူမ ပင်ပန်းခြင်းကြီးစွာနှင့် ရပ်၍နေရာသော မြေကြီးပေါ်မှ တသကြေကွဲခြင်းဖြင့် ကောင်းကင်ကို လွမ်းဆွတ်စွာ မော်၍ ကြည့်နေသည်။ စိတ်၏ ချမ်းမြေ့ကြည်နူးခြင်းကို ပေးတတ်သော ကောင်း ကင်ပြာပြာကို ကြည့်ချင်မြင်ချင်၍နှင့် တူပါ၏။ ပြီးတော့ တစ်ယောက် တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြာသောကောင်းကင်သည်ကား မရှိတော့..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကောင်းကင်ပြင်တစ်ခုလုံးသည် ညိုညိုမှိုင်းနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဗန်းမော်တင်အောင် သူမ ပင်ပန်းကြီးစွာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေရသော မြေကြီး ပြင်မှ တရိပ်ရိပ် တလွင့်လွင့်နှင့်တက်နေသော မီးခိုးမှိုင်းများသည်သာ ကောင်း ကင်ပြင်မှာ ပျံ့လွင့်နေ၏။ ရှိနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ရာတွင် မငြိမ်းသာက မျှော်လင့်ခြင်း ကြီးမားစွာဖြင့် ကောင်း ကင်ပြင်ကို မော့ကြည့်နေတုန်းပင် ဖြစ်ပါ၏။ ပြာသောကောင်းကင်ကို မတွေ့ ရသဖြင့် ဝမ်းနည်းတသ မိလာသလားကား မပြောတတ်။ ပုလဲဥလို မျက် ရည်ပေါက်များက မျက်လုံးအိမ်မှ ပါးပြင်ပေါ်သို့ တစ်ပေါက်ပြီးတစ်ယောက် စီးဆင်းကျလာနေပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကောင်းကင်ပြင်ကား ညိုညိုမှိုင်း၍သာနေပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e[\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e၂\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e] \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးသည် နီနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူ့သွေးများ...သွေးများ.....လူ့သွေးများဖြင့် ချောင်းစီးကာ ခြင်း ခြင်းနီနေပါ၏။ မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးမှာ ရဲရဲနီနေပါ၏။ သွေးများ... လူ့ သွေးများ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငြိမ်းသာက ပြာသောကောင်းကင်ပြင်ကို တသခြင်းအား ဆုံးရှုံး စွန့်လွှတ်ရသောအခါ၌ မျက်ရည်ကြီးငယ်ဖြင့် သူမ အနိုင်နိုင် အားခဲကာ ရပ်နေရသော မြေကြီးပြင်ကို ဝမ်းနည်းပက်လက် ငုံ့၍ကြည့်မိပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရေ၊ မြေ၊ တော၊ တောင်၊ မြစ်၊ ချောင်း၊ သမုဒ္ဒရာ၊ အင်းအိုင်၊ လူနေအိမ်ခြေများဖြင့် တစ်ခါက အင်မတန် သာယာစိုပြည်ခဲ့သော မြေ ကြီးက ဘယ်မှာလဲကွယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကောင်းကင်၌ ဆုံးရှုံးရခြင်းကို သက်သာစေအံ့အလို့ငှာ မြေကြီး ကိုငုံ့၍ ကြည့်မိပြန်သောအခါ၌လည်း မငြိမ်းသာတစ်ယောက်အတွက်မှာမူ ဘယ်မှာများလည်း သက်သာခြင်းရယ်..... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြေကြီးသည် ခြောက်သွေ့ ကာ အက်ကွဲနေပါ၏။ မီးလောင်မြေ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သစ်ပင်၊ ပန်းပင်တို့သည်လည်း မည်းနက်သော ငုတ်တိုများဖြင့် သာ ကျန်ရစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြို့ရွာတိုက်ဟာ အိမ်ခြေများအားလုံးသည် လဲပြိုကွဲကာ ပြာပုံ အတိသာ ရှိပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘယ်မှာလဲ သက်သာခြင်းရယ်..မငြိမ်းသာက သက်သာခြင်းကို မြည်တမ်းနေသည်။ ဤမြေကြီးပြင်ပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင် ကျန်ရစ်တော့သော သတ္တဝါတစ်ကောင်လို သက်သာခြင်းကို ရှာနေပါ၏။ “ဘယ်မှာလဲ” သက်သာခြင်းရယ်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သက်သာခြင်းကိုကား မတွေ့ရ၊ သက်သာခြင်းသည်လည်း ကောင်း ကင်နှင့် မြေကြီးလို ဆိတ်သုဉ်း၍များ သွားနေလေပြီလော။ မငြိမ်းသာက စိုးရွံ့စွာဖြင့် သက်သာခြင်းကို ရှာနေ၏ ။ သက်သာခြင်းကိုကား မတွေ့ရ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မီးလောင်ထားသော မြေကြီးပြင်၏ တိုက်ပြိုတိုက်ပျက်များ၊ လမ်း ကြိုလမ်းကြားများမှ သွေးများ၊ သွေးများသည် ခြင်းခြင်းနီ စီးဆင်း၍ ထွက်နေပါ၏။ ဤသွေးများသည် ကောင်းကင်ပြင်တစ်ခုလုံးအား မီးခိုး မှိုင်းများက ဖုံးလွှမ်းသွားသလို မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးလည်း ဖုံးလွှမ်းသွားလိမ့် ဦးမည်လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငြိမ်းသာက ကောင်းကင်ကို မျှော်လင့်စွာ မော့ကြည့်ခဲ့ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကောင်းကင်၌ မျှော်လင့်ခြင်းကို မတွေ့ရသောအခါ စိတ်ပျက် ဝမ်းနည်းခြင်းများဖြင့် သူမ ရပ်နေသော မြေကြီးကို ငုံ့၍ကြည့်မိပြန်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူ့သွေးများ...သွေးများ၊ လူ့သွေးများဖြင့် ချောင်းစီးကာ ခြင်းခြင်း နီနေပါ၏။ မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးမှာ ရဲရဲနီနေပါ၏။ သွေးများ...လူ့သွေးများ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးကား နီနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e[\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e၃\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e] \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကောင်းကင်ပြင် တစ်ခုလုံးသည် ညိုညိုမှိုင်းနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးသည် နီနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏အကြားမှာ မငြိမ်းသာတစ်ယောက် က သက်သာခြင်းကို ရှာဖွေနေပါ၏။ ပြာနေသော ကောင်းကင်ကိုလည်း ရှာ၏။ စိမ်းလန်းစိုပြည်၍ သာယာခဲ့သော ရေ၊ မြေ၊ တော၊ တောင်နှင့် လူနေအိမ်ခြေကိုလည်း ရှာခဲ့၏။ ထိုသက်သာခြင်းများကိုကား တစ်ခု မတွေ့ခဲ့ရ၊ ဘယ်ရောက်သွားကြပြီလဲကွယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြေကြီးပြင်မှ ဟုန်းဟုန်းတောက် လောင်ကျွမ်းခဲ့သောမီး၏ မီးခိုးများက ပြောသော ကောင်းကင်ပြင်တစ်ခုလုံးဆီသို့ တရိပ်ရိပ်တက်ကာ ညိုညိုမှိုင်းနေစေပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြေကြီးကို သာယာစိုပြည်စေခဲ့သော လူများနှင့် သူတို့၏ အစု အဝေးကို စစ်ဆိုသော သတ္တဝါကြီးက ဖောက်ခွဲဖြိုဖျက်ကာ လောင်တိုက် သွင်းသွားခဲ့သည်မှာ ဘယ်လောက်များ ကြာခဲ့သေးလို့ပါလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငြိမ်းသာက ထိုစစ်ဆိုသော ကြမ်းတမ်း ရက်စက်လှသည့် သတ္တဝါ ကြီးကို မျက်ဝါးဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်လိုက်ခဲ့ရ၍ ထိုသတ္တဝါကြီး၏ လက် ချက်ဖြင့်ပင် ဘယ်လောက်များ အသည်းနာဖွယ်ရာများကို ဆက်ကာ ဆက်ကာ အလူးအလဲ ခံခဲ့ရပါပြီလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးသည် သွေးများ၊ လူ့သွေးများဖြင့် ခြင်းခြင်းနီ နေပါ၏။ လူပေါင်း ဘယ်လောက်တောင် ဖမ်းစားသတ်ဖြတ်ခြင်းခံခဲ့ရ၍ ဤသွေးများက မြေကြီးတစ်ပြင်လုံး ဖုံးလွှမ်းလုမတတ် စီးထွက်နေရပါသလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငြိမ်းသာ သိသောစာရင်းတွင် လူလေးယောက်ပါရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငြိမ်းသာက ဘုရင်ဂျီဘာသာဝင် မြန်မာအမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း သူမယောက်ျား ကိုသက်ရှည်က ဗုဒ္ဓဘာသာ မြန်မာ လူမျိုး ဖြစ်သည်။ မငြိမ်းသာနှင့် ကိုသက်ရှည်တို့ လင်မယားနှစ်ယောက် တွင် သားသမီးသုံးယောက် ရှိပါ၏။ သားအကြီး မောင်ဘခင်က ကွန်မြူနစ် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်၍ သမီးအလတ် ကြေးယုံက သူနာပြုဆရာမ ဖြစ်လေ သည်။ သားအထွေးဆုံး မောင်မြမောင်က ကျောင်းသား ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငြိမ်းသာရဲ့ ယောက်ျား ကိုသက်ရှည်က ဂျပန်ဗုံးကြဲစဉ်က ဗုံးဆန် မှန်၍ သေဆုံးသွားကာ သားအငယ်ဆုံး မောင်မြမောင်က အင်္ဂလိပ်နှင့် ဂျပန် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားသဖြင့် ကျည်ဆန်မှန်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့ရပြန်သည်။ သား အကြီး မောင်ဘခင်ကို ဂျပန်ကင်ပေတိုင်များက အမျိုးမျိုး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်၍ ဘယ်အရပ်မှာ သစ်ပစ်လိုက်သည်ကိုကား မသိခဲ့ရ။ သမီး မကြေးယုံကအင်္ဂလိပ်တပ်များနှင့် အိန္ဒိယသို့ လိုက်ပါသွားစဉ်က ဂျပန်လေယာဉ်က ပစ်ခတ်သော စက်သေနတ်ကျည်ဆန် ထိမှန်၍ သေဆုံးသွားခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငြိမ်းသာ သိသောစာရင်းတွင် စစ်ဆိုသော သတ္တဝါကောင်ကြီး၏ လက်ချက်ဖြင့် လူလေးယောက် သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ပါ၏။ သည့်အပြင် သူလို ဆုံးရှုံးခြင်းခံရသော ဇနီးသည်ပေါင်း၊ မိခင်ပေါင်း အဘယ်မျှ ရှိနေ လိမ့်ဦးမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယခုမူ မငြိမ်းသာသည် လင်သည်ဆုံးရှုံးခြင်း ခံခဲ့ရသော ဇနီး သည်အဖြစ်နှင့် လည်းကောင်း၊ သားသမီးသုံးယောက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော မိခင်အဖြစ်နှင့် လည်းကောင်း တစ်ယောက်တည်းသော မုဆိုးမ မိခင်အဖြစ် ဤမြေကြီးနှင့် ကောင်းကင်၏အကြားမှာ ရပ်နေပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြာသောကောင်းကင်ကလည်း မရှိတော့...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စိမ်းလန်းသော၊ သာယာသော ဤမြေကြီးပြင်၌လည်း မီးလောင် မြေနှင့် အပြိုအပျက်များအကြားမှ သွေးများ...လူ့အသွေးများ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကောင်းကင်သည် ညိုညိုမှိုင်းနေ၏။ မြေကြီးကား ရဲရဲနီသော သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းပေကျံနေပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e[ ၄ ]\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သွေးများ... လူ့သွေးများဖြင့် ခြင်းခြင်းနီနေသော မြေကြီးနှင့် ညိုညိုမှိုင်းနေသော ကောင်းကင်၏အကြားမှာ မငြိမ်းသာက တစ်ယောက် တည်း ပင်ပန်းကြီးစွာဖြင့် ရပ်နေရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိုးနှင့်မြေ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သာယာခြင်း ဘာတစ်ခုမျှမရှိ။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများဖြင့်သာ ဖုံးလွှမ်းခြိမ်းခြောက်လျက် ရှိနေပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငြိမ်းသာသည် ပင်ပန်းလျက် ရှိ၏။ ကြောက်ရွံ့လျက်ရှိ၏။ ဒါမျှ မကသေး ဝမ်းနည်း၍ ယူကျုံးမရလည်း ဖြစ်နေပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လင်နှင့်တကွ သားသမီး သုံးယောက်စလုံးကို စစ်ဆိုသော သတ္တဝါ ကြီးက သူမ၏ နှလုံးသည်းပွတ်များအကြားမှ ရက်ရက်စက်စက် ဆွဲဆုတ်၍ ယူသွားခြင်းကို နာကျင်ခြင်းကြီးစွာဖြင့် ခံလာခဲ့ရပြီးသည့်နောက် သူမ၏နေအိမ်နှင့် လူ့တစ်လောကလုံးကို သွေးများ...သွေးများဖြင့် ရဲရဲနီပေကုန် စေကာ ဖုံးလွှမ်းသွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါ၏။ အပြိုအပျက်နှင့် မီးလောင်မြေကို သာ ကျန်ရစ်ခဲ့စေပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယခုမူ မငြိမ်းသာသည် မုဆိုးမ ဖြစ်ပါ၏။ သားသမီးများနှင့်တကွ အိုးခြေအိမ်ခြေများ အားလုံးကိုလည်း ဆုံးခဲ့ရပြီးဖြစ်၍ တစ်ယောက်တည်း သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူမ၏ လူ့တစ်လောကလုံးသည် ဟင်းလင်းပွင့်၍ လွင်တီးခေါင် ပမာ ဗလာကျင်းနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သာယာစရာမရှိ၊ ပျော်မွေ့စရာမရှိ အဆိုးဆုံးတစ်ခုက မျှော်လင့် ခြင်း မရှိတော့ခြင်း ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ယောက်တည်း မြေကြီးပေါ်မှာ လင်သေ၊ သားသမီးများ ဆုံးရှုံး၍ အသက်ရှင်နေရခြင်း၌ မည်သို့များ အနက်အဓိပ္ပာယ် ရှိနိုင်ပါဦး မည်နည်း။ တကယ်သာဆိုတော့ ဤအဓိပ္ပာယ် မရှိခြင်းမှာ မငြိမ်းသာတစ်ယောက်မျှသာ မဟုတ်။ စစ်ကြောင့် မုဆိုးမတွေ ဘယ်လောက်များရှိနေ ပါပြီလဲ။ စစ်ကြောင့် သားဆုံးရသော မိခင်တွေ ဘယ်လောက်များ ရှိနေ ပါပြီလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စစ်...စစ်...စစ်... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စစ်သည် လူ့လောကသို့ မရောက်လာမီပင် မိခင်တို့သည် ငိုရ၏။ မယားတို့သည် ငိုရ၏။ သားသမီးတို့သည်လည်း ငိုရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စစ်ရောက်လာသော ကာလ၌ မိခင်နှင့်တကွ သားသမီးများ အားလုံးပါ အတူတူ ရော၍ငိုရ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စစ်ပြီးသွားသော အခါ၌ကား... မငြိမ်းသာသည် မငိုနိုင်တော့။ ငိုပါဦးလား မငြိမ်းသာရယ်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငိုဖန်များ၍ မျက်ရည်ကို ကုန်နေပါပြီလော။ ငိုရဖန်များ၍ ငိုရခြင်းကို ကြောက်ရွံ့ နေပါပြီလား မသိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငိုလေ...မငြိမ်းသာ၊ ငိုလေ... မငြိမ်းသာက မငိုနိုင်တော့..\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e( ၅ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းကင်သည် ညိုညိုမှိုင်းနေတုန်းပင် ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြေကြီးသည်လည်း သွေးများ..လူ့သွေးများဖြင့် ရဲရဲနီနေတုန်းပင် ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မငြိမ်းသာက သက်သာရာလမ်းကို ရှာဖွေမတွေ့ဘဲ တစ်ယောက် တည်း ပင်ပန်းစွာနှင့် ရပ်နေရစဉ် မကြာမီကလေးကမှ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း ဘက်ဆီသို့ ဝင်ရောက်ပြေးသွားသော စစ်ဆိုသည့် သတ္တဝါကြီးက မိုးကုတ် စက်ဝိုင်းဆီမှပင် ပြန်၍ လှုပ်လှုပ်ရွရွနှင့် လုပ်၍နေပြန်ပါကော...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငြိမ်းသာက ကြောက်ရွံ့စွာ ရပ်နေရာမှ လက်တစ်ဖက်တွင် အဏုမြူနှင့် ဟိုက်ဒရိုဂျင် ဗုံးကြီးများကိုကိုင်ကာ နောက်တစ်ဖန် ထပ်၍ ပြန်ပြေးလာဦးမည့်သဏ္ဌာန်ဖြင့် လှုပ်လှုပ်ရွရွလုပ်နေသော သတ္တဝါကြီးကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသောအခါ၌ ငယ်သံပါအောင် တအားကုန်အော်၍ သတိလစ်ကာ ပြေးမိပြေးရာသို့ စွတ်ရွတ်၍ ပြေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငြိမ်းသာတစ်ယောက် စိတ်များနောက်သွားရှာလေပြီလား မသိ နိုင်ပါ။ ဟုတ်မည်တော့ မထင်ပါ။ ခမျာ ကြောက်ရှာ၍သာ ဖြစ်ဟန်တူပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သည်လို ပြေးမိပြေးရာပြေးရင်း မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီမှ သူ ရောက် လာမည့်အရေးကို မြူးထူးဟစ်အော် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သော စစ်သတ္တဝါ ကြီး၏ အမင်္ဂလာသံကြီးကို နားကွဲလုမတတ် ကြားလိုက်ရသောအခါ၌ ပြေးမိပြေးရာ စွတ်ရွတ်၍ ပြေးနေရာက သူမနှင့် မလှမ်းမကမ်း တောင် ကုန်းသာကလေးပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော ကက်သလစ်ဘုရား ရှိခိုးကျောင်းကလေးအတွင်းသို့ မငြိမ်းသာသည် သွေးအလန့်လန့် အထိတ် ထိတ်နှင့် ပြေးဝင်၍သွားမိပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အနုမြူဗုံးနှင့် ကြဲမည်” ဘာသံကြီးပါလိမ့်မလဲ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အမင်္ဂလာအသံကြီး။ ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံးနှင့် ကြဲချင်ကြဲမည်။ မငြိမ်းသာက နားကို ပိတ်လိုက်၏။ နောက် ဘုရားရှိခိုးကျောင်း\/\/\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထဲသို့ အရူးမတစ်ယောက်လို ပြေးဝင်သွားကာ သူမ ယုံကြည်ကိုးကွယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော ဘုရားရဲ့ ရှေ့တော်မှောက်တွင် ကြောက်ရွံ့စွာ ဒူးထောက်ကာ မျက်လုံး မှိတ်ထားလိုက်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်အချိန်၌ မငြိမ်းသာလို လင်သေ၊ သားဆုံးခဲ့ရရှာသော ကမ္ဘာ့အရပ်ရပ် အပြည်ပြည်မှ မုဆိုးမနှင့် မိခင်များသည် မိုးကုတ် စက်ဝိုင်းဆီတွင် တလှုပ်လှုပ် တရွရွနှင့် ခြိမ်းခြောက်နေသော စစ်သတ္တဝါ ကြီးအား တားဆီး၍ ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ရန် ကမ္ဘာ့ ငြိမ်းချမ်းရေး ညီလာခံကြီး၌ ငြိမ်းချမ်းရေးခေါင်းလောင်းများ တညီတညွတ် တည်း ထိုးနေကြသည်ကို ကျေးဇူးပြု၍ နားထောင်လိုက်စမ်းပါဦးလား မငြိမ်းသာရယ်.....။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562709835925,"sku":"","price":7560.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_64d790af-572e-4060-92d1-2474b9dc6cf3.jpg?v=1730207138"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-၀ထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်၂","title":"ဗန်းမော်တင်အောင် - ဝထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်(၂)","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eဆိုက်ကားသမားနှင့် မုဆိုးမသားအမိ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eဤသုံးဦးတို့၏ အကြောင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          နွေခေါင်ခေါင် ပူလောင်ရနှင့် အိုက်ရ၊ စပ်ရသည့်အထဲ ဖုန်ကထူ၍ ရေ ကလည်း ရှားလိုက်ချေသေး၏။ ထိုအထဲတွင် ခြင်ကလည်း ဖွဲနှင့်ဆုပ်၍ ပက်နေသည်နှင့် မခြား။ ကိုက်လှခဲလှသည့်အကြားမှပင် ခြင်ထောင်ကို လည်း မရတတ်ချေ။ မည်ကဲ့သို့ပင်ရှိစေ အပယ်ခံ ဥက္ကလာပသည် ကုလားသေ ကုလားမော အိပ်စက်လျက်ရှိလေပြီ။ တခေါခေါနှင့် ခုနစ်အိမ်ကြား၊ ရှစ်အိမ်ကြားမျှပင် ဟောက်လျက်ရှိလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အချိန်မှာ ညကိုးနာရီသာသာခန့် ဖြစ်၏။ တစ်နေ့လုံး ပူထား သဖြင့် လေသည် ငြိမ်လျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရန်ကုန်မြို့တွင်း၌မူကား ညသည် လှပတုန်းပင်ဖြစ်၏။ နုတုန်း ပျိုတုန်းနှင့် အရွယ်ကောင်းတုန်းလည်း ဖြစ်၏။ သွားကြ၊ လာကြ၊ ပျော်ကြ၊ ပါးကြနှင့် စားကြ၊ သောက်ကြတုန်းလည်း ဖြစ်၏။ ည ၉ နာရီခွဲပွဲ ရုပ်ရှင် ကြည့်ရင်း အအေးဓာတ်ခံသူများ၊ လေဟာပြင် ညဈေးတန်းဘက်တွင် သရေစာ စားကြသူများ၊ အင်းလျားဘက်တွင် မော်တော်ကားနှင့် လေညင်း ခံကြသူများနှင့် ကမ်းနားလမ်းဘက်ရှိ မြနန္ဒာတွင် အအေးသောက်ကြသူများ စည်ကားသိုက်မြိုက်လျက်ရှိတုန်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ရာတွင် ရန်ကုန်မြို့တော်၏ အရန်မြို့၊ သို့မဟုတ် နောက် ဆက်တွဲ ဥက္ကလာပမူကား ပူအိုက်ရနှင့် ခြင်ကိုက်လှသည့် အကြားမှပင် ကုလားသေ ကုလားမောအိပ်လျက် ရှိလေသည်။ တခေါခေါနှင့် ဟောက်ကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျလျက် ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e[၂]\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အချိန်မှာ ည ၉ နာရီသာသာခန့်ဖြစ်၏။ တစ်နေ့လုံး ပူထား သဖြင့် လေသည် ငြိမ်လျက်ရှိ၏။ မည်ကဲ့သို့ပင်ဖြစ်စေ ဥက္ကလာပ မြို့သူ မြို့သားများသည် ယင်းသို့ စောစောစီးစီး အိပ်မောကျနိုင်ဖို့ လိုအပ်သည်။ အရေးလည်း ကြီးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              သင်းတို့တစ်တွေသည် များသောအားဖြင့် တစ်နေ့လုပ်မှ တစ်နေ့ စားကြရသူများ ဖြစ်သည်။ အလုပ်နှင့်လက် အပြတ်မခံနိုင်ကြသော မရှိ ဆင်းရဲသား အလုပ်ကြမ်းသမားများက များသည်။ ဆိပ်ကမ်းကုန်တင်ကုန်ချ အလုပ်သမားများ၊ စက်ရုံ အလုပ်ရုံ အလုပ်သမားများ၊ ခေါင်းရွက်ဗျပ်ထိုး ဈေးသည်များ၊ ဆိုက်ကားသမားများနှင့် နေ့စား အလုပ်ကြမ်းသမားများ လည်း ဖြစ်ကြသည်။ သည် အသင်းတို့တစ်တွေသည် တစ်နေ့လုံးလုံး နေပူကြီးထဲတွင် ရှိသမျှ သော အင်အားများကို ခြစ်ထုတ်၍ အလုပ်လုပ်ကြရသူများ ဖြစ်သည်။ နေကလည်းညှဉ်း၊ အားကလည်း ကုန်လျက်ရှိကြသူများ ဖြစ်သည်။ သင်း တို့တစ်တွေ၏ အသားအရေများသည် ခန်းခြောက်လျက် ကြွက်သားနှင့် အကြောအမျှင်များသည်လည်း ဖွတ်ဖွတ်ကြေလျက် ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နေပူချစ်ချစ်ကြီးထဲတွင် အလုပ်ရှင်များအား ရောင်းချခဲ့ရသော အားအင်များကို ပြန်လည် ဖြည့်စွက်ပေးနိုင်ရန် လိုအပ်သော အာဟာရ နှင့် ဆေးဝါးများကို သူတို့တစ်တွေသည် မတတ်နိုင်ကြချေ။ မသေရုံ တစ်မည်မျှသော လုပ်ခကလေးများနှင့် မသေထမင်း၊ မသေဟင်းကလေး များလောက်ကိုသာ အလျဉ်မပြတ်အောင် စားသောက်နေကြရသည်။ အသက်ရှင်နေကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အသက်မွေးလောက်သော အာဟာရကိုမျှ သင်းတို့ကိုယ်ကိုမှ သင်းတို့ မကျွေးမွေးနိုင်ကြသောအခါ ဝဝလင်လင် အိပ်စက်ခြင်းပြုဖို့မှ တစ်ပါး ယင်းနောက်ပိတ် ခွေးများအတွက် အခြား ကိုးကွယ်ရာမရှိတော့ချေ။ နောက်တစ်နေ့တာ အသက်ရှင်ဖို့ အရေးအတွက် သူတို့ ဖြစ်သည့်နည်းနှင့် အိပ်စက်နိုင်ဖို့ လိုသည်။ ပူလှလောင်လှသည့်အထဲ ဖွဲနှင့်ဆုပ်၍ ပက်နေ သည်နှင့်မခြား၊ ခြင်ကိုက်နေသည့်အကြားမှ ခြင်ထောင်မရှိဘဲနှင့်လည်း သင်း တို့တစ်တွေသည် ကုလားသေ၊ ကုလားမော အိပ်စက်လျက်ရှိကြသည်။ တခေါခေါနှင့် ခုနစ်အိမ်ကြား၊ ရှစ်အိမ်ကြားမျှပင် ဟောက်လျက်ရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e[၃]\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမှတ်(၂) မော်တော်ယာဉ်လိုင်း၏ ဂိတ်ဆုံးဖြစ်သော ဥက္ကလာ၏ အစွန်ပိုင်းရပ်ကွက်သည် ပူလောင်ခြင်း၊ အိုက်စပ်ခြင်းနှင့် ခြင်ကိုက်ခြင်း များအားလုံး ပေါင်းစည်းထားသော ည၏ အမှောင်ထုဝယ် နစ်မွန်းမိန်းမော နေဟန်ရှိသည်။ တဲပုတ်နှင့် အိမ်ငယ်များအားလုံးပင် မီးများငြိမ်းသတ်ကာ ငြိမ်သက်လျက်ရှိသည်။ သို့ရာတွင် ကွင်း၏အစပ်ဘက်တွင် ဖြစ်ကတတ် ဆန်းနှင့် လူနေ၍ဖြစ်ရုံမျှ ဆောက်လုပ်ထားရဟန်ရှိသော တဲငယ်တစ်ခု အတွင်း၌ကား မကြာခဏ တဟွပ်ဟွပ် ချောင်းဆိုးသံကို ကြားရသည်။ ချောင်းသံမှာ အအေးမိသော ချောင်းနှင့်မတူဘဲ မီးယပ်ချောင်းနှင့်တူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အသက်ရှူ မှားတော့မလောက် တဟွပ်ဟွပ်ချောင်းဆိုးလိုက်ရ ပြီးသောအခါတိုင်း မရင်သည် တစ်ခါတည်းပင် အသက်ထွက်ရမည်လောက် မော၍မော၍ သွားလေသည်။ “ငါ့နှယ်နော်..... တစ်ခါတည်း အသက်ပါသွားရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ”ဟုလည်း ညည်းညူ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မရင်အဖို့ အသက်ရှင်နေရခြင်းသည်ပင် ကြီးမားလှသော ဝဋ်ဒုက္ခ တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လေသည်။ ဆေးရုံတက်ဖို့နှင့် ဆေးကုဖို့ကား ထားဘိဦး၊ မသေရုံ စားရဖို့အရေးနှင့် ဖြောင့်ဖြောင့်ကလေးအိပ်နိုင်ဖို့ အရေးများပင် ခပ် ကျပ်ကျပ် ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အနည်းငယ် အမောပြေသွားသလိုရှိသောအခါ မရင်သည် ၎င်း ၏ဖျာဘေးတွင် အဆင်သင့်ထားရှိသော ကွမ်းရွက်နှင့် ဆားကို လှမ်းယူကာ ငုံလိုက်ရသည်။ မရင်၏ ဆေးကား ဒါပဲ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကွမ်းနှင့် ဆားရည်များ လည်ချောင်းထဲသို့ ဆင်းသွားသဖြင့် အနည်းငယ်သက်သာ ခံသာသလိုရှိသည်။ ယင်းသို့ သက်သာခံသာတုန်း အချိန်ကလေး မရင်သည် ဆိုက်ကားအနင်းထွက်နေသော လင်လုပ်သူနှင့် သူ့ ပထွေးနှင့် စကားများ ရန်ဖြစ်ပြီးနောက် အိမ်မှထွက်သွားသည်မှာ သုံးရက်မျှရှိပြီဖြစ်သော သားလုပ်သူကို လှမ်း၍မျှော်ရပြန်သည်။ သားနှင့် လင် သို့မဟုတ် သခင်နှင့် ဘုရားတို့ကို မျှော်ရတိုင်း မရင်သည် မောလာ ရပြန်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤပထွေးနှင့် ၎င်း၏ မယားပါသား တို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မတည့်ကြသောကြောင့် ဖြစ်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မယားပါသားနှင့် ပထွေးတို့သည် တည့်ခဲလှသည်။ ထိုအကြောင်း ကို မသိ၍သော် လည်းကောင်း၊ မစဉ်းစားမိဘဲသော်လည်းကောင်း မရင် သည် နောက်အိမ်ထောင် ပြုခဲ့ခြင်းတော့ကား မဟုတ်ချေ။ သိလျက် စဉ်းစား မိလျက်အကြားမှ မည်ကဲ့သို့မျှ မတတ်နိုင်၍ နောက်လင်ယူလိုက်ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မရင်၏ ပထမ လင်ကြီးမှာ လက်သမားဖြစ်လေသည်။ လွတ် လပ်ရေး မရမီကလေးက အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် ဦးဝိစာရကွက်သစ်တွင် ဣန္ဒြေရရကလေး နေနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ပထမ လင်ကြီးနှင့် မရင်သည် ဆယ် နှစ်ခန့်မျှ ပေါင်းသင်းရသည်။ သားတစ်ယောက် ရသည်။ ထိုသားကလေး ကိုးနှစ်သားခန့်တွင် လက်သမားဆရာသည် တိုက်အပေါ်ထပ်မှ လိမ့်ကျ ၍ သေဆုံးသွားလေသည်။ မရင် မုဆိုးမဖြစ်ရသောအခါ အသက်သုံးဆယ် မျှပင် မရှိတတ်သေးချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လက်သမားဆရာသည် မရင်တို့ သားအမိအတွက် ဘာပစ္စည်း မျှ ချန်မထားခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် မုဆိုးမဖြစ်ရလျှင် ဖြစ်ရခြင်း မရင်သည် ဆေးပေါ့လိပ် အလိပ်သင်ရသည်။ တော်တော်ကလေး ဟန်လာသောအခါ ဆေးလိပ်ခုံတစ်ခု၌ အလုပ်ဆင်းရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆေးလိပ်လိပ်ရသောအလုပ်သည် အတော်အညောင်းခံရသော အလုပ်ဖြစ်လေသည်။ သို့ရာတွင် တစ်နေ့လျှင် သုံးလေးကျပ်ထက်တော့ ပို၍ မဝင်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မုဆိုးမ မရင်သည် ၎င်း၏သားကလေးကို ကျောင်းဆက်၍ မထားနိုင်သဖြင့် သည်အတိုင်း ပစ်ထားရလေသည်။ လူကြီးမိဘနှင့် ဆရာသမားများက ကွပ်ညှပ်ထိန်းသိမ်း၍ ပညာသင်ပေးရမည့် အသက် အရွယ်တွင် သာအေးသည် အထိန်းအကွပ်မရှိဘဲ ပစ်အထားခံရသောအခါ လူဘော်လူကြော့ကလေး ဖြစ်လာသည်။ လူလေကလေး ဖြစ်လာသည်။ မိခင်လုပ်သူ အလုပ်ဆင်းနေခိုက် တစ်နေ့လုံး သွားချင်ရာသွား၊ လည်ချင် ရာလည်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ညသန်းခေါင်သန်းလွဲမှပင် အိမ်သို့ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         မရင်သည် ၎င်း၏သားကလေးကို ကိုးနှစ်သားအရွယ်လောက်မှ အစပြုကာ တစ်စထက်တစ်စ လက်လွှတ်လာရသည်။ ထို့ကြောင့် သာအေး သည် ပို၍ပို၍ ပျက်စီးလာသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မိခင်၏ အလစ်တွင် ခြေ စောင့်လက်စောင့်ထားသော ငွေစကလေး ငါးကျပ်၊ တစ်ဆယ်ကိုပင် ခိုးယူ ကာ အိမ်သို့ သုံးလေးရက်မပြန်ဘဲ နေတတ်သည်။ ထိုအခါများ၌ မရင်သည် သားလုပ်သူအတွက် ပူပန်ကာ အိပ်စက်မပျော်နိုင်ဘဲ ဖြစ်ရပြန်သည်။ သာအေးသည် မုဆိုးမ မိခင်ကို မသနား၊ မညှာတာ၊ များစွာ ဒုက္ခပေးသော သူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e[ ၄ ]\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မဟာရန်ကုန် စီမံကိန်းကို လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ရန် အတွက် ဦးဝိစာရကွက်သစ်ကို ဖျက်သိမ်း ရှင်းလင်းကြသောအခါ မရင် သည် ခွေးနေစရာမရှိဆိုသောစကားလို ဖြစ်ရလေသည်။ ထို့ကြောင့် မိမိတို့ နှင့် တစ်ခန်းစီ၍ နေထိုင်ကြသော ဆိုက်ကားနင်းစားသူ ဦးထွန်းခင်ဒေါ်လှတို့ လင်မယားနှင့် ကပ်ရပ်ကာ ဥက္ကလာပသို့ ပါလာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဦးထွန်းခင်သည် ကိုယ်ပိုင်ဆိုက်ကားနင်းသူ ဖြစ်သည်။ သားသမီးတစ်ယောက်မျှလည်း မထွန်းကားသောကြောင့် ချောင်ချောင်လည်လည် ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဥက္ကလာပတွင်ရသော မြေကွက်တွင် တဲတစ်လုံး ဆောက် နိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မရင်တို့ သားအမိသည် ဥက္ကလာပသို့ ဦးထွန်းခင်တို့ လင်မယား နှင့်ကပ်လျက် လိုက်ပါလာပြီးနောက် လေးငါးလခန့်အကြာတွင် ဒေါ်လှတင် ဆုံးလေသည်။ ဒေါ်လှတင်ကို သင်္ဂြိုဟ်ဖို့ရန်အတွက် ငွေပိုမရှိသဖြင့် ဦးထွန်း ခင်သည် ၎င်း၏ ဆိုက်ကားကို ရောင်းချထုခွဲလိုက် ရလေသည်။ ကိုယ်ပိုင် ဆိုက်ကားဘဝမှ အငှားဆိုက်ကားနင်းသမား ဖြစ်လာရသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းသို့ မုဆိုးဖိုနှင့် မုဆိုးမ ဖြစ်လာကြသော ဦးထွန်းခင်နှင့် မရင် တို့သည် တဲတစ်လုံးအတွင်း အတူနေထိုင်ကာ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် လုပ် ကိုင်ကြသည်။ ဦးထွန်းခင်က ဆိုက်ကားနင်းသည်။ မရင်က ဆေးလိပ်ခုံ အလုပ်ဆင်းသည်။ ကြားက လွတ်နေသော သာအေးကတော့မူ အရင်အတိုင်း ပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှစ်အတန်ကြာမျှ အတူတကွ နေထိုင်လာကြသူချင်းဖြစ်၍ မရင် သည် မယားမရှိသော ဦးထွန်းခင်နှင့်အတူ နေထိုင်ရခြင်းကို ဘာမျှ အထွေ အထူး မစဉ်းစားမိချေ။ ၎င်းအပြင် ဦးထွန်းခင်သည် အသက်ငါးဆယ်နီးပါး ခန့်အရွယ်ဖြစ်၍ မရင်သည် ၎င်းထက် အသက် ၁၅ နှစ်သာသာမျှ ကြီးသော ထိုမုဆိုးဖိုကြီးကို ဦးလေး သားချင်းကဲ့သို့ သဘောထားလေသည်။ ထမင်းဟင်းများ ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးရုံမက ၎င်း၏အဝတ်အစားများကိုပင် လျှော်ဖွပ်ပေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဖွဲတစ်ဆုပ်ကိုနိုင်သော ယောက်ျားများသည် သားစိတ်၊ မယား စိတ် ရှိတတ်ကြသည်ဆိုသောစကားကို မရင်သည် အမှတ်မဲ့ သဘောထား ခဲ့သည်။ ၎င်းအပြင် ဦးထွန်းခင်သည် ဆိုက်ကားနင်းစားနိုင်လောက်အောင် ကျန်းမာသန်စွမ်းသော လူကြီးတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သည်မဟုတ် သလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သာအေးသည် တစ်ညသောအခါ မရင် ဝှက်ထားသော ခြေစောင့် လက်စောင့် ငွေစကလေးများထဲမှ ငါးကျပ်တန်တစ်ရွက်ကို ခိုးယူကာ အိမ်မှထွက်ပြေးသွားလေသည်။ သူသည် လေးငါးရက်ကြာမျှ နေအိမ်သို့ ပြန် မလာချေ။ ယင်းသို့ သာအေးကလည်းမရှိ၊ နှစ်ယောက်တည်း အိပ်စက် ခြင်းပြုရသော ညတစ်ည၌ ဦးထွန်းခင်သည် ရဲဆေးတင်ရန် အရက်များသောက်စားလာပြီးနောက် မရင်၏ ခြင်ထောင်အတွင်းသို့ အတင်းအဓမ္မ ဝင်အိပ်စက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         မရင်က မသင့်လျော်သည့် အကြောင်းကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် တောင်းပန်လေသည်။ သို့ရာတွင် မူးရူးနေသော ဦးထွန်းခင်သည် အကြမ်း ဖက်လေတော့သည်။ “ငါ မနေနိုင်တော့လို့ပါ မယ်ရင်ရယ်” မူးမူးနှင့် ထိုကဲ့သို့ ပြောဆိုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e[၅]\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သာအေးနှင့်တကွ အိမ်နီးနားချင်းများ မရိပ်မိရအောင် မရင်နှင့် ဦးထွန်းခင်တို့သည် ထိုကဲ့သို့ အခြေမပျက် ပိပိရိရိနှင့် တစ်နှစ်ခန့်မျှ တိတ် တိတ်ပုန်း ဆက်ဆံနေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ သို့ရာတွင် ထိုအမှုမျိုးသည် ကြာ ရှည်လေးမြင့် ဖုံးကွယ်ထား၍ ရနိုင်ကောင်းသောအမှုကား မဟုတ်ချေ။ တစ်စ ထက်တစ်စ ဘေးလူများ သိလာကြသည်။ ထို့ကြောင့် မထူးတော့ပြီဖြစ်၍ အတိအလင်း နေထိုင်ခြင်း ပြုလိုက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သာအေးသည် သိတတ်စပြုလာပြီဖြစ်သော အသက်အရွယ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သဖြင့် ဦးထွန်းခင်ကဲ့သို့ လူကြီးတစ်ယောက်အား သူ့ အမေက လင်လုပ်နေခြင်းကို အနည်းငယ်မျှ သဘောမကျချေ။ ရှက်လေ သည်။ သို့ရာတွင် အမေနှင့် ပထွေးတို့နှင့် ကင်း၍လည်း မနေနိုင်ပြန်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သာအေးက ၎င်းအား သူ့အမေနှင့် အနည်းငယ်မျှ သဘောမတူ ခြင်းကို ဦးထွန်းခင် သိလေသည်။ ထို့ကြောင့် သာအေးကို ကျေနပ်အောင် အမျိုးမျိုး ချော့မော့နှစ်သိမ့်ကြည့်သည်။ ထိုသို့ နှစ်သိမ့်ချော့မော့ခြင်း ပြု လေလေ သာအေးသည် ပိုဆိုးလေလေဖြစ်သည်။ ရှက်သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562711212181,"sku":"","price":2970.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e8ccf36a-9ea7-4636-a6a2-07c2a5f7cf30.jpg?v=1730207158"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-၀ထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်၁","title":"ဗန်းမော်တင်အောင် - ဝထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်(၁)","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမမလေးပန်စရာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          မြောက်လေက သုတ်လှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပဲခူးမြို့ လူကုံထံပိုင်း လိပ်ပြာကန်ဘက်တွင် ဖြစ်လေသည်။ ကန်ဘက် သို့ မျက်နှာမူ၍ ဆောက်ထားသော ဆင်ဝင်နှင့် တိုက်ခံအိမ်ကြီး၏ ဧည့်ခန်း ဆောင်ဦး မျက်နှာစာ ပြတင်းပေါက်ဝယ် အသက် ၂ဝ သာသာခန့် ဖြူဖြူချော ချော မိန်းမပျိုတစ်ယောက်သည် မြောက်လေပြန်ဦးဝယ် လှုပ်ကစားနေသော ခြံစည်းရိုး ပုဏ္ဏရိပ်ပင်ကလေးများကို လှမ်း၍ကြည့်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကဗျာဆရာ ကိုသန်းဆွေက မိန်းမပျို၏နောက်ပိုင်းကို တစ်ချက်မျှ လှမ်း ၍ မော်ကြည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နွဲ့” သူက ခပ်အေးအေး ခေါ်လိုက်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့က ပုဏ္ဏရိပ်ပင်ကလေးများကို ကြည့်နေရာမှ ချာခနဲလှည့်ကာ သူ့ကို ကြည့်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာပြောမလို့လဲ ဟင် ကိုသန်းဆွေ” နွဲ့က သူ့ကို မခို့တရို့ပင် ပြုံးလိုက် ရင်းက မေးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုယ်တို့ ဒီလိုပဲ နေသွားရတော့မှာလား နွဲ့ ရယ်” သူက ကဗျာဆရာပီပီ ပင်ဘဲနှစ်လုံးဆင့်ကာ ကဗျာဆန်ဆန် အဖြည့်ခံပေးလိုက်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ က အသံကလေးများထွက်အောင်ပင် တခစ်ခစ် ရယ်ပစ်လိုက်ပေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ ရှေ့မှာ မျက်နှာကလေးနှင့် တွေ့ နေရာမှ ကဗျာဆရာကိုသန်းဆွေ က နွဲ့ ကို အလန့်တကြားပင် မော်၍ကြည့်လိုက်သည်။ ဖွဲ့ ရယ်လိုက်ပုံကို သူက အံ့သြသွားပါသည်။ နို့က သူ့ကို ခနိုးခနဲ့ ရယ်လိုက်တာများလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဪ” သူ့ပါးစပ်မှ လွှတ်ခနဲ ထွက်သွားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ က မျက်နှာပိုး သတ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မဟုတ်သေးဘူး ကိုသန်းဆွေ၊ ရှင့်ဟာက ဟုတ်ကို မဟုတ်သေးဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           `\u003cspan\u003eနွဲ့ က ညည်းညည်းညူညူနှင့် ပြောလိုက်သည်။ ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်လိုများ မဟုတ်ရတာလဲ နွဲ့ ရယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \" ကိုသန်းဆွေနဲ့ နွဲ့တို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ခုလို သမီးရည်းစားဘဝနဲ့ နေလာကြတာ ဘယ် လောက် ကြာပြီလဲကွယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူကတော့ သူ့အမြင်ကို သူ့စကားလုံးကလေးတွေနှင့်သာပဲ ပြောနေ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခက်တော့တာပဲ ကိုသန်းဆွေ တစ်ယောက်တော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ က ကိုသန်းဆွေကို ပြောရမှာ အားနာသကဲ့သို့ ပြောလက်စ စကား ကို ဆုံးအောင်မပြောနိုင်ရှာဘဲ တစ်ပိုင်းတစ်စနှင့် ရပ်ထားလိုက်ကာ သူမရဲ့ ချစ်သူကို သနားမိသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေမိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာများ ခက်ရပြန်တာတုန်း နွဲ့ ရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကဗျာဆရာကတော့ ကဗျာသာပဲ ဆန်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နွဲ့ ဘာပြောရဦးမှာလဲ ကိုသန်းဆွေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           နွဲ့ က စိတ်ပျက်စွာ ပြောလိုက် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုယ်တို့ လက်ထပ်ဖို့ ကိစ္စပေါ့ ” . ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ဒါကြောင့် ရှင့်ကို ခက်တယ်လို့ ပြောရတာပဲ ကိုသန်းဆွေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လာပြန်တုန်းပဲလား ဒီခက်တယ်ဆိုတာ နွဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မဟုတ်သေးဘူး ကိုသန်းဆွေ ရှင်ဟာလေ လူ့လောကအပြင်ဘက်မှာ တစ်ယောက်တည်း ရောက်နေပြီး ရှင့်ဘာသာရှင် စိတ်ကူးယဉ်နေတဲ့ လူ တစ်ယောက်ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မပြောရက်သော်လည်း မလွှဲသာသဖြင့် နွဲ့ က သူ့မျက်နှာကို သနား သလို၊ အားနာသလိုကြည့်ရင်း တစ်လုံးချင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်ရရှာ ပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက မည်သို့မျှတော့ ပြန်မပြော၊ ဟုတ်များပဲ ဟုတ်နေလို့လား ကဗျာ ဆရာရယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ ပြောတာကိုပဲ သူက အသား နားထောင်၍ နေရှာသည်။ သူ့ကို လူ့လောက အပြင်ဘက်မှာ ရောက်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါတဲ့။ နွဲ့ က သည်ဟာ နှင့်ပင် မပြီးလိုက်သေးတော့ တစ်ယောက်တည်း သူ့ဘာသာသူ စိတ်ကူးများ ပင် ယဉ်နေလိုက်သေးသော လူတစ်ယောက်ပါတဲ့လေ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက နွဲ့ ပြောတာကို အငေးသား နားထောင်ရင်း စဉ်းစားနေသလား...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရှင်လည်း ပညာတတ်တစ်ယောက်ပဲ ကိုသန်းဆွေ၊ ရှင် တတ်ထားတဲ့ ပညာတွေနဲ့ ရှင့်ဘာသာရှင်ပဲ စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါဦးတော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ငြိမ်နေသဖြင့် နွဲ့က ဆက်လက်၍ သြဝါဒများ ပေးနေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက မည်သို့မျှတော့ ပြန်မပြော၊ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် ဖွဲ့ ပြောနေ တာကိုပဲ အသားကြည့်ရင်းက ငြိမ်သက်စွာပင် နားထောင်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဗမာပြည်ထောင်စုတစ်ခုလုံး မီးဟုန်းဟုန်းတောက်ပြီး လူမှန်သမျှ ကယ်ပါယူပါ တစာစာဖြစ်နေတဲ့ ခုလိုအချိန်ဆိုး အခါဆိုးကြီးမျိုးမှာ ရှင့်ဘာသာ ရှင့်တစ်ယောက်တည်း “အေးရိပ်သာတဲ့ ပြည်ညောင်ညိုရဲ့ ဒိုးယိုစီးနေတဲ့ နဒီ တွင်းမှာ နွေရဲ့ နောက်ဆုံးသော နှင်းဆီတစ်ပွင့် မောင့်အိပ်မက်ရဲ့ ဧကရီ”တဲ့ စိတ်ကူးယဉ် ကဗျာကလေးတွေကို သီကုံးပြီးနေနိုင်တာများ ဘွင်းဘွင်းပြော ရင်တော့ ကိုသန်းဆွေကို နွဲ့ဖြင့် အံ့ပဲအံ့လို့ မဆုံးနိုင်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့က သူ့ကို မကြည့်တော့ဘဲ ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်ဆီသို့ လှမ်း မျှော်၍ကြည့်ရင်း ပြောနေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ စကား ဆုံးသွားသောအခါ ကဗျာဆရာက ပြုံးလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဗမာပြည်ထောင်စုကြီး မီးဟုန်းဟုန်းတောက်တာနဲ့ ကဗျာမစပ်ရတော့ ဘူးလား နွဲ့” သူက မေးခွန်းသစ်ဖြင့် အဘိဓမ္မာဆရာဆန်ဆန် မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေရာမှ နွဲ့ ချာခနဲလှည့်ကာ သူ့ကိုကြည့်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရှင့်မေးခွန်းကို ကောင်းကောင်း မသဲကွဲလိုက်လို့ ကိုသန်းဆွေ နောက် တစ်ခေါက်ပြန်ပြီးတော့ မေးလိုက်စမ်းပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          `\u003cspan\u003eနွဲ့ က ကျားမလေးသဖွယ် သူ့ကိုကြည့်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဗမာပြည်ထောင်စုကြီး မီးဟုန်းဟုန်းတောက်နေတာနဲ့ပဲ ကဗျာဆရာ တစ်ယောက်ဟာ သူ့ကဗျာသူ မစပ်ရတော့ဘူးလားလို့ မေးလိုက်တာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက ပြုံး၍ ခပ်အေးအေးပင် ပြောလေသည်။ “သြ ... ကဗျာဆရာဟာ သူ့ကဗျာသူ မစပ်ရတော့ဘူးတဲ့လား.....” ကဗျာဆရာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကထုပ်မှာ ကရင်တွေနဲ့ တိုက်ပွဲကြီးဖြစ်တဲ့နေ့က ရှင်က ဟင်္သာကုန်းမှာ တစ်ယောက်တည်းသွားပြီး ရေးလာခဲ့တဲ့ “မောင့်အိပ်မက်ရဲ့ ဧကရီ”ဆိုတဲ့ ကဗျာ ကို နွဲ့ က သိမ်းထားတယ် ထင်လို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟင် ... နွဲ့ မသိမ်းထားဘူလား၊ ဒီကတော့ နွဲ့ အတွက် အမြတ်တနိုး ရေးလာခဲ့ရတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နွဲ့ ဆုတ်ပြီးတော့ မီးရှို့ပစ်လိုက်တယ် ကိုသန်းဆွေ၊ ဒီဟာကို မပြော ဘူးလို့တော့ နေတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဆုတ်ပစ်တယ် ... မီးရှို့ပစ်လိုက်တယ် ... ဟုတ်လား နွဲ့ရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ က သူ့ကိုမကြည့်တော့ ပြန်၍လည်း စကားမပြောတော့ဘဲ အပြင် ဘက်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက ဝမ်းနည်းပက်လက်နှင့် ခေါင်းကို ခါနေလိုက်သည်။ သနားစရာ ကဗျာဆရာ ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အတန်ကြာအောင်ပင် စကားမပြောနိုင်ကြ တော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ ကတော့ ခြံစည်းရိုးတွင် လှပစွာစီတန်းစိုက်ပျိုးထားသော ပုဏ္ဏရိပ်ပင် ကလေးများကို အသားကြည့်နေစဉ် သူက ခေါင်းငုံ့ စဉ်းစားနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စစ်ကားများ သနပ်ပင်ဘက်သို့ ဝေါခနဲ၊ ဝေါခနဲ ဖြတ်သွားသံသည် မကြာခဏ ကြားရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အတန်ကြာပင် စကားမပြောနိုင်ကြဘဲ တိတ်ဆိတ်၍ နေရာမှ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နွဲ့” ဟု ကဗျာဆရာက ညှစ်ထုတ်၍ရလာသော အသံကလေးဖြင့် တိုးတိုးခေါ်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့က သူ့ကို လှည့်၍ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           နွဲ့ က သူ့ကို ပကတိ ဣန္ဒြေရရပင် ကြည့်နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ ရဲ့ ပကတိဣန္ဒြေရရမျက်နှာကို သူက အားယူ၍ကြည့်ရင်း .... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကရင်တွေနဲ့ ကထုပ်မှ တိုက်ပွဲဖြစ်တာနဲ့ ကိုသန်းဆွေ ကဗျာရေး နေမိတာ ဘယ်လိုများ အပြစ်ရှိလို့လဲ နွဲ့ ရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက ကဗျာဆရာပီသစွာပင် မေးလိုက်လေသည်။ နွဲ့က သူ့ကို ကြည့်နေရင်း မျက်နှာမှာ ညှိုးသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပဲခူးတစ်မြို့လုံး သေမှာလား၊ ရှင်မှာလားဆိုပြီး တထိတ်ထိတ် တလန့် လန့် ဖြစ်နေရတဲ့ အချိန်အခါ ကြီးမျိုးမှာတောင်မှပဲ ရှင်သာ ရှင့်ဘာသာတစ်ယောက်တည်း ကဗျာရေးနိုင်ရက်တယ်၊ နွဲ့ မပြောပါရစေနဲ့တော့ ကိုသန်း ဆွေ၊ နွဲ့ ရှေ့ဆက်ပြီး မပြောပါရစေနဲ့တော့ နွဲ့..” အသံမှာ တိုး၍လာရာမှ တိမ်၍ဝင်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ က ကရုဏာဒေါသော ဖြစ်နေပုံပင် ထင်ရပေသည်။ ပြီးတော့ ရည်းစား ဖြစ်သူ ကဗျာဆရာအား အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုသန်းဆွေက နွဲ့ ဖြစ်နေပုံကို တစ်ချက်မှ မော်ကြည့်ရင်း အဘိဓမ္မာ ဆန်ဆန် ပြုံးရုံမျှပြုံးလိုက်လေသည်။ နွဲ့ က ကရုဏာဒေါသောနှင့် သူ့ကို အား မလို အားမရ ပြောလိုက်ပုံကလေးကိုပင် သဘောကျနေသကဲ့သို့ တစ်ယောက် တည်း ခေါင်းကို ညိတ်နေမိသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပဲခူးမြို့ကို ကာကွယ်ဖို့ဟာက အစိုးရလုပ်တဲ့ လူစုရဲ့ တာဝန် နွဲ့ ရဲ့၊ အစိုးရကလည်း ပဲခူးမြို့ကို ကရင်မဝင်နိုင်အောင် ကာကွယ်ဖို့ စစ်တပ်တွေ အသင့်ချထားသားပဲ မဟုတ်လား၊ ပြီးတော့ ရဲဘော်တွေလည်း ရှိသေးသားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက အေးချမ်းစွာနဲ့ပဲ နွဲ့ကို ပြောပြနေလိုက်ပေသည်။ နွဲ့ က ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ ချာခနဲလှည့်သွားလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နွဲ့” သူက အေးအေးချမ်းချမ်းပင် ခေါ်နေလိုက်သည်။ နွဲ့က သူ့ကို ပြန်၍ပင် လှည့်မကြည့်ပါတကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နွဲ့” သူက အသာအယာပြုံးရင်း ထပ်၍ခေါ်နေလိုက်ပြန်ပေသည်။ နွဲ့ က တော့ ပြတင်းပေါက်ဘက်တွင် နှုတ်ခမ်းစူထားလိုက်သည်။ သူသည် ထိုင်ရာမှ အသာအယာ ထလိုက်ပြီးနောက် နဲ့ အနီးသို့ လျှောက်သွား၍ ရပ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ က သူ့ကို လှည့်၍မကြည့်ပါ။ - ထိုအခိုက် ဂျစ်ကားလေးတစ်စီးသည် နွဲ့ တို့အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်လာပြီးနောက် စစ်ဝတ်စစ်စားနှင့် အသက် အစိတ်သာသာခန့် စစ်အရာရှိကလေးနှစ်ဦးသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟော ကိုလေးတို့ ဒိုက်ဦးက ပြန်လာကြတယ်ထင်ပါရဲ့” နွဲ့ တစ်ယောက်တည်း အားရဝမ်းသာ ပြောနေရာမှ “ကိုလေးရေ ... ကိုလေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စစ်ဝတ်စစ်စားနှင့် လူရွယ်နှစ်ယောက်အနက် ပခုံးကြယ်နှစ်ပွင့်နှင့် စစ် အရာရှိကို ကြည့်ရင်း လှမ်း၍ခေါ်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပခုံးမှာ ကြယ်နှစ်ပွင့်နှင့် စစ်အရာရှိက နွဲ့ ကို မော်၍ကြည့်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဦးလေးတို့ ရှိရဲ့လား ဟေ့ နွဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဖေဖေ ရန်ကုန်သွားနေတယ် ကိုလေး၊ မေမေလည်း ဝိပဿနာကို ဥပုသ်စောင့်သွားနေတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ က ချာခနဲလှည့်ကာ သူမနောက်နားမှ ရပ်နေသော ကဗျာဆရာကို ရှောင်၍ တံခါးဝဆီသို့ ခပ်သွက်သွက်ကလေး လျှောက်သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ ရဲ့ ကိုလေးနှင့် သူ့ဘေးမှ အဖော်တို့ ဧည့်ခန်းဆောင်ဦးသို့ ဝင်လာကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါက နွဲ့... ကျွန်တော့်နှမ တစ်ဝမ်းကွဲလေ ကပ္ပတိန်အောင်ကြီး၊ ဒါ ကပ္ပတိန်အောင်ကြီးလေ နွဲ့ ... ကိုလေးတို့နဲ့ တစ်တပ်တည်းကပဲ၊ ကတုပ်မှာ ကရင်တွေကို ခံချခဲ့တဲ့ စစ်သားကြီးပေါ့ နွဲ့ ရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုလေးက သူ့နှမဝမ်းကွဲ နွဲ့ ကို သူနှင့်အတူ အဖော်ပါလာသော ကပ္ပတိန်အောင်ကြီးနှင့် ခေတ်မီစွာပင် မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကပ္ပတိန်အောင်ကြီးက ပဲခူးမြို့ကို ကာကွယ်ခဲ့သော စစ်သားကြီး၏ ဟန်ဖြင့် ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နွဲ့ ကလည်း ခေတ်ပညာတတ် တစ်ယောက်ပီပီ သူမရဲ့ လက်ကလေးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562712096917,"sku":"","price":4050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4fe69617-5476-4b5e-8f88-9c09694bd9f9.jpg?v=1730207175"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-၀ထ္ထုတိုငါးပုဒ်","title":"ဗန်းမော်တင်အောင် - ဝထ္ထုတိုငါးပုဒ်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမေမြို့မှာနွေဦး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ချစ်စဖွယ် နွေဦးကလေး ဆန်းသစ်ထားတော့မှဖြင့် ညောင်း ရွက်ခမျာများ ကြွေရရှာလေသည်။ ဒီလို ပြောင်းရွက်တွေ ကြွေမှပဲ ရွက်သစ်တို့ ဝေနိုင်ကြရှာပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e  ညောင်းရွက်လည်း ကြွေလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောင်းရွက်လည်း စီချေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဥသြ.. ဥဩ.. ဥသြ” -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ချစ်စဖွယ် ရွှေဥဩလည်း နွေဦးကို ကြိုနေပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ထိုင်းမှိုင်းလိုက်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်။ ကိုခင်မောင်သည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အပြစ်တင်လိုက်သည်။ အိမ်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ သူ တစ်ယောက်တည်းရယ်၊ သူ့မယား မမြမှုတော့ရယ် နယ်ပိုင်ဝန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောက် ကိုသက်တင် မင်းကတော် မခင်စီတို့နှင့် ကျွန်းတော်ဘုရားပွဲ ကို လိုက်သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အသွင်မတူသော မယား အမှန်ပါပဲ။ ကိုခင်မောင်နှင့် မမြမူတို့ မှာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် လူကြီးချင်း စေ့စပ်ပေးစား၍ ညားခဲ့သော လင်မယားများပဲ ဖြစ်ကြသည်။ ကိုခင်မောင်သည် အနုပညာလောကမှ ဂီတနှင့် စာပေသမား ဖြစ်သည်။ မမြမှုကတော့ အပျော်အပါးနှင့် ကြွားချင် ဝါချင်သော မိန်းကလေး ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် အသွင်မတူ သော လင်မယား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ထိုင်းမှိုင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်အောက်မှ တကယ်ပဲ ပျင်းစရာ ကောင်းနေသည်။ အိုမင်းရင့်ရော်ခဲ့ပြီဖြစ်သော အတိတ်မှာတော့...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 တစ်ခုတော့ ရှိသည်။ ထိုင်းမှိုင်းသော ပစ္စုပ္ပန်၏ ငြီးငွေ့ဖွယ်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်အောက်မှာ တစ်ယောက်တည်းပဲ အသီးသီး ပျင်းရိနေရ သည်ထက်တော့ အိုမင်းရင့်ရော်ခဲ့ပြီဖြစ်သော အတိတ်၌ ရေးရေးသာ ထင်တော့သော ချစ်စရာအချိန်ကလေးများနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကလေး များကို ပြန်လည် စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်ရသော အရသာမှာ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             \" မနှစ်ကပေါ့ မေမြို့မှာ၊ နွေဦးကလေးရယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           နွေဦးသည် မေမြို့မှာတော့ အင်မတန်ပဲ ချစ်စရာကောင်းလှ သည်။ ရာသီဥတုကလည်းပဲ အေးမြပါဘိသည်။ ချမ်းမြေ့လတ်ဆတ်သော လေနုအေးသည်လည်း ထင်းရှူးပင်နှင့် သစ်တော်ပင်များ အကြားမှာ အစဉ်ပဲ ကစားနေတတ်သည်။ နွေဦးဝယ် မေမြို့သည် အင်မတန်ပဲ နေထိုင်၍ကောင်းသော တောင်စခန်းမြို့ကလေး ဖြစ်လေ သည်။ နေ့လယ်နေ့ခင်း အပူရှိန် ပြင်းလာသောအခါ ရေခဲသေတ္တာ ထဲမှာ နို့အေးစစ်စစ်နှင့် ရှမ်းမလှလှကလေးတွေ လာရောင်းသော ချစ်စရာ စတော်ဘယ်ရီသီးကို ဖျော်၍စားရသောအရသာမှာ မည် သည့်အရသာနှင့်မျှလည်း မတူပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             နေ့ခင်း အိပ်ရာမှ တစ်ရေးနိုး ကိုခင်မောင်သည် နို့အေးနှင့် ဖျော်၍ထားသော စတော်ဘယ်ရီသီးကို တစိမ့်စိမ့်စားရင်း မေမြို့၏ချစ်စရာ နွေဦးကလေးကို စဉ်းစားနေလေသည်။ သဘာဝ၏ သူ့နဂို ပကတိအလှအပကလေးများကို သူသည် နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ် ကြည့်ရှု တတ်သော အနုပညာသမား တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ အနုပညာ သမားများသည် သူတို့၏ အနုပညာပတ်ဝန်းကျင်မှာ ယစ်မူးရတော့ မည်ဆိုရင်တော့ တစ်လောကလုံးကို မေ့လျော့နေတတ်သော လူစား မျိုး ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                          “ချစ်စရာကောင်းသော ဆရာမကလေး မေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      မေသည် ပြုံး၍ ကိုခင်မောင်ဆီသို့ လာသည်။ ကိုခင်မောင်က တော့ သူ့စိတ်ကူးနှင့်သူ ယစ်မူးလို့ “ဘာတွေများ စိတ်ကူးနေသလဲ ကိုခင်မောင်... ကိုခင်မောင်”နှင့် မလှမ်းမကမ်း ကုလားထိုင်တစ်လုံး ပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               “ဪ..ဆူရာမ” သူ အမူးပြေသွားပြီ။ သူ လန့်သွားသည်။ သူ အံ့သြသွားသည်။ ဒါကြောင့်ပဲ သူသည် မေကို ကဗျာမဆန်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    “ဟုတ်ကဲ့ ဝန်ထောက်မင်း ” မေသည် ရှုတည်တည်နှင့် ပြောချ လိုက်သည်။ အမှန်မှာ ကိုခင်မောင်က သူမအား “ဆရာမ” ခေါ်သည် ကို မေသည် နည်းနည်းမျှ မခံချင်။ ဒါကြောင့်ပဲ ကိုခင်မောင်အား ဝန်ထောက်မင်းဟု သူ၏ အလုပ်အကိုင်ကို ဂုဏ်ဖော်၍ သရော်လိုက် ခြင်း ဖြစ်သည်။ '\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    “ဪ...မေ” ကိုခင်မောင်ကတော့ ပြုံးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  မေကတော့ နှုတ်ခမ်းစူနေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး လူပျိုနှင့် အပျိုဖြစ်ကြသည်။ ကိုခင် မောင်မှာ ကသာအရှေ့ သစ်တောမှ သစ်တောဝန်ထောက်ဖြစ်၍ မေကတော့ မန္တလေးမှ ကျောင်းဆရာမကလေး ဖြစ်လေသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးပဲ ကသာနှင့် မန္တလေးတို့၏ နွေရာသီဦး အပူရှိန်ကို မခံနိုင်ကြ၍ အလုပ်မှခွင့်ယူကာ မေမြို့သို့ လေညင်းခံရန် လာရောက် ကြသူများ ဖြစ်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မေမြို့မှာ သူတို့နှစ်ယောက်လာ၍ ဆုံကြသည်။ သူတို့ဆုံကြ သောအိမ်မှာ ဒေါက်တာဖေကျင်နှင့် မခင်ကြီးတို့၏ ပိုင်းဗီလာ ခေါ် ထင်းရှူးရိပ်သာအိမ်မှာ ဖြစ်သည်။ မန္တလေး လားရှိုးလမ်း ကျောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်ဘက်မှာ ဖြစ်သည်။ ထင်းရှူးရိပ်သာဆိုရသော်လည်း စပယ်ရုံ ကြီးများလည်း လှပစွာ စိုက်ပျိုးထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ဒေါက်တာဖေကျင်မှာ ကိုခင်မောင်နှင့် အင်မတန်ခင်မင်သော သူငယ်ချင်းဖြစ်၍ မခင်ကြီးမှာ မေနှင့်ကျောင်းနေဖက်ဖြစ်သည်။ သူ တို့နှစ်ယောက် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ရောက်လာကြပြီးနောက် မကြာမီ ပင် ရင်းနှီးသွားကြသည်။ ကိုခင်မောင်မှာ (B.Sc. Forestry)သာ သင် လာခဲ့ရသော်လည်း(Art)ခေါ်သော အနုပညာသမားတစ်ယောက် ဖြစ် သည်။ ဂီတနှင့် စာပေကို သူ အင်မတန်ဝါသနာပါသည်။ သူ ရသော လခမှာ စာအုပ်ဖိုး ဂီတတူရိယာဖိုးနှင့်သာပဲ ကုန်လေသည်။ သူ့ စာကြည့်ခန်းမှာ သုံးထောင်ဖိုးခန့် စာအုပ်များဖြင့် ပြည့်လေသည်။ သူ၏ အိပ်ရာစက်ခန်းမှာလည်း ဂျာမန်လုပ် ပီယာနိုမှ ပါးစပ်မှုတ် ဘာဂျာအထိ တူရိယာမျိုးစုံလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မေသည် အင်မတန်ပဲ ပီယာနို အတီးကောင်းလှသည်။ ခံ့ညား သော ရှေးသီချင်းကြီး သီချင်းခွံများကိုလည်း စည်းဝါးကျနစွာ သီဆို နိုင်လေသည်။ နောက်တစ်ခု မေ့မှာ ရှိသေးသည်။ စာပေအင်္ဂလိပ်ရော ဗမာရော... ဒီစာပေနှစ်ခုစလုံး မေ အင်မတန် ဝါသနာပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဂီတနှင့် စာပေအနုပညာတံတားသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ဖက်စပ်မှု မရှိသော ရေပြင်ကွေ့ကို ဖက်စပ်ခဲ့လေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ထင်းရှူးရိပ်သာသို့ ရောက်၍ ၁၅ ရက်ခန့်ကြာသောအခါ ကိုဖေကျင် ၏မိခင် မော်လမြိုင်မှာ အတော်ပဲ မကျန်းမမာဖြစ်ကြောင်း သံကြိုး ရရှိသဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်အား အိမ်စောင့်ထားကာ မော်လမြိုင်သို့ လိုက်သွားကြလေသည်။ ထင်းရှူးရိပ်သာမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ထဲ ရယ်။ အစေခံနှစ်ယောက်နေသော တန်းလျားမှာ အိမ်ကြီးနှင့် တော် တော်ကလေးပဲ လှမ်းလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   “စိတ်ဆိုးသလား ကိုခင်မောင့်ကို... ဟင်.. မေ” ကိုခင်မောင် က ပြုံး၍ မေးနေသည်။ မေလည်းပဲ ပြီးပါပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 “ကိုခင်မောင်ဟာ လူတစ်မျိုးပဲ” မေသည် နွဲ့ သံနှင့် ညည်းညူ လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “တောထဲ တောင်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်ရတဲ့လူမို့ တောသားပေါ့ မေရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “ကြွားမနေပါနဲ့တော့ ကိုခင်မောင်၊ ရှင် တောသားမှန်း သိပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကိုခင်မောင်သည် သဘောကျစွာ ရယ်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဪ.. ဒါထက်... မေ မနေ့ညက ပီယာနိုနဲ့ ဆိုတီးတဲ့ တနောက် ယိုးဒယားရဲ့ ရေးရွှေရုပ်ကယ်ဆိုတဲ့ နောက်ပိုင်းကို ကိုခင် မောင် ကောင်းကောင်းမရလို့ ကနေ့ညဦးတော့နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မေသည် ခေါင်းညိတ်၍ ကတိပေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မေ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပုံမှာ ချစ်စရာပဲ ကောင်းသေးသည်။ ဒီဟာကိုတော့ ကိုခင်မောင်သည် သေသေချာချာ ဂရုစိုက်အသား ပဲ ကြည့်နေမိသည်။ အသားကြည့်ရင်းပဲ သူ စိတ်ကူးယဉ်သွား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562714325141,"sku":"","price":1170.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ad55e91c-2f3a-42fc-b9da-aa45ceb4746c.jpg?v=1730207196"},{"product_id":"ဖေသစ်တည်-ကလေးလူငယ်တို့အတွက်ဆယ့်လေးချက်","title":"ကလေးလူငယ်တို့အတွက်ဆယ့်လေးချက်","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565567959189,"sku":"","price":5850.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b57ae39c-db6f-4b62-8e45-1357fa58c690.jpg?v=1730207208"},{"product_id":"ဖိုးအောင်လေး-ရာဇ၀င်ထဲကဖျာပုံ-ဖျာပုံထဲကသမိုင်း","title":"ရာဇဝင်ထဲကဖျာပုံ၊ဖျာပုံထဲကသမိုင်း","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eရာဇဝင်ထဲက ဖျာပုံ၊ ဖျာပုံထဲက သမိုင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eမြန်မာပြည် မြေပုံထဲက ဖျာပုံ\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e              ဖျာပုံမြို့နယ်သည် မြန်မာနိုင်ငံ၏ တောင်ဘက်ကျသော ဧရာဝတီ တိုင်းဒေသကြီးအတွင်း တည်ရှိပြီး နယ်နိမိတ်အနေဖြင့် အရှေ့ဘက်တွင် ဖျာပုံမြစ်၊ အနောက်ဘက်တွင် ဘိုကလေးမြို့နယ်၊ တောင်ဘက်တွင်မုတ္တမ ပင်လယ်ကွေ့၊ မြောက်ဘက်တွင် ကျုံတာမြစ်တို့ဖြင့် သတ်မှတ်ထားကာ၊ အရှေ့ဘက်တွင် ဖျာပုံမြစ်ခြားနေသော ဒေးဒရဲမြို့နယ်၊ မြောက်ဘက်တွင် ကျုံတာမြစ်ခြားနေသော ကျိုက်လတ်မြို့နယ်နှင့် အနောက်ဘက်တွင် ဘိုကလေးမြို့နယ်တို့ဖြင့် ပါဝင်ဖွဲ့စည်းထားသော ခရိုင်မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်ပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဖျာပုံမြို့နယ်သည် မြန်မာပြည်မြေပုံအရ အရှေ့လောင်ဂျီတွဒ် (၉၅° ၃၀) မှ (၉၅° ၄၅) အကြားနှင့် မြောက်လတ္တီတွဒ် (၁၅° ၃၀) မှ (၁၆° ၃၅) အကြား။ ဖျာပုံမြစ်နှင့် အခြားချောင်းကြီးချောင်းငယ်များဆုံရာ အရပ်၌ အကျယ်အဝန်အားဖြင့် အရှေ့မှအနောက်သို့ (၁၃.၀၆၈) မိုင်၊တောင်မှမြောက်သို့ (၂၈၈၉၇၇) မိုင်၊ ဧရိယာစတုရန်းမိုင် (၅၈၇.၃၃) မိုင်၊ (၃၇၅၈၉၀) ဧက ကျယ်ဝန်းပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဖျာပုံမြို့သည် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသသို့ စီးဝင်လာသော ဧရာဝတီမြစ် ၏ မြစ်လက်တက်တစ်ခုဖြစ်သည့် ဖျာပုံမြစ်ကို မျက်နှာမူ၍ မြောက်ဘက်တွင် ချောင်းတွင်းကျေးရွာ၊ အနောက်ဘက်တွင် အပြောင်ကျေးရွာ၊ တောင်ဘက်တွင် အောက်ကွင်းကြီးကျေးရွာစသော နယ်နိမိတ်လေးရပ်အတွင်း၌ တည်ရှိ ပြီး အရှေ့မှအနောက်သို့ (၁၀) မိုင်၊ တောင်မှမြောက်သို့ (၃.၅) မိုင်၊ ဧရိယာစတုရန်းမိုင် (၄.၅) မိုင်ကျယ်ဝန်းပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဖျာပုံမြို့နယ်သည် ပူအိုက်စွတ်စိုသောရာသီဥတုရှိပြီး မိုးရေချိန် အနည်းဆုံး (၈၄) လက်မနှင့် အများဆုံး (၁၀၅) လက်မ။ အပူချိန်အနည်း ဆုံး (၁၈ C) \u003cspan\u003eနှင့် အများဆုံး (၃၉\u003c\/span\u003e°C) \u003cspan\u003eရှိပါသည်။ ပူအိုက်စွတ်စိုသော်လည်း ပင်လယ်နှင့် နီးကပ်စွာ တည်ရှိသောကြောင့် အပူအအေးမျှတပါသည်။ ပင်လယ်နှင့် (၁၂) မိုင်ကွာဝေးပါသည်။ မြေမျက်နှာပြင်မှာ ညီညွတ်ပြေပြစ်ပါ သည်။ ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အထက် (၉.၃၅) ပေ မြင့်ပါသည်။\u003c\/span\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမွန်အမည်ဝေါဟာရ ဖျာပုံ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဖျာပုံမြို့သည် ရှေးမွန်လူမျိုးတို့နေထိုင်ရာ ဒေသဖြစ်ပါသည်။ “ဖျာပုံ” ဟူသော ဝေါဟာရသည် မြန်မာဝေါဟာရစကားမဟုတ်ဘဲ “ဖျာပုင်” ဟူသော မွန်ဘာသာစကားမှ ဆင်းသက်လာပြီး မြန်မာဝေါဟာရအားဖြင့် “ဖာ” ဆိုသည်မှာ “ဈေး”ဟု အဓိပ္ပာယ်ရကာ “ပင်” ဆိုသည်မှာ “ထမင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ် ရပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဖျာပုံဟူသည် “ထမင်းဈေး” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             မြို့၏တည်နေရာဒေသသည် ဖျာပုံမြစ်နှင့်အခြားချောင်းကြီးချောင်း ငယ်များဆုံရာ၌ တည်ရှိပါသည်။ ထို့ကြောင့် ရှေးအခါက ဖျာပုံမြို့ဖြစ်တည် လာမည့်နေရာ၌ မြစ်ရိုး၊ ချောင်းရိုး၏ အတွင်းပိုင်း အထက်ပိုင်းသို့ သွားရောက်လိုသဖြင့် လှေကြီးလှေငယ်တို့ဖြင့် လာရောက်ကြသော ခရီးသွား တို့သည် အနောက်ဘက်သို့စီးဝင်သောချောင်းဝတွင် ရေကျချိန်နှင့် ကြုံဆုံမိ သည့်အခါ ရေစောင့်ကြရပါသည်။ ထိုနေရာသည် ခရီးသွားများ ရေစောင့်ရင်း ထမင်းချက်ပြုတ်စားသောက်ကြရသော စခန်းဖြစ်၍ မွန်ဘာသာဖြင့် “ထမင်း ဈေး” ဟု ဥပစာတင်စားခေါ်ဝေါ်ကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထမင်းရောင်းသော ဆိုင်လည်း မဟုတ်၊ ထမင်းဈေးလည်း မဟုတ်ပါ။ ရှေးမွန်လူမျိုးတို့သည် ထမင်းရောင်းသည့်ထုံးစံမရှိဟု သိရပါသည်။ ခရီးသွားများ၊ ဈေးသည်များ ခရီးတစ်ထောက်နားကြသည့် ချောင်းဝစခန်းမှ ဖျာပုံရွာ၊ ဖျာပုံမြို့ဟူ၍ တဖြည်းဖြည်းတိုးတက်လာခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ယင်းမူလခရီးတစ်ထောက်နားရာ ချောင်းဝစခန်းနေရာသည် ယခုကာလ “အပြောင်ကျေးရွာ” တည်နေသော နေရာဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ၁၆ ရာစုခေတ်ဦး အကြိုသမိုင်းကာလ ဖျာပုံ ဖျာပုံဖြစ်လာမည့်ဒေသသည် မြန်မာဘုရင် တောင်ငူမင်းဆက် တပင် ရွှေထီးမင်းခေတ်အထိ မထင်ရှားလှသော ဒေသတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပါသည်။ ထိုအချိန်က အောက်မြန်မာပြည် ရာမညတိုင်း၊ မွန်သုံးရပ်တွင်ပါဝင်သော ဒေသဖြစ်ခဲ့၍ ခရိုင်အတွင်း မြို့ရွာများစွာတို့၏အမည်များသည် မွန်အမည် များဖြစ်ကြပါသည်။ မွန်လူမျိုးတို့ အများဆုံးနေထိုင်ကြရာ ဒေသလည်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မြန်မာသက္ကရာဇ် (၈၉၂) ခုနှစ်၊ ခရစ်သက္ကရာဇ် ၁၆ ရာစု (၁၅၃၀) ပြည့်နှစ်၊ တောင်ငူမင်းဆက်၊ တပင်ရွှေထီးမင်းနန်းတက်ကာလတွင် မွန် လူမျိုးတို့၏ အောက်မြန်မာပြည် ရာမညတိုင်း ဟံသာဝတီကို မြန်မာနှစ် (၈၉၇) ခရစ်နှစ် (၁၅၃၅) ၌ ချီတက်တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်သည့် အရေးတော်ပုံ အချိန်အခါလောက်မှစ၍ ဖျာပုံအမည်ခံမြစ်ကမ်းဆိပ်ချောင်းရှေ့၌ တစ်စ တစ်စ ကျွန်းနုမြေပေါ်လာခဲ့ပါသည်။ အနောက်ဘက်မှ အရှေ့ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်းပေါ်လာသည့် ကျွန်းနုမြေပေါ်တွင် လယ်လုပ်ယာခုတ်ကြသော မွန်လူမျိုးတို့အနည်းငယ် နေထိုင်လာသည်မှ ကျွန်းနုမြေကျယ်ဝန်းသလောက် အိမ်ခြေတိုးပွားလာခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထိုသို့ ကာလအတော်ကြာ နေထိုင်လာကြရာမှ “ရွာ” ဟူ၍ခေါ်ရ လောက်အောင် အိမ်ရာစည်ကားလာသော်လည်း “ရွာ” ဟူသော အမှတ်နှင့် အုပ်ချုပ်သောမင်း၊ အစိုးရတို့က အသိအမှတ် မပြုကြရသေးပါ။ အိမ်ခြေ စုမျှလောက်သာ ရှိပါသေးသည်။ မထင်ရှားသေးသော ဒေသတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပါသည်။ ထိုကာလကို “ဖျာပုံရွာ” ဟူ၍ပင် စတင်တည်ထောင်နိုင်ခြင်းမရှိ သေးသည့် မှတ်တမ်းမရှိသော “အကြိုသမိုင်း” ကာလဟု ခေါ်ရပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e \u003cstrong\u003eရာဇဝင်ထဲက အစပထမ ဖျာပုံ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တွင်းသင်းတိုက်ဝန် မဟာစည်သူ ဦးထွန်းညိုရေးသားပြုစုသော “မဟာရာဇဝင်သစ် (တောင်ငူခေတ်)” ပေမူတွင် မွန်တို့ဌာနေ ပဲကူး (ပဲခူး) ကို တပင်ရွှေထီးမင်းနှင့် ဘုရင့်နောင်ကျော်ထင်နော်ရထာတို့ စစ်ချီတက် တိုက်ခိုက်သည့်နှစ်ကို မြန်မာနှစ် (၈၉၇)၊ ခရစ်နှစ် (၁၅၃၅) ဟု ဖော်ပြပါ သည်။ ထိုအချိန်လောက်တွင် စစ်ပြေးမွန်ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်သည့် ဟံသာဝတီ မွန်မင်းဆက် (၁၁) ဆက်မြောက်ဖြစ်သော သုရှင်တကာရွတ်ပိ၏ မိဖုရားကြီး တလဗရော်သမီး (တလ-ဗြဲဆွီ) သည် ဖျာပုံနယ်ဘက်သို့ ထွက်ပြေး တိမ်းရှောင်ခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               မိဖုရားကြီးသည် ဖျာပုံအရှေ့ဘက်ကမ်း (ယခု ဒေးဒရဲမြို့နယ်) မရမ်း ကုန်းနေရာတွင် စခန်းပြု၍ ပုန်းအောင်းနေစဉ် မြန်မာနှစ် (၈၉၉) ခရစ်နှစ် (၁၅၃၇) ၌ မရမ်းကုန်းတွင် “ကျိုက်ဟန်ပရော်” (အသက်ကယ်ဘုရား) ဟု အမည်ရသော “မရမ်းဘုရား” ကို တည်ထားကိုးကွယ်ခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သက်လွတ်ချမ်းသာ စေတီတော်တည်ရာ ဖျာပုံ “မရမ်းဘုရား” (ကျိုက်ဟန်ပရော်) တည်ထားကိုးကွယ်သောခုနှစ်တွင် ပဲခူးကို တပင်ရွှေထီးမင်းသိမ်းပိုက်မိသဖြင့် ဖျာပုံအရှေ့ဘက်ကမ်း မရမ်းကုန်း နေရာတွင် စခန်းပြု၍ ပုန်းအောင်းနေသော မွန်မိဖုရားကြီးသည် ဖျာပုံမြစ်ကို ဖြတ်ကူးခဲ့ပြီး နေရာသစ်ပြောင်းယူခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဖျာပုံဘက်ကမ်းအရောက်တွင် မိဖုရားကြီးသည် ဖျာပုံမြစ်ကမ်းထိပ် အငူတွင် “ကျိုက်ဂချွမ် (ကျိုက္ကမွမ်)”(သက်လွတ်ချမ်းသာ) အမည်ရှိ စေတီတော်ကို တည်ထားကိုးကွယ်ခဲ့သည်ဟု ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခြင်းမပြုရသေးသော ဖျာပုံရာဇဝင်မှတ်တမ်း လက်ရေးစာမူတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ယခုအခါ ဖျာပုံမြို့၏ အထင်ကရ သမိုင်းဝင်စေတီတစ်ဆူဖြစ်သော လိပ်ဥကုန်း ကျိုက္ကမွမ်သက်လွတ်ချမ်းသာစေတီတော်မြတ်သည် ဖော်ပြပါ သမိုင်းအထောက်အထားများအရ မြန်မာနှစ် (၉ဝဝ)၊ ခရစ်နှစ် (၁၅၃၈) ဝန်းကျင်တွင် ဖျာပုံ၌ ပထမဆုံး တည်ထားကိုးကွယ်ခဲ့သော စေတီတော်ဖြစ် သည်ဟု ဆိုရပါမည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565571596437,"sku":"","price":3800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_26a1f268-0ba4-4165-83ea-706968f1902c.jpg?v=1730207233"},{"product_id":"ဖိုးကျော့-အောင်ပွဲသို့ချီရာ၀ယ်","title":"အောင်ပွဲသို့ချီရာဝယ်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအောင်ပွဲသို့ချီရာဝယ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e(၁)\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e                    လက်ဝှေ့ကျော်တစ်ယောက်၏ ဘယ်ဝိုက်၊ ညာဝိုက် လက်သီး ထက်ပင် လျင်မြန်ဖျတ်လတ်လွန်းလှသော “မိပို” ၏နှာမောင်းလွဲခတ်မှု အရှိန်ကိုကြည့်၍ ကျွန်တော် စိတ်မောနေမိ၏။ အလွန်လိမ္မာယဉ်ပါးလှ သည်ဟုဆိုသော ဆင်မယဉ်သာတစ်ကောင်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပုခက်တင် ရန်ပင် ဤမျှခက်နေပါက ယခုဆိုလျှင် ဘယ်တော၊ ဘယ်တောင်၊ ဘယ်နေရာဒေသ၌ပင် ရှိနေကြလိမ့်မည်ဟု အတိအကျမသိရသေးသောတောဆင်ရိုင်းများကို ကျုံးသွင်းထောင်ဖမ်းရန်ဆိုသောအလုပ်မှာ စိတ်ကူး ယဉ်အိပ်မက်မက်နေကြခြင်းနှင့်ပင် တူနေကြလေပြီလားဟုတွေး၍ ကျွန်တော် ပထမဦးဆုံးစိတ်ပျက်မိခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဦးလေး တင်အောင်တို့နှင့် ရခိုင်ရိုးမထဲသို့ ဆင်ဖမ်းလိုက်သွားပါရစေဟု ကျွန်တော်က ပြောသောအခါ ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မဖြစ်ပါဘူးတင်အောင်ရာ... ဒီခါးလက်မလောက်နဲ့ မိန်းမလျာ လိုကောင်ကို ဆင်ဖမ်းရာမှာ မင်းကဘယ်လိုအသုံးချမလဲကွ ဒီကောင်က ဘယ်လူပြောပြော ခဏတော့ဒီလိုပဲ၊ ဟိုစပ်စပ် ဒီစပ်စပ် လုပ်တတ် တယ်။ ငါ့သားအကြောင်း ငါသိတာပေါ့ ။ ရခိုင်ရိုးမထဲရောက်ပြီး တစ်ရက်ကြာရင် ဒီကောင်စိတ်ပျက်ပြီး ပြန်ပြေးလာလို့ ငါအစုထည့် ထားတဲ့ငွေပါ ဆုံးနေဦးမယ်ကွ”ဟု အဖေက ဦးလေးတင်အောင်ကို ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “ဟေ့ကောင် ... ဖြစ်ပါ့မလား၊ ရိုးမထဲရောက်ပြီးမှ မင်းစိတ် ပျက်လို့ ပြန်ပြေးလာရင်တော့ အစုထည့်ထားတဲ့ငွေတွေဟာ တစ်ပြားမှ ပြန်ရမှာမဟုတ်ဘူးနော်၊ မင်းစဉ်းစားပြီးမှပြော”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဦးလေးတင်အောင်က အဖေ့ရှေ့၌ပင် ကျွန်တော့်ကို သေချာအောင် စစ်မေး၏။ “စိတ်ချပါဦးလေးရာ... ကျွန်တော့်စိတ်ကို ကျွန်တော် နိုင်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော်က တည်တည်ကြည်ကြည် ပြောသောအခါ ဦးလေး တင်အောင်က ဘယ့်နှယ်လဲ” ဟူသောသဘောဖြင့် အဖေ့မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           တောဆင်ရိုင်းများကို ကျုံးသွင်း၍ဖမ်းယူရန်ဆိုသောအလုပ်မှာ စင်စစ်သော် အသက်ဘေးနှင့် အလွန်နီးကပ်သော အလုပ်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆင်ဖမ်းသမားတို့မည်သည် အားခွန်ဗလပြည့်စုံရ၏။ ရဲရင့် ဖျတ်လတ်ရ၏။ တောဆင်ရိုင်းများ၏အထာကို သိတတ်ရ၏။ ဆင်းရဲ ဒုက္ခခံနိုင်ရည်ရှိရ၏။ ဇွဲ လုံ့လ ဝီရိယရှိရ၏။ တောထဲတောင်ထဲတွင် အတွေ့အကြုံကလည်း ရင့်သန်ရ၏။ ပြီးတော့ များသောအားဖြင့် ဆင်ဖမ်းသမားများမှာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်၊ သုံးဆယ်နှင့် လေးဆယ် နီးပါး အရွယ်ကောင်းများသာ ဖြစ်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော့်မှာကား ယခုမှ အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ကျော်သာ ရှိသေး သဖြင့် အင်္ဂလိပ်ခေတ်တုန်းကဆိုလျှင် အသက်နှစ်ဆယ်မပြည့်သူကိုဆင်ဖမ်းသောအဖွဲ့တွင် ပါဝင်ခွင့်မရှိစေရဟုပင် ဆိုလေသည်။ ထို့ကြောင့် လည်း ဦးလေးတင်အောင်က အဖေ၏ ခွင့်ပြုချက်နှင့် ကျွန်တော်၏ စိတ် ခိုင်၊ မခိုင်ကို အဖေ့ရှေ့၌ မေးခြင်းဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရိုးမထဲ၌ တောဆင်ရိုင်းများကိုကျုံးသွင်း၍ ဖမ်းရသောအလုပ်မှာ လူပင်ပန်းရုံတွင်မက ငွေကုန်ကြေးကျလည်း အလွန်များသော အလုပ် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ငွေကြေးချမ်းသာသူများက ငွေစိုက်ထုတ်ပေး၍ ငွေရှင်ကြေးရှင်တို့နှင့်ပေါင်း၍ လုပ်ရသောအလုပ်ဖြစ်သည်။ ငွေစိုက် ထုတ်ပေးရသော ငွေရှင်ကြေးရှင်တို့မှာ ထိုနှစ်အတွင်း ဆင်ဖမ်း၍မမိလျှင် ငွေကြေးဆုံးရှုံးကြရမည်ဖြစ်သလို ဆင်ဖမ်းသမားများမှာလည်း ပင်ပန်း ဆင်းရဲခြင်းသာ အမြတ်ရကြပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ၎င်းပြင် ဆင်ဖမ်းသူများသည် ရိုးမထဲ၌ ဆင်နင်း၍သေလေမည် လား၊ ကျားကုတ်၍သေလေမည်လား၊ ငှက်ဖျားမိ၍သေလေမည်လား နှင့် အိမ်၌ကျန်ရှိရစ်ကြသော သားမယား မိဘဆွေမျိုးလုပ်သူတွေမှာ ဆင်ဖမ်းသမားများ ရိုးမထဲ၌ တောဆင်ရိုင်းများကို ဖမ်းမိထားပြီဆိုသော သတင်းကို မကြားရမချင်း စိတ်တထင့်ထင့်နှင့် သုံးလေးလ ရင်မောနေ ကြရသော အလုပ်ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ယခုအခါတွင် ကချင် ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနား၊ နမ္မတီး စသည့်အရပ်တို့မှ ဆင်ဖမ်းသမားများ သည် ငွေကုန်ကြေးကျများသလို အသက်ဘေးနှင့်လည်းနီး၍ လူများများ နှင့်ဆင်ရိုင်းများကို ကျုံးသွင်းဖမ်းရသော ဆင်ဖမ်းအလုပ်ကို မလုပ်ကြတော့ဘဲ ငွေကုန်ကြေးကျနည်းသော၊ လူများများလည်းမလိုသော ဆင်မ ယဉ်သာတစ်ကောင်နှင့် တည်ဖူးသော ဆင်ဖမ်းအလုပ်ကို လုပ်နေကြ လေပြီဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆင်မယဉ်သာတစ်ကောင်နှင့် တောဆင်ရိုင်းများကို တစ်ကောင်ချင်း တည်၍ဖမ်းသောနည်းမှာ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာသော ဆင်ဦးစီးတစ်ယောက်၊ပဲ့ချိတ်တစ်ယောက်၊ ဆင်မယဉ်သာတစ်ကောင်၊ မတော်တဆအန္တရာယ် ဖြစ်လျှင်ကူရန် စွယ်ပြောင်တစ်ကောင်နှင့် ဦးစီးတစ်ယောက်၊ ပီလောလျှော်ကြိုး အပင် ၂ဝ လောက်ဆိုလျှင် ဆင်ဖမ်းဖြစ်သည်။ ထိုနည်းမှာ ဆင်များကို အုပ်လိုက်ကျုံးသွင်း၍ ဖမ်းသောနည်းမဟုတ်ဘဲ တစ်ကောင် ချင်း ကြိုးကွင်းထောင် တည်ဖမ်းသောနည်းဖြစ်သဖြင့် အန္တရာယ်သိပ် မများလှပေ။ ကျုံးသွင်း၍အုပ်လိုက်ဖမ်းသော ဆင်ဖမ်းနည်းလိုလည်း အကြီး အငယ်၊ အထီး အမတို့ကို မျိုးစုံအောင်မရဘဲ ဆင်ပေါက် တစ်ကောင်ကိုသာ ရလေသည်။ ထိုနည်းသည် ယခု ၁ဝ နှစ်အတွင်းမှာ သာ ပေါ်ပေါက်လာသောနည်းမို့ ရခိုင်ပြည်နယ်ရှိ ကျွန်တော်တို့ဆင်ဖမ်း သမားများသည် ထိုစဉ်က ငွေကုန်ကြေးကျအလွန်များသလို လူများများ နှင့် ပင်ပန်းဆင်းရဲခံရသော ရှေ့ပဝေသဏီက ဆင်ဖမ်းနည်းအတိုင်းသာ သမားရိုးကျ တောဆင်ရိုင်းများကို ကျုံးသွင်းဖမ်းထောင်ခဲ့ကြရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အဖေက လူကောင်သေးသလို အသက်အရွယ်ကလည်း ငယ်သေး၍ တောတောင်သဘာဝနှင့် တောဆင်ရိုင်းများ၏ အထာကိုလည်း လုံးဝ မသိသေးသော ကျွန်တော့်အား ရခိုင်ရိုးမထဲသို့ ဝါရင့်ဆင်ဖမ်းသမား တွေနှင့်ဆင်ဖမ်းလိုက်မသွားပါရန် တားသေးသည်။ ကျွန်တော့်ကိုတား ၍မရသောအခါ ခွင့်ပြုလိုက်၏။ ညီအရင်းဖြစ်သူ ဦးလေးတင်အောင်ကို လည်း အစစအရာရာစောင့်ရှောက်ရန် မှာလိုက်သေး၏ ။ အဖေမှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ဆင်ဖမ်းသောအလုပ်ကို မလုပ် တော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အဖေ၏ခွင့်ပြုချက်နှင့် ဝါသနာအလျောက် ကျွန်တော်သည် ဦးလေးတင်အောင်တို့နှင့် ရခိုင်ရိုးမထဲသို့ တောဆင်ရိုင်းများကို ကျုံးသွင်း ထောင်ဖမ်းရန် လိုက်လာခဲ့လေသည်။ ဆင်မ “မိ” ကို ပုခက်တင်နိုင်ရန် လူသုံးလေးယောက်က ဝိုင်းဝန်း၍ ကြိုးစားနေကြသည်။ ဤဆင်မမှာ မဲ့ရွာက ကိုအတော်၏ဆင်မ ဖြစ်သည်။ ကိုအထော်နှင့် ကျွန်တော်တို့ဆင်ဖမ်းအဖွဲ့တွင် ဦးစီးခေါင်း ဆောင်ဖြစ်သူ ဦးဘခင်၊ လက်ထောက်များဖြစ်ကြသော ဦးလေးတင် အောင်၊ ချင်းအမျိုးသားကြီး နီကို၊ ရွှေကျော် စသည့် လူသုံးလေးယောက် က မိပိုကို ပုခက်တင်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ နံသိုင်းကြိုး၊ ရင်တား ကြိုး၊ ကျော်ထူပြား စသည်တို့ကို ရစ်သိုင်းခင်းကျင်းထားနိုင်ပြီး ဖြစ်သော် လည်း ပုခက်စင်သစ် ဒေါက်တင်ရန်လုပ်တိုင်း မိပိုသည် သူမ၏သွယ်ပြောင်းသောနှာမောင်းနှင့် တဖြောင်းဖြောင်းပုတ်ခတ်ချ၍ လူအကပ်မခံ ဖြစ်နေသည်။ ( မိပို၏နှာမောင်းလှုပ်ခတ်မှုအရှိန်သည် လက်ဝှေ့ကျော်တစ်ယောက် ၏ ဘယ်ဝိုက် ညာဝိုက် လက်သီးချက်ထက်ပင် လျင်မြန်ဖျတ်လတ် လွန်းလှသည်ဟု ကျွန်တော့်စိတ်ထဲက ထင်နေမိသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဤဆင်မနှင့် ဤလူတွေကိုကြည့်၍ ကျွန်တော်က စိတ်မောနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။ ပို၍အကျပ်အတည်းတွေ့ရသည်မှာ ပုခက်တင်ရန် ပုခက်စင် မရှိသဖြင့်ဖြစ်သည်။ အမှန်မှာ ဆင်တစ်ကောင်ကို ပုခက်တင်ရန်ဆို သည်မှာ ပုခက်စင်အသင့်ရှိရမည်။ ယခုဤနေရာမှာ ယာယီစခန်းဖြစ် သဖြင့် ပုခက်စင်မရှိပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း မိပိုကို ပုခက်တင်ရန်အတွက် ဤမျှအခက်အခဲတွေ့ နေကြခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဒီကောင်မ ဒီနေ့ ဘယ်ဂြိုဟ်ထောင်နေလဲမသိဘူး။ ခါတိုင်း လည်း သူနဲ့ပဲလုပ်နေကျဥစ္စာ၊ ဦးဘခင်လည်း မြင်သားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မိပို၏ အရှင်သခင်ဖြစ်သူ ကိုအထော်က ဦးဘခင်ကိုပြောသည်။ ကိုအတော်ပြောသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565569171605,"sku":"","price":3150.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d5de934b-fa6e-4a1f-9b8b-df1182643215.jpg?v=1730207267"},{"product_id":"ဖိုးကျော့-မျိုးပွါးပုံယူတူမတူ","title":"မျိုးပွါးပုံယူတူမတူ","description":"\u003cp\u003e          ဟိုဘက်ကမ်းကို မရောက်ဖြစ်သည်မှာ ၆ နှစ်ခန့် ရှိပြီ။ ဟိုဘက် ကမ်းဆိုသည်မှာ ယခု ဘင်္ဂလားဒေ့(ရှ်)နိုင်ငံပိုင် ဖလောင်းချိတ်၊ ပန်းဝါ (ရာမူး)၊ စစ်တကောင်းတောင်တန်းဒေသ (ဟီလီတရိုက်)၊ ရွာတော် (ဘင် ဒရာဘင်)၊ အဝကျွန်း (ဟီဂလီမြစ်ဝ) စသည်တို့ကို ဆိုလိုပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            စာရေးသူတို့ငယ်စဉ်ကမူ ဗီဇာတွေဘာတွေ ဘာမှမလို။ မောင်တော က နတ်မြစ်(မေယု)ကိုဖြတ်ပြီး မြစ်နားရွာဘက် ကူးသွားလိုက်ရုံသာ။ ထိုမှ သွားလိုရာကို ခရီးဆက်တော့။ ထိုစဉ်က ပါကစ္စတန်၊ ဘင်္ဂလားဒေ့(ရှ်) နိုင်ငံဟူ၍လည်း မရှိသေးဘဲ အိန္ဒိယတစ်ပြည်တည်းသာ။ ယခုနှစ်နိုင်ငံ ဥပဒေအရ ကန်သာချောင်းနားက စိန်မြှောင်ဘုရားပွဲကာလတွင် ၇ ရက် ဘုရားဖူး လည်ပတ်ခွင့်ရသည်။ သို့ သော် ထို ၇ ရက်နှင့် အဘိုးအဘွား၊ ဦးကြီး၊ ဦးလေး၊ ကြီးကြီး၊ ငယ်ငယ်တို့ ရှိသော ရာဇဌာနီ” စစ်တကောင်းတောင်တန်းဒေသကို မရောက်နိုင်။ ထို့ကြောင့် သီးသန့်နယ်ခြားဖြတ် သန်းသွားလာခွင့်ဗီဇာလုပ်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လွန်ခဲ့သော ၄ နှစ်ခန့်က ရွာတော်မှ ဦးပဉ္စင်းဦးပဏ္ဍိ ကြွလာ၍အဘိုး၊ အဘွားနှင့် အဖီးကြီးတို့အကြောင်းရေးထားသော ရာဇဌာနီ” စာအုပ် ၃ အုပ် ပို့ပေးလိုက်သည်။ ထိုစာအုပ်ကိုဖတ်ရသော အဘိုးဦးမြတ် ချမ်းအောင်က ခဏခဏမှာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ငါ့မြေး၊ ငါ့ မြစ် မသိသေးတဲ့အကြောင်းအရာတွေ ဘိုးဘိုးဆီမှာ အများကြီးရှိတယ်။ မှတ်တမ်းမှတ်ရာစာအုပ်တွေကို ငါ့မြေး စာရေးဆရာ ကိုပေးမယ်။ အဘိုးမသေမီ လာဖြစ်အောင်လာပါ။ အဘိုးက အသက် ၉ဝ ကျော်ပြီ။ ငါ့မြေးတို့ ဓညဝတီကို မရောက်နိုင်တော့ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စသည်ဖြင့် အဘိုးက လွမ်းလောက်အောင်မှာနေသဖြင့် ဤနှစ် တော့ သွားဖြစ်အောင်သွားခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ရောက်ရောက်ချင်း အဘိုးက မိမိရေးသော “ရာဇဌာနီ” စာအုပ် အကြောင်းပြောသည်။ သူ့အဖေ မိမိ၏ အဖီးကြီး ဦးမြတ်သာထွန်းကို ဗျူရိုကရက်ကြီး၊ ယူဒိုဗီယံတိုက်ကြီးဟု ရေးထားသည်ကို အပြစ်မဆိုသော် လည်း သိပ်သဘောကျပုံတော့မရ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             “အမျိုးတွေအကြောင်း ငါ့မြေးရေးတာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပါပါ့အကြောင်းရေးမယ်ဆို အများကြီးရှိသေးတယ်။ ပါပါ လူမှုရေး၊ နိုင်ငံ ရေးတွေမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့တာ ငါ့မြေးတို့ မမီလိုက်တာတွေရှိသေး တယ်။ အဲဒါ ငါ့မြေးနောက်ရေးဖို့ ပါ မှတ်တမ်းတွေနဲ့ ဘိုးဘိုးမှတ်တမ်း တွေပါပေးလိုက်မယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဟု ပြောပြီး မှတ်တမ်းစာအုပ် ၆ အုပ် ထုတ်ပေးသည်။ ထိုစာအုပ် ၆ အုပ်တွင် မြန်မာစာနှင့်ရေးထားတာနှစ်အုပ်၊ ဘင်္ဂါလီစာနှင့်နှစ်အုပ်။ အင်္ဂလိပ်ဘာသာနှင့်ရေးထားသည်က နှစ်အုပ် ပေါင်း(၆)အုပ် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဘင်္ဂါလီစာနှင့်ရေးထားသော စာအုပ်နှစ်အုပ်မှာ မိမိ မဖတ်တတ် သဖြင့် ရေးထားသော အကြောင်းအရာကိုသာမေးရသည်။ ထိုအခါ ယခု ကမ္ဘာ၌ခေတ်စားနေသော ပုံတူမျိုးပွားအကြောင်းကို ရေးထားသည်ဆိုသဖြင့် မိမိစိတ်ဝင်စားသွားသည်။ ထို့ကြောင့် အသေးစိတ်အကြောင်းအရာ များကို ပြောပြခိုင်း၍ ရေးမှတ်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဓိကအကြောင်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၆၀ ကျော် ဘိုးဘိုးကြီး ၁၄ နှစ်၊ ၁၅ နှစ်သားအရွယ် အိန္ဒိယနိုင်ငံ၊ ဆင်းမလားမြို့၌ ကျောင်းနေခဲ့ စဉ်က အင်္ဂလန်ပြန် အိန္ဒိယသားဆရာဝန်နှစ်ယောက်နှင့် သိပ္ပံပညာရှင် လူငယ်တစ်ယောက်တို့ ပုံတူမျိုးပွားခဲ့ကြသည့်အကြောင်းကို မှတ်တမ်းရေး ထားခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ဘိုးဘိုး၏မှတ်တမ်းတွင် ဆင်းမလားမြို့၌ သူ,\u003cspan\u003eကျောင်းနေသည်က စ\u003c\/span\u003e,\u003cspan\u003eသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- - - - - - -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “မြတ်ချမ်း၊ ဘာငေးနေတာလဲကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အခန်းထဲကို ဝင်လာသော ကျန်ဒရ (ကျန္ဒရ) က သူ့ကို လှည့် မကြည့်သဖြင့် “ဘာငေးနေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                “ဘာမှ မပါဘူးကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကျန္ဒရကို မြတ်ချမ်းအောင်က ပြီးစလွယ်ဖြေလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျန္ဒရနှင့်မြတ်ချမ်းအောင်တို့မှာ ဆင်းမလားမြို့၌ ကျောင်းအတူ တက်နေကြသော ဘော်ဒါအတူနေ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အမှန်က မြတ်ချမ်းအောင်မှာ သူ့အဖေဆီကပို့လိုက်သောစာကို ဖတ်ပြီး ဧဝရက်တောင်တန်းကြီးဆီ ခေါင်းရင်းပြတင်းပေါက်မှလှမ်းကြည့် ပြီး နေခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ယခင် အစဉ်အမြဲလိုလို နှင်းခမောက်ဆောင်းထားသော ဧဝရက် တောင်ကို လှမ်းမြင်ရလျှင် ရင်ထဲအေးမြသည်။ နံနက်နေထွက်စနှင့် ညနေ နေဝင်လုဆဲဆဲအချိန်၌ နှင်းခဲနှင်းတောင်များပေါ် နေရောင်ခြည် ထိုးဟပ်နေသည်မှာ ရွှေတောင်ရွှေထွတ်များပမာ တလက်လက် တဖိတ်ဖိတ် နှင့် အလွန်သာယာရှုမောဖွယ်ရာကောင်းသည်။ ညအချိန်ဆိုလျှင်လည်း လရောင်တလက်လက်နှင့် ဧဝရက်တောင်မင်းကြီးသည် ပကတိတည်ငြိမ် အေးချမ်းလျက်။ ဧဝရက်တောင်မင်းသည် ဘယ်အချိန်ကြည့်ကြည့် လှပ သာယာသည်။ ရှုချင့်စဖွယ်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ယခုမူ မြတ်ချမ်းအောင်သည် ဧဝရက်တောင်ဆီ လှမ်းကြည့်နေ သော်လည်း တောင်မင်းကြီးကို သူ့အမြင်မှာ မပီဝိုးတဝါးသာ။ ဤသည် မှာ သူသည် သူ့အဖေဆီကစာကိုဖတ်ပြီး မိမိအရပ်ကို လွမ်းတ,\u003cspan\u003eကာ ငေးနေမိခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သူ့အဖေစာထဲမှာ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သား၊ မြတ်ချမ်းအောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မင်း ဆင်းမလားမှာပဲ ဒီနွေနေဦး။ အရပ်ပြန်လာဖို့ ဒီနှစ်စိတ်မကူး နဲ့။ တိုင်းရေးပြည်ရေးက လုံးဝ မကောင်းဘူး။ မြန်မာတစ်ပြည်လုံးကို လည်း ဂျပန်သိမ်းသွားပြီ။ အင်္ဂလိပ်အုပ်ချုပ်ရေးလည်း ပျက်သွားပြီ။ ဓညဝတီက ရခိုင်တွေကို ဒင်နာ့ျပူသို့ တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် ပို့နေရပြီ။ နီလာပန်းတောင်ဘက်ကလူတွေတောင် အဝကျွန်းဘက် စစ်ပြေးလာသလိုကြားနေတယ်။ ဘူးသီးတောင်-မောင်တောဘက်က ရခိုင်တွေလည်း ဖလောင်းချိတ်က စစ်ပြေးစခန်းကို တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် ဝင်လာနေကြ တယ်။ အမျိုးအချို့ကို ပါပါ သွားတွေ့ပြီးပြီ။ သူတို့က ဒင်နာ့()ကို မလိုက်လိုလို့ အမျိုးတွေရှိနေကြတဲ့ ဖလောင်းချိတ်၊ ဒါမဟုတ် ရာဇဌာနီ ဟီတီတရိုက်၊ ပန်းဝါ(ရာမူး) ဘက်မှာ စစ်ဘေးစစ်ဒဏ်ကိုခိုလှုံဖို့ ရောက် လာနေကြတယ်။ ပါပါတို့အရပ်က ဂျပန်စစ်နဲ့ မေယု(နတ်မြတ်) မြစ်ပဲ ခြားတာ။ ဂျပန်စစ်က အချိန်မရွေးရောက်လာနိုင်တယ်။ ဂျပန်တွေက ဒေလီကိုချီတက်ကြစို့လို့ ကြွေးကြော်နေကြသတဲ့။ အင်ဖာနဲ့ ကိုဟီးမားကိုတောင် ဂျပန်ထိုးစစ် စ,\u003cspan\u003eနေပြီလို့ ကြားနေရတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆင်းမလားမှာပဲနေဦး။ အိန္ဒိယအစိုးရ၊ မြန်မာပြည် အစိုးရလည်း ဆင်းမလားမှာ ရုံးစိုက်ထားတာပဲ။ အိန္ဒိယအုပ်ချုပ်ရေးရှိနေတော့ အနောက်ဘက်ကမ်းမှာနေတာ ကောင်းတယ်။ ကျောင်းပိတ်လို့ ဆင်းမလားမှာ မနေချင်လည်း ကာလကတ္တားမှာပဲဖြစ်ဖြစ်သွားနေလိုက်။ ပါပါတို့ ဟူဂျလီအုပ်ချုပ်ရေးဘက်ကလူတွေလည်း အာသံ၊ လီဒိုဘက် အလုပ်သမားတွေ အပူတပြင်း လိုက်ရှာဖို့ နေရတယ်။ အင်္ဂလိပ်တွေက တစ်နေ့လုပ်ခ တစ်မတ်ပဲရတဲ့ ကုလားကူလီတွေကို အခု တစ်နေ့ငါးကျပ် ပေးပြီး ကူလီစုခိုင်းနေတယ်။ ပါပါတို့အုပ်ချုပ်ရေးဘက်ကလူတွေလည်း နောက် အာသံဘက်ကိုများ လိုက်နေရဦးမလား မသိသေး။ ဆင်းမလား မနေချင်ရင် ဆွေမျိုးရှိတဲ့ တစ်နေရာရာသွားနေလိုက်။ ငွေလိုရင်မှာ၊ ဘဏ် (စာတိုက်) အဆက်အသွယ်ကတော့ ကယုချောင်းအထိ ရနေသေးတယ်။ ရောက်ရာအရပ်က စာပေး၊ စာတိုက်အဆက်အသွယ်ပျက်ရင် လိုငွေကို ဆွေမျိုးတွေဆီကခေတ္တယူသုံးထား။ ပါပါတို့အုပ်ချုပ်ရေးဘက်ကလူတွေ အာသံဘက်လိုက်ရရင် မင်းအမေနဲ့မိသားစုကို ဒိုဟာဇာရီကမင်းတို့ဘကြီး ဆီ,\u003cspan\u003eပို့လိုက်မယ်။ စာချင်းဆက်သွယ်ပြီး မင်းလိုက်ချင်လိုက်သွား။ တစ်ပတ် တစ်ခါ ရောက်ရာအရပ်ကစာပေး။ ပါပါ့ဆီ တစ်နေရာတည်း မထည့်နဲ့။ စစ်တကောင်း၊ ဖလောင်းချိတ်၊ ကာလကတ္တား၊ ဒိုဟာဇာရီက အမျိုးတွေ ဆီ စာမပြတ်ပို့။ ပါပါပြောတာ မမေ့နဲ့။ အခုမိသားစုအားလုံး ကျန်းကျန်း မာမာပဲ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003e\u003cem\u003eပါပါ - ဦးမြတ်သာထွန်း\u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003e\u003cem\u003eဟူဂျလီမြို့။\u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565574709397,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_cb5b24de-ce7e-40cd-b481-682e626a1907.jpg?v=1730207282"},{"product_id":"ဖိုးကျော့-ဆင်လုပ်သား","title":"ဆင်လုပ်သား","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e၁) ကမ္ဘာ့ဆင်အမျိုးမျိုး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           လူတို့သည်သမိုင်းမစတင်မီ ခေတ်အခါကပင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် များအား နည်းအမျိုးမျိုးဖြင့်ဖမ်းဆီး၍ မိမိတို့အကျိုးစီးပွားအတွက် စိုက်ပျိုးရေး၊ မွေးမြူရေး၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးတို့တွင် အသုံးပြုခဲ့ကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           လူသားတို့၏သမိုင်းသည် တစ်ခေတ်မှတစ်ခေတ်သို့ ပြောင်းလဲ ရွေ့လျားလာခဲ့သော်လည်း တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကိုဖမ်းဆီးပြီး စီးပွား ရေး၊ မွေးမြူရေး၊ စိုက်ပျိုးရေး၊ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးတို့တွင် အသုံးချ နေခြင်းမှာ ယခုခေတ်အထိပင် ဖြစ်လေသည်။ ထိုအထဲတွင် “ဆင်”သည် အရေးပါအရာရောက်ဆုံး တိရစ္ဆာန်သတ္တဝါ ဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ မငြင်း နိုင်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထို့ကြောင့် ဆင်ဆိုလျှင် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံအားလုံးက သိရှိကြသည်။ ကုန်းတိရစ္ဆာန်များထဲတွင် ဆင်သည် ကိုယ်ခန္ဓာအကြီးမားဆုံးနှင့် သက်ဆိုး အရှည်ဆုံး၊ အယဉ်ပါးဆုံးတိရစ္ဆာန် ဖြစ်သည်ဆိုက မှားမည်မဟုတ်ပေ။ ရှေးပဝေသဏီခေတ်မှ ကျန်ရှိခဲ့သော အံ့သြဖွယ်ရာ သတ္တဝါကြီးများထဲ တွင် ဆင်သည် ထိပ်ဆုံးကပါဝင်သော တိရစ္ဆာန်တစ်မျိုးဖြစ်၏။ ရှေးခေတ်မှ ယနေ့အထိ မျိုးဆက်မပြတ်ဘဲ အံ့သြဖွယ်ရာကျန်ရှိနေသော သတ္တဝါ ကြီးများမှာ ဆင်၊ ကြံ၊ ရေမြင်းနှင့် ကုလားအုတ်များဖြစ်ပေရာ ယင်းတို့ တွင် ဆင်နှင့်ကုလားအုတ်တို့မှာ အသိဉာဏ်အရှိဆုံးနှင့် လူတို့အား အကျိုး အပြုဆုံး သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုသတ္တဝါတို့သည် သဘာဝ အလျောက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြပေရာ ယင်း သတ္တဝါကြီးများကို မလေ့လာလျှင် ဝေးလံမှုန့်မွှားလှသော ရှေးပဝေသဏီ က သတ္တဝါတို့အကြောင်းကို သဘောပေါက်နားလည်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းပေ လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သက်ရှိသတ္တဝါကြီးများသည် လူသားတို့၏ သမိုင်း ကိုပြုစုလေ့လာရာ၌ အရေးပါအရာရောက်သော သတ္တဝါကြီးများအဖြစ် ဆက်လက်တည်တံ့လျက် ရှိကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဤတိရစ္ဆာန်ကြီးများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လူဟူ၍ မပေါ်ပေါက်မီ ရှေးပဝေသဏီကပင် ဆင်သည် တိရစ္ဆာန်ထဲတွင်လည်း စိတ်ဝင်စားဖွယ် အကောင်းဆုံးသော တိရစ္ဆာန်တစ်မျိုးဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရပေမည်။ ရှေး အခါက ဆင်များသည် ကမ္ဘာအနှံ့အပြားတွင် ရှိခဲ့ကြသည်ကိုထောက် ၍ ရှေးဆင်ကြီးများသည် ရာသီဥတုမျိုးစုံတွင် ထိုက်သင့်သလို လှည့် လည်နေထိုင်ခဲ့ကြကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            လွန်လေပြီးသောအခါက “မမ္မတ်” ခေါ် ရှေးဆင်ကြီးမျိုးသည် အင်္ဂလန်မှ ဗယ်ရင်ရေလက်ကြားအထိ ကျက်စားရာမှ အမေရိကတိုက် သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုရှေးဆင်များသည် အမွေးအမှင် ထူ၏။ ထို့ကြောင့် ထိုမမ္မတ်ဆင်များသည် အေးသောရာသီဥတုရှိ ဒေသ များ၌ နေထိုင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ မမ္မတ်ရှေးဆင်ကြီးများသည် ကမ္ဘာဦးသူ များနှင့် ခေတ်ပြိုင်ရှိခဲ့ကြရာ သူတို့၏အသားသည် လူများစားသောက် ရန် အစာဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အရေသည် လူတို့၏ အသုံးအဆောင်ဖြစ်ခဲ့၍ မတ်ဆင်၏ အစွယ်ကို လူတို့ပုံကူးခဲ့ကြသည်။ ဆင်စွယ်ပေါ်၌ ကမ္ဘာဦးသူတို့ရေးဆွဲခဲ့သော ပုံကြမ်းတို့ကို လေ့လာကြည့်ရှု၍ လူနှင့် မမ္မတ်ဆင် ကြီးတို့သည် ကမ္ဘာကြီးကိုစိုးမိုးရန် အပြိုင်အဆိုင်ကြိုးစားခဲ့ကြသည်ဟု ပညာရှင်များ မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘူမိဗေဒအရဆိုလျှင် မမ္မတ်ရှေးဆင်ကြီးများသည် နှစ်များမကြာ မီကမှ ကမ္ဘာပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်ဆုံးပါးသွားခဲ့ကြသည်။ ယင်းတို့၏ အသေကောင်များကို အလွန်အေးလှသော ဆိုက်ဘေးရီးယားပြည်နှင့် ရုရှားနိုင်ငံတို့တွင် ရေခဲရွံ့နွံများအောက်၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ နစ်မြုပ်ဖုံးကွယ် လျက်ရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “ဒင်းဗတ်ကလန်” မည်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသည် နှစ်ပေါင်း ထောင်သောင်းများစွာက ညွန်ပျောင်းထဲ၌ နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီးမှ ပြန်လည် ဖော်ထုတ်ရရှိခဲ့သော မမ္မတ်ခေါ် ရှေးဆင်သားကို မိမိဧည့်သည်များအား ကျွေးမွေးခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာလောက်ကလည်း လယ်နမြစ်ဝအနီးတွင် မမ္မတ်ရှေးဆင်ကြီးတစ်ကောင်၏ အလောင်းကို တွေ့ခဲ့ရသေးသည်။ တွေ့စဉ်က ဆင်၏ဦးနှောက်သည် မပျက်စီးသေး ပေ။ မျက်စိတို့သည် ဦးခေါင်းမှ ပြူးထွက်လျက်ရှိသည်ကလွဲလျှင် အသား၊ အမွေး၊ အတွင်းပိုင်းကိုယ်အင်္ဂါတို့ကို မပျက်မယွင်းတွေ့ရသည်။ နောက်ဆုံးစား၍ အစာမကြေဘဲ ရှိနေသေးသည့် ထင်းရှူးပင်ပေါက် ကလေးများကိုပါ အစာအိမ်ထဲ၌တွေ့ခဲ့ရ၏။ ဆိုက်ဘေးရီးယားပြည် သည် မမ္မတ်ရှေးဆင်တို့၏ သင်္ချိုင်းဖြစ်ခဲ့ပေရာ ဆင်စွယ်များကို နိုင်ငံခြား သို့ပင် အမြောက်အမြား တင်ပို့ခဲ့ရသည်။ ဆိုက်ဘေးရီးယားပြည်၌ မမ္မတ်ဆင်များ မည်မျှပေါခဲ့သနည်းဟူမူ အချို့ ကျွန်းကလေးများသည် ထိုဆင်များ၏အရိုးပုံများပင် ဖြစ်ကြသည်ဟု ပညာရှင်များက ယုံကြည် ခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ရှေးဆင်ကြီးများစာရင်းထဲတွင် မမ္မတ်ဆင်နှင့်အတူ မတ်စတိုဒန်နှင့် ဒိုင်နိုသာရိယမ်ဆင်တို့လည်း ပါဝင်သည်။ ယခုအခါ အာဖရိက ဆင်နှင့် အာရှဆင်တို့သာ ကမ္ဘာပေါ်၌ ကျန်ရှိတော့သည်။ ရှေးမမ္မတ် ဆင်ကြီးများသည် တစ်ဆယ့်သုံးပေထိ မြင့်သည်ဟု အဆိုရှိသည်။ သို့သော် ပျမ်းမျှအားဖြင့် ၁၀ ပေမျှဖြစ်၍ ယခုခေတ်ဆင်တို့ထက်ပင် နိမ့်သည်ဟုလည်း ဆိုကြပြန်သည်။ အိန္ဒိယပြည်မှ “နာဘ ́ \u003cspan\u003eခေါ် ဆင် တစ်မျိုးမှာမူ ၁၆ ပေထိ မြင့်သည်ဟု သိရသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ယခု ခေတ်အကြီးဆုံးဆိုသောဆင်ထက်ပင် ထိုနာဘဒ္ဓဆင်များက လေးပေ လောက်ပိုပြီး မြင့်နေပြန်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ဆင်တို့၏ အကြီးအသေးမှာ အစားအသောက်နှင့် ရာသီဥတု ရေမြေပေါ်တွင် တည်သည်ဟု တိရစ္ဆာန် သုတေသနပုဂ္ဂိုလ်များက ဆိုကြသည်။ ပရိုဗိုဆစ်ဒီယမ် ဆင်မျိုးစဉ်တွင် အပါအဝင်ဖြစ်သော ဆင်တို့ ၏ အရွယ်မှာ နာဘဒ္ဓဆင်ကြီးများမှ ကျောက်ဆင်အထိ အစား စားရှိသည်။ ကျောက်ဆင်တို့သည် ရှတ်တလန်မြင်းပုလောက်သာကြီး ရာ ကမ္ဘာ့မြောက်လုံးခြမ်းကို ရေခဲလွှမ်းသည့်ခေတ်က ယင်းတို့သည် မော်လတာကျွန်းစု၊ ဆိုက်ပရပ်ကျွန်းနှင့် အနီးအနားမှကျွန်းအချို့သို့ အခါများစွာ သွားရောက်ကျက်စားခဲ့ကြ၏။ ထိုခေတ်ထိုအခါက မြောက်အမေရိက တိုက်တွင် မမ္မတ်ရှေးဆင်ကြီးများနှင့်အတူ မတ်စတို ဒန်ရှေးဆင်ကြီးများပါ ကျက်စားခဲ့ကြသည်။ ယင်းဆင်ကြီးတို့၏ အရိုးစုများကို အမေရိကန်ပြတိုက်တို့၌ ဆင်ယင်ပြသထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ယခုအခါ ကမ္ဘာပေါ်၌ ဆင်ကို အာရှဆင်နှင့် အာဖရိကဆင်ဟု နှစ်မျိုးနှစ်စား ခွဲခြားထားသည်။ ဆပ်ကပ်ပွဲများနှင့် တိရစ္ဆာန်ရုံများတွင် တွေ့နေမြင်နေကြရသော ဆင်များမှာ များသောအားဖြင့် အာရှဆင်များ သာဖြစ်ကြသည်။ သစ်ဆွဲရာတွင် အသုံးပြုသောဆင်များမှာလည်း အာရှ ဆင်ပင်ဖြစ်၏။ များသောအားဖြင့် အာဖရိကဆင်များကိုမူ လူတို့ကဖမ်းဆီးပြီး ယဉ်ပါးအောင် သွန်သင်၍မရပေ။ ယင်းတို့မှာ လူတို့၏ စီးပွားရေး၊ စိုက်ပျိုးရေး၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးတို့တွင် အသုံးပြုနိုင် လောက်အောင် ယဉ်ကျေးလိမ္မာခြင်းမရှိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အာရှတွင် ဆင်လေးမျိုးရှိ၏။ အိန္ဒိယ (သို့မဟုတ်) မြန်မာဆင်၊ သီဟိုဠ်ဆင်၊ မလေးရှားဆင်နှင့် ဆုမတ္တရာဆင်တို့ ဖြစ်သည်။ ထိုလေးမျိုး စလုံးသည် နိုင်ငံ၏ အမည်ကိုလိုက်၍ ခွဲခြားခေါ်ကြသော်လည်း တစ်မျိုး နှင့်တစ်မျိုးမှာ အသွင်တူ၊ ရုပ်တူ၊ အလုံးအထည်၊ စရိုက်သဘာဝအတူ တူသာဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အာဖရိကဆင်နှင့် အာရှဆင်တို့၏ခြားနားချက်မှာ အာရှဆင် သည် အာဖရိကဆင်ထက် နားရွက်ငယ်သည်။ ကိုယ်ရေအသားချော မွတ်သည်။ နှာမောင်းများရှူး၍ သေးသေးသွယ်သွယ်ရှိသည်။ အာရှ ဆင်မမှာ အစွယ်မရှိပေ။ သီဟိုဠ်ကျွန်း၌မူ အထီးရော အမပါ အစွယ် မရှိဟု သိရသည်။ ဤသည်မှာ သီဟိုဠ်ကျွန်း၌ ဆင်များစားရသော အစားအစာကြောင့်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သီဟိုဠ် ဆင်များသည် မြန်မာ၊ အိန္ဒိယ၊ မလေးရှား၊ ဆုမတ္တရာဆင်များကဲ့သို့ အလုပ်ကြမ်းမလုပ်နိုင်ကြပေ။ အနည်းအကျဉ်းသော ဝန်စည်စလယ် လောက်ကိုသာ သယ်ပိုးရွက်ဆောင်နိုင်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အာဖရိကဆင်မှာ အာရှဆင်ထက် အရပ်ပိုရှည်သည်။ နားရွက် ကြီးမားသည်။ နှာမောင်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ရစ်ဝိုင်းပတ်လည်လျက် ရှိသော အဖုအထစ်များ ကြီးသည်။ အစွယ်များ ပိုမိုကြီးမားရှည်လျား သည်။ အာဖရိကဆင်များကို ယဉ်ပါးလာအောင် သွန်သင်ခြင်းမရှိသည် မှာ အာဖရိကတိုင်းရင်းသားတို့သည် ဆင်မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ခြင်းမရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် ဆင်များ နှင့် အလုပ်လုပ်သော မိရိုးဖလာအစဉ်အလာလည်း မရှိပေ။ အာဖရိကဆင်မှာ အာရှဆင်များကဲ့သို့ လေးလံသော ဝတ္ထုပစ္စည်းများကို ဆွဲငင်ရန် အတွက် ကိုယ်ခန္ဓာတည်ဆောက်ပုံ အချိုးအစားမကျသောကြောင့် ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ကိုင်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            စစ်ပြီးစကမူ မြန်မာ၊ ကရင် ဆင်သမားအချို့ကို အာဖရိကအရှေ့ ပိုင်းသို့ ခေါ်ဆောင်ပြီး အာဖရိကဆင်များကို ဖမ်းဆီးလေ့ကျင့်ခိုင်းရန် ဗြိတိသျှအစိုးရက စီမံခဲ့ပေရာ ထိုစီမံကိန်းသည် မည်မျှအောင်မြင်မှုရှိခဲ့ သည်ကို နောက်ပိုင်းတွင် လုံးဝမသိခဲ့ရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဘီစီ ၂၁၈ ခုနှစ်က အာဖရိကမြောက်ပိုင်းမှ အီတလီပြည်၊ ရောမ မြို့တော်သို့ ချီတက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသော ကာသေးလူမျိုး ဟန်နီဘယ် စစ်ဗိုလ်ကြီး၏ တပ်မကြီးတွင် ဆင် ၃၇ ကောင် ပါဝင်သည်ဟု အဆိုရှိ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ဟန်နီဘယ်သည် ထိုဆင်များကို မည်သည့်ကိစ္စအတွက် အသုံး ပြုခဲ့ကြောင်းကို မသိရပေ။ ဆင်အကြောင်းကို အတော်စေ့ငုသေချာစွာ လေ့လာခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကမူ “ထိုဆင်များသည် အာဖရိကဆင်များ မဟုတ်ဘဲ အာရှဆင်များသာ ဖြစ်ဟန်တူသည်။ အာဖရိကတိုက်၌ ဆင် များကို လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးသော အစဉ်အလာမရှိ၍ အိန္ဒိယနိုင်ငံမှ လေ့ကျင့်ယဉ်ပါးပြီးဆင်များကို ဟန်နီဘယ်က အသုံးပြုခြင်းဖြစ်တန်ရာ သည်” ဟုဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ရှေးအိန္ဒိယမင်းများသည် ရှေးမြန်မာမင်းများကဲ့သို့ စစ်တိုက်ရာ တွင် ဆင်များကို ထောင်နှင့်ချီ၍ သုံးလေ့ရှိကြ၏။ ရန်သူမြို့များကို ဝန်းရံလုပ်ကြံရာ၌ ဆင်များမှာ မြို့တံတိုင်း အရံအတားများကို ဖြိုဖျက် ရန်အတွက် အလွန်အသုံးဝင်၏။ သို့သော်လည်း စစ်ပွဲ၌ဒဏ်ရာရသော ဆင်များမှာမူ အုပ်မနိုင်၊ ထိန်းမရဖြစ်၍ ကိုယ့်တပ်ကိုယ်ပြန်နင်းကာ အန္တရာယ်ပြုတတ်သည်လည်း ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            တရုတ်-မြန်မာ ငဆောင်ချမ်းတိုက်ပွဲ၌ ရန်သူတို့က မြားမိုးရွာချ ၍ ဒဏ်ရာရသွားသော ဆင်တို့ကြောင့် မြန်မာများမှာ ဗရုန်းသုန်းကား ဖြစ်ပြီး အရေးရှုံးနိမ့်ခဲ့ရပုံကို မာကိုပိုလိုက သူ၏မှတ်တမ်း၌ ဖော်ပြခဲ့ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရှေးပဝေသဏီက မမ္မတ်ဆင်များ ကျက်စားခဲ့ကြသည်ဆိုသော အိန္ဒိယနိုင်ငံ၌ ယခုအခါ ဆင်များ တစ်စတစ်စ ပျောက်ကွယ်နေကြလေ ပြီ။ ကမ္ဘာပေါ်၌ ဆင်ကို လူတိုင်းအကျိုးစီးပွားအတွက် အများဆုံးအသုံး ပြုကြသောနိုင်ငံမှာ မြန်မာနိုင်ငံဖြစ်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ထို့ကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံ၌ ဆင်များကို ယခင်ကသာမဟုတ် ယခုအထိ ရတနာ တစ်ပါးကဲ့သို့ မွေးမြူခြင်း၊ ရှာဖွေဖမ်းဆီးခြင်း၊ ယဉ်ပါးလာအောင် သွန်သင်ဆုံးမပြီး သစ်လုပ်ငန်းတွင် အဓိကထား၍ အသုံးချနေရခြင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565582672021,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_40a3f34f-a9b3-434c-a46a-5d8e45fb83a2.jpg?v=1730207298"},{"product_id":"ဖို့ကျော့-ကျွန်တော်တို့လူ","title":"ကျွန်တော်တို့လူ","description":"\u003cp\u003e          ဤနှစ် ရာသီဥတုဆိုးရွားသည်။ ချမ်းအေးမှုသည် ရိုးတွင်းခြင်ဆီထိ စိမ့်ဝင်လာသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အသွေးအသားများသည်ပင် အေးခဲသွား ပလား ထင်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ညီလေး ညီမလေးတို့ကို လူကြီးကိုယ်ပေါ်က ချ၍မရ။ အမိ အဖ အဘွားတို့ ကိုယ်ပေါ်က ချလိုက်သည်နှင့် အထိတ်တ လန့် အော်ငိုကြသည်။ လူကြီးများ၏ ကိုယ်ငွေ့ကြောင့်သာ သူတို့နှစ်ဦး အသက်ရှင်လာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ငါတို့ ညီအစ်ကို သုံးယောက်သည်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပွေ့ဖက်၍ အိပ်ကြရသည်။ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုလတ်နှင့် ငါတို့သုံးယောက် သည် အလယ်နေရာကိုလုရင်း မိုးလင်းခဲ့ရသော အအေးညကို ဖြတ်သန်းလာ ခဲ့ကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အမိ အဖ အဘွားနှင့် ညီလေး ညီမလေးတို့လည်း ငါတို့ကဲ့သို့ အအေး ဒဏ်ကို အလူးအလဲ ခံစားခဲ့ကြရသည်။ ချမ်းလွန်း၍ မေးရိုက်သွားခတ်သံ များကို အမှောင်ထဲတွင် တစ်ညလုံး ကြားနေရသည်။ ဟေမန္တ၏ အေးစိမ့် ချမ်းရလာမှုသည် အားလုံးကို နှိပ်စက်ကလူ ပြုနေလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        ဟေမန္တ၏ ရာသီဥတုဆိုးရွားမှုကြောင့် အပြင်ကို လုံးဝမထွက်နိုင်ကြ။ အစာရေစာ ထွက်မရှာဝံ့ကြ။ နှင်းမုန်တိုင်းကြီး၏ တဟည်းဟည်း အော်ဟစ် ခြိမ်းခြောက်နေသံကို တစ်နေ့လုံး တစ်ညလုံး ကြားနေ မြင်နေရသည်။ ဂူဝ ကို လေနှင့်ပါလာသော နှင်းခဲနှင်းဖတ်များသည် ဂူဝပိတ်သွားတော့မလား ထင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုကာလတွင် နောင်သောအခါ၌ နေလုံးနေဝန်းဟု သမုတ်ပြောဆိုကြ မည့် အရာဝတ္ထုကို ငါတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြရသေး။ လဆိုသည်မှာကား ဝေလာဝေးပင်။ အေးခဲမာကျောနေသော ငါတို့ကမ္ဘာ ကရရေခဲပြင်ကြီးကို နှင်းမှုန်နှင်းဖတ် နှင်းခဲနှင်းလုံးများကသာ မင်းမူ ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ နေ့ တစ်နေ့ဟု နောင်တွင် သမုတ်ပြောဆိုကြမည့် ကာလ၏ လေးပုံ သုံးပုံမှာ အေးခဲ စိမ့်ချမ်းနေသော အမှောင်ထုထဲ နစ်မြုပ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကမ္ဘာ့တန်ဆာကြီး၏ နိယာမဆို၍ ငါတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလင်းနှင့် အမှောင်နှစ်ခုသာရှိသည်။ ရေမရှိ၊ မဟာပထဝီ မြေသားမရှိ။ နှင်းဖုံးကျောက်ဆောင် တောင်တန်းများနှင့် နှင်းဆောင်းတောင်တန်းမြင့်များသာ ရှိသည်။ သစ်ပင်ပန်းမန်ဆိုသည်ကိုလည်း ငါတို့ မကြားဖူး မမြင်ဖူးကြသေး။ ကျေး ငှက်သာရကာ ဆိုသည်က ဝေလာဝေး။ ဤမျှကြမ်းတမ်းသော အေးခဲမှောင် မည်း ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် သက်နု ပိုးမွှားသတ္တဝါကလေးများ အသက်ရှင်သန် ရန် ဘယ်သို့မှ တွေးမရသော နေရာမျိုး။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငါတို့မိသားစု ဝမ်းဗိုက်အားလုံး ပြားချပ်နေကြ၏။ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှု ကြောင့် မျက်လုံးထဲက ဒေါသရောင်လျှံတွေ ဖြာထွက်လာကြသည်။ အမိနှင့် အဖကိုကြည့်၍ ငါကြောက်လာသည်။ နောက်ဆုံး အစားအစာဖြစ်သော သားကောင် ကုန်သွားခဲ့သည်မှာ သုံးလေးရက် ရှိသွားလေပြီ။ သားကောင် ၏ အရေခွံနှင့် အရိုးနုများပင် မရှိတော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အရိုးရင့်မာများကို အာသာပြေ ကိုက်ဝါးနေကြရသဖြင့် သွားဖုံးပေါက် ကာ သွားများလည်း နာလာပြီ။ ငယ်ရွယ်နုနယ်သေးသော ညီလေး ညီမလေး တို့ကို ကြည့်နေကြသော အမိ အဖတို့အကြည့်သည် ကြမ်းကြုတ်လာ၏။ အမိ အဖတို့သည် ညီလေးနှင့် ညီမလေးတို့ကိုပင် ကိုက်ဖဲ့စားပစ်ကြတော့ မလားဟု ငါ စိုးရိမ်လာသည်။ အမိ အဖတို့၏ ဒေါသမျက်လုံးများသည်မယုံကြည်နိုင်လောက်သော သံသယများကို ဖော်ဆောင်နေကြလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့ကြောင့် ငါသည် အမိ အဖတို့၏ လှုပ်ရှားမှုကိုသာ ထိတ်ထိတ် လန့်လန့်နှင့် အကဲခတ် စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ အစ်ကိုကြီးနှင့် အစ်ကိုလေး တို့လို အမိ အဖတို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သော အရိုးမာများကို ကောက်ယူ လုဝါး စုပ်လျက်ရန်ကိုပင် ငါသတိမေ့နေသည်။ ဝမ်းဗိုက်၏ ဆာလောင်မွတ်သိပ် မှုကိုပင် အကြောက်တရားက လွှမ်းမိုးထားသည်။ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုထက် စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့မှုက တစ်ကိုယ်လုံး၌ ပျံ့နှံ့နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖသည် ရုတ်ခနဲ ထခုန်လိုက်၏။ ငါလန့်သွားသည်။ ကြောက်ရွံ့၍ ပါးစပ်ကအာမေဍတ်သံများပင် ထွက်သွားသည်။ အဖသည် သားကောင် တစ်ကောင်ကို ခုန်အုပ်ဖမ်းသလို ငါတို့တစ်ယောက်ယောက်ကိုများ ခုန်ဖမ်း လိုက်ပြီလား။ ထူထပ်ရှည်လျားသော အဖကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွေးအမှင်များသည် ငါ့ကိုယ်ကို လေဟပ်သွားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ထိတ်ထိတ်လန့်လန့်နှင့် ငါအော်မိလိုက်သော အသံနှင့်မတူသည့် အော် သံ ဟစ်သံများကို အမိ အဖ အဘွားတို့ဆီက ကြားလိုက်ရသည်။ တစ် ဆက်တည်း ပြိုင်တူလိုလို အော်လိုက်ကြသံသည် ငါတို့ နေနေကြသောကျောက်လိုဏ်ဂူကြီးထဲ ဘောင်ဘင်ခတ်သွား၏။ အဖ ခုန်ထွက်သွားရာဆီသို့ ထိတ်လန့်၍ ဖျတ်ခနဲ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ဂူဝတွင် အလင်းရောက်နေပြီ ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပျော်လိုက်ကြသည် ဖြစ်ခြင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        ငါတို့မိသားစုအားလုံး ကျောက်ဂူဝဆီသို့ ပြေးထွက်လာကြသည်။ အလင်းလာပြီဖြစ်သော်လည်း ဂူဝအပြင်ဘက်တွင် ပို၍ အေးစိမ့်နေတုန်း။ နှင်း လုံး နှင်းသီးများ လေနှင့်အတူ လွင့်ပါလာနေကြတုန်း။ သို့သော် အလင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အအေးပင် တဒင်္ဂခဏ သက်သာသွားသလိုပင်။ အလင်း ကို မမြင်ရဘဲ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေခဲ့သည်မှာ သုံးလေးရက် ရှိသွားလေ ပြီ။ အပြင်ထက်မှောင်သော ဂူထဲ အမှောင်တွင် နေနေကြရသည်ကို ငါတို့ ငြီးငွေ့နေကြပြီ မဟုတ်ပါလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        ယနေ့မှ ရောက်လာသော အလင်းအားကိုးနှင့် စား၍ရသော သားကောင် တစ်ကောင်ကို ငါတို့ ရှာဖွေဖမ်းဆီးစားသောက်ရန် ကျောက်ဂူပတ်ဝန်းကျင် ကို ကျီးကန်းတောင်းမှောက် လိုက်ကြည့်ရှာဖွေနေကြရသည်။ ကျောက်ဂူနားဝန်းကျင်တွင် မည်သည့်သားကောင်၏ အရိပ်အရောင်ကိုမျှ မမြင်ရသဖြင့် သားကောင်ရနိုင်မည်ထင်သော တစ်နေရာသို့ ထွက်လာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကန္တာရ၏ အေးစိမ့်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သားကောင်ဖမ်းရသည်မှာ သူသေ ကိုယ်သေလည်း တစ်ခါတစ်ရံ စွန့်စားကြရသဖြင့် သားကောင်လိုက်ရာ၌ အထောက်အကူ မပေးနိုင်ကြသော အဘွားနှင့် ညီငယ် ညီမငယ်တို့ကို အဘွားနှင့် ဂူဝနား၌နေရန် အဖ,\u003cspan\u003eကပြောသဖြင့် အဘွားနှင့် ညီငယ် ညီမငယ် တို့ ကျန်နေရစ်ကြသည်။ ငါတို့ကား သားကောင်ရှာရန် ရေခဲသတ္တရဘန်သို့ ထွက်လာကြသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ချမ်းစိမ့်အေးခဲသော နှင်းမုန်တိုင်းကြီးကြောင့် ဂူထဲ အောင်းနေခဲ့ကြရ သော ကပ်နှောင်းသတ္တဝါကြီးများသည်လည်း ငါတို့မိသားစုကဲ့သို့ အလင်း ထဲတွင် အစာအာဟာရ ရှာဖွေရန် လျှောက်သွားနေကြသည်ကို နှင်းမှုန်ထဲ ဝိုးတဝါး မြင်နေကြရသည်။ အတောင်ရှိသော ကပ်နှောင်းငှက်ရိုင်းကြီးများ သည် ကောင်းကင်ပေါ် ပျံဝဲနေကြသည်။ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် တစ်ဦး နှင့်တစ်ဦး ကောင်းကင်ပေါ် ပျံဝဲရင်း ငယ်သူကို ကြီးသူတို့က ထိုးဆိတ် ကိုက်သတ်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ခြေနှစ်ချောင်းရှိသူ၊ ခြေလေးချောင်းရှိသူတို့ကလည်း ရေခဲပြင်ထဲ လျှောက်သွား၍ အစာအာဟာရကို ရှာနေကြ၏ ။ ငယ်သူကို ကြီးသူတို့က လိုက်ကိုက်သတ်ဖြတ်၍ စားသောက်နေကြ၏။ ဤရေခဲပြင်ကန္တာရတွင် မျိုးတူဇာတ်တူဟု ခွဲခြားခြင်း အလျှင်းမရှိ။ ငယ်သူကို ကြီးသူက လိုက်ကိုက် စားသောက်ခြင်းမှာ ဤကန္တာရကြီး၏ ဥပဒေသဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e       အမှန်က ငယ်သူကိုသာ ကြီးသူတို့က ကိုက်သတ်စားသောက်နေကြ သည်မဟုတ်။ ရွယ်တူအချင်းချင်း၊ မျိုးတူအချင်းချင်းကလည်း မနိုင်သူကို နိုင်သူက သတ်ဖြတ်စားသောက်နေကြသည်သာ။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင် အာကာသ၌လည်းကောင်း၊ မြေပြင်၌လည်းကောင်း ယနေ့လို နှင်းမုန်တိုင်း ကြီး စဲသွားပြီး အလင်းဝိုးတဝါးရှိသောနေ့မှာ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကိုက်သတ်စားသောက်နေကြသည်ကို တစ်နေရာမဟုတ် တစ်နေရာ၊ ကောင်းကင်နှင့် ရေခဲပြင်တို့မှာ မြင်နေတွေ့နေကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သားကောင်ရှာရန် သားကောင်လိုက်ရန် ထွက်လာကြသော ငါတို့မိသားစုသည်လည်း ရေခဲပြင်ပေါ်၌ မရပ်မနား လျှောက်နေကြရသည်။ ခြေ လှမ်းမပျက် လျှောက်နေကြရသလို မျက်လုံးများကလည်း သားကောင်များ ကို ရှာဖွေစူးစမ်းလျက် ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရေခဲဦးပေါင်းဆောင်းထားသော ကျောက်ဆောင်တစ်ခုအလွန်တွင် ဝံပုလွေမိသားစု တစ်အုပ်နှင့် ရှေ့ဆုံမိကြသည်။ ဝံပုလွေမိသားစုမှာ ငါတို့ မိသားစုထက် ကောင်ရေများ၏။ ငါတို့ အမိ အဖ နှစ်ဦးစလုံး ခြေလှမ်း တုံ့လိုက်ကြသည်။ ထိုအခါ ငါတို့ညီအစ်ကို သုံးယောက်သည်လည်း ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ကြရသည်။ ( အင်အားများသော ဝံပုလွေမိသားစုသည် ငါတို့မိသားစုကို မြင်သည် နှင့် မာန်ဖီဟိန်းဟစ်ကာ တရမန်းကြမ်း ပြေးလိုက်လာကြသည်။ ဖြူဖွေးရှည် လျားသော သွားစွယ်များသည် နှင်းမှုန်ဝိုးတဝါးထဲ၌ပင် ဖွေးဖွေးလှစ် အ ရောင်ထွက်နေသည်။ ငါသည် ပြေးလိုက်လာကြသော ဝံပုလွေအုပ်ကို မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်ကာ ကြောက်ရွံ့ နေသည်။ အမှန်က ငါသာမဟုတ် ငါ့မိငါ့ဖနှင့် ငါ့အစ်ကိုတို့ကလည်း ဝံပုလွေကြီးတွေကို ကြောက်ကြသည်သာ။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565588930709,"sku":"","price":4180.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_af6981b8-8176-4189-b521-18a5bfa71d7f.jpg?v=1730207327"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-အလယ်တန်းအဆင့်သရုပ်ဖေါ်စာစီစာကုံးများ","title":"အလယ်တန်းအဆင့်သရုပ်ဖေါ်စာစီစာကုံးများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eနံနက်ခင်းလင်းအရုဏ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ဩကာသ လောကကြီးတစ်ခုလုံး သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာတော့မည်။ ကောင်းကင်ဆီမှ ခြုံလွှာမည်းညစ်ညစ်တို့ ပြာရင့်ရင့်အရောင် ပြောင်းလဲခဲ့ပြီ။ တစ်ညတာဆင်နွဲခဲ့သော ကြယ်တာရာသဘင်လည်း ပြီးဆုံးသွားကာ ကြယ်စင် နတ်သမီးလေးများ ပြေးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားပေပြီ။ ညတစ်ည၏နိဂုံးဖြစ်၍ နေ့တစ်နေ့၏နိဒါန်းကို စပေတော့မည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အရှေ့ကျွန်းမှ ထွက်ပေါ်လာတော့မည့်နေဝန်းကို ကြိုဆိုလိုက်သံကတော့ “အောက်အီအီးအွတ် ”ဟူသော လင်းကြက်ကြီး၏ ကျူးရင့်မှုပင် ဖြစ်တော့သည်။ ကြက်ဖတွန်သံတို့ ဟိုဟိုသည်သည်မှ ပျံ့လွင့်လာလေသည်။ အတော်အတန်မဝေး လှသော ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းဆီမှ ကုလားတက်ခေါက်သံသည်လည်း မရှေး မနှောင်းပေါ်လာလေသည်။ ဘုရားရှိခိုးသံသဲ့သဲ့နှင့်အတူ “ဒူဝေဝေ” ဟူသော ကြေး စည်သံကိုလည်း ကြားရပါသည်။ ဟိုအိမ်သည်အိမ်မှ မီးရောင်လဲ့လဲ့ဖြင့် ဆွမ်းချက်သံ၊ တီးတိုးစကားပြောသံများနှင့် မရှေးမနှောင်းမှာပင် ခလောက်သံ ကျောင်ချောင်ဂျင်ဂျင်ဖြင့် လယ်တောသူဦးကြီးများ၏ နွားလှည်းသံမှာလည်း လမ်းမထက်ဆီမှ လွင့်ပျံလာ ပါသည်။ ဓမ္မာရုံများဆီမှ ဓမ္မတေးသံကလည်း ဟိုးအဝေးဆီမှ ကြွေးသီလာပါသည်။ မေတ္တာပို့ ပရိတ်တရား ရွတ်ဖတ်သံနှင့်အတူ မင်္ဂလာရှိသော အရုဏ်ဦး၏အစမှာ ကြည်နူးဖွယ် ကောင်းလှပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အလင်းသည် ချက်ချင်းပေါ်လွင်လာသည်မဟုတ်ပေ။ အလင်းသည် မလွန်ဆန်နိုင်စွာဖြင့် မကြာမီ ကြည်လင်သော အပြာရောင်မိုးသား ကောင်းကင်ကြီးကို တွေ့မြင်ကြရပါတော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မှန်ပြတင်းတံခါး အပြင်ဘက်တွင်မူ တီတီတာတာ၊ ကျီကျီကျာကျာ အသံ ကလေးများဖြင့် ငှက်ကလေးများ နံနက်ခင်းတေးသွားကို သီဆိုနေကြပါလေပြီ။ တစ်နေ့တာ အစာရှာထွက်ရန် အချင်းအချင်း နှိုးဆော်သတိပေးနေကြသည်ဟု ထင်ပါ သည်။ ပြတင်းတံခါးကို ထ၍ ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် နံနက်ခင်းလေပြည်လေညင်းကလေး က မျက်နှာကို ထိတို့ကျီစယ်လိုက်ပါသည်။ ပန်းသတင်းလေညင်းဆောင်ဆိုသည့် အတိုင်း လေနှင့်အတူ မွှေးပျံ့သော ပန်းရနံ့ ကလေးများကလည်း အာရုံကို ကြည်လင် လန်းဆန်းသွားစေပါသည်။ လေညင်းကလေးတို့က နေ့သစ်တစ်ခု မွေးဖွားရန် အားသစ်အင်သစ်များ ဆောင်ကြဉ်းလာခဲ့ကြသည် ထင်ပါ၏။ ကျွန်တော်\/ကျွန်မ၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် နှလုံးသားတို့ တက်ကြွ နိုးကြားလှုပ်ရှားနိုးထလာပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မျက်စိတစ်ဆုံး လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် နေခြည်လာရာ ဘက်ဆီသို့ မျှော်ဖူးနေကြသော ပန်းနေကြာတို့၏ အလှကို သဘာဝကျလွန်းစွာဖြင့် တွေ့ရပြန်ပါ သည်။ တစ်ညတာပွင့်ချပ်များကိုပိတ်၍ အိပ်စက်အနားယူခဲ့ကြသော သစ်ရွက်ကလေး များကလည်း နေခြည်လာသည်နှင့် အာဟာရအတွက် အစာချက်ကြရန် အသင့်စောင့် နေကြလေပြီ။ အရှေ့ရိုးမတောင်တန်းကြီးသည်လည်း ပြာရီမှိုင်းကာမို့မို့လွင်နေရာမှ အလင်းရောင် အနားသတ်လျက် ညိုညိုညိုကာ ဝါရည်သွေးလာပါသည်။ မြို့ဦးထိပ် က ခရေပင်ကြီးဆီတွင် ကလေးတို့ ခရေပန်းကောက်ကာ တေးဆိုနေကြပေတော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “မောင်လေးရေ ထပါတော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရောင်နီလာလှပေါ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညီမလေးရေ ထပါတော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရောင်နီလာလှပေါ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ကျော့နှစ်ကျော့တေးကိုသီ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငှက်ကျားနှုတ်ပလီ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်ဆီနားက ခရေပန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပင်အောက်ကြိုင်လို့လန်း ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဟူသောကဗျာကလေးကို အမှတ်ရနေမိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အိမ်ရှေ့ လမ်းမဆီမှ ပြုတ်” ဟူသော အသံချိုချိုကလည်း နံနက်ခင်း အာဟာရအတွက် ပုံမှန်ဆိုက်ရောက် လာပါတော့သည်။ မကြာမီ သံဃာတော်များ သပိတ်ကိုယ်စီဖြင့် အရုဏ်ခံကြွလာပေတော့မည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာတို့၏ ကြည်နူးဖွယ်အရုဏ်ဆွမ်းလောင်းလှူ သည့် မြင်ကွင်းမှာ ကျက်သရေရှိလှပါ၏။ ဆောင်းအရုဏ် တွင်မူ တစ်မူထူးစွာတွေ့မြင်ရတတ်ပါသည်။ စောစောအိပ်လို့၊ စောစောထလို့ စောစော လမ်းလျှောက်ကြပါစို့”ဟူသော ဆောင်ပုဒ်နှင့်အညီ နှင်းဇာပဝါကို နေခြည်ခွဲလုလု၌ ကျန်းမာရေးအတွက် လေ့ကျင့်ခန်းယူကာ လမ်းလျှောက်၊ ပြေးလွှားကြသူများ မနည်း လှပါပေ။ ကျုံးနံဘေး၊ ကန်နံဘေး၊ မြစ်ကမ်းနံဘေး၊ ပင်လယ်ကမ်းနံဘေးတွင် အရုဏ်ဦးလေ့ကျင့်ခန်း ယူနေသူများမှာ စည်ကားအားတက်ဖွယ်ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မြစ်ပြင်ဆီတွင်လည်း စာဖွဲ့၍ မမီနိုင်သော အလှတရားများရှိနေပါသည်။ သူရိန်မင်း၏ ရောင်ခြည်နုနုကြောင့် တလက်လက် တောက်ပလာသည့် ရေပြင်တွင် လှိုင်းကြက်ခွပ်ကလေးများက အရုဏ်တေးသွားနှင့် လိုက်ဖက်စွာ ဟာမိုနီပေးနေသည့် နှယ်ရှိသည်။ ဝမ်းစာရှာ တံငါလှေတို့ တစ်နေ့တာလုပ်ငန်းခွင်ဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြပေ ပြီ။ ထို့အတူ လမ်းပေါ်၌ စက်ဘီးကိုယ်စီဖြင့် အလုပ်ခွင်ဝင်ရန် သွားနေကြသူများကို တွေ့ရပါသည်။ လူတန်းစားအသီးသီးတို့ တစ်နေ့တာလုပ်ငန်း တာဝန်များ ထမ်း ဆောင်ကြရန် စတင်ပြင်ဆင်ခြေလှမ်းနေသော အခါသမယဖြစ်ပြီး ရောင်နီဦး၏ သစ် လွင်လတ်ဆတ်မှုနှင့်အတူ တက်ကြွရွှင်လန်းနေကြသည်ကိုလည်း တွေ့မြင်ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အရုဏ်ဦး၏အလှသည် နုသစ်လန်းဆန်းမှုဖြင့် ကျက်သရေမင်္ဂလာအပေါင်း ခညောင်းလျက်ရှိပြီး နေ့တစ်နေ့ကို အစပြုရန် အားသစ်လောင်းပေးနေသည့်နှယ် ဖြစ်ပါသည်။ လင်းအရုဏ်ကား အမှောင်ထုကို ဖြိုခွင်းရန် သဘာဝက ချီးမြှင့်လိုက်သော လက်ဆောင်မွန် တစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ အမှောင်ဆိုသည်မှာ ရောင်နီလာလျှင် ကွယ်ပျောက်ရစမြဲပင် မဟုတ်ပါလား။ မဟူရာကောင်းကင်ပေါ်မှ စိန်ပွင့်ကလေးများ သဖွယ် တလက်လက်တောက်နေခဲ့သော ကြယ်ကလေးများသည်ပင် နေရောင်ကို အံမတုနိုင်ဘဲ ကြက်ပျောက်ငှက်ပျောက်ဖြစ်သွားရပေသည်။ အရုဏ်ဦးကို မေတ္တာရှင် တစ်ပါးအဖြစ် တင်စားချင်ပါသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နံနက်ခင်းတွင် နိုးထ လာသည်နှင့် စိတ်ကြည်လင် ကြည်နူးမှု၏ အရသာကို မတောင်းခံရပါဘဲ ရရှိခံစား နိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့ပြင် အရုဏ်ဦးသည် သစ္စာရှင်တစ်ပါးလည်းဖြစ်ပေ သေးသည်။ လူသား တို့သည် ငြိမ်းအေးချမ်းမြေ့မှု၊ တက်ကြွရွှင်လန်းမှုတို့ကို အလိုရှိကြသူချည်းဖြစ်သည်။ အရုဏ်ဦးတွင် မည်သည့်နေရာမှ ပေါ်လာသည်မသိနိုင်သော အင်အားတစ်ရပ်ကို လူသားတို့ ရရှိနိုင်ကြသည်။ ရဲရင့်ခြင်း၊ တက်ကြွခြင်း၊ အမြင်ကြည်လင်ခြင်း၊ စိတ် လက်ပေါ့ပါးခြင်း စသည့် အကျိုးတရားများကို အရုဏ်ဦးက ပေးသွားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မည်သူ ဒါနသီလပျက်ပျက် သူကတော့ပျက်ကွက်ခြင်းမရှိ။ သူ့သဘာဝဝတ္တရား ကို သစ္စာရှိစွာ ကျင့်ကြံခဲ့သူဖြစ်ပေရာ သူတော်စင်တစ်ပါးနှယ်ပင် တင်စားရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e( အရုဏ်ကား မျိုးချစ်စိတ်ကိုပင် နိုးကြားစေနိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဆရာဒဂုန် တာရာ၏ မတ်လတော်လှန်ရေးကဗျာတွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “မိုးကုပ်ကုပ်ဝယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအို.. ရုတ်တရက်၊ မျဉ်းဖြူစက်၍ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကွဲအက်ကြောင်းရာ၊ ပတ္တမြားရည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e စီးလည်းအဟုန်၊ နီမြန်းကုန်သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရုဏ်ပေါ်စ ဝိုးတဝါး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟု အရုဏ်တက်စ မြင်ကွင်းကို တော်လှန်ရေးသရုပ် ဖြင့် ရေးဖွဲ့ ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသို့ ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်သော ဂုဏ်ပုဒ်များဖြင့် ရောက်ရှိလာသော အရုဏ်ဦးကို လူသားတိုင်း လှိုက်လှဲစွာ ကြိုဆိုသင့်ကြပါသည်။ နံနက်ခင်းက ပေးကမ်းစွန့်ကြဲသော ကျေးဇူးတရားများကိုလည်း ခံစားရယူအပ်ကြ ပါသည်။ အရုဏ်သည် သဘာဝဖြစ်စဉ်တစ်ခုသာဖြစ်ပါသော်လည်း အခြားသော ရေကြီး၊ မြေပြို၊ ငလျင် ဟူသည့် သဘာဝဖြစ်ရပ်များနှင့် မနှိုင်းအပ်သော လူသား လောကအကျိုးပြု ကိုယ်စားလှယ်တော်ကြီး ပင်ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         အရုဏ်ဦးသည်မေတ္တာ၏ သင်္ကေတ၊ သတ္တိ၏ပြယုဂ်၊ သူတော်ကောင်းနှင့် သူရဲကောင်းတို့၏ အသွင်သဏ္ဌာန်ဖြစ်ပေရာ အရုဏ်ဦး၏ ကျေးဇူးကို တုံ့ပြန်သင့်ပါ သည်။ အရုဏ်ဦးတွင် ကြည်နူးဖွယ် သဘာဝတေးသံများနှင့်အတူ မင်္ဂလာရှိနေပြီးဖြစ် သည်။ နိုးကြားတက်ကြွသော လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ကျက်သရေရှိပြီးဖြစ်သည်။ ထိုမင်္ဂလာ ကျက်သရေအပေါင်းနှင့် ခညောင်းသော အရုဏ်ဦးကို ပိုမိုလှပခံ့ညားစေ ရန် ကျွန်တော်\/ ကျွန်မ အားဖြည့်ရပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e       ကျွန်တော်\/ကျွန်မသည် ပညာသင်ကြားနေသော ကျောင်းသား\/ကျောင်းသူ တစ်ဦးဖြစ်ပါသည်။ ပညာသင်ခြင်းသည် မင်္ဂလာတစ်ရပ်ပင်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ပညာသင် ကျောင်းသား \/ ကျောင်းသူတစ်ဦး၏ စာအံသံသည်လည်း လောက၏ အလှတစ်ပါးပင်ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ နံနက်ချိန်ခါ သင်အံစာ ဉာဏ်မှာ ပွင့်လင်း သည်”ဟူသည့်အတိုင်း နံနက်ခင်းလင်းအရုဏ်အတွက် စာအံသံဖြင့် ထပ်ဆင့်မင်္ဂလာ ရှိပါစေသတည်း။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565530243221,"sku":"","price":2430.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1cba68f0-d92d-4332-af81-31a9a2ea7ea7.jpg?v=1730207355"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-အလယ်တန်းအဆင့်ဖွင့်ဆိုရှင်းပြစာစီစာကုံးများ","title":"အလယ်တန်းအဆင့်ဖွင့်ဆိုရှင်းပြစာစီစာကုံးများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမိဘကျေးဇူးမြင်းမိုရ်ဦး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မြင်းမိုရ်တောင်သည် ယူဇနာပေါင်းရှစ်သောင်းလေးထောင်အမြင့်ကို ဆောင်ပါ သည်။ မိခင်ဖခင်တို့၏ ကျေးဇူးသည် မြင်းမိုရ်တောင်၏ ဦးဆုံးထိပ် ဖျားထက်ပင် ပို၍မြင့်မားသည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် မြင်းမိုရ်တောင်ဦး၊ မကကျူးသည်၊ ကျေးဇူး ကြီးလှ၊ မိနှင့်ဖ ́ဟူသည့် ဆိုရိုးစကားရှိထားခဲ့ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာတွင် အမိအဖ တို့သည် ဘုရားနှင့်တစ်ဂိုဏ်းတည်းထား၍ ရိုသေမြတ်နိုးတန်ဖိုးထားအပ်သော အနန္တောအနန္တငါးပါးတွင် ပါဝင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် သားသမီးမှန်သမျှ မိဘ၏ ကျေးဇူးကို အထူးသိတတ်စွာဖြင့် တုံ့ပြန်ကျေးဇူးဆပ်သင့်ကြပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             သားတို့ရုပ်ရည်၊ သီတာမည်သား ရေကြည်ချမ်းမြ၊ တစ်ပေါက်ကျက၊ မိဘတို့ ဝမ်း ငြိမ်းစတမ်း” ဟုဆိုသည့်အတိုင်း သားသမီးတို့အပေါ်တွင် ထားရှိသော မိဘတို့ ၏ မေတ္တာသည်ကား သီတာရေစင်ပမာ တစ်သွင်သွင် စီးဆင်းလျက်ရှိပေသည်။ မိဘတို့သည် သားသမီးတို့၏ ရုပ်သွင်ကို မမြင်ရခင်၊ ကလလရေကြည် စ,\u003cspan\u003eတည်ချိန်မှ အစပြုကာ မွေးဖွားလာမည့်ရင်သွေးငယ်အတွက် ပြင်ဆင်ခဲ့ကြပေသည်။ မိခင်သည် သန္ဓေသားကို ကိုးလလွယ်၍ ဆယ်လကြာမှ မွေးဖွားခဲ့သည်။ ထိုကိုယ်ဝန်လွယ်ထား ချိန်တွင် အပူ၊ အစပ်၊ အခါးတို့ကို ရှောင်ရှားကာ ရင်သွေးငယ်အတွက် ဆင်ခြင်ခဲ့ရ သည်။ မွေးဖွားချိန်တွင်လည်း အသက်အန္တရာယ်နှင့်ရင်ဆိုင်ကာ ရင်သွေးငယ် လူ့ လောကသို့ရောက်ရှိအောင် စွမ်းဆောင်ခဲ့ကြသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               “ဖဝါးလက်နှစ်လုံး၊ ပခုံးလက်နှစ်သစ်”သာရှိသေးချိန် ပိစိကွေး ကလေးငယ်ကို နို့ချိုတိုက်ကျွေးကာ တဖြည်းဖြည်းကြီးပြင်း လူလားမြောက်စေခဲ့သည်မှာ မိခင်ဖြစ် သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် မြတ်စွာဘုရားသခင်သည် မိခင်၏ကျေးဇူးကိုဆပ်ရန် ကြိုးပမ်း ခဲ့သည်။ မယ်တော်မာယာသည် တာဝတိံသာနတ်ပြည်၌ နတ်သားဘဝသို့ ရောက်စဉ်မြတ်စွာဘုရားသည် နတ်ပြည်သို့တက်၍ မယ်တော်ကို ကျေးဇူးဆပ်သည့်အနေဖြင့် အဘိဓမ္မာတရားဦးကို ဟောကြားခဲ့သည်။ ဖခမည်းတော် သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီးလည်း တရားဟောကျေးဇူးဆပ်ခဲ့သည်။ ဤသို့ကျေးဇူးဆပ်သည့်တိုင် ဘုရားရှင်သည် မိခင် ၏နို့တစ်လုံးဖိုးကိုသာ ကျေအောင်ဆပ်နိုင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုပါသည်။ သို့ဖြင့် မိဘကျေးဇူး ကို တတ်နိုင်သမျှ ပေးဆပ်ရမည်ဟု ဘုရားရှင်က ကိုယ်တိုင်လမ်းပြဆုံးမခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            စကားပြောတတ်စအရွယ်တွင် မိဘတို့သည် ကောင်းသောစကားကို ပြောဆို တတ်ရန် သင်ကြားပေးခဲ့ပါသည်။ ကောင်းသော အပြုအမူကို ကျင့်ကြံတတ်ရန် သွန်သင်ခဲ့ကြပါသည်။ အစားအသောက်၊ အနေအထိုင်၊ အဝတ်အစားတို့ကိုလည်း လူတန်းစေ့အောင် ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ကြပါသည်။ မှက်၊ ခြင်၊ ယင် ဘေးမှ ကင်းဝေး အောင် ပိုးမွေးသလို မွေးခဲ့ကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျေးမွေးသုတ်သင် သက်ဆုံးပင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချစ်ခင်ရှာပေ၊ တို့မေမေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရွယ်ရောက်လာ၊ ကျောင်းအပ်ကာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ပညာပေးပေ၊ တို့မေမေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ဟူသည့်အတိုင်း သားသမီးတို့ ပညာသင်ချိန်ရောက် လာသောအခါ ကျောင်းသို့အပ်နှံ၍ ပညာရေးအတွက် လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်း ပေးခဲ့သည်မှာ မေမေဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“စားဝတ်နေရေး၊ ငွေရှာပေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျေးဇူးကြီးပေ၊ တို့ဖေဖေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငယ်စဉ်ကာလ စည်းကမ်းပြ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆုံးမခဲ့ပေ တို့ဖေဖေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e    ဟူသည့်အတိုင်း ဖေဖေထံ အရိပ်အာဝါသအောက်တွင် - စည်းကမ်းရှိရှိ နေတတ်အောင် လေ့ကျင့်လာခဲ့ကြရပါသည်။ မိဘတို့သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\" မကောင်း မြစ်တာ၊ ကောင်းရာ ညွှန်လတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- အတတ်သင်စေ၊ ပေးဝေနှီးရင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိမ်းမြားခြင်းလျှင်၊ ဝတ်ငါးအင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖခင်မယ်တို့သာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e     ဟူသည့်အတိုင်း မိဘဝတ္တရားငါးပါးကို ကျေပွန်ကြသူများ ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တောင်းဆိုးပလုံးဆိုးကိုသာ ပစ်ရိုးထုံးစံရှိသည်။ သားဆိုးသမီးဆိုးကို ပစ်ရိုး မရှိ”ဟူသော စကားနှင့်အညီ သားသမီးဖြစ်လျှင် မည်မျှဆိုးသွမ်းကျိုးကန်းပါစေ ချစ်မြတ်နိုးကြသည်ချည်းသာဖြစ်သည်။ အမိကျေးဇူးကြီးမားပုံကို သာဓကအနေနှင့်ဖြင့်ပြရမည်ဆိုလျှင် ဘုရားလောင်းမဟောသဓာ၏ သားတရားစီရင်ခန်းတွင် အထင် အရှားတွေ့နိုင်ပါသည်။ မဟောသဓာသည် လူအများသိမြင်စေရန် စည်းတစ်ခုထား စေပြီး သားငယ်ကိုအလယ်ကထား၍ ဘီလူးမနှင့်သားသည်မိခင်တို့ကို အပြိုင်လုစေ သည်။ အလယ်မှ သားငယ်သည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးလေရာ မိခင်ရင်ထဲမှာ မခံစားနိုင်အောင် နာကျင်ပြီး သားငယ်ကိုလွှတ်ကာ အရှုံးပေးလိုက် သည်။ ဤတွင် မဟောသဓာက မိခင်ရင်းကို ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့သည်။ သားသမီး အပေါ်ထားရှိသော မိခင်မေတ္တာကြီးမားပုံပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သိုးဆောင်းစကားပုံတစ်ရပ်တွင်လည်း ဘုရားသခင်သည် အိမ်တိုင်းမှာ မရှိ သောကြောင့် မိခင်ဟူသော မိန်းမမြတ်ကို အိမ်တိုင်း၌ ဖန်ဆင်းပေးတော်မူ၏”ဟူ၍ ရှိလေသည်။ ထို့ပြင် “ပုခက်လွှဲသောလက်သည် ကမ္ဘာကို အုပ်စိုးနိုင်သည်” ဟူ၍ လည်း အဆိုပြန်သည်။ ကမ္ဘာကျော်သိပ္ပံပညာရှင် သောမတ်စ်အယ်ဒီဆင်သည်ကျောင်းနေစဉ်အချိန်က စာညံ့လွန်းသည်ဟုဆိုကာ ကျောင်းမှ ထုတ်ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူ့မိခင်သည် သားကိုအားပေးသင်ပြကာ ပျိုးထောင်ပြုစုမြေတောင်မြှောက် ပေးခဲ့သည်။ သို့ဖြင့် အယ်ဒီဆင်ကား ကမ္ဘာ့လူသားတစ်ရပ်လုံးအတွက် အကျိုးပြု လုပ်ငန်းများ၌ တီထွင်နိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယင်းမှာ မိခင်၏ ကျေးဇူးပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ထို့အတူ မြန်မာရာဇဝင်တွင်လည်း ရာဇကုမာရ်သည် မိခင်ကောင်း၏ ပုံသွင်း ကောင်းမှုကို ခံယူရရှိသူအဖြစ် ထင်ရှားပေသည်။ ပုဂံထီးနန်းကိုမမက်မောဘဲ စာပေ ၌သာ မွေ့လျော်ခဲ့သည့် ရာဇကုမာရ်သည် မိခင်သမ္ဘူလ၏ တတ်သိလိမ္မာပဲ့ပြင်မှုကြောင့် သားလိမ္မာအဖြစ် သမိုင်းတွင်ရစ်ခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။ မိဘကို ကျေးဇူးမဲ့ပစ်မှားခဲ့ သော အဇာတသတ်သည် ဒေဝဒတ်နှင့်ပေါင်းကာ ခမည်းတော် ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးကို ထောင်သွင်းအကျဉ်းကျ၍ သေစေခဲ့သူဖြစ်သည်။ ယင်းအတွက် အဇာတသတ် သည် လောဟကုမ္ဘီငရဲတွင် ခံစားရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့ကြောင့် သားသမီးတို့သည် မိဘတို့အပေါ် မပြစ်မှားသင့်ပေ။ ကျေးဇူးဆပ် သင့်သည်။ ရာဇကုမာရ်သည် ခမည်းတော် ကျန်စစ်မင်းကြီးအား ရည်စူး၍ အလှူပြု ခဲ့သူဖြစ်သည်။ သုဝဏ္ဏသာမသည် မိဘနှစ်ပါးအား ရိုသေစွာ လုပ်ကျွေးခဲ့သဖြင့် အသက်ဘေးမှ လွတ်ကင်းခဲ့သည်။ မိခင်ကို ပြုစုကျွေးမွေးခဲ့သော မဟာဇနက မင်းသားသည်လည်း မဏိမေခလာ၏ ကယ်တင်မှုကြောင့် သေကံမရောက် သက် မပျောက်ခဲ့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်\/ကျွန်မတို့သည် “တူတူရေဝါး နှင့် ဖိုးလမင်းကြီးရေ ထမင်းဆီဆမ်း ရွှေလင်ပန်းနှင့် ပေးပါ။ ဝါ... ဝါ.. ဝါ..”ဟူသော မေမေ၏ ချော့မြူမှုဖြင့် လူဖြစ် လာခဲ့ကြရသူများဖြစ်သည်။ ဖေဖေ ချွေးပြိုက်ပြိုက်ကျ၍ ရှာဖွေသမျှ ငွေကြေးတို့ဖြင့် စားဝတ်နေရေး၊ ပညာရေးတို့ကို ရယူလာခဲ့ရသူများ ဖြစ်သည်။ ထိုကျေးဇူးများကို တွေးကြည့်လျှင် အတိုင်းအဆမရှိအောင် များပြားလှသည်ကို တွေ့ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကောင်းကင်ကြီးသည် မေမေနှင့်တူပါသည်။ မိခင်မေတ္တာနှင့်တူသော ကောင်း ကင်ကြီးသည် ကမ္ဘာလောကကြီးကို အုပ်မိုးလွှမ်းခြုံထားသည့်နှယ် ကျွန်တော် ကျွန်မတို့သည်လည်း မိခင်၏ မေတ္တာရင်ခွင်ကြီးထဲတွင် ခိုလှုံနေကြရပါသည်။ ဖိုးလမင်းကြီးသည်ကား ဖခင်နှင့်တူပါသည်။ ဖေဖေကား လမင်းကြီးမှ ကမ္ဘာလောက ကြီးကို အလင်းရောင်ပေးသကဲ့သို့ ကျွန်တော်\/ကျွန်မတို့သားသမီးများအတွက် အလင်းရောင်ပေးစွမ်းသူ မီးရှူးတိုင်ကြီးပင် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုမီးရောင်ဖြင့် သားသမီး တို့ ဘဝခရီးလမ်းကို ဆက်လျှောက်ကြရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        သို့ဖြင့်ရာ မိဘကျေးဇူးကို အထူးဆပ်ကြရမည်မှာ သားသမီးတိုင်း၏ တာဝန် ပင် ဖြစ်ပါသည်။ “ကျွေးမွေးမပျက်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆောင်ရွက်စီမံ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမွေခံထိုက်စေ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှူမျှဝေ၍ စောင့်လေမျိုးနွယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝတ်ငါးသွယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျင့်ဖွယ်သားတို့တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e     ဟူသည့်အတိုင်း မိဘကို ကျွေးမွေးပြုစုစောင့်ရှောက်၍ မိဘ၏ကောင်းမွေကို ဆက်ခံကာ မိဘမျိုးရိုးကို စောင့်ထိန်းကာကွယ်ကြရမည်ကား သားသမီးတို့၏ ဝတ္တရားပင် ဖြစ်ပါသည်။ ကျေးဇူးတာဝန်ကို သိတတ်သူများဖြစ် စေရန် ကျွန်တော်\/ ကျွန်မတို့ အားလုံး ကြိုးစားကြရပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565531488405,"sku":"","price":2430.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_88687403-e41a-4322-a0e3-392084008e0d.jpg?v=1730207392"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-အနှစ်သက်ဆုံးစာစီစာကုံးများ","title":"အနှစ်သက်ဆုံးစာစီစာကုံးများ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်ုပ်နှစ်သက်သော ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cstrong\u003e၂၀၀၄-   \u003c\/strong\u003eရန်ကုန် မွန်၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cstrong\u003e၂၀၀၄-  \u003c\/strong\u003eမွန်၊ \u003cstrong\u003e \u003c\/strong\u003eကရင်၊ တနင်္သာရီ\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e             ကျွန်တော်အနှစ်သက်ဆုံးသော ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ရှိ ပါသည်။ ယင်းမှာ စာရေးဆရာ မောင်နွယ်အောင်(ဒဂုံဆောင်) ရေးသားသော “အမေ့အတွက် ကျွန်တော့်ကံ” ဟူသည့် ဝတ္ထုတိုလေးတစ်ပုဒ်ဖြစ်ပါသည်။ ထိုဝတ္ထုလေး ကို ဖတ်ပြီးကတည်းက ကျွန်တော်အလွန်နှစ်သက်သဖြင့် ထိုဝတ္ထုပါသော မဂ္ဂဇင်းစာအုပ်ကို အပြတ်ဝယ်ကာ သိမ်း ထားခဲ့ပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အဘယ်ကြောင့် ထိုဝတ္ထုကို နှစ်သက်ရသနည်း ဆိုလျှင် ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်အမေနှင့် အဝေးကြီး တွင် ခွဲခွာကာ ပညာသင်နေရသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော် ပညာသင်သောမြို့သည် တောင်စခန်းမြို့လေးဖြစ်ပါသည်။ အမြဲတမ်းအေးစိမ့်နေတတ်ပါသည်။ စတော်ဘယ်ရီသီးများ ပေါပါသည်။ မေမြို့ပန်းများ စိုက် ပျိုးကြပါသည်။ ကျွန်တော်သည် ကျောင်းမှ ပြင်ပထွက် ခွင့်ရသောနေ့များတွင် ဈေးသို့ ရောက်တတ်ပါသည်။ ကျွန်တော့်အတွက် အမေပို့ပေးသော ပိုက်ဆံဖြင့် လိုအပ် သည်များ ဝယ်ပါသည်။ ဝယ်စရာတွေကများ၍ တိုင်း တာနေရတတ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် အမေ့အတွက် ကျွန်တော်တစ်ခါမျှပင် အမှတ်တရ တစ်စုံတစ်ရာ မဝယ် ဖြစ်ခဲ့ပါ။လက်ဆောင်ကို ပေးလိုက်လေသည်။ အမေက လှမ်းယူ ၍ ဖြန့်ကြည့်သည်။ ပြီးတော့ အမေပြုံးသည်။ ထိုအပြုံး သည် ပီတိပြုံး။ ကျေနပ်မှု ပြည့်ရွှန်းနေသည့် အပြုံး လက်ဆောင်ဟု ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အမေက တစ်လုံးချင်းဖတ်သည်။ အမေ့အတွက် ကျွန်တော့်ကံဟု ရေးထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ အမေ မျက်ရည်ဝဲလာသည်။ ကြည်နူး၍ဝဲသော မျက်ရည်ဖြစ် သည်ကို သူကောင်းကောင်းသိသည်ဟု ရေးထားပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဝတ္ထုက ပြီးသွားပါပြီ။ နောက်ဆုံးသည် ဝတ္ထု၏ အသက်ဖြစ်သည်။ ယင်းမှာ သည်ထီလက်မှတ်ပေါက်ဖို့ မလိုပါဟူ၍ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော်သည် ဝတ္ထုလေးကို ဖတ်ပြီး မျက်ရည် များကျလာပါသည်။ ဝတ္ထုထဲက လူငယ်အမေသည် ဘာကြောင့် ပီတိပြုံးရပါသနည်း။ စဉ်းစားကြည့်တော့ အဖြေရပါသည်။ ငွေကြေးမတတ်နိုင်ရှာသော သား တစ်ဦး၏ ကျေးဇူးသိတတ်မှုကို အသိအမှတ်ပြု ကြည်နူး ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ အမေတိုင်းသည် ထိုသဘော ထားမျိုးရှိကြမည်ဟု ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အမေဆိုသည်မှာ သားသမီးများထံမှ မေတ္တာကို သာ လိုလားတတ်ကြောင်း စာရေးသူက သရုပ်ဖော်ပြခဲ့ ခြင်းဖြစ်သည်။ အမေဟူသည် စားရစေ၊ သောက်ရစေ၊ ဝတ်ရစေ မျှော်ကိုး၍ သားသမီးများကို မွေးဖွားစောင့် ရှောက်ခဲ့သည်မဟုတ်ကြောင်း ဤဝတ္ထုလေးက ကောင်း စွာ မီးမောင်းထိုးပြခဲ့ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဤဝတ္ထုတို လေးကို ကျွန်တော် အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအနှစ်ချုပ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤစာစီစာကုံးမျိုးကို ဖြေဆိုနိုင်ရန် ဖတ်ခဲ့ဖူးသော ဝတ္ထုတိုလေးများထဲမှ တစ်ပုဒ်ကို ကြိုတင်ရွေးချယ်၍ အသေးစိတ်မှတ်သားထားပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စာရေးဆရာအမည် မမေ့ပါနှင့်။ ဝတ္ထုခေါင်းစဉ်မမေ့ပါနှင့်။ ဘာကြောင့် နှစ်သက်ရသည်ကို ရေးပါ။ ဘာသင်ခန်းစာရသနည်းရေးပါ။ ဘယ်လိုခံစားရသည်ကိုလည်း ရေးပါ။ | \u003cspan\u003eဝတ္ထုဇာတ်လမ်းကို အတိုချုပ်၍ အစီအစဉ်တကျ ရှင်းပြပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အချို့စိတ်ဝင်စားဖွယ်စာကြောင်းများပါလျှင် ပြန် ချရေးပြပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဤစာစီစာကုံးမျိုးသည် ပြင်ပစာဖတ်ကျင့်မရှိ သော သူတို့အတွက် အလွန်ခက်တတ်ပါသည်။ နမူနာ ကို လေ့လာပါ။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565533257877,"sku":"","price":2430.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_79a0ab04-da56-42ff-8fd1-d43ecbe6cd02.jpg?v=1730207421"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-သုံးဆယ့်ရှစ်ဖြာမင်္ဂလာဆိုင်ရာပုံပြင်များ","title":"သုံးဆယ့်ရှစ်ဖြာမင်္ဂလာဆိုင်ရာပုံပြင်များ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e၁။ လူမိုက်တို့နှင့်မပေါင်းသင်းခြင်းမင်္ဂလာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cstrong\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eအသေ၀နာစ ဗာလာနံ)\u003c\/strong\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမင်္ဂလာဆင်တော်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e           ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက ဗာရာဏသီပြည်မှာ ဗြဟ္မဒတ်မင်း အုပ်ချုပ်စိုးစံသတဲ့။ အဲဒီ မင်းကြီးမှာ မဟိလာမုခလို့ခေါ်တဲ့ မင်္ဂလာဆင်တော်ရှိသတဲ့။ အဲဒီဆင်တော်ဟာ အကျင့် သီလနဲ့ပြည့်စုံပြီး ဘယ်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ ထိခိုက်နာကျင်အောင် မပြုတတ်ဘူးတဲ့ ကလေးတို့ရေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆင်တော်ကို ဥယျာဉ်တော်အတွင်း တောအုပ်အစပ်မှာ ဆင်တင်းကုပ်နဲ့ ထားတာ ဖြစ်တယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ခိုးသားတွေဟာ ဆင်တင်းကုပ်နားကို ရောက်လာကြသတဲ့။ သူတို့ဟာ တောအုပ်အတွင်း ခရီးသွားတွေဆီက ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို လုယက်ယူငင်ကြဖို့ တိုင်ပင်ကြတယ်။ လူကိုသတ်၊ ပစ္စည်းယူဖို့ အချင်းချင်း အကြံပြုကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဆင်တော်ဟာ ခိုးသားဓားပြတွေရဲ့ စကားတွေကို ညစဉ်ကြားရသတဲ့။ ခိုးသားဓားပြ တွေကလည်း ညစဉ်လိုလို ဆင်တင်းကုပ်နားမှာလာပြီး တိုင်ပင်ကြတာကိုး။ အဲဒီမှာပဲ ဆင်တော်ဟာ ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်းတဲ့အပြုအမှုတွေကို ကြားရဖန်များပြီး နားယဉ်လာတော့ သတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အဲဒီလိုနဲ့ ဆင်တော်ဟာ ရိုင်းပြတဲ့အသွင်ကို ပြောင်းလာတော့တယ်။ သူ့ဆီကို နံနက်တိုင်း ရောက်လာတဲ့လူကို ရန်မူတော့သတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အဲဒီသတင်းကို ဘုရင်မင်းမြတ်ကြားသိတော်မူတဲ့အခါ အလွန်အံ့သြသွားတော့ တာပေါ့ ။ သူရဲ့ ဆင်တော်ဟာ အင်မတန်သိမ်မွေ့သီလကောင်းပြီး၊ နူးညံ့တဲ့အကျင့်ဓလေ့ရှိပါလျက် အခုလိုဖြစ်ရတဲ့အတွက် တော်တော်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မင်းကြီးဟာ အမတ်ကြီးတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်ပြီး ဒီအရေးစုံစမ်းပေးဖို့ မိန့်ကြား သတဲ့။ အဲဒီအမတ်ဟာ ဆင်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ရောဂါရှာဖွေပေမယ့် မတွေ့ရဘူး။ ဘာ အကြောင်းကြောင့် အခုလို ဆင်တော်ပျက်စီးရသလဲ။ ဘယ်သူက ဆင်တော်ရဲ့ အကျင့်ကို ဖျက်ဆီးပစ်သလဲဆိုတာ စဉ်းစားဆင်ခြင်ရတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အဲဒီအချိန်မှာပဲ အမတ်ကြီးက တွေးဆမိသွားတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ဟာ ဆင်တော်ရဲ့ အနီးမှာ မကောင်းတဲ့အမူအကျင့်တွေ ပြုမူပြောဆိုခြင်းဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သုံးသပ် မိသွားတယ်။ ဒါနဲ့ ဆင်ထိန်းကို ခေါ်ပြီးမေးသတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဆင်ထိန်းလည်း အမေးကိုဖြေနိုင်ဖို့အတွက် နေ့နေ့ညည ဆင်တင်းကုပ်အနားမှာ တိတ်တဆိတ်ချောင်းမြောင်းစောင့်ကြည့်တော့တယ်။ အဲဒီမှာပဲ ညဘက်ခိုးသားဓားပြတို့ ဆင်တင်းကုပ်အနား စကားဆိုတိုင်ပင်ကြပုံကို တွေ့ရတော့တာပေါ့။ ဆင်ထိန်းလည်း အမတ်ကြီးကို ပြန်လျှောက်တင်လိုက်သတဲ့။ အမတ်ကြီးက သင့်တင့်အကြောင်းစုံသိရတဲ့ ဘုရင်ကြီးဟာ ဆင်တင်းကုပ်အနားပတ်ဝန်းကျင်ကို အစောင့်အကြပ်တွေချထားပြီး ညဘက်တွေမှာ ဆင်တင်းကုပ်အနီး သီလသမာဓိစကားတွေ ပြောကြားစေဖို့ စီစဉ်စေသတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဒီလိုနဲ့ ဆင်တော်ဟာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့စကားတွေကို ကြားလာရပြီး၊ ရုန့်ရင်း ကြမ်းတမ်းတဲ့စိတ်တွေ ပျောက်ပျက်သွားရတော့တယ်။ ရဟန်း၊ ပုဏ္ဏားတို့ရဲ့ သီလသမာဓိ ရှိတဲ့ အပြောအဆိုတွေအပေါ်ယဉ်ပါးလာတဲ့ဆင်တော်ဟာ မင်္ဂလာရှိတဲ့ဆင်တော်အဖြစ်ကို ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           တိရစ္ဆာန်သော်မှ လူမိုက်တွေရဲ့ အနီးအနားမှာရှိခဲ့ရင် ဆိုးသွမ်းစိတ်ဝင်တတ်သေး တာမို့ ကလေးတို့တစ်တွေလည်း လူမိုက်ကို မပေါင်းသင်းမပတ်သက်အပ်ဘူးဆိုတာ သတိပြုကြရအောင်နော်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565536829589,"sku":"","price":5700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_7f3f0afd-067c-455a-b0c6-1d0d42a4736e.jpg?v=1730207451"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-သားငယ်သမီးငယ်စကာကြွယ်စေဖို့","title":"သားငယ်သမီးငယ်စကားကြွယ်စေဖို့","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e“\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eတီတီတာတာ ပြောရမယ်”\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကလေးငယ်တို့ရဲ့ ချစ်စဖွယ် စကားပြောကြပုံကို တီတီတာတာ ပြောတယ်လို့ ဆိုလေ့ရှိတယ် ကလေးတို့ရေ “တာ” တယ်ဆိုတာ ချွဲနွဲ့ခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ဖြစ်တယ်။ အဲဒါကို တွတ်တီးတွတ်တာ ပြောတယ်လို့လည်း ဆိုတတ်ကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိဘတွေကတော့ သားသမီးရဲ့ တီတီတာတာ စကားလေးတွေ အပေါ်မှာ သာယာပီတိ ဖြစ်တတ်ကြတာပေါ့နော်။ အဲဒီလို တီတီတာတာ ပြောတတ်တဲ့ ကလေးမျိုးကို ဘယ်သူမဆို ချစ်တတ်ကြတယ်လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           တချို့ကလေးတွေဆိုရင် စကားကိုတောင် ပီသအောင် မပြော နိုင်သေးတဲ့ လူမမယ်အရွယ်ကလေး ဖြစ်ပေမယ့် ချွဲနွဲ့ တီတာပြောပြီး လူကြီးမိဘတွေဆီက ချစ်ခင်ယုယမှုကို ရယူတတ်ကြတယ်။ မသင်ကြားရဘဲ သဘာဝအလျောက် တတ် မြောက်လာကြတဲ့ ပညာနော်။ ဘယ်လောက် အံ့သြစရာ ကောင်းသလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တချို့ ကလေးတွေကျတော့ လိုချင်တာကို ငိုယိုပြီး တောင်းဆို တတ်ကြတယ်။ ငိုရင်ရမှာပဲဆိုတဲ့ အသိကို လက်ကိုင်ထားတတ်ကြတယ်။ တချို့များ မြေပေါ်မှာ ခြေဆင်းပြီးတောင် ကောက်ပြတတ်ကြလေရဲ့၊ ကလေးတို့ စဉ်းစားကြည့်နော်။ တီတီတာတာ ချွဲနွဲ့ပြီးပူဆာခြင်းနဲ့ ငိုယိုစိတ်ကောက်ပြီး တောင်းခံ ခြင်းမှာ ဘယ်အပြုအမူက ပိုပြီးတင့်တယ်သလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ငိုသံဆိုတာ ကျက်သရေမင်္ဂလာ မရှိပါဘူးကွယ်။ ကြေကွဲဝမ်းနည်းလို့ ငိုကြွေးတယ်ဆိုတာကမှ သဘာဝကျပါတယ်။ ငိုပြီးတောင်းဆိုတယ်ဆိုတာကောင်းမွန်တဲ့ အကျင့်စရိုက် မဟုတ် ပါဘူး၊ ငိုယိုပြီးမှ ရနိုင်လာတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုဆိုတာလည်း ဘယ်တန်ဖိုးရှိပါ့မလဲ၊ ကလေးတို့ မငိုကြနဲ့နော်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             မိမိလိုချင်တဲ့ဆန္ဒကို ပေးနိုင်သူက ချစ်လာအောင် စကားအရာ လိမ္မာစွာနဲ့ တီတီတာတာ တောင်းခံကြရမယ်။ အဲဒီ ပညာကို ကလေးအရွယ် ငယ်ငယ်ကတည်းက တတ်မြောက် ကျွမ်းကျင်တတ်ဖို့လိုတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     \u003cem\u003eလေ့ကျင့်ထားကြနော်။\u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565537452181,"sku":"","price":1080.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f2676298-ff0d-4521-9f30-8102f4021709.jpg?v=1730207503"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-သင့်ကလေးကိုကျောင်းထားဖို့ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား","title":"သင့်ကလေးကိုကျောင်းထားဖို့ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eကျောင်းဝင်ခွင့်ရရှိရေး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               မိဘများအတွက် ကလေးအသက် တစ်နှစ်လောက်တွင် စိတ်သောက စ၍ရောက် ကြရသည်။ မိမိတို့ရင်သွေးငယ်အား မည်သို့သော ကစားကျောင်း (လူကြီးများ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် ကျောင်းနေရန် အရွယ်မရောက်သေးသော ကလေးများ စုပေါင်းကစားရသော ကစားကျောင်း)တွင် အပ်နှံလျှင် သင့်တော်မည်နည်းဟူသည်ကို စတင်ရှာဖွေကြရသည်။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ သူငယ်တန်းစတက်ရန်အတွက် အစိုးရကျောင်းတစ်ခုတွင် ဝင်ခွင့် နေရာရရှိရေး စိတ်ချရအောင် ဒုက္ခသောကရောက်ကြရပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကျောင်းအသီးသီး၌ သီးသန့်နေ့များ၊ သီးခြားရက်စွဲများ သတ်မှတ်ထားတတ်ရာထိုနေ့ ရက်တွင် ဝင်ခွင့်လျှောက်လွှာကို သွားယူကြရသည်။ မိဘတို့သည် ထိုလျှောက်လွှာ ရရှိရေးအတွက် မိမိတို့အလုပ်မှ ခွင့်ရက်ယူကာ အချိန်ပေးတန်းစီကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လျှောက်လွှာကို ဖြည့်ပြီးသောအခါ နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရန် အကြောင်းကြားစာရောက်လာမည့် မိမိအလှည့်ကို စောင့်ကြရပြန်သည်။ မိဘများသည် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးချိန်၌ ကောင်းစွာသရုပ်ဆောင်နိုင်ရန် မိမိ၏ကလေးများအား အကြီး အကျယ်နည်းပြသင်ကြားလေသည်။ ကလေးတို့သည် ထိုသို့ရုတ်တရက် ဖိစီးလာမှုအပေါ် ခံနိုင်ရည်မရှိကြပေ။ အဆုံး၌ အလွန်စိတ်တိုကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တွေ့ဆုံဆွေးနွေးသည့်နေ့သို့ ရောက်သောအခါ ကလေး၏ ခေါင်းထဲ၌ မိဘတို့ နောက်ဆုံးမိနစ်ပိုင်းအထိ ညွှန်ကြားချက်ပေးနေသမျှတို့နှင့် ပြည့်ကျပ်နေပေသည်။ သို့ဖြင့် ကလေးသည် သူနှင့်မျက်နှာစိမ်းသော လူကြီးတစ်စုကို မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက် မေးခွန်းများ စမေးခံရတော့သည်။ ကလေးသည် ထိုဖိအားပေးမှုကို တောင့်မခံနိုင်ဘဲ သူ့မိဘများအား တင်းမာသောအကြည့်ဖြင့်ကြည့်ပြီး သူ့ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားတတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         အဖြေထွက်လာသည့်အချိန်ကို မိဘများက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြ ရလေသည်။ အကယ်၍ ကလေးက တွေ့ဆုံမေးမြန်းမှုကို ကောင်းစွာဖြတ်သန်းဖြေဆို နိုင်ခဲ့ပြီး ဝင်ခွင့်နေရာတစ်နေရာ ရရှိခဲ့သည်ဆိုပါက မိဘများစိတ်တွင် စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှု နေရာ၌ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများ အစားထိုးဝင်ရောက်လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         အကယ်၍ ငြင်းပယ်သောအဖြေလွှာထွက်လာပါက မိဘများအဖို့ ကမ္ဘာပျက်သလို ဖြစ်သွားကြလေသည်။ ကလေးအား ကောင်းကောင်း မလာရကောင်းလားဟူ၍လည်း အပြစ်တင်ကြလေသည်။ မိမိတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ကလေး သဘောပေါက်အောင် မသွန်သင် နိုင်ခဲ့ခြင်းအတွက် ယူကြုံးမရဖြစ်ကြရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ထိုဖြစ်စဉ်များသည် မိဘတိုင်း ရင်ဆိုင်ရသော ကျောင်းဝင်ခွင့်ရရှိရေး ကြိုးပမ်းမှု၏ အနှစ်ချုပ်ဖြစ်ပေသည်။ ဤကိစ္စအတွက် အဆင်ပြေချောမွေ့ရန် ကသီလင်တဖြစ်နေပါ သလား။ ဤစာအုပ်မှ အခန်းကဏ္ဍများကို ဆက်လက်ဖတ်ရှုလေ့လာပါက ပြေလည် အသုံးကျသွားပါလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         \u003cspan\u003e(ကစားကျောင်းသည် မူကြိုကျောင်းနှင့် အလားတူပါသည်။ ကျောင်းဝင်ခွင့်ရရှိရန် အထပ်ထပ်ကြိုးစားရသော အိန္ဒိယနိုင်ငံ ပညာရေးစနစ်နှင့် မြန်မာနိုင်ငံမှာ ကွဲပြားမှုရှိသော်လည်း အဘယ့်ကြောင့် ထိုသို့စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီးမှ မိမိတို့ကျောင်းတွင် လက်ခံကြ သနည်းဟူသော အဖြေကို ဤစာအုပ်တွင် ရှာဖွေကြည့်စေချင်ပါသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ယနေ့ မြန်မာနိုင်ငံရှိ ကျောင်းများတွင်မူ ကျောင်းသားသစ်များ ကျောင်းအပ်နှံချိန်နှင့် ကျောင်းသားဟောင်းများ ကျောင်းပြန်လည်အပ်နှံချိန်အား တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာဖြင့် တစ်ပြေးညီ သတ်မှတ်ပေးထားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ထို့ပြင် ကျောင်းနေရွယ်ကလေးများအားလုံး ကျောင်းအပ်နှံနိုင်ရေးအတွက်လည်း အစီအစဉ်များ ချမှတ်ဆောင်ရွက်လျက်ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျောင်းကြီး၊ ကျောင်းကောင်း၊ စံပြကျောင်း ဟူသည်ကတော့ ရှိနေပါသည်။ မိဘများသည် မိမိတို့ကလေးများအား မိမိထားလိုသည့်ကျောင်းသို့ ဝင်ခွင့် ရရန် ကြိုးပမ်းကြရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကလေးနှင့် မိဘကို လူတွေ့စစ်ဆေးရွေးချယ်ခြင်းဟူ၍ သီးခြားမပြုလုပ်ကြသော် လည်း ကျောင်းများက မိမိတို့ကျောင်းနှင့် သင့်လျော်မည်ထင်သည့် ကျောင်းသားကို ရွေးချယ်လက်ခံတတ်ကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e       ဤနေရာတွင် မိဘများက ပို၍ အရေးကြီးပါသည်။ မိမိကလေး ဤကျောင်းတွင် တက်ရန် မိမိ၌ အင်အားရှိ မရှိ၊ သွားလာမှု အဆင်ပြေ မပြေ၊ ကလေးစာလိုက်နိုင် မနိုင်၊ ကလေး၌ ကြိုတင်ပြင်ဆင်သင်ကြားထားမှုများ၊ ပြည့်စုံ မပြည့်စုံကို ချင့်ချိန်စဉ်းစား၍ နိုင်သည့်ဝန်ကို ထမ်းကြရပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        စာအုပ်ပါအခန်းကဏ္ဍများကိုလေ့လာ၍ ဆောင်သင့်သည်ကို ဆောင်ကာ ရှောင် သင့်သည်ကို ရှောင်ကြရပါလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565538828437,"sku":"","price":4050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_53c4bf96-2f52-49cd-a6d8-6844ea22bb2a.jpg?v=1730207537"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-ရိုမီယိုနဲ့ဂျူးလီယက်","title":"ရိုမီယိုနှင်းဂျုးလိယက်","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45586830885013,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ada56216-c0f0-4f75-90ad-8c0289659efe.jpg?v=1730207577"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-မြန်မာနိုင်ငံဆိုင်ရာအထိမ်းအမှတ်နေ့စာစီစာကုံးများ","title":"မြန်မာနိုင်ငံဆိုင်ရာအထိမ်းအမှတ်နေ့စာစီစာကုံးများ","description":"\u003cp\u003e          ကမ္ဘာမြေပုံပေါ်တွင် ဥဒေါင်းပျိုသဏ္ဌာန် ကိုယ်ဟန်ကြော့ကြော့နှင့် ခပ်မော့မော့ ရပ်တည်နေနိုင်စွမ်းသော ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံတော်ကြီးတွင် နိုင်ငံသမီးကောင်းရတနာများ တစ်နေ့တခြား စွမ်းအားထက်မြက်စွာ နိုင်ငံတော်၏ အကျိုးကို သယ်ပိုးဆောင်ရွက်လျက် ရှိပါသည်။ မြန်မာအမျိုးသမီး များသည် မြင့်မြတ်သော မျိုးနွယ်မှ ပေါက်ဖွားလာကြသူများဖြစ်၏။ “မြန်” ဆိုသည့်အတိုင်း လျင်မြန်ဖျတ်လက်တက်ကြွပြီး “မာ”ဆိုသည့်အတိုင်း ခိုင်မာ တည်ကြည် ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် “မြန်မာ”မျိုးဆက်သစ် လူငယ် လူရွယ်များစွာကို မွေးဖွားသန့်စင်ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေကြသော မေတ္တာရှင် ဥယျာဉ်မှူးများပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e“မပြည့်အိုးဖြည့်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e ပြည့်အိုးလျှံစေ\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eသူ့စေတနာ\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eဘယ်မှာမခန်း\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eနွေမှာစီးသော စမ်းရေတည်း”\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003eဟု ဖွဲ့ဆိုဂုဏ်ပြုရမည်ဖြစ်သော မြန်မာ အမျိုးသမီးတို့၏ စေတနာလောင်းရိပ်အောက်တွင် ရှင်သန်ကြီးပြင်း လူလား မြောက်ခဲ့ကြသော သားကောင်းရတနာ၊ သမီးချစ်အလိမ္မာတို့ကား အမိနိုင်ငံ အား ကိုယ်စားပြုသော စွမ်းအားရှင်များအဖြစ် ကမ္ဘာ့အလယ်တွင် တင့်တယ် နိုင်ခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               “ပုခက်လွှဲသောလက်သည် ကမ္ဘာကိုအုပ်စိုးနိုင်၏ ဟူသော မိခင်ဂုဏ် ရည်နှင့်အတူ “သားကောင်းသည် မိခင်မှ ဟူသော အစဉ်အလာတစ်ရပ်ကိုအထိမ်းအမှတ်စာစီစာကုံးများ မြန်မာအမျိုးသမီးတို့ အစွမ်းကုန် ထိန်းသိမ်းခဲ့ကြသည်။ မျိုးဆက်သစ်များစွာ ကို မွေးထုတ်ပေးလျက်ရှိသော မြန်မာအမျိုးသမီးမိခင်များသည် မျိုးဆက် ပြန့်ပွားရေး တာဝန်တစ်ခုတည်းသာမက စီးပွားရေး၊ လူမှုရေး၊ ပညာရေး၊ ယဉ်ကျေးမှု စသော နိုင်ငံတော်၏ လိုအပ်ချက်များကိုပါ တစ်ဖက်တစ်လမ်း မှ စွမ်းအားဖြည့် တာဝန်ထမ်းဆောင်လျက်ရှိ ကြပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မြန်မာ့ရိုးရာ ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ မြန်မာအမျိုးသမီးတို့သည် ဣန္ဒြေ သိက္ခာရှိပြီး တည်ကြည်ဖြောင့်မတ်ကြသည်။ ဗီဇအားဖြင့် သံယောဇဉ်ကြီးမား တတ်ပြီး မိသားစုစိတ်ဓာတ်ဖြင့် ဆောင်ရွက်တတ်သော ဓလေ့ရှိ၏။ ယဉ်ကျေး သိမ်မွေ့ ရိုးသားဖြူစင်ပြီး အကြင်နာသဒ္ဓါတရားတို့ ထက်သန်သော သဘာဝ ရှိ၏။ ရိုသေကိုင်းရှိုင်း ကျိုးနွံတတ်ပြီး အမှန်ကိုမြတ်နိုး၍ ဘဝကိုတန်ဖိုးထား တတ်သူများဖြစ်၏။ ယဉ်ကျေးမှုမြင့်မားသော အမျိုးအနွယ်မှ ဆင်းသက်လာ ခဲ့သူများပီပီ မျိုးရိုးဂုဏ်ကျက်သရေကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လေ့ရှိကြပြီး နိုင်ငံနှင့်လူမျိုးအတွက် ဘက်ပေါင်းစုံမှ ပါဝင်လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ရှိကြသူများဖြစ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 \u003cspan\u003e“မိခင်” ဟူသော စကားနှစ်လုံးသည် ကမ္ဘာကြီးကို အကျယ်ပြန့်ဆုံး စိုးမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်းရှိ၏။ နီစွေးသော နှလုံးသွေးကို ချိုမြဖြူစင်သော နို့ရည် ကြည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရာတွင် မည်သည့်သိပ္ပံပညာရှင်ကမျှ ဖန်တီး နိုင်စွမ်းမရှိသော အတတ်ပညာကို တစ်ဦးတည်းသော တတ်ကျွမ်းခဲ့သူဖြစ်သော မိခင်။ ပုခက်တွင်းမှ နောက်ဆုံးသေနေ့မရောက်မီစပ်ကြား အရေးကြုံ လာတိုင်း တရှိုက်မက်မက် တတမ်းတတ မြည်ကြွေးနေရသော နာမပိုင်ရှင် မိခင်။ ဘဝတစ်ခုအနေဖြင့် သာမန်နေထိုင် သေဆုံးခဲ့သော်လည်း တန်ခိုးရှင် တစ်ဦး အဖြစ်မူကား စကြဝဠာတိုက်တစ်သောင်း ထိအောင်ပင် ကမ္ပည်းနာမ ရေးထိုးသွားသော မိခင်။ ဘုရင်မကြီးမှသည် သူဆင်းရဲမကြီးအထိ မာတာ ကျေးဇူးရှင်ဟူသော ဂုဏ်သိက္ခာပလ္လင်ထက်တွင် တင့်တယ်စွာ စံမြန်းနိုင်ခဲ့ သော မိခင်။ မိခင်သည်ကား မရိုးနိုင်သော ဂုဏ်ကျက်သရေဖြင့် အမြင့်မြတ် ဆုံး လူသားတစ်ဦးပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             မြင့်မြတ်သော မြန်မာအမျိုးအနွယ်မှ အမြင့်မြတ်ဆုံး စွမ်းအားရှင်ကားမြန်မာအမျိုးသမီးများပင် မဟုတ်ပါလော။ ပင်ကိုသဘာဝ စွမ်းရည်ပြည့်ဝ ကြသော မြန်မာအမျိုးသမီးများအား မွန်မြတ်သန့်စင်သော မိခင်စိတ်ဓာတ် တပ်ဆင်လိုက်သောအခါ ကြံ့ခိုင်ဖွံ့ဖြိုးသော သားကောင်း သမီးကောင်းရတနာ များ မွေးထုတ်ပေးရာ ခံ့ညားထည်ဝါသော လူသားလုပ်စက်များ ဖြစ်ပေါ်လာ ရတော့သည်။ မြန်မာအမျိုးသမီးများ ထုတ်လုပ်ပေးလိုက်သော မျိုးဆက်သစ် များကား အံ့မခန်းစွမ်းအားရှင်များ ဖြစ်လာပေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ယနေ့ ပြည်ထောင်စု မြန်မာနိုင်ငံတွင် လူဦးရေသန်းငါးဆယ်ခန့်ရှိပြီး ထက်ဝက်နီးနီးသည် နိုင်ငံတော်၏ အမျိုးကောင်းသမီးများ ဖြစ်ကြ၏။ နိုင်ငံတော်အစိုးရသည် ကြီးမားသော စွမ်းအားစုကြီးတစ်ရပ်ဖြစ်သည့် မြန်မာ အမျိုးသမီးများ၏ ဘဝကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက် ကောင်းမွန်ခိုင်မာ၊ လုံခြုံမှုပေးနိုင်ရန် အတွက် နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေး ဦးတည်ချက်များနှင့် ဟန်ချက်ညီညီ ပံ့ပိုးကူညီ ဆောင်ရွက်ပေးလျက် ရှိနေပါတည်။ မြန်မာအမျိုးသမီးများကို အရေးထား အလေးအနက်ပြုကာ ၁၉၉၈ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ (၃) ရက်နေ့တွင် “မြန်မာအမျိုးသမီးများနေ့”ကို စတင်သတ်မှတ် မွေးဖွားပေးခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နိုင်ငံတော်အစိုးရသည် မြန်မာအမျိုးသမီးထု၏ စွမ်းရည်ကို အသိအမှတ်ပြုလျက် အမျိုးသမီးများနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စအရပ်ရပ်ကို စနစ်တကျဆောင်ရွက် နိုင်ရန် “မြန်မာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ အမျိုးသမီးရေးရာကော်မတီကို ၁၉၉၆ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ (၃) ရက်နေ့တွင် ဖွဲ့စည်းပေးခဲ့ပြီး မြန်မာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ အမျိုးသမီး ရေးရာကော်မတီ အစည်းအဝေးများ ကျင်းပပေးခဲ့ရာမှ ၁၉၉၈ ခုနှစ် အစည်း အဝေးတွင် ကော်မတီ စတင်ဖွဲ့စည်းခဲ့သော ဇူလိုင်လ (၃) ရက်နေ့ကို မြန်မာ အမျိုးသမီးများနေ့” အဖြစ် သတ်မှတ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ဤနေ့ကား မြန်မာ အမျိုးသမီးတို့၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံး ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရသော မူပိုင် “နေ့ထူးနေ့မြတ်” ပင် ဖြစ်တော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရာဇဝင်သမိုင်းကို ပြန်လှန်ကြည့်လျှင် မြန်မာအမျိုးသမီးတို့သည် ရှေး ပဝေသဏီကပင် အမျိုးသားများနှင့်တန်းတူ အုပ်ချုပ်ရေး၊ ယဉ်ကျေးမှု၊ စီးပွား ရေး၊ ဘာသာရေးတို့၌ စွမ်းစွမ်းတမံ ပါဝင်လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်ကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ ပျူခေတ်မှ ဗိဿနိုးဘုရင်မ၏ စွမ်းရည်ကား အံ့မခန်းပါတည်း။ နိုင်ငံအုပ်ချုပ်ရေး၊ သာသနာထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရေးတွင် ထင် ရှားခဲ့သော စွမ်းအားရှင်ဘုရင်မကြီးကား ဟံသာဝတီပြည်ကို စိုးစံသော ရှင်စောပုပင်ဖြစ်ခဲ့၏။ တရားစီရင်ရေးဘက်၌ တိကျထက်မြက်သော စွမ်းအား ရှင် စံပြ မြန်မာအမျိုးသမီးမှာ သုဓမ္မစာရီ ဖြစ်ခဲ့၏။ စာပေပညာတွင်လည်း မြန်မာအမျိုးသမီးများ၏ စွမ်းရည်ကား ချန်လှပ်ထား၍မရနိုင်ပေ။ မမြလေး၊ လှိုင်ထိပ်ခေါင်တင်၊ ရဝေရှင်ထွေး၊ ရာဇဓာတုကလျာ၊ မယ်ခွေ၊ ရှင်မင်း၊ ခင်ဆုံ၊ ရှင်ငြိမ်းမယ် စသည့်များစွာသော မြန်မာအမျိုးသမီး စာဆိုရှင်တို့ကား သမိုင်း တွင်သည့် အနုပညာရှင်များပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ပုဂံခေတ်တွင် “ရာဇကုမာရ်ကျောက်စာ ́ \u003cspan\u003eသည် မြန်မာစာပေ၏ အစကို ဖော်ကျူးခဲ့သော သက်သေတစ်ခု ဖြစ်၏။ ရာဇကုမာရ်ကား မိခင်၏ မေတ္တာဖြင့် ရာဇဝင်တွင်ခဲ့သူဖြစ်၏။ စံပြမိခင် “သမ္ဘူလ\u003c\/span\u003e ́သည် သားတော် ရာဇကုမာရ် အား မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ စေတနာတို့ဖြင့် သားကောင်းလိမ္မာရတနာတစ်ပါး ဖြစ်လာစေရန် သွန်သင်ဆုံးမခဲ့၏။ ထီးနန်းစည်းစိမ်နှင့် လွဲခဲ့ရသော သားတော် အား ဖခင်အပေါ် ဒေါသမပွား အမျက်မထားရလေအောင် တရားချကာ ဆုံးမခဲ့သည်။ သမ္ဘူလဒေဝီ မြန်မာအမျိုးသမီး မိခင်ကောင်းတစ်ယောက်၏ကျေးဇူးကြောင့် မြန်မာစာပေ အစကောင်းခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ ပုဂံခေတ်တွင် ထင်ရှားသော သိင်္ဃသူ့သမီးကျောက်စာ၊ မိဖုရားဖွားစောကျောက်စာတို့မှာ မြန်မာအမျိုးသမီးများ၏ ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ် ထိန်းသိမ်း ခြင်းသရုပ်ကို ပုံဖော်ပြသနိုင်ခဲ့သည်။ ပုဂံခေတ်မှ ရွှေအိမ်စည်မင်းသမီးကလေး ၏ နှလုံးသားကလည်း မှတ်တမ်းတင်ဖွယ်ရာဖြစ်သည်။ အချစ်ရေးကို ရှေ့ တန်းမတင် သတိယှဉ်ပြီး အမျိုးဂုဏ်၊ ဇာတိဂုဏ်၊ နိုင်ငံ့ဂုဏ်ကို ထိန်းသိမ်း စောင့်ရှောက်ခဲ့သူပေတည်း။ စည်းလုံးညီညွတ်သော မြန်မာနိုင်ငံတော်ကြီးကို ထိန်းသိမ်းအုပ်ချုပ်သွားနိုင်ခဲ့သည့် ကျန်စစ်သားမင်း၏ကြင်ယာတော် မိဖုရား ခေါင် “အပယ်ရတနာ”သည်လည်း မိခင်ကောင်းတစ်ဦးအဖြစ် ထင်ရှားခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ထို့ကြောင့် ခေတ်အဆက်ဆက်မှ မြန်မာအမျိုးသမီးတို့သည် ယဉ် ကျေးမှု အဆင့်အတန်းကို မြင့်မားသည်ထက် မြင့်မားအောင် စွမ်းဆောင် နိုင်ခဲ့ကြသူများဟု ဆိုနိုင်ပါ၏။ ဟီရိဩတ္တပ္ပတရားကို လက်ကိုင်ထား၍ဂါရဝေါစ၊ နိဝါတောစ မင်္ဂလာတရားတို့နှင့် ပြည့်ဝကြပြီး ဗုဒ္ဓ၏ဆိုဆုံးမမှုအောက်တွင် အကျင့်သီလ ဆောက်တည်နေနိုင်ခဲ့ကြသူများလည်းဖြစ်၏။ သမိုင်းအဆက်ဆက် မြန်မာအမျိုးသမီးတို့၏ စွမ်းဆောင်ချက်များက ထက် မြက်လှပါဘိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မြန်မာအမျိုးသမီးများကား “ပျော့လျှင်ဖယောင်း၊ မာလျှင်သံချောင်း” ဖြစ်သည်။ နူးညံ့သိမ်မွေ့ ယဉ်ကျေးသလို သတ္တိ၊ ဇွဲ၊ လုံ့လ ရှိကြသည်။ ရဲရင့်ထက်မြက်ကြသည်။ မြန်မာ့သမိုင်းတွင် အဆိုးဝါးဆုံးကာလဖြစ်သော လူ့ကျွန်ဘဝ၌လည်း မြန်မာအမျိုးသမီးတို့၏ ကဏ္ဍမှာ မနိမ့်ကျခဲ့ပေ။ မောင် တစ်ထမ်း၊ မယ်တစ်ရွက်ဖြင့် အသက်စွန့်ခဲ့ကြသော မိန်းမအာဇာနည်တို့ကား ဒုနှင့်ဒေးဖြစ်၏။ ယွန်းခင်ခင်ကား ဗိုလ်မင်းခေါင်၏ တော်လှန်ရေးတပ်မှ သူရဲကောင်းအမျိုးသမီးဖြစ်ခဲ့ရ၏။ အနိုင်မခံ အရှုံးမပေးစိတ်ဓာတ်ဖြင့် တိုက်ပွဲ ဝင်ခဲ့သော ရှမ်းတိုင်းရင်းသူသုံးဦး (ဝက်ထီးကန်တိုက်ပွဲ)၊ ချင်းတိုင်းရင်းသူ ရှစ်ဦး (စီယင်ချင်းတိုင်းရင်းသားများနှင့် မေဂျာရှက်ပတ်တိုက်ပွဲ)၊ ပုဂံဗိုလ်ချို ဇနီးနှင့် မြင်းစီးသူရဲကောင်း အမျိုးသမီးများ စသည့် မျိုးချစ်မြန်မာအမျိုးသမီး တို့၏ သတ္တိပြောင်မြောက်ပုံတို့မှာ သမိုင်းကြောင်းတွင် သက်သေထင်ရှားစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ထိုမျှမက ၁၉၁၉ မှ ၁၉၄၈ ခုနှစ် လွတ်လပ်ရေးရသည်အထိ မြန်မာ့ လွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲဝင် အဖွဲ့ အစည်းများဖြစ်သော ဝိုင်အမ်ဘီအေ၊ ဂျီစီဘီ အေ၊ တို့ဗမာအစည်းအရုံး၊ ဖဆပလတို့တွင်လည်းကောင်း၊ ကုမ္မာရီအသင်း၊ အာရှလူငယ်အစည်းအရုံး၊ ‘ဘူး အသင်း၊ လွတ်လပ်ရေး အမျိုးသမီး အစည်း အရုံး စသည်တို့ကိုဖွဲ့စည်း၍လည်းကောင်း မြန်မာအမျိုးသမီးတို့ စွမ်းရည်ပြ ခဲ့ကြသည်။ လွတ်လပ်ရေးရပြီး နောက်ပိုင်းတွင် မြန်မာအမျိုးသမီးတို့သည် နေရာအနှံ့၊ ကဏ္ဍအစုံ၌ နိုင်ငံတော်အကျိုးကို သယ်ပိုးခဲ့ကြသည်။ ၁၉၅၅ ခုနှစ်တွင် တပ်မတော် (ကြည်း)၌ အမျိုးသမီးများ စစ်မှုထမ်းခွင့်ရခဲ့သည်။ နိုင်ငံတော်တွင် သားကြီးလျှင် “အား၊ သမီးကြီးလျှင် “ထီး” ပမာဖြစ်ခဲ့၏။ အမိနိုင်ငံတော် ၏ သမီးကောင်း ဇာနည်များဖြစ်သော ဗိုလ်ကြီးဒေါ်ကြင်စီ၊ ဗိုလ်မှူးဒေါ်ခင်ထား၊ ဗိုလ်မှူးဒေါ်ရင်တို့ကား စွမ်းအားထက်မြက်သော မြန်မာအမျိုးသမီးများ၏ သတ္တိကို ပြသနိုင်ခဲ့ကြ၏။ ယနေ့ထက်တိုင် မြန်မာ့ တပ် မတော်တွင် တိုင်းပြည်ကာကွယ်ရေးတာဝန်ကို အမျိုးသားများနှင့် ရင်ပေါင် တန်း ထမ်းဆောင်လျက်ရှိသော မြန်မာအမျိုးသမီး စစ်သည်များ ရှိနေပါ၏။ ဝေဟင်မှ မြန်မာ့လေသူရဲစစ်သမီးတို့၏ စွမ်းရည်ကား အံ့မခန်းပေတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         မြန်မာတို့၏ ဇာတိဂုဏ်ကို ဖော်ဆောင်ခဲ့ကြသူများကား များပြားလှ ပါ၏။ စာရိတ္တပိုင်းဆိုင်ရာတွင် အင်ဒီပင်းဒင့် ဒေါ်စန်း၊ ဒေါ်ဖွားရှင်၊ အမ်အေ ဒေါ်အုန်း၊ ဒေါ်ရီကြိန်၊ ဒေါ်ခင်မျိုးချစ်၊ ဂျာနယ်ကျော် မမလေး စသည့် မြန်မာ အမျိုးသမီးကြီးများက စာပေဖြင့် တွန်းအားပေးခဲ့ကြသည်။ ပညာရေးတိုးတက် မြင့်မားစေရန် မြန်မာစာပါမောက္ခ ဒေါ်သန်းဆွေ၊ ဒေါ်ခင်စော၊ ဒေါ်ပို၊ ဒေါ်ခင်မေနွဲ့ ၊ အင်္ဂလိပ်စာ ပါမောက္ခ ဒေါ်ခင်လေးမြင့်၊ ပထဝီပါမောက္ခ ဒေါ်မိမိ ကြည် စသည့် ပညာရှင် မြန်မာအမျိုးသမီးကြီးများက စွမ်းဆောင်ခဲ့ကြ၏။ အနုပညာယဉ်ကျေးမှုဘက်တွင်လည်း ဆီမီးခွက်မငွေမြိုင်၊ လေဘာတီ မမြရင်၊ ဒေါ်သြဘာသောင်း စသည့်သူတို့ကလည်း အားတက်သရော ဆောင်ရွက် ခဲ့ကြသည်။ ကမ္ဘာက အသိအမှတ်ပြုသည်အထိ စမ်းသပ်တီထွင်မှုများ ပြုလုပ် နိုင်ခဲ့သော ဒေါက်တာရင်မြင့်ထွေး (ဓာတုစမ်းသပ်ချက်)နှင့် ဒေါက်တာရီရီ (ရီရီဂျင်နင်ရှာဖွေမှု) တို့မှာလည်း ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းတင်ထိုက်သူ မြန်မာ အမျိုးသမီးများဖြစ်၏။ စီးပွားရေးဘက်တွင်လည်း ပင်လုံဒေါ်နုယဉ်၊ ဥပဒေ ပညာဘက်တွင် ဒေါ်ဖွားမေ၊ ဒေါ်မေမေဝင်း၊ ဒေါ်ခင်စီ၊ လူမှုရေးကဏ္ဍဘက် တွင် လူအိုရုံအသင်း တည်ထောင်သူ ဒေါ်ဦးဇွန်း၊ အားကစားဘက်တွင် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ အလေးမချန်ပီယံ မအေးအေးအောင်၊ ရေကူးချန်ပီယံ မမိုးသူအောင်၊ ဖလောရင့်နိုက်တင်ဂေးဆုရ သူနာပြုဆရာမ ဒေါ်ခင်အုန်းမြ၊ ဒေါ်အမ်ယာနမ် စသည့် မြန်မာ့ဂုဏ်ဆောင် အမျိုးသမီးများကား အတုယူ ဖွယ်ရာဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခေတ်အဆက်ဆက် မြန်မာအမျိုးသမီးများကား စွမ်းရည်ထက်မြက်ခဲ့ ကြသည်။ ယင်းမှာ မြန်မာ့လူနေမှုစနစ်၏ ခိုင်မာသော ထိန်းချုပ်မှုကြောင့်ဖြစ် သည်။ မြန်မာအမျိုးသမီးငယ်များသည် မည်မျှခေတ်မီသည်ဖြစ်စေ၊ မြန်မာ့ ယဉ်ကျေးမှု ဓလေ့ထုံးစံကို ဖောက်ဖျက်သော အပြုအမူတစ်စုံတစ်ရာအားမကျူးလွန်ကြပါ။ မိန်းမတို့ဣန္ဒြေ ရွှေပေးလို့မရ၊ “မိန်းမကောင်းပန်းပန် တစ်ပွင့်တန်” “ခြေတစ်လှမ်း ကုဋေတစ်သန်းဟန်တစ်ခါပြင် ရွှေစင်ဆယ် တင်း” ဟူသည့် မြန်မာစကားပုံများအတိုင်း ကျင့်သုံးနေထိုင်လျက်ရှိကြသည်။ စီးသည့်ရေ ဆည်သည့်ကန်သင်း” ဟူသည့် အတိုင်းလည်း မိသားစု၊ နိုင်ငံတော်၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လျက် ရှိကြသည်။ မြန်မာအမျိုးသမီး မိခင်တိုင်းသည် မိမိတို့၏ ရင်သွေးငယ်များကို လက်ဦး ဆရာပီသစွာ ပြုစုပျိုးထောင် မွမ်းမံပေးလျက် ရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ထိုသို့ မြန်မာအမျိုးသမီးတို့ စွမ်းရည်ထက်မြက်ကြခြင်းမှာ မြန်မာနိုင် ငံ သမိုင်းအဆက်ဆက်က အမျိုးသမီးများ၏ အခန်းကဏ္ဍ မနိမ့်ကျခဲ့သော `\u003cspan\u003eကြောင့် ဖြစ်သည်။ မြန်မာအမျိုးသမီးတို့သည် အမျိုးသားများနှင့် အခွင့်အရေး ညီမျှစွာရရှိခဲ့ကြသည်။ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှု ထုံးတမ်းစဉ်လာ၊ ဥပဒေ၊ ဓမ္မသတ် များတွင် မြန်မာအမျိုးသမီးတို့သည် တန်းတူညီမျှ ခံစားခွင့်ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ထူးချွန်ထက်မြက်သော မြန်မာအမျိုးသမီးကလေးများ ပေါ်ထွန်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ မြန်မာအမျိုးသမီးတို့သည် ထူးကဲမွန်မြတ်သော ကျင့်ဝတ်များဖြစ်သည့် မိခင်ဝတ္တရား၊ မယားဝတ္တရားတို့ကို ကျေပွန် စွာ ထမ်းဆောင်ရင်း သာယာချမ်းမြေ့သော မိသားစုဘဝကို တည်ဆောက်နိုင် ခဲ့ကြသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ယနေ့ အချိန်တွင်ကား မြန်မာအမျိုးသမီးများသည် ပြည်ထောင်စု ကြံ့ခိုင်ရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးရေးအသင်း၊ ကြက်ခြေနီအသင်း၊ မိခင်နှင့် ကလေးစောင့် ရှောက်ရေးအသင်း၊ မြန်မာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ အမျိုးသမီးရေးရာကော်မတီ စသည့် အဖွဲ့ အစည်းအမျိုးမျိုးတွင် အင်တိုက်အားတိုက် ပါဝင်လှုပ်ရှားဆောင်ရွက် လျက်ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။ မြန်မာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ အမျိုးသမီးရေးရာကော်မတီ သည် ပညာရေးကဏ္ဍ၊ စီးပွားရေးကဏ္ဍ၊ ယဉ်ကျေးမှုကဏ္ဍ၊ အမျိုးသမီးများ အား အကြမ်းဖက်မှုမှကာကွယ်ရေးကဏ္ဍ၊ ငယ်ရွယ်သူအမျိုးသမီးများ စောင့် ရှောက်ရေးကဏ္ဍ၊ အမျိုးသမီးများဘဝ ပြန်လည်ထူထောင်ရေးကဏ္ဍ စသည် ဖြင့် ခွဲခြားထားပြီး မြန်မာနိုင်ငံ မိခင်နှင့်ကလေး စောင့်ရှောက်ရေးအသင်း၊ မြန်မာအမျိုးသမီး စီးပွားရေး စွမ်းဆောင်ရှင်များအသင်း၊ မြန်မာနိုင်ငံအမျိုးသမီးအားကစားအဖွဲ့ချုပ်၊ မြန်မာနိုင်ငံ အမျိုးသမီးဆရာဝန်များ အသင်း တို့ဖြင့်ပူးပေါင်းကာ မြန်မာအမျိုးသမီးတို့၏ အခက်အခဲပြဿနာ၊ တိုးတက် ထူးချွန်အောင်မြင်ရေး၊ ကျန်းမာရေး၊ ပညာရေးတို့ကို ကူညီဖြည့်ဆည်း ဆောင် ရွက်လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ပညာရေးကဏ္ဍတွင် အိမ်ရှင်မများအား “ဘဝတွက်တာ”သင်တန်းများ ပေးခြင်း၊ ကျန်းမာရေးအသိပညာ သင်တန်းများပေးခြင်း၊ အသုံးလုံးသင်တန်း များ ဖွင့်လှစ်ခြင်း၊ အိမ်တွင်းမှု သက်မွေးပညာ သင်တန်းများဖွင့်လှစ်ခြင်း၊ စီးပွားရေးကဏ္ဍတွင် လုပ်ငန်းသစ် မတည်ငွေများထုတ်ပေးခြင်း၊ အတိုးမဲ့ ငွေချေးခြင်း၊ စိုက်ပျိုးငွေ ထုတ်ချေးခြင်း၊ အလုပ်ရှာဖွေပေးခြင်း၊ လူမှုရေးကဏ္ဍ တွင် သွေးလှူဒါန်းခြင်း၊ သံဃဆေးရုံ၊ သီလရှင်စာသင်တိုက်များအတွက် ဈေးပွဲတော်များ ကျင်းပလှူဒါန်းခြင်း၊ အမျိုးသမီးများ စောင့်ရှောက်ရေး အသင်းအဖွဲ့များသို့ ငွေကြေးလှူဒါန်းခြင်း၊ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း၊ မူလတန်းကျောင်း၊ ကျေးရွာဆေးပေးခန်းတို့တွင် ရေတွင်း၊ ရေကန်၊ ရေစုပ်စက် လှူဒါန်းခြင်း စသည်ဖြင့် ထူးခြားသော စွမ်းဆောင်မှုများကို ပြုလုပ်ဆောင် ရွက်လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ယနေ့ မြန်မာအမျိုးသမီးတို့သည် ကမ္ဘာ့အားကစားလောကသို့ပင် ခြေစွမ်းလက်စွမ်းပြ၍ ဝင်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ပါသည်။ ၂၀၀၂ ခုနှစ်တွင် ဗီယက်နမ် ဆီးဂိမ်း၌ ငွေတံဆိပ်ဆုရရှိခဲ့ကြသည်။ ၂၀၀၅ ခုနှစ်တွင် အာရှခြေစစ်ပွဲ အောင် မြင်ထားပြီး ၂၀၀၄ ခုနှစ်က ပထမအကြိမ် အာဆီယံအမျိုးသမီး ချန်ပီယံရှစ် ပြိုင်ပွဲတွင် ဗိုလ်စွဲခဲ့ကြသည်။ မြန်မာနိုင်ငံမှ လက်ရွေးစင်တင်းနစ်မယ် ချစ်စု ရည်သည် နိုင်ငံတကာပွဲ ၁၂ ပွဲကစားခဲ့ပြီး ရွှေတံဆိပ် ၆ ခု ဆွတ်ခူးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ၂၀၀၆ ခုနှစ် အာရှယူ - ၁၄ အုပ်စုအဆင့် ချန်ပီယံရှစ်တင်းနစ် ပြိုင်ပွဲတွင် မြန်မာအမျိုးသမီးတင်းနစ်မယ်များ ဗိုလ်စွဲခဲ့ကြသည်။ ၂၀၀၅ ခုနှစ်၊ ဖိလစ်ပိုင်ဆီးဂိမ်းတွင် မြန်မာအမျိုးသမီးလက်ဝှေ့အဖွဲ့ တို့ အောင်မြင်မှု ရရှိခဲ့ ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              နိုင်ငံတော် တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းများ၊ နိုင်ငံတော်ဖွံ့ ဖြိုးတိုးတက် ရေး လုပ်ငန်းများ၊ နိုင်ငံတော်စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများ စသည့် အမျိုးမျိုးသောလုပ်ငန်းဆောင်တာများတွင် မြန်မာအမျိုးသမီးတို့ နောက်ချန်မနေရစ်ဘဲ အင်တိုက်အားတိုက် ပါဝင်လုပ်ဆောင်နေကြသည်ကို ထင်ရှားစွာတွေ့ရ သည်။ မြန်မာအမျိုးသမီးတို့၏ စွမ်းရည်ကား “လယ်ပြင်မှာ ဆင်သွား သကဲ့သို့” တည်း။ အနောက်တိုင်းယဉ်ကျေးမှုသည် ယနေ့ထက်တိုင် မြန်မာ အမျိုးသမီးများကို မဖုံးလွှမ်းနိုင်ပါ။ ယဉ်ကျေးသော မျိုးနွယ်မှ ဆင်းသက် လာသော မြန်မာအမျိုးသမီးတို့သည်ကား မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာ တည်းဟူသော ဗြဟ္မစိုရ်တရားလေးပါးကို လက်ကိုင်ထား၍ မြင့်မြတ်သော နှလုံးသားဖြင့် သမိုင်းတင်ခံနိုင်သော စွမ်းအားရှင်တို့ပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             သို့ဖြစ်ပေရာ မြန်မာအမျိုးသမီးတို့၏ စိတ်ဓာတ်၊ စည်းကမ်း၊ ပညာနှင့် ဂုဏ်ကျက်သရေ အရပ်ရပ်ကို ဖော်ဆောင်ပေးသော “မြန်မာအမျိုးသမီးများနေ့” .. အား ကမ္ဘာတည်သရွေ့၊ မြန်မာတည်သရွေ့ တည်တံ့ခိုင်မာအောင် မြန်မာ အမျိုးသမီးများကိုယ်တိုင် ထူးချွန်ထက်မြက် မြင့်မားသော စွမ်းဆောင်ရည် - အားဖြင့် ကြိုးစားထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သွားကြရမည် ဖြစ်ပေသည်။ ဂုဏ်ယူ ဝင့်ကြွားဖွယ်ရာ အထိမ်းအမှတ် နေ့ထူးနေ့မြတ်အဖြစ်လည်း နှစ်စဉ် ဝမ်း မြောက်စွာ ကြိုဆိုလက်ခံ ဂုဏ်ပြုဆင်နွှဲကြရမည် ဖြစ်ပေတော့သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565540466837,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d7579864-43aa-4538-9665-2aa0747e0d34.jpg?v=1730207629"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-ပြိုင်ပွဲ၀င်အထိမ်းအမှတ်နေ့စာစီစာကုံးများ","title":"ပြိုင်ပွဲဝင်အထိမ်းအမှတ်နေ့စာစီစာကုံးများ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eကမ္ဘာလူဦးရေနေ့ ဇူလိုင်လ ၁၁ ရက်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eWorld Population Day 11 July \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eလူတိုင်း မျိုးဆက်ပွား ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ စောင့်ရှောက်မှုရှိရမည်။\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e                       ကမ္ဘာနိုင်ငံအသီးသီးသည် ကမ္ဘာ့လူဦးရေအထိမ်းအမှတ် အခမ်းအနား များကို လူဦးရေ ဆိုင်ရာ ပြဿနာများနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု ဆက်သွယ်မှုအပေါ် ပိုမိုသဘောပေါက်လာစေရန် ဟူသည့် ဦးတည်ချက်ဖြင့် နှစ်စဉ် ဇူလိုင် ၁၁ရက်နေ့ ရောက်တိုင်း ကျင်းပလာခဲ့ကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      ယနေ့ကမ္ဘာကြီး၏ လူဦးရေသည် တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်များပြားလျက် ရှိနေပါသည်။ ၁၉၈၇ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၁၁ ရက်နေ့တွင် ကမ္ဘာ့လူဦးရေသည် ၅ဘီလီယံ ရှိခဲ့ပြီး ၁၉၉၉ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၁၂ ရက်နေ့တွင် ၆ ဘီလီယံအထိ တစ်မုဟုတ် ချင်းတိုးပွားလာခဲ့သည်။ နေ့စဉ် ကမ္ဘာ့ လူဦးရေစစ်တမ်းများအရ ၂၀၀၉ ခုနှစ် ဇွန်လ၁ရက်နေ့တွင် ကမ္ဘာ့လူဦးရေသည် ၆ဒသမ ၇ ဘီလီယံကျော်ရှိနေပြီ ဖြစ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                တိုးပွားလာသော လူဦးရေကို ထိန်းချုပ်ရန် အတွက် ကုလသမဂ္ဂ လက်အောက်ခံအဖွဲ့ အစည်းတစ်ခုအဖြစ် ကုလသမဂ္ဂလူဦးရေ ရန်ပုံငွေအဖွဲ့ UNFPA ကို ၁၉၆၇ ခုနှစ်တွင် စတင်ဖွဲ့စည်းခဲ့ပါ သည်။ ကုလသမဂ္ဂအဖွဲ့ကြီးမှ ကြီးမှူး၍ ၁၉၇၄ ခုနှစ်တွင် ပထမအကြိမ် လူဦးရေညီလာခံကို ကျင်းပခဲ့ပါ သည်။ ထောက်ခံအားပေးမှုများဖြင့် ကမ္ဘာပေါ်တွင် လူဦးရေသန်းပေါင်း ၅ဝဝဝ ပြည့်ခဲ့သောနေ့ ၁၉၈၇ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၁၁ ရက်နေ့ကို ကမ္ဘာ့လူဦးရေနေ့အဖြစ် သတ်မှတ်ကာ ကုလသမဂ္ဂ၏ လှုပ်ရှားမှုတစ်ရပ်အဖြစ် နှစ်စဉ် ကျင်းပလျက်ရှိပါသည်။ ကုလသမဂ္ဂ လူဦးရေ ရန်ပုံငွေအဖွဲ့ အနေဖြင့် နိုင်ငံတကာ အစိုးရအဖွဲ့များ ပြည်တွင်းပြည်ပ အလှူရှင်များနှင့် ပူးပေါင်း၍ လူဦးရေ ထိန်းညှိခြင်းဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေးပညာပေး ခြင်း၊ တိုးပွားလာသည့် လူဦးရေအတွက် စားဝတ်နေရေး၊ ကျန်းမာရေးနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ထိန်းသိမ်းရေး ကိစ္စရပ်များ အချိုးကျဖြစ်စေရန် ဆောင်ရွက်ပေးခြင်း တို့ကို ဖော်ဆောင်လျက်ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကုလသမဂ္ဂ လူဦးရေ ရန်ပုံငွေအဖွဲ့ မှ လူဦးရေဆိုင်ရာ ပညာရှင်များ၏ စစ်တမ်းအရ စက္ကန့်တိုင်း လူသုံးယောက် တိုးပွားနေပြီး တစ်နေ့လျှင် လူဦးရေ ၂၅၅ဝဝဝ နှုန်းဖြင့် တစ်နှစ်လျှင် လူဦးရေ ၉၄ သန်း တိုးပွားလျက်ရှိသည်ဟု ခန့်မှန်း . တွက်ချက်ထားပါသည်။ လက်ရှိ လူဦးရေတို့ နှုန်းအတိုင်းတိုးလာမည်ဆိုလျှင် သို့မဟုတ် အငတ်ဘေး၊ စစ်ဘေး၊ ရောဂါဘေးနှင့် သဘာဝ ဘေးအန္တရာယ်များ ဝင်ရောက်ဒုက္ခမပေးခဲ့ပါက ၂ဝ၃ဝ ပြည့်နှစ်သို့ရောက်ရှိချိန်တွင် ကမ္ဘာ့လူဦးရေမှာ ၈ ဒသမ ၃ ဘီလီယံအထိ ရှိလာနိုင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              လူဦးရေသာ အဆမတန်တိုးပွားနေသော်လည်း အကန့်အသတ်ဖြင့် တည်ရှိသော ရေ၊ မြေ၊ တောတောင်စသည့် သဘာဝ သယံဇာတများကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းရန် နည်းပညာဖြင့် မစွမ်းဆောင်နိုင်သေးပါ။ လူတစ်ဦးစီအတွက် အခြေခံလိုအပ်ချက်များဖြစ်သည့် စားနပ်ရိက္ခာ မလုံလောက်ခြင်း၊ လေကောင်း လေသန့်ရှူရှိုက်ရန် ခက်ခဲခြင်း၊ ရေကောင်းရေသန့် သောက်သုံးရန် ခက်ခဲခြင်းစ သော စိန်ခေါ်မှုများ ရှိလာနိုင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ယနေ့ကမ္ဘာကြီး၏ စီးပွားရေးကို လေ့လာကြည့်မည်ဆိုပါက ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး၏ စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှုန်းသည် ၂၀၀၇ ခုနှစ်တွင် ငါးရာခိုင်နှုန်းရှိ နေရာက ၂၀၀၈ တွင် ၂ဒသမ ၅ ရာခိုင်နှုန်းသို့ ကျဆင်းခဲ့ပြီး ကမ္ဘာ့ဘဏ်မှ စီးပွားရေး ကျွမ်းကျင်သူများ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ၂၀၀၉ခုနှစ်တွင် ၀ ဒသမ ၉ ရာခိုင်နှုန်း အထိ ကျဆင်းလာခဲ့သည်ဟု ဆိုပါသည်။ ကမ္ဘာ့ စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှုန်း တစ်ရာခိုင်နှုန်းကျတိုင်း ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူ အရေအတွက် သန်း၂ဝ တိုးနေပါသည်။ လက်ရှိ ကမ္ဘာပေါ်တွင် လူဦးရေသန်းပေါင်း ၁၀၀၀ ကျော်သည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှု ဒဏ်ကို အလွန်အမင်း ခံစားနေကြရပေသည်။ ၁၉၉ဝ ပြည့်နှစ် ဝန်းကျင်မှစပြီး ဆင်းရဲသူ အချိုးအားဖြင့် အနည်းငယ်ကျဆင်းသွားသော်လည်း အရေအတွက် အနေဖြင့် တိုးတက်လျက်ရှိ နေပေသေးသည်။ ဤသို့စီးပွားရေးကျဆင်းနေမှုသည်ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံများကို ဆင်းရဲမွဲတေမှု လျှော့ချရန် ကြိုးပမ်းနေသော ကုလသမဂ္ဂ ထောင်စုနှစ် ရည်မှန်းချက်များကို အဟန့်အတားဖြစ်စေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ၂၀၀၈ ခုနှစ်တွင် အမေရိကန်နိုင်ငံမှ ကျင့်သုံးသော စားသုံးသူ ယဉ်ကျေးမှု Culture of Consumerusm \u003cspan\u003e၏ ဆိုးကျိုးအရ စတော့ရှယ်ယာ စျေးများ ထိုးကျ သွားပြီး ပြည်တွင်း စီးပွားရေး အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပါသည်။ စက်မှုဇုန် ထုတ်လုပ်မှု ကဏ္ဍအချို့ ရပ်ဆိုင်းလိုက်ရသည့်အတွက် အလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်း များ ကျဆင်းကာ ပြည်သူများ၏ တစ်ဦးချင်းဝင်ငွေများလည်း ကျဆင်းခဲ့သည်။ တစ်ကမ္ဘာလုံး လွှမ်းခြုံဆက်စပ်နေမှုများအရ အမေရိကန်နိုင်ငံမှ စတင်ဖြစ်ပွားခဲ့\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော ကမ္ဘာ့ငွေရေးကြေးရေး အကျပ်အတည်းကို ကမ္ဘာ့နိုင်ငံများတွင်လည်း အထိုက်အလျောက် သက်ရောက်ခံစားခဲ့ကြရပါသည်။ ထိုပြဿနာသည် ကမ္ဘာ့ မိသားစုဝင်များ၏ဘဝများကို အနည်းနှင့်အများ ယိုင်နဲ့သွားစေခဲ့ပါသည်။ စီးပွားရေးကျဆင်းမှု၏ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာအဖြစ် အာဟာရချို့တဲ့ခြင်း၊ ကျန်းမာရေး အသုံးစရိတ်လျှော့ချခြင်းကြောင့် ရောဂါဘယ ထူပြောခြင်း၊ ပညာသင် အခွင့်အလမ်းများ လက်လွတ် ဆုံးရှုံးခံရခြင်း စသည်တို့ကို ရင်ဆိုင်နေရ ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ထိုအခြေအနေသည် မိသားစုဘဝများ၏ ကျန်းမာရေး တိုးတက်မြင့်မားရေး အပါအဝင် ဆင်းရဲမွဲတေမှု လျှော့ချရေး ဆောင်ရွက်ချက်များကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ပါ သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် UNFPA \u003cspan\u003eအမှုဆောင် ညွှန်ကြားရေးမှူးက ၂၀၀၉ မတ်လ ၃ဝ ရက်နေ့တွင် ကျင်းပသော ကုလသမဂ္ဂလူဦးရေနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု ကော်မရှင် အခမ်းအနား မိန့်ခွန်းပြောကြားရာ၌ “ကမ္ဘာ့ဘဏ္ဍာရေး ပြဿနာ မပြီးသရွေ့ လူသန်းပေါင်း၂ဝဝကို ဆင်းရဲတွင်းသို့ ပြန်လည် တွန်းပို့လျက်ရှိပြီး လူမှုဘဝဖူလုံရေး နှင့် ထောင်စုနှစ် ရည်မှန်းချက်များ ပြည့်မီရေး ဆောင်ရွက်အား ထုတ်နေမှုများတွင် နောက်ပြန်ဆွဲခေါ်နေမည်ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်၍ ၁၉၉၄ ခုနှစ် လူဦးရေနှင့် ဖွံ့ဖြိုးမှု ညီလာခံက ချမှတ်ခဲ့သောလုပ်ငန်းစဉ်များကို နှစ်ဆတိုးလုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာ့ဆင်းရဲသူအများဆုံး ကြုံတွေ့ နေရသော အကျပ်အတည်းကာလတွင် အပြင်းထန်ဆုံး ထိခိုက်ခံရသည့် အမျိုးသမီးများနှင့် ပျိုရွယ်သူများအတွက် ရင်းနှီး မြှုပ်နှံမှုတိုးမြှင့်ဆောင်ရွက်ရန် ပိုမို အရေးကြီးသည်ဟု ထည့်သွင်းမိန့်ကြားခဲ့ပါ သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထို့ပြင် ယခုအချိန်အခါသည် ၂၀၁၅ ခုနှစ် လူတိုင်းမျိုးဆက်ပွား ကျန်းမာရေး ဆိုင်ရာ စောင့်ရှောက်မှုရှိရမည်။ Universal reproductive health care for all by \u003cspan\u003e2015 ဟူသော ရည်မှန်းချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဆောင်ရွက်ရမည့်အချိန်ကာလလည်း ဖြစ်ပါသည်။ သို့ဖြစ်၍ ၂၀၀၉ ဇူလိုင် ၁၁ရက်နေ့တွင် ကျရောက် သာ ကမ္ဘာ့လူဦးရေနေ့ အထိမ်းအမှတ်ဆောင်ပုဒ်ကို “ကမ္ဘာ့စီးပွားအခက် ကာလ မျိုးဆက်ပွားကျန်းမာရေး အလေးထားကြ” ဟု ချမှတ်ထားပါသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              မျိုးဆက်ပွား ကျန်းမာရေးဆိုသည်မှာ အနာရောဂါ မသန်စွမ်းမှုများ ကင်းရှင်းပြီး ကိုယ်စိတ်နှစ်ဖြာ ကျန်းမာရွှင်လန်းစွာ မျိုးဆက်ပွားမှု အပါအဝင် လူမှုဘဝဖြစ်စဉ်များတွင် အောင်မြင်မှု သုခအဝဝ ခံစားရခြင်းဟု ကမ္ဘာ့ကျန်းမာရေး အဖွဲ့ က အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုထားပါသည်။ အရည်အသွေး ပြည့်ဝသော မျိုးဆက်ပွား ကျန်မာရေးတွင် မိသားစုစီမံကိန်းခေါ် လူဦးရေကန့်သတ်မှု အစီအစဉ်များ၊ သားဆက်ခြား စီမံကိန်းများ မျိုးဆက်ပွား ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ ပညာပေးခြင်း အစီအစဉ်များသည်လည်း အဓိကအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်လျက်ရှိပါသည်။ ၁၉၆၈ခုနှစ် လူ့အခွင့်အရေး သတ်မှတ်ချက်များအရ မိသားစုဦးရေကို စိတ်ကြိုက်သတ်မှတ် ပိုင်ခွင့်ရှိကာ မွေးဖွားလာသော ကလေးများ၏ ပညာရေး၊ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေး ကိစ္စများကို စိတ်ကြိုက်ဆောင်ရွက်နိုင်သည် ဟု အသိအမှတ်ပြုထားပြီး ကမ္ဘာနှင့် အဝန်း လက်ခံကျင့်သုံးခဲ့ပါသည်။ သို့သော် နှစ်စဉ် အဆမတန် တိုးပွားလာသော လူဦးရေများကြောင့် ၁၉၈၄ ခုနှစ်တွင် မက္ကဆီကို နိုင်ငံ၌ ကျင်းပသည့် စတုတ္ထ အကြိမ် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ကမ္ဘာ့လူဦးရေ ကွန်ဖရင့်တွင် မိသားစု စီမံကိန်းများဖြင့် လူဦးရေ ကန့်သတ်မှု ဆောင်ရွက်သင့်ကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ ထို့ပြင် ယခု ၂၁ ရာစုတွင် နည်းပညာများ တိုးတက်လာကာ မိမိတို့၏ မိသားစုဘဝများကို လည်း လူမှုရေးနှင့်စီးပွားရေး သဟဇာတ ကျကျ ဟန်ချက်ညီညီ ထိန်းညှိထားနိုင်သော ကျစ်လျစ်အောင်မြင်သည့် မိသားစုများအဖြစ် “မိသားစု စီမံကိန်း” များ သတ်မှတ်လာကြသည်ကို တွေ့ရှိရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 မိသားစု စီမံကိန်းများဖြင့် ဆောင်ရွက်ခြင်းသည် မလိုလားအပ်သော သန္ဓေဆောင်မှုကို ဟန့်တားပေးပြီး သားပျက်ကျခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်စေသော မိခင်သေဆုံးမှုကိုလည်း လျှော့ချပေးသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီး အတွက် သာမက မွေးကင်းစကလေး ကျန်းမာ ရေးအတွက်ပါ အကျိုးပြုလျက်ရှိ သည့်အပြင် မီးဖွားနေစဉ် မိခင်သေဆုံးခြင်း၊ ကလေးအသေမွေးဖွားခြင်း၊ မသန်မစွမ်း ကလေးမွေးဖွားခြင်းကို လျော့ချစေပြီး မိခင်နှင့်ကလေးအတွက်ပါ ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်စေပါသည်။ မျိုးပွား အင်္ဂါလမ်းကြောင်း ရောဂါကူးစက်မှုများကိုလည်း ဟန့်တားပေးပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 မိသားစု စီမံကိန်း ချမှတ်ထားသော မျိုးဆက်ပွား ကျန်းမာရေးတွင်သားဆက်ခြားခြင်းသည် အရေးပါသော နည်းလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ လူသား တစ်ယောက်၏ စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ်ရှိ ခြင်း၊ ကျန်းမာရေး အသိပညာရှိခြင်းနှင့် သားဆက်ခြား ဗဟုသုတရှိခြင်းတို့အပေါ် မူတည်သည်။ သားဆက်ခြားခြင်း ပညာပေးအစီအစဉ်တွင် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး နှစ်ဦးစလုံးနှင့် သက်ဆိုင်ပါသည်။ သားဆက်ခြားခြင်းဖြင့် မိသားစုဦးရေ နည်းလာကာ ကလေးများ၏ ဘက်စုံမပြတ် ပညာသင်ကြားရေးတွင် အာရုံစိုက်ဆောင်ရွက်နိုင်ခြင်း၊ မိသားစုရေး ရာများကို ပိုမိုအလေးထား ဆောင်ရွက်နိုင်ခြင်း၊ ကောင်းမွန်အဆင့်မြင့်ဘဝ တိုးတက်မှုစီမံချက် များကို စနစ်တကျ သတ်မှတ် အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခြင်း၊ စီးပွားရေးရာများ၊ လူမှုရေးရာများ စွမ်းဆောင်နိုင်ခြင်းဖြင့် ဆင်းရဲမှုသံသရာမှ လွတ်ကင်းကာ ကျန်းမာရေးဖွံ့ဖြိုးသည့် ဉာဏ်ရည်မီကလေးများ မွေးဖွားခြင်းဖြင့် မိသားစုနှင့် နိုင်ငံအတွက် အကျိုးပြုမည့် အနာဂတ်မျိုးဆက်သစ်များကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကုလသမဂ္ဂ လူဦးရေ ရန်ပုံငွေ အဖွဲ့ကြီးမှ မိမိတို့နိုင်ငံ၏ ဒေသအလျောက် လူဦးရေ လွန်ကဲမှု မရှိစေရန် ကူညီဆောင်ရွက်လျက်ရှိရာ အောင်မြင်မှုအနေဖြင့် ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံများတွင် ခေတ်မီ မိသားစု စီမံကိန်းစနစ်များကို လက်ခံကျင့်သုံးသည့် ဦးရေပမာဏသည် ၁၉၆၀ ပြည့်နှစ်တွင် လက်ထပ်ပြီး ဦးရေ ၁ဝ ရာခိုင်နှုန်းမှ ယနေ့ အချိန်တွင် ၅၅ ရာခိုင်နှုန်းအထိ တိုးတက်လာသည့်ကို တွေ့ရပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကလေးမွေးဖွားမှုနှုန်း အမြင့်ဆုံးဟု သတ်မှတ်ထားသည့် အာဖရိကနိုင်ငံ များတွင် လူဦးရေတိုးနှုန်း၏ လေးပုံတစ်ပုံ၊ အာရှနှင့် လက်တင်အမေရိကတွင် သုံးပုံ တစ်ပုံကျ ဆင်းလာခဲ့ပါသည်။ မိသားစု စီမံကိန်းအောင်မြင်ရေးသည် ကုဋေပေါင်းများစွာသော အမျိုးသားများနှင့် အမျိုးသမီးများ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များ ပေါ်တွင် မူတည်နေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              မြန်မာနိုင်ငံသည် သဘာဝသယံဇာတ အရင်းအမြစ်များ ပေါကြွယ်ဝသည့် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ ဖြစ်ပါသည်။ အကျယ်အဝန်း စတုရန်းမိုင်းပေါင်း ၂၆၁၂၇၇ ဒသမ ၈၄၈တွင် ၂၀၀၆ ခုနှစ်ခန့်မှန်း လူဦးရေ စာရင်းများအရ လူဦးရေ ၅၆ ဒသမ ၅သန်း မှီတင်းနေထိုင်ကြပါသည်။ လူဦးရေ၏ ၇၀ရာခိုင်နှုန်းမှာ ကျေးလက်နေပြည်သူ များဖြစ်၍ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ မြို့ပြနေပြည်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ နှစ်စဉ်လူဦးရေ တိုးပွားနှုန်းမှာ ၂ဒသမ ၀၂ ရာခိုင်နှုန်းဖြစ်ပြီး လူဦးရေသိပ်သည်းမှုအရ ရန်ကုန်မြို့ နယ်နိမိတ်အတွင်း တစ်စတုရန်း ကီလိုမီတာတွင် လူ ၃၉၀ ခန့်ရှိ၍ နိုင်ငံ အနောက်ဘက်ပိုင်းကျသော ချင်းပြည်နယ်တွင်မူ တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာတွင်လူ၁ဝ ဦးခန့်သာ နေထိုင်သောကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံ၏ လူဦးရေနှင့် နယ်မြေကျယ်ပြန့်မှု အချိုးအစားမျှတကာ လူဦးရေကျပ်တည်းမှု မရှိသည်ကို တွေ့ရပါသည်။ ထို့ပြင် မြန်မာနိုင်ငံ၌ စိုက်ပျိုးမြေဧက ၄၁ သန်း ရှိရာ ၂၆ သန်းသာ စိုက်ပျိုးရသေး၍ အနာဂတ်တွင် တိုးပွားလာမည့် လူဦးရေ၏ စားဝတ်နေရေးအတွက် လုံးဝပူပန်ရန် မလိုပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              မြန်မာနိုင်ငံသည် ကမ္ဘာ့ကုလသမဂ္ဂအဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာ့ အရေးသည် မြန်မာ့အရေးဖြစ်သည်အားလျော်စွာ ကုလသမဂ္ဂကြီး၏ရည်မှန်းချက် များ၊ ဦးတည်ချက်များနှင့် လုပ်ငန်းစဉ်များကိုလည်း အလေးထားပါဝင် ဆောင်ရွက် နေပါသည်။ ထို့အတူ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ လူဦးရေနှင့် ဖွံ့ဖြိုးမှုညီလာခံ၏ ရှေ့လုပ်ငန်းစဉ်များနှင့် ထောင်စုနှစ်ရည်မှန်းချက်များ၏ ပန်းတိုင်တစ်ခု ဖြစ်သော လူတိုင်းမျိုးဆက်ပွား ကျန်းမာရေး ရရှိနိုင်ရေး ပန်းတိုင်ကို ရည်မှန်းပြီး မျိုးဆက်ပွား ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ ဝန်ဆောင်မှုများကို ကမ္ဘာ့နိုင်ငံများနှင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပူးပေါင်းဆောင် ရွက်လျှက်ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             မြန်မာနိုင်ငံ၏အမျိုးသားကျန်းမာရေး မူဝါဒတွင် ကျန်းမာရေး အဆင့်မြင့်မား ရေးနှင့် အခြေခံ ကျန်းမာရေး စောင့်ရှောက်မှုဆိုင်ရာ မျိုးဆက်ပွား ကျန်းမာရေး တိုးတက်ကောင်းမွန်အောင် အထူး ဂရုစိုက်အားဖြည့် ဆောင်ရွက်မည့် မျိုးဆက်ပွား ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ ငါးနှစ်တာ မဟာဗျူဟာ စီမံကိန်း ၂၀၀၄- ၂၀၀၈ကို ရေးဆွဲချ qosmolou zen UNFPA, WHO, UNDP, UNICEF, WFP \u003cspan\u003e69:08 လက်တွေ့ အကောင်အထည်ဖော် ပူးပေါင်ဆောင်ရွက်ခဲ့ပါသည်။ ထို့ပြင် ပျိုရွယ်သူ မျိုးဆက်များ ကျန်းမာရေးသည်လည်း အလေးထား ဖြေရှင်းရမည့် နယ်ပယ်သစ် တစ်ခု ဖြစ်လာရာ လူငယ်ထုအတွင်း မျိုးဆက်ပွား ကျန်းမာရေးပညာပေးခြင်း၊ လိင်မှတစ်ဆင့် ကူးစက်တတ်သော ရောဂါများနှင့် ပတ်သက်ပြီး အသိပညာ ပေးခြင်း၊ အကြံပေးခြင်း၊ ဘဝတွက်တာ ကျွမ်းကျင်စရာများကို ထည့်သွင်း သင်ကြားခြင်းများအား အစိုးရမဟုတ်သော အဖွဲ့ အစည်းများနှင့် သက်ဆိုင် ရာ အစိုးရဌာနများ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လျက်လည်း ရှိပါသည်။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              မြန်မာနိုင်ငံသူ နိုင်ငံသားတို့သည်လည်း ကမ္ဘာသူ ကမ္ဘာသား ပီသစွာ ကုလသမဂ္ဂ အဖွဲ့ကြီးနှင့် လက်တွဲဆောင်ရွက်ရင်း ကမ္ဘာ့လူဦးရေနေ့၏ မွန်မြတ်သော ရည်မှန်းချက်များကို ဖြည့်ဆည်း ဆောင်ရွက်လျက်ရှိပါသည်။ လူဦးရေတိုးပွားမှု အရေးသည် အမိနိုင်ငံအတွက် ပြဿနာမဟုတ်သော်လည်း သယံဇာတ အရင်းအမြစ်များ ရှားပါးသည့်နိုင်ငံများအတွက်မူ တိုးပွားလာမည့် အနာဂတ်လူသားများအတွက် ကမ္ဘာသူကမ္ဘာသားအားလုံး ပူးပေါင်းဖြေရှင်းမှသာ သက်သာ ဖေမည်။ အနာဂတ်လူဦးရေကို ထိန်းသိမ်းပေးခြင်းအားဖြင့် ကမ္ဘာမြေကြီး၏ တည်မြဲမှု သက်တမ်းကိုလည်း ထိန်းသိမ်းပေးရာရောက်ပါသည်။ လူဦးရေ ထိန်းညှိရေးတွင် အရေးပါနေသည့် မျိုးဆက်ပွား ကျန်းမာရေးကို အလေးထားကာ အနာဂတ်အတွက် အကျိုးပြုသည့် ကျန်းမာဖွံ့ဖြိုးဉာဏ်ရည်တိုးသော အနာဂတ် စွမ်းအားရှင်များ မွေးထုတ်ပြုစုပေးခြင်းအားဖြင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ပြီး ဆင်းရဲမွဲတေမှုများ ကင်းဝေးသည့် သာယာလှပသော အနာဂတ် ကမ္ဘာကြီး ဖြစ်တည်ခိုင်မြဲလာလိမ့် မည်ဟု ယုံကြည်မိပါသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565540794517,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f76a848c-ead6-42a2-b360-dde07428b91d.jpg?v=1730207679"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-တစ်ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာအထိမ်းအမှတ်နေ့ဂုဏ်ပြုစာစီစာကုံးများ","title":"တစ်ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာအထိမ်းအမှတ်နေ့ဂုဏ်ပြုစာစီစာကုံးများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eကာကွယ်တားဆီး မူးယစ်မီး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  မူးယစ်ဆေးဝါးသည် “မီး” ဖြစ်သည်။ မူးယစ်မီး၏ အန္တရာယ်ကား ကြီးမားလွန်းလှသောကြောင့် တစ်ကမ္ဘာလုံး၏ ရန်သူတော်အဖြစ် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံ အသီးသီးက ကာကွယ်တားဆီးလျက်ရှိသည်။ ထို့အတူ မြန်မာနိုင်ငံသည် လည်း မူးယစ်ဆေးဝါးပပျောက်ရေးလုပ်ငန်းများကို ပြည်သူနှင့် တပ်မတော် လက်တွဲကာ အမျိုးသားရေးတာဝန်အဖြစ်သတ်မှတ်ဆောင်ရွက်လျက်ရှိပါ သည်။ မူးယစ်ဆေးဝါးပြဿနာသည် ကမ္ဘာနှင့်အဝန်း ဖြစ်ပေါ်နေသည့် ပြဿနာဖြစ်ခြင်းကြောင့် လူသားအားလုံးက ဝိုင်းဝန်းပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်ကြ ရမည်ဖြစ်သည်။ တစ်နိုင်ငံနှင့်တစ်နိုင်ငံ၊ ဒေသတစ်ခုနှင့် တစ်ခု အပြန်အလှန် နားလည်မှုရှိရှိဖြင့် အကျိုးတူပူပေါင်းဆောင်ရွက်မှသာ ယင်းပြဿနာကို ဖြေရှင်း နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မြန်မာနိုင်ငံအနေဖြင့် မူးယစ်ဆေးဝါး တားဆီးကာကွယ်ရေးကို အမျိုး သားရေးတာဝန်တစ်ရပ်အဖြစ် အလေးအနက် ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်လျက်ရှိ သကဲ့သို့ နိုင်ငံတကာနှင့်လည်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လျက် ရှိပါသည်။ အိမ်နီး ချင်းနိုင်ငံများနှင့် အလှည့်ကျ အစည်းအဝေးများ ကျင်းပခြင်း၊ နှစ်နိုင်ငံ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေး သဘောတူစာချုပ်များ လက်မှတ်ရေးထိုးခြင်း၊ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံ များနှင့် ပူးပေါင်းပြီး အကောင်အထည်ဖော် ဆောင်ရွက်ခြင်း၊ မူးယစ်ဆေးဝါးနှင့် ပတ်သက်သော အစည်းအဝေးများကို အိမ်ရှင်နိုင်ငံအဖြစ် လက်ခံကျင်းပပေးခြင်း စသည့်လုပ်ငန်းများကို ဆောင်ရွက်လျက်ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    မူးယစ်ဆေးဝါးပပျောက်ရေးအတွက် နိုင်ငံတကာနှင့် လက်တွဲ ဆောင်ရွက်လျက်ရှိရာ ၂၀၀၅ ခုနှစ် မေလ ၁၉ ရက်နေ့တွင် ဒုတိယအကြိမ် အာဆီယံနှင့် တရုတ် မူးယစ်ဆေးဝါးပူးပေါင်းတိုက်ဖျက်ရေး နိုင်ငံတကာ ညီလာခံနှင့် နားလည်မှု စာချွန်လွှာ လက်မှတ်ရေးထိုးထားသည့် ခြောက် နိုင်ငံ မူးယစ်ဆေးဝါး ပူးပေါင်းထိန်းချုပ်ရေး အဆင့်မြင့်အရာရှိများ အစည်း အဝေးကို ကမ္ဘောဒီးယားနိုင်ငံ ဆီယမ်ရ်မြို့၌ ကျင်းပခဲ့ရာ မြန်မာနိုင်ငံမှ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ တက်ရောက်ခဲ့သည်။ ထိုအစည်းအဝေးတွင် ဒေသခွဲ အတွင်း လုပ်ငန်းစီမံကိန်းများဖြစ်သည့် MOU(၆)နိုင်ငံတို့အားပေါင်းစည်း ၍ ဒေသခွဲအတွင်း မူးယစ်ကင်းမဲ့ဇုန် ဖြစ်လာစေရန် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက် လျက် UNODC ၏ နည်းပညာဖွံ့ဖြိုးမှု အလှူရှင်နိုင်ငံများ၏ ပံ့ပိုးမှု MOU နိုင်ငံများနှင့် ဆက်လက်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတို့ကို ဆွေးနွေးညှိ နှိုင်းခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   တရားမဝင် မူးယစ်ဆေးဝါး ထုတ်လုပ်မှု တိုက်ဖျက်ရာတွင် မြန်မာ၊ တရုတ်နှင့် ထိုင်းနိုင်ငံတို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လျက်ရှိသည့်နည်းတူ နိုင်ငံ အတွင်းရှိ တိုင်းရင်းသား ပြည်သူအားလုံးကလည်း အမျိုးသားရေးတာဝန် အဖြစ် ခံယူပြီး ကိုင်ပိုင်စွမ်းအားများဖြင့် ဝိုင်းဝန်းကူညီနှိမ်နင်း တိုက်ဖျက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသွားရမည်ဖြစ်သည်။ . မြန်မာနိုင်ငံ နယ်စပ်ဒေသနေ ညီအစ်ကို တိုင်းရင်းသားများသည် နယ် ချဲ့တို့၏ဆိုးမွေဖြစ်သော ဘိန်းစိုက်ပျိုးခြင်းလုပ်ငန်းကို ဆက်ခံရရှိခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံတော် အေးချမ်းသာယာရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးရေးကောင်စီဥက္ကဋ္ဌ တပ်မတော် ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ် ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး သန်းရွှေသည် နယ်စပ် ဒေသများတွင် ဘိန်းစိုက်ပျိုးမှုပပျောက်ရေးနှင့် စပ်လျဉ်း၍ နယ်စပ်ဒေသ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးလုပ်ငန်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ နယ်စပ်ဒေသနှင့် တိုင်း ရင်းသားလူမျိုးများ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရေးနှင့် ဘိန်းစိုက်ပျိုးမှု ပပျောက်စေပြီး သမ္မာအာဇီဝလုပ်ငန်းများ ထူထောင်လုပ်ကိုင်စေရန်ဖြစ်ကြောင်း”ဟု လမ်းညွှန်ခဲ့ ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                       ထို့ကြောင့် နိုင်ငံတော်သည် တိုင်းရင်းသား ညီအစ်ကိုများထံတွင် ရှိနေသော နယ်ချဲ့ ဆိုးမွေကို ပပျောက်စေပြီး အခြားသောသမ္မာအာဇီဝလုပ်ငန်း များ လုပ်ကိုင်နိုင်စေရန် စီမံဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      မျက်မှောက်ကာလတွင် နိုင်ငံအသီးသီးရင်ဆိုင်နေရသော ပြဿနာများ အနက် သက်ဆိုင်ရာနိုင်ငံ၏ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေး၊ အနာဂတ်ဖွံ့ ဖြိုးတိုးတက် ရေးတို့ကိုအန္တရာယ်ပြုနေသော မူးယစ်ဆေးဝါးအလွဲသုံးမှုနှင့် တရားမဝင်ရောင်း ဝယ်မှုပြဿနာပင်ဖြစ်ပေသည်။ ယင်းပြဿနာသည် ဖွံ့ဖြိုးပြီး ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံ အားလုံး ရင်ဆိုင်နေရသော ပြဿနာတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ကိုလိုနီစနစ်၏ အမွေဆိုးအဖြစ် ဘိန်းစိုက်ပျိုးမှု အမြစ်တွယ်ခဲ့သည့် မြန်မာနိုင်ငံသည် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ မူးယစ်ဆေးဝါး အလွဲသုံးမှုနှင့်တရား မဝင်ရောင်းဝယ်မှု တိုက်ဖျက်ရေးနေ့ကို နိုင်ငံရေး အနှစ်သာရရှိရှိဖြင့် ကျင်းပ ပေးခဲ့ပါသည်။ အကြောင်းမှာ အပြည်ပြည် မူးယစ်ဆေးဝါး အလွဲသုံးမှုနှင့် တရားမဝင်ရောင်းဝယ်မှု တိုက်ဖျက်ရေးနေ့ဖြစ်သော ဇွန်လ ၂၆ ရက် နေ့တွင် မြန်မာနိုင်ငံတွင်း ဖမ်းဆီးရမိထားသည့် မူးယစ်ဆေးဝါးများအား မီးရှို့ဖျက်ဆီး ပစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၂၀၀၂၊ ဇွန်လ ၂၆ ရက်နေ့တွင် ၁၆ ကြိမ်မြောက် မီးရှို့ ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖျက်ဆီးရာတွင် ဘိန်း၊ ဘိန်းဖြူ၊ ဆေးခြောက်၊ စိတ် ကြွရူးသွပ်ဆေးပြား၊ အက်ဖီဒရင်းဆေးပြား၊ အက်ဖီဒရင်းဆေးမှုန့်များ ပါဝင် ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ယခုအခါ နယ်စပ်နေ တိုင်းရင်းသားပြည်သူများသည် မူးယစ်ဆေး များ၏ဆိုးကျိုးများကို သိရှိကာ နိုင်ငံတော်၏ စေတနာကို နားလည်သဘော ပေါက်လာကြသဖြင့် ဘိန်းမျိုးစေ့များ အပ်နှံခြင်း၊ ဘိန်းသီးခြောက်များ အပ်နှံ ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်လာကြသည်။ နိုင်ငံတော်ကလည်း ဒေသခံပြည်သူများ ဘိန်းအစားထိုးသီးနှံများ စိုက်ပျိုးနိုင်ရေးအတွက် ဒေသနှင့် ကိုက်ညီမည့် သီးနှံမျိုးစေ့များကို ဖြန့်ဝေပေးလျက် ရှိပါသည်။ ရှမ်းပြည်နယ်တစ်ဝှမ်းတွင် မူးယစ်ဗဟို၏ အစီအစဉ်ဖြင့် ဘိန်းစိုက်ပျိုးမှု တားဆီးရေးစီမံချက်ကို ရေးဆွဲပြီး ဘိန်းအစားထိုးသီးနှံခုနစ်မျိုးကို မြေဧက နှစ်သောင်းကျော်တွင် စိုက်ပျိုးနိုင်ရန် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ စီမံချက်အတွက် လိုအပ်ငွေများကိုလည်း ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မြန်မာနိုင်ငံမှာ ဘိန်းအစားထိုး ဖွံ့ဖြိုးမှုလုပ်ငန်းများ အောင်မြင်စွာဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့ရာ လွန်ခဲ့သော ရှစ်နှစ်ကထက် ဘိန်းထုတ်လုပ်မှု ၈၀ ရာခိုင် နှုန်းအထိ ကျဆင်းခဲ့ကြောင်း အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ ၂၀၀၅ ခုနှစ် မူးယစ် ဆေးဝါးနှင့်စပ်လျဉ်းသော အစီရင်ခံစာတွင် တင်ပြထားကြောင်း သိရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      နိုင်ငံတော်တွင် မူးယစ်ဆေးဝါး ပပျောက်ရေးလုပ်ငန်းများကို အလေး ထား ဆောင်ရွက်လျက်ရှိရာ မူးယစ်ဆေးဝါးနှင့် စိတ်ကို ပြောင်းလဲစေသော ဆေးဝါးများ အန္တရာယ်တားဆီးကာကွယ်ရေးဗဟိုအဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းပြီး မဟာဗျူ ဟာ (၂)ရပ်၊ နည်းဗျူဟာ (၃)ရပ် ချမှတ်ဆောင်ရွက်လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာနိုင်ငံတွင် မူးယစ်ဆေးဝါး တိုက်ဖျက်ရေးပပျောက်ရေး စီမံကိန်း ကို ၁၉၉၉ ခုနှစ်မှစ၍ ၂၀၁၄ ခုနှစ်အထိ ငါးနှစ်စီမံကိန်း (၃) ခု ချမှတ် ဆောင်ရွက်လျက်ရှိသည်။ ထို ၁၅ နှစ် မူးယစ်ဆေးဝါးပပျောက်ရေး စီမံကိန်းတွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပထမ (၅)နှစ် - (၁၉၉၉\/ ၂ဝဝဝ မှ ၂ဝဝ၃\/ ၂၀၀၄ အထိ) -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၆ မြို့နယ် `၁။ ရှမ်းပြည်နယ်မြောက်ပိုင်း (၉) မြို့နယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ ရှမ်းပြည်နယ်တောင်ပိုင်း (၆) မြို့နယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၃။ ရှမ်းပြည်နယ်အရှေ့ပိုင်း (၁) မြို့နယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒုတိယ (၅)နှစ်- (၂၀၀၄\/ ၂၀၀၅ မှ ၂ဝဝ၈\/ ၂၀၀၉ အထိ) -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂၂ မြို့နယ် ၁။ ရှမ်းပြည်နယ်မြောက်ပိုင်း (၉) မြို့နယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ ရှမ်းပြည်နယ်တောင်ပိုင်း (၃) မြို့နယ် ၃။ ရှမ်းပြည်နယ်အရှေ့ပိုင်း (၆) မြို့နယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၄။ ကချင်ပြည်နယ် (၄) မြို့နယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတတိယ (၅)နှစ်- (၂၀၀၉\/ ၂၀၁၀ မှ ၂၀၁၃\/၂၀၁၄ အထိ) -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၉ မြို့နယ် ၁။ ရှမ်းပြည်နယ်တောင်ပိုင်း (၅) မြို့နယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ ကယားပြည်နယ် (၂) မြို့နယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၃။ ချင်းပြည်နယ် (၂) မြို့နယ်တို့ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသတ်မှတ်ထားသည်။ ယင်းစီမံကိန်း အကောင်အထည်ဖော်ရန်အတွက် လျာ ထားငွေမှာ အမေရိကန်ဒေါ်လာ သန်း (၁၅၀) ခန့် ဖြစ်သည်ဟု သိရပါ သည်။ ထိုစီမံကိန်းကြီးနှင့်အတူ ဘိန်းအစားထိုးသီးနှံစိုက်ပျိုးရေး၊ နယ်စပ်ဒေသနှင့် တိုင်းရင်းသားလူမျိုးများ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးလုပ်ငန်းများကိုပါ တွဲဖက် ဆောင်ရွက်လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မြန်မာနိုင်ငံ၏ မူးယစ်ဆေးဝါးတိုက်ဖျက်ရေး ကြိုးပမ်းမှုများမှာ ထူးခြား စွာ အောင်မြင်လျက်ရှိသည်။ ယခင်က တပ်မတော်စစ်ကြောင်းများဖြင့် ရှင်း လင်းဖြိုခွင်းခဲ့ရသောအဖြစ်မှသည် ယခု ဘိန်းစိုက်တောင်သူများ ကိုယ်တိုင် ဘိန်းစိုက်ပျိုးခြင်းကို စွန့်လွှတ်လာကြသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ခဲ့သည်။ ဘိန်းမျိုးစေ့များကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့ကြရာ မြန်မာနိုင်ငံအတွင်း ဘိန်းဖြူဖမ်းဆီးရမှု ပမာဏသည်ပင် လျော့နည်းကျဆင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               သို့သော် မူးယစ်ဆေးဝါးဟုဆိုရာ၌ ဘိန်းနှင့် ဘိန်းဖြူမျှသာမကပါ၊ စိတ်ကြွရူးသွပ်ဆေးပြားများသည်လည်း ယနေ့လူငယ်ထုကို နှောင့်ယှက်ဖျက် ဆီးသော လောင်မီးမျိုးပင်ဖြစ်ပေသည်။ ထိုစိတ်ကြွရူးသွပ်ဆေးပြားများ ထုတ် လုပ်သည့် အဓိက ကုန်ကြမ်းဖြစ်သော ဓာတုဗေဒပစ္စည်းများမှာ မြန်မာနိုင်ငံ တွင် ထုတ်လုပ်ခြင်းမရှိပါ။ နိုင်ငံအချို့တို့မှ နည်းမျိုးစုံဖြင့် ဝင်ရောက်လာ ခြင်းဖြစ်ပြီး မသမာသူ လောဘသမားများက စိတ်ကြွရူးသွပ် ဆေးပြားများ ထုတ်လုပ်ကာ ပြည်တွင်းပြည်ပ နှစ်ရပ်စလုံးတွင် ဖြန့်ဖြူးနေခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မြန်မာနိုင်ငံတွင် စိတ်ကြွရူးသွပ်ဆေးပြားများ တိုက်ဖျက်ရေးနှင့် ပတ် သက်၍ ကျန်းမာရေးဝန်ကြီးဌာနသည် ၂၀၀၂ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၅ ရက်နေ့ တွင် အမိန့်ကြော်ငြာစာအမှတ် (၁\/၂၀၀၂)၊ ဇွန်လ ၂၁ ရက်နေ့တွင် (၂\/ ၂၀၀၂ တို့ကို) ထုတ်ပြန်ပြီး စိတ်ကိုပြောင်းလဲစေသော ဆေးဝါးများအား ထိန်း ချုပ်သော ဓာတုဗေဒပစ္စည်းများအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြန်မာနိုင်ငံတွင် ဘိန်းစိုက်ပျိုးမှု စတင်ခဲ့ခြင်းသည် ကိုလိုနီနယ်ချဲ့ တို့၏ ဆိုးမွေကြောင့်ဖြစ်သည်။ လွတ်လပ်ရေးရပြီးနောက်ပိုင်းတွင် နယ်ချဲ့၏ သွေးခွဲအုပ်ချုပ်ရေးစနစ်ကြောင့် ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုများ ပေါ်ပေါက်ကာ ဘိန်းစိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်မှုပြဿနာများ ယှဉ်တွဲဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။ ၁၉၈၈ ခုနှစ်နောက်ပိုင်းတွင် နိုင်ငံတော်၊ ပြည်သူနှင့် တပ်မတော်တို့ လက်တွဲ၍ အမျိုးသား ပြန်လည်စည်းလုံးညီညွတ်ရေးကို ထူထောင်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုမှ နယ်စပ်ဒေသနှင့် တိုင်းရင်းသားလူမျိုးများ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးကို အလေးထားဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ နိုင်ငံတော်၏ စစ်မှန်သောစေတနာနှင့် မှန်ကန် သော လုပ်ဆောင်မှုများကြောင့် သောင်းကျန်းသူအဖွဲ့ ၁၉ ဖွဲ့ သည် ဥပဒေ ဘောင်၏အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မြန်မာနိုင်ငံတွင် မူးယစ်ဆေးဝါး တိုက်ဖျက်ရေးလုပ်ငန်းများကို မိုးဟိန်း စစ်ဆင်ရေး (၁)မှ (၁၂)အထိလည်းကောင်း၊ ငရဲပန်း စစ်ဆင်ရေး (၁)မှ (၈) အထိလည်းကောင်း၊ တောင်ရန်ရှင်းစစ်ဆင်ရေး (၁)မှ (၄)အထိ လည်းကောင်း၊တောင်ထိပ်ပန်း စစ်ဆင်ရေးဖြင့်လည်းကောင်း စစ်ဆင်ရေးများ ဆင်နွှဲ၍ တပ် မတော်သားများ၏ အသက်သွေးချွေးမြောက်မြားစွာ စွန့်လွှတ်တိုက်ဖျက်ခဲ့ကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ယခုအခါ နိုင်ငံတော် တည်ငြိမ်အေးချမ်းလာသည်နှင့်အမျှ နယ်စွန် နယ်ဖျား ဝေလံခေါင်းပါးသောဒေသများပါ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာပြီး နိုင်ငံတော်၊ ပြည်သူနှင့် တပ်မတော်တို့၏ လက်တွဲကြိုးပမ်းမှုဖြင့် မူးယစ်ဆေးဝါး ကင်းစင် ပပျောက်ရေးလုပ်ငန်းများ တိုးတက်အောင်မြင်လျက် ရှိပေသည်။ ထိုသို့ မူးယစ်ဆေးဝါး တားဆီးကာကွယ်ပပျောက်ရေး ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်မှု လုပ်ငန်းများ သည် ကမ္ဘာ့ကုလသမဂ္ဂမှ သတ်မှတ်ထားသော အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ မူးယစ် ဆေးဝါး အလွဲသုံးမှုနှင့် တရားမဝင်ရောင်းဝယ်မှု တိုက်ဖျက်ရေးနေ့ကို ထောက် ခံဂုဏ်ပြုလျက် ရှိနေပေသည်။ မြန်မာနိုင်ငံ၏ ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်မှုများသည် နိုင်ငံတကာမှ ငြင်းဆို၍ မရနိုင်သော သက်သေသာဓကများစွာ အခိုင်အမာ မှတ်တိုင်စိုက်ထူနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ လူငယ်ထုတစ်ရပ်လုံးက ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ကြိုဆိုလက်တွဲ တိုက်ပွဲဝင် အောင်ပွဲဆင်သွားရမည်မဟုတ်ပါလား။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565546791061,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_0b4f0b2b-b680-4047-bc13-6793ad9ebd78.jpg?v=1730207716"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-စကားပုံစာစီစာကုံးများ","title":"စကားပုံစာစီစာကုံးများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eလက်ဦးဆရာ မည်ထိုက်စွာ ပုဗ္ဗာစရိယ မိနှင့်ဖ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 လောကတွင် “လူ”ဟူ၍ ဖြစ်လာသည်နှင့် ပထမဦးဆုံး ခိုလှုံရသော ရင်ငွေ့မှာ မိခင်ဖြစ်ပြီး ပထမဦးဆုံး အားကိုးရသော အရိပ်မှာ ဖခင်ဖြစ်ပါ သည်။ လူတစ်ယောက် ချမ်းမြေ့သာယာမှုရရှိနိုင်ရန် နွေးထွေးသောရင်ခွင် လိုအပ်သကဲ့သို့ အရိပ်အာဝါသကောင်းရှိရန်လည်း လိုအပ်ပါသည်။ ထို အရာတို့ကို ပေးစွမ်းနိုင်သူများကား မာတာပိတု တည်းဟူသော မိဘနှစ်ပါး ပင် ဖြစ်ပေသည်။ မိဘတို့သည် သားသမီးတို့၏ လက်ဦးဆရာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် “လက်ဦးဆရာ၊ မည်ထိုက်စွာ ဗုဗ္ဗာစရိယ မိနှင့်ဖ ́ဟူ၍ ဆိုရိုး စကားရှိခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ဖဝါးလက်နှစ်လုံး ပခုံးလက်နှစ်သစ်အရွယ်မှစ၍ လူဖြစ်အောင် မွေးကျွေးသွန်သင်လာခဲ့ရသော မိဘ၏ ကျေးဇူးတရားကား နှိုင်းဆပြစရာ မရှိအောင် ကြီးမားလွန်းလှပေသောကြောင့် မိဘကျေးဇူး၊ မြင်းမိုရ်ဦး” ဟူ၍ မြင်းမိုရ်တောင်ကြီးနှင့် ပမာပြုကာ တင်စားကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဂေါတမ မြတ်စွာဘုရားရှင်သည်ပင် တာဝတိံသာနတ်ပြည်ရှိ မိခင်နတ်သားကို တရား ဦး ဟောတော်မူကာ မိခင်နို့ဖိုး အကျေဆပ်တော်မူခဲ့၏။ လူသာမန်တို့အဖို့ကား ဆိုဖွယ်မရှိတော့။ နို့တစ်လုံးဖိုးကိုမျှပင် မကျေနိုင်ပါက လူဖြစ်သည် အထိ ပြုစုကျွေးမွေးစောင့်ရှောက် သွန်သင်ဆုံးမ ညွှန်ပြအားပေးခဲ့သော ကျေးဇူးကို မည်သို့ ကျေအောင် ဆပ်နိုင်ကြပါမည်နည်း။ “ကျေးဇူးကြီးလှ မိနှင့်ဖ ́ပါတကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကလေးဘဝ စကားစတတ်ဖို့၊ အစားစစားဖို့၊ ပညာစသင်ဖို့ဟူသော အားလုံးသော အစများကို မိဘတို့ကသာ စတင်သင်ပြပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချိုမိုင်မိုင်အက၊ တူတူရေဝါး ကစားနည်းမှသည် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ဝပ်တွားမှုမှအစ မိခင်က သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ မိခင်ရင်ခွင်၌ ငုတ်တုတ်ထိုင်ရင်း ရွှေယုန်နှင့် ရွှေကျား သက်ငယ်ရိတ်သွား၊ ယုန်နှင့် လိပ်အပြေး ပြိုင်၊ မျောက်နှင့် အညာမိသော မိကျောင်း၊ နှာစေးနေသော ယုန်ကလေး နှင့် ခြင်္သေ့မင်း ပုံပြင်တို့ကို နားထောင်ကာ လောကနီတိပညာကို စတင် သင်ကြားခဲ့ကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                        ဖခင်ချမှတ်သော စည်းကမ်းတို့ကို လူမမည်ဘဝ၌ အကြောက် တရားဖြင့် လိုက်နာခဲ့ကြရာမှ အရွယ်ရောက်လာချိန်တွင် အသိတရားဖြင့် ကျင့်သုံးနိုင်စေသည်။ ဖခင်ကား တားမြစ်ခြင်း၊ ကန့်သတ်ခြင်း၊ ချမှတ် ခြင်း၊ ရွေးချယ်ပေးခြင်းဟူသော တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်လျက် သား သမီးတို့၏ ဘဝကို မြေတောင်မြှောက်ပေးသူ ဥယျာဉ်မှူးပေတည်း။ မိခင် သည် ပျိုးပင်ငယ်တို့ ပေါက်ရောက်ရှင်သန်ရာ ဥယျာဉ်ခြံမြေတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဖခင်သည် ပေါင်းသင်ရေလောင်း မြေသြဇာကောင်းတို့ ရှာဖွေပြုစုသူ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 မိဘတို့၏ မေတ္တာမှာ စုန်ရေ၏သဘောအတိုင်းဖြစ်သည်။ တစ်ဖက် သတ်စီးဆင်းနေသော မိဘမေတ္တာ စုန်ရေတွင် သားသမီးတို့ လိုက်ပါစီးမျောခဲ့ကြရသည်။ စုန်ရေစီးကြောင်းထဲတွင် အပူအပင်ကင်းစွာ ပျော်ပျော် ရွှင်ရွှင် ကူးခတ်ခဲ့ကြရသည်။ တစ်ချိန်တွင် ပြန်လည်ဆန်တက်မည်ဟု\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတော်တန်ရုံ မတွေးမိခဲ့ကြပါ။ တဖြည်းဖြည်း လူလားမြောက်၍ မိမိကိုယ် တိုင် ရေစုန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသောအချိန်ကျမှပင် မိဘမေတ္တာကို ပိုမိုနားလည်ခံစားတတ်လာကြပြီး ကိုယ်ချင်းစာနာတတ်လာခဲ့ကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    ဖခင်ကို သတ်မိသော အဇာတသတ်မင်း၏အဖြစ်မျိုးကား အလွန် ဆိုးဝါးလှတော့သည်။ မိမိရင်သွေးရလာခါမှ အဖ၏ မေတ္တာကို စာနာတတ် လာသော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားခဲ့သည့်အဖြစ် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လည်း ငရဲမှာ ခံစားရလေသည်။ မိဘမေတ္တာကို သိတတ်နားလည်စွာ အမိအဖကို လုပ်ကျွေးပြုစုခဲ့သော သုဝဏ္ဏသာမမူကား မြားဆိပ်သင့်ရာမှ အသက်ချမ်းသာရခဲ့ဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ထို့ကြောင့် ကိုယ်တိုင် စုန်ရေဘဝသို့ မရောက်မီ စုန်ရေ၏သဘော ကို သိပြီး ဆန်တက်ခွင့်ရှိသလောက် ဆန်တက်ကြရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်သည့်မိဘမျိုးကမှ ကျေးဇူးစားရကောင်းနိုး မမျှော်ကိုးတတ်ကြပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ကျေးဇူးကို ရည်မျှော်၍ မလှော်ခတ်ခဲ့ကြပါ။ သားသမီးတို့၏ ကျေးဇူး သိတတ်မှုကို ရရှိသည့်အခါမှာလည်း မျက်ရည်ဝေ့ဝဲ တုန်တုန်ယင်ယင်၊ ကြည်ကြည်နူးနူး၊ ဝမ်းပန်းတနည်း ခံစားတတ်ကြရှာပါသည်။ ထို့ကြောင့် မိဘကျေးဇူးကို ဆပ်နိုင်သမျှ ဆပ်ကြရန် လိုပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မိဘဟူသည် ဘုရားနှင့် တစ်ဂိုဏ်းတည်းရှိသော ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်ပါ သည်။ မိခင်က ကိုးလလွယ် ဆယ်လဖွားရသကဲ့သို့ ဖခင်သည်လည်း “လူ ဖြစ်လာရခြင်းအတွက် အဓိက ဖန်တီးသူ ဖြစ်ပါသည်။ လူသားတစ်ယောက်၏ အသွေးအသားထဲတွင် ဖခင်၏ ဗီဇများနှင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကလာပ်စည်းများ ရှိပါသည်။ ယင်းကလာပ်စည်းများထဲတွင် ဖခင်၏မေတ္တာ ဓာတ်များ စီးဝင်ပါရှိနေမည်မှာ မလွဲပါ။ ထိုမေတ္တာဓာတ်သည် သားသမီး တို့၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးကို နွေးထွေးလုံခြုံစေနိုင်ပါသည်။ မိနှင့်ဖတို့ ၏ မျိုးစေ့များသည် သားသမီးတို့၏ အသွေးအသားတွင် ယှဉ်တွဲနေပါ သည်။ ခွဲခြားဖောက်ထုတ်ပစ်၍ မရနိုင်ပါ။ မိခင်ဟူသည့် ကောင်းကင် ကျယ်ကြီးတွင် ဖခင်သည် လမင်းတစ်ပါးဖြစ်၍ သားသမီးများကမူ တလက်လက်တောက်ပနေသော ကြယ်ပွင့်ကလေးများပင် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ကြယ်ပွင့်ကလေးများသည် လင်းလက်တောက်ပနိုင်စေရန် ကျယ် ပြန့်သော ကောင်းကင်ပြင်ကြီးလိုအပ်သကဲ့သို့ လမင်း၏ အရှိန်အဝါသည် လည်း အရေးပါလှပါသည်။ ထို့အတူ လူငယ်လူရွယ်ကလေးတို့ဘဝ ထက်မြက်ထူးချွန်အောင်မြင်လာရေးမှာလည်း မိခင်၏ အားပေးမှု၊ ဖခင်၏ ပံ့ပိုးမှုတို့ အရေးတကြီး လိုအပ်ပါသည်။ ရေမရှိဘဲနှင့် ကြာမပွင့်နိုင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     လောကတွင် မိမိကို အကောင်းဆုံးလူသားအဖြစ် မြင်တွေ့လိုသူမှာ မိမိ ၏ မိဘနှစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။ မိဘ၏ မေတ္တာ၊ စေတနာကို သားသမီး တိုင်း ခံယူနားလည်တတ်ရန် အရေးကြီးလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတချို့သောမိဘတို့ကား ကြွယ်ဝချမ်းသာကြ၏။ တချို့ သောမိဘ တို့က ဆင်းရဲချို့တဲ့ကြ၏။ တချို့သောမိဘတို့ကား ပညာတတ်ကြီး များ ဖြစ်၏။ တချို့သော မိဘတို့ကား အတန်းပညာမရှိရှာ။ မည်သို့ပင် ဘဝအခြေအနေ ကွဲပြားခြားနားသည်ဖြစ်စေ သားသမီးအပေါ် ထားရှိသော မေတ္တာကား အတူတူပင် ဖြစ်ပါသည်။ အခြေအနေမပေး၍ ပြည့်စုံသော၊ လုံလောက်သော ပံ့ပိုးထောက်ကူမှု မပြုနိုင်ငြား စေတနာကတော့ ရှိကြ သည်ချည်း ဖြစ်သည်။ မိဘက မပေးစွမ်းနိုင်သော၊ မတတ်နိုင်သာနိုင်သော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်းဆိုမှုမျိုးဖြင့် မိဘကို မဖိစီးကြရန်မှာ သားသမီးတိုင်း၏ တာဝန် သိစိတ်ဖြစ်ပါသည်။ မိဘတို့သည် “မကောင်းမြစ်ထာ၊ ကောင်းရာညွှန်လတ်၊ အတတ် သင်စေ၊ ပေးဝေနှီးရင်း၊ ထိမ်းမြားခြင်းလျှင် ဝတ်ငါးအင်၊ ဖခင်မယ်တို့ တာ”ဟု ဆိုသည့်အတိုင်း မိမိတို့၏ တာဝန်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ကျေပွန် အောင် ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြသည်ချည်းပင်။ မိမိ၏ ကိုယ်ကျိုးထက် သားသမီးအကျိုးကို ဦးစားပေးခဲ့ကြသည်ချည်းပင်။ ဘဝပေးအခြေအနေအရ ချွတ်ချော် ခဲ့သည်ဆိုဦး၊ သားသမီးတို့က နားလည်စွာ စာနာသိတတ်ကြရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် “ကျွေးမွေးမပျက်၊ ဆောင်ရွက်စီမံ၊ မွေခံထိုက်စေ၊ လှူမျှဝေ၍၊ စောင့်လေမျိုးနွယ်၊ ဝတ်ငါးသွယ်၊ ကျင့်ဖွယ်သားတို့တာ” ဟူ ၍ သားသမီးတို့၏ ဝတ္တရားငါးမျိုးကို ညွှန်းဆိုထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ မိဘဟူသည် “သားတို့ရုပ်ရည်၊ သီတာမည်သား၊ ရေကြည်ချမ်းမြ၊ တစ် ပေါက်ကျက၊ မိဘတို့ဝမ်း ငြိမ်းစတမ်း” ဟူသည့်အတိုင်း တောင်းဆိုးပလုံး ဆိုးကိုသာ ပစ်ရိုးရှိပြီး သားဆိုးသမီးဆိုးကိုမူ ပစ်ရိုးမရှိသူများ ဖြစ်ပါ သည်။ သို့ဖြစ်ပေရာ မိဘ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအပေါ် သားသမီးတို့က အခွင့်အရေးမယူကြရန် လိုပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  မိဘတို့ သည် စကားကို သင်သည်။ အစားကို သင်သည် ။ ပညာကို သင်စေသည်။ ယဉ်ကျေးအောင် လမ်းညွှန်သည်။ ကျန်းမာအောင်စောင့်ရှောက်သည်။ “ပုခက်လွှဲသောမိခင်၏လက်သည် ကမ္ဘာကို စိုးမိုး နိုင်သည်ဟု ဆိုပါသည်။ မိခင်၏ သွန်သင်ပဲ့ပြင် စောင့်ရှောက်ထောက် ပံ့မှုကြောင့် ကမ္ဘာကျော်ခဲ့ရသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ ရှိပါသည်။ မိခင်၏ ပုံရိပ် သည် သားသမီးတွင် ထင်စမြဲ ဖြစ်သည်။ ဖခင်၏ ခြေရာသည် သား သမီးတို့၏ လမ်းစများပင် ဖြစ်သည်။ မိခင်က အရိပ်ပြခဲ့လျှင် သားသမီး တို့က အကောင်မြင်တတ်ကြရမည်။ ဖခင်က လမ်းပြခဲ့လျှင် သားသမီး တို့က ဖောက်ထွက်သွားတတ်ကြရမည်။ အရာခပ်သိမ်းကိုမူကား နို့သက် ခံနေ၍မဖြစ်၊ လှေကြုံစီးနေ၍ မဖြစ်ပါ။ မိဘက မွေးပေးခဲ့သောဘဝကို မိမိကိုယ်တိုင် ဆက်၍ မွေးမြူတတ်ကြဖို့ လိုပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  မိဘတို့သည် သားသမီးများ မျက်နှာကို ကမ္ဘာတစ်ခုနှယ် မြတ်နိုး တွယ်တာခဲ့ကြသည်။ သားသမီးမျက်နှာကို စာကလေးဆန်စေ့ကောက် သကဲ့သို့ အမြဲမပြတ် စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုနေတတ်သည်။ သားသမီးမျက်နှာ မညှိုးစေရအောင် အစွမ်းကုန် ဖြည့်ဆည်းကြသည်။ သားသမီးတို့မျက်နှာ မငယ်ရအောင် ရုန်းကန်လှုပ်ရှား ကြိုးစားကြသည်။ ထိုသို့ မိမိတို့၏ မျက်နှာ ကို ပန်းကလေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ လှပတင့်တယ်စေရန် မွမ်းမံပြင်ဆင်ခြယ် သပေးခဲ့သော မိဘနှစ်ပါး၏ မျက်နှာများကိုလည်း မိမိတို့က ပြန်၍ကြည့် ကြရမည် ဖြစ်သည်။ သားသမီးမကောင်း မိဘခေါင်းဟု ဆိုစကားရှိသည် ဖြစ်ရာ မိမိတို့ကြောင့် မိဘမျက်နှာမပျက်ရအောင်၊ မညှိုးရအောင်၊ မငယ် ရအောင် သားသမီးတို့က ဆင်ခြင်ကြရမည် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    ငယ်စဉ်ကာလတွင် လက်ဦးဆရာသခင် ဖြစ်ခဲ့ကြသော မိဘနှစ်ပါး ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းအရှက်ရစေရန် မပြုမူဘဲ သားသမီးတို့အတွက် ပီတိဖုံးသော အပျော်မျက်နှာများဖြင့် ဝင့်ကြွားနိုင်စေရန် ကြိုးစားရမည် ဖြစ်သည်။ “ကြွေးဟောင်းကို ဆပ်၍ ကြွေးသစ်ကို ချတတ်ရမည်” မိဘ နှစ်ပါးကို ကျေးဇူးဆပ်လုပ်ကျွေးရင်းဖြင့် ကြွေးဟောင်းကိုဆပ်။ မိမိ၏ သား သမီးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ကျွေးမွေးခြင်းဖြင့် ကြွေးသစ်ကိုချ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဤသည်မှာလောကကြီး၏ ဓမ္မတာပင် ဖြစ်သည်။ လူသားတစ်ယောက်၏ တာဝန်ပင် ဖြစ်သည်။ သားသမီးကောင်းဖြစ်ရန် ကြိုးစားရမည်။ သားသမီးကောင်း ရရန် ကြိုးစားရမည်။ ဘဝဟူသည် သံသရာစက်ဝိုင်းကြီးပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565548560533,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_8366d812-7583-4e1e-b286-b88668a86d48.jpg?v=1730207744"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-ကလေးများအားလုံးအောင်မြင်နိုင်ပါသည်","title":"ကလေးများအားလုံးအောင်မြင်နိုင်ပါသည်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cem\u003e“\u003c\/em\u003e\u003cem\u003eမင်းပြောသလို မင်းဘာလို့ မလုပ်နိုင်တာလဲ” \u003c\/em\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cem\u003e“ဒီမှာ ငါ ညည်းကို စကားပြောနေတယ်၊ ငါ့ကို ကြည့်စမ်း” \u003c\/em\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cem\u003e“ဟဲ့၊ နင့်အခန်းကလည်း ကြွက်သိုက်ကျနေတာပဲ” \u003c\/em\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cem\u003e“မင်းမှာ ဘာရှိတယ်ဆိုတာ မင်း ခုထိ သဘောမပေါက်သေးဘူးလား”\u003c\/em\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cem\u003e“\u003c\/em\u003e\u003cem\u003eကလေးတွေပေါ့၊ သူတို့ အားလုံး သိတယ်လို့ သူတို့ ထင်နေကြတယ်၊ ရှင် သူတို့ ကို ဘာမှပြောလို့ ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”\u003c\/em\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cem\u003e“\u003c\/em\u003e\u003cem\u003eမင်း နေပုံထိုင်ပုံ တွေ ဒီထက်ပိုကောင်းလာအောင် စောင့်လိုက်ဦး”\u003c\/em\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e                      မိဘတစ်ယောက်အနေဖြင့် သင်တို့သည် သင်တို့၏ကလေးမှာ ထူးခြားသော စွမ်းရည်နှင့် ထူးခြားအံ့သြဖွယ်အမူအကျင့်များ ပိုင်ဆိုင်သည့်ဘုရားပေးသောဆုဟူ၍ ခံယူသဘောထားကြ မည်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      သို့သော် လက်တွေ့ ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ကလေးများအားလုံး အတူတူဖြစ်သည်။ သူတို့ သည် သင်တို့အား ပျော်ရွှင်သာယာချမ်းမြေ့မှုများ ပေးနိုင်သကဲ့သို့ အကြီးမားဆုံး စိန်ခေါ်မှုကိုလည်း ပေးကြပါလိမ့်မည်။ အမှန်အားဖြင့် သင့်မိသားစုအတွင်းရှိ ကလေးတိုင်းတွင် ခြားနားသော စိန်ခေါ် မှုရှိကြကြောင်း သင် သတိထားမိနိုင်ပါသည်။ ဤမိသားစုအတွင်း ဤမိဘနှစ်ပါးမှမွေးလာသော ကလေးချင်းတူသည့်တိုင် မည်သို့ခြားနားသော စိန်ခေါ်မှုများရှိနေကြပါသနည်း။ သင့်ကလေးများ သည် အများသူငါနှင့်ဆက်ဆံရာတွင် အဘယ်ကြောင့် သင့်သဘောအတိုင်း အလိုအလျောက်ဖြစ် မလာပါသနည်း။ သူတို့ သင့်ကို တမင်တကာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ပြုနေကြလား။ သင့်ကို အရူးလုပ်ရန် ကြိုးစားနေကြသလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            နှစ်ပေါင်းများစွာကပင် သုတေသနပြုသူများသည် လူတစ်ဦးချင်းစီ၌ရှိသော ထူးခြားမှု များ၏ အကြောင်းရင်းများစွာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ဤကိစ္စသည် အလွန်ရှုပ်ထွေး၍ ပဟေဠိ သဖွယ်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ သုတေသနပညာရှင်များသည် အချို့ သောပင်ကိုစွမ်းရည် ပုံသဏ္ဌာန်များကို ခွဲခြားနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ကွဲပြားသော ပင်ကိုစရိုက် အနည်းဆုံးလေးမျိုးရှိပြီး ခြားနား သောကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနည်းများနှင့် သင်ကြားမှုပုံစံများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ဤအချက်သည် သင်တို့အား အလွန်စိတ်ဒုက္ခပေးနိုင်ပါသည်။ သို့သော် ဤစာအုပ်က သင့်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များပေးပါလိမ့်မည်။ အလုပ်များသော မိဘများအနေဖြင့် မည်မျှ စိတ်ပါ ဝင်စားတက်ကြွသည်ဖြစ်စေကာမူ ဤကိစ္စအတွက် စာအုပ်စာတမ်းများမှ နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ်ရှာဖွေလေ့လာရန် အချိန်မပေးနိုင်ကြပေ။ သူတို့၏အတွေ့ အကြုံများမှသာ တန်ဖိုးရှိသော စိတ်ကူးများကို တူးဖော်အသုံးချကြရပေသည်။ လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ခြားနားမှုတို့ကို သုတေသနပြုသူများကတော့ လူတစ်ဦးတွင် ကိုယ်ပိုင်ပုံစံလိုအပ်ကြောင်း လက်ခံယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သုတေသနပြု သူများ၏တွေ့ရှိချက်များကို လေ့လာရာတွင် သင့်အနေဖြင့် အမျိုးအစားတစ်ခုအတွင်း၌ သင်ကိုယ် တိုင် ကောင်းကောင်း အသားကျခံစားတတ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။ သို့ရာတွင် တကယ်လက်တွေ့ ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ ထိုအယူအဆနားလည်မှုများသည် သင့်အား အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ အားမလို အားမရမှုများ ကြုံတွေ့လာရမည်သာ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကျွန်မသည် ကျွန်မ၏ ပထမစာအုပ်ဖြစ်သော The Way They Learn “သူတို့ သင်ယူရ မည့်နည်းလမ်း”တွင် သုတေသနပုံစံငါးမျိုးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ပါသည်။ ယင်း၌ လူတိုင်းပိုင်ဆိုင် သော မွေးရာပါပင်ကို စွမ်းရည်နှင့်စရိုက်များ ပါဝင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အကယ်၍ ကိုယ်ပိုင်ပုံစံနှင့် ပင်ကိုစရိုက်သည် လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ ပဟေဠိ၌ အထင်ရှားဆုံး အပိုင်းကဏ္ဍအချို့ဖြစ်သည် ဆိုပါလျှင် သူတို့၏ သင်ယူမှုပုံစံများသည် သူတို့အား လှပအောင် အနားကွပ်ပေးသည့်အပိုင်းအစများဖြစ်သည်ဟု ဆိုချင်ပါသည်။ သင်တို့ မည်သို့ခံစားရကြောင်း၊ မည်သည်က သင်တို့အတွက် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်ကြောင်း၊ အပြည့်အဝနားလည်မှုနှင့် ဆက်ဆံရေး ပြေပြစ်မှုအတွက် မည်သည်တို့လိုအပ်ကြောင်း သင်တို့၏ သင်ယူမှုပုံစံများက သင်တို့အား အဆုံး အဖြတ်ပေးလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   ထိုစာအုပ်ထွက်ရှိပြီး မကြာမီပင် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုဝါရှင်တန်မှ အထက်တန်းအဆင့် smpć:05dumpê:0z\u0026amp; LAP (Learning Assitance Program)w\u0026amp;229 326comodsama အစီအစဉ်အတွက် ငွေကြေးအချို့ လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ထိုအစီအစဉ်တွင် ပါဝင်သော ကျောင်းသား များသည် မိမိတို့ကျောင်းအတွင်း၌ အပြင်းအထန် ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့ကြသော်လည်း ပြည့်ဝသော အထူးပညာရေး ရန်ပုံငွေနှင့်လမ်းညွှန်ချက်များကို မရရှိခဲ့ကြပေ။ ထို (၇)တန်း၊ (၈)တန်း၊ (၉)တန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းသူကျောင်းသားများသည် ပညာရေးဆိုင်ရာဘာသာရပ်များစွာတို့၌ အားနည်းခဲ့ကြသော် လည်း လူငယ်အချို့၏ ဆိုးသွမ်းမှုများကိုမူကား အနားသတ်ပေးနိုင်ခဲ့ပေသည်။ ထိုသီးသန့်ကျောင်းသားကလေးများနှင့် အလုပ်လုပ်ရန်အတွက် မစ်(စ်)ထရွိုင်းဟူသည့် ကျောင်းဆရာမ တစ်ယောက်အား အချိန်ပြည့်တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ သူမသည် အထူးလေ့ ကျင့်ထားသော လက်မှတ်ရ ဆရာမတစ်ဦး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ကျွန်မတို့ အတူတကွ တွေ့ဆုံညှိနှိုင်းဆွေးနွေးတိုင်ပင်ပြီး အစီအစဉ်များချမှတ်ခဲ့ကြပါသည်။ ထိုအစီအစဉ်များသည် ကျောင်းတွင်း၌ ကျောင်းသားများ၏ ဆောင်ရွက်လှုပ်ရှားမှုများ အပေါ် အားဖြည့်ကူညီနိုင်ရေးအတွက် အသုံးချရန် ရှာဖွေထားသည့် သင်ယူမှုပုံစံများပင်ဖြစ်သည်။ ထို့အတူ သူတို့ကလေးများ၏ဘဝအောင်မြင်မှုအတွက် အဆင်ပြေစေနိုင်မည့် စွမ်းရည်များကို မြှင့်တင်ပေးရေးလည်း ပါဝင်သည်။ ထိုကျောင်းတွင် ထိုစာအုပ်ကို အစီအစဉ်တွင်ပါသောကျောင်းသားတိုင်း ကူးယူစေပြီး မစ်(စ်)ထရွိုင်းက တရားဝင်(သုတေသနပြုအထောက်အထားများ အရ)နှင့် တရားမဝင်(အတိုချုပ်နှင့် သိပ္ပံနည်းကျမဟုတ်သော တိုင်းတာချက်များဖြင့်) ကျောင်းသား များကို အကဲဖြတ်ပေးနိုင်ခဲ့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               မစ်(စ်)ထရွိုင်းသည် သူ့အလုပ်ကို မမောနိုင်မပန်းနိုင်ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့သည်။ သူ တစ်ဦး တည်းဖြင့် ကျောင်းသား(၈၀)ကျော်ကို ရက်သတ္တခြောက်ပတ်ခန့် ကိုင်တွယ်ထုဆစ်ပေးခဲ့သည်။ စာအုပ်တွင်ပါသော သုတေသနပုံစံ ငါးမျိုးစလုံးဖြင့် ကလေးများအလိုက် လွှမ်းမိုးနိုင်မှုအပေါ် လမ်းညွှန်ကူညီပေးခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် ထိုကျောင်းရှိ ဝန်ထမ်းများနှင့် နာရီအနည်းငယ်ကြာ တွေ့ဆုံ၍ ဆွေးနွေးညွှန်ကြားခဲ့ပြီး စိတ်ဝင်စားသော မိဘများနှင့်လည်း မိဘဆရာအသင်းအစီအစဉ် ၌ တွေ့ဆုံ၍ စကားပြောခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ကျောင်းသားများ၏ တုံ့ပြန်မှုကား အလွန့်အလွန်ကောင်းမွန်လှပေသည်။ သူတို့သည် သူတို့ မည်သို့သင်ယူခဲ့ကြသနည်းဟူသည့် လူကြီးများ၏ မေးခွန်းအတွက် အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူဝမ်း မြောက်ကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့ဆရာမက သူတို့အား နည်းပရိယာယ်အသွယ်သွယ်အသုံးပြု ထုဆစ်ခဲ့ကြောင်း လုံးဝမစဉ်းစားမိနိုင်ကြပေ။ အောင်မြင်မှုဇာတ်လမ်းများစွာရှိသည့်အနက် ဂျိတ် အကြောင်းက အထင်ရှားဆုံးဖြစ်သည်။ ဂျိတ်သည် (၉) တန်းကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျောင်း အုပ်ကြီး ရုံးခန်းတွင် ခြေထောက်တစ်ဖက်၊ ဂျူဗီနိုင်းလ်ခန်းမတွင် ခြေထောက်တစ်ဖက်ရပ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 မစ်(စ်)ထရွိုင်းသည် ဂျိတ်ကို ခေါ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူသည် ဘာသာရပ်တိုင်း၌ ကျရှုံးပြီး အိမ်စာမှန်သမျှ မလုပ်ခဲ့ပေ။ ယင်းမှာ တစ်နှစ်ခွဲခန့်ပင်ရှိလေပြီ။ မစ်(စ်)ထရွိုင်းက “သူက တကယ်တော်တဲ့ကလေးပါ”ဟု ပြောသည်။ “သူက ဉာဏ်ကောင်းတယ်၊ အစွမ်းအစရှိတယ်။ သူ့မှာ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ဟာသဉာဏ်လည်း ရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီအရည်အချင်းတွေက ဂျိတ် ဘာပဲလုပ်လုပ် ရောင်ပြန်ဟပ်မလာတာဘဲ ရှိတယ်”ဟု ကောက်ချက်ချသည်။ ဂျိတ်၏ သင်ယူမှုပုံစံ လွှမ်းမိုးမှုအား ဆန်းစစ်ပြီးသည့်အခါ မစ်(စ်)ထရွိုင်းက သူနှင့် ဆွေးနွေးမှု ပြုလုပ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ပထမတွင် ဂျိတ်၌ သူ၏သင်ယူမှုပုံစံ အကဲဖြတ်ရလဒ်အဖြေများအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု မဖြစ် ပေါ်လာခဲ့ပေ။ မစ်(စ်)ထရွိုင်းက The Way They Learn မိတ္တုစာအုပ်ကိုယူ၍ သူ့ရှေ့စားပွဲပေါ်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါ မင်းစာအုပ်လား ဂျိတ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူမက မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e သူက ပြုံးဖြဲဖြဲလုပ်၍ ခေါင်းရမ်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             “အို၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က စာအုပ်တွေ မဖတ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမစ်(စ်)ထရွိုင်းက ဇွဲမလျှော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “ဒီစာအုပ်က မင်းဟာပါကွ၊ မင်း မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတယ် ဆိုတာ ငါသိပါ တယ်” ဟုပြောလိုက်ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက စိတ်မဝင်စားဟန်ဖြင့် ပခုံးတွန့်၍ စာအုပ်ကို ကောက်ယူကာ ထွက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ရက်အနည်းငယ်ကြာသော် မစ်(စ်)ထရွိုင်းသည် သူ၏ဌာန စာတိုက်ပုံးတွင် အရေးပေါ် သတင်းတစ်ရပ်ကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ဂျိတ်၏ မိခင်က သူမနှင့် တွေ့ဆုံ စကားပြောလိုသည်ဟု ဆိုသည်။ သူမ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြင့် အလိုမကျမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း ဂျိတ်၏ မိခင်ကို ဆွေးနွေးခွင့်ပြုရန်ခေါ်လိုက်သည်။ မစ်(စ်)ထရွိုင်းသည် ဂျိတ် မိခင်နှင့် ထိုနေ့ခင်းတွင် တွေ့ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ဂျိတ်မိခင်သည် မစ်(စ်)ထရွိုင်းနှင့်တွေ့ဆုံချိန်၌ အသက်ပင်ရဲရဲ မရှူဝံ့ရှာပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ၎င်းကစ၍ စကားပြောရာတွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ရှင် ကျွန်မသားကို ဘာလုပ်လိုက်သလဲ၊ ကျွန်မ မသိဘူး”ဟု ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “တစ်နေ့ က သူ ဒီစာအုပ်နဲ့အတူ အိမ်ရောက်လာတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၎င်းက ဂျိတ်၏ “သူတို့သင်ယူ ရမည့်နည်းလမ်း”စာအုပ်ကို ထောင်ပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “သူက ပြောတယ်၊ အမေ၊ ဒီစာအုပ်ကို အမေပြီးအောင်ဖတ်ပါ၊ ဒီစာအုပ်ထဲမှာ ကျွန်တော့်အကြောင်းပါတယ်တဲ့။ ပြီးတော့ သူက သူ့ အဖေနဲ့ ကျွန်မကို မီးဖိုဆောင် စားပွဲမှာ ထိုင်ခိုင်းပြီး ရှင် သူ့ကိုပြောပြလိုက်တဲ့ သင်ယူမှုပုံစံညွှန်ကြားချက် အမျိုးမျိုးကို ရှင်းပြတော့တာပဲ။ အဲဒီအထဲက သူနဲ့လိုက်ဖက်တာတစ်ခုကို ထုတ်ပြတယ်၊ သူ ကျောင်းမှာ လုပ်ခဲ့သမျှအပေါ် တစ်ခါမှ သူ ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားတာ ကျွန်မ မတွေ့ ဖူးဘူး” ( မစ်(စ်)ထရွိုင်းက ပြုံးသည်။ သူမ စကားပြန်မပြောနိုင်မီ ဂျိတ်အမေက ဆက်ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဒီမှာ အကောင်းဆုံးအပိုင်းပေါ့ ၊ မနေ့က ကျွန်မတို့ သူ့ကျောင်းအတွက် လိုတာ လေးတွေဝယ်ဖို့ ဈေးသွားကြတယ်၊ ဂျိတ်က သူ အင်္ဂလိပ်စာ အိမ်စာလုပ်နေတုန်းမို့လို့ သူ့ကို ခဏစောင့်နိုင်မလားလို့ မေးခဲ့တယ်၊ ကျွန်မတော့ တကယ့်ကို ကြက်သေသေသွား တဲ့အထိ အံ့ဩခဲ့ရပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ သူ့ကိုစောင့်ခဲ့ကြတယ်၊ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် လပတ်အိမ်စာတွေကို ပြီးအောင်လုပ်ခဲ့တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ဂျိတ်အမေသည် သူ့ကိုသူ ယိုင်မသွားအောင် ထိန်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးအိမ်၌ မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာပေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565553049749,"sku":"","price":1800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_fa84d3b2-3237-4041-8ae0-96847fea0283.jpg?v=1730207776"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-ကလေးများအတွက်မြန်မာစကားပုံဆိုင်ရာအဆုံးအမများ","title":"ကလေးများအတွက်မြန်မာစကားပုံဆိုင်ရာအဆုံးအမများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eသားသမီးမကောင်း မိဘခေါင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                           လူရယ်လို့ဖြစ်လာရင် ပထမဦးဆုံး ခိုလှုံရတဲ့ရင်ငွေ့ဟာ မိခင်ဖြစ်တယ်။ ပထမဦးဆုံးအားကိုးရတဲ့ အရိပ်ဟာ ဖခင်ဖြစ်တယ်။ လူတစ်ယောက် သာယာ ချမ်းမြေ့နိုင်ဖို့ဆိုတာ နွေးထွေးတဲ့ရင်ခွင်လိုအပ်သလို အရိပ်အာဝါသကောင်းရှိဖို့ လည်း လိုအပ်တယ်ကလေးတို့ရေ။ အဲဒါတွေကို မိနဲ့ဖဆီကသာ ကလေးတို့ ရနိုင် လိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      ကလေးတစ်ယောက် စကားစတတ်ဖို့၊ အစာစစားဖို့၊ ပညာစသင်ဖို့ အား လုံးသော အစတွေကို မိဘက စတင်သင်ပြပေးခဲ့တာမဟုတ်လား ကလေးတို့ရေ။ အဲဒီတော့ မိဘဆိုတာ ကလေးတို့အတွက် လက်ဦးဆရာဖြစ်တာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     မိဘတွေဟာ တားမြစ်ခြင်း၊ ကန့်သတ်ခြင်း၊ ချမှတ်ခြင်း၊ ရွေးချယ်ပေးခြင်း၊ လမ်းညွှန်ခြင်းစတဲ့ ဝတ္တရားတွေကိုလည်း ထမ်းဆောင်တတ်ကြသေးတယ်။ အဲဒီ နေရာမှာ သားသမီးတွေဘက်က နားလည်ထားတတ်ကြဖို့လိုတယ်၊ စေတနာကို မြင်တတ်ဖို့ လိုတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  လူဆိုတာ တဖြည်းဖြည်း အရွယ်ရောက်လာလေလေ ဆန္ဒဆိုတာ ဖွံ့ဖြိုး လာလေလေဖြစ်တယ်။ အရွယ်ကလေးရလာတာနဲ့ မိဘ သားသမီးအကြားမှာ ကွာဟချက်တွေ ဝင်လာတတ်တယ်။ ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်လာတတ်တယ်။ ကလေးတို့ ကို အန်တီမှာချင်ပါတယ်ကွယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                         ဆန္ဒကို ထိန်းချုပ်ကျင့်မွေးကြပါ။ လူတိုင်းမှာ ဆန္ဒဆိုတာ ရှိကြစမြဲဖြစ် ပေမယ့် ကလေးတို့အရွယ်ဟာ ကိုယ်ဆန္ဒရှိတိုင်း အထိန်းအကွပ်မဲ့လုပ်ပစ်လိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးမရှိသေးဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကလေးတို့ဟာ လူလားမမြောက်ကြ သေးလို့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      စကားပုံ ၁၀၀ ဒီအချိန်မှာ မိဘကို ချုပ်ချယ်တတ်သူလို့ မမြင်ရဘူး၊ မိဘရဲ့ လမ်းညွှန်မှု၊ ဩဝါဒတွေကို ဖယ်ရှားဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ဖို့ မကြိုးစားရဘူးနော်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                         ကလေးတို့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေ တိုးတက်မြင့်မားအောင် လေ့ကျင့်ပျိုး ထောင်ရာမှာ မိနဲ့ဖဆိုတဲ့ ရင်ခွင်နဲ့ အရိပ်အောက်မှာလောက် တင့်တယ်လုံခြုံတဲ့ နေရာမရှိပါဘူး ကလေးတို့ရေ။ မိဘရဲ့ အဆုံးအမအောက်မှာ လူလားမြောက်ကြ ပါ။ သားသမီး မလိမ္မာရင် မိဘမှာ တာဝန်ရှိတယ်။ မိဘခေါင်းကြီးရတယ်။ ဒါ ကြောင့် ဆိုကြတာပေါ့။ သားသမီးမကောင်း မိဘခေါင်းဆိုတာလေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    သိပ်အရေးပါတဲ့ စကားပုံလေးမို့ သေသေချာချာနားလည်အောင် ကြိုး စားကြပါကွယ်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565553377429,"sku":"","price":4500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e68bfd55-963c-4ec0-a293-77ebd73ae4e6.jpg?v=1730207806"},{"product_id":"ဖြိုးသာရ-ကလေးတွေအတွက်လက်တွေ့လေ့ကျင့်စာစီစာကုန်းများ","title":"လက်တွေ့လေ့ကျင့်စာစီစာကုန်းများ (မူလတန်းနှင့်မူလတန်းလွန်အဆင့်)","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်တော်၏အကြောင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ကျွန်တော်၏အမည်မှာ မောင်ဇေယျာထွန်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်၏အသက်မှာ (၁၀)နှစ် ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်သည် မန္တလေးမြို့ ချမ်းအေးသာဇံမြို့နယ် အမှတ် (၄) မူလတန်းနှင့် မူလတန်းလွန်ကျောင်းတွင် စတုတ္ထတန်း၌ ပညာသင်ကြားနေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ကျွန်တော်၏ဖေဖေမှာ ဦးဇော်ထွန်းဖြစ်၍ မေမေက ဒေါ်သက်သက်မာဖြစ်ပါသည်။ ဖေဖေက စည်ပင်သာယာရုံးအရာရှိတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မေမေက ပြည်သူ့ဆေးရုံကြီးတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော ဆရာဝန်မတစ်ဦးဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်တို့တွင် မောင်နှမ နှစ်ယောက်သာရှိပြီး ကျွန်တော်၏ညီမလေးက ပထမတန်းတွင် ပညာသင်နေပါသည်။ ကျွန်တော်တို့အိမ်တွင် ဘိုးဘိုးနှင့်ဘွားဘွားတို့လည်း အတူတူနေကြပါသည်။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုသည် မဟာမြိုင်ရပ်ကွက်ရှိ စည်ပင်သာယာအိမ်ရာ တိုက်အမှတ် (၇)တွင် နေထိုင်ကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကျွန်တော်သည် အတန်းတွင်း၌ အဆင့် ၁ မှ ၁၀ အတွင်းရှိသော ကျောင်းသား တစ်ယောက်ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်သည် ထိုအဆင့်မှ မကျစေရန် စာကို အထူးကြိုးစား ပါသည်။ ကျွန်တော်၏ အတန်းပိုင်ဆရာမမှာ ဒေါ်သိန်းသိန်းဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို အလွန်ဂရုစိုက်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကျွန်တော့်တွင် အလွန်ခင်မင်သော သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ရှိပါသည်။ ၎င်းတို့မှာ ချမ်းစိမ့်စိမ့်ချမ်းနှင့် အံ့မခန်းသျှန်တို့ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်တို့သည် အိမ်နီးချင်းများ ဖြစ်ကြပြီး ကစားဖော်၊ စာကျက်ဖော်များလည်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်သည်နံနက်ခင်းတွင် စာကျက်ပါသည်။ ညနေခင်းတွင် ကစားပါသည်။ ညစာစားအပြီးတွင် အိမ်စာများတို့ လုပ်ပါသည်။ ကျောင်းပိတ်အားရက်များတွင် မေမေဝယ်ပေးသော စာအုပ်များကို ဖတ်ပါသည်။ ဖွားဖွားပြောပြသော ပုံပြင်များကိုလည်း နားထောင်မှတ်သားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ကျွန်တော်ကြီးလာလျှင် မေမေ့နည်းတူ ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်ချင်ပါသည်။ ထိုသို့ ဖြစ်လာအောင်လည်း ကျွန်တော်ကြိုးစားပါမည်။ ဖေဖေနှင့်မေမေတို၏ ကျေးဇူးကို ဆပ်ရပါမည်။ ကျွန်တော်သည်မိမိကိုယ်ကို လူတော်လူကောင်း လူလိမ္မာ တစ်ဦးဖြစ်ရန် ကြိုးစားရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 \u003cstrong\u003eမှတ်ချက်အမှာ \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e..........\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ကဲ... စာစီစာကုံးတစ်ပုဒ်ဖြစ်သွားပြီးနော်။ ကလေးတို့ သေသေ အ ချာချာ ဖတ်ကြည့်ပါ။ ဘာခက်သလဲ။ ဘာမှ မခက်ပါဘူးနော်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အစီအစဉ်တကျ ချရေးသားဖို့သာ လိုပါတယ်။ မင်းတို့လေးတွေရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အကြောင်းကို အခုပဲပြောင်းပြီး လက်တွေ့လေ့ကျင့် ရေးသား ကြည့်လိုက်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်ဖတ်ပြီး ဘာထည့်ရေးရင် ကောင်းဦးမလဲ ဆိုတာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်မေးကြည့်ကြပါ။ ရေးပြီးရင် လူကြီးတွေကို ပြုကြည့်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ကလေးတို့အတွက် စိတ်ဝင်စားစရာအကောင်းဆုံး သင်ခန်းစာ ဆိုတာ တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဆက်ပြီးတော့ ရေးထားတဲ့ စာစီစာကုံးတွေကိုလေ့လာပြီး ဒီလိုပဲ လက်တွေ့ လေ့ကျင့်ကြည့်ကြပါ။ ဒီအချိန်ကစပြီး လေ့ကျင့်ထားခဲ့ရင် ကလေးတို့ ကျောင်းသား ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ စာစီစာကုံးဆိုတာ ဘယ်လိုမှ အခက်အခဲမရှိတဲ့ သင်ခန်းစာ တစ်ပုဒ်ဖြစ်လာမှာ သေချာ တယ်လို့ ပြောပါရစေ။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565557342357,"sku":"","price":4950.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_7eb27598-b265-47c0-a590-d72b564a1661.jpg?v=1730207833"},{"product_id":"ဖြိုး၀င်းကိုကို-သမင်လေးဘန်နီ","title":"သမင်လေးဘန်နီ","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565558947989,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_70880c87-6dbd-4182-a342-af17a3fa8ad9.jpg?v=1730207858"},{"product_id":"ဖြိုး၀င်းကိုကို-မာတင်လူသာကင်း","title":"မာတင်လူသာကင်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eကင်း၏ ငယ်ဘဝ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  မာတင်လူသာကင်း (ဂျူနီယာ) ကို ၁၉၂၉ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၁၅ ရက်နေ့တွင် အမေရိကန်တောင်ပိုင်း ဂျော်ဂျီယာပြည်နယ်၊ အတ္တလန်တာမြို့၌ မွေးဖွားခဲ့သည်။ သူ့ကို သူ၏ဖခင်အမည်ဖြစ်သော မိုက်ကယ်ဟုအမည်ပေး ခဲ့သည်။ ၁၉၃၄ ခုနှစ်တွင် ဂျာမနီသို့ ခရီးသွားခဲ့ပြီးသည့်နောက်တွင် သူ၏ ဖခင်သည် သူ၏ရှေ့နာမည်နှင့် သူ့သား၏နာမည်ကို “မာတင်” ဟု ပြောင်း လိုက်သည်။ “မာတင်လူသာ” သည် ၁၅ဝဝ ပြည့်နှစ်များအတွင်း ဂျာမနီတွင် ထင်ရှားသော ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကင်း၏ဖခင် သည် တရားဟောဆရာတစ်ဦးဖြစ်ရာ ယင်းဂျာမနီ ဘာသာရေးခေါင်း ဆောင်ကို လေးစားအားကျသည်။ သူ့သားကိုလည်း တစ်နေ့တွင် အောင်မြင် သော တရားဟောဆရာကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်စေချင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 “ကင်း” ကျောင်းစမတက်ခင်က သူသည် လူဖြူ ကလေးငယ်တစ် ယောက်နှင့် ဆော့ကစားလေ့ရှိသည်။ အသက် ၅ နှစ်အရွယ် ရောက်သော အခါ သူတို့နှစ်ဦးသည် မိမိနှင့်ဆိုင်ရာ ကျောင်းအသီးသီးသို့ တက်ခဲ့ကြ သည်။ လူမည်းကလေးငယ်များမှာ လူဖြူကလေးငယ်များတက်သော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းသို့ တက်ခွင့်မရှိပေ။ လူဖြူ ကလေးငယ်၏မိဘများသည် “ကင်း” အား သူတို့သားနှင့် ဆက်၍ ဆော့ကစားခြင်းမပြုရန် တားမြစ်ခဲ့သည်။ ကင်းသည် ငို၍ အိမ်သို့ပြန်ခဲ့ရသည်။ ကင်း၏ မိဘများက ကင်းအား အမေရိ ကန်ပြည်ထောင်စုတွင်ရှိသော လူမည်းများ၏ ခက်ခဲသောဘဝအကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ ကင်းသည် ထိုအချိန်မှစ၍ လူဖြူအားလုံးကို မုန်းတီးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     ကျောင်းတွင် ကင်းသည် အားကစားဝါသနာပါသည်။ ဘာသာစကား ကိုလည်း စိတ်ဝင်စားသည်။ စာအုပ်များလည်း ဖတ်သည်။ ဉာဏ်အလွန် ထက်သူဖြစ်၍ ဆရာ၊ ဆရာမများက ကင်းကို အတန်းနှစ်ကြိမ်ကျော် တက် ပေးခဲ့သည်။ သူသည် ၉ တန်းနှင့် ၁၁ တန်းကို မတက်လိုက်ရဘဲ အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်တွင် အခြေခံပညာ အထက်တန်း အောင်မြင်ပြီးဆုံးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eတရားဟောဆရာမိသားစုမှ မွေးဖွားလာသော ကင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     ကင်း၏အဖိုး ... သူ့မိခင်၏ အဖေနှင့် ကင်း၏ဖခင်တို့သည် အတ္တလန် တာရှိ လူမည်းများတက်ရသော မောဟောက်စ်ကောလိပ်တွင် ပညာသင် ကြားခဲ့ပြီး အတ္တလန်တာမြို့ အီဘန်နီဇာ Baptist ခရစ်ယာန်ဘုရားရှိခိုးကျောင်းတွင် Baptist တရားဟောဆရာများဖြစ်လာသည်။ ဤအလုပ်အကိုင် သည် အမေရိကန်တောင်ပိုင်းတွင် လူမည်းတစ်ဦးရရှိနိုင်သော အမြင့်ဆုံး အလုပ်အကိုင်ပင် ဖြစ်သည်။ ကင်း၏ဖခင်သည် စီးပွားရေးသမားကောင်း တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အပြင် အတ္တလန်တာရှိ လူမည်းထု၏ အရေးပါသော ခေါင်း ဆောင်တစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ကင်း၏ကလေးဘဝတွင် ဘာသာရေးသည် အလွန်အရေးပါခဲ့သည်။ သူသည် ကျောင်းဆင်းသည်နှင့် ဘုရားရှိခိုးကျောင်းသို့ သွားရပြီး တနင်္ဂနွေ နေ့တိုင်းတွင်လည်း ဘုရားကျောင်းတက်ရပါသည်။ အသက် ၆ နှစ် အရွယ် တွင် သူသည်ဘုရားကျောင်းတွင် ဓမ္မသီချင်းစဆိုရာ သူ့အမေက စန္ဒရားတီး ပေးပါသည်။ သို့ရာတွင် သူအသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်ရောက်သောအခါ သူ သည် ဘုရားရှိခိုးကျောင်း၏ သင်ကြားမှုများကို စတင် မေးခွန်းထုတ်စ ပြုလာခဲ့ပါသည်။ သူသည် သူ့ဖခင်လို တရားဟောဆရာမျိုး မဖြစ်ချင်ခဲ့ပေ။ ဤအတွက် သူ့ဖခင်မှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်တွင် ကင်းသည် မောဟောက်စ်ကောလိပ်ကို စတင်တက်သည်။ ကောလိပ်ကျောင်းအုပ် ဒေါက်တာ ဘင်ဂျမင်မေးစ်” က ကင်း၏စိတ်ကို များစွာပြောင်းလဲပေးခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ကင်း၏အနာဂတ် နှင့် ပတ်သက်၍ဖြစ်သည်။ ၁၇ နှစ်အရွယ်တွင် ကင်းသည် တရားဟောဆရာ တစ်ယောက်ဖြစ်ရန် စိတ်ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူ့အဖေကို ပြောပြသောအခါ ကင်း၏အဖေက ကင်းကိုစမ်းသပ်ရန် သူ၏ဘုရားရှိခိုးကျောင်းတွင် လာမည့်တနင်္ဂနွေနေ့၌ တရားဟောရန် ကင်းအားပြောသည်။ ကင်းသည် ကြောက်ပင် ကြောက်သော်လည်း သူ၏တရားဟောပြောမှုသည် အောင်မြင်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကင်းသည် အပင်ပန်းခံ ကြိုးစားခဲ့ပြီး ဖေဖော်ဝါရီလ ၂၅ ရက် ၁၉၄၈ ခုနှစ်တွင် တရားဟောဆရာတစ်ယောက် စတင်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် တွင် ကင်းသည် အီဘန်နီဂါ ဘုရားရှိခိုးကျောင်း၌ တနင်္ဂနွေနေ့များတွင် စတင်အလုပ် လုပ်ပါတော့သည်။ ကင်းသည် မောဟောက်စ်ကောလိပ်မှ ဘွဲ့ ရခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် မြောက်ပိုင်းရှိ ပင်စီဗင်းနီးယားပြည်နယ်၊ ဖီလာ ဒဲလ်ဖီးယားမြို့ရှိ တရားဟောဆရာများ တက်သည့် ကောလိပ်တစ်ခုတွင် ဆက်လက်ပညာသင်ယူခဲ့သည်။ သူသည် ထိုကောလိပ်မှ ၁၉၅၁ ခုနှစ်တွင် ထပ်မံဘွဲ့ ရရှိပြီးသည့်နောက် မြောက်ပိုင်းမှာပင် ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် မန်ဆာချူးဆက်ပြည်နယ် ဘော်စတွန်မြို့ရှိ ကောလိပ်တစ်ခု တွင် ဆက်လက် ပညာများ ဆည်းပူးခဲ့ပြီး ၁၉၅၅ ခုနှစ်တွင် Ph.Dဘွဲ့ရကာ ဒေါက်တာမာတင်လူသာကင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   ဘွဲ့မရခင်က “ကင်း” သည် မြောက်ပိုင်း၌ပင် သာယာချမ်းမြေ့သော ဘဝ ထူထောင်ကာ နေထိုင်ရန် စိတ်ကူးခဲ့သည်။ မြောက်ပိုင်းတွင် နေထိုင် လျှင် သူသည် ကောလိပ်ပါမောက္ခဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။ ထိုသို့ နေထိုင်လိုသော်လည်း တောင်ပိုင်းရှိ ဆင်းရဲသား လူမည်းများက သူ့ကို လိုအပ်နေသည်။ သူသည် ကောလိပ်စာတမ်းများကို ညဘက်တွင်ရေးပြီး နေ့ဘက်တွင် အလုပ်လုပ်ရသည်။ ၁၉၅၄ ခု ဇန်နဝါရီလတွင် လူမျိုးအသား အရောင် ခွဲခြားဆက်ဆံသော တောင်ပိုင်းဒေသသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ ပထမဆုံး လုပ်ကိုင်သည့်အလုပ်မှာ အယ်လ်လဘားမားပြည်နယ် မွန်ဂိုပါရီ မြို့၊ ဒက်စ်တာလမ်း Baptist ဘုရားရှိခိုးကျောင်းတွင် တရားဟောဆရာအဖြစ် လူမည်းဆရာဝန်များ၊ ဆရာ ဆရာမများနှင့် ဝင်ငွေအတော်အသင့် ကောင်းသော လူမည်းများကို တရားဟောကြားမှု ပြုခဲ့သည်။ ထိုမြို့တွင် လူမည်း ၅ သောင်းနှင့် လူဖြူ ၉ သောင်းခန့် နေထိုင်သည်။ လူမည်းအများစုမှာ ဝင်ငွေနည်းပြီး ဆင်းရဲကြသည်။ ကင်းသည် သူတို့၏နာကျင်မှု ဝေဒနာများ ကို ခံစားနားလည်ခဲ့သည်။ သူ၏ ဘုရားရှိခိုးကျောင်းသည် ၎င်းတို့အတွက် ပြောင်းလဲရေးဗဟိုဖြစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565559242901,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_912e0da5-0047-4c17-95d4-e1b8c7430c87.jpg?v=1730207894"},{"product_id":"ဖြိုး၀င်းကိုကို-တာဇံ","title":"တာဇံ","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565560848533,"sku":"","price":5700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_106499bb-f6d8-4d70-b0b6-be6d53074398.jpg?v=1730207917"},{"product_id":"ဖြိုး၀င်းကိုကို-ငါးမန်း","title":"ငါးမန်း","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565561667733,"sku":"","price":1800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_3422924f-6f22-4fc6-ac63-fe5561c5b3ab.jpg?v=1730207952"},{"product_id":"ဖျာပုံနီလုံဦး-အပြာထဲကအနီ","title":"အပြာထဲကအနီ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအပြာထဲက အနီ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမူလနာမည်ဖြစ်ပါသည်။ ယနေ့ TV သတင်း Reader Channel တွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖော်ပြနေသော စာပေစကားဝိုင်းကို မြင်ရတော့ ကျွန်တော် အတော့်ကို အံ့သြမိပါသည်။ နာမည်က တူနေတာကိုး။ ထားပါတော့။ စကားဝိုင်းရဲ့ အနှစ်သာရကသာ အရေးကြီးပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ဆရာနှင့် စာပေလောကတွင် သိရှိပြီးနောက် ၁၉၈၈ ဒီမိုကရေစီ လူထုအရေးတော်ပုံ ကျောင်းသားလူထုလှုပ်ရှားမှု၌ ဆရာတို့ ဖွဲ့စည်းသော စာရေးဆရာသမဂ္ဂအသင်းတွင် လက်မှတ်ရေးထိုးပါဝင်ခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၁၉၈၈ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာ ၂၇ ရက်တွင် ဖွဲ့စည်းခဲ့သော NLD အဖွဲ့ ချုပ်တွင် ဆရာသည် ဗဟိုအလုပ်အမှုဆောင်ကော်မတီဖြင့် ပါဝင်ခဲ့ သလို ကျွန်တော်လည်း ၁၉၈၈ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလတွင် ဗဟန်းမြို့နယ် မှ NLD အဖွဲ့ဝင် စုဆောင်းရေး တာဝန်ဖြင့် ပါဝင်လှုပ်ရှားခွင့်ကို ဒေါ်အောင် ဆန်းစုကြည်က တာဝန်ပေး၍ ဆောင်ရွက်နေခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆရာသည် ၁၉၈၉ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင် ၄ ရက်တွင် မတရား ဖမ်းဆီးခံ ခဲ့ရပြီး အင်းစိန်ထောင်၌ နှစ်ရှည်ထောင်ဒဏ်များ ကျခံနေရစဉ် ၁၉၉၇ ခုနှစ်၊ မတ်လတွင် ကျွန်တော်လည်း ထောင်ဒဏ် နှစ်နှစ်ခွဲနှင့် အင်းစိန် အကျဉ်းထောင်တွင်းသို့ ရောက်ခဲ့ပါသည်။ အင်းစိန်ထောင်တွင်းဆေးရုံတွင် ဆေးခန်းသွားပြချိန်များ၌ ဆရာနှင့် မကြာမကြာတွေ့ရပါသည်။ အစောင့် များ အလစ်တွင် စကားတစ်ခွန်း၊ နှစ်ခွန်းစလောက်သာ ခိုးကြောင် ခိုးဝှက် စကားပြောခွင့်ရပါသည်။ ထိုအချိန်က နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားများအပေါ် အလွန်စည်းကမ်းတင်းကျပ်သော အချိန်ဖြစ်ပါသည်။ ဆရာက ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ရန်နှင့် လေ့ကျင့်ခန်းမှန်မှန်လုပ်ရန် အမြဲပြောပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ၁၉၉၈ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလတွင် ကျွန်တော် လွတ်လာပြီး NLD ၌ မိမိ၏ မူလတာဝန်ဖြစ်သော ဗဟန်းမြို့နယ် ဥက္ကဋ္ဌတာဝန်ကို ပြန်လည် တာဝန်ယူ ဆောင်ရွက်ခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ် သြဂုတ်လတွင် NLDအတွင်းရေးမှူး ဒေါ်အောင် ဆန်းစုကြည်၊ ဦးတင်ဦး၊ သခင်စိုးမြင့် (ကွယ်လွန်)၊ ဒေါက်တာမျိုးအောင် (ယခု၊ နေပြည်တော်ကောင်စီဥက္ကဋ္ဌ)တို့ ဒလ၊ ကွမ်းခြံကုန်းခရီးစဉ်တွင် အတားအဆီးခံရပါသည်။ လမ်းခရီးအထွက် တစ်ပတ်ခန့် ပိတ်ပင်တားဆီးခြင်းခံနေသဖြင့် စားရေး၊ သောက်ရေး၊ နေထိုင်ရေးကို ဒလဘက်ကမ်းမှ NLD အဖွဲ့ဝင်များက ကူညီကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖွဲ့ချုပ်ရုံးကလည်း မြို့နယ်ပေါင်းစုံက လာပေးကြသော အစား အသောက်၊ ရေသန့်၊ ဆေးလိပ်၊ မုန့်များကအစ စုဆောင်းပြီး သခင်အုန်း မြင့်(ကွယ်လွန်)၊ ဦးထင်ကျော် (သမ္မတဟောင်း)၊ ကျွန်တော်နှင့် လူငယ်များ က ဦးထင်ကျော်ကားနှင့် သယ်ယူကာ ပန်းဆိုးတန်းဆိပ်ကမ်းမှ စက်တပ် သမွန်များဖြင့် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ထို့နောက် NLDဗဟိုအလုပ်အမှုဆောင်များမှာ အိမ်တွင် အကျယ် ချုပ် ခံထားရပြီး အဖွဲ့ချုပ်ရုံးလည်း ချိပ်ပိတ်ခံထားရပါသည်။ ကျွန်တော် (ဗဟန်းဥက္ကဋ္ဌ)၊ မုံရွာအောင်ရှင် (စစ်ကိုင်းတိုင်း ဒု-ဥက္ကဋ္ဌ)၊ ဦးနိုင်းနိုင်း (ပုဇွန်တောင် လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ် ၁၉၉၀ ပြည့်နှစ်)၊ ဦးစိုးဟန် (သန်လျင်မြို့နယ်၊ ဥက္ကဋ္ဌ)၊ ဦးထွန်းမြင့် (ဗဟိုရုံးအဖွဲ့မှူး)၊ ဦးစိန်ထွန်းကျော် (ဧရာဝတီတိုင်း ဒု-ဥက္ကဋ္ဌ) တို့က NLDရုံး အမြန်ဆုံးပြန်ဖွင့်ပေးရန်၊ နေအိမ် အကျယ်ချုပ်မှ ခေါင်းဆောင်များအား အမြန်ဆုံးပြန်လွှတ်ပေးရန်နှင့် တိုင်း ရင်းသားအဖွဲ့တို့ သုံးပွင့်ဆိုင် အမြန်ဆုံးတွေ့ဆုံဆွေးနွေးရန် စာတစ်စောင် ရေးပြီး နဝတဥက္ကဋ္ဌ ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသန်းရွှေထံ ပေးပို့ခဲ့ပါသည်။ ယင်းစာ နှင့်ပတ်သက်ပြီး ဦးစိန်ထွန်းကျော်မှအပ ကျန်ငါးဦးတို့မှာ ပုဒ်မ ၅\/ ည၊ ၁၇\/ ၂ဝ ဖြင့် ၂ဝဝဝ ပြည့်နှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလတွင် ထောင်ဒဏ် ၂၁ နှစ် ကျခံခဲ့ရ ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ထောင်ထဲရောက်တော့လည်း ဆရာကြီးဦးဝင်းတင်နှင့် ကျွန်တော် ပြင်ပဆေးရုံများသို့ ထွက်ကုသခွင့်၌ ပြန်လည်တွေ့ဆုံခဲ့ရပါသည်။ ထောင် ကားပေါ်တွင် လွတ်လပ်စွာ စကားပြောဆိုခွင့် ရသော်လည်း လူမှုရေး၊ စီးပွားရေး၊ ကျန်းမာရေးနှင့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စများသာ ပြောဖြစ်ကြ ပါသည်။ ကျွန်တော် ပထမအကြိမ်ထောင်ကျပြီး သုံးလအကြာ၌ ကျွန်တော့် ဇနီးမှာ အစိုးရအလုပ်မှ ပင်စင်ပေး အလုပ်ဖြုတ်ခံခဲ့ရကြောင်း ပြောပြရာ ဆရာက စိတ်မကောင်းကြောင်း ပြောပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               နောက် ကျွန်တော့်သားကြီးမှာလည်း အစိုးရတာဝန် ထမ်းဆောင် နေတာ ရာထူးမတက်ဘဲ အမြဲ ဆိုင်းငံ့ခံထားရသည့်အကြောင်းနှင့် ရန်ကုန် မှ ဝေးလံသည့် ရှမ်းပြည်နယ်မြောက်ပိုင်း၊ နမ္မတူမြို့သို့ အပို့ခံရကြောင်းပါ ပြောပြခဲ့ပါသည်။ ကျွန်တော် နိုင်ငံရေးလုပ်သည့် အကျိုးကျေးဇူးကား တစ်နွယ်ငင် တစ်စင်ပါ ဇနီးနှင့် သားသမီးများပါ ထိခိုက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ၂၀၀၅ ခုနှစ် လွတ်လပ်ရေးနေ့မတိုင်မီ ဇန်နဝါရီ ၃ ရက်တွင် လွတ် လပ်ရေးနေ့ အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ကျွန်တော် လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်နှင့် လွတ်လာပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မလွတ်မီ တစ်ပတ်လောက်သာ တာဝန်ရှိသူ အာဏာပိုင်များက ကျွန်တော့်အား “အန်ကယ် အသက်လည်း ကြီးပါပြီ။ အေးအေးဆေးဆေး နားနေပါတော့။ နိုင်ငံရေး မလုပ်ပါနဲ့တော့”ဟု အကြံပေးသလိုလိုနှင့် လာ ဆွေးနွေးခဲ့ပါသည်။ ကျွန်တော်က “ယုံကြည်ချက်ဆိုတာ သေကာမှ မာန် လျှော့မယ်။ နိုင်ငံရေးကတော့ ပြန်လုပ်မှာပဲ”ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြောသည့်အတိုင်းပင် ဇန်နဝါရီ ၃ ရက်လွတ်ပြီး ၅ ရက်နေ့ အဖွဲ့ ချုပ်ရုံး သွားပြီး Duty Report\u003cspan\u003eလုပ်ကာ မိမိ၏ မူလ ဥက္ကဋ္ဌတာဝန်ကို ပြန် လည်နေရာယူခဲ့ပါသည်။ ပါတီတာဝန်က ရှိသော်လည်း အလုပ်က မရှိ။ စီးပွားရေးကလည်း ပျက်၊ ယခင်ရနေသော ပင်စင်လစာကလည်း ဖြတ်တောက် ပိတ်ထားခံခဲ့ရတော့ ညပိုင်း ပုံနှိပ်တိုက်တွေမှာ နာမည်မခံဘဲ အယ်ဒီတာ အလုပ်ရှာရသည်။ နောက်တော့ အမေရိကန်\u003c\/span\u003e Pen \u003cspan\u003eကလပ်မှာ ရွှေကလောင်ဆုရသော ဒေါ်လာတစ်သောင်းကို အဖွဲ့ချုပ်က ထုတ်ပေးသဖြင့် အသက်ရှူချောင်ကာ စီးပွားရေးလုပ်ဖြစ်၍ မိသားစု၊ သား၊ သမီးများ အသက်ရှူချောင်ကာ အဆင်ပြေခဲ့ရသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီလိုနှင့် ၂၀၀၈ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာ ၂၃ ရက်တွင် ဆရာ ဦးဝင်းတင် လွတ်လာသည်။ ဆရာဦးဝင်းတင် နေထိုင်ရာ အင်းစိန်အကျဉ်းထောင်ရှေ့ရှိ ပေါက်တောရပ်ကွက်နေ ဦးမောင်မောင်ခင်အိမ်သို့ သွားတွေ့သည်။ လူထု ဦးစိန်ဝင်း၊ မောင်မိုးသူ၊ မောင်ဝံသ၊ ဦးသာဘန်း၊ ဟန်ဂေရီ ဦးကိုကိုကြီး၊ လျှပ်တစ်ပြက် အယ်ဒီတာချုပ် ကိုမြတ်ခိုင်တို့အပြင် ပြည်တွင်း၊ ပြည်ပ နိုင်ငံခြားသတင်းထောက်များ၊ အခြားစာရေးဆရာများနှင့် နိုင်ငံရေးသမား များကို တွေ့နေရသည်။ DVB, BBC, RFA, VOA \u003cspan\u003eသတင်းထောက်များ က အလုအယက်မေးနေကြသည်။ ဆရာက တစ်ဦးချင်းစီ တိုတိုမေး၊ တိုတိုဖြေနေရသည်။ အဓိကကတော့\u003c\/span\u003e DVB \u003cspan\u003eမှ သတင်းထောက် ညိုသက်မာ (ယခင်က\u003c\/span\u003e NLD\u003cspan\u003eလူငယ် ဝင်းပပ) နှင့် အင်္ဂလိပ်လို အင်တာဗျူးအရှည်ကြီး ပြောနေသည်ကို တွေ့ရသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အတော်ကြာမှ စာပေဧည့်သည်များ၊ နိုင်ငံရေး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် များနှင့် စကားပြောခွင့်ရသည်။ ဆရာမောင်ဝံသနှင့် ဦးမောင်မောင်ခင်တို့က ဆရာပင်ပန်းနေပြီဖြစ်၍ ခဏတွေ့ကြပြီး အနားယူဖို့ တောင်းပန်ကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော်တို့လည်း အလိုက်သိစွာနှင့် ဆရာ့အား လက်ဆွဲ နှုတ် ဆက်ပြီး နောက်နေ့မှ အေးအေးဆေးဆေးလာခဲ့ရန်ပြောပြီး ပြန်ခဲ့ကြသည်။ ဆရာကား ထောင်ပုဆိုး၊ ထောင်အင်္ကျီမချွတ်ဘဲ လက်ပြနှုတ်ဆက်ရင်း ပြုံးလျက် ကျန်ခဲ့ပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထိုနေ့က ဆရာနေသောအိမ်တွင် နိုင်ငံရေးသမားများ၊ စာနယ်ဇင်း သမားများ၊ ဆရာ့အား လေးစားချစ်ခင်ကြသောလူများ၊ ပရိသတ်များ ပျားပန်းခပ်မျှ စည်ကားစွာ ဝင်ထွက်သွားလာနေကြသည်ကို အံ့သြစွာ တွေ့ နေရပါသည်။ သော်... ပြည်သူချစ်သော နိုင်ငံရေးသမားကောင်းဟု ခံစား မိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             နောက်နေ့တွင် အဖွဲ့ချုပ်ဥက္ကဋ္ဌ အန်ကယ်ဦးအောင်ရွှေနှင့် လူငယ် များ ရောက်လာကြောင်းနှင့် ဆရာ့အား အနားယူပြီးလျှင် ရုံးချုပ်သို့ လာ ရောက်ရန် ဖိတ်ကြားခဲ့ကြောင်း သိရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သို့သော် ဆရာဦးဝင်းတင်မှာ ချက်ချင်း ရုံးချုပ်သို့ မတက်ရောက်နိုင် သေး။ အိမ်တွင် ကျန်းမာရေး ဆေးစစ်၍ သောက်ဆေး၊ စားဆေးများဖြင့် အနားယူကာ အားမွေးနေရပါသည်။ အားလပ်သည့် အချိန်များတွင် နိုင်ငံ ခြား သတင်းဌာနများနှင့် တစ်ခုချင်းစီ အင်တာဗျူးများ လုပ်နေရသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က အဖွဲ့ ချုပ်ကြီးမှာ ဆိုင်းဘုတ်နှင့် အလံ မပြုတ်ရုံတစ်မည်သာ တိတ်ဆိတ်ရပ်တည်နေရသည်။ ဘာမှ လှုပ်လှုပ်ရှား ရှား မဆောင်ရွက်နိုင်ကြ။ ဆရာဦးဝင်းတင်၏ ပြည်ပသတင်းမီဒီယာများနှင့် အင်တာဗျူး အမေး၊ အဖြေများကလည်း ထိုအချိန်က ပြည်တွင်းရေဒီယို များတွင်လည်းကောင်း၊ DVB \u003cspan\u003eရုပ်မြင်သံကြားတွင်လည်းကောင်း အရှိန် အဟုန်ကြီးမားစွာ လွှင့်ထုတ်နေခဲ့ရာ အားလုံးသော ကျောင်းသား၊ ပြည်သူများနှင့် နိုင်ငံရေးသမားများ၊\u003c\/span\u003e NLD \u003cspan\u003eအဖွဲ့ဝင် လူငယ်များသည် စိတ်ဓာတ် တက်ကြွကာ ပါတီအတွင်းလှုပ်ရှားမှု၊ စည်းရုံးမှုများ ယခင်ကထက် ညီညွတ် မှု၊ ရဲရင့်မှု ရှိလာသည်ကို တွေ့ရပါသည်။ တိုင်းနှင့်ပြည်နယ်နှင့် မြို့နယ် အသီးသီးမှ အဖွဲ့ဝင်အင်အားများလည်း ပြန်လည်နိုးကြားတက်ကြွလှုပ်ရှား လာကြသည်ကို ကြားသိခဲ့ရပါသည်။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကျွန်တော့်အမြင်အယူအဆကတော့ ဆရာဦးဝင်းတင်၏ ရဲရင့်ပြတ် သားသော ပြည်ပအင်တာဗျူးမှ စကားလုံးများသည် နဝတ၊ နအဖ၏ အရှိုက်ကိုလည်းကောင်း၊ အသည်းနှလုံးကိုလည်းကောင်း ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက် လိုက်ပြီး တဖုတ်ဖုတ်နှင့် ငြိမ်သက်စွာဖြစ်နေသော NLD \u003cspan\u003eအဖွဲ့ ချုပ်ကိုလည်း ပြန်လည်၍ အသက်သွင်းပေးကာ ရဲဆေးရဲမာန် တိုက်ကျွေးလိုက်ပြီဟု ထင် မြင်မိပါသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆရာဦးဝင်းတင်၏အင်တာဗျူး နားထောင်ကြသော ပရိသတ်များ ထံမှလည်း ဒါမှ နိုင်ငံရေးသမား ပီသတာ။ ဒါမှ သူရဲကောင်းကွ” ဟု ချီးကျူးစကားများ ကြားမိနေပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုအချိန်က ဆရာဦးဝင်းတင်၏ အင်တာဗျူးများသည် မြန်မာပြည် အနှံ့ မြို့ပြမှ ကျေးရွာအဆုံး ကျယ်ပြန့်စွာထိုးဖောက်၍ တစ်တိုင်းပြည်လုံး သို့ လှည်းနေလှေအောင်း မြင်းဇောင်းမကျန် ဒီမိုကရေစီလှိုင်းသံများ၊ အာဏာရှင်ဖြုတ်ချရေး ဂယက်သံများ ကျယ်လောင်ပြင်းထန်စွာ မြည်ဟည်း တုန်ခါ နေပါတော့သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e\u003cem\u003e၂၄-၁၂-၂၀၁၈ ၊ စံတော်ချိန်နေ့စဉ်။\u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565562749077,"sku":"","price":2250.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1ab592e7-1dc1-4c62-a955-26788c3f7818.jpg?v=1730207985"},{"product_id":"ပေါ်သစ်-အလှရှာပုံတော်၂","title":"အလှရှာပုံတော်(၂)","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565600399509,"sku":"","price":16250.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_50d54a0f-1cc0-4d82-a761-df71c950f122.jpg?v=1730208042"},{"product_id":"ပုသိမ်ကိုလေး-သူရဲကောင်း","title":"သူရဲကောင်း","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း - ၁ \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eထောင်တွင်းအချစ်ဇာတ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e(၁၇၉၂ ခုနှစ် မှ ၁၈၂၉ ခုနှစ်)\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e              “ကျွန်ုပ်တို့သည် စိုးရိမ်ကြောင့်ကြခံ၍ မလွတ်လပ် သောဘဝတွင် အညံ့ခံကာ အလဟဿ အချိန်ဖြုန်းနေမည့် အစား ရည်မှန်းချက်တစ်ခုထား၍ ကိုယ်ထိလက်ရောက် ပြုလုပ်ကြရန် လိုပေသည်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003eကားလ်မာခ်(စ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ခရစ်နှစ် ၁၇၈၉ ခုနှစ်တွင် ကမ္ဘာကျော် ပြင်သစ်အရေးတော်ပုံ ကြီး ဖြစ်ပေါ်ခဲ့၏။ ထိုအချိန်တွင် ပြင်သစ်ပြည် အရှေ့တောင်ဘက် နယ်စပ်ရှိ မြေထဲပင်လယ် ကမ်းခြေပေါ်၌ နစ်(စ်)ခေါ် မြို့တစ်မြို့ရှိ၏။ ၁၇၂၉ ခုနှစ်သို့ ရောက်သောအခါ ၎င်းမြို့သို့ ပြင်သစ်ပြည်မှ သမ္မတနိုင်ငံ အစိုးရကို ကြောက်ရွံ့၍ ထွက်ပြေးလာကြသော မင်းဆွေမင်းမျိုးမှူးမတ် များစွာ လာရောက်ခိုလှုံသဖြင့် နစ်(စ်)မြို့သည် အထူးပင် စည်စည်ကားကားဖြစ်နေ၏။ အဆိုပါ လာရောက်ခိုလှုံသူများသည် တစ်နေ့နေ့တွင် ပြင်သစ်ပြည်တွင်းသို့ နိုင်ငံခြားစစ်တပ်များအကူအညီနှင့် ပြန်လည်ဝင် ရောက်စိုးမိုးရန် ကျိတ်၍ ကြံစည်နေကြ၏။ နစ်(စ်)မြို့ရှိ သမ္မတနိုင်ငံ လိုလားသူများကလည်း အဆိုပါမင်းဆွေမင်းမျိုးများနှင့် မိမိတို့မြို့ခံ အထက်တန်းစားများ၏ အကဲကို သတိနှင့် စောင့်ကြည့်ရင်း ပြင်သစ် သမ္မတနိုင်ငံ စစ်တပ်များ ချီတက်လာမည့်လမ်းကို မျှော်မှန်းနေကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               မကြာမီပင် ပြင်သစ် သမ္မတနိုင်ငံစစ်တပ်တစ်တပ်သည် နစ်(စ်) မြို့သို့ ချီတက်လာလေရာ နစ်(စ်) မြို့သူမြို့သားများက အားရဝမ်းသာစွာ ကြိုဆိုလေ၏။ ထိုသို့ဖြစ်ပျက်ပြီး တစ်နှစ်ခန့်ကြာ၍ စစ်မက်ရေးရာများ ပြီးစီးသွားသောအခါ နစ်(စ်)မြို့သူမြို့သားများ၏ ဆန္ဒအတိုင်း နစ်(စ်)မြို့ သည် ပြင်သစ်သမ္မတနိုင်ငံထဲပါဝင်သွားရာ ထုံးစံအတိုင်း ပဲရစ်မြို့ ကွန် ဗင်းရှင်းအစည်းအဝေးကြီးသို့ နစ်(စ်)မြို့မှ ကိုယ်စားလှယ်အမတ်နှစ်ဦး စေလွှတ်ရလေ၏။ ၎င်းကိုယ်စားလှယ် အမတ်နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးမှာ ဂျင်ဒိုမိနစ်ဘလင်ကီဖြစ်လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဂျင်ဒိုမိနစ်ဘလင်ကီမှာ ချောင်ချောင်လည်လည်ရှိသော သားရေ နယ်သမားတစ်ဦး၏သား ဖြစ်လေသည်။ ပညာကောင်းမွန်စွာ သင်ကြား ခဲ့ရ၏။ ၁၇၈၉ ခုနှစ်တွင် ပြင်သစ်ပြည် ဆူပူမှုကြီး ဖြစ်ပေါ်နေစဉ် ဂျင် ဘလင်ကီသည် နစ်(စ်)မြို့သိပ္ပံကျောင်း၌ အမ်အေဘွဲ့ထူးကို ဆွတ်ခူးနေ ၏။ ဂျင်ဘလင်ကီ၏ မိဘများကလည်း အလယ်တန်းစားထဲက ဖြစ် သည့်ပြင် သူ့စိတ်ကလည်း အလယ်တန်းစား စိတ်နေသဘောထား ဖြစ် သဖြင့် သူသည် အလယ်အလတ် သမ္မတနိုင်ငံရေးသမား ဖြစ်ခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ၁၇၉၃ ခုနှစ်တွင် နစ်(စ်)မြို့ကိုယ်စားလှယ်အမတ်အဖြစ်ဖြင့် ပဲရစ်မြို့ ကွန်ဗင်းရှင်းအစည်းအဝေးကြီးသို့ တက်ရောက်သောအခါ ဂျင် ဘလင်ကီသည် သူနှင့် ဝါဒချင်းတူသော ဂီရွန်းဒစ်ဂိုဏ်းထဲ ဝင်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ဂီရွန်းဒစ်ဂိုဏ်းသားများကား အလယ်အလတ်မျှသော စက်မှုလက်မှု လုပ်ငန်းပိုင်ရှင်များနှင့် ကုန်သွယ်ရေးသမားများ(အလယ်တန်းစား)၏ ကိုယ်စားလှယ်အမတ်များ ဖြစ်ကြ၏။ ဂျင်ဘလင်ကီ ပဲရစ်မြို့သို့ ရောက်၍မှ ရက်မလည်မီ ဂီရွန်းဒစ်နှင့် ဂျက်ကိုဘင်ခေါ် ပဲရစ်မြို့မှ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးကို လိုလားသော လက်မှုပညာသည်ကလေးများ၊ ဓနရှင် ကလေးများ၏ ကိုယ်စားလှယ်အမတ်များ ပါဝင်သော နိုင်ငံရေးအာဏာ လုပွဲကြီး ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ဂျက်ကိုဘင်ဂိုဏ်းသားများသည် ပြင်သစ်ဘုရင်ကို သုတ်သင် ပစ်ရန် အတင်းအကျပ်ပြုခဲ့ရုံမက ဂျင်ဘလင်ကီ ပဲရစ်မြို့သို့ ရောက် လာသောအချိန်၌ မြေပိုင်ရှင်ကြီးများ၏ အခွင့်အရေး (Feudal Rights) \u003cspan\u003eများနှင့် ဆင်းရဲသားများက မြေပိုင်ရှင်ကြီးများကို ပေးရန်ရှိသော ကြွေးမြီး များကို ဖျက်သိမ်းပစ်ရန်၊ လူအများသုံး အစားအစာများအပေါ်တွင် အမြတ်များစွာတင်၍ ရောင်းချသူများကို တရားစွဲဆို၍ နှိပ်ကွပ်ရန်၊ စစ် စရိတ်အတွက် လူချမ်းသာများထံမှ အခွန်တော်ငွေကောက်ရန် စသည်တို့ ကို ဂီရွန်းဒစ်များ ဆောင်ရွက်ရန် လေမာမာနှင့် တောင်းဆိုနေလေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ထိုစဉ်အခါ၌ ဂီရွန်းဒစ်တို့ စီမံအုပ်ချုပ်ပုံမှာ များစွာညံ့ဖျင်း ကြောင်းကို ထင်ရှားစေသော သက်သေခံအထောက်အထားများ ဖြစ် ပေါ်နေ၍ ဂီရွန်းဒစ်တို့ခန့်ခွဲသော ပြင်သစ်သမ္မတနိုင်ငံစစ်တပ်များသည် ပွဲတိုင်းလိုလို ရှုံးနေ၏ ။ ဂီရွန်းဒစ်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် စစ်ဗိုလ်တစ်ယောက် သည် ရန်သူဘက်သို့ ဝင်သွားလေ၏။ ထို့ပြင် ဂီရွန်းဒစ်များသည် ပြင် သစ်ဆူပူမှုကြီးကို ရှေ့သို့တိုး၍ ခရီးရောက်အောင် မဆောင်ရွက်နိုင်သော် လည်း ပုဂ္ဂိုလ်စွဲအားဖြင့် ဥစ္စာပစ္စည်းပိုင်ဆိုင်ခြင်းကို ကန့်သတ်ထားရေးဟူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော လူတို့ လိုလားချက်ကို အပြင်းအထန် ကန့်ကွက်နေ၏။ နိုင်ငံခြား က ရန်သူစစ်တပ်များ၊ ပဲရစ်မြို့တော်သို့ ချီတက်၍လာနေသည့်အချိန်တွင် ဂျက်ကိုဘင်ဂိုဏ်းသားများက တရားမဲ့သော ငွေကြေးရှင် သူဌေးကြီး များနှင့် အမြတ်ရှာသမားများကို အပြစ်ဖော်ပြောဆိုသည်ကို ဂီရွန်းဒစ် များက ကြားဝင်ကာ ခုခံကာကွယ်ပေးနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ထို့ကြောင့်ပင် ဂျင်ဘလင်ကီ ပဲရစ်မြို့သို့ ရောက်၍ ခုနစ်ရက်မှ မလည်ခင် ကွန်ဗင်းရှင်း လွှတ်တော်ကြီးထဲ၌ အတွင်းမီးထတောက်လေ ရာ ၁၇၉၃ ခုနှစ် မေလ ၃၁ ရက်နေ့တွင် ဂီရွန်းဒစ်တို့ အာဏာတန်ခိုး လက်လွတ်ဖြစ်ကြကုန်လေ၏။ ထိုသို့ဖြစ်သည်နှင့် ဂီရွန်းဒစ်ဂိုဏ်းသား များထဲမှ အဖမ်းခံရသူခံရ၍ လွတ်ပြေးသူများကလည်း နယ်ထွက်ပြီး ဂျက်ကိုဘင်တို့ သြဇာပျက်စီးအောင် ပြုပြင်ရေးကို လှုံ့ဆော်ပေးလေ၏။ ဂျင်ဘလင်ကီသည် ကန့်ကွက်စာတစ်စောင်တင်သွင်းပြီး အစည်းအဝေး ကို ဆက်၍မတက်ဘဲ နေလိုက်လေ၏။ ဂျက်ကိုဘင်တို့ နိုင်ငံရေးအာ ဏာပိုင်ဖြစ်လာသောအခါ သူတို့သည် မြေပိုင်ရှင်စနစ်ကို အစအနမကျန် အောင် ပြုပြင်ပစ်လိုက်ပြီးလျှင် ဂီရွန်းဒစ်များစနက်ကြောင့် နယ်က ဆူပူ ခြင်းကိုလည်း အောင်မြင်စွာ နှိမ်နင်းလေ၏။ ၎င်းနှစ် အောက်တိုဘာလထဲ တွင် ဂီရွန်းဒစ်ဂိုဏ်းသားများကို ထပ်မံဖမ်းဆီးလေရာ ဂျင်ဘလင်ကီ လည်း ပါသွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ဂျက်ကိုဘင်တို့ ကြိုးစားဆောင်ရွက်ခြင်းကြောင့် ၁၇၉၄ ခုနှစ်တွင် ပြင်သစ် အဓိကရုဏ်းကြီးမှာ တည်တံ့ခိုင်မြဲသွားလေ၏။ သူတို့သည် နိုင်ငံတွင်း နိုင်ငံပ ရန်သူများကို နှိမ်နင်းအောင်မြင်သော်လည်း ဂိုဏ်း အတွင်းရေးသည် တစ်နေ့တခြား ရှုပ်ထွေးလာလေ၏။ ၁၇၉၂ ခုနှစ်ခန့် က အစပြု၍ ဂျက်ကိုဘင်ဂိုဏ်းထဲ၌ “ရိုးဘို့စပါး” ဆိုသူ ခေါင်းဆောင်သော အလွန်ပင် အင်အားကောင်းသည့်လူတစ်စုရှိ၏။ ထိုလူစုသည် လူတို့ ပုဂ္ဂိုလ်စွဲနှင့် ဥစ္စာပစ္စည်းထားခြင်းရှိမှ ဖြစ်မည်ဟု အယူရှိသည့် “စိတ်ကူးအလွန်ယဉ်” သူများဖြစ်ပေသည်။ သူတို့သည် ငွေကြေးရှင်များ၊မြေပိုင်ရှင်ကြီးများကိုလည်းကောင်း၊ ဆင်းရဲသူဆင်းရဲသား ဓနမဲ့များ၏ အရေးကို ဆောင်ရွက်သူများကိုလည်းကောင်း ဖယ်ရှားပစ်လိုကြ၏။ ထို့ကြောင့်ပင် ဂျက်ကိုဘင်ဂိုဏ်း အာဏာရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူ တိုင်း အစစအရာရာ ညီမျှရမည်ဟူသော စနစ်မရှိသည့် ဘုံဝါဒသမား “ရူး” ဆိုသူကို ဝိုင်းပယ်ပစ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ၁၇၉၄ ခုနှစ်ထဲတွင် ဆိုရှယ်လစ်ဝါဒဆန်ဆန်ကလေး ပုဂ္ဂိုလ်စွဲအားဖြင့် ဥစ္စာပစ္စည်းများ ပိုင် ဆိုင်ခြင်းကို ကန့်သတ်ရမည်ဟု ပြောသော “ဟီးဘား”နှင့် လူတစ်စု ကို ခေါင်းဖြတ်စက်နှင့် အသက်ထွက်စေလေ၏။ ရှင်ဘုရင်ကို လိုလားသောဂိုဏ်းနှင့် အဆက်အသွယ်ပြု၍ ငွေရေးကြေးရေး အမြတ်ရှာရေးတွင် ပါဝင်သော ဂီရွန်းဒစ်လေသံပါသူ “ဒွန်တွန်” တို့ လူစုကိုလည်း ခေါင်း ဖြတ်၍ သတ်ပစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ထိုသို့ အတိုက်အခံမှန်သမျှ သုတ်သင်ပစ်လိုက်သော်လည်း ၁၇၉၄ ခုနှစ်တွင် “ရိုးတဲ့စပါး” ကြီးမှူးသော ဂျက်ကိုဘင်ဂိုဏ်း၏ သြဇာ မှာ ဆုတ်သောလပမာ ရှိနေ၏။ ဂီရွန်းဒစ်ဂိုဏ်းလက်ထဲမှ နိုင်ငံရေး အာဏာကို ရယူပြီးနောက် “ရိုးဘို့စပါး” သည် သူ၏ စီးပွားရေးနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးစနစ်ကို လက်တွေ့ လုပ်ရန် ကြံစည်လေ၏။ အထက်ပါစနစ်အရ ဥစ္စာပစ္စည်းများကို ပုဂ္ဂိုလ်စွဲပိုင်ဆိုင်ခြင်းကို လုံးဝ မဖျက်သိမ်းသော်လည်း ကန့်သတ်ထားမည်ဖြစ်၏။ ထို့နောက် အမြတ် ရှာသမားများကို နှိပ်ကွပ်မည့်အပြင် ကိုယ်တွင်းရေး၌လည်းကောင်း၊ အများနှင့်ဆက်ဆံရေးတွင်လည်းကောင်း၊ စာရိတ္တကောင်းပုံမရသူများကို အများနှင့်ပတ်သက်ဆက်ဆံသော လုပ်ငန်းများထဲက ထုတ်ပယ်ပစ်မည် ဖြစ်၏။ ရိုးတဲ့စပါးသည် “ယူတိုးပီးယား” ခေါ် စိတ်ကူး၍ အလွန် ကောင်းသော်လည်း စနစ်မရှိသဖြင့် တကယ်တမ်း လက်တွေ့ မဖြစ်နိုင် သော “ပဒေသာပင်” နိုင်ငံတစ်မျိုး တည်ထောင်ချင်၏။ သူတည်ထောင်မည့်နိုင်ငံတွင် လူအားလုံးသည် ညီတူညီမျှနေရမည့်အပြင် လယ်ယာစိုက် ပျိုးခြင်းသာလျှင် လူများ၏ အဓိကအလုပ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဤသို့ “ရိုးဘို့စပါး” ကြံရွယ်ရုံဖြင့် အလယ်တန်းစားများက မကျေ မနပ်ဖြစ်လာပြီး “ရိုးဘို့စပါး” ပျက်စီးရာပျက်စီးကြောင်းကို ကြံစည်ကြ လေ၏။ ၎င်းအလယ်တန်းစားတို့က ကမ္ဘာကျော် ပြင်သစ်ဆူပူမှုကြီးကို ဖြစ်ပေါ်စေသော စက်ကြီး၏ အရင်းခံသံပတ်ကြီးနှင့်တူ၏။ ထို့ကြောင့် ၎င်းအလယ်တန်းစားများအကျိုးနှင့် ဆန့်ကျင်ကာ ဆောင်ရွက်လုပ်ကိုင် ၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ပြင် တောသူတောင်သားများ၊ ဈေးဆိုင်များနှင့် ကုန် သည်ကလေးများ “ချို့တဲ့သော အလယ်တန်းစား” သည် ရှင်ဘုရင် အုပ်စိုးခြင်းနှင့် မှူးမျိုးမတ်နွယ်များ လူတွင်ကျယ်လုပ်ခြင်းကို သုတ်သင် ရှင်းလင်းပြီးပြီဖြစ်သဖြင့် ကျေနပ်ကာ ပြောင်းလဲပြုပြင်ရေးကို စွန့်ပစ်ကြလေ ပြီ။ သူတို့ အေးအေးဆေးဆေး ငြိမ်းချမ်းစွာ တိုးတက်ကြီးပွားကြောင်းကို လုပ်ကိုင်နိုင်ရန်လည်းကောင်း၊ ဓနရှင်ကြီးများက တိုင်းပြည်ကို ကြီးစိုးရန် အကြံကိုလည်းကောင်း၊ နှိမ်နင်းဖျက်ဆီးပစ်မည့် ခိုင်မြဲတောင့်တင်းသော အစိုးရကိုသာ အလိုရှိနေ၏။ ထို့ကြောင့်ပင် “ရိုးဘို့စပါး” ကြီးမှူးသော ဂျက်ကိုဘင်ဂိုဏ်းသည် တိုင်းပြည်က လူထုကြီးနှင့် အကွဲကြီး ကွဲသွား လေရာ ၁၇၉၅ ခုနှစ်တွင် “ရိုးတဲ့စပါး” မှာ ခေါင်းဖြတ်၍ အသတ်ခံရလေ ၏။ ထို့နောက်တွင် ဂီရွန်းဒစ်ဂိုဏ်းသားများ ထောင်က လွတ်ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ထောင်ကလွတ်သောအခါ ဂျင်ဘလင်ကီသည် ကွန်ဗင်းရှင်း အစည်းအဝေးကြီးကို ဆက်လက်တက်ရောက်သော်လည်း အများမဲဆန္ဒ ပေးရာ မဲလိုက်၍ပေးခြင်းနှင့် လခထုတ်ယူရုံကလွဲ၍ အခြားကိစ္စများကို ရှေ့ဆောင်ခေါင်းရွက် မလုပ်တော့ပေ။ ထိုသို့ အေးအေးနေရင်း သူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောင်ထဲ နေထိုင်ခဲ့ရပုံကို “ထောင်တွင်းဆယ်လ၊ ဝဋ်ဒုက္ခ” အမည်ရှိ သော စာအုပ်တစ်အုပ် ရေးသားလေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565601939605,"sku":"","price":1800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4df7aa16-c176-4e13-af44-37db4dbcca75.jpg?v=1730208087"},{"product_id":"ပုညလေပြေ-အမျိုးသမီးနှင့်အိမ်ထောင်ရေးပြဿနာများ","title":"ပုညလေပြေ - အမျိုးသမီးနှင့်အိမ်ထောင်ရေးပြဿနာများ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eဆက်ဆံဖော်များသူ \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eယောက်ျားမိန်းမ မကင်းနိုင်ကြတဲ့ သံဝါသကိစ္စ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e             ဆက်ဆံဖော်များသူဆိုတာ ဆက်ဆံဖော်များသူယောက်ျား၊ ဆက်ဆံ ဖော်များသူ မိန်းမတို့ကို ရည်ညွှန်းပါတယ်။ ဆက်ဆံဖော်များသူနှင့် ဆက်ဆံသူဆိုတာ ဆက်ဆံဖော်များသူ ယောက်ျားနှင့် ဆက်ဆံသူ မိန်းမ၊ ဆက် ဆံဖော်များသူ မိန်းမနှင့် ဆက်ဆံမိသူ ယောက်ျားတို့ကို ရည်ညွှန်းပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ဒီတော့ ခေါင်းစဉ်အရ ယောက်ျား မိန်းမ သံဝါသပြုကြတဲ့အခါ ရနိုင်တဲ့ ရောဂါပိုးတစ်မျိုးအကြောင်း ရေးမှာပါ။ သံဝါသကိစ္စဖြစ်တဲ့အတွက် အိမ် ထောင်ရှင်ယောက်ျား မိန်းမတို့ အကျုံးဝင်ပါတယ်။ အိမ်ထောင်ရှင်မဟုတ် သော ယောက်ျားမိန်းမတို့လည်း အကျုံးဝင်ပါတယ်။ လူပျိုလူလွတ် လူလတ် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများလည်း အကျုံးဝင်ပါတယ်။ ငယ်ရွယ်သူ ယောက်ျားလေး၊ မိန်းကလေးတွေလည်း ပါဝင်ပါတယ်။ ယုတ်စွအဆုံး အပျို၊ လူပျိုဖော်ဝင်စတွေလည်း ပါဝင်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့်တော့ လိင်ဆက်ဆံမှုကြောင့်တစ်ဆင့် ကူးစက် တဲ့ရောဂါတွေထဲမှာ ကာလသားရောဂါဟာ လူသိများထင်ရှားပါတယ်။ ကာလသားရောဂါ အများအပြားရှိပါတယ်။ ကာလသားရောဂါတွေလို့ ပြောလိုက်ရင် ဂနိုရောဂါ၊ ဆီးပူညောင်းကျရောဂါ၊ လိင်အင်္ဂါရေယုန်ရောဂါ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလိင်အင်္ဂါကြွက်နို့ရောဂါ စသဖြင့် သိကြပါတယ်။ အဲဒီအထဲမှာ အခု တင်ပြ ချင်တဲ့ ကလာမိုင်ဒီးယားရောဂါလည်း ပါဝင်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ကနေ့ခေတ်ဟာ မြို့ကြီးပြကြီးတွေမှာ ယောက်ျားတွေ၊ မိန်းမတွေ တချို့တချို့ပေါ့လေ လိင်ကိစ္စမှာ နည်းနည်းပိုပြီး ပွင့်လင်းလာနေကြသလား လို့ထင်မိပါတယ်။ ရောဂါတွေလည်း ရကြပေါ့လေ။ အခုကမ္ဘာပေါ်မှာ ဆေး မတိုးတဲ့ ကာလသားရောဂါပိုးတစ်မျိုး ပေါ်နေတယ်လို့လည်း အင်တာနက် သတင်းအရ သိရပါတယ်။ အဲဒီပိုး မြန်မာပြည်ကိုရောက်နေသလား။ ကူးစက် ခံရနေသလားဆိုတာ မသိရသေးပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူသားတွေဆိုတော့ အချိန်တန်အရွယ်ရောက်ရင် အိမ် ထောင်သားမွေးကိစ္စဆိုတဲ့ ဘူတာကို ဆိုက်ကြတော့မှာပါ။ ဒီဘူတာမဆိုက် ခင်ကတည်းက တချို့သောသူတွေက သံဝါသကိစ္စတွေကို မြည်းစမ်းကြည့် ပြီး နေကြတာလည်း ရှိပါတယ်။ တချို့ အိမ်ထောင်မပြုနိုင်ကြသေးဘဲ လွတ် လပ်စွာအတူနေထိုင်ပြီး သွေးသားဆန္ဒဖြည့်ဆည်းနေကြတဲ့ စုံတွဲတွေလည်း များပြားလာပါတယ်။ ဒီသွေးသားဆန္ဒကိစ္စတွေကို သဘာဝကိစ္စလို့ပြောပြီးရှောင်ထွက်သွားလို့ရပါသလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဖြစ်ကာမှဖြစ်ရောလို့ ပေါ့ပေါ့ သဘောထားလိုက်ရင်ရော ပြီးသွားပါသလား။ ဆေးကုရင် ရတာပဲလေဆိုပြီး တော့။ ဒီတော့ အိမ်ထောင်ပြုသည်ဖြစ်စေ၊ အိမ်ထောင်မပြုသေးဘဲနေကြသည် ဖြစ်စေ၊ အိမ်ထောင်ရှင်စစ်စစ်ကြီးတွေပဲဖြစ်စေ၊ အပျို၊ လူပျိုကလေးတွေ အပါအဝင် လူတွေနဲ့မကင်းနိုင်တဲ့ သံဝါသကိစ္စကြောင့် မတော်တဆ ဖြစ် ပေါ်လာနိုင်တဲ့ လိင်ဆက်ဆံခြင်းမှတစ်ဆင့်ကူးစက်တတ်သော ကလာ မိုင်ဒီးယားရောဂါအကြောင်းကိုတော့ အကြမ်းဖျင်းသဘော သိထားကြရင်ကောင်းပါလိမ့်မယ်။ ဒါ့ကြောင့် ဆရာမကြီးဒေါက်တာ ဒေါ်လဲ့လဲ့ဝင်း ပြောပြတဲ့ မြင့်မြင့် အကြောင်းကို အခြေခံပြီး တစ်ဆင့်ပြန်လည်တင်ပြပါတော့မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမြင့်မြင့်အကြောင်း လေ့လာခြင်း သတင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  မြင့်မြင့်ဆိုတာ အသက် ၂၉ နှစ်အရွယ်ရှိ အိမ်ထောင်သည် မိန်းကလေးပါ။ သူ့ခင်ပွန်းက လစာနည်းတယ်ထင်ပါရဲ့။ ခင်ပွန်းလစာနဲ့ မလောက် လို့ ဖြည့်တင်းတဲ့အနေနဲ့ မြင့်မြင့်တစ်ယောက် အရောင်းအဝယ်လုပ်ငန်း တစ်ခုလုပ်ရပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်နေ့မှာ မြင့်မြင့်ဟာ သူ့ကိုယ်သူ တစ်ခုခုတော့ထူးနေပြီလို့ စိတ်ထဲ မှာခံစားရပြီး သံသယဝင်နေပါတယ်။ မြင့်မြင့်ကိုယ်တိုင် ထူးတယ်လို့ထင်နေရတဲ့ကိစ္စက သူ့မှာ ယောနိထွက်ရည် အများအပြားဆင်းနေတဲ့ကိစ္စပါ။ ဒီလက္ခဏာစပြီး ခံစားနေခဲ့ရတာ တစ်လလောက်ကြာတဲ့အခါမှာတော့ အခြေ အနေဟာ ပိုဆိုးလာပါတယ်။ ပိုဆိုးလာတာတွေကဝမ်းဗိုက်တစ်ဖက်မှာ နာကျင်တဲ့ဝေဒနာ ခံစားလာရပြီး နာကျင်မှုက အပေါ်ဘက်ကို ရွေ့တက်သွားပါတယ်။ ဝမ်းဗိုက်အခြားတစ်ဖက်မှာလည်း အဲဒီလိုပဲ ခံစားလာရပါတယ်။ - မကြာခင်မှာ ဆီးသွားတဲ့အခါ နာကျင်တဲ့ဝေဒနာခံစားလာရပါတယ်။ ဆီးသွားရင်နာကျင်တဲ့အပြင် ပူစပ်ပူလောင်လည်းဖြစ်လာပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဒီတော့ မြင့်မြင့်မခံစားနိုင်တော့ဘဲ ဆရာဝန်ဆီပြေးပြရပါတော့တယ်။ ဆရာဝန်စစ်ဆေးချက်အရ ပိုးဝင်ရောက်ကူးစက်ခြင်းကို မတွေ့ရသေးပါ ဘူး။ ကိုယ်ခန္ဓာ စမ်းသပ်စစ်ဆေးချက်အရလည်း ကြီးကျယ်တဲ့ ချို့ယွင်း ချက်ရယ်လို့ ဘာမှမတွေ့ရပါဘူး။ ဒီလိုနဲ့ ဟိုဆေးဒီဆေးလေးသောက်ပြီး နေလာလိုက်တာ ခြောက်လလောက် ကြာသွားပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ခြောက်လကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ မြင့်မြင့်တစ်ယောက် မကြာခဏ ဖျား နေပါတော့တယ်။ အဖျားဝင်နေတာ အဆက်မပြက်လိုဖြစ်နေပြီး ဝမ်းဗိုက် ထဲက နာကျင်ခြင်းနဲ့ ဆီးအောင့်ခြင်းတွေလည်း ထပ်ခါထပ်ခါ ဖြစ်နေပါ တယ်။ ဒါနဲ့ ဆေးပညာရှင်နဲ့ ရောဂါသေသေချာချာရှာဖွေရပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ဒီတော့ မြင့်မြင့်ရဲ့ ရောဂါက လိင်ဆက်ဆံခြင်းကြောင့် ကူးစက်ပြန့် ပွားတဲ့ရောဂါကို မကုသဘဲထားလို့ဖြစ်ရတဲ့ တင်ပါးဆုံရောင်ရမ်းခြင်းရောဂါ (PID) \u003cspan\u003eဖြစ်နေပါတယ်။ လိင်ဆက်ဆံခြင်းကြောင့် ကူးစက်ပြန့်ပွားလာ တဲ့ရောဂါကို ဆေးကုသခြင်းမရှိတဲ့အတွက် မျိုးပွားလမ်းကြောင်းကို ကူး စက်ရောင်ရမ်းလာခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ လိင်ဆက်ဆံခြင်းကြောင့် ပိုးဝင်ရောက် ကူးစက်ခြင်းဖြစ်တတ်စေတဲ့ ပိုးကတော့ အများအားဖြင့် \u003cstrong\u003e\u003cem\u003eကလာမိုင်ဒီးယားဘက်တီးရီးယား \u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003eပိုးကြောင့်ပဲ ဖြစ်ပါတော့တယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                      \u003cstrong\u003eကလေးမရစေနိုင်သော ကလာမိုင်ဒီးယား\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကလာမိုင်ဒီးယားဟာ ဘက်တီးရီးယားပိုးတစ်မျိုးပါ။ အကာအကွယ်မဲ့ လိင်ဆက်ဆံခြင်းကြောင့် ရနိုင်တဲ့ရောဂါတစ်မျိုးဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ ကလာ မိုင်ဒီးယားဘက်တီးရီးယားပိုး ကူးစက်ခံရတာကို ဆေးကုပြီး ပျောက်သွားနိုင် ပေမယ့် အကျိုးဆက်အဖြစ် ကူးစက်ခံရတဲ့အမျိုးသမီးတွေမှာ ကလေးမရနိုင် တဲ့ ဆိုးကျိုးကို ခံစားရနိုင်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဆရာမကြီးပြောပြတဲ့ သူ့လူနာ မြင့်မြင့်ဟာ လိင်ဆက်ဆံမှုကြောင့် ကလာမိုင်ဒီးယား ဘက်တီးရီးယားပိုး ကူးစက်ခံနေရတယ်ဆိုတာကို မသိခဲ့ ပါဘူး။ အဲဒီ ဘက်တီးရီးယားပိုးဟာ မျိုးပွားအင်္ဂါစုတွေကို ထိခိုက်ပျက် စီးသွားစေနိုင်တယ်ဆိုတာ မြင့်မြင့်တစ်ယောက် နောင်မှ သိရပါတော့တယ်။ အဲဒီဘက်တီးရီးယားပိုးကြောင့် မျိုးပွားအင်္ဂါစုတွေကို ထိခိုက်ပျက်စီးသွား စေနိုင်တဲ့အပြင် ဆေးကုသလို့ လူနာရောဂါပျောက်ကင်းသွားပေမယ့် မျိုးပွား အင်္ဂါစုတွေ ထိခိုက်ပျက်စီးသွားတာကိုတော့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာအောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်တော့ပါဘူး။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အဲဒီအတွက် မြင့်မြင့်တစ်ယောက် ကလေးမရနိုင်တော့ဘူးလားဆိုပြီး စိုးရိမ်စိတ်တွေ ဝင်နေတယ်လို့ ဆရာမကြီးက ပြောပါတယ်။ မြင့်မြင့်ဟာ အိမ်ထောင်သက် နှစ်နှစ်ရှိပြီး လောလောဆယ် ကလေးမယူချင်သေးလို့ ပဋိသန္ဓေတားဆေးတွေ စားနေသူဖြစ်ပါတယ်တဲ့။ ပြီးအဲဒီပိုးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဆရာမကြီး ဆက်လက်ရှင်းပြထားတာတွေကို လည်း ဗဟုသုတအလို့ငှာ ကောက်နုတ်တင်ပြပါဦးမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “လိင်ဆက်ဆံခြင်းကြောင့် ဘက်တီးရီးယားပိုး ဝင်ရောက်ကူးစက်ရရှိ သော ရောဂါများတွင် အမေရိကန်၌ အဖြစ်အများဆုံး ကလာမိုင်ဒီးယား ဘက်တီးရီးယားပင်ဖြစ်သည်။ နှစ်စဉ်လေးသန်းသော လူနာအသစ်များ တွေ့နေရသည်။ ယင်းဘက်တီးရီးယားကြောင့် တင်ပါးဆုံရောင်ရမ်းခြင်း ရောဂါ (PID) \u003cspan\u003eဖြစ်ပွားမှုမှာ ၃၀ မှ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းရှိသည်။ အောက်ပါ အခြေအနေများဖြစ်ပွားလာနိုင်ရန် ကလာမိုင်ဒီးယား ကူးစက်ခြင်းက ဦးဆောင်နေကြောင်း တွေ့ရသည်။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ကလေးမရနိုင်ခြင်း၊ မြုံနေခြင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e - မျိုးဥပြွန်တွင် သန္ဓေတည်ခြင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e - တစ်သျှူးမျက်နှာပြင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကပ်သွားခြင်းကြောင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e     ဖြစ်သော နာကျင်သည့်အမာရွတ်များ ဗိုက်အတွင်းဖြစ်ခြင်း၊(Adhesinos)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ဆေးကုသမှုပေးပြီးသော်လည်း တင်ပါးဆုံရောင်ရမ်းခြင်းရောဂါကြောင့် မျိုးပွားအင်္ဂါလမ်းကြောင်းတွ   င်ရရှိသွားသည့် ထိခိုက် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုမှာ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းသောလူနာများ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် နာကျင်သော ဝေဒနာကိုခံစားနေကြရမည် ဖြစ်သည်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာမကြီးဟာ သူ့လူနာမြင့်မြင့်အကြောင်း ထပ်ပြောပါသေးတယ်။ မြင့်မြင့်ဟာ ပထမအကြိမ်စမ်းသပ်တဲ့အခါ ပိုးမတွေ့ရဘူးလို့ ဆိုပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မြင့်မြင့်ကို စမ်းသပ်သော ဆရာဝန်သည် ကလာမိုင်ဒီးယားအတွက် ပိုးမွေးကြည့်ခဲ့သော်လည်း ပထမအကြိမ်တွင် ပိုးမတွေ့ခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်း ပိုးမွေးကြည့်ရာမှသာ ကလာမိုင်းဒီးယား ဘက်တီးရီးယားပိုးကို တွေ့ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ပိုးမတွေ့ရဟူသော မှားသည့်စစ်ဆေးချက် (False Negative Test) \u003cspan\u003eဖြစ်တတ်လေ့ရှိသည်။ စစ်ဆေးမှုအသစ်များအရ တိကျသော အဖြေကို ရရှိနိုင်ပေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              မြင့်မြင့်သည် လပေါင်းများစွာသက်သာသောလက္ခဏာ ရှိနေသော် လည်း လုံးဝလက္ခဏာမပြတတ်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် ကလာမိုင်းဒီးယားကူး စက်ခြင်းသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ရောဂါဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီး များသည် တစ်ခုခုမှားနေကြောင်း မသိနိုင်မီ ပြုပြင်၍မရနိုင်သော ထိခိုက် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုများကို ရနေပြီဖြစ်သည်။ တင်ပါးဆုံရိုးအတွင်း စမ်းသပ် စစ်ဆေးမှုအတွက် ဆရာဝန်ထံ နှစ်စဉ်လာရောက်ပြသကြသော အမျိုးသမီး များ၌ အောက်ပါလက္ခဏာရှိမှသာလျှင် ဆရာဝန်အများစုသည် ကလာ မိုင်ဒီးယားအတွက် စစ်ဆေးခြင်းကို ပြုလုပ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ယောနိထွက်ရည် အဆင်းများခြင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e - ဗိုက်နာကျင်ခြင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ဆီးသွားရာတွင် နာကျင်ခြင်းနှင့် ပူစပ်ပူလောင်ဖြစ်ခြင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- သားအိမ်လည်တံအပေါက်ဝတွင် ပြည်တွေ့ခြင်း၊ သို့မဟုတ်သားအိမ်လည်တံကို ထိတွေ့ခြင်းဖြင့် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုဝေဒနာ ခံစားရခြင်းတို့ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ကလာမိုင်ဒီးယား ကူးစက်ခံရခြင်းနှင့် ဆက်ဆံခြင်းကြောင့် အခြား ကူးစက်ရရှိနိုင်သော ရောဂါများဖြစ်စေနိုင်သည့် ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်စေ သောအချက်များမှာ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ဆက်ဆံဖော်များခြင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ဆက်ဆံသော အဖော်များသူနှင့် ဆက်ဆံခြင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ဆက်ဆံရာတွင် အကာအကွယ်မယူခြင်း၊ (အမျိုးသားကွန်ဒုံး၊ - အမျိုးသမီးကွန်ဒုံးမသုံးခြင်း)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ငယ်ရွယ်သည့်အသက်ပိုင်းတွင် လိင်စိတ်တက်ကြွနေခြင်း၊ မြို့ပြ a \u003cspan\u003eဆက်ဆံခြင်းကြောင့် အခြားကူးစက်ရောဂါ ယခင်ကရဖူးခြင်း၊သို့မဟုတ် ယခု ရရှိခံစားနေရခြင်း၊ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- အသက် ၂၀ အောက်တွင် လူငယ်လူရွယ်ဖြစ်နေခြင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီအချက်ဟာ အမျိုးသမီးများ သတိချပ်မှတ်စရာများဖြစ်ပါကြောင်း တင်ပြလိုက်ရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eကလာမိုင်ဒီးယားကူးစက်ခြင်းမှ ကာကွယ်ခြင်း \u003c\/strong\u003e၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အမေရိကန်နိုင်ငံလို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုလွန်ကဲနေတဲ့ နိုင်ငံတွေမှာ လိင် ကိစ္စဆိုတာ ထမင်းစားရေသောက်လို သဘောထားကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ အပျိုစင်ဘဝဆိုတာ အချိန်တိုတောင်းကြပါတယ်။ တချို့ ယဉ်ကျေးမှု ထိန်း သိမ်းလိုက်နာကြသူတွေလည်း ရှိပါတယ်။ အရွယ်မရောက်သေးခင် မိမိတို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တန်းဖိုးထားကြပါတယ်။ ဘုရားကျောင်းမှာ တရားဝင် လက် မထပ်မပြီးမချင်း အတူနေထိုင်ခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ကြတဲ့သူတွေလည်း ရှိပါ တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူငယ်ဆယ်ကျော်သက်အများစုကတော့ စမ်းသပ်ချင်တဲ့စိတ်နဲ့ သူတို့အပျိုစင်ဘဝကို စောစောစီးစီးစွန့်လွှတ်လိုက်ရတာတွေရှိပါတယ်။ အဲဒီလို အမေရိကန်နိုင်ငံလို ဖွံ့ဖြိုးမှုလွန်ကဲတဲ့ နိုင်ငံတွေရဲ့ ဆယ်ကျော် သက်များနဲ့ အရွယ်ရောက်ပြီးလူငယ်တွေမှာ ကလာမိုင်းဒီးယားကူး စက်မှု အများဆုံးတွေ့ရတယ်လို့ သုတေသနပြုချက်တွေက ဖော်ပြနေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ဆိုတာ ဟော်မုန်းဖွံ့ဖြိုးမှု အားကောင်းတဲ့အရွယ် ဆိုတော့ လိင်ကိစ္စတက်ကြွတဲ့ အရွယ်မျိုးပါ။ လိင်ကိစ္စဟာ သဘာဝအရ တက်ကြွနေစဉ်မှာ လက်တွေ့ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်တဲ့ စူးစမ်းစိတ်နဲ့ ပေါင်းစပ် သွားတဲ့အခါ ကာမစပ်ယှက်ခြင်းအမှု ပြုမိသွားတတ်ကြပါတယ်။ အဲဒီအရွယ် ဆယ်ကျော်သက်မိန်းကလေး ၃ဝ ရာခိုင်နှုန်းမှ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းဟာ ကလာမိုင် ဒီးယားကူးစက်ပြန့်ပွားနေတာတွေ့ရတာကြောင့် လေ့လာ ဆန်းစစ်ချက်တွေ က ဖော်ပြနေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 အဲဒီအရွယ်ဟာလည်း ဒီကလာမိုင်ဒီးယား ဘက်တီးရီးယားပိုးကူးစက် နိုင်စွမ်းအားမပြည့်စုံဘဲ အင်အားနည်းပါးနေသေးတဲ့အတွက် ကူးစက်မှု လွယ်ကူရခြင်းဖြစ်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဆယ်ကျော်သက်တွေမှာ ၁ဝဝ မှာ ဦးရေ ၄ဝ လောက်ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ ဒီကိန်းဂဏန်းဟာ စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်နေပါတယ်။ ဆယ်ကျော်သက်မိန်းကလေးတစ်ဝက်နီးပါးက လိင်ဆက် ဆံခဲ့ကြတယ်။ လိင်ဆက်ဆံခြင်း အတွေ့အကြုံရှိခဲ့ကြတယ်လို့ မှတ်ယူနိုင် ပါတယ်။ အံ့သြစရာကောင်းပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာမကြီးကတော့ ကလာမိုင်ဒီးယား ဘက်တီးရီးယားပိုးဟာ ကူး စက်ခံရပြီးတဲ့နောက် ရောဂါလက္ခဏာမပြတတ်သေးတာကြောင့် လိင်ကိစ္စ ပညာပေးမှုတွေ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်လုပ်ဆောင်ဖို့ အရေးကြီးကြောင်း လမ်း ညွှန်ထားပါတယ်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565602562197,"sku":"","price":2250.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e0a92255-a518-4dc0-9437-c515b1590ab0.jpg?v=1730208132"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-ဣစ္ဆာသယစိတ်ပညာ","title":"ဣစ္ဆာသယစိတ်ပညာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eလွတ်မြောက်ရေး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အမျိုးသားတို့ လွတ်မြောက်ရေး အလုပ်သည်လည်း စိတ်ပညာ နှင့် သက်ဆိုင်သော အလုပ်ဖြစ်လေသည်။ စိတ်ပညာသည် လောက ကြီး အဖြစ်အပျက် ဟူသမျှနှင့်လည်း သက်ဆိုင်လေသည်။ အကြောင်း မူကား လောကအဖြစ်အပျက် ဟူသမျှသည် လူတို့၏အလုပ်နှင့် ပတ် သက်လေရာ လူတို့၏ အလုပ်ကို သိခြင်းသည် လူတို့၏စိတ်ကိုသိခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           လောကအခြေအနေတို့ကို ထောက်သဖြင့် လူတို့၏စိတ်အဘယ် ကို ရောက်နေသည်ကို သိနိုင်၏။ အဘယ်ကို ရောက်၍ နေလျှင် အဘယ်လိုဖြစ်မည်ကို ရော်ရမ်းမှန်းဆနိုင်၏။ အဘယ်သို့ ဖြစ်ချေက အဘယ်သို့ ပျက်နိုင်သည်ကို သိနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အင်္ဂလိပ်လူမျိုးသည် ကမ္ဘာကို တစ်ဦးတည်းကဲ့သို့ အစိုးရခဲ့စဉ် က မိမိကိုယ်ကို အဘယ်သောအခါမျှ မကျနိုင်ဟု မှတ်ထင်ခဲ့၏။ ထိုကဲ့သို့ မှတ်ခဲ့ရင်းပင် ကျ၍လာခဲ့၏။ အမေရိကန်တိုင်း ကွဲကွာခြင်း သည်ကား အစ-ကနဦး ကျခြင်းဖြစ်လေသည်။ သို့သော်လည်း ရှိရင်းစွဲ မာန်ကား မကျခဲ့ပေ၊ ယခုကားအကျကြီး ကျ၍ နေတော့၏။ အင်္ဂလိပ်တို့၏ စကားသည် အဘယ်မှာမျှ သြဇာမရှိတော့ချေ။ နိုင်ငံခြားအရေး ကိစ္စများမှာ အဘယ်တိုင်းပြည်၏ ယုံကြည်ခြင်းကိုမျှ မခံရတော့ချေ။ စီးပွားရေးမှာလည်း ကျလျက်ပင်၊ မိမိအုပ်ချုပ်ခြင်းကို ဒီမိုကရေစီဟု ခေါ်ပါလျက် အာဏာပိုင်တို့ကို တိုးလျှိုး၍နေ၏။ မိမိတိုင်းပြည်၌ အာ ဏာရှင် ပေါ်မည်ကို ကြောက်၏။ အခြား အာဏာရှင်တို့ကို လိုလားကြောက်ရွံ့ ရိုသေ၍ နေရလေသည်။ အများ အာဏာရှင်တို့၏ စော်ကား ခြင်းကို သဘောကြီးစွာနှင့် ခံယူလျက်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ရှိရင်းမာန်သည်ကား မကျသေးပေ၊ ကျသော အရာသည် ကျ စရာရှိလျှင် ကျချင်ချင် ဆိုသည့်စကားလို အစဉ်တစိုက်ကျရတော့မည် သာတည်း။ ယခုအထိ အစဉ်တစိုက်ကျခဲ့၏။ နောက်ကိုလည်း ကျလိမ့် ဦးမည်။ ဗြိတိသျှ၏အလုပ်သည် နယ်ချဲ့သောအလုပ် မဟုတ်တော့ပေ။ မိမိ၏ အဆောက်အဦကြီးကို လုံခြုံအောင် ဆို့ပိတ်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်လေ တော့၏။ အတွင်းရန်သူကိုလည်း ကြောက်ရ၏။ အပြင်ရန်သူကိုလည်းကြောက်ရလေသည်။ (အီတလီ-ဂျာမနီ) တို့သည် အပြင်ရန်သူကို မကြောက်ရ၊ အပြင်မှာလည်း ရန်သူမရှိ၊ မိမိတို့ရဖို့လမ်းကိုသာ ကြည့် ၍ နေကြလေသည်။ ဗြိတိသျှသည် ထိုကဲ့သို့ နေရဖူး၏။ ယခုကား စပါးကြီးမြွေကြီး အစာအခါ တုံးလုံးပက်လက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်လေ သည်။ စပါးကြီးမြွေများမှာကား အခါခါအင့်အောင့် မျိုနိုင်ကြ၏။ လူမျိုးတို့မှာကား တစ်ခါသာ အင့်စမြဲဖြစ်လေသည်။ တစ်ခါ အင့်ပြီး သည်နောက် ထပ်၍ မအင့်တတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အင်္ဂလန်ပြည်သည် ကြောက်၍နေမှန်း သိကြသောအခါ မကြာမီ ဝိုင်း၍ ခြောက်ကြပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါ အင်္ဂလန်ပြည်၌ ရောက်ရှိမည့် အခြေအနေသည် လွန်စွာဆိုးဝါး၍ လာလိမ့်မည်။ မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင် ပေ။ ကျွန်ုပ်တို့ လွတ်မြောက်ခြင်းအရေးအတွက် ဤလမ်းတစ်ခုသာရှိလေသည်။ ထိုအခါ အသင့်ရှိရန်အတွက် ယခုက တင်ကြိုပြင်ဆင် အားမွေးရန် ရှိလေသည်။ အရပ်ဟူသမျှ အသင်းအဖွဲ့ ဟူသမျှမှာ ကာယ ဗလ အသင်းများရှိသင့်ကြလေပြီ။ ကာယဗလဆရာများကို ကျောင်း သမျှတွင် ထားသင့်ကြလေသည်။ ကာယဗလစွမ်းသူတို့သည် စိတ်အား သတ္တိမှာလည်း စွမ်းကြလေသည်။ ကာယဗလကောင်း၍ လျင်မြန် ထက်မြက်သူတို့မှာ အဘယ်အရာကိုမဆို ဖြစ်မြောက်အောင် ကြံစည် လုပ်ကိုင်နိုင်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             လက်နက်အင်အား အဘယ်မျှပင် ကောင်းစေကာမူ၊ ကာယဗလ အားနည်းချေက အပင်ပန်းခံနိုင်မည် မဟုတ်သဖြင့် အစွမ်းရှိမည် မဟုတ်ချေ။ စစ်တိုက်ရာ၌ ကာယဗလနှင့် ဉာဏ်စွမ်းသတ္တိရှိသူတို့သည် သူ့လက်နက်ကို ကိုယ့်လက်နက်ဖြစ်အောင် အလောင်းမင်းတရားကြီး ကဲ့သို့ တတ်နိုင်ကြလေမည်။ ကျွန်ုပ်တို့မှာ လက်နက်မရှိ၊ အဘယ် နည်းနှင့် လွတ်မြောက်အောင်မြင်နိုင်မည်နည်း ဟူသော စကားသည် မှား၏။ အကြောင်းအားလျော်စွာ နည်းလမ်းများသည် အကူအညီ ရောက်နိုင်ကြလေသည်။ ကာယဗလသည် လွယ်သောအရာဖြစ်၏။ အရလွယ်သော သတ္တိစွမ်းရည်ဟူသမျှကို ရအောင် ဆည်းပူး၍ ထားရာ၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565606199445,"sku":"","price":4950.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_d5ac6da7-dc8b-40e0-80ee-98ad1d46f376.jpg?v=1761404635"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-အောင်မြင်ခြင်း-ဘုရင်","title":"အောင်မြင်ခြင်း၏ဘုရင်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအောင်မြင်ခြင်း၏ ဘုရင်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အများအားဖြင့် စဉ်းစားဉာဏ်ကို မသုံးကြသည်မှာ အလွယ်လမ်းကိုလိုက် ခြင်းကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် တစ်ခုခုကို စထွင်၍ လုပ်သည့်အခါ အလွယ်လမ်းလိုက်သူတွေ ဝိုင်း၍တုကြ၏။ ၎င်းတို့သည် စဉ်းစားခြင်းအလုပ်ကို ပင်ပန်းခံ၍မလုပ်။ လုပ်ရန်လည်းမလိုဟု သဘောထားကြလေသည်။ အကြောင်းမူ ကား ထွင်၍ထားသောလမ်းကို လိုက်ဖို့သာလိုသည်ဟု သဘောထားကြလေသည်။ သို့ဖြစ်လေရာ ထွင်သောသူတစ်ယောက် နောက်လိုက်သူ တစ်ရာ၊ တစ်ထောင်ဖြစ်လေ သည်။ ထွင်သူကား စဉ်းစားဉာဏ်သမားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်၏။ တုပသော မစဉ်းစားသူတို့မှာကား ရာထောင်မက များကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ထိုကဲ့သို့သော အစုအဝေး၌ စဉ်းစားဉာဏ်ကို သုံးသူသည် စွဲမြဲခြင်း၊ ဇွဲသန် ခြင်း၊ လုံ့လဝီရိယနှင့် ဖြောင့်မှန်ခြင်း၊ ဤသတ္တိဂုဏ်များရှိဖို့သာ လိုလေသည်။ ထိုသူသည် လူတို့ထိပ်တင် အောင်မြင်ကြီးပွားခြင်း၏ ဘုရင်ဖြစ်ရမည်မလွဲတည်း။ လူအများတို့၏ ပူဇော်ခြင်းကို ခံရမည်မလွဲတည်း။ လူအများတို့၏ ချီးမြှောက်ခြင်း ကို ခံရမည်မလွဲတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eလူမတန်ကံချ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             စီးပွားရေး၌လည်းကောင်း၊ ကျန်းမာရေး၌လည်းကောင်း၊ ကိုယ်စိတ်နှစ်ဖြာ ချမ်းသာရေး၌လည်းကောင်း၊ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး၌လည်းကောင်း အမှတ် သညာနှင့် စဉ်းစားဉာဏ်ကြီးသူသည် တောင်ထိပ်၌ မီးထွန်းသလို အဘယ်မှာမဆိုထင်ရှားရမည်။ ကံကြမ္မာနှင့် လုံးလုံးမဆိုင်ကြောင်း ပုံသေ စိတ်ချယုံကြည်ကြရ မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              လောကကြီးပွားရေး၌ ကံကိုသာ မစွဲဖို့အကြောင်းကို ယခုအခါ မြန်မာလူမျိုး များ ယုံကြည်စပြုကြလေပြီ။ သို့သော်လည်း နှစ်နှစ်ကာကာယုံသည်ဟု မဆိုနိုင် သေးပေ။ အကြောင်းမူကား ပျက်စီးသူ၊ ဆင်းရဲသူ၊ ဒုက္ခတွေ့ သူတို့အနက် ငါမှားလို့ ငါမိုက်လို့ဟု ဝန်ချသူ လွန်စွာနည်းလိမ့်မည်။ ကံပဲလေဟူသောစိတ်နှင့် သူသာ များလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ဤနည်းသည် တစ်နည်းအားဖြင့် စိတ်ကိုဖြေရန်အတွက် နည်းကောင်း ဖြစ်သော်လည်း ပြန်၍ဖြစ်အောင်လုပ်လိုသော စိတ်အားထက်သန်တော့မည် မဟုတ် ပေ။ အကြောင်းမူကား ကံဆိုသည်မှာ စိတ်မချရသောအရာဖြစ်ရာ တစ်ဖန်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားပေမယ့် ဖြစ်ချင်မှဖြစ်မှာ ကံအဘယ်ပုံလာမည်ကို မသိနိုင်ဟူသော စိတ်က အတွင်းစိတ်၌ပေါ်ပေါက်ကာ အကြံအစည် အလုပ်အကိုင်ကို အားမပေး ရုံမက အားယုတ်အောင်၊ အားပျက်အောင် ပြုနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ယုံကြည်ခြင်းသည် စိတ်အားကို တိုးစေ၏ ။ အလုပ်တစ်ခုခုကို သေချာစွာ စဉ်းစားပြီး ငါဧကန်ဖြစ်မြောက်မှာပဲဟူသော အသိကို ပိုင်သောသူသည် လုပ်ရခြင်း ၌ အားတက်၏။ ဖြစ်မှဖြစ်မှာ “ကံမရှိ၊ ဉာဏ်ရှိတိုင်းမွဲ” ကြိုးစားတိုင်းလဲတာပဲ။ ဟန်မှ ဟန်ပါ့မလားဟူသော သွေးဆုတ်သော မီးယပ်စိတ်သည် စိတ်အားကိုယ် အားကို အမြဲဖျက်ဆီး၍နေရာ အောင်မြင်ခြင်းနှင့် ဖီလာဖြစ်၍ နေလေသည်။ ထိုအခါ သတိရော၊ စဉ်းစားဉာဏ်ရော ဆုတ်ယုတ်ရလေသည်။ စဉ်းစားကြံစည်သော်လည်း ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မည်ဟူသောစိတ်က ကာဆီး၍နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ငါစာကျက်ရင် အောင်မှာပဲ၊ စာရလျှင် စာမေးပွဲအောင်မှာပဲဟု ယုံကြည်စွာ ကျက်မှတ်သင်ကြားကြသောကြောင့်သာ စာမေးပွဲအောင်သူတွေ များကြလေသည်။ ကံကိုသာ အားကိုးကြချေက ပင်ပန်းခံ၍ ကျက်ကြမည်မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             လယ်ထွန်သူတို့သည်လည်း ကံကိုသာ အားကိုးကြချေက ပင်ပန်းစွာ ထွန် ကြမည်မဟုတ်ပေ။ သို့ဖြစ်လေရာ မြန်မာလူမျိုးတို့၏စိတ်၌ မလွှဲသာမကင်းသာမှ သာ ဉာဏ်ဝီရိယကို အားကိုး၏။ လွှဲကင်းသာက ကံကို လက်မလွှတ်ကြပေ။ လယ်သမားသည် အခြားအရာများ၌ ကံကိုယုံသော်လည်း စပါးကိုကား လယ်ထွန် ၍စိုက်မှရမည်။ မစိုက်လျှင် ကံလာ၍ပေးမည်မဟုတ်ဟူသော မလွှဲမရှောင်သာသော အရေး၌ ဉာဏ်ဝီရိယကို လုံးလုံးဖက်ပြီး နဖူးကချွေး ခြေဖျားကိုထိအောင် ကြိုးစား ကြလေသည်။ ကျန်းမာခြင်းနှင့် နာခြင်း၊ သေခြင်းမှာကား လက်ငင်းငတ်မည့်ဘေး။ကျွဲ၊ နွား၊ အိမ်ခြေ မောင်းထုခံရမည့်ဘေးလောက် အရေးမကြီး၊ ကျိန်းလည်း မသေ သဖြင့် နေသာထိုင်သာသောကြောင့် ကံပဲ၊ သေနေ့စေ့လျှင် သေမှာပဲဟူသော အနေ နှင့် အေးအေးပေါ့ပေါ့နေကြလေသည်။ သို့ဖြစ်လေရာ မကြာမကြာ သေနေ့ကြုံကြ ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eစဉ်းစားဉာဏ်၏ အကျိုး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              သို့ဖြစ်လေရာ လူ့ပြည်၌ ထင်ပေါ်ကျော်ကြား ဂုဏ်သတင်းကြီးမားခြင်းကို မည်သူမဆို လိုလားသော်လည်း အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သော သညာနှင့် စဉ်းစား ဉာဏ်ကို ထိထိရောက်ရောက် မသုံးကြချေက စွပ်မိမှ ကြီးပွားဖို့ရှိရာ ထိုသတ္တိများ ကို တကယ်အသုံးပြုသူမှန်က တကယ်အမှန် ထူးခြားသောအကျိုးကို ခံစားရမည်။ ဟု ပုံသေစွဲမှတ်ဖို့လိုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             စဉ်းစားဉာဏ်လေ့ကျင့်ခြင်းများသူသည် စဉ်းစားဉာဏ်အရာ၌ လျင်မြန်၏ ။ အဘယ်သို့သော အခြေအနေ၌ ဘာကိုလုပ်ရမည်၊ ဘယ်လိုပြောရမည်ဟူ၍ လျင်မြန်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eများစွာသောသူတို့သည် အဘယ်သောအခါ၌ အဘယ်သို့ ပြောရမည်။ အဘယ်ပုံလုပ်ရမည်ဟူ၍ပင် ဆုံးဖြတ်ခြင်းကို မပြုနိုင်ကြပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ထိုလူမျိုးသည် အမှတ်သညာနည်းပါး၊ စဉ်းစားဉာဏ်ကို များစွာမသုံးသူ များဖြစ်ကြသဖြင့် မသုံးသောဓားမှာ သံချေးတက်သည့်အလား စဉ်းစားဉာဏ် အသွားမသွက်၊ အခက်အခဲနှင့် မတွေ့ကြုံသင့်ဘဲလျက် တွေ့ကြုံကြရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eတရားသဖြင့် ရဲရင့်ခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              စဉ်းစားဉာဏ်ကို လေ့ကျင့်ရာ၌ အဘယ်ကဲ့သို့သော အကြောင်းအရာများ ကို ရွေးချယ်ရမည်နည်းဟု မေးရန်မလို အဘယ်အလုပ်မှာမဆို စဉ်းစားဉာဏ်လို လေသည်။ စဉ်းစားဉာဏ်မလိုသော အဖိုးတန်အလုပ်ဟူ၍ မရှိပေ။ သို့သော်လည်း ဖြောင့် မဖြောင့် မှန်မမှန်ဟူသော တရားလမ်းနှင့်ဆိုင်သော အကြောင်းအရာများကို သာလွန်၍ စဉ်းစားရန်လိုပေသည်။ အကြောင်းမူကား လူအချင်းချင်း ဆက်ဆံခြင်း ၌ တရားလမ်းကျစွာ ပြုမူပြောဆိုဖို့၊ သူတစ်ပါး တရားလမ်းမကျလျှင် သိဖို့အရေး သည် ကမ္ဘာပေါ်၌ အကြီးဆုံးသောအရေး ဖြစ်လေသည်။ အကြောင်းမူကား အလုပ်ဟူသမျှမှာ လူလူချင်း ပေါင်းသင်းဆက်သွယ်ခြင်းအလုပ်သည် အကြီးဆုံး၊ အခက်ဆုံးသော အလုပ်ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              တရားလမ်းကျခြင်းကို မည်သူမဆို လိုလား၏။ မတရားမှုကို မည်သူမဆို မုန်းထားမြဲဖြစ်လေရာ မိမိအပေါ်၌ တစ်စုံတစ်ယောက် တရားကျစွာမပြုက ပြောရဲ ရမည်၊ အရေးယူရမည်၊ မိမိကိုယ်တိုင်ကလည်း တရားလမ်းကျဖို့လိုလေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် မိမိအပေါ်၌ မတရားအနိုင်ပြုသည့်အခါ ငါခံနေရကောင်းမလား၊ ပြောလိုက်ရင် ငါလွန်မှာလားဟု ဝေဖန်၍နေဖို့မဟုတ်၊ မဟုတ်မခံဟူသော စိတ်ရှိသော တရားသောလူသည် ရဲရင့်စွာ ပြန်၍ပြော၏။ သို့ ပြောသည့်အတွက် လူကောင်းသူကောင်းမှန်က ကဲ့ရဲ့ မည်မဟုတ်။ ချီးမွမ်းသူက ပိုမို၍ များရမည်ကား ရဲရင့်သူကို မည်သူမဆို လေးစားရသော သဘောတရားအတိုင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ ကြောက်သောသူကို မည်သူမျှ လေးစားမည်မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003e\u003cstrong\u003e(လူမှုရေးရာမှ)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565608853653,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4b64d537-3394-49a9-9455-17ddb3ed5266.jpg?v=1730208186"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-အယ်ဒီတာ-စာရေးသူနှင့်စာဖတ်သူ","title":"အယ်ဒီတာ၊စာရေးသူနှင့်စာဖတ်သူ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအယ်ဒီတာ ဆိုသည်ကား\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အခြားသော တိုင်းကြီးပြည်ကြီးများ၌ အယ်ဒီတာ အလုပ်သည် အထမြောက်ဖို့ရန် လွန်စွာခက်ခဲသော အလုပ်ဖြစ်လေသည်။ စင်စစ်အားဖြင့် ထိုတိုင်းပြည်များ ၌ အယ်ဒီတာအဖြစ်သို့ မရောက်မီ ရီပိုတာအဖြစ်နှင့် လည်းကောင်း၊ လက်အောက်စာပြင်ဆရာ၊ စာရေးဆရာ အငယ်များအဖြစ်နှင့်လည်းကောင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ အနွံအနာခံ၍ သင်ကြားရလေသည်။ သို့ပင် သင်ကြား လုပ်ကိုင်ကြရသော်လည်း အယ်ဒီတာတစ်ယောက် အဖြစ် အောင်မြင်ဖြစ်ထွန်းဖို့ရန် မျှော်လင့်ခြင်းမှာ များ စွာအားတက်လောက်သော မျှော်လင့်ခြင်းမျိုး မဟုတ် ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကျွန်ုပ်တို့ မြန်မာပြည်မှာမူကား အယ်ဒီတာဖြစ်ဖို့ ရန် များစွာလွယ်ကူလေသည်။ ထိုကဲ့သို့ လွယ်ကူခြင်း သည် မြန်မာလူမျိုးတို့မှာ မွေးကတည်းက အယ်ဒီတာ သွေး ပါ၍လာကြလို့ပေလား။ သို့မဟုတ် မြန်မာလူမျိုး များမှာ လူတတ်လူလိမ္မာဖြစ်ဖို့ရန် လွယ်ကူသောကြောင့်လား။ သို့တည်းမဟုတ် မြန်မာပြည် စာနယ်ဇင်း အလုပ်သည် ဖြစ်ကတတ်ဆန်းအလုပ် ဖြစ်သောကြောင့် မည်သူမဆို အယ်ဒီတာ ဖြစ်နိုင်လေသလား။ သို့တည်း မဟုတ် ရဟန်းလူထွက်များသော တိုင်းပြည်ဖြစ်သောကြောင့်လားဟု တွေးတောဖွယ်ရာအချက်တွေ များစွာ ရှိလေသည်ဖြစ်ကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အချို့က ပထမကျော်အောင်လျှင် အယ်ဒီတာဖြစ် သည်။ အချို့က တေးထပ်၊ လေးချိုး ရေးတတ်လျှင် အယ်ဒီတာဖြစ်သည်။ အချို့က ပျို့ကဗျာရေးတတ်လျှင် အယ်ဒီတာဖြစ်သည်။ အချို့က သတ်ပုံတတ်လျှင် အယ်ဒီတာဖြစ်သည်။ အချို့က ဝတ္ထု၊ ဆောင်းပါး ရေး တတ်လျှင် အယ်ဒီတာဖြစ်သည်ဟု တွေးထင်တတ်ကြ လေသည်။ စင်စစ်သော်ကား ပထမကျော်၊ ဘီအေ အောင်၍ ဝတ္ထု၊ ဆောင်းပါး၊ ကဗျာလင်္ကာ ရေးတတ် လျှင် ထိုသို့ သောဆရာတို့မှာ အယ်ဒီတာမဖြစ်ဘဲ စာရေးဆရာမျှသာ ဖြစ်သည့်ပြင် သတ်ပုံသတ်ညွှန်း နားလည်၍ အပင့်၊ အရစ်၊ ညသတ်၊ လုံးကြီးတင် ပြင်ဆင်တတ်လျှင်လည်း သတ်ပုံပြင်ဆရာတို့မှာ အယ်ဒီတာမဖြစ်ဘဲ စာပြင်ဆရာမျှသာ ဖြစ်ရကား အယ်ဒီတာနှင့် စာရေးဆရာ၊ စာပြင်ဆရာများသရုပ်ကို အထူးကွဲဖို့ လိုပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အယ်ဒီတာဆိုသည်မှာ ဘီအေအောင်ဖို့လည်း မလို၊ ပထမကျော်နှင့်လည်း မသက်ဆိုင်၊ သူတစ်ပါး ရေးသည့် များစွာသော အမှိုက်ပုံကြီးများထဲမှ မိမိ၏ ဉာဏ်ကို အသုံးပြုကာ ရှေ့အစွန်း၊ နောက်အစွန်းကို ဆင်ခြင်လျက် တော်၏၊ မတော်၏၊ သင့်၏၊ မသင့်၏ ချင့်ကာကြည့်ပြီး ဤစာကို ဤခြင်းထဲသို့ ဆုတ်၍ချ၊ ဟိုစာကို ဟိုဖိုင်မှာတွဲ၊ ထိုစာစုကို ထိုသူ့ထံပြန်ပို့၊ ရာဇဝတ်မှုအရေးတို့ကို ဖယ်ရှား၊ အဘယ်စာများက အဘယ်လူစုအတွက် ဘယ်လိုအကျိုးများပြီး အဘယ် လိုစာမျိုးတို့ကို စာနယ်ဖင်းဖတ်သူတို့ သဘောကျမည် ဟု ဆင်ခြင်ကာ နငယ်ကိုအမြီးတပ်၊ အသတ်ကို ထင် အောင်ရေး၊ သေးသေးတင်ပါ မကျန်ရစ်စေရအောင် လျော်သလိုပြုပြင်ပြီး ဖြတ်တန်ဖြတ်၊ ဖြည့်တန်ဖြည့်၊ ပြောင်းတန်ပြောင်းပြီး ကောင်းအောင် အကန့်အကန့်ခွဲ၊ အခန်းအခန်းတို့မှာ နေရာချထားပြီးလျှင် စာနယ်ဇင်း တည်းဟူသော စာအမျိုးမျိုး ပွဲရုံကြီးမှာ ဆော့ကလေး၊ချက်တနီးကလေးများနှင့် မွှေးမွှေးကြိုင်ကြိုင် မြိုင်မြိုင် ဆိုင်ဆိုင်ဖြစ်အောင်ပြင်ပြီး အငွေ့တထောင်းထောင်းနှင့် မြင်ရလျှင် သရေကျလောက်အောင် စီမံတတ်သော စာအိုးသူကြီးဉာဏ်မျိုး ရှိသူတို့ကို အယ်ဒီတာဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်ပညတ် သမုတ်အပ်ပေကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အယ်ဒီတာဆိုသည်မှာ 'Edere' \u003cspan\u003e“အပြင်သို့ ထုတ် ပေးသည်” ဟူသော လက်တင်စကားမှ ဆင်းသက်လာ လေသည်။ စင်စစ်အားဖြင့် အယ်ဒီတာသည် စာ\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eနယ်\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eဇင်း\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eမှစ၍ စာအုပ်တို့ကိုထုတ်ခြင်း၌ ကြီးကြပ်ပြုပြင်သူ ဖြစ်လေရာ ပိဋကတ်သုံးပုံ၌ ကြီးကြပ်သော ဆရာကြီး များသည် အယ်ဒီတာအစစ်ကြီးများ ဖြစ်ကြလေသည်။ အယ်ဒီတာချုပ်ကြီးမှာ အဘယ်ပညာကိုမှ အခေါင် အဖျား တတ်ဖို့မလို။ လူကြိုက်အောင် စာတစ်ပုဒ်ကို ရေးတတ်ဖို့ ဝတ္တရားမရှိ။ ဤကမ္ဘာလောကကြီး၏ အခြေအနေကို ဉာဏ်မျက်လုံးဖြင့် ခြုံ၍ငုံ၍ကြည့်ပြီး ခေါင်းကြီးရေးသူ၏ အပြစ်၊ ဝတ္ထုရေးသူ၏ အပြစ်၊ သတင်းရေးသူ၏ အနာ၊ နိုင်ငံရေးဆရာ၏ အမှား၊ဆောင်းပါးရေးသူ၏ ချို့ယွင်းချက်၊ မသမာသူ၏ စိတ် သဘောထား ကောင်း မကောင်း၊ သင့် မသင့်၊ တော် မတော် အရာများ ဝေဖန်ခွဲခြားတတ်ပြီး ပြုတတ်၊ ပြင် တတ်၊ တန်ဆာဆင်တတ်သော အသိဉာဏ်ကြီးဖို့သာလိုပေသည်။ တိုတိုပြောရလျှင် အဆဲတတ်ရုံနှင့်လည်း အယ်ဒီတာမဖြစ်။ ထုတ်ဝေနိုင်ရုံမျှနှင့်လည်း အယ်ဒီတာ မဟုတ်။ စာနယ်ဇင်းတစ်စောင်ကို ဖြစ်မြောက်အောင် မောင်းနှင်နိုင်သောသူကို အယ်ဒီတာဟု ခေါ်ရလေ သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                သို့ အတွက်ကြောင့် ဖြစ်ကတတ်ဆန်း အရမ်း အရမ်း ပေါ်လာကြသော ကမန်းကတန်း သတင်းစာ၊ ဂျာနယ်၊ မဂ္ဂဇင်းတို့မှာ စာနယ်ဇင်းမွေး မပေါက်မီ ပပျောက်၍ သွားတတ်ကြသည်မှာ အခြားကြောင့် မဟုတ်၊ အယ်ဒီတာအလုပ်ကို အိုးသူကြီးအလုပ်လောက် မခက်ဟု ထင်မှတ်ကာ ကလောင်ကိုင်ရုံမျှနှင့် အယ်ဒီ တာဖြစ်၊ ထုတ်ဝေနိုင်ရုံမျှနှင့် အယ်ဒီတာလုပ်၊ ဖြစ် ကတတ်ဆန်းနှင့် အဟုတ်ထင် လုပ်ကိုင်ကြပြီး၊ ပျက်စီး ၍သွားသည့်တိုင်အောင် ငါဘာပြုလို့ ပျက်ပါလိမ့်ဟု တွေးခေါ်စဉ်းစား သိရှိကြဟန်မတူသော ဆရာ့ဆရာ တို့၏ အထင်အမြင် လွန်စွာပင် မှားယွင်းကြခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကျွန်ုပ်တို့ မြန်မာပြည်၌ စာနယ်ဇင်းအလုပ်သည် လှေကားအောက်ဆုံးအထစ်မှာ ရှိသေး၏။ ရှေ့၌ တိုး တက်ချဲ့ထွင် ပြုပြင်ရန် နည်းလမ်းတို့သည် အံ့မခန်း ကျန်သေး၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565609377941,"sku":"","price":2375.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_5e02c890-1b56-4a17-9e34-d44bd7aaabf7.jpg?v=1730208201"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-အင်္ဂလိပ်အခြေပြဆရာ","title":"အင်္ဂလိပ်အခြေပြုဆရာ","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565611770005,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a141d013-5982-46c4-ac6c-244bdce4372c.jpg?v=1730208216"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-အင်္ဂလိပ်သဒ္ဒါဖြတ်လမ်း","title":"အင်္ဂလိပ်သဒ္ဒါဖြတ်လမ်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအင်္ဂလိပ်သဒ္ဒါဖြတ်လမ်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားကို တတ်ကျွမ်းရန် တိကျသေချာသော သဒ္ဒါနည်းဖြင့်သာ သင်ကြားလေ့လာမှတ်သားရမည်ဖြစ်က လူ ၁ဝဝ လျှင် ၉၉ ယောက်မျှ လိုက်နာသင်ကြားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသဒ္ဒါမှာ အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှသည်ဖြစ်၍ နှစ်ရှည်လများ ဆက်လက်သင်ကြားရမည်ပင်ဖြစ်၏။ သို့ဖြစ်၍ ကြိယာ၏ အသုံးအစွဲကို မှန်ကန်အောင် မှတ်သားလေ့ကျင့်ပြီးနောက် အများအားဖြင့် အစဉ်အလာ အသုံးပြုခဲ့သော စကားစပ်ပုံ ဆက်ပုံတို့ကို မှတ်သားရလေရာ ထိုနည်းလမ်း အစဉ်အလာတို့မှာလည်း ဖောက်ပြန်သော ခြွင်းချက်တွေ လွန်စွာများ သဖြင့် အင်္ဂလိပ်စာကို များများကြီးဖတ်ဖို့ အရေးကြီးလေသည်။ သဒ္ဒါကို အဘယ်မျှပင် တတ်စေကာမူ စာမဖတ်လျှင် စာမတတ်ဟုဆိုလျှင် လွဲမည် မဟုတ်ပေ။ သဒ္ဒါနည်းများကိုမှတ်ပြီး ထိုနည်းများအရ စာကို စပ်ဟပ် ရေးသားပြောဆိုတိုင်းမဖြစ်။ စာကို များစွာဖတ်သောသူသည် သဒ္ဒါကို အနည်းငယ်တတ်ယုံမျှဖြင့် စာတတ်နိုင်၏။ စာကို လုံးလုံးမဖတ်ဘဲ သဒ္ဒါ ကိုသာ တတ်သောသူမှာ စာကို လုံးလုံးကြီးမတတ်နိုင်ချေ။ သို့ဖြစ်၍ အင်္ဂလိပ်သဒ္ဒါ ဖြတ်လမ်းနည်းအကျဉ်းချုပ်မှာ အင်္ဂလိပ်စာကို များများ ဖတ်” ဟူသောစကားပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားမှာ verbသည် အရင်းအချုပ်ဖြစ်၏။ verb ကို ကောင်းစွာနားလည်ပြီးနောက် စာကို တွင်တွင်ဖတ်၍ တွင်တွင်မှတ် လျှင် ကြွင်းသောသဒ္ဒါ အပိုင်းများကို အလိုလိုပေါက်ရောက်နိုင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003everb ဆိုသည်မှာ စကားဟု အဓိပ္ပာယ်ရ၏။ အကြောင်းမူကား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၎င်းစကားမပါလျှင် အဓိပ္ပာယ်ပြည့်စုံသောစကား မဖြစ်နိုင်။ ဥပမာ ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eIam \u003cspan\u003eကျွန်ုပ် ရှိသည် ဖြစ်သည်။ ဤစကား၌ ကျွန်ုပ်တစ်ခုတည်း နှင့် အဓိပ္ပာယ်မဖြစ်။\u003c\/span\u003e am \u003cspan\u003eရှိသည်ဟူသောစကားပါမှ အဓိပ္ပာယ်ပြည့်၏။ သို့ဖြစ်၍\u003c\/span\u003e am \u003cspan\u003eရှိသည်ကို\u003c\/span\u003e verb\u003cspan\u003eဟု ခေါ်သည်။\u003c\/span\u003e you go \u003cspan\u003eမင်း သွားသည်။ ဤစကား၌လည်း\u003c\/span\u003e go \u003cspan\u003eမပါလျှင် စကားမဖြစ်။ သို့ဖြစ်၍\u003c\/span\u003e go \u003cspan\u003eကို\u003c\/span\u003e verb \u003cspan\u003eဟုခေါ်ရသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003everb \u003cspan\u003eသုံးမျိုး ရှိသည်.........  \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(1) Transitive verb\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(2) Intransitive verb\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e3) Auxiliary verb.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနံပါတ်(1) မှာ အခံရှိ၏။ ဥပမာ I  beat \u003cspan\u003eငါ ရိုက်၏။ ၎င်း၌ ရိုက် လျှင် အရိုက်ခံရသူ ရှိရမည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနံပါတ်(2) မှာ အခံမရှိ။ I sleep \u003cspan\u003eငါအိပ်၏။ အအိပ်ခံရသောသူ၊ အအိပ်ခံရသောအရာဟူ၍ မရှိနိုင်။ အိပ်ရာမှာလည်း အအိပ်ခံရသော အရာ မဟုတ်။ အိပ်သောနေရာမျှဖြစ်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနံပါတ်(3) မှာ အခြား verb \u003cspan\u003eများ၌ အချိန်ကာလခေါ်\u003c\/span\u003e tense \u003cspan\u003eကို ဖြစ်စေဖို့ရန်လည်းကောင်း၊\u003c\/span\u003e mood \u003cspan\u003eခေါ် နည်းကိုပြဖို့ရန်လည်းကောင်း အကူအညီမျှဖြစ်၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဥပမာ I will go. \u003cspan\u003eငါ သွားမည်။ ၎င်းစကား၌\u003c\/span\u003e will \u003cspan\u003eမည် ဟူသော\u003c\/span\u003e verb\u003cspan\u003eသည်\u003c\/span\u003e go\u003cspan\u003eဟူသော\u003c\/span\u003e verb \u003cspan\u003e၏ အနာဂတ်ကာလကို ဖြစ်စေရန် ကူညီ ၏။ ထိုနံပါတ်(3) \u003c\/span\u003everb \u003cspan\u003eများမှာ အခြား\u003c\/span\u003e verb \u003cspan\u003eများကို ကူညီသည့်အခါ မိမိတို့ပိုင်အဓိပ္ပာယ် ပျောက်၍နေ၏။ ဥပမာ\u003c\/span\u003e I am \u003cspan\u003eငါရှိ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော်လည်း I am reading \u003cspan\u003eငါ စာဖတ်နေသည်ဆိုရာ၌\u003c\/span\u003e am \u003cspan\u003e“ရှိသည် ဖြစ်သည်” အဓိပ္ပာယ်ပျောက်ပြီး စာဖတ်နေသည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003everb \u003cspan\u003eများမှာ\u003c\/span\u003e to \u003cspan\u003eကို ရှေ့ကတပ်လျှင်\u003c\/span\u003e noun \u003cspan\u003eနာမ် ဖြစ်နိုင်သည်။\u003c\/span\u003e to sleep \u003cspan\u003eအိပ်ခြင်း၊\u003c\/span\u003e I want to sleep \u003cspan\u003eငါ အိပ်ခြင်းကို အလိုရှိ၏။ (ငါ အိပ်ချင်၏)\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eto \u003cspan\u003eသည် ရည်ရွယ်ချက်ကိုလည်း ပြ၏။\u003c\/span\u003e I come \u003cspan\u003eငါလာသည်။\u003c\/span\u003e to see \u003cspan\u003eကြည့်ဖို့၊\u003c\/span\u003e I come to see \u003cspan\u003eငါ ကြည့်ဖို့လာသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003everb \u003cspan\u003eမှာ\u003c\/span\u003e ing \u003cspan\u003eတပ်လျှင်၊ လျက်၊ ရင်း၊ ခြင်း၊ အဓိပ္ပာယ်ရနိုင်၏။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eI like. \u003cspan\u003eငါ ကြိုက်၏။\u003c\/span\u003e dancing \u003cspan\u003eကခြင်းကို။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e I like dancing. \u003cspan\u003eကခြင်းကို ငါကြိုက်၏။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eI eat \u003cspan\u003eငါ စား၏ ။\u003c\/span\u003e  dancing \u003cspan\u003eကလျှက် : \u003c\/span\u003eI eat dancing. \u003cspan\u003eငါ ကရင်း-ကလျက် စား၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eAuxiliary Verbs\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cu\u003eအထောက်အပံ့\u003c\/u\u003e\u003cu\u003e Verbs \u003cspan\u003eများ \u003c\/span\u003e\u003c\/u\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eTo be \u003cspan\u003eရှိခြင်း၊ ဖြစ်ခြင်း၊ ရှိဖို့ ဖြစ်ဖို့၊\u003c\/span\u003e being \u003cspan\u003eရှိခြင်း ဖြစ်ခြင်း။ ရှိလျက်၊ ဖြစ်လျက်။ ရှိရင်း၊ ဖြစ်ရင်း၊ ရှိသဖြင့်၊ ဖြစ်သဖြင့်။ ရှိ၍၊ ဖြစ်၍၊ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သောကြောင့်၊\u003c\/span\u003e been \u003cspan\u003eရှိပြီးသော၊ ဖြစ်ပြီးသော၊\u003c\/span\u003e Having been \u003cspan\u003eရှိပြီးနောက် ဖြစ်ပြီးနောက်။ ဖြစ်ပြီးသဖြင့်၊ ရှိပြီးရကား၊ ဖြစ်ပြီးရ ကား၊ ရှိပြီး၍၊ ဖြစ်ပြီး၍၊ ရှိပြီးသောကြောင့် ဖြစ်ပြီးသောကြောင့်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျက်မှတ်ရန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e I am, Thou art, he is, It is, She is, This is, That is, dog is, boy is, book is, Mg.Ba is,\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငါ၊ သင်၊ သူ၊ ထိုဟာ၊ သူမ၊ သည်ဟာ၊ ဟိုဟာ၊ ခွေး၊ လူကလေး၊ စာအုပ်၊ မောင်ဘ၊ ရှိသည် ဖြစ်သည် (Present \u003cspan\u003eယခု။ ဧကဝုစ်နှင့်ဆိုင်၏)\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eWe are, You are, They are, These are, Those are, Dogs are, Boys are, Books are, Mg.Ba and Mg.Sein are,\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်တို့၊ မင်းတို့၊ သူတို့၊ သည်ဟာများ၊ ဟိုဟာများ၊ ခွေးများ၊ လူကလေးများ၊ စာအုပ်များ၊ မောင်ဘနှင့် မောင်စိန် ရှိကြသည်။ ဖြစ်ကြသည်၊ {present \u003cspan\u003eယခု၊ ဗဟုဝုစ်။\u003c\/span\u003e}\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eI was, Thou was, He was, It was, She was, This was, That was, Dog was, Boy was, Book was, Maung Ba was, \u003cspan\u003eရှိပြီး ဖြစ်ပြီး။ ပြီးပြတ်သွားသော အတိတ်ရိုးရိုး\u003c\/span\u003e Past \u003cspan\u003eဧကဝုစ်။\u003c\/span\u003e}\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eWe were, You were, They were, These were, Those\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003ewere, Dogs were, Boys were, Books were, Mg.Ba and Maung Sein were, \u003cspan\u003eရှိကြပြီး ဖြစ်ကြပြီး။ \u003c\/span\u003e{\u003cspan\u003e ပြီးပြတ်သောအတိတ်ရိုးရိုး\u003c\/span\u003e Past \u003cspan\u003eဗဟုဝုစ်။\u003c\/span\u003e}\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုကျက်စာပိုဒ်တို့၌ ရုပ်၊ ကိန်း၊ ကာလကို သတိပြုပြီး ဆိုင်ရာ အတွဲတို့ မှတ်လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eI am being \u003cspan\u003eငါ ရှိလျက်၊ ဖြစ်လျက်နေ၏။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eThou art being \u003cspan\u003eသင်၊ ရှိလျက် ဖြစ်လျက်နေ၏။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eHe, She, It, This, That, Dog, Boy, Mg.Ba is being.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ။ သူမ။ ထိုဟာ။ သည်ဟာ။ ဟိုဟာ။ ခွေး။ လူကလေး။ မောင်ဘ ရှိလျက်၊ ဖြစ်လျက်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ထိုနည်းအတိုင်း သိအပ်သည်မှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eWe, You, They, These, Those, Dogs, Boys, Books, Mg. Ba and Mg. Sein are being \u003cspan\u003eရှိလျက်၊ ဖြစ်လျက် နေကြ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eI was being \u003cspan\u003eငါရှိလျက် ဖြစ်လျက် နေပြီးခဲ့၏။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eThou was being. \u003cspan\u003eသင်ရှိလျက် ဖြစ်လျက်နေပြီးခဲ့၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eHe, She, It, This, That, Dog, Boy, Maung Ba was being.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ၊ သူမ၊ ထိုဟာ၊ သည်ဟာ၊ ဟိုဟာ၊ ခွေး၊ လူကလေး၊ မောင်ဘ ရှိလျက် ဖြစ်လျက် နေခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eWe, You, They, These, Those, Dogs, Boys, Books, Maung Ba and Maung Sein were being,\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှိလျက် ဖြစ်လျက် နေခဲ့ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eI have been, Thou hast been, He has been, She has been, It has been, This has been, That has been, Dog has been, Boy has been, Book has been, Mg.Ba has been gèle: \u003cspan\u003eဖြစ်ခဲ့ပြီး အဓိပ္ပာယ်ရ၏။ သို့သော်လည်း ယခု မကြာမီကမှ ရှိခဲ့ ဖြစ်ခဲ့ သည်ကို ဆိုလိုသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဥပမာ I have been there\u003cspan\u003eငါဟိုမှာ အခုပဲ ရှိခဲ့တယ်။ သို့မဟုတ် ဟိုကို မကြာမီက ရောက်ခဲ့တယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eI have been here three years.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငါ သည်မှာ သုံးနှစ်ကြာပြီ။ ယခုလည်း သည်မှာပင် ရှိသေးသည် ဟုဆိုလိုသည်။ ဤစကား၌ အတိတ်နှင့်ပစ္စုပ္ပန်ဆက်၍နေသည်။ သုံးနှစ် အခါက သည်မှာရှိတာနှင့် ယခု သည်မှာရှိခြင်းဟာ ဆက်၍နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eI was here three years ago.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလွန်ခဲ့သောသုံးနှစ်တုန်းက ငါ သည်မှာရှိဖူးတယ်။ ဤစကား၌ ယခု သည်မှာရှိသေးသည်ဟု မဆိုလို။ သုံးနှစ်အခါတုန်းက ရှိဖူးသည်ကို သာ ဆိုလိုသည်။ has \u003cspan\u003eနှင့်\u003c\/span\u003e have \u003cspan\u003eကိုမှတ်လေ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eHad been gs I, You, We, They \u003cspan\u003eမှစ၍ မည်သည့်ကတ္တား နှင့်မဆို တွဲနိုင်သည်။ ရှိနှင့်ပြီး - ဥပမာ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်း မနေ့က သည်ကိုလာတော့ ငါသည်မှာ ရှိနှင့်ပြီ။ Yesterday when you came here I had been here. \u003cspan\u003eမနေ့က မင်းသည်ကိုလာသောအခါ ငါသည်မှာ ရှိနေနှင့်ပြီ။\u003c\/span\u003e Will be, Shall be, \u003cspan\u003eရှိလိမ့်မည်။ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ရှိကြလိမ့်မည်။ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။\u003c\/span\u003e Will \u003cspan\u003e၌ အလိုဆန္ဒ သဘောအဓိပ္ပာယ် ပါရှိ၏။\u003c\/span\u003e Shall \u003cspan\u003eမှာ တာဝန်ဝတ္တရားအဓိပ္ပာယ် သက်၏။\u003c\/span\u003e I will be \u003cspan\u003eငါသည်မှာ ရှိမည်။\u003c\/span\u003e I shall be. \u003cspan\u003eငါ သည်မှာ ရှိရမည်။ ရှိမှတော်မည်။ ရှိဖို့ ဝတ္တရားရှိသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eShall \u003cspan\u003eအာဏာကိုလည်း ပြ၏။\u003c\/span\u003e You shall be here\u003cspan\u003eမင်း သည် မှာ ရှိရမည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eI will be here. \u003cspan\u003eငါ သည်မှာရှိမည် ဟူရာ၌ စိတ်အကြံကိုလည်း ပြ၏။\u003c\/span\u003e I will not be. \u003cspan\u003eငါ သည်မှာ ရှိမည်မဟုတ်။ ငါသည်မှာ ရှိနေဖို့ စိတ်မကူးဘူး။ မင်းက ငါ့ကို သည်မှာရှိနေဖို့ အမိန့်ပေးသော်လည်း ငါ ရှိနေမည်မဟုတ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eWill I be. \u003cspan\u003eငါ ရှိမလားဟူသော အမေးစကားမျိုးမရှိ။ ထိုကဲ့သို့ မေးလျှင် မိမိအလိုကို မိမိမသိ။ မိမိစိတ်ကို မိမိအစိုးမရသလိုဖြစ်၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565628743829,"sku":"","price":2565.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_6722c246-b9a6-448c-9ba4-6db2e4dab8ca.jpg?v=1730208245"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/print-books.oembed?page=46","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}