{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ် — ဘာသာပြန်စာပေများ","description":null,"products":[{"product_id":"နတ်နွယ်-အာဖရိကဧကရီ","title":"အာဖရိကဧကရီ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူမ ကိုယ်တိုင်သည်ပင်လျှင် အိပ်ရာထဲတွင် လဲနေလောက်အောင် နာမကျန်းလျက်ရှိပြီး အရှုံးပေး လက်လျှော့လောက်သည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသော်လည်း သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သော ဘုန်းတော်ကြီး ဆင်မြူရယ် ဆေယာက ပို၍ နာမကျန်းလျက်ရှိကြောင်းကို ရိုစ်ဆယာ တွေ့မြင်နေရပါ သည်။ သူသည် အင်မတိအင်မတန်ကို အားနည်းလျက်ရှိပြီး ဘုရားရှိခိုးရန် ဒူးထောက်လိုက်သည်မှာပင် တမင်ဒူးထောက်ချသည်နှင့် မတူဘဲ အရုပ် ကြိုးပြတ် ပုံလဲကျသွားသည်နှင့် တူတော့သည်။ မြှောက်ချီထားသော သူ၏ လက်များမှာလည်း ငလျင်လှုပ်သလိုပင် တုန်ယင်နေသည်။ ရိုစ်သည် ဘုရား သခင်ကို အာရုံပြုရန် မျက်လုံးများကို မမှိတ်လိုက်မီမှာပင် သူ၏ လက်များ အဘယ်မျှ သေးသွယ်ပါးလျားပြီး ကမ္မဋ္ဌာန်းရုပ်ပေါက်နေသည်ကို တွေ့မြင်ရ ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူတို့ ဘုရားဝတ်ပြုနေချိန်မှာပင် ညအချိန်တိုင် ရောက်လာသည်နှင့် အမျှ အာဖရိကတိုက်၏ အပူဒဏ်မှာလည်း လွန်ကဲပြင်းထန်လာတော့သည်။ သူမ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်နှစ်ဖက်မှာလည်း ရေထဲတွင် နှစ်ထားသကဲ့ သို့ပင် ရွှဲရွှဲစိုနေကြသည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများ အောက်တွင်လည်း ချွေးကြောင်းကြီးများ စီးကျလျက်ရှိသည်။ သူမ၏ ဒူးထောက်ထားသည့် နေရာတွင် ရေအိုင်ငယ်လေးနှစ်ခု ဖြစ်ထွန်းနေသည်။ သည်အခါတွင် သူမ သည် အောက်ခံကိုယ်ကျပ်အင်္ကျီကို မဝတ်လိုတော့သည့်စိတ်များ ပေါ်လာရသည်။ သို့သော် အသက်တစ်ဆယ့်လေးနှစ်အထက် မိန်းကလေးတစ်ယောက် သည် ကိုယ်ကျပ်အင်္ကျီမပါဘဲနှင့် လူပုံထဲတွင် မသွားလာ မနေထိုင်သင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင်း အမြဲတမ်းပင် သူမအနေနှင့် သင်ကြားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အမှန်အတိုင်း ဆိုလျှင် ဗဟိုအာဖရိကတိုက်တွင် အောက်ခံကိုယ်ကျပ် အင်္ကျီဝတ်ရန် အလုပ် သည် မည်ကဲ့သို့မျှ မဖြစ်နိုင်သော အလုပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရိုစ်သည် ဝတ်ရုံဖြူအောက်တွင် ဘာအဝတ်မျှမဝတ်ဘဲ နေလိုသည့်စိတ်ဆန္ဒကို ပြတ်သားစွာပင် တွန်းလှန်ခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အပူရှိန်က မတရားပြင်းထန်လွန်းသောအခါ ဘုရားဝတ်ပြုနေချိန်မှာ ပင် အဝတ်မဝတ်လိုသော အတွေးက ဝင်ရောက်လာတတ်သည်။ ထိုအတွေး ကို နှိမ်နင်းပြီး ဆင်မြူရယ်၏ တုန်ယင်ချည့်နဲ့သော ဘုရားဝတ်ပြုသံတွင် အာရုံစူးစိုက်သည်။ ဘုရားသခင်က မိမိတို့အား လမ်းညွှန်တော်မူ၍ မိမိတို့၏ အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါရန် ဆင်မြူရယ် ဆုတောင်းသည်။ ထို့နောက် မိမိတို့၏ သာသနာပြုလုပ်ငန်းအပေါ် ဘုရားသခင်က ကောင်းချီး ပေးပါရန် ပန်ကြားသည်။ သူ့အသံက တိမ်သည်ထက် တိမ်ဝင်နေသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် ဗွန်ဟန်နီကင်းနှင့် သူ၏တပ်ဖွဲ့များ သူတို့ဒေသသို့ ဝင်ရောက် ကာ တစ်ရွာလုံး ပြုတ်ပြုတ်ပြုန်းစေပြီး ခရစ်ယာန်ဘာသာဝင်များရော၊ ခရစ်ယာန် မဟုတ်သူရော အားလုံး သိမ်းကျုံးပြီး ဂျာမန်ဗဟိုအာဖရိက တပ်မတော်တွင် စစ်သားအဖြစ် အမှုထမ်းစေခြင်း၊ အထမ်းသမားအဖြစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆောင်ရွက်စေခြင်းတို့ကြောင့် သူတို့၏ သာသနာပြုလုပ်ငန်းသည် မရှိတော့ သလောက်ပင် ဖြစ်တော့သည်။ ကျွဲ၊ နွား၊ ကြက်၊ ငှက်များ၊ ပန်းကန်ခွက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယောက်များနှင့် အစားအသောက်များ အားလုံးကိုလည်း ယူဆောင်သွားကြ သည်။ ပြောင်တလင်းခါနေသော ကွက်လပ်အစွန်ဝယ် သူတို့နေထိုင်သော ဘန်ဂလို အဆောက်အအုံတစ်ခုသာလျှင် ကျန်ရစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤအခါတွင် ဆင်မြူရယ်၏ အင်အားနည်းပါးမှု ပျောက်ကွယ်သွား ပြီး ဤကမ္ဘာကြီးအပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော ဒုက္ခဆိုးကြီး ပပျောက် ကင်းဝေးစေရန် အားမာန်ဖြင့် ဆုမွန်တောင်းခြင်းပြုသည်။ ဖျက်ဆီးခြင်းများ၊ သတ်ဖြတ်ထားခြင်းများ ဆိတ်သုဉ်းပြီး ရူးသွပ်နေသော လူသားများသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစစ်ကို စွန့်ခွာ၍ ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေးသို့ ခိုအောင်းကြရန် တောင်းဆိုသည်။ ဤစစ်ကြီးကို ဖန်တီးသော ဘုရားသခင် မရှိသည့် စစ်ဝါဒီများကို ချေမှုန်း တိုက်ခိုက်နေသော အင်္ဂလန်နိုင်ငံ၏ လက်နက်ကိုင် တပ်ဖွဲ့များကို ဘုရား သခင်က ကောင်းချီးပေးပါရန် ပန်ကြားသောအခါ ဆင်မြူရယ်၏ အသံသည် ပို၍ပင်မာကျောလာတော့သည်။ ဒိဋ္ဌိများပေါ် အောင်ပွဲခံနိုင်ရန် ဆုမွန်တောင်း နေသော ဆင်မြူရယ်၏အသံသည် အားမာန်ပြည့်ဝနေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အာမင်... အာမင်... အာမင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်နှစ်ဖက်ပေါ်တွင် ဦးခေါင်းကိုငုံ့ကာ ရိုစ် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူတို့သည် ဆုမွန်တောင်းပြီးနောက် ခဏမျှကြာသည်အထိ ဒူး ထောက်နေကြပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။ မျက်နှာဖြူ ဖြူ ဝတ်ရုံဖြူကြီး နှင့် ဆင်မြူရယ် မတ်တတ်ရပ်ရင်း ဒယီးဒယိုင်ဖြစ်နေသည်ကို အလင်းရောင် ဝိုးတဝါးတွင် ရိုစ် တွေ့မြင်နေရသည်။ သူမက မီးအိမ်ကို မထွန်းညှိပါ။ ယခုအခါ ဂျာမန်ဗဟိုအာဖရိကသည် အင်္ဂလန်နိုင်ငံကို စစ်ပြုနေသဖြင့် မည်သည့်အခါကာလကျမှ ရေနံဆီနှင့် မီးခြစ်များ ရရှိနိုင်မည်ကို မည်သူမျှ မပြောနိုင်ပါ။ သူတို့သည် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးနှင့် အဆက်ပြတ်ပြီး ရန်သူ့ နယ်မြေတွင် ရောက်ရှိနေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကဲ... နားလိုက်ဦးစို့ စစ္စတာ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆင်မြူရယ် တိုးဖွစွာ ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရိုစ်က သူ၏ အဝတ်အစားများကို ကူညီပြီး ချွတ်ပေးခြင်းမပြုပါ။ သူတို့က စည်းကမ်းတင်းကျပ်စွာ ဖြင့် ကြီးပြင်းလာကြသော မောင်နှမများ ဖြစ်ကြသည်။ သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်လိုမှ မထိန်းသိမ်းနိုင်သော ကာလတွင်သာ သူမအနေနှင့် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ပေမည်။ သို့ရာတွင် သူ အိပ်ရာဝင်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် သူ၏ ခြင်ထောင်ကို သေသေချာချာ ချမချ အမှောင်ထဲတွင် သူမ တိုးဝင်သွားပြီး ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဂွတ်နိုက် စစ္စတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆင်မြူရယ်သည် ဤမျှ ပူအိုက်နေသည့် အချိန်မှာပင် မေးခိုက်ခိုက် ရိုက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရိုစ်လည်း သူမ၏အခန်းသို့သွားရောက်ပြီး ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်း သည်။ ညဝတ်အင်္ကျီ ခပ်ပါးပါးကို ဝတ်ထားသည့်တိုင် အပူဒဏ်က ပြင်း ထန်လှသည်။ အပြင်ဘက်တွင် အာဖရိက၏ ညအသံများကို ကြားနေရ သည်။ မျောက်အူသံများ၊ တောကောင်များ၏အသံများ၊ မြစ်ကမ်းပါး တစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလျှောက်မှ မိကျောင်းသံများ စသည့် အသံများနှင့်အတူ ခြင်ထောင်ပတ်ပတ် လည်တွင် တဝီဝီအော်မြည်နေသော ခြင်သံများ။ သူမက ခြင်သံများကို ရိုးနေပြီဖြစ်၍ သတိမပြုမိတော့သလောက်ပင် ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူမသည် အပူထဲတွင် လူးရင်းလှိမ့်ရင်းနှင့် ညသန်းခေါင်အချိန် မတိုင်မီလောက်တွင် အိပ်ပျော်သွားသည်။ သို့ရာတွင် သူမ ပြန်နိုးလာသော အခါ အရုဏ်တက်နေပြီဖြစ်သည်။ ဆင်မြူရယ်က သူမကို လှမ်းခေါ်ဟန် ရှိသည်။ သူမသည် ဖိနပ်မပါဘဲ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။ ဧည့်ခန်းကို ဖြတ်ပြီး ဆင်မြူရယ်၏အခန်းသို့ ဝင်ရောက်သည်။ သို့ရာတွင် ဆင်မြူရယ်ကောင်းကောင်းသတိရပြီး သူမကို ဟစ်ခေါ်သည်ဆိုလျှင်လည်း လောလော ဆယ်တွင်တော့ မဟုတ်တန်ရာ။ ယခုအခါတွင် သူ၏ပါးစပ်မှ ရွတ်ဆိုနေ သည်များမှာ စကားလုံး မကွဲပြားပါ။ မကြာမီ သူ ရောက်ရှိရတော့မည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းကင်ဘုံ ခုံရုံးတော်တွင် သူ၏ အောင်မြင်မှုများကို ရှင်းပြနေသည့် သဖွယ် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လုပ်ငန်း မအောင်မြင်ဘူး။ ဂျာမန်တွေကြောင့်ပဲ။ ဂျာမန်တွေ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူရွတ်ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ ကွယ်လွန်သွားသည်။ ခုတင် ဘေးတွင် ရိုစ် ငိုကြွေးနေစဉ်မှာပင်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ပူဆွေးချောက်ချား မှု လွန်မြောက်သွားသောအခါ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ နံနက်ခင်း နေခြည်သည် သစ်တောများနှင့် ဗလာကျင်းနေသော ကွက်လပ် ပေါ်သို့ ကျဆင်းနေပြီး သူမတစ်ယောက်တည်း ရှိနေပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနောက်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့မှုသည် သိပ်ပြီးမကြာရှည်ပါ။ သူမသည် အသက်သုံးဆယ့်သုံးနှစ် ကာလအထိနှင့် အာဖရိက တောနက်ကြီးထဲတွင် ဆယ်နှစ်တိတိမျှ နေထိုင် ခဲ့ခြင်းသည် ဘာသာတရားတွင် ယုံကြည်မှု ရှိရုံမျှနှင့်မဟုတ်ဘဲ သူမကိုယ် သူမ ယုံကြည်အားကိုးမှု ရှိသောကြောင့်လည်း ဖြစ်ပါသည်။ သူမသည် ငြိမ်သက် တိတ်ဆိတ်နေသော ဘန်ဂလိုတွင် လူသေတစ်ယောက်နှင့်အတူ မတ်တတ်ထရပ်နေရင်း သူမ၏ ရင်တွင်းသို့ ဂျာမန်လူမျိုးများနှင့် ဂျာမနီ နိုင်ငံအပေါ် နာကြည်းမုန်းတီးစိတ်များ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။ ဗွန်ဟန်နီ ကင်း၏ အာဏာနှင့်သိမ်းယူမှုများ မပြုလုပ်ခဲ့လျှင် ဆင်မြူရယ်သည် ယခု ကဲ့သို့ စိတ်ထောင်းကိုယ်ကြေပြီး သေဆုံးရမည်မဟုတ်ဟု သူမကိုယ် သူမပြောမိသည်။ သူတို့၏ ဆယ်နှစ်လုံးလုံး ကြိုးပမ်းလုပ်ဆောင်မှုများ တစ်နာရီ အတွင်း ပျက်သုဉ်းသွားရသည်ကို တွေ့မြင်ရသဖြင့်သာ ဆင်မြူရယ် သေဆုံး ရခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂျာမန်များသည် ဆင်မြူရယ်၏ သေဆုံးခြင်းထက်ပင် ဆိုးရွားသည် ဟု ရိုစ် မှတ်ယူသည်။ ၄င်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏ လုပ်ငန်းကို ဖျက်ဆီးကြ သည်။ လူတစ်ရာလျှင် ခရစ်ယာန်မဟုတ်သူ ကိုးဆယ့်ကိုးယောက် ပါဝင် သည့် စစ်တပ်ထဲတွင်နေရပြီး တောကြီးမျက်မည်းထဲတွင် တိုက်ပွဲဝင်ကြရ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော ခရစ်ယာန်များထဲတွင် ဘာသာရေးယုံကြည်မှု အဘယ်မျှ ကျန်ရှိနိုင် မည်ကို ရိုစ် မှန်းဆ၍ ရပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်တောအကြောင်းကို ရိုစ် သိပါသည်။ စတုရန်းမိုင်တစ်သိန်း လောက်တွင် တိုက်ခိုက်ကြရသော စစ်ပွဲကို သူမ မှန်းဆနိုင်ပါသည်။ မိမိတို့ သာသနာပြုထားသူများသည် အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သည့်တိုင် သူတို့ သည် သာသနာပြုအဖွဲ့သို့ ပြန်လာကြတော့မည် မဟုတ်ပါ။ အကယ်၍ သူတို့ ပြန်လာကြသည့်တိုင်လည်း ဆင်မြူရယ် မရှိတော့ပါချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သာသနာရေးလုပ်ငန်းကို ထိခိုက်ပျက်ပြားအောင် လုပ်ဆောင်ခြင်း သည် ဆင်မြူရယ်ကို သေဆုံးအောင်ပြုလုပ်သည်ထက် ပိုပြီးကြီးကျယ်သော ဒုစရိုက်မှုကြီး ဖြစ်သည်ဟု ရိုစ်က သူမကိုယ်သူမ တရားချသည်။ သို့သော်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568770637973,"sku":"","price":7600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_71919c14-0835-41c8-bbc7-4b5d06960d54.jpg?v=1730211459"},{"product_id":"နတ်နွယ်-အများနှင်တစ်ယောက်","title":"အများနှင်တစ်ယောက်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နယူဟမ်ရှိုင်းယားပြည်နယ် ရှက်တီဗာရီမြို့ ဝန်းကျင်တစ်ဝိုက်တွင် ခိုက်ခိုက်တုန် အေးမြသော ဇန်နဝါရီ နံနက်ခင်းသည် အစပျိုးလျက် ရှိချေပြီ။ အမှောင် မည်းမည်းများ တစစ ဖြူဖျော့လာသောအခါ ဟေမန္တကောင်းကင် သည် လင်းရောင်ခြည် ဝင်လာပြီး မှုန်ရီမှိုင်းပျပျကလေး ဖြစ်လာတော့သည်။ မကြာမီ ငွေနှင်းဖြူဖြူများ ကျလာတော့မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လေထဲတွင် မိုးစက်ပွင့် ကလေးများ ရှိနေသည်။ အရှေ့ဘက်ဒေသတွင် အတ္တလန္တိတ် သမုဒ္ဒရာကြီး ရှိနေသည်ကို အမှတ်ရနေစေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရှက်တီဗာရီမြို့ဟောင်း၏ နီမောင်းသော အုတ်တိုက်များသည် ပေါ်တိုမက် မြစ်ရိုးတစ်လျှောက်တွင် ကျတ်တစ္ဆေတို့၏ မြို့ရွာကြီးတစ်ခုလို ရှိနေတော့သည်။ ပေါ်တိုမက်မြစ်သည် ရှက်တီဗာရီမြို့၏ အသက်သွေးကြောပင် ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် နှင်းများဖုံးလွှမ်းထားသော မြောက်ဘက်ဒေသ တောင် ကုန်း ဖြူဖြူများတွင် မြစ်ဖျားခံပြီး အရှေ့တောင်ဘက် ပင်လယ်ထဲသို့ စီးဝင် သည်။ တငြိမ့်ငြိမ့်တညင်ညင် စီးဆင်းနေသော မြစ်ရေပြင်ကို အဟန့်အတား ပြုနေသည့် အရာနှစ်ခုကတော့ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီဖြစ်သော ဆည်ကြီး နှင့် လည်ပတ်ခြင်း မရှိတော့သော ရေရဟတ်ဘီးကြီး တစ်ခုတို့ပင် ဖြစ်တော့ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         မြစ်ကမ်းတစ်လျှောက်တွင် စက်ရုံဟောင်းများ စီတန်းလျက် ရှိသည်။ တစ်ချိန်က သည်ဒေသတွင် အထည်စက်ရုံများ ဖွံ့ဖြိုးခဲ့သည်ကို အမှတ်ရဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်။ မြို့၏တောင်ဘက် အစွန်ဆုံးတွင်ကား ရီဆိုင်ကယ် ဓာတုဗေဒစက်ရုံကြီး တည်ရှိသည်။ ယင်းစက်ရုံမှ ရာဘာပလတ်စတစ်နှင့် ဗင်နိုင်ပစ္စည်းများ ပြုပြင် ထုတ်လုပ်သည်။ ဧရာမခေါင်းတိုင်ကြီးများမှ မီးခိုးများ လွင့်တက်လာပြီး တိမ်တိုက်များနှင့် ရောသွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသ တစ်ခုလုံး ရာဘာနှင့် ပလတ်စတစ် မျှော်နံ့များ မွန်းကျပ်သွားသည်။ စက်ရုံပတ်လည်တွင်ကား စွန့်ပစ်ထားသော ရာဘာတိုင်ယာများ တောင်လိုပုံနေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြို့၏ တောင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ မြစ်သည် သစ်ပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်ကုန်းများ၊ နှင်းပွင့်များ ဖုံးအုပ်နေသော မြက်ခင်းများနှင့် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်သုံးရာခန့်က တည်ဆောက်ခဲ့သော ကျောက်တံတိုင်းများကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြို့၏ တောင်ဘက် ခြောက်မိုင်ခန့်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ မြစ်သည် အရှေ့ဘက်သို့ ကွေ့သွားပြီး ခြောက်ဧကခန့်ရှိသော ကျွန်းဆွယ်တစ်ခုကို ဖြစ် ပေါ်စေသည်။ ယင်း၏ အလယ်တွင် ရေကန် တိမ်တိမ်ကလေး တစ်ခုရှိသည်။ ရေကန်နှင့် မြစ်ကို ချောင်းငယ်ကလေးတစ်ခုက ဆက်သွယ်ထားသည်။ ရေကန် လေး၏ နောက်ဘက်တွင် တောင်ကုန်းငယ် တစ်ခုရှိသည်။ တောင်ကုန်းထက် တွင် ဝိတိုရိယခေတ်ပုံစံ အိမ်ဖြူဖြူကလေး တစ်လုံးရှိသည်။ အမိုး အဆွယ်ဆွယ် အဆင့်ဆင့်နှင့် ဖြစ်သည်။ ဝက်သစ်ချပင်နှင့် မေပယ်ပင်များ ကာရံသော လမ်းကလေးသည် ရှည်လျားစွာ ဝေ့ဝိုက်ပြီးနောက် လမ်းမကြီး ၃၀၁ သို့ ပေါက်ရောက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အိမ်ကလေး၏ မြောက်ဘက် နှစ်ဆယ့်ငါးကိုက်ခန့် အကွာ ချုံနွယ်ပိတ် ပေါင်းများ အကြားတွင် ဟောင်းမြင်း ပျက်ယွင်းနေသော စပါးကျီတစ်ခုရှိ သည်။ ရေအိုင်အစပ်တွင်ကား အိမ်မကြီးနှင့် ပုံစံတူသော အဆောက်အအုံ ကလေး တစ်ခုရှိသည်။ ကလေး ကစားအိမ်ပင် ဖြစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှပသော နယူးအင်္ဂလန် ရှုမျှော်ခင်းကလေး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ဇန်နဝါရီ ပန်းချီကားကလေး တစ်ချပ်ပင် ဖြစ်သည်။ နည်းနည်းကလေးပဲ လျော့သည်။ ရေကန်ထဲတွင် ငါးမရှိပါ။ ရေကန်ပတ်လည်တွင် စိုက်ခင်းကလေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eများ မရှိပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မှုန်ရီဖျော့တော့သော နံနက်ခင်း အလင်းရောင်သည် ခန်းဆီးများကိုဖြတ် ကာ ပန်းချီဆန်သော အိမ်ဖြူဖြူ ကလေးအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်ကျရောက်လျက်ရှိပြီး သူ့ကို ကြည့်ရသည်မှာလည်း သည်အသက်အရွယ်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကက်သရင်းက အသက်အစိတ်လောက်ပဲ ရှိဦးမည်ဟု ထင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ချားသည် တံတောင်ထောက်ကာ လဲလျောင်းရင်း သူမ၏ နုညက် သော အသွင်သဏ္ဌာန်တို့ကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် လရောင် တွင် ဝင်းပနေသည်။ သူမကို ကြည့်ယင်း သူ့စိတ်များ လှုပ်ရှားလာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စားပွဲတင်နာရီကို သူကြည့်လိုက်သည်။ အချက်ပေးခေါင်းလောင်း ထိုးဖို့ မိနစ်နှစ်ဆယ် လိုသေးသည်။ အိပ်ရာပေါ်တွင် သူပြန်ပြီး လှဲလိုက်သည်။ ဇနီးသည်ကို တွေ့ထိလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက အလုပ်ကိစ္စများကို တွေးလိုက်သည်။ သူ၏လုပ်ငန်းများ မြန်မြန် ကြီး တိုးတက်လျက် ရှိသည်။ သူ့စိတ်များ လှုပ်ရှားလာသည်။ နယူးဂျာဆီ ပြည်နယ် တီးနက်မြို့က ချားမာတ် ဆိုသည့် လူတစ်ယောက်က ကင်ဆာ ရောဂါ၏ လျှို့ဝှက်မှုကို ဖော်ထုတ်နိုင်သည် ဆိုလျှင် အဘယ်သို့ ရှိချေမည်နည်း။ ယင်းသို့ ဖြစ်နိုင်ရန်လည်း အများကြီး နီးစပ်လျက် ရှိချေပြီ။ သို့သော် အံ့သြစရာ ကောင်းသည်က သူသည် လေ့ကျင့်ထားသော သိပ္ပံသုတေသီတစ်ဦး မဟုတ်ပါ ချေ။ သူ၏ ပထမဇနီး အဲလီဇဘက် နေမကောင်းစဉ်က သူသည် အဆိပ် တောက်ခြင်း အကြောင်းကို လေ့လာနေသော အလုပ်သင်ဆရာဝန် တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေသည်။ သူ့ဇနီး ကွယ်လွန်သော အခါမှသာလျှင် သူသည် ဝင်ငွေကောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော လုပ်ငန်းကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဝိုင်ဘာဂါ သုတေသနဌာနတွင် အချိန်ပြည့် သုတေသီအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ဇနီး ကွယ်လွန်သည့်အတွက် တုံ့ပြန် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤသို့ လုပ်ဆောင်သည်ကို သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက အားမပေးခဲ့ကြပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကက်သရင်းသည် ခင်ပွန်းသည် နိုးနေသည်ကို သိသဖြင့် ခင်ပွန်းသည် ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သောအခါ သိုင်းဖက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သူမက အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများကို ပွတ်လိုက်ပြီး ခင်ပွန်းသည်ကို ကြည့်ကာ ရယ်လိုက်သည်။ သူ့အမူအရာ ထူးခြားနေသဖြင့် ....\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အစ်ကို ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ညီမကို ကြည့်နေတာ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အို ဟုတ်လား၊ ညီမက လှတယ်မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မလှဘူး” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူမ၏ နဖူးပေါ်မှ ဆံပင်များကို သပ်ရင်း သူက စလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကက်သရင်း အိပ်ချင်စိတ်များ ပြေသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ခင်ပွန်းသည်၏ စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှား နိုးကြွနေသည်ကို သိသဖြင့် ခင်ပွန်းသည်ကို သူမ၏လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ပါသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမိုးများပေါ်သို့ နှင်းပွင့်ကလေးများ လွင့်ကြွေစ ပြုသောအခါ ချစ်သူ နှစ်ဦးသည် နက်ရှိုင်းစွာ ထိတွေ့လွင့်မျောလျက် ရှိကြတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုစဉ်မှာပင် နာရီအချက်ပေး ခေါင်းလောင်းသံ လွင့်ပျံလာသည်။ နေ့တစ်နေ့အစ ပြုချေပြီတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဝေးတစ်နေရာဆီမှ ကက်သရင်း၏ ခေါ်သံကို မီရှဲကြားရသည်။ သူမက အိပ်မက် မက်နေသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် သူမနှင့် သူမ၏ဖခင်သည် လယ်ကွင်းကြီး တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းနေကြသည်။ မီရှဲသည် ကက်သရင်း၏ ခေါ်သံကို မသိကျိုးကျွန် ပြုနေသည်။ သို့သော် ခေါ်သံက ထပ်ပြီး ပေါ်ထွက် လာသည်။ သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက် ထိရောက်လျက် ရှိသည်ကို ခံစားရသည်။ သူမ လှည့်ပြီး ကြည့်လိုက်သောအခါ ပြုံးနေသော ကက်သရင်း ၏ မျက်နှာကို တွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ထဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မီရှဲ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမ နိုးနေပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ ပြီးခဲ့သည့် ညသည် သူမအဖို့ မကောင်းသော ညတစ်ညပင် ဖြစ်သည်။ အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်တွင် ချွေးတွေ ပြန်နေသည်။ စောင်ခြုံအောက်တွင် ပူအိုက်နေပြီး စောင်ခြုံ ထဲမှ ထွက်လိုက်သော အခါတွင် အေးနေသည်။ တစ်ညလုံးလိုလိုပင် ဖခင်ထံသို့ သွားရန် စိတ်ကူးမိသည်။ ဖခင် တစ်ယောက်တည်း ဆိုလျှင်လည်း သွားမိမည် မှာ အမှန်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “အို အို၊ သမီးအသားတွေ နီလို့ပါလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ကက်သရင်းက ကန့်လန့်ကာများကို ဖွင့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ မီရှဲ၏ နဖူးကို သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် စမ်းကြည့်သည်။ ပူနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သမီး ဖျားပြန်ပြီနဲ့တူတယ်၊ သမီး နေမကောင်းဘူးလား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကက်သရင်းက ကြင်နာယုယစွာ မေးသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နေကောင်းပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မီရှဲ လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မီရှဲ မဖျားချင်ပါ။ သူမ ကျောင်းပျက်မှာ စိုးသည်။ သူမ အိပ်ရာမှ ထပြီး လိမ္မော်ရည် ဖျော်ချင်သည်။ လိမ္မော်ရည် ဖျော်သည့်အလုပ်က သူမ၏ အလုပ်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “သမီးကို အပူချိန် တိုင်းကြည့်မှ ဖြစ်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ယင်းသို့ပြောပြီး ဆက်နေသော ရေချိုးခန်းထဲသို့ ကက်သရင်း ဝင်သွား သည်။ ပြန်ထွက်လာသောအခါ အပူချိန်တိုင်း ကိရိယာ ပါလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တစ်မိနစ်လောက် ကလေးပဲ၊ ပြီးရင် ဘာဖြစ်တယ် ဆိုတာ သိရမှာပဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူမက မီရှဲ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ပြဒါးတိုင်ကို ထည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လျှာအောက်ကိုထိုး၊ သားတို့ကို နှိုးပြီးရင် ပြန်လာခဲ့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တံခါးပိတ်သွားသောအခါ မီရှဲသည် ပြဒါးတိုင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ အချိန်တိုကလေး အတွင်းမှာပင် ပြဒါးချိန်သည် ၉၉ ဒီဂရီ တက်လာသည်။ သူမတွင် အဖျားရှိသည်ကို သူမ သိသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များ ကိုက်ခဲနေ ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူမက ပြဒါးတိုင်ကို ပါးစပ်တွင်ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ သူမ လဲလျောင်း နေသည့် နေရာမှနေ၍ သူမ၏ ကစားအိမ်ကလေးကို မြင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကစားအိမ်ကလေးကို သူမ၏ ဖခင်က ဆောက်လုပ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အမိုးပေါ်တွင် အသစ်ကျသော နှင်းပွင့်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ယင်း သူမ၏ ကိုယ်ကလေး တုန်လာသည်။ သူမက နွေဦးကို မှန်းမျှော်မိသည်။ ထိုအိမ်ကလေးတွင် နေခဲ့ရသည့် နေ့ရက်များကို တမ်းတသည်။ သူမနှင့် သူမ၏ဖခင်တို့ နှစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           တံခါးပွင့်သွားသော အချိန်တွင် အသက် ဆယ့်ငါးနှစ် အရွယ်ရှိသော ဂျင်းပေါသည် အိပ်ရာမှ နိုးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ရူပဗေဒ စာအုပ်ရှိနေသည်။ သူ့ခေါင်းရင်းရှိ နာရီ ရေဒီယိုကလေးမှ တိုးညင်းသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရော့အင်ရိုး ဂီတသံများ လွင့်ပျံလျက်ရှိသည်။ သူသည် အပြာပွင့်ကလေးများ ပါရှိသော အနီရင့်ရောင် ညဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားသည်။ ကက်သရင်း၏ ခရစ္စမတ် လက်ဆောင်ပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မိနစ်နှစ်ဆယ် အချိန်ရမယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကက်သရင်းက လှိုက်လှဲစွာ ပြောလိုက်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်ကဲ့ မေမေ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂျင်းပေါက အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကက်သရင်းက တုံ့ရပ်လိုက်သည်။ ကောင်ကလေးကို ငုံ့ကြည့်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်လာသည်။ သူကလေးကို မိမိ၏ ရင်ခွင်တွင်းသို့ တအားသွင်းပြီး ဖက်ထားလိုက်ချင်သည်။ သို့သော် စိတ်ကို ထိန်းလိုက်သည်။ ကလေးသုံးယောက်သည် လူချင်းထိတွေ့သည်ကို သိပ်ပြီး မကြိုက်ကြ။ ပထမ ပိုင်းတွင် ကက်သရင်းအဖို့ စိတ် စနိုးစနောင့်ပင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ကက်သရင်း သည် ဘော့စတွန်မြို့ အီတာလျံ အဝန်းအဝိုင်းမှ ပေါက်ဖွားလာသူ ဖြစ်သည်။ မိမိတို့အဖို့ ပွေ့ဖက်ခြင်းများသည် အဆန်းမဟုတ်ချေ။ သူမ၏ဖခင်သည် လက်ဗီးယားလူမျိုး တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူမ ဆယ့်နှစ်နှစ်သမီး အရွယ်တွင် ထွက်သွားခဲ့သဖြင့် ကက်သရင်းတွင် ဖခင်၏ အရိပ်သြဇာ လွှမ်းမိုးခြင်း မရှိပါချေ။ သူမသည် ရာနှုန်းပြည့် အီတလီတစ်ဦးပင် ဖြစ်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “မနက်စာ စားဖို့ စောင့်နေမယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကက်သရင်းက ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကက်သရင်းသည် သူမကို မေမေဟုခေါ်လျှင် သဘောကျကြောင်း ဂျင်းပေါ သိသည်။ သူကလည်း သူမ သဘောကျသည့်အတိုင်း ခေါ်သည်။ သူမထံမှ ရရှိသော အပြုအစု အယုအယများအတွက် အင်မတန် သက်သာစွာ ပေးရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဂျင်းပေါ၏ ဘဝတွင် သူ့အဖေက အင်မတန် အလုပ်များသည်။ သူ့အစ်ကိုဖြစ်သူ ချတ် ကလည်း သူ့ကို အရေးမထား။ သူ၏ ညီမကလေး မီရှဲနှင့်လည်း တခြားစီ ဖြစ်သည်။ သည်အခြေအနေတွင် ကက်သရင်း ရောက်ရှိလာသည်။ ထို့နောက် ကက်သရင်းက သူတို့မောင်နှမ သုံးယောက်ကို တရားဝင် မွေးစားသည်။ ကက်သရင်းကသာ ခေါ်စေချင်လျှင် ဂျင်းပေါသည် သူမကို “အဘွား”ဟုလည်း ခေါ်ပေမည်၊ ကက်သရင်းကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568771457173,"sku":"","price":8550.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_734ee42f-0804-44f5-a3ce-ea6315b15457.jpg?v=1730211471"},{"product_id":"နတ်နွယ်-သေမင်းနှင့်လက်တစ်ကမ်း","title":"သေမင်းနှင့်လက်တစ်ကမ်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကောင်းကင်ပြာပြာနှင့် ထိစပ်ရာဖြစ်သော ကျောက်ဆောင်၊ ကျောက် ကမ်းပါးထိပ်တစ်ခုတွင် ဗန်ဗရူး ရပ်နားသည်။ ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် သူထိုင်နေပြီး ဆေးတံနှင့် ဆေးတံသောက်ဆေးအိတ်တို့ကို ထုတ်ယူလိုက် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူသည် အသက်လေးဆယ်ကျော် ငါးဆယ်အရွယ်ရှိပြီး အရပ် အမောင်းကောင်းကောင်း၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင် ဖြစ်သည်။ နားထင်နှစ်ဖက်တွင် ဆံပင်များ ဖြူစပြုနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ရဲဝန်ထမ်း တစ်ဦးအဖြစ် အနှစ်အစိတ်မျှ အမှုထမ်းခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် နှလုံးရည် လက်ရုံး ရည် ပြည့်ဝမှုတို့ကို သူ၏ မျက်လုံးပြာပြာများတွင် ဖော်ပြလျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ခဏအကြာတွင် သူ့အနီးသို့ ရဲကြပ်ကြီး ဂျိုင်းယား ရောက်ရှိလာပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ခြေပစ်လက်ပစ် လှဲချလိုက်သည်။ အသက်ရှူမောနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ရဲကြပ်ကြီး ဒီလိုနေရာမျိုးကို မကြာမကြာ လာဖို့ကောင်းတယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဗန်ဗရူးကပြောလိုက်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကျွန်တော့်ကိုသာ ခွင့်ပေးပါဆရာ၊ ကျွန်တော်လာပါ့မယ်၊ ဖေဖော်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝါရီကတည်းက ကျွန်တော် တစ်ရက်မှမအားရသေးဘူး၊ ကျွန်တော်နောက် ဆုံးအနားရခဲ့တဲ့နေ့ဟာ ကြာလှပြီ၊ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ သမိုင်းတင်ရမယ့် နေ့ တစ်နေ့တောင် ဖြစ်နေပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဗန်ဗရူးက ပြုံးလိုက်ပြီး ဆေးတံကို မီးညှိလိုက်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရဲကြပ်ကြီး ဒီအလုပ်ထဲကို ဝင်ခဲ့ဖို့မကောင်းဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဝေးတစ်နေရာဆီမှ ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု တုန်ဟည်းထွက်ပေါ်လာ သည်။ ရဲကြပ်ကြီး ကမန်းကတန်း ထထိုင်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာသံလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျောက်မိုင်းခွဲတာပါ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မောင်ကျတွေရဲ့ အလုပ်စခန်းလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒွိုင်းယားသည် ဖုန်းဆိုးမြေတစ်ခွင်ကို လှမ်းမျှော်ကာ ကြည့်လိုက် သည်။ မျက်လုံးများကိုကျုံ့ကာ တစ်မျှော်တစ်ခေါ်ကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ လပေါင်းများစွာအတွင်းတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စိတ်အေးချမ်းသာစွာနှင့် ဖြစ်သည်။ လတ်ဆတ်သော လေအေးသည် သူ့ကိုယ်မှ မြို့ပြအငွေ့ အသက် များကို မောင်းဖယ်လျက်ရှိသည်။ ဤသို့ နေ့မျိုးတစ်နေ့တွင် ဗြိတိန်နိုင်ငံရှိ မကောင်းသတင်းကြီးလှသော အကျဉ်းထောင်ကြီးတစ်ခုသို့ သွားရောက်ရန် အဘိုးကြီး စိတ်ကူးခဲ့ခြင်းသည် ကြည်နူးဖွယ်ရာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သလို ထူးဆန်းသည့် အကြောင်းအချက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့အနေနှင့် အထူးသတင်းထောက်လှမ်းရေး တပ်ဖွဲ့ သို့ ရောက်ရှိခဲ့ သည့် နှစ်နှစ်တာကာလအတွင်းတွင် တစ်ခုသတိပြုမိသည်ကတော့ ရဲမှူးကြီး ဒစ်ဗန်ဗရူးသည် အမှုကြီးများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် သူ့သဘောနှင့်သူ လုပ်တတ်သည်ဆိုသည့် အချက်ပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တို့ သွားကြစို့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဗန်ဗရူးက ဆိုလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဗွိုင်းယား လူးလဲကာထလိုက်သည်။ လက်ဝဲဘက်ချိုင့်ဝှမ်းထဲရှိ ချုံတစ် ချုံတွင် ငြိတွယ်သေဆုံးနေသော ဆိတ်တစ်ကောင်ကို တွေ့မြင်ရသဖြင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီလိုနေရာ၊ ဒီလိုနေ့မျိုးတစ်နေ့မှာလည်း သေခြင်းသဘောကို တွေ့ရ တာပါပဲလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “ဘယ်နေရာသွားသွား သေခြင်းနဲ့ မကင်းနိုင်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့နောက် ဗန်ဗရူးသည် ဖုန်းဆိုးမြေတစ်ကြောကို ငေးမောကာ ကြည့် လိုက်ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နှင်းတွေဝေလာပြီဆိုရင် ဒီမြေတစ်ကြောဟာ အန္တရာယ်တောကြီးပဲ။ လူတစ်ယောက်ဟာ တစ်နေကုန် ဘယ်လောက်ပဲသွားသွား နောက်ဆုံးကျရင် သူထွက်လာတဲ့ နေရာကိုပဲ ပြန်ရောက်လာမှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီဖုန်းဆိုးမြေကနေ ဘယ်သူမှ လွတ်ထွက်မသွားနိုင်ဘူး၊ ဒီလိုပဲပြော ကြတယ် မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗွိုင်းယား လှစ်ဟလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်တယ်၊ ဒီသဘောပဲ၊ ဒီနယ်မြေရဲ့ သမိုင်းမှာ လူတစ်ယောက်ပဲ အစပျောက်သွားတာ တွေ့ရဖူးတယ်၊ အဲဒီလူဟာလည်း နွံအိုင်တစ်ခုထဲမှာ မြုပ်သွားတာပဲ ဖြစ်ဖို့များတယ်၊ အဲဒီနွံအိုင်တွေ ဘယ်လောက်ကြောက်စရာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းသလဲဆိုရင် သုံးတန်ကားကြီး တစ်စင်းကိုတောင် မျိုပစ်လိုက်နိုင် တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အကျဉ်းထောင် ဆောက်ဖို့ အကောင်းဆုံးနေရာတစ်ခုပဲပေါ့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဲဒါကြောင့် ဒီထောင်ကို ဒီနေရာမှာဆောက်ခဲ့ကြတာပဲ” ဗန်ဗရူးသည် အောက်ဘက်လမ်းကျဉ်းကလေးပေါ်တွင် ဆိုက်ရပ်ထား သော ကားပေါ်သို့ ဆင်းသွားသည်။ ဒွိုင်းယား နောက်မှလိုက်ပါသည်။ မြက်ဖုတ်ကြီးများ၊ အိုင်များကို တိုက်မိနင်းမိပြီး သူ၏ဘွတ်ဖိနပ်အတွင်းသို့ ကြိုးပေါက်များမှနေ၍ ရေများစိမ့်ဝင်ကုန်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒွိုင်းယား ကားဆီသို့ ရောက်သောအခါ ဗန်ဗရူးသည် ကားပေါ်မှာ ထိုင်နှင့်နေပြီဖြစ်၍ သူလည်း ကားစတီယာရင်နောက်တွင် တက်ထိုင်လိုက်ပြီး ကားစက်ကိုနှိုးကာ မောင်းထွက်ရတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူသည် ပူအိုက်ပြီး မောဟိုက်နေသည်။ သူ့ခြေထောက်များက စိုစွတ် လျက်ရှိကြသည်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဒေါသဖြစ်နေသည်။ သို့သော်သူသည် ဒေါသစိတ်ကို ကြိုးစားကာ မောင်းဖယ်လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မိုင်တစ်ရာ့ခုနစ်ဆယ်ခရီး၊ ကျွန်တော့် ခြေထောက်တွေ စိုရွှဲပြီး ခြေမျက် စိတွေနာနေပြီ၊ အဲဒီအတွက် သူ့မှာ တာဝန်ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဗန်ဗရူးက ဆတ်ခနဲ လှည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးပြာပြာများ အေး စက်မာကျောနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “ငါလည်း အဲဒီလိုပဲထင်တယ် စာသင်ကြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒွိုင်းယား ပင့်သက်ချလိုက်သည်။ ဒစ်ဗန်ဗရူး၏ နာမည်ကြီးလှသော ဒေါသမုန်တိုင်းကြီးတစ်ခု သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲတော့မည်ဟု ထင် လိုက်သည်။ သို့ရာတွင် ယင်းသို့ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမရှိပါ။ ဗန်ဗရူးသည် သူ၏ ဆေးတံကိုသာ မီးထပ်ညှိလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ဖြင့် ဒွိုင်းယားမှာလည်း ကားကိုဂရုစိုက်ပြီး မောင်းရတော့သည်။ သိုးအုပ်၊ မြင်းအုပ်များက လမ်းကိုမဆင်မခြင် ဖြတ်ကူးတတ်ကြသည်။ ဆယ်မိနစ်ခန့်ကြာသောအခါ ကုန်းမြင့်ကလေးတစ်ခုပေါ်သို့ သူတို့ရောက်ရှိ သွားကြသည်။ အကျဉ်းထောင်ကြီးကို အောက်ဘက် ချိုင့်ဝှမ်းထဲတွင် တွေ့ မြင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဖုန်းဆိုးမြေသည် အဝေးဆီတွင် ပြာမှိုင်းကာ မြင့်တက်သွားပြီး မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းနှင့် ထိစပ်သွားတော့သည်။ ကျောက်မိုင်းထိပ်တွင် အလံနီ ကလေးတစ်ခုသည် လေပြည်တွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ခတ်လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မိုင်းခွဲသံသည် တောင်ယံတစ်ကြောတွင် မိုးချုန်းလိုက်ဘိသည့်အလား အဝေးဆီသို့ ပဲ့တင်တုန်ဟည်းသွားသည်။ ကျောက်နံရံကြီး အစိတ်စိတ် အမြွာမြွာ ကွဲထွက်သွားသောအခါ မီးခိုးဖြူဖြူများကလည်း ဖုန်းဆိုးမြေတစ် ခွင်ကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ခရာမှုတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အကျဉ်းသားများ အဆောက်အအုံ တစ်ခုအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာကြစဉ်တွင် လင့်ရိုဗာကားတစ်စင်းသည် မြေ လမ်းအတိုင်း မောင်းနှင်လာပြီး မြေကတုတ်အနီးတွင် ရပ်လိုက်သည်။ ကား မောင်းလာသူသည် ဆံပင်အရောင်ဖျော့တော့ပြီး မျက်လုံးများပြာလဲ့နေသည်။ သူ့ကို မြင်ရသည်မှာ သူ့အသက်ထက် ပိုပြီးငယ်နေသည်ဟု ထင်ရသည်။ သူ၏ဝတ်စုံကလည်း အသစ်ကျပ်ချွတ် ဖြစ်သည်။ ယင်းအဖြစ်ကို သူ့ကိုယ် သူလည်း အတော်ကြီး စိတ်မလုံဟန်ရှိသည်။ သူသည် ကားပေါ်မှဆင်းပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကားတစ်စီးပေါ်သို့ ကျောက်တုံးများတင်နေသော ထောင်ကျများကို ဖြတ် ကျော်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တာဝန်ကျအရာရှိ မာဗင်နီသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသူကို တွေ့ရန် လျှောက်သွားသည်။ သူ့နောက်မှ အယ်လ်ဇေးရှင်းခွေးနက်ကြီး တစ်ကောင် လိုက်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်လိုလဲ ဒရိတ်၊ မောင်ရင့်ကို တာဝန်ပေးလိုက်ပြီလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရော်ဂင်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ စာပါလာ တယ်၊ ထောင်ပိုင်ကြီးက သူ့ကို အခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒရိတ်သည် အင်္ကျီရင်ဘတ်အိတ်ထဲမှ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူ လိုက်သည်။ မာဗင်နီသည် စာရွက်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးပြီးနောက် အောက်ဘက်ရှိချိုင့်ဝှမ်းငယ် တစ်ခုဆီသို့ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အဲဒါ ရော်ဂင်ပဲ၊ မောင်ရင် သွားတွေ့ပေတော့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရော်ဂင်ဆိုသူသည် အင်္ကျီကျွတ်ကြီးဖြင့် အလုပ်လုပ်လျက်ရှိသည်။ သူ၏ အရပ်အမောင်းက အနည်းဆုံးခြောက်ပေနှင့် သုံးလက်မလောက် ရှိသည်။ ကျောက်ခွဲတူကြီး လွှဲမြောက်ပြီး ရိုက်ချလိုက်တိုင်း သူ၏ကျောကုန်း မှ ကြွက်သားစိုင်ကြီးများသည် လုံး၍ လုံး၍ တက်လာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဘုရားသခင်၊ ဧရာမ ဘီလူးကြီးပါလား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒရိတ် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မာဗင်နီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီကိုရောက်လာတဲ့လူတွေ ဘယ်သူမှ ဝလာတယ်လို့မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ရော်ဂင်ကတော့ ခန္ဓာကိုယ်ရော စိတ်ဓာတ်ရော မာတာထက်ပိုပြီး မာ လာတယ်၊ အလေးချိန်တွေ တိုးလာတယ်၊ ဒီမှာရှိတဲ့ လူတွေထဲမှာတော့ ကြောက်စရာအကောင်းဆုံး လူတစ်ယောက်ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်နဲ့ အတူ ဘယ်သူမှ ပါမလာဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မလိုပါဘူး၊ သူက ဘယ်နေ့လွှတ်မလဲဆိုပြီး လွတ်ရက်ကိုစောင့်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ၊ အဲဒါကြောင့် ထောင်ပိုင်ကြီးက သူ့ကိုတွေ့ချင်တာဖြစ်မယ်၊ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ သူဘယ်လိုမှ ထွက်ပြေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒရိတ် အောက်ဘက်သို့ဆင်းသွားသည်။ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရသဖြင့်ကျန်းမာသန်စွမ်းလျက်ရှိသော ရှောင်ရော်ဂင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် တကယ်ပင် ကြောက်စရာကောင်းပါသည်။ ဝဲဘက်ရင်ဘတ်ပေါ်မှ ကျည် ဆန်ထိမှန်ထားသော အမာရွတ်ကြီးမှာလည်း ချောက်ချားဖွယ်ရာ ဖြစ်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒရိတ်သည် ရော်ဂင်နှင့် တစ်ကိုက် နှစ်ကိုက်ခန့်အကွာတွင် ရပ်တန့် လိုက်သည်။ ရော်ဂင် မော့ကြည့်သည်။ မေးချွန်ချွန်နှင့် ပါးပြင်နှစ်ဖက်တို့တွင် မုတ်ဆိတ်မွေးတိုတိုများ ဖုံးလွှမ်းလျက်ရှိသည်။ သူ့မျက်လုံးများက ကျောက် တုံးပေါ်က ချောင်းရေလို ဖြူရော်နေသည်။ သို့မဟုတ် ဆောင်းဦးပေါက် နေ့တစ်နေ့ ၏ မြူမှုန်များလိုဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ရာအတွင်းသဘောကို ဖော်ပြခြင်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေသည်။ လျှို့ဝှက်မှုများကို သိုဝှက်သိမ်းဆည်း ထားသည့်အလားဖြစ်သည်။ သူ့မျက်နှာက စစ်သားတစ်ယောက်၏ မျက်နှာ ဟုလည်း ပြောနိုင်သည်။ ပညာရှိတစ်ယောက်၏မျက်နှာဟုလည်း ဆိုနိုင်ပါ သည်။ သို့သော် ဒုစရိုက်သမားတစ်ယောက်၏မျက်နှာမျိုး မဟုတ်သည် ကား သေချာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရှောင်ရော်ဂင်လား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒရိတ်မေးလိုက်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူ့ဘီလူးကြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်တယ် ကျုပ်ပဲ၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ၏လေသံတွင် ခယဝယသဘော အရိပ်အမြွက်လောက်မျှ မပါရှိ သဖြင့် ဒရိတ်သည် အထက်အရာရှိတစ်ဦး၏ စစ်မေးခြင်းကို ခံနေရသော လူသစ်ကလေးတစ်ဦးပမာ ရှိနေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ထောင်ပိုင်ကြီးက စကားပြောစရာ ရှိလို့ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရော်ဂင်သည် သူ၏ရှပ်အင်္ကျီကို အနီးတွင်ရှိသော ကျောက်တုံးကြီးမှ ဆွဲယူလိုက်ပြီး ခေါင်းမှဆွဲဝတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒရိတ်၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။ ကျောက်ခွဲတူကြီးကို သူ့လက်တစ်ဖက်တွင် သက်သောင့်သက်သာပင် ကိုင်ဆောင်သွားသည်။ ရော်ဂင်သည် တူကြီးကို တာဝန် ကျအရာရှိအနီးတွင် ချထားလိုက်ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ခင်ဗျားအတွက် လက်ဆောင်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မာဗင်နီက သူ့ပခုံးကို အသာအယာပုတ်လိုက်ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568774144149,"sku":"","price":6175.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_19ee91b3-3ae3-4c88-8da6-1770ac85a5fd.jpg?v=1770807671"},{"product_id":"နတ်နွယ်-သုံးနှစ်သုံးမိုး","title":"သုံးနှစ်သုံးမိုး","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမှောင်ပျိုးစပြုနေပြီ။ အချို့အိမ်များတွင် မီးထွန်းထားကြပြီ ဖြစ် သည်။ လမ်းထိပ်ကင်းတဲလေး၏နောက်ဘက်တွင် လ ဖျော့ကလေးပင် ထွက်နေပြီ။ လက်ပတစ်သည် ခြံဝင်းဝရှိ ခုံတန်းရှည်ကလေးပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ပီတာနှင့်ပေါလ် ဘုရားရှိခိုးကျောင်းတွင် ပြုလုပ်နေသော ညနေပိုင်း ဝတ်ပြုပွဲ အပြီးကို စောင့်ဆိုင်းလျက်ရှိသည်။ ယူလီယာသည် ဝတ်ပြုပွဲမှ အပြန်တွင် သူတို့အိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်ပြီး ပြန်ရမည်ဟု သူတွက်ထားသည်။ ထိုအခါတွင် သူသည် သူမနှင့် စကားပြောခွင့် ရရှိပေမည်။ အဆင်ပြေလျှင် တစ်ညချမ်းလုံး သူမနှင့်အတူ နေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤနေရာတွင် သူ ထိုင်နေခဲ့သည်မှာ တစ်နာရီခွဲ ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ ဤအတွင်းတွင် သူသည် မော်စကိုမြို့တော်မှ သူ၏နေအိမ်၊ မော်စကိုမြို့တော် မှ သူ၏မိတ်ဆွေများ၊ အစေခံကြီး ပီတာနှင့် သူ၏ စာရေးစားပွဲတို့ကို မြင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယောင်လျက်ရှိသည်။ သူသည် ငြိမ်သက်ပြီး မည်းမှောင်နေသော သစ်ပင်များ ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မောနေမိသည်။ သူသည် ဆူကိုနိကီရှိ နွေရာသီအပန်းဖြေရိပ်သာတွင် မနေဘဲ နံနက်တိုင်းနှင့် ညနေတိုင်းပင် ခရာသံတည် ညံ၊ ဖုန်လုံးကြီးများ တထောင်းထောင်းနှင့် နွားအုပ်ကြီးများ ဖြတ်မောင်းသွား တတ်သော တောမြို့နယ် အိမ်ကလေးတစ်အိမ်တွင် ရောက်ရှိနေရသည်မှာ သူ့အဖို့ ထူးဆန်းနေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မကြာသေးသောကာလက သူကိုယ်တိုင် ပါဝင်ခဲ့ရသော ရှည်လျား ထွေပြားသော မော်စကို စကားဝိုင်းများကိုလည်း သူ အမှတ်ရနေသည်။ ယင်းစကားဝိုင်းများတွင် အချစ်မရှိဘဲနှင့် အသက်ရှင်နေထိုင်နိုင်သည့် အကြောင်းကို ပြောဆိုကြသည်။ ကိလေသာ အချစ်ဟူသည်မှာ စိတ်ရူးပေါက် ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ နိဂုံးချုပ်လိုက်သောအခါ မည်သည့်အချစ်ဟူသည် မရှိပါ။ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်တို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာသာယာမှုမျှသာ ဖြစ်သည်။ သည် အချက်များကို စဉ်းစားမိသောအခါ ယခုအချိန်တွင် အချစ်ဟူသည် အဘယ် နည်းဟု သူ့ကို မေးလာလျှင် သူ ဘာမျှဖြေတတ်မည် မဟုတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ညနေပိုင်း ဝတ်ပြုပွဲ ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ လူအုပ်ကြီး ပေါ်ထွက်လာ သည်။ လက်ပတစ် အားစိုက်ပြီး မှုန်ရီဝိုးဝါးသဏ္ဌာန်များကို ကြည့်သည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးပင် သူ၏မြင်းရထားကြီးဖြင့် ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ခေါင်းလောင်းသံများလည်း ရပ်သွားကြပြီ။ ခေါင်းလောင်းစင်တွင် ထွန်းထားသော မီးစိမ်း၊ မီးနီများသည်လည်း တစ်ပွင့်ပြီးတစ်ပွင့် ငြိမ်းကုန်ကြပြီဖြစ်သည်။ လူအုပ်ကြီးမှာမူ ဘုရားရှိခိုးကျောင်းအတွင်းမှ အေးအေးလူလူပင် ထွက်လာနေ ကြသည်။ အချို့မှာ ပြတင်းပေါက်များအောက်တွင် ရပ်ပြီး စကားပြောနေကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ ကျက်မှတ်မိနေသော စကားသံတစ်ခု ကို လက်ပတစ် ကြားရသည်။ သို့သော် သူ့မှာ ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်သွားရ သည်။ အကြောင်းမှာ ယူလီယာတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါ၊ အဖော် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ပါနေသည်။ သူ စိတ်ပျက်ရတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဲဒါ ဆိုးတာပဲ၊ အဲဒါ ဆိုးတာပဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော် လမ်းဆုံသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ယူလီယာသည် လမ်းသွယ် ကလေးတစ်ခုအတွင်းသို့ မချိုးမီ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်နှင့်လမ်းခွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ပတစ်ရှိရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုယ် အခုပဲ မင်းတို့အိမ် သွားမလို့ပဲ၊ မင်းတို့ဖေဖေနှင့် စကားပြောရ အောင်၊ သူ အိမ်မှာ ရှိသလား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရှိဖို့ များပါတယ်၊ ကလပ်ကိုသွားဖို့ အချိန်စောပါသေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           လမ်းသွယ်ကလေး တစ်လျှောက်လုံးလိုလိုမှာပင် ခြံဝင်းကျယ်များ သွယ်တန်းလျက်ရှိသည်။ ခြံစည်းရိုးများတွင် သံပရာပင်များ ပေါက်နေကြ သည်။ လရောင်တွင် ယင်းသံပရာပင်များက အရိပ်ထိုးနေကြသဖြင့် လမ်း တစ်ဖက်ရှိ ခြံစည်းရိုးများနှင့် ခြံတံခါးများအားလုံး အမှောင်ထဲတွင် ရောက်ရှိ နေကြတော့သည်။ အမျိုးသမီးအချို့၏ တီးတိုးသံများ၊ ခပ်အုပ်အုပ်ကလေး ရယ်သံများနှင့် တိုးညင်းသော ဗျပ်စောင်းသံတို့ကို ကြားနေရသည်။ သံပရာနံ့ နှင့် မြက်ခြောက်နံ့များ သင်းနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အမှောင်ထဲမှ တီးတိုးသံများနှင့် သံပရာရနံ့များက လက်ပတစ်ကို လွှမ်းခြုံ လာကြသည်။ သူက ရုတ်ခြည်းဆိုသလိုပင် သူ၏အဖော်ကို အားရ ပါးရ ပိုက်ဖက်လိုစိတ် ဖြစ်လာသည်။ သူမ၏မျက်နှာ၊ သူမ၏လက်မောင်း နှင့် သူမ၏ တံတောင်များကို အနမ်းများစွာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းပစ်လိုက်ချင်သည်။ သူမ၏ခြေရင်းတွင် ဒူးထောက်လိုက်ကာ သူမကို ချစ်နေမိသည်မှာ အဘယ် မျှကြာပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို မျှဉ်းမျှဉ်းရှိုက်ရှိုက်ကလေး ပြောလိုက်ချင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သူမထံမှ ဘုရားဝတ်ကျောင်း ပန်းပေါင်းရနံ့ပျံ့ပျံ့ကလေး သင်းလာ သောအခါ သူကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ချိန်က ဘုရားသခင်တွင် ယုံကြည်ခြင်း ကြီးစွာဖြင့် ညနေတိုင်း ဝတ်ပြုပွဲသို့ သွားခဲ့သည့်အဖြစ်များကို သတိရပြီး သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ကဗျာတစ်ပုဒ်လို သာယာလှပ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့ကို တမ်းတမိပါတော့သည်။ သို့သော် သည်မိန်းက လေးက သူ့ကို မချစ်ချေသောကြောင့် ထိုစဉ်က သူ မျှော်မှန်းတမ်းတခဲ့သော ပျော်ရွှင်မှုတို့ကို ယခုအခါ ထာဝရလက်လွှတ် ဆုံးရှုံးရမည်ကဲ့သို့ ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သူမက သူမ၏အစ်မ နီနာဖီဒိုရော့ဗနာ၏ ကျန်းမာရေးကို စိတ်ဝင်စား စွာဖြင့် ပြောဆိုပါသည်။ သူမ၏အစ်မသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်လလောက်တုန်း က ကင်ဆာရောဂါအတွက် ခွဲစိတ်ကုသခဲ့ရသည်။ ယခုအခါတွင် သူတို့ အားလုံးကပင် ရောဂါအခြေအနေ ပြန်လည်ဆိုးဝါးလာမည်ကို မျှော်လင့်နေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကနေ့မနက်ပဲ ကျွန်မ သူ့ကိုသွားကြည့်ခဲ့သေးတယ်၊ ဒီတစ်ပတ် အတွင်းမှာ သူဟာကျမသွားပေမဲ့ အသားအရေတွေ ဖျော့လာတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ယူလီယာဆာဂျီယက်ဗနာက ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ရောဂါပြန်ဖြစ်လာတဲ့ သဘောတော့ မရှိ ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူဟာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ အားနည်းလာပုံရတယ်၊ ဘယ်လို ဖြစ်သလဲဆိုတာ ကိုယ် စဉ်းစားလို့မရဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            လက်ပတစ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ယူလီယာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “အို... ဘုရားသခင်၊ သူဟာ တစ်ချိန်တုန်းက တကယ့်ကို ကျန်းမာရေး ကောင်းပြီး တကယ့်ကိုဝပြီး သူ့ပါးကလေးတွေဟာ တကယ့်ကို နီရဲနေတာပဲ၊ ဒီကလူတွေအားလုံးက သူ့ကို မော်စကိုမြို့တော်သူကြီးလို့ ခေါ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ ဘုရားရှိခိုးကျောင်း သွားတဲ့နေ့တွေမှာ ကျေးတောသူတစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယောက်လိုပဲ ရိုးရိုးယဉ်ယဉ်ကလေးပဲ ဝတ်လေ့ရှိတယ်။ အဲဒီလိုဝတ်တာကပဲ သူနဲ့ သိပ်လိုက်တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ဒေါက်တာဆာဂျီဗိုရီဆစ် အိမ်မှာ ရှိနေသည်။ တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင်၊ နီနီရဲရဲ။ ဒူးဆစ်အောက် ရောက်သော ကုတ်အင်္ကျီကြီးကို ဝတ်ထားသဖြင့် ခြေထောက်တိုသည်ဟု ထင်ရသည်။ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက် ပြန် လျှောက်နေသည်။ လက်နှစ်ဖက်ကို အင်္ကျီအိတ်များအတွင်းသို့ ထည့် ထားပြီး သီချင်းတအေးအေးနှင့် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “ရူ.........ရူ.......ရူ.........ရူ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             သူ၏ နှုတ်ခမ်းမွေး ဖြူဖြူများကလည်း ကစဉ့်ကလျား။ သူ၏ဆံပင် များကလည်း ယခုမှ အိပ်ရာကထလာသူတစ်ဦးပမာ မပြီးမခွဲ။ ထို့အပြင် သူ၏စာကြည့်ခန်းမှာလည်း သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အလားတူပင် ဖရိုဖရဲ ပရမ်း ပတာ။ ဆိုဖာပေါ်က ခေါင်းအုံးပုံ၊ အခန်းထောင့်က စက္ကူပုံ၊ စားပွဲအောက်က ခွေးဝဲစား တစ်ကောင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             “မစ္စတာ လက်ပတစ်က ဖေဖေနှင့် တွေ့ချင်လို့တဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e သမီးဖြစ်သူက စာကြည့်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားရင်း ဖခင်ကို ပြော လိုက်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရူ..ရူ...ရူ.ရူ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက တေးသွားကို ပိုမိုကျယ်လောင်စွာ ညည်းလိုက်ပြီးနောက် ဧည့် ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ လက်ပတစ်နှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာသတင်းထူးသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဧည့်ခန်းထဲတွင် မှောင်နေသည်။ လက်ပတစ်သည် ကုလားထိုင်တွင် မထိုင်ဘဲ ဦးထုပ်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်းဖြင့်ပင် အနှောင့်အယှက် ပေးမိသည်ကို တောင်းပန်လျက် ရှိသည်။ သူ၏အစ်မ ညအခါတွင် အိပ် ပျော်စေရန် ဘာလုပ်ရမည်နည်းဟု မေးသည်။ သူ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှပိန် သွားရသနည်းဟု မေးသည်။ မနက်ပိုင်းက အိမ်ကို ဒေါက်တာလာတုန်းက လည်း ဤမေးခွန်းများကို မေးခဲ့ပြီးပြီကို သတိရသဖြင့် မေးခွန်းအသစ်တစ်ခု ထပ်ပြီး မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မော်စကိုက အထူးကုဆရာဝန်တစ်ယောက်ကို ခေါ်ရရင် ကောင်း မလား၊ ဒေါက်တာ ဘယ်လိုသဘောရသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေါက်တာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ပခုံးနှစ်ဖက် တွန့်လိုက်သည်။ မပြောတတ်ဘူးဆိုသည့်သဘောမျိုးဖြင့် လက်ရိပ်လက်ခြည် ပြလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူ့အနေနှင့် အစော်ကားခံရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူက အထအန ကောက်တတ်သော၊ စိတ်ထိခိုက်လွယ်သော ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ့ကို လူတွေက ယုံကြည်မှုမရှိဘူး၊ မယုံကြည်ဘူး၊ မလေးစားကြဘူးဟု အမြဲတမ်း မှတ်ယူနေတတ်သူ ဖြစ်သည်။ လူတွေက သူ့ကို အမြတ်ထုတ်နေ ကြသည်။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက သူ့ကို မနာလိုဝန်တိုနေကြသည်။ ယင်းကြောင့်လည်း သူ့ကိုယ်သူ မမြဲတမ်း အပြစ်တင်ရှုတ်ချလျက် ရှိသည်။ သူက သူများတွေ အသုံးချတာကိုခံနေသော ငတုံးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ယူလီယာဆာဂျီယက်ဗနာက မှန်မီးအိမ်ကို ထွန်းလိုက်သည်။ သူမ သည် ဝတ်ပြုပွဲတော် တက်ရောက်ခဲ့ရသဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏မျက်နှာ ဖြူရော်နွမ်းရိနေသည်။ သူမ၏လှုပ်ရှားမှုများ လျော့ရဲပန်းလျ နေကြသည်။ သူမက အနားယူလိုနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဆိုဖာတစ်ခုပေါ်တွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူမထိုင်ချလိုက်သည်။ လက်နှစ်ဖက်ကို ဒူးပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် မိေရာ ငေးနေတော့သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူသည် အရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း လက်ပတစ်သိရှိ သည်။ သူက အရပ်ပုသည်။ ကိုယ်လုံးသေးသည်။ ပါးနှစ်ဖက် နီရဲနေ သည်။ ဆံပင်ပါးသည်။ သူက ရိုးလွန်းသဖြင့် ရိုင်းသလိုပင် ရှိနေသည်။ အမျိုးသမီးလောကတွင် သူက အချိုးအစားမကျပါ။ အပိုစကားတွေ များနေ သည်။ အမူအရာတွေ ထူးခြားနေသည်။ သည်အတွက် ယခုအခါ သူ့ကိုယ် သူ မုန်းတီးနေမိသည်။ သူနှင့် နေရသည့်အတွက် ယူလီယာ မငြီးငွေ့ စေချင် ပါ။ သူတစ်ခုခု ပြောဖို့လိုသည်။ သို့သော် ဘာပြောရမည်နည်း။ အစ်မ နေမကောင်းသည့် အကြောင်းကိုပဲ ပြောရမည်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်ဆုံးတွင် ပြောနေကျဖြစ်သော ဆေးဝါးများအကြောင်းကိုပင် သူ ပြောသည်။ ထို့နောက် ကျန်းမာရေးအကြောင်း အမွှမ်းတင်သည်။ ထို့ နောက် မော်စကိုမြို့တွင် ညအိပ်တည်းခိုဆောင် တစ်ခုဆောက်ရန် ကြံစည်နေ သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။ ယခုအခါ ခန့်မှန်းခြေ ကုန်ကျမည့် ငွေကိုပင် တွက်ချက်ပြီးပြီဟု ဆိုသည်။ သူ၏အစီအစဉ်အရဆိုလျှင် အလုပ် သမားတစ်ယောက်သည် ငါးကိုပက်၊ ခြောက်ကိုပက်မျှ ကုန်ကျရုံမျှဖြင့် တစ်ညတာ အိပ်စရာနေရာ ရရှိမည်။ ပေါင်မုန့်နှင့် အသီးအရွက် စွပ်ပြုတ်ပူပူ လည်း ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ခြောက်သွေ့သော အိပ်ရာတစ်ခုနှင့် စောင်တစ် ထည် ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ စိုရွှဲနေသော ဖိနပ်များနှင့် အဝတ်အစားများကို ခြောက်သွေ့အောင် လှန်းနိုင်ရန် နေရာတစ်နေရာလည်း ရရှိမည်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ယူလီယာသည် ထုံးစံအတိုင်းပင် သူ၏မျက်မှောက်တွင် တိတ်ဆိတ် လျက်ရှိသည်။ သူက အချစ်စိတ်ဖုံးလွှမ်းနေသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ အတွေးများနှင့် သူမ၏အကြံအစည်များကို မှန်းဆလျက်ရှိသည်။ အကယ်၍ သူမသည် ညနေ ဝတ်ပြုပွဲမှ အိမ်ကို အဝတ်အစားလဲလှယ်ရန်နှင့် လက်ဖက် ရည်သောက်ရန် ပြန်မလာခဲ့လျှင် သူမကို တစ်နေရာရာမှာ ဖိတ်ကြားထား သောကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါပေမဲ့ အဲဒီညအိပ် တည်းခိုဆောင်ဆောက်ဖို့ ကျွန်တော် အလော တကြီး မလုပ်ဘူး၊ လောလောဆယ်အတွင်းမှာ မလုပ်သေးဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568775389333,"sku":"","price":2250.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4eaf639b-f6bf-4ce7-8cc7-ed44f12583c9.jpg?v=1730211529"},{"product_id":"နတ်နွယ်-လျှို့၀ှက်သောသင်္ကေတအာရောဂျံ","title":"လျှို့၀ှက်သောသင်္ကေတအာရောဂျံ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရီမို ဘာကြောင့် သေဆုံးရမည်ကို လူတိုင်းကပင် သိရှိကြသည်။ ရီမိုသည် ပြည်သူ့ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးအနေဖြင့် အနစ်နာခံသွားရခြင်းပင်ဖြစ်ကြောင်း ခင်မင်ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေ များကို နယူးအတ်မြို့ ရဲတပ်ဖွဲ့ မှူးက ပြောကြားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒုစရိုက်သမားတစ်ယောက်ကို သတ်မိခဲ့တဲ့အတွက် ရဲအမှုထမ်းတစ်ယောက်က လျှပ်စစ်ကုလားထိုင်ပေါ်တက်ရတယ်လို့ ဘယ်သူကများ ကြားဖူးသလဲ၊ မသကာ ရာထူး ကနေ ခဏချထားရုံပေါ့၊ မသကာ အလုပ်ကနေ ထုတ်ပစ်လိုက်ရုံပေါ့၊ အခုတော့ ဘယ်လို ဖြစ်ပြီး လျှပ်စစ်ကုလားထိုင်ပေါ် တက်ရသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရဲတပ်ဖွဲ့မှူးက သတင်းထောက်များကို ပြောဆိုရာတွင်လည်း..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “တော်တော့်ကို စိတ်မချမ်းသာစရာကောင်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုပ်၊ ဝီလီယံဟာ တကယ့်ကိုတော်ပြီး ထူးချွန်တဲ့ အမှုထမ်းကောင်းတစ်ယောက်ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သို့သော် သတင်းစာဆရာများသည် အရူး အ,အများ မဟုတ်ကြပါ။ ဝီလီယံ ဘာကြောင့် သေဆုံးရမည်ကို သူတို့ ကောင်းကောင်းသိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဒီလူက အရူးပဲ။ အရူးတစ်ယောက်ကို လမ်းပေါ်မှာ လွှတ်ထားလို့ ဘယ်လိုလုပ် ပြီး ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ။ ဒီလူဟာ ဘာဖြစ်လို့ ပတ်ကြမ်းတိုက်တဲ့နည်းကို သုံးရတာလဲ။ ဒီလူဟာ လူတစ်ယောက်ကို လက်လွန်ခြေလွန်လုပ်ပြီး လမ်းကြားတစ်ခုမှာ ထားပစ်ခဲ့တယ်။ နောက် ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ရာထူးတံဆိပ်ကို သက်သေခံအဖြစ် ချထားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ကို လူများတွေက ထောင်ချောက်ဆင်ကြတာပါလို့ပြောတယ်၊ အရူးပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတရားခံရှေ့နေကလည်း ၎င်း၏အမှုသည် ဘာကြောင့် အမှုရှုံးရသည်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပြဿနာက အဲဒီတံဆိပ်ပဲ။ ဒီလို သက်သေခံအထောက်အထားများနှင့် သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လွတ်နိုင်မှာလဲ၊ အဲဒီငနဲကို သူရိုက်တယ်ဆိုတာ သူဘာဖြစ်လို့ ဝန်မခံရတာ လဲ။ တကယ်လို့သာ သူဝန်ခံခဲ့ရင် တရားသူကြီးက သူ့ကို ဘယ်မှာ သေဒဏ်ပေးပါ့မလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော် ယခုကဲ့သို့ အပြစ်ဒဏ်ချမှတ်လိုက်ခြင်းကို သဘောမပေါက်နိုင်သူတစ်ဦး ရှိပါသည်။ အပြစ်ဒဏ်က ကြီးမားလွန်းလှသည်။ အပြစ်ဒဏ်ပေးပုံက မြန်ဆန်လွန်းလှ သည်။ သို့သော် သူ့အနေနှင့် သဘောမပေါက်၊ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သည်။ ယနေ့ည ၁၁၃၅ နာရီမှာပင် နိဂုံးချုပ်သွားမည်ဖြစ်သည်။ သည့်နောက်တွင်ကား ဘာမျှ ထူးခြားခြင်း ရှိတော့မည်မဟုတ်ပါ။ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရီမိုဝီလီယံသည် အချုပ်ခန်းတွင်းရှိ ခုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်ပြီး စီးကရက်တစ်လိပ်ပြီး တစ်လိပ် သောက်နေသည်။ သူ၏ အညိုရောင်ဖျော့ဖျော့ဆံပင်များကို လျှပ်စစ်ဓာတ်ခေါင်း တပ်ဆင်မည့် နားထင်နှစ်ဖက်တွင် ပြောင်နေအောင် ရိတ်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အကျဉ်းသားဝတ်စုံဖြစ်သော မီးခိုးရောင်ဘောင်းဘီရှည်သည် ဒူးဆစ်လောက် အထိ ကွဲနေသည်။ ခြေအိတ်ဖြူဖြူများသည် စီးကရက်ပြာမှုန့်များ စွန်းထင်းနေသော နေရာများမှအပ ဖြူစင်သန့်ရှင်းလျက် ရှိကြသည်။ သူက ဆေးလိပ်ပြာခွက်ကို မနေ့ကတည်း ကစပြီး မသုံးတော့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆေးလိပ်တိုများကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွှင့်ပစ်သည်။ တငွေ့ငွေ့ မီးလောင်ကျွမ်းနေ သည်ကို ထိုင်ပြီးကြည့်နေသည်။ ဆေးလိပ်တိုသည် နောက်ဆုံးတွင် အမှတ်အသား တစ်စုံ တစ်ရာမျှပင် မထင်ကျန်တော့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အစောင့်နှစ်ဦးက အချုပ်ခန်းတံခါးကိုဖွင့်ပေးပြီး ထောင်ကျတစ်ဦးက အစီခံများကို ဝင်ရောက်ရှင်းလင်းသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူက အချုပ်ခန်းအပြင်ဘက်ရှိ အစောင့်နှစ်ဦး၏ အလယ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အခန်းတွင်းသို့ သူ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားသောအခါ ဤအခန်းထဲတွင် သူ ဆေးလိပ်သောက်ခဲ့သည့်အကြောင်း သို့မဟုတ် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် စီးကရက်တိုများ မီးလောင် ခဲ့သည့်အကြောင်း သက်သေခံအထောက်အထား တစ်ခုမျှ ကျန်ရစ်တော့မည်မဟုတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူသည် ဤကြိုးတိုက်ခန်းတွင် သူ၏ အစအနဟူ၍ ဘာတစ်ခုမျှ ချန်ရစ်ထားခဲ့နိုင် မည်မဟုတ်ပါ။ ခုတင်မှာ သံမဏိဖြစ်ပြီး ဆေးသုတ်ထားခြင်းမရှိသဖြင့် သူ၏အမည်အတိုကောက်ကို ရေးခြစ်နိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ မွေ့ရာတွင် ဆုတ်ဖြဲမှတ်သားခဲ့လျှင်လည်း သူတို့က မွေ့ရာအသစ်တစ်ခု လဲလှယ်လိုက်ကြမည်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်နေရာရာတွင် တစ်ခုခုကို ချည်နှောင်စရာဟူ၍လည်း သူ့မှာ ဘာကြိုးတစ်မျှင်မှ မရှိပါ။ သူ့ခေါင်းပေါ်မှ လျှပ်စစ်မီးလုံးကိုပင် ထုခွဲနိုင်ခြင်း မရှိပါ။ မီးလုံးကို မှန်ပြားအထူ ဖုံးအုပ်ထားပြီး မှန်ပြားပေါ်တွင် သံမဏိကွန်ချာတစ်ထပ် ရှိနေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆေးလိပ်ပြာခွက်ကို သူ ရိုက်ခွဲချင်လျှင် ခွဲနိုင်ပါသည်။ ထို့အပြင် မျက်နှာသစ် ကြွေဇလုံတွင်လည်း တစ်စုံတစ်ခု ရေးချင်လျှင် ရေးနိုင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော် သူ ဘာရေးရမည်နည်း။ အကြံဉာဏ်ပေးစာ ရေးရမည်လား၊ မှတ်တမ်း စာတစ်ခု ရေးရမည်လား။ မည်သူ့ကိုရည်စူးပြီး ရေးရမည်နည်း။ မည်သည့်အတွက် ရေးရ မည်နည်း။ သူတို့ကို သူက ဘာတွေပြောခဲ့နိုင်မည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူတစ်ယောက်သည် မိမိအလုပ်ကို မိမိလုပ်သည်။ အရေးယူခံရသည်။ မိမိ တာဝန်ကျသော လမ်းကြားတစ်နေရာတွင် ဒုစရိုက်သမားတစ်ယောက် သေဆုံးနေသည်။ ၎င်း၏လက်ထဲတွင် မိမိ၏ ဂုဏ်ရာထူးတံဆိပ်ရှိနေသည်။ မိမိကို သူတို့က ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူး မပေးပါ။ သူတို့အားလုံးပင် ထောင်ထားသော ထောင်ချောက်အတွင်းသို့ သက်ဆင်းသွား ကြရသည်။ ယင်းအတွက် မိမိမှာ လျှပ်စစ်ကုလားထိုင်နှင့် နဖူးစာဆုံရတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူ့အဖွဲ့အစည်းကြီးကို ဒုက္ခပေးနေသော လူဆိုးများ၊ သူခိုးများ၊ လူလိမ်လူကောက် များ၊ လူသတ်သမားများ၊ မှောင်ခိုများ၊ ဒုစရိုက်သမားများအားလုံးကို ပို့ဆောင်ရန် မိမိ ကြိုးပမ်းခဲ့သော ကြိုးတိုက်အတွင်းတွင် ယခုအခါ ၎င်းတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက် မိမိ အသက်ကို ပေးခဲ့ရသော လူ့အဖွဲ့ အစည်းကြီးက မိမိကို မျက်ကွယ်ပြုကြလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိမိ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ ဥပဒေကို ချိုးဖောက်သူများ လျှပ်စစ်ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ မရောက်ရှိဘဲ ဥပဒေကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူတစ်ဦး လျှပ်စစ်ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ရောက်ရချေတော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်အကြောင်းတွေကို မျက်နှာသစ်ကြွေအင်တုံတွင် ရေးထားခဲ့၍ မဖြစ်နိုင်ပါ။ သည်တော့ မိမိ ဘာလုပ်မည်နည်း။ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိပြီး သောက်မည်။ မီးလောင် ကျွမ်းပြီး ချုပ်ငြိမ်းသွားသည်ကို ထိုင်ကြည့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရီမိုဝီလီယံသည် ပရုပ်အေးစီးကရက်တိုကို ပါးစပ်မှဖြုတ်ယူပြီး မျက်စိရှေ့တွင် ကိုင်ထားကာ ကြည့်သည်။ ထို့နောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူ၏နံဘေးရှိ စောင်ခေါက်ပေါ်တွင် စီးကရက်နှစ်ဘူးရှိသည်။ စီးကရက်အသစ်တစ်လိပ်ကို သူနှိုက်ယူပြီး သူ့ကို ကျောပေးရပ်နေကြသော အစောင့်နှစ်ယောက်ကို သူ ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ကို စကားမပြောသည်မှာ နှစ်ရက်ရှိပြီး သေစာရင်းအသွင်းခံထားရ ကတည်းက ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အသစ်ညှိလိုက်သော စီးကရက်ကို ရီမိုကြည့်သည်။ ပရုပ်အေးအရသာကို ရုတ် ခြည်းဆိုသလို မကြိုက်သလိုဖြစ်လာပြီး အစီခံကိုချိုးကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက် သည်။ ထို့နောက် ချိုးဖဲ့ထားသော စီးကရက်ကို နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုကြားတွင် ထည့်ကာ တအား ရှိုက်ဖွာလိုက်သည်။ ဆေးလိပ်မီးခိုးများ မျက်နှာကြက်ဆီသို့ လွင့်တက်နေကြသည်။ ရုတ် ခြည်းဆိုသလိုပင် သူ့မျက်နှာတင်းမာလာပြီး စီးကရက်တိုကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းခြေပစ် လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘာတစ်ခုမျှ အရာမထင်ပါ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ စီးကရက်တိုများဆီသို့ သူ ဖြည်းလေးစွာ ကုန်းစို့လိုက်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “ကျုပ်တို့ ရှင်းပေးမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အစောင့်တစ်ယောက်က ပြောသည်။ သူ့နာမည်မှာ မိုက်ဖြစ်ကြောင်း ရီမို ခပ်ရေး ရေး မှတ်မိနေသည်။ မိုက်မှာ အရပ်ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကျွန်တော့်ဘာသာ ကျွန်တော်ရှင်းမယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရီမို ပြောလိုက်သည်။ သူ့ပါးစပ်မှ စကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ နှေးကွေး လေးလံလှသည်။ သူ စကားမပြောသည်မှာ အဘယ်မျှကြာချေပြီနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “တစ်ခုခုစားမလား၊ မိုးတော့ချုပ်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့ ရနိုင်ပါလိမ့်မယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အစောင့်က မေးသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ရီမို ခေါင်းခါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကျွန်တော် အခုပဲ ရှင်းလို့ပြီးတော့မယ်၊ ကျွန်တော့်အတွက် အချိန်ဘယ်လောက် ကျန်သေးသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “နာရီဝက်လောက် ကျန်ပါသေးတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရီမို ဘာမျှပြန်မပြော။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြာတွေကို သူ၏လက်ဝါးကြီးနှစ်ဖက်ဖြင့် သုတ်ပစ်နေသည်။ သူ့မှာ ဖုန်သုတ်တစ်ခုရှိခဲ့လျှင် ပို၍ အဆင်ပြေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခင်ဗျားအတွက် ကျုပ်တို့ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိုက်က မေးသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရီမို ခေါင်းကိုယမ်းပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “ဘာမှမလိုပါဘူး၊ စီးကရက်သောက်ပါဦး” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျုပ်တို့ ဒီမှာ ဆေးလိပ်မသောက်ရပါဘူး” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်လား၊ ဒါဖြင့် တစ်ဘူးယူထားပါလား၊ ကျွန်တော့်မှာ နှစ်ဘူးရှိပါတယ်” “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊           ယူခွင့်မရှိပါဘူး” ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ခင်ဗျားတို့အလုပ်က အတော်တာဝန်ကြီးမှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အလုပ်တစ်ခုပဲပေါ့၊ ကျုပ်တို့အလုပ်က ကင်းလှည့်ရတာနဲ့ မတူပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ စောင့်ကြည့်နေရတဲ့အလုပ်” ဆိုပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အင်း... အလုပ်ဟာ အလုပ်ပဲပေါ့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရီမို ယင်းသို့ပြောဆိုကာ ပြုံးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟုတ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အစောင့်က ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရီမို တစ်ခုခုပြောရန် စဉ်းစားသည်။ သို့သော် စဉ်းစား၍မရ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ခဏနေရင် ဒီကို ခရစ်ယာန်ဘုန်းကြီး ကြွလာလိမ့်မယ်” အစောင့်က ပြောသည်။ ရီမို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော် ဘုရားကျောင်းမရောက်တာ ကြာပြီ၊ ခရစ်ယာန်ဘုန်းကြီး ကျောင်းသား ဘဝက ထွက်လာကတည်းကပေါ့ ။ ဪ.. ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ်။ ကျွန်တော်ဖမ်းခဲ့တဲ့ လူဆိုးတွေအားလုံးဟာ ငယ်ငယ်တုန်းက ဘုရားရှိခိုးကျောင်းမှာ ခရစ်ယာန်ဘုန်းကြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းသားလုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ လူချည်းပဲ၊ ပရိုတက်စတင့်တွေရော၊ ဂျူးတွေရောပေါ့၊ ကျွန်တော် မသိတာတချို့ကို သူတို့သိမှာအမှန်ပဲ။ ဟုတ်ပြီလေ၊ ခရစ်ယာန်ဘုန်းကြီး ကြွလာရင် ကျွန်တော်တွေ့ပါမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရီမို ခြေထောက်များကို ဆန့်လိုက်ပြီး တံခါးပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ သံတိုင်များပေါ်တွင် သူ၏ညာလက်ကို တင်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အင်း... အတော်တော့ မသက်သာတဲ့အလုပ်ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အစောင့် ခေါင်းညိတ်သည်။ အစောင့်နှစ်ယောက်စလုံး နောက်ဘက်သို့ တစ်လှမ်းစီ ဆုတ်လိုက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “ကောင်းသားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ခဏတော့ နေပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အချိန် သိပ်မရှိတော့ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အစောင့် မျက်လွှာချပြီး ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အချိန်နည်းနည်းတော့ ရှိပါသေးတယ်၊ မိနစ်ပိုင်းပေါ့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်ပြီလေ၊ ကျုပ်တို့သွားမပင့်လည်း ခရစ်ယာန်ဘုန်းကြီးက ဒီကိုလာမှာပဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လုပ်နေကျအလုပ်ပဲပေါ့၊ ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရာဇသတ်ကြီးဥပဒေတွင် ပြဋ္ဌာန်းထားသည့်အတိုင်း သူတို့က သူ၏ဝိညာဉ်ကို ကယ်တင်ကြပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျုပ်မသိဘူး၊ ကျုပ် ဒီကိုရောက်တာ နှစ်နှစ်ပဲရှိသေးတယ်။ ဒီအတွင်းမှာတော့ တစ်ယောက်မှ ကုလားထိုင်ပေါ် မတက်ခဲ့ဘူး၊ နေဦး၊ ခရစ်ယာန်ဘုန်းကြီး အဆင်သင့် ဖြစ်မဖြစ် ကျုပ်သွားကြည့်ဦးမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မကြည့်ပါနဲ့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျုပ်ပြန်လာခဲ့မယ်၊ စကြံထိပ်တင်သွားမှာ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါဖြင့်သွားလေ၊ ခင်ဗျားသဘောပဲပေါ့၊ ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ်” ငြင်းနေ၍ ဘာမျှအကြောင်းထူးမည်မဟုတ်သဖြင့် ရီမို ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568800587925,"sku":"","price":6650.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d35cf396-f7b5-46a9-affc-b07031b23f5c.jpg?v=1730211575"},{"product_id":"နတ်နွယ်-ရဲတိုက်ကြီး","title":"ရဲတိုက်ကြီး","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e[ ၁ ]\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကေ ရောက်ရှိသွားသောအခါ မိုးချုပ်နေပြီ။ ရွာသည် နှင်းမြူထဲတွင် မြုပ်ဝင်နေသည်။ အမှောင်နှင့် နှင်းမြူများ ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် ရဲတိုက်ကြီးတည်ရှိရာ တောင်ကို မတွေ့မြင် ရပါ။ ထိုအရပ်တွင် ရဲတိုက်ကြီးတစ်ခုရှိကြောင်း ပြသသည့် အလင်းရောင်ပင် မရှိပါ။ ကေသည် ရွာသို့သွားရာလမ်းမကြီးပေါ်ရှိ သစ်သားတံတားပေါ်တွင်ရပ်ကာ သူ့အထက် ဘက်ရှိ လှည့်ဖြားတတ်သော လဟာပြင်ကြီးကို အတန်ကြာငေးမောလျက်ရှိတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့နောက် သူသည် ထိုညအဖို့ အိပ်စက်ရန်နေရာရှာဖွေဖို့ ထွက်ခွာသွားသည်။ တည်းခိုခန်းသည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားဆဲဖြစ်သည်။ ညအချိန်မတော်တွင် မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်ရှိလာသော ဧည့်သည်အတွက် အခန်းတစ်နေရာ ပေးစရာမရှိသဖြင့် တည်းခိုခန်း ပိုင်ရှင် ကသိကအောက်ဖြစ်နေရသော်လည်း သူ့ကို ဧည့်ခန်းတွင် ကောက်ရိုးအိတ် တစ်လုံးပေါ်၌ အိပ်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ လယ်သမားအချို့သည် ဘီယာသောက်နေကြဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ကေသည် ၎င်းတို့နှင့် စကားပြောလိုစိတ်မရှိသဖြင့် ကောက်ရိုးအိတ် တစ်လုံးကို အပေါ်ထပ်မှ သူကိုယ်တိုင် သယ်ယူခဲ့ပြီး မီးဖိုနံဘေးတွင် လဲလျောင်းလိုက် တော့သည်။ နေရာက ပူနွေးပြီး လယ်သမားများက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ရှိကြသဖြင့် သူသည် နွမ်းနယ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ၎င်းတို့ကို ကြည့်နေရင်းမှာပင် အိပ်ပျော်သွား တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော် သိပ်မကြာခင်မှာပင် သူ နိုးလာသည်။ မျက်ခုံးထူထူ၊ မျက်ပေါက် ကျဉ်းကျဉ်း၊ သရုပ်ဆောင်တစ်ဦး၏မျက်နှာဖြင့် မြို့သားတစ်ယောက်လို ဝတ်ဆင် ထားသော လူရွယ်တစ်ဦးသည် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်နှင့်အတူ သူ့နံဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်လျက်ရှိသည်။ လယ်သမားများသည် အခန်းထဲတွင်ရှိနေကြဆဲဖြစ်ပြီး တချို့က ပိုပြီး ကြားသာ မြင်သာအောင် သူတို့၏ကုလားထိုင်များကို လှည့်လိုက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူရွယ်သည် ကေကို နှိုးရသည့်အတွက် အထူးပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ တောင်းပန်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် ရဲတိုက်မှူးကြီး၏ သားဖြစ်ကြောင်း သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်ပါသည်။ ထို့နောက် သူက ပြောဆိုသည်မှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီရွာကို ရဲတိုက်ကြီးက ပိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီရွာမှာ နေရင်ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီရွာမှာ ညအိပ်ရင်ဖြစ်ဖြစ် ပြောရမယ်ဆိုရင် ရဲတိုက်ကြီးမှာ နေတာနဲ့ အတူတူပဲ။ မင်းကြီးရဲ့ ခွင့်ပြုချက် မရဘဲ ဘယ်သူမှ အဲဒီလိုမျိုး နေခွင့်မရှိဘူး။ ခင်ဗျားမှာလည်း အဲဒီလိုမျိုး ခွင့်ပြုချက်မရှိဘူး။ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားအနေနဲ့ ဘာခွင့်ပြု ချက်ကိုမှ မတင်ပြနိုင်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကေသည် အိပ်နေရာမှ အနည်းငယ်ထလိုက်ပြီး ဆံပင်ကို လက်ဖြင့်သပ်ကာ သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသူ နှစ်ဦးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အခု ကျွန်တော်ရောက်နေတာ ဘာရွာလဲ။ ဒီရွာမှာ ရဲတိုက်ကြီးတစ်လုံး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှိသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “အသေအချာရှိတာပေါ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သခင် မင်းကြီး ဝက်စ်ဝက်စ် ရဲ့ ရဲတိုက်ကြီးပဲပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကေ၏စကားကြောင့် ဟိုနေရာ သည်နေရာမှ ခေါင်းများ လှုပ်ယမ်းလိုက်ကြ စဉ်တွင် လူရွယ်က ဖြည်းလေးစွာ ပြန်လည်ပြောဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “လူတစ်ယောက်ဟာ ဒီမှာအိပ်ဖို့ ခွင့်ပြုချက်လိုသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သူကြားလိုက်ရသည်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုမဟုတ်ကြောင်း သေချာစေလိုသည့် သဘောဖြင့် ကေက မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “လူတစ်ယောက်မှာ ခွင့်ပြုချက် လက်မှတ်တစ်ခုရှိရမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            လူရွယ်က ယင်းသို့ ဖြေကြားလိုက်ပြီးနောက် ကေကို မထီတရီ လှောင် ထုံသည့် အမူအရာမျိုး ပြလိုက်ပြီးနောက် အခန်းတွင်းရှိ လူများကို မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ခွင့်ပြုချက်တစ်ခု မရှိရဘူးတဲ့လား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟုတ်ပြီ၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ခွင့်ပြုချက်တစ်ခု သွားယူမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကေက အိပ်ရာမှထရန် စောင်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး သမ်းဝေရင်း ပြောသည်။ “ဘယ်သူ့ဆီက သွားယူမှာလဲ” လူရွယ်က မေးသည်။ “မင်းကြီးဆီကပေါ့။ ဒီနည်းပဲ လုပ်စရာရှိတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကေက ပြန်ဖြေသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ညလယ်ကောင်ကြီးမှာ မင်းကြီးဆီက ခွင့်ပြုချက် သွားယူမယ်တဲ့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           လူရွယ်က နောက်တစ်လှမ်းဆုတ်ရင်း ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကေက ခပ်အေးအေးပင် မေးလိုက်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဒါဖြင့်ရင် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဘာဖြစ်လို့ နှိုးရတာလဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဤတွင် လူရွယ် အမျက်ဒေါသ ချောင်းချောင်းထသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကလေကချေအပေါက်တွေ လာလုပ်မနေနဲ့ ။ မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်အာဏာကို လေးစားပါ။ ခင်ဗျားကို ကျုပ် နိုးတာက မင်းကြီးရဲ့နယ်ထဲကနေ ခင်ဗျား အခုချက်ချင်း ထွက်သွားဖို့ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူက အော်ပြောသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဒီအချိုးမျိုးတွေ မလုပ်ပါနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ကေက လေသံအေးအေးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြန်လည် လဲလျောင်းကာ စောင်ကို ဆွဲခြုံလိုက်ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “ဒီမယ် ကိုယ့်လူ၊ ခင်ဗျားပြောတာ နည်းနည်းတော့ လွန်တယ်။ မနက်ဖြန် ကျမှ ခင်ဗျားအပြုအမူနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြောဦးမယ်။ လိုအပ်ရင် ဒီက တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်နဲ့ ဟောဟိုလူကြီးမင်းတွေက ကျုပ်ကို ထောက်ခံကြလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျားကို ကျုပ် ပြောမယ်။ ကျုပ်ဟာ မင်းကြီးမျှော်နေတဲ့ မြေတိုင်းစာရေး ပဲ။ ကျုပ်ရဲ့ လက်ထောက်နှစ်ယောက်ဟာ မနက်ဖြန်ကျရင် ပစ္စည်းကိရိယာတွေနဲ့အတူ မြင်းရထားနဲ့ ရောက်လာကြလိမ့်မယ်။ ကျုပ်က နှင်းတောထဲမှာ လမ်းလျှောက်ချင်လို့ လျှောက်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံ မကောင်းချင်တော့ ခဏခဏလမ်းပျောက်ပြီး အခုလို အများကြီးနောက်ကျပြီးမှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရောက်လာရတာပဲ။ ရဲတိုက်ကြီးမှာ သတင်းပို့ဖို့ အများကြီး နောက်ကျနေပြီဆိုတာ ခင်ဗျား မပြောခင်ကတည်းက ကျုပ်သိတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီမှာ ကျုပ် အိပ်နေရတာပဲ။ ဒါကြောင့်မို့ ခင်ဗျားအနေနဲ့ ကျုပ်ကို အခုလို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုမရှိဘဲ နှောင့်ယှက်ခွင့် ရတာပဲ။ ကျုပ်ပြောစရာ ဒါအကုန်ပဲ။ ကောင်းသောညပါ လူကြီးမင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ယင်းသို့ပြောပြီး ကေက မီးဖိုဘက်သို့ စောင်းလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “မြေတိုင်းစာရေးတဲ့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူ၏ ကျောဘက်မှ ဆုတ်ဆိုင်းသော မေးခွန်းသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သို့ရာတွင် လူရွယ်သည် များမကြာမီမှာပင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ကေ အိပ်နေသည်ကို သတိထားပုံနှင့် အသံကို တိုးပြီး သို့သော်ကောင်းစွာကြားသာသော အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ကို ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျုပ် ဖုန်းဆက်ပြီး စုံစမ်းမယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ယင်းသို့ဆိုလျှင် ဤရွာတည်းခိုခန်းတွင် တယ်လီဖုန်းရှိချေသလား။ သူတို့မှာ ရှိရသည့် အရာများအားလုံး ရှိသည်ပဲ။ တစ်ခဏတော့ ကေ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သို့သော် ခြုံလိုက်လျှင်မူ ဤအတိုင်းပဲ သူ မျှော်လင့်ထားသည်။ တယ်လီဖုန်းက သူ့ခေါင်းပေါ်လောက်မှာပင် ရှိနေသည်။ သူ အိပ်ချင်မူးတူးနှင့်မို့ မမြင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လူရွယ်သည် ဖုန်းဆက်ရမည်ဆိုလျှင် သူ့တွင် အဘယ်မျှ စိတ်ကောင်း ရှိစေကာမူ ကေကို အနှောင့်အယှက်မပေးဘဲ မနေနိုင်ပါ။ ပြဿနာက ကေအနေနှင့် သူ့ကို ဖုန်းဆက်ခွင့် ပြု မပြုပင် ဖြစ်သည်။ ကေက ခွင့်ပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယင်းသို့ဆိုလျှင် သူ့အနေနှင့် အိပ်ချင်ယောင် ဆောင်နေရန်မလိုပါ။ ယင်းကြောင့် သူက နောက်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လယ်သမားကြီးများ ခေါင်းချင်းဆိုင်နေကြသည်ကို သူ မြင်ရသည်။ မြေတိုင်း စာရေးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာခြင်းသည် သေးငယ်သောကိစ္စမဟုတ်ပါ။ မီးဖိုဆောင် တံခါး ပွင့်လာသည်။ အပေါက်ဝတွင်ရပ်နေသော တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ကတော်၏ ဧရာမ ကိုယ်လုံးကြီးက တံခါးပေါက်တစ်ခုလုံးကို ပိတ်နေသည်။ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က ဘာတွေ ဖြစ်နေသည်ကိုပြောပြရန် အမျိုးသမီးကြီးထံသို့ ခြေဖျားထောက်ပြီး လျှောက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ယခုအခါ တယ်လီဖုန်းတွင် စကားပြောနေသံ ကြားရသည်။ ရဲတိုက်မှူးကြီး အိပ်နေသည်။ လက်ထောက်ရဲတိုက်မှူးတွေရှိသည့်အနက် ဟာဖရစ် အမည်ရှိသော လက်ထောက်ရဲတိုက်မှူးတစ်ယောက်နှင့်အဆက်အသွယ်ရသည်။ လူရွယ်က သူ့ကိုယ်သူ ရှဝါဇာ ဟု ပြောသည်။ ကေကို တွေ့ရှိကြောင်း သတင်းပို့သည်။ သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် ဖြစ်ကြောင်း၊ ကောက်ရိုးအိတ်တစ်လုံးပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ အိပ်နေကြောင်း၊ ခေါင်းအုံး အဖြစ် သုံးရန် ပခုံးလွယ်အိတ် ပါသည်ကို မတွေ့ရကြောင်း၊ အနီးအနားတွင် လက်ကိုင် တုတ်တစ်ချောင်းကိုလည်း မတွေ့ရကြောင်း၊ ထိုသတ္တဝါကို သူ့အနေနှင့် မသင်္ကာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင်း၊ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က ၎င်း၏အလုပ်ကို ပျက်ကွက်ခဲ့သဖြင့် သူ (ရှဝါဇာ) က မေးမြန်းစုံစမ်းရကြောင်း၊ ထိုလူကို သူက နှိုးပြီး မေးမြန်းကြောင်း၊ ဤဒေသသည် မင်းကြီး၏နယ်ပယ်ဖြစ်သည်ကို သတိပေးရကြောင်း၊ ယင်းကို ထိုလူက ကောင်းမွန်စွာ လက်ခံပုံ မရကြောင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ထိုလူက သူသည် မင်းကြီးက ငှားထားသော မြေတိုင်းစာရေးဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုကြောင်း၊ ယင်းကြောင့် ယင်းပြောဆိုချက်ကို တရားဝင် အတည်ပြုချက်ရယူဖို့လိုကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် မြေတိုင်းစာရေးကို မျှော်လင့် စောင့်စားနေခြင်း ရှိ မရှိကို ဗဟိုဌာနကြီးသို့ စုံစမ်းမေးမြန်းပေးရန် ဟာဖရစ်ကို ရှဝါဇာတောင်းခံသည်။ ချက်ချင်း တယ်လီဖုန်းပြန်ဆက်ရန် ပြောဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဖရစ်က စုံစမ်းမေးမြန်းမှု ပြုလုပ်ပြီး လူရွယ်က အဖြေကို စောင့်စားနေချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်လျက်ရှိသည်။ ကေက အနေအထား မပြောင်းပါ။ တစ်ကြိမ်မျှ လှည့်ကြည့်ခြင်း မရှိပါ။ ဥပေက္ခာပြုထားဟန်ဖြင့် လေဟာပြင်ထဲကိုသာ ငေးစိုက်လျက်ရှိသည်။ ရှဝါဇာ၏ သတင်းပို့မှုတွင် အာဃာတနှင့် လိမ္မာပါးနပ်မှု ရောယှက်နေသဖြင့် ရဲတိုက်ကြီးကို ရှဝါဇာ တို့လို လက်အောက်ငယ်သားများပင်လျှင် သံတမန်အတတ်ပညာ ကြွယ်ဝကြောင်း ကေ သဘောပေါက်မိသည်။ ထိုမျှသာမက ၎င်းတို့သည် လုံ့လဝီရိယအမှုတွင် ပေါ့ဆ ခြင်းလည်း မရှိကြချေ။ ဗဟိုဌာနကြီးတွင် ညဆိုင်းတာဝန်ချထားသည်။ စုံစမ်းမေးမြန်း သည်များကိုလည်း ချက်ချင်းပင် ဖြေကြားဟန်ရှိသည်။ ဖရစ်က ဖုန်းပြန်ဆက်သည်။ သူ၏ဖြေကြားချက်က တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် ဖြစ်ဟန်ရှိသည်။ ရှဝါဇာက တယ်လီဖုန်းကို ချက်ချင်းပင် ချထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒေါသတကြီးဖြင့် ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကျုပ်ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ။ မြေတိုင်းစာရေးအကြောင်း ဘာအစအနမှ မရှိဘူး။ သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ။ ကလေကချေ လူလိမ်ပါ။ ဒါ့ထက်တောင် ဆိုးနိုင်သေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ကေ၏စိတ်ထဲတွင် သူတို့အားလုံးကို တွေးလိုက်မိသည်။ ရှဝါဇာ၊ လယ်သမား ကြီးများ၊ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်၊ ပိုင်ရှင်ကတော်။ သူတို့အားလုံး တစုတဝေးကြီး သူ့ကို ဝိုင်းပြီး တိုက်ကြပေတော့မည်။ ၎င်းတို့၏ ပထမအသုတ် တိုက်ခိုက်မှုမှ လွတ်မြောက် စေရန် ကေသည် စောင်အောက်သို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် တယ်လီဖုန်းသံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ အထူးတလည် ထပ်ဆက်ခြင်းဟု ကေ ထင်မိသည်။ ဖြည်းလေးစွာ ခေါင်းဖော်လိုက်သည်။ ဤဖုန်းသည် ကေနှင့် ပတ်သက်ဖွယ်ရာ မဖြစ်နိုင် သော်လည်း အားလုံးပင် တုံ့ဆိုင်းသွားကြသည်။ ရှဝါဇာက တယ်လီဖုန်းခွက်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြန်သည်။ တစ်ဖက်က တော်တော်ရှည်ရှည်ကလေး ပြောနေသည်ကို သူ နားထောင်သည်။ ထို့နောက် ခပ်တိုးတိုးကလေး ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မှားယွင်းမှုတစ်ခု ဟုတ်လား။ အဲဒီလိုကြားရတာ ကျွန်တော် စိတ်မကောင်းဘူး။ ဌာနကြီးမှူးကိုယ်တိုင် အဲဒီလိုပြောသလား။ သိပ်ထူးဆန်းတာပဲ။ သိပ်ထူးဆန်းတာပဲ။ ဒီအကြောင်းတွေအားလုံးကို မြေတိုင်းစာရေးကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကေ နားစွင့်လိုက်သည်။ ယင်းသို့ဆိုလျှင် ရဲတိုက်ကြီးက သူ့ကို မြေတိုင်း စာရေးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုချေပြီ။ သို့သော် တစ်နည်းအားဖြင့် ဤအချက်သည် သူ့အဖို့ အတိတ်နိမိတ်ကောင်း မဟုတ်ပါ။ အကြောင်းမှာ ဤအချက်သည် ရဲတိုက် ကြီးက သူ့အကြောင်း ကောင်းကောင်းသိနေသည်ဟု ဖြစ်သည်။ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည့် အခြေအနေများကို မှန်းဆပြီးနောက် သူက စိန်ခေါ်မှုကို အပြုံးဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568802259093,"sku":"","price":8075.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d4b0b16e-fc6d-4f74-99ca-bfb74f5523ea.jpg?v=1730211588"},{"product_id":"နတ်နွယ်-ရောမကမိန်းမပျက်","title":"ရောမကမိန်းမပျက်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပိုင်းတစ်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်တွင် ကျွန်မသည် တကယ်ပင် လှပ၍နေချေပြီ။ သွယ်ဝန်းသောမျက်နှာ၊ ရည်ရွှန်းသော မျက်လုံး၊ ဖြောင့်တန်းသော နှာတံ၊ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်း၊ စီရီဖြူဖွေးသော သွားတို့နှင့် ဖြစ်သည်။ ကျွန်မကိုမယ်တော်မာရီနှင့်တူသည်ဟုအမေပြောလေ့ရှိပါသည်။နာမည်ကျော်ရုပ်ရှင်မင်းသမီးတစ်ဦးနှင့်တူသည်ဟု အပြောခံရသကဲ့သို့ပင် ကျွန်မ စိတ်တွင် ချောက်ချားသွားမိပါသည်။ ယင်းကြောင့်ပင် ကျွန်မဆံပင်ကို မယ်တော်မာရီကဲ့သို့ပင် ပြုပြင်ပါသည်။ ကျွန်မ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် သည် ကျွန်မ၏မျက်နှာထက် အဆတစ်ရာမျှ ပို၍ လှပသည်ဟု အမေက ဆိုပါသည်။ ရောမတစ်မြို့လုံးတွင် ကျွန်မလို ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်မျိုး တစ်ယောက်မျှ မရှိဟု ဆက်၍ ပြောပါသည်။ ထိုအချိန်ကတော့ ကျွန်မသည် ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်နှင့် ပတ်သက်၍ သိပ်အမှုမထားခဲ့ပါ။ မျက်နှာကလေး လှနေလျှင် တော်လောက်ပြီဟု အောက်မေ့ပါသည်။ သို့ရာတွင် ယခုအခါ တွင်တော့ အမေပြောသည်မှာ မှန်ကြောင်း ကျွန်မ ဝန်ခံပါသည်။ ကျွန်မသည် ပေါင်တံဖြောင့်စင်း၍ ကားရားသောတင်၊ ရှည်လျားသော ကျော၊ ကျင်သော ခါးနှင့် ကျယ်သောပခုံးတို့ ရှိပါသည်။ ကျွန်မ၏ ဝမ်းဗိုက်သည် မို့မို့တင်းတင်းကလေးဖြစ်၏။ ချက်သည် ဗိုက်သားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ မြုပ်ဝင်နေသဖြင့် ပျောက်ကွယ်နေသလောက်ပင် ဖြစ်ပါသည်။ သို့ရာတွင် အမေကတော့ ယင်းကဲ့သို့ မို့မောက်နေခြင်းသည် ပို၍ လှသည်ဟု ပြောပါ၏။ အမျိုးသမီး တို့ ဝမ်းဗိုက်သည် ယနေ့ ခေတ်စားနေသလို ရှပ်ရှပ်ကလေးနေသည်ထက် မို့မို့မောက်မောက်ကလေး ရှိနေသင့်သည်ဟု ယူဆ၏။ ကျွန်မ၏ ရင်သည် အထူးပင် ဖွံ့ဖြိုးလှသည်။ တင်းတင်းအိအိကြီး ဖြစ်၏။ ကျွန်မက ကြီးလွန်း သည်ဟုဆိုသောအခါတွင် အမေက ဒါမှ တကယ့်အလှဟု ဆို၏။ ယနေ့ အမျိုးသမီးများတွင် ရင်ဆိုသည်မှာ မရှိတော့ဟု ဆိုချေ၏။ အဝတ်အစားများ ချွတ်ထားသောအခါတွင် ကျွန်မသည် အရပ်မြင့်၍ အချိုးအစားကျနလှပါ သည်။ ပန်းပုရုပ်နှင့်တူသည်ဟု နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့က ပြောပြပါသည်။ သို့ရာတွင် အဝတ်အစားများ ဝတ်ထားသောအခါတွင်ကား ကျွန်မသည် သွယ်လျသော မိန်းကလေးတစ်ဦးပင်ဖြစ်ပြီး ဤသို့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်မျိုးရှိ မည်ဟု မည်သူကမျှ ထင်မည် မဟုတ်ချေ။ ယင်းသို့ ထင်မြင်ကြရသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်သွယ်မျှတပြီး အချိုး အစားကျနသောကြောင့်ဟု ပထမဆုံး ကျွန်မ ကိုယ်ဟန်ပြရသော ပန်းချီဆရာ က ပြောပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းပန်းချီဆရာကို အမေက ကျွန်မအတွက် ရှာဖွေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ သည်။ အမေကိုယ်တိုင်သည်လည်း အိမ်ထောင်ကျပြီး အပ်ချုပ်သည်မ မဖြစ်မီက ကိုယ်ဟန်ပြမယ်တစ်ဦးပင် ဖြစ်ပါသည်။ ယင်းပန်းချီဆရာထံသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် သွားရောက်စဉ်က ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း သွားပါမည် ဟုဆိုသော်လည်း အမေက အတင်းလိုက်လာပါသည်။ လူစိမ်းယောကျာ်း တစ်ယောက်ရှေ့တွင် အဝတ်များချွတ်၍ ပြရမည့်ကြောင့်ထက် ထိုသူ့အား အမေက ဈေးစကားများပြောကြားမည့်အတွက် ကျွန်မက ရှက်နေမိပါသည်။ တကယ်လည်း တကယ်ပင် ဖြစ်၏။ အမေသည် ကျွန်မအား အဝတ်များကူ ၍ ချွတ်ပေးပြီးနောက် ခန်းမအလယ်ကောင် ကိုယ်တုံးလုံးကြီး ရပ်နေစေပါ သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ပန်းချီဆရာကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောပါ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော့သည်။ “ကြည့်စမ်းပါဦး၊ သူ့ရင်ကြီးတွေ ဘယ်လောက်ထားပြီး သူ့ တင်ကြီးတွေ ဘယ်လောက်ကားသလဲဆိုတာ၊ ပြီးတော့ ပေါင်တံကြီးတွေကိုလည်း ကြည့်လိုက်စမ်းပါဦး၊ ဒီပေါင်တံမျိုး၊ ဒီတင်မျိုး၊ ဒီရင်မျိုးကို ရှင် ဘယ်မှာများ ရှာလို့ရနိုင်မလဲ” အမေက ယင်းသို့ပြောရင်း ကျွန်မ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်းများကို လက်ညှိုးနှင့် ထိုးပြ၊ ပုတ်ပြ၊ ထိပြပါသည်။ ဈေးထဲတွင် တိရစ္ဆာန်များကို ရောင်းချသည့်အခါတွင် လူတွေဝယ်ချင်အောင် ပြသပုံမျိုးဖြစ်ပါသည်။ ပန်းချီဆရာက ရယ်မော၍နေသည်။ ကျွန်မက ရှက်လာသည်။ ပြီးတော့ ဆောင်းတွင်းဖြစ်၍ ချမ်းလည်း ချမ်းပါသည်။ သို့ရာတွင် ယင်းကဲ့သို့ ပြသပြောဆိုနေခြင်းများသည် မလိုလားအပ်သည့် အသွင်မျိုးဖြင့် မဟုတ်ဘဲ မိခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျွန်မ၏အလှကို ဂုဏ်ယူ ဝင့်ကြွားသောအားဖြင့်ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်မက နားလည်ပါသည်။ ကျွန်မ လှသည်ဆိုလျှင် အမေလည်း လှသောကြောင့်ပင် ဖြစ်ရပေမည်။ ပန်းချီဆရာ ကလည်း ယင်းသဘောကို နားလည်ဟန်ရှိပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်မသည် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး မီးလှုံရန် မီးဖိုဆီသို့ ခြေဖျားထောက်၍ လျှောက်သွားပါသည်။ ပန်းချီဆရာသည် အသက်လေးဆယ်လောက်ရှိပြီး ဖော်ရွေ ရည်မွန်သူတစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူသည် ကျွန်မကို ရမ္မက်ဆန္ဒဖြင့် မကြည့်ဘဲ အရာဝတ္ထုတစ်ခုအနေဖြင့်သာ ကြည့်လေသည်။ သည့်အတွက်လည်း ကျွန်မ က စိတ်သက်သာရာရပါသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ကျွန်မနှင့်ကျွမ်းဝင် လာသောအခါ၌ ကြင်နာစွာ၊ လေးစားစွာဖြင့် ဆက်ဆံပါသည်။ အရာဝတ္ထု သက်သက် သဘောမျိုးမဟုတ်တော့ဘဲ လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဆက်ဆံ ခြင်းပင် ဖြစ်ပါ၏။ ကျွန်မက ချက်ချင်းပင် သူ့ကို သဘောကျနှစ်ခြိုက်သွား ပါသည်။ ကျွန်မကို ကြင်နာယုယစွာ ဆက်ဆံသည့်အတွက် သူ့ကိုတိတ်တခိုး ပင် ချစ်နေမိပါသည်။ သို့ရာတွင် သူသည် ကျွန်မပေါ်၌ မည်သည့်အခါမျှ စည်းမဖောက်ပါချေ။ သူသည် အမြဲတမ်းပင် ကျွန်မကို ပန်းချီဆရာတစ်ဦး အနေဖြင့် ဆက်ဆံ၏။ ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေဖြင့် မဆက်ဆံချေ။ ကျွန်မတို့၏ဆက်ဆံရေးသည် တစ်လျှောက်လုံး မှန်ကန်သန့်ရှင်းလှပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမေက ကျွန်မကို ချီးကျူးခန်းဖွင့်၍ ပြီးသွားသောအခါတွင် ပန်းချီဆရာသည် စက္ကူပုံကြီးတစ်ခုဆီသို့ သွား၍ ရောင်စုံပုံနှိပ်ထားသော စက္ကူတစ်ရွက်ကိုယူပြီး အမေ့အား ပြပါသည်။ “အဲဒါ ခင်ဗျားသမီးပဲ” သူက ပြော၍ ကျွန်မက မီးဖိုမှခွာကာ ပုံကိုကြည့်လိုက်သည်။ အိပ်ရာပေါ်တွင် ဝတ်လစ်စလစ်လဲလျောင်း၍နေသော အမျိုးသမီး၏ ပုံဖြစ်သည်။ ယင်း အမျိုးသမီးသည် တကယ်ပင် ကျွန်မနှင့်တူပေသည်။ သို့ရာတွင် သူမသည် ဝတ်လစ်စလစ်ဖြစ်သော်လည်း ရွှေငွေကျောက်သံပတ္တမြားကိုကား ဝတ်ဆင် ထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက မိဖုရားတစ်ပါးသော်လည်းကောင်း၊ ဂုဏ်သရေရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသော်လည်းကောင်း ဖြစ်တန်ရာ ပြီး ကျွန်မက သာမန်မိန်းကလေးမျှသာ ဖြစ်လေသည်။ “ဟုတ်တယ်။ အက်ဒရီယာနာနဲ့ သိပ်တူတယ်၊ သူက ဘယ်သူလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒင်နီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပန်းချီဆရာက ခပ်ပြုံးပြုံး ပြန်ဖြေသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘယ်က ဒင်နီလဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရှေးဟောင်း နတ်သမီးတစ်ပါးပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမေက ကျွန်မအား ပန်းချီဆရာအလိုရှိသည့်အတိုင်း လဲလျောင်း ၍သော်လည်းကောင်း၊ ရပ်၍သော်လည်းကောင်း၊ ထိုင်၍သော်လည်းကောင်း ကိုယ်ဟန်ပြဖို့ ပြောလေသည်။ အမေက သူ့ထက်ပို၍ နားလည်နေကြောင်း ပန်းချီဆရာကပြောရာ အမေက သူမ၏ ကိုယ်ဟန်ပြမယ်ဘဝကို ချက်ချင်း ပင် ပြောပြလေတော့၏။ ထိုစဉ်အခါကဆိုလျှင် သူမသည် ရောမမြို့တွင် အလှပဆုံးသော ကိုယ်ဟန်ပြမယ်တစ်ဦး ဖြစ်ချေသည်။ သူမအနေဖြင့် ယင်းအဖြစ်ကို ပျက်စီးစေသည်မှာ အိမ်ထောင်ပြုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ထိုစဉ်ကြိုက်တွင် ပန်းချီဆရာက ကျွန်မအား ဆိုဖာတစ်လုံးပေါ်တွင် လဲလျောင်းစေပါသည်။ လက်နှင့်ခြေထောက်အနေအထားများကို သူကြိုက် သလို ရွှေ့ထားပြင်ဆင်ပါသည်။ သို့ရာတွင် သူသည် ကျွန်မကို ညင်သာစွာ ကိုင်တွယ်ပါသည်။ အသားချင်း မထိသလောက်ပင် ဖြစ်ပါသည်။ ထို့နောက် တွင်ကား အမေက စကားမျှင်တန်းနေသော်လည်း သူက စတင်၍ ပုံကြမ်းလောင်းလေတော့သည်။ သူသည် သူမ၏စကားများကို နားမဝင်တော့ဘဲ ပန်းချီဆွဲမှုတွင် အာရုံနစ်မြုပ်နေပြီမှန်းကို အမေက သိရှိသောအခါ သူမက မေးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်မ သမီးကို တစ်နာရီ ဘယ်လောက်ပေးမလဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပန်းချီဆရာသည် ပိတ်ကားမှ မျက်လုံးမခွာဘဲ ဈေးပေးလိုက်သည်။ ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ကျွန်မတင်ထားသော အဝတ်များကို အမေက ဆွဲယူ၍ ကျွန်မထံ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဝတ် ဝတ်၊ သွားကြစို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “နေစမ်းပါဦး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပန်းချီဆရာက အလုပ်ကို ရပ်ဆိုင်း၍ အံ့သြစွာ မေးလိုက်၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ကဲ လာ လာ အက်ဒရီယာနာ၊ တော်လောက်ပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အမေက အင်မတန် ရေးကြီးသုတ်ဖြုနိုင်ဟန်ဆောင်၍ ပြန်ဖြေ သည်။ သည်နောက်တွင်ကား အမေလုပ်ပုံက ကြောက်စရာကြီးဖြစ်၏။ ပိုက်ဆံဒါလောက် နည်းနည်းကလေးပေးရုံဖြင့် ရနိုင်ပါ့မလား။ ရူးနေသလား စသည်ဖြင့် သူ့အား အသံကုန်အော်ဟစ်၍ ပြောနေတော့၏။ ကျွန်မသည် အရွယ်လွန်နေသူတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း၊ အသက် ၁၆ နှစ်သာ ရှိသေး ကြောင်း၊ ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ကိုယ်ဟန်ပြခြင်းဖြစ်ကြောင်းတို့ကို အော်ဟစ်ပြောဆိုနေ၏။ အမေသည် တစ်ခုခုလိုချင်ပြီဆိုလျှင် အရမ်းကာရော အော်ဟစ်၍ အင်မတန် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးရှိနေသည့်အသွင် ဟန်ဆောင်တတ် ပေသည်။ အမှန်တော့ သူမသည် တကယ်စိတ်ဆိုးနေခြင်းကား မဟုတ်ပေ။ သို့ရာတွင် အမေသည် ဈေးထဲ၌ ဝယ်သူက ဈေးနည်းနည်းပေး၍ ရောင်းသူက အော်ဟစ်နေသလိုမျိုး အော်ဟစ်လျက် ရှိ၏။ အမေသည် ကိုယ်နှုတ်နှစ်ပါး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူများအား ပို၍ အော်ဟစ်တတ်လေသည်။ အကြောင်းမူ သူတို့သည် သူ့အား အလျှော့ပေးတတ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တကယ်ပင် ပန်းချီဆရာသည်လည်း အဆုံးတွင် အလျှော့ပေးရ လေသည်။ အမေက ကက်ကက်လန် ရန်တွေ့နေစဉ်တွင် သူကပြုံး၍ တစ်စုံ တစ်ခုဖြတ်ပြောနိုင်ရန်သာ ကြိုးစားနေလေသည်။ အတော်ကလေးမော၍ အမေ စကားပြောရပ်သွားတော့ သူက ဘယ်လောက်လိုချင်သနည်းဟု မေး သည်။ သို့ရာတွင် အမေက လိုရင်းကို တည့်တည့်မပြောသေးချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒီပုံကို ဆွဲတဲ့ ပန်းချီဆရာက သူ့ကိုယ်ဟန်ပြမယ်ကို ဘယ် လောက်ပေးလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါက ဘာဆိုင်တာမို့လဲ၊ ဟိုခေတ်ကပဲ။ ဝိုင်တစ်ပုလင်း၊ ဒါမှ မဟုတ် လက်အိတ်တစ်စုံလောက်ပဲ ပေးတော့မပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမေက အော်ကြီးဟစ်ကျယ်လုပ်ပြန်တော့သည်။ သူ့ကို နှိမ့်ချ၍ ကျွန်မ၏အလှကို မြှောက်ပင့်သည်။ ပြီးတော့မှ ရုတ်တရက် စိတ်ပြေသွား ဟန်ပြုကာ လိုချင်သည့်ဈေးကို ပြောသည်။ သူက ဆစ်သည်။ နောက်ဆုံး တွင် တည့်သွားကြသည်။ အမေက သူပေးသောပိုက်ဆံကို ဝမ်းသာအားရ လက်ခံယူသည်။ ပြီးတော့ သူမအား အနည်းအကျဉ်းမှာကြားကာ ထွက်သွား လေတော့၏။ ပန်းချီဆရာက တံခါးကိုပိတ်လိုက်ပြီးနောက် အလုပ်ခုံဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်းအမေက ဒီလိုပဲ အော်နေတာပဲလား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အမေက ကျွန်မကို သိပ်ချစ်တယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါပဲ ဖြေလိုက်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ငါထင်တာကတော့ မင်းအမေက ပိုက်ဆံကို ပိုပြီး ချစ်ပုံရတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟင့်အင်း ဒါတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူက ကျွန်မကို အချစ်ဆုံးပဲ။ ဒါပေမဲ့ အမေဟာ ကျွန်မ ဆင်းဆင်းရဲရဲဖြစ်နေတာကို မကြည့်ရက်ဘူး။ ချမ်းချမ်းသာသာ ဖြစ်စေချင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မက ရိုးရိုးကုပ်ကုပ် နှုတ်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤပန်းချီဆရာနှင့် စပ်လျဉ်းသော အကြောင်းကို ကျွန်မက ယခု ကဲ့သို့ အသေးစိတ်ပြောပြနေရသည်မှာ အကြောင်းနှစ်ရပ်ရှိ၍ ဖြစ်ပါသည်။ ပထမအကြောင်းမှာ ထိုနေ့သည် ကျွန်မ၏ဘဝတွင် ပထမဆုံးအလုပ်လုပ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသောနေ့ဖြစ်၍တည်း။ နောက်တစ်ကြောင်းမှာ ဤအဖြစ်အပျက်သည် အမေ ၏စရိုက်နှင့် ကျွန်မအပေါ် သူမက အဘယ်မျှ မြတ်နိုးပုံတို့ကို ဖော်ပြ၍တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အလုပ်ပြီးသွားသောအခါ ကျွန်မသည် အမေစောင့်နေမည်ဆို သော နို့ဆိုင်ကို လိုက်သွားပါသည်။ အမေက ကျွန်မကို အကြောင်းစုံမေးပါ သည်။ ပန်းချီဆရာနှင့် ကျွန်မ ဘာတွေပြောနေကြသနည်းဟု အသေးစိတ် စူးစမ်းပါသည်။ ပြီးတော့မှ များသောအားဖြင့်တော့ သူတို့သည် ကိုယ်ဟန်ပြ မယ်များကို အပျော်မယားအဖြစ်ထားလိုကြသည်ဟု အမေက ရှင်းပြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သူတို့တွေက ခြူးတစ်ပြားမှရှိတဲ့လူတွေ မဟုတ်ဘူး၊ နင် သူတို့ ဆီက ဘာမှမရနိုင်ဘူး။ နင့်ရုပ်ရည်နဲ့ဆိုရင် အထက်ကို အများကြီး လှမ်းနိုင် တယ် သိလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46934414688405,"sku":null,"price":8075.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_8c5bc9b3-8cfd-4728-8cd0-bda8aefd2f11.jpg?v=1770807605"},{"product_id":"နတ်နွယ်-မင်းမှာသစ္စာလူမှာကတိ","title":"မင်းမှာသစ္စာလူမှာကတိ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e[၁]\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ညနေဆည်းဆာချိန်တွင် ဟယ်ရီကာတာကို သယ်ဆောင်လာသော ဂျစ်ကားကလေးသည် အယ်လ်ဂျီးယားမြို့ အပြင်ဘက်ရှိ မူအား ဗိသုကာ လက်ရာကျော် ဒါအယ်ကွက် စံအိမ်တော် မုခ်တံတားကို ဖြတ်သန်းကာ လှပစွာ မွမ်းမံခြယ်လှယ်ထားသော ကုန်းတံခါးပေါက်ကြီး ရှေ့တွင် တုံ့ခနဲ ရပ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “ဒီမှာစောင့်နေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကာတာသည် ယာဉ်မောင်းကို မှာကြားပြီးနောက် အစောင့်စစ်သား များကို ကျော်လွန်ကာ လှေကားထစ်များကို တက်သွားသည်။ အတွင်းဘက် ရှိ မှုန်ရီအေးမြသော ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင်ကား လူငယ် ဗိုလ်ကြီးတစ်ယောက်သည် နွေရာသီဝတ်စုံဖြင့် စားပွဲတစ်လုံးတွင် အလုပ်လုပ်လျက် ရှိသည်။ သူ၏ရှေ့မှ အမည်ဆိုင်းဘုတ်ကလေးက “ဗိုလ်ကြီးဂျော့ကူးဆတ်” ဟု ဖော်ပြလျက်ရှိသည်။ ကာတာကို သူမော့ကြည့်သည်။ ကာတာ၏ စစ်ဝတ်စုံ၊ ပခုံးပေါ်မှ သရဖူများနှင့် သူရဲကောင်းဘွဲ့ တံဆိပ် ဒုတိယဆင့် တို့ကို တွေ့မြင်သောအခါ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ ဗိုလ်မှူး” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကာတာက သူ၏ခွင့်ပြုလက်မှတ်ကို ထုတ်ပြရင်း …\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဗိုလ်ချုပ်ကြီး အိုက်ဆင်ဟောင်ဝါနဲ့ ချိန်းထားတယ် ...” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဗိုလ်ကြီးကူးဆတ်သည် ခွင့်ပြုလက်မှတ်ကို ခေတ္တမျှကြည့်ပြီးနောက်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဆယ်မိနစ်လောက် ကြာလိမ့်မယ် ဗိုလ်မှူး၊ ခဏကလေးထိုင်ပါဦး၊ ဗိုလ်မှူးရောက်နေတဲ့အကြောင်း ကျွန်တော်သွားပြောလိုက်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဟယ်ရီကာတာသည် မှန်တံခါးတစ်ခုမှနေ၍ အပြင်ဘက် ရင်ပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး ကုလားထိုင်တစ်လုံးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် အင်္ကျီအိတ်အတွင်းမှ ငွေစီးကရက်ဘူး အဟောင်း လေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး စီးကရက်တစ်လိပ် ရွေးယူသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သူသည် အသက် လေးဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်ရှိပြီး အရပ်အမောင်းမှာ မနိမ့်မမြင့် ဖြစ်သည်။ လူချောလူခုံတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူ့မျက်နှာက တည်ငြိမ်ချိုသာသည်။ အမြဲတမ်းလိုပင် ပြုံးတော့မယောင်ရှိသည်။ သူသည် စစ်ဝတ်စုံနှင့် ကြည့်၍ကောင်းလှသည်။ သို့သော် အံ့သြဖွယ်ရာ ကောင်းသည် ကတော့ သူသည် စစ်မျိုးစစ်နွယ်မဟုတ်ဘဲ ယောက်ရှိုင်းယားမှ ချမ်းသာ ကြွယ်ဝသော ဂျုံစက်ပိုင်ရှင်တစ်ဦး၏ ဒုတိယသားဖြစ်ပြီး ဗီဇအားဖြင့် အသိ ပညာရှင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် လိဒ်အထက်တန်းကျောင်းတွင် အသက် ၁၃ နှစ်ရွယ်အထိ ပညာသင်ကြားခဲ့ပြီး ဝင်ချက်စတာကျောင်းသို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြောင်းရွှေ့သင်ကြားသည်။ ၁၉၁၇ ခုနှစ်တွင် ထိုကျောင်းမှ သူထွက်ပြီး စစ်ထဲသို့ အသက်လိမ်ပြီး ဝင်ရောက်သည်။ ပထမကမ္ဘာစစ်ကြီး၏ နောက် ဆုံး ဆယ့်ရှစ်လကာလတွင် အနောက်ဘက်စစ်မျက်နှာ ခြေလျင်တပ်သား ကလေးအဖြစ် ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ထို့နောက်တွင်ကား ကိန်းဗရစ်တက္ကသိုလ်သို့ သူရောက်ရှိသည်။ ထက်မြက်သော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာသည်။ ဖလောရင့်တက္ကသိုလ် ဂရိတ် ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာ ဧည့်သည်ပါမောက္ခအဖြစ် ထမ်းရွက်သည်။ ထို့နောက် ကိန်းဗရစ်တက္ကသိုလ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသည်။ အသက်သုံး ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ်တွင် ရှေးဟောင်းသမိုင်းပါမောက္ခ ဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မြူးနစ်စာချုပ်အပြီးတွင် ဗြိတိသျှထောက်လှမ်းရေးအဖွဲ့ က သူ့ကို စည်းရုံးသည်။ အင်္ဂလန်နိုင်ငံရှိ ဂျာမန်သူလျှိုလုပ်ငန်းကို ဖြိုဖျက်ရာတွင် သူပါဝင်သည်။ ထို့နောက် အကူစစ်ဆင်ရေးအဖွဲ့သို့ သူ ပြောင်းရွှေ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကိုင်ရိုမြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ရပြီး အီတလီဌာနစိတ်ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတာဝန်ခံရသည်။ ထို့နောက် စစ္စလီကျွန်းကိစ္စ ပါဝင်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ၏ နောက်ဘက်တွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု တွေ့ရသဖြင့် ကြည့်လိုက် သောအခါ ဗိုလ်ကြီးကူးဆတ်ကို တွေ့ရှိရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဗိုလ်မှူးကာတာခင်ဗျား၊ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး အိုက်ဆင်ဟောင်ဝါက ဗိုလ်မှူးကို အခုပဲ လက်ခံတွေ့ဆုံပါလိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အိုက်ဆင်ဟောင်ဝါ၏ ရုံးခန်းသည် စံအိမ်တော်ကြီး တစ်ခုလုံး၏ နည်းတူပင် မူအား ဗိသုကာလက်ရာများဖြင့် လှပစွာ ဆင်ယင်မွမ်းမံထား သည်။ အာဖရိကမြောက်ပိုင်း စစ်ဒေသဦးစီးမှူးကြီး၏ ဌာနချုပ် ပင်မရုံးခန်း ဖြစ်ကြောင်းကို နံရံပေါ်ရှိ မြေပုံများကသာ ညွှန်ပြလျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အခန်းတွင်းသို့ သူတို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် အိုက်ဆင်ဟောင်ဝါ သည် အပြင်ဘက်ရင်ပြင်ပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်လျက် ရှိသည်။ စီးကရက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောက်နေသည်။ မြင်းစီးဘောင်းဘီနှင့် ဖိနပ်များကို စီးထားသည်။ သူက ညနေတိုင်းလိုပင် မြင်းစီးထွက်လေ့ရှိသည်။ သူတို့ရှိရာဘက်သို့ သူလှည့်ပြီး ဖျတ်လတ်သွက်လက်စွာ လျှောက်လာသည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင်ကား ထင်ရှားကျော်ကြားသော အပြုံးက တောက်ပလျက်ရှိသည်။ မည်သူမျှ မတုပ နိုင်သော အပြုံးမျိုးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “ကော်ဖီယူခဲ့ပါ ဂျော့၊ ... နေဦး၊ ဗိုလ်မှူးက လက်ဖက်ရည် များသောက်မလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             သူက ကူးဆတ်ကိုပြောသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “ကော်ဖီပဲ ကောင်းပါတယ်ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကာတာက ဖြေသည်။ ကူးဆတ် ထွက်သွားသည်။ အိုက်ဆင် ဟောင်ဝါက ကာတာကို ကုလားထိုင်တစ်လုံး ညွှန်ပြပြီးနောက် ဖိုင်တစ်ခုကို စားပွဲပေါ်တွင် ဖွင့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “ဗိုလ်မှူးလို တက္ကသိုလ်ကလူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စစ္စလီ ကျွန်းက ကျေးတောသားတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်မလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “ဒီအတွက်ကတော့ တက္ကသိုလ်အနုပညာအသင်းကို ဗိုလ်ချုပ်ကြီးစဉ်းစားစေချင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်က ဇာတ်သဘင်လောကကို ဝင်ဖို့တောင် စိတ်ကူးမိခဲ့တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဗိုလ်မှူးက ဒါလောက်ပဲတော်သလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်ဟာ အဲဒီလောက်မတော်ရင်လည်း ဒီနေရာကို ရောက် မလာပါဘူး ဗိုလ်ချုပ်ကြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကာတာက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အထူးစစ်ဆင်ရေးအဖွဲ့ က ဗိုလ်မှူးကို အီတလီဌာနစိတ် တာဝန်ယူဖို့ ကိုင်ရိုကို လွှတ်လိုက်တုန်းက စစ္စလီကျွန်းကို ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စနဲ့ ဗိုလ်မှူး သုံးခေါက်တိတိ သွားခဲ့တဲ့ကိစ္စကို သူတို့ ထည့်တွက်ပုံမရဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက ဖိုင်ကိုကြည့်ရင်း ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မှန်ပါတယ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာ တခြား ရွေးစရာ လည်း မရှိပါဘူး၊ စစ္စလီကျွန်းကိစ္စ ပေါ်လာတဲ့အခါမှာ အဲဒီကျွန်းက လူတွေ အကြောင်းနဲ့ အဲဒီကျွန်းက ဘာသာစကားတွေကို သိတဲ့လူဆိုလို့ ကျွန်တော် ကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူမှမရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော်က အဲဒီမှာ ၁၉၃၀ တစ်ဝိုက် က ရှေးဟောင်းသုတေသန တူးဖော်မှုတွေ အတော်ကလေးလုပ်ခဲ့ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အဲဒီတော့ အခုလည်း ဗိုလ်မှူး တစ်ခေါက်သွားဦးမယ် ဆိုပါတော့၊ ဒီကိစ္စမျိုးအတွက် ဗိုလ်မှူးအနေနဲ့ အသက်နည်းနည်း ကြီးသွားပြီလို့များ မတွက်မိဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထို့နောက် အိုက်ဆင်ဟောင်ဝါသည် စာရွက်တစ်ရွက်ကို စားပွဲပေါ် တွင် တွန်းပြီး ပို့လိုက်သည်။ ကာတာက ယင်းစာရွက်ကို ကောက်ယူလိုက် သည်။ အထူးစစ်ဆင်ရေးအဖွဲ့ ၏ ညွှန်ကြားချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            စစ်ဆင်ရေး ညွှန်ကြားချက် အမှတ် ၅၉၂ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဗိုလ်မှူး ဟယ်ရီကာတာအတွက်၊ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            စစ်ဆင်ရေး၊ ညာလက်ရုံး \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            စစ်ဒေသအမည်၊ ဖော်ကျူနေတို \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မှတ်ပုံတင်အမည်၊ ဂျီယိုဗန်နီစီစီယို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအကြောင်းအရာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလအတွင်းက စစ္စလီကျွန်းသို့ ရဲဘော် သွားရောက်စဉ်က ဆောင်ရွက်ခဲ့သော လုပ်ငန်းတာဝန် များကို အပြီးသတ် ဆောင်ရွက်ရေးအတွက် အဆိုပါကျွန်းသို့ ရဲဘော် နောက်တစ်ခေါက် ကောင်း သွားရမည့် အကြောင်းကို ရဲဘော်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ ဆွေးနွေးပြီးဖြစ်လေ သည်။ ရဲဘော်၏တာဝန်ကို ထပ်မံဖော်ပြရလျှင် မဟာမိတ် တပ်ဖွဲ့များ ထိုးစစ်ကြီး ဆင်နွှဲသောအခါတွင် အစွမ်းကုန် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ရရှိရေးအတွက် ကမ္မရာတာဒေသရှိ တော်လှန်ရေးအုပ်စုများနှင့် ဆက်သွယ်ရန်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန်အတွက် အထက်ပါ ဒေသသို့ ရဲဘော် ပြန်လည်သွားရောက်ရေး ကိစ္စတွင် မည် သည့်အကြောင်းကမျှ တားဆီးခြင်း မရှိကြောင်း ရဲဘော်၏ စိတ်ထဲတွင် ပြတ်သားစွာ သဘောပေါက်ထားရမည် ဖြစ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအစီအစဉ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         မေဆင်ဘလင်ချီ လေတပ်စခန်းမှတစ်ဆင့် စစ္စလီ ကျွန်းသို့ ၁၃၈ (အထူးတာဝန်) လေယာဉ်အုပ်စုမှ ဟယ်လီ ဖက်လေယာဉ်ဖြင့် သွားရောက်ရမည်။ ဗယ်လိုနာရှာ၏ အနောက်ဘက် ၁ဝ ကီလိုမီတာတွင် လေထီးဖြင့် ဆင်းသက်ရ မည်။ ဒေသဆိုင်ရာ တော်လှန်ရေးအုပ်စုမှ လက်ခံကြိုဆို မည်။ ရဲဘော်သည် အဆိုပါဒေသတွင် ဂျီယိုဗန်နီစီစီယို အမည်ဖြင့် ရုပ်ဖျက်နေထိုင်ရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအတွင်းဆက်သွယ်ရေး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ပါမိုလာဒေသရှိ တော်လှန်ရေးအင်အားစုများနှင့် ဆက် သွယ်ရေးမှာ ယင်းမြို့၏ အပြင်ဘက်တွင်ရှိသော စံရိပ်သာ၌နတ်နွယ် နေထိုင်လျက်ရှိသော ဗယ်လိုနာ ထိပ်ထားမှတစ်ဆင့် ဖြစ် သည်။ ဌာနချုပ်နှင့် ဆက်သွယ်ရေးမှာ ဗယ်လိုနာဒေသရှိ ဆက်သွယ်ရေးမှူး ဗစ်တိုဗာဗီရာမှတစ်ဆင့် ရေဒီယိုဖြင့် ဆက် သွယ်ရန် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eလက်နက်များ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မိမိနှစ်သက်ရာ သုံးနိုင်သည်။ သို့သော် လက်နက်မဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ဦးစားပေးရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနိဂုံးချုပ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဤလုပ်ငန်းတာဝန် အရေးကြီးကြောင်း ရဲဘော် သတိပြုရမည်။ ဤလုပ်ငန်းမှတစ်ပါး အခြားမည်သည့် အကြောင်းကိစ္စကိုမျှ ဦးစားမပြုရ။ နှစ်ပတ်အတွင်း ပြီးပြတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောင် ဆောင်ရွက်ရမည်။ အပြန်ခရီးတွင် ရေငုပ်သင်္ဘောဖြင့် ခေါ်ဆောင်မည်။ အသေးစိတ်အစီအစဉ်များကို သင့်လျော်သောအချိန်တွင် ရေဒီယိုမှ လျှို့ဝှက်ညွှန်ကြားမည်။ ယခု ဖျောက်ဖျက်ရန် ... ယခု ဖျောက်ဖျက်ရန် ... ယခု ဖျောက်ဖျက်ရန်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကာတာသည် အိတ်ထဲမှ မီးခြစ်ထုတ်ပြီး လက်မဖြင့် ခြစ်လိုက်သည်။ မီးတောက်ကလေးကို ညွှန်ကြားလွှာ၏ အောက်ဘက်ထောင့်တွင် တို့ထိ လိုက်သည်။ ညွှန်ကြားလွှာကို မီးစွဲလောင်သောအခါ သူသည် မီးမရှိသော မီးလင်းဖိုဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အတွင်းသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဗိုလ်ချုပ်ကြီးရဲ့ လက်ထဲမှာလည်း ဒီညွှန်ကြားလွှာ မရှိသင့်ဘူးပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           တံခါးပွင့်သွားသည်။ ကြေးလင်ပန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ကော်ဖီအိုးနှင့် ပန်းကန်များတင်ပြီး ကူးဆတ် ဝင်ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကျေးဇူးပဲ ဂျော့၊ ငါ့ဘာသာထည့်မယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အိုက်ဆင်ဟောင်ဝါက ပြောလိုက်သည်။ ကော်ဖီကို သူကိုယ်တိုင်ငဲ့ပြီးနောက် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “စစ္စလီကျွန်းမှာ လက်ရှိဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အခြေအနေတွေကို မြောက် အာဖရိကမှာရှိနေတဲ့ လူတွေအားလုံးထက် ဗိုလ်မှူးက ပိုပြီးသိလိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် ယူဆတယ်၊ အဲဒီတော့ စစ္စလီကျွန်းအကြောင်း ပြောကြရအောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဘာပိုသိချင်ပါသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မာဖီးယားအကြောင်း ကျုပ်ကို ရှင်းပြစမ်းပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဗိုလ်ချုပ်ကြီးမှာ မာဖီးယားနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဖိုင်တွဲရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ရှိတယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကာတာ စီးကရက်တစ်လိပ် မီးညှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မာဖီးယားက အပြင်းအထန် ဖိနှိပ်ညှဉ်းပန်းခံရတဲ့ ခေတ်ကာလမှာ လျှို့ဝှက်အဖွဲ့ အစည်း တစ်ခုအနေနဲ့ စတင်ပေါ်ပေါက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီခေတ် ကာလမှာ မာဖီးယားဟာ တောင်သူလယ်သမားတွေရဲ့ တစ်ခုတည်းသော လက်နက်ပဲ၊ တစ်ခုတည်းသော အမှန်တရားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဆက်ပြောပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “သူတို့ဆီက နယ်မြေအခြေအနေကို ဗိုလ်ချုပ်ကြီး သဘောပေါက်ဖို့ လိုပါတယ်၊ သူတို့ရဲ့ ရေမြေက ကျွန်တော်တို့နဲ့မတူတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုပဲ။ ရာသီဥတု မကောင်းဘူး၊ မြေသြဇာ မကောင်းဘူး၊ အဲဒီမှာတိုက်ပွဲဆိုတာ အသက်ရှင်ရေးအတွက် လှုပ်ရှားမှုပဲ၊ အဲဒီကမ္ဘာရဲ့ လက်စွဲစကားကတော့ အိုမာတာပဲ၊ အိုမာတာရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ ယောက်ျားပီသရမယ်၊ ဂုဏ် သိက္ခာရှိရမယ်၊ အာဏာပိုင် ပုဂ္ဂိုလ်တွေဆီက အကူအညီမယူရဘူး၊ ပြဿနာ ပေါ်လို့ရှိရင် ကာပိုဆီကို သွားရမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကာပို ဟုတ်လား ..” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အိုက်ဆင်ဟောင်ဝါက မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “ကာပိုဆိုတာက အကြီးအကဲခေါင်းဆောင် .. ဘာပဲပြောပြောရ တယ်၊ စစ္စလီကျွန်း ဘယ်နေရာ ဘယ်ဒေသကိုပဲသွားသွား အဲဒီနေရာ အဲဒီ ဒေသမှာ အုပ်ချုပ်နေတဲ့ မာဖီးယား ကာပိုတစ်ယောက်ကို တွေ့ရမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အခုထိ ရှိနေတုန်းပဲလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568807862421,"sku":"","price":2970.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_6d61d2c1-098b-4afa-86aa-287a59cf8c96.jpg?v=1730211653"},{"product_id":"နတ်နွယ်-ဘ၀ဟူသည်","title":"ဘဝဟူသည်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ညွှန်ကြားရေးမှူးက ပြောသည်။ “မင်းအဖေကို လေးစားလို့သာ မင်းကို တားနေတာပဲ။ နို့မဟုတ်ရင်တော့ မင်း ဒီကနေ ပျံထွက်သွား ရတာ ကြာလှပြီ” ကျွန်တော်က ပြန်ပြောသည်။ “ဆရာက ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ပျံတတ်သလို မြှောက်ပြောနေတာပဲ” ထိုအခါ သူက ပြန်ပြော လိုက်သည့်စကားကို ကျွန်တော် ကြားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “သူ့ကို ခေါ်သွားကြစမ်း၊ ငါ ဒေါသ ဖြစ်လာပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်နှစ်ရက်အကြာတွင် ကျွန်တော် အလုပ်ထုတ်ခံရသည်။ ယင်းသို့ဖြင့် ကျွန်တော် အရွယ်ရောက်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အလုပ်ကိုးကြိမ် တိုင်တိုင် ပြောင်းခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော်တို့မြို့၏ ဗိသုကာကြီးဖြစ်သော ကျွန်တော်၏ဖခင် အကြီးအကျယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အစိုးရဌာန အသီးသီးတွင် ကျွန်တော် လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယင်းအလုပ် ကိုးခုစလုံးသည်ပင် သဲထဲရေသွန် ဖြစ်ကြသည်။ ကျွန်တော် စားပွဲမှာ ထိုင်ရသည်။ ရေးရ ချွတ်ရသည်။ ပေါက်တတ်ကရ ပြောသည် များ၊ သို့မဟုတ် ရင့်ရင့်သီးသီး ပြောသည်များကို နားထောင်ရသည်။ ထို့နောက် အလုပ်မှ အထုတ်ခံရမည်ကို စောင့်စားနေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အဖေ့ အနီးသို့ ကျွန်တော် ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခြေပစ်လက်ပစ်ထိုင်ပြီး မျက်လုံးစုံကို မှိတ်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပိန်ခြောက်သော၊ ဟက်ဟက်ပက်ပက်မရှိသော၊ မုတ်ဆိတ်မွေး၊ နှုတ်ခမ်းမွေး ရိတ်ထားသော နေရာများတွင် နက်ပြာပြာဖြစ်နေသော သူ၏မျက်နှာသည် မိမိ၏စိတ်ကို နှိမ့်ချထားပြီး အောင့်အည်းသည်းခံနေရသော အမူအရာမျိုးကို ဖော်ပြလျက် ရှိသည်။ (သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ဘုရားရှိခိုးကျောင်းက စန္ဒရားဆရာနှင့် တူသည်။) ကျွန်တော် နှုတ်ဆက်သည်ကိုလည်း တုံ့ပြန် ခြင်းမပြု။ သူ၏မျက်လုံးများကိုလည်း ဖွင့်ကြည့်ခြင်းမရှိပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါ အင်မတန်ချစ်တဲ့ မင်းအမေသာ အခုအထိအသက်ရှင်နေရင် မင်းဟာ သူ့ကို အမြဲတမ်း စိတ်ဒုက္ခပေးနေမှာပဲ။ အဲဒီတော့ ငါ့ကိုပြောစမ်း၊ ဘာမှ အသုံးမကျတဲ့ကောင်” သူ့မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး “မင်းကို ငါ ဘာလုပ်ရမှာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟိုတုန်းက ကျွန်တော် ငယ်စဉ်ကမူ ကျွန်တော်၏ သူငယ်ချင်း များနှင့် ဆွေမျိုးများက ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်ရမည်ကို သိကြသည်။ တချို့က ကျွန်တော့်ကို စစ်ထဲဝင်ဖို့ အကြံပေးကြသည်။ တချို့က ဆေးဝါး လုပ်ငန်းတွင် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ရန် အကြံပေးကြသည်။ တချို့က ကြေးနန်း ဌာနသို့ဝင်ရန် ပြောကြသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ကျွန်တော်၏ အသက် ၂၅ နှစ်ရှိပြီ။ နားထင်နှစ်ဖက်တွင် ဆံပင်များ ဖြူကြသောအခါ ကျွန်တော် သည် စစ်တပ်ထဲသို့ လည်း ဝင်ခဲ့ပြီ၊ ဆေးဝါးလုပ်ငန်းသို့လည်း ဝင်ခဲ့ပြီ။ ကြေးနန်းဌာနသို့လည်း ဝင်ခဲ့ပြီ။ ဒီလောကကြီးတွင် တခြားလုပ်စရာလည်း မရှိတော့ပြီ ဖြစ်သောအခါ သူတို့က ဘာအကြံမျှ မပေးကြတော့ပါ။ ခေါင်းများကို ယမ်းခါကာ ပင့်သက်များကိုသာ ဖြာကြပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းကိုယ်မင်း ဘာလုပ်မယ် စိတ်ကူးထားသလဲ။ မင်းနှင့် သက်တူရွယ်တူ တခြားလူငယ်တွေဟာ ရာထူးရာခံတွေနှင့် ဣန္ဒြေရနေ ကြပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ဘာဖြစ်နေသလဲ။ ပစ္စည်းမဲ့တစ်ယောက်၊ သူတောင်းစားတစ်ယောက်။ အဖေရဲ့ ကုပ်ပေါ်မှာ ခွစားနေတဲ့ လူတစ် ယောက်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အဖေက ဆက်ပြီး ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထို့နောက် အဖေက ထုံးစံအတိုင်း ယနေ့ လူငယ်တွေ ပျက်စီး နေကြသည့်အကြောင်း၊ ဘာသာတရားကို နားမလည်၍ ပျက်စီးကြသည့် အကြောင်း၊ ရုပ်ဝါဒကြောင့် ပျက်စီးကြရသည့်အကြောင်း၊ အခြောက်တိုက် ဘဝင်မြင့်နေကြသဖြင့် ပျက်စီးရသည့်အကြောင်း၊ အပျော်တမ်းပြဇာတ် ကပြမှုများကို တားမြစ်သင့်သည့်အကြောင်း၊ ယင်းပြဇာတ် ကပြမှုများက လူငယ်များကို ဘာသာတရားနှင့် တာဝန်ဝတ္တရားမှ လမ်းမှားသို့ ရောက်ရှိ စေကြောင်းတို့ကို ပြောနေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မနက်ဖြန်ကျရင် ငါတို့နှစ်ယောက် အတူသွားကြမယ်။ ညွှန်ကြား ရေးမှူးကို မင်း တောင်းပန်ရမယ်၊ အလုပ် ကောင်းကောင်းလုပ်ပါမယ်လို့ မင်း သူ့ကို ကတိပေးရမယ်။ မင်းဟာ လူ့လောကကြီးထဲမှာ ရာထူး တာဝန် တစ်ခုမရှိဘဲနှင့် တစ်ရက်မှ အလကားမနေရဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အဖေက သူ့စကားကို နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အဖေ့ကို ကျွန်တော် တစ်ခုပြောပါရစေ။ အဖေပြောတဲ့ လူ့ လောကကြီးထဲက ရာထူး၊ အဆင့် တစ်ခုဆိုတာက အရင်းအနှီး၊ ပိုက်ဆံနှင့် ပညာ အရည်အချင်းအရ ဖြစ်လာတဲ့ အလုပ်မျိုးတွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံ မရှိတဲ့ လူတွေ၊ ပညာမတတ်တဲ့ လူတွေဟာ ထမင်းတစ်နပ်ကို သူတို့ရဲ့ ကာယလုပ်အားနှင့် ရှာစားနေကြတာပဲ။ ကျွန်တော်လည်း ဘာဖြစ်လို့ ကာယလုပ်အားနှင့် ရှာမစားနိုင်ရမှာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အဖေနှင့် စကားပြောရာမှ ဘာအကျိုးတစ်ခုမျှ ဖြစ်မလာမည်ကို သိလျက်နှင့် ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဘာပြောတယ်၊ ကာယလုပ်အား ဟုတ်လား။ အတော့်ကို မျက်လုံး ကြီး၊ အတော့်ကို အောက်တန်းကျတာပဲ” အဖေက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီမယ် ဟေ့ကောင်၊ နလပိန်းတုံး အကောင်၊ အကြံတုံး ဉာဏ်တုံး အကောင်၊ မင်း နားလည်ထားရမှာက၊ မင်း သဘောပေါက် ထားရမှာက ငါတို့မှာ ဟောဒီ ကိုယ်ခန္ဓာ ရုပ်ကြမ်းကြီးအပြင် တန်ခိုး ထက်မြက်တဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ဆိုတာရှိသေးတယ်။ ဘုရားသခင်ပေးထားတဲ့ မီးပဲ။ ငါတို့ကို အဟိတ်တိရစ္ဆာန်တွေနှင့်ကွဲပြားအောင် ခွဲခြားပေးထားတာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းကင်ဘုံနှင့် နီးစပ်အောင် ဖန်တီးပေးထားတာပဲ။ ဒီမီးဟာ ဒီလောက ကြီးရဲ့ အကောင်းဆုံးသီးနှံပဲ။ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်၊ တစ်သောင်းကတည်းက ရှိခဲ့တာပဲ။ မင်းရဲ့ အဘေးဟာ ဗော်ရော်ဒီနိုတိုက်ပွဲမှာ ပါဝင်တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတစ်ယောက်ပဲ။ မင်းရဲ့ အဘိုးက ကဗျာဆရာကြီးတစ်ယောက်ပဲ။ စကားအပြောအဟော ကောင်းတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ယောက်ပဲ။ မင်းရဲ့ ဘကြီးက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းဆရာကြီးတစ်ယောက်ပဲ။ နောက်ပြီးတော့ ငါ မင်းရဲ့ အဖေက ဗိသုကာကြီးတစ်ယောက်ပဲ။ ငါတို့ ပိုလိုတော့တွေ အားလုံးဟာ ဘုရား သခင်ရဲ့ မီးကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခဲ့ကြတယ်။ မင်းကျတော့မှ ပါးစပ်နှင့် မှုတ်ပြီး ငြိမ်းပစ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်တို့ အမှန်တရားကို ကြည့်ရမယ်။ ဒီလောကကြီးမှာ ကာယလုပ်ငန်းကို လုပ်နေကြတဲ့လူတွေ အများကြီးပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “လုပ်ကြပေစေပေါ့၊ သူတို့ တခြား ဘာမှ မလုပ်တတ်ကြလို့ လုပ်ကြတာပဲ။ အသုံးမကျတဲ့ လူတွေနှင့် ထောင်ကျနေတဲ့ အကျဉ်းသားတွေ အလုပ်ကြမ်း လုပ်ကြရတာပဲ။ အလုပ်ကြမ်းဆိုတာ အရိုင်းအစိုင်းတွေနှင့် ကျေးတော်မျိုး၊ ကျွန်တော်မျိုးတွေ လုပ်ကြတဲ့ အလုပ်ပဲ။ ဘုရားသခင် ပေးတဲ့မီးကို ရတဲ့လူတွေက နည်းနည်းကလေးပဲ ရှိတယ်။ ကံကြမ္မာက ဖန်တီးပေးလိုက်တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သည်အကြောင်းကို ဆက်ပြီး ပြောဆိုနေခြင်းဖြင့် ဘာမျှအကြောင်း မထူးနိုင်ပါ။ အဖေက သူ့ကိုယ်သူ ကိုးကွယ်သူဖြစ်သည်။ သူပြောသည့် စကားကိုသာ သူ လက်ခံသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ထို့အပြင် ကာယလုပ်ငန်းအကြောင်းကို သူ ဤမျှပစ်ပစ်ခါခါ ပြောနေခြင်းမှာ ကျွန်တော့်အနေနှင့် အလုပ်ကြမ်းသမားတစ်ယောက် ဖြစ်သွား ပြီး တစ်မြို့လုံးက လက်ညှိုးထိုး ပြောဆိုကြမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် မဟုတ်ပါ။ အမှန်မှာ ကျွန်တော်နှင့် သက်တူရွယ်တူများ အားလုံးပင် ကာလအတန်ကြာကြာ ကတည်းကပင် တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့များရရှိကြပြီး အခြေအနေ ကောင်းနေကြပြီဖြစ်၍ ဖြစ်ပါသည်။ နိုင်ငံတော် ဘဏ်မန်နေဂျာ၏သားက ဘွဲ့ရ ရာပြတ်အရာရှိဖြစ်နေပြီ။ သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော သားက အလကားအကောင် ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သည်စကားကို ဆက်ပြီး ပြောနေခြင်းဖြင့် ဘာမျှ အကျိုးမထူး နိုင်သလို စိတ်ချမ်းမြေ့စရာလည်း မရှိသော်လည်း ကျွန်တော်သည် အဖေ့ အနီးမှာပင်ထိုင်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အဖေက ကျွန်တော့်ကို နားလည် သဘောပေါက်သွားလိမ့်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဆက်ပြီး စောဒက တက်နေမိပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သည်ပြဿနာက ရိုးရိုးကလေးနှင့် ရှင်းရှင်းကလေးပင်ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်အတွက် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းတစ်ခု ရရှိရန်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့ သော် သူတို့က သည်ကိစ္စကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းမပြောဘဲ ဗော်ရော်ဒီနိုတိုက်ပွဲ၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ မီး၊ ပုံစံခွက် ကဗျာ အညံ့စားများကို ရေးသားခဲ့ပြီး ယခုအခါ လူတွေ မသိတော့သော အဘိုးတို့၏ အကြောင်း များကို အော့နှလုံးနာဖွယ်ရာပြောဆိုပြီး ကျွန်တော့်ကိုကား အကြံတုံး၊ ဉာဏ်တုံး၊ နလပိန်းတုံးဟု ရက်ရက်စက်စက် ပြောဆိုကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော် ဘာတွေပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်ကမူ ကျွန်တော့်ကို သူတို့ နားလည်စေချင်လှပါသည်။ အဖေ့ကိုရော၊ အစ်မကိုရော ကျွန်တော် ချစ်သည်။ ကျွန်တော် ဘာပဲလုပ်လုပ် သူတို့ကို တိုင်ပင်ပြီး လုပ်တတ် သည်မှာ ငယ်ငယ်ကလေးကတည်းက ဖြစ်သဖြင့် အမြစ်တွယ်နေပါပြီ။ သည်အစဉ်အလာမှ ကျွန်တော် ရုန်းမထွက်နိုင်ပါ။ မှားသည်ဖြစ်စေ၊ မှန်သည်ဖြစ်စေ သူတို့မကျေနပ်မည်ကို ကျွန်တော်မလိုလားပါ။ အဖေ ဒေါသဖြစ်ပြီး သူ့မျက်နှာကြီး နီရဲသွားမည်ကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်လှသည်။ သူ စိတ်ထိခိုက်ပြီး လေဖြတ်သွားမည်ကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်လှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မွန်းကျပ်ပြီး ပိတ်လှောင်နေတဲ့ အခန်းတစ်ခုထဲမှာထိုင်ပြီး လက် နှိပ်စက်တစ်ခုနှင့်အပြိုင် စာတွေကို ကူးနေရတဲ့အလုပ်ဟာ ဘယ်လောက် ရှက်စရာကောင်းမလဲ။ ကျွန်တော့် အသက်အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်ကို စော်ကားတာပဲ။ ဒီလို အလုပ်မျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဘုရားသခင်ရဲ့ မီးလို့ ပြောနိုင်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568809599125,"sku":"","price":6650.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_9e7354c9-8b9a-4d1d-bf44-8f0262c60fb9.jpg?v=1730211670"},{"product_id":"နတ်နွယ်-ပျံလေသည့်ငှက်ခါး","title":"ပျံလေသည့်ငှက်ခါး","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဘိုလီးဗီးယားနိုင်ငံတွင် ကလေးသူငယ်များသည် “ကွယ်လွန်သူ များနေ့တွင် စားသောက်ဖွယ်ရာများနှင့် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို သင်္ချိုင်း သို့ ယူဆောင်သွားပြီး သွားလေသူများအတွက် စွန့်ပစ်ထားတတ်ကြသည်။ ရှေးခေတ်ဟောင်းအယူအဆနှင့် ခရစ်ယာန်အစဉ်အလာတို့ကို ပေါင်းစပ်ထား ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အခြေအနေများနှင့် အတော်ကလေး ကိုက်ညီသည်ဟု ဆိုရမည်။ သို့တစေလည်း ဤလို အခါသမယမျိုးတွင် သေဆုံးပြီးသူများသည် သင်္ချိုင်းဂူအတွင်းမှ ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်လိမ့် မည်ဟု အင်မတန်အယူသီးသော ဘိုလီးဗီးယား တောသူတောင်သားများပင် ယုံကြည်လိမ့်မည်မဟုတ်ပါ။ သို့သော် ကျွန်တော်ကတော့ ယုံကြည်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လာဝါတာသည် သတ္တုတူးဖော်ရာ မြို့ကလေးတစ်မြို့ ဖြစ်သည်။ လူဦးရေ ငါးထောင်၊ ခြောက်ထောင်ခန့်ရှိပြီး အင်ဒီတောင်တန်း အခေါင် အဖျားတွင် မြုပ်ဝင်လျက် ရှိသည်။ အင်မတန် ဝေးခေါင်သော အရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပီရူးနိုင်ငံမှနေ၍ ခရီးသည်တင်လေယာဉ် တောက်လျှောက် မပေါက်ပါ။ သို့ဖြင့် ကျွန်တော်သည် ကုန်တင်လေယာဉ်ဟောင်းကြီးတစ်စင်း ဖြင့် လိုက်ပါသွားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် ရောက်ရှိသွားသည့်အချိန်တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလျက် ရှိသည်။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မသဖြင့် လေယာဉ်ကွင်း အဆောက်အဦကလေး၏အနီးတွင် အငှားကားတစ်စီး ရပ်ထားသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ ကားမောင်းသူမှာ လူနီတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ မိုးကာအင်္ကျီ အဝါကြီးကို ဝတ်ထားပြီး ခေါင်းတွင် မြက်ဦးထုပ်ဆောင်းထားသည်။ သူ သည် ကားငှားမည့်သူတစ်ဦးကို တွေ့ရှိရသောအခါ အထူးပင် အံ့အားသင့် သွားပုံရသည်။ ဝမ်းသာသွားပုံရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟိုတယ်ကိုလား ဆရာ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက ကျွန်တော်၏ လက်ဆွဲအိတ်ကို ဆွဲယူရင်း မေးလိုက်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အိတ်ဆယ်စီယာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဲဒါ ဟိုတယ်ပဲပေါ့ ဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့မြို့မှာ ဟိုတယ်တစ်ခုပဲ ရှိပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက သွားများကို ဖြဲပြရင်း ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကားက အောက်စော်နံသည်။ မိုးယိုသည်။ မီးရောင်များ လင်းထိန် နေသော မြို့ကလေးဘက်သို့ ကားကို မောင်းဆင်းသွားသောအခါ ကျွန်တော့် မှာ များစွာမှ စိတ်ပျက်မိရသည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း နားမလည် ဖြစ်ရ သည်။ ငါ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ၊ ဘာကိစ္စလဲ၊ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ၊ ကိုယ့် အမြီးကိုယ်လိုက်ခုတ်သည့် ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်လိုပင် ဖြစ်တော့ သည်။ မရှိသည့် သတင်းတစ်ပုဒ်နောက်သို့ လိုက်ပါခြင်းပင် မဟုတ်ပါလား။ လာဝါတာကို တွေ့မြင်ရတော့ ပို၍ စိတ်ပျက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ ၏ကားသည် လမ်းငယ်၊ လမ်းကျဉ်းကလေးတို့ကို ချိုးကာ ကွေ့ကာနှင့် တစ်လမ်းဝင် တစ်လမ်းထွက် ပြေးလွှားလျက် ရှိသည်။ လမ်းဘေးဝဲယာတွင် အိမ်ငယ်ငယ် အိမ်နိမ့်နိမ့်ကလေးများ ပြွတ်သိပ်လျက် ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခဏမျှအကြာတွင် မြို့အလယ်ရှိ ဗဟိုရင်ပြင်သို့ ကျွန်တော်တို့ ရောက်ရှိသည်။ မြို့ရင်ပြင်၏အလယ်တွင် လှပသော ရေပန်းကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ ကိုလိုနီခေတ်က အမွေအနှစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ နတ်သမီးရုပ်များ၏ ပါးစပ်များ၊ နှာခေါင်းများမှ ရေများ ပန်းထွက်လျက် ရှိသည်။ ယခုအထိ အားလုံး ကောင်းမွန်လျက်ရှိနေသေးသည်မှာ အံ့သြဖွယ်ရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟိုတယ်သည် ရင်ပြင်ကျယ်ကြီး၏တစ်ဖက်ထိပ်တွင် ဖြစ်သည်။ လမ်း တစ်ဖက်ရှိ တိုင်တန်းများအနီးတွင် လူအချို့ စုဝေးလျက်ရှိသည်ကို ကျွန်တော် ကားပေါ်မှ အဆင်းတွင် တွေ့မြင်ရသည်။ သူတို့က ဝတ်ကောင်းစားလှတွေ နှင့်ဖြစ်သည်။ လေထဲတွင် ဆေးလိပ်နံ့များ မွှန်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာလုပ်နေကြတာလဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သူတော်စင်များနေ့လေ၊ ပွဲတော်သမယပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သူတို့ကို ကြည့်ရတာ သိပ်ပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါး မရှိကြပါဘူး” ကားမောင်းသူ ပခုံးတွန့်လျက်... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မိုးပေါ့ မိုးဖျက်တာပေါ့၊ မီးရှူးမီးပန်းတွေ လွှတ်လို့မရဘူး၊ နောက် ပြီးတော့ ဒီပွဲတော်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ကျင်းပရတာ မဟုတ်လား။ ခဏနေ ရင် သူတို့သုသာန်ကို သွားကြလိမ့်မယ်၊ ဘဝတစ်ပါးသို့ ပြောင်းသွားကြတဲ့ လူတွေကို သွားပြီး နှုတ်ဆက်ကြလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့က ဒီပွဲကို ကွယ်လွန် သူများရဲ့ နေ့လို့ ခေါ်တယ်။ ဆရာ ကြားဖူးသလားတော့ မသိဘူးပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မက္ကဆီကိုနိုင်ငံမှာလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်က သူ့ကို ကားခ ရှင်းပေးပြီးနောက် ဟိုတယ်တွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ သည်ဟိုတယ်မှာလည်း ခေတ်ကောင်းစဉ်က လက်ရာ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပျက်ယွင်းစတော့ ပြုနေပြီဖြစ်သည်။ နံရံမှ အင်္ဂတေများ ကွာကျနေသည်။ မျက်နှာကြက်တွင် အကွက်ကြီးတွေ စွန်းထင်း လျက် ရှိသည်။ ဟိုတယ်စာရေးသည် ကျွန်တော့်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့မြင် လိုက်ရသောအခါ ကားဒရိုင်ဘာကဲ့သို့ပင် အံ့အားသင့်သွားဟန်ရှိသည်။ သူ့လက်မှသတင်းစာကို လျင်မြန်စွာ ချထားလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကျွန်တော် အခန်းတစ်ခန်း လိုချင်တယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရပါတယ် ဆရာ၊ ဘယ်လောက်ကြာကြာနေမလဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တစ်ညပဲ၊ မနက်ဖြန် ပီရူးကို ပြန်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော်က ကြည့်ရှုရေးမှတ်နိုင်ရန်အတွက် မှတ်ပုံတင်ကတ်ပြား ကို ပေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူက မှတ်ပုံတင်စာအုပ်တွင် ရေးမှတ်ရင်း...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အလုပ်ကိစ္စနဲ့လာတာလား၊ ဆရာက.. သတ္တုတွင်းကုမ္ပဏီက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်က ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဆယ်ဒေါ်လာတန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ မှတ်ပုံတင်စာအုပ်အနီးတွင် ချထားလိုက် သည်ကို မှတ်ပုံတင်စာရေး ရေးနေရာမှ ရပ်လိုက်ပြီး ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တနင်္လာနေ့က ဒီမှာ လူတစ်ယောက် သေတယ်လို့ လီမားမြို့က သတင်းစာတွေမှာ ဖတ်လိုက်ရတယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဟိုတယ်ရှေ့ ရင်ပြင်ထဲ မှာ ဖြုန်းခနဲ လဲကျပြီး သေသွားတယ်လို့ ရေးထားတယ်။ ရဲအဖွဲ့ က သူ့ရဲ့ လက်ဆွဲအိတ်ကို ရှာကြည့်တဲ့အခါမှာ ဒေါ်လာငွေငါးသောင်းနဲ့ နာမည်သုံးမျိုး နဲ့ နိုင်ငံကူးလက်မှတ်သုံးစောင်ကို တွေ့ရတယ်လို့ ဖော်ပြထားတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “ဟုတ်ပါတယ် ခင်ဗျာ၊ ဆီပျော်ဘော်ယာပါ၊ ဆရာက... သူ့ မိတ်ဆွေလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့..... သူ့ကို မြင်ရင်တော့ ကျွန်တော် သိလိမ့် မယ်လို့ ထင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “လောလောဆယ်တော့ သူ့အလောင်းက သုဘရာဇာဆီမှာ ရှိနေ တယ်။ ဆွေမျိုးတွေကို စောင့်တဲ့အနေနဲ့ ခုနစ်ရက်ထားလေ့ရှိတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုပဲ ပြောလိုက်ကြတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “လက်ဖတင်နင်ဂိုမက်က ဒီအမှုကို ကိုင်ရတဲ့ ရဲအုပ်ကြီးပဲ၊ ရဲစခန်း က ရင်ပြင်ရဲ့ တစ်ဖက်မှာ ရှိတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေမှာ ရဲနှင့်ဆက်ဆံရတာ သိပ်ပြီး အလုပ်မဖြစ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော်က နောက်ထပ် ဆယ်ဒေါ်လာတန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက် ထုတ်ပြီး ပထမ တစ်ဆယ်တန်အနီးတွင် ချထားလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကျွန်တော်က သတင်းထောက်တစ်ယောက်ပဲ၊ ဒီသတင်းက ကျွန်တော်ရေးဖို့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်လာနိုင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဪ.. ဆရာက သတင်းစာဆရာကိုး၊ ကျွန်တော်ဘာကူညီရမလဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူ့မျက်လုံးမှာ အရောင်တောက်လာသည်။ “ဘော်ယာ... သူ့အကြောင်း ခင်ဗျား ဘာပြောနိုင်သလဲ” “ဘာမှတော့ သိပ်ပြောနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က ဆူကရီကနေ သူ ရောက်လာတယ်။ မိတ်ဆွေတစ်ယောက် ရောက်လာမှာကို စောင့် နေတယ်လို့ ပြောတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဲဒီလူရောက်တော့ ရောက်လာသလား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဲဒါတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး ဆရာ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သူ့ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ပြောစမ်းပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အသက် ၆၅ နှစ်လောက်ရှိပြီ၊ ဒါထက် ပိုကြီးချင်ကြီးမယ်၊ မငယ် ဘူး၊ ဟုတ်တယ် ပိုပြီး ကြီးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့... အပြောရတော့ ခက်တယ်၊ သူ့ကိုကြည့်ရတာ တော်တော်ကလေး မာတယ်၊ အရွယ်တင်တယ်၊ ဧရာမ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဘာပြောတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “ဧရာမလူကြီးပဲ၊ အရပ်ရှည်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ကြီးတာပဲလို့ ပြောရမယ်။ လက်ပြင် ကျယ်တယ်၊ လည်ပင်း တုတ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ပြရင်း ပြောသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “လူဝကြီးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “ဝတာ မဟုတ်ဘူး၊ တောင့်တင်းခိုင်မာတာပဲ။ စပိန်စကား ကောင်း ကောင်း ပြောနိုင်တယ်၊ ဂျာမန်သံတော့ နည်းနည်းဝဲတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “ဂျာမန်သံ ဝဲတယ်ဆိုတာ သေချာရဲ့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “သေချာပါတယ်၊ ဂျာမန် အင်ဂျင်နီယာတွေ ဒီကို ခဏခဏ လာနေ တာပဲ၊ သူတို့ပြောတဲ့အသံကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းမှတ်မိပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             “မှတ်ပုံတင်စာအုပ်ထဲမှာ ဘာရေးထားသလဲ၊ ကျွန်တော် ကြည့်လို့ ရမလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက မှတ်ပုံတင်စာအုပ်ကို ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ပေးလိုက် သည်။ ကျွန်တော့်နာမည်၏ အထက်ဘက်စာကြောင်းတွင် သူ့နာမည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ့လက်မှတ်ကို တွေ့ရသည်။ နေ့စွဲရေးထိုးရာတွင် ခုနစ်ဂဏန်း တွင် တုံးကလေးခတ်ထားသည်။ ဥရောပနည်းဟန် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ငွေစက္ကူ နှစ်ရွက်ကို ဟိုတယ် စာရေးထံသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             “ကျေးဇူးပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူက ငွေစက္ကူနှစ်ရွက်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အင်္ကျီရင်ဘတ် အိတ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ထည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဆရာ့အတွက် အခန်း ကျွန်တော် လိုက်ပြမယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်က လက်မှနာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခုနစ်နာရီ ထိုးပြီးပြီ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “ဒီအချိန် သုဘရာဇာဆီကို သွားလို့ ဖြစ်မလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “ဖြစ်ပါတယ် ဆရာ၊ အသုဘရုံမှာ သုဘရာဇာတစ်ယောက် တစ်ညလုံး အချိန်ပြည့် တာဝန်ချထားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ထုံးစံတစ်ခု ရှိတယ်။ သေသွားတဲ့လူတွေကို သုံးရက်လုံးလုံး နေ့ရော ညရော စောင့်ကြည့် နေရတယ်။ တကယ်လို့များ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူက ဤနေရာတွင် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ “ပြန်ရှင်လို ရှင်ငြားပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟုတ်ပါတယ် ဆရာ၊ သေခြင်းဆိုတာ နောက်ဆုံးအမှုကိစ္စပဲ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ အင်မတန်သေချာဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။ ဘယ်ဘက်ကိုသွားပါ ဆရာ၊ ပထမဆုံးတွေ့တဲ့လမ်းကို လိုက်ပါ၊ လမ်းဆုံးတာနဲ့ တစ်ပြိုင် နက် သုဘရာဇာအိမ်ကို တွေ့ပါလိမ့်မယ်။ ဘယ်လိုမှ မှားစရာအကြောင်း မရှိဘူး၊ တံခါးပေါက်မှာ မီးအပြာလေး ထွန်းထားတယ်။ သုဘရာဇာရဲ့ နာမည်က ဟူးဂိုးတဲ့၊ ရာဖီမာရီနိုက လွှတ်လိုက်တယ်လို့ ပြောပါဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “နောက်ပြီးတော့ ဆရာ...၊ ဆရာ ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ တစ်ခုခု စားချင်ရင်မှာပါ ဆရာ၊ ကျွန်တော် တစ်ညလုံးရှိနေပါ့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူက သတင်းစာကို ကောက်ယူသည်။ ကျွန်တော် ဟိုတယ် အပြင် ဘက်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။ သင်္ချိုင်းသို့သွားမည့် လူအုပ်ကြီးသည် တာစူလျက် ရှိချေပြီ။ အပေါ်ဆုံးလှေကားထစ်တွင်ရပ်ပြီး ကျွန်တော် ကြည့်သည်။ မက္ကဆီ ကိုတွင် တွေ့မြင်ရသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ရှေ့ဆုံးတွင် လူနှစ်ယောက် မီးတုတ်ကြီးတွေကို ကိုင်ထားသည်။ ယမမင်းဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထား ကြသည်။ သည့်နောက်တွင် ကလေးများဖြစ်သည်။ အလယ်တွင် ဖယောင်း တိုင်များ ကိုင်ထားကြသည်။ မိုးကြောင့် အချို့ ဖယောင်းတိုင်များ ငြိမ်းကုန်ပြီ ဖြစ်သည်။ လူကြီးများက စားသောက်ဖွယ်ရာခြင်းများကို ကိုင်ဆောင်လျက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568810942613,"sku":"","price":7175.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1c7abaf3-5381-4d27-8811-043ef74eb4bb.jpg?v=1730211707"},{"product_id":"နတ်နွယ်-ဒေါက်တာကွိတ်","title":"ဒေါက်တာကွိတ်","description":"\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568813629589,"sku":"","price":2070.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_82add683-edf3-42aa-9322-ea53c995e98d.jpg?v=1730211740"},{"product_id":"နတ်နွယ်-ဒက်ဇယ်လာ","title":"ဒက်ဇယ်လာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eအမှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အသည်းတထိတ်ထိတ် ရင်တလှပ်လှပ်ဖြစ်ရသော စွန့်စားခန်း ဝတ္ထု ပေါင်းများစွာကို ရေးသားခဲ့သော စာရေးဆရာဂျက်လန်ဒန်၏ ဘဝမှာလည်း အသည်း တထိတ်ထိတ် ရင်တလှပ်လှပ် စွန့်စားခန်းများနှင့် ပြည့်ပြွမ်းနေ ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂျက်လန်ဒန်ကို ၁၈၇၆ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၁၄ ရက်နေ့တွင် အမေရိကန် နိုင်ငံ ဆန်ဖရန်စစ္စကိုမြို့တွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။ သူသည် မြို့တော်၏လမ်းများ ပေါ်တွင် ပေပေတေတေ ကြမ်းကြမ်းရမ်းရမ်း ကြီးပြင်းခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုစဉ်က ဆန်ဖရန်စစ္စကိုမြို့ဆိုသည်ကလည်း အင်မတန်စိတ်ဝင်စား ချောက်ချားဖွယ်ရာဖြစ်သည်။ ၁၇၇၆ ခုနှစ်တွင် မြို့တည်သည်။ ၁၈၄၈ ခုနှစ် ရွှေပွဲတော်ကြီးတွင် အံဩဖွယ်ရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးထွား စည်ကားလာသည်။ အနယ်နယ်အရပ်ရပ်မှ စွန့်စားသူများရောက်ရှိလာကြ သည်။ လူဦးရေအဆမတန်များပြားလာသည်။ အီတလီရပ်ကွက်၊ စပိန် ရပ်ကွက်နှင့် တရုတ်တန်း ဆိုသည်တို့ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုအခါ ဆန်ဖရန် စစ္စကိုမြို့ပေါ်မှ လူငယ်လူရွယ်အားလုံးသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ် နိုင်ရန် ကြိုးစားကြသည်။ ကိုယ့်လက်သီးကိုယ် အားကိုးကြရသည်။ ထိုခေတ်က ကျောင်းသားများသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်ရန် မဖြစ် ဖူးသူဟူ၍ မရှိချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂျက်လန်ဒန်သည် အပစ်အခတ်ဝါသနာထုံသည်။ ပင်လယ်ပြင်စွန့်စား ခြင်းကို နှစ်သက်မက်မောသည်။ သူသည် သင်္ဘောဆိပ်ခံတံတားများတွင် လှည့်လည်ကျက်စားပြီး ရရာအလုပ်ကို လုပ်ကိုင်လေ့ရှိသည်။ သင်္ဘောသား များက သူ့ကို ကြမ်းတိုက်ခိုင်းသည်။ ရွက်တိုင်ထိပ်ဖျားသို့ သက်စွန့်ဆံဖျား တက်ခိုင်းသည်။ သူတို့နှင့်အတူ ပင်လယ်ထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။ သင်္ဘော သား ပညာကို သင်ကြားပေးသည်။ သူတို့ထံမှ မဖြစ်စလောက်သော အခကြေးငွေကို သူ ရရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တိုလီမိုလီလုပ်၍ရသော ပိုက်ဆံများအားလုံးလောက်ကိုပင် သူ့အမေ ကို အပ်ရသည်။ သို့သော် သည်ကြားထဲကပင် ဂျက်လန်ဒန်သည် ပိုက်ဆံ စုပြီး တစ်ပတ်ရစ် လှေကလေးတစ်စင်းကို ဝယ်ယူသည်။ စု၍ရသော ပိုက်ဆံ ဖြင့် ထိုလှေကလေးကို ဆေးသုတ်သည်။ ရွက်ဝယ်သည်။ တက်ဝယ်သည်။ ထို့နောက် ရေတက်ရေကျများတွင် လိုက်ပါပြီး ငါးမျှားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူသည် ဤကဲ့သို့ ပင်လယ်ကမ်းစပ်တွင် စတင်ကျက်စားရင်း ကနု ကမာဓားပြများနှင့် အပေါင်းအသင်းဖြစ်သွားသည်။ ဆန်ဖရန်စစ္စကို ပင်လယ် အော်ထဲတွင် ကမာကွင်း ကောင်းကောင်းများ ရှိသည်။ ကမာကွင်း တော်တော်များများသည် ပုဂ္ဂလိကပိုင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ဓားပြများက ကမာ ကွင်းများကို ခိုးဝှက်လုယူကြပြီး မှောင်ခိုဈေးတွင်ရောင်းချကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂျက်လန်ဒန်သည် ကမာဓားပြများ၏ ရပေါက်ရလမ်းကို သဘောကျ သဖြင့် သူတို့အုပ်စုထဲ ဝင်ရောက်ရန်ဆုံးဖြတ်သည်။ ဓားပြတစ်ယောက်က သူ၏တစ်ပင်တိုင်ရွက်သင်္ဘောကလေးကို ရောင်းမည်ဆိုသောအခါ ဂျက်လန် ဒန်သည် သူ၏ မွေးစားမိခင်သဖွယ်ဖြစ်သော နီဂရိုးမကြီး “မာမီဂျင်နီ”ထံမှ ဒေါ်လာငွေသုံးရာချေးငှားသည်။ သို့ဖြင့် သူသည် ကောင်ကလေး တစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယောက်အရွယ်သာသာမှာပင် ရက်ဇယ်ဒက်ဇယ်ဟူသော ရွက်သင်္ဘော ကလေးကို ပိုင်ဆိုင်လေတော့သည်။ ထိုသင်္ဘော၏ အမည်မှပင် ဤဝတ္ထု ခေါင်းစဉ်ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူသည် ဓားပြသင်္ဘောအုပ်စုနှင့် အတူလိုက်ပါလာပြီး ကမာကွင်းများ ကို ခိုးဝှက်လုယူသောအခါ တစ်ညဝင်ငွေသည် ယခင်က သူ ပင်ပင်ပန်းပန်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန်လုပ်၍ရသော သုံးလစာဝင်ငွေနှင့်ညီမျှနေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသက်အရွယ်ငယ်သေးသည့်တိုင် များမကြာမီကာလမှာပင် ဂျက်လန်ဒန် သည်ပင်လယ်အော်ကမာ ဓားပြများထဲတွင် အကြမ်းဆုံးအဖြစ် ထင်ရှားကျော်ကြားလာလေတော့သည်။ သူ့သင်္ဘောကို အခြားသင်္ဘောတွေထက် ပိုပြီးမြန်အောင် မောင်းနိုင်သည်။ အခြားသောဓားပြများ အားလုံးကိုနိုင်အောင် တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။ သူ့ထက် အသက်ကြီးပြီး အတွေ့အကြုံများသူကို နိုင် အောင်ပြိုင်ပြီး အရက်သောက်နိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူသည် သက်စွန့်ဆံဖျားပြုလုပ်ချင်သည့် စိတ်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ သင်္ဘောသွားလာမှုအတတ်ပညာတွင် ကျွမ်းကျင်လှ၍လည်းကောင်း ဆိပ် ကမ်းသို့ သူများတွေ အလျင်ရောက်ပြီး လုယူလာသောကမာများကို ဈေး အကောင်းဆုံးရအောင် ရောင်းချနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ၏ သင်္ဘောပေါ်တွင် ပုလိပ်တွေလာရောက်ခဲ့လျှင် သူက သူတို့နှင့် အလွမ်းသင့်အောင် ပေါင်းသည်။ အကောင်းဆုံးကမာတွေကျွေးမွေးသည်။ ဘီယာတွေ အလျှံပယ်တိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော်သူသည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဓားပြများနှင့်ကား အပေးအယူမ သင့်ပါ။ သူ၏ အောင်မြင်မှုကို မနာလိုဖြစ်ကြသူတွေကလည်း အများကြီး ဖြစ်သည်။ ထိုသူတွေနှင့် အလဲအကွဲ ထိုးကြိတ်ရသည်။ သို့ သော် ဂျက် လန်ဒန်သည် သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းစွာကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။ တစ်ကြိမ်တွင် သူ့အား ရက်ဇယ်ဒက်ဇယ်သင်္ဘောကို ရောင်းချခဲ့သည့်ဓားပြကြီးက သူ့ သင်္ဘောကိုနစ်မြှုပ်ပစ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ထိုအခါသူက ထိုဓားပြကြီးကို သေနတ်နှင့်ချိန်ပြီး သင်္ဘောကိုခြေထောက်ဖြင့် ပဲ့ထိန်းကာ မောင်းနှင်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့တစေလည်း နောက်တစ်ကြိမ်တွင်ကား ကမာဓားပြအများအပြား အရက်မူးပြီး ရန်ဖြစ်ကြသည့်ပွဲတွင် သူ့သင်္ဘောမီးလောင်ပြီး နစ်မြုပ်ခဲ့ရသည်။ သို့ရာတွင် ဂျက်လန်ဒန်သည် စိတ်ပျက်ခြင်းမရှိဘဲ အခြားဓားပြတစ်ဦး၏ ရိန်ဒီးယားသင်္ဘောကို ကူညီမောင်းနှင်ပေးခဲ့သည်။ ထိုသင်္ဘော၏အမည်ကို လည်း ဤဝတ္ထုတွင်အသုံးပြုထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူသည် ကမာဓားပြတွေနှင့် တွဲနေသော်လည်း သူတို့နှင့် မတူသည့် အချက်တစ်ခုရှိသည်။ စာဖတ်ဝါသနာပါခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ပင်လယ်ခရီးကြမ်းကပြန်လာပြီး နားနေသည့်အချိန်များတွင် အခန်းထဲ၌ပိတ်လှောင်ပြီး စာဖတ်နေတတ်သည်။ ကစ်ပလင်၊ အီမယ်ဇိုလာ၊ ဘားနတ် ရှောတို့၏ စာများကို သူအထူးနှစ်ခြိုက်သည်။ ထို့ပြင် ဒူရှေ့လူ၏ ဗိုက်ကင်း ခေတ်သည်လည်း သူ၏အကြိုက်ဆုံး စာအုပ်တစ်အုပ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။ တစ်ချိန်က ပင်လယ်ပြင်ကို ကြီးစိုးခဲ့သော ဗိုက်ကင်းပင်လယ်ဓားပြများ၏ အနွယ်ဟု သူ့ကိုယ်သူ ယူဆထားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူသည် ကျောင်းနေစဉ်က ကျောင်းသားတွေစုပြီး သီချင်းတွေဆိုကြ သည့်အထဲတွင် မဆိုနိုင်ဟု ငြင်းဆန်ခဲ့သဖြင့် အတန်းပိုင်ဆရာမက သူ့ကို ဆရာကြီးထံသို့ ပို့ခဲ့သည်။ ထိုအခါဆရာကြီးက သူ့ကို သီချင်း မဆိုချင်လျှင် စာစီစာကုံးရေးရမည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ သို့ဖြင့် သူသည် နံနက်တိုင်းပင် စာလုံးရေ တစ်ထောင်မျှ ရေးသားခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂျက်လန်ဒန်သည် စာဖတ်များလာသောအခါ ကမာဓားပြလုပ်ငန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ထောင်ထဲရောက်လျှင်ရောက်၊ မရောက်လျှင် အသေစောစော သေမည်ဖြစ်ကြောင်းသိရှိခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူသည် အရှေ့ဖျားဒေသတွင် ပင်လယ်ဖျံဖမ်းသည့်အလုပ်နှင့် ကလုန် ဒိုက်တွင် ရွှေတွင်းတူးသည့်အလုပ်များကို သက်စွန့်ဆံဖျားလုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး သည့်နောက် စာရေးခြင်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူသည် တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်အတွင်းတွင် စာအုပ်ပေါင်းငါးဆယ်ကျော်ရေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထိုအထဲတွင် သူ၏ ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပင်လယ်ဝံပုလွေ၊ အရိုင်းခေါ်သံ၊ သံဖနောင့် နှင့် ယခုဘာသာပြန်ဆိုသော ဒက်ဇယ်လာ တို့ ပါရှိပေသည်။ ဒက်ဇယ်လာကို လူငယ်များအတွက် ရည်ရွယ်ရေးသား ခဲ့သော်လည်း လူငယ်ရောလူကြီးများပါ အထူးပင် ကြိုက်နှစ်သက်ကြသည်။ သူငယ်စဉ်ဘဝကို အခြေခံပြီး ရေးသဖြင့် ဤဝတ္ထုသည် အသက်ဝင်ရုပ်လုံး ကြွနေခြင်း ဖြစ်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568815562901,"sku":"","price":5700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_8edc112e-ddb8-46d1-93ad-3a4753d19b55.jpg?v=1730211772"},{"product_id":"နတ်နွယ်-တုံးတိုက်တိုက်ကျားကိုက်ကိုက်","title":"တုံးတိုက်တိုက်ကျားကိုက်ကိုက်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eပဏာမ\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eဗီယက်နမ် ၁၉၆၈\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003eဗက်ဒီဗက် ရဟတ်ယာဉ်သည် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသကို ပေတစ်ထောင်အမြင့်မှ နေ၍ ဖြတ်ကျော်လျက်ရှိသည်။ အစောင့်အရှောက်အဖြစ် လိုက်ပါလာသော ဟေးကော်ဗရာ လက်နက်တင် ရဟတ်ယာဉ်ကြီးသည်ကား ဗက်ဒီဗက် ရဟတ်ယာဉ်၏ လက်ဝဲဘက်မှ ထက်ကြပ် လိုက်ပါလျက်ရှိသည်။ မိုးကြီး ရွာတော့မည်ရှိသည်။ တောတန်းများပေါ်တွင် တိမ်တိုက်များ အုံ့ဆိုင်းလျက် ရှိသည်။ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီတွင်ကား မိုးထစ်ချုန်းနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဗက်ဒီဗက် ရဟတ်ယာဉ်အတွင်း တစ်နေရာတွင်ကား အန်းမာရီ အော်ဒင်သည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ပြီး ဆေးသေတ္တာကို ကျောမှီကာ ထိုင်နေ သည်။ သူမက ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် သေးသေးသွယ်သွယ်လေး ဖြစ်သည်။ အသားရောင်က ညိုပါသည်။ ပိတုန်းရောင်ဆံပင်ကို ဗီယက်နမ်စစ်မြေပြင်နှင့် လိုက်လျောညီအောင် တိုတိုကလေး ညှပ်ထားသည်။ လေထီးဂျက်ကက်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အထက်ပိုင်း ဇစ်ကို ဖွင့်ထားသဖြင့် အောက်ဘက်မှ ကာကီရှပ်အင်္ကျီကို မြင်နေရသည်။ ဘောင်းဘီရှည် အောက်နားလေးများကို လေထီးဆင်းဖိနပ်အတွင်းသို့ ထိုးသွင်းထားသည်။ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ အကောင်းဆုံးကတော့ ကင်မရာများပင် ဖြစ်သည်။ နီကွန် ကင်မရာနှစ်လုံးကိုလည်ပင်းတွင် သိုင်းလွယ်ထားသည်။ လေထီးအကျီအိတ်များ အတွင်းတွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကား ကျည်ဆန်များ ထည့်ထားခြင်းမရှိဘဲ မှန်ဘီလူးအမျိုးမျိုးနှင့် (၃၅) မီလီမီတာ ဖလင်လိပ်များ ထည့်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရဟတ်ယာဉ်အရာရှိ ကပ္ပလီကြီး၏ ဘေးတွင်ထိုင်နေသော ဆေးမှူး လူရွယ်ကလေးသည် အန်းမာရီကို တအံ့တသြ ငေးမောလျက်ရှိသည်။ ကာကီရှပ်အင်္ကျီ၏ အပေါ်ကြယ်သီးနှစ်လုံး ပြုတ်နေသဖြင့် သူမ၏ ရင်အစုံ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့နေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီလိုမျိုး ကျွန်တော် မမြင်တွေ့ရတာ ကြာလှပြီ၊ တကယ့်ကို ဂုဏ် သိက္ခာရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆေးမှူးကလေးက ပြောလိုက်သည်။ ရဟတ်ယာဉ်အရာရှိက သူ့ကို စီးကရက်တစ်လိပ် ကမ်းပေးရင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီလိုဆို ပြောရဦးမယ် မောင်ရင်။ ဒီမိန်းကလေးက မရောက်ဖူးတဲ့ နေရာဆိုလို့ ဘယ်မှာမှမရှိဘူး။ မနှစ်က လေထီးတပ်ရင်း ၅၀၃ နဲ့အတူ ခါတွန်မြို့မှာလည်း ခုန်ဆင်းခဲ့ဖူးတယ်။ မယုံမရှိနဲ့၊ သူ တကယ်လုပ်ခဲ့တာပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လ၊ ခုနစ်လလောက်တုန်းက လိုက်ဖ်မဂ္ဂဇင်းမှာ သူ့ အကြောင်း ဆောင်းပါးပါခဲ့တယ်။ မောင်ရင် ယုံနိုင်ပါ့မလား။ သူဟာ ပါရီမြို့သူကလေးပဲ။ ပြင်သစ်နိုင်ငံက ဘဏ်တိုက်တွေ တစ်ထွေးကြီးကို ပိုင်ဆိုင်တဲ့ မိသားစုက ပေါက်ဖွားလာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူရွယ်ကလေး ပါးစပ်အဟောင်းသားရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နေပါဦး၊ အဲဒါဆိုရင် သူ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရဟတ်ယာဉ်အရာရှိ ပြုံးလိုက်ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဲဒါတော့မမေးနဲ့ မောင်ရင်၊ ကိုယ်လည်း ဒီမှာဘာကိစ္စရောက်နေမှန်း မသိဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “စီးကရက်တစ်လိပ်လောက် ရှိလား၊ ကျွန်မမှာ ကုန်သွားပြီနဲ့တူတယ်” ထိုအချိန်တွင် အန်းမာရီက ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူမ၏ မျက်လုံးကလေးများက စိမ်းလဲ့လှသည်။ ရဟတ်ယာဉ်အရာရှိ သည် သူမထံသို့ စီးကရက်ဘူးကို ပစ်ပေးလိုက်ရင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ယူထားပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမျိုးသမီးသည် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ခါထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သေနတ်ကျည်ဆန်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကြေးဝါ မီးခြစ်ဟောင်းကလေးကို ခြစ်ကာ မီးညှိသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပြန်ပြီး မှေးမှိတ် ထားလိုက်သည်။ ဆေးမှူးကလေး မေးသည်မှာ မှန်သည်။ သူမ သည်မှာ ဘာကိစ္စရောက်နေသနည်း။ သူမလို အစစအရာရာ ပြည့်စုံသော မိန်းကလေး တစ်ယောက် သည်အရပ်မှာ ဘာကိစ္စရှိချေသနည်း။ သူမ၏ အဘိုးက ပြင်သစ်နိုင်ငံတွင် အချမ်းသာဆုံးနှင့် သြဇာအာဏာအရှိဆုံး စက်မှုလုပ်ငန်း ရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူမ၏ ဖခင်က အင်ဒိုချိုင်းနား စစ်မြေပြင်တွင် ထင်ရှားကျော်ကြားခဲ့သော ကြည်းတပ် ဗိုလ်မှူးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဘွဲ့ထူး၊ ဂုဏ်ထူးငါးကြိမ်တိုင်တိုင် ရရှိခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မှ အယ်ဂျီးရီး ယားနိုင်ငံတွင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ တကယ့်သူရဲကောင်းကြီး တစ်ယောက် ပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူမ၏မိခင်သည် ခင်ပွန်းသည် ကွယ်လွန်သွားသည့် အတွက် တုန်လှုပ်ချောက်ချား၍မဆုံး ရှိသည်။ ခင်ပွန်းသည် ကွယ်လွန်ပြီး နှစ်နှစ် အကြာတွင် နိုက်စ်မြို့အနီးတွင် ကားမှောက်၍ သေဆုံးခဲ့သည်။ သူမ၏ မိခင်သည် ထိုညက တမင်ပင် ကားမှောက်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့လေသလောဟု အန်းမာရီ၏ စိတ်ထဲတွင် မကြာခဏဆိုသလိုပင် တွေးထင်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သနားစရာကောင်းသော မိန်းကလေးရယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ၏ နှုတ်ခမ်းစုံတွင် အပြုံးရိပ်ကလေး သန်းနေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက မှေးမှိတ်ထားဆဲပင် ရှိသည်။ လှပသော တိုက်တာအိမ်ရာများ၊ မြောက်မြားလှစွာသော အခိုင်းအစေများ၊ အထက်တန်းကျသော စာသင်ကျောင်း၊ ထို့နောက်တွင်ကား ထင်ရှားကျော်ကြားသော ဆာဘုံတက္ကသိုလ်၊ ပြီးတော့ မမေ့နိုင်သော အတွေ့အကြုံ ကလေးများ၊ နောက်ပြီးတော့ တဒင်္ဂ ကမ္ဘာဖြစ်သော မူးယစ်ဆေးဝါး။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူမ၏ဘဝကို ကယ်တင်ခဲ့သည်က ကင်မရာဖြစ်တော့သည်။ သူမ သည် ရှစ်နှစ်သမီးအရွယ်ကပင် ကိုဒက်ကင်မရာကလေးဖြင့် ဓာတ်ပုံရိုက်ကူး ခဲ့သည်။ သူမတွင် ဓာတ်ပုံပညာနှင့် ပတ်သက်သည့် ပါရမီရှိသည်။ သူမ၏ စွမ်းရည် တစ်စထက်တစ်စ တိုးတက်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အဘိုးက သူမ၏ဝါသနာကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆာဘုံတက္ကသိုလ်မှ ထွက်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် ဓာတ်ပုံ လုပ်ငန်းတွင် ပိုမိုစူးစိုက်သည်။ ပါရီမြို့ရှိ အတော်ဆုံး ဓာတ်ပုံပညာရှင်ကြီး တစ်ဦးထံတွင် ခြောက်လမျှ ပညာသင်ကြားသည်။ ထို့နောက် “ပါရီမက် ́ မဂ္ဂဇင်းတွင် ဓာတ်ပုံသတင်းထောက်အဖြစ် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်သည်။ တစ်နှစ်အတွင်းမှာပင် သူမ၏ ထင်ရှားကျော်ကြားမှုက အံ့သြဖွယ်ရာဖြစ်ခဲ့ သည်။ သို့သော် သူမက သည်မျှနှင့် ကျေနပ်ရောင့်ရဲခြင်း မရှိပါ။ သူမကို ဗီယက်နမ်စစ်မြေပြင်တွင် တာဝန်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သည်တော့ သူတို့က ရယ်မောခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းသို့ဖြင့် သူမ အလုပ်မှ ထွက်လိုက်သည်။ တိုက်ပိုင်မထားဘဲ အလွတ်သတင်းထောက်အဖြစ် လုပ်ကိုင်သည်။ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် အဘိုး ဖြစ်သူကို အပူကပ်သည်။ သူမအတွက် လိုအပ်သော ထောက်ခံချက်များကို ကာကွယ်ရေးဌာနမှ ရရှိစေရန် သူ၏ ဩဇာအာဏာများကို သုံးခိုင်းသည်။ အဘိုးဖြစ်သူမှာ ဇွတ်တရွတ်နိုင်လှသော မြေးမလေးအတွက် အံ့ဩရသည်။ စိတ်ထဲမှလည်း ကျေနပ်ချီးကျူးရသည်။ သို့သော် ခြောက်လပဲဟု ဈေးဆစ် သည်။ အန်းမာရီ ကတိပြုသည်။ သို့သော် သည်ကတိကို ချိုးဖောက်ရန် အန်းမာရီ နည်းနည်းကလေးမျှ ဝန်မလေးပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တကယ်လည်း ချိုးဖောက်ခဲ့သည်။ ခြောက်လပြည့်သောအခါ သူမ ၏ အခြေအနေကလည်း နောက်ဆုတ်ရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်တော့ပါ။ သူမက ထင်ရှားကျော်ကြားလျက် ရှိချေပြီ။ သူမ၏ သတင်းဓာတ်ပုံများကို ဥရောပတိုက်နှင့် အမေရိကတိုက်ရှိ မဂ္ဂဇင်းကြီးများ အားလုံးလောက်ကပင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအားလုံးကပင် သူမ၏ သတင်းဓာတ်ပုံများကို တစ်တိုက်တည်းပိုင်အဖြစ် သုံးစွဲလိုနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ခါတွန်မြို့တွင်းသို့ လေထီးတပ်သားများနှင့်အတူ ခုန်ဆင်းခဲ့သော ပြင်သစ်မကလေးအဖို့ မည်သည့်တာဝန်သည်မှ ကြမ်းတမ်း ခက်တရော်သည်ဟူ၍ မရှိတော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သည်ကနေ့ သည်ကမ္ဘာကြီးတွင် ဖြစ်ပွားနေသော စစ်ပွဲကြီး၏ အသွင်သဏ္ဌာန်ကို သူမ တွေ့မြင်ရသည်။ ဗီယက်နမ်တွင် ဖြစ်ပွားသောစစ်ကို ကောင်းစွာ ကြုံတွေ့ရသည်။ သည်စစ်ပွဲက ယခင် သူမ ကြားခဲ့သိခဲ့ ဖူးသော စစ်ပွဲမျိုးမဟုတ်။ တပ်တွေကို စနစ်တကျ ခင်းကျင်းပြီး တိုက်သော တိုက်ပွဲမျိုးမဟုတ်။ လေထဲတွင် လွင့်ပျံလာသော စစ်ခရာသံကိုလည်း မကြားရပါ။ ရင်ထဲမှာ လှုပ်ခတ်သော အဝေးဆီမှ ဗုံးသံများကိုလည်း မကြားရပါ။ ဆိုင်ဂုံမြို့တွင်းမှာ ဖြစ်ပွားသော လမ်းပေါ်က တိုက်ပွဲများက ရက်စက်ကြမ်းတမ်းလှသည်။ သည်စစ်ပွဲက မဲခေါင်မြစ်ဝှမ်းက နွံတောကြီး များဖြစ်သည်။ အလယ်ပိုင်းကုန်းမြင့်ဒေသမှ တောနက်ကြီးများ ဖြစ်သည်။ ခြေထောက်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အနာများ ဖြစ်ရသည်။ အရိုးထိအောင် အစားခံရသည်။ အမာရွတ်က သေသည်အထိ ပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သည်ကနေ့လည်း သူမသည် ဒင်တိုက်သွားရန် လေယာဉ်ပျံမရသဖြင့် ပလေကစ်တွင် တစ်မနက်လုံး မိုးရေထဲတွင် သောင်တင်နေခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ဆုံးတွင်မှ ဗက်ဒီဗက် ရဟတ်ယာဉ်ဖြင့် လိုက်ပါခွင့်ရသည်။ သူမက အတော်ကြီးပင် မောပန်းနွမ်းနယ်လျက် ရှိတော့သည်။ သူမ၏ တစ်သက်တာ တွင် ဤတစ်ခါ ကြုံရသည်မှာ အပင်ပန်းဆုံး၊ အနွမ်းနယ်ဆုံး ဖြစ်တော့ သည်။ သူမအနေနှင့် အဆုံးစွန်သော အခြေအနေတစ်ခုသို့ပင် ရောက်ရှိသွား ပြီဟု အောက်မေ့ရသည်။ သူမက မသိမသာကလေး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက် မိသည်။ သည်အချိန်မှာပင် ရဟတ်ယာဉ်အရာရှိ၏ စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သံ ကို ကြားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရဟတ်ယာဉ်အရာရှိသည် ဖွင့်ထားသော တံခါးပေါက်အနီးတွင် ရပ်နေသည်။ အရှေ့ဘက် ခပ်လှမ်းလှမ်းဆီမှ ထွက်ပေါ်လာနေသော မီးတောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလျက်ရှိသည်။ ရဟတ်ယာဉ်သည် မီးတောက် ထွက်ပေါ်ရာသို့ ဝဲကွေ့ သွားနေသည်။ အောက်ဘက်သို့လည်း တဖြည်းဖြည်း ချင်း နိမ့်ဆင်းသွားနေသည်။ ဟေးကော်ဗရာလက်နက်တင် ရဟတ်ယာဉ်ကြီး သည်လည်း နောက်မှ ထက်ကြပ် လိုက်ပါလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အန်းမာရီ ထိုင်ရာမှထပြီး ရဟတ်ယာဉ်အရာရှိအနီးသို့ သွားကာ အပြင်သို့ လှမ်းမျှော်ကာ ကြည့်သည်။ လယ်ကွင်းတစ်ခုထဲတွင် မီးလောင် နေသော ရဟတ်ယာဉ်တစ်စီးကို တွေ့မြင်ရသည်။ ရဟတ်ယာဉ်အနီးတွင် အလောင်းတွေ တုံးလုံးပက်လက် ရှိနေသည်။ တာရိုးအနီးမှနေ၍ သူတို့ကိုအရူးအမူး လက်ဝှေ့ယမ်းပြနေသူမှာ အမေရိကန်စစ်ဝတ်စုံနှင့် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူတို့၏ ရဟတ်ယာဉ် အောက်သို့ နိမ့်ဆင်းသွားသည်။ လက်နက် တင် ရဟတ်ယာဉ်က အပေါ်တွင် ဝဲကျန်ရစ်သည်။ အန်းမာရီသည် ကင်မရာ တစ်လုံးတွင် မှန်ဘီလူးတပ်လိုက်ပြီးနောက် ရဟတ်ယာဉ်အရာရှိ၏ ပခုံးကို ထောက်မှီကာ တစ်ပုံပြီးတစ်ပုံ ရိုက်ယူလျက်ရှိတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရဟတ်ယာဉ်အရာရှိ သူမကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးပြသည်။ သူတို့၏ ရဟတ်ယာဉ်သည် မြေပြင်မှ ပေ၃၀ မျှသာ ဝေးမြင့်တော့သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် အန်းမာရီ လက်ပြလိုက်မိသည်။ မိမိ ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် ချိန်ရွယ်လိုက်သော အောက်ဘက်မှလူသည် အမေရိကန်တစ်ယောက် မဟုတ်ပါ၊ ဗီယက်နမ် တစ်ယောက် ဖြစ်ချေသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ကိုက်ငါးဆယ်ခန့် ဝေးကွာသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောအုပ်အတွင်းမှနေ၍ စက်ကြီးနှစ်လက်ဖြင့် ပစ်ခတ်ကြလေသည်။ သည် အကွာအဝေးသည် မည်သို့မျှ မလွဲနိုင်သော အကွာအဝေးပင် ဖြစ်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တံခါးဝတွင်ရပ်နေသော ရဟတ်ယာဉ်အရာရှိသည် မည်သို့မျှ ကံမကောင်းနိုင်ပါ။သူ့ ကိုယ်တွင်းသို့ ကျည်ဆန်များ တရစပ်ဝင်ရောက်သည်။ နောက်သို့ လန်ထွက်သွားပြီး အန်းမာရီကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ဆောင့်သည်။ ဆေးသေတ္တာများပေါ်သို့ အန်းမာရီ လဲကျသွားသည်။ မိမိကိုယ်ပေါ်တွင် ကျရောက်နေသော ရဟတ်ယာဉ်အရာရှိကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး အန်းမာရီ ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။ ဆေးမှူးကလေးသည် ရဟတ်ယာဉ်တစ်နေရာတွင် ခွေနေသည်။ သွေးချင်းချင်းနီနေသော လက်မောင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ နောက်ထပ် စက်သေနတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ စက်ခန်းကို ထိမှန်သည်။ ရဟတ်ယာဉ်မှူး၏ အော်ဟစ်သံကို အန်းမာရီ ကြားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အန်းမာရီ ရှေ့သို့ ယိမ်းထိုးသွားသည်။ ဒေါက်တိုင်တစ်ခုကို ဖမ်းကိုင်ထားလိုက်ရသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ရဟတ်ယာဉ်သည် အပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ မြင့်တက်သွားပြီး အန်းမာရီ တံခါးပေါက်မှ လွင့်ထွက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောက်ဘက်ရှိ လယ်ကွက်ထဲသို့ ကျသွားသည်။ ရွှံ့တွေ၊ ရေတွေထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။ ဗက်ဒီဗက်ရဟတ်ယာဉ် လေထဲသို့ ပေနှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့် တက်သွားပြီးနောက် လက်ဝဲဘက်သို့ ရုတ်တရက် ထိုးစောင်းကာ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲသည်။ မီးတောက်ကြီး ပေါ်ထွက်သွားပြီး အားလုံး တစ်စစီ လွင့်ထွက်ကုန်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အန်းမာရီ မတ်တတ်ထရပ်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှံ့တွေ ပေရေနေ သည်။ တာရိုးပေါ်တွင် အမေရိကန်စစ်ဝတ်စုံနှင့်လူ မားမားကြီးရပ်နေသည် ကို တွေ့ရသည်။ သူ့မျက်နှာက အရှေ့တိုင်းသားစစ်စစ်ကြီး ဖြစ်သည်။ သူ့ လက်ထဲတွင် အေကေ ၄၇ မောင်းပြန်သေနတ်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူမ ကို တည့်တည့်မတ်မတ်ကြီး ချိန်ရွယ်ထားသည်။ ထိုမျှမကပါ၊ တာရိုးပေါ် တွင် နောက်ထပ် ရန်သူ လေးငါးယောက်မျှ ရှိနေသည်ကိုလည်း တွေ့ရသည်။ မြက်ဦးထုပ်များ ဆောင်းထားကြသည်။ အင်္ကျီရှည် အနက်ကြီးများနှင့် ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က မြောင်းထဲမှ တက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်ကြီး လာနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သည်စဉ်မှာပင် လက်နက်တင် ရဟတ်ယာဉ် ဝဲပျံလာသည်။ စက် သေနတ်များဖြင့် ပစ်ခတ်သည်။တာရိုးတစ်လျှောက်တွင် ကျည်ဆန်ထိမှန် သဖြင့် ဖုန်တထောင်းထောင်း ထသွားသည်။ ရန်သူများအားလုံး မြောင်းထဲ သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အန်းမာရီ မော်ကြည့်လိုက်သည်။ လက်နက်တင် ရဟတ်ယာဉ် ဝဲပျံ လျက်ရှိသည်။ သို့ရာတွင် ထိုအချိန်မှာပင် လယ်ကွင်း၏ တစ်ဖက်ဆီမှ ရန်သူတပ်သားများ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ကာကီယူနီဖောင်းများနှင့် ဖြစ်သည်။ အင်အား လေးငါးဆယ်ခန့် ရှိသည်။ တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာကြ ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့က ရှိသမျှ လက်နက်များဖြင့် ရဟတ်ယာဉ်ကို ပစ်ခတ် ကြသည်။ ရဟတ်ယာဉ်ကလည်း ၎င်းတို့ရှိရာဘက်သို့ ပျံသန်းသွားပြီး ဒုံးကျည်များဖြင့် ပြန်လည်ပစ်ခတ်သည်။ ရန်သူတပ်သားများ တောအုပ် တွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ရဟတ်ယာဉ်သည် ဝဲကွေ့ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်ဘက်သို့ နှစ်ဖာလုံခန့် ပျံသန်းသွားသည်။ ထို့နောက် တိုက်ပွဲဖြစ် ပွားရာဒေသကို မှန်မှန်ကြီး ဝဲပတ်လျက် ရှိတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အန်းမာရီသည် တာရိုးကို အကာအကွယ်ပြုကာ ဝပ်နေသည်။ အမော ဖြေနေသည်။ အတန်ငယ်ကြာမှ ဖြည်းလေးစွာ ထရပ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက် ရှိသည်။ မိမိပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အနိဋ္ဌာရုံ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568817397909,"sku":"","price":6650.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2697ba4b-f886-48c4-8a1d-5d6ac396da1f.jpg?v=1730211791"},{"product_id":"နတ်နွယ်-တဖန်ပြန်-မနိုးသော၀ေဒနာ","title":"တဖန်ပြန်၍မနိုးသော၀ေဒနာ","description":"\u003cp\u003eပဏာမ၊ ၁၄၊ ဖေဖော်ဝါရီလ - ၁၉၇၆\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နန်စီဂရင်းလေးသည် ခွဲစိတ်ခန်း အမှတ် ၈ ရှိ ခွဲစိတ်စားပွဲပေါ်တွင် ကျောခင်းလျက်ရှိသည်။ မျက်နှာကြက် မီးစလောင်းကြီးကို စိုက်ကြည့် ရင်း စိတ်တည်ငြိမ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ သူမကို ခွဲစိတ်ကုသခြင်းမပြုမီ လိုအပ်သော ထိုးဆေးများအားလုံးကို ထိုးပေးထားသည်။ အိပ်ပျော်စေရန် နှင့် စိတ်ပျော်ရွှင်စေရန်ဟုဆိုသည်။ သို့သော် တစ်ခုမျှ ဖြစ်မလာပါ။ နန်စီ သည် ဆေးမထိုးမီကထက်ပင် ပိုပြီးချောက်ချားခြင်း၊ စိုးရိမ်ခြင်းဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ နှစ်ဆယ့်သုံးနှစ်သော သက်တမ်းအတွင်းတွင် တစ်ခါ ဖူးမျှ ဤမျှလောက် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခြင်း၊ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မဖြစ်ခဲ့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူမကို ပိတ်ဖြူခင်းတစ်ထည် လွှမ်းထားသည်။ အနားတွေ ဖွာနေ သည်။ ထောင့်စွန်းတစ်နေရာတွင် အပြေးကလေးတစ်ခုရှိသည်။ ယင်းကို သူမ သဘောမကျပါ။ ဘာကြောင့်မှန်း မသိပါ။ ပိတ်ဖြူခင်း၏ အောက်တွင်ကား ဆေးရုံအင်္ကျီရှည်ကြီးတစ်ထပ်တည်းသာရှိသည်။ လည်ကုပ်တွင် ကြိုးချည် ထားပြီး အောက်နားစသည် ပေါင်လယ်လောက်အထိသာရောက်သည်။ နောက်ကျောတစ်ခုလုံး ပွင့်နေသည်။ သည်အချိန်တွင် ဆေးရုံကို သူမ မုန်း လာသည်။ ကြောက်လာသည်။ တစ်အားကုန် ဟစ်အော်လိုက်ချင်သည်။ အခန်းထဲမှထွက်ပြေးချင်သည်။ သို့သော် မပြေးပါ။ ဆေးရုံကိုကြောက်သည်ထက် မိမိကိုယ်မှ သွေးတွေဆင်းနေသည်ကို ပို၍ကြောက်ပါသည်။ ဤဖိစီးမှုနှစ်ခုစလုံးကြောင့် မိမိသေနိုင်သည်။ သို့သော် မိမိရင်ဆိုင်လိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၁၉၇၆ ခု ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၄ ရက်နေ့ နံနက် ၇ နာရီ ၁၁ မိနစ်အချိန် တွင် ဘော်စတန်မြို့၏အရှေ့ဘက် ကောင်းကင်ပြင်သည် မြေဖြူရောင်ဖွေး လျက်ရှိသည်။ မြို့အတွင်း၌ တစ်စီးနှင့်တစ်စီး ဆက်နေသောကားများ ရှေ့မီးများဖွင့်ပြီး မောင်းနှင်နေကြသည်။ ပြဒါးချိန်က သုံးဆယ့်ရှစ်ဒီဂရီဖြစ် သည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများ ကိုယ့်လမ်းကိုယ် ခပ်သုတ်သုတ်လျှောက် သွားနေကြသည်။ စကားပြောသံများ မကြားရပါ။ စက်သံနှင့် လေသံတို့သာ ထွက်ပေါ်လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘော်စတန်အထိမ်းအမှတ် ဆေးရုံတွင်ကား အခြေအနေတွေက တစ် မျိုးတခြားဖြစ်ပါသည်။ ခွဲစိတ်ဒေသတစ်ခုလုံး မီးများလင်းထိန်လျက်ရှိ သည်။ ပျားပန်းခပ်လှုပ်ရှားမှုများနှင့် စိတ်အားတက်ကြွသော ပြောဆိုမှုများ သည် ၇ နာရီခွဲတိတိတွင် ခွဲစိတ်ရမည်ဟူသော သတ်မှတ်ချက်ကို ယုံကြည် စိတ်ချစေပါသည်။ ၇ နာရီခွဲတိတိတွင် ခွဲစိတ်ရမည်ဟူသည့်အချက်မှာ ၇ နာရီခွဲတိတိတွင် အသားပေါ်တွင် တင်ရမည်ဟုဖြစ်ပါသည်။ လူနာ ကို ခေါ်ဆောင်လာခြင်း၊ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် ထုံဆေး၊ မေ့ဆေးပေးခြင်းလုပ်ငန်းများအားလုံး ၇ နာရီမခွဲမီ ပြီးစီးကြရမည်ဖြစ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းကြောင့်ပင် ၇ နာရီ ၁၁ မိနစ်အချိန်တွင် ခွဲစိတ်ဒေသတစ်ခုလုံး အရှိန်အဟုန်ကြီးမားစွာ လှုပ်ရှားလျက်ရှိသည်။ အခန်းအမှတ် ၈ အပါအဝင် ဖြစ်သည်။ အခန်းအမှတ် ၈ သည် ဘာမှထူးခြားခြင်းမရှိပါ။ ဤဆေးရုံ ရှိ ပုံမှန်ခွဲစိတ်ခန်းတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ ၇ နာရီခွဲအချိန်တွင် အခန်းအမှတ် ၈ တွင် သားအိမ်ခြစ်ရန် ကိစ္စရှိသည်။ မီးယပ်ရောဂါဆိုင်ရာ လုပ်ရိုးလုပ် စဉ်တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ လူနာက နန်စီဂရင်းလေး၊ မေ့ဆေးဆရာဝန်က ဒေါက်တာ ရောဘတ်ဘီးလင်း၊ အကူအညီဆရာမ နှစ်ယောက်က ရုသ်ဂျန် ကင်နှင့် ဂလိုရီယာဒီမေတို၊ သားဖွားနှင့် မီးယပ်ဆရာဝန်က ဂျော့မေဂျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နန်စီဂရင်းလေး သွေးလွန်နေသည်မှာ ဆယ့်တစ်ရက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ ပထမတွင်မူ ရက်အနည်းငယ်စောနေသော်လည်း လာရိုးလာစဉ်ပင်ဟု သူမမှတ်ထင်ခဲ့သည်။ ဓမ္မတာမလာမီ မအီမသာဖြစ်ခြင်း လုံးဝမရှိ။ သွေးစဆင်း သည့် မနက်က အနည်းငယ်တင်းကျုံ့သလိုရှိသည်။ သည့်နောက်တွင်ကား နာကျင်ခြင်းမရှိသော အမှုကိစ္စတစ်ခုသာဖြစ်တော့သည်။ ညတိုင်းလိုပင် ဒီည\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတော့ ပြီးပြီဟု မှတ်ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် မပြီးပါ။ ထိုအခါ ဒေါက်တာ မေဂျာ၏ဆရာမထံ ဖုန်းဆက်ရသည်။ ထို့နောက် ဒေါက်တာနှင့် စကားပြော ရသည်။ သည်အခါ ထိတ်လန့်မှုများ တစ်စတစ်စကြီးထွားလာရတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သည်ကိစ္စက တကယ့်အချိန်ကြီးတွင်မှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ တကယ့်အနှောင့်အယှက် အဟန့်အတားကြီးပင်ဖြစ်တော့သည်။ ကင်းဒီ ဗာရူးကို မျှော်နေသည့်အချိန်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ချစ်သူ ကင်းက ဥပဒေကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကျောင်းပိတ်ချိန်တွင် သူမထံသို့ လာရောက် မည်ဖြစ်သည်။ သည်အချိန်တွင် သူမနှင့်အတူနေ အခန်းဖော် ကီလင်တန်မှာ ရေခဲလျှာသွားစီးနေမည်ဖြစ်သည်။ ကဲ .. အခြေအနေက ဘယ်လောက် ကောင်းသလဲ။ အစစအရာရာ ဘယ်လောက်အဆင်ပြေထားသလဲ။ သွေးတွေ ဆင်းနေတာ တစ်ခုကလွဲလို့ပေါ့။ သည်ကိစ္စကို နန်စီ အမှတ်မထင် မနေနိုင် ပါ။ သူမက လှပကြော့ရှင်းသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ အနေအထိုင် သပ်ရပ်သန့်ရှင်းသည်။ ဇီဇာကြောင်သည်ဟုပင် ပြောနိုင်သည်။ ခေါင်းမှာ ဖုန်နည်းနည်းတင်ပြီဆိုလျှင်ပင် မနေတတ်။ ယင်းကြောင့်ပင် အဆက်မပြတ်လာသလို ဓမ္မတာလာနေခြင်းကို သူမ သည်းမခံနိုင်ဘဲဖြစ်နေ သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ စိုးရွံ့ကြောက်လန့်ခြင်း ဖြစ်လာတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုနေ့က အဖြစ်ကို နန်စီ မှတ်မိသည်။ ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းပြီး ဂလုတ်နေ့စဉ်သတင်းစာ ခေါင်းကြီးပိုင်းကို ဖတ်နေသည်။ ကင်းက မီးဖိုထဲ တွင် သောက်စရာဖန်တီးနေသည်။ သည်အချိန်မှာပင် သူမ၏ မိန်းမကိုယ် တွင် ထူးခြားသော ခံစားမှုတစ်ခုဖြစ်ပေါ်သည်။ ယခင်က သည်လိုမျိုး မခံစား ခဲ့ဖူးဘူး။ နာကျင်ခြင်းလည်းမဟုတ်။ မအီမသာဖြစ်ခြင်းလည်းမဟုတ်။ နုအိနွေးရှိန်းခြင်းမျိုးသာဖြစ်သည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွား သည်။ ပြီးမှ အရည်တစ်ခု စီးကျသွားသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သွေးဆင်း ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သွေးများစွာ သွန်ကျလာခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမက ကိုယ်ကို မလှုပ်ရှားဘဲ မီးဖိုဘက်သို့ စောင်းငဲ့ကာ ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကင်းရေ ကိုယ့်ကို တစ်ခုလုပ်ပေးစမ်းပါကွယ်။ ဆေးရုံကား ခေါ်ပေး စမ်းပါ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဘာဖြစ်လို့လဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကင်းက ကမန်းကတန်းရောက်လာပြီးမေးသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သွေးတွေဆင်းနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှစိုးရိမ်စရာမရှိပါဘူး၊ တစ်ခါ တလေ သွေးအဆင်းများတတ်တာမျိုးပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဆေးရုံတော့ ချက်ချင်း သွားမှဖြစ်မယ်။ ဆေးရုံကားခေါ်ပါ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နန်စီ တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆေးရုံကား ရောက်လာပုံက ချောက်ချောက်ချားချားကြီးမဟုတ်။ အချက်ပေးဥသြဆွဲမြည်ခြင်းမရှိ။ ဆေးရုံအရေးပေါ်အခန်းတွင် စောင့်နေရ သည်ကတော့ နည်းနည်းကြာသည်ဟုထင်သည်။ ဒေါက်တာမေဂျာကို တွေ့ရသောအခါ နန်စီ ဝမ်းသာသွားသည်။ မျက်ရည်များပင်လည်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အရေးပေါ်အခန်းတွင် ဓမ္မတာနှင့်ပတ်သက်ပြီး အစမ်းသပ်ခံရသည် ကတော့ အဆိုးဆုံးဟု နန်စီထင်မိသည်။ ကန့်လန့်ကာက ပါးပါးကလေး ဖြစ်သည်။ ခဏခဏ ပိတ်လိုက်ဖွင့်လိုက်ဖြစ်သည်။ သွေးတိုးနှုန်း မကြာ ခဏတိုင်းသည်။ သွေးထုတ်ယူသည်။ ဆေးရုံအဝတ်ကြီး လဲဝတ်ရသည်။ တစ်ခုခုလုပ်တိုင်း ကန့်လန့်ကာပွင့်သွားသည်။ မျက်နှာတွေ အများကြီးကို နန်စီ မြင်တွေ့ရသည်။ ဆီးအိုးကလည်း လူမြင်ကွင်းတွင် အထင်းသားရှိနေ သည်။ အိုးထဲမှာက နီညိုသောသွေးခဲများ။ ထိုအချိန်မှာပင် ဒေါက်တာ မေဂျာက သူမကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးသည်။ နန်စီက မျက်လုံးများကို တင်းကျပ် စွာ ပိတ်ထားလိုက်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော် ကိစ္စများအားလုံး ခဏကလေးအတွင်း ပြီးစီးသွားမည်ဖြစ် သည်။ “ခဏကလေးပါ”ဟု ဒေါက်တာမေဂျာက ပြောသည်။ သားအိမ် အတွင်းသားများအကြောင်းလည်း သူက အသေးစိတ်ပြောပြသည်။ ပုံမှန် ဓမ္မတာအချိန်တွင် အတွင်းသားများမည်သို့ပြောင်းလဲပုံ၊ အကယ်၍ မပြောင်း လဲပါကမည်သို့ ဖြစ်နိုင်ပုံ၊ ထို့နောက် သွေးပြန်ကြောများအကြောင်းနှင့် သားဥအိမ်အတွင်းမှ သားဥကြွေရန် အရေးကြီးပုံအကြောင်းတို့ကို ရှင်းပြ သည်။ ယင်းတို့အတွက် လိုအပ်သောကုသမှုမှာ သားအိမ်ခြစ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ နန်စီက ဘာတစ်ခုမှ မေးမြန်းမနေတော့ဘဲ သားအိမ်ခြစ် ရန် သဘောတူလိုက်သည်။ တစ်ခုပဲ တောင်းပန်သည်။ သူမ၏မိဘများထံ အကြောင်းမကြားရန်ဖြစ်သည်။ ယင်းသို့မဟုတ်လျှင် မိခင်ဖြစ်သူက မိမိ ကလေးပျက်ကျသည်ဟု ယူဆပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယခုအခါတွင် မိမိမျက်နှာပေါ်မှ ခွဲစိတ်ခန်းမီးကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း နန်စီ တွေးတော ဝမ်းသာနေသည်မှာ နာရီပိုင်းအတွင်း အိပ်မက်ဆိုးကြီး ပျက်ပြယ်သွားတော့မည့်အကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ဘဝသည် ပုံမှန် အနေအထားအတိုင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိပေတော့မည်။ ခွဲစိတ်ခန်းအတွင်းရှိ လှုပ်ရှားမှုများအားလုံးသည် မိမိအဖို့စိမ်းနေသဖြင့် နန်စီသည် မီးစလောင်း ကြီးမှတစ်ပါး အခြားဘယ်သူ့ကိုမှ၊ ဘာကိုမှ မကြည့်ပါချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ့်နှယ်လဲ နေသာရဲ့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နန်စီသည်လက်ယာဘက်သို့ ကြည့်သည်။ ခွဲစိတ်ခန်းခေါင်းစွပ်အကြား မှ မျက်လုံးညိုညိုများက မိမိကိုကြည့်နေသည်။ ဆရာမ ဂလိုရီယာက မိမိ၏ လက်ယာဘက် လက်မောင်းပေါ်မှ ပိတ်စကိုလိပ်နေသည်။ ထို့နောက် လက် မောင်းကိုသူ့ဘက်သို့ ဆွဲထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟုတ်ကဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နန်စီဖြေလိုက်သည်။ သို့သော် အနည်းငယ်မျှပင် နေသာထိုင်သာခြင်း မရှိပါ။ ခွဲစိတ်ခန်းစားပွဲသည် မိမိ၏အခန်းမှ ထမင်းစား စားပွဲကဲ့သို့ပင် မာကျောလှသည်။ သို့သော် မေ့ဆေး၊ထုံဆေးများ အစွမ်းပြစပြုချေပြီ။ နန်စီ နိုးသိနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့်တစ်စတစ်စ ကင်းကွာခြင်း လည်းရှိနေပြီ။ ပါးစပ်နှင့်လည်ချောင်းတို့ ခြောက်လာသည်။ လျှာလေးလာ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေါက်တာရောဘတ်ဘီးလင်းသည် သူ၏မေ့ဆေးပေးစက်တွင် အလုပ် ရှုပ်နေသည်။ သူ၏စက်သည် သံမဏိရောင် တောက်ပြောင်သည်။ ဒိုင်ခွက် များတွင် အိမ်မြှောင်များ လှုပ်ရှားပြေးလွှားနေသည်။ ဓာတ်ငွေ့ပေါင်းချောင် များပါရှိသည်။ အရောင်အမျိုးမျိုးဖြစ်သည်။ ထိပ်ဆုံးတွင်ကား အညိုရောင် ဟယ်လိုသိန်းပုလင်းရှိသည်။ ပုလင်းတံဆိပ်ပေါ်တွင် ကား ၂ - ဘရိုပို၊ ၂- ခရို (၁,၁,၁)-ထရိုင်- ဖလိုရိုသိန်းဟု ရေးထားသည်။ ပြည့်စုံလုနီးပါးသော မေ့ဆေးပင်ဖြစ်သည်။ “ပြည့်စုံလုနီးပါးသော”ဟု ဆိုရခြင်းမှာ ရံခါတွင် လူနာ၏ အဆုတ်ကိုပင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲပါသည်။ ဟယ်လိုသိန်း၏ အခြားသတ္တိများက အဆုတ်ထိခိုက်စေနိုင်မှုကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒေါက်တာဘီးလင်းသည် ဟယ်လိုသိန်းအပေါ်တွင် အထူးအားထားလျက် ရှိသည်။ ဟယ်လိုသိန်းကို မွမ်းမံပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် တစ်နေ့တွင် သူသည် နိုဘယ်လ်ဆု ရရှိလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒေါက်တာဘီးလင်းသည် အထူးကျွမ်းကျင်သော မေ့ဆေးဆရာဝန်ကြီး တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဒါကို သူ့ဘာသာသူလည်း သိသည်။ လူတိုင်းကလည်း သိသည်ဟု သူ ယူဆထားသည်။ သူသည် မေ့ဆေးပညာနှင့်ပတ်သက်ပြီး အခြားသူများ နားလည်သည်ထက် ပိုမိုနားလည်သည်။ နောက်ပြီးတော့ သူက စေ့စပ်သေချာသည်။ အထူးပင် စေ့စပ်သေချာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူလုပ်ဆောင်ရမည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို အဆင့်ဆင့်ပိုင်းခြားသတ်မှတ်ထား သည်။ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် အသေအချာစစ်ဆေးပြီးမှလုပ်သည်။ သုံးနာရီ ဆယ့်ငါးမိနစ်တွင် အဆင့်အမှတ် ၁၂ ကို လုပ်ဆောင်သည်။ ယင်းမှာ ရာဘာပိုက်ခေါင်းကို စက်တွင်ထိုးတပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ပိုက်၏ တစ် ဖက်သည် လေသွင်းအိတ်သို့ရောက်ရှိသည်။ လေသွင်းအိတ်က အောက်ဆီ ဂျင် လေးငါးလီတာခန့် ဆံ့ဝင်ပြီး ခွဲစိတ်ကုသနေစဉ် လူနာ၏အဆုတ်ကို လုံလောက်အောင် အလုပ်လုပ်နိုင်စေသည်။ ပိုက်၏ အခြားတစ်ဖက်က လူနာမှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ကာဗွန်ဒိုင်အောက်ဆိုဒ်များကို စုပ်ယူသည့် ဆိုဒါလိုင်းသေတ္တာကလေးသို့ ဆက်သွယ်သည်။ အဆင့်အမှတ် ၁၃ က အသက်ရှူလိုင်းများ မှန်၊ မမှန်ကို စစ်ဆေးရန်ဖြစ်သည်။ အဆင့်အမှတ် ၁၄ က မေ့ဆေးပေးစက်ကို ခွဲစိတ်နံရံရှိ အောက်ဆီဂျင်ပေးသည့်ပိုက်နှင့် ဆက်သွယ်ရန်ဖြစ်သည်။ မေ့ဆေးစက်တွင် အရေးပေါ်အသုံးပြုရန် တပ်ဆင် ထားသော အောက်ဆီဂျင်ဘူး နှစ်ဘူးရှိသည်။ ယင်းဘူးနှစ်ဘူးကို ဒေါက်တာ ဘီးလင်းစစ်ဆေးသည်။ အောက်ဆီဂျင်အပြည့်ရှိသည်။ ဒေါက်တာဘီးလင်း ကျေနပ်မှုရှိသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ရှင့်ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ အီလက်ထရုတ် သုံးလေးခု တပ်ထားမယ်။ ရှင့်ရင်ခုန်သံကြားရအောင်ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာမ ဂလိုရီယာက ပိတ်ဖြူစကို အောက်သို့ဆွဲချရင်းပြောသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ဆေးရုံအင်္ကျီရှည်ကြီးကို အပေါ်သို့ဆွဲလှန်သည်။ သူမ၏ ရင်ကို လေသလပ်သည်။ ဆရာမက သူ၏ ရင်ဘတ် သုံးနေရာပေါ်တွင် ကော်ရည်များ ညှစ်ချရင်းပြောသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခဏတော့ အေးလိမ့်မယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နန်စီ တစ်ခုခု ပြန်ပြောချင်သည်။ သို့သော် ဘာပြောရမှန်းမသိပါ။ သူမကို ကူညီဖေးမနေကြသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေါက်တာဘီးလင်းက နန်စီ၏ လက်ဝဲဘက်လက်မှ အကြောများ ထကြွလာစေရန် လက်ဖြင့် ခပ်ဆတ်ဆတ် ရိုက်လိုက်သည်။ သူမ၏လက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောက်ဝတ်ကို ရော်ဘာပိုက်တစ်ခုဖြင့် ခပ်တင်းတင်းပတ်လိုက်သည်။ သူမ ၏သွေးတိုးသံကို လက်ထိပ်ကလေးများမှ ကြားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေါက်တာမေဂျာ အခန်းတွင်းသို့ဝင်လာသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ မစ္စဂရင်းလေး။ ညက အိပ်လို့ကောင်းတယ် မဟုတ်လား။ ကျုပ်တို့အလုပ်က ခဏကလေးဆို ပြီးသွားမှာပဲ။ ပြီးတယ် ဆိုရင် ကိုယ့်ခုတင် ကိုယ်ပြန်ပြီး အားရပါးရအိပ်ပြီးနားလိုက်ရုံပဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒေါက်တာဘီးလင်းက “ဂလိုရီယာရေ အမှတ် ၈ ပိုက်၊ ဟုတ်ပြီ ဒေါက်တာ အဆင်သင့်လုပ်ပေတော့။ ခုနစ်နာရီခွဲတိတိမှာ ကျုပ်တို့အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်မယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကောင်းပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေါက်တာမေဂျာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ရပ်လိုက်သည်။ ဆရာမ ရုသ်ဂျန်ကင်ဘက်သို့ လှည့်ပြီး \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဆရာမရေ၊ ခွဲစိတ်ကိရိယာတွေကတော့ ကျုပ်ပစ္စည်းတွေပဲ ဖြစ်ပါစေ။ အရင်တစ်ခါကလို ဆေးရုံက ပစ္စည်းအဟောင်းအမြင်းတွေ မပေးပါနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာမက တစ်စုံတစ်ရာ ပြန်မပြောရမီမှာပင် သူ ထွက်သွားသည်။ မိမိ၏ နောက်ဘက်ရှိ နှလုံးခုန်စက်မှ အသံတစ်ခုကို နန်စီကြားနေရသည်။ မိမိ၏ နှလုံးခုန်သံပင်ဖြစ်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကဲ .. နန်စီရေ နည်းနည်းကလေး ခေါင်းစိုက်ပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568822083733,"sku":"","price":12350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b5572433-e0cf-4b36-af51-716a3f7cc592.jpg?v=1730211804"},{"product_id":"နတ်နွယ်-တက္ကသိုလ်နှင့်ပြင်ပကမ္ဘာ","title":"တက္ကသိုလ်နှင့်ပြင်ပကမ္ဘာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e၁။ ။ မှောင်မည်းသော လှေကားကျဉ်းကလေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ငွေနှင်းဖွေးဖွေး လေပြေအေးသည့် နတ်တော်လဆန်းရက် ဖြစ်ပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ၃၈ လမ်းရှိ ဟောင်းမြင်းသော လေးထပ်တိုက်တစ်လုံးပေါ်မှ လူရွယ် တစ်ယောက်သည် ကသုတ်ကရုတ် ဆင်းလာသည်။ လမ်းမပေါ်သို့ရောက်သောအခါတွင် ဇဝေဇဝါအမူအရာနှင့် ခေတ္တမျှရပ်နေပြီးနောက် အောက် ဘက်သို့ ဆုတ်ဆိုင်းဆိုင်း လျှောက်သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူသည် လှေကားမှအဆင်းတွင်တော့ တိုက်ရှင်မိန်းမကြီးနှင့် မတွေ့ အောင် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ပြီးဖြစ်၏။ သူနေရသည့်အခန်းမှာ ခေါင်မိုးနှင့် ကပ်နေသော အပေါ်ဆုံးထပ်တွင် ဖြစ်ပါသည်။ အခြားသုံးထပ်တိုက်များ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောက်သာရှိသော အမြင့်ကို လေးထပ်ဖြစ်အောင် ပိုင်းခြားထားသဖြင့် အပေါ်ဆုံးထပ်သည် စံချိန်မီတိုက်ခန်းတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ အထပ်ခိုးနိမ့်နိမ့် သာ ဖြစ်ချေတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သို့ရာတွင် သူသည် ဤအခန်းကျဉ်းကျဉ်း နိမ့်နိမ့်ကလေးမှာပင် မနည်းကြီးတွယ်ကပ်၍ နေနေရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ တိုက်ရှင်မိန်းမကြီး သည် သူ့အခန်းအောက်တည့်တည့်ရှိ တတိယထပ်တွင် နေထိုင်သည်ဖြစ် ၍ သူအပြင်ထွက်လိုတိုင်း တိုက်ရှင်၏ မီးဖိုခန်းကို ဖြတ်ဆင်းသွားရပါ သည်။ ဤအခါတိုင်းမှာပင် သူသည် ကြောက်ဒူးများတုန်၍ စိတ်မလုံမလဲ မျက်နှာမရဲ ဖြစ်ခဲ့ရပါသည်။ အကြောင်းမူ သူသည် တိုက်ရှင်မိန်းမကြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအား ပေးဆပ်ရန် အခန်းလခနှင့် ထမင်းလခများ ခေါင်ခိုက်နေပြီဖြစ် သောကြောင့်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တကယ်တော့မူ ကြွေးရှင်မိန်းမကြီးကိုသာ တိမ်းရှောင်နေသည် မဟုတ် သူ၏အပေါင်းအဖော်များနှင့် မတွေ့အောင် ကြိုးစားနေသည့် ကာလလည်း ဖြစ်ပေသည်။ ယခုတလောတွင် သူက မည်သူနှင့်မျှ မတွေ့ လို။ လောကကြီးကို တူတူပုန်းနေသည့်အချိန် ဖြစ်ပေသည်။ စီးပွားရေး ကျပ်တည်းလာ သည်နှင့်အမျှ သူ၏အနေအထားမှာလည်း အလိုလို သိမ်ငယ်၍ လာနေတော့၏။ ကြံ့၍နှံ့နေတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ခါတစ်ခါတွင် သူသည် သန်းခေါင်ထက် ညဉ့်မနက်နိုင်တော့ဟု အားတင်း၍ လောကကြီးအား ဖြစ်သည့်နည်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ် ချက်ချသော်လည်း လှေကားပေါ်တွင် တဖျစ်တောက်တောက်မြည်တွန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောက်တီး၍ ကြွေးတောင်းခံရမည့်အရေးကိုတော့ မုန်းတီးရွံရှာလျက်ပဲ ရှိ၏။ သူက တောင်းပန်နှစ်သိမ့်ရခြင်း၊ လိမ်ညာဖြတ်သန်းရခြင်းများကို ငြီးငွေ့ နံစော်နေပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထို့ကြောင့် သူလည်း သူခိုးသူဝှက်ပမာ တိုက်ပေါ်မှဆင်းခဲ့ရသည် ချည်းသာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါဒီလောက်ပဲ သွေးကြောင်သလား။ ဒါလောက်ပဲ သတ္တိနည်း သလား။ ငါဟာ ဘာကိုမှ ရင်မဆိုင်ရဲဘူးလား။ ဟုတ်တယ်။ ငါဟာ ဘာကိုမှ လက်တွေ့လုပ်ရဲတဲ့လူ မဟုတ်ဘူး။ အခုတလောမှာ ငါဟာ အိပ်ရာပေါ်လှဲပြီး စိတ်ကူးတွေသာ ထုတ်နေတယ်။ အဲဒီစိတ်ကူးတွေကို အကောင်အထည် ဖော်ဖို့ကျတော့ ကြောက်နေတယ်။ ငါဟာ သူရဲဘော နည်းတဲ့ကောင်ပဲ။ ဒီတိုက်ရှင်မိန်းမကြီးကိုတောင်မှ ကြောက်နေရင် တခြား ငါစိတ်ကူးကြံစည်ထားတာတွေဟာ ဘယ်မှာလက်တွေ့ဖြစ်နိုင် တော့မှာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           လူရွယ်သည် သူ့ကိုယ်သူ စကားပြောလျက် လမ်းလျှောက်သွားနေ သည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခြားသူတွေလည်း စားသောက်နေထိုင်မှု အတွက် အသီးသီးလုပ်ကိုင်နေကြရသည်ကို သူက ဂရုမပြုမိ။ ဤကမ္ဘာ လောကကြီးတွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ အဆင်မပြေသူရှိသကဲ့သို့မျက်နှာကြီးကို သုန်မှုန်၍ထားပါသည်။ သူ့မျက်နှာသည် အဘယ်မျှ ကုတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမှောင်၍ထားစေကာမူ သူသည် လူချောလူခန့်တစ်ယောက်ဖြစ်သည် ကတော့ အဘက်ဘက်မှ မြင်သာထင်ရှားလှပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မျက်လုံးမျက်ခုံးကောင်း၍ ယောက်ျားကောင်းပီသသော အရပ် အမောင်းရှိ၏။ တစ်ယောက်တည်း စကားပြောတတ်သောအကျင့်ကသာ သူ၏ ပျော့ကွက်ကို ဖော်ပြနေသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် သူ၏ အထက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောက်နှုတ်ခမ်းများသည် တရွရွလှုပ်ရှား၍ အတွင်းစိတ်ဂနာမငြိမ်မှုကို ဖွင့်လှစ်ပြနေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းအပြင် လူရွယ်အား ကြည့်ရသည်မှာ မျက်တွင်းချိုင့်၍ အနည်း ငယ် ပန်းလျနွမ်းနယ်ပုံ ရပါသည်။ အမှန်တော့ သူသည် အိပ်မပျော်သော ညများဆင့်၍ ထမင်းနှင့်လည်း နှစ်ရက်လုံးလုံး ဝေးနေရသူ ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူ၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း အထူးပင် ပေရေဟောင်းနွမ်းလှ ပါသည်။ ပင်နီတိုက်ပုံအင်္ကျီတွင် ကြေးကြောင်းများ ထင်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ အောက်မှ ရှပ်အင်္ကျီသည်လည်း ဝါကျင်ကျင် နီသွေ့သွေ့ ဖြစ်၏။ ကော်လံနှင့် အင်္ကျီအိတ်သည် ဖာလံကျဲလျက်ရှိ၏။ လက်ဖျား သည်လည်း ခေါက်ရိုးပျက်လျက်ရှိပြီး လုံချည်မှာလည်း ရေလဲသာသာ ဖြစ်ပါ၏။ ယင်းကြောင့်လည်း သူသည် ကျောင်းနေဘက် သူငယ်ချင်းများ နှင့် မတွေ့မြင်လို မတွေ့ကြုံလိုခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက ဘယ်မျှပင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မေ့လျော့၍ လာစေကာမူ သူသွားရှိမည့်နေရာကိုတော့ ကောင်းစွာအမှတ်ရနေပါ၏။ အကြောင်းမူ သူနေထိုင် ရာတိုက်နှင့် သူသွားရမည့်နေရာ မည်မျှကွာလှမ်း၍ မည်မျှ ကြာကြာသွားရမည်ကို အတိအကျ သိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ တစ်ခါက သူသည် ဤခရီးကိုလျှောက်ရင်းနှင့် ခြေလှမ်းပေါင်းမည်မျှရှိ သည်ကို ရေတွက်ခဲ့ပါ၏။ အလှမ်းပေါင်း ခုနစ်ရာသုံးဆယ်တိတိ ရှိပါ သည်။ ယခုလည်း သူက ဤခရီးကို ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုနှင့် လျှောက်နေ ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ သူ၏ ညစိတ်ကူးများကို ဇာတ်တိုက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူရွယ်သည် ကျဉ်းမြောင်းရှုပ်ထွေး၍ ပေရေညစ်ပတ်သောလမ်းအတိုင်း လျှောက်လာရာ မကြာမီတွင် တိုက်အိုကြီးတစ်လုံးရှေ့သို့ ဆိုက် ရောက်လာတော့၏။ ထိုတိုက်ဟောင်းကြီးတွင် ငှားရမ်းနေထိုင်ကြသူများ မှာ တရုတ်၊ ကုလား၊ မြန်မာ၊ ကပြား စသည်ဖြင့် လူမျိုးစုံဖြစ်လေသည်။ ထိုသူတို့သည် ပျော်ရာမှာနေကြသူများ မဟုတ်ဘဲ တော်ရာမှာ နေကြရ သူများ ဖြစ်ပါသည်။ သူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းများမှာ လည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတူကြပါချေ။ လူရွယ်သည် တိုက်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကို အတော်ကြာအောင် ဂဃနဏ လေ့လာပြီးမှ မည်းမှောင်ကျဉ်းမြောင်းသော လှေကားလေးအတိုင်း တက်သွားပါသည်။ လှေကားမှာ လူတစ်ယောက် ခဲခဲယဉ်းယဉ်းတက်သာရုံသာ ကျယ်ဝန်း ၍ အလင်းရောင်မှာ မရှိသလောက် နည်းပါးလှချေသည်။ သို့ရာတွင် သူက တက်နေကျလှေကားဖြစ်၍ ဘယ်နှထပ်ရှိသည်ကိုပင် သိနေပါ သည်။ ဤပတ်ဝန်းကျင်ကို သူက ကောင်းစွာ ကျက်မှတ်မိနေပြီး သဘော လည်းကျနေပါ၏။ အထူးသဖြင့် မှောင်နှင့်မည်းမည်းဖြစ်နေသည်ကို ပို၍ နှစ်ခြိုက်နေပါသည်။ “အခုကတည်းက ငါ ဒါလောက်ကြောက်နေရင် တကယ်လုပ်တဲ့အခါကျတော့ ဘယ့်နှယ်နေပါ့ မလဲ ...” လူရွယ်သည် စတုတ္ထထပ်သို့ရောက်ရှိသောအခါတွင် သူ့ကိုယ်သူ မကျေမနပ်နှင့် မေးမိပြန်၏။ ယင်းအခိုက်တွင် သူသည် အတန်ကြာ ရှေ့မတိုးသာဘဲ ဖြစ်နေ၏။ အကြောင်းမူ ကုလားသုံးလေးယောက်သည် အိမ်ထောင် ပရိဘောဂများကို သယ်ရွှေ့နေကြသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုအခန်း တွင် အသက်အာမခံ ကိုယ်စားလှယ်ကုလားတစ်ယောက် နေထိုင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင်းကို သူသိရှိပါသည်။ ယခုအခါတွင် အဆိုပါကုလားသည် တခြား သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီဖြစ်၍ နောက်ထပ်လူငှားမရောက်မချင်း စတုတ္ထ ထပ်၏ မြောက်ဘက်လှေကားထိပ်၌ အဘွားကြီးတစ်ဦးသာ ရှိနေတော့ မည်ဖြစ်ကြောင်းကို ညွှန်ဖော်ပြနေတော့၏။ ဤတိုက်အပေါ်ထပ်သို့တက် ရန် တောင်ဘက်ထိပ်၌ လှေကားတစ်ခု ရှိပါသေးသည်။ လေးခန်းလေး ထပ်တိုက်ဖြစ်၍ နှစ်ခန်းလျှင် လှေကားတစ်ခုကျ တပ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူသည် လှေကားထိပ်၌ ကုလားများနှင့်လွတ်အောင် ကပ်၍ရပ်နေပြီး နောက် အဘွားကြီး၏အခန်းဝတွင် တပ်ဆင်ထားသော လျှပ်စစ် ခလုတ်ဖြူလေးကို နှိပ်လိုက်သည်။ အတွင်းခန်းမှ လူခေါ်ခေါင်းလောင်းသံ ခပ်အက်အက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကွမ်းတစ်ညက်ခန့်ကြာမှအတွင်းမှ ကန့်လန့်ဖြုတ်သံကြားရပြီး တံခါးဟဟ ပွင့်လာသည်။ အဘွားကြီးသည် မဟတဟကြားမှနေ၍ ဧည့်သည်ကို စူးစမ်းသည့်အနေမျိုး ကြည့်နေ သည်။ မှောင်ဝါးဝါးတွင် အဘွားကြီး၏ သေးငယ်မာကျောသော မျက်လုံး များသည် ဝင်းလက်၍ နေပါသည်။ လှေကားထိပ်တွင် ကူလီကုလားများ ကို တွေ့ရှိရသောအခါတွင်မှ အဘွားကြီးသည် အခြေအနေကို စိတ်ချ သွားသည့်အလား တံခါးကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်လိုက်လေသည်။ လူတစ်ကိုယ် စာပွင့်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူရွယ်သည် အတွင်းသို့တိုးဝင်လိုက် ၏။ အဘွားကြီးကတော့ လူရွယ်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရပ်လျက် စပ်စပ်စုစု ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဘွားကြီးမှာ အသက် ၆၀ ခန့်ရှိ၍ အရေများ တွန့်လိမ်နေပြီ ဖြစ်၏။ မျက်လုံးစူးစူးနှင့် နှာခေါင်းချွန်ချွန်တို့ကလွဲ၍ အခြားကိုယ် ထည်ပစ္စည်းများသည် အားနည်းမွဲတေလျက်ရှိပေပြီ။ ကြက်ခြေထောက် နှင့်တူသော သူမ၏ လည်တံရှည်ရှည်တွင် တဘက်ဖြူတစ်ထည် ပတ်ထား ပါသည်။ အဘွားကြီးသည် မကြာခနဆိုသလို ချောင်းတဟွတ်ဟွတ်ဆိုး လျက် ရှိပါသည်။ ခေါင်းဖြူဖြူကို အုန်းဆီအလွန်အကျွံလိမ်းထားသဖြင့် အနံ့စူးစူးကြီး ပေါ်ထွက်လာပါသည်။ အဘွားကြီးသည် တစ်စထက်တစ်စ လူရွယ်ကို သင်္ကာမကင်းလာပုံပေါ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော့်နာမည် မောင်ရန်ကင်းပါ။ ကျောင်းသားပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လတုန်းက ဒီကိုတစ်ခေါက် ရောက်ဖူးပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက အဆောတလျင် ပြောလိုက်သော်လည်း ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှု တော့ အပြည့်အဝပါရှိပါ၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အင်း ... အင်း ... ဟုတ်ပြီ ... မှတ်မိပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ရာတွင် အဘွားကြီး၏မျက်လုံးများကတော့ ကျီးကန်းတောင်း မှောက်ပဲ ဖြစ်နေသေး၏။ “ဟုတ်ကဲ့ ... အခုလည်း ကိစ္စရှိလို့လာတာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568875266197,"sku":"","price":3150.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_09d05c3a-161c-4d67-be58-ead00b271782.jpg?v=1730211850"},{"product_id":"နတ်နွယ်-ကမ္ဘာပတ်လည်ရက်ရှစ်ဆယ်","title":"ကမ္ဘာပတ်လည်ရက်ရှစ်ဆယ်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း [၁] \u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆရာနှင့်တပည့် တွေ့ကြခြင်း\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          (၁၈၇၂) ခုနှစ်တွင် ဖိလိယက်ဖော့ဂ်အကြောင်းကို သူသည် လူကြီး လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သည်မှပို၍ ဘာမျှမသိရှိကြပေ။ သူသည် အမှတ် (၇)၊ ဆာဗီရိုး၊ လန်ဒန်မြို့တွင် နေထိုင်သည်။ ထိုအိမ်၌ ပြဇာတ်ရေးဆရာကြီး ရှာရီဒန် (၁၈၁၉) ခုနှစ်၌ ခေါင်းချခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ပြဇာတ်ရေး ဆရာကြီးနှင့်ကား တစ်ဘာသာဖြစ်ပါသည်။ ဖိလိယက်ဖော့ဂ်သည် စကားကို နည်းနိုင်သမျှနည်းနည်းပြောပါသည်။ ဤနှုတ်ဆိတ်မှုကပင် သူ့အား လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စေပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖိလိယက်ဖော့ဂ်အား ကုန်တိုက်များ၊ တရားရုံးများတွင်လည်း ကောင်း၊ သို့မဟုတ် အခြားမည်သည့်ရုံးများတွင်မှလည်းကောင်း မတွေ့၊ မမြင်ရပါ။ သူသည် ပြုပြင်ရေးကလပ် အသင်းဝင်တစ်ဦးဖြစ်၏။ ဒါပဲဖြစ် ၏။ သူကား ချမ်းသာသည်။ သို့သော် အဘယ်ပုံ ချမ်းသာသည်ကား လျှို့ဝှက်မှုပင်။ ဤအကြောင်းကို ထုတ်ဖော်နိုင်သူမှာ မစ္စတာဖော့ဂ်တစ် ယောက်သာ ရှိသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် စကားနည်း၍ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ ခရီးသွားခဲ့ဖူးသလော ဖြစ်တန်ရာသည်။ အကြောင်းမှာ မည်သူမျှ သူ့ထက်ပို၍ ကမ္ဘာကြီးအကြောင်း မသိရှိပေ။ မည်မျှပင်ဝေးဝေး သူမသိသော အရပ်ဟူ၍ မရှိပါပေ။ သူသည် အရပ်တကာသို့ ရောက်ခဲ့ဖူး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပုံရှိသည်။ တခြားနည်းနှင့်မဟုတ်ခဲ့လျှင် သူ့နာမ်က ရောက်ရှိပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့တစေလည်း ဖိလိယက်ဖော့ဂ်သည် လန်ဒန်မြို့မှ ထွက်ခွာ မသွားသည်မှာ နှစ်ပေါင်းအတော်ကြာပေပြီ။ သူသည် ကလပ်သို့သာ သွား ၏။ သူ့အချိန်ကို သတင်းစာဖတ်၍လည်းကောင်း၊ ဝှစ်ဖဲ ကစား၍လည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်း ကုန်ဆုံးစေသည်။ ဤသို့ ကစားရာတွင် သူသည် အမြဲတမ်းလောက် နိုင်လေ့ရှိပြီး အနိုင်များကို အားလုံးလှူဒါန်းပစ်လေ့ရှိ၏။ မစ္စတာဖာဂ်သည် ဖဲကစားချင်၍သာ ကစားပြီး နိုင်ချင်၍ ကစားသည် မဟုတ်ပါပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် ဆာဗီရိုးမှအိမ်တွင် တစ်ယောက်တည်းနေ၏။ ဆွေမျိုး ညာတကာ ရှိပုံမရပေ။ သူသည် နံနက်စာနှင့် ညစာကို ပြုပြင်ရေးကလပ်ရှိ အခန်းတစ်ခုတည်းမှာပင်၊ စားပွဲတစ်လုံးတည်းမှာပင် နေ့စဉ် တစ်ယောက် တည်း စားလေ့ရှိလေသည်။ သူ လုပ်သမျှသည် ဂဏန်းသင်္ချာလို မှန်မှန် ကန်ကန်ကြီးသာ ဖြစ်၏။ သူသည် ကလပ်မှ အိမ်သို့ ည (၁၁) နာရီခွဲတွင် မှန်မှန်ပြန်လေ့ရှိ၏။ တစ်နေ့တွင် (၂၄) နာရီရှိသည့်အနက် သူသည် တစ် ဝက်တိတိကို အိမ်တွင်နေ၍ တစ်ဝက်တိတိကို ကလပ်တွင်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖိလိယက်ဖော့ဂ်တွင် အစေခံတစ်ဦးရှိသည်။ ၎င်းအစေခံသည် လည်း နေရာတိုင်း၌ တိကျရလေသည်။ အောက်တိုဘာလ (၂) ရက်နေ့တွင် ဂျိမ်းစ်ဖော့စတာအား အလုပ်မှထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် မုတ်ဆိတ်ရိတ်ရန်ရေကို အပူချိန် (၈၆) ထားရမည့်အစား (၈၄) ထားသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောင့် ဖြစ်၏။ ထို့နေ့မနက်မှာပင် အစေခံသစ်တစ်ယောက် လာရောက် မည်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မစ္စတာဖော့ဂ်သည် လက်တင်ကုလားထိုင်တွင် မတ်မတ်တောင့် တောင့်ထိုင်ရင်း ထိုသူအား စောင့်နေ၏။ စစ်ရေးပြအခမ်းအနားမှ စစ်သား တစ်ယောက်လို သူ့ခြေထောက်များကို စေ့ထားသည်။ လက်များကို ဒူးပေါ် တွင်ထား၏။ သူ့နာရီလက်တံများကို ကြည့်လျက်ရှိသည်။ ဤကား အထူး နာရီဖြစ်၏။ နာရီ၊ မိနစ်၊ စက္ကန့် ၊ ရက်၊ လ၊ နှစ်တို့ကို ဖော်ပြလေသည်။ (၁၁) နာရီခွဲသံထိုးသောအခါတွင် မစ္စတာဖော့ဂ်သည် ထုံးစံအတိုင်း ပြုပြင် ရေးကလပ်သို့ သွားရပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တံခါးခေါက်သံ ပေါ်ထွက်လာသည်။ အလုပ်ထုတ်ခံရသောအစေခံ ဂျိမ်းစ်ဖော့စတာ ဝင်လာပြီးပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လူသစ်လာပြီ ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အသက်သုံးဆယ်ခန့်ရှိ လူတစ်ယောက်ဝင်လာပြီး ခေါင်းညွတ်၍ အရိုအသေပေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်း ပြင်သစ်လူမျိုး၊ မင်းနာမည်က ဂျွန် တဲ့လား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မစ္စတာဖော့ဂ်က မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဂျင်း ပါဆရာ၊ ဂျင်းပါဆီပါတောက်၊ ဒီပါဆီပါတောက် (ပွဲ တိုင်းကျော်) ဆိုတဲ့နာမည်ကို ရတာကတော့ ကျွန်တော်ဟာ အခက်အခဲ တိုင်းကို လွန်မြောက်နိုင်လို့ပါပဲ၊ ကျွန်တော်ဟာ ထမင်းတစ်လုတ်စားရဖို့ အလုပ်အမျိုးမျိုး လုပ်ခဲ့ဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာ၊ ကျွန်တော်ဟာ လူရိုး လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ၊ သမုဒ္ဒရာ ဝမ်းတစ်ထွာအတွက် ကျွန်တော်ဟာ လမ်းမပေါ်မှာ သီချင်းဆိုခဲ့တယ်၊ အမြင့်ခုန်ခဲ့တယ်၊ ဆပ်ကပ်ထဲမှာ ကြိုးတန်းလျှောက်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကာယဗလဆရာ လုပ်ခဲ့တယ်၊ တစ်ခါ ပဲရစ်မြို့မှာ မီးသတ်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ပြီး မီးဘေးဆိုးကြီး အများအပြားကို ငြိမ်း သတ်ခဲ့ဖူးပါတယ်၊ အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ အလုပ်ကလည်း မရှိတာနဲ့၊ မစ္စတာဖော့ဂ်ဟာလည်း ဒီတိုင်းပြည်မှာ အအေးဆုံးလူတစ်ယောက်လို့ ကြား တာနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းနေချင်လို့ ဆရာ့ဆီလာတာပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပါဆီပါတောက် (ပွဲတိုင်းကျော်) ဆိုတဲ့ နာမည်ကိုတောင် မေ့ပစ်ချင်လို့ပါပဲ ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ပါဆီပါတောက်ဟာ ကျုပ်နဲ့တော့ ကိုက်ပါတယ်၊ မင်းမှာ လူကြီး လူကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်အတွေ့ အကြုံမျိုး ရှိပါတယ်။ မင်း ငါ့စည်းကမ်းတွေကိုကော သိလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သိပါတယ် ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကောင်းပြီ၊ ခု ဘယ်အချိန်ရှိပလဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “၁၁ နာရီ ၂၅ မိနစ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပါဆီပါတောက်သည် သူ့အိတ်ထဲမှ ကြီးမားသော ငွေနာရီတစ်လုံး ကို ထုတ်ယူကြည့်ရှုကာ ပြောလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်းနာရီက နောက်ကျတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “စိတ်တော့မရှိနဲ့ ဆရာ၊ နောက်ကျတယ်ဆိုတာကတော့ မဖြစ်နိုင် ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လေးမိနစ်လောက် နောက်ကျတယ်၊ ကောင်းပြီ၊ (၁၈၇၂) ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ (၂) ရက်၊ မနက် ၁၁ နာရီ ၂၉ မိနစ် အချိန်ကစပြီး မင်းကို အလုပ်ခန့်လိုက်ပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မစ္စတာ ဖိလိယက်စ်ဖော့ဂ်သည် ထလိုက်၏။ ဘယ်လက်ဖြင့် ဦးထုပ်ကို ယူဆောင်းကာ ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ထွက်သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပါဆီပါတောက်သည် အိမ်ရှေ့တံခါးပိတ်သံ တစ်ကြိမ်ကြားရ၏။ သူ့ဆရာ ထွက်သွားခြင်းပင်ဖြစ်၏။ နောက်တစ်ကြိမ် တံခါးပိတ်သံ ကြား ရ၏။ ဂျိမ်းစ်ဖော့စတာ ထွက်သွားခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိမ်ထဲတွင် ပါဆီပါတောက် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568884277397,"sku":"","price":4275.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_89d96c96-56de-48ab-9ab8-f4a93002b7e8.jpg?v=1770807564"},{"product_id":"နတ်နွယ်-ကမ္ဘာ့စာပေတစေ့တစောင်းနှင့်ကမ္ဘာ့၀ထ္ထုအညွှန်း","title":"ကမ္ဘာ့စာပေတစေ့တစောင်းနှင့်ကမ္ဘာ့ဝထ္ထုအညွှန်း","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eကမ္ဘာ့စာပေ တစေ့တစောင်း\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိတ်အလျဉ်ရေးဖွဲ့နည်း သမိုင်းနောက်ခံ\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကမ္ဘာ့စာပေတွင် စိတ်အလျဉ် စီးဆင်းရာ ရေ ရေးဖွဲ့နည်း (Stream of Consciousness) သည် နှစ်ပေါင်း ၁၄၀ ကျော်လာပြီ ဖြစ်သော် လည်း ယင်းကို အခြေပြုပြီး အတွင်းစိတ် တုံ့ပြန်မှု စိတ္တဗေဒ ရေးဖွဲ့ နည်း အမျိုးမျိုးလည်း တိုးတက်ဖြစ်ထွန်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း မြန်မာဝတ္ထု များတွင်လည်း စိတ်အလျဉ်ရေးဖွဲ့နည်းနှင့် အခြား စိတ်တုံ့ပြန်မှု ရေးဖွဲ့ နည်း များကို ကာလအတန်ကြာကပင် လှပသိမ်မွေ့စွာ ရေးဖွဲ့ ထားကြပြီ ဖြစ်သော် လည်း အကြောင်းအားလျော်စွာ ယခုနောက်ပိုင်း နှစ်များတွင် ခေတ်ပေါ် သို့မဟုတ် မော်ဒန်ရေးဖွဲ့နည်းများကို ပြောဆိုကြရာတွင် ယင်း စိတ်အလျဉ် ရေးဖွဲ့နည်းကို အတော်ကလေးပင် ထည့်သွင်းပြောဆိုလျက် ရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် မြန်မာဝတ္ထုများတွင် စိတ်အလျဉ် ရေးဖွဲ့နည်းကို အလျဉ်း သင့်သလို အသုံးပြုထားသည်ကို လေ့လာထောက်ပြထားခြင်းများ မရှိ သလောက် နည်းပါးနေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကမ္ဘာ့စာပေမှ စိတ်အလျဉ်ရေးဖွဲ့နည်းကို အသုံးပြုသော စာရေး ဆရာများ၏ ထင်ရှားသော ဝတ္ထုကြီးများအကြောင်းကိုလည်း ဟုတ်တိ ပတ်တိ ပြောဆိုထားခြင်း သို့မဟုတ် ဘာသာပြန်ဆိုထားခြင်းမှာလည်းမတွေ့ရှိရသလောက်ပင် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သို့ဖြင့် မိမိသည် သစ်မရခင်စပ်ကြား ဝါးကို ပေါင်းကွပ်သည့် အနေဖြင့် စိတ်အလျဉ် ရေးဖွဲ့နည်းကို အသုံးပြုခဲ့ကြသော ကမ္ဘာ့စာရေး ဆရာကြီးများနှင့် ၎င်းတို့၏ ထင်ရှားသော ဝတ္ထုကြီးများအကြောင်းကို အနည်းငယ်မျှ ညွှန်း၍ ဖော်ပြရလျှင် ကောင်းမည်လားဟု စိတ်ကူးရရှိ ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စိတ်အလျဉ် ရေးဖွဲ့ နည်းသည် အခြင်းအရာ အဖြစ်အပျက်များကို သူ့ အစီအစဉ်အတိုင်း ဇာတ်လမ်းသဘော စနစ်တကျ တည်ဆောက် ရေးသားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဇာတ်ဆောင်တစ်ဦးစီ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ် လာသော တုံ့ပြန်မှု၊ ဆင်ခြင်သုံးသပ်မှု၊ ထိခိုက်ခံစားရမှုများကို စီးဆင်း ဖြစ်ပေါ်နေသည့်အတိုင်း ရေးဖွဲ့ထားခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အတွင်းစိတ် လှုပ်ခတ်မှုကို အခြေပြုသော စိတ္တဗေဒ ရေးဖွဲ့နည်း တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စိတ်အလျဉ် ရေးဖွဲ့နည်းတွင် ကဗျာ လင်္ကာဖွဲ့ဆိုရာ၌ အသုံးပြုသော နိမိတ်ပုံများနှင့် သင်္ကေတများကို အထူးတွေ့ ရှိကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤရေးဖွဲ့နည်းသည် ယခုအခါတွင် အဆန်းအပြား မဟုတ်လှ သော်လည်း ရှေးယခင်က အစဉ်အလာ ဇာတ်လမ်း သရုပ်ဖော် ရေးဖွဲ့မှု နှင့်ကား အတော်ကြီးပင် ခြားနားသည်ဟု ဆိုရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စိတ်အလျဉ် ရေးဖွဲ့ နည်းတွင် ကဗျာပရိယာယ်၊ နိမိတ်ပုံ၊ သင်္ကေတ ဝါဒနှင့် စိတ္တဗေဒတို့ကို အသုံးပြုထားသဖြင့် သင်္ကေတ ဝတ္ထု၊ စိတ္တဗေဒ ဝတ္ထုများနှင့်လည်း ရောထွေးနေတတ်ပါသည်။ ထို့အပြင် စိတ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ရေးဖွဲ့ရာတွင် အတွေးအမြင်များ ပါရှိသဖြင့် ဒဿနိက ဝတ္ထုများနှင့်လည်း ယခုအခါ ဆက်နွှယ်လျက် ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ သော် ဝတ္ထုဟူသည် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို အထူးတလည် ဖွဲ့ နွဲ့ ပြောဆိုခြင်းပင်ဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားသော ၁၈ ရာစု ခုနှစ်ကမူ စိတ် အလျဉ် ရေးဖွဲ့နည်းသည် အတော်ကလေးပင် ဆန်းပြားနေပြီး နားမလည် နိုင်သူများနှင့် လက်မခံနိုင်သူများ ရှိကြပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် စိတ်အလျဉ် ရေးဖွဲ့သူ စာရေးဆရာကြီးများသည် ယနေ့မျက်မှောက်ခေတ် စာပေပေါ်တွင် အတော်ပင် သြဇာသက်ရောက်လျက် ရှိပြီး ၎င်းတို့၏ ဝတ္ထုကြီးများမှာလည်း ကမ္ဘာ့ဂန္ထဝင်စာပေတွင် ယနေ့တိုင် တင်ကျန်လျက်ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စိတ်အလျဉ် ရေးဖွဲ့သူ စာရေးဆရာကြီးများအဖြစ် ဂျိမ်း(စ်) ဂျွိုက်(စ်) နှင့် ဗာဂျီနီယာဝု(ဖ်)တို့ကို အသိများ၊ အပြောများနေကြသော် လည်း စိတ်အလျဉ် ရေးဖွဲ့နည်းကို ပထမဦး စတင်အသုံးပြုသူမှာ လောရင့် စတန်း” ဖြစ်ပြီး အက်ဒဝပ်ဂျာဒင် နှင့် ဒေါ်ရိုသီရစ်ချတ်ဆန် တို့မှာလည်း ဂျွိုက်(စ်)နှင့် ၃(ဖ်)တို့ထက် စောကြသည်။ မာဆယ် ပရောက်(စ်) မှာလည်း အနည်းငယ်စောသည်ဟု ဆိုရပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လော့ရင့်စတန်းကို သူ၏ ရေးဖွဲ့ပုံထူးခြားပြီး အတွင်းစိတ် လှုပ်ရှားမှု များကို စုစည်းဖော်ပြထားသည့် ထရစ္စထရန် ရှန်ဒီ” ဝတ္ထုကြီးအတွက် နှောင်းခေတ် စိတ်အလျဉ် စာရေးဆရာများ၏ ရှေ့ပြေးပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဟု ဝေဖန်ရေးဆရာများက အကဲဖြတ် ရေးသားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            ဤဝတ္ထုသည် ပဋိဇာတ်လိုက် တစ်ယောက်ဖြင့် ဖွဲ့စည်း ထားသော ပဋိဝတ္ထု An\/anti-novel\/with\/an\/anti-hero) တစ်ပုဒ် ဖြစ်ပြီး ဂျိမ်း(စ်) ဂျွိုက်(စ်)နှင့် မာဆယ်ပရောက်(စ်)တို့အပေါ်တွင် သြဇာကြီးမားလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဤဝတ္ထုတွင် ရှန်ဒီဆိုသူက ဇာတ်ကြောင်းပြန်ထားသော်လည်း ၎င်း ရှန်ဒီသည် အတွဲ(၃)တွင်မှ မွေးဖွားသည်။ စတန်းက ဤဝတ္ထုကို ရေးသား ရာတွင် ဒဿနိက ပညာရှင်ကြီး ဂျွန်လော့(ခ်)” ၏ ခံစားမှု အတွေးအမြင်ရရှိသည်ဟူသော အယူအဆပေါ်တွင် အခြေခံသည်ဟု ဝန်ခံထားသည်။ သို့ဖြင့် ဆရာသည် အစဉ်အလာ နောက်ကြောင်းပြန် စနစ်ကိုသုံးရင်း ဇာတ်ဆောင်တို့၏ အတွင်းစိတ် လှုပ်ခတ်စီးဆင်းမှုများကို အထူးပြု ရေးဖွဲ့ ထားပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် စိတ်အလျဉ် စီးဆင်းရာ ရေးဖွဲ့နည်းကို ပထမဆုံး စနစ်တကျ ရေးဖွဲ့ သောဝတ္ထုမှာ စာရေးဆရာကြီး အက်ဒဝပ်ဒူဂျာတင်” ၏ “ကျွန်တော်တို့ တောထဲကို နောက်တစ်ခါ မသွားတော့ပါ”ဟူသော ဝတ္ထုကြီးပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          (ဂျိမ်း(စ်)ဂျွိုက်(စ်) ကိုယ်တိုင်ကပင်လျှင် သူ၏ “ယူလိုက်ဆက်”၊ ဝတ္ထုကြီး အောင်မြင်သောအခါ စိတ်အလျဉ် ရေးဖွဲ့နည်းကို သူ ပထမဆုံး တီထွင်သည်မဟုတ်ဘဲ “အက်ဒဝပ် ဒူဂျာတင်”က သည်လိုဝတ္ထုမျိုးကို လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃၀ လောက်ကတည်းက သူ့ထက်စောပြီး ရေးသားခဲ့ ကြောင်း ဝန်ခံထားသည်။)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့အပြင် စိတ်အလျဉ် ရေးဖွဲ့နည်းကို ဂျိမ်းဂျွိုက်(စ်)နှင့် ဗာဂျီ နီယာဝု(ဖ်) တို့ထက် စောပြီး ရေးသားခဲ့သူတစ်ဦးမှာ အင်္ဂလိပ်စာရေး ဆရာမကြီး ဒေါ်ရိုသီရစ်ချတ်ဆင်ပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူမသည် ဂျွိုက်(စ်)နှင့် ဝု(ဖ်)တို့နှင့် ခေတ်ပြိုင်ပင် ဖြစ်သည်။ အသက်အားဖြင့် ဂျွိုက်(စ်)နှင့် ဝု(ဖ်)တို့ထက် ကိုးနှစ်ကြီးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျွိုက်(စ်)သည် ဝတ္ထုတိုပေါင်းချုပ်ဖြစ်သော “ဒဗ္ဗလင်မြို့သားများ” ကို ၁၉၁၄ ခုနှစ်တွင် ထုတ်ဝေခဲ့သော်လည်း သူ၏ ပထမဆုံး စိတ်အလျဉ် ဝတ္ထုဖြစ်သော အနုပညာရှင် လူငယ်တစ်ဦး၏ ရုပ်ပုံလွှာ ကို ၁၉၁၆ ခုနှစ်တွင် ထုတ်ဝေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်း၏ နောက်ဆက်တွဲဖြစ်သော “ယူလိုက်ဆက်”ကို ၁၉၂၂ ခုနှစ် တွင် ထုတ်ဝေသောအခါတွင်မှ သူသည် စိတ်အလျဉ် စာရေးဆရာအဖြစ်ထင်ရှားကျော်ကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါ်ရိုသီရစ်ချတ်ဆန်သည် သူမ၏ အတွဲ(၁၂)တွဲ ဝတ္ထုရှည်ကြီး “ခရီး” ၏ ပထမတွဲဖြစ်သော အမိုးချွန်ချွန်များ ကို အဏ္ဏဝါခရီး ဝတ္ထုနှင့် တစ်နှစ်တည်း ၁၉၁၅ မှာပင် ထုတ်ဝေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် “အဏ္ဏဝါခရီး”သည် အစဉ်အလာ သရုပ်ဖော်ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ဖြစ်ပြီး (ဖ်)သည် ယင်းဝတ္ထုကို သူမ၏မိတ်ဆွေ စာရေးဆရာ အီးအမ် ဖော့စတာ ၏ တိုက်တွန်းချက်အရ ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝု(ဖ်) ၁၉၁၉ ခုနှစ်တွင် ထုတ်ဝေသော ညနှင့် နေ့ ' ဝတ္ထု မှာလည်း သရုပ်ဖော် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ပင် ဖြစ်သည်။ (ဖ်)သည် ၁၉၂၅ ခုနှစ်တွင် ထုတ်ဝေသော “မစ္စက် ဒါလိုဝေ”၆ ၊ ၁၉၂၇ ခုနှစ်တွင် ထုတ်ဝေသော “မီးပြတိုက်သို့” နှင့် ၁၉၃၁ ခုနှစ်တွင် ထုတ်ဝေသော “လှိုင်း” ဝတ္ထုများတွင်မှ စိတ်အလျဉ် ရေးနည်းကို အသုံးပြုပြီး ထင်ရှားကျော်ကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် အတွဲပေါင်. (၁၂)တွဲရှိသော “ခရီးဝတ္ထုရှည်ကြီးကို ၁၉၁၅ ခုနှစ်က စတင်ရေးသားခဲ့သော ဒေါ်ရိုသီရစ်ချတ်ဆန်သည် ထိုစဉ် အချိန်က ဂျွိုက်(စ်)နှင့် ဝု(ဖ်)တို့လို စိတ်အလျဉ် စာရေးဆရာအဖြစ် အောင်မြင် ထင်ရှားမှု မရခဲ့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် များမကြာမီ နှစ်များကမူ သူမ၏ “ခရီး”ဝတ္ထုရှည်ကြီးကို နာမည်ကျော် စာရေးဆရာနှင့် ဝေဖန်ရေးဆရာကြီး အန်ထော်နီ ဗာချက် နှင့် အခြားထင်ရှားသော အမျိုးသမီး “မ ဝါဒီ”များက ဝေဖန်ချီးကျူးကြ သဖြင့် ယခုအခါတွင် ပြန်လည်ပုံနှိပ်ရပြီး ထင်ရှားကျော်ကြားလျက် ရှိပါ တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသည်မှာ စိတ်အလျဉ် စီးဆင်းရာ ရေးဖွဲ့နည်း သမိုင်းအကျဉ်းဖြစ်ပြီး စိတ်အလျဉ် ရေးဖွဲ့နည်းကို မြန်မာစာဖတ်သူများကို ပိုအကဲခတ် လေ့လာနိုင်ရန် စိတ်အလျဉ် ရေးဖွဲ့နည်းကို အသုံးပြုထားသော ကမ္ဘာကျော် ဝတ္ထုကြီးများ အကြောင်းကို အလျဉ်းသင့်သလို ညွှန်းဆိုရေးသားသွားပါ ဦးမည်။    ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                                                        \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eစန္ဒာရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း၊ အမှတ်စဉ် ၂၄၇၊ ဇွန်၊ ၁၉၉၀။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568883327125,"sku":"","price":8100.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ecf98442-a561-4860-b39d-d9e68b627cb5.jpg?v=1730211929"},{"product_id":"တင့်တယ်-အဏ္ဏ၀ါနှင့်အဘိုးအို-1","title":"အဏ္ဏ၀ါနှင့်အဘိုးအို","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45572846911637,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_81546b64-c49e-4f96-8eae-4c686cf66b4b.jpg?v=1730216357"},{"product_id":"တင့်တယ်-မေတ္တာအသင်္ချေ","title":"မေတ္တာအသင်္ချေ","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45571427893397,"sku":"","price":11400.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_aaebfd1b-cc3f-4615-adc6-82b5de26ea65.jpg?v=1730216506"},{"product_id":"တက်တိုး-မေတ္တာမဏ္ဍိုင်","title":"မေတ္တာမဏ္ဍိုင်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေတ္တာမဏ္ဍိုင်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့ကို ခြယ်လှယ်နေသည့် မိန်းမကြီး၏ နာမည်မှာ ဖရန်စက်စ် ဖြစ်၍ ဒုတိယနှစ် အကုန်လောက်တွင် သူမ၏ အတွေးအခေါ်မမှားကြောင်း သိလာသောအခါ သူမ၏ သဘောထား ပြောင်းလဲလာသည်။ ယခင်က ကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မဟုတ်တော့ဘဲ ကုန်းသည် သူမအား လက်ထပ်ရမည် ဟု လေးလေးနက်နက် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ ဤအတောအတွင်းမှာပင် ရောဘတ်၏မိခင်က ရောဘတ်အား တစ်လလျှင် ဒေါ်လာသုံးရာပေးရန် စတင်စီမံခဲ့သည်။ ထိုနှစ်နှစ်ခွဲအတွင်းတွင် ရောဘတ်သည် အခြားမိန်းမ တစ်ဦးကို ကြည့်နိုင်သတိထားနိုင်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ် မထင်ခဲ့ပေ။ များ စွာသော ဥရောပတိုက်သားတို့၏နည်းတူ အမေရိကန်တွင် ပိုမိုနေချင်သည် မှလွဲ၍ ရောဘတ်သည် အတော်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူသည် စာရေး ခြင်းကို စတင်ခဲ့သည်။ သူ၏ဝတ္ထုရှည်မှာ များစွာ မကောင်းမွန်လှသော်လည်း မညံ့ဖျင်းလှ၍ အကဲ့ရဲ့လွတ်ခဲ့သည်။ သူသည် စာအုပ်များဖတ်ခြင်း ဘရစ်(ချ်) ခေါ်သော ဖဲကစားနည်းကို ကစားခြင်း တင်းနစ်ကစားခြင်း အရပ်ကစားရုံတွင် လက်ဝှေ့ထိုးခြင်းတို့ဖြင့် အချိန်ကုန်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိန်းမကြီး၏ သဘောထားကို သူတို့နှင့်အတူ ညစာစားသော ညတစ်ညတွင် ကျွန်ုပ် ပထမဆုံးအကြိမ် သိရှိခဲ့ရသည်။ ထိုညက ကျွန်ုပ် တို့သည် ညစာစားပြီးကာ ဖေးဒီဗာဆေးလ်သို့ ကော်ဖီသောက်ရန် သွား ကြသည်။ ကော်ဖီသောက်၍ ကျွန်ုပ်တို့ စကားလက်ဆုံကျနေပြီးနောက် ကျွန်ုပ်သည် အိမ်ပြန်ရန်ကိစ္စရှိကြောင်းပြောရာ ရောဘတ်က ၄င်း ရက် သတ္တပတ် အကုန်တွင် ခရီးအပျော်ထွက်ကြရန် ပြောသည်။ ကျွန်ုပ်က စတရက်(စ်)ဘော့သို့ လေယာဉ်ပျံဖြင့်သွား၍ ၄င်းမှ စိန်အိုနိုင်း(လ်) သို့မဟုတ် အယ်(လ်)ဘေ့(စ်)သော်လည်းကောင်း အခြားတစ်နေရာရာ သော်လည်းကောင်း ခရီးထွက်ရန် အကြံပေးသည်။ ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “စတရက်(စ်)ဘော့မှာ ကျွန်ုပ်တော့ အသိမလေးတစ်ယောက်တော့ရှိတယ် သူ ကျွန်တော်တို့ကို မြို့ထဲအနှံ့လှည့်ပြီးတော့ ပြမှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်စုံတစ်ယောက်သည် စားပွဲအောက်မှ ကျွန်ုပ်ကို ခြေဖြင့်ကန် လိုက်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် မတော်တဆပင် ထိခိုက်သည်ထင်၍ ဆက်လက် ပြောပြန်သည်။ သူ အဲဒီမှာနေတာ နှစ်နှစ်ရှိပြီလေ ဒီတော့ တစ်မြို့လုံးပဲ အနှံ့အပြား သိတာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ သိသင့်တာ မှန်သမျှ အကုန်သိရမှာပဲ။ သဘောလည်းကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်ုပ်သည် တစ်ဖန် အကန်ခံရပြန်သည်။ ထိုအခါတွင်မှ ဖရန် စက်စ်၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာနေလျက် မနှစ်သက်သည့်အမူအရာ ရှိနေ သည်ကို တွေ့ရသည်။ ကျွန်ုပ်သည် စကားကို ပြင်လိုက်ရသည်။                     \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အို ... ဒါထက် ဘရပ်(ဂ်)ကိုသွားနိုင်သားပဲ။ ဒါမှမဟုတ်လည်း အာဒန်း(စ်) ကို သွားတာပေါ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါ ကုန်းသည် စိတ်သက်သာသွားဟန်ရှိသည်။ ကျွန်ုပ်လည်း နောက်တစ်ကြိမ် အကန်မခံရတော့ချေ။ ကျွန်ုပ်သည် နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ ကုန်းက သူသည် သတင်းစာတစ်စောင် ဝယ်ချင်၍ ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ လမ်းထောင့်အထိ လမ်းလျှောက်လိုက်လာမည်ဟုပြော၍ လိုက်လာသည်။ ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခင်ဗျား ဘာဖြစ်လို့ စတရက်(စ်)ဘော့က မိန်းကလေးအကြောင်း ထည့်ပြောရတာလဲ၊ ခင်ဗျား ဖရန်စက်(စ်)ကို မမြင်ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု ရောဘတ်က လမ်းတွင်မေးပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟင့်အင်း ဘာကြောင့် သူ့ကို ကျွန်တော်က ကြည့်ရမှာလဲ။ အမေရိကန်သူတစ်ယောက် စတရက်(စ်)ဘော့မှာ နေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတာနဲ့ သူနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာမှ မထူးဘူး။ အမေရိကန်သူပဲဖြစ်ဖြစ် တခြားမိန်းကလေးပဲဖြစ်ဖြစ် မိန်းကလေးရှိတယ်ဆိုရင်ကို ကျွန်တော် မသွားနိုင်တော့ဘူး အဲဒါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မကြောင်စမ်းပါနဲ့ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဖရန်စက်(စ်) အကြောင်း ခင်ဗျားမသိဘူးနော်၊ ဘယ်မိန်းကလေး နဲ့မှ မရဘူး။ ခင်ဗျားမတွေ့ဘူးလား၊ သူ့အမူအရာကို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကောင်းပြီလေ ဒါဖြင့်လည်း ဆဲန်းလစ်ကို သွားရအောင်ဟု ကျွန်တော်က ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခင်ဗျား ဘယ်လိုမှ မအောက်မေ့နဲ့နော်””\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မအောက်မေ့ပါဘူး ဆဲန်းလစ်ဟာ နေရာလေးတစ်ခုပဲ လမ်း လျှောက်လို့လည်း ကောင်းတယ်””\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကောင်းသားပဲ နေရာကျမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါဖြင့် မနက်ဖြန် ရုံးမှာ တွေ့ကြသေးတာပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဂွတ်နိုက် ဂျိတ်” ဟု နှုတ်ဆက်၍ သူပြန်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခင်ဗျား သတင်းစာဝယ်မလို့ဆို”” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောရာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲ .. ဟုတ်သားပဲ” ဟု ပြောကာ ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ လမ်း ထောင့်အထိ လိုက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဂျိတ် ခင်ဗျား တကယ် ဘယ်လိုမှ မအောက်မေ့ဘူးနော် ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သတင်းစာကိုကိုင်၍ ပြန်လှည့်ရင်း သူမေးပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟင့်အင်း ဘာကြောင့် အောက်မေ့ရမှာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တင်းနစ်ကစားကွင်းမှာ တွေ့ကြသေးတာပေါ့””\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု ပြောကာ သူ သတင်းစာကိုင်ရင်း ပြန်လျှောက်သွားသည်။ ကျွန်ုပ် သူ့ကို အလွန် နှစ်သက်ပါသည်။ ဖရန်စက်(စ်)ကလည်း သူ့ကို နေထိုင်ရေးတွင် တကယ်ကူညီနေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45572800675989,"sku":"","price":7600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_7213495e-1cb4-452f-aed5-a420fa4b4237.jpg?v=1730216925"},{"product_id":"တက်တိုး-တောမီး","title":"တောမီး","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောမီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်းကင်၌ မိုးသားများ ပို၍မည်းနက်လာပြီး၊ ထိုတောအုပ် ကြီးပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံသွားတော့၏။ ဆားဖျော့နှင့် ဘာလိုနယ်များရှိ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမျှော်စင် ၅ ခုစလုံးမှ မျှော်စင်စောင့်များသည် ထိုမိုးသားများကို ဂရုပြု၍ ကြည့်နေရတော့၏။ ညနေ ၄ နာရီအချိန်ဖြစ်ရာ၊ ထိုမိုးသားများကို အဆိုပါ နယ်များမှ မျှော်စင်စောင့်များက ဘေးတိုက် ကောင်းစွာမြင်ရ၏။ လပ်ဗားစ်လိ၊ ဟော့စ်-မောင်းတိန်း စသော နယ်များပေါ်၌ မိုးသားများ ဖြတ်၍ သွားနေရာ၊ ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်း ပို၍မည်းလာသဖြင့် မိုးကြီး အကြီးအကျယ် ရွာချတော့မည်ကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။ စယ်ရိုဂေါ်ဒိုတွင် မူကား ဂျူဒစ်သည် ထိုမိုးသားများကို မျှော်ကြည့်ရင်း ငေး၍နေမိလေ သည်။ ထိုတိမ်တိုက်အတွင်းမှ မိုးပေါက်များ ရွာချလိုက်သော်လည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအောက်မှ လေက ပြန်၍ ပင့်တင်လိုက်သဖြင့် မြေသို့မကျဘဲ ကောင်းကင် ပြင်တွင်သာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေ၏။ ဤနည်းအားဖြင့် ကောင်းကင် ၌ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားဖြစ်ပေါ်လာလေရာ၊ အပေါ်ယံ လေထုက ဓာတ်ဖို ဖြစ်၍၊ အောက်မှ လေထုက ဓာတ်မ ဖြစ်လေသည်။ အောက်ပိုင်းမှ လေက အပေါ်ပိုင်းရှိ ဓာတ်ဖိုအားကို မြေပြင်သို့ရောက်အောင် ဆွဲဆောင် နေသည်ဖြစ်ရာ၊ အောက်ပိုင်းလေထု တိုက်ခတ်နေရာဖြစ်သော မြေပြင်ရှိ တောတစ်လျှောက် တောင်တစ်လျှောက်တွင် လျှပ်စစ်ဓာတ်ဝင်၍ နေလေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုးသားများမှာ တဝုန်းဝုန်း ထစ်ချုန်းကာ၊ လေယူရာသို့ ပါ၍လာ လေလေ၊ အခြေအနေမှာ ပို၍ဆိုးလေဖြစ်လာ၏။ တောကြီးတစ်လျှောက် ၌ လျှပ်စစ်ဓာတ်မှာ ဗို့အား သန်းပေါင်းများစွာဖြစ်ပေါ်၍နေချေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောင်တန်းများဆီ၌ ထိုမှဤမှ လျှပ်ပြက်လာပြီကို တွေ့ရပြီး နောက်ဆုံး၌ တစ်တောလုံး တစ်တောင်လုံး ဟိန်း၍သွားသော မိုးကြိုးပစ်သံကြီးကို ကြားလိုက်ရ၏။ ထိုအသံကြီးကို ကြားရပြီးလျှင် အလင်းရောင်ကို\/\/\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဂျူဒစ်မှာ မျက်စိများ ပြာပြီး၊ မိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားလေ၏။ တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ်တုန်၍ လာပြီးနောက် မိုးကြိုးလွှဲလွဲသော ခုံကလေးပေါ်သို့ ပြေးတက်မိရှာလေသည်။ မနီးမဝေး ဆီမှ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ဝုန်းခနဲ လဲ၍ သွားသံကို ကြားလိုက်ရာ မိုးကြိုး ပစ်သော နေရာမှာ မိမိနှင့်ကပ်၍ နေကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိနစ်ဝက်ခန့် ကြာသွားမှ အကြောက်ပြေကာ မိုးကြိုးပစ်ချသော နေရာကို ကိရိယာကလေး၌ ရှာပြီး မှတ်တမ်းတွင် ရေးမှတ်ထားလိုက်၏။ သို့ရေးမှတ်နေစဉ်ပင် ခပ်ဝေးဝေးမှ နောက်ထပ် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် မိုးကြိုး ပစ်သံ ကြားလိုက်ရပြန်လေ၏။ အဝေးသို့ မျှော်ကြည့်လိုက်သောအခါ မိုးမင်းမှာ စိတ်ကျေနပ်သွားသည့်အလား ကောင်းကင်တွင် အနည်းငယ် ကြည်လင်လာ၍ မိုးများရွာချနေသည်ကို တွေ့ ရလေ၏။ မိုးရွာနေသော နေရာမှာ အရှေ့ဘက်ဆီတွင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ရာတွင် အန်နီယံချောင်း တောင်ဘက်ကမ်းရှိ၊ ဟိုးဝဲလ်တောင် ဆီသို့ မိုးသားများ ပို့ပြီးတက်လာပြန်၏။ ထိုနေရာတွင် ဂျက်ဖရေးပိုင်း” ခေါ် အကောင်းစား ထင်းရှူးပင်များ သန်စွမ်းစွာ ပေါက်၏။ ဟိုးဝဲလ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောင်စောင်းတွင် ဂျက်ဖရေးထင်းရှူးပင်ကြီးတစ်ပင်မှာ အခြားအပင်များ ထက် မြင့်မားစွာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသည်ဖြစ်ရာ ထိုအပင်ထိပ် ဖျားမှာ ညိနေသောမိုးသားများသို့ ထိလုနီးပါးရှိနေ၏။ အထက်၌ ဖော်ပြခဲ့ပြီးသည့်အတိုင်း ကောင်းကင်မှ လျှပ်စစ်ဓာတ်မှာ ထိုတောတောင် တစ်ကြောရှိ မြေ၌ ဓာတ်လိုက်နေပြီဖြစ်ရာ၊ ထိုသစ်ပင်ကြီးသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို လျှပ်စစ်ဓာတ် ဆက်သွယ်၍ ပေးနေသလို ရှိတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကမ္ဘာလောကဓာတ်ကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ဟည်း ၍သွားပြီးနောက် ဝင်းခနဲ မြင်လိုက်ရပြန်လေသည်။ ဒုတိယအကြိမ်\/\/\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုးကြိုးပစ်ပြန်လေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစယ်ရိုဂေါ်ဒိုမျှော်စင်စောင့်မကလေး ဂျူဒစ်သည် စက်ကလေး ကို တစ်ဖန် ပြန်၍လှည့်ပြီး မိုးကြိုးပစ်ချသောနေရာကို ရှာရပြန်၏။ နေရာကို တွေ့သောအခါ “ဆယ်မိုင်ဝေးသည်။ အချိန် ၄ နာရီ ၁၂ မိနစ် ဒီဂရီ ၆၅”ဟု မှတ်တမ်းစာအုပ်၌ ရေးမှတ်ထားလိုက်၏။ သို့ရေးနေ စဉ်ပင်၊ အပြင်၌ မြေပြိုတော့မလို တဝုန်းဝုန်း မိုးသံတွေ ဆူညံနေလေ သည်။ နောက်မှ တဖြည်းဖြည်း မိုးခြိမ်းသံများစဲသွားပြီး ငြိမ်၍သွား၏။ ဂျူဒစ်သည် ထိုအခါမှ စီးကရက်ကလေးတစ်လိပ်ကို မီးညှိ၍ ဖာနိုင်ရှာ လေတော့သည်။ တစ်နာရီကျော်ကျော် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့ပြီး နောက်၊ မိုးသံငြိမ်ပြီး အကြောက်ပြေသွားသောအခါ ခြေကုန်လက်ပန်း ကျ၍ သွားရှာလေတော့သတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုးကြိုးအပစ်ခံရသော သစ်ပင်ခြေရင်းတွင်ကား၊ သစ်ကိုင်း ခြောက်များကို မိုးကြိုးလက်နက်ဖြင့် မီးစွဲလေပြီ။ သစ်ကိုင်းခြောက်များ စုဝေးနေရာမှာ လေကြောင်းတည့်နေပြန်သောကြောင့် မီးနှင့်လေ အဆင် သင့်နေရာ မီးတောက်ပင် မထသေးစေကာမူ တငွေ့ငွေ့ဖြင့် မီးခိုးတလူ လူထနေ၏။ ထိုအငွေ့ကလေးမှာ စီးကရက်တိုကလေးကို တော်ရာသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ရာတွင် သေလုနီးမီးမှ ထ၍လွန့်တက်သော မီးခိုးညွန့် ကလေး ပမာဏမျှသာ ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45572803428501,"sku":"","price":2185.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f1a1d69c-8b90-4b13-bebf-041b0d7116d1.jpg?v=1730216952"},{"product_id":"တက်တိုး-တစ်နှစ်သား","title":"တစ်နှစ်သား","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လယ်တဲကလေး မီးဖိုခေါင်းတိုင်မှ မီးခိုးလုံးတစ်လုံးသည် အပြာ ရောင်ရှိသော နွေကာလကောင်းကင်ပြင်သို့ တက်၍ ပျောက်သွားလေ သည်။ သူငယ်ကလေး ဂျော်ဒီမှာ ထိုမီးခိုးလုံးကို ငေးကြည့်ရင်း တွေး နေလေသည်။ မီးဖိုမှ မီးကလေး တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်းအေးလာလေပြီ။ သူ့မိခင်လည်း နံနက်စာ စားပြီးပြီဖြစ်သဖြင့် အိုးခွက်တို့ကို ဆေးကြော မှောက်ချိတ်နေလေသည်။ ထိုနေ့သည်ကား သောကြာနေ့ဖြစ်၏။ သူ့ မိခင်သည် ကြမ်းကို တံမြက်စည်းလှည်းပြီးလျှင် ကောက်ရိုးနှင့် တိုက်ပေ လိမ့်မည်။ သူ့အမေ ကြမ်းတိုက်နေစဉ် သူလည်း တောင်ကြားလမ်းဘက် သို့ လစ်ထွက်သွားနိုင်၏။ သူသည် သူ့မိခင်၏အပြုအမူကို ထယ်ထိုး ရပ်ကာ လှမ်း၍ကြည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကွင်းပြင်လည်း ပြောင်လျက်ရှိနေသည်။ ထယ်မထိုးရသေး သော အကွက်၌သာ ရိုးပြတ်များ ကွက်၍ ကျန်ခဲ့သည်။ လယ်ထဲ ဝင်း တံခါးထိပ်၌ရှိသော သစ်ပင်ကြီးတွင် ပျားနားသန်းများ အုံလျက်ရှိသည်။ ယင်းတို့သည် လာဗင်ဒါပန်းများကို လောဘတကြီးအုံ၍ စုပ်နေကြလေသည်။ မတ်လက သူတို့စုပ်ခဲ့သော တောစံပယ်ပန်းကိုမူကား မေ့သွား ကြလေပြီ။ ရှေ့လတွင် ငှားစွင့်စွင့် ပွင့်ကြမည့် မဂ္ဂနိုလီယာပန်းများ ကိုလည်း သတိမရကြချေ။ ဆောင်းတွင်းက စုပ်ယူခဲ့သော ပန်းများကို ယခု မေ့ပျောက်သွားကြလေပြီ။ ဂျော်ဒီသည် ထယ်ထိုးရင်း အကြံတစ်ခု ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ငါ အခုလို ထယ်ထိုးနေမယ့်အစား ပျားအုံလိုက်ရှာတာကမှ ကောင်းလိမ့်ဦးမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု တွေးမိသည်။ ထယ်ထိုးခြင်းကား ယနေ့မလုပ်လျှင် နက်ဖြန် လုပ်နိုင်သည်။ ပျားအုံရှာဖွေမှုမှာမူ နှောင့်နှေးလျှင် အခွင့်အရေးလွတ်ဖွယ် ရာ အကြောင်းရှိသည်။ နေလည်း ချစ်စဖွယ် သာလျက်ရှိသည်။ မွန်းလွဲ ချိန်မှာ သာသောင့်သာယာရှိရကား ဂျော်ဒီအဖို့ စိတ်လှုပ်ရှားသည့် အချိန် ကာလပင်ဖြစ်ပေသည်။ သာယာသော လောကဓာတ်၏အရှိန်သည် သူ့ အား လာ၍ ရိုက်လေသည်။ သူ့ခမျာမှာ တကုပ်ကုပ်ထယ်ထိုး၍ နေလို စိတ်မရှိတော့ဘဲ ထယ်ကိုပစ်ကာ ကွင်းကြီးကိုကျော်၍ ထင်းရှူးတောကို ဖြတ်ကာ စမ်းချောင်းကလေးရှိရာသို့ သွားလိုသောဆန္ဒ ပြင်းပြလျက်ရှိ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \" ရေဘေးနားမှာ ပျားအုံရှိတဲ့သစ်ပင်တော့ တွေ့မှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု သူ့ကိုယ်သူ ဆင်ခြေပေးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျော်ဒီသည် ထယ်ကို လက်လွှတ်လိုက်ပြီးလျှင် လယ်ကွင်းကို ဖြတ်၍ လျှောက်သွားလေသည်။ သူ့မိခင် ကြမ်းတိုက်၍ ကျန်ရစ်ခဲ့သော လယ်တဲကလေးမှာ သူနှင့် တဖြည်းဖြည်း ဝေးသွားလေတော့သည်။ ဝင်းတိုင်ကိုလွှားခုန်၍ ထင်းရှူးတောဘက်သို့ ထွက်သွားလေသည်။ အမဲ လိုက်ခွေးကြီး ဂျူလီယာမှာ သူ့ဖခင်နောက်သို့ လိုက်သွားသဖြင့် မရှိချေ။ သူ့ဖခင်မှာ ဂရေဟင်ရွာသို့ လှည်းနှင့် သွားလေသည်။ ခွေးကြီးမရှိသော်လည်း ခွေးဘီလူး ရစ်နှင့် နောက်မှရောက်လာသော ခွေးသမင် ပါ့ တို့ သည် သူ ဝင်းတိုင်ကို လွှားသွားသည်ကိုမြင်သဖြင့် သူ့နောက်သို့ ပြေး၍ လိုက်လာကြသည်။ သူက ခွေးများ နောက်မှလိုက်လာသည်ကို မလိုလား သဖြင့် လယ်တဲဘက်သို့ ပြန်မောင်းလွှတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် ခွေးများကို မချစ်ခင်လှ။ ခွေးများကလည် သူ့ကို အစာကျွေးသည့်အချိန် မှအပ ဂရုမစိုက်လှချေ။ ခွေးများကို အမဲလိုက်ရာသာ ခေါ်သွားဖို့ကောင်း သည်။ ယခုကဲ့သို့ တောင်ကြားလမ်းဆီသို့ အလည်သွားရာတွင်ကား သင်းတို့သည် ဘာမျှ အသုံးမဝင်။ ဂျူလီယာခွေးမကြီးကား လူကို ခင်မင် တတ်၏။ သို့သော် သူခင်မင်သည်မှာ ဂျော်ဒီဖခင် ပဲနီဗက်စတာမျှသာ ဖြစ်သည်။ ဂျော်ဒီလည်း သူ့အား ခင်မင်သည့် ခွေးတစ်ကောင်လိုချင် လှ၏။ စင်စစ်သော်ကား သူသည် ခွေးကိုသာ လိုသည်မဟုတ်။ သူပိုင် ပစ္စည်းဆိုလျှင် မည်သည့်ပစ္စည်းကိုပင်မဆို လိုချင်လှသည်။ အကယ်၍ သူ့ဖခင်နောက် တကောက်ကောက်လိုက်နေသော ဂျူလီယာကဲ့သို့ ခွေး ကြီးတစ်ကောင် သူ့အဖို့ရှိလျှင် ကောင်းမှာပဲ တွေးထင်မိလေသည်။ သူ သည် လမ်းပေါ်က သဲမြေကို ခြေမနှင့်ထိုး၍ စမ်းကြည့်နေရာမှ ရှေ့ဘက် ဆီသို့ ပြေးသွားလေသည်။ သူ့လယ်တဲနှင့် တောင်ကြားမှာ နှစ်မိုင်မျှ ဝေးကွာသည်။ ထိုနေ့ကား သာယာလှသဖြင့် ဂျော်ဒီသည် ထိုအတိုင်းသာ ဆိုလျှင် တစ်သက်လုံး မရပ်မနားဘဲ ပြေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မိ၏။ ထယ်ထိုးနေစဉ်က ခြေထောက်များ ညောင်းကိုက်နာကျင်သော်လည်း ယခု ပြေးလိုက်သဖြင့် ထိုဝေဒနာမှာ ပျောက်သွားလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် သဲထူထပ်သော ငွေတောင်ကြားလမ်းသို့ ရောက်လေ ပြီ။ တောပန်းများလည်း ဝေဝေဆာဆာ ပွင့်လျက်ရှိသည်။ သူလည်း သစ်ပင်များ၊ ချုံပုတ်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု စိစစ်ကြည့်ရှုရင်း တဖြည်း ဖြည်း လျှောက်သွားလေသည်။ ယင်းသို့ စိစစ်ကြည့်ရှုသော်လည်း စင်စစ်အားဖြင့် မလိုချေ။ ထိုသစ်ပင်များ၊ ချုံပုတ်များမှာ သူသိပြီး ကျွမ်းပြီးများ သာဖြစ်သည်။ မကြာခဏ ဤနေရာသို့ ရောက်နေကျဖြစ်သဖြင့် အထူး စိစစ်ကြည့်ရှုရန် မလိုချေ။ သို့ရာတွင် ထိုနေ့၌ သူ့စိတ်မှာ လှုပ်ရှားနေ သဖြင့် ထိုသစ်ပင်များ၊ ချုံပုတ်များမှာ သူ့အဖို့ သာမန်အရာဝတ္ထုများ မဟုတ်တော့ဘဲ ထူးခြားသစ်လွင်နေလေတော့သည်။ မဂ္ဂနိုလီယာပင်ကြီးအောက်သို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ပင်စည်တွင် တောကြောင်အရုပ် တစ်ရုပ် နှင့်ကွင်း၍ ခြစ်လိုက်လေသည်။ ယင်းသို့ ကြောင်ရုပ်ထွင်း နေစဉ် စဉ်းစားမိသည်မှာ မဂ္ဂနိုလီယာပင်ရှိလျှင် အနီးအနား၌ စမ်းပေါက် ရှိရမည်ဟူသော အတွေးပင်ဖြစ်သည်။ ထိုအတွေးမှ ဆက်လက်၍ မိုး မြေ ရေတို့အကြောင်းကို လျှောက်၍ စဉ်းစားနေလေသည်။ ချောင်းများ၊ အိုင်များရှိရာ၌ မဂ္ဂနိုလီယာပင်များ ထွန်းကားသည့်အချက်ကိုလည်း သူ တွေးမိကာ အံ့သြနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ လျှောက်သွားသောလမ်းမှာ တဖြည်းဖြည်း နိမ့်သွားပြီးလျှင် စမ်းပေါက်တစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ စမ်းပေါက်အနီးအနား၌ကား မဂ္ဂနို လီယာပင်များနှင့် အခြားသစ်ပင်များ၊ ချုံများ ထူထပ်စွာ ပေါက်၍နေ လေသည်။ သူသည် စမ်းချောင်းထဲသို့ ဆင်းသွားလေသည်။ အေးမြ သော စမ်းရေကြောင့် သူ့စိတ်မှာ ထူးထူးခြားခြား ရွှင်ကြည်လာလေ သည်။ ထိုနေရာကလေးကို သူသည် အထူးပင် ချစ်ခင်မိတော့သည်။ အတွင်းရေတမျှ ကြည်လင်လှသော စမ်းရေသည် ဘယ်က ထွက် လာသည်မသိ၊ သဲထဲမှ တပွက်ပွက် ပွက်၍ ထွက်လာလေသည်။ စမ်း ပေါက်မှ မြေပြင်သို့ အတက်တွင် ရေသည် ဝဲထလျက်ရှိသည်။ သဲပွင့် ကလေးများလည်း ဝဲထဲတွင် လှိုက်၍ လှိုက်၍ တက်လာကြလေသည်။ ထိုစမ်းပေါက်မှ ကျော်လွန်၍သွားသောအခါ စမ်းချောင်းကြီးသည် ဖြူဖွေး နေသော ထုံးခြေတစ်လျှောက် တသွင်သွင်စီးဆင်းကာ ဂျော့ ကန်တော်ကြီးသို့ စီးဝင်သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျော့ ကန်တော်ကြီးမှာ စိန်ဂျွန်းမြစ်၏ တစ်စိတ်တစ်ဒေသဖြစ် သည်။ စိန်ဂျွန်းမြစ်သည်ကား မြောက်စူးစူးသို့ စီးဆင်းကာ ပင်လယ် တွင်းသို့ စီးဝင်သွားသော မြစ်ကြီးပင်ဖြစ်သည်။ ဂျော်ဒီသည် ထိုအချက် ကို တွေးမိသဖြင့် သဘောကျနေလေသည်။ ပင်လယ်ထဲသို့ စီးဝင်မည့် ရေများကိုကြည့်၍ စိတ်လှုပ်ရှားလျက်ရှိသည်။ စင်စစ်သော်ကား ထို စမ်းချောင်းကြီးမှာ ပင်လယ်၏အစပင်ဖြစ်ရာ ထိုနေရာသို့ လူသူအရောက် အပေါက် နည်းလေသည်။ ဂျော်ဒီက သူ့အပြင် ရေသောက်လာသောတောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသာလျှင် ဤနေရာသို့ ရောက်လာလေ့ရှိသည်ဟု တွေးထင်ကာ ကျေနပ်၍နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တောင်ကြားမှာ အေးချမ်းလှ၏။ ဂျော်ဒီသည် ဘောင်းဘီစကို လိပ်၍ ရေတိမ်ဘက်ဆီသို့ ဆင်းလျှောက်သွားလေသည်။ လေပြည်ကလေး သည် သူ့ခေါင်းပေါ်၌ မိုးအုပ်၍နေသော သစ်ကိုင်းများကို လှုပ်ရှားစေ လေသည်။ သစ်ကိုင်းများ လှုပ်သဖြင့် ယှက်နေသော သစ်ကိုင်းများ ဟသွားကာ နေရောင်ခြည်သည် ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာလေသည်။ ခေါင်းကပူ၍ ခြေထောက်အေးသည့်အဖြစ်ကို ဂျော်ဒီ နှစ်သက်လေသည်။ လေပြည်ကလေးလည်း တိတ်သွားလေသည်။ ဟနေသော သစ်ကိုင်းများ လည်း ပြန်၍ စေ့သွားကြလေသည်။ သူလည်း ကမ်းတစ်ဖက်သို့ ရေထဲ မှ ဖြတ်ကူး၍ သွားလေသည်။ ကမ်းစပ်၌ပေါက်နေသော ကျူပင်တို့ကို သူသည် တိုးဝှေ့သွားစဉ် သူ့ဘောင်းဘီအိတ်ထဲ၌ ဓားပါလာသည်ကို သတိရမိလေသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သည့် ခရစ္စမတ်ပွဲတော်အချိန် ကတည်းက တစ်နေ့နေ့တွင် ရေရဟတ်ကလေးတစ်ခုလုပ်ရန် ရည်မှန်း ထား၏။ ထို့ကြောင့်လည်း သူ့၌ ဓားတစ်စင်း ပါလာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရေရဟတ်ကို သူကိုယ်တိုင် မလုပ်ဖူးချေ။ သူ့အဖို့ အဘွားဟပ်တို၏သား အော်လီဗာက အမြဲပင် လုပ်ပေးလေ့ရှိသည်။ ဦးလေးအော်လီဗာမှာ ပင်လယ်သင်္ဘောသားတစ်ဦးဖြစ်ရာ ပင်လယ်သို့ မကြာ ခဏ ထွက်သွားတတ်လေသည်။ သူ ပင်လယ်မှ ပြန်အလာတွင် ဂျော်ဒီ ဖို့ ရေရဟတ်ကလေးတစ်ခု အမြဲတမ်း လုပ်ပေးလေ့ရှိသည်။ ယခု၌ကားဂျော်ဒီသည် အော်လီဗာကို အားမကိုးတော့ဘဲ သူကိုယ်တိုင် ရေရဟတ် လုပ်ရန် ကြိုးစားလေတော့သည်။ အော်လီဗာ ရေရဟတ်လုပ်ပုံမှာ သူ့ မျက်စိထဲတွင် မပျောက်နိုင်ပေ။ မျက်နှာထား တည်တည်ကြီးနှင့် “ရဟတ် ဘီးကို ထောင့်ညီအောင် ချ၍လုပ်မှ အလည်မှန်သည်” ဟု အော်လီဗာ က ပြောဖူးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရေမှာ အတော်ပင် တိမ်၏။ သို့သော် ရေစီးသန်လှသည်။ သူ့ရေရဟတ်ကလေးမှာ ရေစီးထဲတွင် ကောင်းစွာ လည်၍နေလေသည်။ သူလည်း ရဟတ်ကလေးကိုကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်လေ သည်။ ထို့နောက် ကျူပင်အနီးရှိ သဲပေါ်တွင် သူ့ကိုယ်ကို ပစ်လှဲ၍ ရဟတ်ကလေး လည်နေသည်ကို စိုက်၍ ကြည့်နေလေသည်။ ရဟတ် ဒလက်ကလေးများလည်း တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ကျော်၍ ကျော်၍ လှည့်ပတ် နေလေသည်။ ရဟတ်ကလေးကိုကြည့်ရသည်မှာ အထူးပင် စိတ်ဝင် စားဖွယ်ရာ ဖြစ်ပေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လျက်ရှိသော နေရောင်ခြည်မှာ စောင် သဖွယ် သူ့ကို လွှမ်းခြုံလျက်ရှိလေသည်။ သူလည်း လှဲနေရာမှ ရဟတ် ကလေး လည်နေသည်ကို ကသိုဏ်းရှုသလို ကြည့်နေလေသည်။ ရဟတ် ကလေး၏ လည်ပုံမှာ သူ့အား စိတ်ညှို့သကဲ့သို့ ဖြစ်လေသည်။ ဒလက် ကလေးများ ရေအလျဉ်တွင် ပေါ်တုံ မြုပ်တုံ ဖြစ်နေစဉ် သူ့ မျက်တောင် လည်း တဖြည်းဖြည်း စင်း၍ စင်း၍ လာလေတော့သည်။ ရဟတ် ကလေးလည်သဖြင့် နောက်မှ တသီတတန်းကြီး လိုက်လာသော\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45572830232725,"sku":"","price":1980.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e4941f00-0b53-439c-a595-1a6e25530fd2.jpg?v=1730216997"},{"product_id":"တက်တိုး-ဆောင်တော်ကူး","title":"ဆောင်တော်ကူး","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြင်သစ်စာရေးဆရာကြီး ဘောလဇက်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\n\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၇၉၉-၁၈၅၀)\u003c\/strong\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဆောင်တော်ကူး”သည် ဘောလဇက်၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိ ဖြစ်၏။ သို့သော် ဝတ္ထုသဘောသွားဖြင့် ရေးထားသည်။ အတ္ထုပ္ပတ္တိ၌ ပါရှိအပ်သော အချက်အလက်များသည် ဝတ္ထုဇာတ်လမ်းထဲတွင် နစ်မြုပ်နေ သည်။ “ဆောင်တော်ကူး” အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ဖတ်သူသည် ဘောလဇက်၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိ အကျဉ်းချုပ်ကို သိချင်ပေလိမ့်မည်။ သိလည်း သိသင့်ပေ သည်။ ဘောလဇက်သည် ပြင်သစ် စာပေနယ်တွင် “စာပေနပိုလီယံ”ဟု ခေါ်နိုင်လောက်အောင်ပင် ထူးခြားလှပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘောလဇက်၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိအကျဉ်းကို အောက်တွင် ဖော်ပြထား ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြင်သစ် ဝတ္ထုရေးဆရာကြီး ဘောလဇက်သည် ရေးအားအသန် ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ၁၈၃ဝ ပြည့်နှစ်အထိ ဆယ်နှစ် အတွင်းတွင် ဝတ္ထုရှည်၊ ဝတ္ထုတိုပေါင်း တစ်ရာနီးပါးကို “လူ့ဇာတ်လမ်း” ဟူသော အမည်ဖြင့် ရေးခဲ့သည်။ ထိုဝတ္ထုစုတွင် မပါဝင်သော ဝတ္ထုရှည်မှာလည်း ငါးဆယ်ကျော်သာ ရှိသေးသည်။ သူ သရုပ်ဖော်သော ဇာတ်ကောင် ဦးရေမှာ နှစ်ထောင်ကျော် ရှိသည်။ ဝတ္ထုများအပြင်လည်း မဂ္ဂဇင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆောင်းပါးများကို မရေမတွက်နိုင်အောင် ရေးပေသေးသည်။ ပြဇာတ် အချို့ဆိုလည်း ရေးဖြစ်အောင် ရေးလိုက်သေး၏။ သူသည် စာရေးရာ၌ အလွန်အမင်း အပင်ပန်းခံသည်။ ဝတ္ထုကော်ပီများကိုလည်း ရေးပြီးလျှင် ထပ်တလဲလဲ ဖတ်၍ ပြင်သည်။ ဂယ်လီပရု(ဖ်)ခေါ် ပထမ ပုံနှိပ်စာကြမ်း မှသည် စက် ပရု(ဖ်) ခေါ် နောက်ဆုံး ပုံနှိပ်စာမျက်နှာအထိ သူကိုယ်တိုင် ဖတ်၍ အထပ်ထပ် ပြင်လေသေးသည်။ ပြင်လွန်းသဖြင့် စာစီသမား၊ စက်သမားတို့က သူ့ကို အကြီးအကျယ် ငြိုငြင်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာပေလုပ်ငန်း၌သာမက စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများတွင်လည်း ဝင် ၍ လုပ်လိုက်သေးချေသည်။ သူသည် တကယ့် စီးပွားရေးသမား မဟုတ် သဖြင့် လုပ်လိုက်တိုင်း ကပေါက်ကချာဖြစ်ကာ အရင်းမြုပ် အကြွေးတင် သည့် အခြေကိုချည်း ဆိုက်ရလေသည်။ သူ့လို မနားမနေ အလုပ်လုပ် သူမှာ ရှာမှရှားဆိုသလို ဖြစ်သည်။ ဘောလဇက်သည် အသက် ငါးဆယ့် တစ်နှစ်သာ လူ့ပြည်၌ နေသွားသည်။ တစ်နေ့လျှင် နှစ်ဆယ့်လေးနာရီ နီးပါး အလုပ်လုပ်သော ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် အသက်ငါးဆယ်အရွယ်တွင် အခြားရောဂါကြောင့် မဟုတ်စေဦးတော့ အမောဆို့၍ သေနိုင်ဖွယ် ရှိ သည်။ ကိုယ်ကာယ ကြံ့ခိုင်၍ နဂိုအားဖြင့် ကျန်းမာရေး ကောင်းသော ကြောင့်သာ ထိုမျှ အသက်အရွယ်အထိ နေသွားနိုင်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘောလဇက်၏ခေတ်သည် ပြင်သစ်စာပေ၌ ကြီးမားကြံ ခိုင်သော ပဂေးကြီးများ ထွန်းကားသောခေတ် ဖြစ်၏။ သူနှင့် အသက်အရွယ်၊ စာစွမ်းရည်အားဖြင့် တန်းတူဟု ဆိုအပ်သော ဗစ်တာဟူးဂိုး၊ အယ်လိတ် ဇင်းဒါးဒူးမား စသည့် စာရေးဆရာကြီးများ ရှိကြပေသည်။ သူတို့ သည်လည်း စာရေးအား အတော်ကောင်းကြပေ၏။ သို့သော် သူတို့အထဲတွင် ဘောလဇက်သည် အရေးနိုင်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုရပေ လိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘောလဇက်သည် မျိုးကြီးဆွေကြီးထဲမှ မဟုတ်ချေ။ သူ့ဖခင် သည် ပြင်သစ်နိုင်ငံ တောင်ပိုင်းဒေသမှ တောင်သူကြီး တစ်ဦး၏ သားမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း မင်းစိုးရာဇာ အနွယ်ဆန်ဆန် နာမည်တွင် “ဒီ” ဟူသော ဝိသေသပုဒ်ကလေး ထည့်၍ သူ့သားကို လှည့်ပေးခဲ့သည်။ တကယ့် မင်းစိုးရာဇာအနွယ် ဘောလဇက်တို့သည်လည်း ရှိ၏။ သို့သော် သူတို့အထဲမှ ထင်ရှားသူဟူ၍ မရှိခဲ့ချေ။ ဘောလဇက်၏ နာမည် အပြည့်အစုံမှာ အော်နာဒီဘောလဇက် ဖြစ်သည်။ သူ့ဖခင်က စာပေ အနုပညာ၌ ဝါသနာ လုံးဝ မရှိသော်လည်း သူ့မိခင်၌ ထိုဝါသနာ ပါရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ ဘောလဇက်သည် သူ့မိခင်ကို အလွန် ချစ်ပေ သည်။ သူ့မိခင်ကလည်း သူ သေသွားသည့် အချိန်အခါအထိ သူ့ကို ကလေးငယ်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဆက်ဆံလေသည်။ သူ့အမေက သူ့ထက် အသက်ပို၍ ရှည်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘောလဇက်သည် ပညာတော်သူ မဟုတ်ချေ။ သူသည် ကျောင်း ၌ သော်လည်းကောင်း၊ တက္ကသိုလ်၌သော် လည်းကောင်း ပညာတော် သည်ဟု ဆိုနိုင်လောက်အောင် အရိပ်အယောင်မျှပင် မပြချေ။ သာမန်ကျောင်းသားတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို အများက အသိအမှတ်ပြု ကြသည်ဆိုလျှင် ပညာတော်၍ မဟုတ်ဘဲ ရှုပ်ပွေရာတွင် တော်၍သာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုရာပေမည်။ ကျောင်းတွင် သူ ရေးသော ဝတ္ထုများ၊ ကဗျာများသည် ဘယ်သို့မျှ မထူးခြားချေ။ ဤနေရာတွင် သူနှင့် ခေတ်ပြိုင် စာရေးဆရာကြီး ဗစ်တာဟူးဂိုးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင် အပြတ် အသတ် ကွာလှသည်။ ဟူးဂိုးသည် အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ် အရွယ် ကတည်းက နာမည်ရ စာရေးဆရာ ဖြစ်နေပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် ပထမ၌ ရှေ့နေလုပ်ဖို့ ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ရှေ့နေ အဖြစ်ဖြင့်လည်း ထွန်းထွန်းကားကား မရှိချေ။ ထို့ကြောင့် နှစ်နှစ်ခန့် အကူရှေ့ နေလုပ်နေရာမှ ရှေ့နေလောကကို ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီးလျှင် စာပေ နယ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ဝင်စ၌ ဘာမျှ ထူးထူးခြားခြား ရေးထုတ်မပေး နိုင်ချေ။ အင်္ဂလန်နိုင်ငံ ခေါင်းဆောင်ကြီး ကရွန်းဝဲ(လ်)၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိကို လင်္ကာဖြင့်ရေး၍ ထုတ်လိုက်ခြင်းဖြင့် သူ၏ စာပေဘဝကို စတင်လိုက် လေသည်။ ထိုလင်္ကာမှာလည်း လူကြိုက်မများချေ။ သူ့အဖို့ နာမည်ရရန် ကြိုးစားရချေဦးမည်။ ကြိုးပမ်းခိုက်တွင် မိဘထံမှ ရသမျှ ငွေကြေး ကလေးဖြင့် မသေရုံသာသာ နေရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကရွန်းဝဲ(လ်)၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိ ကဗျာကို ရေးထုတ်ပြီးသည့်နောက် ဘောလဇက်သည် ဝတ္ထုများကို စ၍ ရေးလေတော့သည်။ “လေး”၍ ချည်းနေလေသောကြောင့် စာဖတ်ပရိသတ်က မနှစ်သက်ချေ။ ဘောလဇက် သည် သူ့ဝတ္ထုများ မစွဲခြင်း အကြောင်းအရင်းမှာ ပရိသတ်အကြိုက်ကို လိုက်၍ မရေးဘဲ စာပေအရာ မြောက်အောင်သာ ကြိုးပမ်းနေခြင်း ဖြစ် သည်ကို တွေ့ရှိသဖြင့် “စွဲတာသာ ပဓာန” ဝါဒကို စွဲကိုင်၍ ပရိသတ် အကြိုက် ဟုတ်ဟုတ်၊ မဟုတ်ဟုတ် အရမ်း ထုတ်လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘောလဇက်သည် စာပေအဆင့်အတန်းအားဖြင့် အောက်ဆုံး တွင် ရှိသော်လည်း စုံသည့်ဘက်တွင် ထိပ်တန်းရောက်နေသော စာရေး ဆရာ တစ်ယောက်ကို စံထား၍ ကလောင်အမည် အမျိုးမျိုးဖြင့် စက်ဖြင့် လှည့်ထုတ်လိုက်သလို ဝတ္ထုများကို ရေးထုတ်လေသည်။ ပရိသတ် အကြိုက်ကိုချည်း ရေးထုတ်သောအခါ ဘောလဇက်၏ ဝတ္ထုများသည် သိသိသာသာ ဇွဲလာကြပေသည်။ ဘောလဇက်သည် ပရိသတ်လည်း ကြိုက်၊ ဘဝနှင့်လည်း သက်ဆိုင်သော စာများကို ရေးလျှင် ပို၍ ကောင်း မည်ဟု သိမြင်လာသဖြင့် ခေတ်အဖြစ်အပျက်များကို ကြေးမုံထင်ဟပ်သည့် နည်းမျိုးဖြင့် ရေးလေသည်။ ထိုစာမျိုးသည် တကယ်ပင် ဝံလေ သည်။ စာဖတ်ပရိသတ်က သူတို့၏ ရုပ်သွင်များ စာထဲတွင် ပေါ်လာ သည်ကို ကျေနပ်ကြသည့်အလျောက် ထိုစာမျိုးကို နှစ်သက်ကြသည်။ဘောလဇက်သည်လည်း ရုပ်ပုံများ ပီသစေလိုသောဇောဖြင့် အစစအရာ ရာတွင် အသေးစိတ် ဖော်ပြလေ့ ရှိသည်။ အသေးစိတ် ခြယ်မှုန်းလွန်း သဖြင့် ဘောလဇက်၏ စာကို မနှစ်သက်ကြချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငွေရလျှင် ဂုဏ်ရှိသည်၊ လွတ်လပ်သည်။ ထိုဝါဒကို စွဲကိုင်ထား သော ဘောလဇက်သည် စာပေလုပ်ငန်းဖြင့် ငွေရအောင် အပင်ပန်းခံ၍ ရှာလေသည်။ သူ့စာအုပ်များက ရွံသဖြင့် သူ တောင့်တသော ငွေသည် တသောသော ဝင်လာ၏။ သို့သော်လည်း သူ့လောဘသည် ငွေဝင်များ သည်နှင့်အမျှ ကြီးထွားလာချေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် စာရေးရင်း စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများကို စတင် လုပ်လေသည်။ ပထမတွင် ထုတ်ဝေသူ အဖြစ် စီးပွားရှာရာ သူ ထုတ်ဝေသော စာအုပ်များမှာ နာမည်ကြီး စာရေးဆရာ၊ ပြဇာတ်ဆရာကြီးများ ဖြစ်သော်လည်း စီးပွားရေး၌ နား မလည်သဖြင့် ဖြန့်ချိမှု ညံ့သောကြောင့် စာအုပ်များ မရောင်းရဘဲ ပုံ၍ နေလေသည်။ သူက လှေမျောလျှင် လှေနှင့်လိုက် ဆိုသလို ရှုံးလျှင် အကြွေးယူ၍ ငွေထပ်မြှုပ်ကာ ပုံနှိပ်စက်ဝယ်ပြီးလျှင် ဆက်၍ ကျယ်ကျယ် ပြန့်ပြန့် လုပ်လေသည်။ ယင်းသို့ လုပ်လေရာတိုင်း ရှုံးလေရာ ကြွေးတင် သည်ထက် တင်ကျန်ခဲ့လေသည်။ သူ့အကြွေးများကို မိဘဆွေမျိုးနှင့် သူ့မယားတို့က ဝိုင်း၍ ဆပ်သော်လည်း သူ့အကြွေးမှာ ဖရင့် ကိုးသောင်း ကျော်နေသဖြင့် သူအဖို့ စာရေးရ၊ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း လုပ်ရသာမက ကြွေးရှင်များနှင့် မတွေ့အောင် ပုန်းရသည်မှာလည်း အမောသားပင်ဖြစ်ချေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းသို့ ငွေကြေးဒုက္ခရောက်နေသည့်အထဲမှပင် သူ၏ အကောင်းဆုံး စာပေများသည် ထွက်လာကြရသည်။ အစက သူသည် သူ့စာအုပ်များဇွဲလျှင် စည်းစိမ်ဖြင့်နေမည်ဟု မျှော်မှန်းခဲ့သော်လည်း အိပ်မက်အတိုင်း မဖြစ်ဘဲ ဒုက္ခတွေသာ ပင်လယ်ဝေလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းသို့ စီးပွားရေးဘက်မှ ပျက်စီးသည့် အချိန်သည်ပင်လျှင် ဘောလဇက်၏ စာပေစွမ်းရည်သည် ရင့်မှည့်လာချိန် ဖြစ်ပေတော့သည်။ ငွေကြေးဟူ၍ မရှိတော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေသောကြောင့် မိတ်ဆွေတစ်ဦးထံ ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံပြီးလျှင် တောင်ပိုင်းတွင် ခေတ္တ အပန်းဖြေနေသည်။ ထိုအခိုက်မှာပင် သဘာဝ၏ ကြည်နူးဖွယ် အခြေအနေနှင့် ဆင်းရဲသား လူတန်းစားတို့၏ လှုပ်ရှားမှုတို့ကို ကောင်းစွာ သတိပြုမိသည့်အလျောက် စာပေဆိုသည်မှာ ထိုတကယ့်ဘဝကို ထင်ဟပ် မှသာ စာပေမည်သည် ဟူသော အချက်၌ သဘောပေါက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘောလဇက်သည် စိတ်ကူးယဉ် အကြောင်းအရာတို့ကို ပစ်ပယ်ပြီးလျှင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ဖြစ်သော လူအများ အကြောင်းတို့ကို ခရေစေ့တွင်းကျ ဖော်ပြသော ဝတ္ထုကြီးများကို တစ်ပုဒ်ပြီး တစ်ပုဒ် ရေးလေတော့သည်။ ထိုဝတ္ထုများကို “လူ့ဇာတ်လမ်း” စာစဉ်ထဲတွင် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘောလဇက်၏ ဇာတ်ကောင်များသည် လူထဲက လူများ ဖြစ်ကြ ပေသည်။ လူဆိုးလည်း ပါသည်။ လူကောင်းလည်း ပါသည်။ လူတော် လူထက်လည်း ပါသည်။ လူနုံလူအလည်း ပါသည်။ လူအမျိုးမျိုးကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ လေ့လာပြီးလျှင် အရင်းတိုင်း သရုပ်ဖော်သောကြောင့် သူ့ဇာတ်ကောင်များကို လူများက နှစ်သက်လက်ခံကြသည်။ စင်စစ်သော် မူ ယင်းဇာတ်ကောင်များသည် အခြားပုဂ္ဂိုလ်များ မဟုတ်၊ ပရိသတ်ထဲမှ သူသူငါငါတို့ပင် ဖြစ်ကြပေသည်။ “လူ့ဇာတ်လမ်း” စာစဉ်တွင် ပါဝင်သော ဝတ္ထုများကို အမျိုးအစား ခွဲခြား၍ ပြသည်။ ထိုအမျိုးအစားတို့မှာ အတွင်းရေးဝတ္ထုများ၊ တောင်ပိုင်းဒေသဝတ္ထုများ၊ ပါရီမြို့တော်ဝတ္ထုများ၊ တပ်မတော်ဝတ္ထုများ၊ လောကအမြင် ဝေဖန်သုံးသပ်ချက်များ စသည်ဖြင့် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် ဇတ်ကောင်များ၏ သရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဖော်ြပရာ၌အလွန်ပင် ပေါ်လွင်ပီသပေသည်ဟု စာပေပညာရှင်ကြီးများက ချီးကျူး ပြောဆိုကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့၌ လယ်သမား တစ်ယောက်ကို မြို့ပေါ်က ဆိုင်ရောင်းသမား နည်းတူပင် ခရေစေ့တွင်းကျ ဖော်ပြနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ လူ့သဘာဝနှင့် လူ့စရိုက် အသွယ်သွယ်တို့ကို ပီပီပြင်ပြင် သရုပ်ဖော်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ တစ်ခါက ရုရှား စာရေးဆရာကြီး မက္ကဇင်းဂေါ်ဂီက သူသည် ဘောလဇက် ၏ “ပီယေဂျီးရီးယို” ဝတ္ထုကို ဖတ်ကြည့်မှ နှမြောတွန့်တိုသော လူ့ သဘာဝကို အပြည့်အဝ မြင်တွေ့ရတော့သည်ဟု ဆိုဖူးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘောလဇက်သည် ညနေ ခြောက်နာရီလောက်မှစ၍ ညသန်းခေါင် အထိ အိပ်ပြီးလျှင် သန်းခေါင်ကျော်မှ နောက်နေ့ မွန်းတည့်အထိ မရပ် မနား စာရေးလေသည်။ စာရေးခိုက်တွင် ကော်ဖီကို တွင်တွင် သောက် သည်။ သူ့ လုံ့လဝီရိယကြောင့် စာများကို စက်ဖြင့် လှည့်ထုတ်လိုက် သလို ထွက်သည်နှင့်အမျှ အလွန်ပင် အရောင်းရ တွင်ကျယ်လေသည်။ ငွေတသောသော ဝင်လာသလောက် ရက်ရက်စက်စက် ဖြုန်းလေသော ကြောင့် တစ်သက်လုံး ကြွေးလည်ခိုက်မျှ ရှိနေလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် မျိုးကြီးဆွေကြီးထဲမှ အမျိုးသမီး သုံးယောက်ကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် မယားငယ် ပြုထားသည်။ ပထမ အမျိုး သမီးသည် သူ့ထက် အသက်ကြီးသည်။ သူ့ကို ချစ်ခင်လှသဖြင့် သူ့ အကြွေးများကို ဝိုင်း၍ ဆပ်ပေးသည်။ အမေ့လောက်အရွယ် ဖြစ်သဖြင့်ဘောလဇက်အဖို့ မှီစရာရလေသည်။ ဒုတိယမှာလည်း မျက်နှာကြီးထဲ ကပင် ဖြစ်၏။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ဘောလဇက်ကို လူကို ကြိုက်၍ ယူသည် မဟုတ်၊ ကျော်စောမှုကိုကြိုက်၍ ယူသူ ဖြစ်သည်။ ဘောလဇက် ကလည်း သူ့ကို စံထားပြီးလျှင် မျက်နှာကြီးလိုက်သော အထက်တန်းလွှာအမျိုးသား ဇာတ်ကောင်များကို ဖန်ဆင်းခြင်းဖြင့် သူ့ကို လက်စားချေလေ သည်။ တတိယမှာမူ ပိုလန်သူ အထက်တန်းလွှာ အမျိုးသမီး မဒပ်ဟပ် စကားယားပင် ဖြစ်သည်။ “ဆောင်တော်ကူး” ဇာတ်လိုက် မင်းသမီးပေ တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":41958517735573,"sku":"","price":1620.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f6cf3784-9396-4638-b90e-da6b8f7b258e.jpg?v=1730217010"},{"product_id":"တက်တိုး-ဆရာမဘဝ","title":"ဆရာမဘဝ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁) \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောင်းဆိုတာ ဘာလဲ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မသည် မြို့ကြီးပြကြီးရှိ ကျောင်းများနှင့် တောနယ်ကျောင်း များတွင် ကျောင်းဆရာမအဖြစ် ဆောင်ရွက်နေစဉ်က တွေးမိသည်မှာကျောင်းများတွင် အမြဲတမ်းဆရာဝန်တစ်ဦး ထားသင့်ကြောင်းပင် ဖြစ် သည်။ ထိုဆရာဝန်မှာ ကျောင်းသားများအတွက် မဟုတ်ပါ။ ကျောင်း များကို လာရောက်ကြည့်ရှုသူတို့အတွက် ဖြစ်ပါသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် တစ်ခါတစ်ရံ ကျောင်းသို့ လာရောက်ကြည့်ရှုသူတို့သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျောင်း၌ လုပ်ကိုင်ပုံကို တစ်မနက်စာမျှ စောင့်ကြည့်လိုက်ပါမူ စိတ် အတော် ထိခိုက်သွားတတ်ကြသောကြောင့်ပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိခင်များအတွက်ကား ဤသို့ ဖြစ်ချင်မှဖြစ်ပေမည်။ များသော အားဖြင့် မိခင်များသည် ကျောင်းများကို လာရောက်ကြည့်ရှုသောအခါ ပျော်ရွှင်ကျေနပ်သွားတတ်ကြသည်။ ကလေးများ ပျော်ပါးကစားနေကြ သည်ကို ကြည့်သွားတတ်ကြသည်။ သို့သော် ထိုကလေးများ အဘယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောင့် ပျော်ရွှင်နေကြသည်ကိုကား တွေးလေ့မရှိ။ ပျော်ရွှင်နေခြင်း သည်ပင်လျှင် အခိုက်အတန့်အားဖြင့် မိခင်အတွက် ကျေနပ်ဖွယ် ဖြစ်ပေ တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ခါတစ်ရံ ဖခင်တစ်ဦးသည် ကလေးတွေကိုကြည့်ရင်း စိတ် ပူပန်သွားတတ်ချေသည်။ ဤသို့ ယောက်ယက်ခတ်နေသည့် ကျောင်း ခန်းမှ သူ့သားသည် အဘယ်နည်းနှင့် ဟားဗတ်တက္ကသိုလ်သို့ ရောက် နိုင်ပါမည်နည်းဟု တွေးတောကာ စိုးရိမ်မကင်းဖြစ်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ သော် သမားရိုးကျ ကျောင်းခန်းသည် တစ်သက်ပတ်လုံး သင်ကြားပို့ချလာခဲ့ရသော ဆရာကောင်းတစ်ဦးအဖို့ စိတ်ကို အထိခိုက် ဆုံးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါလားကွဲ၊ ကျောင်းခန်းဆိုတာ”ဟူ၍ မေးပေမည်။ ဆရာမ သည် အနည်းနှင့်အများ ပျော့ပျောင်းသိမ်မွေ့သောလေသံဖြင့် ယင်းသို့ ပြောဆိုပေသည်။ “ကျွန်မတော့ သူတို့ကို ကိုယ်ချင်းစာမိပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မ စာသင်ခဲ့ရတဲ့ ကျောင်းများမှာ ကျောင်း သားများဟာ ကြမ်းပြင်တွင် မလှုပ်နိုင်အောင်ဝက်အူစုပ်ထားတဲ့ ကုလား ထိုင် စားပွဲတွေမှာထိုင်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်လည်း စကား မပြောရဘဲ နေကြရတယ်။ ဆရာလုပ်သူကလည်း ကျောင်းသားများ ရှေ့မှာ စည်းကမ်းကြီးမားစွာ သင်ကြားရတယ်။ ဒီလိုမှ မလုပ်ရင် စာ သင်ခြင်းကိစ္စ မပြီးစီး မအောင်မြင်နိုင်တော့ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မတို့၏ ကျောင်းသားများသည် အလွန် အလုပ်များကြ သည်။ တစ်နေ့လုံး မအားလပ်ရှာကြပေ။ ဥပမာဆိုရလျှင် ဆယ့်တစ်နှစ် သားများသည် သူတို့၏ ကုလားထိုင်၊ စားပွဲများ ဝက်အူစုပ် သံရိုက် ထား၍ မရွေ့ လျားနိုင်သလောက် သူတို့ကား လှုပ်ရှားနေကြသည်။ အခြား အသုံးအဆောင်များလည်း တစ်နေရာတည်းတွင် မြဲမြဲစွဲစွဲ မရှိ ဟိုရောက် သည်ရောက်နှင့် ရှိနေသည်။ ကလေးများကား အလှုပ်ရှား ကြဆုံးပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တချို့သည် ပုံနှိပ်ခန်းတွင် လက်ခံထားသော စာပုံနှိပ် အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ကိုင်လျက် ရှိနေကြမည်။ ထိုနေရာတွင် သူတို့သည် အနည်းဆုံးအားဖြင့် စာပုံနှိပ်စက်တွင် စွဲမြဲစွာ ထိုင်နေကြမည်။ သို့သော် တံခါးပေါက်ကြီးတွင်ကား အထုပ်အပိုးများ၊ ပစ္စည်းပစ္စယများကို သယ်ဆောင်လျက် ဝင်ထွက်သွားလာနေသူများမှာ ရှုပ်ယှက်ခတ်၍နေတော့ သည်။ သူတို့၏ စကားသံများသည် အဆက်မပြတ် မြည်လျက်ရှိသော စက်သံများနှင့် အပြိုင်အဆိုင်ပြုနေသကဲ့သို့ ရှိချေသည်။ အမိန့်ပေးသံ များ၊ ဝေဖန်နေကြသံများကို ကြားရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သီတင်းပတ် ဆိုင်ရာ ဖိုမင်လုပ်သူက ဆရာအား ဤသို့ အော်၍ လှမ်းမေးတတ် သည်။ “ကျွန်တော်တို့ ခုနစ်နှစ်သားတွေအတွက် ဖတ်စာတွေ ရိုက်ပြီးပြီ ဆရာ။ အခု ကျွန်တော်တို့ စာကြည့်တိုက်အတွက် ကတ်ပြားတွေ ရိုက် လိုက်ရမလား။ ဒါမှမဟုတ်လည်း မိဘများအသင်းအတွက် စာရေး စက္ကူ ခေါင်းစည်းတွေ ရိုက်လိုက်ရမလား ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျောင်းခန်းအတွင်းတွင် ငြိမ်သက်မှုဆို၍ လုံးဝ မရှိ။ အမြင် အားဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ အကြားအားဖြင့်သော်လည်းကောင်း မည် သို့မျှ မငြိမ်သက်ပေ။ တစ်ခါတစ်ရံ အခန်းထောင့်ရှိ ဆယ့်တစ်နှစ်သား တို့၏ မဂ္ဂဇင်းကော်မတီများ ငြင်းခုံကြသံများ။ ပုံနှိပ်တော့မည့်ဆဲဆဲ မဂ္ဂဇင်းအတွက် ကိုးနှစ်သားကလေးတစ်ဦးသော်လည်းကောင်း၊ ဆယ့်သုံး နှစ်သားကလေးတစ်ဦးသော်လည်းကောင်း ရေးသည့် ဆောင်းပါး တစ်ခုကို ဝေဖန်နေသံများ၊ ထိုအသံများသည် ပေါ်လာလေ့ရှိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကြီးလေးသော တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေရသည့် မျက်နှာ ထားမျိုးနှင့် ရှစ်နှစ်ရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ပက္ကူအိတ်ကြီး တစ်ခုကို ပခုံးပေါ်တွင်ချိတ်လျက် ဝင်လာတတ်သည်။ သူသည် ရှစ်နှစ် သားတို့ လုပ်ကိုင်နေသည့် စာတိုက်မှ စာပို့မယ်ကလေးတစ်ဦးဖြစ်လျက် ယခုဝင်လာခြင်းမှာ နောက်တစ်နေ့နံနက် ကစားရုံတွင် ကျင်းပအံ့သော ဆယ်နှစ်သားတို့၏ ဆယ့်တစ်နှစ်သားတို့အား ဖိတ်ခေါ်သည့် အထူး ဖိတ်စာကို လာရောက်ပေးပို့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအချိန်တွင် ဆယ့် တစ်နှစ်သားကလေးနှစ်ဦးသည် စာရွက်ထုပ်များ၊ ခဲတံ၊ စာအုပ်၊ ရောင်စုံ ဆေးဘူးများကို ကိုးနှစ်ရွယ်တို့ ဖွင့်ထားသည့် ကျောင်းဆိုင်မှ ဝယ်ယူ၍ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ အရပ်မြင့်မြင့် ဆယ့်နှစ်နှစ်ရွယ်ကလေးတစ်ဦး သည် ၎င်းတို့ ထုတ်ဝေသည့် “ဃာ့ဟာ့ဒ်” သတင်းစာထုပ်များကို တစ် စောင်လျှင် တစ်ဆင့်နှင့်ရောင်းရန် ယူလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအချိန်မှာပင် ဆယ့်တစ်နှစ်သမီးလေး ငါးဦးခန့်သည် အခန်း ထဲသို့ ပြေးဝင်လာတတ်ကြသည်။ သူတို့၏ စွန်းလေးဟောင်းနွမ်းနေသော အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီများကိုကြည့်လျက် မည်သူသည် ဓာတုဗေဒ ဓာတ်ခွဲခန်းမှ၊ မည်သူသည် ဈေးဆိုင်မှ၊ မည်သူသည် ရွှံ့စေးအလုပ် ခန်းမှ လာသည်ဟူ၍ ခွဲခြားသိနိုင်ပေသည်။ သူတို့ရောက်လာသည် နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စာအုပ်ဗီရိုပွင့်သံများ ကြားရပေမည်။ တချို့ကလည်း အမှားပြင်စရာရှိသော ဂဏန်းစာအုပ်များကို ထုတ်လာပေမည်။ တချို့ က မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် နက္ခတ္တဗေဒပညာရပ်များ မှတ်သားရန် ထုတ် လာပေမည်။ ဆရာမ လုပ်သူကလည်း “တို့များ အချိန်ဘယ်လောက် ရှိသေးသလဲ”ဟု မေးတတ်သည်။ “တို့ အခု ဘာလုပ်မလဲ”ဟု မေးလေ့ မရှိ။ ကျောင်းသားတိုင်း သူတို့တွင် မပြီးသေးသည့် အလုပ်များ မည်မျှ ရှိသည်ကို သိကြသည်။ ထိုအလုပ်များက အချိန်ရ ရသလို လျင်မြန် စွာ လုပ်ကိုင်လေ့ရှိကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အတန်းသူတို့၏ ငွေကိုင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောင်းသူက ငွေစာရင်းများလုပ်နေရာမှ သူ၏ အညိုရောင်ဆံပင်ထွေး လေးများကို ခါ၍ နောက်သို့သိမ်းလိုက်ရင်း ဤသို့ ပြောတတ်သည်။ “ကျွန်မတို့ ခဲတံတွေ နောက်ထပ် ပျောက်လို့မဖြစ်တော့ဘူး၊ ဒီအပတ် ထဲမှာ ခဲတံတွေ နောက်ထပ်ဝယ်ရရင် ကျွန်မတို့ တရုတ်တန်းကို သွား နိုင်ကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး” အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ ဆူညံနေတတ်သည်။ အခန်းနံရံများပင် အသံများ ကန်ထွက်လုမတတ်ရှိသည်။ အခန်းတွင်း ဝယ် လူနှစ်ဆယ်ရှိသည့်အနက် တစ်ယောက်သာလျှင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိသည်။ ထိုသူမှာကား ဆရာမပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အကယ် လာရောက်ကြည့်ရှုသူတစ်ဦးက အပြစ်ဆိုခဲ့လျှင် ဆိုနိုင် ပေသည်။ ဤအခန်းသည် မည်သည့်ကျောင်းခန်းနှင့်မျှ မတူပေ။ သို့သော် အခြားတစ်ခုခုနှင့် များစွာ တူနေသည်။ ဤနေရာသည် ကြီးပြင်း ပြီး လူကြီးတို့၏ ရုံးခန်း၊ စက်ရုံ၊ လုပ်ငန်းများ၏ တစ်စိတ်တစ်ဒေသ နှင့် တူနေသည်။ ဤကလေးများလည်း အင်္ကျီဖြူဖြူဖွေးဖွေး၊ မျက်နှာ လေးများ သန့်သန့်ရှင်းရှင်းနှင့်ရှိသော ကျောင်းသားများနှင့်မတူ ဤ ကလေးများမှာကား စက်ရုံအင်္ကျီများ ပေကျံနေသော အပေါ်ရုံများကို ဝတ်ထားကြရသည်။ မိန်းကလေးရော ယောက်ျားလေးပါ ထို့အတူပင်။ သူတို့၏အဝတ်ကိုကြည့်ရုံနှင့် သူတို့၏အလုပ်ကို သိနိုင်ပေသည်။ “သူ တို့ ဒီလို ပေပေရေရေမဖြစ်လို့ မရဘူးလား”ဟု မိခင်တစ်ဦးက မေးဖူး သည်။ သို့သော် လောကတွင် ဘောင်းဘီ၊ အင်္ကျီ၊ မျက်နှာများတွင် ဆေး မင်များ မစွန်းဘဲရှိသည့် စာပုံနှိပ်ဆရာတစ်ဦးကို တွေ့ ဖူးပါသလော၊ အင်္ကျီတံတောင်ဆစ်များတွင် ဂျုံမှုန့်များ မပေကျံဘဲနေသည့် ထမင်း ချက်တစ်ဦး တွေ့နိုင်ပါမည်လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤကျောင်းခန်းသည် အလုပ်လုပ်သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အလုပ်သမားသည် တစ်နေရာတည်းတွင် စွဲမြဲစွာ မနေနိုင်ကြပေ။ သူ တို့၏ အလုပ်တာဝန်အမျိုးမျိုးအတွက် သွားရသည်။ လာရသည်။ ပစ္စည်းများကို သယ်ယူရသည်။ အကြံဉာဏ်များ တောင်းရသည်။ စစ် ဆေးကြည့်ရှုရသည်။ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြရသည်။ အလုပ်သမားတိုင်း သည် သူ၏ အလုပ်အတွက် တာဝန်ယူ ထမ်းဆောင်မှုနှင့်အမျှ အလုပ်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45572830429333,"sku":"","price":1980.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_43dd3de2-e2c4-4b98-9d8a-76853cd29ee0.jpg?v=1730217060"},{"product_id":"တက်တိုး-ခုနှစ်ဆောင်ပြိုင်အိမ်ကြီး","title":"ခုနှစ်ဆောင်ပြိုင်အိမ်ကြီး","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နယူးအင်္ဂလန်ပြည်၏ တောက်ပပူပြင်းသော နွေရာသီအချိန် အခါနှင့် နှင်းဖွေးဖွေး လေသံအူလျက်ရှိသော အေး၍တောင့် နေသည့် ဆောင်းရာသီအချိန်အခါတို့သည် ထူးဆန်းတည် ကြည်၍ ဆွေးဗျာထုကြွယ်သော ဝတ္ထုဇာတ်လမ်းများ ပေါ် ပေါက်စေကြပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခရစ်နှစ် ၁၆ဝဝ ကျော်က မက်ဆာချူးဆက်နယ်သို့ ရောက်လာသော၊ စနစ်ကြီးသော၊ ပြူရိတန်ခရစ်ယာန်ဂိုဏ်း ဝင်တို့၏ ခြောက်သွေ့ ပြင်းထန်လှသော စည်းစနစ်တို့၏ အဟုန်ကြောင့် ယခုထက်တိုင်ပင်လျှင် နယူးအင်္ဂလန်ပြည် နယ်သားတို့မှာ မိမိတို့၏ ဘိုးဘေးတို့ကဲ့သို့ ရင့်မာ ခက် တရော်ခြင်းမရှိတော့ဟု ဆိုရစေကာမူလည်း တည်ကြည်သောဣနြေဖြင့် စိတ်အာရုံတို့ကို မျိုသိပ်ဖိနှိပ်ထားသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်နေကြချေသေးသည်။နသန်နီယယ်ဟောသွန်း ရေးသော ခုနစ်ဆောင်ပြိုင် အိမ်ကြီး” ဝတ္ထုမှာ အမေရိကန်ပြည်သည် ဗြိတိန်ပြည် အုပ်ချုပ် မှုအောက်မှ ထွက်မြောက်၍ လွတ်လပ်ရေး ကြေညာပြီးနောက် အနှစ်ခုနစ်ဆယ်ကျော်ခါမျှ ရေးသားပြုစုသော ဝတ္ထုကြီးတစ်ပုဒ်ဖြစ်ပေသည်။ ဤဝတ္ထုကြီး၌ ပါဝင်ကြသည့် ဇာတ်ကောင်တို့မှာ ခေတ်ကာလအလျောက်ဖြစ်ပေါ်လာသော ဓလေ့ထုံးစံတို့ကို လိုက်နာနေခိုက်၌ပင်လျှင် မိမိတို့၏အဇ္ဈတ္တ သန္တာန်တွင် ဖြစ်ပေါ်လျက်ရှိသော စိတ်အာရုံတို့ကို ချုပ်ချယ် ဖိနှိပ်နေကြရသောကြောင့် စိတ်ဒုက္ခအမျိုးမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့နေ ကြသူများပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဥပမာ ပြုပြင်ရေးသမား အနုပညာဆရာလေး ဟော ဂရေသည် တရားသူကြီး၏အလောင်းကို တုန်လှုပ်ခြင်းကင်း မဲ့သည့် စိတ်ဖြင့် ပုံတူရေးဆွဲခဲ့သည်။ သူ ယင်းသို့ရေးဆွဲနေ ခိုက်တွင်ပင် တရားသူကြီးကိုသတ်သည့် လူသတ်သမားအား တစ်မြို့လုံးက ဂရုပြု၍ ရှာဖွေနေကြသည်။ တစ်ဖန် ရှေး ခေတ် ရှေးအခါက သူကောင်းဘဝနှင့် နေခဲ့ရသည်ကို မမေ့ နိုင်ဘဲ ယခုလတ်တလော ဆင်းရဲမှုကို တွန်းလှန်နိုင်ရန်ခြောက်ပြားတန်ဆိုင်ကလေးကို ဖွင့်ရရှာသော ဟက်ဇီဘာ ပင်းချွန်း အမည်ရှိသော သူကောင်းနွယ် အဒေါ်ကြီးလည်း ရှိသေးသည်။ ထိုမှတစ်ဖန် ဟက်ဇီဘာ၏ မောင်ဖြစ်သူ ကလစ်ဖို့သည် အသက်အရွယ်ငယ်စဉ်ကတည်းက လောဘ တိုက်တွန်းသော ဆွေမျိုးတစ်ဦး၏ ပယောဂကြောင့် ဒုက္ခကြီး ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ရူးကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေခဲ့ရှာသည်။ တစ်ဖန်တုံလည်း တံမြက်လှည်းရသော ဘကြီးမင်းများသည် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို စိတ်ကူးနှင့်ချည်း ပြုပြင်၍နေရှာလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖီဘီမှာမူ အပြစ်ကင်းစ ကာ သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်၍ပျော်ရွှင်စွာ အလုပ်အကိုင်ကို မပျင်းမရိ ဝီရိယနှင့် လုပ်ကိုင် လေ့ရှိသည့် ချစ်စဖွယ် နယူးအင်္ဂလန် ပြည်နယ်သူကလေး တစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူ့ခမျာမှာ ပင်းချွန်းအနွယ်တို့ တွေ့ကြုံလေ့ရှိသည့် ဒုက္ခပင်လယ်ဗွေ၌ နစ်မျောတော့မည် ကဲ့သို့ ဝဲစုပ်ခံရချိန်၌ သူ၏ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုကြောင့် ဒုက္ခ များ ပြေပျောက်သွားရတော့သည်။ ပင်းချွန်း အဆက်အနွယ် များမှာကား နယူးအင်္ဂလန်ပြည်သူပြည်သား ပြူရိတန် ခရစ် ယာန်ဂိုဏ်းဝင်တို့၏ ကြေကွဲဖွယ် ဒုက္ခအပေါင်းကို ဖော်ပြ သော ပြယုဂ်ဖြစ်ခဲ့၍ ပန်းချီဆရာကလေး ဟောဂရှေ့မှာ ရှေး ဟောင်းဓလေ့တို့ကို ပစ်ပယ်သည့် တော်လှန်ရေးသမားတို့ ကို ပြယုဂ်ဆောင်ပါမူ၊ ဖီဘီသည် နယူးအင်္ဂလန်ပြည်နယ်သူ ပြည်နယ်သားတို့၏ စိတ်စေတနာဖြူစင်မှုကို သရုပ်ဖော် သည်ဟုပင် ဆိုရပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝတ္ထုရေးဆရာကြီး ဟောသွန်းသည် သူ့ဝတ္ထုထဲတွင် ဇာတ်ကောင် တစ်ကောင်ကို ထည့်သွင်းလိုက်ပေသေး၏။ ယင်းသည်ကား အခြားမဟုတ်၊ ခုနစ်ဆောင်ပြိုင်အိမ်ကြီး ပင်တည်း။ ခုနစ်ဆောင်ပြိုင်အိမ်ကြီးမှာ အသက်သုံးရာရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုထက်တိုင် ရှိနေသေးသည်။ ဘော်စတွန် မြို့ဟောင်းလေးနှင့် မိုင်အနည်းငယ်ကွာသော မြို့ကလေးတွင် အထင်အရှား ရှိပေသည်။ ထိုအိမ်ကြီးသည် တစ်နေ့လျှင် လူလေးငါးဆယ်ယောက်အား စုန်းကဝေအတတ် တတ်သည် ဟူသော စွပ်စွဲချက်ဖြင့် သာသနာ့ရန်သူဟု ကြေညာကာ ကြိုးစင်တင်သော ကြမ်းတမ်းလှသည့် ရှေးခေတ်၏သရုပ် ကို ဖော်လျက်ရှိဟန်ဖြင့် ကြောက်ဖွယ်ကေ်သော ဣနြေနှင့်တည်နေလေသည်။ တစ္ဆေ သရဲ စသည့် နာနာဘာဝတို့ကို ယုံကြည်သည့်ခေတ်၏ ပြယုဂ်လည်း ဖြစ်ပေသည်။ ယခု ထက်တိုင်ပင် တစ္ဆေခြောက်တတ်သည်ဟု ဆိုလေ့ရှိသော အိမ်ကြီးမျိုးပင် ဖြစ်နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုခုနစ်ဆောင်ပြိုင်အိမ်ကြီး အထင်အရှားတည်နေ သည်နှင့်အမျှ ဟောသွန်းရေးသော ဝတ္ထုကြီးသည်လည်း စာပေလောကတွင် အထင်အရှား တည်နေပေသည်။ နေရာ တကာတွင် အမြန်ကြိုက်သော ယခုခေတ် ခေတ်မြန်သမား တို့အဖို့ ကွက်စိပ်ချကာ လေရှည်ဆွဲ၍ ရေးထားသော ဟော သွန်း၏ ဝတ္ထုသွားမျိုးကို ဖတ်ရန် စိတ်ရှည်မည် မဟုတ်ချေ။ သို့ရာတွင် ဟောသွန်း ထွန်းကားခဲ့သော ခေတ်ငြိမ်၌ စာရေး ခြင်းအမှုမှာ မလွှဲမရှောင်သာ၍ လုပ်ရသောကိစ္စမျိုး မဟုတ် သည့်အလျောက် စာရေးရာ၌လည်းကောင်း၊ ဖတ်ရာ၌လည်းကောင်း၊ စည်းစိမ်နှင့်ရေး၊ စည်းစိမ်နှင့် ဖတ်ကြလေ့ရှိသည်။ ဤဝတ္ထုကြီးမှာ လွန်ခဲ့သည့် အနှ်တစ်ရာကျော်က ရေးထားသော ဝတ္ထုကြီးဖြစ်လေရာ ယခုစာဖတ်သူတို့သည် မိမိတို့ သည်းမခံနိုင်မှုကို ပဓာနပြု၍ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခြင်း မပြုကြ ရာ။ ပြဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း ရှေးခေတ်က စာဖတ်သူတို့မှာ ကတိုက်ကရိုက် ဖတ်သူများမဟုတ်။ စာဖတ်ခြင်းကို အေး အေးဆေးဆေး ကျကျနန ပယ်ပယ်နှယ်နှယ်ပြုသူများ ဖြစ် လေရကား ဟောသွန်းသည် ခေတ်အကြိုက်ကိုလိုက်၍ လေရှည်နှင့် ရေးထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သတိမူကြရာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မည်သို့ပင် ဆိုရစေကာမူလည်း ဟောသွန်း၏ အရေး အသားတွင် ထိုခေတ်က မက်ဆာချူးဆက်နယ်၌ လူတို့နေထိုင်ပုံ၊ ဝတ်စားပုံ၊ ဓလေ့ထုံးစံ၊ အတွေးအခေါ်တို့ကို ပြတ် သားစွာ ဖော်ပြထားသဖြင့် ဤဝတ္ထုကြီးကို ခေတ်ပြကြေးမုံ တစ်ခုဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤဝတ္ထုကြီးနှင့်ပတ်သက်၍ ဆိုစရာအချက်တစ်ရပ် ကား ရှိပေသည်။ ယင်းသည် လွန်ခဲ့သော အနှစ်တစ်ရာ ကျော်က ရေးသားထားသော ဝတ္ထုဟောင်းကြီးတစ်ပုဒ် ဖြစ် စေကာမူလည်း အရေးအသားမှအပ၊ အခြားအင်္ဂါလက္ခဏာ တို့တွင် ယခုထက်ထိ ခေတ်မီပေသည်။ ဝတ္ထုအင်အားနှင့် ပြည့်စုံခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤဝတ္ထုကြီးကို ဘာသာအရပ်ရပ် သို့ ပြန်ဆိုပြီးဖြစ်ရာ ဘာသာခြားတို့အဖို့ ယင်းသည် အမေ ရိကန်တို့ အဖို့ကဲ့သို့ပင် ဖတ်မငြီးဖြစ်ခဲ့ပေသည်။ ဝတ္ထုကြီး သည် ခုနစ်ဆောင်ပြိုင်အိမ်ကြီးကဲ့သို့ပင် ခိုင်ခံ့လှပေသည်။ ခံ့ညားတင့်တယ်လှပေသည်။ ဖတ်သူတို့စိတ်ကို ယူကျုံး သိမ်းပိုက်နိုင်စွမ်းသည့် သတ္တိနှင့် ပြည့်စုံပေသည်။ အချို့ အရပ်ဒေသများတွင် ဤဝတ္ထုကို ကျောင်းသားများသည် ပြဋ္ဌာန်းချက်ဖတ်စာအဖြစ် ဖတ်ရှုသင်ကြားကြရသည်။ အချို့ နေရာများ၌ စာအပျော်ဖတ်သူများပင်လျှင် ဤဝတ္ထုကို စွဲနေ သဖြင့် အခိုက်အတန့်အားဖြင့် အခြားအရေးကြီး၍ လေးနက် ခက်ခဲလှသော ပညာရပ်များကိုပင် လေ့လာဆည်းပူးရန် မေ့ သွားကြပေသေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤဝတ္ထုအခြေပြုသော နယူးအင်္ဂလန်ပြည်နယ်မှာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ပြည်နယ်အသီးသီးတို့နှင့် မတူ။ ထူးခြားစွာ ရှိပေသည်။ ဤဝတ္ထု၌ ဟောသွန်း ဖော်ပြခဲ့သည့် အတိုင်း စိတ်ပျက်စရာအခြေအနေ၌ တည်နေသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း နယူးအင်္ဂလန်ပြည်နယ်သည် ယခုထက်တိုင် ပင် အခြားပြည်နယ်များကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ဣန္ဒြေရှိရှိ အေးချမ်း ငြိမ်သက်လျက် ရှိပေသည်။ လေးနက်စွာ စဉ်းစားဆင်ခြင် တတ်သည့် ပညာရှိများထွက်သော ဒေသဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြ သည်။ လေးနက်သော စာပေဘဝနှင့် အနီးကပ်ဆုံးစာပေမျိုး ထွက်သောဒေသဖြစ်သည်ဟုလည်း ဆိုကြပေသည်။ စင်စစ် သော်ကား ခုနစ်ဆောင်ပြိုင်အိမ်ကြီးမျိုးကို တည်ဆောက်လို သော စိတ်ဆန္ဒမျိုးသည် နယူးအင်္ဂလန်ပြည်နယ်၌သာ ပေါ် ပေါက်နိုင်ဖွယ် ရှိသည်နှင့်အမျှ ခုနစ်ဆောင်ပြိုင်အိမ်ကြီး အမည်ရှိသော ဝတ္ထုမျိုးကိုလည်း နယူးအင်္ဂလန်ပြည်နယ်၌ သာ ရေးနိုင်ဖွယ်ရာအကြောင်း ရှိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခံ့ညားတည်ကြည်၍ လေးနက်သောအသွင်ကို ဆောင်လျက်ရှိသော နယူးအင်္ဂလန်ပြည်နယ်၏ မြို့များ ဖြစ်သည့် ဘော်စတွန်နှင့် ဆာလမ်တို့သည် မည်သည့်နည်း နှင့်မျှ နယူးယောက်မြို့ကဲ့သို့ ပင်းပြောင်လက်၍ အပေါ်ယံကြော သဘောမျိုး ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့်လည်း နုနယ်လှသော စာပေအရေးအသားမျိုးမှာ နယူးယောက် ကဲ့သို့ မြို့ပျိုမြို့လွင်တို့မှ ထွက်လာသည့်အခါ၌ ရင့်မာလေးနက်သော စာပေမျိုးကို မြို့ အိုမြို့ ဟောင်းဖြစ်သည့် ဘော် စတွန်နှင့် ဆာလမ်တို့မှ ထွက်လာပေသည်။ မြို့အို မြို့ဟောင်း ကြီးများ ဖြစ်သည့်အလျောက် အရွယ်ရင့်သူတို့ကဲ့သို့ပင် ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ်များကို ပြန်ပြောင်းကြည့်ရှုကာ ယခင်က ထင်ရှားခဲ့သော စာရေးဆရာကြီးများ၊ အမေရိကန် အရေး တော်ပုံ အစရှိသော မော်ကွန်းတင်အဖြစ်အပျက်များကိုသုံးသပ်ဝေဖန်နိုင်စွမ်း ရှိကြပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤဝတ္ထုကိုဖတ်ရှုသော မြန်မာပရိသတ်သည် အမေ ရိကန်ပြည်သမိုင်းနှင့် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသားတို့၏ အတွေးအခေါ် အပြုအမူ အယုံအကြည်တို့ကို သုံးသပ်နိုင်ကြ ပေလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရပေသတည်း။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45572851859605,"sku":"","price":5400.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d38b646d-9a26-4184-8068-180814edb87f.jpg?v=1730217105"},{"product_id":"တက်တိုး-ကမ္ဘာကျော်မိန်းမသူလျှိုများ","title":"ကမ္ဘာကျော်မိန်းမသူလျှိုများ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\n\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁) \u003c\/strong\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူလျှို့စိတ်ထား\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\n\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပဏာမ) \u003c\/strong\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်သမီးကလေး “မယ်ရီယံ” မှာ အသက်ဆယ့်တစ်နှစ်ရှိ သူငယ်မကလေးဖြစ်သည်။ အရပ်ရှည်ရှည်၊ ရုပ်ရည်ချောချော၊ ဆံပင်နီ ကြန်ကြန်ကလေးနှင့် ချစ်စဖွယ် မျက်လုံးကလေးများ ရှိပေသည်။ သူ သည် ကျွန်တော် ဖြေနိုင်သည်ထက် ပို၍နေသော မေးခွန်းများကို မေး လေ့ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           တစ်လွန်ခဲ့သော နွေကာလက သူသည် ကျွန်တော်နှင့်အတူ ဥရောပ တိုက်ကြီးတစ်ခွင်တွင် မိုင်တစ်သောင်းနှစ်ထောင်ရှိသော ခရီးတစ်လျှောက် လိုက်၍လာပါသည်။ ကျွန်တော်လည်း ခရီးထွက်၍ တရားဟောပွဲများ ပြုလုပ်ခဲ့ပါသည်။ ခရီးတစ်လျှောက်ရှိ ကျောင်းများ၊ တက္ကသိုလ်များ၊ လူမှုရေးရာနှင့် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ အသင်းအဖွဲ့များတွင် တရားဟောခဲ့ ပါသည်။ ရေဒီယိုနှင့် တယ်လီဗီးရှင်းတို့မှလည်း အသံလွှင့်ခဲ့ပါသည်။ ကျွန်တော် ဟောသောတရားကား “ဒီမိုကရေစီ၏ သင်္ချိုင်းတူးသမားများ” ဖြစ်သည့် သူလျှိုများအကြောင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သမီးကလေး မယ်ရီယံသည် ကျွန်တော်ဟောသော တရားပွဲ တစ်ရာလုံးကို တက်၍နာမည်ဟု ပူဆာသဖြင့် တက်ရောက်၍ တရားနာ စေခဲ့ရပါသည်။ တရားပွဲပြီးတိုင်း သူသည် တစ်မျိုးတည်းသော မေးခွန်း ကို အမြဲတမ်း မေးပါသည်။ သူသာမက သူ့မိခင်၊ သူ့အစ်ကိုမှစ၍ ကျွန်တော် တရားကို စင်မြင့်ပေါ်မှသော်လည်းကောင်း၊ ရေဒီယိုမှသော်လည်းကောင်း နာကြရသော ငါးသန်းမျှသော ပရိသတ်တို့ကလည်း ထိုမေးခွန်းကိုပင် မေးကြပါသည်။ ယင်းသည်ကား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခင်ဗျား သူလျှိုလုပ်ခဲ့ဖူးသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပရိသတ်ကမေးတိုင်း ကျွန်တော်က တစ်မျိုးတည်းအဖြေကို အမြဲ ပေးခဲ့ပါသည်။ “သူလျှို ဆိုတဲ့စကားကို ကျွန်တော် မကြိုက်ဘူးဗျာ။ စုံစမ်းထောက်လှမ်းရေး အရာရှိလို့ ခေါ်စမ်းပါ”ဟု ကျွန်တော်က ရယ် စရာဖြစ်အောင် မရေမရာ ဖြေလိုက်လေ့ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအဖြေကို ကြားရသော ပရိသတ်က ရယ်ချင်ရယ်ပေမည် ဖြစ် စေကာမူ မယ်ရီယံက ရယ်မည်မဟုတ်။ “စုံစမ်းထောက်လှမ်းရေး အရာ ရှိဆိုတာဘာလဲ၊ သူလျှို ဟာ ဘယ်သူ့အဖို့ သူလျှိုလုပ်ပေးတာလဲ” ဟု ထပ်၍ ဆင့်လိုက်လေတော့သည်။ သမီးကလေး အမေးတွင် သူလျှို ဆိုသောစကားလုံး ပါလာပြန်ချေပြီ။ “အတော်ဆုံး သူလျှိုဟာ စင်စစ်တော့ သုတေသနပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပေါ့။ ကလိမ်ဉာဏ်ကိုမသုံးဘဲ စိတ်ပညာနဲ့ သုံးသပ်ပြီး ဆောင်ရွက်နိုင်တဲ့လူပေါ့ ။ သူလျှို ဆိုတာ အမှန်ဆိုရမယ် ဆိုရင် လူတောထဲမှာ နေတဲ့လူပါပဲ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလျှင်လည်း သမီးကလေး မယ်ရီယံမှာ နားလည်မည်မဟုတ်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကာလအတော်ကြာက ရုရှားကွန်မြူနစ်ဝန်ကြီးတစ်ဦးက ခေါင်း ဆောင်ကြီး စတာလင်အား အမေရိကန်ပြည်တွင် ငါးနှစ်ကျော်နေထိုင် သော နိုင်ငံခြားသားများသည် အမေရိကန် ပြည်ထောင်စုသားအဖြစ်ခံယူနိုင်ကြောင်း ပြောပြရာ စတာလင်က “ဒီလိုဆိုရင် ငါတို့ဆီကယောက်ျားမိန်းမပေါင်း ငါးထောင်လောက် ဟို သွားနေကြပါစေလား။ ငါတို့ သူတို့ကို ခိုင်းစရာရှိတော့ ခိုင်းမယ်၊ မခိုင်းသေးခင် ဒီလိုပဲ ဟိုမှာ ထိုင်နေကြပါစေလား” ဟု ဆိုလေသည်။ ယခု ကျွန်တော်တို့ လူစုကြား တွင် ယင်းသို့ “ထိုင်နေသူများ” ရှိနေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အခြား “ထိုင်နေသူများ” ကား ဂျာမနီက ကမ္ဘာအရပ်ရပ်သို့ စေလွှတ်ခြင်းခံရသော ဂျာမနီ ပြည်သူပြည်သားများဖြစ်သည်။ သူတို့ သည် နိုင်ငံခြားတွင် အလုပ်အကိုင် လုပ်ကိုင်ရင်း ထိုင်၍ စောင့်နေကြ ၏။ သူတို့ အဖတိုင်းပြည်ကြီးက စေခိုင်းချိန်တန်မှ ထ၍ ဆောင်ရွက်ကြလေသည်။ သူတို့ ဆောင်ရွက်ပုံကား ဤသို့ပင်တည်း။ “စကာပါဖလို” သင်္ဘောဆိပ်ကို ဂျာမန်ရေတပ်က ဝင်၍တိုက်နိုင်အောင် သတင်းပေးသူ သည် ၁၉၂၆ ခုနှစ်က ဗြိတိန်ပြည်သို့ လာ၍နေထိုင်သော ဂျာမန် နာရီ ပြင်ဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဂျပန်တို့ “ပါးလ်ဟားဗား” သင်္ဘောဆိပ်ကို လာ၍ ဗုံးကြဲစဉ် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးနှင့် အချက်ပြမှု ဘာသာစကားဘက် ဆိုင်ရာ ပါမောက္ခသည် “ပါးလ်ဟားဗား” ရှိရာ “ဟာဝေယံ” ကျွန်းသို့ ၁၉၃၆ ခုနှစ်က လာ၍နေလေသည်။ အဏုမြူဗုံးစပ်နည်းကို ခိုး၍ ထုတ် ပေးမှုနှင့် ၁၉၄၉ ခုနှစ်တွင် အဖမ်းခံရသူ “ကလော့ဖုက်စ်” သည် ဗြိတိန် ပြည်သို့ ၁၉၃၅ ခုနှစ်က လာရောက်နေထိုင်လေသည်။ ယင်းသို့လျှင် သူလျှိုများမှာ သက်ဆိုင်ရာ တိုင်းပြည်သို့ လာရောက်နေထိုင်ကြသူများ ဖြစ်တတ်ကြသည်။ သူတို့သည် အဖတိုင်းပြည်က အလိုရှိခါမှ ထ၍ ဆောင်ရွက်ပေးကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းသို့လျှင် စစ်ပြင်ဆင်မှုကို ငြိမ်းချမ်းရေးကာလ အတော အတွင်း၌ ဆောင်ရွက်ကြသည်။ အမြောက်သေနတ်များ ပစ်ဖောက်၍ တိုက်ခိုက်သော စစ်ကြီးမဖြစ်မီ ငြိမ်းချမ်းရေးရရှိပါသည်ဟု ဆိုရသောအခိုက်အခါ၌ပင်လျှင် စစ်ဖြစ်လျှင် အသုံးပြုနိုင်ရန် သူလျှိုများကို သက် ဆိုင်ရာတိုင်းပြည်များတွင် “ထိုင်နေ” ဖို့ စေလွှတ်ထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအကြောင်းအရာများကို ကျွန်တော့်သမီးကလေးအား ပြောပြ ၍ ဖြစ်နိုင်ပါမည်လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်လည်း တစ်ခါက “ထိုင်နေသူ” ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်သည် အစက သူလျှိုလောကကြီးထဲသို့ ဤမျှလောက် နက်နက်နဲနဲ ရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု မအောက်မေ့မိပါ။ ကျွန်တော် သည် ဆွီဒင်ပြည်၌ နေခဲ့ပါသည်။ ဆွီဒင်ပြည်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံး ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံတစ်နိုင်ငံဖြစ်ပေသည်။ ထိုအခါက ကျွန်တော်မှာ သတင်းစာဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပါသည်။ စာအုပ်များရေးကာ အမေရိကန်နှင့် ဥရောပတိုက်ရှိ သတင်းစာများသို့ သတင်းများ၊ ဆောင်းပါးများ ပေး၍ နေခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၉၃၈ ခုနှစ်တွင် ကျွန်တော်သည် စစ်ဖြစ်တော့မည့်အခြေကို လှမ်းမြင်မိသဖြင့် စစ်ကို တားဆီးလိုသောဆန္ဒ ကျွန်တော့်၌ ပြင်းပြ လျက်ရှိပါသည်။ ထိုကြောင့် ကျွန်တော်သည် ဟစ်တလာ၏ စက်ကွင်း မှ ထွက်ပြေးလာသော သူတို့အား စောင့်ရှောက်ရန် ဖွဲ့စည်းထားသော အသင်းတွင် ဝင်ရောက်ဆောင်ရွက်ပါသည်။ ယင်းသို့ ဆောင်ရွက်ရာ၌ ကျွန်တော်သည် ဟစ်တလာ၏ နာဇီတို့လက်မှ ပြေးလာသော စစ်ပြေး များ၊ အိမ်ခြေမတည်သူများနှင့် ဆက်ဆံခဲ့ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်သည် ထိုဒုက္ခသည်များအား ငွေကြေးရှာပေးခြင်း၊ နေ ခင်းထိုင်ခင်းများ စီစဉ်ပေးခြင်း၊ အလုပ်အကိုင်ရအောင် ဆောင်ရွက်ပေး ခြင်းအမှုတို့ကိုပြုသည့် စေတနာဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်ပါသည်။ သူတို့က လည်း ထိုသို့ ဆောင်ရွက်ပေးသဖြင့် ကျေးဇူးတင်ကြလေသည်။ သူတို့ ခမျာများမှာ နာဇီတို့၏ ဘေးရန်ကို ကြောက်ရွံ့မြဲ ကြောက်ရွံ့ နေကြရှာသည်။ ယခုကဲ့သို့ နာဇီတို့လက်မှ လွတ်လာပြီဖြစ်သော်လည်း တစ်နေ့ နေ့ အာဏာရှင် လက်ပါးစေများက သူတို့ရှိရာသို့ လိုက်လာပြီးလျှင် သတ်ဖြတ်လုပ်ကြံဦးမည်လောဟု တွေး၍ ကြောက်ကြပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုဒုက္ခသည်များမှာ သဘောသကာယကောင်း၍ သူတို့အဖြစ် သနစ်မှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှပေသည်။ သူတို့ထဲတွင်လည်း ဒုက္ခသည် အတုအယောင်များ ပါလာချေသေးသည်။ ထိုအတုများ၏ နိုင်ငံခြားသွား လက်မှတ်များမှာ အတုများချည်းဖြစ်သည်။ အချို့ကမူ နာဇီတို့ သတ်၍ သေပြီးသောသူ အချို့၏ လက်မှတ်ကိုယူ၍ ဟန်ဆောင် လာကြသည်။ ထိုအတုများလည်း ဒုက္ခသည်အစစ်တို့ကဲ့သို့ ဂျာမနီပြည် သို့မဟုတ် ဂျာမနီ နာဇီတို့ သိမ်းပိုက်ကြီးစိုးခြင်းခံရသော သြစတြီးယား ပြည်၊ ပိုလန်ပြည်၊ ချက်ကိုစလိုဗက်ကီးယားပြည် စသည်တို့မှပင် လာ ကြလေသည်။ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာကား ဒုက္ခသည်များကိုကြည့် ၍ နာဇီတို့၏ သူလျှိုလုပ်ကာ ထိုသတင်းများကို ပေးပို့ရန်ပင် ဖြစ် သည်။ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို စ၍ တွေ့ရှိသူမှာ ကျွန်တော်ပင် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်နေ့သ၌ လူတစ်ယောက်သည် ကျွန်တော်ထံသို့လာ၍ သူ သည် ရုရှားပြည်ထောင်တစ်ခုမှ ထွက်ပြေးလာကြောင်း၊ သူ့အမည်မှာ ဟင်းစ်မူလာဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလေသည်။ ကျွန်တော်လည်း သူ့စကား များ မှန် မမှန်ကို ဆွီဒင်ပြည်မှ မိတ်ဆွေများထံတွင် စိစစ်ကြည့်ရာ ဟင်းစ်မူလာအစစ်မှာ လွန်ခဲ့သောနှစ်က နာဇီတို့ သတ်ပစ်လိုက်ပြီဖြစ် ကြောင်း၊ ယခု လူမှာ ဟင်းစ်မူလာ အတုမျှသာဖြစ်ကြောင်း သိရပါ တော့သည်။ သူလာခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ သူလျှိုလုပ်ရန် ဖြစ်ချေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုသို့ ပထမတစ်ကြိမ် တွေ့ပြီးနောက် မကြာမီပင်လျှင် ဒုတိယ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45572831379605,"sku":"","price":1800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_487c630f-78e6-41e1-b328-531aa77a048c.jpg?v=1730217117"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်နေ၀င်း-စက္ကင်းလေဒီ","title":"စက္ကင်းလေဒီ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူမသည် အမေရိကန်သမ္မတကတော်အဖြစ် သတင်းစာ ကွန်ဖရင့်တစ်ရပ် ကျင်းပ နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မျက်နှာချင်းဆိုင်ခုံများတွင် သတင်းစာအသီးသီးနှင့် ကြေးနန်းသတင်းဌာနများ မှ သတင်းထောက်အမျိုးသားနှစ်ဆယ်၊ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးတို့သည် မှတ်စုစာအုပ် ကိုယ်စီ နှင့်ထိုင်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူမကို ဝဲယာညှပ်ပြီး ထိုင်နေကြသူနှစ်ဦးကတော့ သမ္မတကတော်၏ သတင်း ပြန်ကြားရေးအတွင်းရေးမှူး နိုရာအမည်ရှိ အမျိုးသမီးနှင့် နေ့စဉ်အစီအစဉ်များ ကြီးကြပ်ခန့်ခွဲရသူ အမျိုးသမီး အတွင်းရေးမှူး အော်ရမ်တို့ပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သတင်းစာဆရာတို့က အမေရိကန်သမ္မတကတော်အား မေးခွန်းတွေအမျိုးမျိုး မေးကြသည်။ သူမကလည်း မဆိုင်းမတွ ကောင်းစွာ ပြန်ဖြေနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မော်စကိုမြို့မှာ ကျင်းပမယ့် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ အမျိုးသမီးများညီလာခံကို တက်ရောက်မယ်ဆိုတာ ဟုတ်ပါသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သတင်းထောက်တစ်ဦးက ထပ်မေးရာ သူမက ... “ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မက အဲဒီအမျိုးသမီး ညီလာခံကို တက်ဖို့အစီအစဉ်ရှိပါတယ်” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ယင်း “အမျိုးသမီးတွေ တန်းတူအခွင့်ရရှိရေးနဲ့ ပတ်သက်လို့ရော... မော်စကို ညီလာခံ ကျရင် ဆွေးနွေးဖို့ ရည်ရွယ်ပါသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ကျွန်မ အဲဒီအကြောင်းကို အကျယ်တဝင့် တင်ပြဆွေးနွေးဖို့ ရည်ရွယ်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသို့လျှင် မေးခွန်းတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထမေးသည်ကို သူမက သွက်လက်စွာ ပင် ပြန်ဖြေနိုင်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သတင်းစာကွန်ဖရင့် ပြီးသွား၍ သတင်းထောက်များ ပြန်သွားကြသောအခါ သူမသည် ဝန်ကြီးများအစည်းအဝေးလုပ်သည့် ကက်ဘိနက် အခန်းတွင်းသို့ ဝင် သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခန်းတွင် ရုပ်မြင်သံကြားစက် တစ်ခုရှိပြီး ယင်းစက်ရှေ့တွင် လူအချို့သည် ထိုင်၍ စောစောက သတင်းစာကွန်ဖရင့် လုပ်ပုံကို ဤအခန်းမှ ထိုင်ကြည့်နေကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုလူအုပ်စုထဲတွင် တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင်လူကြီးတစ်ယောက်လည်း ပါဝင်လေသည်။ သူကား ရုရှားထောက်လှမ်းရေး (ကေ ဂျီဘီ) အဖွဲ့ အကြီးအကဲ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ပီထရော့ဗ်ပင်ဖြစ်သတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လက်ခုပ်တီးပြီး သြဘာပေးလိုက်သည်။ “ကောင်းလိုက်တာကွာ...၊ ဘာမှ ပြောစရာမရှိအောင် အလွန်ပိရိသေသပ်တာပဲ။ သဘာဝလည်းကျတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းကို အထူးပဲချီးကျူးပါတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗိုလ်ချုပ်ကြီးပီထရော့ဗ်က ဤသို့ချီးကျူးပြောဆိုလိုက်ချိန်တွင် သူ၏နောက်တွင် ရှိနေကြသော ဗိုလ်မှူးကြီး ဇူဘာ၊ အမျိုးသမီး၏ချစ်သူ ရာဇင်နှင့်၊ တခြား အမည် မသိသူနှစ်ယောက်တို့ကပါ လက်ခုပ်တီး၍ ချီးကျူးသြဘာပေးကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသို့ဝိုင်းဝန်း ချီးကျူးသြဘာပေးကြရသည့်အကြောင်းကား အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စောစောက သတင်းစာ ကွန်ဖရင့်ကျင်းပပြီး သတင်းထောက်များ၏ မေးခွန်း များကိုဖြေကြားခဲ့သူမှာ အမေရိကန်သမ္မတကတော် အစစ်မဟုတ်။ သမ္မတကတော် နှင့် ရုပ်ချင်းရွေးမရအောင် ချွတ်စွပ်တူသော ရုရှားအမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သူမ၏ နာမည်က ဗီရာဗာဗီလိုဗာဖြစ်ပြီး အားလုံးက အတိုကောက် ဗီရာဟုခေါ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗီရာသည် ရုရှားလျှို့ဝှက်ထောက်လှမ်းရေး(ကေ ဂျီဘီ)အဖွဲ့ ၏ အထူးစီမံ ချက်တစ်ရပ်အဖြစ် အမေရိကန် သမ္မတကတော် ဘီလီအမည်ရှိ အမျိုးသမီးဟန်ဆောင် ပြီး သူလျှိုလုပ်ငန်းများလုပ်ရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်လေ့ကျင့်ပေးခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းသို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခဲ့သည်မှာ အတော်ကြာသွားပြီဖြစ်လေရာ အဆင်သင့် ဖြစ်လောက်ပြီဟု ယူဆရသဖြင့် နောက်ဆုံးအကြိမ် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်သည့်သဘော ဝတ်စုံပြည့်လေ့ကျင့်မှုကို တကယ့် အမေရိကန်ပြည် သမ္မတအိမ်တော်၌ သတင်းစာ ကွန်ဖရင့်တစ်ရပ် ကျင်းပနေဟန် အစမ်းလေ့ကျင့်ကြည့်ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထောက်လှမ်းရေး(ကေ ဂျီဘီ ) အကြီးအကဲ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ပီထရော့ဗ်တို့က ဤ ကက်ဘိနက်အစည်းအဝေးခန်းမှ နေ၍ ရုပ်မြင်သံကြားစက်ဖြင့် ဗီရာ၏သရုပ်ဆောင်မှု ကို အကဲခတ်ကြည့်ရင်း သဘောကျလွန်း၍ ယခုလို ချီးကျူးလိုက်ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပီထရော့ဗ်၏ဘေးနားတွင် ရှိနေသူ ထောက်လှမ်းရေးအရာရှိ ရာဇင်ဆိုသူကတော့ အမျိုးသမီး ဗီရာ၏ချစ်သူ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗီရာသည် ရုရှားပြည်မှ ပြဇာတ်သရုပ်ဆောင် ပြဇာတ်မင်းသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လေ သည်။ သည် “ဒါဖြင့် ဗီရာ... မင်းက အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုပါတော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ပီထရော့ဗ်ကပြုံး၍မေးလိုက်ရာ အမေရိကန်သမ္မတကတော်အသွင် ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသူ ဗီရာက ပြုံးလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်ကဲ့ရှင့်။ ကျွန်မကတော့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ” “အေး ကောင်းပြီ... ဒါဖြင့် ငါက ဝန်ကြီးချုပ်ဆီသွားပြီး သတင်းပို့လိုက်တော့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြောပြောဆိုဆို ပီထရော့ဗ်သည် ကျေနပ်အားရဟန်ဖြင့် ထွက်သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့ ယခု ဝတ်စုံပြည့်လေ့ကျင့်ကြသည့်နေရာကား မော်စကိုမြို့ရှိ အာဏာပိုင် များ၏ဌာနချုပ် ကရင်မလင်နန်းတော်ကြီး၏ တစ်နေရာ လျှို့ဝှက်အဆောင်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပါသတည်း။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":41958527205525,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_0a7b1079-012b-44a3-8b07-4c1fb65f501f.jpg?v=1730217547"},{"product_id":"ညီစေမင်း-နိုင်ငံတော်စစ်ဆေးရေးမှူးချုပ်","title":"နိုင်ငံတော်စစ်ဆေးရေးမှူးချုပ်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း(၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြို့တော်ဝန်ရဲ့ အိမ်တွင်းကအခန်း၊ ခမ်းခမ်းနားနား ပြင်ဆင် ထား၊ ဘုရင့်နန်းတော်တမျှ၊ အမျိုးအစား များပြားနှစ်သက်စရာ မရှိမှု တစ်ခုကိုဖော်ပြ။ အလယ်ဗဟိုအထက်နားမှာက ခေါက်တံခါးများ၊ ပုံမှန်ဝင်နေကျ၊ ညာဘက်အထက်ကတံခါးက အိပ်ခန်းဆီဦးတည်၊ ညာဘက်အထက်က ပြတင်းပေါက်၊ လက်တွေ့ ကျကျ၊ ဝဲဘက် အထက် ကျကျလှေကားက အိမ်ရဲ့ အခြားအခန်းများဆီ ဦးတည်။ မီးလင်းဖိုမရှိ။ ဒါပေမဲ့ ဆမိုဗာခေါ် ရေနွေးအိုးကြီးက ဝဲဘက် နံရံနားမှာရှိ ခြေထောက်မပါတဲ့ အဝတ်ဗီရိုကြီးနဲ့တူနေ၊ နံရံကနေ တစ်ခန်းလုံးကို အနွေးဓာတ်ပေးနေ။ နံရံများကို ကြွေဆေးသုတ်ထား၊ ဆောင်းရာသီဖြစ်တယ်။ မီးပန်းဆိုင်းလည်းရှိ ဖယောင်းတိုင်စိုက်တိုင်တွေက နေရာအနှံ့ရှိ။ ဇာတ်ဝင်ခန်း (၁) နဲ့ (၃) လို အလင်းရောင် ပေးထား ဆိုဖာတစ်ခု၊ စားပွဲတစ်လုံး၊ ကုလားထိုင် တော်တော်များများ ရှိ နံနက်ခင်း၊ ရှစ်နာရီအချိန်ခန့်၊ ကန့်လန့်ကာအ,\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမမှာ တရားသူကြီး လူမှုကူညီရေးအရာရှိ၊ ကျောင်းများအုပ်ချုပ်ရေးမှူးတို့ပေါ်လာ၊ တစ်စုံ တစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေဟန်ရှိ၊ စိတ်မသက်မသာခံစားနေရပုံပေါ်၊ တရားသူကြီးက ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ တွန့်လိမ်နေစေ၊ သူ့အတွက်နဲ့ လျှိုပေါ့အတွက်တော့ နံနက်ခင်းပြီးတဲ့နောက်လိုဖြစ်နေ၊ နာရီပေါ် အာရုံစိုက်ဖို့ ကြိုးစား၊ ဂနာမငြိမ် လျှိုပေါ့က ဂနာမငြိမ်ပဲ ခေါက်တုံ့ ခေါက်ပြန့်လျှောက်နေ၊ သူ့အဝတ်အစားတွေကို ကမန်းကတန်း ဝတ်ထားဟန်ရှိ၊ လူမှုကူညီရေးအရာရှိက ပိုပြီးယုံကြည်မှုရှိဟန်နဲ့ ပြတင်းပေါက်အနားမှာရပ်နေ၊ သို့သော် အခြားသူများကဲ့သို့ တံခါး ဆီကို စိတ်မသက်မသာနဲ့ လှမ်းကြည့်နေ၊ မြို့တော်ဝန် ဝင်လာ၊ ဝတ်စုံ အပြည့်ဝတ်ထား၊ တရားသူကြီးက ချက်ချင်းထရပ်၊ ကျန်သုံးယောက် က အရိုအသေပြု။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြို့တော်ဝန် -      (ခပ်မြန်မြန်ပြော) မင်္ဂလာပါ လူကြီးမင်းတို့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီနေ့မနက် လူကြီးမင်းတို့ကို ကျွန်တော့်အိမ် အရောက် ဖိတ်ခေါ်ရတဲ့အကြောင်းရင်းကတော့ လူကြီးမင်းတို့အတွက် စိတ်မသက်သာစရာ သတင်းတချို့ ရှိနေလို့ပါပဲ။ ကျွန်တော်သိရှိရတာ ကတော့ နိုင်ငံတော်စုံစမ်းရေးမှူးချုပ်က ပီတာ စဘတ်ကနေ ကျွန်တော်တို့ပြည်နယ်ကို စစ်ဆေး ဖို့ လျှို့ဝှက်အမိန့်နဲ့ ထွက်ခွာလာတယ်ဆိုတဲ့သတင်းပါပဲ။ အထူးသဖြင့် ကျွန်တော်တို့ခရိုင်နဲ့ ပတ်သက်လို့ပေါ့ လေ။ သူက မထင်မရှား ရုပ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖျောက်ပြီးလာမှာတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတရားသူကြီး              -            ဘာပြောလိုက်တယ်၊ ပီတာစဘတ်က ဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူမှုကူညီရေး  အရာရှိ         -    လျှို့ဝှက်အမိန့်တွေ ညွှန်ကြားချက်တွေနဲ့ အရာရှိ ဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောင်းကြီးကြပ်                –          ရုပ်ဖျောက်ပြီးတော့ ဟုတ်လား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြို့တော်ဝန် -                 လူကြီးမင်းတို့ လုပ်ဆောင်နေတာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် သိပ်ပြီး   ဘဝင်မကျဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူကြီးမင်းတို့သိတဲ့အတိုင်းပဲ ကျွန်တော် လည်း စိတ်ထဲမှာပဲ စနိုးစနောင့်ဖြစ်နေတာပါပဲ။ မနေ့ညက အိပ်မက်ထဲမှာ အလွန်ကြီးတဲ့မြေကြွက် ကြီးတွေအကြောင်း အိပ်မက်မက်တယ်။ ဘုရား စူးရပါစေ၊ ဒီလောက်ကြီးမား ရက်စက်ကြမ်း ကြုတ်တဲ့ အကောင်နက်ကြီးတွေကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ အဲဒီကောင်တွေက တရှုပ်ရှုပ်နဲ့ အနံ့ခံပြီးတော့ ပြန်ပြေးသွားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူကြီးမင်းတို့ကို တရှီမော့ဆီက ကျွန်တော့် ဆီကို ခုလေးတင် လာတဲ့စာကို ဖတ်ပြပါမယ်။ (လူမှုရေးအရာရှိသို့) ခင်ဗျား သူ့ကိုသိတယ် မဟုတ်လား။ အာတမ်မီဗီလစ်ပိုဗစ်ချ် သူရေး ထားတာက-“ချစ်လှစွာသော ကျွန်ုပ်၏ ခေါင်းကိုင်အဖ (God Father)” ကျေးဇူးရှင်ကြီးပါးစပ် က တတွတ်တွတ်ရွတ်၊ မျက်စိများက အလျင် အမြန်ရွေ့လျား) ဟာ ဒီမှာ ဒီမှာ-“လူကြီးမင်းကို ကျွန်တော် သတိပေးပါရစေ၊ အရာရှိကြီး တစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ပြည်နယ်၊ အထူး သဖြင့် ကျွန်တော်တို့ခရိုင်တစ်ခုလုံးကို စစ်ဆေး ဖို့ ရောက်လာပါတော့မယ်။ ဒီသတင်းကိုပေး သူက တစ်ယောက်ချင်းအနေနဲ့ ပေးသွားသော် လည်းပဲ ယုံကြည်လောက်သော သတင်းဌာနက ရရှိတာပါ။ လူကြီးမင်းလည်း ကျန်တဲ့ကျွန်တော် တို့အားလုံးလိုပဲ အပြစ်အနာအဆာလေးတွေ ရှိမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်၊ သင့် လက်ထဲ ရောက်ရှိလာတာတွေကို လက်လွတ်ခံ နိုင်လောက်အောင် အသိအဉာဏ်ကင်းမဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော်ယူဆပါတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့ကိုယ်သူ မနည်းကြိုးစား ထိန်းနေရဟန်ရှိ၊ ဒါပေမဲ့ ခေါင်းမော့ပြီးပြော။ အင်း... ဟုတ်ပါရဲ့ ဒီမှာရှိတဲ့လူတွေအားလုံးက မိတ်ဆွေတွေချည်းပါပဲ)\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45574485835925,"sku":"","price":4050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4b253943-44ae-44ad-bab2-dad7920bac3f.jpg?v=1730218013"},{"product_id":"စစ်ကိုင်းဦးဘိုးသင်း-ဒါကြောင့်ချစ်တာ","title":"ဒါကြောင့်ချစ်တာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တင်မောင်မြင့်သည် တက္ကသိုလ်သို့ရောက်သည့်နှစ်ကစ၍ပင် ၎င်းတို့၏ အိမ်ဝိုင်းထဲမှာ ကောက်ရိုး ရိုးဖြတ်များကိုဝယ်၍ စုပုံထား ပြီးသော် သိပ္ပံမှ မှိုမျိုးစေ့ကိုဝယ်၍ မှိုစိုက်လေသည်။ သို့သော် ထိုကောက် ရိုးပုံမှ မှိုမျိုးစေ့နှင့်စိုက်၍ ပေါက်လာသော မှိုများကိုမစား၊ ရောင်း၍လည်း မစား၊ သဘာဝအတိုင်း ပစ်ထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့နောက် တစ်နှစ်ကြာသော် ၎င်း၏ကောက်ရိုးပုံမှာ ထပ်ကာ ထပ်ကာ ပုံထားပြီးသော် ရေဖျန်းထားသဖြင့် အလွန်ဆွေးပြီးလျှင် မှိုများ သည် များစွာပေါက်လာလေတော့ပြီ။ ထိုနှစ်မှာကား တင်မောင်မြင့်တို့၏ မှိုပေါက်သောအချိန်၌ မှိုဟင်းနှင့် ထမင်းစားရသည့်ပြင် တင်မောင်မြင့် ၏ အမေသည် မှိုရောင်း၍ ငွေတစ်ရာ့ငါးဆယ်ရလေတော့ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တင်မောင်မြင့်သည် စာမေးပွဲ အောင်စာရင်းထွက်လာသောအခါ နှစ်ဘာသာ ဂုဏ်ထူးနှင့်ပင် အောင်မြင်လေတော့ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါ ၎င်းသည် အလွန်ဝမ်းသာသည့်သဘောနှင့် ၎င်း၏အိမ်ဝိုင်းထဲတွင် ဘိတ်စံပယ်ရုံကြီး သုံးရုံကို ပြုပြင်ကာ ရေပေးသဖြင့် စံပယ် ပွင့်များသည် ခပ်စောစောပင် ပွင့်ကြသဖြင့် စံပယ်ပွင့်ဖိုးလည်း တစ်နေ့ မှာ သုံးကျပ်လောက်ရလာတော့ပြီ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တင်မောင်မြင့်သည် ၎င်းတို့၏ဒသမတစ်ငါးဧကရှိ အိမ်ဝိုင်း ကလေးထဲတွင် ခြံပြုစုနေလေတော့ပြီ။ ၎င်းတို့၏ အရပ်မှာလည်း ရေမြောင်းကလေးတွင် ရေအစဉ်မပြတ်ကာထွက်ရှိသဖြင့် တင်မောင်မြင့်၏ လုပ်ကိုင်ပုံသည် နည်းလမ်းမကျစေကာမူ တင်မောင်မြင့် ပြုစုသော ခြံ ကလေးသည် စိုစိုပြည်ပြည်နှင့် တော်တော်ပင် လှပနေလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုခြံကလေးက ကောက်ရိုးမှိုအပြင် စံပယ်ပွင့်၊ ပစ္စည်းပန်းညို တို့လည်း ထွက်နေလေတော့ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုနှစ် မေလ သုံးဆယ်ရက်နေ့တွင် ဥရောပတိုင်းသားတစ်ယောက် သည် တင်မောင်မြင့်ထံ နေ့လယ်အချိန်တွင် ရောက်လာ၍ နှုတ်ဆက်ပြီး သော် ဤသို့ ပြောဆိုနေကြလေ၏။ “မင်း ကျွန်ုပ်၏အထက်တန်းကျောင်းမှာ အထက်တန်းဆရာလုပ်ပါ” “မလုပ်ချင်ပါ” “လခ အသားတင် သုံးရာ့ငါးဆယ်ပေးပါ့မယ်” “မလုပ်ချင်ပါ” ။ “လခ နည်းလို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခင်ဗျား တစ်လမှာ သုံးထောင့်ငါးရာပေးရင်တောင် ကျွန်တော် မလုပ်ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အိုး.. ဘာကြောင့်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မပြောချင်ဘူးဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ပြောသာပြောပါ၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခင်ဗျားတို့ ဗမာပြည်က အင်္ဂလိပ်စာကို အင်မတန့် အင်မတန်ကြီး အမွှမ်းတင်နေတော့ အင်္ဂလိပ်စာ သင်ကြားရေးကို သူငယ်တန်းက စတင်ကာဗန်းပြပြီး စာသင်ကျောင်းကို တည်ထောင်နေတယ်၊ အဲသည် လို တည်ထောင်နေပြီး ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဈေးကွက်နောက်လိုက်နိုင်ငံဖြစ် အောင် ကျင့်ဆောင်နေတာကို ကျွန်တော် သိတယ်ဗျာ” “အို.. ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး၊ ကိုတင်မောင်မြင့် အထင်လွဲနေပါပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်တော့်ကို ငွေနှင့်လာပြီး ဗန်းပြကာလှည့်စားလို့ မရဘူး ကျွန်တော်ဟာ ဗယာကြော်တစ်ကွင်းနဲ့ ထမင်းတစ်နပ် စားနိုင်တယ်။ တိုင်းရင်းရက်ထည်ကြမ်းနှင့် မင်္ဂလာအခမ်းအနားကို ဝင်ဝံ့တယ်၊ ပကာ သနလိုတဲ့လူ မဟုတ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အထင်နှင့် အယူအဆ လွဲနေပါပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မလွဲပါဘူးဗျာ၊ ခင်ဗျားတို့ စာသင်ကျောင်း ထောင်ပြီး ကလေး တွေ အား ဘာသာရေးကို သင်ပေးကာ အင်မတန် မွန်မြတ်ကာ အေးချမ်း သာယာစေနိုင်တဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ မိရိုးဖလာ အယူဝါဒကို ဖျက်နေတယ်။ လူမျိုးရေး စိတ်ဓာတ်ညံ့အောင်လုပ်ပြီး ခင်ဗျားတို့ ဥရောပတိုက်သား ဆိုတဲ့ တရားမဲ့ လူတွေကို အထင်ကြီးအောင်လုပ်ကာ နောက်လိုက်နိုင်ငံ ဖြစ်အောင် လုပ်နေတယ် မဟုတ်လား၊ ကျွန်တော်ကတော့ ဘွင်းဘွင်းပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟာ... ခင်ဗျားယူဆသလို မဟုတ်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တစ်ကို စုံခံမငြင်းပါနဲ့ဗျာ၊ ကျွန်တော်ဟာ အထက်တန်းကျောင်း မှာလည်း နေခဲ့ပါတယ်။ တက္ကသိုလ်မှာလည်း နေခဲ့ပါတယ်။ သိတယ် အမေကျော် ထွေးတော်ကို လွမ်းနေတဲ့ ကျောင်းသားတွေ ပေါက်ပွားလာ ပြီး စာသင်ကျောင်းများနှင့် တက္ကသိုလ်တွေမှာတောင် မပြောချင်ဘူးဗျာ၊ နိုးနေသူကို မနှိုးချင်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟာ... အထင်လွဲနေပြီ၊ ကျွန်ုပ်တို့ မြန်မာလူမျိုးများကို ခေတ်မီ လာအောင် သဘောနဲ့များစွာ ကူညီစောင့်ရှောက်ထောက်ပံ့လာတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခင်ဗျား သည်စကားကို ကျွန်တော့်ကိုပြောတာ အံ့သာ၊ ကျွန်တော်ဟာ အကန်း မဟုတ်ဘူး။ အကန်းတွေသာ အမေကျော် ထွေးတော်လွမ်း ပြီး နိုင်ငံခြားက ဆွဲဆောင်တဲ့ ဝါဒနောက်ကို လိုက်ချင်လို့ အမွန်အမြတ် ထင်နေတယ်။ ဒါဟာ စစ်အေးတိုက်ပွဲမှာ လက်နက်ချပြီး နောက်လိုက် လုပ်ဖို့ရန် သစ္စာဆိုနေတာဗျ၊ ခင်ဗျားလာမဆွယ်နဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခင်ဗျား မအိုးနှင့်။ ခင်ဗျားတို့ မဟာမိတ်ဆိုတဲ့တပ်တွေ ဗမာပြည် သို့ ဗမာများ အကူအညီနှင့် ပြန်ဝင်လာတော့ ဂျပန်တစ်ယောက်မျှ မရှိ တဲ့ မြို့တွေ၊ ရွာတွေကို မီးတိုက်ဖျက်ဆီးပစ်တာက သက်သေပြနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟောသည်မှာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ထပ်အိမ်ကြီးမှာ ပြာကျသွားလို့ ခုတ် ကုပ်ကလေးနှင့်နေရတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နိုင်ငံခြားသား ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် တင်မောင်မြင့်ကို ဆွယ်၍ မရသောကြောင့် ၎င်း၏ကားကလေးနှင့် ပြန်လေတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်တစ်နေ့ ညနေသော် တင်မောင်မြင့်သည် ၎င်း၏ခြံကလေး ထဲ၌ ပြုစုဖွယ်ရာများကို ပြုစုနေ၏။ ၎င်း၏အမေသည် ပန်းညိုများ၊ ပစ္စည်းပန်းများတို့ကို စည်းနေ၏။ ပန်းသည်မကြီးသည် ပွင့်လုနီး၊ ပွင့် တော့မည် အာတော့မည်ဖြစ်သည့် စံပယ်ဖူးများကို ခူးနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုသို့ သည်တွင် အလွတ်ကျောင်းတစ်ကျောင်းမှ ဆရာမ ဒေါ်မြနှစ် သည် တင်မောင်မြင့်ထံသို့ ရောက်လာ၏။ ဒေါ်မြနှစ်သည် တင်မောင်မြင့် ထက် တစ်နှစ်စော၍ ကျောင်းထွက်ကာ အလွတ်ကျောင်းတစ်ကျောင်း တွင် ကျောင်းဆရာမလုပ်နေသော ဘီအေမဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ထိုင်ပါဗျာ” “ရှင် ခုဘာလုပ်မယ် စိတ်ကူးနေသလဲ” ပါ “သည်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာပဲ။ ပန်းညိုပင်တွေ စိုက်၊ ပစ္စည်းပင်တွေစိုက်၊ စံပယ်ပင်တွေ ပြုစုနေတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်မတို့ ကျောင်းမှာ အလုပ်ဝင်လုပ်ပါ။ ကျွန်မ ကျောင်းအုပ် ကြီးနဲ့ စကားစပ်ထားပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဝတ်ဖွပ်သည်မသားဟာ ကျောင်းဆရာအလုပ်နှင့် မတန်ဘူး ဗျ။ ဒိုဘီလုပ်ဖို့ဆို ဟုတ်ပါသေးတယ်၊ တော်လည်း တော်တယ်။ ကျွန်တော် သိတတ်ပါတယ်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရှင့်နှယ်ရှင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါပဲဗျာ ကျွန်တော်နှင့် ကျောင်းဆရာအလုပ်ဟာ မတန်ဘူးဗျ မလုပ်ချင်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရှင်စဉ်းစားရှင်၊ ရှင်လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ နက်ဖြန် စကားပြန်ရှင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခု စကားပြန်လိုက်တာပဲ၊ ကျွန်တော် မလုပ်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါ်မြနှစ်သည် တင်မောင်မြင့်၏ ထောင့်မစေ့သော စကားအရ ပြန်သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါ်မြနှစ်သည် အိုင်အေတွင် နှစ်နှစ်၊ ဘီအေတွင် နှစ်နှစ် ဝင်ခဲ့ ရ၏။ ၎င်းသည် တင်မောင်မြင့်ကို အိုင်အက်စ်စီ၊ ဘီအက်စ်စီ၊ ဘီအေတို့ ၌ နှစ်ချင်းအောင်လာ၍ အများက ချီးမွမ်းစကားပြောကြသောအခါအောင်ပေတယ်လို့ အလကားပါရှင်၊ အဝတ်ဖွပ်သည်သား မစွံပါဘူးဟု ဆိုခဲ့၏။ ထိုသို့ဆိုသော စကားသည် လေထဲ၌ ပျံ့နှံ့သွား၍ တင်မောင်မြင့် ၏ နားသို့ ရောက်သွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုသို့သော သဘောကြောင့် တင်မောင်မြင့်သည် ဤသို့သော စကားကို ဒေါ်မြနှစ်အား ပြောလိုက်လေသလား၊ အကယ်၍ ဟုတ်ခဲ့သော် တင်မောင်မြင့်ကို ခေတ်နှင့်အညီ သုံးထိုက်သော လူတစ်ယောက်လား၊ တင်မောင်မြင့်သည် ထိုသို့သော သဘောကြောင့် ဤကဲ့သို့ ပြောလိုက် ချေသော် ပြောထိုက်သလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါ်မြနှစ်သည် တက္ကသိုလ်မယ်ဘဝတွင် အတော်ပင် ထင်ရှား သော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တင်မောင်မြင့်အား သမဂ္ဂရွေးကောက်ပွဲတွင် ၎င်းတို့၏ဘက်က မဲပေးရန် သွေးဆောင်ရုံမျှ မက မဲဆွယ်သောသဘောနှင့် ကိုယ်တိုင်လည်း တပ်အပ်ကျပြော၏။ ထိုအခါ တင်မောင်မြင့်က ကျွန်တော်ဟာ မဲပေးဖို့တက္ကသိုလ်မှာ တစ်လ တစ်ဆယ့်ငါးကျပ်ပေးပြီး လာနေတာမဟုတ်၊ အတတ်ပညာ သင်ကြားခံ ယူဖို့ လာနေတာဟု ပြတ်ပြတ်ပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အခြားသူများကလည်း ထိုစဉ်အခါက လာရောက်သွေးဆောင် ပြောဆိုကြ၏။ တင်မောင်မြင့်လည်း ထိုကဲ့သို့ ပြောဆို၍ အေးအေးပင် နေလိုက်၏။ ထိုသို့သော သဘောကြောင့် တင်မောင်မြင့်သည် ကျောင်း သားဘဝတွင် အခြားတက္ကသိုလ် မောင်-မယ်များနှင့် အစေးမကပ်ချေ။ သို့ရာတွင် အားကစားကို လေ့လာသော ကျောင်းသားတို့ကား တင်မောင်မြင့်သည် ဘောလုံးကန် အလွန့်အလွန်တော်သောကြောင့် ၎င်းကို ဆက်ဆံခြင်းပြုကြကုန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တင်မောင်မြင့်သည် ဘောလုံးကန်လိုက်သော်လည်း ထိုအသင်း အပင်းတို့နှင့် ဖော်ရွေစွာ သွားလိုက်၊ စားလိုက်၊ အပျော်လိုက်နှင့် ပေါင်း သင်းဆက်ဆံခြင်းကိုကား မပြုချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခု တင်မောင်မြင့်သည် ဝိဇ္ဇာသိပ္ပံဒီဂရီကို ယူလာခဲ့သောသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ခေတ်အလျောက် စာသင်သားတို့၏သဘောအရထောင့်မကျိုး၊ အရေးအရာ မဝင်သောသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကဲ့သို့ သော သဘောကြောင့်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45580500304021,"sku":"","price":2250.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_90ce4e41-fb67-45b8-b2a9-3363bf45d89d.jpg?v=1730219920"},{"product_id":"ခင်မောင်ကြီး-ကျွန်ချစ်","title":"ကျွန်ချစ်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e( \u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နယူးအော်လင်းစ်မြို့တော်မှာ နွေဥတုအခါတွင် အဆိုးဝါးဆုံးသော နေရာဌာနတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်လေသည်။ အဲလီဇဘက်အပေါ်ဝယ် စိတ်ဆိုးမိခြင်း နှင့် သူ၏မာနစိတ်ဓာတ်ကြောင့်သာလျှင် ဂျွန်ကဲရစ်က ဗြိတိသျှရေတပ်က ပိတ်ဆို့ထားသော ကယ်ရစ်ဘင်ပင်လယ်အော်နှင့် ပင်လယ်ဓားပြတွေ ကျက်စားသောင်းကျန်းနေသော ပင်လယ်ကွေ့တို့ကို သူ၏သင်္ဘောကလေး နှင့် စွန့်စားလျက် ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။ ဘာရာတေရီယန် ကျွန်းစွယ်တွင် သူတို့၏ဌာနချုပ်ပြုလုပ်လျက် ရှင်ဘုရင်သုံးလိုက်သည့် ကုန် ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးစုံကို ခိုးသွင်းနေသော ကုန်ခိုးသွင်းသမားများထံမှ လိုသမျှ ကုန်ပစ္စည်းမျိုးစုံတို့ကို အကောက်အခွန် ဘယ်လိုမှမပေးရဘဲ ဝယ်ယူနိုင်သည့် အချိန်အခါဝယ် အကောက်ဘက်ဌာနမှတစ်ဆင့် တရားဝင်စွာ ကုန်သွင်းရောင်း ချရခြင်းမှာလည်း ဘယ်လိုမှ အကျိုးအမြတ်ရရှိနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့နှင့်တိုင် ဂျွန်ကဲရစ်က ဘေးအန္တရာယ်မျိုးစုံတို့ကို စွန့်စားရင်ဆိုင် ပြီး အဲလီဇဘက်အတွက် သူမ၏လက်ထပ်ပွဲတွင် ဝတ်ဆင်ရမည်ဖြစ်သော သတို့သမီးဝတ်စုံနှင့်တကွ ပြင်သစ်ဧကရာဇ်နပိုလီယန်၏ စစ်အောင်နိုင်သော တပ်မတော်များက ဥရောပ၏ ရဲတိုက်ကြီးများမှ လုယူရရှိခဲ့ကြသော ခန့်ညား သည့် အိမ်ထောင်ပရိဘောဂပစ္စည်းများကို သူ့သင်္ဘောတွင် တင်ဆောင်သယ်ယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သင်္ဘောဝမ်းတွင်းထဲမှ အဲလီဇဘက်၏ ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူဖို့ ပြင်ဆင်နေကြသော သင်္ဘောသားတစ်စုအား သူ၏ လက်ထောက်အရာရှိ ဘန်းဆိုက်က အမိန့်ပေးအော်ဟစ်နေသံကို ပူအိုက် လှသည့် သူ၏ ကက်တင်အခန်းကလေးထဲမှနေ၍ ဂျွန်ကဲရစ်က ကြားရပေ သည်။ ပါရစ်မြို့တော်မှ အထူးမှာယူခဲ့သည့် သတို့သမီးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင် သည့်အခါတွင် အဲလီဇဘက်၏မျိုးရိုးနာမည်မှာ ဒီအိုက်ဗ်ရီဖြစ်ပြီး ထို သတို့သမီးဝတ်စုံကို ချွတ်လိုက်သည့်အခါတွင် သူမ၏ မျိုးရိုးနာမည်မှာ ဂေါဗက်ဇ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရတော့မည်ဖြစ်ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကက်ဘက်အခန်းကလေး၏ မျက်နှာအောက်တွင် အရှိန်ကြောင့် ထင်းရှူးဆီများပင် ပြန်တက်နေကြလေသည်။ ဂျွန်ကဲရစ်က သူ၏ဘယ် လက်တံတောင်ဆစ်မှ ဓားစူးဒဏ်ရာကို စည်းနှောင်ထားသော ပတ်တီးများကို ခွာချနေစဉ် သူ၏နီကြောင်ကြောင်နှင့် မည်းနက်သောဆံပင်များအောက်တွင် ပင် ချွေးတွေစို့ထွက်လာကာ မျက်စိထဲသို့ပင် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းနှင့် ယိုစီးကျလာ ကြလေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ညဉ့်ဦးဆီက သူ့သင်္ဘော မေရီ”ကို ဆန်းပိုက် ပါဟူသောအမည်နှင့် ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောက တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က သူသည် ဤဓားဒဏ်ရာကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့ရာတွင် နယူးအော်လင်းမြို့တော် ၌ သူ့ကိုယ်သူ ခုခံကာကွယ်နိုင်ခြင်း မရှိဟူ၍ လူသိမခံချင်ရကား သူ ဒဏ်ရာ ရခြင်းကို သူ့သင်္ဘောသားများကိုပင် အသိမပေးခဲ့ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုစဉ်ကဆိုလျှင် သူ့သင်္ဘောအား သာမန်ကုန်သင်္ဘောကလေး တစ်စီးပဲဟု ထင်မှတ်ကာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည့် ပင်လယ်ဓားပြများမှာ သူ့ သင်္ဘောတွင်ပါလာသည့် အမြောက် ၈ လက်၏ တစ်ပြိုင်နက် ပစ်ခတ်လိုက် ခြင်း၏ ဒဏ်ချက်ကို ခံစားရသည့်အခါတွင် သူတို့၏တစ်သက်တာ၌ အကြီး ကျယ်ဆုံးသော အံ့အားသင့်မှုကို ခံစားလိုက်ကြရပေမည်ဟု ကဲရစ်က ယုံကြည်မိပေ၏။ ဤတိုက်ပွဲတွင် ပင်လယ်ဓားပြများက သင်္ဘောချင်းပူးကပ် ပြီး မေရီသင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြရာဝယ် အမြောက်ဒဏ်ချက်မိပြီး ၎င်းတို့သင်္ဘောမှာ ပေါက်ကွဲနစ်မြုပ်သွားခဲ့ရ၏။ ကဲရစ်၏ဘက်မှာတော့ လူနှစ်ယောက် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ကြသည်။ ကျဆုံးခဲ့သော ပင်လယ်ဓားပြတွေအထဲမှ သုံးယောက်သောသူ၏ အလောင်းကောင်များကို ကဲရစ်က ရွက်တိုင်ထိပ်ဖျားမှ ရွက်ကိုင်းသစ်သားတန်းတစ်ခုဝယ် ခြေထောက် မှနေ၍ ဇောက်ထိုးချည်နှောင် တွဲလောင်းချပြီး ယူဆောင်လာခဲ့လေသည်။ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်ဝယ် အလောင်းကောင်များကို ငှက်များက ထိုးဆွခဲ့ကြသော်လည်း ရုပ်ဖမ်းနိုင်သေးပေ၏။ အလောင်းကောင်တစ်ကောင်၏ အိတ် ထဲတွင်တော့ ၎င်းမှာ အွန်လူးဝစ်ဒီဖွန့်ဆီကာဝိုင် ဂေါဗက်ဇ်ဝိုင်ကာတာဂျီနာ ဟူ၍ ရှည်လျားလှသော နာမည်နှင့် စပိန်လူမျိုးတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်းကို ဖော်ပြသည့် စာရွက်စာတမ်းများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤနာမည်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ထိုအလောင်းကောင်မှာ အဲလီဇဘက် က လက်ထပ်တော့မည့် ရောင်းဂေါဗက်ဇ်၏ အမျိုးအဆွေဖြစ်လိမ့်မည်ဟူ၍ ယူဆစရာရှိနေပေသည်။ ဤအတိုင်းဆိုလျှင် ကဲရစ်အတွက်တော့ ကျေနပ် စရာပင် ဖြစ်ပေ၏။ နဂိုကမှ အဲလီဇဘက်၏ ကြင်ယာလောင်းကို သူက သဘောမတွေ့နိုင်အောင်ဖြစ်နေမိရာ ယခု ပင်လယ်ဓားပြတစ်ယောက်မှာ သူ၏ အမျိုးအဆွေဖြစ်နေသည်ဆိုပါက သူ့သဘောမတွေ့မှုမှာ အဲလီဇဘက် အတွက် ပို၍ လေးနက်လာရမည်ဖြစ်ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဲလီဇဘက်၏ မိဘများနည်းတူပင် နယူးအော်လင်းမြို့တော်က လူတစ်ယောက်ကို ဆုံးဖြတ်ရာဝယ် မျိုးရိုးဇာတိကိုသာ အဓိကထားလေ့ရှိ၏။ ဂေါဗက်ဇ်ကား နယူးအော်လင်းမြို့တော်၌ဆိုလျှင် တိုင်းရင်းသားဖြစ်သည့် ခရီရိုလီမျိုးရိုးအထဲတွင် အဆင့်အတန်း အမြင့်ဆုံးသော မျိုးရိုးပင် ဖြစ်ပေ သည်။ ဂေါဗက်ဇ်ကိုယ်တိုင်မှာလည်း မျိုးမာန အလွန်တက်ကြွထက်သန်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်ရာ မည်သူ၏အစော်အကားကိုမှ တထစ်ကလေးပင် မခံသူ ဖြစ်လေသည်။ သူ့အား တစ်စုံတစ်ယောက်က စော်ကားလိုက်ပြီဟု စိတ်ထဲ တွင် ထင်မှတ်မိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ထိုလူအား တစ်ယောက်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်သတ်ပုတ်ဖို့ကို ရဲလင်း(ချ)လုပ်ချိန်းဆိုတတ်ပေ၏။ ဓားဖြင့်လည်း ကောင်း၊ သေနတ်ဖြင့်လည်းကောင်း ယှဉ်ပြိုင်သတ်ပုတ်ရာဝယ် အခြားလူ တွေလို သွေးတစ်စက်ထွက်ရုံနှင့် ကျေနပ်တင်းတိမ်သူလည်းမဟုတ်။ တစ်ဖက်လူကို အသေသတ်ရမှ ကျေနပ်သူဖြစ်ပေသည်။ ယှဉ်ပြိုင်သတ် ပုတ်တိုင်းလည်း သူကသာလျှင် အနိုင်ရခဲ့ပေ၏။ သို့နှင့်တိုင် အကယ်၍ အဲလီဇဘက်၏ စိတ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းရှိမည်ဆိုပါက ကဲရစ်သည်ဂေါဗက်ဇ်အား ယှဉ်ပြိုင်သတ်ပုတ်ဖို့ အဆင်သင့်ပင်ရှိနေကာ မိမိ၏ နှလုံး အားကို ဂေါဗက်ဇ်၏ သေနတ်ကျည်ဆန်က ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့သည့်တိုင် ၎င်းအား ပြန်၍ အသေသတ်နိုင်သည်အထိတော့ မိမိ၏အသက်ကို ဆက် လက်ချုပ်တည်းထားနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေမိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ရာတွင် အဲလီဇဘက်က ဂေါဗက်ဇ်နှင့်ပတ်သက်၍ သူမ၏ စိတ်သဘောထားကို ပြောင်းလဲလိမ့်မည်ဟူ၍လည်း ကဲရစ်က မမျှော်လင့် မိပေး၊ အမှန်ကတော့ ဂေါဗက်ဇ်မှာ မျိုးရိုးဇာတိမြင့်မားသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည့်တိုင် ၎င်း၏လုပ်ငန်းများမှာတော့ သိပ်ပြီး မြင့်မားလှခြင်း မရှိသည် ကို အဲလီဇဘက်က နဂိုကတည်းက သိပြီးဖြစ်နေပေမည်။ ဂေါဗက်ဇ်နှင့် လက်ထပ်ရန် စာချုပ်ချုပ်ဆိုဖို့ကို သူမဖခင်အား သဘောတူညီမျှမှုပေးခဲ့စဉ် ကတည်းကပင် ဂေါဗက်ဇ်မှာ နယူးအော်လင်းမြို့တော်၏ လူသောင်းကျန်း များ ကျက်စားရာရပ်ကွက်ဖြစ်သော ညံ့ကြီး” ဟု ခေါ်ကြသည့် အရပ်နှင့် မြစ်ကမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပြည့်တန်ဆာအိမ်များ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဆိုသည့် အချက်ကို ဧကန်မုချသိရှိထားရပေလိမ့်မည်။ သို့ရာတွင် ဤအချက်မှာ ခရီရိုလီ လူကြီးလူကောင်းကလေးများ၏ ဖက်ရှင်ကျနေသော လုပ်ငန်းဓလေ့တစ်ရပ် ဖြစ်နေသည်ကိုလည်း ဝန်ခံရမည်သာ ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကဲရစ်သည် သူ့ဒဏ်ရာမှ ပတ်တီး နောက်ဆုံးအရစ်ကို ဖြေလိုက် ပြီးနောက် ဒဏ်ရာကြီးကို တွေ့လိုက်ရလျှင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်၍ ကြက်သီးမွေးညင်း ထသွားမိလေသည်။ အနာမှာ ဟောက်ပက်ကြီးဖြစ်နေကာ တဆစ်ဆစ် ကိုက်နေပေသည်။ နာကျင်ခြင်းသည် သူ့လက်ချောင်းများဆီသို့ လည်းကောင်း၊ သူ့လက်မောင်းဆီမှ ပခုံး၊ လည်ပင်းဆီသို့လည်းကောင်း ပျံ့နှံ့၍ တက်လာလေ၏။ အနာဆိပ်တက်ပြီး အကြောကိုင်ကာ သေဆုံးသွား ရမည်ကို သူက ကြောက်ရွံ့မိလေသည်။ ဤသို့သော ဆိုးဝါးသော သေခြင်း နှင့်သေရမည်ဆိုပါက မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် သေရခြင်းသာ ဖြစ်တော့ ပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့သင်္ဘောသားများကား အတော်ကလေး မကျေနပ်ဖြစ်လျက် ရှိ နေကြပေသည်။ သူတို့မှာ မိန်းမများနှင့် ပျော်ပါးကြရဖို့ကို မွတ်သိပ်လျက် ရှိစေကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့ရာတွင် သင်္ဘောကို နောက်လေးငါးနာရီအတွင်း ဆိပ်ကမ်းမှပြန်၍ ခွာမည်ဖြစ်ရကား ကဲရစ်က ၎င်းတို့ကို ကုန်းပေါ်သို့ တက်ခွင့်မပေးခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့မှာ မကျေမနပ်နှင့် စိတ်ညစ်လျက် ရှိနေကြကြောင်းကို ကဲရစ်က ကောင်းစွာသိထားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကက်ဘင် အခန်းတံခါးကို အပြင်ဘက်မှ ခေါက်လိုက်သံကြားရ သည့်အခါတွင် ကဲရစ်က စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး သက်ပြင်းချမိလေ သည်။ တံခါးလာခေါက်သူကား သူက ပတ်တီးအသစ်ပြန်ပတ်သည့်အခါ တွင် အနာနှင့်ကပ်မနေရန်အတွက် သုတ်လိမ်းဖို့ အမဲဆီကို ရှာခိုင်းလိုက် သည့် သူ့အစေခံ မွတ်(ရှ)ပင် ဖြစ်ပေမည်။ ကဲရစ်သည် ခွာချထားသော ပတ်တီးကို ကပျာကယာ ဖွက်ထားလိုက်ကာ တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်လေ သည်။ သူ့ဒဏ်ရာအကြောင်းကို သူ၏ လက်ထောက်အရာရှိ ဘန်းဆိုက်ဒ် ကပင် မသိချေ။ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည့်အခါတွင် သူ့အစေခံ မွတ်(ရှ)ပင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။ ဆန်တိုဒိုမိဂန်နယ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်သော လူညိုကလေး မွတ်(ရှ)ကပင် ကဲရစ်အား သာမန်လူတွေက သုံးစွဲကြ သည့် ပြင်သစ်နှင့် စပိန်ဘာသာစကား အသုံးအစွဲတို့နှင့် ကပ္ပလီနှင့် လူဖြူကလေးတို့၏ စကားအသုံးအနှုန်းများကို သင်ကြားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ သည်။ သို့ရာတွင် ကဲရစ်အား စကားပြောဆိုသည့်အခါတွင်မူ ၎င်းက အဆင့် အတန်းမြင့်သော အဇ်စကား အသုံးအနှုန်းတို့ဖြင့်သာ ပြောဆိုတတ်ပေ၏။ ယခု သူသည် သူ ရှာဖွေရရှိလာသော အမဲဆီကို သစ်သားအစကလေး ပေါ်တွင် တင်ယူလာခဲ့ရာက “မီးဖိုခန်းထဲကို အောင်အောင်မြင်မြင် ခရီးသွားခဲ့ နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျာ” ဟု ပြောလိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585492672661,"sku":"","price":1800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b40429d0-c127-4f42-97ff-c6d73c917fc8.jpg?v=1730223704"},{"product_id":"မင်းသုဝဏ်-လူရွန်း","title":"လူရွန်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူရွန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်ုပ်သည် ခေတ်မမီသော ဗေဒင်သုံးပုံကိုစွန့်၍ ခေတ်မီသော ပိဋကတ် သုံးပုံကို ဟောတော်မူသော ... ခေတ်မမိသော ဗြဟ္မဏဝါဒကို စွန့်၍ ခေတ်မီသော ဗုဒ္ဓဝါဒကို တီထွင်သော သကျမုနိအား ရိုသေစွာ ရှိခိုး၍ စိန့် တိုင်းတွင် ယနေ့ပေါ်ပေါက်နေသော ဝတ္ထုတိုများကို ယထာဗလ စွမ်းသမျှဖြင့် ပြန်ဆိုရေးသားပါအံ့....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စိန့်တိုင်း ခေတ်စမ်းစာပေအရေးတွင် ခေါင်းဆောင်ကား “လူရွှန်း” အမည်ရှိ စာရေးဆရာကြီးဖြစ်ပါသည်။ လူရွှန်းကား သူ၏အမည်မဟုတ်၊ အမည်အရင်းမှာ ချောရှုဂျင်ဖြစ်သည်။ သူသည်စိန့်တိုင်း ချေကျိုင်းခရိုင်၊ ရှော်စင်မြို့ဇာတိ၊ ၁၈၈၁ ခု ဖွားဖြစ်သည်။ သူ့အဘိုးသည် ဟန်လင်းခေါ် တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ ထူးရသူဖြစ်၍ သူ့အဖေသည် ဆူဝဲခေါ် ပညာသည် ဂုဏ်ထူး ရသူဖြစ်သောကြောင့် ချောရှုဂျင်(လူရွှန်း)သည် မိဘဘိုးဘွားထံမှ ပျို့ကဗျာ၊ စာကြီးပေကြီးများကို နည်းနာခံယူဆည်းပူးခဲ့ရသူဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ချောတို့ အမျိုးကား အခြားပညာရှိများကဲ့သို့ မကြွယ်ဝချေ။ ငယ်စဉ်ကပင် အဖေသေဆုံးသွားသဖြင့် ချောရှုဂျင်တို့ သားအမိမှာ သူတစ်ပါး၏ ခြေကြို လက်ကြားတွင် နေခဲ့ရလေသည်။ သူ့မိခင်သည် အတော်ပင်ပန်းစွာ ကပ်ရပ်တိုးလျှိုးလုပ်ခါမှ သားဖြစ်သူကို နံကင်းမြို့ အစိုးရကျောင်းများသို့ ပို့နိုင်တော့ သည်။ ချောရှုဂျင်သည် နံကင်းမြို့တွင် ရေကြောင်းပညာကို သင်ကြားပြီး နောက် သတ္တုတူးဖော်သည့်ပညာနှင့် အင်ဂျင်နီယာအတတ်ကို သင်ရန် ဆိုင်ရာကျောင်းသို့ ပြောင်းသွားပြီးလျှင် ထိုကျောင်းတွင် တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ကို ယူလေသည်။ ထို့နောက် အစိုးရစရိတ်ကိုယူ၍ ပညာတော်သင်အဖြစ် ဂျပန်ပြည်သို့ ပညာဆက်လက်သင်ရန် သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တိုကျိုမြို့တွင် ဆေးပညာကိုသင်ယူ၍ ၁၉၀၉ ခုနှစ်တွင် စိန့်တိုင်း သို့ ပြန်ခဲ့သည်။ သူသည် ဥရောပတိုက်သို့ သွား၍ ပညာရှာခွင့်မရခဲ့သဖြင့် များစွာစိတ်ပျက်ခဲ့သည်။ မဖြစ်မမြောက်တတ်ခဲ့သော ဆေးပညာဖြင့်လည်း အသက်မမွေးလိုဟုဆိုကာ ချောရှုဂျင်သည် သူ့ဇာတိခရိုင်နယ်အတွင်းတွင် ပင် ကျောင်းဆရာလုပ်၍ စာပေပို့ချနေလေသည်။ ၁၉၁၁ ခုနှစ် စိန့်တိုင်း သားတို့သည် မန်ချူးအစိုးရကို ပုန်ကန်ကာ မန်ချူးဧကရာဇ်ကိုနန်းချ၍ သမ္မတနိုင်ငံတည်ထောင်ကြသောအခါ ချောရှုဂျင်သည် အားရဝမ်းသာစွာ ပီကင်းမြို့သို့တက်သွား၍ စိန့်တိုင်းကို နိုးကြားထကြွအောင် ဆော်သြသော ပညာရှိတို့ဝိုင်းသို့ ဝင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၅ နှစ်တာ ကာလပတ်လုံးသူသည် အထွေထွေအလုပ်တို့ကို စိတ်ထက် သန်စွာ ဆောင်ရွက်လေသည်။ သူသည် ပညာရေးရာထူးတစ်ခု ကို လက်ခံ၍ တက္ကသိုလ်သုံးခုတွင် တစ်ကြိမ်တည်း စာပေပို့ချလေသည်။ ထိုတက္ကသိုလ် သုံးခုတွင် စိန့်တိုင်းစာပေပြန်လည်ထွန်းကားရာ ပျိုးခင်းလည်း ဖြစ်သော ပီကင်းအမျိုးသားတက္ကသိုလ်လည်း ပါဝင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤနေရာ၌ ၁၉၁၇ ခုနှစ်တိုင်အောင် စိန့်တိုင်းတွင် ပခုံးချင်းယှဉ်ကာ ထွန်းကားခဲ့သော စာပေသုံးမျိုးအကြောင်းကို အမြွက်မျှစကားချပ်ပါဦးအံ့။ (က) ရှေးသရောအခါက ခေတ်စားခဲ့သော ဝင်ယင်ခေါ်စာပေမျိုးမှာ “ပေကုန် များ၍စာသားမပါသော”အဖွဲ့ အနွဲ့ အပြစ်အချွဲအရှည်အလျား စာမျိုး ဖြစ် သည်။ (ခ) ယခုခေတ်မှ ပေါ်လာသည့်ပဲဟ္မာခေါ် စာပေမျိုးမှာ အရပ်ပြော စကားနှင့်ရေး၍ ဝင်ယင်ပညာရှိကြီးတို့၏ ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချခြင်းကို ခံရသော အများကြိုက်အရာရောက်သော ခေတ်စမ်းစာမျိုး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(ဂ) တတိယအမျိုးမှာ ပေထက်မတင် တောသူတောင်သားတို့ မိမိတို့နယ်ပယ်အလိုက်တစ်ရွာတစ်ပုဒ်ဆန်းကာ ပြောဆိုသော ပုံတိုပတ်စ စာပေမျိုး ဖြစ်ပါသည်။ စိန့်တိုင်းတွင် လက်တိုလက်ရှည်ဟု မြန်မာတို့ ခေါ်စမှတ်ပြုသော ပြည်ကြီးသားတို့သည် တစ်ဦးပြောသည့်စကားကို တစ်ဦးနားမလည်၊ ဝင်ယင်စာပေမျိုးသည် စာကြီးပေကြီးဆန်လှ၍ သာမန်လူတို့ မသင်ယူနိုင်၊ နားမလည်နိုင်။ တတိယစာပေမျိုးကိုလည်း တစ်ရပ်သား၊ တစ်နယ်သားတို့ နားမလည်နိုင်။ ထို့ကြောင့် လက်တိုလက်ရှည် စသော စိန့်တိုင်းသား အမျိုးမျိုး တို့ အတူနားလည်နိုင်ရအောင် အရပ်ပြောစကားရိုးရိုးဖြင့် ရေးသားပြုစုသည့် ပဲ”ခေါ် ခေတ်စမ်းစာပေမျိုး ပေါ်ပေါက်လာရလေသည်။ မြန်မာပြည်တွင် ရှေးရိုးပညာရှိကြီးတို့သည် ခေတ်စမ်းစာပေကို “အရူးစာ” ဟု ရှုတ်ချသကဲ့သို့ စိန့်တိုင်းတွင်လည်း ပဲဟ္မာစာပေကို ရှေးပညာရှိတို့ ရှုတ်ချကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခိုက်၌ လူရွှန်းသည် မန်ယွန်းနှင့် ရွီးခေါ် မဂ္ဂဇင်း နှစ်စောင်ကို လည်း တည်းဖြတ်နေလေသည်။ ၎င်းပြင် ဂျာမန်၊ ရုရှား၊ ဂျပန်စာအုပ်များကို လည်း ဘာသာပြန်ဆိုရေးသားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လှလင်သစ်” ခေါ်သော မဂ္ဂဇင်းတွင်လည်း ဝင်ရောက်ရေးသားနေလေ သည်။ ၁၉၁၇ ခုနှစ်သို့ ရောက်သောအခါ လုလင်သစ်” မဂ္ဂဇင်းသည် ပဲ”စာပေအရေးကို စတင်ဆောင်ရွက်ရာ နောင်ကာလ၌ ပဲ”စာပေသည် စိန့်တိုင်းကြီး တစ်ဝန်းတစ်လျားတွင် အောင်တံခွန်လွှင့်ကာ ကြီးပွားထွန်းကား လာလေတော့သည်။ ထိုလုလင်သစ်” မဂ္ဂဇင်းကို ထိုစဉ်အခါက ချင်တူဆူး ခေါ် ပညာရှိကြီးတည်းဖြတ်လေသည်။ ချင်တူဆူးသည် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး ဆရာတစ်ဦးဖြစ်၍ ပဲဟ္မာစာပေကို ရုံးသုံးစာပေ၊ အများသုံးစာပေဖြစ်ရအောင် ဟစ်အော်ကြွေးကြော်သူဖြစ်လေသည်။ ပဲဟ္မာစာပေ သက်သက်နှင့် ရေးသားပုံနှိပ်ထုတ်ဝေသော လုလင်သစ်မဂ္ဂဇင်းမထွက် မီ အထက်ကာလက စိန့်စာပေဟူသမျှကို ရှေးသုံးဝင်ယင်စာပေရေးပုံမျိုးနှင့်သာ ထုတ်ဝေခဲ့လေ သည်။ စိန့်တိုင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဆူပူသောင်းကျန်း “ပုန်ကန်ရေး” ဟူသမျှတွင် ပဲဟ္မာခေတ်စမ်းစာပေ ပုန်ကန်ရေးသည် အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်၍ ထိုလုလင်သစ်မဂ္ဂဇင်းက စတင်ခင်းကျင်းလိုက်သော “စုတ်တံစစ်ပွဲ”သည် စစ်ပွဲအပေါင်းတွင် နင်လား ငါလား အတိုက်ခိုက်ရဆုံးစစ်ပွဲ ဖြစ်လေသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပဲဟ္မာလက်နက်ကိုင် စစ်သူရဲတို့သည် မန်ချူးအစိုးရဆီမှဆက်ခံယူလိုက်သော ရှေးဆန်ခေတ်သုံးအလေ့အထ အသုံးအနှုန်းတို့ကို တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသည်ကား စိန့်တိုင်းတွင် ခွဲခြားသော ဝေဖန်တတ်သော စဉ်းစား ဉာဏ် စတင်ပေါ်ထွန်းသောခေတ်ဦးဖြစ်လေသည်။ အမျိုးဘာသာ သာသနာ အရေးတို့တွင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးကို စတင်တောင်းဆိုသော မင်္ဂလာခေတ် သစ်ကား ထိုအခါတွင် ထွက်သစ်စ နေလုလင်ကဲ့သို့ ဆန်းပေါ်လာလေ တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပဲဟ္မာစစ်တပ်တွင် စစ်ဦးဘီလူးက ချီတက်သူကား လူရွှန်းဖြစ်သည်။ ချင်တူဆူးနှင့် သွေးသောက်ဘက်ဖြစ်၍ လူရွှန်းသည် လုလင်သစ်မဂ္ဂဇင်းတွင်ဆောင်းပါးတိုရှည်တို့ကိုထည့်လေသည်။ “ဘယဆေး” စသောဝတ္ထုတို့ကို လည်း ထည့်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော်လည်း ၁၉၂၁ ခုနှစ်တွင်ထုတ်ဝေသော ခေတ်ဆိုးကြီးကို သရော် ထားသည့် “အာကြူ၏အတ္ထုပ္ပတ္တိ”ခေါ် ဝတ္ထုကိုဖတ်ကြရသောအခါ လူရွှန်း ကို နိုင်ငံအဝန်းက အသိအမှတ်ပြုတော့သည်။ ဤဝတ္ထုဇာတ်လမ်းမျိုး၊ စာရေးသားပုံမျိုးကား စိန့်စာပေအတွက် အတော်ထူးဆန်းနေလေသည်။ မြို့ တိုင်းရွာတိုင်း၌ အာကြူ၏အတ္ထုပ္ပတ္တိအကြောင်းကို ဆွေးနွေးကြ၊ ပြောဆိုကြ၊ တိုင်ပင်ကြလေသည်။ ရှေးရိုးပညာရှိတို့က အာကြူကို ရှုတ်ချပြောဆိုကြ၏။ ခေတ်မီလူငယ်တို့က အာကြူကို ချီးမွမ်းကြ၏။ လူရွှန်းကို မဏ္ဍိုင်ပြု၍ “စုတ်တံစစ်ပွဲကို တိုက်ခိုက်ကြရာ နောက်ဆုံး၌ လူရွှန်းသည် ပဲဟ္မာခေတ်စမ်း စာပေအရာတွင် သမ္မတခေါင်းဆောင်ကြီးအဖြစ်ဖြင့် ပေါ်ထွက်လာတော့ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါမှစ၍ အာကြူ၏အတ္ထုပ္ပတ္တိစာအုပ်ကို တစ်နှစ်တွင် တစ်ကြိမ်ကျ အသစ်အသစ်ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့ရလေသည်။ ထိုတွင်မျှမကသေး၊ ဤဝတ္ထုကို ပြင်သစ်ဘာသာ၊ ဂျာမန်ဘာသာ၊ ရုရှားဘာသာ၊ ဂျပန်ဘာသာ စသော ဘာသာအမျိုးမျိုးတွင်လည်း ပညာရှိတို့ ပြန်ဆိုရေးသားကြလေသည်။ လူရွှန်း ၏အရေးအသားကို များစွာနှစ်သက်ရိုသေသော ရိုမိန်ရိုလင် ခေါ် သိုးဆောင်း ပညာရှိကြီးကား ဤဝတ္ထုဖတ်ရစဉ်က မျက်ရည်ပင်ကျမိသည်ဟု မိန့်ဆိုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော်လည်း အရာရှိတို့ကား လူရွှန်း၏အရေးအသား အပြုအမူကို မနှစ်သက်ကြ။ တိုင်းပြည်မငြိမ်မသက်အောင် ထိုးဆွသည်ဟု အမှုရှာကာ ပညာရေးဌာနမှ လူရွှန်းကို ထုတ်ပစ်ကြလေသည်။ ထို့နောက် အာဏာရှင် တွန်ချီဂျီလက်ထက်တွင် လူရွှန်းကိုဖမ်းရမည်ဟု ဝရမ်းစာထုတ်သဖြင့် လူရွှန်း မှာ မိတ်ဆွေကောင်းတို့၏အကူအညီကိုယူကာ ပီကင်းမြို့မှ ရုပ်ဖျောက်ထွက် ပြေးရလေသည်။ ဤကား ပထမဆုံးသေဘေးမှ လွတ်မြောက်ရခြင်း ဖြစ်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့နောက် အမွိုင်းမြို့တွင် ခဏနေ၍ စာပေသင်ကြားပို့ချရင်း စာပေပြုစု နေလေသည်။ သမ္မတ စံရပ်ဆင်(ဆွန်ယက်ဆင်)သည် ကိုမင်တန်အစိုးရ အဖွဲ့တွင် ကွန်မြူနစ်တို့အား လက်ခံသောအခါ လူရွှန်းသည် ကင်တွန်မြို့ သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားလေသည်။ ၁၉၂၇ ခုနှစ်တွင် ချန်ကေရှိတ်သည် ကျောင်း သား၊ အလုပ်သမား၊ တောသားမကျန် ထောင်ပေါင်းများစွာသော ကွန်မြူနစ် ဝါဒီတို့ကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းသောအခါ လူရွှန်းမှာ ပြေးလွှားရပြန်သည်။ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခြင်းဘေးမှ လွတ်ကင်းရအောင် ရှန်ဟဲသို့ပြေး၍ ပုန်းအောင်း နေရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဖြစ်အပျက်ကလေးတစ်ခု \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eA LITTLE INCIDENT)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်ုပ်တောမှ မြို့သို့တက်လာသည်မှာ ခြောက်နှစ်ရှိခဲ့ပြီ။ ထိုအတော အတွင်း၌ နိုင်ငံရေးခေါ်သောကိစ္စများ များစွာပေါ်ပေါက်ခဲ့ရာ အချို့ကို မြင်ဖူး လိုက်ရ၏။ အချို့ကို ကြားဖူးလိုက်ရ၏။ ထိုကိစ္စတို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးကား စိုးစဉ်းမျှလှုပ်ရှားခဲ့ပုံမရ။ ထိုနိုင်ငံရေးကိစ္စတို့ကို ပြန်လှန်သတိရ သောအခါ ကျွန်ုပ်၏စိတ်သည် ပို၍တိုမိသည်သာမက တစ်နေ့တခြား လောကတွင် အချစ်လျော့၍ သွားတော့သည်။ သို့သော်လည်း အဖြစ်အပျက် ကလေးတစ်ခုသည်ကား ကျွန်ုပ်အတွက် အဓိပ္ပာယ်လေးနက်လှပါ၍ ယနေ့ ထက်တိုင် မမေ့နိုင်ခဲ့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုနေ့ကား ကျွန်ုပ်တို့ စိန့်တိုင်းသမ္မတနိုင်ငံအဖြစ်သို့ ရောက်သည်မှာ ခြောက်နှစ်မြောက်သော သက္ကရာဇ်၏ ဆောင်းရာသီနေ့တစ်နေ့ဖြစ်၍ မြောက် လေကြမ်းကြီး ရမ်းကားနေသောနေ့လည်းဖြစ်ပါသည်။ တစ်ဝမ်းတစ်ခါး ဝရံလှရုံအတွက် ကျွန်ုပ်မှာ စောစောစီးစီးအိပ်ရာမှထ၍ အလုပ် ဆင်းရပါ သည်။ သို့သော်လည်း အလုပ်သို့ သွားရာခရီးတွင် မည်သူ့မျှ မတွေ့ရ လောက်အောင်ရှိပါသည်။ အတော်ပင်ပင်ပန်းပန်းရှာခါမှ လန်ချားတစ်စီးကိုတွေ့ရ၍တက်စီးကာ လန်ချားသမားအား တောင်တံခါးသို့ သွားရန် ခိုင်းပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခဏကြာသောအခါ လေငြိမ်စပြု၍ လမ်းတွင်ပျံဝဲနေသော ဖုန်တို့လည်း ထိုင်စပြုသောကြောင့် မျက်စိအတော်ရှင်းသွားပါသည်။ လန်ချားသမား လည်း လျင်မြန်စွာပြေးပါတော့သည်။ တောင်တံခါးသို့ရောက်ခါနီးကာမှ တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူသည် ကျွန်ုပ်၏ရှေ့တွင် ဖြတ်ပြေး၍ လန်ချားနှင့် ငြိပြီးလျှင် မြေသို့ပစ်လဲသွားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လဲသူကား အခြားမဟုတ်၊ ဆံပင်ဖြူကျိုးကျားနှင့် အဝတ်စုတ်အဝတ် နွမ်းများကိုသာဝတ်ထားသော မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါသည်။ ထိုမိန်းမ သည် လမ်းဘေးမှ ရုတ်တရက်ပြေးထွက်လာ၍ ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့တည့်တည့် တွင် လမ်းကိုဖြတ်ခဲ့ပါသည်။ လန်ချားသမားသည် ရှောင်နိုင်သမျှ ရှောင် ပါသေး၏။ သို့သော်လည်း ထိုမိန်းမ၏ ကြယ်သီးမတပ်လေတွင် လွင့်နေသော အဝတ်စုတ်သည် လှည်းတံတွင် ငြိပါသည်။ ကံအားလျော်စွာ လန်ချား သမားက အရှိန်လျော့လိုက်၍သာ သက်သာရာရပါသည်။ သို့ မဟုတ်က ထိုမိန်းမသည် ကျွမ်းထိုးမှောက်ခုံလဲ၍ နာနာကြည်းကြည်း ထိခိုက်ရာပါ သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ လန်ချားရပ်ပြီးသည့်နောက်တွင်ပင် ထိုမိန်းမသည် လဲရာမှ မထ၊ လေးဖက်ထောက်လျက် ရှိပါသည်။ ထိခိုက်သွားသည်ဟုကား ကျွန်ုပ် မထင်၊ ဤလန်ချားတိုက်သည့်ကိစ္စကို မည်သူမျှ မမြင်ပါ။ သို့ပါလျက် လည်း လန်ချားသမားသည် ဆက်လက်မဆွဲရုံမျှမက အမှုပတ်အောင် ရပ် ကြည့်နေသည်ကိုတွေ့ရသောအခါ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်စိတ်တိုမိပါသည်။ ဤကိစ္စသည် ကျွန်ုပ်၏ခရီးကို ကြန့်ကြာစေရုံမျှမက ဒုက္ခလည်း ပေးချင် ပေးနိုင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဟေ့ .. .ဆက်ဆွဲမှာကို ဆွဲပါကွ ... မဖြစ်လောက်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု လန်ချားသမားကို ကျွန်ုပ်ဆိုပါသည်။ သို့သော်လည်း ကျွန်ုပ်ဆို သည်ကို မကြား၍လား၊ ဂရုမစိုက်လို့လားမသိ။ သူသည် လှည်းတံများကို ချ၍ ထိုမိန်းမကို ညင်သာစွာ ထူမလေတော့သည်။ ထို့နောက် မိန်းမကို ဖေးထူထား၍ “ခိုက်မိသွားသလား” ဟုမေးပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ခိုက်မိသွားတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “နင်လဲသွားတာကို ငါအမြင်သားပဲ...သိပ်ပြင်းထန်တာလည်း မဟုတ် ပါဘူး ...ဘယ်နှယ့် ခိုက်မိနိုင်မှာတဲ့လဲ။ အလကား မူရာများနေတာ၊ မုန်းစရာကောင်းလှတယ်၊ လန်ချားသမားကလည်း သက်သက်အမှုပတ်အောင် လုပ်နေတာပဲ၊ မင်းအမှုကို မင်းဘာသာရှင်းအောင်လုပ်ပေတော့” စသည် ဖြင့် ကျွန်ုပ်ကား စိတ်တွင်ရေရွတ်မိပါသည်။ သို့သော်လည်း လန်ချားသမား ကား ခိုက်မိသွားသည်ဟု ကြားရပြီးနောက် မဆိုင်းမတွတော့ပြီ။ မိန်းမ၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ကာ ဂရုတစိုက် လမ်းတစ်ဖက်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်ပါ သည်။ ကျွန်ုပ်လည်း လှမ်း၍ကြည့်လိုက်မိရာ ဂါတ်တဲတစ်ခုကို မြင်ရ၍ အံ့အားသင့်သွားပါသည်။ လန်ချားသမားသည် ဂါတ်တဲအပြင်ဘက်၌ မည် သူ့ကိုမျှ မမြင်ရ၍ ထိုမိန်းမကို ဂါတ်တဲတွင်းသို့ သွင်းသွားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုခဏ၌ ကျွန်ုပ်သည် ထူးဆန်းသော ဝေဒနာတစ်ခုကို ခံစားရပါသည်။ အဘယ်အကြောင်းကြောင့်မသိ၊ ဖုန်အလိမ်းလိမ်းကပ်သော ထိုလန်ချားသမား ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ကျွန်ုပ်၏ရှေ့တွင် ကြီး၍ကြီး၍ လာပါသည်။ သူရှေ့ သို့ဆက်သွားလေ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကြီးလာလေ ဖြစ်၍ နောက်ဆုံး၌ ကျွန်ုပ်မှာ သူ့ကိုယ်ကို မော့၍ပင်ကြည့်ရပါသည်။ ထိုအတွင်းမှာပင် ထိုသူရှိရာအရပ် ဆီမှ မမြင်ရသော သတ္တိတစ်ခုသည် လာ၍ ကျွန်ုပ်၏ကိုယ်ခန္ဓာအား ဖျစ်ညှစ် ဖိနှိပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပါသည်။ ထိုမမြင်ရသည့် သတ္တိထူးသည် ကျွန်ုပ်၏ သားမွေးဝတ်လုံအောက်တွင် ကိန်းအောင်းနေသော သေးနုတ်သိမ်ဖျင်းသည့် အလေ့တို့ကို တွန်းထုတ်နေသကဲ့သို့ ရှိပါသည်။ ကျွန်ုပ်၏ ခွန်အားသည် ကုန်ခန်းသွားတော့သကဲ့သို့ လည်းကောင်း၊ သွေးသည် ခဲသွားတော့သကဲ့သို့ လည်းကောင်း၊ ကျွန်ုပ်သည် ချည့်နဲ့၍ လာပါတော့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ကျွန်ုပ် သည် အကြံမရှိ အစည်မရှိ၊ မျက်စိအကြောင်သားနဲ့ မလှုပ်မယှက်ထိုင်နေရာ ဂါတ်တဲဘက်မှ ပုလိပ်အရာရှိတစ်ဦး ကျွန်ုပ်ဆီသို့ ထွက်လာနေသည်ကိုမြင် ရမှ လန်ချားပေါ်မှ ဆင်းပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တခြား လန်ချားတစ်ခုကို ငှားပြီးသွားပါ... ခင်ဗျား လန်ချားသမား ဆက်ပြီး မသွားနိုင်တော့ဘူးတဲ့”ဟု ထိုသူက အကြံပေးပါသည်။ | \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်ုပ်လည်း ဘာကိုမျှမစဉ်းစားဘဲ အိတ်ထဲသို့လက်နှိုက်၍ ကြေးပြား လက်တစ်ဆုပ်ကြီးကို ယူထုတ်လိုက်ပြီးလျှင် \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျုပ်လန်ချားသမားကို ဒီပိုက်ဆံတွေပေးလိုက်ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟုပြောပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မြောက်လေပြင်း ငြိမ်သွားလေပြီ၊ လမ်းကား လူရှင်းတုန်းပင်ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်ုပ်သည် လမ်းလျှောက်ရင်း စဉ်းစားပါသည်။ သို့သော်လည်း ကျွန်ုပ် အကြောင်းကို ကျွန်ုပ်မစဉ်းစားရဲသကဲ့သို့ဖြစ်နေပါသည်။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ဖယ်ထား၍ ကြေးပြားလက်တစ်ဆုပ်အတွက် ဖြေရှင်းချက်ကို ရှာပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဘာကြောင့် ထိုလန်ချားသမားအား ထိုကြေးပြားတို့ကို ပေးခဲ့ပါ သနည်း။ ဆုလာဘ်အဖြစ်နှင့်ပါလား၊ အထက်ကကဲ့သို့ တွေးကြံရေရွတ်ခဲ့ပြီး ခါမှ ထိုလန်ချားဆရာအပေါ် ဆုံးဖြတ်ချက်ပေးနိုင်လောက်အောင် ကျွန်ုပ် လူရာဝင်ပါသေးလား၊ ကျွန်ုပ်၏လိပ်ပြာကို ကျွန်ုပ် အဖြေမပေးရဲတော့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအတွေ့အကြုံသည် ကျွန်ုပ်၏မှတ်ဉာဏ်တွင် ယနေ့ထက်တိုင် တောက်လောင်လျက်ရှိပါသည်။ ထိုအကြောင်းကို ကျွန်ုပ်ပြန်ပြောင်းစဉ်း စားမိတိုင်း ပင်ပန်းဆင်းရဲရပါသည်။ ဤအတောအတွင်း၌ ဖြစ်ပျက်နေသော စစ်ရေး၊ မက်ရေး၊ နိုင်ငံရေး ဇာတ်လမ်းသည် ငယ်စဉ်က ကျွန်ုပ်ကျက်မှတ် ခဲ့ဖူး၍ ယခုအခါ တစ်ကြောင်းတစ်ပါဒကိုမျှ မရွတ်ပြနိုင်တော့သော ပျို့ကဗျာ စာပေတို့နှင့် တူပါတော့သည်။သို့သော်လည်း ထိုခြောက်နှစ်လောက်ဆီက ကြုံခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်ကလေးကား ကျွန်ုပ်အား ဟီရိဩတ္တပ္ပတရားရေး ရေဖြင့်သုတ်သင်ဆေးကြောပေး၍ ကျွန်ုပ်အကျင့်စရိုက်အား ပြုပြင်စေလျက် ကျွန်ုပ်၏ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိတို့ကို အားပေးကာ မျက်စိရှေ့တွင် ဇာတ်ခင်းလျက် ရှိပါသေးသည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်ကလေးကို ထိုနေ့နံနက်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အတိုင်း တစ်သဝေမတိမ်း မြင်ပါသေးသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562236436629,"sku":"","price":1170.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_025e34d3-75ff-4e15-8dea-39ff50059061.jpg?v=1730227703"},{"product_id":"မြင့်စိုးလှိုင်-ရော်ဘင်ဆင်ကရူးဆိုး","title":"ရော်ဘင်ဆင်ကရူးဆိုး","description":"\u003col data-mce-fragment=\"1\"\u003e\n\u003cli data-mce-fragment=\"1\"\u003e\n\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e1\u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003e. \u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003eI go to sea \u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\n\u003c\/li\u003e\n\u003c\/ol\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eI was born in the year 1632, in the city of York, of a good family. At a very early age I wanted to go to sea. My father was a wise man, and he begged me not to do so. For a time I decided not to think of it any more. But one day in the city of Hull I met a friend who was going to sea on his father's ship. He asked me to go with him. Then, without asking my father, without asking God's blessing, without any thought of the result, I went on board the ship.\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e( ၁ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပင်လယ်ပျော်ဖြစ်ချင်လို့\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၆၃၂ ခုနှစ်မှာ ကျွန်တော့်ကို မွေးပါတယ်။ ယော့ခ်မြို့ဇာတိဖြစ်ပြီး မိဘ တွေက ပစ္စည်းဥစ္စာ ပြည့်စုံကြပါတယ်။ ကျွန်တော်က ခပ်ငယ်ငယ်ကတည်းက ပင်လယ်ဘက်ထွက်ပြီး ပင်လယ်ပျော်ကြီးလုပ်ချင်တယ်။ ကျွန်တော့်အဖေက ဉာဏ်အမြော်အမြင်ရှိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတော့ မသွားချင်ပါနဲ့သားရယ်ဆိုပြီး အတန်တန် တားခဲ့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ ကျွန်တော်လည်း ပင်လယ်အကြောင်း မတွေးတော့ပါဘူးလေ လို့ စိတ်တုံးချပြီး ကာလအတော်ကြာအောင် မေ့မေ့ပျောက်ပျောက် နေခဲ့ပါ တယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်နေ့ ဟားလ်မြို့ကို ကျွန်တော်ရောက်သွားတယ်။ အဲဒီမှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ဆုံတယ်။ သူကလည်း သူ့အဖေ ရွက်သင်္ဘောကြီးနဲ့ ပင်လယ်ဘက်ခရီးထွက်တော့မယ့်ဆဲဆဲဆိုတော့ ကျွန်တော့်ကိုလိုက်ခဲ့ဖို့ အဖော် စပ်ပါလေရော။ ဘာပြောကောင်းမလဲ။ အဖေ့ဆီကလည်း ခွင့်မတောင်း၊ ဘုရား မ,\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eပါလို့လည်း ဆုမတောင်း၊ ဘာဖြစ်လာမယ်ဆိုတာလည်း တစ်ချက်ကလေးတောင် ထည့်မတွေးဘဲ သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ် စေ့ ခန် ကျွန်တော် တက်လိုက်လာ ခဲ့တော့တာပါပဲ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003col start=\"2\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\n\u003cli data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e The ship is lost in the strom \u003c\/strong\u003e\u003c\/li\u003e\n\u003c\/ol\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eOn the same day we left Hull, meaning to go to the African coast. We guided the ship as if we were going to the island of Fernando de Noronha. Then we passed to the east of that island. After a few days there came a fearful storm. The wind and the waves threw the ship this way and that for twelve days. The ship was badly broken and a lot of water was coming in. Then one of our men, early in the morning, cried out, ‘Land!' just after that, the ship ran on to some sand. The waves came over. the ship, and we knew that very soon it would be broken to pieces. We had a small boat on board; we let the boat down into the water, and got into it. When we had gone some distance in the boat, a great wave came from behind. 'Oh, God!' we cried and we were all thrown into the water.\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e( ၂ ) \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမုန်တိုင်းထဲမှာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဲဒီနေ့ နေ့ချင်းပဲ အာဖရိက ကမ်းရိုးတန်းဘက်ကို သွားမယ်ဆိုတဲ့ ရည် ရွယ်ချက်နဲ့ ဟားလ်မြို့ကနေ ကျွန်တော်တို့ခွာခဲ့ကြတယ်။ သင်္ဘောကို ဖာနန်ဒိုဒီနို ရွန်ဟာကျွန်း ရှိရာဆီ ဦးတည်ရွက်လွှင့်တယ်။ နောက်တော့ ကျွန်းရဲ့ အရှေ့အရပ်ကို မှန်းပြီး ဖြတ်ခဲ့တယ်။ ရက်နည်းနည်းအကြာမှာ ကြောက်စရာ လန့်စရာကောင်းတဲ့ မုန်တိုင်းကြီးတစ်ခုနဲ့ တိုးတယ်။ လေပြင်းတွေတိုက်၊ လှိုင်းတွေရိုက်နဲ့ သင်္ဘော လည်း ဘယ်လူးညာလိမ့် ဖြစ်နေလိုက်တာမှ ဆယ့်နှစ်ရက်လုံးလုံး။ သင်္ဘော တစ်စင်းလုံး ရစရာမရှိအောင် ကျိုးပဲ့ပျက်စီးကုန်ပြီး အထဲကို ရေတွေ ဒလဟော ဝင်လာတယ်။ အဲဒီနောက် မနက်စောစောပိုင်းမှာ“ကုန်းတွေ့ပြီ”လို့ သင်္ဘောသား တစ်ယောက် အော်တဲ့အသံ ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီလို အော်သံကြားရရုံရှိသေး၊ ရေတိမ်သဲပြင်နဲ့ငြိပြီး သင်္ဘောသောင်တင်သွားပါလေရော။ လှိုင်းလုံးကြီးတွေက သင်္ဘောပေါ် တဝုန်းဝုန်း တက်လွှမ်းလာနေတာမို့ မကြာခင် တစ်စစီ ဖြစ်ကုန် တော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ သဘောပေါက်တယ်။ ဒါနဲ့ သင်္ဘောပေါ်တင်လာတဲ့ လှေကလေးတစ်စင်းကို ရေချပြီး လူအားလုံး လှေထဲဆင်းလိုက်ကြတယ်။ လှော် ထွက်မယ်မှ မကြံရသေးဘူး၊ နောက်ကနေ ဧရာမလှိုင်းလုံးကြီးတစ်လုံး လိုက် လာတယ်။ ကျွန်တော်တို့လည်း “ဘုရား”တဖို့တောင် အနိုင်နိုင်ရယ်။ လူတွေကို ကိုင်ပြီး လွှင့်ပစ်လိုက်သလို အားလုံး ရေထဲလွင့်စဉ်ကျသွားပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003col start=\"3\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\n\u003cli data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e I am thrown up on the land \u003c\/strong\u003e\u003c\/li\u003e\n\u003c\/ol\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eA great wave took me and carried me on towards the shore: it left me on the land, badly hurt. I was very weak, but I got up on my feet and ran up to a dry place and lay there more dead than alive. After a time I was sick and threw up a great deal of sea water which had got into my stomach. Then I wanted to rest; but I dared not sleep on the ground for fear of being eaten by wild beasts.\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eSo I climbed up into a tree, and remained there until morning. I was sure that all my friends had been killed and I alone had been saved. I was very tired and I quickly fell asleep.\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၃) \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကုန်းပေါ်ကို ပစ်တင်လိုက်ပြန်တော့\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လှိုင်းလုံးကြီးတစ်လုံးက ကျွန်တော့်ကို ကမ်းခြေရောက်အောင် သယ်လာပြီး ကမ်းစပ် ကုန်းမြေပေါ်မှာ ဒဏ်ရာအနာတရတွေနဲ့ ချထားခဲ့တယ်။ လူလည်း ယုံယ့်ပဲရှိပါတော့တယ်။ ဒါပေမယ့် အတတ်နိုင်ဆုံးကြိုးစားပြီး မတ်တတ်ရပ်ကြည့် တယ်။ နောက် ခြောက်ခြောက်သွေ့သွေ့ ရှိတဲ့နေရာရောက်အောင် အားတင်းပြေးပြီး ထိုးလှဲချလိုက်တယ်။ တစ်ခါတည်း အသက်ပါထွက်သွားမလားလို့တောင် အောက် မေ့မိတယ်။ အတော်လေးကြာတော့ အနေရအထိုင်ရခက်လာပြီး ကျွန်တော့်ဗိုက်ထဲ ဝင်နေတဲ့ ပင်လယ်ရေတွေ တဝေါဝေါ့ အန်ထွက်လာတယ်။ အဲဒီနောက် ကျွန်တော် မှိန်းချင်လာတယ်။ ဒါပေမယ့် သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေ အစားခံရမှာကြောက်လို့ မြေကြီးပေါ်မှာလည်း အိပ်မနေရဲဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဲဒါကြောင့် သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်တက်ပြီး မနက်မိုးလင်းတဲ့အထိ အပင် ပေါ်မှာပဲ နေမယ်လို့ စိတ်ကူးတယ်။ ကျွန်တော့်အပေါင်းအဖော်တွေအားလုံးတော့ ပင်လယ်ထဲမှာ သေဆုံးကုန်ကြပြီထင်ပါရဲ့။ ဟုတ်တယ်၊ သေချာပါတယ်။ ခုတော့ အသက်ဘေးကလွတ်လာတာဆိုလို့ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းပါလား။ ကျွန်တော် လည်း ပင်ပန်းလွန်းလို့ ကြာကြာစဉ်းစားတွေးတောမနေနိုင်တော့ဘဲ အိပ်ပျော်သွား ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၄) \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသင်္ဘောကြီးဆီ တစ်ခေါက်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိပ်ရာက ကျွန်တော်နိုးတော့ မိုးစင်စင်လင်းနေပြီ။ ခုတော့လည်း ပင်လယ်က တိတ်ချက်သားကောင်းလိုက်တာ။ ကမ်းခြေကနေ တစ်မိုင်မရှိတရှိ အကွာလောက် မှာတော့ သင်္ဘောကြီးက မလှုပ်မယှက်။ ကျွန်တော့်မှာ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းဆိုလို့ ဘာတစ်ခုမှ ပါလာတာမဟုတ်ဘူး။ စားစရာလည်းမပါဘူး။ အစာရှာနိုင်ဖွေနိုင်တဲ့ လက်နက်ကိရိယာလည်းမပါဘူး။ ဒါကြောင့် သင်္ဘောကြီးဆီရောက်အောင် တစ်ခေါက်သွားပြီး အသုံးဝင်မယ့် ပစ္စည်းပစ္စယလေးဘာလေး တွေ့လိုတွေ့ငြား ရှာကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အဝတ်အစားတွေချွတ်ပြီး သင်္ဘောဆီရောက်အောင် ကျွန်တော် ရေကူးသွားတယ်။ ရောက်တော့ သင်္ဘောဘေး အပေါက် တစ်ပေါက်ကနေ အပေါ်ကို တွယ်တက်တယ်။ သင်္ဘောနောက်ပိုင်း တစ်ပိုင်းလုံး ရေလွှမ်းနေပြီ။ ဒါပေမယ့် ရေမဝင်တဲ့နေရာတချို့တော့ ရှိသေးတယ်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45547343511701,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_46f44b7c-fc8b-4a05-ba2c-c2e4e06ad1a3.jpg?v=1730229955"},{"product_id":"မြဒေါင်းညို-ကမ္ဘာ့လျှို့၀ှက်အသင်းများ","title":"ကမ္ဘာ့လျှို့၀ှက်အသင်းများ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e( က )\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကြောင်လက်သည်းဝှက်” သည် ဗမာတို့၏ အစဉ်အလာစကားတစ်ရပ် ဖြစ်၏။ အရေးရှိမှ အရာပေါ်လျှင် အရေးတော်ပုံအောင်ရ၏။ “မပြီးခင် ဗမာ မမြင်စေနဲ့”ဟု စကားပုံခိုင်းချက်က လျှို့ဝှက်မှုအရသာ ဖော်ပေးပေ ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လျှို့ဝှက်မှုကြောင့် လူများစိတ်ဝင်စားတတ်လာကြ၏။ လူများသည် လျှို့ဝှက်မှုကို သိချင်၏။ လျှို့ဝှက်ချင်၏။ စိတ်ပညာရှင်များက ပဋိသန္ဓေ စိတ်ဟု ခေါ်ချင်ခေါ်ကြပေမည်။ လူတိုင်း လျှို့ဝှက်သော အရာကိစ္စ အတွင်း ဝင် “နှိုက်”လိုကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လျှို့ဝှက်မှ အဖိုးတန်သောအရေးများ ကြုံကြိုက်ကြပေသည်။ မျက်နှာ ကလေး ထီးနှင့်ဖုံးကာ လျှို့လျှို့ဝှက်ဝှက် မခို့တရို့ လမ်းလျှောက်သူ မိန်းမပျိုမျက်နှာကို ကာလသားများ စေ့စေ့စပ်စပ်တွေ့မြင်လိုကြ၏။ မျက်နှာဖော်ကာ မျက်နှာပြောင်လျှောက်သော မိန်းမပျိုအား လူဂရုမစိုက် ဘဲ လျစ်လျူထားလေ့ရှိ၏။ ဤကား လူမှုကိစ္စတစ်ရပ်နှင့် ဥပမာခိုင်း လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လျှို့ဝှက်မှုသည် လူသိရှင်ကြားမှု၏ “မျက်နှာချင်းဆိုင်” လုပ်ငန်း ဖြစ်၍ လျှို့ဝှက်မှုပြုလုပ်ရခြင်းတစ်ချက်မှာ မပြီးခင် လူမသိစေချင်ခြင်း ပင်တည်း။ သို့ကြောင့် လျှို့ဝှက်သောအသင်းများသည် ရည်ရွယ်ချက်အထမမြောက်ခင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောင်ပြောင်ကြီး မလုပ်ကြံကြချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လျှို့ဝှက်မှုကြောင့် ရဲရင့်မှု၊ စွန့်စားမှု၊ အနစ်နာခံမှုများ မွေးဖွားလာ သည်တစ်ချက်။ လျှို့ဝှက်သောအသင်းသည် လူတို့စိတ်ကို ဆွဲငင်လိုက် ၏။ အချိန်တိုတိုနှင့် ခရီးတွင်၏။ လျှို့ဝှက်မှု မရှိလျှင် အရေးဖျက်မှု၊ အပြိုင်အဆိုင်၊ တစ်ပိုင်းတန်းလန်းကြောင့် ကဲ့ရဲ့မှု၊ တာဝန်မဲ့မှု၊ ဝါးအစည်း ပြေမှု၊ စည်းမဲ့မှု၊ စိတ်ပျံ့မှုများ မွေးဖွားလာ၏။ “လျှို့ဝှက်သော အသင်း များသည် “ပေါ်လွင်”သော အသင်းများထက် အလုပ်သွက်လက်စွာ ပြုလုပ်နိုင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူလျှိုအထောက်တော်အသင်းများကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်သင်းများသည် တိုင်းပြည်ကို ကြိုးဆွဲလေ့ရှိ၏။ မင်းပြုလုပ်သူတိုင်း လျှို့ဝှက်မှုနှင့်မကင်း၊ လျှို့ဝှက်သင်း၏ ထောက်ခံချက်ရ၏။ တရုတ်ပြည် စစ်ဘုရင်ကတော် မဒမ်ချန်ကေရှိတ်သည် ဟွန်းဂ် တရုတ်စည်းလုံးရေး လျှို့ဝှက်သင်း၏\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထောက်ခံချက်ရ၏။ တရုတ် ပထမသမ္မတဆွန်ရက်ဆင်ပင်လျှင် ဤ အသင်းဝင်ဖြစ်ခဲ့၏။ သမ္မတနိုင်ငံ ဖန်ဆင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာရာဇဝင် စာတင်ကြည့်လော့၊ လျှို့ဝှက်သောအသင်းအပင်း အဖွဲ့ ကြောင့် မြန်မာ့ဦးစွန်း တလူလူလွင့်ခဲ့၏။ မင်းကြီးရန်နောင်၊ တပင် ရွှေထီး၊ ဘုရင့်နောင်၊ အလောင်းဘုရား၊ အမရပူရ ပထမမြို့နန်းတည် မင်းတရား၊ ရွှေဘိုမင်း စသော မင်းများသည် သွေးသောက်တပ် ရဲရည် ဖက်၊ အတွင်းလူယုံကိုယ်ရံတော်များဖြင့် တိုင်းပြည်လုပ်ကြံ တက်ရောက် ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော၊ အရေးကြီးလျှင် သွေးနီးကြသည်မဟုတ်ပါ လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသည်ကိုရည်၍ “မြန်မာမင်းအုပ်ချုပ်ပုံစာတမ်း”တွင် သွေး သောက် (လျှို့ဝှက်သင်း)များနှင့် စပ်လျဉ်းလျက် အောက်ပါစာများဖတ်ရှုရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သွေးတူ၊ သွေးနီးသူ- လူနည်းပါးသည့်အခါ သွေးတူသွေးနီးသော ပေါက်ဖော်သားချင်းမှ တစ်ပါး အခြားလူစိမ်းပါသည့်အခါ တစ်ဦး၏ လက်မောင်းကသွေးကိုဖောက်၍ တစ်ဦးသောက်ခြင်းဖြင့် ပြုမူသော သွေး တူပြီဟူ၍ အယူရှိထိုက်သူ လူတစ်စုဖွဲ့စည်းပြီးလျှင် သွေးသောက်ပြီး လူထဲက အကြီးအကဲလုပ်နိုင်သူ လူကြီးကို (၁-မေတ္တာစိတ်နှင့် အသင်း အပင်း ငယ်သားများကို သိမ်းထားနိုင်ခြင်း။ ၂-အချမ်းအပူကို သည်းခံ နိုင်ခြင်း။ ၃-ကိုယ်ကျိုးကိုယ့်စီးပွားကို ပဓာနမထား၊ ငယ်သားများစီး ပွားထွန်းကားအောင် ဆောင်ရွက်နိုင်သော သတ္တိဗျတ္တိရှိခြင်းနှင့် ၄-နာယ ကဂုဏ် ၆ ပါးနှင့်ပြည့်စုံသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို) သွေးကြီး သို့မဟုတ် သွေး သောက်ကြီးတင်မြှောက်လေ့ရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သွေးသောက်ကြပြီးလျှင် စည်းလုံးညီညွတ်စွာ သွေးသောက်ကြီး စီမံရာ၊ နာခံကျင့်ကြံကြသူ လူစုကို သွေးသောက်စုတစ်စုခေါ်သည်။ သွေးသောက်ဆိုသောစကားကို သွေးတစ်လုံး သောက်တစ်လုံး ခွဲခြား၍ မရေးဘဲ “သွား”ဟု အတိုချုံး၍ ရေးလေ့ရှိသည်။ သွေးသောက်စုဟူသော ဝေါဟာရမှာ မြန်မာအမိန့်တော်များ၊ အမိန့်တော်ပြန်တမ်းများ၊ စော်ဘွားတင်စာတမ်း၊ စစ်တမ်းများတွင် ပါဝင်သုံးစွဲလေ့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရှင်ဘုရင်လုပ်ရန် အကြံရှိသူတို့မှာ ဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း သွေးသောက် သောအချက်ကိုပင် ရဲရည်ဖက်သည်ဟု ခေါ်သေးသည်။ ။ ဟံသာဝတီ ဆင်ဖြူများရှင် ရှင်ဘုရင်လုပ်ရန် အကြံပြုစ ၉၁၂-ခုမှာ သွေးသစ္စာ သောက်သူ လူပေါင်း ၂၈၊ အလောင်းမင်းတရား ရှင်ဘုရင်လုပ်ရန် အကြံ ပြုစ ၁၁၁၃ ခုမှာ သွေးသစ္စာသောက်သူ လူပေါင်း ၆၈၊ အမရပူရ ပထမမြို့နန်းတည်မင်းတရား ရှင်ဘုရင်လုပ်ရန် အကြံပြုစ ၁၁၄၃ ခုမှာ သွေးသစ္စာသောက်သူ လူပေါင်း ၁၂ အသီးသီးဖွဲ့စည်းကြသည်။ လူသက်သက်ဖြစ်လျှင် “ရဲရည်ဖက်ရသည်”ခေါ်ကြသည်။ မြင်းပါလျှင် “မြင်းရည်ဖက်သည်” ခေါ်ကြသည်။ သည်ကဲ့သို့ ရဲရည်ဖက်သူ၊ မြင်း ရည်ဖက်သူ လူစုအချင်းအရာကို လင်္ကာစီကုံးစပ်ဆိုထားသော ကဗျာ များလည်း များစွာရှိသည်။ “ရဲတင်းလင်္ကာ-ရဲတင်းမော်ကွန်း”ဟူ၍ ခေါ်လေ့ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခြောက်ကျိပ်ရှစ်လျှင်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သောင်းခွင်ဇမ္ဗူ။ ယူအံ့ကြံစည်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သစ္စာချည်သည်” -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟူ၍ အလောင်းမင်းတရား ရဲတင်းလင်္ကာ၌ ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မြန်မာနိုင်ငံအထက်ပိုင်းကို အင်္ဂလိပ်မင်းပိုင်နယ်အတွင်း သွတ် သွင်းသိမ်းပိုက်စအခါကလည်း ဆိုခဲ့သည့်နည်းပင် အစည်းအရုံးဖွဲ့ ကာ ဖွဲ့ကာ၊ သွေးသစ္စာသောက်ကြသော မင်းလောင်းအသင်း၊ ဓားပြအသင်း များကလည်း အားကြီးပေါ်ထွက်သောအချက်လည်း မျက်မြင်လက်တွေ့ ဖြစ်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တကယ့်အဟုတ် လက်မောင်းသွေးကို သောက်၍ သွေးသောက်ဖွဲ့ လေ့ရှိသည်မှာ မြန်မာလူမျိုးတို့သာမဟုတ် တလိုင်း၊ ရှမ်း၊ ယွန်း၊ ကရင်၊ ကချင်၊ ချင်း စသော လူမျိုးများမှာလည်း ဆိုခဲ့သည့်နည်းပင် သွေးကို ဖောက်၍ သွေးသောက်သော ဓလေ့ရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အရေးကြီးသည့်အခါ သွေးနီးရာပါမြဲ” ဆိုသောစကားအတိုင်း တိုင်းရေးပြည်မှုပေါ်လာသည့်အခါ သွေးနီးရာလူစုခြင်း၊ တစ်နည်းအား ဖြင့် သဘောတူသူလူ ရွေးကောက်၍ သွေးသောက်ကြခြင်းများမှာ မြန်မာ သက္ကရာဇ် ၁၁၄၃ ခုနှစ်တိုင် အခိုင်အမာပေါ်လာသေးသတည်း။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း သွေးသောက်ဖွဲ့ခြင်းသည် ပေါ်လွင်သောလုပ်ငန်းမဟုတ်။ သွေးနီးရာ ကြိတ်ကြံသောအရေးတော်ပုံဖြစ်၍ လျှို့ဝှက် မှသာ သွေးသောက်ဖွဲ့ နိုင်၏။ လျှို့ဝှက်သော အလောင်းဘုရားမြင်းရည် ဖက် ၆၈ ယောက်ကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံ တတိယမြောက် ထင်ရှားထွက် ပေါ်လာသည် မဟုတ်ပါလော။ မြန်မာတွေ တလိုင်းလက်အောက်က လွတ်၍ ကိုယ့်မင်းကိုယ့်ချင်းနှင့် လူတန်းစေ့ နေထိုင်နိုင်သည်မဟုတ်ပါ လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရာဇဝတ်မှုသက်သက်ကျူးလွန်သော လျှို့ဝှက်သင်းများမှအပ မြောက်မြားစွာသော လျှို့ဝှက်သင်းများ၌ လူကုံထံများ ပါဝင်ကြ၏။ လျှို့ဝှက်သင်းသည် အားကြီးသူအဓမ္မသမားတို့အား တော်လှန်ဖြိုဖျက် သော အားနည်းစုလက်နက်ကြီးဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရာဇဝင်အစောင်စောင်၌ လျှို့ဝှက်သင်းများ ပေါ်ပုံပါရှိ၏။ လူမျိုး တိုင်း၊ နိုင်ငံတိုင်း၊ ခေတ်တိုင်း၌ လျှို့ဝှက်သင်းများပေါ်ကြ၏။ တိုင်းနိုင်ငံ ၏ လောကဓံတရားအတိုင်း၊ ငုပ်ချည်ပေါ်ချည်နှင့်နေကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခေါမ၊ ရောမ၊ အီဂျစ် စသော အင်ပါယာနိုင်ငံဟောင်းကြီးများ၌ ဘာသာရေးနှင့် ပတ်သက်သော အရည်းကြီးလျှို့ဝှက်သင်းဂိုဏ်းများပေါ် ခဲ့၏။ ဗီလီနတ်ဖြင့် လှည့်စားကာ အသက်မွေးသော ရဟန်းတု၊ ရဟန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယောင် လျှို့ဝှက်သင်းများ ပေါ်ခဲ့၏။ မြန်မာပြည်ပုဂံခေတ်၌ အရည်းကြီး ရှစ်ကျိပ်ကျော်တို့သည် လျှို့ဝှက်စွာဖွဲ့စည်း၍ ပုဂံသူ-ပုဂံသားများအဆီ စား အမျိုးမျိုး အရိုးခဲလျက် ပန်းဦးလွှတ်ခိုင်း၊ နဂါးကိုးကွယ်ခြင်းများ ပြုလုပ်ခိုင်းစေခဲ့သည်မဟုတ်ပါလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နတ်ထိန်း၊ နက္ခတ်ဗေဒင်ဆရာ၊ သမားဟူးရား ပုရောဟိတ် နိမိတ် ဖတ်သမား၊ အင်း အိုင် အောက်-ထက်လမ်းဆရာများသည် လျှို့ဝှက် စွာ ဂိုဏ်းထောင်၍ တရုတ်၊ ဂျပန်၊ မက္ကဆီကို၊ သိုးဆောင်းပြည်များ၌ ရှေးခေတ်မှ ယခုခေတ်တိုင် လှည့်ဖြား စားသောက်နေကြ၏။ ပါရှားပြည်က “မယ်ဂျီ” မှော်ဆရာဂိုဏ်း၊ ကုလားပြည်က ဗြဟ္မဏပုဏ္ဏားဂိုဏ်း၊ ရှေးခေတ်ဗြိတိန်က ဒရုတ်ဆဲ ရသေ့ကြီးများဂိုဏ်းတိုသည် လျှို့ဝှက်သော အစဉ်အလာသဏ္ဌာန် အဝတ်အစား အနေအထိုင်ဖြင့် သက်မွေးဝမ်းကျောင်းကြ၏။ ရှေးဟောင်းဘာသာကြီးများတိုင်း လျှို့ဝှက်စွာ သဘင် ခင်းကျင်းလေ့ရှိ၏။ သင်္ချိုင်းဟောင်း၊ အရိုးအိုး၊ ဂူအိုး၊ ချောင်ဆွေး၊တောင်ကမ်းပါးများ၌ ရှေးသရောအခါက ပေါ်ခဲ့သော လျှို့ဝှက်သင်းများ ၏ အစအန လက်ရာများကို ကျောက်စာ၊ သိုက်ဆရာတို့သည် တူးဖော် တွေ့ကြုံခဲ့ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခရစ်နှစ် ၁၁ဝဝ မှ ၁၄ဝဝ တိုင် ဥရောပတိုက် “ကြားခေတ်” ကြီး အတွင်း၌ ဘာသာရေးစစ်ပွဲများကျင်းပခဲ့၏။ ခရစ်ယာန်နှင့် မဟာ ဗေဒင်တို့ စစ်ထိုးခဲ့ကြ၏။ ဘာသာလဝါလျှို့ဝှက်သင်း “နိဗ္ဗာန်ပေါက်” သင်းများ ပေါ်ခဲ့၏။ ရောမရဟန်းမင်းအမိန့်ရ လျှို့ဝှက်သော “အင်ကွာ ဆင်ရှင်း” ရဟန်းခုံအဖွဲ့ များ ပေါ်ခဲ့၏။ ရိုမင်ကက်သလစ် ရေဖျန်းခံ မဟုတ်လျှင် ထိုခုံအဖွဲ့များက ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ရန် စီရင်ကြ၏။ ဥရောပတိုက်ရာဇဝင်၌ ထင်ရှားခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဂ္ဂိရတ်ထွက်ရပ်ပေါက် ဝိဇ္ဇာ၊ ဇော်ဂျီ၊ တပသီ၊ ရသေ့ဂိုဏ်းများ လည်း မှိုပွင့်ပမာ တိတ်တဆိတ် ကမ္ဘာအနှံ့အပြားပေါ်ခဲ့နေ၏။ ကိုယ့် အယူ ကိုယ့်အထက်ဆရာကြီးနှင့် ကိုယ့်ထင်တစ်လုံးဖြင့် အယူအဆ တူသူချင်း လျှို့ဝှက်စွာ ဂိုဏ်းထောင်ကြောင်း ကြားသိရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖရီမေဆင် “ပသျှူးခေါင်းဖြတ်” အသင်းသည် ပေါ်သည်မှာ နှစ်ပရိ စ္ဆေဒကြာခဲ့ပြီး ယနေ့တိုင် ထွန်းကားနေ၏။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဖွဲ့ ပေါင်း ၂၅,\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝဝဝ ရှိ၏။ အဖွဲ့ဝင် သုံးသန်းကျော်၏။ အစီအစဉ် လျှို့ဝှက်ထား၏။ သို့ရာတွင် အခမ်းအနား ခင်းကျင်းရာ၌ လျှို့ဝှက်ခြင်းကြောင့် လျှို့ဝှက် သင်းဖြစ်နေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45547196350613,"sku":"","price":4050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2effa252-6431-4d16-91de-3242b1083d6a.jpg?v=1730231107"},{"product_id":"မြဒေါင်းညို-သင်းထိုက်နဲ့သင်းကံ","title":"သင်းထိုက်နဲ့သင်းကံ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁) \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမက်ဖီလစ်နှင့် လူမွဲရုံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အချိန်ကား    ၁၉၂....    မတ်လ    ၁၅ ရက်နေ့      ညနေ     ၆      နာရီ       ၃ မိနစ်...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖရန်စစ်ဂျိုဆက် မက်ဖီလစ်သည် ဒန်ဘွိုင် လူမွဲရုံ (သို့မဟုတ်) ဟိုတယ်ထဲသို့ ဝင်သွားလေ၏။ (အိုင်ယာလန်ပြည်) ဒဗ္ဗလင်မြို့တစ်မြို့ လုံးပင် ဒန်ဘွိုင်ဟိုတယ်သည် လူမွဲ အညွန့်တုံး သူခိုးသူဝှက် အသေး အမွှားတို့ ပျော်ပိုက်သော ဘုံနန်းကြီးဖြစ်ကြောင်း အကျယ်အကျယ် သိရှိ ပြီးသားဖြစ်၏။ ဟိုတယ်ရုံပတ်ဝန်းကျင်သည် လူမွဲရပ်ကွက်များ ဖြစ်ကြ ၏။ ညစ်ပတ်စုတ်ပဲ့နံစော်၏။ ဟိုတယ်ရုံထဲမှာပင် လူပေါင်းများစွာ ကျပ်တည်းစွာ အိပ်စားနေထိုင်သဖြင့် လူနံ့၊ အစားအသောက်အနံ့၊ အမှိုက် သရိုက်အနံ့များ၊ ထောင်းခနဲ၊ ဟောင်ညီစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ လူမွဲလော ကနှင့် လျော်ညီစွာ အာဝါသမကောင်း ကျန်းမာရေးနှင့် ဆန့်ကျင်လှ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တဖြောက်ဖြောက်နှင့် မိုးရေပေါက်များ ကျဆင်းလာ၏။ ကောင်း ကင်ကြီး ညိုမှိုင်းမည်းနက်သွား၏။ လေထဲ၌ မိုးသီးကလေးများ လွင့်ပါ လာ၏။ လမ်းပေါ်မှာ မိုးသီးဖြင့် တင်းကျမ်းပြည့်ဖွေးနေ၏။ စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းသော ဥတုပင်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မက်ဖီလစ်သည် ဟိုတယ်ရုံထဲ အပြေးအလွှားဝင်သွားပြီးနောက် တံခါးဝနားရှိ ချောင်များတွင် ဝင်ခိုနေ၏။ နောက်က ဘာသံမျှ မကြား သောအခါ တံခါးဝနားလာ၍ တံခါးအပြင် ဟိုဟိုဒီဒီ နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ် လှမ်းကြည့်လေ၏။ ဦးထုပ်ထိပ်ကို မျက်နှာပေါ်ဆွဲချ၏။ လည်ပင်းက အပေါ်အင်္ကျီ ဘလေဇာကော်လံကို အပေါ်ဆွဲတင်လိုက်၏။ တတ်အား သရွေ့ ရုပ်ဖျက်လေ၏။ မက်ဖီလစ်က သူ့နောက် ဘယ်သူဘယ်ဝါနောက်ယောင်ခံလိုက်ပါလိမ့်ဟု သိချင်လှ၏။ သူ ဟိုတယ်လူမွဲရုံထဲ ဝင်လာသည်ကို လူမသိစေချင်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မက်ဖီလစ် သည် ရာဇဝတ်ကောင်ဖြစ်၏။ ဝရမ်းပြေးဖြစ်၏။ သူသတ်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လွန်ခဲ့သော အောက်တိုဘာလက အမ်အရပ်၌ ယာအလုပ်သမား များ သပိတ်မှောက်မှုနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ယာရှင်အသင်းအတွင်းရေးမှူးကို မက်ဖီလစ်က သေနတ်ဖြင့် ပစ်သတ်ခဲ့၏။ လူသတ်မှုဖြစ်ကတည်းက ဝရမ်းထွက်ပြေးနေရ၏။ ဒဗ္ဗလင်တစ်ဝိုက်ရှိ တောင်တန်းများပေါ်သို့ တက်ကာ ပုန်းအောင်းနေရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နာရီဝက်လောက်က မက်ဖီလစ်သည် ဒဗ္ဗလင်မြို့ထဲသို့ ကုန်တင် မီးရထားခိုးစီးကာ ပြန်ဝင်လာခဲ့၏။ မီးရထားဂါတ်ဗိုလ်မှာ မက်ဖီလစ်ပါ ဝင်သော အိုင်ရစ် ကွန်မြူနစ်ပါတီ အစည်းအရုံးဝင်တစ်ဦးဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မက်ဖီလစ်မှာ နောက်ယောင်ခံလိုက်မှာစိုးသဖြင့် တံခါးပေါက်မှာ လမ်းထဲသို့ ဥဒဟိုလျှောက်၍ ကျီးကန်းကဲ့သို့ ဘယ်ညာပတ်ဝိုင်း အရပ် လေးမျက်နှာကြည့်၏။ အတွေ့အကြုံများသော စုံထောက်မျက်စိဖြင့် ကြည့်သဖြင့် မက်ဖီလစ် မျက်စိများမှာ ပုစွန်မျက်စိကဲ့သို့ ပြူးလိလိ ဖြစ်နေပေတော့၏။ လမ်းထဲမှာ နောက်ယောင်ခံလိုက်သူ အရိပ်အယောင် အစွန်းစမျှ မတွေ့မြင်ရမှ သက်ပြင်းကြီးမှုတ်ထုတ်ကာ စိတ်ချနိုင်ပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မက်ဖီလစ်သည် တံခါးပေါက်ကို ကျောပေးကာ ရုံအတွင်းသို့ ရပ်ကြည့် ပြန်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မက်ဖီလစ်မှာ အရပ်အမောင်း အလောတော်ထဲကပင် ဖြစ်သော် လည်း ကျယ်ဝန်းမောက်မားသောပခုံးနှင့် ရင်ဘတ်ကြီးများရှိ၏။ လမ်းလျှောက်လျှင် သားကောင်များ တောထဲမှာလျှောက်သလို လျှောက်တတ် ၏။ မျက်နှာမှာ သေးသွယ်၍ ဝါ၏။ ဆံပင်နက်သလောက် မျက်ခုံးမွေးကောင်း၏။ မျက်လွှာချထားသောအခါ မျက်လုံးပြာကြီးများမှာ အရောင် ထွက်၍ မျက်ခွံအပေါ်သို့ လှန်ထားသောအခါ မက်ဖီလစ်မှာ မျက်လုံးလှ သူတစ်ယောက်ဖြစ်၏။ မေးရိုးမှာ လေးထောင့်ဖြစ်ရုံမက အရိုးပေါ်အရေ တင်ကာ မပြည့်ဝချေ။ နှာတံဖြောင့်၏။ ပါးခွက်ချိုင့်၍ ပါးရိုးမြင့်မား၏။ ချောင်းခြောက်ဆိုးသောအခါများတွင် မက်ဖီလစ်မျက်နှာမှာ ရှုံ့တွသွား တတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မက်ဖီလစ်မှာ ညစ်ပတ်စုတ်ပဲ့သော၊ သင်္ဘောသားဝတ် အပြာ ရောင်ဘောင်းဘီရှည်ကို ဝတ်ထား၏။ မိုးကာအင်္ကျီကို အပေါ်ထပ်ဝတ် ကာ လည်ပင်း၌ ကြယ်သီးအပြည့်အစုံ တပ်ထားလေသည်။ ဝတ်ထား သောဖိနပ်မှာ အစုတ်၊ အဟောင်းဖြစ်၏။ စီးသွားလျှင် မိုးရေဝင်သဖြင့် တကျိကျိနှင့်မြည်လေသည်။ ဝဲဘက်လက်မောင်းအောက်၌ သားရေအိတ် ဖြင့် ခြောက်လုံးပြူးသေနတ်ထည့်ထား၏။ ခြောက်လုံးပြူးအိတ်ကို လည်ပင်းမှ ကြိုးစလွယ်သိုင်းထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မက်ဖီလစ်မှာ ဟိုတယ်အခန်းမထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ လက် တစ်ဖက်က မိုးကာအင်္ကျီထဲနှိုက်ကာ ခြောက်လုံးပြူးကိုင်ထားလေသည်။ ဟိုတယ်စာရေးနှင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးရုပ်ပြသော အဘိုးအိုသုံးယောက်မှာ ဆူညံစွာ စကားပြောနေ၏။ စာရေးက အဘိုးကြီးတစ်ယောက်အား မောင်းထုတ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမောင်းခံရသော အဘိုးကြီးသည် ဆိုးရွားသောမျက်နှာဖြင့် မက်ဖီလစ်ဆီ လှည့်ကြည့်ပြီးလျှင် မက်ဖီလစ်အနား ကပ်လျှောက်ကာ လမ်းထဲ ထွက်သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သိပ်လူဝါးဝတာပဲ၊ သတ်ပစ်ဖို့ကောင်းတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အေး... ဟုတ်တယ်၊ သိပ်ရှုပ်တဲ့အကောင်ကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု ကျန်ရစ်ခဲ့သော အဘိုးကြီးနှစ်ယောက်က အချင်းချင်း ပြောနေကြကုန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုတယ်စာရေးထံ ကျန်ရစ်သူ အဘိုးကြီးနှစ်ဦးက အိပ်ရာလက် မှတ်တောင်းနေ၏။ စာရေးက မောင်းမဲသည်ကို တောင်းတောင်းပန်ပန် နှင့် တောင်းနေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မက်ဖီလစ်က ဟိုတယ် အော်ဖစ်လက်မှတ်ရုံနားက ဖြတ်၍ ဧည့် ခန်းကြီးထဲဝင်သွား၏။ ကုလားထိုင်များ ကျိုးတိုးကျဲတဲနှင့် ပြန့်ကျဲနေ၏။ တချို့မှာ မြင်မကောင်းအောင် ကျိုးပဲ့နေကြ၏။ ဟိုတစ်စု၊ သည်တစ်စုနှင့် လူစုများမှာ ထိုင်ချင်သလိုထိုင်၊ နေချင်သလိုနေကာ ဖြစ်ကတတ်ဆန်း နေကြပြောကြ၏။ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဝတ်စားသူမှာ တစ်ယောက်မျှမရှိ။ ကြမ်းပိုးတေလေ လူမွဲများဖြစ်ကြ၏။ တချို့မှာ အသက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် လူအိုမင်းနေ၏။ ထမင်းငတ်ခြင်း၊ ရောဂါ ဘယဖြစ်ခြင်းများ၏ အကျိုးကျေးဇူးများပင်တည်း။ တချို့မှာ လက် နောက်ပစ်ကာ ခေါင်မိုးကြည့်၍ စဉ်းစားနေကြ၏။ တချို့က မတ်တတ် ရပ်လိုက်၊ ထိုင်လိုက်နှင့် ခွေးနေရာမရသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စီးကရက်ကို ခပ်မှန်မှန်ကလေးဖာထုတ်ရင်း မက်ဖီလစ်က ဧည့် ခန်းဟော(လ်)ကြီးထဲက လူပေါင်းစုံမျက်နှာကို သေချာစွာ မြေခွေးကြည့် မျိုးနှင့် ကပ်ကြည့်ရင်း လျှောက်သွားလေ၏။ အကြည့်ခံရသူများက လည်း မက်ဖီလစ်အား ဂရုမစိုက်ကြ၊ မက်ဖီလစ်က ဧည့်ခန်းအဆုံး ညာဘက်ခန်းမကြီးတစ်ခုဆီကို လက်တွန်းထက်ဝက် တံခါးကို တွန်းဝင်သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခန်းမှာ စာကြည့်ခန်း၊ ကစားဝိုင်းခန်း ဖြစ်ဟန်တူ၏။ တချို့ စားပွဲများပေါ်၌ သတင်းစာများ ပြန့်ကျဲ၍နေလေသည်။ တချို့က စားပွဲ ပေါ်မှာပင် ဝမ်းလျားမှောက် စစ်တုရင်ထိုးနေကြ၏။ တချို့က စာဖတ် ၏။ တချို့က ဖဲရိုက်ကြ၏။ သို့သော် များသောအားဖြင့် မိမိတို့ရှေ့တည့် တည့်အား စိုက်ကြည့်ကာ ကိုယ့်ဘဝအသီးသီး ကိုယ်ပြန်ကြည့်၍ ဆင်းရဲ လေလေ၊ သံဝေဂရလေလေ လူ့ပြည်ဟောင်းမုန်း၍ လူ့ပြည်သစ်တည်ရန် အကြံထုတ်နေကြ၏။ အညွန့်တုံးသွားသော ဘဝကြီးအား နှမြောစုံမက် နေကြသေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မက်ဖီလစ်သည် လက်ဝဲလက်က စီးကရက်ကို လက်ကြားညှပ်၍ လက်ယာလက်က မိုးကာအင်္ကျီရင်ဘတ်ကြယ်သီးနှစ်လုံးကြားရှိ ခြောက် လုံးပြူးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ စားပွဲတစ်ခုပြီးတစ်ခု လျှောက် ကြည့်လေ၏။ မက်ဖီလစ်အား မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ချေ။ မက်ဖီလစ် ဝရမ်းပြေးမှန်း သိလင့်ကစား စိတ်ပန်းကိုယ်ကြေ၍ လူ့ပြည်ကို စိတ်နာနာသော ဤလူတစ်သိုက်မှာ ဗရုန်းဗရင်း ဖြစ်သွားကြမည် မဟုတ်ချေ။ အလုပ်ကြမ်းသမား၊ သူခိုး၊ သူဝှက်နှင့် ဇရာထောင်း၍ ကုပ်ချောင်းချောင်း ဖြစ်နေသော လူများမှာ အားအင်သေးသိမ်ကြသဖြင့် စည်းစိမ်ကြီးရှင် မိန်းမများကဲ့သို့ လူသတ်မှုတစ်မှုအတွက် ကျီးလန့်စာစား ဖြစ်ကြမည် မဟုတ်ချေ။ ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်သူများအဖို့မှာ လူသတ်မှုသည် အထူး အဆန်းမဟုတ်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မက်ဖီလစ်မှာ စာကြည့်ခန်းထဲ၌ သူတွေ့လိုသူကို မတွေ့သဖြင့် ထမင်းစားခန်းဘက်သို့ ကူးသွားလေ၏။ ထမင်းစားခန်းမကြီးမှာ ကျယ် ဝန်း၍ စားပွဲခုံရှည်ကြီးများ ပြည့်နှက်လျက်ရှိလေသည်။ စားပွဲခုံအောက်၌ ထမင်းစားပြီး ထသွားသူတို့ လွှင့်ပစ်ခဲ့သော အရိုးအရင်းများ တင်းကျမ်းပြည့်နေ၏။ မက်ဖီလစ် ထမင်းစားခန်းထဲ ဝင်သွားသောအခါ တချို့ တလေမှာ ထမင်းစားကောင်းတုန်း အချိန်အခါပင်တည်း။ စားပွဲခုံပေါ်မှာ လက်တင်၍ ပလုတ်ပလောင်း ချွေးသံတရွှဲရွှဲနှင့် ထမင်းကြိတ်နေသူများမှာ မက်ဖီလစ်ဝင်လာမှန်း မသိကြ၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သာ တွင်တွင်ကြီး စားနေကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မက်ဖီလစ်က ထမင်းစားခန်းထဲတွင် ထမင်းစားနေကြသော လူ များကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ရုံနှင့် သူရှာနေသောလူကို ရိပ်ခနဲ တွေ့ရလေ ၏။ သူရှာနေသောလူမှာ ထမင်းစားခန်း အရှေ့ဘက်အစွန်ဆုံး၊ ထောင့် ခပ်ကျကျမှာ ခေါင်းမဖော်ဘဲ ထမင်းစားနေလေ၏။ မက်ဖီလစ်က ထိုလူ ရှိရာသို့ စိုက်စိုက်၊ စိုက်စိုက်နှင့် ဘေးပတ်လည်မကြည့်ရှုဘဲ သွားလေ၏။ မက်ဖီလစ် ရှာတွေ့သောလူမှာ အသက် ၃၀ အရွယ်ရှိ၏။ ကြွေပန်းကန် ပြားပေါ်ပုံထားသော အာလူး၊ ဂေါ်ဖီနှင့် ဝက်ပေါင်ခြောက်များကို အားရ ပါးရ လွေနေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မက်ဖီလစ်ရှာတွေ့သူမှာ အပြာရောင်အဝတ်အစားဝတ်ထား၍ လည်ပင်း၌ လည်ပတ်အဖြူကို ပတ်ထားလေသည်။ မျက်ခုံးမွေးနက်၍ကြောင်မျက်လုံးရှိ၏။ မျက်နှာမှာ နီရဲ၍ ချွေးသီးများ သီးနေလေသည်။ မျက်နှာနီရုံမက အနားကပ်ကြည့်လျှင် လည်ပင်း၊ လက်မောင်း အသား များလည်းနီ၏။ နှာခေါင်းဖုတို၍ ပါးစပ်ကြီးကာ နှုတ်ခမ်းထူ၏။ ကိုယ် လုံးကိုယ်ထည်မှာ အလွန်ကြီးမားလှကြောင်း အရိုးအရင်းကပြ၏။ အဆစ်အမြစ်ကြီး၏။ ကြွက်သားကြီးများ၊ လက်မောင်းအိုးများမှာ ဖုထစ် ကာ လှုပ်နေ၏။ နွားတစ်ကောင်ကို လက်သီးနှင့်ထိုးရုံပင် နွားပုံလျက်လဲ မည့်အင်အားမျိုးရှိသည့် လူစားမျိုးဖြစ်လေသည်။ ထမင်းစားသောအခါ ကိုယ်ကို မတ်မတ်ထားထိုင်ကာ ရှေ့သို့ တည့်တည့်ကြည့်လေ့ရှိ၏။ ပါးစပ်က ပလုတ်ပလောင်းစားနေစဉ် လက်နှစ်ဖက်စလုံး စားပွဲပေါ် ဖြန်းခနဲချကာ တဝါးတည်းဝါးနေ၏။ သို့သော် မက်ဖီလစ်သဏ္ဌာန်ကို မြင် မြင်ချင်း အဝါးရပ်သွားကာ ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်၏။ ခက်ရင်းကိုင်ထားသောလက်ကို စားပွဲပေါ် အသံမကြားအောင် ဖြည်းညင်းစွာ ချလေ၏။ မျက်နှာပျက်သွားကာ ကြက်သေလည်း သေသွားလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မက်ဖီလစ်က ထိုသူရှေ့တည့်တည့် စားပွဲတစ်ဖက်တွင် ထိုင်ချ လိုက်လေ၏။ မက်ဖီလစ်က တုံဏှိဘာဝေလုပ်နေကာ သိကျွမ်းဟန် လက္ခဏာလည်းမပြချေ။ သို့သော် မက်ဖီလစ်က သူရှာဖွေနေသူသည် သူ့ရှေ့ကလူမှန်း တပ်အပ်သေချာစွာ သိရှိ၏။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်ချစ် လှသော ရဲဘော်ရဲဘက် မိတ်ဆွေကြီးများဖြစ်ကြ၏။ မက်ဖီလစ်ရှေ့မှာ ကြက်သေ သေနေသူမှာ ဂျီပိုနိုလင်ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျီပိုနိုလင်သည် ယာသမားများ သပိတ်မှောက်မှုကိစ္စ၌ မက်ဖီလစ် နှင့်အတူတူ ရွက်ဆောင်ခဲ့၏။ မက်ဖီလစ်က ယာရှင်အသင်းအတွင်းရေး မှူးကိုသတ်စဉ်က ဂျီပိုရှိလေသည်။ ဂျီပိုသည် ဒဗ္ဗလင်မြို့မှာ ပုလိပ်အလုပ် လုပ်ကိုင်ခဲ့၏။ သို့သော် တော်လှန်မှု အစည်းအရုံးဖြစ်သော အိုင်ရစ်ကွန် မြူနစ်ပါတီနှင့် ဆက်ဆံပေါင်းသင်းသည်ဟု ဒဗ္ဗလင်ပုလိပ် ဗဟိုဌာနက မယုံသင်္ကာဖြစ်လာကာ ဂျီပိုအား ပုလိပ်အဖွဲ့မှ ထုတ်ပစ်လိုက်၏။ ထို အခါမှစ၍ ပုလိပ်လူထွက် ဂျီပိုသည် တော်လှန်မှု အစည်းအရုံးဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သွားကာ မက်ဖီလစ်နှင့် အတူတူတွဲ၍ အစည်းအရုံးအလုပ်များ လုပ် ကိုင်ကြသဖြင့် အစည်းအရုံးပိုင်းမှာ “သူရဲညီအစ်ကို” ဟု နာမည်ကြီးခဲ့ ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘယ့်နှယ်လဲ ဂျီပို၊ မင်းတို့ လောကကြီးမှာ ဘာတွေဖြစ်နေကြ သလဲ” ဟု မက်ဖီလစ်ကပင် စကားစလိုက်လေ၏။ မက်ဖီလစ်မျက်လုံး ရှင်ကြီးများမှာ ဂျီပို ကြောင်မျက်လုံးကို ထိုးထွင်းကြည့်နေလေ၏။ မက်ဖီ လစ်အသံမှာ လူမှန်အသံဖြစ်သော်လည်း ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန်၍ အသိုက်အခိုးခံရသော ငှက်ငယ်၏ တအားကုန် အသံမြည်ခြင်းနှင့်လည်း တူ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ငါပေးခိုင်းတဲ့စာတွေ လျှောက်ပေးပြီးပြီလား၊ ဟိုညနေ မင်းနဲ့ငါနဲ့ ခွဲပြီးတော့ ငါ တောင်ပေါ်တက်ပြေးကတည်းက ငါ့အိမ်အကြောင်း ငါ မပြောရတော့ဘူး။ ဘာထူးသေးသလဲ၊ မင်း ဘာလုပ်နေသေးသလဲ ဂျီပို” ဟု မက်ဖီလစ်က ဂျီပိုအား ပထမမေးခွန်း အဖြေမရသေးခင် အသက်ရှူ မှားလောက်အောင်ပင် နောက်ထပ် ထပ်ကာ မေးမြန်းလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျီပိုမှာ ကြက်သေသေရာမှ မျက်တောင်ခတ်မြန်လာကာ ပါးစပ် အနည်းငယ် လှုပ်လာလေ၏။ သို့ရာတွင် ဘာတစ်ခွန်းမျှမပြောချေ။ ထို့နောက် ဂျီပိုက စကားပြောချင်၍ ပါးစပ်က မထွက်သောကြောင့် သူ့လည်ချောင်းမှ တစ်ဆို့သံ အာဂလောက်သံကြီး မရေမရာပေါ်လာ၏။ အာလူးတစ်လုံး လေးစိတ်စိတ်ကာ တစ်စိတ်ကို ခက်ရင်းနှင့်ထိုး၍ ပါးစပ် ထဲထည့်သွင်းလိုက်၏။ ဒခလူးဝါးရင်း စကားစပြော၏။ မိုးခြိမ်းသံကဲ့ သို့ ကျယ်လောင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်း.. ဘယ်က လာသလဲ.. ဖရင်ကီး” ဟုမေးလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ငါ ဘယ်ကလာလာ မင်းနဲ့မဆိုင်ပါဘူး၊ ငါ့မှာ ဖွဲ့နွဲ့ ပြောဖို့ အချိန် မရှိဘူး။ ငါ မင်းလာရှာတာ၊           မင်းဆီက သတင်းရဖို့၊ မင်းသိသလောက် သတင်းထူးတွေပြောစမ်း၊ ပထမပြောစမ်း၊ နေဦး၊ ငါပေးခိုင်းလိုက်တဲ့ စာတွေကော မင်း ပေးပြီးပြီလား။ ထမင်းနောက်မှစားပါကွ၊ ဖြေစမ်းပါ။ ဟေ့လူ... မင်းဟာ တိရစ္ဆာန်လားကွယ့်၊ ဒီမှာ ငါဖြင့် ပုလိပ်လိုက်လို့ ထွက်ပြေးနေရတယ်။ မင်းကဖြင့် ထမင်းစားတောင်မပျက်ဘူး။ ခက်ရင်း ချထားစမ်းပါ၊ ငါ သေနတ်နဲ့ ပစ်သတ်ရမလား။ ငါ သွေးစွန်းနေပြီ။ ငါ့အသက်ဘေး ငါ ပမာဏမထားဘဲ မင်းဆီ ရှာလာရတာ၊ မင်းဆီက သတင်းထူးကြားချင်လို့ကွ။ ကိုင်း... ပြောလေ၊ ဖြေလေ” မက်ဖီလစ်မှာ ဒေါသထောင်းထကာ အံကြိတ်လေ၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45547195891861,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_85645843-c2f7-47a5-a930-f0e7ec9145d6.jpg?v=1730231136"},{"product_id":"မြဒေါင်းညို-အိုင်ယာလန်သူပုန်ဗုံးအဖွဲ့","title":"အိုင်ယာလန်သူပုန်ဗုံးအဖွဲ့","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း ၁ \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိုင်ရစ် ထွက်ရပ် အရေးတော်ပုံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗြိတိသျှနှင့် အိုင်ရစ်တို့ ဆက်ဆံရေးများတွင် ၁၉၃၆ ခုနှစ် အိုင်ရစ် သူပုန်ကြီးသည် ရာဇဝင်တွင်သွားသော ထွက်ရပ်မဟာ အရေး က်ပုံ တစ်ရပ် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကမ္ဘာမီးလောင်စေသော ၁၉၁၄-၁၈ ခုနှစ် ဥရောပစစ်ကြီးသာ မဖြစ်ပွားပါက အိုင်ယာလန်ပြည် ဒပ်ဗလင်မြို့တော်၌ ၁၉၁၆ ခုနှစ်မှ စတင်၍ ထကြွသောင်းကျန်းမှုများက အင်္ဂလိပ်တစ်ကျွန်းလုံးနှင့် ဗြိတိသျှ အင်ပါယာတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိုင်ရစ် ထွက်ရပ် အရေးတော်ပုံသည် အိုင်ရစ်လူမျိုး တစ်မျိုးလုံး ကို ဖမ်းဆီးညှဉ်းဆဲ ချုပ်နှောင်ထားသော တန်ခိုးအာဏာများ၊ အင်္ဂလိပ် လက်မှ မရမက ပြန်လည် ရရှိရန် နောက်ဆုံးကြိုးပမ်းမှု ဖြစ်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယနေ့တိုင် အိုင်ရစ် ထွက်ရပ် ကြိုးပမ်းမှုသည် အနှစ် ၇ဝဝ ခရီးခန့် ကြာ၏။ ဒီရေကဲ့သို့ အတက်အကျများ တွေ့ခဲ့ရ၏။ ဘတစ်ပြန် ကျား တစ်ပြန် ဆိုသကဲ့သို့ အင်္ဂလိပ်နှင့် အိုင်ရစ်တို့မှာ အားချင်းပြိုင်နေသည်သာများ၏။ တစ်ခါတစ်ရံ သွေးထွက်သံယိုမှုဖြင့် ထွက်ရပ်ကြိုးပမ်း၏။ တစ်ခါတစ်ရံ ဥပဒေနည်းလမ်းစည်းကမ်းများဖြင့် အရေးဆို၏။ အိုင်ယာ လန်ပြည် အင်္ဂလိပ်လက်အောက် ရောက်ရှိသည်မှာ အနှစ် ၇ဝဝ ကြာတောင် ကြာပြီ။ လွတ်လပ်ရေးစစ်စစ် မရသေး။ ဒိုမီနီယံဆတေး တတ်(သ်)] ခေါ် လက်အောက်တစ်ဆင့်ခံ အပေါ်ယံရွှေမှုန်ကြဲ အထဲ နောက်ချေးခံ အုပ်ချုပ်ရေးကလေးသာ ရသေး၏။ လွတ်လပ်ရေးမရ သေးသမျှ အရေးတော်ပုံ ပြီးငြိမ်းမည် မဟုတ်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သေသော်မှတည့် ဪ .. ကောင်း၏”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု စိတ်မထား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သေသေကျေကျေ၊ အရိုးစုတ် စုတ်၊ အရေခန်းခန်း တိုက်မည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု အိုင်ရစ် မျိုးချစ်သူပုန် သမ္မတဂိုဏ်း သားများက တထစ်ချ ဆုံးဖြတ်ထားကြလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ကြောင့် အိုင်ရစ် လွတ်လပ်ရေး ကြိုးပမ်းမှုသည် ဆင်ဖိန်း အရေးတော်ပုံ၌ တည်၏။ (ဆင်ဖိန်းဆိုသည်မှာ “ငါတို့” သို့မဟုတ် “တို့တစ်တွေ”ဟု အဓိပ္ပာယ်ရ၏။ “တို့အိုင်ရစ်”ဟုလည်း ခေါ်ဆိုနိုင် ၏။ တို့ဗမာ အစည်းအရုံးသည် “ဆင်ဖိန်း”ဝါဒ မှီး၍ ပေါ်သည် ဆိုကြ ၏။ ဆင်ဖိန်းဂိုဏ်း၏ အခြေခံ သဘောတရားမှာ အိုင်ယာလန်ပြည်ကို အိုင်ရစ်တို့ ကယ်ဆယ်ရမည်။ အိုင်ယာလန်ပြည်သည် အိုင်ရစ်ဖို့၊ အိုင် ယာလန်သည် အိုင်ရစ်အတွက် “တို့ပြည်၊ တို့မြေ၊ တို့အိမ်၊ တို့ယာ” ဖြစ်သည်)။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆင်ဖိန်းသည်သာလျှင် အိုင်ရစ်တို့အား အင်္ဂလိပ်ထမ်းပိုးကို တော် လှန်ကာ ထွက်ရပ်ပြမည့် အစည်းအရုံး ဖြစ်ခဲ့၏။ ဆင်ဖိန်းဂိုဏ်းကို အာသာဂရိဖစ်(သ်)ဆိုသူ အိုင်ရစ် အာဇာနည်ကြီး ဖန်ဆင်း တည်ထောင် လေသည်။ ရှေးဟောင်း ပါတီအို၊ ဂိုဏ်းဆွေးများ လက်လျှော့သွားရ သလောက် ဆင်ဖိန်းဂိုဏ်းအားတက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆင်ဖိန်းအရေးတော်ပုံသည် ၁၉ဝ၂ ခုနှစ်လောက်က စတင်ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ၁၇၈၂ ခုနှစ် အုပ်ချုပ်ရေးသစ်ကို “ဖော်”၍ အသစ်ထူထောင်ရန် အကြံရှိ၏ ။ ၁၇၈၂ ခုနှစ် အုပ်ချုပ်ရေးအရဆိုလျှင် အိုင်ယာ လန်ပြည်သည် ကိုယ့်မင်းကိုယ်ချင်းပြည် ဖြစ်၏။ ကိုယ်ပိုင် ပြည်သူ့ လွှတ်တော် ရှိ၏။ ထိုလွှတ်တော်သည် ဗြိတိသျှမင်းအား အင်္ဂလန်ပြည် ဘုရင်အဖြစ်ဖြင့် မဟုတ်၊ အိုင်ယာလန်ပြည် ဘုရင်အဖြစ်ဖြင့် ကျေးဇူး သစ္စာတော် စောင့်ထိန်းလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆင်ဖိန်းဂိုဏ်း စတင်သူ၊ အာသာဂရိဖစ်(ဒ်)သည် ဒေ(စ်) နှင့် လူဆွ(သ်)] စသော ဥရောပတိုက် ဟန်ဂေရီပြည် ထွက်ရပ်ခေါင်းဆောင် ကြီးများ ဝါဒစည်းမျဉ်းကို လိုက်၍ ဆင်ဖိန်းဝါဒကို ဖန်တီးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆင်ဖိန်း ဝါဒကို ဟန်ဂေရီပြည် ထွက်ရပ်လုပ်ကြံမှု အိုင်ယာလန် ပြည်၏ “စံနမူနာ”ခေါ် တိုင်းကျော်စာတမ်းဖြင့် ဂရိ ဖစ်(သ်)က ထုတ်ဖော် ဖြန့်ချိခဲ့လေသည်။ ကနဦးအစ၌ ဆင်ဖိန်း ဝါဒမှာ ပွဲမတိုး၊ နှစ်ပရိစ္ဆေဒ ဟူ၍ အချိန်ကလေး အတော်ကြာမှ အိုင်ရစ်လူမျိုး အသည်း၌ သံမှိုစွဲ သကဲ့သို့ တည်ရှိလေ၏။ ဆင်ဖိန်း ဝါဒသည် သမာသမတ်ဖြစ်လွန်း၊ နှေးကွေးလွန်း၊ အနုလွန်မှု၊ အမွှမ်းတင်လွန်း အရူးအနှမ်း စိတ်ကူးယဉ် ဝါဒ ဆန်လွန်းသည်ဆိုကာ ဗြုန်းဗြုန်းဒိုင်းဒိုင်းနှင့် ရုတ်တရက် ပရိသတ် ခံတွင်း မတွေ့ချေ။ ဗြိတိသျှ ပါလီမန်လွှတ်တော်ကို အိုင်ရစ်အမတ် ကိုယ်စားလှယ် မစေလွှတ်ဘဲ သပိတ်မှောက်မှု၊ အိုင်ယာလန်ပြည်၌ ဗြိတိသျှ အစိုးရ အခြေမတည်တံ့အောင် ပြုလုပ်မှုများပါသော ဆင်ဖိန်း ဝါဒသည် ထောက်ခံချက် ပေးစရာမကောင်းသော လေဖမ်း ဒန်းစီးမှု ဖြစ်သည်ဟု ယူဆခံရသေးသည်။ ပေါ်တော်မူ ဝါဒသစ်သည် “အနှစ် မကျ” သေးသမျှ ကမ္ဘာ့ဝါဒကြီးများ အစဉ်အလာအတိုင်း အတက်နှေး ၏။ ဆင်ဖိန်းအရေးတော်ပုံ “တန့်”သွားဖူး၏။ လက်ရုံးအားကိုး၊ သွေး ထွက်သံယိုမှု၊ အကြမ်းဖက်မှုများသည် အရေးတော်ပုံ၏ အညှာဖြစ်အောင် စတင်ဆောင်ရွက်သော သမ္မတ သူပုန်ဂိုဏ်းသားများ အရေးတော် ပုံ အုပ်စီးမိမှ ဆင်ဖိန်းဂိုဏ်းဝါဒနှင့် အရေးတော်ပုံကို လူကြိုက်များ၍ လူကြည်ညိုလာလေ၏။ လူငါးယောက်တစ်ပိုင်းနှင့် သဲသောင်ပြင်ပေါ် တိုက်တည်သော ဘဝမှ ကျောက်မြေပေါ် သံမဏိဖြင့် သွန်းလုပ်သော ရဲတိုက်ကြီး အခြေသို့ ဆိုက်ရောက်သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၉၁၈ ခုနှစ် အိုင်ယာလန်ပြည် မဲဆန္ဒရွေးကောက်ပွဲကြီး၌ လုံးဝ သမ္မတနိုင်ငံ တစ်စင်ခွဲထူထောင်ရေးအစီအစဉ် ဆွဲပြသော ဆင်ဖိန်းဂိုဏ်း သည် အရေးသာ၍ ကိုယ်စားလှယ်နေရာ မြောက်မြားစွာ ရရှိလေ၏။ ကိုယ့်မင်းကိုယ့်ချင်း ဆန္ဒပြည့်ဝစွာ ပြနိုင်သဖြင့် အောင်မြေနင်းပွဲ ခံခဲ့၏။ သမ္မတနိုင်ငံနှင့် အနည်းငယ် သဏ္ဌာန်တူသော လက်အောက်ခံ အုပ်ချုပ် ရေး အမျိုးအစားကို ထူထောင်ဖြစ်လေ၏။ ဤကိစ္စကြောင့် မစ္စတာ ဂျွန်ရက်(ဒ်) မွန်၊ အင်္ဂလိပ်နှင့် ပူးပေါင်းလိုသူ အုပ်စီးခဲ့သော ၁၉၁၃ နှစ်တွင် တည်ထောင်သော အပျော်တမ်းတပ်ကြီးမှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွား လေ၏။ တစ်ခြမ်းက အင်္ဂလိပ်နှင့် လုံးဝခွဲ၍ တစ်စင်ထူမှုကို လိုလား၏။ ကျန်တစ်ခြမ်းအား အင်္ဂလိပ်နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သွားရန် လိုလား၏။ (အင်္ဂလိပ်နှင့်ပူးပေါင်း၍ ဗြိတိသျှအင်ပါယာမှ ခွဲမထွက်ဘဲ လက်ရှိအိုင်ရစ် အစိုးရ ဒီဗလဲယား အုပ်ချုပ်ရေးသည် ဤကျန်အခြမ်း လုံးပန်းချက်ဖြစ် သည် ဆိုကြ၏)။ ခွဲခွာရေးဘက်မှ အိုင်- အာရ်-အေ (အိုင်ရစ် သမ္မတ စစ်တပ် သို့မဟုတ် လွတ်လပ်ရေး တပ်မတော်) ခရိုင်အချုပ်အခြာ ပေါ် လာလေ၏ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုနောက်တစ်ဖန် တတိယမြောက် ဂိုဏ်းအသစ်တစ်ခု ပေါ်နေ ၏။ ထိုဂိုဏ်းမှာ အိုင်-အာရ်-ဘီ (အိုင်ရစ်သမ္မတ သွေးသောက်စု) ဖြစ်၏။ အိုင်-အာရ်-ဘီသည် တစ်ကမ္ဘာလုံး ပျံ့နှံ့လျက်ရှိသော လျှို့ဝှက် သောအသင်း ဖြစ်၏။ နှစ်များမကြာမီက ချက်စတာရဲတိုက် အတင်းတိုက်သိမ်းရန် ကြံစည်သော အင်္ဂလန်ပြည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေသည့် ဖင်နီယံ သွေးသောက်စု သူရဲသူခက်များမှ အိုင်-အာရ်-ဘီ မွေးဖွား၏။ အိုင်-အာရ်-ဘီ၏ အမြွှာညီနောင်မှာ ကလင်နဂဲ(လ်)အသင်း ဖြစ်၏။ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၌ ထွန်းကားသော အိုင်ရစ်အသင်း ဖြစ်၏။ အမေရိကန် အစိုးရဌာန၊ စစ်ဘက်ဌာန စသည်တို့၌ ထိုအသင်းသား တချို့မှာ အရာရှိကြီးများ ဖြစ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤအထက်ပါ ဆင်ဖိန်းသမ္မတဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်သော လက်ရုံး တပ်ခေါ်သော အိုင်-အာရ်-အေ၊ အိုင်-အာရ်-ဘီ ကလင်နဂဲ(လ်) စသည်တို့မှာ အမျိုးသားအင်အားကြီးများ ဖြစ်ကြ၏။ အိုင်ရစ်လွတ်လပ် ရေး ကြိုးပမ်းမှုအတွက် တစ်စင်တရေး”တည်းပင် ထူထောင်ပူးပေါင်း ကာ ဆောင်ရွက်ကြ၏။ သို့လင့်ကစား ကမ္ဘာစစ်ကြီးပြီးခါစ၌ အိုင်အာရ်-ဘီသည် ဤအမျိုးသား အင်အားကြီးများ၏ “ချက်မကြီး” ဖြစ်ခဲ့ ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိုင်ယာလန်ပြည်၌ နိုင်ငံရေးကိစ္စ အရေးကြီးသလောက် အိုင် ယာလန် ပြည်ပ၊ အင်္ဂလန်ပြည်ရှိ အိုင်ရစ်အကျိုးသည်ပိုးသော ရပ်ကွက် များသည် “နေပြည်”မှာ မအေးသလောက် ဆူပူနေကြ၏။ ပြည်တွင်းရေး လှိုင်းမိသဖြင့် ထထကြွကြွ လှုပ်လှုပ်ရွရွ ရှိကြ၏။ အင်္ဂလန်ပြည်၌ အိုင်ရစ်ထွက်ရပ် အရေးတော်ပုံမှာ တဖွားဖွား၊ တဖွေးဖွေး လမ်းကြောင်း ဖြူးလျက် တက်နေလေ၏။ ထိုအခါ အင်္ဂလန်ပြည်၌ စခန်းသွားနေသော ဆင်ဖိန်းအရေးတော်ပုံအား ဒပ်ဗလင်မြို့ ဆင်ဖိန်းဌာနချုပ်မှ ကြိုးဆွဲ၏။ အင်္ဂလန် ဆင်ဖိန်းအရေးတော်ပုံသည် (အိုင်ယာလန်) အင်္ဂလိပ်လက်အောက်မှ လုံးဝ တစ်စင်ထူထောင်မှုကို လိုလား၏။ အိုင်ရစ်လူများစုက မဲဖြင့် ဆန္ဒပြခြင်းကြောင့် မဟုတ်။ ချီကတည်းက ပန္နက်သဲရိုက်ခဲ့သော “ပေါ်လစီဝါဒ”ကြောင့် ခွဲခွာရေး လိုလား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆင်ဖိန်းဂိုဏ်းသို့ လူတိုင်း လွယ်လင့်တကူနှင့် ဝင်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆင်ဖိန်းဂိုဏ်း ဖွဲ့စည်းမှုသည် ပေါက်လွှတ်ပဲစားနိုင်လွန်း သည်ဟု ဆိုကြ၏။ ထိုဆိုချက်မှာ လုံးဝမမှန်။ ထုံးစံအတိုင်း ပုံစံလျှောက် လွှာလက်မှတ်ရေးထိုး လျှောက်ခြင်းများကို စစ်ဆေးသည့်အပြင် ဂိုဏ်းဝင် သူ၏ မူလဇာစ်မြစ်ကို လိုက်လံစုံထောက်၍ သေချာပြီဟု ယုံကြည်လောက်ပြီဆိုမှ ဂိုဏ်းသားအဖြစ်ဖြင့် စာရင်းမှတ် ပုံသွင်း၏။ စာရင်းသွင်း ခံရစဉ်လည်း “အိုင်ယာလန်ပြည် ဆင်ဖိန်းဂိုဏ်းက ထူထောင်သော အိုင်ရစ် သမ္မတနိုင်ငံကို စိတ်ရောကိုယ်ပါ စွမ်းဆောင်နိုင်သလောက်ထောက်ခံကူညီပါမည်။ ထိုသမ္မတနိုင်ငံကို ကမ္ဘာက အသိအမှတ်ပြုရန် ကြိုးစားပါမည်”ဟု ဂိုဏ်းဝင်သူက သစ္စာပြုရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45547195826325,"sku":"","price":1800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_bae3d812-fefb-4c80-bbf3-641294f5ae90.jpg?v=1730231159"},{"product_id":"မြို့မဆရာဟိန်-ကျွန်ုပ်နှင့်မိုက်ကယ်ကောလင်း","title":"ကျွန်ုပ်နှင့်မိုက်ကယ်ကောလင်း","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁) \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမျိုးချစ်စိတ် စတင်ပေါ်ပေါက်ခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           တောရွာကလေး၌ မွေးဖွားသော အိုင်ရစ်အမျိုးသားတိုင်း တွေ့ကြုံ သိမြင်ရသည့်နည်းတူ နိုင်ငံခြားသားတို့၏ အုပ်ချုပ်စိုးမိုးခြင်းလက် အောက်တွင် အကျွန်ုပ်တို့၏ အမျိုးသားများမှာ မရှိဆင်းရဲ ငတ်မွတ်မွဲ၍ နေရသောအခြေအနေကို အကလေးအရွယ် ငယ်စဉ်ကပင် ကျွန်ုပ်သည် တွေ့ကြုံသိမြင်ခဲ့ရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဘရော့စနားရွာကလေးတွင် နေထိုင်ကြသော ရွာသူရွာသားတို့၏ မျိုးချစ်စိတ်သည် အတန်ထက်သန်ခိုင်မာပေသည်။ အခွန်အတုတ် မပေး နိုင်ရှာသော ရွာသူရွာသားများအား ဘိလစ်စာရေးကြီးများသည် နေအိမ်မှ နှင်ချခြင်း၊ အိမ်ထောင်ပစ္စည်းများကို ဝရမ်းဖမ်းခြင်း၊ ရွာသူရွာသားတို့၏ ကျွဲနွားများကို ဖမ်းဆီးခြင်း စသော ဗလက္ကာရအမှုများလည်း မကြာခဏ ဖြစ်ပေါ်၏။ ရွာသူရွာသားများကလည်း ထိုသို့ သော မတရားမှုတို့ကို သပိတ်မှောက်ခြင်း၊ ခုခံခြင်းတို့ဖြင့် မကြာခဏ လက်စားချေကြ၏။ ဘိလစ်စာရေးတစ်ယောက်မှာ တရားခံတစ်ဦးအတွက် သက်သေခံရန် ရုံးသို့လာရာ၌ “စ ကောက်ဂရေး” ခေါ် မြင်းတပ်ဖြင့် ဝိုင်းရံ၍ လာရသည်ကို ကျွန်ုပ်သည် မှတ်မိသေး၏။ တစ်ခါတွင်လည်း မိန်းကလေးတစ် ယောက်သည် မိမိအားထားမှီခိုရာဖြစ်သော လယ်သမားကြီး၏ ပစ္စည်း များကို ဘိလစ်စာရေးသည် ဝရမ်းဖမ်းရာ သည်းမခံနိုင်သဖြင့် အဆိုပါ ဘိလစ်စာရေးအား ခုခံရိုက်နှက်မိသောကြောင့် ထောင်ဒဏ်အပြစ်ပေးခြင်း ခံရဖူးလေသည်။ တစ်ကြိမ်တွင်လည်း လယ်သမားကြီးတစ်ယောက်မှာ လယ်သမားများအသင်း၏ စည်းမျဉ်းကို လိုက်နာမိသဖြင့် ထောင်ချခြင်း ကို ခံရပေရာ သူ၏ အိမ်နီးပါးချင်းတို့မှာ မနေသာဘဲနေ၏။ သားမယား များအတွက် ကောက်ပဲသီးနှံများကို စိုက်ပျိုးပေးရခြင်း၊ ရိတ်သိမ်းပေးရ ခြင်းဖြင့် ဝိုင်းဝန်းကူညီကြရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျွန်ုပ်တို့ ဒိစတြိတ်မြို့နယ်မှ တခြားနိုင်ငံများသို့ ထွက်ခွာသွားကြ ရရှာသူများမှ အဆက်မပြတ်လှပေ။ ကျား-မမဟူ လူငယ်လူရွယ်ကလေး တို့မှာ ကြေကွဲသောနှလုံး စိုရွှဲသောမျက်ရည်ဖြင့် မိဘမောင်ဘွား ဆွေမျိုး များနှင့်ခွဲခွာကာ အမေရိကတိုက်သို့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအလို့ငှာ သွားရောက်ကြရလျက် တစ်ကျွန်းစီနေ တစ်ပြည်စီခြားရာမှ ငွေကြေးဖြင့်ထောက်ပံ့ကြရသည်ကိုလည်း ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် ကိုယ်တွေ့ကြုံခဲ့ရပေ သည်။ ကျွန်ုပ်မှာလည်း ထိုလူငယ်များနည်းတူ အမေရိကန်နိုင်ငံသို့ ထွက်ခွာသွားရသည်ဖြစ်ရာ ထိုစဉ်အခါက ကျွန်ုပ်တို့အမျိုးသားတစ်စု၏ အဖြစ်အပျက်ကို ကျွန်ုပ်၏ စိတ်နှလုံးတွင် ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးထားဘိသကဲ့သို့ ထင်ရှားစွာ တည်မြဲခဲ့ပေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အိုင်ယာလန်ပြည်မှ ထွက်ခွာသွားရခြင်းသည် အိုင်ယာလန်ပြည် အား ပိုမိုချစ်ခင်ခြင်းကို မဖြစ်စေသော်လည်း တိုင်းချစ်စိတ် ပိုမိုရင့်သန် လာခြင်းကိုမူကား အားပေးလာသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အိုင်ယာလန်ပြည် ၌ နေထိုင်ရစဉ်အခါ၌ မိမိတို့ပြည်ကြီးသည် မိမိတို့ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ် အပိုင်းတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ပေသည်။ အိုင်ယာလန်ပြည်ကြီး၏ သာယာသော ရှုမျှော်ခင်းများကို ကြည့်ရှုရခြင်းသည် မိဘတို့၏ မျက်နှာကို ဖူးမြော်ရဘိသကဲ့သို့ ကျေနပ်ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြစ်ဘိ၏။ သို့ဖြစ်လင့်ကစား မိမိတို့ပြည်ကြီးကို မြတ်နိုးသောစိတ်ဓာတ်သည် ထိုမျှ ခိုင်မာတည်မြဲလျက်ရှိသည်ကို အဦးအစ၌ ကောင်းစွာ သတိမပြုမိခဲ့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မိဘဆွေမျိုးတို့၏ အသိုက်အဝန်းမှ ခွဲခွာလာခဲ့ကြပြီးနောက် တခြားတစ်နိုင်ငံသို့ ရောက်သောအခါ ထိုနိုင်ငံရှိ အခြေအနေတို့သည် မည်မျှပင် ကြည်သာရွှင်မြူးဖွယ် ဖြစ်လင့်ကစား ကျွန်ုပ်တို့၏ မွေးဖွားရာ ဒေသမဟုတ်သည်ကို သတိရမိ၏။ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရန် အသင်း အဖွဲ့ များလည်းမရှိပေ။ ကျွန်ုပ်မှာ အမေရိကန်နိုင်ငံ၌နေထိုင်စဉ် မိမိ နေ့ စဉ်ကြုံတွေ့ရသော ရှုမျှော်ခင်းများကို ကြည့်ရှုရင်း ပျင်းရိထိုင်းမှိုင်းလာတော့၏။ ငယ်စဉ်က ပြေးလွှားရွှင်မြူး အပျော်ကြူးခဲ့ရသော နေရာဒေသ များကို တရေးရေး ထင်ယောင်မြင်ယောင်မိ၏။ အိုင်ယာလန်ပြည်မှာ နေစဉ်အခါက သုံးလေ့သုံးထရှိသော နေ့စဉ်သုံးစကားမျိုးတို့ကိုပင် ပြော ကြားရမည်မှာ ရှက်ကြောက်စဖွယ်ကဲ့သို့ဖြစ်ရကား အလျှင်း မကြားရ တော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကလေးဘဝက အိုင်ယာလန်ပြည်ရှိ စိမ်းစိုသော မြက်ခင်းတို့ကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခိုက်လာသော လေပြည်လေအေးကို ရှူရှိုက်ရခြင်း၊ ကြည်လင်အေးမြသော ထူးတွင်း စမ်းအိုင်တို့တွင် ငါးမျှားခဲ့ရခြင်း၊ ကျေး ငှက်တို့သည် ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းအတွင်း၌ အသိုက်အအုံပြုကာ နေကြ သည်ကို ရှာဖွေခဲ့ရခြင်း စသော ငယ်စဉ်က အဖြစ်အပျက်တို့ကိုလည်း တရေးရေးမြင်ယောင်လျက်ရှိရကား ဤ မိမိတို့နေရင်းဌာနတို့ကို ပြန် လည်ကြည့်ရှုလိုသောဆန္ဒသည် ဖြစ်ပေါ်လာပြန်၏။ ကျွန်ုပ်မွေးဖွားရာ အိမ်ဟောင်းကလေးနှင့်ပတ်သက်၍ စာမဖွဲ့လောက်သော ရှေးဟောင်း နှောင်းဖြစ်ကလေးများကိုပင် ပြန်လည်သတိရလေတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အမေရိကန်တိုက်တွင် နှစ်နှစ်မျှကြာသောအခါ ရုတ်ကျွန်းတွင် ဆင်ယင်ကျင်းပသော စိန့်ပက်ထရစ်နေ့ပွဲတော်ကြီးနှင့် ကြုံကြိုက်ရပေရာ ကျွန်ုပ်သည်လည်း အဆိုပါ ပွဲနေ့လှည့်လည်ပွဲတွင် ဝင်ရောက်နွှဲပျော်ခဲ့၏။ ထိုသို့ ပွဲလှည့်ရာတွင် တစ်တိုင်းတစ်နိုင်ငံသို့ လွင့်လာကြသော အိုင်ရစ် လူမျိုးတစ်စုတို့သည် မိမိတို့အမျိုးသားဆိုင်ရာ ပွဲတော်ကြီးကို နွှဲဆင်နေဘိ သကဲ့သို့ ထင်မြင်အောက်မေ့မိရကား ထိုနေ့ကစ၍ ကျွန်ုပ်၏ တိုင်းချစ် စိတ်သည် နိုးကြားထကြွလာပေသည်။ ထိုသို့ နိုးကြားလာသော တိုင်းချစ် စိတ်ပင် ကျွန်ုပ်အား အိုင်ယာလန်ပြည်သို့ပြန်ရန် လှုံ့ဆော်ခဲ့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အိုင်ယာလန်ပြည်သို့ ပြန်လည်ဆိုက်ရောက်ပြီးနောက် နှစ်နှစ်မျှ ကြာသောအခါ အိုင်ယာလန်ဘာသာစကားကို ပြန့်ပွားစေရန် ဖွဲ့စည်း ထားသော “ဂဲလစ်လိ” ခေါ် အသင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပေသည်။ နောင်သောအခါ ဝုဖ်တုံအမည်ရှိသော မျိုးချစ်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ မြေပုံအနီးတွင် အိုင်ရစ်သမ္မတအဖွဲ့ (Irish Republican Brotherhood)၏သစ္စာကို ခံယူကာ မျိုးချစ်အသင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်လာတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အိုင်ယာလန်ပြည်သို့ ပြန်လည်ဆိုက်ရောက်စက ကျွန်ုပ်တို့၏ အမျိုးသားများသည် အိုင်ယာလန်ပြည်လွတ်လပ်ရေးအတွက် မည်သို့ သဘောထားကြသည်ကို မသိရသေးသဖြင့် အထူးစိတ်ပျက်မိ၏။ စင်စစ် အားဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် အပြင်အပ အခြေအနေကိုသာကြည့်ရှုလျက် အတွင်းရေးသဘောထားတို့ကို ဆင်ခြင်စူးစမ်းခြင်း မပြုမိသဖြင့် စိတ်ပျက် ခြင်းဖြစ်မိပေသည်။ အကြောင်းအားလျော်စွာ ဖြစ်ပျက်လာသော ကိစ္စ အဝဝတို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် အလင်းရောင်ကို ရရှိလာ၏။ လွတ်လပ် ရေးတိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပေါ်လာသောအခါ အိုင်ယာလန် ပြည်သူပြည်သားတို့ သည် နှောင့်နှေးဆုတ်ဆိုင်းခြင်းမရှိ။ ထထကြွကြွဖြစ်လာသည်ကို သိရပေ တော့သည်။ အနည်းငယ်မျှသော အိုင်ယာလန်ပြည်သား အာဇာနည်ခံယူနိုင်ယာလန်ယာလန်ပြည်သို့ အထူးစိတ်ပျက်လျက်ယောက်ျားတို့၏ စွန့်စားဆောင်ရွက်သွားပုံများကို အားကျကာ မိမိတို့ အိုးအိမ် အသက်စည်းစိမ်တို့ကို စွန့်လွှတ်၍ အရေးတော်ပုံအတွင်း မိမိတို့ ဆိုင်ရာတာဝန်ကို ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်ကြကုန်သော အိုင်ရစ်အမျိုး သားအမျိုးသမီးများ ထောင်သောင်းမက များပြားသည်ကိုလည်း တွေ့ရ ပေသည်။ အမေရိကန်တိုက်တွင်ရှိနေသော အိုင်ရစ်အမျိုးသားများက လည်း လွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲကြီး အောင်မြင်စေခြင်းငှာ ငွေကြေးများကို ရက်ရောစွာ ပေးလှူစွန့်ကြဲကြလေသည်။ သို့သော် မိုက်ကယ်ကောလင်း က “ကျွန်ုပ်သည် အဆွေတို့ ရက်ရောစွာပေးပို့ကြသော အလှူငွေကို များစွာအလိုမရှိ၊ အဆွေတို့ထံမှ တိုက်ခိုက်မည့်သူ တစ်ထောင်လောက်ပို့ လျှင် များစွာ ကျေနပ်ပေလိမ့်မည်” ဟုပြောသောအခါ အနည်းငယ်သော မျိုးချစ်တစ်စုတို့သာ မိုက်ကယ်ကောလင်း၏အလိုသို့ လိုက်ပါနိုင်ကြရှာ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပြည်နှင်ဒဏ်သင့်ခဲ့သော အိုင်ရစ်အမျိုးသားများမှာ အမေရိကန် တိုက်၌ မိမိတို့ အမျိုးသားအလံများကိုလွှင့်ထူကာ တိုင်းချစ်စိတ် ထက် သန်စေသော အမျိုးသားသီချင်းတို့ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် သီဆိုအော် ဟစ်နိုင်ကြပေသည်။ ကျွန်ုပ်အထက်က ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း စိန့်ပက် ထရစ်နေ့ အထိမ်းအမှတ်ပွဲတွင် နွှဲဆင်ခဲ့ရာ၌ ကျွန်ုပ်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အိုင်ရစ်အမျိုးသားကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် နိုင်ငံခြားသားတို့၏အလယ်တွင် ထည်ထည်ခံ့ခံ့ကြီး ပါဝင်နွှဲဆင်ခဲ့ရသည်ကို ကျေနပ်ခြင်းဖြစ်မိ၏။ အမေ ရိကန်တိုက်၌ ကျွန်ုပ်တို့မှာ လှလှဝတ်၍ ဝဝစားကာ အေးချမ်းစွာ နေထိုင် အသက်မွေးခဲ့ရပေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့မှာ လွတ်လပ်သော နိုင်ငံ၏အရသာ ကို ကောင်းစွာ ခံစားခဲ့ရပေ၏။ ကျွန်ုပ်တို့အမျိုးသား၏ အောင်လံတံခွန် ကိုလွှင့်ထူကာ အိုင်ရစ်လူမျိုးအသင်းအဖွဲ့တို့အား ငွေကြေးတတ်အားသမျှ ထည့်ဝင်လှူဒါန်းနိုင်ခြင်းကိုပင် မိမိတို့တိုင်းပြည်အတွက် အကျိုးဆောင်ခြင်းဟူ၍ယူဆကာ အထူးကျေနပ် ဝမ်းမြောက်ခဲ့ပေ၏။ အိုင်ယာလန် ပြည်၌မူ ထိုသို့မဟုတ် ကျွန်ုပ်တို့မှာ ရှိသမျှအချိန်ကို ဝမ်းရေးအတွက် လုံးပန်းလုပ်ကိုင်နေကြရကုန်၏။ အိုင်ယာလန်ပြည်ကိုလည်းကောင်း၊ ကိုယ့်မင်းကိုယ့်ချင်းနှင့် လွတ်လပ်စွာ နေခဲ့ရခြင်းတို့ကိုလည်းကောင်း၊ သတိရစေရန် ကျင်းပအပ်သော လှည့်လည်ပွဲများကိုလည်း ဝင်ရောက်နွှဲ ပျော်ခြင်းမပြုနိုင်ကြပေ။ အနည်းငယ်သော လူတစ်စုသာလျှင် အိုင်ယာ လန်ပြည်၏လွတ်လပ်ရေး လုပ်ငန်းဟောင်းကို တွေးတောနိုင်ရန် အချိန်ရ ကြ၏။ ထိုလူတစ်စုပင်လျှင် လွတ်လပ်ရေးအတွက် အနစ်နာခံကာ ခုခံ တိုက်ခိုက်ရမည်ကို လေးလေးနက်နက် ဆင်ခြင်စဉ်းစားမိကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အိုင်ရစ်အမျိုးသားတို့သည် တိုင်းရေးပြည်ရေးတွင် အမှုမဲ့နေ ထိုင်ကြခြင်းမှာလည်း အခြားအကြောင်းတစ်ခုရှိသေး၏။ ထိုအခါက အိုင်ရစ်ပါလီမန်ထရီပါတီခေါ် အင်္ဂလိပ်တို့ဖွဲ့စည်းထားသော ပါလီမန် လွှတ်တော်သို့ဝင်ရောက်၍ အားပေးနေကြသော အဖွဲ့တစ်ခုက တိုင်းပြည် တွင် အာဏာလွှမ်းမိုးကာ အုပ်ချုပ်နေ၏။ ထိုအဖွဲ့၏ဝါဒမှာ အစစအရာ ရာ၌ အင်္ဂလိပ်တို့၏မျက်နှာကို ထောက်ရှု၍ အလုပ်လုပ်နေကြခြင်းဖြင့် အိုင်ရစ်လူမျိုးတို့၏ ဇာတိမာန်ကို ချိုးနှိမ်ဖျက်ဆီးရာရောက်နေ၏။ အိုင် ရစ်လူမျိုးတို့မှာ မိမိတို့နိုင်ငံလွတ်လပ်ရေးအတွက် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူတို့၏ ကိုယ်စားလှယ် လူကြီးများသည်လည်း အင်္ဂလိပ်အစိုးရထံအောက်ကျိုကာ မိမိတို့ကိုယ်ကျိုးအတွက်သာ တောင်းခံဆောင်ရွက်နေ ကြကုန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အိုင်ရစ်အမျိုးသားတို့မှာ ဇာတိမာန် ကင်းပျောက်သလောက်ရှိချေ ပြီ။ ဒဗ္ဗလင်မြို့တော်ကြီးရှိ ကျွန်ုပ်တို့၏ ပါလီမန်လွှတ်တော်ကြီးကို ဖျက် သိမ်းခြင်းခံရပြီးနောက် တိုင်းပြည်၏ ကိုယ်စားလှယ်အမတ်တို့သည် အင်္ဂလန်ပြည်ရှိ အောက်ပါလီမန်လွှတ်တော်သို့ သွားကြရရှာ၏။ ထို\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45547185668245,"sku":"","price":4750.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_7ab08356-c732-421b-9efe-5ea28fa2b80c.jpg?v=1730231547"},{"product_id":"မောင်ထွန်းသူ-၀ံပုလွေများနှင့်ကခုန်သူ","title":"၀ံပုလွေများနှင့်ကခုန်သူ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e[၁]\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗိုလ်ဒမ်ဘာသည် အားလုံးကို မျိုချ၍မရ။ ထိုစကားသည် သူ့ခေါင်းထဲသို့ ပထမဦးဆုံးဝင်လာသည့်စကားဖြစ်၏။ အရာရာတိုင်းသည် အလွန့်အလွန် ကြီးမားခမ်းနားပြီး ထယ်ဝါလှပလွန်းလှပါပေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဆုံးအစမရှိအောင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော မြူတိမ်ကင်းစင်နေ သည့် ကောင်းကင်ပြင်၊ အလိပ်လိုက် အလိပ်လိုက်လှိုင်းထနေသည့် သမုဒ္ဒရာ မြက်ခင်းပြင်။ ဘယ်ကိုပဲကြည့်ကြည့် ဤနှစ်ခုမှတစ်ပါး အခြား ဘာကိုမှ မမြင်ရ။ လမ်းမကြီးဟူ၍ တစ်လမ်းမှမရှိ။ လေးဘီးတပ်မြင်းလှည်းကြီးများ သွားနိုင်မည့်လှည်းလမ်းကြောင်းဟူ၍လည်း တစ်လမ်းမျှမမြင်ရ။ ဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ကွင်းပြင်ကြီးမျှသာဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့စိတ်အာရုံသည် မြင်ကွင်းထဲ၌ နစ်ဝင်ကာ မျောပါသွားလျက်ရှိ သည်။ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးသည် သူ့စိတ်ကို များစွာထိခိုက်စေခဲ့၏။ နက်ရှိုင်း သောခံစားမှုကြောင့် သူ့နှလုံးသားသည်ပင်လျှင် တုန်လှုပ်ခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လှည်းပေါ်၌ထိုင်နေသော ဗိုလ်ဒမ်ဘာ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပရေးရီး မြက်ခင်းပြင်ကြီးနှင့်အတူ လူးလိမ့်လိုက်ပါသွားနေသည်။ သူ့ရင်သည် ပီတိ လှိုင်းရိုက်ခတ်မှုဒဏ်ကို ခံနေရသဖြင့် များစွာလှုပ်ရှားလျက်ရှိ၏။ သို့သော် လည်း သွေးကတော့ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိ၊ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်အေးအေးဆေးဆေး ပင်ရှိသည်။ သူ့စိတ်တွင် ကြည်နူးခြင်းကတော့ အပြည့်။ သူ့ရင်ထဲ၌ ခံစားနေရသည်များကို စကားဖြင့်ဖော်ပြခြင်းငှာမစွမ်း။ စိတ်ထဲကတော့ သိသလိုလို ရှိပါ၏။ သို့သော်လည်း တိကျပြတ်သားစွာ ပေါ်လွင်အောင် ပြောမပြတတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့အနေဖြင့် သဘာဝအတိုင်းတည်ရှိနေသော အလွန်သာယာလှပ သော ဤတောပိုင်းဒေသကြီးတစ်ခုလုံးနှင့် ယင်းအပေါ်၌ တည်ရှိနေသမျှ အရာအားလုံးအပေါ် ချစ်ခင်တွယ်တာနေမိပြီး သူ့အချစ်မှာ အတ္တကင်းသော အချစ်ဖြစ်သည်၊ ကြည်ညိုလေးစားသောအချစ်မျိုးဖြစ်၏။ ထာဝရတည်မြဲ သွားမည့်အချစ်မျိုးဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့ဘေးမှာထိုင်နေသော တင်မွန်သည် မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ ခါးလောက်အမြင့်ရှိသည့် ကျွဲစားမြက်များပေါ်သို့ တံတွေး တစ်ချက်ထွေးပြန်သည်။ ယခုတံတွေးထွေးခြင်းသည် အကြိမ်ပေါင်း တစ်ထောင်မြောက်ထွေးခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဒမ်ဘာ ထင်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လှည်းသမားအများစုသည် အခုလိုပင် တံတွေးများကို မကြာခဏ . ထွေးတတ်သောအလေ့အထရှိကြ၏။ သူတို့ ပါးစပ်ထဲမှထွက်လာသည့် တံတွေးများကလည်း နည်းနည်းပါးပါးမဟုတ်။ တစ်ခါထွေးလျှင် အများ ကြီးထွက်လာတတ်သည်။ ဒမ်ဘာသည် တစ်လမ်းလုံး တံတွေးတပျစ်ပျစ် ထွေးလာသော တင်မွန်အား ဘာတစ်ခွန်းမှမပြောသော်လည်း စိတ်ထဲက တော့ ရွံရှာစက်ဆုပ်ခြင်းဖြစ်နေသည်။ အမှန်တော့ သူ့ဘာသာတံတွေးထွေး နေခြင်း မိမိအား အန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်သည့်အရာတော့မဟုတ်။ တင်မွန် တံတွေးထွေးလိုက်တိုင်း သူ ဒေါသဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယနေ့မနက်တစ်မနက်လုံး သူတို့သည် အတူတွဲ၍ ထိုင်လာကြ ခြင်းဖြစ်၏။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နှစ်ပေကွာသော်လည်း လေအောက်ရောက် နေသော ဒမ်ဘာသည် တင်မွန်၏ကိုယ်နံ့ကို ရှူလာရသည်။ တင်မွန်၏အနံ့ ကို သူ မခံနိုင်၊ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်နီးပါးမျှ သူသည် လူသေနံ့များကို ရှူရှိုက် ခဲ့ရဖူးသည်။ တင်မွန်၏ကိုယ်မှ ထွက်လာနေသည့် အနံ့များလောက် မဆိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ခါတစ်ရံ လေကြောင်းပြောင်းသွားသည့်အခါတွင်မူ တင်မွန် ထံမှ ကိုယ်နံ့သည် သူ့ထံသို့ ရောက်မလာ။ တစ်ခါတစ်ရံ လေသင့်လာသည့် အခါတွင်မူ ပြင်းထန်စူးရှသော တင်မွန်၏ကိုယ်နံ့သည် သူ့အား အနှောင့် အယှက်ပေးလာတတ်သည်။ ထိုအခါမျိုးတွင် သူသည် လှည်းနောက်ထဲရှိ ရိက္ခာပစ္စည်းပုံပေါ်သို့ သွား၍ထိုင်နေလေ့ရှိ၏။ တစ်ခါတစ်ရံကျတော့လည်းလှည်းပေါ်မှနေ၍ မြက်ပင်ရှည်ကြီးများကြားသို့ ခုန်ဆင်းကာ လှည်းမြီး၌ ကြိုးနှင့်ချည်၍ ဆွဲလာသည့် သူ့မြင်း “ကစ္စကို” အားစီး၍ ကင်းထောက်သည့် သဘောဖြင့် လှည်းရှေ့တစ်မိုင်နှစ်မိုင်ခန့်အကွာထိ ထွက်သွားလေ့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် ထိုင်နေရာမှလည်းပြန်လှည့်ပြီး သူ့မြင်းကစ္စကိုအား ကြည့် သည်။ ကစ္စကိုသည် လှည်းနောက်မှအလိုက်သင့်ပါလာသည်။ သူ့နှာခေါင်း တွင်စွပ်ထားသည့် အစာအိတ်ထဲမှအစာကို စားလာသည်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်၌ လွှမ်းခြုံပေးထားသည့် သမင်ရေသည် နေရောင်တွင် တလက်လက်တောက် နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒမ်ဘာသည် သူ့မြင်းကို ကြည့်၍ ပြုံးမိသည်။ မြင်းများ၏ သက်တမ်းသည် လူတွေ၏သက်တမ်းလောက်ရှည်လျှင် ကောင်းလေစွဟု တွေးမိသည်။ ကံကောင်းပါက ကစ္စကိုသည် ဆယ်နှစ်၊ ဆယ့်နှစ်နှစ်ခန့် နောက်ထပ်နေရဦးမည်ဟု သူ ထင်သည်။ မြင်းတွေ အများကြီးတွေ့ခဲ့ဖူးပါ ၏။ သို့သော်လည်း ကစ္စကိုလို မြင်းကောင်းတစ်ကောင် ရဖို့လိုသည်မှာ တစ်သက်မှာ တစ်ခါသာကြုံရတတ်သည့် ရတောင့်ရခဲအခွင့်အရေးမျိုးဖြစ် ၏။ အကယ်၍ ကစ္စကိုသာမရှိတော့ပါက သူ့နေရာ၌ သူ့လိုမြင်းမျိုးအစားထိုး ဖို့ဆိုသည်မှာ ခက်ခဲလှပါဘိခြင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒမ်ဘာက ကြည့်နေခိုက်မှာပင် ကစ္စကိုသည် သူ့ခေါင်းကိုမော့ကာ ဒမ်ဘာအား စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဒမ်ဘာရှိမှန်းသိသွားသည့်အခါ စိတ်အေး သွားဟန်ဖြင့် အစာအိတ်ထဲမှအစာကို တမြုံ့မြုံဝါးလျက်ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒမ်ဘာသည် ထိုင်ခုံတွင် တည့်တည့်မတ်မတ်ပြန်ထိုင်ကာ ကျူးနစ် အကျီအိတ်ကပ်ထဲမှ ခေါက်ထားသည့် စာရွက်တစ်ရွက်ကို လက်တစ်ဖက် ဖြင့် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် တပ်မှထုတ်ပေးလိုက်သည့် ဤအမိန့်စာ အတွက် စိတ်မအေးဖြစ်လျက်ရှိသည်။ ဟေးစ်ခံတပ်ကထွက်လာချိန်မှစ၍ ယခုအချိန်အထိ ဤစာရွက်ကိုထုတ်ကြည့်ခဲ့သည်မှာ အကြိမ်ပေါင်းဒါဇင်ဝက် ခန့်ရှိခဲ့ပြီ။ တစ်ကြိမ်ထုတ်ကြည့်တိုင်း သူ့တွင် ဘဝင်မကျဖြစ်ခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့နာမည်ကို ရေးရာ၌ နှစ်နေရာတွင် စာလုံးပေါင်းများ မှားနေ သည်။ အရက်နံ့ထောင်းထောင်းထနေသော ဗိုလ်မှူးသည် ထိုစာရွက်ပေါ် တွင် လက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့သည်။ လက်မှတ်ထိုးရာ၌ ကလောင်တံမှ မင်များ သီးသွားခဲ့၏။ သို့သော်လည်း ဗိုလ်မှူးသည် မင်များကို ခြောက်သွေ့အောင်မထားဘဲ စာရွက်ကိုခေါက်လိုက်သဖြင့် လက်မှတ်တစ်ခုလုံး အစွန်းအကွက် တွေတင်ကာ မပီမသဖြစ်သွားခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြီးတော့ အမိန့်စာပေါ်တွင် နေ့စွဲလည်းရေးထားခြင်းမရှိ၊ ထို့ကြောင့် သူသည် လှည်းပေါ်ရောက်ခါမှ နေ့စွဲကို သူကိုယ်တိုင် ရေးထည့်ခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း သူ ရေးထည့်ခဲ့သည်မှာ ခဲတံနှင့်ဖြစ်သဖြင့် ဗိုလ်မှူး၏ ကြောင် ခြစ်သလိုခြစ်ထားသော လက်မှတ်ပေါ်တွင် အံမဝင်ခွင်မကျဖြစ်လျက်ရှိလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗိုလ်ဒမ်ဘာသည် အမိန့်စာကိုကြည့်ကာ သက်ပြင်းချမိသည်။ ဤစာရွက်မှာ စစ်တပ်မှထုတ်ပေးသည့် အမိန့်စာရွက်တစ်ရွက်နှင့်မတူ အမှိုက် ခြင်းထဲမှ ကောက်ယူထားသည့် စက္ကူတစ်ရွက်နှင့်တူနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤအမိန့်စာကိုပြန်ကြည့်လိုက်တိုင်း သူ ဤအမိန့်စာရခဲ့ပုံကို ပြန်၍ စဉ်းစားမိကာ စိတ်မအေးဖြစ်ရ၏။ အရက်နံ့ထောင်းထောင်းထနေသော ဗိုလ်မှူးနှင့်ဆိုခဲ့ရသည့် ထူးထူးဆန်းဆန်းအဖြစ်ကိုလည်း သတိမရဘဲမနေ နိုင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တာဝန်ကို ချက်ချင်းထမ်းဆောင်လိုစိတ် ပြင်းပြမှုကြောင့် သူသည် ဌာနချုပ်ရုံးသို့ တန်းသွားခဲ့၏။ သူ ရောက်သွားချိန်တွင် တွေ့ရသည်မှာ ထိုဗိုလ်မှူးသာလျှင်ဖြစ်၍ ရုံးတစ်ရုံးလုံး၌ တစ်ဦးတည်းသာဖြစ်နေသည်ကို လည်း သတိထားခဲ့မိ၏။ ထိုနေ့က ညနေစောင်း၍ တင်မွန်၏ မြင်းလှည်း ကြီးပေါ်တွင်တက်၍ တင်မွန်ဘေး၌ ထိုင်မိချိန်အထိ ရုံးခန်းထဲ၌ ဗိုလ်မှူး တစ်ဦးတည်းသာလျှင်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူနှင့်တွေ့စဉ်က ဗိုလ်မှူးသည် နီရဲနေသောမျက်လုံးအစုံဖြင့် သူ့ အား အချိန်အတော်ကြာကြာမျှ စူးစူးရဲရဲစိုက်ကြည့်နေသည်။ နောက်ဆုံး စကားတစ်ခွန်းထွက်လာသည့်အခါတွင်လည်း ဗိုလ်မှူး၏လေသံသည် ငါ့ တော့တော့လေသံ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟား... အင်ဒီယန်းတွေကို တိုက်မယ့်သူရဲကောင်းကြီးပေါ့ ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗိုလ်ဒမ်ဘာကတော့ ထိုအချိန်ထိ အင်ဒီးယန်းများနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက် ဖို့ ဝေးစွ၊ အင်ဒီးယန်းလူမျိုးတစ်ယောက်တလေကိုပင် မြင်ဖူးတွေ့ဖူးသေး သည်မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟို..ဟို.. အခုတော့ မတိုက်သေးပါဘူး။ ကျွန်တော် ကြုံကြိုက် လာရင် တိုက်နိုင်မှာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အင်း... ဟင်..ဟင်.. တိုက်ခိုက်ရေးသမားကြီးတစ်ယောက်ဆိုပါ တော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗိုလ်ဒမ်ဘာသည် ဘာမှပြန်မပြော၊ နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက် ကိုတစ်ယောက် အကြာကြီးကြည့်နေကြသည်။ ထို့နောက် ဗိုလ်မှူးက အမိန့် စာကိုရေးသည်။ ဒေါသတကြီးနှင့် ရေးနေခြင်းဖြစ်၍ နားထင်များမှ စီးကျလာ နေသည့် ချွေးသီးချွေးပေါက်ကြီးများကိုပင်မသုတ်၊ ခပ်ပြောင်ပြောင်ဖြစ်နေသော သူ့ခေါင်းတွင် ဆီရွှဲနေသော ဆံပင်များကပ်နေသည်ကိုပင် ဗိုလ်ဒမ်ဘာ သတိပြုမိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗိုလ်မှူးသည် ချောင်းတဟွပ်ဟွပ်ဆိုးလာချိန်တွင် စာရေးနေခြင်း မှ ခေတ္တရပ်ကာ သူ့လည်ချောင်းအတွင်းမှ သလိပ်များကို စားပွဲဘေး၌ချထားသော ညစ်ပတ်ပေရေနေသည့် တံတွေးပုံးထဲသို့ ထွီခနဲထွေးထည့်လိုက် သည်။ ဗိုလ်ဒမ်ဘာသည် ဗိုလ်မှူးလုပ်ကိုင်နေပုံများကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက် နေသည်။ အခန်းထဲမှမြန်မြန်ကိစ္စပြီးကာ မြန်မြန်ထွက်သွားလိုစိတ်သာ ပေါ် နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူဝင်လာစက အခြေအနေကို ဗိုလ်ဒမ်ဘာ ပြန်ပြီးသတိရလာ သည်။ သူ ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ဝင်လာစဉ်က ဗိုလ်မှူးဖမ်ဘရောသည် သူ့စားပွဲ တွင် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာထိုင်လျက်ရှိသည်ကို တွေ့ခဲ့ရ၏။ ဗိုလ်မှူးသည် လက်နှစ်ဖက်ကိုဆုပ်ကာ သူ့ရှေ့၌တင်ထားသည်။ သူ့ကိုကြည့်ရသည်မှာ သူ့ဘဝတစ်ခုလုံးကို သတိမရတော့သည့်ပုံစံမျိုးဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တကယ်တော့လည်း သူ့ဘဝသည် သြဇာအာဏာကင်းမဲ့နေသော ဘဝဖြစ်သည်။ ကုန်လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အထီးကျန်နေခဲ့ရသော ဘဝဖြစ်၏။ အချိန်ရှိသမျှ အရက်ပုလင်းနှင့်သာ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေခဲ့ ရသော ဘဝလည်းဖြစ်ချေသည်။ အလွန်ဝေး၊ အလွန်ခေါင်သောဒေသ၌ အခုလိုအထီးကျန်နေခဲ့ရခြင်းသည် သူ့အတွက် ဘဝပျက်သလိုသာဖြစ်ခဲ့ ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗိုလ်မှူးသည် အမိန့်စာကို ရေးပြီးလျှင်ပြီးချင်း ဗိုလ်ဒမ်ဘာအား လှမ်းပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ငါ မင်းကို ဆက်ျဝစ်ခံတပ်မှာ တာဝန်ချထားလိုက်တယ်။ မင်း အမြန်ဆုံးသွားပြီး ဗိုလ်ကြီးကာဂျစ်လ်ဆီ သတင်းပို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗိုလ်ဒမ်ဘာသည် လက်ထဲရောက်လာသည့် ညစ်ပတ်ပေရေနေ သော စာရွက်ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်ကဲ့ပါ ဗိုလ်မှူး။ ကျွန်တော် ဟိုကို ဘယ်လိုသွားရမလဲဆို တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ငါက မင်းကိုမပြောဘဲ လွှတ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်နေသလား” ဟု ဗိုလ်မှူးက သံပြတ်နှင့်မေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မဟုတ်ပါဘူး ဗိုလ်မှူး၊ ကျွန်တော်ကမသိလို့ မေးမိတာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗိုလ်မှူးသည် သူ့ကျောကို ကုလားထိုင်တွင်မှီလိုက်သည်။ လက်နှစ် ဖက်ကို သူ့ဘောင်းဘီပေါ်တင်လိုက်ပြီး ပြုံးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ငါ့ မှာ စိတ်ကောင်းဝင်နေတဲ့အချိန်မို့ မင်းကို ငါက အခွင့်ထူး တစ်ခုပေးရမှာပေါ့ လေကွာ။ ကုန်တင်လှည်းကြီးတစ်စီး အဲဒီနယ်ဘက်ကို ထွက်လိမ့်မယ်။ တင်မွန်လို့ခေါ်တဲ့ လှည်းသမားတစ်ယောက်ကို တွေ့အောင် ရှာ၊ ပြီးတော့ သူနဲ့လိုက်သွား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗိုလ်မှူးဖမ်ဘရောက ဗိုလ်ဒမ်ဘာ၏လက်ထဲမှ စာရွက်ကို လက် ညှိုးထိုးပြပြီး ထပ်ပြောသည်။ “ငါ့လက်မှတ်က မိုင်တစ်ရာငါးဆယ်ကျယ် ဝန်းတဲ့ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိတွေရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ မင်းကို ဘေးကင်းအောင်တော့ ကာကွယ် ပေးမှာပါကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗိုလ်ဒမ်ဘာသည် စစ်တပ်ထဲရောက်ကတည်းက ရှေ့တန်းရောက် အရာရှိများ၏ ကြောင်ကွက်များကို သိထားခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် ဗိုလ်မှူး၏စကား အပေါ်တွင် စဉ်းစားဆင်ခြင်မှုပြုမနေတော့ပေ။ ဗိုလ်မှူးအား အလေးပြုကာ “ဟုတ်ကဲ့ပါ.. ဗိုလ်မှူး” ဟုသာအဖြေပေးလိုက်ပြီး အပြင်သို့ ခပ်သုတ်သုတ် ထွက်လာခဲ့သည်။ ချက်ချင်းပင် တင်မွန်အားလိုက်ရှာသည်။ တွေ့သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ့မြင်းကစ္စကိုအား ပြန်ယူကာ ဟေးစ်စစ်ခံတပ်ထဲမှ ထွက်လာ ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခု သူ ထွက်လာခဲ့သည်မှာ မိုင်တစ်ရာအကွာအထိ ခရီးပေါက်ခဲ့ ပြီ။ ဤအချိန်ကျကာမှ သူသည် သူ့အမိန့်စာကိုထပ်ကြည့်ကာ အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါဟု တွေးမိသည်။ မြင်းလှည်းကြီး အရှိန်နှေးသွားသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်၏။ တင်မွန်သည် အနီးဆုံးမှ မြက်ပင်ကြီးကြားသို့ ငုံ့ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟိုမှာကြည့်... မြင်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လှည်းကြီးနှင့် ပေ ၂၀ ခန့်အကွာရှိ ဖြူဖွေးဖွေးအရာဝတ္ထုတစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား လှည်းပေါ်မှခုန်ဆင်းကာ သွားကြည့် ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူဦးခေါင်းခွံတစ်လုံးနှင့် အရိုးစုများဖြစ်၏။ ဦးခေါင်းခွံမှ မျက်လုံး ဟောက်ပက်ကြီးများသည် မိုးကောင်းကင်ဆီသို့ မျှော်ကြည့်နေသည့်နှယ် ရှိသည်။ ဗိုလ်ဒမ်ဘာသည် အရိုးစုဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။ မြက်ပင်များသည် နံရိုးများကြားမှ ထိုးထွက်နေကြ၏။ မြားအမြောက်အမြား သည်လည်း နံရိုးများကြားတွင် ထိုးထောင်ထောင်ဖြစ်နေသည်။ ဒမ်ဘာသည် မြားတစ်ချောင်းကို ဆွဲနုတ်လိုက်ပြီး အသေအချာကြည့်နေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုနေ့ညနေပိုင်းတွင် မိုးသည်းထန်စွာရွာသည်။ နွေရာသီတွင် မုန်တိုင်းကျပြီး ရွာသွန်းသည့်မိုးမျိုးဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း အခြားလများတွင် ရွာသွန်းလေ့ရှိသည့် မိုးများလောက် စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းခြင်းတော့မရှိ။ ခရီးသွား နှစ်ဦးသည် တာပေါ်လင်လှည်းပေါင်းမိုးအောက်တွင် သက်သောင့်သက်သာ အိပ်နိုင်ခဲ့ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စတုတ္ထနေ့သည် ယခင်နေ့များကလိုပင် ထူးခြားသောဖြစ်ရပ်များ မပေါ်ပေါက်ဘဲ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ပဉ္စမမြောက်နေ့နှင့် ဆဋ္ဌမမြောက်နေ့ များသည်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်ဖြစ်၏။ ဗိုလ်ဒမ်ဘာကတော့ ကျွဲရိုင်းများ ကို မမြင်ရ၍ စိတ်မကောင်းဖြစ်သည်။ သူ အလွန်မြင်ချင်နေသည့်ကျွဲကို တစ်ကောင်တစ်မြီးမှမတွေ့ရ။ ကျွဲရိုင်းအုပ်ကြီးများသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အခုလိုပင် ပျောက်ပျောက်သွားတတ်သည်ဟု တင်မွန်ကပြောသည်။ အခု လောလောဆယ်မမြင်ရ၍ စိတ်မပူပါနှင့်ဟုလည်း ပြောသည်။ ကျွဲရိုင်းများ ပေါ်လာသည့်အခါများတွင် ကျိုင်းကောင်များကဲ့သို့ များပြားလွန်းသဖြင့် ကြည့်ပင်ကြည့်ချင်တော့မည်မဟုတ်ဟုလည်း ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့လာခဲ့သည့် လမ်းခရီးတွင် အင်ဒီးယန်းဟူ၍လည်း အစအနပင်မမြင်ရ။ ဤကိစ္စတွင်မူ ဘာကြောင့်မမြင်ရသည်ကို တင်မွန်က ရှင်းလင်း ပြောပြခြင်းမရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တွင်မူ ဗိုလ်ဒမ်ဘာသည် တင်မွန်ပြောသမျှ စကားများအပေါ် စိတ်ဝင်စားခြင်းမရှိတော့ပေ။ သူပြောလာသမျှကို ကြား တစ်ချက် မကြားတစ်ချက်ဖြစ်နေသည်။ နောက်ဆုံးကျန်နေသည့် ခရီးတစ်လျှောက်တွင် ဗိုလ်ဒမ်ဘာသည် သူ တာဝန်ကျရာတပ်စခန်းသို့ အမြန်ဆုံး ရောက်ရန်သာ စိတ်စောလျက်ရှိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဗိုလ်ကြီးကာဂျစ်လ်သည် မိုးကောင်းကင်ဆီသို့ တွေဝေငေးမော လျက်ရှိသည်။ သူ့အသိထဲတွင် ဖျတ်ခနဲ အလင်းရောင်ဝင်လာသည်။ နောက် တစ်ယောက်တော့ သွားပြန်ပြီဟု သူတွေးကာ စိတ်ထဲမှကြိတ်၍ ကျိန်ဆဲလိုက် မိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဗိုလ်ကြီးကာဂျစ်လ်သည် အလွန်ညှိုးငယ်သောစိတ်ဖြင့် အလွန်စွတ် စိုထိုင်းမှိုင်းလှသော တပ်စခန်း၏နံရံများကို တစ်ခုချင်းစီ လှည့်ပတ်ကြည့်နေ သည်။ ဤအထဲတွင် ကြည့်စရာဆို၍ ဘာမှမရှိ။ တကယ်တော့ သူနေရသည့် တပ်စခန်းနေအိမ်သည် အကျဉ်းထောင်တစ်ခုအတွင်းမှ ကြိုးတိုက်တစ်တိုက် နှင့် ဘာမှမခြားဟုပင်ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဒီဟာကို တပ်စခန်းလို့ခေါ်ရမှာတဲ့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဟုတွေးသည်။ လူတိုင်း လိုလိုပင် တပ်စခန်းဟူသော စကားလုံးကို သုံးလာခဲ့ကြသည်မှာ တစ်လပင် ကျော်လာခဲ့ပြီ၊ သူကိုယ်တိုင်ပင် သူ့ငယ်သားများရှေ့၌ အရှက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ထိုစကားလုံးကို သုံးခဲ့ပြီးပြီ မဟုတ်ပါလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သူလည်း စခန်းထဲ၌ တစ်ယောက်တည်းထိုင်ကာ နားစွင့်လျက် ရှိ၏။ အပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက်ရှိသည်။ သာမန်ဖြစ်ရိုးဖြစ် စဉ် အခြေအနေအရဆိုပါက အပြင်တွင် တာဝန်ကိုယ်စီဖြင့် အလုပ်လုပ်နေ ကြသော လူသံသူသံများ ကြားရစမြဲ။ ယခုအခါတွင်မူကား ဘာအလုပ်တာ ဝန်မှမရှိသည်မှာ ရက်ပေါင်းများစွာကြာခဲ့ပြီ။ ယင်းကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ သူ ကိုယ်တိုင်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသော\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550653210773,"sku":"","price":7200.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_17d06c21-ce39-4b75-a6fd-1e6b62299ef9.jpg?v=1730235315"},{"product_id":"မောင်ထွန်းသူ-၀င်္ကဘာ","title":"ဝင်္ကဘာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လက်စလီ စတီးဝတ်၏ ဒိုင်ယာရီ (နေ့စဉ်မှတ်တမ်း) တွင် ပထမဦးဆုံး ရေးသွင်းလိုက်သည့်စာမှာ ဤသို့ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ချစ်သော ဒိုင်ယာရီ ။           ။ ဒီနေ့မနက် ကိုယ် လက်ထပ်ရမယ့်အမျိုးသားကို ကိုယ်တွေ့ရတယ်။ ယင်းစာပိုဒ်မှာ ရိုးရိုးစင်းစင်းနှင့် ရှင်းရှင်းကလေးဖြစ်သည်။ အကောင်း တွေချည်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသော အရေးအသားမျိုး ဖြစ်၏။ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အကြောင်းခြင်းရာ ဖြစ်ရပ်များအတွက် နိမိတ် ပြသည့် အရိပ်အငွေ့များကို အစအနပင် မမြင်ကြရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လက်စလီ စတီးဝတ်သည် နက္ခတ်ဗေဒင်များတွင် စိတ်ဝင်စားသူ မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ထိုနေ့မနက်က သူသည် အမှတ်မထင် “လက်ဇင်တန် ဟာရယ် လီးဒါး” သတင်းစာကို လျှောက်၍ လှန်လှောနေရာမှ နက္ခတ်ပညာကဏ္ဍ စာမျက်နှာမှ ဇိုလ်တဲယား၏ဇာတာဆန်းစစ်ချက်ကို သွားတွေ့သည်။ သူ့ ဟောဆိုချက်မှာ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သိဟ်ရာသီဖွားများအတွက် (ဇူလိုင် ၂၃ မှ သြဂုတ် ၂၂ အထိ)လသစ်သည် သင်၏ ချစ်ရေးချစ်ရာများကိုလင်းလက် တောက်ပစေလိမ့်မည်။ ယခုလ လပြည့်မှ နောက် လ လပြည့်အထိ တစ်လတာကာလအတွင်း သင့်ကံကြမ္မာ သည် မြင့်နေသည်။ သင့်ဘဝတွင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် စိတ် လှုပ်ရှားစရာဖြစ်ရပ်တစ်ခုအပေါ် စိတ်ဝင်စားပါ။ သင်နှင့် သင့်မြတ်သော ရာသီဖွားမှာ ကန်ရာသီဖွား ဖြစ်သည်။ ယနေ့ သည် သင့်အတွက် ပျော်စရာအမှတ်တရ နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ပျော်ရွှင်စွာ ခံစားနိုင်ဖို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘာကို ပျော်ရွှင်စွာ ခံစားနိုင်ဖို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရမှာလဲ။ လက်စလီ သည် မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့ပြီး တွေးနေသည်။ ဒီနေ့ကော ဘာထူးမှာလဲ။ တခြား နေ့တွေလိုပဲ နေမှာပေါ့။ ဗေဒင်ဆိုတာ အလကားပါ။ ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လက်စလီ စတီးဝတ်သည် လက်ဇင်တန်ရှိ ဘေလီအင် တွမ်ကင်း ကင်တပ်ကီ ကုမ္ပဏီ၏ ပြင်ပဆက်ဆံရေးနှင့် ကြော်ငြာဌာနမှူး ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့ နေ့ခင်းပိုင်းတွင် သူသည် အစည်းအဝေး သုံးခုတက်ရမည့် အစီအစဉ် ရှိနေသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ ကင်တပ်ကီဓာတ်မြေ သြဇာကုမ္ပဏီမှ ပုဂ္ဂိုလ် များနှင့် ဖြစ်သည်။ ယင်းကုမ္ပဏီမှ အရာရှိများသည် လက်စလီ စ,\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eထားသည့် လုပ်ငန်းသစ်အပေါ်တွင် များစွာစိတ်ဝင်စားနေကြသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အထူးသဖြင့် သူတို့သည် ကြော်ငြာ၏ အစစကားကို အလွန်သဘော ကျနေကြသည်။ အစ စကားမှာ “အကယ်၍ သင်သည် နှင်းဆီပန်းများ၏ အနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုသည်ဆိုပါက...” ဟူ၍ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ ယနေ့ နေ့ခင်းတက်ရမည့် ဒုတိယအစည်းအဝေးမှာ သားစပ်ခြင်း များ၊ မွေးမြူရေးခြံလုပ်ငန်းသမားများ အစည်းအဝေးဖြစ်၍ တတိယအစည်း အဝေးမှာ လက်ဇင်တန် ကျောက်မီးသွေးကုမ္ပဏီနှင့် ဖြစ်သည်။ သည်လိုဆိုရင် ပျော်စရာအမှတ်တရနေ့တစ်နေ့ဟူသောစကားသည် ဘာကို ဆိုလိုထားပါလိမ့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အသက်က နှစ်ဆယ်ကျော်၊ ခန္ဓာကိုယ်က သွယ်လျလျ။ တစ်ဖက်သား အား ဆွဲဆောင်မှုအားကောင်းသည့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ပိုင်ရှင် လက်စလီ စတီးဝတ်သည် မြင်ရုံမျှဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းသည်။ သူ့ဆံပင်သည် ရှည်လျားပြီး နူးညံ့ကာ ရွှေရောင်သန်းနေသည်။ တောက်ပသော ပြာလဲ့လဲ့မျက်လုံးအစုံသည် ဝင်းလဲ့နေသည်။ လက်စလီ၏ သူငယ်ချင်းများထဲမှ တစ်ဦး က “မင်းဟာ သိပ်လည်းလှမယ်၊ ဦးနှောက်လည်း ရှိမယ်ဆိုရင် ကမ္ဘာကို တောင် ပိုင်ဆိုင်မှာ” ဟု မှတ်ချက်ချဖူးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လက်စလီ စတီးဝတ်သည် မိန်းမလှလေးတစ်ဦးဖြစ်၍ သူ့ အိုင်ကျူး သည် ၁၇ဝ မျှ ရှိသည်။ ကျန်အပိုင်းကိုမူ သဘာဝက စိုးမိုးခြယ်လှယ်ထား သည်။ သို့သော်လည်း သူ့ရုပ်ရည်သည် သူ့အတွက် အကျိုးမဲ့သာ ဖြစ်သည်ကို တွေ့နေရ၏။ ယောက်ျားများသည် သူ့အား ချဉ်းကပ်နိုင်ရန် ကြိုးစားကြသော် လည်း အနည်းငယ်မျှသာလျှင် စစ်မှန်သော ကြိုးစားမှုကို ပြုကြသည်ဟု ယူဆဖွယ်ရာရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘေလီအင် တွမ်ကင်း ကုမ္ပဏီ၌ အလုပ်လုပ်နေသည့် အတွင်းရေးမှူး အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှလွဲလျှင် လက်စလီသည် ဤအလုပ်ဌာန၏ တစ်ဦးတည်း သော အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။ ကုမ္ပဏီတွင် ယောက်ျားဝန်ထမ်းသည် ဆယ့်ငါး ယောက်မျှ ရှိ၏။ ကုမ္ပဏီတွင်အလုပ်ဝင်ပြီးနောက် တစ်ပတ်မပြည့်မီမှာပင် ယောက်ျားဝန်ထမ်းများထက် သူ့ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးက ပို၍ မြင့်မားသည်ကို သူ သိလာရသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း လက်စလီသည် ဤတွေ့ရှိမှုကို အကြောင်း ပြုကာ သူတို့နှင့် ခပ်ကင်းကင်း ခပ်ခွာခွာနေမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပထမ အလုပ်ဝင်စတွင် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် နှစ်ဦးဖြစ်သော ဂျင်ဘေလီ နှင့် အယ်လ်တွမ်ကင်းတို့သည် သူ့အား သွေးတိုးစမ်းကြသည်။ ဂျင်ဘေလီမှာ အသက်လေးဆယ်တွင်းဖြစ်၍ စကားပြောလျှင် သိမ်မွေ့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဝဝတုတ်တုတ်ဖြစ်၍ ကိုယ်အလေးချိန်လွန်နေသူတစ်ဦးဟု ပြောနိုင်သည်။ အယ်လ်တွမ်ကင်းမှာ ဘေလီထက် ဆယ်နှစ်ခန့် ငယ်သည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး လက်စလီနှင့် နှစ်ယောက်ချင်းဆုံမိသည့်အခါတိုင်း သူတို့နှင့်အိပ်ဖို့ လက်စလီ အား ပြောလေ့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လက်စလီအနေဖြင့် အလွန်ရိုးစင်းသော စကားတစ်ခွန်းဖြင့် သူတို့အား ရပ်တန့်သွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ “နောက်တစ်ခါ ဒီစကားမျိုး ထပ်ပြော ရင် ကျွန်မ အလုပ်က ထွက်ရလိမ့်မယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုစကားကြောင့် သူတို့၏ အလိုဆန္ဒသည် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။ လက်စလီစတီးဝတ်သည် အလွန်တန်ဖိုးရှိသည့် အလုပ်သမား ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ လက်စလီအား လက်လွတ်ခံ၍ မဖြစ်သည်ကို သိနေ ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ အလုပ်ထဲရောက်စ ပထမပတ်အတွင်း နေ့ခင်း ကော်ဖီသောက်ချိန် တွင် လက်စလီသည် သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအား ရယ်စရာတစ်ခု ပြောခဲ့ဖူး သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ယောက်ျားသုံးယောက်ဟာ တစ်နေ့မှာ ဘီလူးမတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံမိ ကြတယ်။ ဘီလူးမက သူတို့သုံးယောက် အလိုရှိတဲ့ ဆန္ဒတစ်ခုစီကို သူ ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်လို့ ပြောသတဲ့။ ပထမယောက်ျားက “ကျွန်တော်တော့ သူများထက် နှစ်ဆယ့်ငါးရာခိုင်နှုန်းလောက် ပိုတော်ချင်တယ်”လို့ ပြောတယ်။ အဲဒီတော့ ဘီလူးမက မျက်တောင် ခတ်လိုက်တယ်။ ယောက်ျားက “ဟာ... ကျွန်တော် ပိုတော်သွားပြီလို့ ခံစားနေရပြီ”လို့ ပြောသတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒုတိယယောက်ျားက “ကျွန်တော်ကတော့ တခြားလူတွေထက် ရာခိုင် နှုန်းငါးဆယ် ပိုတော်ချင်တယ်” လို့ ပြောတယ်။ ဘီလူးမကလည်း ချက်ချင်းပဲ မျက်တောင်ခတ်ပြလိုက်တယ်။ အဲဒီတော့ အမျိုးသားက “သိပ်ကို အံ့သြ စရာ ကောင်းတာပဲ။ ကျွန်တော် အရင်က မသိတာတွေကို အခု ကျွန်တော် သိနေပြီ”” လို့ ရေရွတ်သတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တတိယယောက်ျားကတော့ တစ်ရာ ရာခိုင်နှုန်း ပိုပြီးတော်တဲ့လူ ဖြစ်ချင်တယ်”လို့ ပြောတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒီတော့ ဘီလူးမက မျက်တောင်ခတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီယောက်ျား ဟာ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်သွားတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လက်စလီသည် သူ ပြောပြသမျှကို နားထောင်နေသည့် ယောက်ျား များအား မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူတို့အားလုံး လက်စလီ မျက်နှာကို ဝိုင်း၍ကြည့်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ မရယ်ကြချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပျော်စရာနေ့နှင့် ကြုံရလိမ့်မည်ဟူသော ဗေဒင်ဆရာ၏ စကားသည် ထိုနေ့ မနက်ဆယ့်တစ်နာရီတွင်စသည်။ ဂျင်ဘေလီသည် လက်စလီ၏ ရုံးခန်း သေးသေးကျဉ်းကျဉ်းကလေးထဲသို့ ဝင်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တို့မှာ ဖောက်သည်သစ်တစ်ယောက် ရလာတယ်” ဟု ဂျင်ဘေလီ က ပြောသည်။ “မင်း သူ့ကို တာဝန်ယူပေးစေချင်တယ်”“ရပါတယ်” ဟု လက်စလီက ပြန်ပြောသည်။ “အဲဒီ ကိစ္စကဘာလဲ””\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီကိစ္စက ဘာလဲ မဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်သူလဲဆိုမှ မှန်မယ်။ မင်း အိုလီဗာရပ်ဆဲလ်ဆိုတဲ့လူအကြောင်း ကြားဖူးသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိုလီဗာရပ်ဆဲလ်အကြောင်း လူတိုင်း ကြားဖူးသည်။ ရှေ့နေတစ်ဦး ဖြစ်၍ ပြည်နယ်ဘုရင်ခံအဖြစ် အရွေးခံမည့်ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။ သူ့မျက်နှာပါ သည့် ပိုစတာကြီးများကို ကင်တပ်ကီပြည်နယ် တစ်နယ်လုံး၌ တွေ့နေရသည် မဟုတ်ပါလား။ ဥပဒေရေးနှင့်ဆိုင်ရာအလုပ်များတွင် သူ၏ ပြောင်မြောက်သောဆောင်ရွက်ချက်များကြောင့် ကျော်ကြားနေသူဖြစ်ရာ အသက်သုံးဆယ့်ငါးနှစ် ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ပြည်နယ်တစ်နယ်လုံးရှိ မိန်းမပျိုများအတွက် အလိုလား အပ်ဆုံးသော လူပျိုဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လက်ဇင်တန်ရှိနာမည်ကြီးရုပ်မြင်သံကြားဌာနများတွင် သူ၏ ရုပ်လွှာ နှင့် စကားသံများကို အခုတလော အဆက်မပြတ် ကြားနေရသည်။ နယ်မြေ အတွင်းရှိ ထင်ရှားသော ရေဒီယိုများမှလည်း သူ့အသံကို ကြားနေကြရ၏။ ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်အဝဆုံးသော လူချောတစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ လက်ဇင်တန်မြို့ပေါ်ရှိ ထင်ရှားသောမိန်းမအများစုနှင့် အိပ်ဖူးသူဟု နာမည် ကြီးနေသူ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အင်း... ကြားဖူးတယ်၊ ကျွန်မတို့က သူ့အတွက် ဘာလုပ်ပေးရမှာလဲ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တို့က သူ့ကို ကင်တပ်ကီပြည်နယ် ဘုရင်ခံအဖြစ် အသွင်ပြောင်း သွားအောင် ကူညီရမယ်၊ အဲ.. အခု သူ ဒီကို လာနေပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်မိနစ်အနည်းငယ်မျှအကြာတွင် အိုလီဗာရပ်ဆဲလ် ရောက်လာသည်။ သူ့ဓာတ်ပုံများတွင် မြင်ရသည်ထက် ပို၍ ဆွဲဆောင်မှုအားကောင်းနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့အား လက်စလီနှင့် မိတ်ဆက်ပေးသည့်အခါ သူက နွေးထွေးသော အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်တော် ခင်ဗျားအကြောင်း အများကြီးကြားဖူးတယ်၊ ကျွန်တော့်ကိစ္စမှာ ခင်ဗျား ဝင်ကိုင်မယ်လို့ သိရတယ်၊ ကျွန်တော် အတော်ဝမ်းသာမိပါတယ်””\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550660026517,"sku":"","price":8100.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_9a7dba5b-1763-4290-b468-2f1d240d3859.jpg?v=1730235346"},{"product_id":"မောင်ထွန်းသူ-ကင်နရီရိုး","title":"ကင်နရီရိုး","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လီချုံ၏ ကုန်စုံဆိုင်သည် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်မှုတွင် စံပြုနိုင်လောက်သည့် ဆိုင် တစ်ဆိုင် မဟုတ်သော်လည်း ပစ္စည်း အမည်စုံသည့် ဘက်တွင်ကား အံ့ဖွယ်သရဲ ထူးကဲလှပါပေသည်ဟု ပြောစမှတ်ပြုနိုင်လောက်သည့် ဆိုင်ဖြစ်သည်။ သူ့ဆိုင် သည် သေးသေးကျဉ်းကျဉ်းဖြစ်သည်။ ဈေးဝယ်များနှင့် အမြဲလိုလို ပြည့်နေတတ် သည်။ သို့သော်လည်း ဆိုင်၏ တစ်ခုတည်းသော အခန်းထဲတွင် လူတစ်ယောက် စားဝတ်နေရေးနှင့် စိတ်နှလုံး သာယာပျော်ရွှင်ရေးအတွက် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်း အားလုံး ရနိုင်သည်။ အဝတ်အထည်များ၊ အစားအစာများ (လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် သားစိမ်း၊ ငါးစိမ်းမှအစ သားငါးဘူးများအထိ နှစ်မျိုးစလုံးရသည်။) အရက်မျိုးစုံ နှင့် အဖျော်ယမကာများ၊ ဆေးရွက်ကြီးမျိုးစုံ၊ ငါးဖမ်းကိရိယာ တန်ဆာပလာများ၊ စက်ပစ္စည်းမျိုးစုံ၊ လှေများ၊ ကြိုးများ (လှေသုံး၊ မော်တော်သုံး၊ သင်္ဘောသုံး၊ အိမ်သုံး စသည့် ကြိုးအမျိုးပေါင်းစုံရှိသည်။) ဦးထုပ်များ၊ ဝက်ပေါင်ခြောက်များ အားလုံးရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လီချုံး၏ ကုန်စုံဆိုင်တွင် ညှပ်ဖိနပ်လည်း ဝယ်လို့ရသည်။ ပိုးသား ကီမိုနိုလည်း ဝယ်လို့ရသည်။ ဝီစကီ တစ်စိတ်တည်း ဝယ်လျှင်လည်း ရသည်။ ဆေးပြင်းလိပ် တစ်လိပ်တည်း ဝယ်လျှင်လည်း ရသည်။ စိတ်ကြိုက်ပစ္စည်းကို စိတ်တိုင်းကျ ရွေးချယ်ပြီး ကိုယ်လိုချင်သလောက် ဝယ်လို့ရသည်။ လီချုံး၏ ဆိုင်တွင် ဝယ်လို့မရသည့် ကုန်ပစ္စည်းဟူ၍ တစ်ခုတည်းသာရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နံနက် အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ကုန်စုံဆိုင် ဖွင့်သည်။ ညဆိုလျှင် နောက် ဆုံးလူဟု ဆိုရမည့် လူလေလွင့်တစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ဆယ်ဆင့်စေ့ တစ်စေ့တန် ပစ္စည်းတစ်ခုလောက် ဝယ်သွားပြီးခါမှ ဆိုင်ပိတ်သည်။ ယင်းကဲ့သို့ လုပ်နေခြင်းမှာ လီချုံး လောဘကြီး၍မဟုတ်။ သူသည် လောဘကြီးသူတစ်ဦး မဟုတ်။ သို့သော်လည်း ငွေကြေးသုံးစွဲလိုသော လူတစ်ယောက်အတွက် အချိန် အခါမရွေး အဆင်သင့်ဖြစ်အောင် နေထိုင်ခြင်းမျှသာဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤရပ်ကွက်တွင်းရှိ လူအများကြား၌ တည်ရှိနေသည့် သူ့ အခြေအနေ သည် သူ့အတွက်ပင်လျှင် အကြီးအကျယ် အံ့အားသင့်စရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ လွန်ခဲ့ပြီးသည့် နှစ်များအတွင်း ကင်နရီရိုးရှိ လူတိုင်းသည် သူ့အားနှင့် မကင်း။ အားလုံးအပေါ်တွင် သူ့အကြွေးများ ရှိနေသည်။ သူ့အနေဖြင့် သူ့ အကြွေးရဖို့အတွက် သူ့ဖောက်သည်များအား ဇွတ်အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်တောင်း ခံခြင်းမပြု။ သို့သော်လည်း အကြွေးစာရင်းတွင် ငွေသိပ်များလာသည့်အခါ နောက်ထပ် အကြွေးမပေးတော့ဘဲ ရပ်ဆိုင်းထားလိုက်သည်။ ထိုအခါ သူသည် တောင်ကုန်းပေါ်အတိုင်း အပင်ပန်းခံ၍လျှောက်ကာ အိမ်တိုင်ရာရောက် သွားပြီး တောင်းစရာမလိုတော့။ သူ့ဖောက်သည်က ပေးစရာရှိသည့် ကြွေးများကို သူ့ထံ လာ၍ပေးဆပ်သည်။ သို့မဟုတ် ပေးဆပ်နိုင်ရန် ကြိုးစားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လီသည် မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် အလွန်ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည်။ ဖော်ဖော် ရွေရွေရှိသည်။ အင်္ဂလိပ်စကားကို အာရ်သံမပါဘဲ ပီပီသသ ပြောနိုင်သည်။ ကယ်လီဖိုးနီးယားပြည်နယ်အတွင်း၌ တရုတ် ဒုစရိုက်ဂိုဏ်းများ အချင်းချင်း စစ်ခင်းကြသည့်အခါ လီသည် သူ့ဦးခေါင်း တန်ဖိုးတက်လာသည်ကို သတိထား မိသည်။ ထိုအခါ တိတ်တဆိတ် ကျိတ်၍ ဆန်ဖရန်စစ္စကိုမြို့သို့သွားကာ အရေးအခင်း ပြီးဆုံးချိန်ထိ ဆေးရုံတက်နေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူရသည့် ငွေများကို လီ ဘယ်လိုသုံးစွဲခဲ့ပါသနည်း။ မည်သူမှ မသိကြ ပေ။ သူ ရချင်မှလည်း ရကြပေလိမ့်မည်။ သူ၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုသည် စာရင်း စာရွက်ပေါ်၌သာ မှတ်တမ်းတင်ပေးထားသည့် အနေအထားမျိုး ဖြစ်၍လည်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် တခမ်းတနား နေထိုင်လျက်ရှိ သဖြင့် အိမ်နီးနားချင်းများ၏ တလေးတစား ဆက်ဆံမှုကို ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ဖောက်သည်များ အပေါ်တွင်လည်း နောက်ထပ် မယုံကြည်စရာ အဖြစ်မျိုး ပေါ်မလာချိန်အထိတော့ အပြည့်အဝ ယုံကြည်တတ်သည်။ တစ်ခါတရံ တွင် လီသည် သူ့စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတွင် အမှားများ လုပ်မိ၍ အရှုံးပေါ်တတ်ကင်နရီရိုးသည်။ ထိုအခါမျိုးတွင်လည်း သူသည် အခြားရွေးစရာ နည်းလမ်း မရှိသည့် အခါ အကောင်းဘက်ကို လှည့်တွက်ပြီး စိတ်ကို ဖြေတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကုန်စုံဆိုင်ထဲ၌ လီချုံး၏ ထိုင်ခုံသည် ဆေးလိပ်ရောင်းကောင်တာနောက် တွင်ရှိသည်။ ငွေသေတ္တာသည် သူ့ဘယ်ဘက်၌ရှိ၍ ဂဏန်းတွက်သည့် တရုတ် ပေသီးခွက်သည် ညာဘက်၌ရှိသည်။ သူ့ရှေ့မှ မှန်ဗီရိုထဲတွင် ဆေးပြင်းလိပ် မျိုးစုံနှင့် စီးကရက်မျိုးစုံ ထည့်ထားသည်။ သူ့နောက်ရှိ စင်များပေါ်တွင် အကောင်းစား၊ အပေါစား ဝီစကီမျိုးစုံ တန်းစီ၍ တင်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လီချုံးသည် ဝီစကီစင်နှင့် ဈေးဝယ်၏ အကြားတွင် လုံလောက်သော အကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ ဘယ်တော့မှ ရပ်နေလေ့မရှိ။ အချို့ ဈေးဝယ် များသည် ကုန်စုံဆိုင်အတွင်းရှိ အခြားနေရာမှ ပစ္စည်းများကို ဝယ်လိုကြသည်။ ထိုအခါမျိုးတွင် လီအား မေးမြန်းစုံစမ်းပါက သူ ဘယ်တော့မှ ထ၍ရောင်းလေ့ မရှိ။ ကုန်စုံဆိုင်ထဲရှိ နေရာအနှံ့တွင် ဈေးဝယ်များ၏ အလိုဆန္ဒများကို ဖြည့် တင်းပေးဖို့အတွက် သူ၏ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကို ညီအစ်မများ၊ တူများ၊ သားများနှင့် ချွေးမများကို အဆင်သင့် တာဝန်ချထားသည်။ သူကတော့ ဘယ်တော့မှ ဆေးလိပ်ကောင်တာနားမှ ခွာသွားခြင်းမပြု၊ ဆေးလိပ်များထည့်ထားသည့် မှန်ဗီရို၏ အပေါ်ဘက် မျက်နှာပြင်သည် သူ့စားပွဲဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လီချုံးသည် သူ၏ ဝဝဖောင်းဖောင်း လက်ကြီးများကို ဗီရိုမှန်ပေါ်၌ အမြဲ တင်ထားလေ့ရှိသည်။ သူ၏ ဝဝကစ်ကစ် လက်ချောင်းကြီးများသည် ဘယ်သောအခါမှ ငြိမ်သက်နေသည်မရှိ။ ဝက်အူချောင်းများသဖွယ် အမြဲတစေ လှုပ်နေတတ်သည်။ ဘယ်ဘက် လက်သူကြွယ်မှ ကျောက်လက်စွပ်သည် မှန် ပေါ်၌ ခင်းထားသည့် ရော်ဘာပြားကို အမြဲတစေ ပွတ်တိုက်နေသည်ဖြစ်ရာ အချိန်တွေကြာလာတော့လည်း ရော်ဘာပြားပေါ်တွင် အပွန်းအပဲ့များနှင့် အပေါက် များ ဖြစ်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လီ၏ ပါးစပ်သည် ခပ်ပြဲပြဲဖြစ်သည်။ ပြုံးလိုက် ရယ်လိုက်တိုင်း ပါးစပ်ထဲမှ ရွှေသွားများသည် တဝင်းဝင်း တလက်လက် တောက်ပလာသည်။ သူ တပ်ထားသည့် မျက်မှန်သည် အနီးအဝေး နှစ်မျိုးသုံးဖြစ်သည်။ သူသည် အရာရာတိုင်းကို ဤမျက်မှန်မှတစ်ဆင့် ကြည့်လေ့ရှိသော်လည်း အဝေးကို လှမ်း၍ ကြည့်လိုသည့်အခါ ဦးခေါင်းကို နောက်သို့ အနည်းငယ်ဆုတ်၍ ကြည့် ရသည်။ သူ၏လုပ်ငန်းမှ အရှုံးအမြတ်များနှင့် ဝင်ငွေပိုများကို တွက်သည့်အခါ အမြဲတစေ တုန်နေသည့် လက်ချောင်းများဖြင့် တရုတ်ပေသီးခွက်ပေါ်မှ ပေသီးများကို တောက်လျောက်မြည်အောင် တွန်း၍ ထိုး၍ တွက်လေ့ရှိသည်။ သူ၏ အညိုရောင် မျက်လုံးအစုံသည် ကုန်ဆိုင်ထဲတွင် ဝဲလှည့်နေတတ်၍ ဈေးဝယ် ဖောက်သည်များကို တွေ့သည့်အခါ ရွှေရောင်ဝင်းဝင်းလက်နေသည့် သွားများကို ဖဲပြတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ညနေခင်းတွင် သူသည် သူ့နေရာ၌ မတ်တတ်ရပ်၍ (သူ့ခြေထောက် များ နွေးထွေးနေစေရန် သတင်းစာစက္ကူများခင်း၍ တက်ရပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။) ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းက ပြီးပြတ်သွားခဲ့သည့် အရောင်းအဝယ်ကိစ္စတစ်ခုနှင့် ထိုကိစ္စ ပြီးပြတ်သွားသည့်နောက် တစ်ဆက်တည်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုတို့ကို ဝမ်းသာခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်းဟူသော စိတ်ခံစားမှု နှစ်မျိုးဖြင့် ပြန်လည်တွေးတော ဆင်ခြင်လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လီချုံး၏ ကုန်စုံဆိုင်မှ ထွက်လာပြီး မြက်ပင်များ ဖုံးနေသည့် မြေကွက် တစ်ကွက်ကိုဖြတ်ကာ စည်သွတ်အလုပ်ရုံများမှ စွန့်ပစ်ထားသည့် သံချေးတက် နေသော ပိုက်ဟောင်းများအပေါ် ကျော်ဖြတ်မိသည့်အခါ ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းများ ကြားမှ လူသွားလမ်းကို တွေ့ရလိမ့်မည်။ ထိုလမ်းအတိုင်း လိုက်သွား၍ ဆိုက် ပရပ်စ်ပင်ရှေ့မှ ဖြတ်ကာ မီးရထားသံလမ်းကို ကျော်မိပါက အမိုး ခပ်နိမ့်နိမ့်နှင့် ရှည်လျားလျား အဆောက်အအုံတစ်ခုသို့ ရောက်သည်။ ယင်းအဆောက်အအုံကို ငါးမှုန့်များ သိုလှောင်ရာ ဂိုဒေါင်အဖြစ် အသုံးပြုလာသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့လေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဆောက်အအုံမှာ ခန်းမကြီးတစ်ခန်းသာရှိသည်။ ပိုင်ရှင်မှာ ဟိုးရေ့စ် အက်ဘီဗီးလ် ဆိုသူဖြစ်၏။ ဟိုးရို့စ်တွင် မယားနှစ်ယောက်ရှိ၍ သားသမီးခြောက်ယောက်ရှိသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်များစွာအတွင်း သူသည် ချော့ချည်တစ်ခါ၊ အသနားခံချည် တစ်လှည့်ဖြင့် လီချုံထံမှ လိုအပ်သမျှ ကုန်ပစ္စည်းများကို အကြွေးဝယ်ခဲ့မိရာမှ မွန်ထရေးမြို့ထဲတွင် ကုန်စုံဆိုင်၏ အကြွေအများဆုံး လူတစ်ယောက် ဘဝသို့ ဆိုက်ရောက်သွားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုနေ့ နေ့ခင်းပိုင်းတွင် ဟိုးရို့စ်သည် ကုန်စုံဆိုင်သို့ မကြည်ရွှင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရောက်လာသည်။ လီ၏ တင်းမာသောမျက်နှာကို တွန့်ဆုတ် ဆုတ် အမူအရာဖြင့်ကြည့်သည်။ လီသည် သူ့ဝသီအတိုင်း ရော်ဘာပြားကို လက်ညှိုးဖြင့် ခေါက်လျက်ရှိသည်။ ဟိုးရို့စ်သည် ဆေးလိပ်ရောင်းကောင်တာ ပေါ် လက်ဖဝါးနှစ်ဖက် ထောက်လိုက်ပြီး “ခင်ဗျားကို ကျုပ် ဆပ်ရမယ့်အကြွေး ကတော့ အများကြီးဖြစ်နေပြီထင်တယ်”ဟု ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လီ၏ ပါးစပ်ထဲမှ ရွှေသွားများသည် ဝင်းခနဲ လက်သွားသည်။ ကြွေးနှင့် ပတ်သက်၍ သူ ယခင်က ကြားခဲ့ဖူးသော စကားများနှင့် ခြားနားနေသည်ကို စိတ်ထဲမှ ကျိတ်၍ အသိအမှတ်ပြုမိသည်။ သူသည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထား ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး နောက်ထပ်လာမည့် အလှည့်အပတ်စကားများကို နားစွင့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုးရှေ့စ်သည် ခြောက်သွေ့နေသော သူ့နှုတ်ခမ်းများကို လျှာနှင့်ထိုး၍ ပွတ်လိုက်သည်။ “ကျုပ်ကလေးတွေ ဆိုင်ရှေ့မှာ တရစ်ဝဲဝဲ ဖြစ်နေတာလည်း ကျုပ် မကြည့်ချင်တော့ဘူး”ဟု ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခင်ဗျားကလည်း သူတို့ကို ချိုချဉ် တို့ ပီကေတို့ လုံးဝမရောင်းတော့ဘူး မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လီချုံး၏ မျက်နှာသည် ဟိုးရှေ့စ်၏ စကားကို မှန်ပါသည်ဟု ဝန်ခံ လျက်ရှိ၏။ “အကြွေးက သိပ်များနေပြီ”ဟု ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟိုဘက်လမ်းက ကျုပ် ပိုင်တဲ့ အဆောက်အအုံကို ခင်ဗျား သိတယ် မဟုတ်လား၊ ငါးမှုန့်တွေ လှောင်ထားတဲ့ နေရာလေ”ဟု ဟိုးရေ့စ်က မေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လီချုံးက ခေါင်းညိတ်သည်။ ထိုအဆောက်အအုံထဲ၌ ထားသည့် ငါးမှုန့်များသည် သူ့ပစ္စည်းဖြစ်သည် မဟုတ်လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တကယ်လို့ အဲဒီနေရာ ခင်ဗျားကို အပိုင်ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် ကျုပ် ပေးစရာရှိနေတဲ့ အကြွေးကို အကျထားပေးနိုင်မလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လီဒုံး၏ ဦးခေါင်းသည် နောက်သို့ အနည်းငယ်လန်သွားသည်။ ဟိုးရို့စ်အား တစ်ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့ညာဘက် လက်ချောင်းများ သည် တရုတ်ပေသီးလုံးများကို ရှေ့ရွှေ့လိုက်၊ နောက်ရွှေ့ လိုက် လုပ်လာသည်။ သူသည် ခနော်နီ ခနော်နဲ့ ဖြစ်နေသော အဆောက်အအုံနှင့် မြေတန်ဖိုးကို ချင့် ချိန်သည်။ စည်သွတ်စက်ရုံတစ်ခုက လုပ်ငန်းချဲ့လာသည့်အခါ တက်လာနိုင် သည့် မြေဈေးကိုပါ သူ ထည့်တွက်သည်။ တွက်ချက်ပြီးသောအခါ သူ့ပါးစပ်မှ “ရပါလယ်” ဟူသော စကားတစ်ခွန်း ထွက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင် ကြွေးစာရင်း ဖျက်လိုက်တော့။ အဲဒီ မြေနေရာ ခင်ဗျားကိုရောင်းတဲ့စာချုပ် ကျုပ်က ပေးမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ချာရွက် ချာတမ်း မလိုပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့သည် အရောင်းအဝယ် တည့်သွားသည်။ လီချုံးက ဟိုးရို့စ်အား အရက်တစ်ခွက်တိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟိုးရှေ့စ်သည် လီအား နှုတ်ဆက်ပြီးဆိုင်ထဲမှ ထွက်သွားသည်။ လမ်းတစ်ဖက်ရှိ မြေကွက်ကိုဖြတ်၍ ဆိုက်ပရပ်စ်ပင် ရှေ့မှဖြတ်ကာ လူသွားလမ်းအတိုင်း လိုက်၍ သူ့အဆောက်အအုံတွင်းသို့ ဝင် သည်။ ငါးမှုန့်ပုံ တစ်ပုံပေါ်၌ရပ်ကာ သူ့ကိုယ်သူ သေနတ်နှင့်ပစ်သတ်၍ သေ သည်။ ယင်းဖြစ်ရပ်တွင် ဘယ်လိုမှ ဆက်စပ်ပါဝင်ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း ဟိုးရှေ့စ်၏ သားသမီးများကတော့ (ဘယ်မယားက မွေးသည့် သားသမီးပဲဖြစ် ဖြစ်) ထိုအချိန်မှစ၍ ချိုချဉ်၊ ပီကေ စသည်များ လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် ပေါပေါ များများ စားနိုင်ဖို့ မလွယ်တော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုညနေခင်းတွင် ဟိုးရော့စ်၏ အလောင်းကို မပုပ်မသိုးအောင် ဆေးများ ထိုးကာ ယာယီအလောင်းစင်ပေါ်၌ တင်ထားသည်။ သူ့မယားနှစ်ယောက်သည် အိမ်လှေကားခုံတွင် တွဲထိုင်ကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ထားသည်။ (ဟိုးရှေ့စ်၏ အလောင်း မြေမြှုပ်ပြီးချိန်အထိ အခင်အမင် မပျက်ကြသော်လည်း ကိစ္စပြီးသွားသည့်အခါ ကလေးများကို ခွဲယူပြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် လုံးဝ အခေါ်အပြော မလုပ်ကြတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လီသည် ဆေးလိပ်ဗီရိုနောက်၌ ရပ်နေသည့် သူ့ အညိုရောင်မျက်လုံး အစုံသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးလျက်ရှိသည်။ ရင်တွင်းဝယ် တရုတ်တို့၏ ဝမ်း နည်းကြေကွဲမှုမျိုးကို ခံစားနေရသည်။ ဤကိစ္စမှာ သူ ဘာမှ လုပ်၍ရနိုင်တော့ မည့်ကိစ္စ မဟုတ်မှန်း သူသိသည်။ သို့သော်လည်း စောစောကသာ အခြေအနေ မှန်ကို သိခွင့်ရလိုက်မည်ဆိုပါမူ ဟိုးရှေ့စ်အား ကူညီနိုင်စရာလမ်း ရှိသည်ဟု တွေးကာ စိတ်မကောင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူတစ်ဦး၏ မိမိကိုယ် မိမိ သတ်သေပိုင်ခွင့်ဟူသည် ဘေးလူက တားမြစ်၍ ဖျက်ဆီး၍ ရနိုင်သည့်အရာတစ်ခု မဟုတ်ဟု လီ နားလည်ထားသည်။ သို့သော်လည်း တစ်ခါတရံတွင် မိတ်ဆွေကောင်းတစ်ယောက် အနေဖြင့် ထိုအလုပ်ကို မလုပ်ဖြစ်အောင် ကူညီစောင့်ရှောက်နိုင်စရာ ရှိတတ် သည်။ အခုမှတော့ အချိန်လွန်သွားပြီ။ သူ တတ်နိုင်သည့်ဘက်မှ ကူညီဖို့သာ ရှိတော့သည်။ ဟိုးရှေ့စ်၏ အလောင်း မြေကျဖို့အတွက် သူ ကူညီဖို့ စီစဉ်ထား ပြီးပြီ။ ကျန်ရစ်ခဲ့သော မိသားစု စားရေး၊ သောက်ရေးအတွက်လည်း လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို ခြင်းတစ်လုံးဖြင့်ထည့်၍ ပို့လိုက်ပြီးပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အခုဆိုလျှင် လီသည် ဟိုးရှေ့စ်၏ အက်ဘီဗီးလ် အဆောက်အအုံကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး ပြတင်းပေါက်နှစ်ပေါက်နှင့် တံခါးပေါက်သာရှိသော အဆောက်အအုံသည် အမိုးနှင့် ကြမ်းခင်းက ကောင်းသေးသည်။ အထဲတွင် ငါးမှုန့်များ အစု အပုံလိုက် ရှိနေသဖြင့် အနံ့အသက်ကတော့ ရှိနေသည်။ လီသည် ထိုအဆောက် အအုံကို သူ့ကုန်စုံဆိုင်၏ စတိုအဖြစ် ထားရလျှင် ကောင်းမလား သို့မဟုတ် ကုန်လှောင်ရုံ တစ်ရုံ လုပ်ရလျှင် ကောင်းလေမလား စသည်ဖြင့် စဉ်းစားသည်။ ချက်ချင်းပင် ဒုတိယစိတ်ကူးကို ခေါင်းထဲမှ ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ နေရာက သူ့ဆိုင်နှင့် ဝေးလွန်းသည်ဟုထင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ ရော်ဘာပြားကို လက်နှင့်ခေါက်၍ ဤပြဿနာကို စဉ်းစားနေခိုက် တွင် ဆိုင်တံခါးပွင့်သွားပြီး မက်ခ် ဝင်လာသည်။ မက်ခ်သည် အသက်ခပ်ကြီး ကြီးအရွယ် လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်လည်းမရှိ၊ ငွေလည်းမရှိသော အစားနှင့် အသောက်မှလွဲ၍ အခြား ပျော်စရာ ရွှင်စရာများအတွက် အကုန် အကျ မခံနိုင်ဘဲ ဖြစ်သမျှနှင့် တင်းတိမ်ရောင့်ရဲနေရသော လူတစ်စုအပေါ် ခေါင်းဆောင်လုပ်ကာ ခေါင်းပုံဖြတ်နေသူတစ်ဦးဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မက်ခ်သည် ဗလကောင်းကောင်းနှင့် အားကောင်းမောင်းသန် လူငယ် တစ်ဦးဖြစ်သော ဟေဇယ်၊ လာအီဒါ၊ ဆိုင်မှ အရက်စားပွဲထိုး အက်ဒီ။ မကြာ မကြာ ဖားများနှင့် ကြောင်များ ရှာဖွေဖမ်းဆီးပြီး ဝက်စတင်း ဇီဝဗေဒ ဓာတ်ခွဲ ခန်းသို့ လာရောင်းလေ့ရှိသော ဟူဂီနှင့် ဂျုံးစ်စသော လူနည်းစုတစ်စုနှင့် အတူ လီ၏ဆိုင်အနီး မြေကွက်ပေါ်၌ သံချေးအထပ်ထပ် တက်နေသော သံပိုက်လုံးကြီး များကြား၌ နေထိုင်လျက်ရှိသူဖြစ်သည်။ သူတို့ ပိုက်လုံးများကြား၌ နေခြင်းသည် ရာသီဥတု စိုစွတ်သော အချိန်များတွင်ဖြစ်၍ သာယာသော အချိန်များတွင်မူ မြေကွက်၏ထိပ်ရှိ ဆိုက်ပရပ်စ်ပင် အရိပ်ကို ခို၍နေကြသည်။ ထိုအချိန်မျိုးတွင် သူတို့သည် သစ်ရိပ်အောက်တွင် ခြေညောင်းလက်ဆန့်ပြုကာ ကင်နရီရိုး၏ အသက်ဝင် လှုပ်ရှားမှုကို မျက်စိအရသာ ခံကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လီချုံးသည် မက်ခ် ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်သောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။ ဆိုင်တွင်းသို့ မက်ခ်နှင့်အတူ အက်ဒီ၊ ဟေဇယ်၊ ဟူဂီ နှင့် ဂျုံးစ်တို့ လူစုထဲမှ တစ်ယောက်တလေ လိုက်ပါလာပြီး ဆိုင်ထဲရှိ ကုန် ပစ္စည်းကြားသို့ လျှောက်သွားလေသလားဟု သေချာအောင်ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မက်ခ်သည် လီ၏ရှေ့၌ လာရပ်ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီမယ်... လီ ကျွန်တော်နဲ့ အက်ဒီ ရယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့အားလုံးပဲ ဆိုပါတော့ဗျာ။ ခင်ဗျား အက်ဘီဗီးလ် မြေကွက်ကို ပိုင်သွားပြီကြားတယ် ဟုတ်သလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု မေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လီက ခေါင်းညိတ်သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550789394581,"sku":"","price":1980.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e3e4f52a-69c6-4136-b40b-4e949628cfe1.jpg?v=1730235378"},{"product_id":"မောင်ထွန်းသူ-ကင်မီလီ","title":"ကင်မီလီ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e[\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e] \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘာသာစကားတစ်ခုကို ကျကျနန အချိန်ယူ၍ လေ့လာသင်ယူခြင်း မပြုပါဘဲ လျက်နှင့် ထိုဘာသာစကားကို သွက်သွက်လက်လက် ပြောနိုင်ဖို့ဆိုသည်မှာ မလွယ်ကူပါ။ ထို့အတူပင် လူတို့၏ အကျင့်စရိုက်နှင့် သဘောသဘာဝများကို အချိန်ကာလ ကြာမြင့်စွာ လေ့လာခွင့်မရခဲ့ပါဘဲလျက်နှင့် စရိုက်ပီပြင်၍ အသက် ဝင်သော ဇာတ်ကောင်များကို ဖန်တီးနိုင်ဖို့မှာ မဖြစ်နိုင်ဟု ကျွန်တော်ယူဆပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်သည် ကိုယ်စိတ်ကူးနှင့်ကိုယ် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော ဇာတ်ကောင်တစ်ကောင် ဖန်တီးနိုင်လောက်အောင် အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက် သေးသူမဟုတ်ပါ။ သို့ဖြစ်၍လည်း ကျွန်တော့်အနေဖြင့် ဖြစ်ပျက်သမျှကို သိရ ကြားရသည့်အတိုင်းသာ တစ်ဆင့်ပြန်လည် ဖောက်သည်ချခြင်းဖြင့် ကျေနပ် နှစ်သိမ့်ရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာဖတ်သူအား တစ်ခုတော့ဖြင့် တောင်းပန်လိုပါသည်။ ယခု ကျွန်တော် တင်ပြသည့် အဖြစ်အပျက်သည် တကယ့် ဖြစ်ရပ်မှန်တစ်ခုကို ပြန်ပြောင်း ပြောနေခြင်း ဖြစ်ပါသည်ဟူသော အချက်ကို ယုံကြည်လက်ခံရန်ပင် ဖြစ်ပါသည်။ ဤဖြစ်ရပ်တွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသူများအနက် အဓိက ဇာတ်ကောင်ဖြစ်သူ အမျိုးသမီး မှတစ်ပါး အခြား ဇာတ်ကောင်အားလုံးသည် ယနေ့ထက်တိုင် အသက်ထင်ရှား ရှိနေကြပါသည်။ ဤဖြစ်ရပ်ကို ပြန်လည်တင်ပြနိုင်အောင် ကျွန်တော့်အား အချက် အလက်များ ရှာဖွေပေးခဲ့ကြသည့် မျက်မြင်သက်သေများကိုလည်း ပါရီမြို့ပေါ် တွင် တွေ့နိုင်ပါသည်။ အကယ်၍များ ကျွန်တော်ပြောပြသမျှကို မယုံကြည်နိုင်ဟု ဆိုခဲ့ပါမူ မျက်မြင်သက်သေ အားလုံးကိုခေါ်၍ သက်သေထူနိုင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤဖြစ်ရပ်ကို ကျွန်တော် တစ်ဦးတည်းကသာ အသေးစိတ် ပြန်လည်တင် ပြနိုင်အောင် ဖန်တီးပေးခဲ့သော အခြေအနေတစ်ရပ်ကိုတော့ဖြင့် ကျွန်တော် ကျေးဇူး မတင်၍ မဖြစ်ပါ။ ကျေးဇူးတင်ရပါလိမ့်မည်။ ယင်းအခြေအနေတစ်ရပ် ပေါ် မလာခဲ့ပါမူ ကျွန်တော့်အနေဖြင့် ဤဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးကို လူအများ ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားအောင် ပြည့်ပြည့်စုံစုံ တင်ပြနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော် ဤဖြစ်ရပ်ကို သိခွင့်ရလာခဲ့ပုံမှာ ဤသို့ဖြစ်ပါသည်။ ၁၈၄၄ ခုနှစ် မတ်လ ၁၂ ရက်နေ့တွင် အိမ်ထောင်ပရိဘောဂများနှင့် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ အထူးအဆန်းပစ္စည်းများ လေလံတင် ရောင်းချမည်ဟု ကြော်ငြာထားသော အဝါရောင်ဆိုင်းဘုတ်ကြီးတစ်ခုကို လာဖစ်ဟီလမ်းထဲ၌ ကျွန်တော် မြင်ရပါသည်။ ပိုင်ရှင်ကွယ်လွန်၍ ပစ္စည်းများကို လေလံတင်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟုလည်း ဖော်ပြ ထားပါသည်။ ပိုင်ရှင်အမည်ကို ဖော်ပြမထားသော်လည်း လေလံပွဲကို မတ်လ ၁၆ ရက်နေ့၊ နေ့လယ် ၁၂ နာရီမှ ၅ နာရီအတွင်း အမှတ် ၉၊ ဒီအန်တင်လမ်း၌ ပြုလုပ်မည်ဟု ရေးထားပါသည်။ ကြော်ငြာတွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်းဆိုလျှင် လေလံတင်မည့် ပစ္စည်းများနှင့် အိမ်ခန်းများကို မတ်လ ၁၃ ရက်နေ့ ၁၄ ရက် နေ့များတွင် စိတ်ဝင်စားသူတိုင်း လာရောက်ကြည့်ရှုနိုင်ကြောင်း သိရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အထူးအဆန်း ပစ္စည်းများပေါ်တွင် စိတ်ဝင်စားတတ်သော ကျွန်တော် သည် ဤပွဲကိုတော့ဖြင့် လက်လွတ်ခံ၍မဖြစ်ဟု ဆုံးဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ အကယ်၍ ကျွန်တော့်အနေဖြင့် ပစ္စည်းတစ်စုံတစ်ရာ မဝယ်ဖြစ်သည့်တိုင်အောင် ဤပွဲ၌ ကြုံရတတ်သည့် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းကိုတော့ လေ့လာခွင့် ရနိုင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်တစ်နေ့တွင် အမှတ် ၉၊ ဒီအန်တင်လမ်းသို့ ကျွန်တော် ရောက် သွားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အချိန်စောနေသော်လည်း အမျိုးသား အမျိုးသမီး ဧည့်ပရိသတ် အတော် များများ ရောက်နှင့်နေကြပါပြီ။ အမျိုးသမီးများသည် အကောင်းဆုံးနှင့် အဆန်းဆုံး အဖိုးတန် အဝတ်အစားများကို သားသားနားနား ဝတ်စားဆင်ယင် ထားကြပါ သည်။ ထည်ဝါခံညားလှသော သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် မြင်းရထားများသည် အိမ် ရှေ့တံခါးဝ၌ ဆိုက်ရပ်ကာ သခင်မများ ပြန်ရောက်အလာကို ငံ့လင့် ကြိုဆိုလျက် ရှိနေကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤအခြေအနေကို မြင်ရုံမျှဖြင့် ဤအမျိုးသမီးများသည် အထက်လွှာ လူကုံထံ အသိုင်းအဝိုင်းမှ ထိတ်ထိတ်ကြဲများဖြစ်ကြောင်း သိသာပါသည်။ သို့ပါသော်လည်း အမျိုးသမီးများသည် သူတို့၏ မျက်စိအောက်၌ မြင်တွေ့နေ ရသော အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းများကို ငေးမောရင်း လူကုံထံတို့ ပြုနေကျဖြစ်သည့်ဟန်ဆောင်မှုကိုမျှ မပြုနိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်ခြင်း၊ အံ့သြခြင်း ဖြစ်နေကြ ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်ကိုင်တိုင်လည်း အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းများကို အထူးသတိပြု၍ ဂရုတစိုက် လေ့လာမိပါသည်။ ထိုအခါကျမှပင် အမျိုးသမီးများ တအံ့တသြ ဖြစ်နေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို မြင်လာရပါသည်။ ထိုအခါကျမှပင် အမြှောင် မယားတစ်ယောက်၏ နေအိမ်အတွင်း၌ ရောက်နေရသော ကျွန်တော်၏ အခြေ အနေမှန်ကိုပါ သတိထားမိလာပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အကယ်၍သာ အထက်တန်းလွှာဆိုသည့် အမျိုးသမီးများ စပ်စပ်စုစုနှင့် ကြည့်လို မြင်လိုသော အရာတစ်ခု ရှိပါသည်ဆိုငြားအံ့။ (ဤနေရာ၌ ယနေ့ စုဝေးရောက်ရှိနေကြသော အမျိုးသမီးအားလုံးမှာ အထက်တန်းလွှာများ ဖြစ်ပါ သည်။) ထိုအရာသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူတို့၏ မြင်းရထားများနှင့် ရထားချင်း ယှဉ်၍ သွားလာနေသော အမျိုးသမီးများ၊ သူတို့နှင့် ပခုံးချင်းယှဉ်၍ သွားလာ နေကြသော အမျိုးသမီးများ၊ ပြဇာတ် ကဇာတ်ရုံများ၌ သူတို့နှင့် တန်းတူရည်တူ သီးသန့်နေရာ ဝယ်ယူကြည့်နေကြသော အမျိုးသမီးများ၊ ပါရီမြို့၏ လမ်းများ ပေါ်ဝယ် သူတို့နှင့် အလှချင်းပြိုင်နေကြသော အမျိုးသမီးများ၊ လက်ဝတ်လက် စား၊ စိန်ရွှေရတနာချင်း ပြိုင်နေကြသော အမျိုးသမီးများ၊ အရှက်အကြောက် ကင်းမဲ့သည့် လော်သည်ဖောက်ပြားမှုများကို ပြုရာ၌ သူနိုင်ငါနိုင် အပြိုင်ကျဲ နေကြသော အမျိုးသမီးများ၏ နေအိမ်သာလျှင် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤ အိမ်ပိုင်ရှင်ကတော့ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ အိမ်ပေါ်၌ ရောက်နေကြသော အမျိုးကောင်းသမီးကြီးများသည် သူမ၏ အိပ်ခန်းထဲအထိ ပိုင်စိုးပိုင်နင်း ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုနိုင်ခွင့် ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သေခြင်းတရား သည် ဤအိမ်အတွင်းရှိ မနှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းသော အနံ့အသက်များဖြင့် ပြည့် လျှံနေသည့် လေကို သန့်စင်အောင် လုပ်ထားပြီးခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အမျိုးသမီးကြီးများ ကတော့ အိတ်သွန်ဖာမှောက် စပ်စုကြတော့မည် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့တွင် ဆင်ခြေပေးစရာ အချက်အလက်တွေကလည်း တစ်ပုံကြီး ရှိနေသည်။ အကယ်၍ မေးသူက မေးလာသည်ဆိုပါက “ကျွန်မတို့ကတော့ ပစ္စည်းတွေ ရောင်းမယ်ဆိုလို့ လာကြည့်တာပါ၊ ပစ္စည်းပိုင်ရှင် ဘယ်သူဘယ်ဝါ ဆိုတာတောင် မသိပါဘူး” ဟု အဖြေပေးကြမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့အနေဖြင့်ကြော်ငြာကို မြင်ခဲ့သည်။ ဖတ်ခဲ့သည်။ ကြော်ငြာထဲပါသည့်အတိုင်း ဟုတ် မဟုတ်၊ မှန်မမှန် သိလိုသည်။ ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းမည့်ရက်မတိုင်မီ ကြိုတင်ကြည့်ပြီး လိုချင်တာကလေးတွေ ရွေးချယ်ထားချင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာ သို့လာ၍ ယခုလို ကြည့်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤစကားများထက် ပို၍ သဘာဝကျသော စကားများ ရှိနိုင်ပါဦးမည်လား ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမှန်တော့ အလှအပ ပစ္စည်းများ၏ အလယ်တွင် ရောက်ရှိနေကြသော အမျိုးသမီးများ၏ စိတ်ဝယ် ဤအိမ်ပိုင်ရှင် အထက်တန်းစား ကြေးကြီးပြည့်တန် ဆာမတစ်ဦး၏ ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်မှ အဖြစ်အပျက်များကို နှိုက်နှိုက် ချွတ်ချွတ် လေ့လာလိုသော ဆန္ဒပြင်းပြလျက် ရှိကြသည်။ သူမ၏အကြောင်း တစ်စွန်းတစ်စကို လူပြောသူပြောဖြင့် ကြားခဲ့ရဖူးပြီ။ အသေးစိတ် ထပ်၍သာ ကြားရဦးမည်ဆိုလျှင် အလွန်ထူးဆန်းသော ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် ဇာတ်လမ်းများ ကို သိလာနိုင်သည်။ သံသယပင် ဖြစ်နေစရာမလိုဟု ထင်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကံမကောင်း အကြောင်းမသင့်ပြန်တော့လည်း စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းမည့် လျှို့ဝှက်သည်းဖို ဇာတ်လမ်းများသည် နတ်မိမယ်နှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွား ခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။ သူတို့ ဘယ်လောက် ကြိုးစားကြိုးစား နတ်မိမယ်သေပြီးမှ ရောင်းချနေသည့် ပစ္စည်းများကိုသာ မြင်တွေ့ရတော့သည်။ နတ်မိမယ် အသက် ထင်ရှား ရှိနေစဉ်က ဘယ်လိုပစ္စည်းတွေ ရောင်းချခဲ့သည်ကို သူတို့ သိနိုင်တော့ မည်မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဝယ်ချင်စရာကောင်းသည့် အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေကတော့ အများကြီးရှိနေသည်။ အိမ်ထောင်ပရိဘောဂ ပစ္စည်းများကို ကြည့် ပါ။ ခမ်းနား ထည်ဝါလှပါပေသည်။ အလွန်လှပခိုင်ခံ့၍ တန်ဖိုးကြီးလှသော သစ်များနှင့် လုပ်ထားသည့် စားပွဲများ၊ ဗီရိုများ၊ ကြောင်အိမ်များမှာ လက်ရာကလည်း သန့် ၊ ပုံကလည်း ဆန်းသဖြင့် မက်မောစရာ ကောင်းလှသည်။ တရုတ် ကြွေပန်းအိုးတွေကလည်း ပုံအမျိုးမျိုး၊ အရွယ်အစား အမျိုးမျိုး၊ လှပါပေ့ ယဉ်ပါပေ့ ဆန်း ပါပေ့ဟု ဆိုနိုင်လောက်သည်။ ခင်းကျင်းထားသည့် ကော်ဇောများ၊ စားပွဲခင်းများ၊ တပ်ထားသည့် ဇာခန်းဆီးများနှင့် လိုက်ကာများကျတော့လည်း တော်ရုံတန်ရုံ လူတန်းစားများ ဝယ်ယူသုံးစွဲနိုင်မည့် အမျိုးအစားများ မဟုတ်။ ဘယ်နေရာက ပစ္စည်းဖြစ်ဖြစ် တန်ဖိုးသေးသည့်ပစ္စည်းများဟု လုံးဝမတွေ့ ရ။ ပစ္စည်းအားလုံးက အဆမတန် ကြေးထိုက်တန်သည့် ပစ္စည်းများချည်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်သည် ဂုဏ်သရေရှိ ဒေါ်စပ်စုကြီးများ၏ နောက်မှ ကပ်၍ လိုက်ကာ တစ်ခန်းဝင် တစ်ခန်းထွက် လှည့်လည် ကြည့်ပါသည်။ တစ်နေရာ အရောက်တွင် သူတို့သည် ပါရှင်းပြည်လုပ် အဖိုးတန်လိုက်ကာများ ကာရံထားသော အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံး ချက်ချင်းပင် ပြန်ထွက်လာကြသည်။ ကျွန်တော်နှင့် သူတို့ အဝင်နှင့်အထွက်တွင် ဆုံမိကြသည်။ သူတို့အားလုံး ပြုံးစနဲ့နဲ့ ဖြစ်လာကြသည်။ ဤအခန်းထဲ ဝင်ကြည့်မိသည့် အတွက် သူတို့ဘာသာ သူတို့ လိပ်ပြာမသန့်သလိုလို၊ ရှက်သလိုလို၊ ကြောက် သလိုလို ဟန်ပန်အမူအရာများကိုလည်း ဖော်ပြလာကြသည်။ သူတို့၏ မလုံမလဲ မျက်နှာပေးများကြောင့် ဤအခန်းအပေါ်တွင် ကျွန်တော် ပို၍ စိတ်ဝင်စား လာမိသည်။ အခန်းမှာ အလှပြင်ရာအခန်းဖြစ်သည်။ သူ့ နေရာနှင့်သူ စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ထားသည့် အလှပြင်ပစ္စည်းများမှာ နည်းနည်းနောနော မဟုတ်၊ အမည် ပေါင်း အမျိုးပေါင်း စုံလှသည်။ ဤပစ္စည်းများကို မြင်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ကွယ်လွန် သွားရှာပြီဖြစ်သော အမျိုးသမီး၏ အသုံးအဖြုန်းကြီးပုံကို ချက်ချင်း သတိပြုမိ နိုင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အခန်း၏ တစ်ဖက်သောနံရံတွင် ကပ်၍ချထားသော စားပွဲကြီးတစ်လုံး ရှိသည်။ စားပွဲအရွယ်အစားမှာ အနံ သုံးပေ၊ အလျား ခြောက်ပေခန့် ရှိသည်။ ထိုစားပွဲထက်၌ တင်ထားသည့် အလှပြင်ပစ္စည်း အသုံးအဆောင်များမှာ အလင်း ရောင်အောက်တွင် ဝင်းလက်နေကြသည်။ စုဆောင်းထားသည့် ပစ္စည်းများမှာ စုံလွန်း များလွန်းသဖြင့် တအံ့တဩ ဖြစ်လောက်ပါပေသည်။ ဤမိန်းမစားမျိုး သည် ရွှေထည် ငွေထည်မဟုတ်သော ဤပစ္စည်းများကို ဤမျှလောက် များများ စားစား လိုအပ်မည်မဟုတ်ပါ။ ဤအသုံးအဆောင်များသည် ချစ်သူတစ်ဦးတည်းက တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် အစုလိုက် အပြုံလိုက် ဝယ်ပေးခဲ့ခြင်းမျိုးလည်း မဖြစ်နိုင်ပါ။ ချစ်သောသူ တစ်ဦးချင်းစီက အခါအခွင့်သင့်လျှင် သင့်သလို ဝယ်လာပြီး ချစ်သက် လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးခဲ့ရာမှ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ယခုလို အစုလိုက် အပုံလိုက် ဖြစ်လာခခဲ့ဟန် တူပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အထက်တန်းစား ပြည့်တန်ဆာမတစ်ဦး၏ အလှပြင်ရာ အခန်းကို ကြည့်ခြင်းသည် ရှက်စရာအလုပ် မဟုတ်ပါ။ ထို့ကြောင့်လည်း ကျွန်တော်သည် ပစ္စည်းများကို တစ်ခုချင်းစီယူ၍ စေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်ကာ ကျေနပ်နှစ်သိမ့်နေမိပါ သည်။ ပစ္စည်းတိုင်းတွင် လက်ဆောင်ပေးသူများ၏ အမည်နာမ အတိုကောက် များနှင့် အမှတ်အသားများ ရေးထိုးထားသည်ကို တွေ့ရပါသည်။ ပစ္စည်းတစ်ခုစီ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှက်စရာကောင်းသည်ဟု ယူဆနိုင်လောက်သည့် အကြောင်း ခြင်းရာကလေးများ ရှိကောင်း ရှိနိုင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုရားသခင်သည် ဤအမျိုးသမီးအပေါ်၌ ကရုဏာတရား ထားတော်မူ သည်ဟု ကျွန်တော်၏ စိတ်ထဲမှ ကျိတ်၍ပြောမိပါသည်။ ဘုရားသခင်သည်ဘုရားသခင်သည် အလွန် ကြေကွဲဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသော ဘဝတွင် နစ်မြုပ် သွားရရှာသည့် လူစီအား စောင့်ရှောက်ကယ်တင်ခြင်း အလျှင်းမပြုတော့ဘဲ စွန့်ခွာသွားသည်မှာ သင့်တော်ပါ၏လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်နေ့သောအခါတွင် လူစီသည် သူမ၌ သားသမီးရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလာသည်။ လူစီအတွက်တော့ဖြင့် သားသမီးရှိခြင်းသည် အလွန်ဝမ်းသာစရာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်းသောကိစ္စ ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူ စောစောပိုင်းက ခံစား လာခဲ့ရသော ဒုက္ခအားလုံးကို သူ မေ့သွားသည်။ လူ့စိတ်သည် သူ့နည်းနှင့်သူ စိတ်ဖြေစရာကလေးများ ရှာဖွေတွေ့ ရှိတတ်သဖြင့် ထူးခြားဆန်းကြယ်လှပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူစီသည် သူ့ အမေထံ အပြေးအလွှားသွား၍ သတင်းကောင်းအဖြစ် ပေးရှာသည်။ အမှန်တော့ ဤကိစ္စမျိုးကို ပြောရသည်မှာ ရှက်စရာကောင်းပါ သည်။ သို့တစေလည်း ကျွန်တော်တို့သည် စိတ်၏ သာယာကြည်နူးမှုကို ဖြစ် စေနိုင်သော မကောင်းမှုများအကြောင်းကို ပြောနေကြခြင်းမဟုတ်ပါ။ အဖြစ်မှန် ကို အရှိအတိုင်း ပြောပြနေခြင်းသာဖြစ်ပါသည်။ တစ်ခုတော့ ရှိပါ၏။ ဤကိစ္စ မျိုးကို ပြောရာ၌ ကိုယ့်နီးစပ်သူချင်း တိတ်တဆိတ် ကျိတ်၍ ပြောခြင်းသာလျှင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပါသည်။ ထိုကဲ့သို့ ပြောမှလည်း အဖြစ်မှန် အခြေအနေမှန်ကို ဂဃနဏ ခရေစေ့တွင်းကျ မသိပါဘဲလျက်နှင့် ဝေဖန်ပြစ်တင် နှာခေါင်းရှုံ့ချင် ကြသော လူများ၏ဘေးမှ ကင်းဝေးစရာရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှက်စရာကောင်းသော ကိစ္စကို သမီးလူစီက သူ့မိခင် အား ဖွင့်ဟ၍ပြောပြသည်။ လူစီ၏ အရေးကိစ္စအပေါ်တွင် ထားရှိသည့် မိခင် လုပ်သူ၏ သဘောထားကလည်း ရှင်းပါသည်။ လူစီ၏ မိခင်က သူတို့ သား အမိ၏ဘဝမှာ နှစ်ယောက်တည်း ဝဝလင်လင် လုံလုံလောက်လောက် စားနိုင်သော ဘဝဖြစ်သည်။ သုံးယောက်အတွက်သာဆိုလျှင် လုံလောက်တော့မည် မဟုတ်။ ယခုလို ဖအေမပေါ်ဘဲ မွေးရမည့်ကလေးမျိုးမှာ လုံးဝတန်ဖိုးရှိသည် မဟုတ်။ ဤကလေးမျိုးကို မွေးနေကျွေးနေခြင်းအားဖြင့် တန်ဖိုးရှိသောအချိန်များ အလ ဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်သလို ဖြစ်ရုံသာရှိမည်။ သို့ဖြစ်၍ ဤကလေးကို အမွေးမခံ နိုင်ဟု ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်တစ်နေ့ကျတော့ သူ့အမေ၏ မိတ်ဆွေဟုဆိုသော ဝမ်းဆွဲဆရာမ တစ်ဦး ရောက်လာပြီး လူစီကို စမ်းသပ် စစ်ဆေးကြည့်သည်။ လူစီခမျာ ရက် အနည်းငယ်ကြာမျှ အိမ်ထဲက အိမ်ပြင် မထွက်နိုင်တော့ဘဲ အိပ်ရာထဲ လဲနေရှာ သည်။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ယခင်ကလိုပင် သွားသွားလာလာ ပြန်ဖြစ်လာသည်။ သို့သော်လည်း ယခင်ကနှင့် မတူ။ သူ့ အသားအရေမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်လာသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာမှာလည်း ယခင်ကထက်ပို၍ ချည့်ချည့် နဲ့နဲ့ ဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သုံးလခန့်အကြာတွင် ယောက်ျားတစ်ယောက်က လူစီအား သနားသဖြင့် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပြန်လည် ကျန်းမာလာအောင် ပြုစုကုသပေးဖို့ ကြိုးစားသည်။ မရတော့ပါ။ နောက်ဆုံးရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော ဒဏ်သည် လူစီအတွက် အလွန်ပြင်းထန် သည်ဖြစ်ရာ ထိုဒဏ်ကြောင့်ပင် လူစီ သေဆုံးခဲ့ရရှာ၏။ သူ့အမေ အဘွားကြီး ကတော့ဖြင့် ယနေ့အထိ အသက်ရှင်ဆဲဖြစ်သည်။ အဘွားကြီး မည်မျှကြာကြာ အသက်ရှင်၍ နေဦးမည်နည်း။ ဒါကိုတော့ ဘုရားသခင်သာ သိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငွေထည်ပစ္စည်း အသုံးအဆောင်များကို ကြည့်နေခိုက်တွင် ကျွန်တော်၏ စိတ်သည် တစ်ချိန်သောအခါက ကြုံခဲ့ရဖူးသည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဆီသို့ ပျံ့လွင့် သွားပါသည်။ ဤဖြစ်ရပ်ကို ပြန်လည် တွေးတောနေမိသဖြင့် အတော်ကလေး အချိန်ကုန်သွားသည်။ အခန်းထဲတွင် အခြားဧည့်ပရိသတ်များ မရှိတော့ပါ။ အခန်းစောင့်နှင့် ကျွန်တော် နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ခဲ့ပါသည်။ အခန်းစောင့် သည် တံခါးဝမှရပ်ကာ ကျွန်တော့်အား မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေသည်။ ကျွန်တော် တစ်စုံတစ်ခု လစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ဟန်တူပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်အတွက် သောကရောက်နေရရှာသော အစောင့်ထံသို့ ကျွန်တော် ကပ်သွားပြီး မေးမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီမှာ ခင်ဗျာ၊ အရင်က ဒီအိမ်မှာနေသွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ နာမည်ကို ခင်ဗျား သိပါသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မဒမ် မာဂရက် ဂေါတီးယား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော် သူမ၏နာမည်ကို သိသည်။ လူကိုလည်း မြင်ဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဘာဗျ၊ မာဂရက် ဂေါတီးယားသေပြီလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်ပါတယ် ခင်ဗျာ” ဟု အစောင့်ကဖြေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘယ်တုန်းက ဆုံးတာလဲဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်တော့်စိတ်ထင် လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်က ဆုံးရှာပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဒါနဲ့ နေပါဦး၊ ဒီအခန်းတွေကို ဘာကြောင့် အခုလို ပြနေရတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကြွေးရှင်တွေက ဈေးကောင်းပိုရအောင်လို့ ပြနေတာပါ၊ လူတွေအနေ နဲ့ ပစ္စည်းကို ကြိုတင်ပြီး ကြည့်ထားနိုင်ရင် တစ်မျိုး စိတ်ဝင်စားနိုင်တာပေါ့၊ ပြီးတော့လည်း လူကြီးမင်းသိတဲ့အတိုင်း ပစ္စည်းကလည်း လူတွေကို ဝယ်ချင် လာအောင် သွေးဆောင်နိုင်တယ် မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီလိုဆိုတော့ မာဂရက် ဂေါတီးယားမှာ အကြွေးတင်နေတယ် ဆိုပါတော့၊ ဟုတ်လား”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အထိုက်အလျောက်တော့ တင်နေပါတယ် ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဒါပေမဲ့ ဒီပစ္စည်းတွေရောင်းရတဲ့ ငွေက လုံလောက်ပါ့မလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အကြွေးဆပ်ဖို့ လုံလောက်တဲ့အပြင် ပိုပါလိမ့်ဦးမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပိုငွေကို ဘယ်သူက ရမတဲ့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သူ့ဆွေမျိုးထဲက ရပါလိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “သူ့မှာ ဆွေမျိုးဉာတိ ရှိလို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရှိပုံရပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အစောင့်သည် ကျွန်တော်၏ စူးစမ်းမှုကြောင့် ကျွန်တော့်အပေါ်တွင် သံသယ ရှင်းသွားပုံရသည်။ ကျွန်တော် အခန်းထဲမှ ပြန်အထွက်တွင် တလေးတစား နှုတ်ဆက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သူ့အဖြစ်က သနားစရာပါလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ကျွန်တော့်ဘာသာ ကျွန်တော် တစ်ကိုယ်တည်း ပြောမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သူ့ သေခြင်းဟာ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတဲ့ သေခြင်းမျိုးပဲဖြစ်မှာပဲ၊ ဘာ ကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ကျန်းကျန်းမာမာ ဖြစ်နေတုန်းမှာသာ မိတ်ဆွေရှိတတ်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်သည် မာဂရက်ဂေါတီးယား၏ကံကြမ္မာကိုတွေးကာ သူ့အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူအများကတော့ ကျွန်တော့်စကားကြားလျှင် မိုက်မဲခြင်းတစ်ရပ်ဟု ယူဆကြပေလိမ့်မည်။ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရမည်ဆိုပါမူ ကျွန်တော်သည် မာဂရက် ဂေါတီးယားလို မိန်းမများအပေါ်၌ အတိုင်းအဆမရှိ သနားကရုဏာ ဖြစ်တတ် ပါသည်။ ယင်းကဲ့သို့သော သနားကရုဏာ ဖြစ်မိသည့်အတွက် ကျွန်တော့်အား ခွင့်လွှတ်ကြဖို့ တောင်းပန်စရာ လိုမည်မထင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်နေ့က နိုင်ငံကူးလက်မှတ် ရရှိရေးကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ပါရီမြို့တော် ရဲချုပ်ရုံးသို့ ကျွန်တော် သွားခဲ့ပါသည်။ ထိုစဉ်က ရဲချုပ်ရုံးအနီးရှိ လမ်းတစ်လမ်း ပေါ်တွင် ရဲသားနှစ်ယောက်က ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှညှပ်၍ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။ ထိုမိန်းကလေးအား ဘာကြောင့် ဖမ်းလာသည်ကိုတော့ ကျွန်တော် မသိ။ ကျွန်တော် သိသမျှမှာ မိန်းကလေးသည် လသားအရွယ် နို့စို့ကလေးငယ်တစ်ဦးအား နမ်းရှုပ်၍ ရိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလျက် ရှိနေပါသည်။ ရဲက ဖမ်းဆီးထားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကလေး ငယ်နှင့် ခွဲခွာနေရတော့မည့်အဖြစ်ကို တွေးကာ ပူဆွေးသောက ရောက်နေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော့်အဖို့တော့ ထိုနေ့မှစ၍ တစ်ကြိမ်တစ်ခါလောက် တွေ့ဖူး မြင်ဖူးရုံမျှဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အပေါ်၌ အထင်အမြင်သေးဝံ့သောစိတ် မရှိတော့ပါ။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550787821717,"sku":"","price":6480.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c843e566-ec7f-4704-82fd-8daae6b8e762.jpg?v=1730235425"},{"product_id":"မောင်ထွန်းသူ-ချစ်ကြွေးမပြေ","title":"ချစ်ကြွေးမပြေ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း \u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁\u003c\/span\u003e)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ခန့်က “ကီရီလာပက်ထရိုဗစ်ချ် ထရိုရီကူး ရော့ဗ်” အမည်ရှိ မျိုးကြီးရိုးကြီးအနွယ်ဝင်၊ အတွေးအခေါ်အယူအဆ ရှေး ကျကျ ရုရှားအမျိုးသားတစ်ယောက်သည် သူပိုင်ခြံမြေကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် အခြေစိုက်နေထိုင်လျက်ရှိသည်။ သူ၏ပစ္စည်းဥစ္စာချမ်းသာကြွယ်ဝမှု၊ မျိုးရိုးကောင်းမှုနှင့် အဆက်အသွယ်ကောင်းမှုစသည်များသည် သူပိုင်လယ်မြေယာ မြေနှင့် ခြံမြေများတည်ရှိရာနယ်မြေဒေသအတွင်း၌ အလွန်ကြီးကျယ်ထင်ရှား သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ရောက်စေခဲ့၏။ ထို့ကြောင့်လည်း သူ့အိမ်နီးချင်းများသည် သူ့အားအလွန်တလေးတစား ဆက်ဆံကြသည်။ သူ့နှုတ်မှ ရယ်စရာစကားအနည်းငယ်လောက်ပြောရုံမျှဖြင့် ဟက်ဟက်ပက် ပက်ရယ်ဖို့ ဝန်မလေး။ နယ်မြေအတွင်းရှိ အစိုးရအရာရှိများသည် သူ့နာမည် ကြားရုံမျှဖြင့် တုန်လှုပ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကီရီလာ ပက်ထရိုဗစ်ချ်ကလည်း ယင်းရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှုများသည် သူနှင့်ထိုက်တန်၍ရနေသော အရာများဟု ယူဆထားသဖြင့် များစွာသဘော ကျသည်။ လိုလိုလားလည်းရှိသည်။ သူ့အိမ်သည် အမြဲတစေ ဧည့်သည်များ နှင့် ပြည့်နေလေ့ရှိ၏။ ဧည့်သည်များကလည်း မင်းစိုးရာဇာအထက်တန်းလွှာ များ နှစ်သက်လေ့ရှိသော ပျော်ပါးမှုများတွင် ပါဝင်ဆင်နွှဲလေ့ရှိကြ၏။မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူကျင်းပပြု လုပ်လေ့ရှိသော ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများသည် အလွန် ကြမ်းတမ်းလေ့ရှိရုံမျှမက တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန်ရိုင်းစိုင်းလေ့ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သူထံမှဖိတ်စာလာလျှင် မလာနိုင်ပါဟု ငြင်းဆန်ရဲသူတစ်ဦးမျှမရှိ။ သူနေထိုင်ရာ “ပေါ့ခ်ရော့ဗ်စကိုးရီး” ရွာထဲ၌အခါကြီးရက်ကြီးများနှင့် ကြုံလာ သည့် အခါများတွင်လည်း ရွာထဲမှ လူများသည် သူ့ထံသွား၍ ဂါရဝမပြုဘဲ မနေဝံ့ကြ။ ကီရီလာပက်ထရိုဗစ်ချ်၏ အိမ်ထောင်သည်ဘဝမှာလည်း ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုဟူ၍ လုံးဝမရှိ။ ဖြစ်ကတတ်ဆန်းစည်းမဲ့ကမ်းမဲ့နေလွန်း အားကြီးသဖြင့် ချို့ယွင်းချက်များဖြင့် ပြည့်လျှံနေသည်။ သူသည် သူ့စိတ်ကို အလွန်အလိုလိုက်သူဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်ဘဝကတည်းက အစစအရာရာ ဇိမ်ခံ၍နေလာသူဖြစ်သဖြင့် သူဆန္ဒရှိလာလျှင် ဘာကိုမှအလေးအနက်ထား၍ စဉ်းစား ဝေဖန်ခြင်းမပြုဘဲ ဇိမ်ခံလေ့ရှိ၏။ ကျပ်မပြည့်သလိုဖြစ်နေသော စိတ်ထဲ၌အာရုံခံစားလိုစိတ်ပေါ်လာလျှင် မဖြစ်မနေရယူခံစားချင်တတ်သော အလေ့အထလည်းရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သူ၏ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်မှုကြောင့် သူ သည် သီတင်းတစ်ပတ်လျှင် သုံးရက်၊ လေးရက်မျှအဆမတန် အစားလွန် တတ်သော အကျင့်စရိုက်ရှိသည်။ ညစဉ်ညတိုင်း အရက်အလွန် အကျွံသောက်စားပြီး မူးယစ်နေတတ်သော အကျင့်လည်းရှိ၏။ သူ့အိမ်ကြီးတွင် အဆောင်များစွာရှိရာ တစ်ခုသော အဆောင်တွင် မိန်းကလေးအိမ်စေဆယ့် ခြောက်ဦးကို သီးသန့်ထားသည်။ သူတို့အား ဇာထိုးပန်းထိုးနှင့်အချုပ်အလုပ် တာဝန်များပေးထားသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုအဆောင်၏ ပြတင်းပေါက် အားလုံးကို သစ်သားတိုင်ကလေးများကပ်၍ ကာရံထားသည်။ ဝင်ပေါက် ထွက်ပေါက်တံခါးများကိုလည်း အမြဲတစေ သော့ခတ်ထားသည်။ တံခါး သော့များကိုလည်း သူကိုယ်တိုင်ကိုင်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သတ်မှတ်ပေးထားသည့် အချိန်များတွင် မိန်းကလေးများသည် ခြံဝင်း ကြီးအတွင်းရှိ ပန်းဥယျာဉ်ထဲ၌ မိန်းမကြီးနှစ်ဦး၏ စောင့်ရှောက်မှုဖြင့် လမ်းလျှောက်ခွင့်ရကြသည်။ ကီရီလာ ပက်ထရိုဗစ်ချ်သည် အချိန်အခါအလျောက် ဤမိန်းကလေးများအတွက် လင်များရှာပေးလေ့ရှိသည်။ အိမ်ထောင်ချပေး လိုက်၍ လျော့သွားသည့် မိန်းကလေးများနေရာတွင် လူသစ်များရှာ၍အစားထိုးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သူသည် သူ့မြေပေါ်ရှိလယ်သမားများ၊ အိမ်ရှိအစေခံများနှင့် ဆက် ဆံရာ၌ တင်းမာခက်ထန်သည်။ နိုင်ထက်စီးနင်းပြုလေ့ရှိသည်။ ညှာတာမှု ကင်းမဲ့စွာဖြင့် တစ်ဖက်စီးနင်းလုပ်တတ်သည်။ သို့သော်လည်း သူ့လက်အောက်ရှိ လူအားလုံးသည် သူ့အားလေးစားချစ်ခင်ကြသည်။ သူတို့အနေ ဖြင့် သူတို့၏မြေပိုင်ရှင်သခင်ကြီး၏ ဥစ္စာဓနကြွယ်ဝမှုနှင့် ထင်ရှားကျော် ကြားမှုများအတွက် ဂုဏ်ယူကြသည်။ သူတို့သခင်၏တန်ခိုးအာဏာကြီးမား သည့် ကာကွယ်မှုအပေါ် ယုံကြည်စိတ်ချစွာဖြင့် အားကိုးကြသည်။ သူတို့ သခင်အားကိုးဖြင့် အနီးအနားရှိလူများကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ သူတို့လုပ်ချင်ရာ ကို လုပ်လေ့ရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကီရီလာ ပက်ထရိုဗစ်ချ်အနေဖြင့် အဓိကထား၍လုပ်နေသည့်အလုပ် များမှာ သူပိုင်လယ်ယာမြေများ၏ အနီးပတ်ဝန်းကျင်သို့ထွက်၍ အမဲလိုက် ခြင်း၊ လူအများအားဖိတ်၍ ကျွေးမွေးဧည့်ခံခြင်းနှင့် ခင်မင်သိကျွမ်းစလူများ အား ကိုယ်ထိလက်ရောက်နောက်ပြောင်ခြင်းစသည်များဖြစ်သည်။ အမှန် တော့ သူသည် သိကျွမ်းစလူများကိုသာမက ခင်မင်ရင်းနှီးပြီးသား မိတ် ဟောင်း ဆွေဟောင်းအပေါင်းအသင်းများကိုပင် ချမ်းသာပေးသူမဟုတ်။ ကျကျနနစီစဉ်ပြီး ထိထိခိုက်ခိုက်ဖြစ်အောင် နောက်ပြောင်တတ်သူ ဖြစ် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သူမနောက်မပြောင်ဘဲ ချွင်းချက်ထားသူဟူ၍ တစ်ဦးတည်းသာရှိ ၏။ ယင်းပုဂ္ဂိုလ်မှာ အန်ဒရေးဂါဗရီလိုဗစ်ချ် ဒူဘရောစကီး” ဆိုသူဖြစ်သည်။ ဒူဘရောစကီးသည် လုံခြုံရေးတပ်မှ အငြိမ်းစားအရာရှိတစ်ဦးဖြစ်၍ ကီရီလာ ပက်ထရိုဗစ်ချ်၏ အနီးဆုံးသော အိမ်နီးနားချင်းလည်းဖြစ်၏။ ဒူဘရောစကီး သည် ကျွန်ခုနစ်ဆယ်မျှသာ ပိုင်ဆိုင်သော မြေရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အမှန်တော့ ကီရီလာပက်ထရိုဗစ်ချ်သည် အလွန်မာနကြီးသူဖြစ် သည်။ မောက်မောက်မာမာဆက်ဆံတတ်သူလည်း ဖြစ်၏။ အဆင့်အတန်း အမြင့်ဆုံးဆိုသည့် လူများကိုပင် သိပ်ပြီးဂရုစိုက်သူ မဟုတ်။ သို့သော်လည်း ငွေကြေးချမ်းသာကြွယ်ဝမှု၌ သူ့ထက်နိမ့်ကျသော ဒူဘရောစကီးနှင့်ကျတော့ တရိုတသေတလေးတစား ဆက်ဆံခြင်းပြုသည်။ ယင်းကဲ့သို့ ဆက်ဆံခြင်းမှာလည်း လုံလောက်သောအကြောင်းရှိသည်။ တကယ်တော့ ကီရီလာပက်ထရို ဗစ်ချ်နှင့် ဒူဘရောစကီးတို့သည် တစ်ချိန်အခါက အတူတူတွဲ၍ အလုပ် လုပ်ခဲ့ဖူးသည့် ရဲဘော်ရဲဘက်များဖြစ်ခဲ့ ကြသည် မဟုတ်ပါလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကီရီလာ ပက်ထရိုဗစ်ချ်သည် သူ့သူငယ်ချင်း ဒူဘရောစကီး၏ စိတ် နေသဘောထားကို ကောင်းစွာသိသည်။ ဒူဘရောစကီးသည် စိတ်နေစိတ် ဓာတ်တည်ကြည်ကြံ့ခိုင်သော်လည်း စိတ်ဓာတ်အလွန်ပြင်းထန်သူဖြစ်၏။ အချိန် အခါနှင့်အခြေအနေအရ လူချင်းကွဲကွာသွားကြသော သူတို့နှစ် ယောက်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာမှ ပြန်လည်ဆုံမိခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့ချင်းကွဲကွာနေကြသည့် ကာလအတွင်း၌ ဒူဘရောစကီးသည် စီးပွားရေး ပျက်ပြားကျဆင်းကာ အခြေအနေယိမ်းယိုင်သွားခဲ့၏။ သူပိုင်လယ်မြေများ ရှိရာရွာသို့ပြန်ပြီး အခြေစိုက်ရသည်အထိ ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။ ထိုသတင်းကိုကြား သိရသော ကီရီလာပက်ထရိုဗစ်ချ်သည် သူ့မိတ်ဆွေအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သည်။ သူတတ်အားသရွေ့ ကူညီလိုကြောင်း၊ သူပိုင်ဆိုင်သော မြေပေါ်သို့ သွား ရောက်နေထိုင်လိုပါကလည်း အချိန်မရွေးသွားရောက် နေထိုင်နိုင် ကြောင်း ဒူဘရောစကီးထံအကြောင်းကြားခဲ့သည်။ ဒူဘရောစကီးကလည်း သူငယ်ချင်း၏ကမ်းလှမ်းချက်အတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြန်ကြားခဲ့သော် လည်း ပေးသည့်အကူအညီကိုမူ မယူခဲ့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နောက်ပိုင်း နှစ်အနည်းငယ်မျှအကြာတွင် ကီရီလာပက်ထရိုဗစ်ချ် သည် တပ်မှအနားယူပြီး အငြိမ်းစားဗိုလ်ချုပ်အဖြစ်ဖြင့် သူ့နယ်မြေသို့ ပြန် လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ထိုအခါ မိတ်ဆွေနှစ်ယောက် ပြန်လည်ဆုံမိ ခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ နှစ်ယောက်သား မဆုံမိသည့်နေ့ဟူ၍တစ်နေ့မှ မရှိ။ ဘယ်သူ့အိမ်ကိုမှ သွား၍လည်လေ့ရှိခြင်း မရှိသော ကီရီလာပက်ထရို ဗစ်ချ်သည် သူ့သူငယ်ချင်း ဒူဘရောစကီး၏အိမ်သို့ အမြဲတစေသွားရောက် လည်ပတ်လေ့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သူတို့နှစ်ယောက်သည် သက်တူရွယ်တူများဖြစ်သည်။ တူညီသော လူတန်းစားမှ မွေးဖွားလာကြသူများဖြစ်၍ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသည့် ပတ်ဝန်း ကျင်လည်း တူညီသည်။ အချို့နေရာများတွင် စိတ်နေစိတ်ထားနှင့်ကြိုက်ပုံ ခြင်းလည်း တူညီကြသည်။ အချို့ နေရာများတွင် ကံကြမ္မာ၏ဒဏ်ခံရပုံခြင်း\/\/လည်း တူညီကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နှစ်ဦးစလုံးချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အခြေခံ၍လက်ထပ်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ လက်ထပ်ပြီး မကြာခင်မှာပင် ဇနီးသည်များရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ကွယ်လွန် ခဲ့ကြသည်။ နှစ်ဦးစလုံးတွင် သားသမီးတစ်ယောက်စီကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ ဒူဘရော့စကီး၏သားသည် ပီတာစ်ဘတ်မြို့သို့သွားရောက်၍ ပညာသင် ကြားလျက်ရှိပြီး ကီရီလာပက်ထရိုဗစ်ချ်၏သမီးမှာ ဖခင်နှင့်အတူတူနေထိုင် လျက် ရှိကြ၏။ ဘဝအကျိုးပေးပုံတူညီနေသည်ကိုကြည့်ကာ ကီရီလာပက် ထရိုဗစ်ချ်က ဒီမယ်... ဒူဘရော့စကီး... ခင်ဗျားသား ဗိုလ်လိုဒီယာ အရွယ် ရောက်လာရင် ကျွန်တော့်သမီး မာရှာနဲ့ လက်ထပ်ပေးမယ်။ သူ့အနေနဲ့ ဘုရားရှိခိုးကျောင်းက ကြွက်တစ်ကောင်လောက် ဆင်းရဲချင်ဆင်းရဲပါစေ။ ကျွန်တော်ကတော့ လက်ထပ်ပေးဖို့အသင့်ပဲ”ဟု ဒူဘရော့စကီးအား မကြာ ခဏပြောလေ့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒူဘရောစကီးကလည်း ထိုစကားကိုကြားသည့်အခါတိုင်း “မဖြစ်နိုင် ဘူး၊ ကီရီလာ ပက်ထရိုဗစ်ချ်” ဟု ခေါင်းတခါခါလုပ်၍ ပြန်ပြောလေ့ရှိ သည်။ ကျွန်တော့်သား ဗိုလ်လိုဒီယာဟာ မာရှာနဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး။ သူ့လို ဆင်းရဲသားတစ်ယောက်ဟာ သူလိုဆင်းရဲတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်မှ အကောင်းဆုံးဖြစ်မှာပါ။ သူ့အနေနဲ့ငယ်ငယ်ကတည်းက အလို လိုက်ထားလို့ ပျက်စီးနေတဲ့ မိန်းမချောလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဏ္ဍာစိုးဖြစ်ရ တာထက် ဆင်းရဲတဲ့မိန်းမနဲ့ရပြီး အိမ်ထောင်အကြီးအကဲဖြစ်လာရတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်”မာန်မာနအလွန်ကြီးသော ကီရီလာ ပက်ထရိုဗစ်ချ်နှင့် သူ့အိမ်နားနီး ချင်းဆင်းရဲသား ဒူဘရောစကီးတို့ကြား၌ တည်ရှိနေသည့် ခင်မင်ရင်းနှီးမှု အပေါ်တွင် လူတိုင်းလိုလိုက မနာလိုတိုရှည်ဖြစ်ကြသည်။ အံ့သြခြင်းလည်း ဖြစ်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဒူဘရောစကီး၏ရဲတင်းသော ပြောဆိုဆက်ဆံမှု များကို မြင်ရသည့်အခါ အလွန်အံ့အားသင့်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           တစ်ခါတစ်ရံ ကီရီလာပက်ထရိုဗစ်ချ်၏စားပွဲ၌ ဧည့်သည်အများနှင့် ရောထိုင်နေသော ဒူဘရောစကီးသည် ကီရီလာပက်ထရိုဗစ်ချ်နှင့် အမြင်ချင်း မတူသောအယူအဆကို ရဲရင့်ပြတ်သားစွာ ထုတ်ဖော်ပြောလေ့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အများအားဖြင့် ကီရီလာပက်ထရိုဗစ်ချ်အား ဆန့်ကျင်၍ပြောဝံ့သူဟူ၍တစ်ဦး မျှရှိသည်မဟုတ်။ ကီရီလာပက်ထရိုဗစ်ချ် ကိုယ်တိုင်ကလည်း သူ့အယူအဆ နှင့် မတူသည့်အမြင်တင်ပြလာလျှင် လုံးဝသည်းခံလေ့မရှိ။ တင်ပြလာသူရှိ လျှင် ထိုလူအား ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းစွာ ဆက်ဆံလေ့ရှိ၏။ ထို့ကြောင့်လည်း လူတိုင်းက သူ့အရိပ်အကဲကိုကြည့်၍ သူ့အလိုသို့လိုက်ကာ ပြောဆိုဆက်ဆံ ကြသည်။ ဒူဘရောစကီးကတော့ ထိုသို့မဟုတ်၊ ကီရီလာပက်ထရိုဗစ်ချ် ၏အကြိုက်ကိုလိုက်၍ ပြောလေ့မရှိ။ ကီရီလာပက်ထရိုဗစ်ချ်နှင့် အယူအဆ ခြင်း တူသည်မတူသည်ကို အဓိကမထား။ ကီရီလာပက်ထရိုဗစ်ချ် ကြိုက် မကြိုက်သည်ကိုလည်း ဂရုမစိုက်၊ သူ့ရင်ထဲရှိသည့်အတိုင်း လွတ်လပ်ရဲရင့် စွာ ပြောလေ့ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အမှန်တော့ ထိုအလုပ်မျိုးလုပ်ဝံ့သူမှာ ဒူဘရောစကီးတစ်ယောက် တည်းသာရှိ၏။ ကီရီလာပက်ထရိုဗစ်ချ်ကလည်း ဒူဘရောစကီးနှင့်ကျတော့ ငြိမ်ခံသည်။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပဋိပက္ခဖြစ်အောင် တုံ့ပြန်ခြင်းမပြု၊ သို့တစေ လည်း အရာရာတိုင်းကို ပြောင်းလဲသွားစေသည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုသည် မမျှော် လင့်ဘဲနှင့် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဆောင်းဦးပေါက်စတစ်ရက်တွင် ကီရီလာပက်ထရိုဗစ်ချ်သည် အမဲ လိုက်ထွက်ရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်သည်။ သူသည် အမဲလိုက် မထွက်မီ တစ်ရက်ကြိုတင်၍ သူ၏ မြင်းထိန်းများနှင့် မုဆိုးများအား နောက် နေ့မနက်ငါးနာရီတွင် အဆင်သင့်ဖြစ်ရမည်ဟု အမိန့်ပေးထားသည်။ ရွက် ထည်တဲတစ်လုံးနှင့် မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းကိရိယာများကိုမူ သူညစာစား မည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည့်နေရာသို့ကြို၍ ပို့ထားခဲ့ပြီးပြီဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အမဲလိုက်မထွက်မီ တစ်ညတွင် အိမ်ရှင်နှင့်ဧည့်သည်များသည် ခွေး လှောင်အိမ်များဆီသို့သွားကြသည်။ ခွေးအားလုံး အကောင်ငါးရာကျော်ခန့် ရှိ၍ အမဲလိုက်ခွေးမှာ မျိုးစုံရှိသည်။ ပိုင်ရှင်ကီရီလာပက်ထရိုဗစ်ချ်၏ ရက် ရက်ရောရောကျွေးမွေးမှုကြောင့် ခွေးများသည် ဝဖီးနေကြသည်။ နေထိုင် မကောင်းဖြစ်သော ခွေးများအတွက် ခွေးဆေးရုံငယ်”တစ်ခုလည်းရှိသည်။ ခွေးများ၏ကျန်းမာရေးကိုစောင့်ရှောက်တာဝန်ယူရသူမှာ တိရစ္ဆာန်ဆေးကု ဆရာဝန် တီမော့ရှကာ ဆိုသူဖြစ်သည်။ ခွေးဆေးရုံတွင် မီးဖွားနေသောခွေးမများနှင့် ခွေးသားသမီးများအတွက် သီးသန့်အဆောင်တစ်ဆောင်ရှိ သည်။ ဤအဆောင်ထဲတွင် နို့စို့နေကြသော ခွေးပေါက်စအများအပြားကို မြင်နေကြရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကီရီလာပက်ထရိုဗစ်ချ်သည် သူတည်ဆောက်ထားသည့် ခွေးဂေဟာ အတွက် များစွာဂုဏ်ယူသည်။ ဧည့်သည်များလာကြည့်လျှင်လည်း ခေါင်း တစ်ထောင်ထောင် လုပ်ကာကြွားဝါတတ်သည်။ ယခုရောက်လာသည့် ဧည့် သည်တိုင်းလိုလိုပင် ဤခွေးဂေဟာကိုကြည့်၍ ပိုင်ရှင်၏ဝါကြွားသောစကား များကို နားထောင်ခဲ့ဖူးသည်မှာ အနည်းဆုံးအကြိမ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်မက ရှိခဲ့ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အခုလည်း ကီရီလာပက်ထရိုဗစ်ချ်လည်း ဧည့်သည်များနှင့်အတူတူ ဆရာဝန် တီမော့ရှကာနှင့် ခွေးထိန်းများ ခြံရံကာ ခွေးဆေးရုံကို လိုက်လံ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးလျက်ရှိသည်။ အချို့သော ခွေးလှောင်အိမ်များရှေ့၌ရပ်ကာ ခွေး၏ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို စုံစမ်းသည်။ သူသဘောကျသည့် ခွေးများ နှင့် ကြုံသည့်အခါ လက်ဖျောက်တီးလိုက်၊ လေချွန်လိုက်လုပ်ကာ အရေးတ ယူပြုသည်။ ချိုသာအေးဆေးသော လေသံဖြင့် စကားပြောသည်။ ဧည့်သည် အားလုံးသည် ထုံးစံအတိုင်း သူတို့တွေ့ ဖူးမြင်ဖူးနေသော ခွေးဆေးရုံကို ကီရီလာ ပက်ထရိုဗစ်ချ်၏ အကြိုက်လိုက်၍ အခုမှမြင်ရတွေ့ရသည့်နှယ် ရင်သပ်ရှုမော အံ့ဩကြသည်။ အထူးအဆန်းလုပ်၍ ချီးမွမ်းစကားပြောကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဧည့်သည်အုပ်စုထဲတွင် ဘာစကားမှမပြောဘဲ မျက်မှောင်ကုတ်၍ နှုတ်ဆိတ်နေသူမှာ ဒူဘရောစကီးတစ်ဦးတည်းသာ ရှိ၏။ တကယ်တော့ အမဲလိုက်ခြင်းသည် ဒူဘရော့စကီးအနှစ်သက်ဆုံး အလုပ်တစ်ခုဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း သူသည် ငွေကြေးချမ်းသာသူ တစ်ဦးမဟုတ်သဖြင့် အမဲလိုက် ခွေးများများမွေးမထားနိုင်။ လမ်းပြခွေးနှစ်ကောင်နှင့် အမဲလိုက်ခွေးတစ်စုံ သာလျှင် မွေးထားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူမြင်တွေ့ရသော ခွေးများနှင့် တခမ်းတနားရှိလွန်းလှသည့် ခွေးလှောင်အိမ်များကို ကြည့်ကာမနာလို စိတ်ကို မျိုသိပ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လျက်ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဘယ်လိုလဲ သူငယ်ချင်းရဲ့ ၊ ဘာဖြစ်လို့ မှုန်တေတေအောက်သိုးသိုးဖြစ်နေရတာလဲ”ဟု ကီရီလာပက်ထရိုဗစ်ချ်က မေးသည်။ “ဘာလဲ...၊ ကိုယ့် လူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ခွေးလှောင်အိမ်ကို သဘောမကျလို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ခင်ဗျားရဲ့ ခွေးလှောင်အိမ်တွေက ပထမတန်းစားတွေပဲ၊ ကျွန်တော် သဘောမကျစရာဘာရှိမှာလဲ”ဟု ဒူဘရောစကီးက ခြောက်ကပ်ကပ်လေသံ ဖြင့် အဖြေပေးသည်။ ခင်ဗျားရဲ့ အစေခံတွေတောင်မှ ခင်ဗျားရဲ့ ခွေးတွေနေ သလို မနေရဘူးဆိုတာ သိနေတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ထိုစကားကိုကြားသည့်အခါ ခွေးထိန်းများထဲမှ တစ်ဦးသည် မခံချိ မခံသာဖြစ်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ကတော့ အဲဒီအတွက် မကျေမနပ်မဖြစ်ကြပါ ဘူး”ဟု ဝင်ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ အခုလိုနေရတဲ့အတွက် ဘုရား သခင်ကိုရော ကျွန်တော်တို့သခင်ကြီးကိုပါ ကျေးဇူးတင်လို့မဆုံးဖြစ်နေကြ ပါတယ်။ လူကြီးလူကောင်း အတော်များများတောင်မှ သူတို့နေတဲ့အိမ်နဲ့ ကျွန်တော်တို့၏ခွေးလှောင်အိမ်တွေလဲမယ်ဆိုရင် ဝမ်းသာအားရလဲကြမှာပဲ လို့ထင်တယ်။ အဲဒါဆိုရင် သူအစာလည်း ဝဝလင်လင်စားရမယ်၊ ပိုပြီး နွေးနွေးထွေးထွေးလည်းနေရမှာ သေချာတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကီရီလာပက်ထရိုဗစ်ချ်က သူ့တပည့်စကားကြားသည့်အခါ တအား အော်၍ ရယ်ကြသည်။ သူရယ်သည့်အခါ ဧည့်သည်များကလည်း ဝိုင်း၍ ရယ်ကြသည်။ အမှန်တော့ ခွေးထိန်းသမား၏ပြက်လုံးသည် သူတို့အားလုံးကို ထိခိုက်မှန်းသိကြ၏။ သို့ပါလျက်နှင့် ကီရီလာပက်ထရိုဗစ်ချ်၏အကြိုက်ကို လိုက်၍ ရယ်မောကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဒူဘရော့စကီးကတော့ ရယ်လည်းမရယ်၊ ပြုံးလည်းမပြုံး၊ စကားလည်း တစ်ခွန်းတလေမှ မပြော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ထိုအခိုက်တွင် ခွေးထိန်းတစ်ယောက်သည် မွေးခါစခွေးပေါက်စ လေးများကို ခြင်းတစ်လုံးဖြင့် ထည့်ယူလာပြီး ကီရီလာ ပက်ထရိုဗစ်ချ်အား ပြသည်။ ကီရီလာ ပက်ထရိုဗစ်ချ်သည် ခွေးပေါက်စများအပေါ် အာရုံစူးစိုက် နေသဖြင့် စောစောကအဖြစ်ကို မေ့သွားလေပြီ။ သူသည် ခွေးကလေးများ ထဲက သူအကြိုက်ဆုံးနှစ်ကောင်ကို ရွေးလိုက်ပြီး ကျန်အကောင်များကို ရေနှစ် ၍သတ်ပစ်ရန် အမိန့်ပေးသည်။ ဤအခိုက်တွင် ဒူဘရောစကီးသည် ဧည့်သည်များကြားမှ ပျောက်သွားသည်။ သူထွက်သွားသည်ကို မည်သူမျှ သတိမပြုမိလိုက်ကြ။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550780776597,"sku":"","price":4500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_68092c97-17e9-4459-9413-ad9997229b57.jpg?v=1730235450"},{"product_id":"မောင်ထွန်းသူ-ချစ်မျက်ရည်ဘယ်ခါစဲလေလိမ့်","title":"ချစ်မျက်ရည်ဘယ်ခါစဲလေလိမ့်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း \u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e[\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e]\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ ဒီစာအုပ်ကို ရေးတော့မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်မခေါင်းထဲကို အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့ပါတယ်။ “ကျွန်မအကြောင်းကို ဘယ်နေရာကစပြီး ရေးရရင်ကောင်းမလဲ”ဆိုတဲ့ အတွေးပါ။ အစပြုပြီး ရေးနိုင်တဲ့ အကြောင်းခြင်းရာတွေကတော့ အများကြီးရှိပါတယ်။ ကျွန်မအနေ နဲ့ အောင်မြင်ကျော်ကြားမှု အထွတ်အထိပ်ရောက်ခဲ့တဲ့ တဒင်္ဂအချိန်ကလေး စပြီး ရေးလိုက်ရရင်ကောင်းမလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဲဒီအချိန်က ကျွန်မဟာ ဟောလိဝုဒ် ရုပ်ရှင်မြို့တော်မှာ ထိပ်သီး မင်းသမီး ဖြစ်နေပါပြီ။ ကျွန်မ ပါဝင်သရုပ်ဆောင်ထားတဲ့ ရုပ်ရှင်ကား သုံးကားကို နယူးယောက်မြို့တော်ရဲ့ ကမ္ဘာကျော် ဘရော့ဒ်ဝေး လမ်းမကြီး ပေါ်က ရုပ်ရှင်ရုံကြီးမှာ တစ်ပြိုင်တည်း ရုံစတင်တဲ့နေ့ပေါ့။ ရုံဖွင့်ပွဲအခမ်း အနားကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် တက်ရောက်ပြီး ဖွင့်လှစ်ပေးရပါတယ်။ အဲဒီနေ့ က ရုပ်ရှင်ကားတွေမှာ ဇာတ်ဆောင်မင်းသမီးဖြစ်တဲ့ ကျွန်မကို ကမ္ဘာကျော် ရုပ်ရှင်မင်းသား ဂယ်ရီကူးပါးနဲ့ မောရစ်ချ်မာလီယာတို့ကတွဲပြီး“အခမ်းအနား စင်ပေါ်ကို ပို့ပေးခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒီအချိန်ကဆိုရင် ကျွန်မဟာ မွန်းလွဲပိုင်း တစ်ချိန်လေး အလုပ်လုပ်ပေးရုံနဲ့ ဒေါ်လာ ၃၅၀၀ ရနေတဲ့ဘဝပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တကယ်တော့ အဲဒီအချိန်ကလေးဟာ ကျွန်မအဖို့ အင်မတန်မှမက်မောစရာ၊ တွယ်တာစရာ၊ မြတ်နိုးစရာကောင်းတဲ့ အချိန်ကလေးပါ။ အဲဒီအဖြစ်ကလေးကသာ စလိုက်မယ်ဆိုရင် သိပ်ကို တခမ်းတနားရှိမှာပဲလို့ ကျွန်မ တွေးမိပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ အစပြုလို့ကောင်းမယ့်အဖြစ်တွေက ရှိနေပါ သေးတယ်။ တကယ်ဆို ကျွန်မအနေနဲ့ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဖြစ်က စရင်ကော မရနိုင်ဘူးလား။ ရနိုင်တာပါပဲ။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မ ဟာ ပွင့်နေတဲ့ ပြတင်းပေါက်တစ်ပေါက်နားမှာ ရပ်နေပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ နောက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ နှစ်များစွာအတွက်က ကျွန်မ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ ကြောက် စရာ အရက်ရောဂါနဲ့ အဲဒီအရက်ကြောင့် အဘက်ဘက်က နိမ့်ကျသွားခဲ့ရတဲ့ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ပြန်တွေးပြီး စိတ်ထိခိုက်နေပါတယ်။ အထပ်ပေါ့လေ ဆယ့်တစ်ထပ်မြင့် ဒီပြတင်းပေါက်ကနေပြီး အောက်ဘက် ပလက်ဖောင်း ပေါ်ကို ခုန်ချလိုက်ဖို့ စဉ်းစားစိတ်ကူးနေတဲ့ အချိန်ပါ။ အဲဒီအဖြစ်ကသာ စလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ သိပ်ပြီး ဇာတ်ဆန်သွားလေမလား။ ဒါမှမဟုတ် သိပ်ပြီး ပိုရာရောက်သွားလေမလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒါမှမဟုတ်လည်း ကျွန်မ အသက်သုံးဆယ့်လေးနှစ်အရွယ်က အဖြစ်နဲ့ စလိုက်ရရင် ကောင်းမလား။ အဲဒီတုန်းကဆိုရင် ကျွန်မဟာ စိတ် ရောဂါအထူးကုဆေးရုံက ဆင်းလာစပေါ့။ အပြင်လောကမှာ ဘဝသစ် တစ်ခု အစပြုဖို့ဆိုပြီး ဆေးရုံက ပြန်လွှတ်လိုက်တဲ့အချိန်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အချိန်ကအဖြစ်နဲ့ ကျွန်မဇာတ်လမ်းကို စလိုက်ရင် တချို့လူတွေအတွက် နားလည်ဖို့ ခက်ခဲသွားနိုင်တဲ့ အခြေအနေတွေက ရှိနေပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မယောက်ျား ဘတ် အကြံပေးသလို ကျွန်မအဖြစ်ကို ပြောတဲ့ နေရာမှာ ဖြစ်ခဲ့ပျက်ခဲ့တဲ့အတိုင်း ရှေ့နောက်စဉ်းစားပြီး အလိုက်သင့် ပြော သွားရင် ကောင်းမလား။ အမှန်တော့လည်း ကျွန်မတို့အားလုံးဟာ ကိုယ့်ဘဝ နဲ့ ဆက်စပ်ယှက်နွယ်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ပေါ်မှာ အများကြီးတည်မှီပြီး နေခဲ့ ကြရတာပါ။ အဲဒီ ပတ်ဝန်းကျင်ထဲမှာရှိနေတဲ့ လျှို့ဝှက်နက်နဲလှတဲ့ ဖိအား တွေနဲ့ တွန်းအားတွေကြောင့်ပဲ ကိုယ်ပိုင်ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနဲ့ ပင်ကိုစရိုက် လက္ခဏာတွေကို ပိုင်ဆိုင်နေကြတဲ့လူတွေ ဖြစ်လာကြရတာ မဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မင်းအကြောင်း ပြန်ပြောမယ်ဆိုရင် အကောင်းဆုံးနည်းက အဲဒီ တစ်နည်းပဲရှိတယ်လို့ ဘတ်က ဆိုပါတယ်။ “ဖြစ်ခဲ့ပျက်ခဲ့တဲ့အတိုင်းသာ ၊ အစဉ်လိုက်ပြောသွားပါ”တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီလိုဆိုတော့လည်း ကျွန်မအနေနဲ့ ကျွန်မအကြောင်းကို ပြောပြ တဲ့နေရာမှာ သူ အကြံပေးတဲ့အတိုင်းပဲ ပြောပြရတော့မှာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မအဖြစ်က ဒီလိုပါ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003ex\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003ex\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003ex\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မဟာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဘယ်တုန်းကမှ မပိုင်ဆိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မကို မမွေးခင်ကတည်းက ကျွန်မဘဝ ဘယ်လိုဖြစ်ရမယ်ဆိုတာ အစီအစဉ်တွေ ရေးဆွဲချမှတ်ပြီးသားပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေဟာ ဇာတ်ပွဲကို အလွန်ဝါသနာကြီးကြပါတယ်။ ဒါ့ကြောင့်မို့ ကျွန်မဟာ အမေ့ဗိုက်ထဲမှာ ရှိနေစဉ်ကတည်းက ဇာတ်ရုံထဲမှာ ရှေ့ဆုံးကဝင်နိုင်ဖို့ တန်းစီပြီး စောင့်နေခဲ့ရပါတယ်လို့ပြောရင် လွန်မယ်မထင် ဘူး။ ကျွန်မအမေဟာ ဇာတ်ပွဲ အလွန်ကြိုက်ပါတယ်။ အချိန်ရှိသမျှ ဇာတ်ရုံ တွေထဲမှာပဲ ရောက်နေလေ့ရှိပါတယ်။ ပြီးတော့ အမေဟာ ကလေးတစ် ယောက်ကို ဝမ်းနဲ့လွယ်ထားရတဲ့ မိခင်ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ လိုအင်ဆန္ဒနဲ့ အတွေး အခေါ်တွေဟာ သန္ဓေသားအပေါ် သြဇာသက်ရောက်မှုရှိတတ်တယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆကိုလည်း လက်ခံတဲ့လူပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမေဟာ သူ့ခေတ်က နာမည်ကြီး ပြဇာတ်မင်းသား၊ မင်းသမီး တွေဖြစ်ကြတဲ့ “အီဗာတန်ငွေ၊ နိုရာဘေးရီးစ်၊ ဆာရာဘန်သာတ်”တို့ကို ကြည့်ပြီး သူတို့ရယ်ရင် လိုက်ရယ်၊ သူတို့ငိုရင် လိုက်ငိုလိုက်နဲ့ အချိန်ဖြုန်း ခဲ့တဲ့လူပါ။ ဇာတ်ပွဲကို စွဲစွဲလမ်းလမ်းကြည့်နေရင်းကပဲ ဗိုက်ထဲက ကလေး ဟာလည်း သူနဲ့အတူတူ စိတ်သာယာပျော်ရွှင်မှုကို မျှဝေခံစားနေလိမ့်မယ်လို့ တွေးပြီး စိတ်ချမ်းသာမှုရနေခဲ့တဲ့လူပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမေဟာ ကျွန်မကို အဆိုတော်တစ်ယောက် ဖြစ်စေချင်ခဲ့တယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ အလွန်အားကျပြီး အမြတ်တနိုး ကိုးကွယ်လုနီးပါးလောက် လေးစားကြည်ညိုတဲ့ အဆိုတော်တစ်ယောက် ရှိနေလို့ပါ။ အဲဒီအဆိုတော်ဟာ အခြားလူမဟုတ်ပါဘူး။ အမေတို့ခေတ်က အလွန် ထင်ရှားကျော်ကြားခဲ့တဲ့ “လီလီယံရပ်ဆဲလ်”ပါ။ အမေဟာ သူ့ကို သိပ်ပြီး အားကျခဲ့ပါတယ်။ ၁၉၁၀ ပြည့်နှစ် ဒီဇင်ဘာလ ၁၃ ရက်နေ့ ကျွန်မကို မွေးတော့ ချက်ချင်းပဲ ကျွန်မကို “လီလီယံရပ်ဆဲလ်”လို့ နာမည်ပေးခဲ့ ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မအဖေကတော့ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်ဘဝကို အမြင်တစ်မျိုးနဲ့ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက် မက်ခဲ့ပါတယ်။ သူကတော့ ကျွန်မကို အလွန် အောင် မြင်ကျော်ကြားတဲ့ “ပြဇာတ်မင်းသမီး”တစ်ယောက် ဖြစ်စေချင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မအဖေ “အာသာရပ်စတိန်း”ဟာ ရုရှားနိုင်ငံမှာ မွေးခဲ့ပေမဲ့ လေးနှစ်သား ကတည်းက ကျွန်မအမေရဲ့ မွေးရပ်ဇာတိဖြစ်တဲ့ ဘော်စတွန်မြို့ကို ရောက်လာ ခဲ့တာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဖေဟာ လူချောတစ်ယောက်ပါ။ ဘာကိုမှ သိပ်အလေးမထားဘဲ ပျော်ပျော်နေတတ်တဲ့ အကျင့်စရိုက်ရှိပါတယ်။ သူ့မှာ တစ်ဖက်သားက ခင်မင်လာအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိပါတယ်။ သူ ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ်တုန်းက “ဖက်၏ လူဆိုးကလေး”ဆိုတဲ့ ပြဇာတ်တစ်ခုမှာ ပါဝင်ကပြ ခဲ့ဖူးတယ်လို့ မကြာခဏ ပြောပြတတ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမေကတော့ ပြဇာတ်မင်းသားဖြစ်အောင် ဆက်ပြီးမကြိုးစား ခဲ့ရကောင်းလားလို့ အဖေ့ကို အပြစ်တင်လေ့ရှိပါတယ်။ ဒီကြားထဲကပဲ အဖေ့ ရဲ့အသံအကြောင်းပြောပြီး ပြောင်တတ်နောက်တတ်ပါတယ်။ အဖေ့အသံက ဘယ်လိုမှ ကီးမကိုက်တဲ့ အသံပါ။ ဒါပေမဲ့ အကော်ဒီယံ တီးတတ်တဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က သီချင်းဆိုဖို့ခေါ်သွားရင် လိုက်သွားတာပဲတဲ့။ သူနဲ့ သူငယ်ချင်းဟာ ဘော်စတွန်မြစ်ဆိပ်မှာ သွားသွားပြီး သီချင်းဆိုကြ တီးကြတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် သင်္ဘောစီးခရီးသည်တွေက သင်္ဘောပေါ် ကနေပြီး ပိုက်ဆံတွေ ပစ်ချပေးတတ်ကြသတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဖေက အမေ့ကို လူပျိုလှည့်ပြီး ပိုးပန်းနေချိန်မှာ တစ်ခါတလေ သူတို့နှစ်ယောက်ချိန်းပြီး အပြင်ကို အလည်ထွက်ကြတယ်။ အဲဒီအခါကျရင်ဘယ်ခါစဲလေလိမ့် အမေက သင်္ဘောဆိပ်မှာ သီချင်းသွားဆိုတဲ့ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်လို့ အပြစ်တင် တာပေါ့ ။ အဖေကတော့ သူ့အနေနဲ့ အမေ့ကို “ဖိုသံပေးတာပါ” လို့ ပြော လေ့ရှိသတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမေဟာ ဒီအကြောင်းတွေကို ပြောပြနေရင်းက သက်ပြင်းချ တယ်။ “ဂျူးလီးယက်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ ချစ်သူ ရိုမီယိုကို ရသွားသလို အမေ လည်း အမေ့ရဲ့ ချစ်သူ အာသာကို ရခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေ စိတ်ဆင်းရဲ ရတာကတော့ ဂျူးလီးယက်ထက် ပိုလိမ့်မယ်လို့ ထင်မိတယ်” လို့ ပြော တယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်း ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်ရင်တော့ ဒီကိစ္စမှာ အမေဟာ သိပ်ပြီး အလေးနက်ထားခဲ့ပုံတော့ မရပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို အကြောင်းပြုပြီး ငွေပိုရမယ်၊ ငွေများများရရင် အမေ့အတွက် ဇာတ်ပွဲ တွေ များများကြည့်ရမယ် မဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မရဲ့ အဖေ အာသာက ကျွန်မရဲ့ အမေ ကေတီဆစ်လ်ဗားမင့် ကို စတွေ့ချိန်မှာ သူ့အသက်ဟာ နှစ်ဆယ့်လေးနှစ် ရှိနေပါပြီ။ အဲဒီအချိန်က အဖေဟာ သူ့အဖေရဲ့ ဈေးဆိုင်မှာ နေ့ခင်းဘက် အလုပ်လုပ်၊ ညပိုင်းကျတော့ ဇာတ်ရုံတွေထဲဝင်ပြီး ဇာတ်တွေကြည့်၊ အဲသလိုနေရင်း အမေနဲ့ အမှတ်မထင် ဆုံမိကြတာပါ။ လူချင်းဆုံမိပြီးတဲ့နောက် မကြာခင်မှာပဲ သူတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ခဲ့ကြပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မအနေနဲ့ အဖေနဲ့အမေတို့ဟာ ဘာကြောင့် ဒီလောက်ပွဲကြိုက် ကြတာပါလိမ့်လို့ မကြာခဏ အဖြေရှာခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကျေနပ်လောက်တဲ့ အဖြေမရပါဘူး။ အမေဟာ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ထိခိုက်လွယ်ပါတယ်။ ဝေဖန်သုံးသပ်တဲ့နေရာမှာတော့ အမေဟာ အလွန်ရဲရင့်ပြတ်သားပါတယ်။ ဇာတ်သဘင်လောကထဲက ထူးချွန်တဲ့လူတွေ ကို ပါရမီရှင်တွေလို့ သူက ပြောလေ့ရှိပါတယ်။ ဒီအလုပ်အတွက် ဘုရား သခင်က ရွေးချယ်ပေးထားတဲ့ လူတွေလို့လည်း ပြောလေ့ရှိပါတယ်။ ကျွန်မ သိနားလည်တတ်တဲ့အရွယ်ရောက်တဲ့အခါမှာ အမေက ပြောခဲ့ဖူးပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ငါ့သမီး ငယ်ငယ်ကတည်းက အမေတို့က တကယ့် ထိတ်ထိတ် တဲ့ သရုပ်ဆောင်မင်းသမီးတွေပါတဲ့ ဇာတ်ပွဲတွေကို ခေါ်ခေါ်သွားပြီး ကြည့်ခိုင်းခဲ့တာ သမီးမှတ်မိမှာပေါ့။ ပါရမီရှင်လို့ ခေါ်လောက်တဲ့ အနုပညာသည် တွေဆီမှာ လူတွေကို ပေးစရာတွေရှိတယ်။ သူတို့မှာသာ ပေးစရာ ဘာ တစ်ခုမှမရှိဘူးဆိုရင် သူတို့အနေနဲ့ အခုလို ဇာတ်စင်ပေါ်တက်ပြီး လူတွေကို ရယ်အောင်၊ ငိုအောင် လုပ်နိုင်ပါ့မလား”တဲ့။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြီးတော့လည်း အမေဟာ သီချင်းဆိုရင် အသံကောင်းပါတယ်။ အေးအေးသာသာနဲ့ နားထောင်လို့ကောင်းတဲ့ အသံရှင်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အသံက သိပ်တိုးတယ်။ အော်လို့ သိပ်မရဘူး။ အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်လို့လည်း အမေက “အမေ့မှာ အသံကတော့ ဒီလောက်ပဲရှိတယ် လီလီရဲ့။ ဒါပေမဲ့ အမေ့စိတ်ထဲ မှာကတော့ အများကြီး ရှိထားပါတယ်။ စိတ်ထဲမှာ ရှိနေသမျှအားလုံးကို အမေက သမီးကို ပေးထားပါတယ်”လို့ ပြောခဲ့ဖူးပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဖေကတော့ တစ်ဘာသာပါ။ သူကတော့ အမြဲတစေ သရုပ်ဆောင်ပြရမှ ကျေနပ်တဲ့လူပါ။ သီချင်းလေးတစ်ပုဒ်လောက် ဆိုပြရင်တောင်မှ သူ့ဘယ်ဘက်လက်ကို နှလုံးသားရှိရာ ရင်ဘတ် ပေါ်အုပ်ကိုင်ပြီး ညာဘက်လက်ကို သူ့ရှေ့တည့်တည့်မှာ ဆန့်ထုတ်ထားလေ့ ရှိပါတယ်။ သူ့အမူအရာကလည်း ကိုယ်ချင်းစာ တရားကင်းမဲ့ပြီး ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်လွန်းလှတဲ့ ကမ္ဘာလောကကြီးဆီမှာ အသနားခံနေသလိုပါပဲ။ သူ့ ရဲ့ ပါးပြင်တွေမှာလည်း မျက်ရည်ပေါက်တွေက တလိမ့်လိမ့် စီးကျနေကြ ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ မမေ့သေးပါဘူး။ ဧည့်ခန်းရဲ့ တစ်ဖက်မှာရှိနေတဲ့ အခန်း ဟာ ကျွန်မရဲ့ အိပ်ခန်းပါ။ ကျွန်မဟာ အဲ့ဒီအခန်းထဲက အိပ်ရာလေး ပေါ်မှာ အဖေ့သီချင်းကို နားထောင်ရင်း စည်းချက်ကျကျ ခုန်လိုက် ပေါက်လိုက် လုပ်လေ့ရှိပါတယ်။ အမှန်တော့လည်း ကျွန်မကို အဆို စသင်ပေးတာ အဖေ ပါ။ အဖေက ကျွန်မကို သီချင်းတွေ အလွတ်ဆိုတတ်လာအောင် နှုတ်တိုက် သင်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ပြီးတော့ ရှက်စိတ်ကြောင့် လူတောမတိုးဝံ့ဖြစ်နေတဲ့ ကျွန်မကို တနင်္ဂနွေကျရင် အလည်ရောက်လေ့ရှိတဲ့ သူ့အပေါင်းအသင်း တွေရဲ့ ရှေ့ကို ပွဲထုတ်ပြီး အဆိုခိုင်းလေ့ရှိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့လေ၊ တကယ်တမ်း ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တော့ ဇာတ်ခုံဟာ ကျွန်မဘဝပါ။ ကျွန်မကို မွေးပြီးတဲ့နောက် နှစ်နှစ်ခွဲ အကြာမှ မွေးခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ညီမ အန်းရဲ့ ဘဝဟာလည်း ကျွန်မ မှတ်မိ သလောက်ပြောရရင် ဇာတ်ခုံပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အန်းနဲ့ ကျွန်မဟာ စိတ်နေစိတ်ထားချင်း မတူကြပါဘူး။ စိတ် ဆင်းရဲစရာတွေ၊ စိတ်ညစ်စိတ်ရှုပ်စရာတွေ ဘယ်လောက်ပဲရှိရှိ ဧည့်သည် တွေရှေ့မှာ သီချင်းဆိုပြဖို့ အဖေကခေါ်လိုက်ရင် ကျွန်မ ငြင်းလေ့မရှိပါဘူး။ အဖေကလည်း “လီလီယံဟာ သိပ်လိမ္မာတယ်၊ အဖေကို သိပ်ဂရုစိုက်တယ်။ ကဲ.. မတ်တတ်ရပ်ပါဦး သမီးရယ်။ အဖေတို့အတွက် သီချင်းလေး ဆိုပြ ပါဦး” လို့ ပြောလေ့ရှိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အန်းကတော့ အဲသလိုမဟုတ်ပါဘူး၊ သူ့ကိုခေါ်ခိုင်းရင် အကြောက် အကန် ငြင်းတတ်ပါတယ်။ တစ်ခါတလေ အဖေက ချော့မော့ပြီး ခိုင်းတတ် ပါတယ်။ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း စိတ်မရှည်ဖြစ်ပြီး ခြောက်လား၊ က်လား၊ အော်လား၊ ဟစ်လားနဲ့ ခိုင်းတတ်ပါတယ်။ ဘယ်လိုပဲပြောပြော အန်းကတော့ မကြုံပါဘူး။ လုံးဝ ခိုင်းလို့မရပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မဟာ ငယ်ငယ်က အလွန်ငြိမ်ငြိမ်ဆိတ်ဆိတ် နေတတ်ပါ တယ်။ ကျွန်မဘာသာကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းနေတာလည်း များပါတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံကျရင် အဖေဟာ ကျွန်မအတွက် စိတ်သောက ရောက်တတ် ပါတယ်။ “မင့်သမီး လီလီက သိပ်ပြီး ငြိမ်လွန်းအေးလွန်းတယ် ဘေဘီရယ်။ သူ ဘာတွေတွေးနေသလဲဆိုတာ သိအောင် လုပ်ပါဦး” လို့ အဖေက ပြော တတ်ပါတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် အမေက ကျွန်မကို ချီပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ပွေ့ ထားတတ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ “အို... အာသာရယ်...သူ့ခမျာ ကလေးပဲ ရှိသေးတာ။ ဘာတွေကို တွေးနိုင်ဦးမှာလဲ”လို့ ပြန်ပြောတတ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမှန်တော့ ကျွန်မဟာ အများကြီးတွေးပြီး အများကြီး ခံစား ခဲ့ရပါတယ်။ နောက်ကြောင်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာ ကျွန်မရဲ့ ကလေး ဘဝဟာ ကြောက်စိတ်နဲ့ အထီးကျန်စိတ်တွေ လွှမ်းမိုးခြင်း ခံနေရတဲ့ဘဝပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မအနေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ အမေ မကြိုက်တာကို လုပ်မိမှာ အမြဲ ကြောက်ရွံ့နေမိပါတယ်။ အမေဟာ ကျွန်မကို ချစ်ပါတယ်။ ယုံမှားသံသယဖြစ်စရာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခက်တာက အမေဟာ အစစ အရာရာမှာ အကောင်းဆုံးနဲ့ အပြစ်အနာဆာ အကင်းဆုံးကိုသာ ရယူလိုတဲ့လူပါ။ ဒါ့ကြောင့်မို့လည်း ကျွန်မဟာ သူ မကြိုက်တာကို လုပ်မိမှာ အမြဲကြောက် နေရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမေဟာ စိတ်ကလည်း အလွန်မြန်သလောက် ခြေမြန်လက်မြန် လည်း ရှိပါတယ်။ ကျွန်မကို ဖျတ်ခနဲ နမ်းလိုက်ဖို့ ဝန်မလေးသလို စိတ်နဲ့ မတွေ့တဲ့အခါ ပါးကို ဖြန်းခနဲနေအောင် ရိုက်ဖို့လည်း ဝန်မလေးပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝလမ်းကြောင်းနဲ့ပတ်သက်လို့ကတော့ အမေ့ရည်မှန်းချက်ဟာ တစ်ခုတည်းပဲ ထားပါတယ်။ သူ့အဖို့ ဇာတ်ရုံဟာ သူ့သမီး လီလီအတွက် အဓိကအကျဆုံး တံခါးပေါက်ပါ။ အဲဒီတံခါးပေါက်ဆီ သွားရာလမ်းပေါ် မှာ အပိတ်အဆို့ အတားအဆီးရှိလာရင် အားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ ဝန်မလေး ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်နိုင်စိတ်နဲ့ပတ်သက်လို့ကတော့ နားလည် အောင် ရှင်းပြဖို့ ခက်ခဲလှပါတယ်။ ကျွန်မ ဘာကြောင့် အထီးကျန်ဖြစ်နေ တာလဲ။ ကျွန်မ မသိပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုလိုနေသလို အမြဲ ခံစားနေရပါတယ်။ ဘာလိုနေတယ်ဆိုတာလည်း ကျွန်မ မပြောတတ် ပါဘူး။ ကျွန်မစိတ်ထဲမှာ ကလေးတိုင်းဟာ ကျွန်မထက် ပိုပြီးလှကြတယ်၊ ပိုပြီး ချစ်စရာကောင်းကြတယ်၊ ပိုပြီး ခင်စရာကောင်းကြတယ်လို့ အမြဲ ထင်နေမိပါတယ်။ ကျွန်မအနေနဲ့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ လုံးဝမကြိုက်ပါဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မ မကြိုက်တဲ့လူဆီက ထွက်ပြေးနိုင်အောင် အရက်က ကူညီနိုင်တာကို တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003ex\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/span\u003e x\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/span\u003ex\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၉၁၆ ခုနှစ်မှာ ကျွန်မတို့မိသားစုဟာ နယူးယောက်မြို့ကို ရွှေ့ခဲ့ ကြပါတယ်။ ကျွန်မတို့တိုက်ခန်းဟာ ၉လမ်းနဲ့ ၁ဝ လမ်း၊ လမ်းသွယ်နှစ်ခု ကြားက ၄၃ လမ်းပေါ်မှာပါ။ ကျွန်မအဖေ အာသာကတော့ သူ့ကိုယ်သူ သန်းကြွယ်သူဌေးတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ အမြဲစိတ်ကူးယဉ်နေတဲ့ လူပါ။ အခု\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550777073813,"sku":"","price":6300.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/2_68f2522c-4edf-4854-b0f3-111da24bf1ed.jpg?v=1730235479"},{"product_id":"မောင်ထွန်းသူ-ချစ်သွေးဟုန်","title":"ချစ်သွေးဟုန်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e[\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၂\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e] \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆိုင်၏ ရှေ့ခန်းထဲသို့ အမောတကော ပြေးဝင်လာသူမှာ အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ် သာသာခန့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ မည်းနက်သော ဆံစအခွေ အလိပ်များသည် သူ့ပခုံးနှစ်ဖက်တွင် ဝဲပျံလျက်ရှိကြ၏။ သူသည် လက်နှစ်ဖက် ကို ရှေ့သို့ဆန့်တန်းထားသည်။ ဆာနင်ကို ရိပ်ခနဲမြင်လိုက်သော မိန်းကလေးသည် ဆာနင်ဆီသို့ ပြေးလာပြီး ဆာနင်၏လက်ကို သူ့လက်ဖြင့်ဖမ်းဆုပ်ကာအတင်း ဆွဲခေါ်သည်။ “မြန်မြန်လာပါ၊ မြန်မြန်လိုက်ခဲ့စမ်းပါ၊ သူ့ကိုကယ်ပါဦး”ဟု အသက်ရှုမှားနေသောအသံဖြင့် ရေရွတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်ကာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်လျက်ရှိသော ဆာနင် သည် မိန်းကလေးဆွဲခေါ်ရာသို့ ချက်ချင်းမလိုက်။ သူရပ်နေသည့် နေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေမိသည်။ သူ့ဘဝတစ်သက်တာတွင် ဤမျှလောက် ရင်သပ် ရှုမော အံ့သြဖွယ်ကောင်းသည့်အလှကို ယခင်က မမြင်ခဲ့စဖူး။ မိန်းကလေးကတော့ ကြက်သေသေကာ သူ့အား ကြည့်နေသည့် ဆာနင်၏အဖြစ်ကို သတိမထား နိုင်။ “လာပါ၊ မြန်မြန်လိုက်ခဲ့စမ်းပါ”ဟူ၍သာ တွင်တွင်ခေါ်လျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိန်းကလေး၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့်လေသံ၊ မိန်းကလေး၏ ကြောက်လန့် တကြား ဖြစ်နေသည့် မျက်နှာထား၊ မိန်းကလေး၏ တုန်ယင်လှုပ်ရှားနေသည့်လက်၊ မိန်းကလေး၏ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသည့် ပါးပြင်၊ ဤအရာအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်းလိုလို သတိထားလိုက်မိသော ဘုရင်သည် နောက်ထပ် စဉ်းစားခြင်း၊ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမဖြစ်တော့ဘဲ ပွင့်နေသည့် တံခါးပေါက်မှ အပြေး အလွှား ဝင်လိုက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆာနင်ရောက်သွားသော အခန်းထဲရှိ ခေတ်ဟောင်းပုံစံ မြင်းမွေးဆိုဖာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အသက် ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ်ခန့်ရှိ ယောက်ျားလေး တစ်ယောက် လဲကျလျက်ရှိ၏။ သူ့မျက်နှာသည် မိန်းကလေး၏ မျက်နှာပေါက်နှင့် အတော်ကလေး ဆင်သည်။ ဆာနင်က မြင်မြင်ချင်းပင် မိန်းကလေး၏မောင် ဖြစ်ရမည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကောင်ကလေး၏မျက်နှာမှာ ဖယောင်းသားပမာ ဖြူဖွေးလျက်ရှိ၏။ မျက်လုံးအစုံမှာ ပိတ်နေသည်။ မည်းနက်သော ဆံပင်များသည် ဖွာလန်ကျဲကာ မျက်ခုံးများအပေါ် အုပ်နေကြသည်။ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့နေပြီး သွားများစေ့လျက် ရှိသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးတောင့်တင်းကာ မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသဖြင့် ကြည့်ရ သည်မှာ အသက် ရှူပါလေစဟု ထင်ရ၏။ လက်တစ်ဖက်သည် ကြမ်းပေါ် သို့ တွဲလောင်းကျကာ ကျန်တစ်ဖက်သည် သူ့ဦးခေါင်း၏ အပေါ်ဘက်တွင် ရောက်နေသည်။ ကိုယ်တွင်ဝတ်ထားသည့် ဂျက်ကက်အင်္ကျီကြယ်သီးများကို တပ်ထားသည်။ တင်းကျပ်စွာ စည်းထားသော နက္ကတိုင်သည် သူ့လည်ပင်းအား ညှစ်ထားသလို ဖြစ်လျက်ရှိ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိန်းကလေးကတော့ ဆာနင်အား ဆွဲကာ “လုပ်ပါဦး၊ သူသေတော့မယ်။ မြန်မြန်လုပ်ပါ” ဟု အော်လျက်ရှိသည်။ “သူ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်မိနစ်လောက်က ကျွန်မနဲ့ စကားပြောနေတာ အကောပဲ။ ရုတ်တရက် လဲကျသွားပြီး အခုလို မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားတာ၊ ကျွန်မတို့ သူ့ကို ဘာမှလုပ်မပေးနိုင်တော့ဘူးလား။ လုပ်ပါဦး၊ မေကေလည်း အပြင်သွားနေတယ်။ ပန်တာလီယွန်၊ ပန်တာလီယွန်ရေ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ ဆရာဝန်ခေါ်ကြပါဦး” အပူမီးတောက်ကာ ပျာယာခတ် လျက်ရှိသော မိန်းကလေးသည် အီတလီဘာသာဖြင့် “ရှင် ဆရာဝန်သွားမခေါ် ဘူးလား”ဟု အော်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျုပ်ကိုယ်တိုင်တော့မသွားဘူး ဆီလျှော်ရီနာ*၊ လူစီကို လွှတ်လိုက်တယ်” တံခါးဝ၌ ရပ်နေသော ခပ်ပိန်ပိန်ပုပု အဘိုးကြီးတစ်ယောက်က အသံ စာစာဖြင့် အဖြေပေးသည်။ အဖြေပေးပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကြယ်သီးအနက်ရောင်များ တပ်ထားသည့် ဖရောကုတ်အင်္ကျီ ခရမ်းရောင်၊ ဒူးဖုံး ဖျင်ကြမ်းဘောင်း ဘီနှင့် အပြာရောင် နှစ်ဖက်ခြေအိတ်များ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးအိုသည် ခြေခွင်တင်တင်ဖြင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ရှည်လျားသန်စွမ်းသော ဖြူမွဲမွဲ ဆံပင်များကြောင့် မျက်နှာကို ကောင်းစွာမမြင်ရ။ နောက်ဘက်နှင့် ဘေးတစ်ဖက် တစ်ချက်တွင်ကျနေသော ဆံပင်အခွေအလိပ်များ၊ ချွန်ထွက်နေသော နှာခေါင်းနှင့် အဝါရောင် မျက်လုံးအစုံတို့ကြောင့် အဘိုးအို၏ ပုံသဏ္ဌာန်သည် အမွေးအမှင် အလွန်ထူသော ကြက်တစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျုပ်က မပြေးနိုင်ဘူး ဆီလျှော်ရီနာ၊ လူစီကတော့ ဆရာဝန်ဆီကို မြန် မြန်ရောက်သွားမှာပါ”         \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု အဘိုးအိုက အီတလီဘာသာဖြင့် ဆက်ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျုပ် ရေယူလာတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဘိုးအို၏ လက်တစ်ဖက်သည် လည်ပင်းရှည်ရှည် ရေတစ်ပုလင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါပေမဲ့ ဆရာဝန်ရောက်မလာခင် အင်မလီ သေသွားမှာ။ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ”ဟု မိန်းကလေးက ရေရွတ်သည်။ သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ဆာနှင့်ဘက် သို့ ဆန့်တန်းပြီး “ကူညီပါဦးရှင်၊ သူ့ကို ဘာမှလုပ်မပေးနိုင်ဘူးလား”ဟု ပြော သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လေဖြတ်တာနဲ့တူတယ်၊ သွေးစုပ်ထုတ်မှဖြစ်မှာပဲ”ဟု မိန်းကလေးက ပန်တာလီယွန်ဟု အခေါ်ခံရသူ အဘိုးအိုက ထင်မြင်ချက်ပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆာနင်သည် ဆေးဝါးကုသမှုနှင့် စပ်လျဉ်း၍ အတွေ့အကြုံဗဟုသုတ နည်းနည်းကလေးမှ ရှိသူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း သူသေချာပေါက် နားလည်ထားသည့်အချက်တစ်ချက်ကတော့ ရှိ၏။ အသက်ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ် သူငယ်လေးများ လေဖြတ်ဖို့ဆိုသည်မှာ အလွန်ဖြစ်နိုင်ခဲသောကိစ္စ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သူမေ့လဲသွားတာဖြစ်မယ်။ လေဖြတ်တာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု ဆာနင် က ပန်တာလီယွန်အား လှမ်းပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဝက်မှင်ဘီးရှိသလား” အဘိုးအိုက အံ့သြနေသည့် မျက်နှာထားဖြင့် မော့ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \" ဘာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဝက်မှင်ဘီး...ဝက်မှင်ဘီး” ဆာနင်က ပထမတွင် ဂျာမန်ဘာသာဖြင့် ကပ်ပြောသည်။ “ဝက်မှင်ဘီးပြောတာဗျ”ဟု ထပ်ပြောကာ သူ့ကုတ်အင်္ကျီကို လက်နှင့် ပြုံးပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်ဆုံးတွင် အဘိုးအိုသည် ဆာနင်ပြောသည့် စကားကို နားလည်သွား သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အီး...အား၊ ဘယ်မရှိဘဲနေမလဲ၊ ရှိတာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ မြန်မြန်သွားပြီးယူခဲ့ဗျာ၊ ကျွန်တော်တို့ သူ့အင်္ကျီတွေချွတ်ပြီး တစ်ကိုယ် လုံး တိုက်ပေးရမယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကောင်းသားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ခေါင်းကို ရေလောင်းရင် ပိုကောင်းမလားလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မဖြစ်ဘူး၊ ပြီးမှလောင်းမယ်၊ ဘီးသာသွားယူ၊ မြန်မြန်သွား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပန်တာလီယွန်သည် လက်ထဲမှ ရေပုလင်းကို ကြမ်းပေါ်ချကာ အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားသည်။ နောက် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ခေါင်းပြီးသော ဝက်မှင် ဘီး တစ်ချောင်းနှင့် အဝတ်ပြီးသော ဝက်မှင်ဘီးတစ်ချောင်းကိုင်ပြီး ပြန်ရောက် လာသည်။ သူ့နောက်မှ အမွေးဖွားဖွားနှင့် ခွေးကလေးတစ်ကောင် ပြေးလိုက် လာသည်။ ခွေးငယ်သည် အမြီးတနန့်နန့်လုပ်ကာ အဘိုးအိုအား ကြည့်သည်။ မိန်းကလေးနှင့် ဆာနင်ကိုပင် မော့ကြည့်သည်။ ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေယျာယာခတ်ပြီး အလုပ်ရှုပ်နေကြတာလဲဟု သိလိုဟန်မျိုး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆာနင်သည် လဲကျနေသော လူငယ်၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။ ရှပ်အင်္ကျီကော်လာကြယ်သီးကိုပါ ဖြုတ်ပစ်လိုက်သည်။ သူ၏ အင်္ကျီလက်မောင်း များကို ပင့်တင်ပြီး ဝက်မှင်ဘီးတစ်ချောင်းဖြင့် သူငယ်၏ ရင်ဘတ်နှင့် လက် မောင်းများကို တအားကုန် ပွတ်တိုက်ပေးသည်။ ပန်တာလီယွန်ကလည်း သူ့ အတုကို ယူကာ ဆံပင်ပြီးသော ဝက်မှင်ဘီးဖြင့် သူငယ်၏ ခြေထောက်များကို ပွတ်တိုက်ပေးသည်။ မိန်းကလေးကတော့ ဆိုဖာဘေးတွင် ဒူးနှစ်ဖက်ထောက်၍ ထိုင်ချလိုက်ကာ သူ့မောင်၏မျက်နှာကို မျက်တောင်ပင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝက်မှင်ဘီးတစ်ချောင်းဖြင့် အလုပ်များနေသည့်ကြားမှ ဆာနင်သည် မိန်းကလေးအား ဘေးတိုက်လှမ်းကြည့်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုရား...ဘုရား အတော့်ကိုချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးပါလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550748401813,"sku":"","price":2430.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_7fc41834-ffbf-4a1a-8347-7c4f9b31adb6.jpg?v=1730235514"},{"product_id":"မောင်ထွန်းသူ-ချစ်သောမာယာ","title":"ချစ်သောမာယာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eတပ်ကြပ်ကြီး \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငယ်ရွယ်နုပျိုစဉ်အခါက မြို့စားကြီး “မီနစ်ခါ၏လက်အောက်၌ အမှုထမ်းခဲ့သော ကျွန်တော်၏ဖခင်'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအန်ဒရေး ပက်ထရိုဗစ်ချ်ဂရီးနက်” သည် ၁၇--ခုနှစ်တွင် ယာယီဗိုလ်မှူးရာထူးဖြင့် အငြိမ်းစားယူခဲ့သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့နောက် သူပိုင်ဆိုင်သော “ဆင့်ဘတ်စ်ခြံမြေပေါ်တွင် ပြန်၍အခြေ ချခဲ့သည်။ ဤအတောအတွင်းမှာပင် သူသည် ထိုဒေသအတွင်းရှိ လူချမ်း သာတစ်ဦးဘဝမှ လူဆင်းရဲတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားသော ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦး၏သမီး “အက်ဗေယာဗာဆီယက်ဗ်နာ နှင့် လက်ထပ်ထိမ်းမြား ၍ သူတို့အိမ်ထောင်တွင် သားသမီးကိုးယောက်မျှ မွေးဖွားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်အစ်ကိုများနှင့်အစ်မများသည် နို့စို့ကလေးဘဝဖြင့် သေ ဆုံးကုန်ခဲ့ကြရသည်ဖြစ်ရာ ကျွန်တော့်မိဘများတွင် ကလေးအဖတ်မတင် ဟု ဆိုနိုင်စရာရှိပါသည်။ သို့သော်လည်း ကျွန်တော့်အမိဝမ်းတွင်းသို့ ရောက်နေသည့်အချိန်တွင်မူ ကျွန်တော်တို့နှင့် ဆွေရိပ်မျိုးရိပ်မကင်းသော စစ်တပ်တွင် ဗိုလ်မှူးတစ်ဦးဖြစ်နေသည့် မင်းသားဘီမှတစ်ဆင့် ကျွန်တော့် အား ဆီမီနာ့ဗ်တပ်ရင်းတွင် တပ်ကြပ်ကြီးတစ်ယောက်အဖြစ် စာရင်း သွင်းထားလိုက်ပါသည်။ အကယ်၍ ထိုစဉ်အခါက ကျွန်တော့်အမေက သာ သမီးကလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားခဲ့သည်ရှိသော် ကျွန်တော့်အဖေ သည် သူစာရင်းသွင်းထားသော တပ်ကြပ်ကြီး သေပြီဟု သတင်းပို့ရဖွယ် ရှိ၏။ သို့ဆိုလျှင်လည်း ဤကိစ္စသည် ဤနေရာမှပင် အဆုံးသတ်သွားဖွယ် ရာ ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်တို့ခေတ်အခါက ပညာသင်ကြားမှုစနစ်သည် ယနေ့ ခေတ်နှင့်မတူပါ။ ကျွန်တော် အသက် ၅ နှစ်အရွယ်တွင် ကျွန်တော့်အား မြင်းထိန်းတစ်ဦးဖြစ်သော “ဆာဗီလစ်ချ်” ၏လက်သို့အပ်လိုက်သည်။ ဆာ ဗီလစ်ချ်မှာ အသောက်အစားကင်းပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ရှိသဖြင့် ကျွန်တော့် အဖေက ကျွန်တော့်အတွက် ဆရာအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ် သည်။ ကျွန်တော့်အသက် ဆယ့်နှစ်နှယ်အရွယ်တွင် ဆာဗီလစ်ချ်ထံမှ ကိုယ့် ဘာသာစကားကို ဖတ်တတ်၊ ရေးတတ်အောင် သင်ကြားခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့နောက် ကျွန်တော့်အဖေသည် ကျွန်တော့်အတွက် “မွန်စီယာဘီ ယာဂရီ” အမည်ရှိ ပြင်သစ်ဆရာတစ်ယောက် ငှားသည်။ သူသည် မော်စကို မြို့မှ စေလွှတ်လိုက်သောဆရာဖြစ်၏။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဝိုင်နှင့် သံလွင်ဆီ အလုံအလောက် အခမဲ့ပေးရမည်ဟု နှစ်ဖက် သဘောတူညီချက်ပေးထားရ သည်။ သူ ရောက်လာခြင်းကို မနှစ်မြို့သည့်လူမှာ ကျွန်တော့်ငယ်ဆရာ ဆာဗီလစ်ချ်ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမှန်တော့ သူ့နိုင်ငံတွင်နေစဉ်က မွန်စီယာဘီယာဂရီသည် ဆံပင် ညှပ်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ပရပ်ရှားစစ်တွင် ဝင်ရောက် အမှုထမ်းပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ရုရှားနိုင်ငံသို့ အလည်ခရီးထွက်ကာ ဆရာ လုပ်သည်။ တကယ်တော့ သူသည် ဆရာဟူသောစကားလုံး၏ အနက် အဓိပ္ပာယ်ကိုပင် ကွဲကွဲပြားပြား နားလည်သူမဟုတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် ပျော်ပျော်နေတတ်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း စိတ်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်မရှိ။ ပေါ့ပေါ့တန်တန် နေတတ်သည်။ သူ့တွင်ရှိ နေသည့် အကြီးဆုံးသော အားနည်းချက်မှာ မိန်းမလိုက်စားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင်လည်း (သူပြောလေ့ရှိသည့် လက်သုံးစကားအတိုင်း ပြောရမည်ဆိုပါ က) သူသည် “အရက်ပုလင်း၏ရန်သူမဟုတ်”ပါ။ တစ်နည်းပြောရမည်ဆို ပါက သူ့ပါးစပ်ထဲ အရက်တစ်ခွက်လောက် ဝင်သွားလျှင် သူ့ကိုယ်သူ တာမရူနိုင်လောက်အောင် မူးပြီဆိုခါမှ ရပ်ချင်သူဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော်လည်း ဝိုင်ကို ညစာ စားချိန်ကျခါမှ တစ်ယောက်တစ်ခွက် သောက်လေ့ရှိသော ကျွန်တော်တို့အိမ်တွင် မွန်စီယာဘီယာဂီသည် များစွာ အကျဉ်းအကျပ်ကျလျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရုရှားအဖျော်ယမကာများနှင့် မကြာခင် တရင်း တနှီး ဖြစ်လာခဲ့လေရာ သူ ရင်ဆိုင်နေရသည့် အခက်အခဲကို ကျော်လွှား နိုင်ခဲ့ရုံမျှမက ရုရှားအဖျော်ယမကာများကို သူ့နိုင်ငံထွက် ဝိုင်အရက်များ ထက် ပို၍ နှစ်သက်စွဲလမ်းလာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့အနေဖြင့် ရုရှားအရက်များသည် အစာကြေချက်ရာ၌ အခြား အရက်များထက် ပို၍ အစွမ်းထက်သည်ဟုပင် ယူဆလာခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူနှင့် ကျွန်တော်သည် ချက်ချင်းလိုလိုပင် တရင်းတနှီးဖြစ်သွားခဲ့ ကြသည်။ သူသည် ကျွန်တော့်အား ပြင်သစ်နှင့် ဂျာမန်ဘာသာစကားများ ကိုသာမက အခြားလိုအပ်သော ဘာသာရပ်များကိုပါ သင်ကြားပေးရန် တာဝန်ယူထားသော်လည်း ကျွန်တော့်ထံမှ ရုရှားဘာသာစကား မတောက် တခေါက် သင်ယူဖို့လောက်သာ စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို တွေ့ရ၏။ မည်သို့ ပင်ဖြစ်စေ ကျွန်တော်တို့သည် ကိုယ့်အလုပ်ကို လုပ်ကြခြင်းအားဖြင့် တစ် ယောက်အပေါ်တစ်ယောက် ကျေနပ်လျက်ရှိကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော်လည်း မကြာခင်ပင် ကံကြမ္မာသည် ကျွန်တော့်အား သူနှင့် ကွဲကွာသွားအောင် ဖန်တီးခဲ့ပါသည်။ ဖြစ်ပုံမှာ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်တို့အိမ်တွင် “ပါလတ်ရှခါ”ဟုခေါ်သော ကျောက်ပေါက် မာ ဗရပျစ်နှင့် ဝဝတုတ်တုတ် အဝတ်လျှော်သမားတစ်ဦးနှင့် နွားမများ ထိန်းရသည့် မျက်စိတစ်ဖက်လပ်နှင့် အေကူကာ” အမည်ရှိ မိန်းမတစ် ယောက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ရက်တွင် သူတို့သည် ကျွန်တော့်အမေ၏ခြေရင်း၌ ဒူးများ ထောက်၍ ထိုင်ကာ မသိနားမလည်၍ ပြုမှားခဲ့မိသည့် ဒုစရိုက်မှုအတွက် အပြစ်မှ ခွင့်လွှတ်ရန် အသနားခံကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့၏အတွေ့အကြုံမရှိမှုကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ကျူးလွန်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သူမှာ ဆရာမွန်စီယာဘီယာဂရီဖြစ်ပါသည်ဟုလည်း တိုင်ကြားကြ သည်။ ဤကိစ္စမျိုးတွင် အလွန်အလေးအနက် ပြုတတ်သော အမေသည် ဒေါသူပုန်ထပါလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ချက်ချင်း ကျွန်တော့်အဖေအား တိုင်သည်။ အဖေကလည်း စက္ကန့် ပင် မဆိုင်းဘဲ ချက်ချင်းအရေးယူရန် ပြင်သစ်ဆရာကို လူတစ်ယောက်လွှတ်၍ ခေါ်သည်။ ပြင်သစ်ဆရာမှာ ကျွန်တော့်အား သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ကြားပေးနေ၍ မအားလပ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ အဖေကိုယ် တိုင် ကျွန်တော့်အခန်းသို့ ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အခန်းထဲရှိ ကုတင်ပေါ်၌ ခြေကားရား လက်ကားရားဖြင့် မလှမပ အိပ်မောကျနေသော ပြင်သစ်ဆရာကို တွေ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုစဉ်က ကျွန်တော်သည် ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ်လုပ်နေချိန်ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်အခန်းထဲတွင် ကျွန်တော့်အကျိုးဖြစ်ထွန်းဖို့အတွက် မော်စကိုမြို့ မှ မှာ၍ ဝယ်ယူထားသော ကမ္ဘာ့မြေပုံကြီးတစ်ချပ်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုမြေပုံကြီးမှာ ဘယ်လိုမှအသုံးမဝင်ဘဲ နံရံ၌ ချိတ်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ။ စာရွက်အရွယ်အစားကလည်း ကြီး၍ စက္ကူကလည်း အကောင်း စားဖြစ်သဖြင့် ကျွန်တော် မျက်စိကျနေခဲ့သည်မှာလည်း ကြာခဲ့ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယနေ့တွင်မူ ဆရာဘီယာဂရီ အိပ်ပျော်နေခိုက် အခွင့်ကောင်းယူ၍ ထိုမြေပုံကြီးကို နံရံမှဖြုတ်ကာ ကျွန်တော် စွန်တစ်ခုလုပ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်အဖေ အခန်းထဲရောက်လာချိန်တွင် ကျွန်တော်သည် “တိတ်ဟော့ဖ်ဂွတ်ဟုပ်အငူ” ပါသည့် မြေပုံတစ်ခြမ်းကို အမြီးလုပ်၍ စွန်၏ အောက်နားတွင် ကော်ကပ်နေခိုက်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဖေသည် ကျွန်တော်၏ ပထဝီသင်ခန်းစာ လေ့ကျင့်မှုကို အသိ အမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ကျွန်တော့်နားရွက်ကို တစ်ချက်မျှ တအားလိမ်ဆွဲ လိုက်ပြီး ပြင်သစ်ဆရာထံ တန်းသွားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဖေသည် ပြင်သစ်ဆရာအား တွန်းလား ထိုးလား လှုပ်၍နိုးသည်။ ပါးစပ်မှလည်း မနားတမ်း ပြစ်တင်ကြိမ်းမောင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြင်သစ်ဆရာသည် အိပ်ရာမှထရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော်လည်း အိပ်ရာမှထ၍မရ။ ကံမကောင်း အကြောင်းမလှရှာသည့် ကျွန်တော့်ဆရာ သည် သူ့ကိုယ်သူ တာစူ၍မရနိုင်အောင် မူးနေသည်မဟုတ်ပါလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်ဆရာ ကျူးလွန်ခဲ့သော ပြစ်မှုများအတွက် ထိုက်သင့် သည့် အပြစ်ဒဏ်မှာ တစ်ခုတည်းသာရှိသည်။ ကျွန်တော့်အဖေသည် ပြင် သစ်ဆရာအား လည်ကုပ်မှဆွဲကိုင်ကာ အခန်းထဲမှ ဆွဲထုတ်သွားပြီး ထိုနေ့ မှာပင် အိမ်ထဲမှ အပြီးအပြတ်မောင်းထုတ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤအတွက် အတိုင်းအဆမသိနိုင်လောက်အောင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသူမှာ ကျွန်တော့်ဆရာဟောင်း ဆာဗီလစ်ချ်ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ကျွန်တော့်ပညာရေးသည် ဆုံးခန်းတိုင်သွားပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော် ထိုအချိန်မှစ၍ ဘာတစ်ခုမျှ ဟုတ်တိပတ်တိ သင်ကြား လေ့လာခြင်းမပြုရတော့ဘဲ ဝေလေလေသမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာပို့ချိန်များနှင့် အချိန်ကုန်သည့်အခါ ကုန်၍ ခြံမြေပေါ်ရှိ သက်တူ ရွယ်တူများနှင့် ဖားခုန် ခုန်ခြင်းဖြင့် အချိန်ဖြုန်းသည့်အခါ ဖြုန်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤပုံစံဖြင့် ကျွန်တော်သည် အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်သို့ ရောက်လာခဲ့ရ၏။ ထိုအချိန်တွင်မူ ကျွန်တော့်ဘဝသည် အပြောင်းအလဲ တစ်ခုနှင့် ကြုံရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆောင်းဦးပေါက်တစ်ရက်တွင် ကျွန်တော့်အမေသည် ဧည့်ခန်းထဲ၌ ထိုင်၍ စတော်ဘယ်ရီသီးများကို ပျားရည်ထဲထည့်ကာ ကျိုလျက်ရှိသည်။ ဘေးနားမှ ရပ်ကြည့်နေသော ကျွန်တော်သည် အမြှုပ်တစီစီထနေသော စထရော်ဘယ်ရီကို ကြည့်၍ သွားရည်တစိုစိုဖြစ်ကာ နှုတ်ခမ်းများကို လျှာ ဖြင့် မကြာခဏ လျက်ပေးနေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်အဖေကတော့ ပြတင်းပေါက်အနီး၌ထိုင်ကာ ကျွန်တော် တို့ထံ နှစ်စဉ်မှန်မှန် ရောက်လာလေ့ရှိသော နန်းတွင်းပြန်တမ်း” စာအုပ်ကြီး ကို ဖတ်ရှုနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤစာအုပ်ကြီးသည် အဖေ့အပေါ်တွင် များစွာ သြဇာအရှိန်အဝါ ကြီးမားသည်ကို ကျွန်တော် အစဉ်အမြဲလိုလို သတိထားခဲ့မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤစာအုပ်ကြီးကိုဖတ်တိုင်း အဖေသည် စိတ်လှုပ်ရှားလေ့ရှိ၏။ ဒေါသ မောဟတွေ ဝင်လာတတ်၏။ ဒေါမနဿဖြစ်သည့်အခါ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဖေ၏ အမူအကျင့်နှင့် အလေ့အထများကို အလွတ်နီးပါးသိနေ သော အမေသည် ဤစာအုပ်ကြီး ရောက်လာလျှင် အဖေ ရှာမတွေ့နိုင်သည့် နေရာ၌ ဝှက်ထားလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း အဖေသည် စာအုပ်ကို လပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားသည်အထိ မတွေ့ဘဲဖြစ်နေတတ်သည်။ သို့သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ မျက်စိလည် လမ်းမှားပြီး တွေ့သွားသည့်အခါ နာရီပေါင်းများစွာ ကုန်သည်အထိ စာအုပ်ကို လက်မှမချတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုနေ့က နန်းတွင်းပြန်တမ်းစာအုပ် ဖတ်နေသော အဖေသည် ရှူး ရှူးရှားရှားဖြစ်သည့်အခါ ဖြစ်သည်။ ပခုံးများ တွန့်သည့်အခါ တွန့်သည်။ နှုတ်မှ အသံထွက်၍ ရေရွတ်သည့်အခါ ရေရွတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် ဖျတ်ခနဲ ကျွန်တော့်အမေအား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင့်သား ပက်ထရူရှာ အသက်ဘယ်လောက်ရှိသွားပြီလဲ” ဟုမေး သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာပြုလို့လဲ၊ သူ ဆယ့်ခြောက်နှစ်ထဲ ဝင်သွားပြီ” ဟု အမေက ပြန်ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဆယ့်ခြောက်နှစ်ဆိုတော့ ကောင်းတယ်” ဟု အဖေက ပြောသည်။ သူ တပ်ထဲဝင်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ ..ကျွန်တော်နှင့် ခွဲခွာသွားရတော့မည့်အဖြစ်ကိုတွေးမိပြီး ရုတ်တရက် စိတ်ထိခိုက်သွားသောအမေသည် လက်ထဲမှ ဇွန်းလွတ်ကျသည်အထိ ဖြစ်ရ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပါးနှစ်ဖက်တွင်လည်း မျက်ရည်များစီးကျလာသည်။ ကျွန်တော်က တော့ အမေ့လို မခံစားရပါ။ အဖေပြောလိုက်သည့်စကား ကြားလိုက်ရ သောအခါ ဝမ်းသာအားရဖြစ်မိသည်။ စစ်မှုထမ်းရတော့မည့်အရေးကို တွေးလိုက်သည့်အခါ ပီတာဘာ့ဂ်မြို့ပေါ်တွင် လွတ်လပ်စွာနေရမည့်ဘဝ ကို မြင်ယောင်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်အဖေသည် ကျွန်တော့်ကိစ္စကို ချက်ချင်းစီစဉ်သည်။ ကျွန် တော် အိမ်မှ ထွက်ခွာရမည့်နေ့ရက်ကိုလည်း သူကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်ပေး သည်။ ကျွန်တော် ခရီးထွက်ရမည့်နေ့မတိုင်မီ တစ်ရက်ညနေပိုင်းတွင် အဖေက ကျွန်တော့်အား မင်တံနှင့်မင်အိုး ယူခိုင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောင်အခါတွင် ကျွန်တော်၏အထက်အရာရှိဖြစ်လာမည့် ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦးထံ စာတစ်စောင် ရေးပေးလိုက်မည်ဟုလည်း ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်းသားဆီကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းနှင့် သတိရကြောင်း ထည့်ရေး ဖို့ မမေ့ပါနဲ့” ဟု အမေက ပြောသည်။ “ကျွန်မသားလေး ပက်ထရူရှာကို တတ်အားသရွေ့ ကူညီစောင့်ရှောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မက မျှော်လင့်နေပါတယ်လို့လည်း ရေးလိုက်ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်းက ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ” ဟု အဖေက မျက်မှောင်ကုတ် ၍ ပြန်မေးသည်။ “ငါက ဘာကြောင့် မင်းသားဆီ စာရေးရမှာလဲကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပက်ထရူရှာကို ငါက ပီတာဘာ့ဂ်မြို့ လွှတ်မယ်လို့ မင်းက ထင်နေ သလား၊ ပီတာဘာ့ဂ်မှာ သွားပြီးအမှုထမ်းလို့ သူ ဘာရမှာလဲ။ ပေမယ် တေမယ်၊ ဖြုန်းတီးမယ် အဲဒါပဲ တတ်လာမှာပေါ့။ သူ့ကို တကယ့်စစ်တပ် ထဲမှာ ကျောပိုးအိတ်အလွယ်ခိုင်းရမယ်။ ယမ်းငွေ့ အနံ့ ရှူခိုင်းရမယ်။ တကယ့်စစ်သားတစ်ယောက်လို နေစေရမယ်။ ယူနီဖောင်းအသစ်စက်စက် အကောင်းစားကိုဝတ်ပြီး လူပေါ်ကြော့တစ်ယောက်လို ဟန်ရေးရေး ပြနေ တဲ့လူမျိုး အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။ သူ့ကို ငါက လုံခြုံရေးတပ်ထဲ ဝင်ခိုင်းမှာ။ ကဲ ... ကဲ သူ့နိုင်ငံကူးလက်မှတ်စာအုပ် ဘယ်မှာလဲ ငါ့ကိုပေးစမ်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်အမေသည် ကျွန်တော့်နိုင်ငံကူးလက်မှတ်စာအုပ်ကို ချက် ချင်းပင် သေတ္တာကြီးထဲမှ ထုတ်ယူ၍ ကျွန်တော့်အဖေလက်ထဲသို့ တုန်ယင် လှုပ်ရှားနေသောလက်ဖြင့် လာပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်အဖေသည် စာအုပ်ကို သူ့ရှေ့ စားပွဲပေါ်၌ ချကာ စာတစ် စောင် ကောက်ရေးသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် သူ ဘာတွေရေးနေပါလိမ့် ဟူသော သိချင်စိတ်သည် ပြင်းထန်လျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ ကျွန်တော့်အား ပီတာဘာ့ဂ်မြို့သို့ မလွှတ်ဘူးဟုပြောထားသည်။ သို့ဆိုလျှင် ဘယ်ကို ပို့မှာပါလိမ့်။ နောက်ဆုံးတွင် အဖေသည် ရေးလက် စ စာကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာနှင့် နိုင်ငံကူးလက်မှတ်စာအုပ်ကို စာအိတ်တစ်လုံးတွင် ထည့်၍ အပြင်မှ ချိတ်ပိတ်လိုက်သည်။သူ့မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်အား လှမ်းခေါ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရော့ ဟောဒီမှာ စာ၊ ဒီစာဟာ အန်ဒရေးကာလို့ဗစ်ချ်ကို ပေးရမယ့် စာ။ သူဟာ ငါ့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပဲ။ မင်း ဩရင်း ဘာ့ဂ်ကိုသွားပြီး သူ့လက်အောက်မှာ အမှုထမ်းရမယ်၊ ငါပြောတာနားလည်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်၏အနာဂတ် ဘဝအတွက် မျှော်လင့်ချက်အားလုံးသည်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550768423061,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a49862ad-f26f-48ac-af1d-6c60b85b0178.jpg?v=1730235570"},{"product_id":"မောင်ထွန်းသူ-ဂျော့ဝါရှင်တန်ကာဗာသို့ပါရမီရှင်","title":"ဂျော့ဝါရှင်တန်ကာဗာ(သို့)ပါရမီရှင်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂျော့ဝါရှင်တန်ကာဗာ(သို့)ပါရမီရှင်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့လူစုသည် အလွန်လေထန်နေသည့် ညတစ်ညတွင် ရောက်လာကြ သည်။ သူတို့၏ မြင်းခွာသံများကို မိုးဇက်ကာဗာက စတင်၍ကြားသည်။ ကြားလျှင်ကြားချင်း မျက်နှာဖုံးစွပ် လူဆိုးများဖြစ်သည်ကို သူသိသည်။ ဤလူစုသည် ပြည်တွင်းစစ်ကာလတစ်လျှောက်လုံး ဆောင်းရာသီရောက် တိုင်း မစ်ဇူရီပြည်နယ်အတွင်း၌ လှည့်လည်သောင်းကျန်းနေကြသူများ ဖြစ်၏။ သူတို့လူစုသည် ရောက်လေရာရာတွင် မွေးမြူထားသည့် တိရစ္ဆာန် များကို လုယက်ခြင်း၊ ကျွန်များကို ဖမ်းဆီးခြင်းစသော အလုပ်များကို လုပ်လေ့ရှိ၏။ ဖမ်းမိသည့် ကျွန်များကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အဆမတန် တက်နေသည့်ဈေးဖြင့် ပြန်လည်ရောင်းချကြသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သိပ်ပြီးမကြာသေး။ လွန်ခဲ့သော သီတင်းပတ်အနည်းငယ်ခန့်က ဤလူစုသည် ဤနေရာရှိ သူ့ယာတောသို့ တစ်ကြိမ်ဝင်ရောက်စီးနင်းခဲ့ ပြီးပြီ။ ထိုစဉ်က သူတို့လူစုသည် သူ့ ဇနီး၏ မျက်စိအောက်မှာပင် သူ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ဝိုင်ယာကြိုးဖြင့် ပူးချည်ကာ သစ်ပင်တစ်ပင်တွင် ချည် ၍ တွဲလောင်းထားခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင့် လူမည်းကောင်တွေ ဘယ်မှာလဲ”ဟု သူ့ကို မေးကြသည်။ ကျာပွတ်နှင့် ရိုက်ကြသည်။ သူ့ခြေဖဝါးများကို မီးနှင့်မြိုက်ကြသည်။ သို့သော်လည်း မိုးဇက်ကာဗာသည် သူ့တွင်ရှိသည့် တစ်ယောက်တည်းသော ကျွန်အကြောင်းကို လုံးဝထုတ်ဖော်၍မပြော။ ထိုစဉ်က မေရီအမည်ရှိ သူ့ကျွန်မုဆိုးမသည် သူ့ကလေးများနှင့်အတူ ဂူတစ်ခုထဲ၌ ပုန်းအောင်းနေသည်။ သူက ဖော်မပြောသဖြင့် မေရီအား သူတို့တွေ့ မသွားကြ။ ယခု တစ်ဖန် ရောက်လာကြပြန်ပြီ။ ဤညသည် ၁၈၆၂ ခုနှစ် ဆိုးရွားသော ဆောင်းရာသီ၏ ညတစ်ညဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဂူဘက်ကိုပြေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကာဗာသည် အနာမပျောက်သေးသည့် ခြေထောက်များကို ညှာ၍ ခုန်ဆွခုန်ဆွ လျှောက်သွားနေရာမှ သူ့မိန်းမအား အော်ပြောကာ အိမ်ပြင် ဘက် ညအမှောင်ထုထဲသို့ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ မြင်းသမားလူဆိုးများ သည် အခုချိန်ထိတော့ သူ့ ခြံဝင်းတွင်းသို့ ရောက်မလာကြသေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့ခေါင်းထဲသို့ အတွေးတစ်ခုဝင်လာသည်။ မေရီကို ပုန်းခိုင်းဦးမှ ဖြစ်မည်။ သူသည် အိမ်ဘေးရှိ အဖီခန်းတံခါးကို ကသောကမျောဖွင့်၍ ဝင်သွားသည်။ မေရီသည် မီးဖိုဘေးတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့်တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေသည်။ သူ့သမီးငယ် မယ်လစ်ဆာသည် မိခင်၏ ညဝတ်ဂါဝန်စကို ဆွဲ၍ရပ်နေသည်။ သူ့သားငယ်ဂျင်မှာ အိပ်ရာ ထက်တွင် အိပ်မောကျနေသည်။ အငယ်ဆုံးသားငယ်ကို သူ့ရင်ခွင်ထက်၌ ပွေ့ချီထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟဲ့ နင်တို့အားလုံး အခန်းထဲက မြန်မြန်ထွက်ကြ၊ လွတ်ရာကို ပြေးပုန်းကြ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု ကာဗာက အော်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟိုကောင်တွေ မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် အိပ်ရာပေါ်မှ ဂျင်ကို ပြေးချီပြီး တံခါးဘက်သို့ ပြန်ပြေး လာသည်။ “ကလေးနှစ်ယောက်ကို နင်ခေါ်ခဲ့၊ ငါ့နောက်ကပ်လိုက်”ဟု သူက လှမ်းပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော်လည်း မေရီသည် ကာဗာနောက်သို့မလိုက်၊ သူ့လက်ထဲမှ သားငယ်သည် မွေးကတည်းက ချောင်းအမြဲဆိုးကာ ဖျားနာနေသည်က များ၏။ ဤအတိုင်းသာ အပြင်သို့ထွက်သွားလျှင် သူ့သားသည် အအေး ပတ်ပြီး သေဖို့သာရှိသည်။ သူ့သားအတွက် စောင်ကလေးတစ်ထည်ဖြစ်ဖြစ် ပါဦးမှဖြစ်မည်။ သူသည် အခန်းထောင့်သို့ စောင်ယူရန် ပြေးသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခိုက်မှာပင် မျက်နှာဖုံးစွပ်လူဆိုးများသည် အခန်းထဲသို့ ဖြုန်းခနဲ ဝင်ရောက်လာပြီး မေရီလက်ထဲမှ ကလေးငယ်ကို လုယူလိုက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူဆိုးများသည် မေရီ၏ လက်များကို ကြိုးဖြင့်တုပ်ကာ အပြင်သို့ တရွတ်သီထိုး ဆွဲခေါ်လာပြီး မြင်းပေါ်သို့တင်သည်။ အေးလွန်း၍ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသော မေရီက “ကျွန်မကလေးတွေကို တစ်ခုခု လေး ခြုံပေးကြပါ”ဟု အသနားခံသည်။ သို့သော်လည်း မည်သူကမျှ အရေးတယူမလုပ်။ နောက် တစ်ခဏမျှအတွင်း မြင်းများသည် ခြံဝင်းပြင် ဘက်ရှိ မှောင်မည်းနေသော လမ်းပေါ်သို့ ရောက်သွားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တပည့်တော်အား ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ အဖဘုရားသခင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု ကာဗာ က တီးတိုးရေရွတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သူတို့ မေရီကို ဖမ်းသွားကြပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့အနီး၌ ရပ်နေသော သူ့ ဇနီး ဆူဆန်ကာဗာသည် မေရီ၏သား ဂျင်အား ပွေ့ပိုက် ကာ ငိုကြွေးလျက်ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိုးဇက်ကာဗာသည် ကျွန်စနစ်ကို အမြဲတစေ ဆန့်ကျင်ခဲ့သူဖြစ် ၏။ အခြားလယ်သမားများလို သူ့ယာလုပ်ငန်းတွင် ကျွန်တစ်ယောက်မျှ မထား။ လင်မယားနှစ်ယောက်တည်း နေထိုင်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများ စွာ ကြာခဲ့ပြီ။ နောက်ပိုင်းတွင် သူ့ဇနီးက သူ့အတွက် အဖော်မိန်းကလေး တစ်ယောက်တော့ ရှာပေးပါဟု ပူဆာလွန်းသဖြင့် အိမ်နားနီးချင်းတစ်ဦး ထံမှ မေရီအား ဒေါ်လာခုနစ်ရာပေး၍ ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ သူတို့လင် မယားနှင့် မေရီ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေထိုင်လာခဲ့ကြသည်မှာ ခြောက်နှစ်ပင် ရှိခဲ့ပြီ။ ထိုကာလတစ်လျှောက်လုံး သူသည် မေရီအား ဝယ်ယူထားခဲ့မိ သည့်အတွက် စိတ်ထဲတွင် ဘဝင်မကျဖြစ်ခဲ့ရ၏။ သူလုပ်ပုံ မှန်မှမှန်ပါ့ မလားဟူသော သံသယကလည်း သူ့စိတ်အား အမြဲတစေ ခြောက်လှန့် ခြင်းခံနေခဲ့ရ၏။ ယခုသော်မူ မေရီအား ဖမ်းယူသွားခဲ့ကြလေပြီ။ အကယ် ၍သာ မေရီကို ပြန်မရတော့ဘဲ နေရတော့မည်ဆိုပါက သူ့ဘဝတစ်လျှောက် လုံး အပြစ်မကင်းဟူသော သံသယဖြင့် စိတ်ချမ်းသာမှု ရတော့မည်မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် မိုးဇက်ကာဗာသည် သူ့ယာတောနှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော “ဒိုင်းမွန်းဂရို့ ဗ်ရွာသို့ မြင်းနှင့်ထွက်ခဲ့ပြီး ဂျွန်ဘင့်တ်လေဆိုသူအား လိုက်ရှာသည်။ လူပြောသူပြောနှင့် ကြားထားခဲ့ရသည့် အတိုင်းဆိုပါက ဘင့်တ်လေသည် တစ်ချိန်က လူဆိုး၊ သူဆိုးမြင်းသမား ညလူများနှင့် တွဲခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည်။ ယခု မေရီအား ဖမ်းသွားသူများနောက် သို့ လိုက်ခိုင်းမည်ဆိုပါမူ အဆင်ပြေနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူထင်၏။ ကာဗာ သည် သူရှာနေသော လူအား စတိုးဆိုင်တစ်ဆိုင် အပြင်ဘက်တွင်တွေ့ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီလူတွေ မေရီနဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဖမ်းသွားကြတယ်”ဟု သူက ဘင့်တ်လေအား ပြောပြသည်။ “မင်း သူတို့ကို လိုက်ရှာပေးနိုင် ရင် လိုက်ရှာပေးပါ၊ မေရီတို့ကို ပြန်ရွေးဖို့ ငွေလည်း ငါပေးလိုက်ပါမယ်။ ငါ့ရဲ့မြင်းတွေထဲက အကောင်းဆုံးမြင်းတစ်ကောင်ဖြစ်တဲ့ “ပေဆာ”ကိုလည်း ပြန်ရွေးပြီး ပါအောင်ယူခဲ့ပါ၊ တကယ်လို့ မေရီကိုရော ပေဆာကိုပါ ရအောင်ယူလာခဲ့မယ်ဆိုရင် ဧကလေးဆယ်ကျော်တဲ့ တောအုပ်မြေတစ်ကွက် မင်းကိုပေးမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဘင့်တ်လေသည် သူ့မြင်းနှင့် တောင်စူးစူး သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။ ကာဗာသည် သူ့ဇနီးဆူဆန်၊ မေရီ၏ သားငယ် ဂျင်တို့နှင့်အတူ ဗင့်တ်လေ ပြန်ရောက်အလာကို တမျှော်မျှော်ဖြစ်လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခြောက်ရက်မျှအကြာ မိုးသည်းထန်စွာရွာနေသည့် အလွန်အေးမြ သော ရက်တစ်ရက်တွင် ဘင့်တ်လေ ပြန်ရောက်လာသည်။ ကာဗာ၏ ပြိုင်မြင်းပေဆာသည် ဘင့်တ်လေ၏ မြင်းနောက်မှပါလာသည်။ သူ့ပုံပန်း သည် အဖော်မပါ။ တစ်ယောက်တည်း ပြန်ရောက်လာသည့် အနေအထား ဖြစ်၏။ သို့သော် အိမ်ထဲရောက်လာသည့်အခါ သူ့ကုတ်အင်္ကျီအောက်၌ ထိုးသွင်းထားသည့် အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူပြီးပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျုပ်တော့ ဒီဟာပဲရလာခဲ့ဣယ်၊ ရှင်သလား၊ သေသလားဆိုတာ တော့ ကျုပ်မသိဘူး”ဟုလည်း ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆူဆန်သည် အလန့်တကြားရေရွတ်ကာ ဘင့်တ်လေ၏ လက်ထဲမှ ညစ်ပတ်ပေရေနေသော အဝတ်များဖြင့် ထုပ်ထားသည့်အလုပ်ကို လှမ်းယူသည်။ မေရီ၏ အငယ်ဆုံးကလေးဖြစ်၏။ နှုတ်ခမ်းများသည် ပြာနှမ်းနေ ကြသည်။ အသိုက်ထဲ၌ သေနေသည့် မွေးကင်းစ စာပေါက်စကလေး တစ်ကောင်နှင့် တူလှချေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆူဆန်သည် ကလေးကိုပွေ့ချီကာ နွားနို့ကို အပြေးအလွှားမွှေး သည်။ ကလေးငယ် နွေးထွေးသွားစေရန် မီးဖိုနား၌ထိုင်သည်။ မိုးဇက် သည် နွားနို့ကို သကြားနည်းနည်းထည့်၍ဖျော်ကာ ယူလာသည်။ ဆူဆန်က ဇွန်းသေးသေးတစ်ချောင်းဖြင့် ကလေး၏ပါးစပ်တွင်းသို့ လောင်းထည့်ပေး သည်။ ပထမတော့ နွားနို့သည် ကလေးငယ်၏ မေးတစ်လျှောက်စီးကျ နေသည်။ ထို့နောက် ငိုသံသဲ့သဲ့ပေးကာ နွားနို့ကို မျိုချသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တော်ပါသေးရဲ့ ၊ အသက်ပါလာလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု ဆူဆန်က ရေရွတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တရွှီးရွှီမြည်သံပေးနေသော ကလေးငယ်အား စိုက်ကြည့်နေသည့် ဗင့်တ်လေက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဒီကလေး ပြန်ယူလာတာလေးနဲ့ ခင်ဗျားပေးတဲ့ မြေဧက လေးဆယ်ကို ကျုပ် မယူချင်ပါဘူးဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်းအနေနဲ့ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်လာခဲ့တာပဲ၊ ငါ့မြင်း ပေဆာကိုတော့ ယူပါကွာ”ဟု မိုးဇက်က ပြောသည်။ ဘင့်တ်လေက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ကျေနပ်ပုံလည်းပေါ်သည်။ ထို့နောက် သူလိုက်သွား ခဲ့ရပုံကို ပြောပြသည်။ လူဆိုးများသည် တောင်ထူထပ်သော အာကင်ဆပ်စ် ပြည်နယ်တွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြခြင်းဖြစ်၏။ ထိုမှတစ်ဆင့် မစ္စစ္စပီ ပြည်နယ်ဘက်သို့ ကူးသွားကြသည်။ သူ့အနေဖြင့် မေရီနှင့် သမီးငယ် တို့အား မစ္စစ္စပီမြစ်တစ်လျှောက်တွင် ရောင်းသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မိကြောင်း ပြောပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီကလေးကျတော့ မင်း ဘယ်နေရာက ရလာခဲ့တာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု ကာဗာ က မေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကွန်ဝေးနားက မိန်းမတွေကို အလကားပေးသွားတာ၊ ဒီကလေး ကတော့ တန်ဖိုးမှမရှိတာပဲ၊ သူတို့က ဘယ်သယ်သွားမှာလဲ”ဟု ဘင့်တ် လေကဖြေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550745616533,"sku":"","price":2025.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ae26f7c8-930c-45bb-bccd-e968a2525daa.jpg?v=1730235601"},{"product_id":"မောင်ထွန်းသူ-စစ်နှင့်အနိဌာရုံ","title":"စစ်နှင့်အနိဌာရုံ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်ထွန်းသူ-စစ်နှင့်အနိဌာရုံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၈၇၇ ခုနှစ်၊ မေလ ၄ ရက်နေ့မှာ ကျွန်တော်ဟာ ကီရှီနက်ဗ်မြို့ကို ဆိုက်ရောက်သွားပါတယ်။ ရောက်သွားပြီးတဲ့နောက် နာရီဝက်ခန့်အတွင်းမှာ ပဲ အမှတ် ၅၆ တပ်မဟာ ဒီမြို့ထဲက ဖြတ်သွားတယ်လို့ သိရပါတယ်။ ကျွန်တော် ဒီကိုရောက်လာတာက တပ်တစ်တပ်မှာ ဝင်ရောက်အမှုထမ်းပြီး စစ်မြေပြင်ကို လိုက်ဖို့ပါ။ ဒါကြောင့်မို့ ကျွန်တော်ဟာ မေလ ၇ ရက်နေ့ မနက် လေးနာရီမှာ အမှတ် ၂၂၂၊ စကာရိုဘဲလ်စကီး ခြေလျင်တပ်ရင်း၊ တပ်ရင်းမှူး ဗိုလ်မှူးကြီးရဲ့ တည်းခိုခန်းအပြင်ဘက်က လမ်းမပေါ်မှာ တခြား စစ်သားတွေနဲ့ရောပြီး ရပ်နေခဲ့ရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်ကိုယ်ပေါ်မှာ အနီရောင် ပခုံးခေါက်တံဆိပ်တွေနဲ့ အပြာ ရောင် တံဆိပ်တွေ တပ်ဆင်ထားတဲ့ ဂရိတ်ကုတ်အင်္ကျီကြီး ဝတ်ထားပါ တယ်။ ခေါင်းပေါ်မှာ အပြာရောင်တံဆိပ် တပ်ထားတဲ့ ကက်ဦးထုပ်ဆောင်း ထားပြီး ကျောပေါ်မှာတော့ ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံး ပိုးထားပါတယ်။ ကျွန်တော့်ခါးက ခါးပတ်မှာလည်း ကျည်ဆန်အိတ်တွေ ချိတ်ထားပြီး အလွန် လေးလံလှတဲ့ ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ထားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တပ်ရင်းဘင်ခရာအဖွဲ့ဟာ စစ်ချီတေးကို တီးမှုတ်နေပါတယ်။ဗိုလ်မှူးကြီးရဲ့ အခန်းထဲက ရောင်စုံအလံတွေ သယ်ဆောင်လာတာ မြင်ရ ပါတယ်။ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်အမိန့်ပေးလိုက်တဲ့ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ် လာပါတယ်။ စစ်သားတွေဟာ သေနတ်တွေကို မြှောက်ကိုင်ပြီး အလေးပြု လိုက်ကြပါတယ်။ အဲဒီနောက်တော့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဆူဆူညံညံ အသံတွေကို ကြားရပါတယ်။ ဗိုလ်မှူးကြီးရဲ့ အော်ဟစ်အမိန့်ပေးသံကိုလည်း ကြားလိုက်ရပါတယ်။ သူ့အမိန့်ကို တပ်ရင်းမှူးနဲ့ တပ်ခွဲမှူးတွေ၊ တပ်စိတ် အရာခံဗိုလ်တွေက ဆက်ပြီး အမိန့်ပေးသွားကြပါတယ်။ အဲဒီ အမိန့်ပေးသံ တွေကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အရာတွေဟာ ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေး ရှိလွန်းလှပါ တယ်။ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ဂရိတ်ကုတ်အင်္ကျီကြီးတွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကိုပဲ မြင်နေရပါတယ်။ ဘင်ခရာအဖွဲ့ရဲ့ တီးမှုတ်သံတွေနဲ့အတူ စည်းချက်ကျကျ ချီတက်သွားနေကြတဲ့ ခြေသံတွေကိုလည်း ကြားနေရပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်ဘေးက ရဲဘော်နဲ့ ခြေလှမ်းညီညီ လျှောက် နိုင်အောင်ကြိုးစားပြီး လျှောက်နေရပါတယ်။ ကျောပေါ်က ကျောပိုးအိတ် ဟာ ကျွန်တော့်ကို နောက်ပြန်သွားအောင် ဆွဲနေပေမဲ့ ခါးပတ်က ကျည်ဆန် အိတ်တွေကတော့ ကျွန်တော့်ကို ရှေ့ဘက်ရောက်အောင် ဆွဲခေါ်နေပါတယ်။ ပခုံးမှာလွယ်ထားတဲ့ ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကလည်း မကြာခဏ လျှာကျတော့ မလို ဖြစ်ဖြစ်နေပါတယ်။ ဂရိတ်ကုတ်အင်္ကျီ ကော်လံကလည်း ကျွန်တော့် လည်ပင်းကို ပွတ်တိုက်နေတဲ့အတွက် အနေရခက်လှပါတယ်။ စိတ်မသက် သာစရာ အသေးအဖွဲ့ အနှောင့်အယှက်ကလေးတွေ နည်းနည်းပါးပါးရှိနေ ပေမဲ့ ဘင်ခရာသံရယ်၊ တပ်ခွဲရဲ့ စနစ်တကျ ချီတက်မှုရယ်၊ မနက်ခင်းရဲ့ သန့်စင်လတ်ဆတ်တဲ့ လေရယ်၊ ပြီးတော့ တဝင်းဝင်း တလက်လက်ဖြစ်နေတဲ့ လှံစွပ်တွေနဲ့ နေလောင်ထားလို့ ညိုမောင်းမောင်း ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာတွေရယ်၊ အဲဒါတွေအားလုံးဟာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို တည်ငြိမ်ကြံ့ခိုင်စေ တာကတော့ အမှန်ပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မနက်စောစောစီးစီးပေမဲ့ လူတွေဟာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် အိမ်တွေရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ထွက်ပြီးရပ်နေကြတယ်။ တချို့ကတော့ အဝတ်အစားတောင် မလဲကြရသေးဘူး။ ပြတင်းပေါက်တွေကနေ ခေါင်းထွက်ပြီး ကြည့်နေကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဖြောင့်တန်းနေတဲ့ လမ်းမကြီးအတိုင်း ချီတက် သွားကြတယ်။ ဈေးကိုလည်း ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ကြတယ်။ ဈေးကွက်လပ်ထဲမှာတော့ မိုလ်ဒါဗီယန်း လူမျိုးတွေဟာ သူတို့ရဲ့ နွားလှည်းကြီးတွေနဲ့ ရောက်စ ပြုနေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်တို့ ချီတက်သွားနေတဲ့ လမ်းဟာ တောင်ကုန်းပေါ်တက် သွားပြီး မြို့ရဲ့ သုသာန်နားက ဖြတ်သွားတယ်။ မနက်ခင်းဟာ အေးစက်နေ ပါတယ်။ နှင်းတွေကလည်း တဖွဲဖွဲကျနေပါတယ်။ သင်္ချိုင်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့ သစ်ပင်တွေဟာ မြူတွေကြားမှာ မှုန်ဝါးဝါးဖြစ်နေတယ်။ အပြင်က လှမ်း ကြည့်ရင် သင်္ချိုင်းဂူတွေကို မြင်နေရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ကျွန်တော်တို့ ရဲ့ ညာဘက်ဘေးမှာရှိနေတဲ့ သင်္ချိုင်းဘေးနားကကပ်ပြီး ဖြတ်လာခဲ့ကြပါ တယ်။ သင်္ချိုင်းကုန်းဟာ ကျွန်တော်တို့ကို နားမလည်နိုင်တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ကြည့် နေတယ်လို့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ထင်နေမိပါတယ်။ “မင်းတို့...ကွာ၊ ဒီနေရာ မှာတင် သေနိုင်ပါလျက်နဲ့ မိုင်ပေါင်းထောင်နဲ့ချီပြီးဝေးတဲ့ နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ ဘာပြုလို့ သွားသေချင်ရတာလဲ။ ဒီမှာတင် ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းနဲ့ သေကြပြီး မင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကို ငါ့ရဲ့ သစ်သားလက်ဝါးကပ်တိုင်တွေနဲ့ ကျောက် ပြားတွေအောက်မှာ နားခိုနိုင်ပါလျက်နဲ့ ဘာကြောင့် မခိုချင်၊ မနားချင်ကြ တာလဲ။ ဒီမှာပဲ နေကြပါကွာ” လို့ ပြောနေသလားလို့လည်း ထင်မိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ မနေကြပါဘူး။ လျှို့ဝှက်နက်နဲပြီး မသိ နား မလည်နိုင်တဲ့ တွန်းအားတစ်ခုက ကျွန်တော်တို့ကို ဆွဲခေါ်သွားနေပါတယ်။ အဲဒီတွန်းအားဟာ လူသားတွေရဲ့ ဘဝထဲမှာ လုံးဝမရှိတဲ့ တွန်းအားထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီးကြီးမားပါတယ်။ တစ်ဦးချင်းစီဆိုရင်တော့ တသီး တခြားစီ ခွဲပြီး ကိုယ့်အိမ်ကိုယ် ပြန်ကြမှာပဲ။ လူစုလူဝေးနဲ့ကျတော့ ရှေ့ကိုပဲ တိုးသွားကြပါတယ်။ ဒါဟာ စည်းကမ်းကို ရိုသေလေးစားတဲ့ အသိစိတ်ကြောင့်လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ တိကျခိုင်မာတဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို သိမြင်နားလည်လို့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ်မသိတဲ့ ရန်သူတစ်ဦးအပေါ် မုန်းတီးစက်ဆုပ်လို့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ အပြစ်ပေးခံရမှာ ကြောက်လို့ လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ စောစောကပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း လျှို့ဝှက်နက်နဲပြီး သိနိုင်စွမ်းမရှိတဲ့ တွန်းအားကြောင့်ပါ။ ဒီတွန်းအားဟာ လူသားတွေကို အစုလိုက် အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ပွဲကြီးတွေဆီ ဦးဆောင်သွားတဲ့ တွန်းအား ပါ။ လူသားတွေရဲ့ အားလုံးသော အနိဋ္ဌာရုံတွေနဲ့ ခံစားနေရတဲ့ ဒုက္ခတွေရဲ့ ပဓာနအကျဆုံး တွန်းအားပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သင်္ချိုင်းကုန်းရဲ့ တစ်ဖက်မှာတော့ မြူနှင်းတွေကြားမှာ မြုပ်ပြီး ပျောက်ကွယ်နေတဲ့ အလွန်ကျယ်ဝန်းနက်ရှိုင်းတဲ့ တောင်ကြားတစ်ခု ရှိပါ တယ်။ မိုးကလည်း သည်းသည်းမည်းမည်းကြီး ရွာနေတယ်။ ကောင်းကင် မှာ တိမ်တွေဟာ ဟိုတစ်စ သည်တစ်စ လွင့်မျောနေကြတယ်။ တကွဲတပြား ဖြစ်နေတဲ့ တိမ်လိပ်တွေကြားကပဲ နေရောင်ခြည်ဟာ ထိုးထွက်နေတယ်။ အစောင်းလိုက် ရွာချနေတဲ့ မိုးပေါက်တွေဟာ နေရောင်မှာ ငွေရောင်လက်နေ ကြပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြူတွေဟာ တောင်ကြားရဲ့ စိမ်းမြမြ ဆင်ခြေလျှော ကုန်းမြင့်တွေ ပေါ်ကို တွယ်ကပ်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်သွားနေကြပါတယ်။ အဲဒီမြူတွေ ကြားက လှမ်းကြည့်လိုက်ရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှေ့ကနေပြီး ချီတက်သွားနေ ကြတဲ့ တပ်ရင်းတပ်ခွဲတွေကို မြင်တွေ့နေရပါတယ်။ မကြာမကြာ ဆိုသလို တလက်လက် တောက်ပနေတဲ့ လှံစွပ်တွေကိုလည်း မြင်နေရပါတယ်။ နေရောင်အောက်ကို ရောက်သွားတိုင်း ကြယ်တစ်ပွင့်လို လင်းခနဲ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားတဲ့ သေနတ်တွေကိုလည်း မြင်ရပါတယ်။ တစ်ခါတလေမှာတော့ တိမ်တွေက ထူထပ်လာလို့ အမှောင်ထု ဖုံးသွားတတ်ပါတယ်။ မိုးကတော့ သည်းတုန်းပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ချီတက်လာလို့ တစ်နာရီလောက်လည်း ကြာရော ကျွန်တော့်ကျောပေါ် မိုးစက်တွေ ကျနေတာကို သတိထားမိလာပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပထမနေ့ ချီတက်ရတဲ့ ခရီးဟာ သိပ်မဝေးပါဘူး။ ကစ်ရှီနက်ဗ်မြို့က နေပြီး ဆယ့်ရှစ်ဗာစ်သာဝေးတဲ့ ဂေါရင်းနီရွာအထိ ချီတက်ခဲ့ကြရတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ဟာ အလေးချိန် ပေါင်နှစ်ဆယ်က နှစ်ဆယ့်ငါးပေါင်အထိလေးတဲ့ ဝန်စည်စလယ်တွေကို သယ်ပြီး ခရီးသွားဖူးတဲ့ အလေ့အကျင့်က မရှိခဲ့တော့ ရွာထဲက တပ်စခန်းချရတဲ့ ကော့တိတ်ချ် တိုက်အိမ်ကလေးကိုလည်း ရောက်ရော ချက်ချင်း မထိုင်နိုင်ဘူး။ ကျောပိုးအိတ်လွယ်လျက်၊သေနတ်ကိုင်လျက်နဲ့ နံရံကိုမှီပြီး ဆယ်မိနစ်လောက် ရပ်နေတယ်။ မီးဖိုချောင် ထဲသွားပြီး ညစာယူတဲ့ စစ်သားတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်အဖြစ်ကိုမြင်တော့ ကျွန်တော့်ကို သနားသွားတယ်။ ဒါကြောင့်မို့ သူပြန်လာတော့ ကျွန်တော့် အတွက်ပါ ညစာယူလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်က အိပ်မောကျနေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မနက် လေးနာရီထိုးတော့ ကျွန်တော် အိပ်ရာက နိုးတယ်။ “နှိုးခရာ” သံကြောင့် နိုးလာတာပါ။ နောက် ငါးမိနစ်လောက်ကြာတော့ ကျွန်တော်ဟာ ဒလဟောထိုးရွာချနေတဲ့ မိုးရေတွေအောက်က ရွှံ့တွေ၊ ဗွက်တွေ ထူထပ်တဲ့ လမ်းအတိုင်း ဆက်ပြီး ချီတက်နေရပြန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရှေ့တည့်တည့်မှာ အညိုရောင်သားရေကျောပိုးအိတ်လွယ်ထားတဲ့ ကျောတစ်ခုဟာ လှုပ်ရှားနေ ပါတယ်။ သူ့ခါးမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ရိက္ခာသံဘူးနဲ့ ပခုံးမှာလွယ်ထားတဲ့ ရိုင်ဖယ် သေနတ်တို့ရဲ့ ရိုက်ခတ်သံကိုလည်း ကြားနေရပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်မှာရော ကျွန်တော့် နောက်မှာရော လှုပ်ရှားနေကြတဲ့ ရုပ်လွှာ တွေကလည်း အများကြီးပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပထမ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတော့ဖြင့် ကျွန်တော်ဟာ ဘယ်သူနဲ့မှ ကောင်းကောင်းမသိသေးပါဘူး။ အမှတ် ၂၂၂ ခြေလျင်တပ်ရင်း ဟာ ကျွန်တော်တာဝန်ကျတဲ့ တပ်ရင်းပါ။ ဒီတပ်ရင်းမှာရှိနေတဲ့ တပ်သား တွေဟာ ဗီယတ်ထကာနဲ့ ကော့စ်ထရိုးမားနယ်တွေဘက်က လယ်သမားတွေ များပါတယ်။ မျက်နှာတွေက ဝိုင်းဝိုင်း၊ ပါးရိုးတွေက ကြီးကြီးနဲ့ အသား အရောင်က အအေးဒဏ်ခံရလွန်းလို့ ညိုမောင်းမောင်းပါ။ မျက်စိပေါက်တွေ က ကျဉ်းကျဉ်းနဲ့ ဆံပင်နဲ့ မုတ်ဆိတ်မွေးအရောင်က နီညိုရောင် ခပ်ဖျော့ဖျော့တချို့ လူတွေရဲ့ နာမည်တွေကို ကျွန်တော် မှတ်မိနေပေမဲ့ ဘယ်အမျိုး အနွယ်တွေက ဆင်းသက်လာကြသလဲဆိုတာတော့ မသိပါဘူး။ နောက်နှစ် ပတ်လောက်ကြာတော့ ကျွန်တော်နဲ့ အနီးဆုံး တွဲနေရတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို ဝိုးတဝါး သိလာရပါတယ်။ တစ်ယောက်က ကျွန်တော်နဲ့ ဘေးချင်းယှဉ်ပြီးလျှောက်နေတဲ့လူပါ။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်တော့်ရှေ့က ကျွန်တော်အမြဲမြင်နေရတဲ့ နောက်ကျောပိုင်ရှင်စစ်သားရဲ့ ဘေးကလူပါ။ ကျွန်တော်က သူတို့ကို “ဖိုင်ယိုဒိုရော့ဗ်နဲ့ ဇဟစ်ဒေါ့ဗ်” လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မကြာမကြာ နာမည်နဲ့လူ လွဲလွဲပြီး ခေါ်လေ့ရှိပါ တယ်။ အမှန်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ရုပ်ချင်းမဆင်ပါဘူး။ အဲသလို ရုပ်ချင်းမဆင်ပါဘဲနဲ့ ကျွန်တော်က အမှတ်မှားမှားပြီး ခေါ်နေမိတာပါ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖိုင်ယိုဒိုရော့ဗ်ဟာ တပ်ကြပ်ကလေးတစ်ယောက်ပါ။ လူလုံးလူဖန် သေးသေးပေမဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်က ခပ်တောင့်တောင့်ပါ။ အသက် နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်လောက်ရှိတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပါ။ အရပ်က မနိမ့် မမြင့်၊ နှာခေါင်းက လှလှ၊ နှုတ်ခမ်းမွေး ရေးတေးတေးနဲ့ မျက်လုံးအစုံက အပြာရောင်ပါ။ အရာရှိတွေက စစ်ချီသီချင်းဆိုဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီဆိုရင် သူက ဦးဆောင်ပြီး သီချင်းကိုဆိုလေ့ ရှိပါတယ်။ သံပြိုင်အပိုဒ်ကို ရောက်ရင် တပ်ခွဲတစ်ခွဲလုံးက လိုက်ဆိုကြတဲ့အတွက် အသံတွေဟာ ဟိန်းနေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖိုင်ယိုဒို ရော့ဗ်ဟာ ဗလာဒီမာပြည်နယ်သားပါ။ ကလေးဘဝ ကတည်းက စိန့်ပီတာစဘတ်မြို့ ကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မြို့တော် ကြီးရဲ့ သာယာမှုတွေ” ဟာ သူ့ကို ပျက်စီးသွားအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ သူ့ကို လူတော်တစ်ယောက်ဖြစ်လာအောင်ပဲ သင်ကြားပေးခဲ့ပါတယ်။ သူ သင်ကြားတတ်မြောက်လာခဲ့သမျှ အရာတွေအားလုံးထဲမှာ သတင်းစာဖတ် ခြင်းနဲ့ လိမ္မာယဉ်ကျေးတဲ့ စကားလုံး အသုံးအနှုန်းတွေကို ရေလဲနဲ့ သုံးတတ် ခြင်းပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မစ္စတာ အီဗန်နော့ဗ်.. သိတဲ့အတိုင်းပဲ” လို့ သူက ကျွန်တော့်ကို ပြောပါတယ်။ “အန်ကယ် ဇဟစ်ဒေါ့ဗ်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်.. အဘက်ဘက်မှာ ကျွန်တော်က စဉ်းစားဆင်ခြင်တဲ့ နေရာမှာ သာနေတာ အမှန်ပဲ။ ဘာကြောင့် လဲဆိုတော့ စိန့်ပီတာစဘတ်မြို့ရဲ့ သြဇာအရှိန်အဝါတွေကို ကျွန်တော် ရခဲ့လို့ပါ။ စိန့်ပီတာစဘတ်မြို့မှာက ယဉ်ကျေးမှုဆိုတာ ရှိတယ်လေ။ သူတို့ ရွာမှာကတော့ မသိနားမလည်မှုနဲ့ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းမှုတွေပဲ ရှိတာ။ ဒါပေမဲ့ သူက အသက်အရွယ်ကြီးတော့ ကံကြမ္မာအလှည့်အပြောင်းနဲ့ အခြေအနေပြောင်းလဲမှုတွေ အများကြီးကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရတယ် မဟုတ်လား။ အဲဒီတော့ အတွေ့အကြုံအများကြီး ပိုရှိတယ်လို့ ပြောမယ်ဆိုရင် ပြောနိုင်တာပေါ့။ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော်က သူ့ကို အော်လား၊ ဟစ်လား၊ ငေါက်လား၊ ငမ်းလား မလုပ်ချင်တာ။ ကျွန်တော်က တပ်ခွဲမှာ တပ်ကြပ်ကလေး ဖြစ်နေပေ မဲ့ အသက်ကျတော့ ကျွန်တော်က နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်၊ သူက လေးဆယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူပြောတဲ့ အန်ကယ် ဇဟစ်ဒေါ့ဗ်ဆိုတဲ့လူက လူလုံးလူဖန် တုတ်ခိုင် ခိုင်၊ မျက်နှာထားက ခပ်ဆိုးဆိုး၊ အားကောင်းမောင်းသန် လူကြီးပါ။ အသား က မည်းမည်း၊ ပါးရိုးကြီးကြီးနဲ့ မျက်စိပေါက်က ကျဉ်းကျဉ်း။ သူဟာ ဘယ်တော့မှ မပြုံးပါဘူး။ စကားကျတော့လည်း ပြောတယ်လို့ မရှိပါဘူး။ အလွန့်ကို စကားနည်းတဲ့လူကြီးပါ။ သူဟာ အရင်တုန်းက လက်သမား အလုပ်နဲ့ အသက်မွေးခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့တပ်ကို ဖွဲ့စည်းချိန်မှာ သူဟာ ရက်အကန့်အသတ်မရှိ ခွင့်ရထားတဲ့အချိန်ပေါ့။ သူ့ကို တပ်က အပြီးအပိုင် ထွက်ခွင့်ပြုဖို့ လအနည်းငယ်လောက်ပဲ လိုပါတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ စစ်က ရုတ်တရက် ဖြစ်လာတော့ ဇဟစ်ဆော့ဗ်ဟာ သူ့မယားနဲ့ လူလားမမြောက်သေး တဲ့ သားသမီး ငါးယောက်ကို အိမ်မှာထားခဲ့ပြီး စစ်တပ်ထဲ ပြန်ရောက်လာခဲ့ ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူဟာအမြဲတမ်း မှုန်ကုပ်ကုပ်နေတတ်ပေမဲ့ ခင်စရာကလေးတွေ ကတော့ ရှိတယ်။ သူဟာ သနားကြင်နာတတ်တယ်။ အားကလည်း အင်မတန်ကို ကြီးတယ်။ အမှန်တော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတူညီကြ တဲ့ ဒီလူနှစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် အမှတ်မှား မှားနေတာဟာ အံ့သြစရာကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပထမ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးဟာ ကျွန်တော့်မျက်စိထဲမှာ တူနေပါတယ်။ နှစ်ယောက် စလုံး ပြာနှမ်းနှမ်းဖြစ်ပြီး အအေးဒဏ်ကို အပြင်းအထန်ခံနေရတဲ့ပုံ ပေါ်နေပါ တယ်။ ပြီးတော့ နှစ်ယောက်စလုံးဟာ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းမောဟိုက်နေတဲ့ လက္ခဏာတွေ ရှိနေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မေလရဲ့ ပထမလဝက်မှာ မိုးဟာ နေ့တိုင်း ပုံမှန်ရွာနေပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့လည်း မရပ်မနား ချီတက်နေရဆဲပါ။ ရွှံ့စေးတွေ ထူထပ်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550744469653,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_121732dd-5050-49bc-8c78-ab057ee3d343.jpg?v=1730235651"},{"product_id":"မောင်ထွန်းသူ-စာရေးသူနှင့်စာရေးခြင်း","title":"စာရေးသူနှင့်စာရေးခြင်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၈၉၉ - ၁၉၆၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မြန်မာစာဖတ်ပရိသတ်သည် “အားနက်စ်ဟဲမင်းဝေး (Ernest Hemingway)”ကို ကောင်းစွာ သိကြသည်။ သူ့ဝတ္ထုအတော်တော်များများ ကို မြန်မာပြန်ဆိုခဲ့ကြခြင်းကြောင့် သူ့ကို အသိများခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် လည်း အများအားဖြင့် သူ့ဝတ္ထုများကို ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးပြသခဲ့သဖြင့် စေ့စပ် သေချာစွာ ကြည့်မိသူတိုင်းက သူ့အမည်ကို သတိပြုမိခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဟဲမင်းဝေးသည် လီနွိုက်စ်မြို့မှ ဆရာဝန်တစ်ဦး၏သားဖြစ်သော် လည်း ပညာရေးတွင် အထက်တန်းပညာရေး အဆင့်မျှသာရှိခဲ့၏။ သူသည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက ငါးမျှား၊ အမဲလိုက် စသော မုဆိုးအလုပ်များတွင် များစွာ ဝါသနာကြီးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် သတင်းစာတိုက်တွင် အလုပ် လုပ်ချိန်မှစ၍ စာရေးရာ၌ လိုရင်းကို တိုတိုတုတ်တုတ် ရေးတတ်သော အလေ့ အထ ရလာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နောက်ပိုင်း ဝတ္ထုတို၊ ဝတ္ထုရှည်များ ရေးလာသည့်အခါတွင်လည်း တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် ရေးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ့အရေးအသားများကို အလွန်ရသမြောက်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဤဘက်ခေတ်တွင် အမေရိကန် စာပေဝါသနာရှင် အတော်များများသည် သူ့ရေးဟန်ကို အတုခိုး၍ ရေးလာခဲ့ ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e27811 The Sun Also Rises (1926), A Farewell To Arms (1929), For Whom The Bell Tolls (1940), The Old Man \u0026amp; The Sea (1951) ဝတ္ထုများသည် သူ၏ အထင်ရှားဆုံးသောလက်ရာများ ဖြစ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဟဲမင်းဝေးသည် ဝတ္ထုတိုများစွာကိုလည်း ရေးခဲ့သည်။ သူ့စာများ တိုစိတိုစိ ဖြစ်လွန်းသော်လည်း သူ ပြောလိုရာကို ပိုင်နိုင်စွာဖြင့် ရသမြောက်အောင် ဖွဲ့ဆိုနိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု စာပေပညာရှင်တို့က ဆိုကြသည်။ ယခု “ဟဲမင်းဝေးနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း”တွင် သူ၏ စာပေဆိုင်ရာ သဘောထား အယူ အဆ စသည်များကိုသာမက စာရေးနည်းရေးဟန်နှင့်ပတ်သက်သည့် သူ့ ထင်မြင်ချက်များကိုပါ တင်ပြထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေး ။           ။ ဝတ္ထုရေးနေရင်းနဲ့ ခင်ဗျားဝတ္ထုကို နာမည်ပေးသလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝေး ။           ။ “မပေးဘူး။ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ဒါမှမဟုတ် စာတစ်အုပ်ပြီးသွားမှနာမည်တွေကို ချရေးတယ်။ တစ်ခါတလေ နာမည်က တစ်ရာလောက်ရှိတယ်။ ကျုပ် မကြိုက်တာတွေကို ပယ်ပစ်တယ်။တစ်ခါတလေ အမည်အားလုံးကို ပယ်ပစ်တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေး ။           ။ ပယ်တဲ့အခါမှာ ဝတ္ထုဇာတ်လမ်းဆီကရလာတဲ့ နာမည်မျိုးကိုတောင်မှ ပယ်ပစ်တာပဲလား။ ဥပမာ “ဆင်ဖြူတော်များနှင့်တူ သော တောင်များ” \"Hills Like White Elephants\" ဆိုပါတော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝေး ။           ။ ပယ်ပစ်တာပဲ။ နာမည်က ပြီးရင်လာတာပါ။ ကျုပ် ပရူးနီးယားကိုသွားပြီး နေ့လယ်စာမစားခင် ကနုကမာသွားစားတော့ မိန်း ကလေးတစ်ယောက် တွေ့တယ်။ ဒီမိန်းကလေး ကိုယ်ဝန်ပျက် ထားတာကို ကျုပ် သိထားပါတယ်။ သူ့ဆီသွားပြီး စကားပြော တယ်။ ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျတဲ့အကြောင်းတော့ မပြောဘူး။ ဒါပေမဲ့ အိမ်အပြန်လမ်းမှာ ဇာတ်လမ်းကို စဉ်းစားတယ်။ နေ့လယ်စာ စားဖို့တောင် မေ့သွားတယ်။ အဲဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းဟာ အဲဒီဝတ္ထုရေးရင်းနဲ့ အချိန်ကုန်သွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e မေး ။           ။ ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား စာမရေးတဲ့အချိန်မှာ ခင်ဗျား စာရေးဖို့ အသုံးဝင်မယ့် အကြောင်းအရာ၊ အချက်အလက်တွေကို လေ့လာရှာဖွေနေသူအဖြစ်နဲ့ နေတယ်ဆိုပါတော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝေး ။           ။ သေချာတာပေါ့။ တကယ်လို့ စာရေးဆရာတစ်ယောက်ကကြည့်ရှု လေ့လာရှာဖွေခြင်းကို ရပ်လိုက်ရင် သူ့ဘဝဟာ သွား ပြီပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ့အနေနဲ့ လေ့လာတဲ့အခါမှာ အသိရှိပြီး လေ့ လာတာမျိုးတော့ မဖြစ်စေသင့်ဘူး။ ကိုယ် လေ့လာနေတဲ့အရာ ဘယ်လို အသုံးဝင်မလဲဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ လေ့လာနေတာမျိုးလည်း မဖြစ်စေသင့်ဘူး။ အဲဒါလည်းပဲ အစမှာ မှန်ကောင်းမှန်လိမ့်မယ်။နောက်ပိုင်းကျတော့ သူမြင်ထားသိထားသမျှ အရာရာတိုင်းဟာ သူ့အတွက် သီးသန့်အရာဝတ္ထုတွေ စုဆောင်းထားတဲ့ဟာကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။ တကယ်လို့ ပေါ့ လေ...သိလာရလို့သာ အကျိုးရှိတယ်ဆိုရင် ကျုပ်ကတော့ ရေခဲတောင်ကြီးကို အခြေခံ လူအဖြစ်ထားပြီး ရေးနိုင်ဖို့ အမြဲကြိုးစားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျုပ် ဖြေသမျှ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းဟာ ရေခဲတောင်ကြီး တစ်ခုလိုပါပဲ။ ရှစ်ပုံပုံရင် ခုနစ်ပုံက ရေအောက်မှာပဲ။ ခင်ဗျား သိထားတဲ့ကတည်းက တစ်ခုခုကို ထုတ်ပစ်မယ်ဆိုရင်လည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ရေခဲတောင်ကြီးကို အားတိုးသွားအောင် လုပ် သလိုပဲနေမှာပါ။ အရေးကြီးတာက မပြတဲ့အပိုင်းပဲ။ တကယ်လို့ စာရေးသူတစ်ဦးဟာ သူ မသိတဲ့အတွက် အရာတစ်ခုကို ချန် ထားခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားဝတ္ထုထဲမှာ အပေါက်တစ်ပေါက် (ဟာကွက်ကြီးတစ်ကွက် ရှိသွားပြီလို့ ဆိုရမှာပဲ။)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဘိုးအိုနဲ့ ပင်လယ်အို” \"The Old Man and The Sea\" ကို ကြည့်ပါ။ အဲဒီစာအုပ်ဟာ စာမျက်နှာတစ်ထောင်ကျော်တဲ့စာအုပ် ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲဒီထဲ ရေးထားတဲ့ ရွာက ရွာ သားတိုင်း ပါလာနိုင်တယ်။ သူတို့ ဘယ်လို အသက်မွေးကြ တယ်၊ ဘယ်လို မွေးဖွားကြတယ်၊ ပညာ ဘယ်လိုသင်ကြတယ်၊ ကလေးတွေ ဘယ်လိုမွေးကြတယ် စသည် စသည်ဖြင့် အားလုံးဖော်ပြမယ်ဆိုရင်ပေါ့။ တခြား စာရေးဆရာတွေသာဆိုရင် အကောင်းဆုံးဝတ္ထုကြီးတစ်ပုဒ် ဖြစ်လာအောင် ရေးကြမှာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာရေးရာမှာ ခင်ဗျားအတွက် အကန့်အသတ်တွေရှိတယ်။ ကျေနပ်အားရစွာနဲ့ ရေးထားသမျှတွေက ခင်ဗျားကို ကန့်သတ် ချုပ်ချယ်ထားတယ်။ အဲဒါကြောင့်လည်း ကျုပ်က တခြားပုံစံ တစ်မျိုးလုပ်နိုင်အောင် ကြိုးစားတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပထမဦးဆုံး ကျုပ်ဟာ စာဖတ်ပရိသတ်ဆီကို ပေးဖို့ မလို အပ်တာမှန်သမျှကို ဖယ်ထုတ်ပစ်ဖို့ အားထုတ်တယ်။ အဲဒီတော့ စာကိုဖတ်ပြီးတဲ့နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီစာထဲကအဖြစ်ဟာ သူ့အတွေ့ အကြုံရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်။ အမှန်တကယ် ဖြစ်ခဲ့သလိုလည်း လက်ခံသွားတယ်။ အဲသလိုဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့က သိပ်ကိုခက်တယ်။ ကျုပ်လည်း အဲဒီလိုဖြစ်အောင် တပင်တပန်းကြီးကို အားထုတ်ရတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မလိုအပ်တာတွေကို ဖယ်ထုတ်ရာမှာ ကျုပ် ဟာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကံကောင်းတယ်။ ကိုယ် ပေးချင်တဲ့ အတွေ့အကြုံကိုပဲ အပြည့်အဝ ပေးနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ကံက ဘာလဲဆိုတော့ ကျုပ်မှာ လူကောင်းတစ်ယောက်ရခဲ့သလို သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်လည်း ရှိခဲ့ပါတယ်။ နောက်ပိုင်း မကြာသေးခင်ကမှ ပေါ်လာတဲ့ စာရေးဆရာတွေအနေနဲ့ အဲသလို အဖြစ်မျိုးတွေရှိတယ်ဆိုတာ မေ့နေကြပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သမုဒ္ဒရာကြီးဟာလည်း လူလိုပါပဲ။ ရေးလို့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာကြီးတစ်ခုပါ။ ဒါကြောင့်မို့ အဲဒီအပိုင်းမှာလည်း ကျုပ်ဟာ ကံကောင်းတာပါပဲ။ ကျုပ်ဟာ ပင်လယ်ငါးကြီးတွေ လိုက်ဖမ်း တဲ့ သင်္ဘောမာလိန်နဲ့ တွေ့ဖူးတယ်။ သူ့အကြောင်းနဲ့ သူ့ရဲ့ ငါးဖမ်းလုပ်ငန်းအကြောင်းကို ကျုပ် သိခွင့်ရခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် အဲဒါတွေကို ဖယ်ထုတ်ပစ်ခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျုပ် ရေထဲမှာ ဝေလငါးကြီးတစ်အုပ်ကို တွေ့ခဲ့ရဖူးတယ်။အကောင်ငါးဆယ်ကျော်မယ်။ တစ်ကြိမ်မှာ မှိန်းနဲ့ထိုးလို့ တစ်ကောင်ရခဲ့တယ်။ အလျားပေ ခြောက်ဆယ်နီးပါး ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ပြန်လွတ်သွားတယ်။ အဲဒါတွေကိုလည်း ကျုပ် ဖယ် ထုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ တံငါရွာထဲက ကျုပ် သိခဲ့ရသမျှ ဇာတ် လမ်းအားလုံးကိုလည်း ကျပ် ဖယ်ပစ်လိုက်တယ်။ ကျုပ် အသိ ပေးတာက ရေခဲတောင်ကြီးရဲ့ ရေမျက်နှာပြင်အောက်က အပိုင်းမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတယ်၊ ဘာတွေလုပ်နေတယ်ဆိုတာတွေပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေး ။           ။ အာချီဘောလ်မက်ခ်လစ်ရှ်က အတွေ့ အကြုံတွေကို စာဖတ်သူတွေဆီ ပို့ပေးတာနဲ့ ပတ်သက်လို့ ခင်ဗျားရဲ့ နည်းတစ်နည်းကို ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ သူပြောတာက “ကင်းဆပ်စ်စီးတီးစတား” ခေတ်ကောင်းနေတုန်းက ခင်ဗျား ဘေ့စ်ဘောကစားပွဲအကြောင်း ရေးခဲ့ ဖူးတယ်တဲ့။ ရေးပုံက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းကလေးပါတဲ့။ အတွေ့အကြုံ ကို အနည်းအပါး အသေးစိတ်ဖော်ပြပြီး တကယ်ကစားပုံကို အနီးကပ် တရင်းတနှီး ဖော်ပြသွားတယ်တဲ့။ အဲဒီနည်းဟာ ကစားပွဲတစ်ခုလုံးကို စာဖတ်သူရဲ့ အတွင်းစိတ်အာရုံကသာသိသွားအောင် လုပ်ပေးထားတာပဲလို့ သူက ပြော...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝေး ။           ။ အဲဒီဟာကို မှန်ပါတယ်လို့တော့ ပြောလို့မရဘူးဗျ။ ကျုပ် '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eစတား”အတွက် ဘေ့စ်ဘောဆောင်းပါး ရေးမပေးခဲ့ဖူးဘူး။ အာချီတစ်ယောက် အမှတ်လွဲနေပုံရတယ်ဗျ။ သူ မှတ်မိနေတယ်ဆိုတာက ၁၉၂၀ ခုနှစ်ဝန်းကျင်က ကျုပ် ရှီကာဂိုမှာ လေ့လာဖို့ ဘယ်လို အားထုတ်နေတယ်ဆိုတာကို ဆိုလိုဟန်ရှိပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျုပ်ဟာ လူ့ခံစားမှုတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေတဲ့ လူတွေ သတိမထား မိတဲ့ အရာတွေကို ကစားသူတွေရဲ့ ကြားမှာ လိုက်ရှာနေတဲ့အချိန် ပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘယ်လိုဟာမျိုးတွေလည်းဆိုတော့ကာ ကစားသမား တစ်ယောက်က သူ့လက်အိတ်ချွတ်ပြီး လှည့်မကြည့်ဘဲ နောက် ပြန် လွှင့်ပစ်လိုက်တာမျိုး။ ကစားနေသူရဲ့ အားကစားဖိနပ်ဆိုးလ်က တါ...ကျွံ မြည်နေတဲ့အသံမျိုး၊ အားကစားလေ့ကျင့်ပြီး ထွက် လာစမှာ တွေ့မြင်ရတဲ့ ကစားသမားဂျက်ဘလက်ဘန်းရဲ့ ပြာနှမ်းနှမ်း အသားအရောင် စတဲ့ဟာတွေကို ပန်းချီဆရာ တစ်ယောက် ပုံကြမ်းဆွဲသလို စိုက်ပြီး မှတ်သားနေခဲ့တာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘလက်ဘမ်းရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အသားရောင်နဲ့ မုတ်ဆိတ် ရိတ် ဘရိတ်ဓားပြတ်ထားတဲ့ ဒဏ်ရာဟောင်းတွေဟာလည်း သူ့အကြောင်း၊ သူ့ရာဇဝင်ကို မသိခင်မှာ လူ့စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေနိုင်တဲ့ အရာတွေပဲဗျ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေး ။           ။ ခင်ဗျားအနေနဲ့ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် အတွေ့ အကြုံ ဗဟုသုတမရှိခဲ့တဲ့ အခြေအနေတစ်ရပ်ကိုရော ရေးသားခဲ့ဖူးပါသလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝေး ။           ။ “အတော်ထူးဆန်းတဲ့ မေးခွန်းပါလား”။ ကိုယ်တိုင် အတွေ့အကြုံဗဟုသုတ မရှိဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ။ ဆိုလိုတာက ကာမဂုဏ်ခံစားမှု ဗဟုသုတကို ပြောချင်တာလား။ အဲဒါဆိုရင် တော့ ကျုပ် ရေးခဲ့ဖူးတယ်လို့ ဖြေရမှာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာရေးဆရာတစ်ယောက်ဟာ တော်တယ်၊ ကောင်းတယ် ဆိုရင် မဖော်ပြဘူးဗျ။ သူက “တီထွင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင် ကိုယ်တွေ့ ဗဟုသုတထဲကဖြစ်စေ၊ ကိုယ်တွေ့ မဟုတ်တဲ့ ဗဟု သုတထဲကဖြစ်စေ “လုပ်ယူတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ ဖော်ပြ လို့မရတဲ့ အသိဉာဏ်ပညာ၊ ဗဟုသုတဟာ မေ့ပျောက်သွားတဲ့ လူမျိုး သို့မဟုတ် မိသားစုအတွေ့ အကြုံထဲက လာတတ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိမ်မှာမွေးထားတဲ့ ခိုကို ဘယ်သူက အပျံသင်ပေးသလဲ ဗျာ။ တိုက်ပွဲဝင်ရမယ့် နွားသိုးတစ်ကောင်ဟာ သူ့သတ္တိကို ဘယ်ကရသလဲ။ အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင် အနံ့ခံကောင်းတဲ့သူ့နှာခေါင်းကို ဘယ်သူက ပေးထားသလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေး ။           ။ ခင်ဗျားအနေနဲ့ ဝတ္ထုအဖြစ် အသွင်မပြောင်းနိုင်ခင်မှာ ခင်ဗျားရဲ့ အတွေ့အကြုံနဲ့ ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျား ဘယ်လို ကင်းကွာသွား အောင် အဆက်ဖြတ်ပါသလဲ။ ဥပမာ-ခင်ဗျား ပါဝင်ပတ်သက်ဆက်စပ်ခဲ့တဲ့ အာဖရိကန်လေနဲ့ ဟန်အမူအရာတွေကို ဆိုပါ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝေး ။           ။ အဲဒါက အတွေ့အကြုံပေါ်မှာ တည်နေတယ်။ ခင်ဗျားမြင်ထားတဲ့ပထမပိုင်းက အစကတည်းက အဆက်အစပ် မရှိဘူး။ တစ်သီး တခြားပဲ။ နောက်တစ်ပိုင်းကတော့ အလွန့်အလွန်ကို ဆက်စပ် ပတ်သက်နေတယ်။ ဒါနဲ့ ပတ်သက်လို့ စာရေးသူ အနေနဲ့ ဘယ်လို ရေးသင့်တယ်ဆိုတဲ့ သတ်မှတ်ချက်ဟာ မရှိဘူးလို့ ထင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရေးတဲ့အလုပ်က လူတစ်ဦးချင်းစီရဲ့ အတွေ့အကြုံနဲ့ အဆင်ပြေသွားအောင်၊ အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်သွားအောင် ဘယ်လိုလုပ် သလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ တည်မှီနေတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ တည် ဆောက်နိုင်စွမ်းတွေအပေါ်မှာလည်း အမှီပြုနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အလေ့အကျင့် ရှိနေပြီးသား စာရေးသူတစ်ဦးအတွက် ကတော့ မီးလောင်သွားတဲ့ လေယာဉ်ပျံတစ်စင်းထဲမှာ ပါဝင်ရ ခြင်းဟာ တန်ဖိုးရှိတာပဲ။ သူဟာ အရေးကြီးတဲ့အရာတွေ အမြောက်အမြားကို အလွန် မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ သိရှိနိုင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဲဒီအရာတွေဟာ သူ့အတွက် အသုံးဝင်မလား၊ မဝင်ဘူး လားဆိုတာက မသေဘဲ လွတ်မြောက်ပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့အပေါ်မှာ တည်မှီပြီး ဆုံးဖြတ်ရမှာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e မေး ။           ။ စာရေးသူဟာ ဘယ်အတိုင်းအတာ ပမာဏအထိ သူ့ခေတ် သူ့အချိန်ရဲ့ နိုင်ငံရေး၊ လူမှုရေးဆိုင်ရာ ပြဿနာတွေနဲ့ ဆက်စပ်ပတ်သက်သင့်တယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်ပါသလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝေး ။           ။ လူတိုင်းမှာ အဆိုးအကောင်း သိတဲ့စိတ်ဟာ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းအနေနဲ့ ရှိကြပါတယ်။ အဲဒီစိတ် ဘယ်လိုအလုပ် လုပ်သင့်တယ် ဆိုတာကျတော့ စည်းကမ်းစည်းမျဉ်းတွေ မရှိသင့်ပါဘူး။ နိုင်ငံ ရေး စိတ်ဝင်စားတဲ့ စာရေးသူတစ်ဦးအတွက် တကယ်လို့ သူ့လုပ် ငန်း ရေရှည်တည်တံ့ခိုင်မြဲစေသင့်တယ်ထင်ရင် နိုင်ငံရေးကို သူ့\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550743290005,"sku":"","price":1080.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_9ae0c2b2-690f-4afe-ab34-3367609a00bb.jpg?v=1730235687"},{"product_id":"မောင်ထွန်းသူ-စိတ်ထား၀တိံ","title":"စိတ်ထားဝတိံ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်များကြားမှ ကျွန်တစ်ယောက်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်အား ဗာဂျီးနီယားပြည်နယ်၊ ဖရန်ကလင် ကောင်တီခရိုင် အတွင်းရှိ စိုက်ပျိုးခြံကြီးတစ်ခြံ၌ ကျွန်တစ်ယောက်အဖြစ်ဖြင့် မွေးဖွားခဲ့ပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖွားမြင်ခဲ့သည့်နေရာနှင့် ဖွားမြင်ခဲ့သည့် နေ့ရက်များကို ကျွန်တော် အတိအကျမသိပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်သည် တစ်ချိန်ချိန်တွင် တစ်နေရာရာ၌ မွေးဖွားလာခဲ့သည့် လူတစ်ယောက်ဟုသာ ပြောရပါလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော် လူလားမြောက်၍ မေးမြန်းစုံစမ်းတတ်သည့်အရွယ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျွန်တော်သည် လမ်းဆုံလမ်းခွတစ်နေရာရှိ အေးလ်ဖို့စ်ဟု ခေါ်သော စာတိုက်အနီး၌ ၁၈၅၈ ခုနှစ် (သို့မဟုတ်) ၁၈၅၉ ခုနှစ် အတွင်းက မွေးဖွားလာခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း သိလာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မွေးဖွားသည့် လနှင့် ရက်ကိုတော့ ကျွန်တော် မသိရပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုအချိန်တွင် ကျွန်တော် မှတ်မိလာသည့်အရာမှာ စိုက်ပျိုးခြံကြီး တစ်ခြံနှင့် ယင်းခြံကြီးအတွင်းမှ ကျွန်အိမ်တန်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်အိမ်တန်းသည် စိုက်ပျိုးခြံကြီးနှင့် ဆက်လျက်ဖြစ်၍ ကျွန်များ နေထိုင်ရာ တဲများရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်ဘဝသည် အလွန်စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ်ကောင်းသော ဆင်းရဲ ဒုက္ခများဖြင့် ပြည့်လျှမ်းနေသော အလွန်အမင်း စိတ်အားငယ်စေသော ပတ်ဝန်းကျင်၏ အလယ်၌ အစပြုခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းကဲ့သို့ ပြောခြင်းမှာ ကျွန်တော့်အား ပိုင်ဆိုင်ကြသည့် ကျွန်ပိုင် ရှင်များ ရက်စက်၍ မဟုတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အခြားအခြားသော ကျွန်ပိုင်ရှင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကျွန်တော့် ကျွန်ပိုင်ရှင်များသည် မဆိုးကြပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်အား မွေးဖွားခဲ့သည့်တဲမှာ သစ်လုံးတွဲ တစ်တွဲဖြစ်၍ အကျယ် အဝန်းသည် ဆယ့်လေးပေ ဆယ့်ခြောက်ပေမျှသာ ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုတဲအတွင်း၌ ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့် အမေ၊ ကျွန်တော့် အစ်ကို၊ ကျွန်တော့် အစ်မတို့နှင့် ပြည်တွင်းစစ်ကြီးပြီးဆုံး၍ ကျွန်တော်တို့ ကျွန် အားလုံးကို ကျွန်ဘဝမှ လွတ်လပ်ခွင့် ပေးလိုက်ပြီဟု ကြေညာချိန်အထိ နေခဲ့ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော်၏ မိဘရိုးရာ အဆက်အနွယ်နှင့်ပတ်သက် ၍ ဘာမှ မသိပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်အိမ်တန်းအတွင်း၌ နေထိုင်ခဲ့ရသည့် ကာလအတွင်း ကျွန်တော် သည် လူမည်းများကြား၌ တီးတိုးပြောနေသည့် စကားများကို ကြားခဲ့ရပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့ပြောနေကြသည်များမှာ အာဖရိကမှ အမေရိကသို့ သယ်ဆောင် လာသည့် သင်္ဘောပေါ်၌ ကျွန်များ မည်ကဲ့သို့ အနှိပ်စက်ခံရသည့် အကြောင်းများ ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့ ပြောကြသည့်အထဲတွင် ကျွန်တော့် အမေဘက်မှ ဘိုး၊ ဘွား၊ ဘီ၊ ဘင်များ အနှိပ်စက်ခံခဲ့ရသည့် အကြောင်းများလည်း ပါပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့် မိသားစု၏ မျိုးရိုး အဆက်အနွယ်နှင့်ပတ်သက်၍ ကျွန်တော် လေ့လာစုံစမ်းပါသော်လည်း ဘာတစ်ခုမှ မရပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့် အမေမှလွဲ၍ အမေ၏ ဘိုးစဉ် ဘောင်ဆက်အကြောင်းကိုကျွန်တော် လုံးဝ မသိခဲ့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်မှတ်မိသလောက်ဆိုပါက ကျွန်တော့်အမေတွင် ဝမ်းကွဲ အစ်ကိုနှင့် ဝမ်းကွဲအစ်မတစ်ယောက်ရှိသည်ဟု သိရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤမျှသာလျှင် သိခဲ့ရပါ၏။ တကယ်တော့လည်း ကျွန်စနစ်တည်ရှိ နေသည့်အချိန်က မည်သူကမှ လူမည်းမိသားစုများ၏ သမိုင်းကြောင်း ကို လေ့လာခြင်း၊ မှတ်တမ်းတင်ခြင်း မပြုခဲ့ကြပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းကဲ့သို့ ပြုလုပ်ရန်လည်း မည်သူကမှ စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိခဲ့ကြ ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော် လေ့လာသိရှိသလောက်ဆိုပါက ကျွန်တော့်အမေသည် သူနှင့်ကျွန်တော့်အား ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည့် ကျွန်ပိုင်ရှင်၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ရရှိခဲ့ သဖြင့် ဝယ်ယူခြင်း ခံခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဖေနှင့် ပတ်သက်၍မူ ကျွန်တော် ဘာမှမသိပါ၊ နာမည်ကိုပင် ကျွန်တော် မသိပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူပြောသူပြောနှင့် သိလာရသည့် အတိုင်းဆိုပါက ကျွန်တော့် အဖေ သည် ကျွန်တော်တို့နေထိုင်ရာ စိုက်ပျိုးခြံကြီးအနီးရှိ စိုက်ပျိုးခြံတစ်ခြံ၌ နေထိုက်လျက်ရှိသော လူဖြူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်... ကျွန်တော်သိလာရသမျှ ပြောရလျှင် သူသည် ကျွန်တော့်အပေါ် စိတ်ဝင်စားခြင်းလည်း မရှိ။ ကျွန်တော့်အား မွေးကျွေးဖို့ အတွက် တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ ကူညီထောက်ပံ့ခြင်းလည်း မပြု။ သို့သော် လည်း ကျွန်တော် သူ့ကိုအပြစ်မတင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တကယ်တော့ သူသည်လည်း ထိုအချိန်အခါက တစ်မျိုးသားလုံး လက်ခံကျင့်သုံးခဲ့သည့်စနစ်၏ ကံမကောင်း အကြောင်းမလှရှာသည့် သားကောင်တစ်ဦးဟုသာ မြင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သစ်တုံးထဲကို ကျွန်တော်တို့ မိသားစု၏ နေထိုင်ရာအိမ်အဖြစ်သာ မဟုတ်၊ စိုက်ပျိုးခြံကြီး၏ မီးဖိုချောင်အဖြစ်ပါ အသုံးပြုရသည်။ | ကျွန်တော့်အမေသည် စိုက်ပျိုးခြံကြီး၏ထမင်းချက်ဖြစ်ပါသည်။        \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်တို့တဲတွင် မှန်ပြတင်းပေါက် မရှိပါ။ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက် တွင် အပေါက်များရှိ၍ ထိုအပေါက်မှ အလင်းရောင်သာ ဝင်သည်မဟုတ်။တစ်ဆောင်းတွင်းလုံး အေးမြသောလေများ ဝင်ရာအပေါက်များ ဖြစ်ပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သစ်တုံးတဲတွင် ဝင်ပေါက်တစ်ပေါက်ရှိသည်။ ထိုဝင်ပေါက်တံခါးသည် တံခါးဟု ခေါ်နေရသော်လည်း တံခါးနှင့် မတူပါ။ ပတ္တာများ ပြုတ်နေသဖြင့် တွဲလောင်းကျလျက် ရှိရုံမျှမက တံခါးတွင် အပေါက်ကြီးတစ်ပေါက် ဖြစ်နေ ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သစ်တုံးတဲမှာ ကျဉ်းလွန်းလှသည်ဖြစ်ရာ နေလို့ထိုင်လို့ သက်သောင့် သက်သာမရှိသည့်နေရာ တစ်နေရာဖြစ်နေပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တဲ၏ညာဘက်ထောင့် အောက်ခြေနားတွင် လေးထောင့်စပ်စပ် အပေါက်တစ်ပေါက်ရှိရာ ထိုအပေါက်ကို “ကြောင်ဝင်ပေါက်” ဟု ခေါ်ကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အကျယ်မှာ ငါးဆယ့်ခြောက်လက်မခန့်ရှိ၍ တစ်ညလုံး ကြောင်ဝင်နိုင် ထွက်နိုင်အောင် ဖောက်လုပ်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုခေတ်အခါက ဗာဂျီးနီးယားပြည်နယ်အတွင်းရှိ အိမ်တိုင်း တဲတိုင်း၌ ထားလေ့ရှိသည့် အပေါက်ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ တဲကို အပေါက်တွေ ဗရပွဖြစ်နေသည့်တဲတွင် ဘာကြောင့် ကြောင်ဝင်ပေါက် ဟူ၍ သီးသန့်ထားပေးရသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်တို့တဲတွင် သစ်သားကြမ်းခင်းမရှိပါ။ မြေပြင်ကိုသာ ကြမ်း ခင်းအဖြစ် အသုံးပြုကြရသည်။ | တဲ၏အလယ်တည့်တည့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျဉ်ချပ်များဖုံးထားသည့် ခပ်ကျယ်ကျယ်၊ ခပ်နက်နက် တွင်းကြီးတစ်တွင်းရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုတွင်းကြီးသည် ဆောင်းရာသီတွင် ကန်စွန်းဥများ သိုလှောင်ရာ တွင်းကြီးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော် ထိုတွင်းကြီးကို မှတ်မိနေသည်မှာ တခြားကြောင့်မဟုတ်။ ကန်စွန်းဥများ ထည့်နေခိုက်နှင့် ထုတ်ယူနေခိုက်တွင် ကန်စွန်းဥတစ်ဥ၊ နှစ်ဥ ကို ကျွန်တော် ရတတ်သည်။ ရသည့်အခါတိုင်း မီးဖုတ်၍ စားလေ့ရှိ၏။ စားတိုင်းလည်း မမေ့နိုင်လောက်အောင်ပင် အရသာထူးလှပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်တို့ စိုက်ပျိုးခြံတွင် ထမင်းဟင်းချက်ပြုတ်စရာ မီးဖိုဟူ၍သီးခြားမရှိပါ။ လူဖြူများနှင့် ကျွန်များအတွက် အစားအစာ ချက်ပြုတ်ပေး ရသော အမေသည် တဲ၏အလယ်တွင် မီးဖို၍ဟင်းအိုးများနှင့် ဒယ်အိုးများ ကို အသုံးပြုကာ ချက်ရပြုတ်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖြစ်ကတတ်ဆန်း ဆောက်လုပ်ထားသော တဲအတွင်း၌ နေရသည်မှာ သက်သောင့်သက်သာမရှိပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆောင်းရာသီဆိုလျှင် ကျွန်တော်တို့မိသားစုသည် အအေးဒဏ်ကို ပြင်းထန်စွာခံကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နွေရာသီဆိုလျှင် အစားအသောက် ချက်ပြုတ်နေသည့် မီးဖိုကြောင့် အပူဒဏ်ကို ပြင်းထန်စွာခံကြရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို သစ်တုံးတဲငယ်ကလေးအတွင်း၌ အချိန်ကုန်ခဲ့ရသည့် ကျွန်တော်၏ စောစောပိုင်းဘဝသည် အခြားထောင်ပေါင်းများစွာသော ကျွန်များ၏ ဘဝ နှင့်ခြားနားခြင်းမရှိပါ။ နေ့ပိုင်းဆိုလျှင် အမေသည် တစ်နေကုန်တစ်နေခန်း အလုပ်နှင့်လက်နှင့်မပြတ်အောင် အလုပ်များလှသည်ဖြစ်ရာ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများအား လုံးဝအာရုံမစိုက်နိုင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့အလုပ်များကို မလုပ်မီ မနက်စောစောပိုင်းတွင် အချိန်အနည်းငယ်မျှ ရသည်ဖြစ်ရာ ထိုအချိန် မဖြစ်စလောက်တွင် အမေသည် ကျွန်တော်တို့အား ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်လေ့ရှိပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ၏တစ်နေ့တာ အလုပ်များပြီးစီး၍ ညပိုင်းရောက်သည့်အခါတွင်မူ ကား သူ တတ်အားသရွေ့ အစွမ်းကုန် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်း ပြုပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်စိတ်တွင် စွဲထင်နေလောက်အောင် မှတ်မိနေသည့် အရာတစ် ခု ရှိပါသည်။ ယင်းမှာ အခြားမဟုတ်။ တစ်ညတွင် အမေသည် အတော်ကြီး ညဉ့်နက်ခါမှ ကြက်တစ်ကောင်ကိုချက်ပြီး ကျွန်တော်တို့အား အိပ်ရာမှနိုး၍ ကျွေးခြင်းဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမေ ထိုကြက်ကို ဘယ်နေရာက ဘယ်လိုရလာမှန်း ကျွန်တော်မသိ ပါ။ သို့သော်လည်း ထိုကြက်သည် ပိုင်ရှင်များ၏ကြက်ခြံမှ ယူလာသည့် ကြက်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော်ယူဆပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အချို့လူများကတော့ ဤလုပ်ရပ်ကို ခိုးမှုကျူးလွန်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြပါလိမ့်မည်။ ယခုလို အချိန်ကာလမျိုးတွင် ဤလုပ်ရပ်ကို တွေ့မြင်သိရှိခဲ့ရပါမူ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ခိုးခြင်းဖြစ်သည်ဟု စွပ်စွဲကာ ပြစ်တင်ရှုတ်ချမိမည် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ... ထိုစဉ်ကတော့ အမေ ဘာကြောင့် အခုလိုလုပ်ရ သည်ကို ကောင်းစွာသိနေသော ကျွန်တော်သည် အမေ့အား ခိုးမှုကျူးလွန် သည်ဟု ကျွန်တော်မယူဆနိုင်ပါ။ အမေ့အား ခိုးမှုကျူးလွန်သည်ဖြစ်၍ အပြစ်ရှိသည်ဟု ပြောလာကြပါကလည်း ကျွန်တော် လက်ခံနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမှန်တော့ အမေသည် ကျွန်စနစ်၏ သားကောင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရ ခြင်းမျှသာ ဖြစ်ပါ၏။      \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်မှတ်မိနေသမျှဆိုပါက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ကျွန်ဘဝမှ လွတ်မြောက်ခွင့် အမိန့်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထွက်ပေါ်လာချိန်အထိ ကျွန်တော်တို့မိသားစုသည် အိပ်ရာအိပ်ခင်းနှင့် နွေးနွေးထွေးထွေး မအိပ်ခဲ့ရပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကလေးသုံးယောက်ဖြစ်သော ကျွန်တော့်အစ်ကို ဂျွန်၊ ကျွန်တော့်အစ်မ အေမန်ဒါနှင့် ကျွန်တော်သည် မြေကြီးပေါ်၌ ခင်းထားသည့် ကောက်ရိုး ဖျာအစုတ်တစ်ချပ်ပေါ်၌ အိပ်ကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပို၍တိကျမှန်ကန်အောင် ပြောရမည်ဆိုပါမူ ကျွန်တော်တို့သည် ကောက်ရိုးဖျာပေါ်၌ ခင်းထားသည့် အလွန်ညစ်ပတ်ပေရေနေသည့် အဝတ် စုတ်များကြား၌ အိပ်ကြရခြင်းဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော် လူကြီးဖြစ်လာသည့်အခါ အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များက ကျွန်တော်ငယ်စဉ်က ဘယ်လိုအားကစားမျိုး ကစားခဲ့ဖူးသလဲဟု မေးကြ သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင်... ထိုမေးခွန်း အမေးခံရချိန်အထိ ကျွန်တော် သည် မည်သည့်အားကစားမျိုးကိုမှ မကစားခဲ့ဖူးပါ။ ကျွန်တော့်ဘဝတွင် ကစားခြင်းကို မက်မောတွယ်တာခဲ့ရသည့် အချိန်ဟူ၍ လုံးဝမရှိခဲ့ဖူးပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော် ငယ်စဉ်ကဆိုလျှင် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အလုပ်တစ်ခုခုလုပ်ရင်း ဖြင့်သာ အချိန်ကုန်ခဲ့ရသည်။ အခုလို လူကြီးဖြစ်လာချိန်တွင် ငါ ငယ်ငယ်က သာ ကစားဖို့ အချိန်ရခဲ့ပါက လူ့အဖွဲ့ အစည်းအတွက် ပို၍အသုံးဝင်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ဖွယ်ရာ ရှိသည်ဟု မကြာခဏ တွေးမိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်ဘဝတွင် နေခဲ့ရစဉ်က ကျွန်တော်သည် အလုပ်များများ လုပ်နိုင် သည့်အရွယ် မဟုတ်သေးပါ။ သို့သော်လည်း ကျွန်တော်သည် အချိန်ရှိသမျှ အလုပ်နှင့်လက်နှင့် ပြတ်သွားသည်ဟု မရှိခဲ့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ခြံဝင်းအတွင်း၌ အမှိုက်လှည်းခြင်း၊ ယာဘောရှိ အလုပ် သမားများ သောက်ရေပို့ပေးရခြင်း၊ စက်ရုံသို့ သွားရခြင်း စသော အလုပ်များ ဖြင့် ပိနေသဖြင့် အားလပ်ချိန်ဟူ၍ မရှိပါ။ စက်ရုံသို့သွားရသည်မှာ တစ်ပတ် လျှင် တစ်ကြိမ်သွားရခြင်းဖြစ်၍ ဂျုံများကိုကြိတ်ရန် သွားပို့ပေးရခြင်း ဖြစ်ပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စက်ရုံမှာ ကျွန်တော်တို့ စိုက်ပျိုးခြံကြီးနှင့်သုံးမိုင်ခန့်ဝေးသည်။ စက်ရုံ သို့ သွားရသည့်အလုပ်ကို ကျွန်တော် ကြောက်လှပါသည်။ စက်ရုံသို့ သွား သည့်နေ့တွင် ကျွန်တော်သည် လေးလံလှသည့် ဂျုံစေ့အိတ်များကို မ၍၊ မြင်း၏ကျောပေါ်သို့ခွပြီး တင်ရသည်။ တင်သည့်အခါ ဟိုဘက်သည်ဘက် နှစ်ဖက်စလုံးအလေးချိန်ညီမျှနေအောင် အထူးဂရုစိုက်၍ တင်ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မည်မျှပင် ဂရုစိုက်၍ တင်စေကာမူ ခရီးထွက်လာသည့်အခါ မြင်း၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မြင်း၏ကျောပေါ်မှ ဂျုံအိတ်များသည် နေရာရွေ့ ရွေ့ သွားတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါ နှစ်ဖက်အလေးချိန် မညီမမျှဖြစ်လာသော ဂျုံအိတ်များသည် မြင်း၏ ကျောပေါ်မှ လျှောကျကုန်တတ်သည်။ ဂျုံအိတ်များကျသည့်အခါ ကျွန်တော်ပါ ကျသွားတတ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျုံအိတ်များ ကျပြီဆိုလျှင် ကျွန်တော် ဒုက္ခရောက်ရပါတော့သည်။ ဂျုံ အိတ်များကိုမ,\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e၍ မြင်းပေါ်သို့ ပြန်တင်ရန်မှာ ကျွန်တော့်လို ကလေးတစ်ယောက်အဖို့ လွယ်ကူသည့်ကိစ္စမဟုတ်ပါ။ ကျွန်တော့်အနေဖြင့် လမ်းသွား လမ်းလာ တစ်ယောက်ယောက်ကိုသာ စောင့်ရပါသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ နာရီပေါင်းများစွာ ကုန်သည်အထိ စောင့်နေရတတ်ပါသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကံကောင်းထောက်မ၍ လူတစ်ဦးတစ်ယောက် ရောက်လာခါမှ ယင်း ဒုက္ခမှ ကျွန်တော်လွတ်မြောက်ရပါသည်။ အများအားဖြင့်တော့ ယင်းအဖြစ် မျိုးနှင့်ကြုံ၍ လူတစ်ယောက်ရောက်အလာကို စောင့်ရတိုင်း ကျွန်တော်သည် စိတ်ပျက်ပျက်နှင့်ထိုင်၍ ငိုနေသည်က များပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းကဲ့သို့ဖြစ်သည့်အခါများတွင် ကျွန်တော်သည် စက်ရုံသို့ အရောက် နောက်ကျသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့်လည်း ကျွန်တော် ဂျုံများကြိတ်ပြီး၍ အိမ်ပြန်သည့်အခါ အရောက်နောက်ကျရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညပိုင်းကျမှ ပြန်ရောက်ရသည်ချည်း ဖြစ်သည်။ လမ်းပေါ်တွင် လူသွား လူလာ မရှိသလောက်နည်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြာခဏ တောအုပ်များအတွင်းမှ ဖြတ်သန်းသွားရသောခရီးဖြစ်၍ အမြဲတစေ ထိတ်လန့်နေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သစ်တောများအတွင်း၌ စစ်တပ်မှ ထွက်ပြေးလာကြသည့် တပ်ပြေးများ နှင့် ပြည့်နေတတ်ကြောင်း၊ တပ်ပြေးတစ်ယောက်ယောက်နှင့် တွေ့လျှင် နားရွက်များကို အဖြတ်ခံရလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း စသည့်စကားများကို ကြားဖူး ထားသဖြင့် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ရခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ပြင်လည်း ဂျုံစက်မှ အပြန်နောက်ကျသည့်အခါတိုင်း အဆူအပူ အကြိမ်းအမောင်းခံရရုံမျှမက ကြိမ်နှင့်ရိုက်ခြင်းကိုပါ ခံရတတ်သည်မဟုတ် ပါလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တစ်ယောက်ဖြစ်သော ကျွန်တော်သည် ကျောင်းမနေရပါ။ ကျွန် တော် မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ကျွန်ပိုင်ရှင်၏ သမီးတစ်ယောက် ကျောင်း တက်သည့်အခါ စာအုပ်များကိုသယ်၍ လိုက်ပို့ပေးရသဖြင့် ကျောင်းပေါက် နားအထိတော့ မကြာမကြာ ရောက်ဖူးပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်နှင့် သက်တူရွယ်တူ ယောက်ျားကလေး၊ မိန်းကလေး အမြောက်အမြား စာသင်ခန်းထဲ၌ စာသင်နေကြသည်ကို ကြည့်၍ ကျွန်တော့် ရင်ထဲတွင် စာသင်ချင်စိတ် ပြင်းပြခဲ့ပါသည်။ သူတို့လို ကျောင်းနေရလျှင် မည်မျှ ကောင်းပါမည်နည်းဟူသော အတွေးသည် ကျွန်တော့် ဦးနှောက်ထဲ တွင် ဝင်ရောက်ကျက်စားခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်တို့လူမည်းအားလုံး ကျွန်များဖြစ်သည်ဟူသော အချက်နှင့် ကျွန်များအား လွတ်လပ်ခွင့်ပေးရေးအတွက် ဆွေးနွေးနေကြပြီဟူသော အချက်များကို ကျွန်တော် ပထမဆုံး နားလည်သိရှိခဲ့သည်မှာ တစ်မနက်တွင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုနေ့နံနက်က အမေသည် ကျွန်တော့်အား အိပ်ရာမှနိုးသည်။ သားသမီး များနှင့်အတူ ဒူးထောက်ထိုင်ကာ ဘုရားသခင်အား အာရုံပြုသည်။ | လင်ကွန်းနှင့် သူ့စစ်တပ်များက အနိုင်ရရှိကာ သူနှင့်သူ့သားသမီးများအား ကျွန်ဘ၀မှ လွတ်မြောက်အောင် ကူညီစောင့်ရှောက်တော်မူပါဟု ဆုတောင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအချိန်အခါက တောင်ပိုင်းတစ်ပိုင်းလုံးရှိ လူမည်းကျွန်များသည် စာ တတ်သူ မရှိသလောက် ရှားပါးလှပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာအုပ်များနှင့် သတင်းစာများကို လုံးဝ မဖတ်တတ်ကြပါ။ သို့သော်လည်း တစ်နိုင်ငံလုံး အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ဖြစ်သည်အထိ လှုပ်ရှားလာစေသည့် အမျိုးသားရေးဆိုင်ရာ ပြဿနာများကို သူတို့ နားလည် နေကြရုံမျှမက ယင်းပြဿနာနှင့် ပတ်သက်နေသည့် သတင်းများကို အမြဲ တစေ ရနေကြပါသည်။ သူတို့ ဘယ်လိုနည်းနှင့် သိကြရပါသနည်း။ ကျွန်တော် လုံးဝ နားမလည်ခဲ့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ... နီဂရိုး ကျွန်များသည် ဂါရစ်ဆန်နှင့် လပ်ဗ်ဗျိုင်းတို့ က ကျွန်များလွတ်မြောက်ရေးအတွက် တောင်းဆိုလှုပ်ရှားလာချိန်မှစ၍ ဖြစ်ပေါ်လာသမျှ လှုပ်ရှားမှုများကို သိနေကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြည်တွင်းစစ်ကြီးဖြစ်လာရန် တာစူနေသည့် အချိန်ကာလနှင့် ပြည်တွင်း စစ်ကြီးဖြစ်လာသည့် အချိန်ကာလ တစ်လျှောက်လုံးတွင် ကျွန်တော်သည် ကလေးတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော်လည်း ညတိုင်းလိုလို ကျွန်တော့်အမေနှင့်အခြားကျွန်များ တီးတိုးပြောဆို ဆွေးနွေးနေကြသည့် စကားများကို ကျွန်တော် အမြဲကြားနေ ရသည်။ သူတို့၏ စကားများကိုထောက်၍ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို သူတို့ အားလုံးသိရှိ နားလည်နေကြသည်မှာ ထင်ရှားလှပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းကဲ့သို့ ဖြစ်ရခြင်းမှာ တခြားကြောင့် မဟုတ်ပါ။ “တစ်ယောက် စကား တစ်ယောက်နား ကြေးနန်း”ကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ ) | လင်ကွန်း သမ္မတရွေးပွဲ ဝင်ရောက်နေချိန်တွင်လည်း ကျွန်တော်တို့ စိုက်ပျိုးရေးခြံအတွင်းမှ ကျွန်များသည် နိုင်ငံရေးအာမခံချက်များနှင့် ပတ် သက်၍ ဘယ်လိုအာမခံချက်တွေ ပေးနေသည်ဟူသော သတင်းကို အတိအကျ သိနေကြသည်။ မြောက်ပိုင်းနှင့်တောင်ပိုင်းကြား၌ ပြည်တွင်းစစ်ကြီး ဖြစ်လာသည့်အခါတွင်လည်း ကျွန်တော်တို့ စိုက်ပျိုးခြံအတွင်းမှ ကျွန်တိုင်း သည် ကျွန်စနစ် ဖျက်သိမ်းရေးသည် ပြည်တွင်းစစ်၏ အဓိကကျသော အချက် ဖြစ်သည်ကို နားလည်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်တို့သာ မဟုတ်။ ကျွန်တော်တို့ထက်ပို၍ အလှမ်းဝေးသော ဒေသများရှိ စိုက်ပျိုးခြံကြီးများမှ ကျွန်များသည်လည်း အခြေအနေမှန်ကို သိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အကယ်၍ မြောက်ပိုင်းကသာ အနိုင်ရခဲ့ပါမူ ကျွန်အားလုံး လွတ်မြောက် ခွင့် ရကြလိမ့်မည်ဟူသော အဓိကအချက်ကိုပါ နားလည်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်အားလုံးသည် မြောက်ပိုင်းတပ်များ၏ အောင်ပွဲများနှင့် တောင်ပိုင်း တပ်များ၏ အရေးနိမ့်မှုများကို မျက်ခြည်မပြတ် နားစွင့်ကြသည်။ အလွန် လည်း စိတ်ဝင်စားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စစ်ပွဲများ၏ အရှုံးအနိုင်သတင်းကို လူဖြူများမရခင် ကျွန်များက ရနေ လေ့ရှိသည်ကို မကြာခဏ တွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်တို့ စိုက်ပျိုးခြံပိုင်ရှင်သည် ကျွန်တစ်ယောက်အား စာတိုက်သို့ စေလွှတ်၍ စာများကို ယူခိုင်းလေ့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာတိုက်သည် ကျွန်တော်တို့ခြံနှင့် သုံးမိုင်ခန့်မျှသာ ဝေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုစဉ်အခါက စာများသည် တစ်ပတ်လျှင် တစ်ကြိမ်မှ နှစ်ကြိမ်အထိသာ ရောက်လာလေ့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာတိုက်သို့ ရောက်သွားသော လူမည်းသည် ရုတ်တရက် ချက်ချင်း မပြန်သေးဘဲ စာတိုက်အနား၌ စကားပြောဆိုနေကြသော လူဖြူများကြား၌ သွားလာလှုပ်ရှားနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူဖြူများ၏ စကားများကို မယောင်မလည်လုပ်၍ နားထောင်သည်။ | လူဖြူများသည် စာတိုက်မှ ပူပူနွေးနွေးထားသည့် စာများကိုဖတ်ပြီး နောက်ဆုံးရလာသည့် သတင်းများကို ဝေဖန်ဆွေးနွေးလေ့ ရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့ ပြောဆိုနေသမျှ စကားများသည် ကျွန်တော်တို့ခြံမှ ကျွန်လူမည်း ၏နားသို့ အကုန်ရောက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာသွားယူသူ လူမည်းသည် ခြံသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်သူကြားလာခဲ့ရသမျှ သတင်းများကို ကျွန်တော်တို့ ကျွန်များအား အရင်ဆုံး ဖောက်သည်ချသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသို့ဖြင့် ကျွန်များသည် အလွန်အရေးကြီးသော သတင်းများကို သူတို့ ၏ ကျွန်ပိုင်ရှင်သခင်များမသိခင် သိကြရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော် ကလေးဘဝနှင့် သူငယ်ဘဝတွင် ကျွန်တော်တို့မိသားစု အစားစားကြရာ၌ စားပွဲတွင် တစ်စုတစ်ဝေးတည်းထိုင်၍ လူလူသူသူ စားရ သောက်ရသည်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပါ။ | အစားမစားခင် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို အာရုံပြုခြင်းများလည်း မတွေ့ခဲ့ဖူးပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ စားရသောက်ရသည့် အခြေအနေမျိုးကို လုံးဝ မကြုံခဲ့ဖူးပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗာဂျီးနီးယား ပြည်နယ်အတွင်းရှိ စိုက်ပျိုးခြံကြီးများမှ ကလေးကျွန် များ စားရသောက်ရသည်မှာ တိရစ္ဆာန်များစားသလို စားကြရခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်နေရာတွင် ပေါင်မုန့်ရှိ၍ တစ်နေရာတွင် အသားရှိသည်။ | ကလေးများက အစားရှိရာသို့သွား၍ ယူစားကြရသည်။ အစား တစ် ကြိမ်စားလျှင် နို့တစ်ခွက်သာရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် နို့အစား အာလူး ပြုတ်ရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပန်းကန်မရှိသဖြင့် ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမ သုံးယောက်သည် ဒယ်အိုး (သို့မဟုတ်) ဟင်းအိုးများနှင့် စားကြရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပန်းကန်မှာ သံပန်းကန်ပြားများဖြစ်၍ ဒူးနှစ်ဖက်ပေါ်တင်၍ စားကြရ သည်။ ကော်ခပ်စားစရာ ဇွန်းခက်ရင်းဟူ၍ လုံးဝမရှိ၊ ကိုယ့်လက်နှင့်ကိုယ် နှိုက်၍ စားကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော် အတော်ကလေး အရွယ်ရောက်လာသည့်အခါ အစားစား ချိန်တိုင်း “အိမ်ကြီးပေါ်သို့ သွားရသည်။ ကျွန်ပိုင်ရှင် မိသားစု အစားစားချိန် တွင် ယင်ကောင်များ မလာအောင် စက်သီးတပ် ယပ်တောင်ကြီးဖြင့် ယပ် ခတ်ပေးရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အများအားဖြင့် လူဖြူများသည် ထမင်းစားစားပွဲတွင် ကျွန်များ လွတ် လပ်ခွင့်ပေးရေးကိစ္စနှင့် ပြည်တွင်း စစ်ပွဲအကြောင်းများကို ပြောလေ့ရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550742110357,"sku":"","price":5850.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1e408dd1-122f-4696-9123-cb67fee3da8a.jpg?v=1730235723"},{"product_id":"မောင်ထွန်းသူ-စိမ်းရက်လေအား","title":"စိမ်းရက်လေအား","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e(\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁\u003c\/span\u003e)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤအဖြစ်သည် ကျွန်မ၏ စိတ်ကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်ကြေကွဲခြင်း ဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော်လည်း အချိန်တွေကြာညောင်း လာသည့်အခါ ကျွန်မစိတ်၌ ရရှိခံစားခဲ့ရသော ဒဏ်ရာသည် တဖြည်းဖြည်း ကျက်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အမာရွတ်မျှသာ ကျန်ခဲ့ပါတော့သည်။ အကယ်၍ သာ ကျွန်မသည် ယနေ့ခေတ် အချိန်ကာလတွင် အသက်သုံးဆယ်အရွယ် ပြန်ဖြစ်သွားပြီး ဥရောပတိုက် စစ်မြေပြင်ရှိ မဟာမိတ်တပ်များ၏ ခင်မင်နှစ်လိုဖွယ် ရာ ကောင်းလှသော စစ်သေနာပတိချုပ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဒွိုက်၊ ဒေးဗစ်၊ ဆင်ဟောင် ဝါ၏ဒရိုင်ဘာ၊ အတွင်းရေးမှူးနှင့် လူယုံတော် တစ်ဦးအဖြစ် ဆောင်ရွက် နေသည်ဆိုငြားအံ့၊ ကျွန်မတို့၏အဖြစ်ကို စပ်စပ်စုစုလုပ်မည့်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက် မျှပင် ရှိမည်မထင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယနေ့ခေတ်သာဆိုလျှင် ကျွန်မတို့၏ အဖြစ်ကို သာမန်ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ် တစ်ခုဟုသာ ယူဆကြပါလိမ့်မည်။ သိသိသာသာကြီး ပြောင်းလဲလာသော ယနေ့ခေတ် လူတို့၏ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး အခြေအနေအရ ကျွန်မတို့၏ အဖြစ်ကို သိပ်ကြီး အလေးအနက်ထားကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။ သာမန်ကိစ္စတစ်ခု အဖြစ်သာ သဘောထားပြီး မေ့ပျောက်သွားကြလိမ့်မည် ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော်လည်း ကျွန်မ၏အဖြစ်မှာ ထိုကဲ့သို့မဟုတ်ပါ။ ထိုဖြစ်စဉ် တစ်ခုလုံးကို လူတွေက မေ့ပျောက်သွားရန်အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ ပါသည်။ ထို့နောက် ကျွန်မ၏စိတ်တွင် ဤအဖြစ်တစ်ခုလုံးကို လူတွေမေ့ပျောက် သွားကြပြီဟု ထင်မိသောအချိန် တစ်ချိန်သို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ပါသည်။ ထို အချိန်ကျမှပင် ကျွန်မ၏အဖြစ်သည် အသစ်ထပ်မံ၍ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြန်ပါ သည်။ ယခုတစ်ကြိမ် ပေါ်ပေါက်လာပုံမှာ လက်စားချေလိုသော စိတ်ဖြင့် ကျွန်မ၏ စိတ်ဒဏ်ရာ အမာရွတ်ကို ဓားနှင့်ထိုးခွဲလိုက်သည့်ပုံမျိုး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လက်သည်မှာ မာလီမစ်လား၏ “ဖြောင်ဖွင့်ဟချက်များ၊ ဟယ်လီအက်စ် ထရူးမင်း၏ နှုတ်ရေးအတ္ထုပ္ပတ္တိ” အမည်ရှိစာအုပ် ဖြစ်သည်။ ထိုစာအုပ်ကို တရားဝင် ရိုက်နှိပ်ခြင်း မပြုရသေးမီ ၁၉၇၃ ခုနှစ် နွေဦးအကြိုရာသီကုန်ခါနီး အချိန်ကတည်းက ထိုစာအုပ်၏ စာပိုဒ်အချို့၌ ဖော်ပြထားသော ဗိုလ်ချုပ်ကြီး အိုက်ဆင်ဟောင်ဝါနှင့် ကျွန်မတို့အကြောင်းသည် ကမ္ဘာအရပ်ရပ်ရှိ သတင်းစာများ မျက်နှာဖုံးသတင်း ဖြစ်လာခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဖြစ်ကတော့ မယုံကြည်နိုင်လောက်သည့် အဖြစ်ပါ။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ကွယ်လွန်သွားသည်မှာ လေးနှစ်ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါ၏။ ကျွန်မ သူ့ကို မမြင်ရ၊ မတွေ့ခဲ့ ရသည်မှာလည်း နှစ်တစ်ရာကို လေးပုံပုံလျှင် တစ်ပုံကျော်ကျော်ခန့်ပင် ရှိခဲ့ပြီဖြစ်ပါ၏။ ရှေးဟောင်း သမိုင်းပုံပြင် တစ်ခုဟုပင် ကျွန်မစိတ်က ယူဆ ထားပြီး ဖြစ်ပါ၏။ သို့သော်လည်း ကမ္ဘာကတော့ ကျွန်မ၏အယူအဆကို သဘောတူပုံ မရှိပါ။ လွိုက်ရှီရာရားက ပရိတ်မဂ္ဂဇင်းတွင် “သတင်းစာဆရာများ သည် ကေးဆမ်းမားစဘီးကို အပြင်းအထန် ရှာပုံတော်ဖွင့်လျက် ရှိကြ၏။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် ကေးဆမ်းမားစဘီးကို ရှာမတွေ့ကြချေ”ဟု ရေးသား ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သတင်းစာဆရာများက ကျွန်မကို ရှာမတွေ့ခြင်းမှာ အကြောင်းတစ်ခု ကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ ဤဇာတ်လမ်း ပြန်လည် ဆန်းသစ်လာချိန်တွင် ကျွန်မ သည် ခွဲစိတ်ခုံပေါ်၌ ရောက်လျက်ရှိပါသည်။ သို့သော်လည်း သတင်းစာဆရာ ဆိုသော လူစားများသည် ဇွဲကောင်းကောင်းနှင့် မရမနေ အားထုတ်တတ်သည့် အမျိုးအစားဖြစ်သည့် အားလျော်စွာ နောက်ဆုံးတွင် အင်္ဂလိပ်အမျိုးသားသတင်း စာဆရာတစ်ဦးက ကျွန်မကို ခြေရာခံမိသွားပါသည်။ သူသည် သတင်းစာဟောင်း ဖြတ်ပိုင်းများကို ပြန်၍ လေ့လာရာမှ ဖြတ်ပိုင်းတစ်ခုတည်း၌ ဖော်ပြထားသော ကျွန်မ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးအကြောင်းကို သိသွားသည်။ ထိုအခါ ကျွန်မ၏ သူငယ်ချင်းမနှင့် အဆက်အသွယ်ရရန် သူကြိုးစားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မစ္စက်ပီလား ခင်ဗျာ” ဟု သူကမေးသည်။ “ကျွန်တော် လန်ဒန်က စကားပြောနေတာပါ။ ကေးနဲ့ ရက်ဂျီနယ်မော်ဂန်တို့ လက်ထပ်တုန်းက သူတို့ မင်္ဂလာပွဲကို ခင်ဗျားတက်ခဲ့သေးတယ် မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ မိတ်ဆွေကတော့ သူ့မေးခွန်းအပေါ်၌ သံသယမဖြစ်ပါ။ ရိုးရိုး တန်းတန်း မေးသည်ဟုပင် သူထင်သည်။ “ကျွန်မတက်ခဲ့ပါတယ်”ဟု သူက ဖြေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သူတို့လက်ထပ်တာကိုက ကျွန်မရဲ့ အခန်းမှာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \"ကျွန်တော်ဟာ ကေရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦးပါ”ဟု သူကဆိုသည်။ “ကျွန်တော် ကေးနဲ့တွေ့ချင်လို့ ရှာနေတာ ကြာပါပြီ။ သူအခု ဘယ်ရောက် နေတယ်ဆိုတာများ ပြောနိုင်ပါ့မလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမှန်တော့ ဤစကားသည် သူလိမ်ပြောခြင်းသာ ဖြစ်၏။ သူနှင့်ကျွန်မ သိကြဖို့ နေနေသာ သူ့နာမည်ကိုပင် မကြားဖူးပါ။ ကျွန်မ၏မိတ်ဆွေ အမျိုးသမီး ကတော့ ဤအဖြစ်ကို မသိရှာပေ။ “ကေးတစ်ယောက် နယူးယောက် ဆေးရုံပေါ် မှာ ရောက်နေပါတယ်။ သူ ခွဲစိတ်ကုသခံထားရတယ်” ဟု အဖြေပေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မှန်ပါ၏။ ကျွန်မ ဆေးရုံပေါ်၌ ရောက်နေပါသည်။ နာလန်ထခန်းမှ အပြင်သို့ ထွက်ခွင့်ရပြီးစ အချိန်ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်မ၏လက်မောင်းတစ်ဖက်မှ နေ၍ အကြောဆေးကို တစ်စက်ချင်း သွင်းနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ပိုက်တစ်ချောင်း ကိုလည်း နှာခေါင်းတွင် တပ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ဆေးရုံတယ်လီဖုန်းခုံမှ ကျွန်မ ကို ခေါ်သည်။ ရေခြားမြေခြားတိုင်းတစ်ပါးမှ တယ်လီဖုန်းခေါ်နေပါသည်ဟု အကြောင်းကြားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e`          ထိုတယ်လီဖုန်းကို လက်ခံစကားပြောလိုစိတ် ကျွန်မတွင် ရှိနိုင်ပါမည်လော။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် စကားပြောလိုစိတ် မရှိပါ။ သို့သော်လည်း ကျွန်မ လက်ခံနားထောင်ခဲ့ပါသည်။ နယူးယောက်မြို့မှ မိုင်ပေါင်း ရှစ်ထောင် အကွာရှိ ဂျိုနားဘတ်မြို့ရောက်နေသော ကျွန်မ၏မောင် ရှီးမတ်ဆီမှ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်မ သေချာပေါက် တွက်ထားခဲ့သည်။ ကျွန်မ တွက်ကိန်းလွဲပါသည်။ ခေါ်သူမှာ ကျွန်မကို ခြေရာခံသူ ဖြစ်နေပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်တော် လန်ဒန်က ဆက်နေတာပါ”ဟု သူကပြောသည်။ “ဟိုကိစ္စက ဘယ်လိုလဲ” ဟု မေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရောဂါကြီးတစ်ခုကို ခွဲစိတ်၍ အကုသခံရဖူးသည့် လူတစ်ယောက်က သာလျှင် ကျွန်မလက်ရှိ အခြေအနေကို နားလည်နိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။ ခွဲစိတ် စဉ်က ပေးထားခဲ့သည့် မေ့ဆေးအရှိန်မှာ လုံးဝမပြယ်သေးပါ။ ယခုအချိန် အထိ မူးဝေနောက်ကျိဆဲဖြစ်သည်။ မေ့ဆေးကြောင့် ကျွန်မမှာ အလွန်ပင်ပန်း နွမ်းနယ်ဆဲပင် ရှိပါသေးသည်။ စကားပြောခြင်းမှာလည်း အလွန်အားစိုက်ရသည့် အလုပ်တစ်ခုဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘယ်ကိစ္စက ဘယ်လိုဖြစ်ရမှာလဲ”ဟု ကျွန်မက ပြန်မေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခင်ဗျားနဲ့အိုက်အကြောင်း မေးတာပါ” ဟု သူကပြောသည်။ “အဲဒါ မှန်သလား၊ မမှန်ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ ဘာပြောနေသည်ကို ကျွန်မနားမလည်ပါ။ သူသည် တစ်ချိန်သော အခါက လူပြော သူပြော တစ်စွန်းတစ်စမျှ ကြားခဲ့ရဖူးသော ရှေးဟောင်း နှောင်းဖြစ် တစ်ခုပေါ်တွင် စိတ်ဝင်စားနေသည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်မထင်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညအချိန်မတော် ညကြီးမင်းကြီးကျခါမှ ဖုန်းဆက်ပြီး လောင်းကစား ကြွေးကို ရှင်းနေသော အရက်မူးသမားများနှင့် ကျွန်မ ကြုံခဲ့ရဖူးပါသည်။ သို့သော်လည်း ထိုလူစုသည် ဆေးရုံပေါ်၌ ပက်လက်ဖြစ်နေသည့် ကျွန်မထံ ဖုန်းဆက်ပြီး ဗိုလ်ချုပ်ကြီး အိုက်ဟောင်ဝါနှင့် ကျွန်မတို့၏ဆက်ဆံရေးအကြောင်း ကို မေးနေသူလောက်တော့ မဆိုးဟု ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာမှ ပြောစရာမရှိဘူး” ဟု အဖြေပေးကာ ဖုန်းကို ပစ်ချလိုက်ပါသည်။ သို့သော်လည်း သူ့မှာတော့ ပြောစရာ သတင်းတစ်ခု ရသွားပြီဖြစ်၏။ “နယူးယောက်မြို့တော်တွင် ခွဲစိတ်ကုသမှုခံယူပြီးဖြစ်သော ကေးဆမ်းမားစဘီး မော်ဂန်က သူနှင့် အိုက်တို့ လက်ထပ်ရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည် ဟူသော သတင်းနှင့်ပတ်သက်၍ တစ်စုံတစ်ရာ ဝေဖန်ပြောဆိုခြင်း မပြုနိုင်ဟု ငြင်းဆိုလိုက်ကြောင်း” ဟု သတင်း ပေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတစ်ပါး၏အကျိုးပျက်စီးရာပျက်စီးကြောင်း ကြံစည်အားထုတ်မှု တစ်ခု သည် ပြီးမြောက်သွားခဲ့လေပြီ။ ကျွန်မ ဘယ်မှာရှိနေသည်ကို တစ်ကမ္ဘာလုံးက သိသွားကြပြီဖြစ်၏။ ကမ္ဘာအရပ်ရပ်မှ ဖုန်းခေါ်သံများနှင့် ကြေးနန်းများသည် ဆေးရုံသို့ ဝင်လာမစဲ တသဲသဲ ဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မအနေဖြင့် အဘယ့်ကြောင့် ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်လာရသည်ကို ချက်ချင်း ပင် သိခဲ့ရပါသည်။ ကျွန်မ၏အရင်းနှီးဆုံးသော မိတ်ဆွေများထဲမှ တစ်ဦးက ကျွန်မအတွက် စာအုပ်တစ်အုပ် ဝယ်လာပေးသည်။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးအိုက်ဆင်ဟောင်ဝါနှင့် ပတ်သက်၍ သမ္မတ ထရူးမင်းက ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့သမျှ အချက် အလက်များကို ဖော်ပြထားသော စာမျက်နှာများတွင် စက္ကူကလေးများ ညှပ်ထည့် ပြထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အယ်ရီအက် ထရူးမင်း အနေဖြင့် ဒွက်ဒီအိုက်ဆင်ဟောင်ဝါ၏အပေါ်၌ ထောက်ထားမှု မရှိသည်မှာ ဖုံးကွယ်နေစရာ မလိုတော့ပါ။ သို့သော်လည်း ပေါ့စဒမ် ညီလာခံကျင်းပခဲ့သည့် ၁၉၄၅ ခုနှစ်အတွင်းက သမ္မတ ထရူးမင်းသည် သူ၏ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး ဂျိမ်းဘားနက်စ်နှင့်အတူ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး အိုက်ဆင်ဟောင်ဝါ၏ ဌာနချုပ်တည်ရှိရာ ဖရင့်ဖတ်မြို့သို့ အလည်တစ်ခေါက် ရောက်လာ ခဲ့ဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုစဉ်က သမ္မတ ထရူးမင်းအပေါ်တွင် ကျွန်မမင်မင်ခဲ့ဖူး ပြန်လည် သတိရမိပါ၏။ ထိုစဉ်က ကြီးသုံးကြီး (အမေရိကန်၊ အင်္ဂလန်နိုင်ငံများမှ ခေါင်းဆောင်များကို ဆိုလိုသည်) သည် အမေရိကန်နိုင်ငံ၏ လက်နက်အသစ် အဆန်းတစ်ခုဖြစ်သော အနုမြူဗုံးကိစ္စအပါအ၀င် အလွန်းအရေးကြီးသော အရေး အခင်းများကို ပေါ့စဒမ်မြို့၌ ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မ မမေ့သေးပါ။ ထိုစဉ် က အနုမြူဗုံးရှိနေပြီဟူသော အချက်ကို လူသိရှင်ကြား အသိမပေးမီ ကတည်းက အိုက်သည် သူ၏တပ်မှ ထိပ်သီးအရာရှိများနှင့် အနုမြူဗုံး၏ စစ်ရေးနှင့်နိုင်ငံရေး အရ ဆက်စပ်ယှက်နွယ်နေသည့် အချက်အလက်များကို ရက်သတ္တပတ်ပေါင်း များစွာ ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ ထိုဗုံးအကြောင်း ဆွေးနွေးပြောဆိုကြသည့် အခါများ တွင် ကျွန်မသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာလေ့ရှိပါသည်။ ဤ ဗုံးအကြောင်းသည် ကျွန်မ' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eသိလိုသော အရာတစ်ခု မဟုတ်ပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညီလာခံ ပြီးဆုံးခါနီးအချိန်လောက်တွင် ထရူးမင်းသည် အမှတ် ၈၄ ခြေလျင်တပ်မကို စစ်ဆေးရန် ဖရင့်ဖတ်မြို့သို့ ရောက်လာသည်။ ဇူလိုင်လ၏ ပူပြင်းလှသော ထိုနေ့တွင် ထရူးမင်းအား ဂျာမနီနိုင်ငံ၏ အလွန်ဖုန်ထူသောတောင်ပိုင်းကို ဖြတ်၍ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ရပါသည်။ ထိုစဉ်က ထရူးမင်းနှင့် အိုက်တို့သည် တစ်လမ်းလုံး အမေရိကန်စစ်သားများ၏ အရည်အသွေးများ အကြောင်းကို ဆွေးနွေးပြောဆိုလာကြပါသည်။ ဌာနချုပ်သို့ ရောက်လာသည့် အခါတွင်လည်း သူတို့သည် အိုက်၏ ရုံးခန်းထဲ၌ စကားဆက်ပြောနေကြသည်။ သူတို့စကားဝိုင်း ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ အိုက်က ကျွန်မကို ခေါ်ပြီး သမ္မတ ထရူးမင်းနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့၏။ သူ့ကို အလွန်ဖော်ရွေပြီး ဖြောင့်မတ်သော၊ ဆွဲဆောင်မှု အပြည့်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ယောက်ဟု ကျွန်မယူဆခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုစဉ်က ကျွန်မတွင် နေ့စဉ်မှတ်တမ်း စာအုပ်ကလေး တစ်အုပ်ရှိခဲ့သည်။ ထိုစာအုပ်တွင် ကျွန်မကိုယ်ရေးကိုယ်တာမှတ်စုများ၊ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး၏ ချိန်းရက်များ ကို မှတ်သားလေ့ရှိသည်။ ထိုနေ့က ကျွန်မ ရေးသွင်းထားခဲ့သည့် မှတ်စုကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အောက်ပါအတိုင်း တွေ့ ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သမ္မတကြီးနှင့် တွေ့ဆုံရန်အတွက် ရုံးမှ အိုက် အစောကြီး ထွက်သည်။ ၂:၃၀ နာရီတွင် အိုက်သည် သမ္မတနှင့် နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး ဘားနက်ကို သူ့ရုံးသို့ ခေါ်လာသည်။ အိုက်က သမ္မတကြီးအား ကျွန်မ တွင် အမေရိကန် နိုင်ငံသူတစ်ဦးအဖြစ် ခံယူလိုသော ဆန္ဒရှိနေကြောင်း ပြောပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုနေ့သည် ကျွန်မအတွက် အရေးပါအရာရောက်သော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ခဲ့ရ ပါသည်။ ထိုနေ့က သမ္မတထရူးမင်းနှင့် အိုက်တို့ ပြောခဲ့ကြသည့် စကားကို အကြောင်းပြု၍ နောက်သုံးလခန့်အကြာတွင် ကျွန်မဝါရှင်တန်သို့ သွားရောက် ပြီး အမေရိကန်နိုင်ငံသူ ဖြစ်ရေးအတွက် အရေးကြီးသည့် စာရွက်စာတမ်းများ တင်သွင်းခဲ့ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်မျှ ကုန်လွန်ပြီးသည့် ယနေ့အချိန်ကျတော့လည်း ကျွန်မသည် ဆေးရုံခုတင်တစ်ခုပေါ်တွင် အိပ်တစ်ဝက် ထိုင်တစ်ဝက် ပုံစံမျိုး ဖြင့် ကွေးတိကွေးကောက်ထိုင်ကာ ဤစာအုပ်ပါ ဇာတ်လမ်းကို မယုံကြည်နိုင်လောက်သောစိတ်ဖြင့် ထပ်တလဲလဲ ဖြင့် ဖတ်နေရပါသည်။ သမ္မတ ထရူးမင်း က သူ့အတ္ထုပ္ပတ္တိရေးသူ မာလီမစ်လားအား “စစ်ကြီးပြီးတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အိုက်ဆင်ဟောင်ဝါက ဗိုလ်ချုပ်ကြီး မာရှယ်ထံကို စာတစ်စောင်ရေးခဲ့တယ်။ အဲဒီစာထဲမှာ သူအမေရိကန် ပြည်ထောင်စုကို ပြန်လာလိုကြောင်း၊ သူ့ဇနီး မစ္စက် အိုက်ဆင်ဟောင်ဝါကို တရားဝင်ကွာရှင်းပြီး ဒီအင်္ဂလိပ် အမျိုးသမီးနဲ့ လက်ထပ်လိုကြောင်း ဖော်ပြခဲ့တယ်”ဟု ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့သည်ဟု ဆိုပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ' အိုက်၏မေတ္တာရပ်ခံချက်ကို တစ်ဖက်က ထောက်ထားညှာတာမှု ကင်းမဲ့စွာ ဖြင့် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ သူယုံကြည်ရာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနှင့် မထောက်မညှာ ပြောတတ်သော သမ္မတ ထရူးမင်းပင်လျှင် ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းစွာ ပြန်ကြားလိုက် သောငြင်းပယ်မှု အပေါ်တွင် ထိတ်လန့်အံ့သြခြင်း ဖြစ်ခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်လို့ မာရှယ်က အိုက်စင်ဟောင်ဝါဆီကို စာတစ်စောင် ပြန်ရေးခဲ့တယ်”ဟု သမ္မတ ထရူးမင်းက ဆိုသည်။ “ဒီလိုစာမျိုးကို ဘယ်တုန်းကမှ မတွေ့ခဲ့ဘူး။ မာရှယ်ရေးထားတာက တကယ်လို့ အိုက်ဆင်ဟောင်ဝါအနေနဲ့ ဒီလိုအလုပ်မျိုး လုပ်မယ်ဆိုရင် စစ်တပ်ထဲက မောင်းထုတ်ပစ်ရုံမကဘူး၊ မသေခင် ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အသက်ကိုတောင် အေးအေးဖြောင့်ဖြောင့် မရှူနိုင်အောင် လုပ်ပစ်မယ်တဲ့။ ပြီးတော့လည်း တကယ်လို့ နောက်ထပ် ၊ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ထပ်ပြောရင် အိုက်ဆင်ဟောင်ဝါကို ငရဲကျနေသလို ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ရလိမ့်မယ်လို့ ရေးထားတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့နောက် သမ္မတ ထရူးမင်းက “ကျွန်တော် သမ္မတအဖြစ်နဲ့ နောက်ဆုံး လုပ်ခဲ့တဲ့ အလုပ်တွေထဲမှာ ပင်တဂွန်ဌာနချုပ်မှာ ရှိနေတဲ့ အိုက်ရဲ့ ကိုယ်ရေး လျှို့ဝှက်ဖိုင်ထဲက အဲဒီစာတွေအားလုံးကို ယူပြီးဖျက်ဆီးပစ်ရတဲ့ အလုပ်တစ်ခု လည်း ပါဝင်ခဲ့ပါတယ်”ဟု ပြောပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤစာအုပ်တွင်ပါရှိသည့် ဤစာမျက်နှာအချို့သည် ကျွန်မကို တုန်လှုပ် စေခဲ့ပါသည်။ တည်ငြိမ်မှု ကင်းမဲ့ နေသော ကျွန်မ၏စိတ်ကို ပြန်လည်တည်ငြိမ် သွားအောင် အားထုတ်ဖို့ လိုလာသည်။ ကျွန်မအနေဖြင့် လူအများနှင့် ကင်းဝေး ရာ ဆေးရုံခုတင်ပေါ်၌ပင် အေးအေးဆေးဆေး နေသွားဖို့ လိုအပ်သည်ဟု ထင်သည်။ သို့ဆိုလျှင် လွန်လေပြီးသော နှစ်ပေါင်းများစွာက အိုက်နှင့် နေခဲ့ရ သည့် ကျွန်မ၏ဘဝကို ပြန်လည်စဉ်းစားဖို့ အချိန်များများ ရနိုင်မည် မဟုတ်ပါ လား။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ပါသော်လည်း ကျွန်မရယူလိုသည့် စိတ်၏ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရရန်မှာ မလွယ်ပါ။ ဆေးရုံအနေဖြင့် အပြင်မှခေါ်သမျှ တယ်လီဖုန်းများကို ပိတ်ထားလိုက် သဖြင့် ကျွန်မတွင် အနှောင့်အယှက်ကင်းခဲ့သော်လည်း သတင်းထောက်များနှင့် လွတ်အောင် ရှောင်ဖို့ကျတော့ ခဲယဉ်းလှပါသည်။ သူတို့လူစုမှာ ပြောပြ၍ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ခေါင်းမာသူများ ဖြစ်၏။ သူတို့ လိုချင်သော အရာကို မလျှော့သောဇွဲဖြင့် မရမနေ ယူချင်တတ်သူများဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ရက်တွင် ကျွန်မသည် ထုံးစံအတိုင်း ခဏတစ်ဖြုတ် လမ်းထွက် လျှောက်ပြီး ပြန်လာခဲ့ပါသည်။ ကျွန်မ၏ ခုတင်ခြေရင်းဘက်တွင် အမျိုးသမီး ခပ်ငယ်ငယ်တစ်ယောက် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကျွန်မ၏ မိတ်ဆွေများထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ သမီးငယ် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်မထင်သည်။ သို့သော် လည်း ကျွန်မထင်သလို မဟုတ်ပါ။ သူသည် ဖီလာဒါးလ်ဖီးယား အင်ကွာရား သတင်းစာမှ သတင်းထောက်တစ်ဦး ဖြစ်ပါသည်။ ဆေးရုံရှိ ကျွန်မအခန်းထဲသို့ သူ့ဘာသာသူ ဝင်ရောက်ပြီး အခန့်သား ထိုင်စောင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ အနေဖြင့် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် စိတ်ဆိုးမိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်းဒီအခန်းကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ဝင်လာတာလဲ”ဟု ကျွန်မက မေးသည်။ “ငါဟာ ရောဂါကြီးတစ်ခုကြောင့် မကြာသေးခင်ကမှ ခွဲစိတ်ခံထားရတဲ့ လူ တစ်ယောက်ပါ။ အခုအချိန်ထိ နေလို့ကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး” ကျွန်မ စကား မှာ အရှိကို အရှိတိုင်း ပြောခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ရောဂါဗေဒဌာနမှ စစ်ဆေးချက် မှတ်တမ်းအပြည့်အစုံသည် ယနေ့မှ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ မှတ်တမ်းအရ ဆိုလျှင် ကျွန်မ၏ရောဂါမှာ ကင်ဆာ။ အသည်းကင်ဆာဖြစ်ပါ၏။ မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ မရှိတော့သည့် ရောဂါဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ၏ ဆရာဝန်က ပြောပြထားသဖြင့် အခြေအနေကိုတော့ စောစော ကတည်းက နားလည်ထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ရောဂါ၏ သဘောသဘာဝကို တိတိကျကျ သိမြင်ထားခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပါ။ ယနေ့တော့ဖြင့် အတိ အကျ သိလာရပြီ ဖြစ်သည်။ အခုလို ပြတ်ပြတ်သားသား သိလာပြန်တော့လည်း ကိုယ်စိတ် ဘယ်လို ခံစားနေရသည်ကိုပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်လျက် ရှိပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်း အခုလုပ်နေတဲ့ အလုပ်မျိုးကို မင်းရဲ့ အယ်ဒီတာကတော့ သဘော ကျမယ် မထင်ဘူး”ဟု ကျွန်မက ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူကတော့ မလှုပ်ပါ။ ထိုနေရာတွင် ကျောက်ချပြီး ထိုင်နေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျေးဇူးပြုပြီး အခန်းထဲက ထွက်ပေးပါ။ ပြောလို့မရရင်တော့ မင့်ကို ဆွဲထုတ်သွားဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ငါခေါ်ရလိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါကျမှပင် သူသည် ထိုင်ရာမှ ထပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ရှင်ဘာမှ ပြောမပြနိုင် ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု သူက မေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ ပြောလိမ့်မည်မဟုတ်ပါ။ ပြောလည်းမပြောပါ။ နှုတ်ဆက်စကား ပင် မရေရွတ်မိပါ။ ကျွန်မ သူ့ကို ကျောခိုင်းလိုက်ပါသည်။ အားနည်းခြင်းနှင့် စိတ်ထိခိုက် ကြေကွဲခြင်းတို့ဖြင့် ကျွန်မတစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်လျက်ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်ပိုင်းတွင် ဆေးရုံအတွင်းသို့ နည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြ သည့် သတင်းထောက်များ အများအပြား ရှိလာပါသည်။ ကျွန်မလည်း “ပြောစရာ ဘာမှမရှိဘူး”ဟူသော အဖြေကိုသာ ပေးသည်။ သူတို့သည် ဤ အဖြေနှင့်ပင် တပ်ခေါက်၍ ပြန်သွားကြရသည်။ ကြာလာတော့လည်း သူနာပြုဆရာမများက ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ကျွန်မအား စလာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာမတစ်ဦးကဆိုလျှင် “ရှင့်ပါးစပ်က ချိတ်တံဆိပ်ကို ခွာလိုက်ပါတော့၊ ဒဏ်ရာကို ဆေးထည့်ပေးဖို့ အချိန်ရောက်နေပြီ” ဟု ပြောလေ့ရှိသည်။ ကျွန်မ ကတော့ အားအင်ပြည့်ဖြိုးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဆေးရုံမှ ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးလာ ခဲ့ပါသည်။ ကျွန်မ၏ဆရာဝန်က တောင်းပန်တားမြစ်နေသည့် ကြားမှ ဇွတ်ထွက် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါ၏။ စိတ်အေးအေးနှင့် နားနားနေနေ နေနိုင်အောင် စီစဉ်ပေး မည်ဟု ကတိပြုကြသော မိတ်ဆွေများနှင့် သွားနေမည် ဟူသော ရည်ရွယ်ချက် ဖြင့် ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗိုလ်ချုပ်ကြီး အိုင်ဆင်ဟောင်ဝါက ဗိုလ်ချုပ်ကြီး မာရှယ်ထံသို့ ဤစာမျိုး ရေးခဲ့သည်ဟူသော အချက်မှာ ကျွန်မ လုံးဝမသိသော အချက်ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်မ ကျိန်ပြောဝံ့ပါသည်။ ဤကိစ္စကို လုံးဝ မသိခဲ့ပါ။ ထိုစာကို ရေးခဲ့ပါသည် ဆိုသောအချိန်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည့် အခါတွင်လည်း ထိုစဉ်က ဤစာမျိုးလို့ရေးနိုင်လောက်သည့် အခြေအနေမျိုး မရှိခဲ့ပါ။ ထိုအချိန်၏ နောက်ပိုင်းကာလ တွင်လည်း ရေးနိုင်စရာ အခြေအနေမျိုး မပေါ်ခဲ့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သမ္မတ ထရူးမင်း၏ ကိုယ်ရံတော်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ဒုတိယ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဟယ်ရီဗောက်ဟန်က သတင်းထောက်များအား ပြောကြားလိုက်သည့် စကား များသည် ကျွန်မအတွက် စိတ်ဝင်စားစရာများ ဖြစ်လာပြန်သည်။ ဤပေးစာများ ကိစ္စသည် ၁၉၅၂ ခုနှစ်ကတည်းက ကောလာဟလသတင်းအဖြစ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ ခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူက ဆိုပါသည်။ “အဲဒီအချိန်တုန်းက ရီပတ်ဘလီကင် ပါတီဝင် အိုဟိုင်းယိုးပြည်နယ် ဆီးနိတ်လွှတ်တော် ကိုယ်စားလှယ် ရောဘတ် တပ်ဖ်နဲ့ အိုင်ဆင်ဟောင်ဝါတို့ဟာ သမ္မတလောင်းအဖြစ် စာရင်းသွင်းရာကစပြီး အပြိုင်ဖြစ်လာကြပါတယ်။ တပ်ဖ်ရဲ့ နောက်လိုက်တွေက မာရှယ်ဆီရေးခဲ့တဲ့ အိုက်ရဲ့ စာတွေအကြောင်းကို ပြောခဲ့ကြတယ်။ သူတို့က အဲဒီစာ မိတ္တူတွေကို လိုချင်ကြတယ်။ ထရူးမင်းကလည်း အဲဒီသတင်းကို ကြားတယ်။ ထရူးမင်း အနေနဲ့ကတော့ ဒီစာတွေကို မိတ္တူကူးပြီး တပ်ဖ်ရဲ့ နောက်လိုက်တွေက တစ်နိုင်ငံလုံး ပျံ့နှံ့သွားအောင် ဖြန့်ဝေပစ်လိုက်မှာကို မလိုလားဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စမှာ ဝင်ပါလာတဲ့သဘောပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီစာတွေကို သူဖျက်ဆီးပစ်တယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ဘူး။ သူကိုယ်တိုင် သီးသန့်ရေးထားတဲ့ စာတစ်စောင်နဲ့အတူ ဒီစာအားလုံးကို မာရှယ်ဆီပို့ခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ သူ့စာထဲ မှာလည်း ဒီစာတွေဟာ ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်ရေးဖိုင်ထဲမှာ ထားသင့်တဲ့ စာတွေဖြစ်တယ်။ ဒီစာတွေကို အလွန် ညစ်ပတ်စုတ်ပဲ့တဲ့ နိုင်ငံရေးနည်းတစ်ရပ်မှာ အသုံးချသင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ဘူးလို့ ရေးခဲ့တယ်”ဟု ဟယ်ရီဗောက်ဟန်က ပြောပြခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမှန်အတိုင်းပြောရပါမူ ၁၉၅၂ ခုနှစ်ခန့်က ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော ကောလာဟလ သတင်းများကို ကျွန်မလုံးဝ မကြားခဲ့ဖူးပါ။ ၁၉၅၂ ခုနှစ် နောက်ပိုင်းကျခါမှ ဤစာများ ရှိသည်ဟူသော အချက်ကို အရိပ်အမြွက်မျှ ကျွန်မ သိခဲ့ရပါသည်။ သို့သော်လည်း ကျွန်မ မယုံကြည်ခဲ့ပါ။ လွန်ခဲ့သည့် ငါးနှစ်ခန့် က ကျွန်မမိတ်ဆွေ ဒေးဗစ်ဆတ်စကိုင်းသည် ကျွန်မနှင့်လာတွေ့ပြီး “ဒီမယ်ကေး၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ရုပ်မြင်သံကြား အစီအစဉ်တစ်ခုမှာ ပါဝင်စေချင် တယ်”ဟု ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကောင်းသားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဟု ကျွန်မက အလိုက်သင့် ပြန်ပြောခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရှင်က ကျွန်မကို ဘာအကြောင်း ပြောစေချင်တာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “စာအကြောင်းပေါ့” ဟု ဒေးဗစ်က ပြောသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550741061781,"sku":"","price":3150.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_61299f48-29da-45b1-9615-47b2e996d2d8.jpg?v=1730235737"},{"product_id":"မောင်ထွန်းသူ-ဆင်ကုန်သည်","title":"ဆင်ကုန်သည်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆင်ကုန်သည်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ဟိုတစ်ချိန်တုန်းကတော့ ဤ အဆောက်အအုံသည် ပြတင်းပေါက် တစ်ပေါက်မှ မရှိသော သဲကျောက်ခင်း သက်ကယ်မိုးအဆောက်အအုံ ဖြစ် သည်။ ဒင်နီယယ်အမ်းစထရောင်းအနေဖြင့် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်နီးပါးက သူ ကိုယ်တိုင်ဦးစီး၍ ဤအဆောက်အအုံအား ဆောက်လုပ်ခဲ့ရသည့် အဖြစ် ကို ပြန်၍ သတိရနေမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ထိုစဉ်ကတော့ သူသည် အမျိုးသား ရေမြေတောတောင် သဘာဝ ထိန်းသိမ်းရေးဌာန”တွင် လက်ထောက် တောထိန်းအရာရှိငယ်တစ်ဦး ဖြစ် ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       အခုကျတော့လည်း ဤအဆောက်အအုံကို အခိုင်အမာ ပြန်လည် ပြုပြင် တည်ဆောက်ကာ အဖိုးတန် ပစ္စည်းများ သိုလှောင်ရာ ဂိုဒေါင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းထားကြလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ဂျွန်နီအင်ဇောသည် လက်ထဲမှသော့ကို လေးလံကြီးမားသော သော့ ခလောက်ကြီး အတွင်းသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး ကျွန်းသား နှစ်ထပ်တံခါးကြီး များကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ဂျွန်နီသည် “ချင်ဝီဝီ အမျိုးသား ရေမြေတော တောင် ထိန်းသိမ်းရေးတော”၏ ကြီးကြပ်ရေးမှူးချုပ် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ကုန်လွန်ခဲ့ပြီးသော အချိန်များကတော့ ဂျွန်နီသည် ဒင်နီယယ်၏ လမ်းပြနှင့် သေနတ်ကိုင်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဂျွန်နီသည် ဉာဏ်ကောင်း၍ သွက်လက်ဖျတ်လတ်သော မာတာဘီလီလူမျိုးတစ်ယောက် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       အလုပ်တူတွဲ၍ လုပ်နေကြစဉ်က ထောင်ပေါင်းများစွာသော စခန်း ချ မီးဖိုကြီးများမှ မီးရောင်ဖြင့် ဂျွန်နီအား အင်္ဂလိပ်စာ ဖတ်တတ်၊ ရေးတတ်၊ ပြောတတ်အောင် မိမိကပင် သင်ကြားပေးခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       တောင်အာဖရိက တက္ကသိုလ် စာပေးစာယူ သင်တန်းတက်စဉ် ကလည်း ဂျွန်နီတွင် သင်တန်းကြေး ပေးစရာ မရှိသဖြင့် ဒင်နီယယ်ကပင် ငွေချေးခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဂျွန်နီသည် တက္ကသိုလ်မှ ဘီအက်စ်စီ ခေါ် သိပ္ပံဘွဲ့ ရခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ထိုစဉ်ကတော့ တစ်ယောက်က လူမည်း၊ တစ်ယောက်က လူဖြူ ဖြစ်သော လူငယ်နှစ်ယောက်သည် အမြဲတစေ သွားအတူ လာအတူ ဖြစ် ခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       အဆမတန် ကျယ်ပြောလှသော အစိုးရပိုင် ဤသစ်တောအတွင်း ၌ ခြေကျင်တစ်မျိုး၊ စက်ဘီးဖြင့်တစ်လှည့် အတူတူတွဲ၍ ကင်းလှည့်ခဲ့ကြ ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       အလွန်နက်သည့် တောကြီးမျက်မည်းအတွင်း၌ အလုပ်အတူတူ လုပ်ရင်း အလွန် ခင်မင်ရင်းနှီးသည့် မိတ်ဆွေများအဖြစ်သို့ ရောက်ခဲ့ကြ ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ဒင်နီယယ်သည် ဂိုဒေါင်၏ မှောင်မည်းနေသော အတွင်းဘက်ကို တစ်ချက်ချောင်းကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး လေချွန်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        “ဟေ့ ......သူငယ်ချင်း ဂျွန်နီ၊ ငါ ထွက်သွားကတည်းက မင်း အလုပ်များပြီး ကျန်ခဲ့တာ မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       အဖိုးတန်ပစ္စည်းများမှာ ခေါင်မိုး ယက်မများ ထိနေအောင် အစု လိုက်၊ အပုံလိုက် တင်ထားသည်။ ဒေါ်လာရာပေါင်း ထောင်ပေါင်းများ စွာ တန်သည့် ပစ္စည်းများပေတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ဂျွန်နီအင်ဇောက ဒင်နီယယ်၏မျက်နှာကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့် သည်။ ဒင်နီယယ်သည် ပြဿနာကို နားလည်နေသော မိတ်ဆွေတစ် ယောက်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       သူ အလုပ်များ မများကို အထူးတလည် ပြောပြနေစရာမလိုဟုပင်သူ ယူဆသည်။       \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ထိုအယူအဆကြောင့်လည်း ဘဝင်မကျသော မျက်နှာ ထားဖြင့် တစ်ချက်မျှ လှမ်းကြည့်လိုက်မိခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ဒင်နီယယ်ကတော့ ဂျွန်နီ၏ အကြည့်ကိုမမြင်။ သူ့ကင်မရာမင်း ဘက် လှည့်၍ စကားပြောနေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        “ဟေ့ ... အထဲမှာ အလင်းရောင် ကောင်းကောင်းရပါ့မလား၊ ငါက အတွင်းပိုင်းပုံတွေကို ကျကျနန ရိုက်ယူချင်တယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ကင်မရာမင်းသည် လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လွယ်ထားရ သဖြင့် မြန်မြန်သွက်သွက် မလျှောက်နိုင်၊ သူသည် နှေးကွေးလေးလံစွာဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလာသည်။ ခါးတစ်ဖက်တွင် ရှိနေသော ဘက်ထရီခလုတ်ကို ဖွင့်ကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားသော မီးကို စမ်းသပ်ကြည့်နေသည်။ ဘက်ထရီမီးရောင်သည် အဖိုးတန်ပစ္စည်းများပေါ်သို့ ပြန့်ကျလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        “ဒီမယ် ..... ဂျော့ခ်၊ မင်းက ငါနဲ့ ကြီးကြပ်ရေးနောက်ကနေ ပြီး ဂိုဒေါင်အစွန်းထိ လိုက်ရိုက်နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု ဒင်နီက ညွှန်ကြားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ကင်မရာမင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ရှေ့သို့ ကပ်လာသည်။ ဆိုနီ ဗွီဒီယိုကင်မရာကို ပခုံးပေါ်တွင် အနေတော်ဖြစ်အောင် ပြင်၍ ကိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ဂျော့ခ်သည် အသက် သုံးဆယ်တွင်း အရွယ်ဖြစ်သည်။ ကာကီ ရောင်ဘောင်းဘီတိုဝတ်ကာ ညှပ်ဖိနပ်စီးထားသည်။ ဇမ်ဘီဇီတောင်ကြား အပူရှိန်ကြောင့် သူ၏ညိုရောင်သမ်းနေသော ရင်ဘတ်တွင် ချွေးများစိုရွှဲနေ သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ရှည်လျားသော ဆံပင်ကို သားရေကြိုး တစ်ချောင်းဖြင့် စည်းထား သည်။ ဆံပင်သည် လည်ကုပ်ပေါ်သို့ ဝဲကျလျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       သူ့ ပုံပန်းသည် ခေတ်ပေါ် တေးဂီတလောကမှာ လူကြိုက်များ သော အဆိုတော်တစ်ယောက်နှင့် တူလှသော်လည်း တကယ်ကတော့ ဆိုနီ ကင်မရာကြီး တစ်လုံးဖြင့် ထူးခြားပြောင်မြောက်အောင် ရိုက်ကူးနိုင်သော အနုပညာသည်တစ်ဦး ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ဂျော့ခ်သည် မသပ်မရပ် စုပြုံတင်ထားသည့် ဆင်စွယ်များပေါ်မှ ကင်မရာကို ရှပ်တိုက်ဆွဲကာ အလွန်ကြီးမားလှပသော ဆင်စွယ်ကြီးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည့် ဒင်နီယယ်၏ လက်အထိ ယူသွားသည်။ ထို့ နောက် ကင်မရာကို နောက်ဘက်သို့ ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ဒင်နီယယ်၏ တစ် ကိုယ်လုံးကို ရိုက်ယူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ဒင်နီယယ်သည် ဇီဝဗေဒဘာသာရပ်ဖြင့် ဒေါက်တာဘွဲ့ ရထားသူ ဖြစ်၏။ စာအုပ်အများအပြားလည်း ရေးသားခဲ့၏။ ဟောပြောပို့ချခြင်းများကို လည်း လုပ်ခဲ့ဖူး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       အာဖရိကတိုက်ရှိ သက်ရှိသတ္တဝါများ၏ အလေ့အထများနှင့် ပတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝန်းကျင်ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုနှင့်ပတ်သက်သော အီကိုလော်ဂျီပညာရပ်နယ်ပယ် တွင် နိုင်ငံတကာနယ်ပယ်၌ သြဇာညောင်းသူ၊ ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူတစ်ဦး လည်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       သို့သော်လည်း ထိုအကြောင်းများကြောင့် နိုင်ငံတကာနယ်ပယ်၌ ထင်ရှား ကျော်ကြားနေခြင်း မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ဒင်နီယယ်သည် ကျန်းမာကြံ့ခိုင်သူ ဖြစ်သည်။ လူချောတစ်ဦး ဖြစ်၍ ဥပဓိရုပ် အလွန်ကောင်းသည်။ ရုပ်မြင်သံကြားပိတ်ကား မှန်ပြင်ပေါ် ၌ ထင်ဟပ်လာသည့် သူ့ရုပ်ရည်သည် အလွန်ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ကြည့် လို့ကောင်းသည်။ အသံကလည်း အလွန်နှစ်သက်စဖွယ် ကောင်းသည်။ စကားပြောရာ၌လည်း အသံထွက် လေယူလေသိမ်းနှင့် ပြောဟန်ဆိုဟန် များက နှစ်သက်စဖွယ် ကောင်းလှ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ဒင်နီယယ်၏ အဖေသည် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီးအတွင်း၌ ကာကွယ် ရေးတပ်တွင်း ရုံးထိုင်အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မြောက်အာဖရိက တိုက်စစ် မြေပြင်ရှိ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဝေဗယ်လ်နှင့် ဖီးလ်မာရှယ်မောင်ဂိုမာရီတို့ လက် အောက်၌ အမှုထမ်းခဲ့ဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       စစ်ကြီး ပြီးသွားသည့်အခါ သူသည် ရိုဒီဘီးယားနိုင်ငံသို့ သွား ရောက်နေထိုင်ကာ ဆေးရွက်ကြီး စိုက်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ဒင်နီယယ်အား အာဖရိကတွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အရွယ်ရောက်လာသည့်အခါ သူ့အဖေက ဒင်နီယယ်အား အင်္ဂလန်နိုင်ငံ ဆင်းစ်သို့ ပြန်ပို့ပြီး ပညာ သင်ကြားစေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ထို့ နောက်တော့ ဒင်နီယယ်သည် ရိုဒီဆီးယားနိုင်ငံသို့ ပြန်လာပြီး အမျိုးသား ရေမြေတောတောင် သဘာဝ ထိန်းသိမ်းရေးဌာန၌ ဝင်ရောက် အမှုထမ်းခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ဒင်နီယယ်သည် ကင်မရာဆီသို့ တည့်တည့်ကြည့်ကာ စကားစ ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        “ဆင်စွယ်ဟာ ရှေးခေတ် အီဂျစ်နိုင်ငံ ဖာရိုဘုရင်တွေလက်ထက် ကတည်းက အဖိုးတန် ပစ္စည်း တစ်ခုအဖြစ် ထင်ရှားလာခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းပါ၊ အလှဆုံးနဲ့ အဖိုးအထိုက်တန်ဆုံး သဘာဝပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် ရပ်တည်လာခဲ့ တာပါ။ ဒါဟာ အာဖရိကန် ဆင်တွေရဲ့ ကျက်သရေဆောင် ပစ္စည်းတစ်ခုလို့ ပြောရင်လဲ မမှားနိုင်ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ဒင်နီယယ်သည် အစုလိုက် အပြုံလိုက် အဆင့်ဆင့်ထပ်၍ တင် ထားသော ဆင်စွယ်ပုံများကြားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ဝင်သွားသည်။ ဂျွန်နီအင်ဇောက သူ့ဘေးမှကပ်၍ လိုက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        “ရွှေဖြူလို့ အသိအမှတ်ပြုထားကြတဲ့ ဆင်စွယ် တွေ့ရဖို့အတွက် လူဟာ ဆင်ကို အမဲလိုက်လာခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင် ရှိခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ လည်း လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်အထိ အာဖရိကတိုက်အတွင်းမှာ ဆင်ကောင်ရေ နှစ်သန်းကျော်ကျော် ကျန်ရှိနေသေးတာ တွေ့ခဲ့ကြရပါတယ် ....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        “ဒီအချက်ကို ကြည့်ပြီး ဆင်အရေအတွက်ဟာ အသစ် အသစ် ထပ်မံတိုးပွားလာနေတယ်လို့ ယူဆနိုင်စရာရှိပါတယ်။ ဒီလိုယူဆတာက လည်း တခြားကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး၊ ဆင်တွေကို အကာအကွယ်ပေးနေ တယ်၊ တိုးပွားလာအောင် လုပ်ပေးနေတယ်၊ ကြီးကြပ်ထိန်းသိမ်းပေးနေတယ် လို့ ထင်နေကြလို့ပါ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        “ဒါပေမဲ့ အဲဒီအထင်ဟာ ကြောက်စရာ ဝမ်းနည်းစရာကောင်း လောက်အောင် မှားနေတာ တွေ့ကြရပါတယ်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ လွန်ခဲ့ တဲ့ ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ ဆင်ကောင်ရေ တစ်သန်းနီးပါးလောက် အသတ်ခံ ရတာကို ကျွန်တော်တို့ တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        “အဲဒီအဖြစ်ကို ကျွန်တော်တို့ ဒီအတိုင်းပဲ လက်ပိုက်ကြည့်နေကြ မလားဆိုတာ စဉ်းစားရတော့မယ့် အခြေအနေကို ရောက်နေပါပြီ၊ ကျွန်တော် တို့ အခု ဒီဒေသ ဒီနေရာ၊ ရောက်လာတာဟာ အဲဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီးလိမ့်မယ်။ ဒီဆင်စွယ်တွေကို ဘယ်က ရထားပါသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        “ဒီလိုပါ၊ တစ်ချို့ဆင်စွယ်တွေက ကောက်တွေ့ ထားတာပါ။ ဒီ သစ်တောထဲမှာ သူတို့ဘာသာသူတို့ သဘာဝအလျောက် သေသွားကြတဲ့ ဆင်တွေဆီကရတဲ့ အစွယ်တွေပါ။ တချို့ကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထောက်တောထိန်းအရာရှိတွေက သူခိုးတွေ လက်ထဲက သိမ်းဆည်းရမိခဲ့ တာပါ....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        “ဒါပေမဲ့ ဆင်စွယ်အများစုဟာ ကျွန်တော်တို့ဌာနက ပေးအပ်ထား တဲ့ တာဝန်အရ ဆက်လက်ရှင်သန်ဖို့ မသင့်တော့ဘူးလို့ယူဆရတဲ့ ပယ်ဆင်” တွေကို ရှာဖွေပြီး ရယူထားကြတဲ့ ဆင်စွယ်တွေ ဖြစ်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ဒင်နီယယ်နှင့် ဂျွန်နီသည် ဂိုဒေါင်၏ တစ်ဖက်စွန်းအထိ လျှောက် သွားပြီး ရပ်လိုက်ကြသည်။ ကင်မရာဘက်သို့ လှည့်၍ ရပ်လိုက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ပယ်ဆင် လုပ်ငန်းအစီအစဉ်ကို ကျွန်တော်တို့နောက်မှ ဆွေးနွေး ကြတာပေါ့ မစ္စတာ ဂျွန်နီ၊ ပထမဆုံး ချင်ဝီဝီမှာရှိနေတဲ့ ဆင်စွယ် ခိုးထုတ်မှု အခြေအနေကို ပြောပြစေချင်ပါတယ်။ အဲဒီလုပ်ငန်းအခြေအနေဟာ တော်တော် ဆိုးရွားနေပါသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        “နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ပို ပိုပြီး ဆိုးလာနေတယ်လို့ ပြောရပါလိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ဟု ဂျွန်နီက စိတ်မကောင်း ဖြစ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းကို ယမ်း၍ ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        “ကင်ညာနိုင်ငံ၊ တန်ဇာနီးယားနိုင်ငံနဲ့ ဇမ်ဘီယာနိုင်ငံတွေမှာ ဆင် တွေ ပြုတ်ပြုတ်ပြုန်းသွားတာ သိနေကြတဲ့ ဆင်ကုန်သည်တွေရဲ့ အာရုံဟာတောင်ဘက်ပိုင်းမှာ ရှိနေတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆင်အုပ်တွေဘက်ကို ရောက် လာနေကြပါတယ်..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        “ဇမ်ဘီယာနိုင်ငံဟာ ဇမ်ဘီဇီမြစ်ကို ဖြတ်လိုက်ရင် ရောက်နိုင်တဲ့ နိုင်ငံပါ။ အဲဒီတော့ ဆင်သူခိုးတွေဟာ မြစ်ကို ဖြတ်ကူးပြီး ဒီဘက်ကို ရောက် လာကြပါတယ်။ သူတို့က လူအင်အားရော၊ လက်နက်အင်အားပါ ကျွန်တော်တို့ထက် တောင့်တင်းကြပါတယ်..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        “သူတို့ကတော့ လူရော၊ ဆင်ရော၊ ကြံ့ရော ပစ်ခတ်သတ်ဖြတ်ဖို့ ဝန်မလေးတဲ့ လူစုပါ၊              \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ကျွန်တော်တို့ကလည်း ဆင်သူခိုးအုပ်စုနဲ့တွေ့ရင်စပြီးမပစ်လို့ မရပါဘူး၊ ကိုယ်က လက်ဦးအောင် ပစ်ကြရတာပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        “ဒီ ဆင်စွယ် အားလုံးဟာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ဒင်နီယယ်သည် စကားကို ဆက်မပြောသေးဘဲ လက်တစ်ဖက်ကို အနီးဆုံး ဆင်စွယ်ပုံပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ဆင်စွယ်များသည် တစ်ချောင်းနှင့်တစ်ချောင်း မတူကြ။ တချို့ သည် ခပ်ဖြောင့်ဖြောင့်၊ ရှည်ရှည်သေးသေး ဖြစ်သည်။ တချို့ကတော့ လေး ကိုင်းသဖွယ် ကွေးကောက်နေကြသည်။ တချို့သည် ထိပ်ဖျားများ ချွန်မြနေ ကြသော်လည်း အချို့ကတော့ ထိပ်ဖျားများတုံးကာ ပုတိုတို ဖြစ်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ဆင်စွယ်အများစုသည် ပုလဲရောင် တောက်နေကြသည်။ တချို့ သည် ကျောက်ဖြူရောင်တွင် ထောပတ်ရောင်သမ်းနေသည်။ တချို့သော အစွယ်များတွင် အခုအချိန်ထိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များမှ အစွန်းအကွက်များ ကပ်နေဆဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ဆင်စွယ်အများစုမှာ အမ ဆင်စွယ်များ ဖြစ်သည်။ အချို့မှာ ရင့် ကျက် ကြီးထွားခြင်း မရှိသေး။ အတုတ်မှာ လူတစ်ယောက်၏ လက်မောင်း အရွယ်မျှသာ ရှိသည်။ ယင်းအစွယ်များသည် ဆင်ပေါက်စများထံမှ ဖြတ် ယူထားခြင်း ဖြစ်၏။ ဆင်အိုကြီးများမှ ရထားသည့် အလွန် ကြီးထွားရင့် ကျက်သော ဆင်စွယ်များမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ဆင်စွယ်တစ်ချောင်းကို လက်ဖြင့် ကိုင်တွယ် ပွတ်သပ်နေသော ဒင်နီယယ်၏မျက်နှာထားသည် စိတ်ထိခိုက်ခြင်းကို ဖော်ပြလျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       အမှန်တော့ သူသည် အာဖရိကတိုက်၏ ပျက်စီးယိုယွင်းမှုများ နှင့် ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော အစွမ်းသတ္တိများဖြင့် ပြည့်လျှမ်းနေသည့် တိရစ္ဆာန် တို့၏ လောကအကြောင်းကို စာအုပ်များရေးသားခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါ လား…..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        “အသိဉာဏ်ထက်မြက်ပြီး အလွန်တင့်တယ်ခံ့ညားတဲ့ သတ္တဝါကြီး တွေဟာ တစ်နေ့တခြား လျော့နည်းလာနေပြီဆိုတာ ဒီဆင်စွယ်တွေက သက်သေပြနေပါတယ်။ ဒီအခြေအနေဟာ ရှောင်လွဲလို့ မရနိုင်ဘူးလို့ဘဲ ဆိုဦးတော့ ဒီတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ကပြောင်းကပြန်ဖြစ်သွားအောင် လုပ် နေတဲ့သဘာဝ ပြောင်းလဲမှုတွေဟာ ဝမ်းနည်းစရာ အင်မတန်ကောင်းတယ်လို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထင်ပါတယ်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       အာဖရိကန် ဆင်တွေဟာ အာဖရိကတိုက်ရဲ့ ထူးခြားထင်ရှားတဲ့ အထိမ်းအမှတ် အမှတ်လက္ခဏာ တစ်ခုများဖြစ်နေလေသလား၊ ဒါပေမဲ့ ဆင်တွေကတော့ မျိုးဆက်ပြတ်မယ့် အနေအထား ရောက်နေပါတယ်။ ဒါဆို ရင် အာဖရိကတစ်တိုက်လုံး ပျက်သုဉ်းတော့မှာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ဒင်နီယယ်သည် သူ့စိတ်ထဲ၌ ခံစားနေရသည့်အတိုင်း ရိုးရိုးသား သား တင်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကင်မရာကလည်း တွေ့ သမျှကို သစ္စာရှိ စွာဖြင့် မှတ်တမ်းတင်လျက် ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       နိုင်ငံတကာ အလယ်တွင် ဒင်နီယယ်၏ ရုပ်မြင်သံကြား အစီအစဉ် အောင်မြင်မှု ရနေခြင်းသည် ဤမှန်ကန်မှုကြောင့် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ဒင်နီယယ်သည် ဂျွန်နီအင်ဇောဘက် လှည့်ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        “ဆင်တွေ ပျက်သုဉ်းတော့မှာလား ဆိုတာ သိပါရစေ၊ ဇင်ဘာ ဘွေ နိုင်ငံတွင်းမှာ ဆင်တွေ ဘယ်လောက်အထိ ရှိပါသေးသလဲ၊ မစ္စတာ ဂျွန်နီရဲ့ ချင်ဝီဝီ အမျိုးသား သစ်တောတွင်းမှာ ဆင်ကောင်ရေ ဘယ်လောက် များများ ကျန်ဦးမလဲဆိုတာ ပြောပြနိုင်ရင် ပြောပြေစေချင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        “ဇင်ဘာဘွေ တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ဆင်ကောင်ရေ ငါးသောင်းနှစ် ထောင်လောက် ရှိနေသေးတယ်လို့ ခန့်မှန်းထားကြပါတယ်။ ကျွန်တော် တို့ ချင်ဝီဝီ တောတွင်းမှာ ရှိနေတဲ့ အရေအတွက်ကတော့ ပိုပြီး တိတိကျကျပြောလို့ ရပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလလောက်က ကျွန်တော်တို့ဟာ နိုင်ငံ တကာသဘာဝထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရေးအဖွဲ့ကြီးရဲ့ အကူအညီနဲ့ သစ်တောတစ်ခုလုံးကို  ပိုက်စိပ်တိုက်ပြီး ကောင်းကင်က ဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့ကြပါ တယ်။ အဲဒီတုန်းက အတိအကျရေတွက်လို့ ရနိုင်ခဲ့ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        “ကောင်ရေ၊ ဘယ်လောက်ရှိပါသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e       ဟု ဒင်နီယယ်က ဖြတ်မေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        “ချင်ဝီဝီ တောထဲမှာတင် ဆင်ကောင်ရေ တစ်သောင်း ရှစ်ထောင် ရှိပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        “ဒါဆိုရင် နည်းနည်းနောနော အရေအတွက် မဟုတ်ဘူးလို့ ဆို ရမှာပဲ၊ ရာသီဥတု အလွန်ဆိုးရွားတဲ့ ဒီနိုင်ငံမှာ ဒီလောက်အရေအတွက်ရှိ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550681555093,"sku":"","price":14250.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_e0ef6edb-fd21-4160-a26b-89d4e3c9378b.jpg?v=1770878378"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/print-books-translated.oembed?page=23","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}