{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ် — ဘာသာရေးနှင့်တရားဓမ္မ","description":null,"products":[{"product_id":"ဖြိုးသာရ-သုံးဆယ့်ရှစ်ဖြာမင်္ဂလာဆိုင်ရာပုံပြင်များ","title":"သုံးဆယ့်ရှစ်ဖြာမင်္ဂလာဆိုင်ရာပုံပြင်များ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e၁။ လူမိုက်တို့နှင့်မပေါင်းသင်းခြင်းမင်္ဂလာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cstrong\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eအသေ၀နာစ ဗာလာနံ)\u003c\/strong\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမင်္ဂလာဆင်တော်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e           ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက ဗာရာဏသီပြည်မှာ ဗြဟ္မဒတ်မင်း အုပ်ချုပ်စိုးစံသတဲ့။ အဲဒီ မင်းကြီးမှာ မဟိလာမုခလို့ခေါ်တဲ့ မင်္ဂလာဆင်တော်ရှိသတဲ့။ အဲဒီဆင်တော်ဟာ အကျင့် သီလနဲ့ပြည့်စုံပြီး ဘယ်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ ထိခိုက်နာကျင်အောင် မပြုတတ်ဘူးတဲ့ ကလေးတို့ရေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆင်တော်ကို ဥယျာဉ်တော်အတွင်း တောအုပ်အစပ်မှာ ဆင်တင်းကုပ်နဲ့ ထားတာ ဖြစ်တယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ခိုးသားတွေဟာ ဆင်တင်းကုပ်နားကို ရောက်လာကြသတဲ့။ သူတို့ဟာ တောအုပ်အတွင်း ခရီးသွားတွေဆီက ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို လုယက်ယူငင်ကြဖို့ တိုင်ပင်ကြတယ်။ လူကိုသတ်၊ ပစ္စည်းယူဖို့ အချင်းချင်း အကြံပြုကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဆင်တော်ဟာ ခိုးသားဓားပြတွေရဲ့ စကားတွေကို ညစဉ်ကြားရသတဲ့။ ခိုးသားဓားပြ တွေကလည်း ညစဉ်လိုလို ဆင်တင်းကုပ်နားမှာလာပြီး တိုင်ပင်ကြတာကိုး။ အဲဒီမှာပဲ ဆင်တော်ဟာ ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်းတဲ့အပြုအမှုတွေကို ကြားရဖန်များပြီး နားယဉ်လာတော့ သတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အဲဒီလိုနဲ့ ဆင်တော်ဟာ ရိုင်းပြတဲ့အသွင်ကို ပြောင်းလာတော့တယ်။ သူ့ဆီကို နံနက်တိုင်း ရောက်လာတဲ့လူကို ရန်မူတော့သတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အဲဒီသတင်းကို ဘုရင်မင်းမြတ်ကြားသိတော်မူတဲ့အခါ အလွန်အံ့သြသွားတော့ တာပေါ့ ။ သူရဲ့ ဆင်တော်ဟာ အင်မတန်သိမ်မွေ့သီလကောင်းပြီး၊ နူးညံ့တဲ့အကျင့်ဓလေ့ရှိပါလျက် အခုလိုဖြစ်ရတဲ့အတွက် တော်တော်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မင်းကြီးဟာ အမတ်ကြီးတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်ပြီး ဒီအရေးစုံစမ်းပေးဖို့ မိန့်ကြား သတဲ့။ အဲဒီအမတ်ဟာ ဆင်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ရောဂါရှာဖွေပေမယ့် မတွေ့ရဘူး။ ဘာ အကြောင်းကြောင့် အခုလို ဆင်တော်ပျက်စီးရသလဲ။ ဘယ်သူက ဆင်တော်ရဲ့ အကျင့်ကို ဖျက်ဆီးပစ်သလဲဆိုတာ စဉ်းစားဆင်ခြင်ရတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အဲဒီအချိန်မှာပဲ အမတ်ကြီးက တွေးဆမိသွားတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ဟာ ဆင်တော်ရဲ့ အနီးမှာ မကောင်းတဲ့အမူအကျင့်တွေ ပြုမူပြောဆိုခြင်းဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သုံးသပ် မိသွားတယ်။ ဒါနဲ့ ဆင်ထိန်းကို ခေါ်ပြီးမေးသတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဆင်ထိန်းလည်း အမေးကိုဖြေနိုင်ဖို့အတွက် နေ့နေ့ညည ဆင်တင်းကုပ်အနားမှာ တိတ်တဆိတ်ချောင်းမြောင်းစောင့်ကြည့်တော့တယ်။ အဲဒီမှာပဲ ညဘက်ခိုးသားဓားပြတို့ ဆင်တင်းကုပ်အနား စကားဆိုတိုင်ပင်ကြပုံကို တွေ့ရတော့တာပေါ့။ ဆင်ထိန်းလည်း အမတ်ကြီးကို ပြန်လျှောက်တင်လိုက်သတဲ့။ အမတ်ကြီးက သင့်တင့်အကြောင်းစုံသိရတဲ့ ဘုရင်ကြီးဟာ ဆင်တင်းကုပ်အနားပတ်ဝန်းကျင်ကို အစောင့်အကြပ်တွေချထားပြီး ညဘက်တွေမှာ ဆင်တင်းကုပ်အနီး သီလသမာဓိစကားတွေ ပြောကြားစေဖို့ စီစဉ်စေသတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဒီလိုနဲ့ ဆင်တော်ဟာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့စကားတွေကို ကြားလာရပြီး၊ ရုန့်ရင်း ကြမ်းတမ်းတဲ့စိတ်တွေ ပျောက်ပျက်သွားရတော့တယ်။ ရဟန်း၊ ပုဏ္ဏားတို့ရဲ့ သီလသမာဓိ ရှိတဲ့ အပြောအဆိုတွေအပေါ်ယဉ်ပါးလာတဲ့ဆင်တော်ဟာ မင်္ဂလာရှိတဲ့ဆင်တော်အဖြစ်ကို ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           တိရစ္ဆာန်သော်မှ လူမိုက်တွေရဲ့ အနီးအနားမှာရှိခဲ့ရင် ဆိုးသွမ်းစိတ်ဝင်တတ်သေး တာမို့ ကလေးတို့တစ်တွေလည်း လူမိုက်ကို မပေါင်းသင်းမပတ်သက်အပ်ဘူးဆိုတာ သတိပြုကြရအောင်နော်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565536829589,"sku":"","price":5700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_7f3f0afd-067c-455a-b0c6-1d0d42a4736e.jpg?v=1730207451"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဟိမ၀န္တာယောဂီ","title":"ဟိမဝန္တာယောဂီ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eကမ္မသည်ပြုသူ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဥရိယဗာဗာအမည်ရှိ ယောဂီတစ်ဦး၏အကြောင်းကို ကျွန်ုပ် အကြိမ်များစွာ ကြားရ သည်။ ဥရိယဗာဗာသည် သူ၏ ပညာနှင့်ပတ်သက်၍လည်းကောင်း၊ သူ၏ တရား အလုပ်နှင့်ပတ်သက်၍ လည်းကောင်း၊ အလွန်ထင်ရှားကျော်ကြားသော ယောဂီပုဂ္ဂိုလ် ကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဗရိန္ဒာဗန်၌ နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်၏ဆရာအရှင်က ကျွန်ုပ်ကို ထိုယောဂီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှင့် အတူနေထိုင် ရန် စေလွှတ်လိုက်သည်။ ကျွန်ုပ်ကို ကောင်းကောင်းသိနေသော ယောဂီကြီး၏တပည့် တစ်ဦးက ကျွန်ုပ်ကို ဗရိန္ဒာဗန်သို့ ခေါ်သွားသည်။ ဗရိန္ဒာဗန်ရောက်ရှိသွားသောအခါ ထိုယောဂီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို တွေ့ ရန်အတွက် စောင့်နေကြသော ရာပေါင်းများစွာသော လူတို့ ကို တွေ့မြင်ရသည်။ သူ၏တပည့်က ကျွန်ုပ်ရောက်ရှိလာသည့်အကြောင်း ယောဂီ ကြီးအား သွားအကြောင်းကြားသည်။ ယောဂီကြီးသည် သူ၏တပည့်အား ကျွန်ုပ်ကို သူ့အခန်းထဲခေါ်သွားရန် ညွှန်ကြားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုယောဂီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးသည် အသက် ၆၅ နှစ်ခန့်ရှိလိမ့်မည်။ အရပ်ပုပျပ်ပျပ် ဖြစ်သည်။ မြောက်ပိုင်းအိန္ဒိယနိုင်ငံ၏ အကြီးမားဆုံးသော ပညာရှင်များထဲတွင် တစ်ဦး အပါအဝင် ဖြစ်သည်။ ယောဂီကြီးတွင် တစ်ပြည်လုံး၌ နောက်လိုက်တပည့်များ အများ အပြားရှိသည်။ ကျွန်ုပ်အပေါ်တွင်လည်း ယောဂီကြီးသည် အလွန်တရာ ထောက်ထား ငဲ့ညှာသော စိတ်ထားရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညနေချမ်းအချိန်များ၌ ကျွန်ုပ်တို့သည် ယမုံနာမြစ်ကမ်းပါးသို့ ကိုယ်လက် သန့်စင်ရန် သွားလေ့ရှိကြသည်။ တစ်ခုသော ညနေချမ်းအချိန်၌ ကျွန်ုပ်က ယောဂီကြီးအား “လောကီလူ့ဘောင်ကို စွန့်ခွာခြင်းသည် လူ့လောကထဲတွင် နေခြင်းထက် သာလွန်သလား၊ မည်သည့်အရာက မှန်ကန်သောလမ်းစဉ် ဖြစ်ပါသလဲ” ဟု မေးကြည့် သည်။ ထိုအချိန်အတောအတွင်း ကျွန်ုပ်သည် ကမ္မနှင့်ပတ်သက်သော ဒဿနသဘော တရားကို လေ့လာနေသည်။ ကမ္မဟူသည်မှာ အကြောင်းနှင့် အကျိုးတရား ဖြစ်သည် ဟူ၍ ကျွန်ုပ်သိထားသည်။ ကမ္မ၏ ယင်းအမြွှာနိယာမတရားမှ လွတ်မြောက်ဖို့ရန် ခက်ခဲသည်ဟူ၍လည်း သဘောပေါက်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယောဂီကြီးက ကျွန်ုပ်ကို ပြောပြသည်။ “လူတိုင်း လူတိုင်း လောကီ လူ့ ဘောင်က ထွက်ခွာသွားဖို့ မလိုပါဘူး။ လောကီလူ့ဘောင်က ထွက်ခွာသွားတဲ့ လမ်းစဉ် ကို လိုက်ဖို့ဆိုတာ အလွန်တရာ ခက်ခဲတယ်၊ အမှန်က လောကီလူ့ဘောင်မှာရှိနေတဲ့ အရာဝတ္ထုတွေကို စွန့်လွှတ်ဖို့မလိုပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုရင် လူသားတစ်ယောက် အနေနှင့် ဘယ်လို ပစ္စည်းဝတ္တုမျိုးကိုမှ အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်တယ်ဆိုတာ မရှိတဲ့ အတွက် ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် အရာဝတ္တုတစ်ခုခုကို စွန့်လွှတ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုဆိုတဲ့ အစွဲကိုတော့ စွန့်လွှတ်ရလိမ့်မယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လောကီလူ့ဘောင်ထဲမှာ နေနေ၊ လောကီလူ့ဘောင်အပြင်ဘက်မှာနေနေ ဒါလောက် ထူးခြားမှုရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ ကမ္ဘာလောကရှိ အရာဝတ္ထုများကို တပ်မက် ခြင်းဟာ ဒုက္ခ၏အကြောင်းဖြစ်တယ်။ ဘယ်အရာဝတ္ထုကိုမဆို တွယ်တာ တပ်မက် ခြင်း ကင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ကမ္မ၏အနှောင်အဖွဲ့ မှ လွတ်မြောက်မှုရရှိတယ်။ လုပ်ငန်းဆောင်တာ ပြုလုပ်မှုလမ်းပေါ် လျှောက်သွားတဲ့လူဟာ မိမိတာဝန်ဝတ္တရားများကို စွန့် ပယ်ခြင်းမပြုလုပ်ဘဲ ကိုယ်ကျိုးကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ပြုလုပ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆောင်ရွက်ဖို့လိုတယ်။ လောကီလူ့ဘောင်က ထွက်ခွာသွားတဲ့လူဟာ လောကီအရာ ဝတ္ထုများကို စွန့်ပယ်ပြီး လောကီအရာဝတ္ထုများနှင့် ဝေးရတန့် ထွက်ခွာသွားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ မဆောင်ရွက်လျှင် မဖြစ်တဲ့ သူ၏တာဝန်ဝတ္တရားများကိုလည်း ပြုလုပ်ဆောင်ရွက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လောကီလူ့ဘောင်ထဲမှာ အိမ်ထောင်ရှင်များအနေနှင့် နေထိုင်ကြတဲ့ လူတွေ ကလည်း မလုပ်လျှင်မဖြစ်တဲ့ မိမိတို့၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက် ကြတယ်။ မိမိတို့လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်ချက်များ၏ အသီးအပွင့်များကိုရယူပြီး သုံးစွဲကြတဲ့ အဲဒီလူတွေဟာ တစ်ကိုယ်ကျိုးကြည့်သမားများဖြစ်လာကြပြီး မိမိတို့အတွက် အကျပ် အတည်းပေါင်းများစွာကို ပြုလုပ်ဖန်တီးကြတယ်။ အဲဒီလူများဟာ မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးတဲ့အနှောင်အဖွဲ့ မှ လွတ်မြောက်မှုရရှိရန်အတွက် အခက်အခဲရှိလာကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကယ်၍ သံယောဇဉ်တွယ်တာမှု မှန်သမျှနှင့် အိုးအိမ်ပိုင်ဆိုင်မှုအစွဲကို မစွန့်လွှတ်ကြ လျှင် လောကီလူဘောင်စွန့်ခွာသွားတဲ့ လမ်းစဉ်လည်း ဒုက္ခနှင့် ကြုံလာရလိမ့်မယ်၊ အကယ်၍ အိမ်ထောင်ရှင်များအနေနှင့် ပစ္စည်းဝတ္ထုများကို တွယ်တာပြီး ကိုယ်ကျိုး ကြည့်မှုနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုကို အားကောင်းလာအောင် ပြုလုပ်မယ်ဆိုလျှင်လည်း အဲဒီလို ပြုလုပ်တာဟာ မိမိတို့အတွက် ဒုက္ခကို ဖန်တီးခြင်းပင်ဖြစ်ပေလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘဝ၏ ရည်မှန်းချက်အောင်မြင်ထမြောက်ရန်အတွက် လောကီလူ့ဘောင် ထဲမှာနေနေ၊ လောကီလူ့ဘောင်အပြင်ဘက်မှာနေနေ မိမိတာဝန်ဝတ္တရားများကို လိုက်နာဆောင်ရွက်ဖို့လိုတယ်။ လောကီလူ့ဘောင်က ထွက်ခွာသွားတဲ့ လမ်းစဉ်နှင့် လောကီ လူ့ဘောင်ထဲမှာ လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်တဲ့ လမ်းစဉ်ဟာ နှစ်မျိုးနှစ်စား ကွဲပြားခြားနားနေပေမယ့် နှစ်မျိုးလုံး မိမိ၏လွတ်မြောက်မှုရရှိရန်အတွက် ညီတူညီမျှပင် အကျိုးပြုတယ်။ လမ်းစဉ်တစ်ခုက စွန့်လွှတ်မှုလမ်းစဉ်ဖြစ်ပြီး အခြားလမ်း စဉ်တစ်ခုက အနိုင်ရရှိမှု လမ်းစဉ်ဖြစ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယောဂီကြီးက တစ်ဖန် ပြောပြန်သည် ကမ္မနိယာမဟာ အားလုံးအတွက် ညီတူညီမျှ အသုံးချလို့ရတဲ့ လမ်းစဉ်ဖြစ်တယ်။ ကျွန်ုပ်တို့၏အတိတ်က သင်္ခါရများ ဟာ မသိစိတ်မှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အမြစ်တွယ်နေကြတယ်။ အဲဒီအတွင်း ငုပ်နေတဲ့ သင်္ခါရများဟာ သို့မဟုတ် အမှတ်သညာများဟာ အမျိုးမျိုးအပြားပြားသော အတွေး အကြံ ရေမြှုပ်များကို ဖန်တီးပြီး မိမိတို့၏စကားနှင့် အလုပ်များမှတစ်ဆင့် သူ့အလိုကို ပေါ်လာကြတယ်။ ယောဂီတစ်ဦးဦးအနေနှင့် အဲဒီသင်္ခါရများမှ လွတ်မြောက်မှုရရှိနိုင် တယ်။ အဲဒီအမှတ်သညာများဟာ မိမိတို့သင်္ခါရများ၏အိပ်ရာမှာ အခိုင်အမာရှိနေကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသံယောဇဉ်ကင်းပြတ်မှု သို့မဟုတ် ကိုယ်ကျိုးမကြည့်မှု မီးထဲမှာ အဲဒီ သင်္ခါရ များကို လောင်ကျွမ်းသွားအောင် ပြုနိုင်တဲ့လူများဟာ မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးပြုလုပ် ထားတဲ့ အနှောင်အဖွဲ့ က လွတ်မြောက်သွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်ကြတယ်။ မီးလောင် ထားတဲ့ကြိုးဟာ ချည်နှောင်လို့ရတဲ့ စွမ်းအားမရှိတော့ပြီဖြစ်သော်လည်း ကြိုးအဖြစ် နှင့်တော့ တွေ့မြင်နေရသလိုဖြစ်တယ်။ အတွင်းငုပ်နေတဲ့ အမှတ်သညာများ သို့မဟုတ် သင်္ခါရများဟာ မသိစိတ်မှာရှိနေကြပေမယ့် ပညာမီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းသွားပြီဖြစ်တဲ့ အတွက် အညွန့်အညှောက်ပေါက်လာနိုင်တဲ့ စွမ်းအားကုန်ခန်းသွားပြီဖြစ်၍ မည်သည့် အခါမျှ ကြီးထွားလာတော့မှာ မဟုတ်ပေ။ မီးလောင်ကျွမ်းထားတဲ့ အမှတ်သညာများ သို့မဟုတ် သင်္ခါရများဟာ မီးအုံးထားတဲ့ ကော်ဖီစေ့လို ဖြစ်သွားတယ်။ မီးအုံးထားတဲ့ ကော်ဖီစေ့ကို ကော်ဖီဖျော်ဖို့အတွက် အသုံးပြုနိုင်ပေမယ့် အဲဒီကော်ဖီစေ့များဟာ ကော်ဖီပင် အညွန့်အညှောက် ပေါက်လာနိုင်တဲ့အစွမ်းမရှိတော့ဘူး။ သင်္ခါရအမျိုးအစား နှစ်ခု ရှိတယ်။ သင်္ခါရ အမျိုးအစား တစ်ခုက ဘာဝနာလမ်းစဉ်မှာ အကူအညီအထောက်အပံ့ ဖြစ်ပြီး အခြားသင်္ခါရအမျိုးအစားတစ်ခုက ဘာဝနာလမ်းစဉ်မှာ အနှောင့်အယှက် အဟန့်အတားဖြစ်စေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သံယောဇဉ်တွယ်တာမှု ကင်းပြတ်ခြင်းဟာ အတိတ်က သင်္ခါရများ၏ ချည် နှောင်တတ်တဲ့ စွမ်းအားကို လောင်ကျွမ်းစေတဲ့ မီးနှင့်ပမာတူတယ်။ လောကီလူ့ဘောင် ကို စွန့်ခွာခြင်းအားဖြင့် ရရှိတဲ့အကျိုးထူးတရားကို အိမ်ထောင်ရှင်များအနေနှင့်လည်း ပစ္စည်းဝတ္ထုများအပေါ် သံယောဇဉ်တွယ်တာမှုကင်းခြင်း အလေ့အကျင့် ပြုလုပ်ခြင်း အားဖြင့် ရရှိနိုင်တယ်။ လောကီလူ့ဘောင်က ထွက်ခွာသွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ လောကီ လူ့ဘောင်၏ အပြင်ဘက်မှာ ဉာဏ်အလင်းကို ရရှိပြီး အိမ်ထောင်ရှင်က လောကီလူ့ ဘောင်ထဲမှာ ဉာဏ်အလင်းကို ရရှိနိုင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အရာဝတ္ထုများအပေါ်မှာ သံယောဇဉ်တွယ်တာမှုကင်းပြတ်ခြင်းဟာ လျစ် လျူရှုခြင်း သို့မဟုတ် ချစ်ခင်ကြင်နာမှုကင်းခြင်းဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မျိုးမဟုတ်ဘူး။ သံယောဇဉ်တွယ်တာမှုကင်းကင်းနှင့် ချစ်ခင်ခြင်းဟာ တစ်မျိုးတစ်စားတည်း ဖြစ်တယ်။ သံယောဇဉ်တွယ်တာမှုကင်းခြင်းက လွတ်မြောက်မှုကိုပေးပြီး သံယောဇဉ်ကပ်ညှိ တွယ်တာခြင်းက အနှောင်အဖွဲ့ ကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်။ သံယောဇဉ်တွယ်တာမှုကင်းခြင်း အားဖြင့် အိမ်ထောင်ရှင်ဟာ မိမိဘဝ၏ ရည်မှန်းချက်ကိုသိရှိပြီး မိမိ၏တာဝန်ဝတ္တရား ကို ကိုယ်ကျိုးမဖက်ဘဲ လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်နိုင်တယ်။ အိမ်ထောင်ရှင်၏လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်ချက်များသည် အိမ်ထောင်ရှင်အတွက် အကျိုးရှိရာရှိကြောင်း နည်းလမ်းများ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လောကီလူ့ဘောင်က စွန့်ခွာထွက်သွားတဲ့ တရားရှင်ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ မိမိဘဝ ၏ရည်မှန်းချက်ကို အမြဲတစေ သိရှိနားလည်နေလျှင် ဉာဏ်အလင်း ရရှိလာနိုင်တယ်။ သံယောဇဉ်ကင်းပြတ်ပြီး လောကီလူ့ဘောင်က စွန့်ခွာထွက်သွားခြင်းဟာ အသိစိတ်ကို ဖြန့်ကြက်ထားတယ်။ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးတစ်ယောက်ဟာ မိမိအသိစိတ်ဓာတ်ကို ဖြန့်ကြက် တဲ့ နည်းလမ်းတတ်မြောက်ထားလျှင် သို့မဟုတ် အားလုံး၏အသိစိတ်နှင့် ပေါင်းစည်း ထားလျှင် မိမိ၏ကမ္မအနှောင်အဖွဲ့ ထဲမှာ မနေရတော့ဘူး။ ကမ္မ၏အနှောင်အဖွဲ့ ထဲက အပြည့်အဝလွတ်လပ်မှုရရှိသွားလိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်ထူးများဟာ သူတစ်ပါးတို့ကိုလည်း လွတ်မြောက်မှုလမ်း ကြောင်းပြနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိသူများဖြစ်ကြတယ်။ အဲဒီ ပုဂ္ဂိုလ်ထူးများဟာ လောကီ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566386241685,"sku":"","price":9000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4fbdb0b0-7756-4dfd-96f4-52d64c8bc54d.jpg?v=1730209103"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဟိတောပဒေသ","title":"ဟိတောပဒေသ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eစကားချီး \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းပါး၌ ပါဋလိပုတ်(ယခုပတ္တနား) အမည်ရှိသော မြို့တစ်မြို့ ရှိလေ ၏။ ထိုမြို့၌ မင်းဂုဏ် မင်းအင်္ဂါနှင့် ညီညွတ်ပြည့်ဝသော သုဒဿနအမည်ရှိ ဘုရင်တစ်ပါး စိုးမိုးအုပ်ချုပ်နေလေသည်။ အခါတစ်ပါးဝယ် ထိုဘုရင်သည် တစ်စုံတစ်ဦးထံမှ သြဝါဒစကားနှစ်ရပ်ကို ဤသို့ ကြားသိရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယုံမှားသံသယအားလုံးကို ပယ်ဖျောက်ရှင်းလင်းနိုင်သော၊ မျက်ကွယ် အကျိုးကို ပြတတ်သော ကျမ်းဂန်စာပေသည်သာလျှင် လူအားလုံး၏ မျက်စိ ဖြစ်၏။ ကျမ်းဂန်စာပေမျက်စိမရှိသူသည် သူကန်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသက်အရွယ် ပျိုမျစ်ခြင်း၊ ဥစ္စာဓနကြွယ်ဝခြင်း၊ အစိုးရခြင်း၊ အသိပညာ မဲ့ခြင်း၊ ယင်းလေးမျိုးအနက် တစ်မျိုးမျိုးသည်ပင် အကျိုးမဲ့ပြုတတ်၏ ။ လေးမျိုး စလုံးရှိသူအတွက်မူ အဘယ်ဆိုဖွယ်ရာရှိအံ့နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ကျမ်းဂန်စာပေမသင်ကြားဘဲ လမ်းလွဲလိုက်နေကြသည့် သားတော် များအတွက် စိတ်လက်မသက်မသာဖြစ်ပြီးလျှင် ဤသို့ အကြံဖြစ်ပေါ်မိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပညာမရှိ တရားမသိသော သားမျိုးကို မွေးဖွားရသဖြင့် အကျိုးကျေးဇူး မရှိပေ။ ကန်းနေသော မျက်စိသည် ဘာမျှအသုံးမဝင်။ နာကျင်ကျိန်းစပ်ရုံအတွက် သက်သက်သာလျှင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမမွေးရသေးသောသား၊ သေဆုံးသွားသောသား၊ မိုက်သောသား၊ ယင်းသား သုံးမျိုးအနက် ပထမနှင့် ဒုတိယသား နှစ်မျိုးသည် တစ်ကြိမ်သာလျှင် ဒုက္ခပေး တတ်၏။ တတိယသားမျိုးကား အစဉ်တစိုက် ဒုက္ခပေးတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ်ဝန်ပျက်ခြင်းသည်လည်းကောင်း၊ မယားနှင့် အတူမနေခြင်းသည် လည်းကောင်း၊ သားမွေးပြီး သေဆုံးသွားခြင်းသည်လည်းကောင်း၊ သမီးဖွားလာခြင်းသည်လည်းကောင်း၊ မြုံနေခြင်းသည်လည်းကောင်း၊ ဝမ်းတိုက်ထဲ၌ပင် ပဋိသန္ဓေတည်နေခြင်းသည်လည်းကောင်း မြင့်မြတ်သေး၏။ သို့ရာတွင် ရုပ်ဆင်း လှပပြီး အဆင်တန်ဆာ ဆင်ယင်ထားသည့်သား ဖြစ်စေကာမူ ပညာမဲ့က မမြင့် မြတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိမိအမျိုးအနွယ် ဂုဏ်တက်စေသည့် သားမျိုးဖြစ်မူ မွေးဖွားရကျိုးနပ်၏။ တပြောင်းပြန်ပြန် လည်၍နေသည့် ဤသံသရာ၌ မသေသူဘယ်သူရှိသနည်း။ မမွေးသူ ဘယ်သူရှိသနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂုဏ်ရှိသူတို့၏စာရင်း၌ အစပိုင်းက မှား၍ပင် မပါဝင်နိုင်သော သားမျိုးကို မွေးဖွားရပါမူကား မိန်းမမြုံနှင့် အဘယ်မှာ ထူးခြားချက်ရှိဦးမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလှူဒါန၌လည်းကောင်၊ အကျင့်သီလ၌လည်းကောင်း၊ သူရသတ္တိ၌လည်း ကောင်း၊ အတတ်ပညာ၌လည်းကောင်း၊ ဥစ္စာဓနှ၌လည်းကောင်း စိတ်မဝင်စား သော သားမျိုးသည် အမိ၏ အညစ်အကြေးအစုမျှသာလျှင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသားဖျင်းသားမိုက် တစ်ရာထက် အရည်အချင်းနှင့်ပြည့်စုံသော သား တစ် ယောက်က မြတ်၏။ တစ်စင်းတည်းသောလသည် အမိုက်မှောင်ကို ပယ်ဖျောက် နိုင်စွမ်းသော်လည်း ကြယ်တာရာပေါင်းများစွာသည် အမိုက်မှောင်ကို ပယ်ဖျောက် ခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကြင်သူသည် ကောင်းမှုပြုရာအရပ်၌ ပြုနိုင်ခဲသော အကျင့်တရားကို ကျင့်ကြံပြုလုပ်၏။ ထိုသူ၏သားသည် မိဘစကားကို နားထောင်တတ်၏။ဥစ္စာ ပစ္စည်း ကြွယ်ဝပေါများတတ်၏။ တရားစောင့်သိတတ်၏။ ပညာရှိ ဖြစ်တတ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစီးပွားဥစ္စာရခြင်း၊ အနာရောဂါကင်းခြင်း၊ ချစ်သူ၊ ချစ်ဖွယ်စကားပြော ကြားတတ်သည့် မယား၊ စကားနားထောင်တတ်သည့်သား၊ အကျိုးစီးပွားကို ပြုတတ်သည့် အတတ်ပညာ၊ ယင်း ခြောက်ပါးသည် လောက၏ ချမ်းသာသုခ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြွေးတင်အောင်လုပ်သော အဖသည် ရန်သူ ဖြစ်၏။ လင်ငယ်နေသော အမိသည် ရန်သူ ဖြစ်၏။ အဆင်းလှသောမယားသည် ရန်သူ ဖြစ်၏။ ပညာမဲ့ သော သားသည် ရန်သူ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလေ့အကျင့်မလုပ်လျှင် အတတ်ပညာသည် အဆိပ် ဖြစ်၏။မကြေညက် လျှင် အစာသည် အဆိပ် ဖြစ်၏။ ပညာမဲ့သူအတွက် ပွဲလယ်သဘင်သည် အဆိပ်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူအိုအတွက် မိန်းမပျိုသည် အဆိပ် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသာမန်အမျိုးအနွယ်၌ မွေးဖွားစေကာမူ အရည်အချင်းရှိလျှင် လေးစားထိုက် ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝါးကောင်းဖြင့်ပြုလုပ်သော လေးသည် ညို့မရှိမူ အဘယ်မှာလျှင် အသုံးဝင် တော့မည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနာရီ နေ့ ရက် ကုန်ဆုံးကျော်လွန်သွားသော်လည်း ပညာမသင်ကြားသော သားသည် ရွှံ့ညွှန်ပျောင်း၌ မြုပ်နစ်သော နွားကဲ့သို့ ပညာရှိတို့၏ အလယ်၌ မြုပ်နှစ်ရလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငါသည် ယခုအခါတွင် သားတော်များကို ဘယ်နည်းဘယ်ပုံပညာ အရည် အချင်းနှင့် ပြည့်စုံအောင် ပြုလုပ်ရမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအစာစားခြင်း၊ အိပ်ခြင်း၊ ကြောက်လန့်ခြင်း၊ မေထုန်မှီဝဲခြင်း ဤလေးမျိုး သည် လူနှင့် တိရစ္ဆာန်၌ တူညီ၏။ လူ၌ တရားဓမ္မသာလျှင် ပိုလွန်၏။ တရား ဓမ္မ မရှိသောသူသည် တိရစ္ဆာန်နှင့်မထူးပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ်ကျင့်တရား၊ စီးပွားဥစ္စာ၊ ကာမဂုဏ်၊ လွတ်ငြိမ်းမှု ဤလေးမျိုးအနက် တစ်မျိုးမျိုးမရှိသူ၏ လူဖြစ်လာရခြင်းသည် ဆိတ်မ၏ လည်ပင်းနား၌ရှိသော နို့တိုင်ကဲ့သို့ အချည်းနှီးသာလျှင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဖြစ်မည့်အရာမဟုတ်လျှင် ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လိမ့်မည်မဟုတ်၊ ဖြစ်မည့် အရာဟုတ်လျှင် မုချဖြစ်လိမ့်မည်သာတည်း” တောင်တောင်အီအီ ကြံစည်တွေးတောခြင်းတည်း ဟူသော ယင်းအဆိပ်ကို ပျောက်ကင်းစေတတ်သည့် ဆေးမျိုး ကို ဘာကြောင့် မသောက်သနည်း။ ယင်းစကားသည် အလုပ်ကိစ္စကို ဆောင် ရွက်နိုင်စွမ်းမရှိသော လူပျင်း၏စကားဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူသည် ကံကို ယိုးမယ်ဖွဲ့ ပြီးလျှင် လုံ့လဝီရိယမလျှော့သင့်ပေ။ အကြောင်း မူကား လုံ့လမပါဘဲ နှမ်းထဲကဆီကို ထုတ်မယူနိုင်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝီရိယရှိသော ယောက်ျား အာဇာနည်၏ထံသို့ ဥစ္စာနတ်ရောက်လာတတ် သည်။ လုံ့လမရှိသူတို့ကမူ “ကံပေးလျှင် ရလိမ့်မပေါ့”ဟု ပြောကြသည်။ သို့ ဖြစ်၍ ကံကို ဘေးဖယ်ထားပြီးလျှင် အစွမ်းရှိသမျှ ကြိုးစားအားထုတ်သင့်ပေ သည်။ အားထုတ်ပါလျက် အောင်မြင်မှု မရရှိပါမူကား ဘာမှ အပြစ်တင်စရာ မရှိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယာဉ်ရထားသည် ဘီးတစ်ဘီးတည်းဖြင့် မသွားနိုင်သကဲ့သို့ ထိုနည်းတူလုံ့လနှင့်ကင်း၍ ကံသည် အကျိုးမပေးနိုင်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှေးဘဝက ပြုလုပ်ခဲ့သည့် လုံ့လပြုချက်ကိုသာလျှင် ကံဟုခေါ်ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် လူသည် လုံ့လဥဿာဟဖြင့် မပျင်းမရိ ကြိုးစားအားထုတ်သင့်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိုးထိန်းသည်သည် မြေစိုင်ခဲမှ အိုးခွက် စသည်ကို အလိုရှိသလို ပြုလုပ် ယူသကဲ့သို့ လူသည်လည်း အလုပ်ကိစ္စကို အားထုတ်ပြုလုပ်၍ အကျိုးစီးပွားကို အလိုရှိသလို ရယူသင့်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ထန်းသီးကြွေခိုက် ကျီးနင်းကြိုက်”ပမာ မျက်မှောက်၌ ရောက်ရှိလာသော ရွှေအိုးကို မြင်ရသော်လည်း ကံသည် သူ့အလိုလို မယူတတ်ပေ။ လုံ့လဝီရိယကို စောင့်၍နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလုံ့လဖြင့်သာလျှင် အလုပ်ကိစ္စသည် ပြီးစီးအောင်မြင်၏။ စိတ်အလိုဆန္ဒ ဖြင့် မပြီးစီး မအောင်မြင်နိုင်။ အိပ်နေသောခြင်္သေ့၏ ခံတွင်းထဲသို့ သားသမင်သည် အလိုအလျောက် ဝင်ရောက်မလာနိုင်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကလေးသူငယ်ကို အတတ်ပညာ သင်ကြားမပေးသော မိနှင့်ဘသည် ကလေးသူငယ်၏ရန်သူ မည်၏။ အတတ်ပညာ မသင်ကြားရသော ကလေး သူငယ်သည် ဟင်္သာအလယ်ရှိ ဗျိုင်းကဲ့သို့ ပရိသတ်အလယ်တွင် မတင့်တယ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရွယ်အဆင်းနှင့်ပြည့်စုံ၍ အမျိုးမြတ်သူပင် ဖြစ်လင့်ကစား အတတ် ပညာကင်းမဲ့မူ ရနံ့ကင်းသော ပေါက်ပွင့်ကဲ့သို့ မတင့်တယ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာ့ထံပါး၌ အတတ်ပညာ မသင်ယူသောသူသည် လင်ငယ်နှင့်ရသော သားကဲ့သို့ ပရိသတ်အလယ်တွင် မတင့်တယ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့ စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးလျှင် သုဒဿနဘုရင်သည် ပညာရှိ ညီလာခံ သဘင်ကို ဆင်ယင်ကျင်းပစေလေ၏။ထိုပညာရှိညီလာခံသဘင်၌ ဘုရင်သုဒဿန က ဤသို့ မိန့်ကြားလေ၏။ နုပညာရှင်အပေါင်းတို့၊ ကျွန်ုပ်၏စကားကို နာကြားကြကုန်လော့၊ ကျမ်းဂန်ပေစာ မသင်ကြားဘဲ လမ်းလွဲလိုက်နေကြသည့် ကျွန်ုပ်၏ သားတော်တို့အား နီတိကျမ်းဂန်ကို သင်ကြားပြသပြီးလျှင် လူသစ် ပုဂ္ဂိုလ်သစ်များ ဖြစ်လာအောင် အဘယ်ပညာရှင် ပြုလုပ်စွမ်းဆောင်နိုင်ပါမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အကြောင်းမူကား ရွှေနှင့် ပေါင်းဖက်မိခြင်းကြောင့် ဖန်သည် မြအရောင်ထွက်သကဲ့သို့ ပညာရှိနှင့် ပေါင်းဖက်မိလျှင် လူမိုက်သည် လူလိမ္မာ ဖြစ်လာနိုင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ယုတ်ညံ့သူနှင့် ပေါင်းသင်းလျှင် မိမိပညာသည် ဆုတ်ယုတ်သွားမည် သာဖြစ်၏။ တန်းတူသူနှင့် ပေါင်းသင်းလျှင် မိမိပညာသည် တန်းတူ အလယ် အလတ် ဖြစ်နေမည်။ တိုးတက်ကြီးပွားခြင်းမရှိပေ။ ပညာအရာသာသူနှင့် ပေါင်း သင်းလျှင်မူ မိမိပညာသည် ကြီးပွားတိုးတက်လာမည် ဖြစ်၏။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ပညာရှိပရိသတ်အတွင်းရှိ နီတိကျမ်းတတ်ပညာရှိကြီးတစ်ဦး ဖြစ် သော ဝိဏှသမ္မဆရာကြီးက ဤသို့လျှောက်တင်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အရှင်မင်းမြတ်၊ အရှင်မင်းမြတ်၏ သားတော်တို့သည် မဟာသွေးမဟာ နွယ်များ ဖြစ်ကြ၍ အကျွန်ုပ်သည် အရှင့်သားတော်များအား နီတိကျမ်းကို သင် ကြားပေးခြင်းငှာ စွမ်းနိုင်ပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အကြောင်းမူကား အကျိုးဖြစ်ထွန်းမည်မဟုတ်သည့် အရာအဝတ္ထုအတွက် - ပြုလုပ်သော ကြိုးပမ်းမှုသည် အချည်းနှီးသာလျှင် ဖြစ်သည်။ ဗျိုင်းကို ဘယ်လို ပင်လုပ်လုပ် ကြက်တူရွေးကဲ့သို့ စကားတတ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ ဤမင်းမျိုး မင်းနွယ်၌ အရည်အချင်းမရှိသည့် သားသမီးမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ပတ္တမြားစိန်ကျောက်ထွက်သော ရတနာတွင်း၌ ပယင်းဖန်ကျောက်တို့ ပေါ်ပေါက် ရန်မှာ အလွန်ခဲယဉ်းလှ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သို့ဖြစ်၍ အကျွန်ုပ်သည် ခြောက်လအတောအတွင်း၌ အရှင့်သားတော် တို့အား နီတိပညာ လိမ္မာကျွမ်းကျင်သည့် သားကောင်းများ ဖြစ်လာအောင် သင်ကြားပြသပေးပါမည်” - ထိုအခါ သုဒဿနမင်းကြီးက ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ဤသို့ မိန့်ကြား၏။ ' \u003cspan\u003e“\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပိုးကောင်သည် ပန်းပွင့်နှင့်အတူနေခြင်းကြောင့် လူကြီးလူကောင်းတို့၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ ရောက်ရလေ၏။ ကျောက်တုံးကျောက်ခဲသည် လူကြီးလူ ကောင်းတို့ တည်ထားကိုးကွယ်ခြင်းကြောင့် နတ်အဖြစ်သို့ ရောက်ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အရှေ့ နေထွက်ရာ ဥဒည်တောင်၏ အထည်ကိုယ်ဒြပ်သည် နေရောင်ဟပ် သဖြင့် တောက်ပနေ၏။ ထို့အတူပင် အမျိုးညံ့သူပင် ဖြစ်လင့်ကစား သူတော် သူမြတ်တို့နှင့် ပေါင်းဖက်ရလျှင် ထင်ရှားကျော်စောနိုင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဂုဏ်သည် ဂုဏ်ကို သိတတ်သူတို့အတွက် ဂုဏ်ဖြစ်သော်လည်း ဂုဏ်မဲ့သူ လူမိုက်တို့အတွက်မူ အပြစ်ဖြစ်ကုန်၏။ မြစ်ရေချို သည်သမုဒ္ဒရာသို့ စီးဝင်သွားသောအခါ အရသာပျက်သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ သားတော်တို့ကို နီတိပညာ သင်ကြားပြသပေးရန် သင်သုခမိန်အား လွှဲအပ်ပါ၏”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့ မိန့်ကြားပြီးလျှင် ဘုရင် သုဒဿနသည် ဝိဏှုသမ္မဆရာကြီးအား ချီးမြှောက်ပူဇော်လျက် သူ၏ သားတော်တို့ကို အပ်နှင်းလိုက်လေသတည်း။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566387912853,"sku":"","price":11800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_add1297f-f10f-4261-b5e5-65ce9feae621.jpg?v=1730209147"},{"product_id":"ပါရဂူ-သိဒ္ဓတ္ထ","title":"သိဒ္ဓတ္ထ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e“\u003c\/strong\u003e \u003cstrong\u003eသိဒ္ဓတ္ထ \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e\" \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eအကြောင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           \" သိဒ္ဓတ္ထ ” ကိုရေးသော ဟာမန်ဟက်၏ ဘဝကို လေ့လာကြည့်သည့် အခါ ပထမကမ္ဘာစစ်နောက်ပိုင်းကျမှ သိသိသာသာ တိုးတက်ပြောင်းလဲ လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဟက်ကိုယ်တိုင်က သူ၏ မှန်းဆရေးသော အတ္ထုပ္ပတ္တိ၌ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်သည် သူ့ကို ဒုတိယအကြိမ် အပြောင်းအလဲ ဖြစ်စေခဲ့သည်ဟု ရေးသားထားသည်။ (အသက်ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ်၌ စာရေးဆရာ လုပ်မည်ဟု ပထအကြိမ် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်။) ကမ္ဘာစစ် ဖြစ်လာသောအခါ ဟက်သည်ယခင်က သူနှင့်လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်လာ ခဲ့သည့် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အတိုက်အခံ ဖြစ်လာသည်။ ၁၉၁၄ ခုနှစ်အထိ မည်မည်ရရ မဟုတ်သေးပေ။ ‘မာ့ဇ်” စာစောင်၏ အယ်ဒီတာအဖြစ်နှင့် ဝေဖန်ရေးကိုမူ စတင်ရေးသားနေလေပြီ။ သို့ရာတွင် ထိုအချိန်က သူ၏ ဝေဖန်ရေးသည် အစိုးရဝါဒကို ဦးတည်ချက်ထားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးလောက်ကိုသာ အာရုံထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒုတိယကမ္ဘာစစ်သည် ယင်းအခြေအနေကို တစ်မျိုးတစ်ဖုံပြောင်းလဲ စေခဲ့သည်။ ဟက်သည် ၁၉၁၂ ခုနှစ်ကစပြီး ဆွစ်ဇာလန်၌ နေထိုင်ခဲ့သော် လည်း သူ့ကိုယ်ကိုသူ ဂျာမန်တစ်ယောက်ဟုသာ သဘောထားသည်။ (အမှန်မှာ ၁၉၂၃ ခုနှစ်ကျမှ ဆွစ်ဇာလန် နိုင်ငံသားအဖြစ် ခံယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။) ဟက်သည် မဆွက ဂျာမန်နိုင်ငံသားဖြစ်သော်လည်း ၁၉၂၃ ခုနှစ်တွင် ဆွစ်ဇာလန်နိုင်ငံသားအဖြစ် ခံယူသည်။ (ကျွန်တော်၏ သိဒ္ဓတ္ထ ဝတ္ထု မြန်မာပြန် ထွက်လာသောအခါ ဗန်ကောက်ရှိ ဆွစ်ဇ်သံရုံးက ဟက်သည် သူတို့နိုင်ငံသားဖြစ်၍ ဟက်၏ သိဒ္ဓတ္ထ မြန်မာပြန်ကို ဆွစ်ဇ် အမျိုးသားပြတိုက်တွင် ထားလိုသောကြောင့် တစ်အုပ်တင်ပို့ပေးရန် မေတ္တာ ရပ်ခံခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သူနှင့် သူ့ဂျာမန် စာဖတ်ပရိသတ်၏ အကြား တွင် နားလည်မှုရှိသည်၊ စည်းလုံးညီညွတ်မှုရှိသည်ဟုပင် အထင်ရှိခဲ့ သည်။ သို့ရာတွင် ၁၉၁၄ နှင့် ၁၉၁၅ ခုနှစ်တွင်ရေးသားသော သူ၏ ငြိမ်းချမ်းရေးဆောင်းပါးများကို သူ့ဂျာမန်စာဖတ်ပရိသတ်က ပြင်းပြင်း ထန်ထန် ဆန့်ကျင်သည်ကို တွေ့ရသောအခါ သူ့အယူအဆ တက်တက်စင် လွဲနေကြောင်း သိရှိရလေ၏။ သူ့မဂ္ဂဇင်းကို လပေး နှစ်ပေး နှင့် ကြည့်သူ များသည် ရပ်ပစ်လိုက်ကြသည်။ စာအုပ်ထုတ်ဝေသူများကလည်း သူ့ စာအုပ်များကို မထုတ်ဝေကြတော့ပေ။ ဂျာမန်သတင်းစာများက သူ့ကို သစ္စာဖောက်ဟု သမုတ်ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂျာမန်အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်း ပုဂ္ဂိုလ်များက သူ့ကိုလျစ်လျူရှု ထားကြ သော်လည်း ဟက်သည် မိမိ၏ နိုင်ငံဟုပင် ယူဆထားသည့် ဂျာမန်နိုင်ငံ အတွက် စွမ်းနိုင်သမျှ အကျိုးပြုရန် ကြိုးစားခဲ့လေသည်။ သူ၏ ဆောင်းပါး တစ်ပုဒ်၌ “ကျွန်ုပ်သည် ဂျာမန်လူမျိုးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဂျာမန်ပြည်ကို လိုလားသည်” ဟုရေးသားခဲ့သည်။ သတင်းစာများနှင့် စာစောင်များ၌ လူအချင်းချင်း နားလည်ကြရန်၊ ကရုဏာစိတ် ရှိကြရန်ဆောင်းပါးများကို ဆက်ခါဆက်ခါ ရေးသားခဲ့သည်။ ဘာန်း၌ ရှိသော ဂျာမန်ကောင်စစ်ဝန်ရုံးတွင် ဝင်ရောက်အလုပ်လုပ်ပြီး ဆွစ်ဇာလန်နှင့် အခြား နေရာများတွင်ရှိသည့် စစ်သုံ့ပန်းများအတွက် အကျိုးဆောင်အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်သည်။ စစ်သုံ့ပန်းများအတွက် စာစောင်များ ထုတ်ဝေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ရာတွင် ၁၉၁၆ ခုနှစ်၌ သူ၏ ကိုယ်ရေးပြဿနာများ ဆက် ဆက်ခါ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပထမတွင် သူ၏ဖခင်ကွယ်လွန်သည်။ သူ့ညီ အသည်းအသန် ဖြစ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ဇနီး စိတ္တဇ ဆေးရုံတင်ရသည်။ ယင်းပြဿနာ အထွေထွေနှင့် စစ်အခြေအနေကြောင့် ဟက်သည်ပင် စိတ်ထိခိုက်ပြီး စိတ်ရောဂါ ဖြစ်လာသည်။ သူ၏ စိတ်ရောဂါ ကို ဆရာဝန်များနှင့် ကုရသည်။ ယင်းအချိန်ကာလသည် ဟက်၏ ဘဝအကွေ့ပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစိတ်ရောဂါကုသသောအခါ ဟက်သည် စိတ်နှင့်ပတ်သက်သော အသိအမြင်သစ်များ ပေါ်လာသည်။ မိမိဘဝနှင့် မိမိ၏ ယုံကြည်ချက်များ ကို ပြန်လည်ဆန်းစစ်ကြည့်လာသည်။ ဂဃနဏ ဆန်းစစ်ကြည့်သောအခါ မိမိ၏ ယခင်အယူအဆများသည် အခေါင်းချည်း၊ အကာချည်း ဖြစ်နေ သည်ကို တွေ့ရသည်။ မိမိ၏ စိတ်ကူးယဉ်ချက်နှင့် စစ်၏ တကယ် လက်တွေ အဖြစ်မှန်၏ ခြားနားချက်ကို သိရှိပြီးနောက် ကမ္ဘာအတွင်း၌သာ မက မိမိကိုယ်အတွင်း၌လည်း အခြေအနေ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကြောင်း သိရှိ နားလည်သွားသည်။ မိမိ၏ ကိုယ်အတွင်းကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အပြင် ဘက် ကမ္ဘာမှာကဲ့သို့ပင် တိုက်ပွဲများရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုအခါ သူတစ်ပါးအား အပြစ်တင်ချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။ သူတစ်ပါးအား လက်ညှိုး ထိုးလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစိတ်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်သည့် မနောဝိဘဇ္ဇ သဘောတရား” သည် ဟက်၏ ဘဝနှင့် လုပ်ရပ်များကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ ဟက်အား ယခင်ကထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နားလည်စေခဲ့သည်။ မိမိ၏ နှလုံးကို ထိုးဖောက်သိမြင်စေခဲ့ပြီး မိမိနှင့် ကမ္ဘာလောက အဆိုးတွေ ကြုံနေရခြင်း၌ မိမိ၏အပြစ်ဟု ခံယူစေခဲ့သည်။ ထိုသဘောတရားများသည် နောက်ပိုင်း သူ၏စာများ၌ ထင်ဟပ်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ သို့ရာတွင် ဟက်၏ နောက်ပိုင်းလက်ရာများသည် စိတ္တဗေဒအမြင်တစ်မျိုးတည်းဖြင့်သာ တစ် ဖက်သတ် ကြည့်မြင်သုံးသပ်ထားသည်ဟု ဆိုလျှင်ကား မှန်မည်မဟုတ်ပေ။ စိတ်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်သည့် မနောဝိဘဇ္ဇ သဘောကို စိတ်ပါဝင်စား နေသည့် အချိန်၌ပင် ဟက်သည် သံသယဝါဒ ဝင်သလောက်ဝင်နေသူ ဖြစ်သည်။ မနောဝိဘဇ္ဇ အတွေ့အကြုံကို မိမိဝတ္ထုများ၏ ဘောင်အတွင်း၌ အကျုံးဝင်ပါမူကား အသုံးချရမည်ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် သူ၏ အနုပညာ သည် စိတ္တဗေဒ၏ သိပ္ပံနည်းကျသော ရည်မှန်းချက် အပြင်ဘက်ကို ကျော်လွန်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာသူသည် ဝိဘဇ္ဇသမားအနေဖြင့် ရှေ့တိုးရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသည့် နယ်နိမိတ်အပိုင်းအခြား၌ ကဗျာဆရာက ရပ်တံ့မနေဟု ဟက်ကဆိုထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟာမန်ဟက်သည် ၁၉၁၁ ခုနှစ်တွင် အရှေ့နိုင်ငံများသို့ ခရီးထွက်ခဲ လေသည်။ သူ ၏ ပစ်ချာ ဘုတ်” (၁၉၂၆) နှင့် အောက်အော့ဖ် အင်ဒီယား (၁၉၁၃) ဂျာနယ်တို့၌ ဟက်သည် သူ၏ခရီးအတွေ့အကြုံ များကို ပြန်လည်တင်ပြထားသည်။ အိန္ဒိယသည် ဟက်၏ ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အိန္ဒိယသို့ ရောက်လိုသည့် အာသာဆန္ဒသည် ဟက်တွင် ငယ်စဉ်ကပင် ရှိလာခဲ့သည်။ သူ ရေးသားသည့် ဝတ္ထုတိုများနှင့် ဆောင်းပါးအချို့တွင် ဟက်သည် သူ့အဘိုးအိန္ဒိယတွင် အနှစ်သုံးဆယ် ကြာမျှ သာသနာပြုလုပ်ငန်း လုပ်ပြီးနောက် ပြန်လာသည့်အခါ သယ် ဆောင်လာသည့် ပစ္စည်းများ ဝိုင်းရံနေသော သူ၏ သူငယ်ဘဝအကြောင်း ကို ရေးသားထားသည်။ အိန္ဒိယသည် ဟက်၏ စိတ်နှလုံးတွင် ငယ်စဉ်ဘဝ ကပင် သြဇာလွှမ်းမိုးနေသည်။ “ကျွန်ုပ်သည် ငယ်စဉ်ကပင် ခရစ်ယာန် ဘာသာကဲ့သို့ပင် အိန္ဒိယ၏ နာမ်ပိုင်းဆိုင်ရာများနှင့်လည်း အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်လာခဲ့သည်” ဟု ဟက်က ဆိုထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူငယ်စဉ်က ဂျာမနီ၌ အိန္ဒိယဘာသာစကားနှင့် ပတ်သက်၍ ဆက် လက် သုတေသနလုပ်နေသော သူ့အဘိုးကသူ့ကို အားပေးအားမြှောက် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူ၏ဖခင်ကလည်း အရှေ့နိုင်ငံများ၌ နေထိုင်ခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံများကို ရေးသားထားသည့် စာအုပ်များကို ထုတ်ဝေနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟက်သည် သူ၏ “ပစ်ချာဘုတ်” စာအုပ်၌ “ကျွန်ုပ်ဘဝ၏ တစ်ဝက် မျှသော အချိန်ကာလသည် အိန္ဒိယနှင့် တရုတ်အကြောင်း လေ့လာသင် ကြားမှုနှင့်သာ ပတ်သက်နေသည်” ဟူ၍ ရေးသားထားသည်။ ဟက်ရေး သားသည့် ကမ္ဘာ့စာပေ၏ ပိဋကတ်တိုက် (၁၉၂၉) အမည်ရှိ ဆောင်းပါးကို ဖတ်ကြည့်လျှင် အရှေ့တိုင်းစာပေနှင့် အရှေ့တိုင်းဒဿနပညာကို ဟက် မည်မျှ ဖတ်ရှုလေ့လာထားသည်ဆိုသည်ကို သိရှိနိုင်သည်။ သူတမ်းတမျှော် မှန်းခဲ့သော အိန္ဒိယကို သူကိုယ်တိုင်ရောက်အောင် သွားသည်မှာ မဆန်းပေ။ အရှေ့တိုင်းခရီးမှ ပြန်လာသောအခါ အိန္ဒိယကို မြတ်နိုးသည့်စိတ် သူနှင့် အတူ ပါလာသည်။ ဟက်က ဤသို့ ရေးသားထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်နီးပါးမျှ ရှင်သန်လာခဲ့သော၊ တစ်ဆင့်ပြီးတစ် ဆင့် ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သော ကျွန်ုပ်၏ အိန္ဒိယကို စိတ်ပါဝင်စား မှုသည် တိုးတက်ကြီးထွားမှု အဆင့်အသစ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ။ ယခင်အခါက ကျွန်ုပ်၏ လေ့လာမှုသည် ဝေဒန္တဆိုင်ရာ၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဆိုင်ရာ ဒဿနပညာကဲ့သို့သော အိန္ဒိယ ဒဿနပိုင်းလောက် အထိ သာ သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ဥပနိသျဒ်၊ ဗုဒ္ဓ၏တရားဒေသနာ၊ ဘဂ ဝတ်ဂီတာတို့သည် ဤကမ္ဘာ၏ အချက်အချာ တရားဒေသနာများ ဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီကမှ ကျွန်ုပ်သည် ဗိဿနိုး၊ ဣန္ဒ၊ ဗြဟ္မ၊ ကရိရှနတို့၏ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ အိန္ဒိယသို့ ချဉ်းကပ်မိခြင်း ဖြစ် သည်။ ယခုအခါတွင်ကား ကျွန်ုပ်သည် ဗုဒ္ဓဘာသာအား အလွန့် အလွန် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတစ်ရပ်အဖြစ် ' \u003cspan\u003eထင်မြင်နေသည်။”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိန္ဒိယအကြောင်း စိတ်ဝင်စားသော ဟက်သည် အိန္ဒိယကို နောက်ခံ ထားသော ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ရေးသားရန် ဆန္ဒပေါ်လာသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။ ယင်းဆန္ဒဖြင့် သိဒ္ဓတ္ထကို ရေးသားခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ရေးသောအခါ ဟက် သည် အခက်တွေ့ဟန်တူသည်။ ဟက်သည် ဒင်မင်း”ကို လအနည်းငယ် အတွင်း၌ အပြီးရေးနိုင်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဒင်မင်း” ထက်ငယ်သော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသိဒ္ဓတ္ထ” ကို ရေးသားရာ၌မူ လေးနှစ်နီးပါးမျှ ကြာခဲ့၏။ ဟက်သည် “သိဒ္ဓတ္ထ” ကို ၁၉၁၉ ခုနှစ်တွင် စရေးသည်။ အစပိုင်းလေးပိုင်းကိုမူ ခပ် မြန်မြန်ပင် ရေးသားခဲ့သည်။ ယင်းအပိုင်းလေးပိုင်းကို တစ်ပိုင်းစီခွဲ၍ စာ .\/\/\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစောင်တစ်ခုတွင် ပုံနှိပ်လေသည်။ အပိုင်းလေးပိုင်းရေးပြီးသောအခါ ပြတ် သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၁၉-၁၉၂၀ ခုနှစ် ဆောင်းရာသီတွင် ကျန်အပိုင်းလေးပိုင်းကို ပြန်ကောက်သည်။ သို့ရာတွင် ဟက်သည် ရှေ့မတိုးနိုင် ဖြစ်နေသည်။ ဒုက္ခခံနေရသော၊ ရသေ့ရဟန်းဖြစ်သော၊ တိုက်ပွဲဝင်နေရသော “သိဒ္ဓတ္ထ” ကို သရုပ်ဖော်သောအခါ အလွယ်တကူ ပြီးမြောက်သွားကြောင်း၊ အောင် မြင်သော၊ အနိုင်ရရှိသွားသော “သိဒ္ဓတ္ထ” ကို သရုပ်ဖော်မည် ပြုသောအခါ ရှေ့မတိုးဘဲဖြစ်နေကြောင်း ဟက်ကိုယ်တိုင် ရေးသားထားသည်။ သိဒ္ဓတ္ထ ကို ဟက်က အိန္ဒိယကဗျာ” ဟု အမည်ပေးထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သိဒ္ဓတ္ထ ́ နှင့် ပတ်သက်၍ ထင်မြင်ချက်ရေးသူ ပညာရှင်တို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတူကြပေ။ သီယိုဒိုဇီယိုလ်ကော့စကီး” ဆိုသူ ဝေဖန် ရေးဆရာက “သိဒ္ဓတ္ထ” ၏ ဇာတ်လမ်းအချို့ကို ဂေါတမဗုဒ္ဓ၏ ဗုဒ္ဓဝင်မှ ယူထားသည်ဟုဆိုပြီး အောက်ပါအတိုင်း ရေးသားထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သိဒ္ဓတ္ထ” ဟူသောအမည်သည် ဂေါတမဗုဒ္ဓ ဘုရားမဖြစ်ခင်က အမည် ဖြစ်သည်။ သူငယ်သိဒ္ဓတ္ထ နှစ်ဦးစလုံးပင် အပေါင်းအသင်းများ ထဲတွင် မည်သည့်ဘက်ကပြိုင်ပြိုင် အတော်ဆုံးသူငယ်များ ဖြစ်နေသည်။ ဗုဒ္ဓသည် တရားရှာမှီးရန် ဇနီးနှင့် ဖွားသစ်စရင်သွေးကို စွန့်ခွာထွက်သွား သည်။ သိဒ္ဓတ္ထသည် အလားတူရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ချစ်မယား ကမလာနှင့် မမွေးသေးသည့် ရင်သွေးကိုစွန့်ခဲ့၏။ နှစ်ဦးစလုံးပင် ရသေ့ရဟန်းတို့၏ ထံတွင် ယောဂအကျင့်ကို သင်ကြားဆည်းပူးခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓသည် မြစ်ကမ်း ဘေး၌ တရားအကျင့် ကျင့်နေသည်မှာ ခြောက်နှစ်ကြာသည်။ သိဒ္ဓတ္ထသည် နောက်ဆုံးနှစ်များ၌ မြစ်ကမ်းဘေး၌သာနေပြီး တရားကိုသိမြင်သွားသည်။ ဗုဒ္ဓသည် ဗောဓိပင်ရင်း၌ တရားကိုသိမြင်တော်မူသည်။ သိဒ္ဓတ္ထသည် သရက်ပင်ရင်း၌ အရေးအကြီးဆုံးသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလေသည်။ ဗောဓိပင်ရင်း၌ ဗုဒ္ဓသည် ပုဗ္ဗေနိဝါသဉာဏ်၊ ဒိဗ္ဗစက္ခုဉာဏ်၊ အာသဝက္ခယ ဉာဏ်ကို ရတော်မူသည်။ သိဒ္ဓတ္ထဝတ္ထု၌ သိဒ္ဓတ္ထ၏ နောက်ဆုံးအဖြစ် မြင်သော ကမ္ဘာလောကအား ပေါင်းစည်းဆက်စပ်မှုအဖြစ် မြင်သည့် အမြင်၏ အနှစ်သာရမှာလည်း ယင်းသဘောအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ယင်း တူညီချက်ကြောင့် ဟက်သည် ဗုဒ္ဓဝင်ကို ရေးသား ထားသည်ဟူ၍ လည်းကောင်း၊ ဗုဒ္ဓအား ရူပက (နိမိတ်ပုံ) သဘော မျိုး အသုံးပြုထားသည် ဟူ၍လည်းကောင်း မယူဆသင့်ပေ။ ထိုမျှမက၊ သိဒ္ဓတ္ထဝတ္ထုအား ဗုဒ္ဓဝင်အရ လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် ဗုဒ္ဓ၏ တရားဒေသနာဖြစ်သည့် သစ္စာလေးပါးနှင့် မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးအရ လည်းကောင်း ဝေဖန်သုံးသပ်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ယင်းသို့ ဝေဖန် သုံးသပ်ခြင်းသည် ဝတ္ထု၏ သဘာဝအနေအထားကို ဖျက်ဆီး ပစ်ရာ ရောက်မည်ဖြစ်ပေသည်။ သိဒ္ဓတ္ထ၀တ္ထု၌ ဗုဒ္ဓဘာသာကို သုံးသပ်ထားမှုပါသည်။ သို့ရာတွင် ဟက်၏ ဘဝအမြင်သည် ဂေါတမဗုဒ္ဓ၏ အမြင်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ်မှာ မကြာသေးမီက လေ့လာသူများအရဆိုလျှင် သိဒ္ဓတ္ထ၏ အတွေး သည် အိန္ဒိယဒဿနဗေဒ၊ အိန္ဒိယဘာသာရေး ထုံးတမ်းထက် တရုတ်အတွေး၊ တရုတ်ဘာသာရေးနှင့် ပို၍နီးစပ်မှုရှိလေသည်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလာရွိုင်းအာရ်ရှော” အမည်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ အမြင်ကမူ တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ “သိဒ္ဓတ္ထ၀တ္ထုသည် အခန်း၁-၄ တို့၌ သစ္စာတရားလေးပါးကို ဖော်ပြထားသည်။ အခန်း ၅-၁၂ တို့၌ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးကို ဖော်ပြထားသည်” ဟု ကျော်က ရေးသားထားသည်။ ရှော၏အမြင်ကို သီယိုဒို ဇီယိုလ်ကော့ စကီးက ချေဖျက်ထားသည်။ “ဗုဒ္ဓဘာသာ၌ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးသည် သစ္စာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေးပါး သိမြင်ရေးအတွက် လမ်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သိဒ္ဓတ္ထသည် ဝတ္ထု၏ အစပိုင်း၌ သစ္စာလေးပါးကို သိမြင်သည်ဆို လျှင် ငတ္ထုကို ရှေ့ဆက်ရန် မလိုတော့ပေ။ ဟက်သည် ဗုဒ္ဓဘာသာနည်းလမ်းကို လက်မခံ ပေ။ သို့ဖြစ်၍ သိဒ္ဓတ္ထအနေဖြင့် မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးကို လိုက်နာကျင့်သုံးသည် ဆိုပါက ယုတ္တိမရှိ”။ ယင်းသို့အကြောင်းပြပြီး သီယိုဒို ဇီယိုလ်ကော့စကီးက ရှော၏ အယူအဆကို ချေဖျက်ထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e                                                                       \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e“\u003c\/strong\u003e \u003cstrong\u003eသိဒ္ဓတ္ထ \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e\" \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eအကြောင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           \" သိဒ္ဓတ္ထ ” ကိုရေးသော ဟာမန်ဟက်၏ ဘဝကို လေ့လာကြည့်သည့် အခါ ပထမကမ္ဘာစစ်နောက်ပိုင်းကျမှ သိသိသာသာ တိုးတက်ပြောင်းလဲ လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဟက်ကိုယ်တိုင်က သူ၏ မှန်းဆရေးသော အတ္ထုပ္ပတ္တိ၌ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်သည် သူ့ကို ဒုတိယအကြိမ် အပြောင်းအလဲ ဖြစ်စေခဲ့သည်ဟု ရေးသားထားသည်။ (အသက်ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ်၌ စာရေးဆရာ လုပ်မည်ဟု ပထအကြိမ် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်။) ကမ္ဘာစစ် ဖြစ်လာသောအခါ ဟက်သည်ယခင်က သူနှင့်လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်လာ ခဲ့သည့် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အတိုက်အခံ ဖြစ်လာသည်။ ၁၉၁၄ ခုနှစ်အထိ မည်မည်ရရ မဟုတ်သေးပေ။ ‘မာ့ဇ်” စာစောင်၏ အယ်ဒီတာအဖြစ်နှင့် ဝေဖန်ရေးကိုမူ စတင်ရေးသားနေလေပြီ။ သို့ရာတွင် ထိုအချိန်က သူ၏ ဝေဖန်ရေးသည် အစိုးရဝါဒကို ဦးတည်ချက်ထားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးလောက်ကိုသာ အာရုံထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒုတိယကမ္ဘာစစ်သည် ယင်းအခြေအနေကို တစ်မျိုးတစ်ဖုံပြောင်းလဲ စေခဲ့သည်။ ဟက်သည် ၁၉၁၂ ခုနှစ်ကစပြီး ဆွစ်ဇာလန်၌ နေထိုင်ခဲ့သော် လည်း သူ့ကိုယ်ကိုသူ ဂျာမန်တစ်ယောက်ဟုသာ သဘောထားသည်။ (အမှန်မှာ ၁၉၂၃ ခုနှစ်ကျမှ ဆွစ်ဇာလန် နိုင်ငံသားအဖြစ် ခံယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။) ဟက်သည် မဆွက ဂျာမန်နိုင်ငံသားဖြစ်သော်လည်း ၁၉၂၃ ခုနှစ်တွင် ဆွစ်ဇာလန်နိုင်ငံသားအဖြစ် ခံယူသည်။ (ကျွန်တော်၏ သိဒ္ဓတ္ထ ဝတ္ထု မြန်မာပြန် ထွက်လာသောအခါ ဗန်ကောက်ရှိ ဆွစ်ဇ်သံရုံးက ဟက်သည် သူတို့နိုင်ငံသားဖြစ်၍ ဟက်၏ သိဒ္ဓတ္ထ မြန်မာပြန်ကို ဆွစ်ဇ် အမျိုးသားပြတိုက်တွင် ထားလိုသောကြောင့် တစ်အုပ်တင်ပို့ပေးရန် မေတ္တာ ရပ်ခံခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သူနှင့် သူ့ဂျာမန် စာဖတ်ပရိသတ်၏ အကြား တွင် နားလည်မှုရှိသည်၊ စည်းလုံးညီညွတ်မှုရှိသည်ဟုပင် အထင်ရှိခဲ့ သည်။ သို့ရာတွင် ၁၉၁၄ နှင့် ၁၉၁၅ ခုနှစ်တွင်ရေးသားသော သူ၏ ငြိမ်းချမ်းရေးဆောင်းပါးများကို သူ့ဂျာမန်စာဖတ်ပရိသတ်က ပြင်းပြင်း ထန်ထန် ဆန့်ကျင်သည်ကို တွေ့ရသောအခါ သူ့အယူအဆ တက်တက်စင် လွဲနေကြောင်း သိရှိရလေ၏။ သူ့မဂ္ဂဇင်းကို လပေး နှစ်ပေး နှင့် ကြည့်သူ များသည် ရပ်ပစ်လိုက်ကြသည်။ စာအုပ်ထုတ်ဝေသူများကလည်း သူ့ စာအုပ်များကို မထုတ်ဝေကြတော့ပေ။ ဂျာမန်သတင်းစာများက သူ့ကို သစ္စာဖောက်ဟု သမုတ်ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂျာမန်အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်း ပုဂ္ဂိုလ်များက သူ့ကိုလျစ်လျူရှု ထားကြ သော်လည်း ဟက်သည် မိမိ၏ နိုင်ငံဟုပင် ယူဆထားသည့် ဂျာမန်နိုင်ငံ အတွက် စွမ်းနိုင်သမျှ အကျိုးပြုရန် ကြိုးစားခဲ့လေသည်။ သူ၏ ဆောင်းပါး တစ်ပုဒ်၌ “ကျွန်ုပ်သည် ဂျာမန်လူမျိုးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဂျာမန်ပြည်ကို လိုလားသည်” ဟုရေးသားခဲ့သည်။ သတင်းစာများနှင့် စာစောင်များ၌ လူအချင်းချင်း နားလည်ကြရန်၊ ကရုဏာစိတ် ရှိကြရန်ဆောင်းပါးများကို ဆက်ခါဆက်ခါ ရေးသားခဲ့သည်။ ဘာန်း၌ ရှိသော ဂျာမန်ကောင်စစ်ဝန်ရုံးတွင် ဝင်ရောက်အလုပ်လုပ်ပြီး ဆွစ်ဇာလန်နှင့် အခြား နေရာများတွင်ရှိသည့် စစ်သုံ့ပန်းများအတွက် အကျိုးဆောင်အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်သည်။ စစ်သုံ့ပန်းများအတွက် စာစောင်များ ထုတ်ဝေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ရာတွင် ၁၉၁၆ ခုနှစ်၌ သူ၏ ကိုယ်ရေးပြဿနာများ ဆက် ဆက်ခါ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပထမတွင် သူ၏ဖခင်ကွယ်လွန်သည်။ သူ့ညီ အသည်းအသန် ဖြစ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ဇနီး စိတ္တဇ ဆေးရုံတင်ရသည်။ ယင်းပြဿနာ အထွေထွေနှင့် စစ်အခြေအနေကြောင့် ဟက်သည်ပင် စိတ်ထိခိုက်ပြီး စိတ်ရောဂါ ဖြစ်လာသည်။ သူ၏ စိတ်ရောဂါ ကို ဆရာဝန်များနှင့် ကုရသည်။ ယင်းအချိန်ကာလသည် ဟက်၏ ဘဝအကွေ့ပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစိတ်ရောဂါကုသသောအခါ ဟက်သည် စိတ်နှင့်ပတ်သက်သော အသိအမြင်သစ်များ ပေါ်လာသည်။ မိမိဘဝနှင့် မိမိ၏ ယုံကြည်ချက်များ ကို ပြန်လည်ဆန်းစစ်ကြည့်လာသည်။ ဂဃနဏ ဆန်းစစ်ကြည့်သောအခါ မိမိ၏ ယခင်အယူအဆများသည် အခေါင်းချည်း၊ အကာချည်း ဖြစ်နေ သည်ကို တွေ့ရသည်။ မိမိ၏ စိတ်ကူးယဉ်ချက်နှင့် စစ်၏ တကယ် လက်တွေ အဖြစ်မှန်၏ ခြားနားချက်ကို သိရှိပြီးနောက် ကမ္ဘာအတွင်း၌သာ မက မိမိကိုယ်အတွင်း၌လည်း အခြေအနေ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကြောင်း သိရှိ နားလည်သွားသည်။ မိမိ၏ ကိုယ်အတွင်းကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အပြင် ဘက် ကမ္ဘာမှာကဲ့သို့ပင် တိုက်ပွဲများရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုအခါ သူတစ်ပါးအား အပြစ်တင်ချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။ သူတစ်ပါးအား လက်ညှိုး ထိုးလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစိတ်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်သည့် မနောဝိဘဇ္ဇ သဘောတရား” သည် ဟက်၏ ဘဝနှင့် လုပ်ရပ်များကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ ဟက်အား ယခင်ကထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နားလည်စေခဲ့သည်။ မိမိ၏ နှလုံးကို ထိုးဖောက်သိမြင်စေခဲ့ပြီး မိမိနှင့် ကမ္ဘာလောက အဆိုးတွေ ကြုံနေရခြင်း၌ မိမိ၏အပြစ်ဟု ခံယူစေခဲ့သည်။ ထိုသဘောတရားများသည် နောက်ပိုင်း သူ၏စာများ၌ ထင်ဟပ်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ သို့ရာတွင် ဟက်၏ နောက်ပိုင်းလက်ရာများသည် စိတ္တဗေဒအမြင်တစ်မျိုးတည်းဖြင့်သာ တစ် ဖက်သတ် ကြည့်မြင်သုံးသပ်ထားသည်ဟု ဆိုလျှင်ကား မှန်မည်မဟုတ်ပေ။ စိတ်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်သည့် မနောဝိဘဇ္ဇ သဘောကို စိတ်ပါဝင်စား နေသည့် အချိန်၌ပင် ဟက်သည် သံသယဝါဒ ဝင်သလောက်ဝင်နေသူ ဖြစ်သည်။ မနောဝိဘဇ္ဇ အတွေ့အကြုံကို မိမိဝတ္ထုများ၏ ဘောင်အတွင်း၌ အကျုံးဝင်ပါမူကား အသုံးချရမည်ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် သူ၏ အနုပညာ သည် စိတ္တဗေဒ၏ သိပ္ပံနည်းကျသော ရည်မှန်းချက် အပြင်ဘက်ကို ကျော်လွန်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာသူသည် ဝိဘဇ္ဇသမားအနေဖြင့် ရှေ့တိုးရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသည့် နယ်နိမိတ်အပိုင်းအခြား၌ ကဗျာဆရာက ရပ်တံ့မနေဟု ဟက်ကဆိုထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟာမန်ဟက်သည် ၁၉၁၁ ခုနှစ်တွင် အရှေ့နိုင်ငံများသို့ ခရီးထွက်ခဲ လေသည်။ သူ ၏ ပစ်ချာ ဘုတ်” (၁၉၂၆) နှင့် အောက်အော့ဖ် အင်ဒီယား (၁၉၁၃) ဂျာနယ်တို့၌ ဟက်သည် သူ၏ခရီးအတွေ့အကြုံ များကို ပြန်လည်တင်ပြထားသည်။ အိန္ဒိယသည် ဟက်၏ ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အိန္ဒိယသို့ ရောက်လိုသည့် အာသာဆန္ဒသည် ဟက်တွင် ငယ်စဉ်ကပင် ရှိလာခဲ့သည်။ သူ ရေးသားသည့် ဝတ္ထုတိုများနှင့် ဆောင်းပါးအချို့တွင် ဟက်သည် သူ့အဘိုးအိန္ဒိယတွင် အနှစ်သုံးဆယ် ကြာမျှ သာသနာပြုလုပ်ငန်း လုပ်ပြီးနောက် ပြန်လာသည့်အခါ သယ် ဆောင်လာသည့် ပစ္စည်းများ ဝိုင်းရံနေသော သူ၏ သူငယ်ဘဝအကြောင်း ကို ရေးသားထားသည်။ အိန္ဒိယသည် ဟက်၏ စိတ်နှလုံးတွင် ငယ်စဉ်ဘဝ ကပင် သြဇာလွှမ်းမိုးနေသည်။ “ကျွန်ုပ်သည် ငယ်စဉ်ကပင် ခရစ်ယာန် ဘာသာကဲ့သို့ပင် အိန္ဒိယ၏ နာမ်ပိုင်းဆိုင်ရာများနှင့်လည်း အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်လာခဲ့သည်” ဟု ဟက်က ဆိုထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူငယ်စဉ်က ဂျာမနီ၌ အိန္ဒိယဘာသာစကားနှင့် ပတ်သက်၍ ဆက် လက် သုတေသနလုပ်နေသော သူ့အဘိုးကသူ့ကို အားပေးအားမြှောက် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူ၏ဖခင်ကလည်း အရှေ့နိုင်ငံများ၌ နေထိုင်ခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံများကို ရေးသားထားသည့် စာအုပ်များကို ထုတ်ဝေနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟက်သည် သူ၏ “ပစ်ချာဘုတ်” စာအုပ်၌ “ကျွန်ုပ်ဘဝ၏ တစ်ဝက် မျှသော အချိန်ကာလသည် အိန္ဒိယနှင့် တရုတ်အကြောင်း လေ့လာသင် ကြားမှုနှင့်သာ ပတ်သက်နေသည်” ဟူ၍ ရေးသားထားသည်။ ဟက်ရေး သားသည့် ကမ္ဘာ့စာပေ၏ ပိဋကတ်တိုက် (၁၉၂၉) အမည်ရှိ ဆောင်းပါးကို ဖတ်ကြည့်လျှင် အရှေ့တိုင်းစာပေနှင့် အရှေ့တိုင်းဒဿနပညာကို ဟက် မည်မျှ ဖတ်ရှုလေ့လာထားသည်ဆိုသည်ကို သိရှိနိုင်သည်။ သူတမ်းတမျှော် မှန်းခဲ့သော အိန္ဒိယကို သူကိုယ်တိုင်ရောက်အောင် သွားသည်မှာ မဆန်းပေ။ အရှေ့တိုင်းခရီးမှ ပြန်လာသောအခါ အိန္ဒိယကို မြတ်နိုးသည့်စိတ် သူနှင့် အတူ ပါလာသည်။ ဟက်က ဤသို့ ရေးသားထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်နီးပါးမျှ ရှင်သန်လာခဲ့သော၊ တစ်ဆင့်ပြီးတစ် ဆင့် ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သော ကျွန်ုပ်၏ အိန္ဒိယကို စိတ်ပါဝင်စား မှုသည် တိုးတက်ကြီးထွားမှု အဆင့်အသစ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ။ ယခင်အခါက ကျွန်ုပ်၏ လေ့လာမှုသည် ဝေဒန္တဆိုင်ရာ၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဆိုင်ရာ ဒဿနပညာကဲ့သို့သော အိန္ဒိယ ဒဿနပိုင်းလောက် အထိ သာ သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ဥပနိသျဒ်၊ ဗုဒ္ဓ၏တရားဒေသနာ၊ ဘဂ ဝတ်ဂီတာတို့သည် ဤကမ္ဘာ၏ အချက်အချာ တရားဒေသနာများ ဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီကမှ ကျွန်ုပ်သည် ဗိဿနိုး၊ ဣန္ဒ၊ ဗြဟ္မ၊ ကရိရှနတို့၏ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ အိန္ဒိယသို့ ချဉ်းကပ်မိခြင်း ဖြစ် သည်။ ယခုအခါတွင်ကား ကျွန်ုပ်သည် ဗုဒ္ဓဘာသာအား အလွန့် အလွန် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတစ်ရပ်အဖြစ် ' \u003cspan\u003eထင်မြင်နေသည်။”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိန္ဒိယအကြောင်း စိတ်ဝင်စားသော ဟက်သည် အိန္ဒိယကို နောက်ခံ ထားသော ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ရေးသားရန် ဆန္ဒပေါ်လာသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။ ယင်းဆန္ဒဖြင့် သိဒ္ဓတ္ထကို ရေးသားခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ရေးသောအခါ ဟက် သည် အခက်တွေ့ဟန်တူသည်။ ဟက်သည် ဒင်မင်း”ကို လအနည်းငယ် အတွင်း၌ အပြီးရေးနိုင်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဒင်မင်း” ထက်ငယ်သော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသိဒ္ဓတ္ထ” ကို ရေးသားရာ၌မူ လေးနှစ်နီးပါးမျှ ကြာခဲ့၏။ ဟက်သည် “သိဒ္ဓတ္ထ” ကို ၁၉၁၉ ခုနှစ်တွင် စရေးသည်။ အစပိုင်းလေးပိုင်းကိုမူ ခပ် မြန်မြန်ပင် ရေးသားခဲ့သည်။ ယင်းအပိုင်းလေးပိုင်းကို တစ်ပိုင်းစီခွဲ၍ စာ .\/\/\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစောင်တစ်ခုတွင် ပုံနှိပ်လေသည်။ အပိုင်းလေးပိုင်းရေးပြီးသောအခါ ပြတ် သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၁၉-၁၉၂၀ ခုနှစ် ဆောင်းရာသီတွင် ကျန်အပိုင်းလေးပိုင်းကို ပြန်ကောက်သည်။ သို့ရာတွင် ဟက်သည် ရှေ့မတိုးနိုင် ဖြစ်နေသည်။ ဒုက္ခခံနေရသော၊ ရသေ့ရဟန်းဖြစ်သော၊ တိုက်ပွဲဝင်နေရသော “သိဒ္ဓတ္ထ” ကို သရုပ်ဖော်သောအခါ အလွယ်တကူ ပြီးမြောက်သွားကြောင်း၊ အောင် မြင်သော၊ အနိုင်ရရှိသွားသော “သိဒ္ဓတ္ထ” ကို သရုပ်ဖော်မည် ပြုသောအခါ ရှေ့မတိုးဘဲဖြစ်နေကြောင်း ဟက်ကိုယ်တိုင် ရေးသားထားသည်။ သိဒ္ဓတ္ထ ကို ဟက်က အိန္ဒိယကဗျာ” ဟု အမည်ပေးထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သိဒ္ဓတ္ထ ́ နှင့် ပတ်သက်၍ ထင်မြင်ချက်ရေးသူ ပညာရှင်တို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတူကြပေ။ သီယိုဒိုဇီယိုလ်ကော့စကီး” ဆိုသူ ဝေဖန် ရေးဆရာက “သိဒ္ဓတ္ထ” ၏ ဇာတ်လမ်းအချို့ကို ဂေါတမဗုဒ္ဓ၏ ဗုဒ္ဓဝင်မှ ယူထားသည်ဟုဆိုပြီး အောက်ပါအတိုင်း ရေးသားထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သိဒ္ဓတ္ထ” ဟူသောအမည်သည် ဂေါတမဗုဒ္ဓ ဘုရားမဖြစ်ခင်က အမည် ဖြစ်သည်။ သူငယ်သိဒ္ဓတ္ထ နှစ်ဦးစလုံးပင် အပေါင်းအသင်းများ ထဲတွင် မည်သည့်ဘက်ကပြိုင်ပြိုင် အတော်ဆုံးသူငယ်များ ဖြစ်နေသည်။ ဗုဒ္ဓသည် တရားရှာမှီးရန် ဇနီးနှင့် ဖွားသစ်စရင်သွေးကို စွန့်ခွာထွက်သွား သည်။ သိဒ္ဓတ္ထသည် အလားတူရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ချစ်မယား ကမလာနှင့် မမွေးသေးသည့် ရင်သွေးကိုစွန့်ခဲ့၏။ နှစ်ဦးစလုံးပင် ရသေ့ရဟန်းတို့၏ ထံတွင် ယောဂအကျင့်ကို သင်ကြားဆည်းပူးခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓသည် မြစ်ကမ်း ဘေး၌ တရားအကျင့် ကျင့်နေသည်မှာ ခြောက်နှစ်ကြာသည်။ သိဒ္ဓတ္ထသည် နောက်ဆုံးနှစ်များ၌ မြစ်ကမ်းဘေး၌သာနေပြီး တရားကိုသိမြင်သွားသည်။ ဗုဒ္ဓသည် ဗောဓိပင်ရင်း၌ တရားကိုသိမြင်တော်မူသည်။ သိဒ္ဓတ္ထသည် သရက်ပင်ရင်း၌ အရေးအကြီးဆုံးသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလေသည်။ ဗောဓိပင်ရင်း၌ ဗုဒ္ဓသည် ပုဗ္ဗေနိဝါသဉာဏ်၊ ဒိဗ္ဗစက္ခုဉာဏ်၊ အာသဝက္ခယ ဉာဏ်ကို ရတော်မူသည်။ သိဒ္ဓတ္ထဝတ္ထု၌ သိဒ္ဓတ္ထ၏ နောက်ဆုံးအဖြစ် မြင်သော ကမ္ဘာလောကအား ပေါင်းစည်းဆက်စပ်မှုအဖြစ် မြင်သည့် အမြင်၏ အနှစ်သာရမှာလည်း ယင်းသဘောအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ယင်း တူညီချက်ကြောင့် ဟက်သည် ဗုဒ္ဓဝင်ကို ရေးသား ထားသည်ဟူ၍ လည်းကောင်း၊ ဗုဒ္ဓအား ရူပက (နိမိတ်ပုံ) သဘော မျိုး အသုံးပြုထားသည် ဟူ၍လည်းကောင်း မယူဆသင့်ပေ။ ထိုမျှမက၊ သိဒ္ဓတ္ထဝတ္ထုအား ဗုဒ္ဓဝင်အရ လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် ဗုဒ္ဓ၏ တရားဒေသနာဖြစ်သည့် သစ္စာလေးပါးနှင့် မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးအရ လည်းကောင်း ဝေဖန်သုံးသပ်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ယင်းသို့ ဝေဖန် သုံးသပ်ခြင်းသည် ဝတ္ထု၏ သဘာဝအနေအထားကို ဖျက်ဆီး ပစ်ရာ ရောက်မည်ဖြစ်ပေသည်။ သိဒ္ဓတ္ထ၀တ္ထု၌ ဗုဒ္ဓဘာသာကို သုံးသပ်ထားမှုပါသည်။ သို့ရာတွင် ဟက်၏ ဘဝအမြင်သည် ဂေါတမဗုဒ္ဓ၏ အမြင်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ်မှာ မကြာသေးမီက လေ့လာသူများအရဆိုလျှင် သိဒ္ဓတ္ထ၏ အတွေး သည် အိန္ဒိယဒဿနဗေဒ၊ အိန္ဒိယဘာသာရေး ထုံးတမ်းထက် တရုတ်အတွေး၊ တရုတ်ဘာသာရေးနှင့် ပို၍နီးစပ်မှုရှိလေသည်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလာရွိုင်းအာရ်ရှော” အမည်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ အမြင်ကမူ တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ “သိဒ္ဓတ္ထ၀တ္ထုသည် အခန်း၁-၄ တို့၌ သစ္စာတရားလေးပါးကို ဖော်ပြထားသည်။ အခန်း ၅-၁၂ တို့၌ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးကို ဖော်ပြထားသည်” ဟု ကျော်က ရေးသားထားသည်။ ရှော၏အမြင်ကို သီယိုဒို ဇီယိုလ်ကော့ စကီးက ချေဖျက်ထားသည်။ “ဗုဒ္ဓဘာသာ၌ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးသည် သစ္စာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေးပါး သိမြင်ရေးအတွက် လမ်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သိဒ္ဓတ္ထသည် ဝတ္ထု၏ အစပိုင်း၌ သစ္စာလေးပါးကို သိမြင်သည်ဆို လျှင် ငတ္ထုကို ရှေ့ဆက်ရန် မလိုတော့ပေ။ ဟက်သည် ဗုဒ္ဓဘာသာနည်းလမ်းကို လက်မခံ ပေ။ သို့ဖြစ်၍ သိဒ္ဓတ္ထအနေဖြင့် မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးကို လိုက်နာကျင့်သုံးသည် ဆိုပါက ယုတ္တိမရှိ”။ ယင်းသို့အကြောင်းပြပြီး သီယိုဒို ဇီယိုလ်ကော့စကီးက ရှော၏ အယူအဆကို ချေဖျက်ထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566389026965,"sku":"","price":5400.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_694a2754-f411-44da-955e-4551055794c9.jpg?v=1730209162"},{"product_id":"ပါရဂူ-သမိုင်းသင်ခန်းစာ","title":"သမိုင်းသင်ခန်းစာ","description":"\u003cp\u003eကျန်စစ်သားဘဝပြဇာတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာရာဇဝင်သမိုင်း စာရေးဆရာတို့က ကျန်စစ်သားကို သည်းထိတ် ရင်ဖို အံ့ဖွယ်သူရဲ မြန်မာဘုရင်တစ်ပါးဟု ရေးသားကြသည်။ ကျန်စစ်သား ၏ ဘဝသည် တစ်ခန်းပြီးတစ်ခန်း ဖျတ်ခနဲ ဖျတ်ခနဲ ကူးပြောင်းသွားသော အလှည့်အကူး အကွေ့ အပြောင်းများလှသည့် ပြဇာတ်နှင့်တူသည်။ပုဂံထီး နန်းကို မစိုးစံမီအခါကပင် ကျန်စစ်သား၏ ဘဝဇာတ်သည် ရသစုံရောပြွမ်း နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပယ်ရတနာ ဥဿာမင်းသမီးခင်ဦး၊ ထီးလှိုင်ရွာသူကြီးခင်တန်၊ မထီးတူမ သမ္ဘူလတို့နှင့် တွေ့ဆုံခန်းတို့သည် ကျန်စစ်သား၏ ဘ၀ပြဇာတ် သိင်္ဂါရ ရသခန်းများဖြစ်ကြသည်။ သထုံစစ်ပွဲ၊ ဂန္ဓာလရာဇ်စစ်ပွဲ၊ ဥဿာ ပဲကူးနှင့် ဂျွမ်းစစ်သည်တို့၏စစ်ပွဲ၊ ငရမန်ကန်း အပြတ်ရှင်းပွဲတို့သည် ကျန် စစ်သား၏ ဘ၀ပြဇာတ်ပထမပိုင်း၌ ဝီရ ရသကို ဖော်ကျူးထားသောအခန်း များဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျန်စစ်သား၏ ဘဝအစောပိုင်း၌ မရဏသားရဲတွင်းကြီးများကို တစ် တွင်းပြီးတစ်တွင်း ဖြတ်ကျော်သွားရသည့်အခန်းများရှိသည်။ ယင်းအခန်းများ မှာ ကျန်စစ်သားဘဝ ပထမပိုင်း၏ ဘယာနကရသနှင့် အတ္ထုတရသအခန်း များဖြစ်ကြသည်။ ကျန်စစ်သား၏ ဘ၀ပြဇာတ်၌ သန္တရသနှင့် နိဂုံးချုပ်ထား သည်။ ရွှေစည်းခုံဘုရားနှင့် အာနန္ဒာဘုရားတည်ခန်း၊ သားတော်ရာဇကုမာရ် အခန်းတို့မှာ ကျန်စစ်သားပြဇာတ်၏ နိဂုံးပိုင်း သန္တရသများ ဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျန်စစ်သား၏ဘဝတွင် အသူတရာနက်သော မရဏချောက်ကမ်း ပါးကြီးရှိသည်။ ထိုချောက်ကမ်းပါးကြီးများကို ကျန်စစ်သားသည် တစ်ခု ပြီးတစ်ခု ခုန်ပျံကျော်လွှားသွားသည်။ ပထမ မရဏချောက်ကမ်းပါးကို ကျန် စစ်သားသည် အူဝဲဘဝမရောက်ခင် အမိဝမ်းတိုက်၌ ရှိစဉ်ကတည်းကပင် ရင်ဆိုင်ရသည်။ ဝေသာလီမင်းကြီးသည် အနော်ရထာမင်းကြီးထံမှ သမီး ဆက်သရန် တောင်းခံလာသော အမတ်ရာဇတမန်လက်ထဲ သမီးတော် ပဉ္စ ကလျာဏီကို အပ်လိုက်သည်။ အနော်ရထာမင်းကြီးထံ ပဉ္စကလျာဏီရောက် လာသောအခါ အမတ်ရာဇတမန်က သမီးတော် ပဉ္စကလျာဏီသည် ဝေသာ လီမင်း၏ သမီးရင်းမဟုတ်ဟုဆိုကာ မင်းကြီးကိုလျှောက်သည်။ အနော် ရထာမင်းကြီးသည် အမတ်ရာဇတမန်၏စကားကိုယုံစားသွားပြီး ငါလိုဘုရင် တစ်ပါးအား မွေးစားသမီး ဆက်ရမလားဟု အမျက်တော်ရှပြီးလျှင် ပဉ္စ ကလျာဏီကို အနောက်ရုံးတော်တွင် ထားပြီးကာမှ ပရိမ္မအရပ်သို့ ပို့ပစ်လိုက် သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြတ်စွာဘုရား လက်ထက်တော်အခါကလည်း အလားတူ အဖြစ် အပျက်မျိုး ဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖူးသည်။ ကောသလဘုရင် ပသေနဒီသည် သကျ သာကီဝင်မင်းသမီးကို လက်ထပ်သိမ်းပိုက်လိုသည့်အတွက် သကျသာကီဝင် မင်းများထံ တောင်းခံသောအခါ သကျမဟာနာမသည် ကျွန်မကမွေးသော ဝါသဘခတ္တိယာကို သကျသာကီဝင်မင်းသမီးအဖြစ် လိမ်လည်လှည့်ဖြား လျက် ပသေနဒီမင်းကြီးထံ ဆက်သလိုက်သည်။ ပသေနဒီမင်းကြီးနှင့် ဝါသ ဘခတ္တိယာတို့တွင် သားတော် ဝိချုပ မွေးဖွားလာသည်။ တစ်နေ့သ၌ သားတော် ဝိဥချုပ ကပိလဝတ်သို့ အလည်အပတ်သွားသောအခါ ခရီးဦးကြို ပြုသော်လည်း သားတော်ပြန်သွားသောအခါ သားတော်ထိုင်သွားသည့်နေရာကို ကျွန်မသားထိုင်သည့်နေရာဆိုပြီး ဆေးကြောပစ်သည်။ ထိုအကြောင်း ဝိချုပ၏နား ပေါက်ကြားသွားသည်ဖြစ်၍ ဘုရင်ဖြစ်လာသောအခါ ဝိချုပ သည် သကျသာကီဝင်များကို မျိုးပြုတ်သွားသည်အထိ ကလဲ့စားပြန်ချေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပရိမ္မအရပ်ရောက်သွားသောအခါ ပဉ္စကလျာဏီ၏ကိုယ်ဝန် အရင့်အမာဖြစ်လာသည်။ ဟူးရားဖြူ၊ ဟူးရားညိုတို့ မြောက်အရပ်၌ မင်းလောင်း ပဋိသန္ဓေတည်နေသည်ဟု နားတော်လျှောက်သည်ဖြစ်၍ အနော်ရထာမင်း ကြီးသည် သူ့ထီးနန်းအတွက် စိုးရိမ်မကင်းဖြစ်ပြီး မြောက်အရပ်က ကိုယ်ဝန်ဆောင်များကို သုတ်သင်ပစ်သည်။ သို့သော်လည်း မင်းလောင်း သေကျေ ပျက်စီးသွားခြင်းမရှိဘဲ မွေးဖွားလာပြီဟု သိရပြန်သည့်အတွက် နို့စို့အရွယ် ကလေးငယ်များကိုလည်းကောင်း၊ နွားကျောင်းသားအရွယ်ရောက်လာပြီဟု သိရပြန်သည့်အတွက် နွားကျောင်းသားများကိုလည်းကောင်း သုတ်သင်ပစ် ပြန်သည်။ သို့သော်လည်း ကျန်စစ်သားသည် သေကျေပျက်စီးသွားခြင်းမရှိ ဘဲ သေဘေးက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျော်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပဉ္စကလျာဏီက သူ့ သားတော်ကို ရဟန်းပြုပေးထားလိုက်သည်။ ဟူးရားဖြူ၊ ဟူးရားညိုတို့၏ လျှောက်တင်ချက်အရ မင်းဖြစ်မည့်ရဟန်းကို စူးစမ်းလိုသည်ဖြစ်၍ အနော်ရထာမင်းကြီးသည် ရဟန်းများကိုပင့်ပြီး ဆွမ်း လုပ်ကျွေးလျက် ကရားနှင့်ရေကပ်သည်။ မင်းလောင်းရဟန်းအလှည့်ရောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောအခါ ဆွမ်းစားပြီး ကရားနှင့်ရေကပ်သည်တွင် မင်းလောင်းရဟန်း ခံတွင်းမှ ဝင်းခနဲ၊ လက်ခနဲ စက်အရောင်ထွက်သည်ကိုတွေ့၍ ဘုရင်မင်းကြီး ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဟူးရားဖြူ၊ ဟူးရားညိုတို့က “မင်းလောင်းသည် အရှင် မင်းကြီး၏ထီးနန်းကို လုယူမည့်သူမဟုတ်၊ အရှင်မင်းကြီးလွန်မှ မင်းဖြစ် လတ္တံ့”ဟု လျှောက်ထားသောအခါကျမှ ဘုရင်မင်းကြီးသည် ရဟန်းအား လူဝတ်လဲစေပြီးလျှင် အပါးတော်၌ ခစားစေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့ အသက်မသေဘဲ ကြွင်းကျန်ရစ်သည်ဖြစ်၍ ကျန်ရစ်သားဟု ခေါ်ရာမှ ကာလရွေ့လျားသွားသောကြောင့် ကျန်စစ်သားအမည်တွင်သည် ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော်လည်း သမိုင်းသုတေသီများက ယင်းအချက်များ ကို လက်မခံပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကမ္ဘာ့သမိုင်းစာမျက်နှာများတွင်လည်း ကျန်စစ်သားကဲ့သို့ပင် သေ တွင်းက လွတ်မြောက်သွားသော ပုဂ္ဂိုလ်ထူး ပုဂ္ဂိုလ်မြတ်များရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟဲရဒ် (Herod) သည် ရှေးဟောင်း ပါလက်စတိုင်း ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။ ထိုဘုရင်လက်ထက်တွင် ခရစ်တော်ဖွားတော်မူသည်။ ခရစ်တော်၏မယ်တော် မေရီသည် ခင်ပွန်းသည် နက်ဇရက်မြို့သား ဂျိုးဇက်နှင့်အတူ ဂျူးဒါပြည်၊ ဗက်သလီဟမ်မြို့ရောက်သောအခါ တည်းခိုစရာနေရာမရှိ၍ နွားတင်းကုပ်တစ်ခုတွင် ဝင်ရောက်တည်းခိုကြသည်။ ထိုနေ့ည၌ပင် ခရစ်တော် ဖွားမြင်လာသည်ဖြစ်၍ သူငယ်တော်ကို နွားစားခွက်ထဲတွင် သိပ်ထား ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမေဂျိုင်ခေါ် ပညာရှိတို့သည် လက်ဆောင်ပဏ္ဏာများကိုယူဆောင်၍ ဂျေရုစလင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ မေဂျိုင်တို့သည် ပါလက်စတိုင်းဘုရင် ဟဲရဒ်ကို ရဟူဒီဘုရင် ဖွားမြင်သောကြောင့် ဖူးတွေ့ရန်လာကြကြောင်းလျှောက်တင်ကြသည်။ ဖွားမြင်လာသော သူငယ်သည် ထီးနန်းကိုလုပ်ကြံ လိမ့်မည် အထင်ရှိသဖြင့် ဟဲရဒ် ထိတ်လန့်စိုးရိမ်သွားသည်။ ဗက်သလင်မြို့ ၌ ခရစ်တော် တကယ်ဖွားမြင်ကြောင်းမှန်လျှင် သူ့ထံပြန်လာပြီး အကြောင်း ကြားရန် မေဂျိုင်တို့ကို မှာလိုက်သည်။ မေဂျိုင်တို့သည် ဗက်သလင်မြို့၌ ခရစ်တော်ကို ဖူးတွေ့ကြသည်ဖြစ်၍ လက်ဆောင်ပဏ္ဏာများ ဆက်သပြီး ပြန်သွားကြသည်။ သို့သော်လည်း ဂျေရုစလင်သို့မဝင်ဘဲ အခြားလမ်းမှ တိတ်တဆိတ် ပြန်သွားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟဲရဒ်သည် မေဂျိုင်တို့၏ လှည့်ဖြားခြင်းခံရ၍ အမျက်ထွက်သွားပြီး လျှင် ဗက်သလင်မြို့ရှိ နှစ်နှစ်အောက်အရွယ် ကလေးငယ်များကို သတ်ပစ်ရ မည်ဟု အမိန့်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။ ခမည်းတော် ဂျိုးဇက်သည် အီဂျစ်နိုင်ငံ သို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေရန် ကြိုတင် အိပ်မက်သဖြင့် ခရစ်တော်ကိုဆောင် ယူလျက် ဗက်သလင်မြို့မှ တိမ်းရှောင်ထွက်ခွာသွားသောကြောင့် ခရစ်တော် အသက်ဘေးက လွတ်မြောက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟိန္ဒူလူမျိုးများ ဘုရားတစ်ဆူအဖြစ် ကိုးကွယ်သော ကရိရှဏလည်း ငယ်ရွယ်စဉ်အခါက သေတွင်းနှုတ်ခမ်းဝတွင် အကြိမ်ကြိမ်လျှောက်ခဲ့ရသည်။ ကရိရှဏသည် ဝသုဒေဝနှင့် ဒေဝတီတို့၏ သားတော်ဖြစ်သည်။ ဝသုဒေဝ သည် ရောဟိဏီနှင့်လည်း လက်ထပ်သည်။ မထုရာဘုရင်ကံသ၏နှမတော် ဒေဝတီနှင့်လည်း လက်ထပ်သည်။ ဝသုဒေဝနှင့် ဒေဝတီ လက်ထပ်သော အခါ “ဒေဝတီအဋ္ဌမသားသည် ကံသကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်လိမ့်မည်” ဟူ၍ကောင်းကင်ယံမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ကံသဘုရင် သည် ဝသုဒေဝနှင့် ဒေဝတီကို အကျဉ်းချထားပြီးလျှင် ၎င်းတို့၏ မွေးလာ သမျှ ကလေးများကို ခြောက်ယောက်မြောက်အထိ အားလုံး သတ်ပစ်သည်။ သတ္တမမြောက်ကလေး ကိုယ်ဝန်ရှိလာသောအခါ တန်ခိုးရှင်တစ်ဦးက ဒေဝတီ၏ဝမ်းဗိုက်ထဲက ကလေးကို နွားမွေးသော ဂေါကုသရွာ၌ နန္ဒနှင့် ယသောဒါတို့ကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ထားသော သုဒေဝ၏ဇနီးတစ်ဦးဖြစ် သူ ရောဟိဏီ၏ဝမ်းဗိုက်ထဲ ပြောင်းလဲပို့ပေးလိုက်သည်။ ရောဟိဏီမွေးသော ထိုကလေးသည် နောင်သောအခါ ကရိရှဏ၏ဘဝဖြစ်စဉ်၌ အရေးပါအရာ ရောက်သူ ဗလရာမဖြစ်လာသည်။ ကံသဘုရင်ကိုမူ ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျသွား သည်ဟု ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒေဝတီတွင် အဋ္ဌမမြောက် ကိုယ်ဝန်ရှိလာပြန်သည်။ ဒေဝတီ အဋ္ဌမ ကိုယ်ဝန်ရှိလာပြီဆိုသည့်သတင်းရ၍ ဘုရင်ကံသသည်မွေးလာသည့်ကလေး ကို သတ်ပစ်ရန်အတွက် ဝသုဒေဝနှင့် ဒေဝတီတို့အိမ်တွင် အစောင့်အကြပ် တင်းကျပ်စွာချထားသည်။ မိန်းမတစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်သည့်အပြစ်ကိုမူ မကျူးလွန်ရဲ၍ ကလေးမွေးအလာကို စောင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအတောအတွင်း ကရိရှဏ မွေးဖွားလာသည်။ အစောင့်အကြပ်များ အိပ်ပျော်နေချိန် ဝသုဒေဝသည် မွေးကင်းစ ကရိရှဏကို ဂေါကုသရွာရှိ နန္ဒနှင့် ယသောဒါတို့အိမ်သို့ လျှို့ဝှက်စွာယူသွားပြီး ထားခဲ့သည်။ တိုက်တိုက် ဆိုင်ဆိုင် ထိုအချိန်၌ ယသောဒါတွင်လည်း ကလေးတစ်ယောက် ဖွားမြင်လာ သည်။ ယဒါ မွေးသောကလေးမှာ သမီးမိန်းကလေးဖြစ်သည်။ယသော ဒါ၏သမီး မိန်းကလေးကို ဝသုဒေဝသည် ယသောဒါ သတိမရခင် အိမ်ယူ လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကလေးငိုသံကြား၍ အစောင့်များက ကံသဘုရင်ကို အကြောင်းကြား သောအခါ ကံသဘုရင်သည် ကလေးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်ရန် ဝသုဒေဝ နှင့် ဒေဝတီတို့အိမ် ရောက်ရှိလာသည်။ သို့သော်လည်း ဒေဝတီ၏ အဋ္ဌမ ကလေးမှာ ယောက်ျားလေးမဟုတ်ဘဲ မိန်းကလေးဖြစ်နေသည်ကိုတွေ့ရ၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစိတ်ချသွားပြီးလျှင် ဝသုဒေဝနှင့် ဒေဝတီတို့ကိုလည်း အကျဉ်းက လွှတ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကရိရှဏ အရွယ်ရောက်လာသောအခါ ကံသဘုရင်သည် ဒေဝတီ၏ အဋ္ဌမသားမှန်း သိသွားသည်ဖြစ်၍ ကရိရှဏကို နည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် သုတ်သင် ပစ်ရန် ကြိုးစားအားထုတ်သည်။ သို့သော်လည်း အောင်မြင်ခြင်းမရှိဘဲ ကရိ ရှဏ၏ လက်ချက်ဖြင့်သာ ကံသဘုရင် ကွယ်လွန်ရရှာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျန်စစ်သားသည် သူရဲကောင်းအဖြစ်ဖြင့် အနော်ရထာမင်းကြီးထံ ပါး၌ ခစားနေသော်လည်း သူ၏ ရှေ့ခရီး၌ မရဏချောက်ကမ်းပါးကြီးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။ ဥဿာပဲခူးတွင် ဂျွမ်းစစ်သည်များ ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်လာသောအခါ ဥဿာမင်းကြီးက စစ်ကူတောင်းသောကြောင့် အနော်ရထာမင်းသည် ကျန်စစ်သားအမှူးရှိသော စစ်သည်သူရဲကောင်းများ ကို ဥဿာပဲခူးသို့ စစ်ကူပို့လိုက်သည်။ စစ်ပွဲတွင် အောင်ပန်းဆွတ်ခူးရရှိ သည်ဖြစ်၍ ဥဿာမင်းကြီးက သမီးတော် မဏိစန္ဒာကို အနော်ရထာမင်းကြီး ထံ ဆက်သလိုက်သည်။ ပုဂံနန်းတော်ပြန်အရောက်တွင် အနော်ရထာမင်း ကြီးသည် ကျန်စစ်သားကို မဏိစန္ဒာနှင့် မှားယွင်းသည်ဟု ယိုးစွပ်ပြီး အရိန္ဒမာ လှံဖြင့်ထိုးသတ်သည်။ သို့ရာတွင် ကျန်စစ်သားသည် ပုဂံထီးနန်းတွင် သမိုင်း ဝင်ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်ဖို့ ကံဇာတာပါလာသူဖြစ်၍ အရိန္ဒမာလှံသည် ကျန်စစ် သားကိုမထိုးမိဘဲ ချည်နှောင်ထားသော နှောင်ကြိုးကိုသာထိုးမိ၍ နှောင်ကြိုး ပြတ်သွားသည်။ ကျန်စစ်သားသည် အရိန္ဒမာလှံကိုကောက်ယူပြီး လွတ်မြောက်ထွက်ပြေးသွားသည်။ အရိန္ဒမာလှံက သူ၏နှောင်ကြိုးကိုဖြတ်တောက် ပေးပြီး သူ့ကို လွတ်မြောက်သွားအောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ - ကျန်စစ်သားအတွက် သေရေးရှင်ရေး ကြုံရပြန်သည်မှာ စောလူးက သူ့ကို ရန်သူ ငရမန်ကန်းလက်ထဲ၌ ဝကွက်အပ်ချိန်ဖြစ်သည်။ ကျန်စစ်သား သည် ငရမန်ကန်း ဖမ်းထားသော စောလူးကို ငရမန်ကန်းလက်ထဲက လွတ် မြောက်အောင် အသက်စွန့်၍ ကယ်ဆယ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း စောလူးက ကျန်စစ်သားကို အထင်လွဲပြီး ငရမန်ကန်း လက်ထဲအပ်သဖြင့် ကျန်စစ်သားသည် မရဏချောက်ကမ်းပါးကြီးထဲ ကျမည့်ဆဲဆဲမှာပင် လွတ်မြောက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျန်စစ်သားသည် သူ၏ဘဝခရီး၌ မရဏချောက်ကမ်းပါးကြီးများ ကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းကျော်လွှားသွားရသည်။ သို့ရာတွင် ယင်းမရဏ ချောက်ကမ်းပါးကြီးများသည် သူ့ကို ဘဝဆုံးသွားအောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ကြ ဘဲ ယင်းမရဏချောက်ကမ်းပါးကြီးများကြောင့်ပင် သူ၏အရည်အသွေးမှာ ပိုမို တောက်ပြောင်သွားသည်။ သေကံမရောက် သက်မပျောက်ဟူသော ဆိုရိုးစကားကို ကျန်စစ်သား၏ဘဝက သက်သေသာဓကဆောင်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရည်ညွှန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- မှန်နန်းရာဇဝင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- သုသောဓိတ မဟာရာဇဝင်ကြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- History of Burma: GH\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- Pageant of Burmese History: WS Desai\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- သမ္မာကျမ်းစာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း (အတွဲ-၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ပိယဒဿီ၊ ပါရဂူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- Myths of the Hisndus and Buddhist; Sidter Nuvedita and Ananda Comarawamy\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ပေါရာဏိက ကောသ (ဟိန္ဒီ)\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566390272149,"sku":"","price":6175.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_480b4731-ccc3-4c32-b59c-ded15ab16e84.jpg?v=1730209178"},{"product_id":"ပါရဂူ-ရေစီးကြောင်း","title":"ရေစီးကြောင်း","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e“\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eပညာရှင်များသည် အတွေးချင်းတူကြသည်” ဟုဆို၏။ ယခု အိန္ဒိယနှင့် ဂျပန်ပုံဝတ္ထုနှစ်ပုဒ်သည် ဦးတည်ချက်ချင်း၊ ဇာတ်အိမ်တည်ဆောက်ပုံချင်း ထပ်တူကျအောင် တူညီနေသောအခါ....\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                     \u003cstrong\u003eအိန္ဒိယနှင့် ဂျပန် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e                                   ဉာဏ်ချင်းထပ်သလား\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဂျပန်ခေတ်က သန်လျင်မြို့ ဂျပန်စာသင်ကျောင်း၌ ကျွန်တော်ဂျပန်စာ သင်ဖူးသည်။ နှစ်နှစ်လောက် သင်ပြီးသောအခါ ဂျပန်စာ အတော်အတန် ဖတ်တတ်လာသည်။ ဂျပန်အက္ခရာ သုံးမျိုးရှိသည့်အနက် ‘ခန်” ခေါ် ဘူးသီး ငါးပေါင်းကြော်စာကိုပင် အတော်အတန်ဖတ်တတ်လာသည်။ ထိုအချိန်က ရန်ကုန်မြို့မှ ဂျပန်စာသင်ကျောင်းများအတွက် သတင်းစာ တစ်စောင် ထုတ်သည်။ နေ့စဉ်လား၊ ရက်ခြားလားဆိုသည်ကိုတော့ မမှတ် မိတော့။ ထိုသတင်းစာ၌ ကျွန်တော် ဂျပန်စာဖြင့် ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ပင် ရေးဖူးသည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်း နှစ်အတန်ကြာသွားသောအခါ ကျွန်တော် တတ်ထားသော ဂျပန်စာနှင့် ဂျပန်စကားများသည် ဂျပန်ပြည်သို့ ပြန်သွား ကုန်ကြသည်။ ကျွန်တော့် ခေါင်းထဲတွင် ဂျပန်စကား မရှိတော့ပေ။ ဘာသာ စကား တစ်ခုခုကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် တတ်မြောက်ထားသော်လည်း အစဉ် မပြတ် အလေ့အကျင့်ရှိနေပါမှ၊ အစဉ်မပြတ် ပြောဆိုရေးသား ဖတ်ကြား နေပါမှ ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်မှုသည် ဆက်လက် တည်မြဲနေပေလိမ့်မည်။ လုံးဝ အဆက်ပြတ်သွားလျှင်ကား မိမိတတ်ထားသည့် ဘာသာစကားသည်တစ်ချိန်ချိန်တွင် မေ့ပျောက်သွားဖို့ရန် မခဲယဉ်းတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကျွန်တော် နောက်ဆုံး ဂျပန်စကားပြောခွင့် ရသည်မှာ အိန္ဒိယပြည်၌ ဖြစ်သည်။ ၁၉၄၇ ခုနှစ် အိန္ဒိယပြည်သို့ သွားသောအခါ နွေရာသီကျောင်း ပိတ်ချိန်ဖြစ်နေသဖြင့် ကျောင်းတက်ခွင့်မရသေးဘဲ မိဂဒါဝုန်၌ နှစ်လလောက်စောင့်နေရသည်။ ထိုအချိန်အတွင်း မိဂဒါဝုန်သို့ ဘုရားဖူး ရောက်လာသော ခရီးသည်များအနက် ဂျပန်ပြည်မှ ဂျပန်လူမျိုးနှစ်ယောက်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုဂျပန်များနှင့် ဂျပန်စကားပြောခွင့် ရရှိခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က ဂျပန်စာသင် ပြီးသည်မှာ အချိန်မကြာလှသေးသဖြင့် ပြောနိုင်ဆိုနိုင် ရှိသေးသည်။ တစ်ဖန် ၁၉၅၆ ခုနှစ်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် အိန္ဒိယပြည် နယူးဒေလီမြို့၌ပင် ဂျပန် စာရေးဆရာ ဟောရှိဟောတနှင့် ဆုံရသည်။ ထိုအချိန်မှာ ဂျပန်စာသင်ပြီး သည့်ကာလနှင့် ဆယ်နှစ်လောက်ခြားနေပြီဖြစ်၍ ဂျပန်စကားကောင်းကောင်း မပြောတတ်တော့ပေ။ သို့သော်လည်း မှတ်မိသမျှကလေးနှင့် ဟောရှိဟောတ ကို ဂျပန်လိုပြောကြည့်သည်။ ထူးထူးဆန်းဆန်း ကျွန်တော် ဂျပန်လိုပြော လိုက်သည်နှင့် သူ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ ကျွန်တော့်ကိုလည်း ဂျပန်လို ပြန်မပြောပေ။ အင်္ဂလိပ်လိုသာ ပြန်ပြောသည်။ ကျွန်တော်က သူ့ကိုဂျပန်လိုပြောဖန်များသောအခါ နောက်ဆုံး သူငြိမ်မနေနိုင်တော့ဘဲ နောက် သူ့ကို ဂျပန်လို မပြောရန် ကျွန်တော့်အား တောင်းပန်လေတော့သည်။ ကျွန်တော် တအံ့တဩဖြစ်ပြီး သူ့ကိုအကျိုးအကြောင်း မေးကြည့်သောအခါ သူက “ခင်ဗျား ဂျပန်လိုပြောတာ ကြားရတိုင်း မြန်မာနိုင်ငံကို ဂျပန်တွေ စိုးမိုးသွား ခဲ့တာ ပြန်ပြန်သတိရတယ်။ ခင်ဗျား ဂျပန်စကားပြောတတ်တာ မြန်မာနိုင်ငံကို ဂျပန်တွေ လွှမ်းမိုးကြီးစိုးသွားခြင်းရဲ့ သာဓကတစ်ရပ်ဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရတယ်။ နောက်ထပ် ကျွန်တော့်ကို ဂျပန်လိုမပြောဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်” ဟူ၍ သူကရှင်းပြသည်။ သူ တကယ် ခံစားမှု ရှိနေမှန်း သိသည့်နောက်တွင်ကား ကျွန်တော် နောက်ထပ်သူ့ကို ဂျပန်လို မပြောတော့ပေ။ ဟောရှိဟောတသည် ငြိမ်းချမ်းရေးကို အဓိကထား ရေးသားသည့် ဂျပန်ဝတ္ထုရေးဆရာဖြစ်သည်။ ဟောရှိဟောတကို ဂျပန်လို ပြောသည်မှာ ဂျပန်တစ်ဦး တစ်ယောက်အား ကျွန်တော်၏ ဂျပန်လို နောက် ဆုံးပြောခြင်းဖြစ်ပေသည်။ ထို့နောက် ယခုအထိ ဂျပန်စကားတစ်ခွန်းမှလည်းပြောခွင့်မရတော့၊ ဂျပန်စာကိုလည်း တစ်လုံးမှ မဖတ်ဖြစ်တော့။ ကျွန်တော်၏ ခေါင်းထဲတွင်လည်း ဂျပန်စကားနှင့်ဂျပန်စာများ မရှိကြတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂျပန်ခေတ်က ကျွန်တော်တို့ကို ဂျပန်စာသင်ပေးသော ဂျပန်ဆရာ ကြီး၏ အမည်မှာ “\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခါတော့” ဖြစ်သည်။ ဆရာကြီးသည် ဂျပန်ပြည်၌လည်း ကျောင်းဆရာ အဖြစ်ဖြင့်သာ အသက်မွေးသူဖြစ်သည်။ စစ်အတွင်း တာဝန် ကျသဖြင့် ဂျပန်စာသင်ပေးသည့် တာဝန်ကို ယူရခြင်းဖြစ်သည်။ ဆရာကြီး သည် အရည်အချင်းရှိသည်၊ သဘောကောင်းသည်၊ ကျောင်းသားများကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် သင်ပေးသည်။ ဂျပန်စာ အတော်ကလေး တတ်မြောက် နေပြီဖြစ်သည့် ကျွန်တော်တို့အတန်း၌ တစ်နေ့တွင် ဂျပန်ဝတ္ထုရေးဆရာကြီး တစ်ဦး၏ ဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ်ကို သင်ပြသည်။ သူက ကျောက်သင်ပုန်းပေါ် တွင် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်လုံး ရေးထားသည်။ ကျွန်တော်တို့က ကော်ပီစာအုပ်တွင် လိုက်ရေးရသည်။ ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ကို အဖတ်ခိုင်းသည်။ နားမလည် သည့် စကားလုံးများကို ရှင်းပြသည်။ ထိုဝတ္ထုတို၏ အမည်မှာ “ခုမောနော့ အိတော” ဖြစ်သည်၊ ပင့်ကူချည်မျှင်” ဟူ၍ မြန်မာလို အနက်အဓိပ္ပာယ်ရ သည်။ ဝတ္ထုရေးဆရာ၏ အမည်မှာ “ယယူနော ဆူကေ အကုတ ဂါဝါ” ဖြစ်သည်။ ထိုစာရေးဆရာ၏စာများတွင် များသောအားဖြင့် ဗုဒ္ဓစာပေနှင့် ဗုဒ္ဓယဉ်ကျေးမှု သြဇာလွှမ်းမိုးစူးရှနေသည်။ ဝတ္ထု၏ ဇာတ်လမ်းအကျဉ်း ချုပ်မှာ ဤသို့ ဖြစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေ့သောအခါတွင် သကျမုနိဗုဒ္ဓသည် နတ်ပြည် ပဒုမ္မာကြာ ရေကန်ပေါင်ရိုးပေါ်၌ စကြံလျှောက်နေတော်မူသည်။ ရေကန်တွင်း၌ ပွင့်လန်း နေသော ပဒုမ္မာကြာပွင့်တို့သည် ပုလဲလုံးများပမာ ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေကြသည်။ ရွှေရောင် ဝတ်မှုန်ဝတ်ဆံများမှ သင်းရနံ့များသည် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တွင် သင်းပျံ့ကြိုင်လှိုင်နေသည်။ အချိန်ကား နံနက်ခင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအခိုက် ဗုဒ္ဓသည် ရေပြင်ပေါ်ရှိ ကြာရွက်များကြားမှ အောက်ဘက့်ကြည့် တော်မူလိုက်သည်။ နတ်ရေကန်အောက်တည့်တည့်၌ ငရဲပြည်ရှိသည်။ ငရဲကျနေသော ကဏ္ဍတနှင့်တခြားလူများကို လှမ်းမြင်တော်မူသည်။ တဏ္ဍတ သည် လူသတ်၊ အိမ်မီးရှို့စသည့် မကောင်းမှုဒုစရိုက်များကို ကျူးလွန်ပြုလုပ် ခဲ့သည့် ဓားပြလူဆိုးကြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် ကဏ္ဍတပြုလုပ်ခဲ့သည့်ကောင်းမှုတစ်ခုရှိသည်။ တစ်နေ့တွင် တောတစ်ခုအတွင်း ဖြတ်သွားစဉ် လမ်းပေါ်တွင် တွားသွားနေသော ပင့်ကူတစ်ကောင်ကို တွေ့သည်။ ပင့်ကူကို နင်းမည်ပြုပြီးခါမှ ခြေထောက်မ,\u003cspan\u003eလျက် မနင်းတော့ဘဲ “ဒီသတ္တဝါငယ်လေး မှာလည်း အသက်ရှိတာပဲ၊ သူ့အသက်ကို အလကား ဘာလို့သတ်မလဲ \u003c\/span\u003éဟု တွေးမိပြီး ကဏ္ဍတသည် ပင့်ကူကို လွှတ်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငရဲကို လှမ်းမျှော်ကြည့်တော်မူရင်း ဗုဒ္ဓသည် ပင့်ကူကို ကယ်ခဲ့ဖူးသည့် ကဏ္ဍတအား သတိရသွားတော်မူသည်။ ထိုကောင်းမှုကို စဉ်းစားဆင်ခြင် ပြီးလျှင် အကယ်၍ ဖြစ်နိုင်ပါက ကဏ္ဍတအား ငရဲမှ ထုတ်ဆယ်ကယ်တင် လိုသည့်ဆန္ဒ ဖြစ်လာတော်မူသည်။ ဘေးပန်းကို ကြည့်တော်မူလိုက်သည့် အခါ ကံအားလျော်စွာ ပင့်ကူတစ်ကောင် ကြာရွက်များကြားတွင် ချည်မျှင် ရက်နေသည်ကို တွေ့မြင်တော်မူသည်။ ဗုဒ္ဓသည် ပင့်ကူချည်မျှင်ကို ရုတ် တရက် ဆွဲယူတော်မူပြီးလျှင် ပဒုမ္မာကြာပွင့်များကြားထဲမှ ပင့်ကူချည်မျှင်ကို ငရဲသို့ ချပေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငရဲ၌ကား သွေးကန်ထဲတွင် ကဏ္ဍတသည် တခြားငရဲခံသူများနှင့် အတူတကွ မြုပ်ချည်ပေါ်ချည် ဖြစ်နေသည်။ တစ်ချိန်တွင် ကဏ္ဍတသည် သွေးကန်ထဲမှ အပေါ်သို့ ပေါ်အလာ ကောင်းကင်ပေါ် မော့ကြည့်လိုက်သည့် အခါ ကောင်းကင်မှ ပင့်ကူချည်မျှင်တစ်မျှင် သူ့ဆီသို့ တန်းကျလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီးလျှင် ကဏ္ဍတသည် ပင့်ကူချည်မျှင် ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းကိုင်လျက် ရှိသမျှအားကိုသုံးပြီး တွယ်တက် သွားသည်။ ခရီးအတော်လှမ်းလှမ်း တက်သွားပြီးသောအခါ မောလာသည် ဖြစ်၍ တစ်အောင့်နားလိုက်သည်။ ထိုအတွင်း အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောအခါ တခြား ငရဲခံသူများလည်း ပင့်ကူချည်မျှင်အစွန်းကို ကိုင်လျက် သူ့နောက်က တွယ်တက်လိုက်ပါလာကြသည်ကို တွေ့မြင်သွားသည်။ ဤ တွင် ကဏ္ဍတသည် “ဟေ့ကောင်တွေ ဘယ်သူက ခွင့်ပြုလို့ လိုက်လာ ကြတာလဲ၊ အခုချက်ချင်း ပြန်ဆင်းကြ” ဟူ၍ ဟစ်အော်ပြောဆိုလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ယင်းသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုအချိန်အထိ ဘာမျှ ချွတ်ယွင်း ခြင်းမရှိသော ပင့်ကူချည်မျှင်သည် ကဏ္ဍတတွဲလွဲခိုထားသည့်နေရာမှတောက်ခနဲ ပြတ်သွားလေသည်။ ကဏ္ဍတလည်း တလိမ့်ခေါက်ကွေး ငရဲသို့ ပြန်ကျသွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရေကန်ပေါင်တွင် ရပ်နေတော်မူသော ဗုဒ္ဓသည် မိမိတစ်ဦးတည်း သာ ကိုယ်လွတ်ရုန်းလိုသည့် မမျှတသော စိတ်ထားကြောင့် ငရဲ၏ သွေး ကန်ထဲ ပြန်ကျသွားသော ကဏ္ဍတကို မဟာကရုဏာတော်ဖြင့် ကြည့်နေ တော်မူလိုက်ပြီးလျှင် စင်္ကြံလျှောက်မြဲ လျှောက်နေတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂျပန်ဆရာကြီး ခါတော့သင်ပြသော ပင့်ကူချည်မျှင်ဝတ္ထုကို ဖတ်ရ ပြီးသည့်နောက် မကြာမီလပိုင်းအတွင်းမှာပင် နိချိရင်းရှူး ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းဝင် ဂျပန်စစ်သားတစ်ယောက်က စာရေးဆရာကြီး “အကုတဂါဝ”ရေးသော ဂျပန် ဘာသာဝတ္ထုတို ပေါင်းချုပ်တစ်အုပ် ကျွန်တော့်ကို ပေးသည်။ ထိုဝတ္ထုတို ပေါင်းချုပ်တွင် “ခုမောနော့အိတော”ခေါ် ပင့်ကူချည်မျှင်ဝတ္ထုလည်းပါသည်။ ယခုထက်တိုင် ကျွန်တော့် လက်ထဲတွင် ထိုစာအုပ်ရှိနေသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကုတဂါဝါ၏ ပင့်ကူချည်မျှင် ဝတ္ထုတိုကို ၁၉၅၂ ခုနှစ်တွင်ပင် ဂျပန်ပြည်တွင် အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ထုတ်ဝေသော The Young East \u003cspan\u003eမဂ္ဂဇင်း၌\u003c\/span\u003e '\u003cspan\u003eဒီမိယိုဟိရာနို” ဆိုသူက အင်္ဂလိပ်ဘာသာ ပြန်ဆိုထားသည်။ ထို့နောက် ၁၉၆၂ ခုနှစ် တိုကျိုမှ ထုတ်ဝေသော\u003c\/span\u003e Buddhist Plays from Japanese Literature \u003cspan\u003eစာအုပ်ထဲတွင်လည်း ပင့်ကူချည်မျှင်” အင်္ဂလိပ် ဘာသာပြန် ပါရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုစာအုပ်များလည်း ကျွန်တော့်တွင် ရှိနေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေ့ရက်များစွာ ကုန်ဆုံးကျော်လွန်ခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်နှစ်ခန့် ၁၉၇၄ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလက အိန္ဒိယပြည် ဘုံဘေမြို့မှ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ထုတ်ဝေသော ဘဝန်” ဂျာနယ်ကို “ဆွာမိရာ မတိရထ”၏ ရာပြည့် မွေးနေ့ အထိမ်းအမှတ်အဖြစ်ဖြင့် ထုတ်ဝေသည်။ ထိုဂျာနယ်ထဲတွင် ဆွာမိရာမတိ ရထအကြောင်း ရေးသားထားသည့် စာများနှင့် ဆွာမိရာမတိရထ ပြောပြသော ပုံဝတ္ထုများကို ထည့်သွင်း ဖော်ပြထားသည်။ အိန္ဒိယဆွာမိများသည် တရားဟောသည့်အခါ၌ ပုံပြင်ဝတ္ထုများဖြင့် ဟောပြောတတ်ကြသည်။ ရာမ ကရိသျှဏဆွာမိ ပုံဝတ္ထု ရာမတိရထဆွာမိပုံဝတ္ထု စသည်တို့သည် အိန္ဒိယ ဘာသာရေးလောကနှင့် စာပေလောကတွင် လူသိများသော ပုံဝတ္ထုများ ဖြစ် ပေသည်။ ထိုပုံဝတ္ထုများထဲတွင် အစဉ်အလာ အဆင့်ဆင့် ပြောဆိုလာခဲ့သည့် ပုံဝတ္ထုများ ပါရှိသကဲ့သို့ ဆွာမိဂျီများကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသည့် ပုံဝတ္ထုများ လည်း ရှိသည်။ ရာမတိရထဆွာမိ၏ ပုံဝတ္ထုများအနက် ပုံဝတ္ထုတစ်ခုမှာ ဤသို့ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒုမ္ဘိက္ခန္တရကပ်ကြီး ဆိုက်သည့်အခါ သူဆင်းရဲမိန်းမကြီး တစ်ယောက် ကွယ်လွန်သွားသည်။ ယမမင်းက ထိုမိန်းမကြီးပြုခဲ့သော ကောင်းမှု၊ မကောင်းမှုများကို စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ထိုမိန်းမကြီး ကုသိုလ်ကောင်းမှု ဘာတစ်ခုမျှ ပြုခဲ့သည်ကို မတွေ့ရဘဲ တစ်ချိန်က ထမင်းငတ်နေသည့် သူတောင်းစားတစ်ဦးအား မုန်လာဥတစ်ဥ ပေးကမ်းဖူးသည်ဆိုသည့်အချက် တစ်ချက်ကိုသာလျှင် တွေ့ရလေသည်။ ယမမင်း၏ အမိန့်ဖြင့် မုန်လာဥ ပေါ်လာသည်။ မုန်လာဥက မိန်းမကြီးကို နတ်ပြည်သို့ သယ်ဆောင်သွား ပေလိမ့်မည်။ မိန်းမကြီးသည် မုန်လာဥကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။ မုန်လာ ဥက မိန်းမကြီးကို သယ်ဆောင်ပြီး အပေါ်မြောက်တက်သွားသည်။ ထိုအခိုက် ယခင် သူတောင်းစားပေါ်လာသည်။ သူတောင်းစားသည် မိန်းမကြီး၏ ထဘီအနားစကို ဆွဲကိုင်ပြီး တက်လိုက်သွားသည်။ ထိုမျှမကသေးပေ။ တတိယလူပေါ်လာပြီး တတိယလူက သူတောင်းစား၏ ခြေထောက်ကို ကိုင်လိုက်သွားသည်။ ထိုမျှသာမကသေးပေ။ နောက်ထပ် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် တွယ်ကပ်လိုက်လာကြသည်မှာ တသီတတန်းကြီး ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထူးဆန်းသည်မှာ မိန်းမကြီးသည် သူ့ကိုဆွဲပြီး လူပေါင်းများစွာ တက် လိုက်လာကြသော်လည်း နည်းနည်းကလေးမျှ ဝန်လေးမနေပေ။ နောက်က လူတွေ လိုက်ပါလာမှန်းပင်မသိရပေ။ သို့နှင့် တက်သွားကြရာ နတ်ပြည် တံခါးဝသို့ ရောက်သွားကြသည်။ မိန်းမကြီးသည် နတ်ပြည်တံခါးဝ အရောက်တွင် အောက်ဘက်သို့ ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ နောက်က လူတွေ တသီတတန်းကြီး ပါလာသည်ကို တွေ့မြင်သွားလေသည်။ ဤတွင်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566391419029,"sku":"","price":4500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d579e0a1-8ecf-4431-8cb5-91d0ba751aed.jpg?v=1730209230"},{"product_id":"ပါရဂူ-မာန၀ပုရိပ်၂","title":"မာနဝပုံရိပ် ၂","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e \u003cstrong\u003eမိမိနှင့် ပြည်ပခရီး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်၏ “ပဏ္ဍိတကထာ၌ သူ့အကြောင်း ရေးသားပါရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်လိုက် တပည့်တပန်း ထားလိုသူ မဟုတ်သော်လည်း ထောင် ပေါင်းများစွာသော လူတို့သည် သူ့ကို ဆရာတင်ကြသည်။ ခေါင်းဆောင် မလုပ်လိုသောကြောင့် သူ့လက်အောက်ခံ ထုထည်ကြီးမားသည့် အဖွဲ့အစည်း ကြီးတစ်ခုကို ဖျက်ဆီးပစ်သည်။ သို့သော်လည်း အစည်းပြေမသွားသည့် လူစုလူဝေးသည် သူ့ကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုတုန်းပင်ရှိသည်။ သူ့ကို အလောင်းအလျာအဖြစ် ထင်မှတ်ယူဆသူများ ရှိကြသော်လည်း ယင်း အယူအဆကို သူ တွန်းလှန်ပယ်ဖျက်ပစ်သည်။ သူ့ကိုတွေ့သောအခါ ဘားနတ်ရှောက “\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါလောက်လှတဲ့လူကို တစ်ခါမှမတွေ့ဖူးဘူး” ဟုပြောသည်။ သို့သော်လည်း သူ ယခုဆံပင်များ ဖြူပြီး ဇရာရုပ်ပေါ်နေပြီ။ သူ့စကားကို ကြားရသောအခါ အေလ်ဒတ်ဟတ် စလေက “ဗုဒ္ဓတရား ဒေသနာတော်ကို နာကြားနေရသလိုပဲ” ဟု ထင်မြင် ချက်ပေးသည်။ သို့သော်လည်း သူက သူ့ကိုယ်သူ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တစ်ဦး အဖြစ် မယူဆပေ။ သို့သော်လည်း သူ၏အတွေးအခေါ်၊ သူ၏တရားစကား တို့ကြောင့် ကမ္ဘာတစ်လွှား ထင်ရှားကျော်ကြားနေသည်။ သူ မည်သူနည်း။အိန္ဒိယလူမျိုး ဂျစ်ဒူ ကရိရှန မူရတိ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ကရိရှနမူရတိသည် အိန္ဒိယတောင်ပိုင်း မဒနာပါလေ၌ ၁၈၉၇ ခုနှစ် တွင် ဖွားမြင်သည်။ သူ၏ဖခင်သည် အစိုးရအရာရှိတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သီယိုဆိုဖီ အသင်းဝင်တစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သီယိုဆိုဖီအသင်း၏ ဥက္ကဋ္ဌမှာ အင်္ဂလိပ်အမျိုးသမီးကြီး ဒေါက်တာအင်နီဗဆင် ဖြစ်သည်။ သီယို ဆိုဖီအသင်းကို ၁၈၇၅ ခုနှစ်တွင် ကာနယ်အော့လကော့က စတင်တည်ထောင်သည်။ အိန္ဒိယပြည် မဒရပ်မြို့ အဒယာတွင် အသင်း၏ ဗဟိုဌာန ချုပ် တည်ရှိသည်။ ကရိရှနမူရတိ သူငယ်အရွယ်က သီယိုဆိုဖီအသင်း၏ ဥက္ကဋ္ဌမှာ ဒေါက်တာအင်နီဗဆင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က အင်နီဗဆင်သည် အိန္ဒိယပြည်၌ လူမှုရေးလုပ်ငန်းများကို ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်နေသည်။ ကရိရှန မူရတိကို တွေ့ရသောအခါ အင်နီဗဆင်သည် မတစ်ထောင် တစ်ကောင်ဘွား ပုဂ္ဂိုလ်ထူး ပုဂ္ဂိုလ်မြတ် ဖြစ်လာမည့် ကလေးသူငယ်ဟု ထင်မှတ်ယူဆပြီး ကြည့်ရှုထားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အင်နီဗဆင်က စဉ်းစားသည်။ လူ့လောကသည် အရေးကြီးသည့် အပြောင်းအလဲ ကြားကာလသို့ရောက်ဖို့ နီးကပ်လာပြီ။ ဆွေးမြည့်နေသော လူ့ယဉ်ကျေးမှုသည် နိဂုံးချုပ်သွားပြီ။ ယဉ်ကျေးမှုရောင်ခြည်သစ် ပေါ်လာတော့မည်။ ယင်းကဲ့သို့ သေရေး ရှင်ရေး အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် အပြောင်း အလဲ ကြားကာလမျိုး၌ လူသားတို့ကို ကူညီ ဖေးမရန် ယောက်ျားမြတ် အာဇာနည်များ ပေါ်လာလေ့ရှိသည်။ ယခုလည်း ကရိရှနမူရတိသည် ယောက်ျားမြတ် အာဇာနည်၏ တာဝန်ဝတ္တရားကိုပိုက်ပြီး မွေးဖွားပေါ်ပေါက် လာခြင်းဖြစ်သည်။ ယင်းသို့စဉ်းစားပြီး အင်နီဗဆင်သည် ကရိရှနမူရတိကို အထူးမျှော်လင့်ကိုးစားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ယင်းမျှော်လင့်ချက်ကို အခြေခံ၍ ၁၉၁၁ ခုနှစ်တွင် အိန္ဒိယပြည် ဗာရဏသီမြို့၌ သီယိုဆိုဖီအသင်းဝင် အများစုပါဝင်သည့် အသင်းတစ်ခု တည်ထောင်သည်။ အသင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အပြောင်းအလဲ ကြား ကာလ၌ လူသားတို့အတွက် ကူညီဖေးမမည့် ဆရာတစ်ဆူ ထွက်ပေါ်လာ ရေး ရှေးရှုရန်ဖြစ်သည်။ အဖွဲ့ ၏ အမည်ကို အရှေ့ဘက်က ကြယ်အဖွဲ့ ” ဟု မှည့်ခေါ်သည်။ ယင်းအဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းပြီး မကြာမီ ၁၉၁၂ ခုနှစ်တွင် ကရိရှနမူရတိသည် ဥရောပသို့သွားသည်။ ဥရောပ၌ ဆယ်နှစ်ကြာမျှ နေထိုင် သည်။ အောက်စဖို့တက္ကသိုလ်တွင် ပညာသင်ကြားသည်။ ထိုအတွင်း ပထမကမ္ဘာစစ်ဖြစ်လာသည်။ ကရိရှနမူရတိသည် လန်ဒန်ဆေးရုံ၌ ခေတ္တ အလုပ်ဝင်လုပ်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အင်္ဂလန်နှင့်ပြင်သစ်ပြည်၌ ဆယ်နှစ်ကြာမျှ လေ့လာသင်ကြားမှု ပြု လုပ်ပြီးသောအခါ ၁၉၁၂ ခုနှစ်၌ ကရိရှနမူရတိသည် အိန္ဒိယ၊ သြစတြေးလျ၊ အမေရိက၊ ဥရောပနိုင်ငံများသို့ ခရီးလှည့်လည်သည်။ ထိုအချိန်အတော အတွင်း ကရိရှနမူရတိသည် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံများမှ ဘာသာအမျိုးမျိုးဖြင့် ထုတ်ဝေ သည့် အရှေ့ဘက်က ကြယ်အဖွဲ့” မဂ္ဂဇင်းတွင် မှန်မှန်ဆောင်းပါးများ ရေးသားပေးပို့သည်။ အရှေ့ဘက်က ကြယ်အဖွဲ့”သည် သီယိုဆိုဖီအသင်း ဝင်များ၏ အားထုတ်မှုကြောင့် ကမ္ဘာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီးလျှင် ထိုအချိန်၌ အဖွဲ့ ဝင် ငါးသောင်းကျော်မျှ ရှိလာသည်။ အဖွဲ့ဝင်များအနက် သီယိုဆိုဖီ အသင်းဝင် မဟုတ်သူများနှင့် ကမ္ဘာ့ဘာသာတရားအမျိုးမျိုးကို သက်ဝင် ယုံကြည်သူများလည်း အမျိုးဘာသာမရွေး ပါဝင်လာကြသည်။ သူတို့ အားလုံးသည် ကရိရှနမူရတိအား ကမ္ဘာလောကကို ကယ်တင်မည့်သူအဖြစ် မျှော်လင့် အားထားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ကရိရှနမူရတိသည် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်၌ သူ့ကို မျှော်လင့်ကိုးစား နေသူများ ဝန်းရံနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုသူတို့သည် သူနှင့်ပတ်သက် ပြီး တစ်ယူသန်စွဲလမ်းနေသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဟော်လန်ပြည်၊ အိုမင်မြို့၌ ကျင်းပသော ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ကြယ်အဖွဲ့ ၏အစည်းအဝေးတစ်ခု၌ ကရိရှန မူရတိသည် သူ့ကို မျှော်လင့်ကိုးစားနေကြသူများအား မျှော်လင့်ချက် ရုပ်သိမ်း ပစ်လိုက်ကြရန် ပြောပြသည်။ သူ၏စကားမှာ ဤသို့ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                “သင်တို့သည် အမှန်တရားကို ဂရုမထားကြ။ သင်တို့ ဂရုထားသည် မှာ အမှန်တရားထည့်ထားသည် ခွက်ကိုသာဖြစ်သည်။ သင်တို့သည် ရေကို မသောက်လိုကြ။ ရေထည့်ထားသည့် ခွက်ကို ဘယ်သူပြုလုပ် သနည်းဟု စုံစမ်းနေကြသည်။ တံဆိပ်ကို တခြားဖယ်ပစ်လိုက်ပါ။ တံဆိပ်သည် တန်ဖိုးမရှိပါ။ ကြည်လင် သန့်ပြန့်သည့် ရေဖြစ်လျှင် သောက်လိုက်ပါ။ ဤအစည်းအဝေးသို့ ရောက်လာကြသည့် သင်တို့အထဲက အများစုမှာ ကိုယ်ပိုင်စုဆောင်းထားကြသည့် နတ်များ၊ ဘုရားများ ရှိကြသည်။ သင်တို့၏နတ်များ၊ ဘုရားများထဲတွင် ကျွန်ုပ် ကိုလည်း သင်တို့ ပေါင်းထည့်လိုကြကြောင်း ကျွန်ုပ် သိသည်။ ယင်းအချက်မှာ ကလေးဆန်သော ရယ်စရာမျှသာဖြစ်သည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              သူ ငယ်စဉ်က ဖွဲ့စည်းခဲ့သည့် အရှေ့ဘက်က ကြယ်အဖွဲ့” ကို ၁၉၂၇ ခုနှစ်တွင် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းသည်။ သို့ရာတွင် ထို့နောက် နှစ်နှစ် အကြာ ၁၉၂၉ ခုနှစ်တွင် ကရိရှနမူရတိသည် ထိုအဖွဲ့ အစည်းကြီးကို ဖျက် သိမ်းပစ်လိုက်သည်။ သူ၏တရားသည် လူနည်းစုအတွက် မဟုတ်။ လူတစ်စုအတွက် မဟုတ်။ အားလုံးအတွက်ဖြစ်သည်။ သူနှင့်လူတွေအကြား ၌ မည်ကဲ့သို့သော အတားအဆီးမျိုးမှ မရှိသင့်။ ယင်းသို့ သူက အကြောင်းပြ သည်။ အမှန်တရားသည် လမ်းမရှိသောနယ်မြေဖြစ်သည်။ သင်သည် အမှန် တရားရှိရာသို့ ဘယ်လမ်းကမှ ချဉ်းကပ်၍မရ။ ဘယ်ဘာသာတရားနှင့်မျှ ချဉ်းကပ်၍မရ။ ဘယ်ဂိုဏ်းဂဏ အဖွဲ့ အစည်းနှင့်မျှ ချဉ်းကပ်၍မရ။ အမှန် တရားသည် အဆုံး အပိုင်း အခြားမရှိသည်ဖြစ်၍ ဘယ်လမ်းကမှ မရောက် နိုင်သည်ဖြစ်၍၊ အဖွဲ့ အစည်းအဖြစ်ဖြင့် စုစည်း၍မရသောအရာသာဖြစ် သည်။ ယင်းအချက်ကို သိမြင်နားလည်ပါက ယုံကြည်ချက်တစ်ခုခုကို အစည်းအရုံးတစ်ခုအနေဖြင့် စည်းရုံး၍မဖြစ်နိုင် ဟူသောအချက်ကို သိမြင် နားလည်ပေလိမ့်မည်။ ယုံကြည်ချက်တစ်ခုခုသည် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးတစ်ယောက် နှင့်သာ ပတ်သက်သောအရာဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်၍ သင်သည် ယုံကြည်ချက် ကို စည်းရုံး၍မရပေ။ စုစည်း၍မရပေ။ အကယ်၍ စည်းရုံးမည်ဆိုပါက၊ စုစည်းမည်ဆိုပါက ယုံကြည်ချက်သည် သေသွားလိမ့်မည်။ ပုံသေဖြစ်သွား ပေလိမ့်မည်။ ဂိုဏ်းဂဏ တစ်ခုဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ဘာသာတရားတစ်ခု ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းသို့ ကရိရှနမူရတိက ပြောပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အရှေ့ဘက်က ကြယ်အဖွဲ့” ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်သည့်အချိန်၌ အဖွဲ့ ဝင်ပေါင်းမှာ တစ်သိန်းမျှရှိနေပြီ။ အဖွဲ့ဖျက်သိမ်းလိုက်ခြင်းကြောင့် ကမ္ဘာ့ လူထု အံ့သြသွားသည်။ ကရိရှနမူရတိ၏ အပြုအမူကို ဝေဖန်ကြသူများ လည်း ပေါ်လာသည်။ အချို့သတင်းစာများက “ယခုအခါတွင် ကရိရှနမူရတိ၏ကြယ် ဝင်သွားလေပြီ။ သူ၏ အလင်းရောင်သည် ထာဝစဉ်ချုပ်ငြိမ်း သွားပြီ”ဟု ဝေဖန်ရေးသားကြသည်။ ကရိရှနမူရတိ၏အပြုအမူကို ကြိုဆို ကြသူများကလည်း မနည်းပေ။ ထိုသူများအနက် ရမ်းဆေး မက္ကဒေါနယ် အစိုးရအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သူ လန်စဘာရိသည် တစ်ဦးအပါအဝင်ဖြစ်သည်။ လန်စဘာရိသည် အဖွဲ့ အစည်း၏နှောင်ကြိုးများကို ကရိရှနမူရတိ ဖြတ် တောက်ပစ်လိုက်သည့်အတွက် ကျေနပ်အားရသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ၁၉၂၄ ခုနှစ်က ဒတ်ချ်မှူးမတ်တစ်ဦးသည် သူ၏ရဲတိုက်နှင့် ခြံဥယျာဉ် ကို ကရိရှနမူရတိအား လှူသည်။ ကရိရှနမူရတိက ထိုရဲတိုက်နှင့် ခြံဥယျာဉ် ကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းအဖြစ် လက်မခံပေ။ ထိုပစ္စည်းများကို မိမိ၏ နိုင်ငံတကာဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းအတွက် အကျိုးရှိရာရှိကြောင်း အသုံးပြုရန်ကော်မတီတစ်ခုဖွဲ့စည်းပြီး စီမံအုပ်ချုပ်စေသည်။ ၁၉၃ဝ ခုနှစ်ရောက်လာ သောအခါ ကရိရှနမူရတိသည် ထိုကော်မတီနှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်ပစ် လိုက်သည်။ ထိုရဲတိုက်နှင့် ခြံဥယျာဉ်ကို သူ့အတွက်သော်လည်းကောင်း၊ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စုရုံးနေကြသည့် လူများအတွက်သော်လည်းကောင်း အသုံးပြုလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။ သို့ဖြစ်၍ မူလပိုင်ရှင် ဒတ်ချ်မှူးမတ်ကို ရဲတိုက် နှင့် ခြံဥယျာဉ် ပြန်အပ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အရှေ့ဘက်က ကြယ်အဖွဲ့”ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်သော်လည်း သူ့ကို ကြည်ညိုကြသူများမှာ တိုးတက်များပြား၍သာ လာသည်။ ယင်းအဖွဲ့ အစား အိန္ဒိယ၊ အင်္ဂလန်၊ အမေရိကန် စသည်တို့၌ “ကရိရှနမူရတိကျောင်း” “ကရိရှန မူရတိ ဖောင်ဒေးရှင်း” များ တည်ထောင်ထားကြသည်။ ယင်းဖောင်ဒေးရှင်း များသည် ကရိရှနမူရတိ၏ အသံသွင်းကြိုးခွေများ၊ စာအုပ်များ၊ ဓာတ်ပြား များကို တစ်နှစ်တစ်နှစ် ရာထောင်ချီ၍ ရောင်းချနေကြသည်။ ဟာပါနှင့် ရိုးစာအုပ်ကုမ္ပဏီသည် ကရိရှနမူရတိ၏ လက်ရွေးစင်စာအုပ်များကို အတွဲနှင့် ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေ ရောင်းချနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကရိရှနမူရတိ၏ဘဝသည် ယောဂီတစ်ဦး၏ ဘဝအတိုင်းဖြစ်နေ သည်။ ယောဂအကျင့်ကို ကျင့်သည်။ ဆေးလိပ်နှင့် မူးယစ်စေတတ်သည့် သေရည်သေရက် ရှောင်သည်။ သက်သတ်လွတ်သာ စားသည်။ သို့ရာတွင် သူ၏ အပြင်ပန်းသဏ္ဌာန်ကမူ ယောဂီတစ်ဦး၏ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် မတူပေ။\/\/\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမေရိကန်၌ အနောက်တိုင်းဝတ်စုံဝတ်လျက် ကုလားထိုင်ပေါ်ထိုင်ပြီး တရားဟောသည်။ သူ့အကြောင်းကို တိုင်းမဂ္ဂဇင်း၌ “ကရိရှနမူရတိသည် အိန္ဒိယ၌ အမျိုးသားအဝတ်ဖြစ်သည့် အဝတ်ဖြူကို ဝတ်လျက် ယောဂ အကျင့်ကို ကျင့်သည့်ပုံစံအတိုင်း တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ပြီး တရားဟောချင်ဟောမည်ဖြစ်သော်လည်း အနောက်တိုင်း ဓာတ်ပုံဆရာများကိုမူ ထိုပုံစံ အတိုင်း သူ့ကို ဓာတ်ပုံမရိုက်ရန် တောင်းပန်သည်” ဟူ၍ ရေးသားထား သည်။ ကရိရှနမူရတိသည် တင်းနစ်ပြိုင်ပွဲ၊ ဇာတ်ပွဲများကိုလည်း ဝါသနာ ပါသည်။ သူ့ကို “နောက်လိုက် မလိုချင်သည့် ခေါင်းဆောင်၊ တော်လှန်သောပြောင်းလဲမှုကို လိုလားသည့် ယောဂီ” ဟု သူ၏ဆန့်ကျင်ဘက် သဘာဝနှစ်ခုကို ထုတ်ပြပြီး ဝေဖန်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကရိရှနမူရတိသည် လွန်ခဲ့သည့် အနှစ်လေးဆယ်ကျော်အတွင်း ကမ္ဘာ အနှံ့ ခရီးဖြန့်ပြီး တရားဟောကြားခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ တွေ့ဆုံဆွေးနွေး ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ စာအုပ်စာတမ်း ရေးသားပြုစုခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ သူ၏အယူအဆကို ဖြန့်ဖြူးသည်။ မကြာမီကလည်း အမေရိကန်သွားပြီး သူ၏အယူအဆများကို ဟောကြားဖြန့်ဖြူးသည်။ ကရိရှနမူရတိသည် တစ်ချိန်တုန်းက လူကြီးများ၏ အသည်းစွဲဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ၌ကား လူငယ်များက သူ့ကိုနှစ်သက်နေကြသည်။ “မကြာမီက နယူးယောက်မြို့ မြို့တော်ခန်းမ၌ ကျင်းပသော သူ၏တရားပွဲလေးခုလုံး၌ ကောလိပ်ကျောင်း သားအရွယ် ပရိသတ်များ၏ အလယ်တွင် လူကြီးအရွယ်များမှာ အနည်း အကျဉ်းလောက်သာ တွေ့ရသည်” ဟူ၍ တိုင်းမဂ္ဂဇင်း (၇-၆-၁၉၇၁) ၌ ရေးသားဖော်ပြထားသည်။ ကရိရှနမူရတိ၏ဒဿနကို လူကြီးများထက် လူငယ်များက ပိုမိုလက်ခံလာကြသည်ဟူသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကရိရှနမူရတိ၏ အတွေးအခေါ်အယူအဆအကျဉ်းချုပ်ကား ဤသို့ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မိမိ၏ဘဝကို ချစ်မြတ်နိုးပါ။ မိမိ၏ဘဝကို ချည်နှောင်မထားပါ နှင့်။ သတ်မှတ်ထားသည့် ပုံစံတစ်ခုအတွင်းမှာ ဘာသာတရား၊ ရှေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟောင်းအစဉ်အလာ၊ အဆုံးအမ၊ အဖွဲ့ အစည်း၏ စည်းစနစ်များ အတွင်းမှာ မိမိ၏ဘဝကို အကျဉ်းချမထားပါနှင့်။ ယင်းသို့ အကျဉ်း\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566396465301,"sku":"","price":5700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_9ec244fc-28b1-400f-a2f9-f034084eff12.jpg?v=1730209287"},{"product_id":"ပါရဂူ-မဟာလူသားဗုဒ္ဓ","title":"မဟာလူသားဗုဒ္ဓ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eဘဝဖြစ်စဉ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁။ ထွက်တော်မူ နန်းကခွာသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသိဒ္ဓတ္ထဂေါတမကို ၅၆၃-ဘီစီ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မီးရှူးသန့်စင် ဖွားမြင်သည်။ သိဒ္ဓတ္ထဂေါတမ၏ ဖခမည်းတော် သုဒ္ဓေါဒနကို သကျ တို့၏ဘုရင် (ရာဇာ)ဟု ခေါ်ကြသည်။ သို့ရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ သိရ သည်မှာ သုဒ္ဓေါဒနနှင့် အတူတကွ ဘဒ္ဒိယနှင့် ဒဏ္ဍပါဏိတို့ကိုလည်း ရာဇာဟု ခေါ်လေသည်။ ယင်းကိုထောက်၍ သကျတို့၏ ပြည်သူ့ အုပ်ချုပ်ရေး ဂဏအဖွဲ့ (ဆီနိတ် သို့မဟုတ် ပါလီမန်)၏ အဖွဲ့ဝင်များ ကို လိစ္ဆဝီဂဏ အဖွဲ့ဝင်များကဲ့သို့ ရာဇာဟူ၍ပင် ခေါ်ဝေါ်ကြသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူအပ်ပေသည်။ သိဒ္ဓတ္ထ၏မယ်တော် မာယာဒေဝီ သည် မိဘရပ်ရွာသို့ ပြန်စဉ် ကပိကဝတ် နေပြည်တော်မှ မိုင်အနည်း ငယ်ခန့် အဝေးသို့အရောက်တွင် လုမ္ဗိနီအမည်ရှိ အင်ကြင်းဥယျာဉ်၌ သိဒ္ဓတ္ထကို ဖွားမြင်လေသည်။ သိဒ္ဓတ္ထ ဖွားမြင်ပြီးနောက် ၃၁၈ နှစ် ကြာသောအခါ၌ မိမိ၏ရာဇဘိသိက် ခပ်နှိပ်ပြီး အနှစ်နှစ်ဆယ် မြောက်တွင် အသောကဘုရင်သည် ထိုလုမ္ဗိနီဥယျာဉ်၌ ကျောက်တိုင် တစ်တိုင်ကို စိုက်ထူခဲ့လေ၏။ ထိုကျောက်တိုင်သည် ယနေ့ထက်တိုင် တည်ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             သိဒ္ဓတ္ထ မွေးဖွားပြီး တစ်ပတ်အကြာ၌ပင် သူ၏မယ်တော်သည် နတ်ရွာစံ ကံတော်ကုန်ခဲ့သည်။ အဒေါ်လည်းဖြစ်၊ မိထွေးလည်းဖြစ်သူ မဟာပဇာပတိ ဂေါတမီက သိဒ္ဓတ္ထအား မွေးမြူကြည့်ရှုဖို့ တာဝန်ယူရ လေသည်။ သိဒ္ဓတ္ထအား ကမ္ဘာလောကကို ငြီးငွေ့ပြီး တမှိုင်မှိုင် တတွေ တွေ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ သုဒ္ဓေါဒနသည် ရသေ့ရဟန်း တို့၏ လှည့်ဖြားခြင်းခံရပြီး သူ၏သား တောထွက်သွားမှာ စိုးရိမ်ကြောင့်ကြခြင်း ဖြစ်မိလေ၏။ သို့ဖြစ်၍ သူသည် အိမ်နီးနားချင်းနိုင်ငံ ဖြစ်သည့် ကောလိယဂဏ (ပြည်သူ့အုပ်ချုပ်ရေးနိုင်ငံ)မှ သမီးတော် အလှ ဘဒ္ဒကဉ္စနာ (သို့မဟုတ် ယသောဓရာ) နှင့် စုလျားရစ်ပတ် လက်ထပ်ထိမ်းမြားပေးလိုက်လေ၏။ သိဒ္ဓတ္ထသည် အတန်ကြာမျှ ဣန္ဒြေရသွားသည်။ ထိုအတွင်း သိဒ္ဓတ္ထတွင် သားတစ်ယောက် ဖွားမြင် လာလေ၏။ ထိုသားငယ်အား သိဒ္ဓတ္ထသည် မိမိ၏ တက်ကြွနေသည့် အကြံတည်းဟူသော လဝန်းကို မျိုပစ်လိုက်သည့် “ရာဟု” ဟုပင် မှတ် ထင်အောက်မေ့သည်ဖြစ်၍ ရာဟုလာဟု အမည်နာမ မှည့်ခေါ်လိုက် လေ၏။ သူအို၊ သူနာ၊ သူသေနှင့် ရဟန်းတည်းဟူသော ရှုကွင်း၊ ရှုကွက်များကို ရှုမြင်ရသည်ဖြစ်၍ လူ့လောကအား ငြီးငွေ့ သည်ထက် ငြီးငွေ့ လာပြီးလျှင် တစ်ညသ၌ သူသည် တိတ်တဆိတ် နန်းတော်မှ ထွက်ပြေးခဲ့လေ၏။ ထိုအကြောင်းနှင့်စပ်လျဉ်းပြီး ဗုဒ္ဓကိုယ်တိုင် ကျူနာရ်(သုသုမာရဂိရိ)၌ ဝဿဘုရင် ဥဒယန၏ သားဖြစ်သူ ဗောဓိ ရာဇကုမာရအား ဟောပြတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                                                                \u003cstrong\u003e(မဇ္ဈိမနိကာယ်၊ ၂၊ ၄၊ ၄)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               “မင်းသား၊ ဘုရားမဖြစ်မီက ငါလည်း ချမ်းသာသုခနှင့် ရင်းနှီး သဖြင့် ချမ်းသာသုခကို မရနိုင်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခဖြင့် ရင်းနှီးမှ ချမ်းသာသုခ ကို ရနိုင်၏” ဟူသော အကြံဖြစ်ပေါ်ဖူးပြီ။ ထို့ကြောင့် ပျိုမျစ်နုနယ်ပြီး နက်သောဆံပင်ရှိသော၊ ကောင်းသောအရွယ်ရှိသော ပထမအရွယ်၌ပင် မိဘများ မျက်ရည်စက်လက် ငိုကြွေးနေစဉ် လူ့ဘောင်မှ ခွာရှောင် ပြီး ... ရဟန်းဘောင်ဝင်ရောက်၏။ ... (ပထမတွင်) အာဠာရကာမ (၏အထံသို့) .. ချဉ်းကပ်ခဲ့၏ ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အရ ကာဠာမသည် ယောဂ(သမထ)အကျင့် ကျင့်ကြံအား ထုတ်နည်းအချို့ကို ပြောပြသည်။ သို့ရာတွင် သိဒ္ဓတ္ထသည် နှစ်သိမ့် ရောင့်ရဲခြင်း မရှိပေ။ ထိုနေရာမှ တစ်ဖန်ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီးလျှင် သိဒ္ဓတ္ထ သည် ဥဒကရာမပုတ္တ၏အထံသို့ ရောက်သွားပြန်သည်။ ထိုနေရာ၌ယောဂအကျင့် ကျင့်ကြံအားထုတ်နည်းအချို့ကို သင်ကြားဆည်းပူး သည်။ သို့သော်လည်း သိဒ္ဓတ္ထသည် အားရကျေနပ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထိုနောက်တွင် သူသည် ဗောဓဂယာ၏အနီး၌ ခြောက်နှစ်လောက်ယောဂအကျင့်နှင့် အစာမစားသောအကျင့်ကို ကြောက်ခမန်းလိလိ ကျင့်ကြံအားထုတ်ခဲ့သည်။ ထိုအကျင့်နှင့်ပတ်သက်ပြီး ဗုဒ္ဓကိုယ်တော် တိုင် ဟောပြထားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ငါ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် (အားနည်းပိန်ကြုံခြင်း)၏ အထွတ် အထိပ်သို့ ရောက်ခဲ့သည်။ ငါ၏ အင်္ဂါကြီးငယ်တို့သည် အနှစ် ၈ဝ ကြာပြီဖြစ်သော သစ်ပင်၏အဖုအထစ်များကဲ့သို့ ယိုယွင်းနေကြလေ ကုန်ပြီ။ ... ငါ၏ တင်ပါးဆုံသားသည် ကုလားအုပ်၏ခြေထောက် ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ .. ငါ၏ ကျောက်ကုန်းရိုးသည်လက်ပွတ်စူးများကို တန်းထားသကဲ့သို့ အနိမ့်အမြင့်ဖြစ်နေ၏။ ငါ၏ နံရိုးတို့သည် ဖရိုဖရဲ အထက်တင်၊ အောက်ကျ ပျက်စီးနေသော ဇရပ်ဆွေး၏အခြင် တို့ကဲ့သို့ ဖရိုဖရဲ အထက်တင်အောက်ကျဖြစ်နေကုန်၏။ .. နက်သော ရေတွင်းထဲက ကြယ်တာရာကဲ့သို့ ငါ၏မျက်ကွင်းအတွင်း၌ မျက်လုံး တို့သည် ဟောက်ပက်နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်နေကြသည်။ .. အနုလိုက် ဆွတ်ထားသော ဘူးခါးသီးသည် လေ, \u003cspan\u003eနေပူဖြင့် တွေ့ထိကာ ရှုံ့တွနေ သကဲ့သို့ ငါ၏ ဦးခေါင်းရေသည် ရွံ့တွနေ၏။ ထိုကဲ့သို့ အစာဖြတ် ထားခြင်းကြောင့် ငါ၏ကျောရိုးများနှင့် ဝမ်းရေများလုံးဝ ကပ်နေကြလေပြီ။ အကယ်၍ ငါသည်ကျင်ကြီး၊ ကျင်ငယ် စွန့်ရန်အတွက် ထလိုက်လျှင် ထိုနေရာ၌သာ မှောက်ခုံလဲကျ၏။ ကိုယ်ကာယကို သက်သာစေရန် လက်ဖြင့်ပွတ်သပ်လိုက်လျှင် ဆွေးနေသော အမွေး တို့သည် ငါ၏ကိုယ်မှ အမြစ်ပါကျွတ်ကျကုန်သည်။ “ရဟန်းဂေါတမ သည် မည်းနက်သော အဆင်းရှိ၏” ဟု လူများက ပြောကြသည်။ အချို့က “ရဟန်းဂေါတမသည် မည်းနက်သော အဆင်းရှိသည်မဟုတ် ညိုပြာသော အဆင်းရှိ၏”ဟု ဆိုကြသည်။ ... အချို့သော လူများက “ရဟန်း ဂေါတမသည် မည်းနက်သော အဆင်းရှိသည်လည်း မဟုတ် ညိုပြာသော အဆင်းရှိသည်လည်း မဟုတ်၊ ငါးခူရောင် အဆင်းရှိ၏”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြောဆိုကြသည်။ ငါ၏ ထိုမျှလောက် ဖြူဖွေးစင်ကြယ်လျက်ရှိသော အရေအဆင်းသည် ပျက်စီးသွားကြလေကုန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e..... သို့ရာတွင် ငါသည် ဤသို့ ကျင့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုအထွတ် အထိပ်ဖြစ်သော ဉာဏ်အမြင်ထူးကို မရရှိပေ။ (ထိုအခါ၌) ဗောဓိ (ဉာဏ်)ကို သိရှိရန်အတွက် တခြားနည်းလမ်း ရှိသေးသလော-ဟု အကြံဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ထိုအခါ၌ ငါသည် ခမည်းတော်(သုဒ္ဓေါဒန) သကျမင်း၏လယ်ထွန်မင်္ဂလာကိစ္စ၌ အေးသော သပြေပင်ရိပ်ဝယ် ထိုင်လျက် ... ပထမဈာန်ကိုရရှိကာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသည်ကို အမှတ်ရလာ ၏။ .. ယင်း ပထမဈာန်သည် သစ္စာတရားကို သိမြင်ရေးအတွက် လမ်းကြောင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့ရာတွင် ဤကဲ့သို့သော အလွန် ပိန်ကြုံသော ကိုယ်ကာယဖြင့် ထို(ဈာန်)ချမ်းသာကို ရရန်မလွယ်။ ထိုနောက် ငါသည် အစာကြမ်းဖြစ်သော ထမင်းနှင့်ပဲဟင်းကိုစား၏။ ထိုအချိန်၌ ငါ၏ အထံတွင် ပဉ္စဝဂ္ဂီ ရဟန်းငါးပါးသည် ဆည်းကပ်နေ ကြ၏။ ... ငါ ကြမ်းတမ်းသော အစာအာဟာရတို့ကို စားသောအခါ ထိုရဟန်း ငါးပါးသည် ... စိတ်ပျက်ပြီး ထွက်သွားကြလေသည် ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ပိုင်း ဘဝခရီးစဉ်နှင့်ပတ်သက်၍ ဗုဒ္ဓသည် အခြား တစ်နေရာ၌ ဟောပြတော်မူလေသည် -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                                                           (မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၊ ၃၊ ၆)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “ငါသည် နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသော မြေပြင်တစ်ခု၌၊ တောရပ် တစ်ခု၌ မြစ်တစ်ခု (နေရဉ္စရာ) စီးဆင်းနေသည်ကို မြင်ရသည်။ ထိုမြစ်၏ဆိပ်ကမ်းသည် သာယာကြည်နူးဖွယ်ကောင်း၏။ သန့်ရှင်း စင်ကြယ်၏။ ဤနေရာသည် ကမ္မဋ္ဌာန်းဘာဝနာပွားများရန်အတွက် သင့်လျော်သောနေရာဖြစ်၏ဟု (စဉ်းစား၍) ထိုနေရာ၌ ထိုင်လိုက် သည်။ (ထိုနောက်) ... ဇာတိ၏ မကောင်းကျိုးကို သိရပြီး ... နှိုင်းခိုင်း စရာ ဥပမာ မရှိသော နိဗ္ဗာန်ကိုရရှိလေ၏။ ငါ့ အား ဉာဏ်အမြင်သည် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ငါ့စိတ်၏လွတ်မြောက်မှုသည် ယိမ်းယိုင်တုန်လှုပ် ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ဤဘဝသည် အပြီးသတ်ဘဝ ဖြစ်သည်။ နောက် ထပ်တစ်ဖန် တခြားဇာတိ ဖြစ်တော့မည် မဟုတ်ပေ ..” သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               သိဒ္ဓတ္ထ၏ဤကဲ့သို့သော ဉာဏ်အမြင်သည် ဖြစ်၏-ဒုက္ခ၊ ဒုက္ခ ၏အကြောင်း (သမုဒယ)၊ ဒုက္ခ၏ ချုပ်ငြိမ်းမှု (နိရောဓ)၊ ဒုက္ခချုပ် ငြိမ်းမှု၏လမ်းစဉ် (မဂ္ဂ)၊ “အကြင်ဓမ္မ (အရာဝတ္ထုအဖြစ်အပျက်)တို့ သည် ရှိကြ၏။ ထိုဓမ္မတို့သည် အကြောင်းတရားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာ ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုဓမ္မတို့၏အကြောင်းကို ဗုဒ္ဓက ဟောပြတော်မူ သည်။ ၎င်းတို့၏ ချုပ်ငြိမ်းမှုကိုလည်း ဗုဒ္ဓက ဟောပြတော်မူသည်။ ဤကဲ့သို့ သော အယူအဆရှိသည့် မဟာသမဏ ဖြစ်လေသည် ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သိဒ္ဓတ္ထသည် နှစ်ဆယ့်ကိုးနှစ်အရွယ် (၅၃၄-ဘီစီ)တွင် လူ့ ဘောင်ကို စွန့်ခွာလေသည်။ ခြောက်နှစ်တိတိ ယောဂအကျင့် ဒုက္ကရ စရိယာအကျင့်ကို ကျင့်ပြီးနောက် တရားဘာဝနာပွားများခြင်းအားဖြင့် လည်းကောင်း၊ တွေးကြံခြင်းအားဖြင့်လည်းကောင်း၊ ၃၅ နှစ်အရွယ် (၅၂၈-ဘီ-စီ) ၌ (ဗောဓိဉာဏ်) ကိုရရှိပြီး ဗုဒ္ဓအဖြစ်သို့ ရောက်တော် မူသည်။ ထိုနောက် ၄၅ နှစ်တိတိ ဗုဒ္ဓသည် မိမိ၏ တရားဓမ္မ (အဘိ ဓမ္မာ)ကို ဟောကြားပြီး အသက် ၈၀ အရွယ် (၄၈၃-ဘီ-စီ)တွင် ကုသိနာရုံ၌ ပရိနိဗ္ဗာန် ပြုတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၂။ အခြေခံတရား\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ဗုဒ္ဓဖြစ်ပြီးနောက် ဗုဒ္ဓသည် ပထမဦးဆုံး အစာပြန်စားသည်ဖြစ် ၍ မိမိအား ကျဆုံးသွားပြီဟုထင်ပြီး စွန့်ခွာထွက်သွားကြသော ရဟန်း ငါးဦး(ပဉ္စဝဂ္ဂီ)တို့အား မိမိအသိဉာဏ်နှင့် ထိုက်တန်သူများဟုနားလည် သဘောပေါက်တော်မူသည်။ ရှာဖွေစုံစမ်းပြီးလျှင် ဗုဒ္ဓသည် ရဟန်း ငါးဦးတို့၏ ကျောင်းသင်္ခမ်းရှိရာ ဣသိပတန မိဂဒါဝုန် (ဆာရ်နာထ၊ ဗနာရဆီ) သို့ ရောက်လာတော်မူသည်။ ဗုဒ္ဓ၏ ပထမဦးဆုံးဖြစ်သော အဆုံးအမ ဒေသနာတော်သည် အစာဖြတ်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ပြီး အစာ ပြန်စားသော ဂေါတမအား ပဉ္စဝဂ္ဂီငါးဦးတို့ စွန့်ခွာသွားခြင်း၏ အကြောင်း ဖြစ်သော ယုံမှားသံသယကို ပယ်ဖျောက်ရန်အတွက် ဟောကြားသော အဆုံးအမ ဒေသနာတော် ဖြစ်လေသည်။ ဗုဒ္ဓက ဟောကြားတော်မူခဲ့ လေသည်။                  (သံယုတ္တနိကာယ်-၅၅၊ ၂၊ ၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             “ရဟန်းတို့ ဤအစွန်းနှစ်ခု (လွန်သောလမ်းစဉ်)ကို မမှီဝဲအပ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၁) ကာမချမ်းသာ၌ ငြိကပ်နေခြင်း -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၂) ကိုယ်ကာယ အပင်ပန်းခံ ခြင်း -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤအစွန်းနှစ်ခုကိုစွန့်၍ (ငါ) သည် အလယ်အလတ်လမ်းကို ရှာဖွေထုတ်ဖော်ခဲ့၏။ (၎င်းလမ်းကား) အမြင်ကိုပေး၏။ အသိဉာဏ် ကိုပေး၏။ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပေး၏။ ထို(အလယ်အလတ်လမ်း) ကား ဤအရိယ (မြတ်သော) အဋ္ဌက (အင်္ဂါရှစ်ပါးရှိသော) လမ်းစဉ်(မဂ်) ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့ကား မှန်သောအမြင်၊ မှန်သောအတွေး၊ မှန်သော အပြော၊ မှန်သောအလုပ်၊ မှန်သောအသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှု၊ မှန်သော ကြိုးပမ်းမှု၊ မှန်သောသတိ၊ မှန်သောသမာဓိတို့ ဖြစ်ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e[၁] လေးပါးသော အရိယသစ္စာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဒုက္ခ၊ ဒုက္ခသမုဒယ၊ ဒုက္ခနိရောဓ၊ ဒုက္ခနိရောဓဂါမိနီမဂ္ဂ အကြောင်းတို့ကို ပြောပြပြီးခဲ့ပြီ။ ယင်းတရားတို့ကို ဗုဒ္ဓက အရိယ သစ္စာ (မြတ်သော အမှန်တရားများ) ဟု ဟောတော်မူခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566398038165,"sku":"","price":7200.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_74140393-86ad-4455-b42e-ba7070019df3.jpg?v=1730209310"},{"product_id":"ပါရဂူ-မဟာယောဂီ","title":"မဟာယောဂီ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e \u003cstrong\u003eကျွန်ဈေးပွဲတော်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               သရဒဥတု၏ လှပသာယာသောနံနက်ချိန်ရောက်လာခါစပင် ရှိသေးသည်။ ဝဿတိုင်း နေပြည်တော်၊ ကောသမ္ဘီမြို့၌မူ နံနက် အရုဏ်တက်စလောက်ကပင် လူအုပ်ကြီး လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကောသမ္ဘီဘုရင် သတာနိကသည် ယမန်နေ့ကပင် အင်္ဂတိုင်း နေပြည်တော် စမ္မာကို အနိုင်တိုက်ပြီးနောက် အောင်ပွဲခံ ပြန်လာသည်။ စမ္မာကို အနိုင်တိုက်ယူပြီးနောက် စမ္မာမှ သိမ်းယူရရှိလာသော ပစ္စည်းဥစ္စာများနှင့် ကျေးကျွန်များကို စစ်သည်များ၊ အရာရှိအရာခံများ၊ မြို့စား ရွာစားများအား ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။ ထိုပစ္စည်းပစ္စယများ နှင့် ကျေးကျွန်များကို အရောင်းအဝယ်လုပ်ဖို့အတွက် ဈေးထဲတွင် လူတွေ ကြိတ်ကြိတ် တိုးနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဈေးထဲတွင် တစ်နေရာ၌ ရတနာစီခြယ်ထားသော မကိုဋ်ကို ဈေးပေါပေါနှင့် ရောင်းနေပြီး အခြားတစ်နေရာ၌ စိန်လည်တုံနှင့် စိန်ဘီးကို နှစ်ပဲတစ်ပြားနှင့် ရောင်းနေသည်။ ဈေးထဲတွင် ကျွန်၊ ကျွန်မ အရောင်းအဝယ်လည်း ဖြစ်နေသည်။ တိုင်းပြည်အနှံ့အပြားမှ ဖောက်သည်များစွာ ကြိတ်ကြိတ်တိုးနေသည်။ ကျွန်ကုန်သည် ဝိလောစန၏ဆိုင်သည် ဖောက်သည် အာရုံစူးစိုက်ရာ ဖြစ်နေသည်။ ဝိလောစနက မြို့ဝန်မင်းခေါ်လာသော ကျွန်မအသစ်ကို ကြည့်ပြီး ချီးကျူးခန်း ဖွင့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူ့မျက်လုံးမှာပေါ်နေတဲ့ ကောင်းကင်ပြာရောင်ဟာ မြင်ရသူမျက်နှာလွှဲလို့ မရအောင် ဖြစ်နေတယ်။ သူ့ဆံပင်ကို ကြည့်စမ်းပါ။ အခုကတည်းက နဂါးပတ်ကျော့ကွင်းအတိုင်းပဲ။ ကောသမ္ဘီမှာရှိတဲ့ အလှဂေဟာတစ်ခုခုမှာ သွားထားပြီး ဆံထုံးထုံးပေးရင် သူ့ရှေ့မှာ နတ်သမီးတစ်ပါးပါးတောင် ဖျားသွားနိုင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တကယ့် ကဗျာဆရာကြီး ဖြစ်နေပါပကောလား ဝိလောစန...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟာ.. မဟုတ်တာ။ ကျုပ်လုပ်ငန်းမှာ ကဗျာဆန်လို့ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ။ အရိုး၊ အသား၊ အသွေးတွေကို အရောင်းအဝယ်လုပ်နေရတဲ့ ဒီအလုပ် လုပ်ရင်းနဲ့ ကျုပ် တရားကျလာပြီ။ ကြည့်ပါမင်းကြီး၊ တစ်နေ့ကျရင် ကျုပ် ဘုန်းကြီးမလုပ်ရင် ပြောချင်သလိုပြော။ အခုလုပ်နေတာက သားတွေ သမီးတွေအတွက် နှစ်ပဲတစ်ပြား ရရင်ရပါစေတော့ဆိုတဲ့သဘောနဲ့ လုပ်နေတာပါ၊ အချိန်သိပ်မကြာတော့ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကဲ.. အပိုတွေ ပြောမနေပါနဲ့တော့။ ဒီပစ္စည်းကို ရောင်းချင်တယ်၊ ဈေးတည့် အောင်လုပ်ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျုပ် ထပ်ပြီး ပြောချင်ပါတယ် ဒီပစ္စည်းကို မင်းကြီးဆီမှာပဲ ထားပါလား။ ကျုပ်ကတော့ အသပြာတစ်ရာလောက်ပဲ တတ်နိုင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျုပ် ဒုက္ခမခံပါရစေနဲ့။ အဖိုးစားနားပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိရင် လိုချင်တဲ့ အချိန် ပစ္စည်းကို ရနိုင်ပါတယ်။ နှစ်ပဲ တစ်ပြားများတာလောက်ပဲ ရှိမယ်။ ကောသမ္ဘီ ကျွန်ဈေးကြီးလည်း တိမ်ကောမသွားနိုင်သေးပါဘူး။ ဘုရင် သတာနိကာကလည်း လက်နက်မစွန့်သေးပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝိလောစနနှင့် မြို့ဝန်မင်းတို့သည် ကျွန်အရောင်းအဝယ်နှင့်ပတ်သက်ပြီး အဖိုးစားနား စကားပြောကြသည်။ မြို့ဝန်မင်းတောင်းသည့် ဈေးကို ဝိလောစနပေးဖို့ ဝန်လေးနေသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးပိတ် ဈေးတည့်သွားကြသည်။ မြို့ဝန်မင်းသည် သူငယ်မကို ဝိလောစန၏ အနီးသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီးလျှင် ကြိုးဖြုတ်ပေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝိလောစနသည် အိမ်ခန်းထဲတွင်ရှိနေသော မိန်းမတစ်ယောက်ကို လှမ်းခေါ် လိုက်သည်။ ထိုမိန်းမအမည်မှာ ယက္ခိကာ ဖြစ်သည်။ ယက္ခိကာသည် ကျွန်မများကို ထိန်းသည့် ကျွန်ဇွန်းဖြစ်သည်။ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ အလွန်တရာ ကြမ်းကြုတ်ပြီး အလွန် တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။ သရဲသဘက်မ ပုံသဏ္ဌာန်ပေါက်နေသည်။ နက်ချိပ်မည်းမှောင်နေသည့် မျက်နှာထဲက နီရဲနေသော နှုတ်ခမ်းပေါ်နေသည်။ လျှာကလည်း ရဲတွတ်နေသည်။ လက်ထဲတွင် အသွားချွန်ထက်နေသည့် သုံးမြှောင့် လှံတံ ကိုင်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသုံးမြှောင့်လှံတံ၏အသွားတွင် ကျွန်မများ၏သွေး ပေကျံနေသည်။ ဘယ်လောက်ခေါင်းမာသည့် မိန်းမဖြစ်ဖြစ် သူ့လက်ထဲရောက်သွားလျှင် ငြိမ်ကျသွားသည်။ ယက္ခိကာသည် ကျွန်မအသစ်ကို အတန်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူငယ်မသည် မတုန်မလှုပ် ရပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးတွင် ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်ပေ စေတော့ဟု စိတ်နှလုံး တုံးတုံးချထားသည့်အသွင် ပေါ်လွင်နေသည်။ သူမျက်နှာ ၌ ပိုက်ကွန်ထဲတွင် ဖမ်းမိနေသော သမင်မကဲ့သို့ ကံစီမံရာကိုသာ ခံတော့မည်ဟူသော အမူအရာကို တွေ့မြင်နေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူကလေးက စန္ဒကူးအကိုင်းအခက်လို မိန်းကလေးပါလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျေးကျွန် အသိုက်အဝန်းထဲတွင် ရက်စက်လှသော မိန်းမကြမ်းကြီးအဖြစ် ထင်ပေါ်ကျော်ကြားနေသော ယက္ခိကာသည်ပင်လျှင် ထိုသူငယ်မအပေါ်၌ တစ်ခဏ အကြင်နာ အသနားပွားလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ယက္ခိကာ...” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဖိုးစားနားအဖြစ် ရရှိသော ဒင်္ဂါးပြားများကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ပြီးလျှင် မြို့ဝန်မင်းသည် ယက္ခိကာအနီး ကပ်လာသည်။ အတန်ငယ် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ယက္ခိကာ၊ ဒီကလေးမကို ဝယ်သူကောင်းကောင်းတွေ့မှ ရောင်းပါ။ ကလေးမ က အင်မတန် တော်ပါတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘယ်လိုစကားပြောတာလဲ မင်းကြီး။ ဒီမှာ ဥပဒေထုံးတမ်းတစ်ခု ကျွန်မ ပြောပြမယ်။ မိန်းမရယ်၊ ကျွန်ရယ်၊ သုဒ္ဒလူမျိုးရယ် အဲဒီလူသုံးဦးအပေါ်ဘယ်တော့မှ သံယောဇဉ်တွယ်တာမှု မပြရဘူး။ အဲဒီလူသုံးဦးဟာ ကျာပွတ်အရိုက်ခံရမှ ဖြောင့်ဖြောင့် တန်းတန်းသွားချင်တဲ့လူတွေဖြစ်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့အတွက်ဘယ်ဖောက်သည်။ ဘယ်ဝယ်သူက အကောင်း၊ ဘယ်ဖောက်သည် ဘယ်ဝယ်သူက အဆိုးဆိုတာ မရှိဘူး။ ကျွန်မတို့ကတော့ ရွှေဒင်္ဂါးပြားများသလား၊ နည်းသလားဆိုတာကိုပဲ ကြည့်တယ်။ ရွှေဒင်္ဂါးများများပေးတဲ့လူဟာ ကျွန်မတို့အတွက် ဖောက်သည်ကောင်း၊ ဝယ်သူကောင်း တွေပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒီလိုမပြောပါနဲ့လေ၊ ကလေးမလေးရဲ့ မျက်လုံးကိုလည်း တစ်ဆိတ်လောက် အကဲခတ်ကြည့်စမ်းပါဦး...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မင်းကြီးတို့ ယောက်ျားတွေဟာ သိပ်ဆန်းတာပဲ။ အခုရွှေ၊ အခုငွေ၊ အခု အရည်ပျော်ပြီး ဖယောင်းဖြစ်သွားတော့မတတ် ချစ်တာခင်တာတွေပြပြီး နောက်မကြာခင်ဘဲ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို အရိုးအသား ရှာမတွေ့အောင်၊ မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ချေပစ်ချင်လောက်အောင် ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲချင် ပေါက်ကွဲလာတယ်။ စိတ်မပါရင် အခု အချိန်ရှိသေးတယ်။ ကိုယ့်ပစ္စည်း ကိုယ့်အိမ် ပြန်ယူသွားနိုင်သေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားပြီးတဲ့ဟာကို ပြန်ပြင်ရိုးထုံးစံ မရှိပါဘူး။ ခုတစ်မျိုး၊ ခုတစ်မျိုးလုပ်တဲ့ အလေ့အထ ကျုပ်တို့မှာ မရှိဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒါတော့ ကျွန်မ သိပါတယ်။ အိမ်ရှင်မက လက်မခံလို့ လာရောင်းတာ မဟုတ်လား။ ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။ဘယ်အိမ်ရှင်မဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မဆိုရင် အသား မည်းမည်း၊ ရုပ်ဆိုးဆိုးကိုပဲ ထားချင်ကြတယ် မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယက္ခိကာသည် အထေ့အငေါ့ တွေနှင့် မြို့ဝန်မင်းကို ထိုးနှက်နေသည်။ ထိုအခိုက် ဝိလောစနက ကြားဖြတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်း တစ်ခု မေးစမ်းပါရစေဦး။ အခု ဘယ်စစ်ပွဲအသစ်ကို ထပ်နွှဲကြဦးမလဲ။ ကာမရူပတိုင်းပြည်က မိန်းမတွေကို လူတွေ သိပ်ကျွန်လုပ်ချင်ကြတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ စိတ်သာချ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့ဝန်သည် ထိုသူငယ်မကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ထွက်သွားသည်။ ဝိလောစနက ယက္ခိကာကို လှမ်းကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ယက္ခိကာ။ ငါတို့ မျိုးကောင်းဆွေသန့် ကျွန်မတွေကိုထားတဲ့ မြောက်ဘက် အဆောင်မှာ သူ့ကိုထားလိုက်။ ကြားလား။ ဘယ်ကျွန်ယောက်ျားမှ သူ့ကို ယောင်လို့တောင် မကြည့်စေနဲ့။ ကျွန်ယောက်ျားတွေ ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းနေအောင် အထူးသတိ ထားရမယ်။ ကျွန်ဈေးမှာ ဒီလို “ကျွန်မ” မျိုးဆိုရင် ဈေးခေါ်သလောက် ရနိုင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                “ကောင်းပါပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ယင်းသို့ပြောလျက် သရဲသဘက်ရုပ်ပေါက်နေသည့် ယက္ခိကာသည် ကျွန်မ အသစ်ကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                             ***\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မနက်အစောကြီး ဘယ်လိုအကျပ်အတည်းနဲ့ လာတွေ့နေရတယ် မသိဘူး။ ဒီကနေ့ အဖို့ရာကတော့ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့ပြောပြီးလျှင် ဝိလောစနသည် ခုံမြင့်မြင့်တစ်ခုပေါ် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ထိုင်လိုက်သည်။ အရောင်းအဝယ်ကိစ္စ၌ ဝိလောစနသည် အတိတ်နိမိတ်နှင့် ပြဿဒါး၊ ရက်ရာဇာတို့ကို အလွန်ယုံကြည်သည်။ အတိတ်နိမိတ်သည် ဆီမီးတန်ဆောင်ဖြစ် သည်ဟူ၍ ပြောကြသည်။ ယနေ့ ဈေးဦးပေါက်ကစပြီး အဆင်မပြေဖြစ်ရသည်။ ယနေ့ကုန်ပစ္စည်းအသစ် ရောင်းခြင်း၊ ဝယ်ခြင်း လုံးဝမလုပ်တော့ဟူ၍ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ဝိလောစန၏ ပူပန်ကြောင့်ကြမှုသည် အဆန်းမဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမူကား သူ၏အိမ်အဆောင်များ၌ ကျွန်ယောက်ျား၊ ကျွန်မိန်းမများ အမြောက်အမြား သိုလှောင် ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုဘာရတနိုင်ငံရှိ ထိုခေတ်၊ ထိုအချိန်က ဘုရင်တို့သည် တစ်နိုင်ငံနှင့် တစ်နိုင်ငံ စစ်မက် တိုက်ခိုက်ပြီး အနိုင်ရရှိရေးအတွက် စိတ်အားထက်သန်နေကြသူများ ဖြစ် သည်။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဘာမဟုတ်သည့် အကြောင်းအရာကလေးနှင့်လည်း တစ်ပြည် နှင့် တစ်ပြည် စစ်ခင်းနေကြသည်။ စစ်ပွဲတွင် အနိုင်ရရှိသောဘုရင်က အရှုံးပေးလိုက်ရ သည့် တိုင်းပြည်နိုင်ငံမှ ပစ္စည်းရတနာများနှင့်တကွ လူငယ်၊ လူရွယ်၊ မိန်းမ၊ ယောက်ျား များကိုပါ သုံ့ပန်းအကျဉ်းသားအဖြစ် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာတတ်သည်။ ယင်းကဲ့သို့ သော ယောက်ျား၊ မိန်းမများကို ကျေးကျွန်များအဖြစ် ထားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ဘုရင်အသိအမှတ်ပြုထားသော ကျေးကျွန်များကို ကျွန်ဈေး၌ အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ထို့ပြင် စစ်ပွဲမှန်သမျှ၏ အကျိုးဆက်တစ်ခုမှာ ဆန်ရေစပါး ရှားပါးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ လယ်ယာများသည် စစ်တိုက်သူများ နင်းချေဖျက်ဆီးခြင်း ခံရသည်။ ထိုအခါ အငတ်ဘေးကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ကြရသည်။ စားရမဲ့၊ သောက်ရမဲ့ ဖြစ်ကြသောအခါ ဝမ်းမီးငြိမ်းအေးသွားစေရေးအတွက် နုနယ်ငယ်ရွယ်သည့် ကလေးသူငယ်များကို ရောင်းချကြသည်အထိ ဖြစ်လာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအငတ်ဘေး ဆိုက်ရောက်လာပြီးနောက် နောက်ထပ် မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်လာ သည့် အကျိုးဆက်မှာ ကူးစက်ရောဂါဘေးကြီး ကျရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ကလေး သူငယ်ပေါင်း မြောက်မြားစွာ ခိုကိုးရာမဲ့ ဒုက္ခသည်များဖြစ်ကြပြီး မိန်းမပေါင်းများစွာ မုဆိုးမဘဝ ရောက်ကုန်ကြသည်။ ယင်းအကြောင်းတရားများကြောင့် မကြာခင်ကစ၍ ဝိလောစန၏ ကုန်လှောင်ရုံများ၌ ကုန်ပစ္စည်းအပြည့် ဖြစ်လာသည်။ ကျွန်ကုန်သည် ကြီး ဝိလောစနသည် သူ့ထံတွင် အပြည့်ဖြစ်နေသော ကုန်ပစ္စည်းများကို အထိုက်အလျောက် လျှော့ပစ်လိုသည့်ဆန္ဒ ရှိနေသည်။ အကြောင်းမူကား ဤရွေ့ ဤမျှ များပြားသော ကျေးကျွန်များကို ထိန်းသိမ်းမှု၊ စောင့်ရှောက်မှု၊ ဝတ်စားတန်ဆာ ဆင်ယင်မှုပြုလုပ်ရာတွင် စရိတ်စက အကုန်အကျများစွာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘုရင်အသိအမှတ်ပြု ကျွန်ဈေးမှ ဝယ်ယူရရှိသည့် ကျွန်၊ ကျွန်မများကို မိမိ အပိုင်ဝယ်ယူထားသည့် ပစ္စည်းပစ္စယအဖြစ် သတ်မှတ်ယူဆထားနိုင်သည်။ ကျွန်၊ ကျွန်မများသည် မည်သည့်နိုင်ငံရေး၊ လူမှုရေး၊ အခွင့်အရေးမျှ မရရှိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             သူတို့ကို ဝယ်ယူထားသည့် သူတို့၏ သခင်များသာလျှင် သူတို့နှင့်ပတ်သက်၍ တစ်ဦးတည်းသော အာဏာပိုင်ဖြစ်သည်။ ကျွန်၊ ကျွန်မများအပေါ် သူတို့ ဘာမဆို လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိကြသည်။ ကျွန်၊ ကျွန်မများကို သဘောရှိ ရိုက်နိုင်သည်။ ချုပ်နှောင်ထား နိုင်သည်။ ထိုမျှသာမက သတ်ပစ်သည်အထိ လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဝိလောစနသည် ယင်းကဲ့သို့သော ဘုရင်အသိအမှတ်ပြု အထက်တန်းလွှာ ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဝိလောစနသည် တစ်ဖက်က လိမ္မာပါးနပ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်သလို အခြား တစ်ဖက်ကလည်း မယုံသင်္ကာစိတ်ဝင်နေသူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ စန္ဒကူးနံ့သာပမာ စွဲမက်စရာ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းပြီး ရိုးသားအပြစ်ကင်းစင်သော မိန်းကလေးကို သူ၏ ကုန်ပစ္စည်းအဖြစ် ဝယ်ပြီးနောက် ဝိလောစနသည် အပြောင်းလဲကြီး ပြောင်းလဲသွား သည်။ပင်လယ်သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ ထောက်မှီ၍မရလောက်အောင် နက်ရှိုင်းသည့်မိန်းကလေး ၏မျက်လုံးကြောင့် ဝိလောစန၏ အမှတ်သညာပိတ်ကားပေါ်တွင် အနက်အဓိပ္ပာယ် အမျိုးမျိုး ထင်ဟပ်ပေါ်လွင်နေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568100630677,"sku":"","price":3330.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2d47b285-f21b-4e06-8df9-707a280c00ed.jpg?v=1730209334"},{"product_id":"ပါရဂူ-မဟာခရီးသည်","title":"မဟာခရီးသည်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းထောင့်ခြောက်ရာကျော်က အဖြစ်အပျက်ဖြစ် 8Y သည်။ ကုန်သည်သင်္ဘောတစ်စင်းသည် ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းမှ ထွက်ခွာ ပြီး လင်္ကာဒီပ သီဟိုဠ်ကျွန်းကမ်းခြေ၌ ကျောက်ချရပ်နားလျက်ရှိသည်။ ထိုသင်္ဘောမှာ ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းသား ကုန်သည်များပိုင်သည့် သင်္ဘောဖြစ်ပြီး လင်္ကာဒီပသီဟိုဠ်ကျွန်း၌ ကုန်ပစ္စည်းများကို ရောင်းချလျက် ထိုကျွန်းထွက်ကျောက်သံပတ္တမြားများကို ဝယ်ယူပြီး ရှေ့သို့ ခရီးဆက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် သင်္ဘောဖြစ်သည်။ သင်္ဘောထွက်ခါနီးတွင် ဆိပ်ကမ်းသို့ အသက်ရှစ်ဆယ် အရွယ် ဘုန်းကြီးအိုတစ်ပါးသည် သုတ်သီးသုတ်ပျားနှင့် ရောက်လာသည်။ ထိုဘုန်းကြီး၏ အသားအရေနှင့် မျက်နှာပုံပန်းကို ကြည့်ရခြင်းအားဖြင့် ထို ဘုန်းကြီးသည် လင်္ကာဒီပသီဟိုဠ်ကျွန်းသားဘုန်းကြီး မဟုတ်ကြောင်း ထင် ရှားပေသည်။ ဘုန်းကြီးသည် ကုန်သင်္ဘောမှ အကြီးအမှူးများထံ ချဉ်းကပ် လျက် တောင်းပန်စကား ပြောကြားလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒကာတို့၊ ကျုပ်ဟာ တရုတ်ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးဖြစ်ပါ တယ်။ တရုတ်ပြည်က ထွက်လာခဲ့တာ ဆယ့်လေးနှစ်ရှိပါပြီ။ ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်း သို့ အသွားလမ်းမှာ ခြောက်နှစ် ကြာပါတယ်။ ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းမှာ ခြောက်နှစ် တိတိ လှည့်လည်နေထိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီလင်္ကာဒီပကျွန်းကို ရောက်တာတော့ နှစ်နှစ်ရှိပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်ခန့် ကစပြီး ကျုပ် တရုတ်ပြည်ကို ပြန်ရန်အတွက် သင်္ဘောစောင့်နေပါတယ်။ အခု ဒကာတို့သင်္ဘော တရုတ် ပြည်ကို ခရီးဆက်မယ်ကြားသိရလို့ ဘုန်းကြီး လာရောက်တောင်းပန်ရခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဘုန်းကြီး ဒကာတို့သင်္ဘောနဲ့ တရုတ်ပြည်ကို လိုက်ပါရစေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတရုတ်ဘုန်းကြီးအိုကြီးသည် အထုပ်ကြီးတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာ လေသည်။ ထိုအထုပ်ကြီးထဲတွင် ကြိုးဖြင့်စည်းနှောင်ထားသည့် ဝါးပြား အချပ်များနှင့် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားပုံတူ တစ်ခုစ နှစ်ခုစအပြင် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်း အနည်းအကျဉ်းမှတစ်ပါး အခြား ဘာပစ္စည်းမှ မည်မည်ရရ ပါမလာပေ။ ကုန်သည်များသည် ဘုန်းကြီးအို၏ ပစ္စည်းများကို တွေ့မြင်ရသောအခါ ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းကဲ့သို့ ကြွယ်ဝချမ်းသာသည့် တိုင်းနိုင်ငံ၌ နှစ်ရှည်လများ လှည့် လည်သွားလာနေထိုင်ပြီးမှ အပြန်ခရီးတွင် အဖိုးထိုက်အဖိုးတန် ပစ္စည်းဟူ၍ ဘာမှပါမလာဘဲ ယင်းတန်ဖိုးမဲ့ပစ္စည်းများကိုသာလျှင် အမြတ်တနိုး သယ် ဆောင်လာသည့် ဘုန်းကြီးကို တအံ့တသြ ငေးမောကြည့်ရှုနေကြသည်။ လူထူးလူဆန်းပါကလားဟု မှတ်ထင်အောက်မေ့နေကြသည်။ ထို့နောက် ဘုန်းကြီးအိုကြီးကို သနားသွားပြီး သူတို့၏သင်္ဘောပေါ် တင်ခေါ်လာခဲ့ကြ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသင်္ဘောသည် ပင်လယ်တွင်းသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။ တစ်နေ့ တွင် ပင်လယ်တွင်း သင်္ဘောသွားနေစဉ် မမျှော်လင့်ဘဲနှင့် လေကြီးမုန်တိုင်း ကျလာလေသည်။ ကောင်းကင်ပြင်သည် ရုတ်တရက် မည်းမှောင်လာလေ သည်။ လေကလည်း ထန်လာသည်။ မိုးကလည်း သည်းလာသည်။ လှိုင်းလုံးကြီးများကလည်း ကြွတက်လာကြသည်။ ထိတ်လန့်ဖွယ် မိုးသက် မုန်တိုင်းသည် တစ်စထက်တစ်စ ပြင်းထန်လာလေသည်။ ပင်လယ်ခရီး တစ်လျှောက်၌ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် ကူးသန်းသွားလာနေကြသော ထို သင်္ဘောကုန်သည်တို့သည် မိမိတို့၏သက်တမ်းတစ်လျှောက်၌ ယင်းကဲ့သို့ ဆိုးဝါးကြမ်းတမ်းလှသော မုန်တိုင်းမျိုးကို တစ်ခါဖူးမှ မတွေ့ကြုံခဲ့ဖူးပေ။ မိမိတို့၏သင်္ဘောသည် တလိမ့်လိမ့် တက်လာသော လှိုင်းလုံးတောင်ကြီးများ ကို ကျော်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ဟုတွေးပြီး သူတို့သည် မျက်စိမျက်နှာပျက် နေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူတို့၏တစ်သက်တွင် မတွေ့ဖူး မကြုံဖူးသည့် ယင်းလေပြင်းမုန်တိုင်း ကို သာမန်ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်ဟု သူတို့ မထင်ကြပေ။ ထူးခြားသော အကြောင်းတစ်ခုခု ရှိရမည်ဟု တွက်ကြသည်။ သို့ဖြစ်၍ အကြောင်းကို ရှာကြည့်ကြ သည်။ ထိုအခါ အကြောင်းတစ်ခုကို သွားတွေ့သည်။ အဖိုးထိုက်အဖိုးတန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောက်သံပတ္တမြားများ၏ကြားထဲ ပါလာသည့် တရုတ်ဘုန်းကြီး၏အထုပ် သည် အမင်္ဂလာပစ္စည်းဖြစ်လိမ့်မည်။ ယင်းကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုးကို သင်္ဘော တွင် တင်ဆောင်လာသည်မှာ ယခုအကြိမ်သည် ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ဖြစ် သည်။ ယခုအကြိမ်တွင်မှ ယင်းကဲ့သို့ သော ဂြိုဟ်ဆိုးကြမ္မာဆိုးနှင့် ကြုံရ သည်။ ယင်းဂြိုဟ်ဆိုးကြမ္မာဆိုး၏ လက်သည်,\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည် တရုတ်ဘုန်းကြီး၏ အမင်္ဂလာအထုပ်အပိုးပင် ဖြစ်ရမည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းသို့ အတွေးပေါ်လာသည်နှင့် ကုန်သည်များသည် တရုတ်ဘုန်း ကြီး၏အထုပ်ကို ပင်လယ်ထဲ ပစ်ချဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တရုတ်ရဟန်းတော်၊ သင် သယ်ဆောင်လာတဲ့အထုပ်ဟာ အမင်္ဂလာ အထုပ်ဖြစ်တယ်။ သင်၏အထုပ် ပါလာတဲ့အတွက် ယခုကဲ့သို့ လေပြင်း မုန်တိုင်း ကျရောက်ခြင်းဖြစ်တယ်။ သင်၏ အထုပ်ကို ပင်လယ်ထဲ ချပစ်ရ လိမ့်မယ်။ ဒါမှ ကျုပ်တို့သင်္ဘော မုန်တိုင်းဘေးကလွတ်ပြီး ကျုပ်တို့အားလုံး အသက်ချမ်းသာရာရလိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းသို့ ကုန်သည်များက ပြောသောအခါ တရုတ်ဘုန်းကြီးသည် ထိတ်ထိတ်ပျာပျားနှင့် သူ၏အထုပ်ကို ဖက်ကိုင်ထားပြီး ကုန်သည်များအား တောင်းပန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒကာတို့၊ သင်တို့ထင်သလို ယခုလို မုန်တိုင်းကျခြင်းမှာ ကျုပ်၏ အထုပ်အပိုးကြောင့် မဟုတ်ပါ။ ကျုပ်အထုပ်အပိုးကို ပင်လယ်ထဲ လွှင့်မပစ် ကြပါနှင့်။ ဒီအထုပ်ထဲမှာပါတဲ့ ပစ္စည်းတွေဟာ ကျုပ်အသက်ထက်ပင် တန်ဖိုးကြီးမားတဲ့ ပစ္စည်းတွေဖြစ်ပါတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတရုတ်ဘုန်းကြီးက တိုးလျှိုးတောင်းပန်သော်လည်း ကုန်သည်များ သည် အလျှော့မပေးကြပေ။ သူတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်း တရုတ်ဘုန်းကြီး ၏အထုပ်ကို ပင်လယ်ထဲ လွှင့်ပစ်ရန်အတွက် တရုတ်ဘုန်းကြီးထံမှ အထုပ် ကို အတင်းဆွဲလုကြလေသည်။ ထိုအခါ တရုတ်ဘုန်းကြီးသည် မျက်လုံးမှ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာပြီးလျှင် အထုပ်ကိုမလွှတ်ဘဲ ဤသို့ တိုင်တည်လိုက် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ရှင်တော်ဗုဒ္ဓ၊ တပည့်တော်၏အထုပ်ကို မပျက်စီးမယိုယွင်းရအောင် စောင့်ရှောက်တော်မူပါ။ တပည့်တော်ဆောင်ကြဉ်းလာခဲ့သည့် ဤအဖိုးတန် ရတနာကို တပည့်တော်၏နိုင်ငံသို့အထိ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်ရောက်အောင် စောင်မတော်မူပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတရုတ်ဘုန်းကြီး ယင်းသို့ တိုင်တည်မြွက်ဆိုလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင် နက် ယင်းတိုင်တည်ချက်၏အကျိုးအာနိသင်ကြောင့်ပေလား၊ သို့မဟုတ် တိုက်ဆိုင်ခြင်းပေလားမသိ၊ ရုတ်တရက် မည်းမှောင်သော မိုးသားတိမ်လိပ် ကြားထဲမှ နေရောင်ခြည်သည် လက်ခနဲ ပေါ်လာလေသည်။ လေ၏ဒေါသ အရှိန်သည် လျော့နည်းသွားလေသည်။ ပြာသောကောင်းကင်သည် သင်္ဘော ကြီးအား ပြုံးကြည့်လာလေသည်။ မုန်တိုင်းလည်း စဲသွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုတရုတ်ဘုန်းကြီးကား အခြားသူမဟုတ်။ ကမ္ဘာ့သမိုင်းနှင့် ဗုဒ္ဓ ဘာသာသမိုင်း၌ ထင်ရှားကျော်ကြားသော တရုတ်ရဟန်းတော် ဖာဟီယန်” ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                        ***\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟန်မင်းဆက်ဘုရင်မင်း၏လက်ထက် (အေ-ဒီ ၅၈-၇၅) တရုတ် ပြည်သို့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ပြန့်ပွားရောက်ရှိလာသည်။ ၂ ရာစုတွင် အိန္ဒိယနိုင်ငံနှင့် အခြား ဗုဒ္ဓဘာသာနိုင်ငံများမှ ဗုဒ္ဓဘာသာရဟန်းတော်များသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ ပြန့်ပွားထွန်းကားရေးအတွက် တရုတ်ပြည်သို့ လာရောက်ကြသည်။ ၂ ရာစု နှစ်စောစောပိုင်းမှအစပြုပြီး ၄ ရာစုနှစ်အကုန်အထိ နှစ်ပေါင်းသုံးရာအတွင်း တရုတ်ပြည်သို့ ရောက်လာကြသည့် အိန္ဒိယနှင့် အခြားဗုဒ္ဓဘာသာနိုင်ငံများမှ ဗုဒ္ဓဘာသာရဟန်းတော်များ၏အဓိကလုပ်ငန်းမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာကျမ်းစာများကို တရုတ်ဘာသာပြန်ဆိုရေး ဖြစ်လေသည်။ ထိုဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်းတော်များ၏ ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် ဗုဒ္ဓကျမ်းစာများသည် တရုတ်ပြည်၌ ပြန့်ပွားလာလေ သည်။ သို့ရာတွင် ထိုအချိန်အထိ တရုတ်ဘာသာဖြင့် ဘာသာပြန်ဆိုပြီးသော ဗုဒ္ဓကျမ်းစာများတွင် ဝိနည်းပိဋကတ် မပါရှိသေးပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအတွင်း တရုတ်ပြည်၌ ဗုဒ္ဓဘာသာကျောင်းတိုက်များ တိုးတက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁ ။\u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003eFa-Hien or Fa-hsien\u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလာသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာရဟန်းတော်များ များပြားလာသည်။ အဖွဲ့ အစည်း တစ်ခု ရှိလာသည့်အခါ ယင်းအဖွဲ့အစည်း၌ စည်းမျဉ်းဥပဒေမရှိ၍ မဖြစ်ပေ။ တရုတ်ပြည်၌ ဗုဒ္ဓဘာသာရဟန်းတော်များ တိုးပွားများပြားလာသော်လည်း တရုတ်ဗုဒ္ဓဘာသာရဟန်း သံဃာလောက၌ သံဃာ၏စည်းမျဉ်းဖြစ်သည့် ဝိနည်းကျမ်းဂန် မရှိသေးပေ။ ယင်းအချက်မှာ တရုတ်ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်း သံဃာလောကအတွက် ဧရာမ ဟာကွက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ယင်း ဟာကွက်ကို ဖြည့်လိုသူ တရုတ်ရဟန်းတော်များထဲတွင် ဖာဟီယန် ရဟန်း တော်သည် တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖာဟီယန်၏ ရိုးရိုးအမည်နာမမှာ “ကောင်” ဖြစ်သည်။ “ဖာဟီယန်” ကား ရဟန်းဘွဲ့ ဖြစ်သည်။ ရှန်စီပြည်နယ်၊ ပင်ယန်ခရိုင်၊ ဂူယန်နယ်သား ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် အစ်ကိုသုံးယောက်ရှိသည်။ သူ ငယ်စဉ်ကပင် သူ့အစ်ကို သုံးယောက်စလုံး ကွယ်လွန်ကုန်ကြသည်။ သူ ငယ်စဉ်က ချူချာလှသည် ဖြစ်၍ ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို သုံးနှစ်သားအရွယ်တွင် ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ ပို့လိုက်သည်။ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် ရှင်သာမဏေ ဝတ်လိုက်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ကျန်းမာလာလေသည်။ သူ ဆယ်နှစ်သားအရွယ်တွင် သူ့ဖခင် ကွယ်လွန်သည်။ ထိုအခါ ဦးလေးတော်သူက သူ့ကို လူဝတ်လဲပြီး အိမ်ပြန် နေရန် ပြောသည်တွင် သူက “ကျုပ်အဖေက ကိုရင်ဝတ်ခိုင်းလို့ဝတ်တာ မဟုတ်။ ကျုပ်ကိုယ်တိုင် လူ့ဘောင်ကို ငြီးငွေ့လို့ သာသနာ့ဘောင် ဝင်ရောက် လာတာ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ သူ့အမေ ဆုံးသောအခါတွင်ကား အိမ်သို့ ခဏပြန်နေသည်။ သို့ရာတွင် မီးသဂြိုဟ်ပြီးပြီးချင်း ဘုန်းကြီးကျောင်း ပြန်သွားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်နေ့တွင် ရှင်သာမဏေ ဖာဟီယန်သည် လယ်ကွင်းထဲတွင် ရဟန်းသံဃာများ၏ ရိက္ခာအတွက် အခြား ကိုရင်ကျောင်းသားများနှင့်အတူ စပါးရိတ်နေလေသည်။ ထိုအခိုက် လူဆိုးများက သူတို့ရိတ်ထားသော စပါး များကို အတင်းလာလုကြလေသည်။ ထိုအခါ အခြားသော ကိုရင်ကျောင်း သားများလည်း လူဆိုးများကို ကြောက်ရွံ့ကြသည်ဖြစ်၍ တိမ်းရှောင် ထွက် ပြေးသွားကြလေသည်။ သာမဏေ ဖာဟီယန်ကမူ ထွက်မပြေး။ လူဆိုးများ နှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျုပ်တို့ ရဟန်းသံဃာတော်တွေအတွက် ပင်ပင်ပန်းပန်း ရိတ်ထား တဲ့ စပါးတွေကို သင်တို့ အဓမ္မယူလိုက ယူနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တစ်ခု\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြောချင်တယ်။ အတိတ်ဘဝက ဒါနမျိုးစေ့မပါလို့ သင်တို့ အခုလို လူချင်း မတူ နေရတာ။ အခုတစ်ဖန် သင်တို့ ရဟန်းသံဃာများရဲ့ ပစ္စည်းကို အတင်း အဓမ္မလုယူဖို့ ကြံကြပြန်ပြီလား။ သင်တို့ အခုလိုလုပ်ရင် နောက်ဘဝမှာ သင်တို့ ပိုပြီး ဆင်းဆင်းရဲရဲ နေရမှာ ကျုပ် စိုးရိမ်မိတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းသို့ပြောပြီး သာမဏေဖာဟီယန်သည် ကျောင်းသို့ ပြန်သွားလေ သည်။ ကျောင်းတိုက်ရှိ ရဟန်းသံဃာများက သူ့ကို ဝိုင်းပြီး သြဘာပေးကြ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသာမဏေဖာဟီယန်သည် ရဟန်းငယ် ဖာဟီယန်ဖြစ်လာသည်။ ရဟန်းငယ်ဖာဟီယန်သည် ရဟန်းကြီးဖာဟီယန် ဖြစ်လာလေသည်။ ရဟန်း ကြီးဖာဟီယန်သည် တရုတ်ဘာသာဖြင့် ဘာသာပြန်ဆိုထားပြီးဖြစ်သည့် ဗုဒ္ဓကျမ်းစာများကို လေ့လာဆည်းပူးသည်။ သို့ရာတွင် တရုတ်ဘာသာဖြင့် ဘာသာပြန်ဆိုထားပြီးဖြစ်သည့် ဗုဒ္ဓကျမ်းစာများထဲတွင် ရဟန်းသံဃာတို့၏ ကျင့်ဝတ်ဖြစ်သည့် ဝိနည်းကျမ်းဂန်ကို အပြည့်အစုံ မတွေ့ရသဖြင့် မချင့်မရဲ ဖြစ်နေသည်။ သို့ဖြစ်၍ ဝိနည်းပိဋကတ်ကိုလေ့လာပြီး အပြန်ခရီးတွင် ဝိနည်း ပိဋကတ် ကျမ်းဂန်ကို ဆောင်ကြဉ်းယူလာရန် ဗုဒ္ဓဘာသာ ပင်မနိုင်ငံဖြစ်သည့် အိန္ဒိယနိုင်ငံသို့ စွန့်စားသွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖာဟီယန်သည် အေဒီ ၃၉၉ တွင် တရုတ်ပြည်၊ ချန်ဂအန်မှ စတင် ခရီးထွက်သည်။ ထိုအချိန်က သူ၏အသက်မှာ ၆၅ နှစ်ရှိပြီ။ ယခုခေတ်အမြင် နှင့်တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဇရာပိုင်းသို့ ခြေချနေပြီဖြစ်သော အသက် ၆၅ နှစ်အရွယ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအနေဖြင့် မိုင်ပေါင်း ရာထောင် အလှမ်းဝေးသည့် ခရီးကို တောအတန်တန် တောင်အထပ်ထပ် ဖြတ်ကျော်ပြီး စွန့်စားသွား ရောက်ဖို့ဆိုသည်မှာ စိတ်ကူးထဲတွင်ပင် ထည့်ကြည့်မိမည့် အရာမျိုး မဟုတ် ပေ။ သို့ရာတွင် မိမိ၏ ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်ကြီး ထမြောက်အောင်မြင် ရေးအတွက် စွန့်စားလိုသော ဖာဟီယန်၏ ဇွဲသတ္တိကိုမူ သူ၏ဇရာပိုင်းသို့ တိမ်းနေပြီဖြစ်သည့် အသက်အရွယ်ကလည်း မဟန့်တားနိုင်ပေ။ တော အတန်တန်၊ တောင်အထပ်ထပ်၊ သဲကန္တာရ အသွယ်သွယ်၊ အန္တရာယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":41958443221141,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_0aa14b0d-8827-49c6-893d-6f5b59470373.jpg?v=1730209363"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ","title":"ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eဗျာဒိ\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eတ်စကား\u003c\/strong\u003e\u003cspan style=\"font-size: 0.875rem;\"\u003e                       \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cspan style=\"font-size: 0.875rem;\"\u003eဂေါတမဘုရားအလောင်းသည် တုသိတာနတ်ပြည်၌ ကိုယ်ရောင် ကိုယ်ဝါ ဝင်းလက်တောက်ပစွာဖြင့် စံနေတော်မူလေ၏။ နတ်ဒေဝါအပေါင်း တို့က ဘုရားအလောင်းကို ဝိုင်းရံပြီးလျှင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ ရိုသေ ဦးညွတ်နေကြသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလွန်လေပြီးသော ကပ်ကမ္ဘာပေါင်းများစွာက ဒီပင်္ကရာဘုရားပွင့်တော် မူစဉ်ကာလဝယ် သီလသမာဓိနှင့် ပြည့်စုံသည့် သုမေဓာအမည်ရှိ ရသေ့ တစ်ဦးရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      တစ်နေ့သ၌ ဒီပင်္ကရာမြတ်စွာဘုရား ကြွတော်မူမည်ဆိုသည့် သတင်းကို ကြားသိရသဖြင့် လူအပေါင်းသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြိုင် အဆိုင်လမ်းကို ပြင်ဆင်မွမ်းမံနေကြလေသည်။ ထိုအခါ သုမေဓာရသေ့က လည်း လမ်းတစ်နေရာစာကို ခင်းကျင်းပြင်ဆင်ရန် တာဝန်ယူလိုက်လေ သည်။ သုမေဓာရသေ့သည် နောက်လိုက်တပည့်သံဃာများ ခြံရံလျက် ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်မြတ် ကြွလာသည်ကို တွေ့မြင်ရသောအခါ ဒီပင်္ကရာ ဘုရားကဲ့သို့ပင် ဘုရားရှင်တစ်ဆူဖြစ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒပြင်းပြစွာ ပေါ်ပေါက် လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အနီးသို့ ဒီပင်္ကရာဘုရားရောက်သည့်အခါ သုမေဓာရသေ့တာဝန်ယူ ထားသည့် လမ်းနေရာကွက်မှာ ပြင်ဆင်ခင်းကျင်း၍ မပြီးသေးပေ။ တစ်ပိုင်း တစ်စပင်ရှိသေးသည်။ လမ်းအကြားတစ်နေရာသည် မဖို့ရသေးဘဲ လပ်ကျန် နေလေသည်။ ထိုကျန်နေသည့် နေရာကို ဖို့ရန်အတွက်လည်း အချိန်မရှိတော့ ပေ။ ထိုအခါ သုမေဓာရသေ့သည် ဒီပင်္ကရာမြတ်စွာဘုရား အခက်အခဲမရှိ စေဘဲ လျှောက်သွားနိုင်စေရန်အလို့ငှာ ရုတ်တရက် ဝမ်းလျားမှောက်ပြီးလျှင် ရှည်လျားလှသော ဆံပင်ကို ဖျာအသွင်ကဲ့သို့ ဖြန့်ခင်းပေးလိုက်လေ၏။ ထိုခဏ၌ သုမေဓာရသေ့သည် ဘုရားဆုကို တောင်းလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီပင်္ကရာ မြတ်စွာဘုရားသည် သုမေဓာကိုကြည့်ပြီးလျှင် “ဤယခု ငါ၏ရှေ့၌ အလျားမှောက်၍နေသော ရသေ့သည် နောင်တစ်ခေတ်တွင် ဘုရားတစ်ဆူဖြစ်တော်မူလိမ့်မည်” ဟူ၍ အနာဂတံသဉာဏ် (အနာဂတ်ကို မြော်မြင်သိရှိသည့်ဉာဏ်) တော်ဖြင့် သိမြင်တော်မူသောကြောင့် ထိုအကြောင်း ကိုလူအပေါင်းအား ဗျာဒိတ်စကား မိန့်ကြားတော်မူလိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို သုမေဓာရသေ့သည်ကား ပါရမီရှင် ဂေါတမဘုရားအလောင်း ဖြစ်၍ သူတောင်းခဲ့သည့် ဘုရားဆုမှာ ပြည့်ဖို့ရန် အချိန်ကျရောက်လာခဲ့ လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ကြောင့် နတ်ဒေဝါအပေါင်းသည် ဘုရားအလောင်းကို ဝိုင်းရံပြီး လျှင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ ရိုသေဦးညွတ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား နတ်ဒေဝါအပေါင်းသည် ဘုရားအလောင်း လူ့လောက သို့ဆင်း၍ သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ဘုရားအဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူပြီးလျှင် သတ္တဝါ များအား အမြိုက်တရားကိုဟောကြားတော်မူမည့် အချိန်တန်ပြီဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိနေကြသောကြောင့်ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                           [၂]\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                              \u003cstrong\u003eမီးရှူးသန့်စင် ဖွားမြင်ခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                          အိန္ဒိယပြည်မြောက်ပိုင်း ဟိမဝန္တာတောင်ခြေ၌ သကျနွယ်ဝင်တို့၏ ကပိလဝတ်အမည်ရှိသည့် တိုင်းပြည်တစ်ပြည်ရှိလေသည်။ ထိုတိုင်းပြည်၌ သုဒ္ဓေါဒနအမည်ရှိ ဘုန်းသမ္ဘာကြီးမားသည့် ဘုရင်တစ်ပါးသည် စိုးမိုးအုပ် ချုပ်၍နေလေ၏။ သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီး၏ ကြင်ရာမိဖုရားကား ကျင့်ဝတ်သီလ နှင့်ပြည့်စုံသူ မဟာမာယာဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ညသောအခါ သလွန်ညောင်စောင်းထက်၌ ငြိမ်သက်စွာ အိပ် စက်နေစဉ် မဟာမာယာမိဖုရားသည် “ဆင်ဖြူရတနာတစ်စီးက သာယာသောအသံကိုမြည်လျက် သူ၏ လက်ယာနံပါးကိုဖောက်ပြီး ဝမ်းတိုက်တွင်း သို့ ဝင်ရောက်လာသည်”ဟူသော ထူးခြားဆန်းကြယ်သည့် အိပ်မက်မြင်မက် လေ၏။ ယင်းသို့ အိပ်မက်မက်ခြင်းမှာ ဘုရားအလောင်း ပဋိသန္ဓေနေသည့် အထိမ်းအမှတ် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် ဘုရားအလောင်း ဖွားမြင်ချိန် နီးကပ်လာသည့်အခါ မဟာ မာယာမိဖုရားသည် သူ၏ ဆွေတော်မျိုးတော်များ နေထိုင်ရာ ဒေဝဒဟပြည် သို့ အလည်အပတ်သွားလိုသည့် အာသာဆန္ဒဖြစ်ပေါ်လာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကပိလဝတ်ပြည်နှင့် ဒေဝဒဟပြည် လမ်းခရီးအကြား၌ သာယာနုပျိုသော လုမ္ဗိနီအမည်ရှိ အင်ကြင်းဥယျာဉ် ရှိလေသည်။ နုပျိုစိမ်းလန်းသော အင်ကြင်းကိုင်းခက်တို့ဖြင့် သာယာကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသည့် ထိုလုမ္ဗိနီ ဥယျာဉ်၌ ပန်းရနံ့များသည် ပျံ့နှံ့ကြိုင်လှိုင်၍နေသည်။ ပျားပိတုန်းနှင့် ငှက်မျိုး စုံတို့သည် ပင်လုံးကျွတ်ဖူးပွင့်ဝေနေသည့် အင်ကြင်းပင်တို့၏ အကြား၌ လူးလားပျံသန်း၍ နေကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလုမ္ဗိနီဥယျာဉ်၏ ကြည်နူးဖွယ်ကို တွေ့မြင်ရသည့်အခါ ဒေဝဒဟ ပြည်ဘက်သို့ ခရီးထွက်လာခဲ့သည့် မဟာမာယာမိဖုရားသည် ဥယျာဉ်တွင်း သို့ ဝင်ရောက်နားလေ၏။ မဟာမာယာမိဖုရား ဥယျာဉ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် ၍ ရပ်နားလိုက်စဉ်ခဏ၌ မင်္ဂလာကျက်သရေနှင့် ပြည့်စုံသည့် အင်ကြင်း ပင်သည် မိဖုရားကိုင်တွယ်နိုင်အောင် အကိုင်းအခက်များကို ကိုင်းညွတ်ပေး လေသည်။ မဟာမာယာမိဖုရားသည် အင်ကြင်းကိုင်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်လေ သည်။ ထိုခဏ၌ပင် နာကျင်ခြင်းအလျဉ်းမရှိဘဲ လွယ်ကူစွာနှင့်ပင် ဘုရား အလောင်းသည် ဖွားမြင်လာပြီးလျှင် သူငယ်အရွယ်အဖြစ်ဖြင့် ဤလောက တွင် ပေါ်ပေါက်လာလေ၏။ မြေအပြင်နှင့် ဝေဟင်တစ်ခုလုံးသည် ဝမ်းသာ မဆုံးဖြစ်နေလေသည်။ ပြီး နန်းညွန့်နန်းလျာ သားရတနာ ဖွားမြင်သည်ဆိုသည့်သတင်းကို ကြားသိရသည်ဖြစ်၍ သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီးသည် မဖြစ်စဖူး ထူးကဲလှစွာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ကြောင့် ဘုရင်သုဒ္ဓေါဒနသည် မင်္ဂလာ အထိမ်းအမှတ်ပွဲကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ ကျင်းပပြုလုပ်ပြီးလျှင် ဆင်းရဲ ချမ်းသာမရွေး အလှူဒါန ပေးကမ်းစွန့်ကြဲလေသည်။ တစ်တိုင်းတစ်ပြည် လုံးသည် ရွှင်ပြုံးနှစ်သက်နေကြလေသည်။ ၎င်းလူပေါင်းများစွာတို့သည် သားတော်ကို လာရောက်ကြည့်ရှုကြလေ သည်။ ယင်းတို့၏ အထဲ၌ အသိတ (ကာဠဒေဝီလ) အမည်ရှိ ရသေ့လည်း တစ်ဦးအပါအဝင်ဖြစ်၏။ အသိတ ရသေ့သည်ကား အနာဂတ်ကို မျှော်မြင် ကြည့်ရှုနိုင်သူပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်လေ၏။ အသိတရသေ့သည် သားတော်၏ ကိုယ် ကာယပေါ်၌ ထင်နေသည့် ဘုရားဖြစ်မည့် လက္ခဏာကြီးငယ် အသွယ်သွယ် ကို တွေ့မြင်သိရှိရသည်ဖြစ်၍ “သူငယ်သည် အသက်အရွယ်ကြီးပြင်းလာ သောအခါတွင် သတ္တဝါများကို ကယ်တင်မည့် ဗုဒ္ဓဘုရားဖြစ်လတ္တံ့” ဟုခိုင်မာစွာ ပြောဆိုလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနက္ခတ်ဗေဒင် ပညာရှိပေါင်းများစွာတို့သည် အလောင်းတော် သားငယ်၏ ဇာတာနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ဟောစာတမ်းအမျိုးမျိုးကို ထုတ်ကြလေ သည်။ နက္ခတ်ဗေဒင်ပညာရှိပေါင်းများစွာက “သားတော်သည် လူ့ဘောင်၌ နေပြီး မင်းစည်းစိမ်ကိုဆက်ခံပါလျှင် လေးကျွန်းလုံးကို ပိုင်စိုးသည့် စကြဝတေးမင်းဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့မဟုတ် လူ့ဘောင်ကို ခွာရှောင်၍ ရဟန်းပြု သွားလျှင်မူကား သတ္တဝါတို့၏ မှီခိုအားထားရာ ဘုရားရှင်ဖြစ်လိမ့်မည်”ဟု နှစ်ခွဟောကြလေ၏။ သုဒတ္တ (ကောဏ္ဍည) အမည်ရှိ ပုဏ္ဏားငယ်ကမူကား “သားတော်သည် သူအို၊ သူနာ၊ သူသေ၊ ရဟန်း တည်းဟူသော နိမိတ်ကြီး လေးပါးကို တွေ့မြင်ရပြီးသည့်နောက် တောထွက်သွားပြီးလျှင် လူနတ်တို့၏ ကိုးစားရာ ဘုရားရှင်ဧကန်ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု တစ်မျိုးတည်းဟောကိန်း ထုတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက်တွင် သားတော်ကို အမည်ပေးသည့် မင်္ဂလာပွဲကို ထီးနန်း စဉ်လာအရ ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ ကျင်းပပြုလုပ်လေသည်။ ထိုအမည်ပေးပွဲ၌ သားတော်အား “သိဒ္ဓတ္ထ” ဟူသော အမည်နာမကို မှည့်ခေါ်လိုက်ကြလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလောင်းတော်မင်းသား ဖွားမြင်ပြီး၍ ခုနစ်ရက်ကြာရှိသောအခါ မယ်တော် မဟာမာယာမိဖုရားကြီး ကွယ်လွန်သွားလေသည်။ အကြောင်းသော်ကား အဆုံးစွန်ဘဝ ဘုရားလောင်းကို ဖွားမြင်ပြီးသောမိခင်သည် လူ့ပြည်လူ့လောက၌ ခုနစ်ရက်ထက်လွန်၍ နေရရိုးထုံးစံမရှိပေ။ မယ်တော် မဟာမာယာသည် လူ့ပြည်မှ ကွယ်လွန်သွားပြီးလျှင် တုသိတာနတ်ပြည်၌ နတ်သားဖြစ်သွားလေ၏။ နောင်သောအခါ၌ သားတော် မြတ်စွာဘုရား သည် မယ်တော်နတ်သားရှိရာ ထိုတုသိတာပြည်သို့ တရားဓမ္မဟောပြောရန် အလို့ငှာ ကြွသွားတော်မူလေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568103612565,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1c70c549-2fd2-4a63-b205-830cda194177.jpg?v=1730209466"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဗုဒ္ဓဒိုင်ယာရီ","title":"ဗုဒ္ဓဒိုင်ယာရီ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e \u003cstrong\u003eစည်းစိမ်နှင့် အာဏာကိုသာ ဦးညွှတ်ကြသည်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e       ငါ့ကို ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသူတစ်ဦးဟု ဘယ်သူပြောမည် နည်း။ ငါ့မှာ နန်းအဆောင်ဆောင် ရှိသည်။ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ရှိသည်။ လှပသော ကြင်ရာဇနီး ရှိသည်။ သားရှိသည်။ လူအားလုံးက ငါ့အမိန့် ကို နာခံကြသည်။ သို့ဖြစ်လင့်ကစား ငါသည် ကျေနပ်အားရခြင်းမရှိ။ ငါ၏ဘဝသည် ဤမျှသာလောဟု ငါစဉ်းစားကြည့်သည်။ ငါသည် ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်သူ တကယ်ဖြစ်ပါသလော။ အစေအပါး ရာပေါင်း များစွာတို့သည် ငါ့အား ရှိခိုးဦးညွှတ်ကြသည်။ သူတို့သည် ငါ့အား ရှိခိုးဦးညွှတ်ကြခြင်းလော။ သို့တည်းမဟုတ်။ ငါ၏ စည်းစိမ်ချမ်းသာ အား ရှိခိုးဦးညွှတ်ကြခြင်းလော။ အကယ်၍ ငါသည် ဘုရင်မျိုးနွယ် ထဲမှာ မွေးဖွားခဲ့သူမဟုတ်ပါလျှင်၊ အကယ်၍ ငါ၏အထံ၌ ဤမျှသော စည်းစိမ်ချမ်းသာများ မရှိခဲ့ပါလျှင် သူတို့အထဲက ဘယ်သူ ငါ့ကို ရှိခိုးဦးညွှတ်မည်နည်း။ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ ငါ့အား ကြည်ညို လေးစားမှု ရှိသည်မဟုတ်။ သူတို့သည် စည်းစိမ်ချမ်းသာ၏ ကျေး ကျွန်များ ဖြစ်ကြသည်။ ငါသည် ယင်းကျေးကျွန်တွေထဲမှာ ကြီးကျယ် မြင့်မြတ်နေသူ ဖြစ်သည်။ အပေါ်ယံအပယိက ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်ခြင်း သာ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ယနေ့ ဥယျာဉ်သို့ ထွက်သွားသည်။ ရဟန်းတစ်ပါးကို တွေ့ရ သည်။ သူ့ဆီမှာ ဘာမျှမရှိ။ ဆွမ်းခံပြီး ရသမျှဖြင့် ဝမ်းဗိုက်ကို ဖြည့် တင်းသူသာ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် သူသည် ငါ၏ စည်းစိမ်ချမ်းသာ ကို အမှုမထား။ သူသည် ငါ၏ ကျေးကျွန် သူခစားများထက်ပင် ဆင်းရဲသည်။ သို့ရာတွင် ငါ့အား ဦးမညွှတ်။ ငါက ကြည့်လိုက်သည့် အခါတွင် သူသည် ငါ့ထက် ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်သူတစ်ဦးပမာ ငါ့အား ပြုံးကြည့်လျက် ထွက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ယနေ့ အားလုံးက ငါ့ အား ဦးညွှတ်ကြသည်။ နက်ဖြန် ငါ၏ ပျိုရွယ်မှု ပျောက်ကွယ်သွားလျှင် ငါ၏ စည်းစိမ်ချမ်းသာ ပျက်ပြုန်း သွားလျှင် ဘုရင်ဧကရာဇ်တစ်ဦးဦးက ငါ့ထီးနန်းကို လုယူသိမ်းပိုက် လိုက်လျှင် ငါ့အား ဘယ်သူလာ၍ ဦးညွှတ်ဦးမည်နည်း။ စိတ်ထဲက မပါသော်လည်း သူတို့သည် ငါ့ အား ဦးညွှတ်နေကြရလေသည်။ သို့ရာတွင် ထိုရဟန်းကမူ ငါ၏ စည်းစိမ်ကို လုယူသိမ်းပိုက်နိုင်သည့် ထိုဘုရင်ဧကရာဇ် တစ်ဦးဦးကိုလည်း အမှုထားလိမ့်မည်မဟုတ်။ သူသည် မည်သူ့ရှေ့မှောက်မှာမျှ မိမိစိတ်ထဲက မပါဘဲနှင့် ဦးညွှတ်သူ မဟုတ်။ မိမိ၏ ဆရာရှေ့၌လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် မိမိထက်ကြီး သည့် ရဟန်းတစ်ပါးပါး၏ ရှေ့၌လည်းကောင်း သူသည် ဦးညွှတ် သည်ကား မှန်၏။ သို့ရာတွင် ယင်းသို့ ဦးညွှတ်ခြင်းသည် ကြည်ညို လေးစားသည့်စိတ်ဖြင့် ဦးညွှတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကြည်ညိုလေးစားခြင်း ၌ မိမိ၏ဆန္ဒ ပြဋ္ဌာန်းသည်။ လွတ်လပ်မှုရှိသည်။ စည်းစိမ်ချမ်းသာနှင့် စွမ်းအား၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဦးညွှတ်ရခြင်း၌ ယင်းကဲ့သို့သော လွတ် လပ်မှုမျိုး၊ ယင်းကဲ့သို့သော ဂုဏ်သိက္ခာမျိုး ဘယ်မှာရှိမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းသို့အားဖြင့် ဤနည်းပြာသာဒ်ပေါ်၌လည်း ငါသည် အလွန် တရာ သေးသိမ်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ မိမိ၏ သေးသိမ်မှုကို မေ့ ပျောက်စေရန်အတွက် ကျွန်\/ ကျွန်မများ၏အသွင်ဖြင့် လှုပ်ရှားသွား လာနေကြသော မြေကြီးရုပ်များကို ငါသည် စီစဉ်ဖန်တီးထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့အားဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားနေလေသည်။ ကိုယ့်ကိုယ် ကိုယ် လှည့်စားသူသည် ကမ္ဘာလောကကို လှည့်စားသူ ဖြစ်သည်။ လှည့်စားမှုဖြင့်ပြီးသော ဘဝသည်လည်း ဘဝပင် ဖြစ်ပါသလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငါ၏ ခံစားချက်ကို ဘယ်သူ သဘောပေါက်မည်နည်း။ အကယ်၍ ငါသည် ဤနေရာက ထွက်ပြေးသွားလျှင် ကမ္ဘာလောက သည် ငါ့အား လောက,\u003cspan\u003eက လွတ်မြောက်သွားသူဟုသော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် အရူးဟုသော်လည်းကောင်း ထင်မှတ်ပေလိမ့်မည်။ သို့ရာ တွင် ငါ့ခံစားချက်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုမူ မည်သူမျှ နားလည်သဘော ပေါက်လိမ့်မည်မဟုတ်။ ယနေ့ ငါသည် သိဒ္ဓတ္ထ (ပြည့်စုံသူ) အမည် တွင်နေသော်လည်း မည်မျှလောက် မပြည့်မစုံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသနည်း။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568104792213,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_27b20680-ed9d-40ee-bd56-070be9aa0091.jpg?v=1730209491"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဖေါ်မဲ့ဟင်္သာ","title":"ဖေါ်မဲ့ဟင်္သာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e ( ၁ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             တောင်ပိုင်း ပင်လယ်ကမ်းခြေရှိ ပေးယုဒေသ၌ မြင့်မားမတ်စောက် သော “ရွှေဖလား” အမည်ရှိ တောင်ကြီးတစ်တောင်ရှိသည်။ ကောင်းကင် တစ်ခွင် မိုးသားကင်းစင်ပြီး ကြည်ကြည်လင်လင်ဖြစ်နေသည့် အချိန်များ၌တောင်၏ အောက်ပိုင်းတစ်ဝက်ရှိ ရင်သပ်ရှုမောအံ့သြဖွယ် စိမ်းလန်းစိုပြည် နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်ကြားထဲတွင် ငါးအကြေးခွံကဲ့သို့ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်စပ်လျက်၊ ထပ်လျက်ရှိနေသော အနီရောင်အုတ်ကြွပ်မိုးများကို အဝေးက ပင် လှမ်းမြင်ရလေသည်။ ထိုနေရာ၌ '\u003cspan\u003eပင်လယ်မိုးတိမ်” အမည်ရှိ ရှေးကျောင်း ကြီးတစ်ဆောင်သည် ဆန်ဘုရင့်အနွယ်တော် ကျဆုံးသွားခဲ့သည့် အချိန် ကာလကကဲ့သို့ပင် ပျက်စီးယိုယွင်းခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လက်တည်ရှိနေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဆန်ဘုရင့်အနွယ်တော် ကျဆုံးသွားသည့်အချိန်၌ လူစုဖုသည် ရင်ခွင် ပိုက်သားတော်ကလေးကို ယူဆောင်ထွက်ပြေးလာခဲ့ပြီးလျှင် ယင်းတောင်၌ သူတို့ကို သုတ်သင်ရန် နောက်မှလိုက်လာသည့် သူပုန်သူကန်တို့၏ အမိမခံဘဲ မိမိအသက်နှင့် ရင်ခွင်ပိုက်မင်းသားကလေး၏အသက်ကို နိုင်ငံဂုဏ်သိက္ခာ မကျစေရန် ကိုယ်တိုင် အဆုံးစီရင်ပစ်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ဆန်ဘုရင့်အနွယ်တော်ထဲမှ မသေမပျောက်ဘဲ ကျန်ရှိနေကြသည့် တချို့အနွယ်တော်များသည် ဤနေရာသို့ တိမ်းရှောင်ထွက်ပြေးလာကြပြီးလျှင် ခေါင်းတုံးတုံးပြီး ဘုန်းကြီးလုပ်နေကြလေသည်။ သူတို့သည် နေ့ညမပြတ်ဘုရားသခင်ကို တိုင်တည်ပြီး ကံတော်ကုန်သွားရှာသည့် ဘုရင်ဧကရာဇ်၏ ဝိညာဉ်အတွက် ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သနေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ယင်းသို့အားဖြင့် ယခုခေတ် ယခုအချိန်အထိပင် လွမ်းဆွတ်ပူဆွေးနေ သော တိမ်ထုတိမ်စိုင်သည် တောင်ထွတ်တောင်ထိပ်ရှိ မျက်စိတစ်ဆုံး ပြန့်ပြူးနေသော ကောင်းကင်တစ်ခွင်၌ အုပ်မိုးလျက်ရှိနေသည်ကို တွေ့နေရ လေသည်။ မမြည်ချင်မြည်ချင် ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်မြည်နေသော ကြေကွဲဝမ်း နည်းဖွယ် ပင်လယ်လှိုင်းသံများကိုလည်း မကြာခဏ ကြားနေရလေသည်။ ထိုလှိုင်းသံများကို ကြားရသောအခါ ကြားရသူသည် လေးပင်စွာ ပင့်သက်ချ ပြီးလျှင် လွမ်းဆွတ်ကြေကွဲဖွယ် အတိတ်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည်သတိရလာ တတ်လေသည်။ ထိုသူသည် အမှတ်သညာထဲတွင် ကြေကွဲဝမ်းနည်းဖွယ် ပြန်ပေါ်လာမှာစိုးသည့်အတွက် အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းမအောက်မေ့ရဲအောင် ဖြစ်နေတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ယခု ကျွန်ုပ်ရေးပြနေသော ကျောင်းတိုက်၏ အဖိုးထိုက်အဖိုးတန် အမိုးနှင့် ပန်းဆွဲများမှာ အားလုံးလိုပင် ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ် ပစ္စည်းရတနာ များ ဖြစ်နေကြပြီ။ ကျောင်းတိုက်၏အနီး၌ ကြည်လင်အေးမြသော စမ်း ချောင်းလေးသည် အသံမထွက်ဘဲ ကွေ့ကောက်စီးဆင်းနေသည်။ ထင်းရှူး ပင်များလည်း အစီအရီ ပေါက်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ကျောင်းတိုက်အတွင်း၌ သီတင်းသုံးနေကြသော ရဟန်းများမှာမူ ဝိနည်းသိက္ခာပုဒ်ကို အထူးပင် အလေးအနက်ထားကြသည်။ ဘာသာရေး ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းနှင့် ဓလေ့ထုံးစံတို့ကို ဂရုပြုကြသည်။ ဣနြေသိက္ခာနှင့် နေထိုင်ကြသည်။ ကျောင်းတိုက်ထဲတွင် ဘာသံမျှမကြားရဘဲ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသည်။ သပိတ် ပရိက္ခရာကို ကိုင်တွယ်အသုံးပြုသည့်နေရာ၌ပင် အသံမကြားမရအောင် အထူးသတိထားကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ဆောင်းကုန်သွားသည့်အခါများ၌ ထိုကျောင်းတိုက်တွင် ရှင်လောင်း၊ ပဉ္စင်းလောင်းများအား ဆုံးမညွှန်ကြားသည့် အခမ်းအနား ပြုလုပ်လေသည်။ သို့ရာတွင် ရှင်လောင်းပဉ္စင်းလောင်းအဖြစ် ထိုတောင်ပေါ် သို့ ရောက်လာသည့် ဦးရေမှာမူ အလွန်တရာမှ နည်းပါးလေသည်။ အကြောင်းမူကား တောင်မှာ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ဖွယ် မတ်စောက်မြင့်မားလှ ပြီး တောင်ပေါ်တက်သည့် လမ်းကလေးမှာလည်း အလွန်ကျဉ်းပြီး အလွန် အန္တရာယ်များလှသည်။ တော်ရုံတန်ရုံလူမှာမူ ထိုလမ်းကျဉ်းကလေးမှ တောင်ပေါ်အရောက် တက်နိုင်ဖို့ရန် မလွယ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေ့သော အခါကာလ၏ နံနက်စောစော အရုဏ်တက်ချိန် ဖြစ်သည်။ ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော ကြေးမောင်းထုသံသည် ပတ်ဝန်း ကျင်တစ်ခွင်၌ ပျံ့နှံ့နေလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျွန်ုပ်သည် ခပ်လှမ်းလှမ်း တွင်ရှိသော ကျောင်းတိုက်၏ ထောင့်တစ်ထောင့်က ကောင်းကင်အထိ မြင့်မားထိုးထွက်လျက်ရှိသော မျှော်စင်ကို မှီရပ်နေပြီး အဝေးက ကောင်းကင် ပြင်ပေါ်၌ ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက်ဖြစ်နေသည့် စင်ရော်ငှက်များကိုမျှော်ကြည့်နေသည်။ စင်ရော်ငှက်များသည် အနီးသို့ ရောက်လာလိုက် အဝေးသို့ ပျံထွက်သွားလိုက် ဖြစ်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရာသီဥတု အအေးလွန်ကဲသည်မှာ အချိန်ကာလ အတော်ပင် ကြာမြင့် သွားပြီး ခက်ထန်ကြမ်းတမ်းသော ပင်လယ်လေမုန်တိုင်းသည် လူတစ်ဦး တစ်ယောက်အား မိုင်ပေါင်းများစွာ အဝေးသို့ လွင့်စဉ်သွားအောင်ပင် တိုက်ခိုက်ပစ်လိုက်နိုင်သည့် စွမ်းအားရှိလေသည်။ ထိုနေ့၌ ကျွန်ုပ်၏ ပဏာမ အစစ်အဆေး အစမ်းသပ်ခံ ဘုန်းကြီးကျောင်းသက် အရက်သုံးဆယ် ပြည့်သွားပြီး ဤနေရာဌာနသို့ ရောက်ရှိနေသော ကျွန်ုပ်၏အကြောင်းကို စဉ်းစားဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်လျှင် ရက်ပေါင်းသုံးဆယ်မျှသော အချိန်ကာလ သည် အနှောင့်အယှက်အခက်အခဲမရှိဘဲ ကုန်ဆုံးကျော်လွန်ခဲ့သည်ဟူ၍ပင် ပြောရပေလိမ့်မည်။ ယနေ့ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ ယခင်ဆရာဟောင်း ဘုန်းတော်ကြီးကို ဖူးတွေ့ရန် တောင်အောက်ဘက် ဆင်းနိုင်ပြီ။ နောက်ပိုင်း အချိန်ကာလများ၌ကား သစ်ရွက်များကို တံမြက်လှည်းခြင်း၊ အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိခြင်းများသည်သာလျှင် ကျွန်ုပ်၏ အလုပ်တာဝန်ဝတ္တရားများ ဖြစ်လာဖို့ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့ တောင်စဉ်ရေမရ တွေးတောစဉ်းစားနေစဉ် အမှတ်တမဲ့ ကျွန်ုပ်၏ မျက်လုံးအိမ်မှ မျက်ရည်များ စီးကျလာလေသည်။ ကျွန်ုပ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ငါ့မှာ အမေမရှိတော့ဘူးလို့ လူတိုင်းက ပြောနေကြတယ်၊ ငါတစ်ကောင်ကြွက်ဆိုတာ အမှန်တကယ်ပေပဲလား၊ မဟုတ်ဘူး အဲဒါအမှားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်စိတ်ထဲက အော်ပြောလိုက်မိသည်။ “ငါ့မွေးစားအဖေ ကွယ်လွန်ပြီးတဲ့နောက် ငါ တစ်ကောင်ကြွက်ဘဝ ရောက်ခဲ့ရပေမဲ့ လေတိုက်လို့ သစ်ပင်များလှုပ်ခါသွားတဲ့အခါတိုင်း၊ သို့မဟုတ် မိုးတဖြောက်ဖြောက် ရွာနေတဲ့အခါတိုင်း၊ သို့မဟုတ် သြကာသလောကကြီး တစ်ခုလုံး ငြိမ်သက်နေတဲ့အခါတိုင်း ငါချစ်တဲ့အမေ ငါ့ကို ခေါ်တဲ့အသံ သဲ့သဲ့ကို ငါကြားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခေါ်သံ ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာတော့ ငါ့နှလုံးသားကိုယ်တိုင်က မသိဘူး၊ အဲဒီအတွေး တွေးနေရသည်ကို ငါမြတ်နိုး တယ်၊ တန်ဖိုးလည်းထားတယ်။ အဲဒီအတွေးကို အရသာခံပြီး ငါ ထပ်ကာ ထပ်ကာ တွေးတောစဉ်းစားနေချင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက်ပြင်းတစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီးလျှင် ကျွန်ုပ် ဆက်လက်တွေးတောနေမိ ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အမေ၊ ကျွန်ုပ်ကို ကိုးလလွယ် ဆယ်လဖွားတဲ့အချိန်ကာလကစပြီး အနည်းဆုံး တစ်ကြိမ်လောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် အမေ့ကို ကျုပ်တွေ့နိုင်အောင် ဘာဖြစ်လို့ မလုပ်ခဲ့တာလဲ၊ အမေ့သားဟာ ဦးတည်ချက်မရှိဘဲ ရွာရိုးကိုးပေါက် လျှောက်လှည့်လည်သွားလာနေပြီး ယခုလို အမြင့်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို တွေ့ကြုံခံစားနေရတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းကို အမေကော မသိသင့်ပေဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခိုက် ပင်လယ်လှိုင်းများသည် နေရောင်ခြည်အောက်၌ ရှုမဆုံး မြင်မဆုံး တလက်လက်တောက်ပနေကြသည်။ ထူးထူးခြားခြား လှပတင့် တယ်ပြီး တလက်လက်တောက်ပနေသောကြောင့် မျက်စိကျိန်းမတတ် ဖြစ်နေလေသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဝတ်ရုံသင်္ကန်းဝတ်လိုက်ပြီးလျှင် ပဉ္စင်းလောင်း အဖော် သုံးဆယ့်ခြောက်ယောက်တို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားလေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံး တန်းစီပြီး လျှောက်သွားကြသည်။ လက်နှစ်ဖက်စလုံးတွင် အမွှေး တိုင်ကိုင်ထားကြသည်။ အခမ်းအနားကျင်းပသော ခန်းမကြီးရှိရာဘက်သို့ တက်သွားကြပြီးလျှင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ပလ္လင်တော်၏ ဝဲယာ၌ နေရာယူလျက် မတုန်မလှုပ် ကျောက်ရုပ်သဖွယ် ရပ်နေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုနေရာသို့ ပတ်ဝန်းကျင်အနီးအနားတစ်ဝိုက်ရှိ တောင်များအားလုံးမှ ကျောင်းတိုင်ဘုန်းတော်ကြီးများအားလုံး စုဝေးရောက်ရှိနေကြသည်။ အမွှေးတိုင်ပူဇော်ခြင်းနှင့်စပ်သော ဘုရားရှိခိုးကို ရွတ်ဖတ်သရဇ္ဈာယ်ပြီးသောအခါ တစ်ခဲနက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားလေသည်။ ကျေးငှက်တိရစ္ဆာန်တို့၏ အသံပင် မကြားရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် ထေရ်ကြီးဝါကြီး ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး ရောက်လာပြီး လျှင် ကြေကွဲဝမ်းနည်းဖွယ်အသံဖြင့် ရွတ်ဖတ်သရဇ္ဈာယ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပဉ္စင်းလောင်းဖြစ်လိုကြသော သင်တို့သည် သင်တို့၏မျက်နှာကို ဘုရားရှင်ဘက်သို့ လှည့်ပြီးလျှင် သင်တို့ကို မွေးမြူစောင့်ရှောက်ခဲ့သော သင်တို့၏ မိဘနှစ်ပါးကို ကျေးဇူးတုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ဆုတောင်းပတ္ထနာ သုံးပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုရမည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်၌ ကျွန်ုပ်၏ပါးပြင်ပေါ် မျက်ရည်တစ်ပေါက်ပြီးတစ်ယောက် စီးကျလာလေသည်။ ကျွန်ုပ် မျက်နှာမဖော်ရဲတော့ပေ။ ကျွန်ုပ်၏အဖော် တခြားပဉ္စင်းလောင်းများလည်း ကျိတ်ပြီး ရှိုက်နေကြလေသည်။ အခမ်းအနား ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်များသည် တစ်ပါးပြီးတစ်ပါး ကြွလာပြီးလျှင် ကျွန်ုပ်တို့အား သြဝါဒမိန့်ကြားပြီး အားပေးစကား ပြောကြား လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တပည့်တို့ ကျန်းမာချမ်းသာကြပါစေ၊ သင်ဇာပည့်တို့၏ အသိဉာဏ် သည် နက်နဲလှပါပေသည်။ သင်တပည့်တို့၏ တရားဓမ္မ အထုံဝါသနာသည် ကြီးကျယ်လှပါပေသည်။ ယခုအချိန်ကစပြီး သင်တပည့်တို့သည် ကိုယ်စီ ကိုယ်စီ မိမိတို့၏ ဆရာဘုန်းတော်ကြီးများကို ဆည်းကပ်လုပ်ကျွေးကြရမည်။ နောင်လာမည့် တစ်နေ့သောအခါ၌ တရားရိပ်ငြိမ်တောင်တစ်တောင်ပေါ်တွင် ကျင်းပပြုလုပ်သည့် စည်းဝေးသဘင် တစ်ခုခု၌ သင်တပည့်တို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရွှင်လန်းချမ်းမြေ့စွာ ပြန်လည်ဆုံဆည်းကြရပေလိမ့်မည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်သည် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်များ မြွက်ကြားသည့် သြဝါဒ စကားများကို ဂရုတစိုက် နားထောင်သည်။ သူတို့၏အသံ၊ သူတို့၏ စကားများသည် ကြင်နာဖွယ်လည်း ကောင်းလှသည်။ ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ ပြုလုပ်သော ထိုလုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အခမ်းအနား၌ ကျွန်ုပ်သည် တစ်ချိန်လုံး ရှိနေသည်။ ထို့နောက် ရဟန်းအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုသည့် လက်မှတ်ကို ကျွန်ုပ် လက်ခံရရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမျက်ရည်ကို သုတ်ပြီးလျှင် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်များကို ခွဲခဲ့လျက် ကျွန်ုပ်သည် မလှမ်းချင်လှမ်းချင်ဖြင့် တောင်အောက်ဘက် ဆင်းလာခဲ့လေ သည်။ လမ်းဘေးနှစ်ဖက်၌ ပေါက်နေကြသော သစ်ပင်များမှ သစ်ရွက်တွေ ကြွေကုန်ကြပြီ။ ကြေကွဲဝမ်းနည်းဖွယ် အေးစက်စက် ကမ္ဘာလောကကြီးပါ ကလား။ သက်ရှိ၏ အမှတ်လက္ခဏာအဖြစ် တွေ့မြင်ရသည်မှာ သစ်ပင်များ ကြားထဲတွင် ပေါ်လာလိုက်ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေကြသည့် ထင်းခုတ် သမားများသာလျှင် ဖြစ်လေသည်။ လောကလူ့ဘောင်ကို စွန့်ခွာလာခဲ့သူ တစ်ဦး၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင်လည်း ဖျောက်ဖျက်၍မရသော ကြေကွဲဝမ်းနည်း ဖွယ် ကိန်းအောင်းနေသေးပါကလားဆိုသည်ကို ထိုထင်းခုတ်သမားများ ဘယ်မှာ သိရှိနားလည်နိုင်ကြမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤအခန်းကဏ္ဍမှာ ကျွန်ုပ်စာအုပ်၏ အစဖြစ်သည်။ ဤစာအုပ်၌ မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် အဖြစ်အပျက်မှန်သမျှအားလုံးပင် အဖြစ်မှန်များ ချည်းသာလျှင် ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568106299541,"sku":"","price":2070.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2dc68d24-dd33-4446-b6b0-dd2f98add0a4.jpg?v=1730209527"},{"product_id":"ပါရဂူ-ပုံပြဗုဒ္ဓ၀င်","title":"ပုံပြဗုဒ္ဓဝင်","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568109445269,"sku":"","price":7200.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_dabc3b58-12ca-4cfc-be3f-ec57ee13edd7.jpg?v=1730209558"},{"product_id":"ပါရဂူ-ပဥ္စ၀ဂ္ဂီ","title":"ပဥ္စဝဂ္ဂီ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eပဥ္စဝဂ္ဂီ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပြောကျယ်သော ပင်လယ်သမုဒ္ဒရာရေပြင်တွင် အနောက်သို့ ရွက်စုံဖွင့်ပြီး လွှင့်သွားသော လှေနာဝါကြီးပေါ်တွင် ကျွန်ုပ်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ဆရာ ပါလာ သည်။ ထိုအချိန်က တစ်နိုင်ငံမှ တစ်နိုင်ငံသို့ ခရီးသွားလိုသော ကျွန်ုပ် တို့လို သာသနာ့ဝန်ထမ်း ရဟန်းသံဃာများသည် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ကိစ္စဖြင့်ဖြစ်စေ၊ မင်းစိုးရာဇာများ၏ တိုင်းရေးပြည်ရေး ရာဇအရေး ကိစ္စများ ဖြင့်ဖြစ်စေ သွားလာကြသော လှေကြုံ၊ သင်္ဘောကြုံနှင့် လိုက်ပါသွားကြရ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်တို့လက်ထက်မတိုင်ခင် ရှေးယခင်ခေတ်ကလည်း ပရိယတ္တိ၊ ပရိပတ္တိ၊ ပဋိဝေဓတည်းဟူသော သာသနာတော် သုံးရပ်အတွက် တစ်နိုင်ငံ နှင့် တစ်နိုင်ငံ ကူးသန်းသွားလာကြသော ရဟန်းသံဃာတော်များ ရှိကြ သည်။ ယင်းရဟန်းသံဃာတော်များခေတ်ကမူ ကျွန်ုပ်တို့ခေတ်ကလို လှေ ကြုံ၊ သင်္ဘောကြုံလည်း မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုခေတ် က လောကအကျိုးနှင့် သာသနာတော်အကျိုးအတွက် တစ်နိုင်ငံနှင့် တစ်နိုင်ငံ ကူးသန်းသွားလာကြသော ရဟန်းသံဃာတော်များသည် အသက်အန္တရာယ် ကို ရင်ဆိုင်လျက် တောအတန်တန် တောင်အထပ်ထပ် ဖြတ်ကျော်ပြီးလျှင် လိုရာခရီးကို သွားလာကြရသည်။ ယင်းကဲ့သို့ ခရီးသွားရင်းလာရင်း သဘာဝ ဘေးဒဏ်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့၏ဘေးရန်ကြောင့်လည်းကောင်း အသက်စွန့်သွားကြရသော ရဟန်းသံဃာတို့လည်း အရေအတွက် မနည်းပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်တို့ခေတ် ရောက်ရှိလာသောအခါ တစ်နိုင်ငံနှင့် တစ်နိုင်ငံ ကူးသန်းသွားလာရေး အဆက်အသွယ် တိုးတက်မှုရှိလာသောကြောင့် ယခင် ကဲ့သို့ တောအတန်တန် တောင်အထပ်ထပ် ဖြတ်ကျော်လျက် အသက်စွန့် ပြီး သွားလာစရာ သည်လောက်မလိုတော့ပေ။ အထူးမှာ မိမိတို့၏ ယခု ခရီးသည် ရေလမ်းခရီးဖြစ်၍ ရေလမ်းခရီးတွင် တစ်နိုင်ငံနှင့် တစ်နိုင်ငံ ကူးသန်းသွားလာနေကြသော ရေယာဉ်များရှိသည်။ မိမိတို့နှင့် အကြောင်း အပေါင်းသင့်သော ကုန်ရောင်းကုန်ဝယ်ကိစ္စဖြင့် သွားလာနေကြသော လှေ ကြုံ သို့မဟုတ် သင်္ဘောကြုံနှင့် လိုက်သွားလျှင် သွားလိုရာခရီးသို့ ဘေးမထိ ရန်မခပဲ ရောက်ရှိသွားနိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်သည် ရှင်သာမဏေတစ်ပါး ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်၏ဇာတိရပ် ရွာမှာဆပ္ပဒဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်ကိုလည်း မူရင်းအမည်ပျောက်ပြီး ဆပ္ပဒဟု ခေါ်နေ ကြသည်။ ကျွန်ုပ်သည် မွန်အမျိုးအနွယ်ဖြစ်သည်။ ယခု ကျွန်ုပ်ကို ခေါ်လာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော ကျွန်ုပ်၏ဆရာ ဥတ္တရာဇီဝမထေရ်လည်း မွန်အမျိုးအနွယ်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်၏ဆရာ ဥတ္တရာဇီဝမထေရ်သည် ပုဂံပြည်၌ သီတင်းသုံးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအနော်ရထာဘုရင်သည် သထုံကိုတိုက်ပြီး စစ်နိုင်သူအဖြစ်ဖြင့် ပုဂံ ပြည် ပြန်လာသောအခါ သထုံမှ ရဟန်းသံဃာတော်များကို ပင့်ဆောင်လာ ခဲ့သည်။ ယင်းရဟန်းသံဃာတော်များသည် ပုဂံပြည် ရောက်လာသောအခါ ငှက်ပစ်တောင်၊ မြင်းကပါ၊ တုရင်တောင်၊ တာမနီတို့၌ ဖြန့်ပြီး သီတင်းသုံး နေထိုင်ကြသည်။ ငှက်ပစ်တောင်၌ သီတင်းသုံးသော သံဃာတော်များကို ငှက်ပစ်တောင်ကြီးဂိုဏ်း ဟူ၍လည်းကောင်း၊ မြင်းကပါ၌ သီတင်းသုံးသော သံဃာတော်များကို မြင်းကပါကြီးဂိုဏ်း ဟူ၍လည်းကောင်း၊ တာမနီ၌ သီတင်းသုံးသော သံဃာတော်များကို တာမနီကြီးဂိုဏ်း ဟူ၍လည်း ကောင်း ခေါ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်ကို ခေါ်လာသော ကျွန်ုပ်၏ဆရာ ဥတ္တရာဇီဝမထေရ်သည် ငှက်ပစ်တောင်ဂိုဏ်းချုပ် ဆရာတော် ဖြစ်သည်။ ပုဂံပြည်၌ ပထမဦးစွာသာသနာ့ဦးကိုင်ဖြစ်သော ရှင်အရဟံ၏နောက်တွင် တတိယမြောက် သာ သနာ့ ဦးကိုင်ဆရာတော်အဖြစ် သာသနာ့အမွေကို ဆက်ခံရသူမှာ ဥတ္တရာဇီဝ မထေရ်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုဂံပြည်၏ တိုးတက်မှုအရှိန်အဟုန် အမြင့်ဆုံးအဆင့် ရောက်နေချိန် ၌ ပုဂံပြည်နှင့် ခေတ်ပြိုင် ဗုဒ္ဓသာသနာတော် ထွန်းကားပြန့်ပွားသောနိုင်ငံ မှာ လင်္ကာဒီပ သိယိုဠ်နိုင်ငံ ဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓသာသနာတော်သည် မြစ်ကြီး တစ်စင်းနှင့် ပမာတူသည်။ ထိုပင်မမြစ်ကြီးမှ မြစ်လက်တက်နှစ်ခု ခွဲထွက် ပြီးလျှင် လမ်းနှစ်သွယ်သို့ စီးဆင်းသွားသည်။ သို့သော်လည်း ထိုမြစ်လက် တက်နှစ်ခုသည် တစ်ခုသောနေရာ၌ ပြန်လည်ပေါင်းစုံပြီး တစ်ခုတည်း ဖြစ်သွားသည်။ ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းမှ သာသနာတော်မြစ်မကြီးသည် နှစ်မြွှာဖြစ် ပြီးလျှင် စီးဆင်းသွားသည်။ သာသနာမြစ်လက်တက် တစ်မြွှာကို လမ်း ဖောက်ပေးသူမှာ ရှင်မဟာမဟိန္ဒ ဖြစ်သည်။ ထိုသာသနာမြစ်လက်ထက် တစ်မြွှာသည် ဇမ္ဗူဒိပ်မှ သိယိုဠ်ကျွန်းသို့ စီးဆင်းသွားသည်။ အခြား သာသနာ မြစ်လက်တက်တစ်မြွှာကမူ လမ်းခွဲတစ်ခုသို့ စီးဆင်းသွားပြီးလျှင် သုဝဏ္ဏဘူမိ မြန်မာနိုင်ငံသို့ ရောက်လာသည်။ ထိုမြစ်လက်တက်ကို လမ်း ဖောက်ပေးသူမှာ သောဏမထေရ်နှင့် ဥတ္တရမထေရ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသာသနာမြစ်လက်တက် နှစ်မြွှာသည် တစ်ခုသောအချိန်အခါ၌ တစ်မြွှာနှင့်တစ်မြွှာ၊ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပြန်လည်ဆုံစည်းသွားကြသည်။ ပုဂံ ပြည် အနော်ရထာမင်းကြီးနှင့် လင်္ကာဒီပ သိယိုဠ်ကျွန်း ပထမ ဝိဇယဗာဟု မင်းကြီးတို့၏ လက်ထက်၌ သောဏမထေရ်နှင့် ဥတ္တရမထေရ်တို့ မျိုးကြဲ ခဲ့သော မြန်မာနိုင်ငံသာသနာတော်သည် ရှင်မဟာမဟိန္ဒ အုတ်မြစ်ချခဲ့သော လင်္ကာဒီပ သိယိုဠ်ကျွန်း သာသနာနှင့် သွားရောက်ပေါင်းဆုံသည်။ ပုဂံပြည် အနော်ရထာမင်းကြီးလက်ထက်၌ အနော်ရထာမင်းကြီး ပန်ကြားချက်အရ သိယိုဠ်ကျွန်း ဘုရင်မင်းကြီး ဝိဇယဗာဟု ပို့လိုက်သော စွယ်တော်မြတ်ကို ပုဂံပြည်ရှိ စေတီပုထိုးများတွင် ကိုးကွယ်ဌာပနာသည်။ အနော်ရထာမင်း ကြီးကလည်း သထုံပြည်မှ ရရှိလာသော ပိဋကတ်ကျမ်းစာ မူပွားများနှင့် ရဟန်းတော်များကို သိယိုဠ်ကျွန်းသို့ ပို့ပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းကဲ့သို့ မဟာမိတ်နိုင်ငံ နှစ်နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံနှင့် တစ်နိုင်ငံ ရာဇ ရေးရာအရလည်းကောင်း ဆက်သွယ်မှု တိုးတက်ကြီးထွားလာသည်ကို အခွင့် ကောင်းယူလျက် ပုဂံပြည် ငှက်ပစ်တောင်ဂိုဏ်းချုပ် သာသနာ့ဦးကိုင်ဆရာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတော် ဥတ္တရာဇီဝမထေရ်သည် သိသိုဠ်ကျွန်းခရီး ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဥတ္တရာဇီဝမထေရ် အရင် သိယိုဠ်ကျွန်းကြွသော ရဟန်းတော်မှာ ပံ့သကူ မထေရ် ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ပံ့သကူမထေရ်သည် ထိုအချိန်က ပုဂံပြည် တွင် အုပ်ချုပ်မင်းလုပ်နေသော နရသူဘုရင်နှင့် အဆင်မပြေ၍ သိယိုဠ် ကျွန်းသို့ ကြွသွားခြင်းဖြစ်သောကြောင့် “သိယိုဠ်သွား ပထမ ဓမ္မခရီးသည်” ဂုဏ်ထူးကို မရရှိဘဲ ယခု အကျွန်ုပ်နှင့်အတူ သိယိုဠ်ကျွန်းခရီး ထွက်လာသော ဥတ္တရာဇီဝမထရ်က “သိယိုဠ်သွား ပထမ ဓမ္မခရီးသည်” ဘွဲ့ထူး ဂုဏ်ထူး ရရှိသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခရီးအစ၌ ဥတ္တရာဇီဝမထေရ်သည် သင်္ဘောဆိပ်မြို့ ပုသိမနဂရ ပုသိမ်မြို့သို့ ရောက်လာသည်။ ပင်လယ်ခရီးမထွက်ခင် ဥတ္တရာဇီဝမထေရ် သည် ကျွန်ုပ်၏ရွာသို့ ရောက်လာသည်။ ထိုအချိန်က ကျွန်ုပ်သည် ရှင်သာ မဏေ ဝါအတော်ရနေပြီ။ ဥတ္တရာဇီဝမထေရ်သည် ကျွန်ုပ်ကိုတွေ့သော အခါ သူနှင့် သိယိုဠ်ကျွန်းသို့ လိုက်မလားဟု မေးသည်။ ထိုအချိန်က ကျွန်ုပ်သည် ရှင်သာမဏေဘဝနှင့် သာသနာ့ဘောင်အတွင်း ဝင်ရောက်နေရ သည်မှာ ပျော်နေပြီ။ ရှင်သာမဏေအဖြစ်နှင့် ပရိယတ္တိကျမ်းစာများကိုလည်း သင်ကြားနေပြီ။ ဥတ္တရာဇီဝမထေရ်က သူနှင့် သိယိုဠ်ကျွန်း လိုက်မလား ဟု စကားဆိုလာသောအခါ သာသနာထွန်းကားသော ပုဂံပြည်တက်ပြီး ကျမ်းဂန်စာပေ သင်ကြားရန် စိတ်ထက်သန်သော ကျွန်ုပ်သည် ပုဂံပြည်၌ သာမက ရေခြားမြေခြား သာသနာတော်ထွန်းကားရာ သိယိုဠ်ကျွန်းသို့ သွားရမည် ဆိုလာသောကြောင့် စားရကံကြုံ၍ မုတ်ဆိတ်ပျားစွဲလာသော ယင်းမွန်မြတ်သည့် အခွင့်အရေးကြီးကို လက်မလွှတ်တော့ဘဲ ““တပည့်တော် အရှင်ဘုရားခေါ်ရာ သိယိုဠ်ကျွန်းသို့ လိုက်ပါမည်ဘုရား””ဟု ဝန်ခံကတိ ပေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဥတ္တရာဇီဝမထေရ်သည် သူ၏သိသိုဠ်ကျွန်းခရီး၌ ကျွန်ုပ်အား တပည့် ဝတ် ပြုလုပ်စေလိုသည့်အတွက်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ သိယိုဠ်ကျွန်းရှိ ပရိ ယတ္တိ အကျော်အမော် ဆရာတော် သံဃာတော်များထံတွင် ကျမ်းဂန်စာပေ သင်ကြားဆည်းပူးစေလျှင် နောင်တစ်ခေတ် ပုဂံသာသနာ၌ သာသနာတော် အတွက် အကျိုးများမည့် ရဟန်းတော်တစ်ပါး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟူ၍ မျှော် လင့်ချက်ထားသောကြောင့်လည်းကောင်း ကျွန်ုပ်၏မိဘများနှင့် ဆရာသမား များထံ ခွင့်ပန်လျက် သူ၏သိယိုဠ်ခရီးတွင် ကျွန်ုပ်အား တပည့် ရှင်သာမဏေ တစ်ပါးအဖြစ် ခေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာနိုင်ငံ ပင်လယ်ကမ်းခြေမှ ထွက်ခွာလာသော ကျွန်ုပ်တို့၏ လှေနာဝါကြီးသည် ပင်လယ်ပြင်တွင် ခရီးနှင်လာခဲ့ရာ ရက်အတော်အတန် ကြာသွားပြီ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ လှေနာဝါသည် သိသိုဠ်ကျွန်းဘက် နီးသည်ထက် နီးလာပြီ။ ယနေ့ လှိုင်းလေလျော့ပါးနေသည်ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်တို့၏ ပင်လယ် ခရီးသည် ထိတ်လန့်စိုးရိမ်ရခြင်းမရှိဘဲ အေးချမ်းညင်သာနေသည်။ သို့သော် လည်း ရှေ့နောက်ဝဲယာ မည်သည့်အရပ်မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ကြည့်လိုက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းနှင့် ပင်လယ်ပြင်ကြီးကိုသာ ကြည့်၍မဆုံး၊ မျှော်၍မဆုံးပင် ရှိနေသေးသည်။ ပင်လယ်ခရီး ထွက်လာစဉ် အချိန်တော်တော်များများ၌\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှေနာဝါပေါ်တွင် တရားနှလုံးသွင်းနေသော ဥတ္တရာဇီဝမထေရ်သည် ပင် လယ်ရေပြင်ထက် တစ်နေရာရောက်လာသောအခါ တရားနှလုံးသွင်းသည့် အလုပ်ကို ခေတ္တဆိုင်းငံ့လျက် အကြောင်းအရာတစ်ခုကို စကားစပ် ပြော သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ငါ့ရှင် ဆပ္ပဒ၊ ဒီပင်လယ်ရေပြင်နေရာရောက်လာတော့ ရှေး နှစ် ပေါင်းများစွာအလွန်က ဒီရေပြင်မှာ ထူးထူးခြားခြားဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး တစ်ဆင့် စကား တစ်ဆင့်ကြားလာရတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ငါ သတိရလာတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာအရှင် ဥတ္တရာဇီဝမထေရ်မြတ်က ယင်းသို့ စကားစလိုက်သော အခါ ယခု ကျွန်ုပ်တို့ ပင်လယ်ခရီးနှင်နေသော ပင်လယ်ရေပြင်၌ ဖြစ်ပျက် နေခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုဆိုသောကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ယင်းအဖြစ် အပျက်ကို သိလိုကြားလိုသောဆန္ဒ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568114294933,"sku":"","price":7125.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_06c4062d-dd5d-4861-9155-f11bbde88ba8.jpg?v=1730209604"},{"product_id":"ပါရဂူ-ပဥ္စတန္တရ","title":"ပဥ္စတန္တရ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e နိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အိန္ဒိယ စာပေသမိုင်း”ကို ရေးပြုသူ ဂျာမန်ပညာရှိ ဝင်တာနစ်အား တစ်နေ့တွင် အိန္ဒိယပညာရှင် တစ်ဦးက ထူးခြားသော မေးခွန်းတစ်ရပ်ကို မေးလေသည်။ “အိန္ဒိယက ကမ္ဘာကို လက်ဆောင်အဖြစ်ပေးတဲ့ အရာဝတ္ထုတစ်ခု ရှိခဲ့တယ်ဆိုရင် အဲဒီ အရာဝတ္ထုဟာ ဘယ်အရာဖြစ်ပါသလဲ”ဟူသော မေးခွန်းဖြစ်လေသည်။ “အိန္ဒိယက ကမ္ဘာကို လက်ဆောင်အဖြစ် ဘယ်အရာဝတ္ထုကို ပေးပါသလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ကောက်ကာငင်ကာ ဖြေရရင်တော့ ကျေးငှက်တိရစ္ဆာန်တွေကို ဇာတ်ကောင်အဖြစ် ဖန်တီးပြီး ရေးသားထားတဲ့ ပုံဝတ္ထုစာပေ ဖြစ်တယ်လို့ ဖြေရလိမ့်မယ်” ယင်းသို့ ဝင်တာနစ်က ပြန်ကြားဖြေဆိုခဲ့လေသည်။ အမှန်စင် စစ်ပင် အိန္ဒိယပြည်၏ ရှေးဟောင်းပုံဝတ္ထုများသည် ကမ္ဘာ့စာပေနှင့် ရှေးကျသော ဆက်သွယ်မှု ရှိလာခဲ့လေသည်။ ပဉ္စတန္တ ရသည် အိန္ဒိယ ရှေးဟောင်းပုံဝတ္ထု ပေါင်းချုပ်များထဲမှ လူသိအများဆုံး၊ ရှေးအကျဆုံး၊ အကောင်းဆုံး ပုံဝတ္ထု ပေါင်းချုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ပဉ္စတန္တ ရကို ရေးသူမှာ ဝိဏှသမ္မ (ဗရှနုရှမရာ)အမည်ရှိ ဗြာဟ္မဏ ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကျမ်းပြုဆရာသည် မနု၊ ဗရိဟပ္ပတိ၊ သုက္က၊ ပရာသရ၊ ဗျာသ၊ စာဏကျ စသော ရှေးဟောင်းနီတိနှင့် နိုင်ငံရေး၊ လူမှုရေး ကျမ်းဂန်များကို အရည်ကျိုပြီးလျှင် လူထုအား လွယ်ကူစွာ ပညာပေး၍ ရမည့် ပုံစံသစ်ဖြင့် ပဉ္စတန္တ ရကို သက္ကတ ဘာသာဖြင့် ရေးသားထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 မှတ်တမ်း တင်ထားသည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ အီရန် ဘုရင် ခုဆရို၏ ဘုရင့်သမားတော်ရာထူးနှင့် အမတ်ကြီးရာထူးနှစ်ခုကို ရရှိထားသူ ဗုရဇူအေသည် ပဉ္စတန္တ ရအား သေသူကို ရှင်စေသည့် အမြိုက်ဆေးဟု အမည်သညာ ပေးခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအမတ်ကြီးသည် အခါတစ်ပါး၌ ကျမ်းစာအုပ် တစ်အုပ်တွင် “မဇ္ဈိမဒေသ အိန္ဒိယနိုင်ငံရှိ တောင်တစ်တောင်၌ သေသူကို ရှင်စေသည့် အမြိုက်ဆေးမြစ် ရှိသည်” ဟူ၍ ဖတ်ရဖူး၏။ ထိုထူးဆန်းသော အမြိုက်ဆေးကို ရှာဖွေစူးစမ်းလိုသည်နှင့် အမတ်ကြီးသည် ခရစ်နှစ် ၅၅ဝ ပြည့်နှစ်လောက်တွင် မဇ္ဈိမဒေသ အိန္ဒိယနိုင်ငံသို့ ထွက်လာပြီးလျှင် နေရာအနှံ့ အပြားတွင် အမြိုက်ဆေးမြစ်ကို စုံစမ်းရှာဖွေခဲ့လေသည်။ မည်သည့် နေရာတွင်မျှ အမြိုက်ဆေးမြစ်ကို ရှာမတွေ့သည့်အခါ စိတ်ပျက် အားလျှော့ပြီးလျှင် အမတ် ကြီးသည် အိန္ဒိယပညာရှင်တစ်ဦးအား “ဒီနိုင်ငံမှာ အမြိုက်ဆေးဆိုတာ ဘယ်မှာ ရှိပါသလဲ”ဟု မေးလေ၏။ ထိုအခါ အိန္ဒိယပညာရှင်က ပြန်ပြောသည်။ “အမတ်ကြီး စာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးတာ မှန်ပါတယ်။ သေသူကို ရှင်စေတဲ့ အမြိုက်ဆေးမြစ် ဆိုတာ တခြားမဟုတ်ဘူး။ အသိဉာဏ်ဆေးမြစ်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်တယ်။ အဲဒီ အသိဉာဏ် အမြိုက်ဆေးမြစ်ပေါက်တဲ့ တောင်ကတော့ တခြား မဟုတ်ဘူး။ ပညာရှိကို ပြောတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီလို ဆေးမြစ်မျိုးဟာကျွန်ုပ်တို့ နိုင်ငံမှာရှိတဲ့ ပဉ္စတန္တရ အမည်ရှိ ကျမ်းမှာ ရှိပါတယ်” အိန္ဒိယ ပညာရှင်ထံမှ အထက်ပါစကားကို ကြားရသည့်အခါ အမတ်ကြီးသည် ပဉ္စတန္တရကျမ်းစာတစ်ခုကို အီရန်သို့ ယူသွားပြီးလျှင် အီရန်ဘုရင် ဖတ်ရှုရန်အတွက် ပဟလဝီ ဘာသာဖြင့် ပဉ္စတန္တရကို ဘာသာပြန်ဆို ပေးလေ၏။ ယင်း ဘာသာ ပြန်မှာ နိုင်ငံခြား ဘာသာဖြင့် ဘာသာ ပြန်ဆိုသော ပဉ္စတန္တ ရ၏ ပထမဆုံး ဘာသာပြန် ဖြစ်လေသည်။ ယင်း ဘာသာပြန်ကို ယခုအခါတွင် ရှာမတွေ့တော့ ဟု သိရှိရသည်။ ထို့နောက် ခရစ်နှစ် ၅၇၀ ပြည့်နှစ်တွင် ပဟလဝီဘာသာ ပဉ္စတန္တ ရကို ဆီးရီးယားနိုင်ငံရှိ ရှေးဟောင်းဘာသာဖြင့် ပြန်ဆိုခဲ့လေသည်။ ယင်းဘာသာပြန်ကို ဆယ့်ကိုးရာစုနှစ် အလယ်ပိုင်းခေတ်လောက်တွင် ပုံနှိပ် ထုတ်ဝေကြလေ၏။ တည်းဖြတ်သူ ဘာသာပြန်သူများမှာ ဂျာမန်ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြလေသည်။ ယင်း ဘာသာပြန်မှာ ပင်ရင်း သက္ကတဘာသာ ပဉ္စတန္တ ရ၏ ဆိုလိုချက်များနှင့် လည်းကောင်း၊ ဝတ္ထုပုံပြင်များနှင့်လည်း များစွာ နီးစပ်မှု ရှိသည်ဟု အဆိုရှိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပဟလဝီ ဘာသာပြန်ကို အခြေခံပြီးလျှင် ဆယ့်ရှစ်ရာစုနှစ်၌ အဗ္ဗဒူလာ အိဗန်ဥလ် မုကလ္လာ ဆိုသူက အာရဗီ ဘာသာဖြင့် ပဉ္စတန္တရကို ဘာသာပြန်ဆိုလေသည်။ ယင်း ဘာသာပြန်၏ အမည်ကို “ကလိလနှင့် ဒိမန”ဟု အမည်ပေး ထားသည်။ ပဉ္စတန္တရ မူရင်းတွင် ပါရှိသည့် ကရဋကနှင့် ဒမနကတို့၏ အမည်ကို ပြောင်းလဲ သုံးစွဲထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ဘာသာပြန် ဆရာသည် ပုံဝတ္ထုအချို့ကို ထပ်ဖြည့်ထားသည်။ ယင်းစာအုပ်မှာ အာရဗီ ဘာသာဖြင့်ရှိသော လူကြိုက်အများဆုံး စာအုပ်တစ်အုပ် ဖြစ်သည်ဟု အဆိုရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအာရဗီ ဘာသာပြန်ကို အခြေခံလျက် ဘာသာပြန်သော ပဉ္စတန္တရ ဘာသာပြန်များသည် ဥရောပ၌ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်ကာ ဆက်ကာ ပေါ်လာ ကြလေ၏။ ဆယ့်တစ်ရာစုနှစ်တွင် ဂရိဘာသာဖြင့် ပဉ္စတန္တရကို ဘာသာပြန် လေသည်။ ယင်းဘာသာပြန်မှာ ဥရောပ၏ အစောဆုံး ပဉ္စတန္တရ ဘာသာပြန် ဖြစ်လေသည်။ ယင်း ဘာသာပြန်မှ တစ်ဆင့် ရုရှားဘာသာဖြင့် လည်းကောင်း၊ အရှေ့ဥရောပရှိ အခြားသော ဆလဗ် ဘာသာများဖြင့်လည်းကောင်း ပဉ္စတန္တ ရ ကို ဘာသာပြန်ဆိုကြသည်။ ထို့နောက်တွင် ပဉ္စတန္တရ ဂရိဘာသာပြန်သည် အနောက်ဥရောပတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီးလျှင် ဆယ့်ခြောက်ရာစုနှစ်လောက်မှ အစပြု၍ လက်တင်ဘာသာ၊ အီတာလျံဘာသာ၊ ဂျာမန်ဘာသာတို့ဖြင့် ပဉ္စတန္တ ရကို ဘာသာပြန်ဆိုကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခရစ်နှစ် ၁၂၅၁ ခုနှစ်လောက်တွင် အာရဗီ ပဉ္စတန္တရကို စပိန်ဘာသာဖြင့် ဘာသာပြန်ဆိုလေသည်။ ဟိဗရု ဘာသာဖြင့်လည်း အာရဗီ ဘာသာပြန်မှ တစ်ဆင့်ပင် ပဉ္စတန္တရကို ဘာသာပြန်လေသည်။ ယင်း ပဉ္စတန္တရဘာသာပြန်ကို အခြေခံပြီးလျှင် အီတလီတောင်ပိုင်း ကပုအာမြို့သား ဂျွန် အမည်ရှိ ရဟူဒီ လူမျိုး တစ်ဦးသည် ၁၂၆၀ နှင့် ၁၂၇၀ အကြားလောက်တွင် ပဉ္စတန္တရကို လက်တင် ဘာသာဖြင့် ပြန်ဆိုလေသည်။ ယင်းဘာသာပြန် စာအုပ်ကို “ကလိလ ဒမန၏စာအုပ်၊ လူ့ဘဝ၏ အဘိဓာန်”ဟူ၍ အမည်ပေးထားသည်။ အလယ်ပိုင်း ခေတ် ဥရောပစာပေ၌ ဂျွန်ကပူအာ၏ ပဉ္စတန္တရ ဘာသာပြန် အတော်ပင် ခေတ်စား သွားပြီးလျှင် ထိုဘာသာပြန်မှတစ်ဆင့် ဥရောပ ဘာသာပေါင်းများစွာ တို့ဖြင့် ပဉ္စတန္တရကို ဘာသာ ပြန်ဆိုကြလေ၏။ ၁၄၈၀ ပြည့်နှစ်လောက်တွင် ဂျွန်ကပူအာ ၏ ဘာသာပြန်ကို ဂျာမန်ဘာသာဖြင့် ဘာသာ ပြန်ဆိုလေသည်။ ယင်း ဂျာမန် ဘာသာပြန်မှာ လူကြိုက်မည်မျှ များသနည်းဆိုလျှင် တစ်ကြိမ်ပြီး တစ်ကြိမ် ထပ်ခါထပ်ခါ ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေရလျက် အနှစ်ငါးဆယ်အတွင်း၌ အကြိမ်နှစ်ဆယ် ကျော် ထုတ်ဝေ ရောင်းချရသည်ဟု အဆိုရှိလေသည်။ ဒိန်းမတ်၊ဟော်လန်၊ အိုင်ယာလန် စသော ဘာသာများဖြင့်လည်း ယင်း ဂျာမန် ဘာသာ ပြန်မှ တစ်ဆင့် ပဉ္စတန္တ ရကို ဘာသာပြန်ဆို ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂျွန် ကပူအာ၏ လက်တင် ဘာသာပြန်မှ တစ်ဆင့် စပိန်ဘာသာ၊ ချက်ဘာသာ၊ အီတလီ ဘာသာများဖြင့် ပဉ္စတန္တရကို ဘာသာပြန်ဆိုကြသည်။ ဒိုနီအမည်ရှိ စာရေးဆရာတစ်ဦးသည် ၁၅၅၂ ခုနှစ်၌ အီတလီ ဘာသာဖြင့် ပဉ္စတန္တ ရကို ဘာသာပြန်လေသည်။ ယင်းဘာသာပြန်မှ တစ်ဆင့် ဆာသော မတ်စ်နော်က အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ပထမဦးဆုံး ပဉ္စတန္တရကို ဘာသာပြန်လေသည်။ ယင်း ဘာသာပြန်ကို ၁၆၀၁ ခုနှစ်တွင် ဒုတိယအကြိမ် ရိုက်နှိပ် ထုတ်ဝေလေသည်။ ယင်း အင်္ဂလိပ် ဘာသာပြန် ပဉ္စတန္တ ရ၌ သက္ကတမှ ပဟလဝီ၊ ပဟလဝီမှ အာရဗီ၊ အာရဗီမှ ဟိဗရု၊ ဟိဗရုမှ လက်တင်၊ လက်တင်မှ အီတာလျံ၊ အီတာလျံမှ အင်္ဂလိပ်ဟူ၍ အဆင့်ခြောက်ဆင့်တိတိ ကူးပြောင်း၍ ဘာသာပြန်ဆို ရလေသည်။ (၁၉၄၂ ခုနှစ်တွင် စတန်တီရိုက်စ်က လည်းကောင်း၊ လွန်ခဲ့သည့် အနှစ် နှစ်ဆယ်ခန့်က အမေရိကန်ပညာရှင် ရိုင်ဒါက လည်းကောင်း ပဉ္စတန္တရ အင်္ဂလိပ် ဘာသာပြန်များကို ထပ်မံ ပြန်ဆိုရေးသားကြသည်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဆယ့်နှစ်ရာစု၌ နုဆရုလ္လာအမည်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်က အာရဗီဘာသာမှ ဖာရစီ ဘာသာဖြင့် ပဉ္စတန္တရကို ဘာသာပြန်သည်။ ယင်း ဖာရစီ ဘာသာပြန်ကို အခြေခံပြီးလျှင် ဆယ့်ငါး ရာစုနှစ်၌ပင် တစ်ဖန် ဖာရစီ အာသာပြန် ပဉ္စတန္တရ စာအုပ်တစ်အုပ် ထွက်ပေါ်ခဲ့လေသည်။ ယင်းဘာသာပြန်မှ တစ်ဆင့် ဘာသာပြန်ဆိုကြသော ဘာသာပေါင်းများမှာလည်း အာရဗီ ဘာသာပြန်မှ တစ်ဆင့် ဘာသာပြန်ဆိုကြသည့် ဘာသာပေါင်း များလောက်ပင် များပြား ပေ၏။ တူရကီ၊ အာရှအနောက်ပိုင်း၊ အာရှအလယ်ပိုင်း ဘာသာများဖြင့်လည်း ယင်း ဖာရစီ ပဉ္စတန္တရကို ဘာသာပြန်ဆိုကြလေ၏။ ၁၆၄၄ ခုနှစ်၌ ယင်းစာအုပ် ကိုပင် ပြင်သစ်ဘာသာဖြင့် ပြန်ဆိုလေသည်။ ယင်းပြင်သစ် ဘာသာပြန်မှာ “ပိလ်ပိလီ”၏ ပုံပြင်များ ဟူသော အမည်ဖြင့် ထင်ရှားကျော်ကြားလေ၏။ နာမည်ကျော် ပြင်သစ်ဝတ္ထုရေးဆရာ လာဖောက်တင်သည် ပညာရှိကြီး ပိလ်ပိုလီ ၏ ပုံပြင်များမှ ပုံပြင်ပေါင်းများစွာကို စုဆောင်း၍ မိမိ၏ဝတ္ထုများကို ရေးသားခဲ့ လေသည်။ ထို့နောက် နှစ်ပေါင်း ရှစ်ဆယ်အကြာ ၁၇၂၄ ခုနှစ်၌ ဖာရစီ ဘာသာပြန်မှ တစ်ဆင့် ဘာသာပြန်ထားသည့် တူရကီ ဘာသာပြန် စာအုပ်နှင့် ပြင်သစ် ဘာသာဖြင့် ပြန်ထားသည့် အခြား ပြင်သစ်ဘာသာပြန် စာအုပ်တစ်အုပ်ထွက်ပေါ်လာလေ၏။ ယင်း ပြင်သစ်မှုရင်း စာအုပ်များနှင့် ယင်းစာအုပ်များမှ တစ်ဆင့် ဘာသာပြန်ဆိုထားသည့် အခြားဘာသာပြန် စာအုပ်များကို လူများ အထူးပင် နှစ်သက်ကြလေ၏။ ဂရိ၊ ဟန်ဂေရီ၊ ပိုလန်၊ ဟော်လန်၊ ဆွီဒင်၊ ဂျာမနီ၊ အင်္ဂလန် စသည့် ဒေသများတွင်လည်း ယင်း ဘာသာပြန်များသည် အထူးပင် တွင်ကျယ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ယင်းသို့အားဖြင့် ကမ္ဘာ့ဘာသာများဖြင့် ဘာသာပြန်ဆိုကြပုံကို ထောက်၍ ပဉ္စတန္တရကို ကမ္ဘာက မည်မျှ စိတ်ဝင်စားသည် ဆိုသည့် အချက်ကို သိသာ နိုင်ပေသည်။ မြန်မာနိုင်ငံတွင်လည်း ပဉ္စတန္တရ ပုံပြင်အချို့မှာ မြန်မာ့ရိုးရာဓလေ့ ပုံပြင်များဟု ယူဆရသလောက်အောင်ပင် မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှု မြန်မာ့ရိုးရာနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ပဉ္စတန္တရ မူကွဲ ရှစ်မျိုးလောက် ရှိပေသည်။ ယခု မြန်မာဘာသာ ပြန်ထားသောမူမှာ အများသုံးမှု တစ်ခုဖြစ်၏။ ဤပဉ္စတန္တရ မြန်မာပြန်၌ ကျွန်တော်သည် ကျမ်းသွက်စေရန် ရည်သန်လျက် နီတိဂါထာများကို ချုံးနိုင်သမျှ ချုံးပြီးလျှင် ဝတ္ထုကြောင်းကို အသားပေးလျက် ဘာသာပြန်ဆို ထားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003e\u003cstrong\u003eပါရဂူ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003e\u003cstrong\u003e၂၂၊ ၁၀၊ ၆၅။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568115081365,"sku":"","price":7125.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_3c0d0f80-039c-4b2e-960b-23aeadca1091.jpg?v=1730209629"},{"product_id":"ပါရဂူ-ပရကထာ","title":"ပရကထာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eဤစာလယ်တီပဏ္ဍိတ ဆရာဦးမောင်ကြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မြတစ်ခဲနက်၊ စိမ်းရောင်လက်သား၊ ကျောက်မျက်တောင်ထူး၊ သျှောင် ထွတ်ဖူးဝယ်၊ သုံးဦးမကိုဋ်၊ ရှိဦးခိုက်၍၊ ဖူးထိုက်ကော်ရော်၊ မြတ်ရှင် တော်အား၊ မြွက်ဘော်သံချို၊ ကျွန်လျှောက်ဆိုအံ့၊ စိမ်းညိုဝိုက်ရစ်၊ သလ္လာမြစ်မူ၊ ချစ်သူကိုပိုက်၊ နှစ်ခြိုက်ပျောင်းပျော့၊ ပျော်ကြောင်း ချော့ သို့၊ တောင်တော့်ရှေ့ပါး၊ စီးလိမ့်သွား၏။ ယမားအံ့လောက်၊ တောင်တော်မြောက်က၊ တံလျှောက်ရေသွန်၊ ကတွတ်ပြွန်သို့၊ အလွန် ရှုမော၊ စီးကျလျောရှင့်၊ မြတ်သော ရပ်ဌာန်၊ နက်သန်ကမ်းခုံ၊ ချောင်းမြစ်စုံ ဝယ်၊ ပေါက်တုံငြားငြား၊ မြသားသစ်တု၊ မေရုညီရင်း၊ ပြိုင်ဘက်ကင်းသည်၊ တောင်မင်း တောင်ထက်၊ တောင်တကား” မုံရွာမြို့ သလ္လာဝတီမြစ်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ ကျောက်မျက်တောင်ဘုရားအား တိုင်တည်ဖွဲ့ ဆိုသော ဘုရားတိုင် မင်္ဂလာရတုပိုဒ်စုံမှ ပထမပိုဒ်ဖြစ်သည်။ ၁၉၃၈ ခုနှစ်၊ ဧပြီလတွင် ဖွဲ့ဆိုသော ရတုဖြစ်သည်။ ရတုရေးသားဖွဲ့ ဆိုသော ကဗျာဆရာသည် ရတုဖွဲ့ ဆိုပြီးနောက် တစ်နှစ်အကြာ ၁၉၃၉ ခုနှစ်၊ ဧပြီလတွင် ကွယ်လွန်သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကဗျာဆရာ မသေခင်က မှာကြားသွားသည့်အတိုင်း ကဗျာဆရာ ၏ ရုပ်ကလာပ်ကို သလ္လာဝတီမြစ်ကမ်းပါး၌ မီးသင်္ဂြိုဟ်ကြသည်။ ကဗျာ ဆရာသည် မကွယ်လွန်မီ တစ်နှစ်က ဘုရားတိုင် မင်္ဂလာရတုရေးသားစပ် ဆိုလျက် သလ္လာဝတီမြစ်တစ်ဖက်ကမ်းက ကျောက်မျက်တောင်ဘုရားအား ဦးခိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခု ဒုတိယအကြိမ် ဦးခိုက်ပြန်လေပြီ။ ရုပ်ကလာပ် မီးသင်္ဂြိုဟ်သော မီးပုံမှ မီးခိုးများသည် အာကာသကောင်းကင်သို့ တက်သွားပြီးလျှင် သလ္လာဝတီမြစ်ကို ဖြတ်လျက် မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းက ကျောက်မျက်တောင် ဘုရားဆီသို့ ဦးတည်ရွေ့သွားကြလေသည်။ ယင်းကဗျာဆရာကား လယ် တီပဏ္ဍိတဆရာဦးမောင်ကြီး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလယ်တီပဏ္ဍိတ ဆရာဦးမောင်ကြီးသည် ၁၉၃၉ ခုနှစ် ဧပြီလတွင် ကွယ်လွန်သွားသည်ဖြစ်၍ လူ့ဘဝတွင် ၆၁ နှစ်မျှသာ နေသွားရသည်။ သို့ရာတွင် လယ်တီပဏ္ဍိတဆရာဦးမောင်ကြီးသည် အရေအတွက် မများ လှသော နှစ်ပရိစ္ဆေဒ ကာလအတွင်း စာရေးဆရာ၊ ကဗျာဆရာ၊ ကျမ်းပြု ဆရာဆယ်ယောက်၊ အယောက်နှစ်ဆယ်ပေါင်းပြီး ရေးစေကာမူ ယခုလောက် အရေအတွက်များနိုင်မည်မဟုတ်သော စာများ၊ ကဗျာများ၊ ဝတ္ထုများ၊ ကျမ်းများကို ရေးသားသွားခဲ့လေသည်။ တိုတောင်းလှသော ဘဝတစ်သက်တာကာလအတွင်း အပေါစား စာများမဟုတ်ဘဲ တည်တံ့ ခိုင်ခံ့သော စာများကိုယခုလောက် အရေအတွက်များများ ရေးသွားနိုင်သော စာရေးဆရာမှာ မြန်မာစာပေလောက၌ တစ်ခေတ်တစ်ယောက် ပေါ်ပေါက် ဖို့ရန် မလွယ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အကျွန်ုပ် လယ်တီပဏ္ဍိတသည် ၁၂၄ဝ ပြည့် တပို့တွဲလဆန်း ၉ ရက် ကြာသပတေးနေ့ နံနက်အရုဏ်တက်တွင် ဖွားမြင်ခဲ့ပေသည်။ ယခု ၁၂၈၈ ခု တပို့တွဲလဆန်း ၉ ရက်နေ့သည် ကြာသပတေးနေ့ပင်ဖြစ်သည်။ ဤပဋ္ဌာန်း အမေးအဖြေကျမ်းလည်း မွေးလ၊ မွေးရက်၊ မွေးနေ့တွင်ပြီးဆုံး၏”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပဋ္ဌာန်းအမေးအဖြေကျမ်းနိဂုံး၌ ကျမ်းပြုဆရာကိုယ်တိုင်ရေးသားဖော် ပြထားသည်ကိုထောက်၍ လယ်တီပဏ္ဍိတ၏ မွေးသက္ကရာဇ်ကို သိရှိရ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလယ်တီပဏ္ဍိတ၏ ဇာတိမှာ မုံရွာမြို့တောင်ဘက် ခုနစ်မိုင်အကွာ ရှိ ညောင်ဖြူပင်ရွာဖြစ်သည်။ မိဘနှစ်ပါး၏ အမည်မှာ ဦးရောက်နှင့် ဒေါ်ထပ်တို့ဖြစ်ကြသည်။ ငယ်စဉ်က လယ်တီပဏ္ဍိတကို မောင်သန့်ဟု ခေါ်သည်။ မောင်သန့်သည် ၇ နှစ်သားအရွယ်တွင် ညောင်ဖြူပင်ရွာ မရမ်းပင်ကျောင်း ဘုန်းတော်ကြီးထံ၌ ဘုန်းကြီးကျောင်းသားဘဝဖြင့် စာ စသင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသင်ပုန်းကြီး၊ မင်္ဂလသုတ်၊ ပရိတ်ကြီး၊ လောကနီတိတို့ကို တစ်နှစ်အ တွင်း သင်ကြားတတ်မြောက်၍ လောကနီတိချိုး၊ ဓမ္မနီတိချိုးတို့ကိုလည်း နှုတ်ငုံ အာဂုံရသည်။ ကိုးနှစ်သားအရွယ်တွင် ရှင်သာမဏေဝတ်သည်။ ရှင်သာမဏေဘွဲ့ အမည်မှာ ရှင်ပဏ္ဍိစ္စဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်ပြုပြီး မကြာခင်မှာပင် မိခင်ဒေါ်ထပ် ကွယ်လွန်အနိစ္စရောက်သဖြင့် ရှင်လိင်ပြန်ပြီး ဖခင်အိုကြီးနှင့်အတူ နေထိုင်ရသည်။ အသက် ၁၃ နှစ် အရွယ်တွင် ဖခင်ကွယ်လွန်ပြန်သဖြင့် မွေးချင်းပေါက်ဖော်မရှိသော သူငယ် မောင်သန့်သည် တစ်ကောင်ကြွက်တစ်မျက်နှာဘဝဖြင့် လောကကြီးအလယ် တွင် ညှိုးညှိုးငယ်ငယ်နေရရှာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိဘမဲ့သားသမီးများ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိကြသည့်အတိုင်း အတည်တကျ နေရသည်မရှိဘဲ ကိုရင်ဝတ်လိုက်၊ ရှင်လိင်ပြန်လိုက်နှင့် မျောက်သစ်ကိုင်း လွတ် ဖြစ်နေခဲ့ရာမှ အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ်ရောက်သောအခါ စတုတ္ထ အကြိမ် ရှင်သာမဏေဝတ်ပြီးလျှင် ၁၈၉၉ ခု မတ်လတွင် မုံရွာမြို့ လယ်တီ ဆရာတော်ဘုရားကြီးထံ ရောက်ရှိသွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလယ်တီဆရာတော်ဘုရားကြီးထံ ရောက်သွားချိန်မှစ၍ ရှင်ပဏ္ဍိစ္စ၏ ပညာရေးဇာတာစန်းလဂ် စတင်ပွင့်လာသည်။ လယ်တီဆရာတော်၏ ဆရာများထဲတွင် တစ်ပါးအပါအဝင်ဖြစ်သော စလင်း ဆရာတော်၏ ဘွဲ့ မှာ ဦးပဏ္ဍိစ္စဖြစ်သည်။ ဆရာတော်ကြီးများသည် မိမိတို့၏ ရှင်သာမဏေ များအား ဘွဲ့ အမည်ပေးသောအခါ မိမိတို့ လေးစားဦးခိုက်ရသော ဆရာ သမားတစ်ပါးပါး၏ ဘွဲ့အမည်ကို ပေးလေ့ပေးထမရှိကြပေ။ မိမိဆရာ၏ အမည်ကို မိမိတပည့်အား မှည့်ခေါ်ထားပါက မိမိတပည့်၏ အမည်ကို ခေါ်လျှင် မိမိဆရာ၏ အမည်ဖြစ်နေသည့်အတွက် စိတ်မသိုးမသန့်ဖြစ်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်ပဏ္ဍိစ္စ လယ်တီဆရာတော်ထံရောက်လာသောအခါ လယ်တီဆရာ တော်သည် မိမိတပည့် ရှင်ပဏ္ဍိစ္စကို ခေါ်လျှင် “ပဏ္ဍိစ္စ” ဟု ခေါ်ရမည်။ ယင်းသို့ ခေါ်ပါက မိမိဆရာ စလင်းဆရာတော်၏ဘွဲ့အမည်မှာ ဦးပဏ္ဍိစ္စ ဖြစ်နေသည့်အတွက် ဆရာသမားကို လေးစားကြည်ညိုရင်းစွဲရှိစေကာမူ စိတ်နှလုံးကြည်လင်မှုဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် လယ်တီဆရာတော် သည် ရှင်ပဏ္ဍိစ္စ၏ ဘွဲ့ အမည်ကို ရှင်ပဏ္ဍိတဟု ပြင်မှည့်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်ပဏ္ဍိတသည် လယ်တီဆရာတော်ထံ၌ ပိဋကတ်အခြေခံကျမ်းဂန် များကို သင်ကြားသောအခါ ဉာဏ်ထက်မြက်သူဖြစ်သဖြင့် ဆရာတော် ဘုရားကြီးကိုယ်တိုင် ထုတ်ဖော်ချီးကျူးရလောက်အောင် ထူးထူးချွန်ချွန် တတ်မြောက်သွားလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသက် ၂၀ ပြည့်သောအခါ ရဟန်းဘဝရောက်ရှိသွားပြီး မကြာမီ မှာပင် လယ်တီတိုက်ကြီးတွင် စာချပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်လာသည်။ ဦးပဏ္ဍိတသည် ပိဋကတ်ကျမ်းစာများကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် တတ်မြောက်လာသည့်အပြင် ရာဇဝင်၊ မဟာဝင်၊ ဒီပဝင် စသော လောကီ၊ လောကုတ္တရာ ပညာဗဟု သုတပြည့်ဝသော ရဟန်းအကျော်အမော်ဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငယ်စဉ်ကပင် လောကနီတိချိုး၊ ဓမ္မနီတိချိုးများကို သင်ကြားခဲ့ရပြီး ကဗျာမျိုးစေ့ပါလာသူ ဦးပဏ္ဍိတသည် လယ်တီဆရာတော်၏ ကဗျာအဖွဲ့ အနွဲ့ များကို လေ့လာရသောအခါ ကဗျာဗီဇအညွန့်အညှောက်ပေါက်လာ ပြီးလျှင် ကဗျာဆရာတစ်ဦးဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်၌ ဦးပဏ္ဍိတသည် ပါဠိ သဒ္ဒါ ကျွမ်းကျင်နိုင်နင်းသဖြင့် “သဒ္ဒါပဏ္ဍိတ” ဟူ၍လည်းကောင်း၊ ကဗျာအဖွဲ့ အနွဲ့ ပြောင်မြောက်သဖြင့် “ကဗျာပဏ္ဍိတ” ဟူ၍လည်းကောင်း ထင်ရှားကျော်စောသွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလယ်တီဆရာတော်နှင့် ခေတ်ပြိုင်ဆရာတော်များထဲတွင် ထင်ရှား ကျော်ကြားသော ဆရာတော်တစ်ပါးမှာ ဝိသုဒ္ဓါရုံ ဆရာတော်ဖြစ်သည်။ ဝိသုဒ္ဓါရုံဆရာတော်သည် ပါဠိကျမ်းဂန်များကို နှံ့စပ်ကျွမ်းကျင်သည်သာ မကဘဲ သင်္သကရိုက်ဘာသာလည်း တတ်မြောက်တော်မူသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘုရားဟော ပါဠိ ပိဋကတ်တော်များ၌ အိန္ဒိယနောက်ခံများ အများ အပြားပါဝင်သည့်အပြင် သင်္သကရိုက် အငွေ့အသက်များလည်း ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေအရ ပါဝင်နေကြသည်ဖြစ်၍ အိန္ဒိယနောက်ခံနှင့် သင်္က ရိုက်ဘာသာသည် ပိဋကတ် ပါဠိကျမ်းဂန်သိမြင်သဘောပေါက်ရေး၌ အကူ အညီ အထောက်အပံ့ ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ကြောင့် ရှေးခေတ်က ဆရာတော်များသည် အထူးအားဖြင့် ရွှေ ကျင်ဂိုဏ်းဝင်ဆရာတော်အချို့သည် သင်္သကရိုက်ဘာသာကို လေ့လာ ဆည်းပူးကြသည်။ ရွှေကျင်ဂိုဏ်း အဘယာရာမ ဆရာတော်သည် ပါဠိ ပိဋကတ်ကျမ်းဂန်များကို ထူးထူးခြားခြား ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်သည့် အပြင် မြန်မာနိုင်ငံ သင်္သကရိုက် စာပေသမိုင်း၌ ကဏ္ဍတစ်ရပ်ကို ဖွင့်ပေး ခဲ့သည့် ဆရာတော်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝိသုဒ္ဓါရုံဆရာတော်ကြီးလည်း အလားတူပင် ပါဠိစာပေနှင့် တွဲဖက်၍ သင်္သကရိုက်ဘာသာကိုလည်း လေ့လာဆည်းပူးထားသော ဆရာတော်ဖြစ် သည်။ ထို့ကြောင့် လယ်တီဆရာတော်သည် သူ၏တပည့် ဦးပဏ္ဍိတအား ပါဠိ ကျမ်းဂန်စာပေမျှကိုသာမက သင်္သကရိုက် ကျမ်းဂန်စာပေကိုပါ ကျွမ်း ကျင်တတ်မြောက်သော ခေတ်ပြိုင်ဝိသုဒ္ဓါရုံ ဆရာတော်ထံ စေလွှတ်၍ တပည့်ခံစေသည်။ ယင်းသို့ ပြုလုပ်ခြင်း၌ လယ်တီဆရာတော်ကြီး၏ အမြင် ကြီးမား ကျယ်ပြန့်ပုံပေါ်လွင်နေပေသည်။ ဆရာတော်ကြီးသည် မိမိတပည့် အား ဂိုဏ်းဂဏ အစွဲမထားဘဲ တခြားဂိုဏ်းဂဏမှ ဆရာတော်တစ်ပါးထံ တပည့်ခံစေပြီး ဗဟုသုတရယူစေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးပဏ္ဍိတအား “လယ်တီပဏ္ဍိတ” ဟု ခေါ်ကြခြင်းမှာ ရဟန်းသုံးပါ အရ ဝိသုဒ္ဓါရာမတိုက်တွင်နေစဉ် ထိုအချိန်ကဖြစ်သည်။ ဝိသုဒ္ဓါရုံဆရာ တော်ကြီးသည် ဦးပဏ္ဍိတအား လယ်တီတိုက်မှ လာသူဖြစ်သောကြောင့် လည်းကောင်း၊ လယ်တီဆရာတော်၏ တပည့်ရင်းဖြစ်သောကြောင့်လည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်း လယ်တီပဏ္ဍိတဟု ခေါ်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ လယ်တီပဏ္ဍိတ အမည်တွင်လာခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်က အကြောင်းကို ရည်ညွှန်းလျက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မဟာထေရံ သုနိဿယ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက္ကတေသွတိ ကောဝိဒံ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယထာဉာဏံ ကောဝိဒေါမှိ၊\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568117112981,"sku":"","price":11400.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a40d7e1a-0e83-4ca1-a83a-a3f80f9d25fe.jpg?v=1730209651"},{"product_id":"ပါရဂူ-ပန်းပုဆရာ","title":"ပန်းပုဆရာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e[ ၁ ]\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ခဲမိုးရွာချနေသည်။ လေးဖက်လေးတန်မှ ရွာချနေသည်။ ရှေ့နောက် ဝဲယာမှ ရွာချနေသည်။ လမ်းပေါ်၌ ဒေါသူပုန်ထနေသော လူစုလူဝေးကြီး သည် ငြာသံပေးပြီး စုဝေးရုံးစုလာကြသည်။ မောင်းအထုတ်ခံရသော အဂ္ဂိ ဝမ္မာသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်းကြီးစွာဖြင့် တစ်ချိုးတည်းပြေးသည်။ ပြေးရင်းပြေးရင်း မောဟိုက်လာသဖြင့် အိမ်၏အကွယ်တွင် ခဏရပ်ပြီး ဟော ဟဲ ဟောဟဲနှင့် အသက်ရှူသည်။ သစ်ပင်ကွယ်ပြီး တောင်မြောက်လေးပါး ကိုလှမ်းကြည့်နေသည်။ ခဲမိုးက စဲမသွားသေး။ သူကလည်း အပြေးမရပ်သေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြေးရင်းပြေးရင်းနှင့် အဂ္ဂိဝမ္မာသည် ဂေါဒါဝရီမြစ်ကမ်းပါး ရောက် သွားသည်။ ဂေါဒါဝရီမြစ်ကမ်း၌ စုဝေးနေကြသည့် လူစုလူဝေးကို အတင်း တိုးဝှေ့ဖောက်ထွက်ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းရိလှစွာဖြင့် သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အောက် တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ လူစုလူဝေးကြီးသည် နောက်ဘက်တွင် ကျန်ခဲ့လေ ပြီ။ သူတို့၏ အုတ်ခဲ၊ ကျောက်ခဲများသည်လည်း သူ့ထံ မရောက်နိုင်တော့ ပေ။ သူသည် မြို့၏နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်ရောက်ရှိသွားပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဂ္ဂိဝမ္မာ ဖုန်အလိမ်းလိမ်းကပ်နေသည်။ သူ၏အဝတ်အစားကို ငုံ့ ကြည့်သည်။ အဝတ်အစားများသည် အစိတ်စိတ်အမြွာမြွာ စုတ်ပြဲကုန်ကြပြီ။ ခြေထောက်မှလည်း သွေးစိမ်းရှင်ရှင် စီးကျနေသည်။ တခြား အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများလည်း ပေါက်ပြဲပြီး အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာအနာတရ ဖြစ်ကုန် ကြသည်။ မျက်နှာပေါ်၌ ချွေးနှင့် ဖုန်မှုန့်များ တင်းကျမ်းဖြစ်နေသည်။ နဖူးပြင်ပေါ်မှ တွန့်ကြောင်းများသည် ရုတ်တရက် လျော့သွားကြသည်။ နှုတ်ခမ်းပေါ်၌ ရှောင်တခင် အပြုံးရိပ်ပေါ်လာသည်။ အဂ္ဂိဝမ္မာ သက်မချလိုက် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဝေးရှိ နာသိကမြို့သည် နိုးထလာလေပြီ။ နေ့စဉ် လုပ်နေကျ လုပ်ငန်းဆောင်တာတွင် အာရုံစိုက်နေပြီ။ ရောင်စုံအဝတ်အစားကို ဝတ်စား ဆင်ယင်လျက်၊ ရေအိုးများကို သယ်လျက်၊ နေရောင်ခြည်ကို ကြိုဆိုလျက်၊ ရင်ကိုကော့လျက် မိန်းမများသည် ရေဆိပ်ဆင်းလာကြသည်။ ထို့နောက် ရေချိုးပြီး အဝတ်အစား ပြုပြင်ဝတ်ဆင်လျက် ရေချိုးဆိပ်လှေကားထစ်များမှ တစ်ထစ်ပြီးတစ်ထစ် ပြန်တက်သွားကြသည်။ အဂ္ဂိဝမ္မာသည် မျက်လုံး မှိတ် ထားလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောက်ခဲကိုင်ပြီး အဂ္ဂိဝမ္မာ စဉ်းစားခန်းဝင်နေသည်။ ထိုကျောက်ခဲ သည် သူ၏ ခြေထောက်ကို အနာတရဖြစ်စေသည်။ သူ့ကို ခိုလှုံခွင့်ပေးခဲ့သော နာသိကမြို့သည် နေ့ချင်းညချင်း သူ့ရန်သူဖြစ်သွားပြီ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ဖြင့် လက်ကမ်းပြီး ဧည့်ခံကြိုဆိုသူသည် ယနေ့ သူ့ကို ခဲဖြင့်ပေါက်ပြီး နှင် ထုတ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက်ပြင်းကြီးစွာရှူလျက် အဂ္ဂိဝမ္မာ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှေ့ဘက်တွင် ဂေါဒါဝရီမြစ်သည် တဖျပ်ဖျပ်အသံပြုလျက် ပေါ့ပါးသွက် လက်စွာ စီးနေသည်။ မြစ်သည် အချိန်ကာလကဲ့သို့ စီးနေသည်။ ဇာတိနယ် မြေကို စွန့်ခွာလျက် နိယာမသဘောတရား၏ ကွေ့ကောက်သောလမ်းပေါ်၌ မည်သည့်နေရာဌာနသို့ မည်သို့မည်ပုံ စီးဆင်းနေသည် မသိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိုးဘွားဘီဘင်များသည် မည်သည့်အချိန်ကာလက ဂန္ဓဗ္ဗဒေသမှ ရောက်လာကြသနည်း။ လှိုင်းသံများ၏အကြားတွင် အဂ္ဂိဝမ္မာသည် မြင်းခွာ သံများကို ကြားလာသည်။ လှိုင်းလုံးများသည် ရှေ့သို့တိုးသွားသည်။ မြင်း များသည် ရှေ့သို့တိုးသွားသည်။ သောရဋ္ဌဒေသ ရောက်သောအခါ မြင်းများ ၏ ဇက်ကြိုးများသည် လျော့သွားကြသည်။ ဘိုးဘွားဘီဘင်တို့သည် ထို ဒေသ၌ အခြေစိုက်လိုက်ကြသည်။ သောရဋ္ဌက တစ်နေရာ၊ နာသိကမြို့ကတစ်နေရာ၊ ပန်းပွင့်တစ်ပွင့်သည် မြစ်ရေစီးကြောင်း၌ လျင်မြန်သွက်လက် သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မာန်ပါပါ မျောပါသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘုရင်အသောကလက်ထက်က သောရဋ္ဌ၌ ယဝန (ဂရိ)တို့ စိုးမိုး အုပ်ချုပ်ခဲ့ဖူးသည်ဟုကြားရသည်။ သို့ရာတွင် ယခုအခါ၌မူ အသောကသည် သမိုင်းဖြစ်သွားလေပြီ။ သောရဋ္ဌသည် ကုံလုံကြွယ်ဝသော နိုင်ငံဖြစ်သည်။ ဆန်ရေစပါး ပေါများသော နိုင်ငံဖြစ်သည်။ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော နိုင်ငံ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ငါ့ကို ထမင်းမကျွေးနိုင်ပေ။ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း မှု မပေးနိုင်ပေ။ အနုပညာရှင်၏ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော လက်ချောင်းများ သည် သောရဋ္ဌ၌ မာကျောသည့် မြင်းဇက်ကို ဆွဲကိုင်နေရသည်။ အာမခံ ချက်မရှိသော မရေရာသော လူတို့၏ဘဝသည် မြစ်နှင့်ပမာတူသည်။ တည် ငြိမ်မှု မရှိပေ။ ပြောင်းလဲနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဂ္ဂိဝမ္မာ စဉ်းစားနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ၏ဖခင်သည် လက်မှုပညာရှင်ဖြစ်သည်။ ကျောက်တုံးတွင် အသက်သွင်းပေးသူဖြစ်သည်။ ကျောက်တုံးသည် သူ့ဖခင်၏လက်ထဲတွင် အသက်ရှူသည်။ သူ့ဖခင်သည် ဖန်တီးသူဖြစ်သည်။ တည်ဆောက်သူ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဂ္ဂိဝမ္မာ သက်မချလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောက်တုံးကျောက်ခဲတွင် အသက်သွင်းပေးသူသည် မိမိကိုယ်တိုင် ကိုမူ အသက်ရှင်အောင် မဖန်တီးနိုင်ရှာပေ။ သူ၏သွေးသည် ချွေးဖြစ်ခဲ့လေ ပြီ။ အသက်ရှင်နေခြင်းသည် သေခြင်း၏ အဖုံးအအုပ် ဖြစ်ခဲ့လေပြီ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအငတ်ဘေးကြီးဆိုက်လာသည်။ မြစ်ရေသည် ကျိုက်ကျိုက်ဆူနေပြီ။ ပထဝီမြေကြီးသည် ညည်းညူနေပြီ။ နှုတ်ခမ်းဟပြီး မိုးကိုတနေရပြီ။ မိုးသည် သနားငဲ့ညှာပြီး မျက်ရည်တစ်ပေါက် နှစ်ပေါက်လောက်ပင် စီးမကျနိုင်ရှာပေ။ ပထဝီမြေကြီးသည် သတိလစ်သွားပြီ။ အသက်ဝိညာဉ်မဲ့သွားပြီ။ ကျောက် တုံးပေါ်၌ လှုပ်ရှားနေသော စူးဆောက် ရပ်တံ့သွားသည်။ လွတ်ကျသွား သည်။ ရုပ်တုကို အသက်သွင်းပေးသော၊ ရုပ်တုကို အသက်ရှင်အောင်လုပ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော အနုပညာရှင်သည် သူကိုယ်တိုင် အသက်ဝိညာဉ်မဲ့ ဖြစ်သွားရှာလေပြီ။ သူ့ဖခင်သည် ဤကမ္ဘာလောကမှ စွန့်ခွာထွက်သွားရရှာလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဂ္ဂိဝမ္မာ၏ အာရုံသည် နာသိကမြို့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ မိုးစွန် တဖျား မြင့်မားထိုးထွက်နေကြသည့် ဘုရားကျောင်းများ၊ နတ်ကွန်းနတ် ဗိမာန်များ၏ ပြာသာဒ် အထွတ်တို့သည် နံနက်ခင်းနေရောင်ခြည်တွင် ဝင်းလက်တောက်ပနေကြသည်။ ခေါင်းလောင်းသံများ မြည်နေကြသည်။ နတ်ဘုရားနှင့် နတ်ဘုရားမများကို ပူဇော်ဝတ်ပြုနေကြသည်။ အပြီးမသတ် နိုင်ခဲ့သော ထိုတစ်ပိုင်းတစ်စ နတ်ရုပ်တုသည် ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ် ရောက်ရှိ နေသည် မသိပေ။ အကယ်၍ အပြည့်အစုံ ထုလုပ်ပြီးစီးပါက ထိုရုပ်တုသည် လည်း နတ်ကွန်းနတ်ဗိမာန်တစ်ခုခု၌ အပူဇော်အကန်တော့ခံ နတ်ဒေဝီ အဖြစ် ဖြင့် တည်ထားကိုးကွယ်ခြင်း ခံရမည်မှာ မလွဲပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဂ္ဂိဝမ္မာသည် ခြေထောက်ဒယိမ်းဒယိုင်နှင့် ရပ်နေသည်။ သူ၏လက် ထဲ၌ ယခုထက်တိုင် ယခင်ကျောက်ခဲ ရှိနေတုန်းပင်။ နာသိကမြို့သည် သူ့နောက် လိုက်နေသည်ဟု ထင်နေရသည်။ နာသိကမြို့ကို စွန့်ခွာပြီး လွတ်ရာကျွတ်ရာ တိမ်းရှောင်ထွက်ပြေးသွားဖို့ရာလည်း သူ့အဖို့ ဝန်လေး သလိုလို ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ မျက်စိအာရုံသည် တသွင်သွင် စီးဆင်းနေ သည့် မြစ်ရေပြင် ရောက်သွားသည်။ ထိုနောက်တစ်ဖန် မှိုင်းညို့ညို့ တော တန်းဆီ ရောက်သွားပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူရည်တတ် လယ်ပိုင်ရှင်တစ်ဦးထံ၌ သူအလုပ်လုပ်နေစဉ်က သူ၏ အသက်မှာဆယ့်ငါးနှစ်မျှသာ ရှိသေးသည်။ မြင်းအကောင်ပေါင်းများစွာကို ထိန်းကျောင်းရသည်။ ဖခင်ထံ၌ လက်မှုပညာအလေ့ကျင့်ရအောင် လုပ်လို သည့် ဆန္ဒပြင်းပြခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် အောင်မြင်ထမြောက်ခြင်းမရှိခဲ့။ အနု ပညာရှင်လည်း အူ,\u003cspan\u003eမတောင့်ဖို့က အရေးကြီးသေးသည်။ သူ့အတွက် စီးပွား ရှာရသေးသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒုမ္ဘိက္ခန္တရကပ်သည် ဖခင်ကို ဝါးမျိုပစ်လိုက်သည်။ လယ်ပိုင်ရှင်ကို လည်း ကိစ္စတုံးပစ်လိုက်သည်။ သူ့မိခင်မှာမူ ဘယ်နေရာထွက်သွားသည် မသိတော့ပေ။ သူ့မိခင်နှင့်ပတ်သက်၍ တစ်ယောက်တစ်ပေါက်ပြောကြ သည်။ အချို့က ဟိန္ဒူမိန်းမပျက်ဟု ပြောကြသည်။ အချို့ကမူ သကလူမျိုး အပယ်ခံမိန်းမတစ်ဦးဟု ထင်ကြေးပေးကြသည်။ အဂ္ဂိဝမ္မာကမူ သူ့မိခင် ကွယ်လွန်ပြီလား၊ အသက်ရှင်နေသေးသလားဆိုသည်ကိုပင် မသိတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခပ်လှမ်းလှမ်း သွားမိသောအခါ အဂ္ဂိဝမ္မာသည် ခြေပစ်လက်ပစ်ဖြစ်ပြီး တစ်ဖန် ထိုင်ချလိုက်ပြန်သည်။ သူ၏မျက်စိသည် ဂေါဒါဝရီမြစ်၏ တလိမ့် လိမ့်ရွေ့လျားနေသည့် လှိုင်းလုံးများဆီ ရောက်သွားပြန်သည်။ လှိုင်းလုံးများ သည် နေရောင်ခြည်နှင့် မြူးထူးပျော်ပါးကစားနေကြသည်။ မြစ်နဒီသည် ရေပုပ်ရေညစ်များကိုလည်း အမွှေးအကြိုင်များထုံသင်းနေသည့် ရေကောင်း ရေသန့်ကိုလက်ခံသည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာမျိုးဖြင့်ပင် လက်ခံသည်။ အဂ္ဂိဝမ္မာ စစ်တမ်းထုတ်ကြည့်သည်။ သို့ရာတွင် လူ့လောက လူ့အဖွဲ့ အစည်းသည် မြစ်နဒီမဟုတ်ပေ။ လူ့လောက လူ့အဖွဲ့အစည်းသည် တောင်တန်းနယ်မြေ ဖြစ်သည်။ ယင်း၌ သစ်ပင်ဝါးပင်များသည် နေရာကိုယ်စီ၌ အနိမ့်အမြင့် မညီမညာပေါက်နေကြသည်။ လူ့လောကအဖွဲ့အစည်းသည် သူ့မိခင်ကို လည်း ခိုလှုံခွင့်မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ့ကိုလည်း လဲလျောင်းခွင့်မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဂ္ဂိဝမ္မာသည် အိမ်မှ ခြေဦးတည့်ရာထွက်လာခဲ့သည်။ သူ့ဘဝသည် ခိုကိုးရာမဲ့နေသည်။ သူ့တွင် ဘာတာဝန်မှမရှိပေ။ အနုပညာကို အလေ့အကျင့် ပြုလုပ်လိုသည့်ဆန္ဒရှိနေသည်။ ဖခင်၏အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံလိုသည့်ဆန္ဒ ရှိနေသည်။ ဖခင်၏ လက်ငုတ်လက်ရင်းကို ထိန်းသိမ်းလိုသည့်ဆန္ဒ ရှိနေသည်။ နာသိကမြို့က သူ့ကိုဆွဲဆောင်ခေါ်ငင်နေသည်။ နာသိကမြို့၏ သတင်းသည် ထက်ဝန်းကျင်တွင် ပျံ့နှံ့ကျော်ကြားနေသည်။ တစ်ချိန်တုန်း က သာတဝါဟနမင်းဆက်ဘုရင်များ ထိုမြို့တွင် စိုးစံခဲ့ဖူးသည်။ ယင်းဘုရင် ဧကရာဇ်များ၏ တံဆိပ်ခပ်နှိပ်သွန်းလောင်းထားသည့် ငွေဒင်္ဂါးပြားများကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောရဋ္ဌတိုင်းပြည်ကပင် အသိအမှတ်ပြု ရသည်။ ထိုမြို့၌ အနုပညာရှင် ကြီးများ ရှိကြသည်။ လက်မှုပညာသည်ကြီးများ အခြေစိုက်ကြသည်။ အနု ပညာရှင်များလည်း ဂုဏ်ပြုခံရသည်။ အဂ္ဂိဝမ္မာသည် လျှပ်စစ်ကဲ့သို့ လျင်မြန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော အဟုန်ဖြင့် ယူဇနာများစွာ ကွာဝေးသည့်ခရီးကို ဖြတ်သန်းကျော်လွှားပြီး နာသိကမြို့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းနာသိကမြို့ကပင် ယနေ့ သူ့ကိုခဲများဖြင့်ပေါက်ပြီး မောင်းထုတ် နေသည်။ နာသိကမြို့သည် အနုပညာကိုလေးစားမြတ်နိုးမှုရှိသော်လည်း လူကို နားမလည်ပေ။ သို့သော် လူကို နားလည်သည့်နေရာ ဘယ်မှာရှိ သနည်း။ ကမ္ဘာလောကကြီးသည် အခါခပ်သိမ်းပင် လူပုဂ္ဂိုလ်ကို နှာခေါင်းရှုံ့ချင်သည်။ မျက်မှောင်ကြုတ်ချင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးလျှင် အဂ္ဂိဝမ္မာသည် ခနော်ခန့်နှင့် လှမ်း နေသော သူ့ခြေလှမ်းကိုရပ်လိုက်သည်။ ရှေ့ဆက်ခြေလှမ်း၍ မရတော့။ မကြာခဏ နာသိကမြို့ဆီလှမ်းကြည့်သည်။ နာသိကမြို့တွင် တစ်စုံတစ်ခု မေ့ကျန်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ နေလည်း တဖြည်းဖြည်းမြင့်လာပြီ။ နာသိကမြို့ဆီ၌ မြူမှုန်များ၊ အခိုးအငွေ့များ ပျံတက်လွင့်ပါးနေကြသည်။ နာသိကမြို့သည် အလုပ်ခွင်ဝင်နေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂေါဒါဝရီမြစ်ကလည်း တစ်ပုံစံတည်းရှိမနေပေ။ ရာသီဥတုအလိုက် ပြောင်းလဲနေသည်။ ဂိမန္တဥတုတွင် နေပူမိသဖြင့် ကြုံလှီနေသည်။ ဝသန္တဥတု ၌မူ ပေါ့ပါးသွက်လက်သော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်တောင့်တောင့်တင်းတင်း မိန်းမပျိုကဲ့သို့ ကြွားကြွားရွားရွားဖြစ်နေသည်။ ဟေမန္တဥတု၌ကား အကျင့် တရား ကျင့်ကြံအားထုတ်နေသလားဟု အောက်မေ့ရသည်။ အသက်ဝိညာဉ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြောင်းလဲနေသည်ဖြစ်ပါမူ ကိုယ်ခန္ဓာအနေနှင့်ကော မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေနိုင် ပါမည်လား။ နာသိကမြို့၏အသက်ဝိညာဉ်သည် ဂေါဒါဝရီမြစ်ကဲ့သို့ပင် ပြောင်းလဲနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခုအခါ နာသိကမြို့၌ သာတဝါဟနဘုရင်တို့၏ အုပ်ချုပ်ရေးမရှိ တော့ပေ။ နေရာအနှံ့အပြား၌ ငြိမ်းချမ်းမှု ကင်းမဲ့နေသည်။ မင်းမဲ့မှုစိုးမိုးနေ သည်။ မကျေနပ်မှု ပျံ့နှံ့နေသည်။ မကြာခဏ သကလူမျိုးများ ကျူးကျော် ထိပါးနေကြသည်။ ပြည်သူလူထုသည် ဝါးအစည်းပြေနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ သည်။ အုပ်မနိုင်ထိန်းမရ ကမောက်ကမဖြစ်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤကာလအတောအတွင်း၌ နာသိကမြို့သည် အပြောင်းလဲကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီ။ အပြောင်းလဲကြီး ပြောင်းလဲနေသည်။ သို့ရာတွင် အဂ္ဂိဝမ္မာ သည် ယခုအခါ၌ နာသိကမြို့တွင် နေရဖို့ လမ်းမရှိတော့ပေ။ နာသိကမြို့ သည် သူ၏မြို့ဖြစ်သော်လည်း သူသည် နာသိကမြို့၏လူ တစ်ဖန်ပြန်ဖြစ်ဖို့ လမ်းမရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သွားလေပြီ။ လူစုလူဝေးကြီးသည် သူ့နောက် လိုက်နေသည်ဟု ထင်နေတုန်းပင်။ အဂ္ဂိဝမ္မာသည် ထပြီး ခရီးဆက်ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်က သေးသွယ်သည်။ အသားကဖြူသည်။ မျက် နှာပုံပန်းသဏ္ဌာန်က နှစ်လိုဖွယ်ရှိသည်။ ဆံကေသာမှာ ရှည်လျားပြီး တွန့်ခွေလိပ်ရစ်နေသည်။ အရပ်အမောင်းထွားကျိုင်းသည်။ အမူအရာ တည်ငြိမ် လေးနက်သည်။ ယင်းဂုဏ်ထူးဝိသေသတို့၏ ပိုင်ရှင် အဂ္ဂိဝမ္မာသည် စုတ်ပြဲ နေသော သူ၏အဝါရောင်အဝတ်ပေါ်က ဖုန်မှုန့်များကို ခါရင်း ခါရင်းနှင့် တစ်လှမ်းချင်းရှေ့ဆက်လျှောက်သွားနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟိုရှေ့ကဟာ နာသိကမြို့မှတ်တယ်” အဘိုးအိုတစ်ယောက်က နှိမ့် ချသည့်အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဪ ... ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်” အဂ္ဂိဝမ္မာက အားတက် သရောပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကဲ ... နေ့ရက်များစွာ ခရီးထွက်လာခဲ့တာ အခု တို့ရဲ့ ခရီး အပြီး သတ်တော့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e| အဘိုးအိုသည် နောက်ဘက်မှလိုက်ပါလာသည့် မိန်းမကြီးကို လှမ်း ကြည့်လိုက်သည်။ နာသိက ရောက်ဖို့ မဝေးတော့ပေ။ သူတို့ မျက်နှာရွှင်လန်း သွားကြသည်။ နေ့ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးသည့်နောက်၌ သူတို့၏ အကြံ အစည်ကြီး ပြည့်ဝအောင်မြင်သွားသကဲ့သို့ဖြစ်သွားသည်။ အိမ်ထောင်မိသားစု တစ်စုသည် နာသိကမြို့သို့ ဘုရားဖူးထွက်လာသည်နှင့်တူသည်။ သူတို့ ဝမ်းပန်းတသာဖြစ်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည့်အခါ အဂ္ဂိဝမ္မာ ပြုံးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဘတို့က ဘယ်ကလာကြတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခုတစ်ကြိမ်၌မူ အဂ္ဂိဝမ္မာက မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ပတိဋ္ဌာနက လာကြတာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဘိုးအိုသည် အဂ္ဂိဝမ္မာ၏အမေးကို ပြန်ဖြေရင်း နာသိကမြို့ဘက် ခြေလှမ်းခပ်ကျဲကျဲလှမ်းပြီး ခရီးဆက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပတိဋ္ဌာနက ဘယ်နှရက်လောက် လာရသလဲ” “ရက်ပေါင်းများစွာလာရတယ်” ။ “ဘာဖြစ်လို့ ဒီလာကြတာလဲ။ ဟိုမှာ အငတ်ဘေးကြုံနေလို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အငတ်ဘေးကြုံနေတာက မောင်တို့ဒေသမှာပါ။ ပတိဌာနမှာ ကပ် ဆိုက်တယ်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ဟိုမှာ ဘယ်အခါမဆို ဆန်ရေစပါး ပေါများ နေတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဂ္ဂိဝမ္မာသည် အတန်ငယ် ရှိုးတိုးရှန့်တန့်ဖြစ်သွားသည်။ တစ်စုံ\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568121176213,"sku":"","price":6750.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_5e952911-1a10-4137-b4a2-cb6aa58562be.jpg?v=1730209685"},{"product_id":"ပါရဂူ-ပဏ္ဍိတကထာ","title":"ပဏ္ဍိတကထာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e \u003cstrong\u003eပါဠိကျမ်းဂန်ကို ပထမဆုံး အင်္ဂလိပ်လိုပြန်သူ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                                ဂျော့ တန်းနား ၁၇၉၉-၁၈၄၃)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ယခုခေတ်တွင် အနောက်နိုင်ငံ၌ ဗုဒ္ဓဘာသာလည်း အထိုက်အလျောက် ထွန်းကားပြန့်ပွားနေပြီ။ ဗုဒ္ဓဟောကြားတော်မူသည့် တရားဒေသနာတော်ကို ဖွင့်ဆိုရေးသားထားသည့် ပါဠိကျမ်းဂန်များလည်း ပညာရှင် သုတေသီများ အလေးထား လေ့လာသင်ကြား ဆည်းပူးသည့် ကျမ်းဂန်များဖြစ်နေပြီ။ ပါဠိကျမ်းစာများကို ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခြင်း၊ အင်္ဂလိပ်ဘာသာ ပြန်ဆိုခြင်းများကို ပြုလုပ်သည့် အင်္ဂလန် ပါဠိကျမ်းစာအသင်း တည်ထောင်ဖွဲ့စည်းခဲ့သည် မှာပင် နှစ်တစ်ရာကျော် ရှိသွားပြီ။ သို့သော်လည်း ထိုခေတ် ထိုအချိန် မတိုင်ခင်ကမူ ပါဠိကျမ်းဂန်များနှင့် ပါဠိဘာသာသည် အနောက်နိုင်ငံ၌ မျက်နှာပန်းမလှပေ။ မည်သူကမှ အထင်ကြီးရကောင်းစေဟု မအောက်မေ့ ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်၌ ပါဠိဘာသာကို အလေးအမြတ်ထားလျက် လေ့လာလိုက် စားသူတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ ထိုသူကား ဂျော့တန်းနား” ခေါ် အင်္ဂလိပ် လူမျိုးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ အနောက်နိုင်ငံ၌ ထွန်းကားပြန့်ပွားသော အရှေ့ တိုင်းစာပေနှင့် အရှေ့တိုင်းနိုင်ငံသမိုင်းဆိုင်ရာအကြောင်းကို ရေးလျှင် ဂျော့ တန်းနားကို ရှေ့တန်းကမဖော်ပြဘဲဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ ဂျော့တန်းနားသည် Il\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ၁။ George Turnour\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်က အနောက်နိုင်ငံ၌ အထင်ကြီးခြင်းမခံရသော အရှေ့တိုင်း စာပေကို အနှောင့်အယှက် အခက်အခဲအမျိုးမျိုးကြားထဲက မလျှော့သော ဇွဲလုံ့လဖြင့် အထင်သေးခြင်း၊ မတူမတန်သဘောထားခြင်းတို့ကို တော်လှန်ဆန့်ကျင် လျက် လေ့လာလိုက်စားသော ဗြိတိသျှလူမျိုးများထဲတွင် ထူးခြားသော ရှေ့သွားခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပါဠိဘာသာ သင်ကြားလေ့လာမှုဖြင့် အစပြုခဲ့သော ဂျော့တန်းနား၏ အရှေ့တိုင်းစာပေနှင့် သမိုင်းဆိုင်ရာ လေ့လာချက်များသည် ထိုဘာသာရပ် များနှင့်ပတ်သက်သော အနောက်နိုင်ငံ၏လေ့လာချက်ကိုမျှသာမက အရှေ့ တိုင်းနိုင်ငံများ၏ လေ့လာချက်များကိုပင် များစွာအကျိုးပြုခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအားလုံးသိထားပြီး ဖြစ်သည့်အတိုင်း ပါဠိဘာသာစကားသည် သက္ကတဘာသာစကားနှင့်ဆင်သော ရှေးဟောင်းဘာသာစကားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဓမ္မကျမ်းဂန်များကို ရေးသားမှတ်တမ်း တင်ထားသည့် ဘာသာစကားဖြစ်သည်။ ခရစ်မပေါ်မီ နှစ်ပေါင်းသုံးရာခန့် ဗုဒ္ဓဘာသာဘုရင် ဧကရာဇ် သီရိဓမ္မာသောကမင်းကြီးလက်ထက်၌ ဗုဒ္ဓဘာ သာ ဓမ္မကျမ်းဂန်များဖြစ်သော ပိဋကတ်ကျမ်းဂန်များကို လင်္ကာဒီပ သီဟိုဠ် ကျွန်း (သီရိလင်္ကာ) သို့ ဆောင်ကြဉ်းသွားခဲ့သည်။ ထိုခေတ် ထိုအချိန်မှအစ ပြုလျက် သီဟိုဠ်ကျွန်းအနှံ့အပြား၌ရှိသော သံဃာရာမခေါ် ဘုန်းကြီးကျောင်း တိုက်များ၌ ပါဠိဘာသာ သင်ကြားလေ့လာမှုသည် ထွန်းကားပြန့်ပွားလာခဲ့ သည်။ ထိုအချိန်၌ ပါဠိဘာသာသည် ဥရောပတိုက် အလယ်ခေတ်လောက် က လက်တင်ဘာသာကဲ့သို့ပင် ပညာရှင်များ လက်သုံးပြုသည့် ဘာသာ စကားဖြစ်လာသည်။ ထိုအချိန်က သီဟိုဠ်ကျွန်းတွင် ပိဋကတ်အဖွင့် အဋ္ဌ ကထာ၊ ဋီကာကျမ်းများ အများအပြား ပေါ်ပေါက်လာသောအခါ ပါဠိဘာသာ လေ့လာသင်ကြားမှု အရှိန်အဟုန်သည် ဆတက်ထမ်းပိုး တိုးတက် မြင့်မား လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့အားဖြင့် ပါဠိဘာသာ လေ့လာသင်ကြားမှု အရှိန်အဟုန် တိုးတက်မြင့်မားလာပြီး ပါဠိဘာသာသည် ပညာရှင်များအသုံးပြုများသော ဘာသာစကားဖြစ်လာသောအခါ ဘာသာရေးသမိုင်းနှင့် အုပ်ချုပ်သူ ဘုရင်ဧကရာဇ်မင်းဆက် ရာဇဝင်သမိုင်းများကိုပင် ပါဠိဘာသာဖြင့် ရေးသားပြု စုလာကြသည်။ ထိုခေတ်က ပါဠိဘာသာဖြင့် ရေးသားပြုစုသည့် ရာဇဝင် သမိုင်းကျမ်းစာများထဲတွင် ဒီပဝံသနှင့် မဟာဝံသတို့သည် ထင်ရှားသော ကျမ်းစာများဖြစ်ကြသည်။ ယင်းကျမ်းစာများသည် ပြေပြစ်ချောမောသော ပါဠိဘာသာ ဂါထာအဖွဲ့ဖြင့် ရေးသားထားသည့် တန်းမြင့်ပါဠိဘာသာ မဟာ ကဗျာကျမ်းကြီးများ ဖြစ်သည်။ ထိုမဟာကဗျာကျမ်းများအပြင် အကြောင်း အရာအမျိုးမျိုးနှင့် ပတ်သက်၍ ရေးသားပြုစုထားသော အခြားပါဠိဘာသာ ကဗျာအဖွဲ့ကျမ်းများလည်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ယင်းအချက်ကို ထောက် ထားလျှင် လင်္ကာဒီပသီဟိုဠ်ကျွန်း၌ ပါဠိဘာသာကို မသင်ကြား မလေ့လာဘဲ နှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် အမျိုးသားယဉ်ကျေးမှုကို နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ် သိမြင် သဘောပေါက်ဖို့ မလွယ်ကူသော အချက်မှာ သိသာထင်ရှားနေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပါဠိဘာသာ လေ့လာသင်ကြားမှုနှင့်ပတ်သက်၍ ဂျော့တန်းနား၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်ချက်ကို အကဲဖြတ်နိုင်ရန်အတွက် ၁၉ ရာစုနှစ်အစလောက်က သီဟိုဠ်ကျွန်း ပါဠိဘာသာ လေ့လာသင်ကြားမှု အခြေအနေကို တစေ့တစောင်း လေ့လာအကဲခတ်ကြည့်ဖို့ လိုပေလိမ့်မည်။ နှစ်ပေါင်းသုံးရာ နီးပါးမျှ ပေါ်တူဂီနှင့် ဒတ်ချ်တို့၏ တစ်လှည့်စီ စိုးမိုးအုပ်ချုပ်ခြင်းကို ခံရပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက် သီဟိုဠ်(သီရိလင်္ကာ)နိုင်ငံသည် ၁၇၉၆ ခုနှစ်တွင် ဗြိတိသျှတို့၏ လက်အောက်ခံဘဝ ရောက်ခဲ့သည်။ ၁၈၁၅ ခုနှစ်တွင် နောက်ဆုံး သီဟိုဠ် ဘုရင် နန်းချခံရပြီး သီဟိုဠ်တစ်နိုင်ငံလုံးကို ဗြိတိသျှအစိုးရက အုပ်ချုပ်သည်။ မြန်မာတစ်နိုင်ငံလုံးကို ဗြိတိသျှအစိုးရ မသိမ်းပိုက်ခင် နှစ်ပေါင်း ၇၀ လောက် က ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ကာလမှစ၍ သီဟိုဠ်နိုင်ငံ အမျိုးသားယဉ်ကျေးမှု သည် တစ်စတစ်စ မှေးမှိန်အားပျော့လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နိုင်ငံက တစ်နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်လျှင် အအုပ်ချုပ်ခံရသည့်နိုင်ငံသည် တော်တော်နှင့် လက်နက်ချအညံ့မခံပေ။ အလံမလှဲချင်သည့် အင်အားစုသည် ရှိသမျှအင်အားနှင့် ပြန်လည်ခုခံနေတတ်သည်။ မြန်မာနိုင်ငံကို နိုင်ငံခြားသား များ စတင်အုပ်စိုးစဉ်က နိုင်ငံခြားအစိုးရသည် တွန်းလှန်တိုက်ခိုက်သော မြန်မာမျိုးချစ်တို့၏ရန်ကို တော်တော်နှင့်ရှင်းလင်းမပစ်နိုင်ကြပေ။ ထိုနည်းအတူပင် သီဟိုဠ်နိုင်ငံတွင်လည်း ခေါင်းငုံ့မခံလိုသည့် ပြည်သူတို့က လက် နက်စွဲကိုင်၍ နိုင်ငံခြားသားအစိုးရကို ခုခံတိုက်ခိုက်ကြသည်။ ထိုအခါ၌ အနုပညာနှင့်အတတ်ပညာ ဖွံ့ဖြိုးရေးကို ဘေးဖယ် ထားရသည်။ ရန်သူကို တွန်းလှန်တိုက်ခိုက်ရင်း အောင်မြင်မှုမရရှိသောအခါ လုံခြုံစိတ်ချရသည့်တောင်ခြေဒေသသို့ ဆုတ်ခွာတိမ်းရှောင်သွားကြရသည်။ ထိုအခြေအနေ၌ ပညာသင်ကြားရေးကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားကြရသည်။ ဘာသာရေးနှင့် ပညာရေး ဆုတ်ယုတ်မှေးမှိန်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရေအတွက် နည်းပါးလှသော ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ခေါင်းဆောင်ပုဂ္ဂိုလ်အချို့ကသာလျှင် လုံးဝငြိမ်းမသွားသေးသည့်အတိတ် ၏ စာပေပညာ မီးပွားကလေးကို မီးလျှံမီးတောက် တောက်လာလိုလာ ငြား ယပ်ခပ်ပေးကြသည်။ ပါဠိစာပေကျမ်းဂန် တတ်ကျွမ်းသော ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်းတော်များရှိကြသည်မှာ မှန်သည်။ သို့သော်လည်း ရဟန်းတော်များ သည် နိုင်ငံခြားဘာသာ စကားတစ်ခုခုကို တတ်ကျွမ်းမှုမရှိကြ၍ ပြင်ပ ကမ္ဘာနှင့် ဆက်သွယ်မှုပြုလုပ်ရန် အခြေအနေမပေး ဖြစ်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်၌ သီဟိုဠ်ကျွန်းတွင် ဗြိတိသျှအုပ်ချုပ်ရေး အစပြုလာသည်။ သီဟိုဠ်ကျွန်းသို့ အုပ်ချုပ်ရေးတာဝန်ဖြင့် ရောက်လာကြသော ဗြိတိသျှတို့ သည် မိမိတို့က အပေါ်စီးကရနေသဖြင့် ဒေသခံ၏ ဘာသာစာပေနှင့် ယဉ်ကျေးမှုကို အထင်မကြီးကြပေ။ သီဟိုဠ်ကျွန်း၌ အစဉ်အလာ ထွန်းကားလာ ခဲ့သော စာပေသည် ဒဏ္ဍာရီများ၊ ယုံတမ်းပုံပြင်များ၊ အတိတ်ကို အမွှမ်းတင် နေခြင်းများဖြစ်သောကြောင့် ဂရုတစိုက် လေ့လာလိုက်စား နေစရာမလို ဟူ၍ အထင်ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်း ထင်မြင်ယူဆချက်များကြောင့် မည်သည့် ဥရောပတိုက်သား မှ သီဟိုဠ်ကျွန်း၌ အစဉ်အလာရှိလာခဲ့သော စာပေကို လေ့လာရကောင်း စေဟု မအောက်မေ့ခဲ့ပေ။ လေ့လာလိုက်စားသူ ပေါ်ပေါက်လာလျှင်လည်း အများ၏ လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးခြင်းကို ခံရမည်မှာ မလွဲမသွေဖြစ် သည်။ ယင်းအခက်အခဲနှင့်အနှောင့်အယှက် အဟန့်အတားများကြားထဲ က ထူးထူးခြားခြားရုန်းထွက်လာသူမှာ ဂျော့တန်းနားဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသီဟိုဠ်ကျွန်း အစောပိုင်း ဗြိတိသျှနိုင်ငံဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်သော ဂျော့ တန်းနားသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်၌ အနှောင့်အယှက် အခက်အခဲများ မည်မျှ ပင် ရှိနေသော်လည်း တွန့်ဆုတ်ခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ပါဠိစာပေနှင့် လင်္ကာဒီပ သီဟိုဠ်ကျွန်း ရှေးဟောင်းသမိုင်းကို လေ့လာလိုက်စားမှု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ယင်းသို့ လေ့လာလိုက်စားရာ၌ ရင်ဆိုင်ရသော အခက်အခဲများမှာ တောင်ပုံ ရာပုံ ကြီးကျယ်များပြားလှသည်။ သို့သော်လည်း ထိုအခက်အခဲများသည် သူ၏ ဇွဲနှင့်လုံ့လကို ဟန့်တားပိတ်ပင်ထားခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်ပေ။ သူ၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် အောင်မြင်မှု ရရှိခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၈၅၉ ခုနှစ်တွင် ထုတ်ဝေသော သူ၏ လင်္ကာဒီပ သီဟိုဠ်ကျွန်း အကြောင်း စာအုပ်၌ ဆာအင်မာဆင် ဖြည့်စွက်တင်ပြထားသော ဂျော့တန်း နားအကြောင်းကို ဖတ်ကြည့်လျှင် ဂျော့တန်းနား၏ဘဝဖြစ်စဉ် အကြောင်းနှင့် စောစောပိုင်းက ဂျော့တန်းနား ဘယ်လိုအခက်အခဲမျိုး ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်ဆို သည်ကို သိရှိနားလည်နိုင်ပေသည်။ ထိုစာ၌ပါသော အချက်အလက် အချို့ မှာ ဤသို့တည်း ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဂျော့တန်းနားသည် ပထမအာလ်အော့ဖ်ဝင်ဘာတန်၏ သားဖြစ်သူ ဂုဏ်သရေရှိ ဂျော့တန်းနား၏အကြီးဆုံးသားဖြစ်သည်။ မိခင်ဖြစ်သူ အီမိုင် လီသည် ကာဒင်နယ် ဒုဒီဘိုစုအက်၏ တူမဖြစ်သည်။ ၁၇၉၉ ခုနှစ်တွင် သီဟိုဠ်၌ မွေးဖွားပြီး အင်္ဂလန်၌ ထိုအချိန်က သီဟိုဠ်ကျွန်းဘုရင်ခံ ဆာသော မတ်မတ်လင်း၏ အုပ်ထိန်းမှုအောက်တွင် ပညာသင်ကြားသည်။ ၁၈၁၈ ခုနှစ်တွင် နိုင်ငံဝန်ထမ်းဖြစ်လာသည်။ နိုင်ငံဝန်ထမ်း အမြင့်ဆုံးရာထူးအထိ တိုးမြှင့်ခန့်ထားခြင်းခံရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နိုင်ငံဝန်ထမ်းအဖြစ်နှင့် တာဝန်ဝတ္တရားကို အပြည့်အဝထမ်းရွက် သည့်အပြင် တိုင်းရင်းသား သီဟိုဠ်ဘာသာစကားနှင့် ပါဠိဘာသာစကား ကိုလည်း ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်အောက် သင်ကြားလေ့လာသည်။ ပါဠိ ဘာသာမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းတော်ကြီးများသာလျှင် တတ်ကျွမ်းသည့် ဘာသာစကားဖြစ်ပြီး ဘုန်းတော်ကြီးများထဲတွင်ပင် မတတ်သူ အများအပြားရှိသည်။ ထိုအချိန်က ပါဠိဝေါဟာရ စကားလုံး၏အနက်ကို ဖော်ပြရန် အတွက် အဘိဓာန်စာအုပ်များလည်း မရှိပေ။ ပါဠိစကားလုံးကို အင်္ဂလိပ် ဘာသာ ပြန်ဆိုပေးနိုင်သည့် ဆရာသမားလည်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် မစ္စတာ တန်းနားသည် ပါဠိကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာ ပြန်ဆိုရန်အတွက် သူတတ်ကျွမ်း ထားသည့် ဘာသာစကားကိုသာလျှင် ကြားဘာသာစကားအဖြစ် လုံးလုံးမှီခို အားထားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သာမန်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအနေမျိုးသာဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့သော အခက် အခဲမျိုးကို ကျော်လွှားသွားနိုင်ဖို့ရာ မလွယ်ကူပေ။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်၌ ရှိနေ သူများကလည်း အားပေးအားမြှောက် မပြုလုပ်ကြချေ။ ထိုလူများ၏ သြဘာ လက်ခုပ်သည် သူအောင်မြင်မှုရရှိသည့်အချိန်ကာလအထိ စောင့်ဆိုင်းနေ သည်”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ခေတ်သူ့အခါက တန်းနား၏အရှေ့တိုင်းစာပေလေ့လာမှုသည် ပြိုင်ဘက်မရှိ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ပါဠိဘာသာစကားကို သင်ကြား ၍ တတ်မြောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တန်းနားသည် လင်္ကာဒီပ သီဟိုဠ်ကျွန်း၏သမိုင်းဖြစ်သော မဟာဝံသကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် စတင် ပြန်ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပါဠိဘာသာ၌ ဝံသစာပေ အစဉ်အလာသည် ရှင်မဟာ ဗုဒ္ဓဃောသ ခေတ် မတိုင်ခင်ကပင် အစပြုလာခဲ့သည်။ ယင်း အစဉ်အလာသည် ၁၉ ရာစု၊ ၂၀ ရာစုအထိပင် တိုင်ခဲ့သည်။ ပါဠိဘာသာ၌ရှိသော အဓိက ဝံသကျမ်း များမှာ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁။ ဒီပဝံသ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ မဟာဝံသ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၃။ စူဠဝံသ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၄။ ဗုဒ္ဓဃောသုပ္ပတ္တိ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၅။ သဒ္ဓမ္မသင်္ဂဟ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၆။ မဟာဗောဓိဝံသ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၇။ ထူပဝံသ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၈။ အတ္တနဂလုဝိဟာရဝံသ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၉။ ဒါဌာဓာတုဝံသ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၀။ ဆကေသဓာတုဝံသ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၁။ ဂန္ဓဝံသ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၂။ သာသနဝံသ တို့ဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        ယင်းတို့အနက် မဟာဝံသသည် ဒီပဝံသကဲ့သို့ပင် သီဟိုဠ်ကျွန်းသမိုင်းဖြစ်သည်။ မဟာဝံသ၏အကြောင်း အရာသည် ဒီပဝံသ၏ အကြောင်းအရာနှင့်တူသော်လည်း မဟာဝံသက ဒီပဝံသထက် ကျယ်ပြန့်သည်။ ရေးသားပုံမှာလည်း အသက်ပါသည်။ မဟာဝံသသည် သမိုင်းဆိုင်ရာ မဟာကဗျာကျမ်းဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာ့ဂန္ထဝင် မဟာကဗျာကျမ်းမျိုး၌တွေ့ရသော ရေးဟန်မျိုး မဟာဝံသ၌ တွေ့ရသည်။ မဟာဝံသကို ငါးရာစုနှစ်နောက်ဆုံး သို့မဟုတ် ခြောက်ရာစုနှစ် အစောပိုင်းလောက်၌ ရေးသားသည်ဟူ၍ အဆိုရှိသည်။ မဟာဝံသကို ဖွင့်ဆိုရေး သားသည့် မဟာဝံသဋီကာကျမ်းလည်း ရှိသည်။ ယင်းကျမ်း၏အဆိုအရ မဟာဝံသ ကျမ်းပြုဆရာ၏အမည်မှာ မဟာနာမမထေရ် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 သီဟိုဠ်သမိုင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အထူးအရေးပါသော ယင်းပါဠိဘာ သာ မဟာဝံသ မဟာကဗျာကျမ်းကြီးကို တန်းနားသည် အင်္ဂလိပ်ဘာသာ ဖြင့် ပြန်ဆိုသည်။ ထိုအချိန်က တန်းနားသည် ဆာဘာရဂါမူဝ ခရိုင်တာဝန်ခံ နိုင်ငံဝန်ထမ်းအဖြစ်ဖြင့် အေဒမ်တောင်ထိပ်အနီးရှိ သမိုင်းဝင် ရတနာပူရမြို့၌ အခြေစိုက်နေသည်။ သူပညာလိုလားသူဖြစ်ခြင်းကြောင့် တန်းနားသည် ပါဠိစာပေ ပညာရှင် ဗုဒ္ဓဘာသာဘုန်းကြီးရဟန်းများထံ အမြဲတမ်းဆည်းကပ်သည်။ တန်းနား ပါဠိဘာသာ တတ်မြောက်လာသည်မှာ ထိုဘုန်းကြီးရဟန်းများ၏ ကျေးဇူး ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ရတနာပူရမြို့၌နေထိုင်စဉ် တန်းနားအဖို့ ကံကောင်းသွားသည်မှာ မဟာဝံသဋီကာကျမ်းတစ်စောင်ကို ရှားရှားပါးပါး သွားတွေ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူနှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးနေသော ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး၏ အကူအညီဖြင့် ၅၄၃ ဘီစီမှ ၃၀၄ အေဒီအထိ ပါဝင်သော မဟာဝံသ သုံးဆယ့်ရှစ် ကဏ္ဍကို\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568123666581,"sku":"","price":7600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_7453f8f1-8cb3-491c-8c72-715069272859.jpg?v=1730209698"},{"product_id":"ပါရဂူ-ပဉှာကထာ","title":"ပဉှာကထာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eတတိယတံခါးမှ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      စာဖတ်သူများနဲ့ တွေ့ဆုံပေးခြင်းကဏ္ဍမှာ လိုင်းပေါင်းစုံက စာရေး ဆရာ၊ ဆရာမများနဲ့ တွေ့ဆုံပေးနိုင်ဖို့ စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း ဒီလ ကျွန်တော် တွေ့ဆုံပေးရမယ့်သူက ဘာသာပြန်စာရေးဆရာတစ်ဦးဖြစ်တဲ့ “ဆရာ ပါရဂူ” ပါပဲ။ ဆရာပါရဂူက ဘာသာပြန်စာရေးဆရာ ဆိုပေမယ့် တခြား ဘာသာပြန် စာရေးဆရာတွေထက် ထူးခြားတဲ့ အရှေ့တိုင်းစာပေသီးသန့် ကို ဘာသာပြန်တဲ့သူဆိုတာ စာချစ်သူများ သိကြပြီးတဲ့အတိုင်းပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာ့စာတွေကို ဖတ်ခဲ့ရတာတော့ ကြာပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ လူချင်း မဆုံမိကြသေးတာမို့ ပေဖူးလွှာ စာတည်းအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ဦးအောင်မြင့် အကူအညီနဲ့ ဆရာ့ထံ ရောက်ရှိခဲ့ရာမှာ အေးချမ်းငြိမ်သက်လှတဲ့ ဗဟန်း မြို့နယ်ဘွင်းက ကင်းဘဲလမ်း (ငါးထပ်ကြီးဘုရားလမ်း)၊ ခြံအမှတ် (၃) မှာ ဆရာ့ကို တွေ့ခွင့်ရခဲ့ပါတယ်။ ဆရာက အိမ်ထောင်မရှိတဲ့ လူပျိုကြီး ပီပီ စာအုပ်ပုံတွေကြားမှာ မွေ့လျော်နေတဲ့သူဆိုတော့ ဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံး စာအုပ်ကြီးငယ် အသွယ်သွယ်က နေရာပြည့်လုနီးပါးယူထားပြီး နံရံတွေ ပေါ်မှာ ရေဆေးပန်းချီကားတွေက အနုပညာသမားရဲ့ အတွေးကို ကိုယ် စားပြု နေရာယူထားကြပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဆရာပါ၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့မဂ္ဂဇင်းက ကိုဝင်းငြိမ်းလေ။ ဆရာ့ ကို ကျွန်တော် ကြိုတင်အကြောင်းကြားထားတဲ့အတိုင်း မတ်လထုတ် မဂ္ဂဇင်း တွေ့ဆုံခန်းအတွက် လာခဲ့တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ် ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော်လည်း ဝမ်းသာပါတယ်။ ကိုဝင်းငြိမ်းညီ ကိုဆန်နီ ညိမ်းနဲ့ကတော့ ခရေ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ပန်းချီဆရာ ဖေညွန့်ဝေတို့၊ ကိုဝဏ္ဏတို့နဲ့အတူ ဆုံနေကျမို့ ခင်နေကြပြီးသားပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရင်းနှီးပွင့်လင်းသောအပြုံး၊ ဆရာ့မျက်နှာတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့ အတွက် ကျွန်တော် မေးဖို့ ပြင်ဆင်လာခဲ့တဲ့ မေးခွန်းတွေအတွက် ရင်အေး သွားပါတယ်။ ခုတလော ကျွန်တော့်မိတ်ဆွေ အပေါင်းအသင်းတွေက ကျွန်တော့်ကို ကတ်သီးကတ်သတ် မေးနေတယ်လို့ ပြောနေကြတာမို့ တော်တော် သတိထားနေရတယ်။ ဒီလ မေးရမယ့်သူကလည်း ကိုယ်နဲ့ မရင်းတဲ့သူ၊ ပြီးတော့ လိုင်းက သီးခြားလိုင်း တစ်လိုင်း။ ဒါကြောင့် အဆင်မှပြေပါ့မလားလို့ တွေးလာခဲ့မိတာ။ ဆရာ့အပြုံးကို မြင်ရတော့မှပဲ ကျွန်တော် စိတ်သက်သာသွားရပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော် ဆရာရေးတဲ့ လုံးချင်း တော်တော်များများကိုတော့ ဖတ်လာခဲ့ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eက “မေးပါ ကိုဝင်းငြိမ်း၊ မေးချင်တာ မေးပါ။ ကျွန်တော့်ဘက်က တတ်နိုင်သမျှ ဖြေပေးပါ့မယ်” တက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဆရာ့စာနဲ့ ပတ်သက်တာလေးတွေ မဆွေးနွေးခင် ဆရာစာပေ လောကထဲ ဝင်ရောက်လာတာကစပြီး ပြောကြရအောင်လား ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“စာပေလောကထဲ ဝင်ရောက်လာတဲ့လူတွေဟာ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အခြေခံ အကြောင်းရင်းချင်း မတူကြဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။ တချို့က အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ရည်ရွယ်ပြီး ဝင်လာကြတာလို့ ထင်ပါတယ်။ တချို့ကတော့ ဝါသနာအရ ရေးတာသားတာကစပြီး စာပေလောကထဲ ရောက်လာကြတာလို့ ထင်ပါတယ်။ တခြား အကြောင်း တစ်ကြောင်းကြောင်းနဲ့ စာပေလောကထဲ ရောက်လာကြတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ လည်း ရှိပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော့်အကြောင်း ပြောရရင်တော့ ဝါသနာအရ စာပေလောကထဲ ရောက်လာတယ်လို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ၁၆ နှစ်၊ ၁၇ နှစ်အရွယ်လောက်တုန်းက ရွာတစ်ရွာမှာ နေခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒီရွာက အိမ်ခြေနှစ်ရာ သုံးရာလောက်ရှိတဲ့ ရွာကြီးပါ။ ဒါပေမဲ့ ဆင်းရဲတယ်။ အဲဒီရွာနားမှာရှိတဲ့ ရွာငယ်တစ်ရွာကတော့ အိမ်ခြေ ငါးဆယ်လောက် ရှိပေမယ့် ချမ်းသာတယ်။ ချမ်းသာတဲ့ရွာငယ်က သူကြီးက ဆင်းရဲတဲ့ ရွာကြီးကို လှမ်းအုပ်ချုပ်တယ်။ အဲဒီသူကြီးဟာ အင်္ဂလိပ်လက်ထက် တချို့သူကြီးတွေရဲ့ ညာဉ်အတိုင်း အတော်ဆိုးတယ်။ ဆင်းရဲတဲ့ရွာက လူတွေဟာ သူကြီးဆိုးရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ နှင်းပြား ဖြစ်နေကြရ တယ်။ သူကြီး နှိပ်စက်ပုံကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်နေရတဲ့အခါ အဲဒီ အကြောင်းကို ဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ် ရေးပြီး တိုးတက်ရေးမဂ္ဂဇင်း ပို့လိုက်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘယ်နှခုနှစ်လောက်ကလဲ ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“၁၉၄၀-ပြည့်နှစ်လောက်ကပဲ။ အဲဒီတုန်းက တိုးတက်ရေးမဂ္ဂဇင်း အယ်ဒီတာက “တောက သာဒွန်း” ကလောင် အမည်ခံထားတဲ့ ဦးသွင် ပေါ့ ။ အယ်ဒီတာက ကျွန်တော့်ဝတ္ထု မဂ္ဂဇင်းထဲမှာ ထည့်ပေးတယ်။ အဲဒီအချိန်အစ စာရေးတယ်လို့ ဆိုရမှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒီနောက်တော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒီနောက် တိုးတက်ရေးမဂ္ဂဇင်းနဲ့ ဒဂုန်မဂ္ဂဇင်းတို့မှာ အနည်း အကျဉ်း ရေးပါတယ်။ စစ်ပြီးခေတ် ဂျာနယ်ကျော်မှာလည်း အသင့် အတန် ရေးဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော့် အခြေအနေဟာ စာပေလောကထဲရောက်ပြီလို့ မဆိုနိုင်သေးဘူး။ စာပေလောကထဲ ရောက်လာတယ်လို့ ဆိုနိုင်တဲ့ အချိန်ကတော့ ၁၉၅၀ ပြည့်နှစ် နောက်ပိုင်းကျမှ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာစာပေလောကထဲ ဝင်ရောက်လို့ရတဲ့ တံခါးပေါက်တွေ သုံးလေးယောက်ရှိတယ် ဆိုကြပါစို့။ တံခါးတစ်ပေါက်က မိမိပင်ကိုရေး တွေနဲ့ စာပေလောကထဲ ဝင်ရောက်သွားတဲ့ တံခါးပေါက် ဖြစ်တယ်။ အဲဒီတံခါးပေါက်မှာ လူတွေ စုပြုံတိုးနေကြတယ်။ နောက်တစ်ပေါက်က အနောက်တိုင်း အင်္ဂလိပ်စာပေက မြန်မာပြန်တဲ့ စာတွေနဲ့ မြန်မာစာပေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောကထဲ ဝင်ရောက်တဲ့ တံခါးပေါက် ဖြစ်တယ်။ အဲဒီတံခါးပေါက်မှာ လည်း လူတွေ တန်းစီနေကြတယ်။ မြန်မာစာပေလောကထဲ ဝင်ရောက် လိုတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ အဲဒီတံခါးပေါက်တွေက မဝင်ဘဲနဲ့ လူတစ်ယောက် မှ မရှိတဲ့ တံခါးပေါက်ကို ရွေးလိုက်တယ်။ အဲဒီတစ်ယောက်ကတော့ အိန္ဒိယဝတ္ထုတွေကို တိုက်ရိုက်မြန်မာပြန်ပြီး ဝင်တဲ့ အပေါက်ပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမှန်ပြောရရင် ကျွန်တော့် အားနည်းချက်လား မသိပါဘူး။ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ အနောက်တိုင်းက ဝတ္ထုတွေထက် အရှေ့တိုင်းက ဝတ္ထု တွေကို ပိုပြီး အရသာခံစားလို့ရတယ်။ အရှေ့တိုင်း ဝတ္ထုတွေထဲမှာလည်း များသောအားဖြင့် အိန္ဒိယဝတ္ထုတွေကို ပိုပြီး ကြိုက်တယ်။ အဲဒါကြောင့် အိန္ဒိယဝတ္ထုတွေကို အပြည့်အဝ ခံစားမှုရှိနိုင်အောင် အိန္ဒိယ အဓိက ဘာသာဖြစ်တဲ့ ဟိန္ဒီဘာသာကို လေ့လာတယ်။ အိန္ဒိယ ဝတ္ထုတွေကို အထူးအားဖြင့် ဟိန္ဒီဘာသာနဲ့ ရေးထားတဲ့ ဝတ္ထုတွေကို ဖတ်တယ်။ စာရေးတဲ့ ဝါသနာကလည်း ရှိနေလေတော့ ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ ဝတ္ထုတွေကို မြန်မာပြန်ပြီး မြန်မာစာပေထဲက ကွက်လပ်ကို ဖြည့်မယ် ဆိုတဲ့ ရည် ရွယ်ချက်နဲ့ ကျွန်တော် အိန္ဒိယဝတ္ထုတွေကို မြန်မာပြန်တာပါပဲ။ အဲဒီလိုနဲ့ မြန်မာစာပေလောကထဲ ရောက်လာရတယ် ဆိုပါတော့။ ဒါပေမဲ့ကျွန်တော် စာပေဘဝသက်တမ်းမှာ အခုအထိ ပင်ကိုရေး ရသစာပေဆိုတာ ပြောလောက်ဆိုလောက် မရှိသေးပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ် ကိုယ် စာရေးဆရာလို့ မသတ်မှတ်ချင်သေးပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပါရဂူဆိုတဲ့ ကလောင်နာမည်ခံယူတဲ့အကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သိချင်ပါတယ် ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပါရဂူဆိုတဲ့ ကျွန်တော့် ကလောင်အမည်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောရ ရင်တော့ ငယ်ငယ်က တွင်နေတဲ့ အမည်နာမ တစ်ခုဟာ ကြီးပြင်းလာတဲ့ အခါကျတော့ မကြိုက်ပေမယ့် ပြင်လို့ မရတော့သလိုပါပဲ။ ပါရဂူ ဆိုတဲ့ နာမည်ဟာ ကျွန်တော့်ဘာသာ ကျွန်တော် ပေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုရင် စဝတ်တော့ ဆရာက ပေးတဲ့ ကိုရင်ဘွဲ့ အမည်ပါ။ ကိုရင်ဘဝက စ, \u003cspan\u003eစာရေးတော့ အဲဒီအမည်ရင်းနဲ့ပဲ ရေးတယ်။ နောက်ဆက်ပြီး စာတွေ ရေးတော့လည်း အဲဒီအမည်နဲ့ပဲ။ ပါရဂူဆိုတာက အမှန်ပြောရရင် ကလောင် အမည် မဟုတ်ပါဘူး။ အမည်ရင်းလို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ပိုင်းကျတော့ ကျွန်တော် ဒီအမည်ကို ပြင်ချင်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခိုင်မြဲသလို ဖြစ်သွားပြီဖြစ်တဲ့အတွက် ပြင်ဖို့ မလွယ်တော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့ ပြင်ချင်သလဲဆိုတော့ အမည်က ကြီးကျယ်နေတယ်။ စီးပိုး နေတယ်။ ပါရဂူ ဆိုတဲ့ အမည်ကြားရင် ဘာပါရဂူလဲလို့ မေးတဲ့ လူက လည်း မရှားဘူး။ ပါရဂူဆိုတာ သိတဲ့အတိုင်းပဲ ကျွမ်းကျင်မှု အထွတ် အထိပ် ရောက်နေသူလို့ အဓိပ္ပာယ်ရပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဘာကျွမ်းကျင်မှု မှ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပါရဂူအမည်နဲ့ စကားစပ်လို့ ပြောရဦးမယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် နှစ်ဆယ်လောက်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ ကျောက်မဲမြို့ကို စာဆိုတော် ဟောပြောပွဲသွားကြတယ်။ မသွားမီ ကျောက်မဲကို “ပါရဂူနှင့် သုံးဦး လာမည်” လို့ သံကြိုး ရိုက်လိုက်တယ်။ ကျောက်မဲ သံကြိုးစာ ရောက်သွား တော့ သံကြိုးစာက ‘နှင့်” ပြုတ်ပြီး '\u003cspan\u003eပါရဂူသုံးဦး လာမည်” လို့ ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျောက်မဲမြို့မှာ ပါရဂူ သုံးယောက်ကြီးများတောင် လာမှာ၊ ဘာပါရဂူတွေလဲ ဆိုပြီး အတော် အလုပ်ရှုပ်သွားတယ်လို့ သိရ တယ်။ ပြီးတော့ လူရွှင်တော်ကလည်း ပါရဂူဆိုတာ ရှိနေတယ်။ ပါရဂူ အမည်နဲ့ ကျူရှင်ဆရာလည်း ရှိနေတယ် ဆိုတယ်။ ကျွန်တော့်ကို လူရွှင်တော် လုပ်သလား၊ ကျူရှင်ပြသလားလို့ လာမေးဖူးတဲ့လူတွေ ရှိတယ်။ အထူးကု ဆရာဝန်ကြီးများရဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တွေမှာလည်း ပါရဂူချည်းပဲ။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော့် ကလောင်နာမည်ကို ပြောင်းပစ်ချင်နေပါတယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဆရာ ဘာသာပြန်တဲ့ ဝတ္ထုတွေဟာ အများအားဖြင့် ဗုဒ္ဓနဲ့ ဆက် နွယ်တဲ့ ဝတ္ထုတွေ ဖြစ်နေတာ တွေ့ရပါတယ်။ ဒီဝတ္ထုတွေကို ရွေးပြီး ပြန်တာ ဆရာ့မှာ သီးခြား ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိပါသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော် မြန်မာပြန်တဲ့ ဝတ္ထုတွေဟာ “ဗုဒ္ဓ”နဲ့ ဆက်နွယ်နေတာ ဆိုတာ မှန်သင့်သလောက် မှန်ပါတယ်။ ဗုဒ္ဓနဲ့ ဆက်နွယ်တယ်ဆိုတာ ထက် ဗုဒ္ဓခေတ် သို့မဟုတ် ဗုဒ္ဓဘာသာ ထွန်းကားတဲ့ အိန္ဒိယနဲ့ ဆက်နွယ် တယ်လို့ဆိုရင် ပိုပြီး မှန်လိမ့်မယ် ထင်ပါတယ်။ မိမိအကြိုက်ဝတ္ထုကို ပြောရရင် ကျွန်တော် သမိုင်းနောက်ခံဝတ္ထုကို ပိုပြီး ကြိုက်ပါတယ်။ အဲဒီလိုဆိုတော့ အိန္ဒိယသမိုင်းခေတ်ကို နောက်ခံပြုရေးထားတဲ့ တခြား ဝတ္ထုတွေကိုတော့ ဘာဖြစ်လို့ မြန်မာမပြန်သလဲလို့ မေးစရာ ရှိပါတယ်။ မြန်မာလူမျိုးတွေဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ယဉ်ကျေးမှုအရ အိန္ဒိယ သမိုင်းခေတ် ထဲက ဗုဒ္ဓဘာသာ ထွန်းကားတဲ့ ခေတ်နဲ့သာ ပိုပြီး ရင်းနှီးမှု ရှိနေကြပါ တယ်။ ကျွန်တော်လည်း ဒီလိုပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိန္ဒိယသမိုင်းခေတ်ထဲက မဂိုခေတ်တို့၊ ဗြဟ္မဏဘာသာ ထွန်းကား တဲ့ ခေတ်တို့ဆိုရင် သိပ်စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ ဥပမာ ဗုဒ္ဓခေတ်က ဗိမ္မိသာရ အကြောင်းတို့၊ အသောကဘုရင်မင်းတရားကြီး အကြောင်းတို့ဆိုရင် သိချင်လာတယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဇာတ်နိပါတ်စာပေများက တစ်ဆင့် အဲဒီ\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568124584085,"sku":"","price":6125.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_75280cee-0820-4d92-848d-9dbfa27ce9db.jpg?v=1730209728"},{"product_id":"ပါရဂူ-နိဗ္ဗာန်","title":"နိဗ္ဗာန်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                             \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွှင်လန်းဝမ်းသာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွှင်လန်းဝမ်းသာစရာ သတင်းစကားကို ကြားရသည့်အတွက် ရွှင်လန်း ၀မ်း သာလော့။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အရှင်သခင် ရှင်တော်ဗုဒ္ဓသည် အဆိုးဟူသမျှ၏ အရင်းအမြစ်ကို တွေ့တော်မူပြီ။ ကျွန်ုပ်တို့အား လွတ်ငြိမ်းမှု၏လမ်းကို ပြတော်မူပြီ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓသည် ကျွန်ုပ်တို့၏စိတ်နှလုံးထဲတွင်ရှိသော မောဟကို ဖယ်ရှား ပစ်တော်မူသည်။ မရဏ၏ ဘေးဘယထဲမှ ကျွန်ုပ်တို့ကို ရွေးယူတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓသည် စိတ်အားလျော့ပြီး မချမ်းမသာ ဖြစ်နေသူတို့ထံသို့ နှစ်သိမ့် အားပေးမှုကို ဆောင်ကြဉ်းလာတော်မူသည်။ ဘဝ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအောက်တွင် ဗျာများနေသူတို့အား ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရရှိစေတော်မူသည်။ အား မဲ့သူတို့အား စိတ်ပျက်အားလျော့နေသည့်အခါ အားအစွမ်းကို ပေးတော်မူ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘဝ၏ဆင်းရဲဒုက္ခတို့ကို ခံစားနေရသော သင်တို့သည်၊ တွန်းကန် လှုပ်ရှားနေရသော၊ ခေါင်းငုံ့ခံနေရသော သင်တို့သည်၊ အမှန်တရား၏ ဘဝ ကို တောင့်တနေသော သင်တို့သည် ရွှင်လန်းဝမ်းသာစရာ သတင်းစကား ကို ကြားရသည့်အတွက် ရွှင်လန်းဝမ်းသာကြလော့။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒဏ်ရာရသူတို့အတွက် လိမ်းဆေးရှိသည်။ ဆာလောင်နေသူတို့အ တွက် အစာအာဟာရရှိသည်။ မွတ်သိပ်နေသူတို့အတွက် ရေရှိသည်။ စိတ်ပျက် အားလျော့နေသူတို့အတွက် မျှော်လင့်ချက်ရှိသည်။ အမှောင်ထဲ ရောက် နေသူတို့အတွက် အလင်းရောင်ရှိသည်။ ဖြောင့်မှန်သူတို့အတွက် ကုန်ခန်း ခြင်းမရှိသည့် ဆုလာဘ်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသင်သည် ဒဏ်ရာရနေလျှင် သင်၏ ဒဏ်ရာကို ဆေးလိမ်းပေးလော့။ သင်သည် ဆာလောင်နေလျှင် အစာအာဟာရကို မှီဝဲလော့။ သင်သည် ပင်ပန်းနေလျှင် အနားယူလော့။ သင်သည် မွတ်သိပ်နေလျှင် သင်၏ မွတ် သိပ်မှုကို ဖြေဖျောက်လော့။ သင်သည် အမှောင်ထဲ ရောက်နေလျှင် အလင်း ရောင်ကို ကြည့်လော့။ သင်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်နေလျှင် နှစ်သိမ့်အား ပေးမှုကို ယူလော့။ | သစ္စာတရားကို မြတ်နိုးသည့် သင်သည် သစ္စာတရားကို ယုံကြည် အားကိုးလော့။ အမှန်တရား တိုင်းနိုင်ငံသည် ကမ္ဘာမြေအပြင်ပေါ်၌ ပေါ် ပေါက်လာပြီ။ အမှန်တရားအလင်းရောင်သည် အဝိဇ္ဇာ အမိုက်မှောင်ကို ဖြိုခွင်းလိုက်ပြီ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် လမ်းကို မြင်နိုင်ပြီ။ တိကျပြတ်သားသော ခြေလှမ်းကို လှမ်းနိုင်ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်ုပ်တို့၏ အရှင်သခင် ရှင်တော်ဗုဒ္ဓသည် သစ္စာတရားကို ထုတ် ဖော်ပြသလေပြီ။ | သစ္စာတရားသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ရောဂါဝေဒနာများကို ကုစားသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဖရိုဖရဲ ပြိုကွဲပျက်စီးခြင်းမှ ကယ်တင်သည်။ သစ္စာတရားသည် ကျွန်ုပ်တို့အား အသက်ရှင်စဉ်၌လည်းကောင်း၊ သေစဉ်၌လည်းကောင်း၊ အား အစွမ်းကို ပေးသည်။ သစ္စာတရား တစ်ခုတည်းသာလျှင် အဝိဇ္ဇာ၏ အဆိုး တို့ကို အောင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွှင်လန်းဝမ်းသာစရာ သတင်းကို ကြားရသည့်အတွက် ရွှင်လန်း ဝမ်းသာလော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                   \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသံသရာနှင့် နိဗ္ဗာန်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှုလော့။ ဘဝကို ဆင်ခြင်စဉ်းစားလော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရာဝတ္ထုဟူသမျှသည် အနိစ္စဖြစ်သည်။ မည်သည့်အရာဝတ္ထုမျှ တည်မြဲမနေပေ။ ဇာတိ ရှိသည်။ မရဏရှိသည်။ ကြီးထွားမှုရှိသည်။ ပျက် စီးမှုရှိသည်။ ပေါင်းသင်းမှုရှိသည်။ ကွဲကွာမှုရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကမ္ဘာလောက၏ တောက်ပ၀င့်ကြွားမှုသည် ပန်းတစ်ပွင့်နှင့် ပမာတူ သည်။ နံနက်အချိန်၌ ကားကားစွင့်စွင့်ပွင့်လန်း၍နေသည်။ နေ့လယ်ပိုင်း နေပူချိန်၌ ညှိုးနွမ်း၍ သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘယ်ဆီကို ကြည့်လိုက် ကြည့်လိုက် အာရုံခံစားမှုအတွက် ဗျာများ နေကြသည်။ ယောက်ယက်ခတ်နေကြသည်။ စိတ်တက်ကြွနေကြသည်။ ဆင်းရဲခြင်းနှင့်သေခြင်းမှ အထိတ်တလန့် ထွက်ပြေးနေကြသည်။ တောက်လောင်နေသော လောဘမီးလျှံရှိနေသည်။ ကမ္ဘာလောကသည် ပြောင်းလဲ နေသည်။ အားလုံး သံသရာဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကမ္ဘာလောက၌ နိစ္စဖြစ်သော အရာဟူ၍ မရှိတော့ဘူးလေ။ ကမ္ဘာ အနှံ့ပြန့်၍ နေသည့် ဒုက္ခပင်လယ်ထဲ၌ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဒုက္ခ တွေ့ကြုံနေရသည့် စိတ်နှလုံးအတွက် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သည့် နားနေစရာ နေရာ ဟူ၍ မရှိတော့ဘူးလော။ ထာဝရ တည်မြဲနေသည့် အရာဟူ၍ မရှိတော့ဘူး လာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောင့်ကြ ဗျာပါဒ၏ ရပ်တန့်သွားခြင်းဟူ၍ မရှိတော့ပြီလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောက်လောင်နေသော လောဘမီးသည် ငြိမ်းအေးမသွားနိုင်တော့ဘူးလေ။ စိတ်နှလုံးသည် မည်သည့်အခါကျမှ ငြိမ်းချမ်းသွားမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓသည် ဘဝ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများအတွက် စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်တော် မူသည်။ ဗုဒ္ဓသည် လောကီချမ်းသာသုခ၏ အချည်းနှီးဖြစ်ပုံကို တွေ့ရသည် ဖြစ်၍ ပျက်စီးပျောက်ကွယ်မသွားသော၊ ထာဝရ တည်တံ့နေသော အရာ တစ်ခု၌ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရှာတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘဝကို တွယ်တာသော သင်တို့သည် အနိစ္စတရားထဲ၌ ကွယ်ဝှက် နေသော နိစ္စတရား၊ အမတတရားကို သိအောင် ပြုလော့။ ပူဆွေးမှု၊ ဝမ်း နည်းမှု မျိုးစေ့ မပါသည့် သုခကို လိုလားသော သင်တို့သည် ဗုဒ္ဓ၏တရား ကို လိုက်နာကျင့်ကြံလျက် မှန်ကန်ဖြောင့်မတ်စွာ နေထိုင်ကြလော့။ ဥစ္စာဓန ကို လိုလားတောင့်တသော သင်တို့သည် ထာဝရ တည်တံ့နေသော ဥစ္စာဓနေ ကို ရယူကြလော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသစ္စာတရားသည် ထာဝရ တည်တံ့နေသည့် အရာဖြစ်သည်။ သစ္စာ တရားသည် ဇာတိကိုလည်း မသိပေ။ မရဏကိုလည်း မသိရှိပေ။ အစ လည်း မရှိပေ။ အဆုံးလည်း မရှိပေ။ အို လူသား၊ သစ္စာတရားကို ကြိုဆို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလော့။ သင်၏ ဝိညာဉ်ထဲမှာ သစ္စာတရားကို ဝင်ရောက် ကိန်းအောင်းနေ စေလော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသစ္စာတရားသည် စိတ်နှလုံး၏ သေကျေပျက်စီးသွားခြင်းမရှိသည့် အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သည်။ သစ္စာတရားကို ပိုင်ဆိုင်မှုသည် ဥစ္စာရတနာကို ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်သည်။ သစ္စာတရား၏ဘဝသည် ချမ်းမြေ့ရွှင်လန်းမှု ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသင်၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ သစ္စာတရား တည်မြဲအောင်ပြုလော့။ သစ္စာ တရားသည် အမတသဘော၏ အသွင်အပြင် ဖြစ်သည်။ သစ္စာတရားသည် နိစ္စသဘောကို ရေးခြယ်ပြသည်။ သစ္စာတရားသည့် ထာဝရတည်မြဲနေမှုကို ဖော်ပြသည်။ သစ္စာတရားသည် သေမျိုးဖြစ်သည့် လူသားအား မသေမှုကို ပေးသည်။ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓသည် သစ္စာတရား ဖြစ်သည်။ သင်၏နှလုံးထဲ၌ ဗုဒ္ဓကိန်းအောင်း နေပါစေ။ သင်၏ ဝိညာဉ်ထဲ၌ ရှိသော လောဘဟူသမျှကို ချုပ်ငြိမ်းအောင် ပြုလော့။ သင်၏စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုးတက်ကြီးပွားမှု၏ အပြီးသတ်၌ သင်သည် ဗုဒ္ဓကဲ့သို့ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓကဲ့သို့ဖြစ်အောင် တိုးတက်မလာနိုင်သော၊ တိုးတက်လာလိမ့်မည် မဟုတ်သော သင်၏ဝိညာဉ်ကို ပျက်စီးချုပ်ငြိမ်းသွားအောင် ပြုလော့။ အကြောင်းမူကား ယင်းသည် မောဟသာဖြစ်သည်။ မှန်ကန်သည့်အရာ မဟုတ် ပေ။ ယင်းသည် သင့်အမှား၏ အခြေခံဖြစ်သည်။ ယင်းသည် သင့်ဒုက္ခ၏ အကြောင်းတရားဖြစ်သည်။ ။ ခိုင်သင်သည် သင်၏ ဝိညာဉ်ကို သစ္စာတရားဖြင့် ဖြည့်လျက် သေကျေ ပျက်စီးမသွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဗုဒ္ဓ၏တရားအမြိုက်သုဓာ ကို ထည့်၍ ရသည့်ခွက်ကဲ့သို့ ဖြစ်အောင် မိမိကိုယ်ကို ပြုလုပ်လော့။ မိမိ ကိုယ်ကို အကုသိုလ် အပြစ်အနာအဆာများ ကင်းစင်အောင် ဆေးကြော\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလော့။ မိမိ၏ဘဝကို သန့်စင်အောင် သုတ်သင်လော့။ သစ္စာတရားသို့ ရောက်ရန် အခြား နည်းလမ်းမရှိပေ။ လည်း အတ္တနှင့် သစ္စာတရား၏ ခြားနားမှုကို သိရှိနားလည်အောင် ပြုလော့။ အတ္တသည် ကိုယ်ကျိုးကြည့်မှု၊ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှု၏ အကြောင်းဖြစ် သည်။ အကုသိုလ်၏အခြေခံဖြစ်သည်။ သစ္စာတရားသည် အတ္တ၌ တွယ် ကပ်မနေပေ။ သစ္စာတရားသည် စကြဝဠာအနှံ့ ပြန့်၍ နေသည်။ တရားမှု နှင့် အမှန်တရားသို့ ရှေးရှုနေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိတို့၏ အတ္တကို ချစ်မြတ်နိုးသော သူတို့ မိမိတို့၏ ဘဝဟူ၍ ထင် မှတ်ယူဆနေသည့် အတ္တသည် နိစ္စမဟုတ်ပေ။ အမြဲတည်တံ့မနေပေ။ ပျက် စီးချုပ်ငြိမ်းသွားတတ်သော သဘောရှိသည်။ အတ္တကို မရှာလင့်။ သစ္စာ တရားကို ရှာလော့။ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိတို့၏ ဝိညာဉ်ကို မိမိတို့၏ သေးနုပ် သိမ်ဖျင်းသည့် အတ္တမှ လွတ်မြောက်စေလျှင်၊ အခြား ပုဂ္ဂိုလ်များအား ထိခိုက် နစ်နာစေသည့် အပြုအမူကို မပြုမူလျှင်၊ သစ္စာတရား အလင်းရောင် ရောင် ပြန်ဟပ်ပြီး ကျောက်သလင်းကဲ့သို့ ကြည်လင်လာလျှင်၊ တောက်လောင်နေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသော လောဘစိတ်များ ရောနှောခြင်း မရှိသည့်၊ ဖောက်လွဲဖောက်ပြန် ဖြစ် နေသည့် မောဟစိတ်များ ဖုံးလွှမ်းခြင်း မရှိသည့်၊ အကုသိုလ် တင်းကျမ်းဖြစ် နေသော သောကဗျာပါဒများ ဖြစ်ပွားမှု မရှိသည့် အရောင်လက်နေသောကြေးမုံပြင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ သန္တာန်၌ ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။ ယင်းကြေးမုံပြင်၌ အရာဝတ္ထုတို့သည် အရှိအတိုင်း ထင်နေပေလိမ့်မည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတ္တကို ရှာမှီးသူသည် မှားသောအတ္တနှင့် မှန်သောအတ္တ၏ ခြားနား ချက်ကို သိအောင်လုပ်ရမည်။ ငါနှင့် ငါစွဲ သက္ကာယစွဲသည် မှားသော အတ္တဖြစ်သည်။ ယင်းတို့သည် ဖောက်လှဲဖောက်ပြန်ဖြစ်သော မောဟတရား များ ဖြစ်သည်။ ပျက်စီးချုပ်ငြိမ်းတတ်သည့် အပေါင်းအစုများ ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ အတ္တကို သစ္စာနှင့် ခွဲခြား သိတတ်သူသာလျှင် နိဗ္ဗာန်ကို ရရှိပေလိမ့် မည်။ နိဗ္ဗာန်ကို ရရှိသူသည် အမြင့်ဆုံးသော ချမ်းသာသုခကို ရရှိသူမည်၏။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ထာဝရတည်မြဲသော၊ ပျက်စီးသေပျောက်ခြင်းမရှိသော သူ မည်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပေါင်းစပ်ထားသည့် သင်္ခါရတရားဟူသမျှသည် တစ်ဖန်ပြိုကွဲသွား ရမည် ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာလောကသည် မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ဖြစ်သွားပေလိမ့် မည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ပုဂ္ဂလသဘောတို့သည် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ ဗုဒ္ဓ၏ တရားဒေသနာကမူ ထာဝစဉ် တည်မြဲနေပေလိမ့်မည်။ ယင်းတိုင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတ္တ ချုပ်ငြိမ်းသွားခြင်းသည် လွတ်မြောက်မှု မည်၏။ အတ္တ ပျောက် ကွယ်သွားခြင်းသည် ဉာဏ်အလင်းရောင်ရခြင်း မည်၏။ အတ္တစခန်း သိမ်း သွားခြင်းသည် နိဗ္ဗာန်မည်၏။ ကာမဂုဏ် အာရုံခံစားမှုကို ရပ်ပစ်လိုက်ပြီး သစ္စာတရားကိုသာ အားပြုသည့်ပုဂ္ဂိုလ်သည် ရွှင်လန်းချမ်းမြေ့သူ မည်၏။ စိတ်၏ ငြိမ်သက်တည်ကြည်မှုသည် အမြင့်ဆုံးသော ချမ်းသာသုခ မည်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓ၌ ခိုလှုံလဲလျောင်းကြစို့ ။ အကြောင်းမူကား ဗုဒ္ဓသည် အနိစ္စ တရား၌ ထာဝရတည်မြဲနေသည့် တရားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသောကြောင့်တည်း။ ဘဝ၏ အပြောင်းအလဲများထဲ၌ရှိသော ပျက်စီးပြောင်းလဲခြင်း မရှိသည့်အရာ ၌ ခိုလှုံလဲလျောင်းကြစို့ ။ ဗုဒ္ဓ၏ ဉာဏ်အလင်းရောင်ဖြင့် ဖန်တီးပြုလုပ် ထားသည့် သစ္စာတရား၌ ခိုလှုံလဲလျောင်းကြစို့ ။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":41958446334101,"sku":"","price":4320.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_fc4dd772-4832-40d1-b4ef-bb9488c70a6a.jpg?v=1730209743"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဓမ္မဘ၀တစ်လျောက်နေသွားနည်းအတတ်ပညာ","title":"ဓမ္မဘဝတစ်လျောက်နေသွားနည်းအတတ်ပညာ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                        \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကုန်သည်၊ စာပေပညာရှင်၊ အနုပညာရှင်၊ ကမ္မဋ္ဌာန်းဆရာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                မနေ့တစ်နေ့ကပင် ဘုန်းကြီးတစ်ပါး အိမ်ကြွလာ၏။ ကျွန်တော့်ဆီ က ဖိနပ်ဖိုးငွေ အလှူခံသည်။ ကျွန်တော်တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မလှူလိုက် ပါ။ ယင်းဘုန်းကြီးမျိုး ကျွန်တော့်အိမ် မကြာခဏ ရောက်လာတတ်သည်။ တစ်ပါးက စာအုပ်ဖိုးအလှူခံလျှင် နောက်တစ်ပါးက သင်္ကန်းဖိုး အလှူခံ တတ်သည်။ နောက်တစ်ပါးက ခရီးစရိတ် အလှူခံတတ်သည်။ ယင်းကဲ့ သို့ အကြောင်းအမျိုးမျိုးပြပြီး ငွေအလှူခံသည့် မျက်နှာစိမ်းဘုန်းကြီးများ ကို ကျွန်တော်တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ လှူဒါန်းလေ့မရှိပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် ထိုဘုန်းကြီးများကဲ့သို့ပင် ကျွန်တော်လည်း တစ်ခါက အိမ် တကာလည်၍ ငွေအလှူခံခဲ့ဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၉၅၂ ခုလောက်က ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တွင် စာရွက်တစ်ရွက်ကို လက်ကကိုင်ပြီး ဦးပဉ္စင်းတစ်ပါးသည် မဂိုလမ်းနှင့်ကုန်သည်လမ်းရှိ အိန္ဒိယ ကုန်သည်များ၏ ဆိုင်ခန်းများအတွင်းသို့ တစ်ခန်းဝင်တစ်ခန်းထွက် လုပ် နေ၏။ ထိုဦးပဉ္စင်းသည် ပထမဦးစွာ မဂိုလမ်းနှင့် ကုန်သည်လမ်းထောင့် က မရဝါရီအထည်ဆိုင်ခန်း တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်သွား၏။ ဆိုင်ခန်းထဲ ရောက်သောအခါ အကြီးအကဲလုပ်သူ၏ စားပွဲရှေ့ရှိ ကုလားထိုင်အလွတ် တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲလုပ်သူမှာ အသက်သုံးဆယ်ခန့်ရှိ မရဝါရီလူမျိုးဖြစ်၏။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် စားပွဲပေါ့်၍ အလုပ်လုပ်နေရာမှ သူ့ရှေ့လာထိုင်သည့်ရဟန်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘာကိစ္စရှိလို့ပါလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရဟန်းသည် သူ့လက်ထဲကိုင်လာသည့်စာရွက်ကို ထိုးပေးလိုက်လေ သည်။ မရဝါရီ ကုန်သည်သည် စာရွက်ကို ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် ထူးထူး ထွေထွေမပြောဘဲ စာရွက်ထဲတွင် ရေးသားပါရှိသည့် သူ့နာမည်နှင့်ဆက် လျက် ၅၀ ဟုရေးပြီး ငွေငါးဆယ်ထုတ်ပေးလိုက်လေသည်။ ရဟန်းမှာ တခြားသူမဟုတ်ပါ။ ဤစာကိုရေးနေသူပင်ဖြစ်ပါသည်။ မရဝါရီကုန် သည်မှာလည်း တခြားသူမဟုတ်ပါ။ အောင်မြင်သောကုန်သည်၊ အောင် မြင်သောအနုပညာရှင်၊ အောင်မြင်သောစာပေပညာရှင်စသော ဘဝ၏မှတ် တိုင်အသီးသီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ယခုအခါ အိန္ဒိယနိုင်ငံတွင် ဗုဒ္ဓ၏ဝိပဿ နာနည်းကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်သင်ကြား ပြသပေးနေသည့် အောင်မြင်သော ဝိပဿနာဆရာ၊ အောင်မြင်သော ကမ္မဋ္ဌာနာစရိယ၊ အောင်မြင်သော ဓမ္မဂုရုအဖြစ်ဖြင့် အိန္ဒိယပြည်တွင်း၌သာမက နိုင်ငံတကာ၌ပင် နာမည်ရ နေသည့် ဆတူနာရာယန်းဂိုအင်ကာပင် ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဖြစ်အပျက်ကို ထပ်မံရှင်းပြဖို့ လိုပေလိမ့်ဦးမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၉၄၇ ခုနှစ်က အရိယဓမ္မ ပညာတော်သင်ဆု” ရရှိသဖြင့် ကျွန်တော် အိန္ဒိယပြည်ဗာရာဏသီတက္ကသိုလ်သို့ ဟိန္ဒီနှင့် သက္ကတဘာသာ သွားရောက် သင်ကြားသည်။ ပညာတော်သင်ဆုသည် သုံးနှစ်အကြာ ၁၉၅ဝ ပြည့်နှစ်တွင် ရပ်ဆိုင်းသွား၏။ ဟိန္ဒီနှင့်သက္ကတဘာသာကို အတော်အသင့် တတ်မြောက် ပြီးဖြစ်သော်လည်း တက္ကသိုလ်ပညာမှာ ဆုံးခန်းမရောက်သေးဘဲ တန်းလန်း ပင်ရှိနေသေးသဖြင့် ကျွန်တော်မြန်မာပြည်သို့ ပြန်၍မဖြစ်သည့် အခြေအနေ၌ ပင်ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် ပညာတော်သင်ဆုရပ်ဆိုင်းသွားသဖြင့် အိန္ဒိယ တွင် ဆက်လက်နေဖို့ ငွေလိုလာသည်။ ကျွန်တော့်မိဘများမှာ လက်လုပ် လက်စားများသာဖြစ်၍ ကျွန်တော့်အတွက် ပညာသင်စရိတ် မထောက်ပံ့ နိုင်ကြ။ ကျွန်တော့်ဘကြီးဦးဘိုးသီက ယင်းတာဝန်ကို ရှောရှောရှူရှူ လက်လက်ယူသဖြင့် ကျွန်တော့်အတွက် ပညာဆက်လက်သင်ကြားရေးမှာ အဆင်ပြေသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် ၁၉၅၂ ခုနှစ်တွင် ဥပစာတန်းဝင်ရောက်ဖြေဆိုရာ မမျှော်လင့်ဘဲ ကျွန်တော်စာမေးပွဲကျသွားသည်။ သမိုင်းဘာသာတွင် အမှတ်အရ နည်းသွားသည်။ သို့ဖြစ်၍ ကျွန်တော်ကျောင်းဆက်မတက်ဘဲ မြန်မာပြည် ခေတ္တ ပြန်လာသည်။ အိန္ဒိယတွင်နေလျှင် စရိတ်ကုန်မည်။ မြန်မာပြည် ခေတ္တ ပြန်နေပါက စရိတ်ကုန်သက်သာမည်။ စာမေးပွဲချိန်ကျမှ အိန္ဒိယသို့ ပြန် လာပြီး ဒုတိယအကြိမ်ဥပစာတန်းကို ထပ်ဖြေဆိုမည်။ ယင်းရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မြန်မာပြည်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာပြည်၌ လေးငါးခြောက်လနေပြီး စာမေးပွဲချိန်ကပ်လာသောအခါ ကျွန်တော်ဒုတိယအကြိမ် ဥပစာတန်းစာမေးပွဲဖြေဆိုရန် အိန္ဒိယသွားဖို့ လိုလာသည်။ ဤတွင် ကျွန်တော့်တွင် ခရီးစရိတ်အတွက် ပြဿနာပေါ်လာ လေသည်။ ကျွန်တော့်မိဘများမှာလည်း ငွေကြေးတတ်နိုင်သူများ မဟုတ် ကြ။ ကျွန်တော့်ဘကြီးမှာ ငွေကြေးတတ်နိုင်သူ ဖြစ်သော်လည်း သူ့ကိုထပ် အကူအညီတောင်းရမှာ ကျွန်တော်ဝန်လေးနေသည်။ ဖြစ်နိုင်ပါက မိမိ စရိတ်ဖြင့်သာ အိန္ဒိယသို့ သွားလိုသည့် ဆန္ဒရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအတွင်း မိတ်ဆွေအိန္ဒိယအမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် စကားစပ်မိသည်။ ထိုအိန္ဒိယအမျိုးသားမှာ ကျွန်တော်ဗာရာဏသီမှာ နေ့စဉ်တစ်နေ့ လမ်းပေါ် တွင်ဆုံမိကြရင်း အသိမိတ်ဆွေဖြစ်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ထိုအိန္ဒိယ အမျိုးသားမှာ ဗာရာဏသီမြို့မှ ထုတ်ဝေသည့် “အော့ဂျ်” အမည်ရှိ ဟိန္ဒီနေ့ စဉ်သတင်းစာ၏ အယ်ဒီတာအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ့အမည်မှာ ရှာ မာကျရန်း မိစ္ဆရာဟုခေါ်သည်။ ကျွန်တော်ပြန်လာသောအခါ သူလည်း ရန်ကုန်ရောက်နေသည်။ ရန်ကုန်မြို့မှ ထုတ်ဝေသော ပရာကျိပရကား၍ အမည်ရှိဟိန္ဒီနေ့စဉ်သတင်းစာ၏ အယ်ဒီတာအဖြစ် ဆောင်ရွက်လုပ်ကိုင် နေသည်။ အမှန်မှာ ရှာမာကျရန်း မိစ္ဆရာသည် စစ်မဖြစ်မီကပင် မြန်မာ ပြည်ဇေယျဝတီမြို့၌ နေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ စစ်အတွင်း ဂျပန်လက်ထက် က ဇေယျဝတီတွင် ရဲအရာရှိအဖြစ် အမှုထမ်းသည်။ ဂျပန်တော်လှန်ရေး စတင်သောအခါ၌ ရှာမာကျရန်းသည် တော်လှန်ရေးသမားများအား အကူ အညီများစွာပေးခဲ့သည်။ သူ့အကြောင်းကို ရဲဘော်မြက သူ၏ “ဖက်ဆစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော်လှန်ရေး ပြည်သူ့ရဲခေါင်ပျောက်ကျား” စာအုပ်ထဲတွင် ဓာတ်ပုံနှင့်တကွ တခမ်းတနားဖော်ပြထားသည်။ စစ်ပြီးသောအခါ သူအိန္ဒိယပြည် ပြန်သွား ၏။ အိန္ဒိယပြည်ဗာရာဏသီမြို့တွင် သတင်းစာအယ်ဒီတာ လုပ်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအတွင်း ကျွန်တော်နှင့် အသိမိတ်ဆွေဖြစ်ခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၉၅၀ ပြည့်နှစ်လောက်တွင် သူမြန်မာပြည်တစ်ဖန်ပြန်လာပြီး ရန် ကုန်မြို့မှထုတ်ဝေသည့် ဟိန္ဒီနေ့စဉ်တွင် အယ်ဒီတာတာဝန်ကိုယူနေသည်။ ထို့နောက် သတင်းစာမှထွက်ပြီး ရန်ကုန်မြို့ တဂိုးကောလိပ်၏ ကျောင်း အုပ်ကြီးအဖြစ်အမှုထမ်းသည်။ တစ်ဖက်ကလည်း သူအယ်ဒီတာအဖွဲ့ဝင် ဖြစ်ခဲ့သည့် ဗာရာဏသီမြို့ အော့ဂျ်” ဟိန္ဒီသတင်းစာတွင် မြန်မာပြည်အထူး သတင်းထောက်အနေနှင့် “မြန်မာပြည်မှပေးစာများ” ကို အပတ်စဉ်ရေးသား နေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ငါးနှစ်ခန့်ကမူ မြန်မာပြည်မှအပြီးအပိုင် ပြန်သွား သည်။ ယခုအခါ၌ကား ဗာရာဏသီမြို့ ‘အာရုံ”သတင်းစာ၏ အယ်ဒီတာ အဖွဲ့ ဝင် တာဝန်ကိုပင် ပြန်ယူနေလေသည်။ ယင်းသတင်းစာ၏ “မြန်မာ ပြည်မှ ပေးစာများ” ကောလံအတွက်မူ ကျွန်တော့်ကို ပခုံးပြောင်းလွှဲပေး သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော် အိန္ဒိယပြည်ကို စာမေးပွဲသွားဖြေဖို့ ခရီးစရိတ်အခက်အခဲ တွေ့နေသည့်အခါ မိတ်ဆွေရှာမာကျန်ရန်းမိစ္ဆရာက ကျွန်တော့်ကိုအကူ အညီပေးလေသည်။ သူသည် စာရွက်တစ်ရွက်တွင် ယခုလာသူမှာ ဗာရာ ဏသီတွင် ဟိန္ဒီနှင့်သက္ကတဘာသာကို သင်ကြားဆည်းပူးနေသူဖြစ်ကြောင်း၊ ယခု မြန်မာပြည်ခေတ္တပြန်ရောက်နေပြီး အိန္ဒိယပြည်တစ်ဖန်ပြန်ရန် စရိတ် အခက်အခဲရှိနေသဖြင့် အကူအညီပေးကြစေလိုကြောင်းရေးပြီး ယင်းစာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောင်း၏အောက်၌ သူ့အသိမိတ်ဆွေမရဝါရီကုန်သည် သူဌေးဆယ်ဦး လောက်၏ အမည်နှင့်လိပ်စာကို ရေးပေးလေသည်။ ယင်းစာရွက်ကိုကိုင်ပြီး ကျွန်တော်အလှူခံထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။ စာရွက်ထဲတွင် ရေးထား သည့် အလှူခံရမည့်ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ စာရင်းတွင် အမှတ်-၁ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ကျွန်တော်ပထမဦးဆုံး ရောက်သွားသည့် ဆတူနာ ယန်းဂိုအင်ကာ ဖြစ် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိန္ဒိယအမျိုးသားများ၌ ထုံးစံတစ်ခုရှိသည်ဟု သိရသည်။ ငွေလှူသည့် အခါ ပထမဦးဆုံးလှူသည့် ပုဂ္ဂိုလ်၏ နှုန်းထားအတိုင်း နောက်က ပုဂ္ဂိုလ် များကလည်း များသောအားဖြင့် လိုက်လှူတတ်ကြသည်။ ကျွန်တော်၏ အလှူခံစာရင်းစာရွက်၌ အမှတ် (၁) တွင် ရှိနေသည့် ဆတူနာရာယန်း ဂိုအင်ကာက ငွေငါးဆယ်ထည့်လိုက်သည့်အခါ နောက်ပုဂ္ဂိုလ်များကလည်း မညည်းမညူဘဲ ငွေငါးဆယ်စီပင် လိုက်ထည့်ကြလေသည်။ ယင်းသို့ အား ဖြင့် ကျွန်တော့်တွင် တစ်နေ့တည်းနှင့် ငွေငါးရာလောက် ပိုက်မိသွားလေ သည်။ ထိုခေတ်က ငွေငါးရာမှာ တန်ဖိုးမနည်းလှ။ ထိုငွေငါးရာဖြင့်ပင် ကျွန်တော်အိန္ဒိယသို့ သွားသည်။ သင်္ဘောကုန်းပတ်က စီးသွားလျှင် ငွေသုံး လေးဆယ်လောက်နှင့် ကလကတ္တားသို့ ရောက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော် ၁၉၅၃ ခုနှစ်လောက်တွင် အိန္ဒိယက ပြန်လာသည်။ ၅၅ ခုနှစ်လောက်တွင် လူဝတ်လဲလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် ကျွန်တော်သည် အိန္ဒိယမှ ဟိန္ဒီစာသင်ကြားလာခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် မရဝါရီကုန်သည် အသိုင်း အဝန်းထဲမှ ဟိန္ဒီစာပေကို ချစ်မြတ်နိုးသည့် စာပေသမားတစ်ဦးဖြစ်သူ ဆတ္နာရာယန်းဂိုအင်ကာနှင့် မကြာခဏ ဆုံရသည်။ သို့သော် သူသည် ကျွန်တော့်ကို သူငွေငါးဆယ်လှူဒါန်းလိုက်သူဟူ၍ မမှတ်မိ။ ကျွန်တော် ကလည်း ပြောမပြ။ နောက်ပိုင်းတွင် သူကမြန်မာပြည် ဟိန္ဒီစာပေအသင်း ကြီး၏ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်ကဒုတိယဥက္ကဋ္ဌဖြစ်လာသောအခါ သူနှင့် ကျွန်တော်ပိုပြီးရင်းနှီးလာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆတ္နာရာယန်း ဂိုအင်ကာသည် မန္တလေးဇာတိဖြစ်သည်။ ၁၉၂၄ ခုနှစ်တွင် မန္တလေး၌ ဖွားမြင်သည်။ သူ့မိဘများမှာ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်မဖြစ် မီ အတော်စောစောကပင် အိန္ဒိယပြည်ရာဂျစတန်မှ မြန်မာပြည် မန္တလေး မြို့သို့လာ အခြေစိုက်သူများဖြစ်သည်။ သူ့မိဘ၏လုပ်ငန်းမှာ အထည် အလိပ်ရောင်းဝယ် ဖောက်ကားသည့်အလုပ်ဖြစ်သည်။ စစ်မဖြစ်မီအချိန်က သူသည်မန္တလေးမြို့ ဒီအေဗွီအထက်တန်းကျောင်း၌ ဆယ်တန်းအထိ ပညာ သင်ကြားခဲ့သည်။ ကမ္ဘာစစ်ဖြစ်လာသဖြင့် တက္ကသိုလ်သို့မရောက်လိုက်ရ ပေ။ စစ်အတွင်း သူတို့မိသားစု အိန္ဒိယပြန်သွား၏ ။ စစ်ပြီးမှ ရန်ကုန်သို့ ပြန်လာကြသည်။ စစ်အပြီး ရန်ကုန်ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူတို့မိသားစု စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို သားကြီးဖြစ်သူ ဂိုအင်ကာက ဦးစီး ဦးဆောင်လုပ်သည်။ သူကြီးမှူးလုပ်ကိုင်သောအခါ သူတို့မိသားစု၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းမှာ နေ့ချင်း ညချင်း အောင်မြင်တိုးတက်လာလေသည်။ မဂိုလမ်း၌ တိုက်ကြီးတစ်တိုက် ဆောက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆတ္နာရာယန်း ဂိုအင်ကာသည် မြန်မာပြည်ရှိ မရဝါရီကုန်သည် ကြီးများထဲတွင် အထူးအောင်မြင်သည့် ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာလေ သည်။ သူသည်အထည်အလိပ်လုပ်ငန်းကို အကြီးအကျယ်လုပ်သည်။ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံကြီးများနှင့် ဆက်သွယ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် မကြာခဏ နိုင်ငံခြား တိုင်းပြည်များသို့သွားသည်။ နိုင်ငံခြားတိုင်းပြည်များ၌လည်း သူ့ကိုယ်စား လှယ်များ အနှံ့အပြားရှိသည်။ မြန်မာပြည်တွင် တစ်ချိန်က ခေတ်စားခဲ့သော ဗန္ဓုလစောင်မှာ သူ၏တီထွင်ချက်ပင်ဖြစ်သည်။ ဗန္ဓုလစောင်စက်သည် သူစီစဉ်သည့်စက်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆိုင်မှာထိုင်ပြီး ကုန်ပစ္စည်းကို ရောင်းချ နေသည့် ကုန်သည်မျှသာမဟုတ်ပေ။ စီးပွားရေးအကွက် အကွင်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖန်တီးသည်။ ဗန္ဓုလစောင်စက် တည်ထောင်ပြီးသောအခါ ပုသိမ်ဘက်၌ဖွဲနုဆီစက်ကို တည်သည်။ ယင်းသို့ တစ်ဖက်က စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု တီထွင်နေသော်လည်း သူသည် တခြား လူမှုရေး၊ ဘာသာရေး၊ စာပေရေးတို့နှင့်လည်း မကင်းပေ။ မရဝါရီ ကုန်သည် ကြီးများအသင်းတွင် ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ်ဆောင်ရွက်သည်။ အိန္ဒိယန်းကွန်ဂရက် အသင်းတွင် အမှုဆောင်လူကြီးဖြစ်သည်။ မြန်မာပြည်ကုန်သည်ကြီးများ အသင်း၌လည်းပါသည်။ ဂန္ဒီအထိမ်းအမှတ် ဂေါပကအသင်း၌ ဘဏ္ဍာ ရေးမှူးအဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။ ဟိန္ဒူဗဟို အသင်းနှင့် တခြားဘာသာရေး အသင်းများလည်း သူ၏အကျိုးပြုချက်များနှင့် မကင်းပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ၏ထူးခြားချက်မှာ စာပေနှင့်အနုပညာကို အထုံဝါသနာပါခြင်းဖြစ် သည်။ ရန်ကုန်မြို့ရှိ အိန္ဒိယလူမျိုး ကုန်သည်သူဌေးများထဲမှ စာပေနှင့် အနုပညာကို ဝါသနာပါသူမှာ သူတစ်ယောက်တည်းကိုသာ တွေ့ဖူးသည်။ သူသည်စာပေကို ချစ်မြတ်နိုးသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း စာရေးသည်။ ကဗျာဖွဲ့ သည်။ တစ်ခါက မြန်မာပြည်မှ ကုန်သည်ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးအဖြစ်နှင့် ရုရှားပြည်ရောက်သွား၏။ ရုရှားပြည်ရောက်ခိုက် သူသည် မော်စကိုအသံလွှင့်ဌာနမှ ဟိန္ဒီဘာသာဖြင့် ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖွဲ့ပြီး ရွတ်ဆိုပြ ခဲ့လေသည်။ ကုန်သည်တစ်ဦးက ယင်းသို့အဆင့်မြင့်မြင့်ကဗျာတစ်ပုဒ် ရေးဖွဲ့ သည်ကို တွေ့ရသည့်အခါ အားလုံးကချီးကျူးကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာပြည် ဟိန္ဒီစာပေအသင်းကြီး၏ ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ်ဖြင့်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ထိုအတွင်း မြန်မာပြည်ရှိ ဟိန္ဒီစာသင်ကျောင်းများတွင် အသုံးပြုရန်အတွက် ကျောင်းသုံးဖတ်စာ စာအုပ်များကို သူကိုယ်တိုင် ရေးသားသည်။ သူ့ဟိန္ဒီဖတ်စာများမှာ မြန်မာ့ပတ်ဝန်းကျင်၊ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုကို အခြေခံပြီးရေးသည့် ဖတ်စာများသာဖြစ်သည်။ သူ သည် တစ်ဖက်က အိန္ဒိယအမျိုးသားကလေးများအတွက် ဖတ်စာစာအုပ် များကို ရေးသလို အခြားတစ်ဖက်ကလည်း သုတေသနစာတမ်းများကို ရေးသည်။ မြန်မာပြည်၌ ရာမဇာတ်ထွန်းကားပြန့်ပွားလာပုံသမိုင်းကို ခြေခြေ မြစ်မြစ် လေ့လာပြီး ဝေဖန်ရေးအမြင်ဖြင့် စာတမ်းတစ်ခုရေးသားထားသည်။ အခြားမြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှု၊ မြန်မာ့စာပေနှင့် ပတ်သက်သည့် သုတေသန လုပ်ငန်းများကိုလည်း ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်သည်ကိုတွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆတ္နာရာယန်း ဂိုအင်ကာသည် ကွယ်လွန်သူ သူ့ဖခင်အထိမ်းအမှတ် ဖြင့် စာပေနှင့်ပတ်သက်၍ သုံးစွဲရန်ရာမကရိရှနအသင်းတွင် ငွေနှစ်သောင်း မတည်အပ်နှံထားသည်။ ယင်းငွေဖြင့် စာအုပ်စာတမ်းများကို ရိုက်နှိပ်ထုတ် ဝေသည်။ ၁၉၆၇ ခုနှစ်က သူဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် ဆောင်ရွက်နေသော မြန်မာပြည် ဟိန္ဒီစာပေအသင်းကြီးက ကျွန်တော့်ကို ရွှေတံဆိပ်တစ်ခု ချီးမြှင့်ဖူးသည်။ ယင်းရွှေတံဆိပ်မှာ ထိုရန်ပုံငွေထဲက ငွေဖြင့်စီစဉ်သည့် ရွှေတံဆိပ်ပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆတ္နာရာယန်းဂိုအင်ကာတွင် စာပေဗီဇသာမက အနုပညာဗီဇရှိ သည်ကိုလည်း တွေ့ရသည်။ သူသည် မြန်မာပြည်အိန္ဒိယ အနုပညာအသင်း ကိုတည်ထောင်သူများအထဲတွင် တစ်ဦးအပါအဝင်ဖြစ်သည်။ ယင်းအသင်း တွင်လည်း သူဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် ဆောင်ရွက်ဖူးသည်။ သူသည် ငွေကုန်ကြေး ကျခံပြီး မြန်မာပြည်၌ အိန္ဒိယအနုပညာရှင်များကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့သည်။ အိန္ဒိယအနုပညာရှင်များအသင်းမှကြီးမှူးပြီး ရန်ကုန်မြို့တွင် အိန္ဒိယအမျိုး သားများနှင့် ပတ်သက်သည့် အခါကြီးရက်ကြီးများတွင် ပြဇာတ်ကပြလေ့ရှိ သည်။ ထိုအခါမျိုး၌ သူကိုယ်တိုင်ဒါရိုက်တာလုပ်တတ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် ဇာတ်ဆောင်အဖြစ် ပါဝင်ကပြတတ်သည်။ မှတ်မိသေးသည်။ တစ်ခါက ရာဇဝင်ပြဇာတ်တစ်ခုကပြကြသည်။ ဇာတ်လမ်းမှာ ဘုရင်အသောက ဇာတ် လမ်းဖြစ်သည်။ ယင်းပြဇာတ်၌ သူကိုယ်တိုင် အသောကဘုရင်လုပ်သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":41958446366869,"sku":"","price":8100.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a5161d62-31d4-4290-8e98-1fdd6b3a6679.jpg?v=1730209763"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဓမ္မစကား","title":"ဓမ္မစကား","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eတရားကို နားမလည်ခြင်းအကြောင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                       ယနေ့ပြောရမည့် တရားစကားမှာ အတော်ကလေး ထူးခြားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                      ဘယ်လိုပင် ရှင်းလင်းပြောပြသော်လည်း လူအများစု လုံးဝနားလည် သဘောပေါက်ခြင်း မရှိသည့် ခက်ခဲနက်နဲသော တရားဒေသနာတော်၏ အချက်အလက် များစွာရှိသည်ဆိုသည့် အကြောင်းကို ကျွန်ုပ်မကြာခဏ သတိပြုမိသည်။ လူတို့သည် ရှင်းလင်းပြောပြသော တရားစကားများကို အကြိမ်များစွာ ကြားနာကြပေသည်။ သို့ရာတွင် နားလည်သဘောပေါက် ခြင်း မရှိပေ။ အကြောင်း မည်သို့နည်း။ ( အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစား ဆင်ခြင် ကြည့်လျှင် အကြောင်းကို တွေ့မြင်သိရှိနိုင်ပေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ လူအများစုမှာ နေ့စဉ် သုံး စကားနှင့်သာလျှင်၊ ရိုးရိုး လူတို့ပြောဆို သုံးစွဲနေကြသည့် စကားနှင့် သာလျှင်၊ ရိုးရိုး အရပ်သုံးစကားနှင့်သာလျှင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေကြသည်။ ယင်းစကားနှင့် မတူ ကွဲပြားလုံးဝခြားနားသည့် အလွန်တရာ ထူးခြားသော စကားတစ်မျိုး ရှိသေးသည်ဆိုသည့် အကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ မသိနားမလည် ကြပေ။ ယင်းစကားကား ဘာသာတရားစကား ဖြစ်သည်။ ဓမ္မစကား ဖြစ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                          ဓမ္မစကားသည် နေ့စဉ်သုံးစကားနှင့် မတူသော၊ ကွဲပြားခြားနား သော စကားတစ်ခုဖြစ်သည်ဆိုသည့် အကြောင်းကို စိတ်ထဲတွင် မြဲမြဲမှတ်သား ထားသင့်သည်။ နေ့စဉ်သုံး အရပ်စကားနှင့် ဓမ္မစကားသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အသုံးအနှုန်းမတူပေ။ ကွဲပြားခြားနားသည်။ နေ့စဉ်သုံး စကားသည် အရပ်အစဉ်မပြတ် လိုအပ်ပေသည်။ အနက်အဓိပ္ပာယ် နှစ်မျိုးလုံးကို စဉ်းစား ဆင်ခြင်ရပေလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ် ယခု ကိုးကားပြောပြမည့် စကားအပိုဒ်များ ကို သတိပြုစေချင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                  အပ္ပမတ္တာ ဥဘောအတ္တေ အဓိဂဏာတိ ပဏ္ဍိတာ” (အနက်အဓိပ္ပာယ်နှစ်မျိုးလုံးကို သိရှိနားလည်သောသူသည် ပညာ ရှိမည်၏။) “အတ္တာဘိ သမယာမီရော ပဏ္ဍိတောတိ ပဝုစ္စတိ” (အနက်အဓိပ္ပာယ် အမျိုးမျိုးကို သိရှိနားလည်သူသည် ပညာရှိ မည်၏။)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                   ယင်းအချက်ကား ဓမ္မကို လေ့လာသင်ကြားသည့်အခါ အထက် အဆင့်ဖြစ်ဖြစ်၊ အောက်အဆင့်ဖြစ်ဖြစ် လက်ကိုင်ထားရမည့် ယေဘုယျမူ တစ်ရပ်ဖြစ်လေသည်။ ယင်းမူသည် နှုတ်ဖြင့် ဆွေးနွေး ပြောကြားရာ၌လည်း ကျင့်သုံးရမည့်မူ ဖြစ်လေသည်။ အထက်၌ ပြောပြခဲ့သည့် စကားအပိုဒ်၌ “ ဥဘောတ္ထ”ဟူသော ရှင်းလင်းပြတ်သားသည့် မိန့်ဆိုချက်ပါလေသည်။ အနက်အဓိပ္ပာယ်နှစ်မျိုး သို့မဟုတ် ပြောပုံပြောနည်းနှစ်မျိုးဟု အဓိပ္ပာယ် ရသည်။ အသိအလိမ္မာရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်သည် အနက်အဓိပ္ပာယ်နှစ်မျိုးလုံးကို သို့မဟုတ် ပြောပုံပြောနည်း နှစ်မျိုးလုံးကို စဉ်းစားဆင်ခြင်ရမည်။ နှစ်မျိုး ထဲက တစ်မျိုးကိုသာ ကွက်ပြီး စဉ်းစားခြင်း မပြုရပေ။ အကယ်၍ ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦးဦးသည် ရိုးရိုးနေ့စဉ်သုံး အနက်အဓိပ္ပာယ်လောက်ကိုသာ ဆင်ခြင် စဉ်းစားပြီး တခြားအနက်အဓိပ္ပာယ်ကို၊ ဓမ္မစကားဝေါဟာရ၏ အနက် အဓိပ္ပာယ်ကို လျစ်လျူရှုထားမည်ဆိုလျှင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ပညာရှိ သို့မဟုတ် အသိအလိမ္မာနှင့် ပြည့်စုံသောပုဂ္ဂိုလ်ဟူ၍ မခေါ်ထိုက်ပေ။ ဗုဒ္ဓ ဟောကြားတော်မူသည့်အတိုင်း အသိအလိမ္မာနှင့် ပြည့်စုံသူသည် ပြောပြောနည်း နှစ်မျိုးလုံးကို သို့မဟုတ် အနက်အဓိပ္ပာယ် နှစ်မျိုးလုံးကို ဆင်ခြင်စဉ်းစားသူ ဖြစ်လေသည်။ ယင်းအချက်သည် ကျွန်ုပ်တို့အား အနက်အဓိပ္ပာယ်နှစ်မျိုး ကို၊ နေ့စဉ်သုံးစကား ဝေါဟာရအရ ကောက်ယူသော အနက်အဓိပ္ပာယ်နှင့်ဓမ္မစကားဝေါဟာရအရ ကောက်ယူရသော အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို စဉ်းစား ဆင်ခြင်နိုင်အောင် သတိပေးနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                          \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရပ်သုံးစကားထဲက ဗုဒ္ဓ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                 ကျွန်ုပ်ဆိုလိုသည့်အချက်၏ သက်သေသာဓကအချို့ကို စဉ်းစား ကြည့်ကြစို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပထမ သက်သေသာဓကမှာ “ဗုဒ္ဓ” ဟူသောစကားလုံးဖြစ်သည်။ အများသိရှိကြသည့်အတိုင်း “ဗုဒ္ဓ” ဟူသော စကားလုံးသည် နေ့စဉ်သုံးစကား ၌ သမိုင်းအရ ပွင့်တော်မူခဲ့သော ဂေါတမဗုဒ္ဓကို ရည်ညွှန်းလေသည်။ နှစ် ပေါင်းနှစ်ထောင်အလွန်က အိန္ဒိယ၌ ဖွားမြင်တော်မူခဲ့သော ပရိနိဗ္ဗာန် စံတော် မူခဲ့သော၊ တေဇောဓာတ် လောင်ကျွမ်းသွားတော်မူခဲ့သော အသွေး၊ အသား၊ အရိုးရှိသည့် မနုဿလူသား ပုဂ္ဂိုလ်မြတ်ကို ရည်ညွှန်းလေသည်။ ယင်းကား နေ့စဉ်သုံးစကား၏ ဝေါဟာရအရ အနက်အဓိပ္ပာယ်ထွက်သော “ဗုဒ္ဓ” ဟူ သော စကားလုံး၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                       \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဓမ္မစကားထဲက ဗုဒ္ဓ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ရာတွင် ဓမ္မစကား၏ ဝေါဟာရအရ စဉ်းစားဆင်ခြင်ကြည့်သည့် အခါ “ဗုဒ္ဓ” ဟူသော စကားလုံးသည် သမိုင်းဝင် ဗုဒ္ဓသိမြင်တော်မူခဲ့သော၊ ဟောကြားတော်မူခဲ့သော သစ္စာတရားကို ဓမ္မကို ရည်ညွှန်းကြောင်း သိရှိရ ပေသည်။ ဗုဒ္ဓက ဤသို့ ဟောကြားတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဓမ္မကို သိမြင်သူသည် ဗုဒ္ဓကိုသိမြင်သူ ဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓကို သိမြင်သူသည် ဓမ္မကိုသိမြင်သူ မည်သည်။ ဓမ္မကို မသိမြင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသောသူသည် ဗုဒ္ဓ၏သင်္ကန်းကို ဆွဲကိုင်ထားသော်လည်း ဗုဒ္ဓ ကိုသိမြင်သူဟု မဆိုနိုင်ပေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e              ဓမ္မဟူသည်ကား ဆုပ်၍ကိုင်၍မရသော၊ အထည် ဒြပ်မရှိသောအရာ ဖြစ်သည်။ ရုပ်ဝတ္ထုရှိသော အရာမဟုတ်ပေ။ အရိုး၊ အသားရှိသောအရာ မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ဓမ္မနှင့်ဗုဒ္ဓ တစ်ခုတည်းဖြစ်ကြောင်းကို “ဓမ္မ ကို သိမြင်သူသည် ဗုဒ္ဓကို သိမြင်သူမည်၏”ဟူ၍ ဗုဒ္ဓက ဟောကြားထား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော်မူသည်။ ဓမ္မကို မသိမြင်သူအား ဗုဒ္ဓကိုသိမြင်သူဟူ၍ မခေါ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဓမ္မစကား၌ ဗုဒ္ဓသည် သိဒ္ဓတ္ထမင်းသားအား ဗုဒ္ဓအဖြစ်သို့ ရောက် စေသည့် သစ္စာတရားနှင့် တစ်ခုတည်း၊ တစ်မျိုးတည်း ဖြစ်လေသည်။ ထိုသစ္စာတရားကို သိမြင်သူအား စစ်မှန်သောဗုဒ္ဓကို သိမြင်သူဟူ၍ ခေါ်ဆို နိုင်လေသည်။ ဗုဒ္ဓ၏ ကိုယ်ကာယတော်ကိုသာ သိမြင်ခြင်းသည် ဗုဒ္ဓကို သိမြင်ခြင်း မမည်ပေ။ ထို့ပြင် စစ်မှန်သော အကျိုးကိုလည်း မဖြစ်ထွန်းစေ နိုင်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓလက်ထက်တော်အခါက လူများစုမှာ ဗုဒ္ဓအား မလိုမုန်းထားရှိ ကြလေသည်။ သူတို့သည် ဗုဒ္ဓအား ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချကြလေသည်။ ကိုယ်ထိ လက်ရောက်ပင် ထိပါးကြလေသည်။ သူတို့သည် ဗုဒ္ဓအား နားလည်ကြသူ များ မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမူကား သူတို့ တွေ့မြင်ရသည့်အရာမှာ ဗုဒ္ဓ၏ ကိုယ်ကာယတော်သာလျှင် ဖြစ်သည်။ ဗဟိဒ္ဓအကာသာလျှင် ဖြစ်သည်။ နေ့စဉ်သုံးစကားထဲက ဗုဒ္ဓသာလျှင်ဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သောဗုဒ္ဓမှာ၊ ဓမ္မစကား ထဲက ဗုဒ္ဓမှာ သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ရှိနေသော သစ္စာတရားသာလျှင် ဖြစ်သည်။ ထိုသစ္စာတရားကို သိမြင်ပြီးမှသာလျှင် ဗုဒ္ဓအဖြစ်သို့ ရောက်ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။ “သစ္စာတရားကို သိမြင်သူသည် ငါ့ကိုသိမြင်သူမည်၏။ ငါ့ကို သိမြင်သူသည် သစ္စာတရားကို သိမြင်သူမည်၏”ဟု ဟောကြားသည့် အခါ ဗုဒ္ဓသည် ဓမ္မစကားကို ပြောကြားနေတော်မူခြင်းဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓက ဤသို့လည်း ဟောထားတော်မူပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ ဟောကြားထားခဲ့သည့် ဓမ္မနှင့် ဝိနယ(ဝိနည်း)သည် ငါ ပရိနိဗ္ဗာန်စံသည့်အခါ၌ သင်တို့၏ဆရာအဖြစ်နှင့် တည်ရှိ နေလိမ့်မည်”...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့ကြောင့် ဗုဒ္ဓအစစ်အမှန်မှာ ချုပ်ငြိမ်းမသွားပေ။ ကွယ်လွန်မသွား ပေ။ ချုပ်ငြိမ်းသွားသော၊ ကွယ်လွန်သွားသောအရာမှာ ကိုယ်ကာယတော် သာလျှင် ဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သော ဆရာရှင်မှာ ဓမ္မနှင့်ဝိနယမှာ၊ ကျွန်ုပ်တို့ နှင့်အတူ ရှိနေသည်။ ဤကား ဓမ္မစကား၌ရှိသော “ဗုဒ္ဓ” ဟူသော စကားလုံး ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်လေသည်။ နေ့စဉ်သုံးစကားထဲက “ဗုဒ္ဓ” သည် ကိုယ်ခန္ဓာဆောင်ထားသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။ ဓမ္မစကားထဲက “ဗုဒ္ဓ” မှာ သိဒ္ဓတ္ထမင်းသားအား ဗုဒ္ဓအဖြစ်သို့ ရောက်စေသည့် ဓမ္မဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                   \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရပ်သုံးစကားထဲက ဓမ္မ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e               “ဓမ္မ”ဟူသော စကားလုံးကို စဉ်းစားဆင်ခြင် ကြည့်ကြဦးစို့။ နေ့စဉ် သုံး စကား၏ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်၌ “ဓမ္မ”ဟူသော စကားလုံးကို ဘုရားဟော ပိဋကတ်ကို ပုံနှိပ်ထားသည့် ကျမ်းစာအုပ်အဖြစ် စာတိုက်ဗီရိုထဲရှိ “ဓမ္မ” အဖြစ် သိရှိနားလည်ထားကြသည်။ သို့တည်းမဟုတ် တရားဒေသနာတော် ကို ဟောကြားရာ၌ သုံးနှုန်းသော စကားလုံးများကို “ဓမ္မ” အဖြစ် သိနားလည် ထားကြသည်။ ဤကား နေ့စဉ်သုံးစကား၌ ဓမ္မကို မသိမြင်သေးသော အလှည့်စားခံရနေသူ တစ်ဦး၏ စကား၌ရှိသော ဓမ္မ” ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                                \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဓမ္မစကားထဲက ဓမ္မ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                  ဓမ္မစကား၌ရှိသော “ဓမ္မ” မှာမူ ဗုဒ္ဓနှင့် တစ်ခုတည်း တစ်မျိုးတည်း ပင် ဖြစ်လေသည်။ ဓမ္မကို သိမြင်သော သူသည် ဗုဒ္ဓကို သိမြင်သူမည်၏။ ဗုဒ္ဓကို သိမြင်သော သူသည် ဓမ္မကို သိမြင်သူမံည်၏။ ဤကား ဓမ္မစစ် ဓမ္မ မှန်ဖြစ်လေသည်။ မူရင်း ပါဠိဘာသာစကား၌ “ဓမ္မ” ဟူသော စကားလုံး သည် ကျွန်ုပ်တို့သဘာဝဟု ခေါ်သည့်အရာကို ပြုလုပ်ဖန်တီးသည့် ရှုပ်ထွေး နက်နဲ အသိခက်သော အရာဝတ္ထုအားလုံးအတွက် အသုံးပြုသော စကားလုံး ဖြစ်သည်။ ဤနေရာ၌ ယင်းအချက်နှင့် ပတ်သက်၍ အကျယ်တဝင့်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":41958446629013,"sku":"","price":5400.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e26c24bf-8ebc-4cd8-a290-22b360170e54.jpg?v=1730209782"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဒေါဏ-အတ္တကထာ","title":"ဒေါဏ၏အတ္တကထာ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e[\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e]\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      တကယ်တမ်းကျတော့ မိမိ၏ဇာတ်လမ်းကို ကျွန်ုပ် ဘယ်ကနေ အစပြုရမည်မသိ ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                           အသက် ခုနစ်ဆယ်ကျော်လာခဲ့ပြီဟု ပြောရမလား။ ဆံပင်များတွင် နှင်းခဲနှင်းစိုင် အဖြူရောင်များ ပြန့်နေကြပြီ။ ကိုယ်ခန္ဓာ၏အရေပြားပေါ်၌ သီတင်းကျွတ်လ မိုးတိမ်ပမာ လျော့ရိလျော့ရဲ အစင်းကြောင်းများ ထင်နေ ကြလေပြီ။ တွန့်ကြောင်းများ အပြည့်ရှိနေသော မျက်နှာပေါ်က အတွေ့ အကြုံ၊ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပိနေသဖြင့် ချိုင့်ဝင်နေသော မျက်လုံးနှစ်လုံးသည် ရှည် လျားသောသမိုင်းကို မျက်ဝါးထင်ထင်တွေ့မြင်ခဲ့ပြီးလေပြီ။ ထိုသမိုင်း၏ မညီမညာ ခလုတ်တံသင်းအပြည့်ရှိနေသည့် လမ်းပေါ်၌ ဇရာဖိစီးနှိပ်စက် ခြင်းခံနေရသော ကျွန်ုပ်၏အမှတ်သညာသည် အပြေးအလွှားသွားနိုင်ဖို့ ဝေးစွ၊ ခပ်မှန်မှန် ခပ်ဖြည်းဖြည်း လျှောက်ဖို့ရန်ပင် အခက်အခဲရှိနေပေမည်။ အမှတ် သညာခြေထောက် ရှေ့ဘက်ရွှေ့ရန်အတွက်ပင် မနည်းကြိုးစား အားထုတ် နေရသည်။ တချို့ အချက်အလက်များကိုမူ သတိရနေသည်။ အချက် အလက်တချို့သည် ဆေးသားမှုန့်မွှားပါးလွှာသည့် ရုပ်ပုံကားချပ်များသဖွယ် ထင်လာကြသည်။ အကယ်၍ ယင်းရုပ်ပုံကားချပ်များကို ကျွန်ုပ်၏ နိုးကြား အသက်ဝင်နေသည့် အတွေ့ အကြုံ လက်ချောင်းများဖြင့် ဆုပ်ကိုင်မထားနိုင် ပါက ထိုရုပ်ပုံကားချပ်များသည် ဘယ်လို ရုပ်ပုံကားချပ်များနည်း၊ ဘယ်သူ့ရုပ်ပုံကားချပ်များ နည်းဟူသည်ကိုပင် သိရှိနားလည်ဖို့ လွယ်မည်မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိမိ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်အားလုံး ကို ကျွန်ုပ် သတိရပါသလား။ မိမိ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ဓာစ်ခုမကျန် သတိရနေဖို့ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင် သည့်အရာ ဖြစ်သည်။ အာကာသကောင်းကင်ပြင်၌ ဘယ်နှကြိမ် ဘယ်နှခါ လျှပ်စီးပြက်ခဲ့သနည်း။ ပထဝီမြေကြီးသည် ပြက်ခဲ့သမျှ လျှပ်စီးများကို တစ်ခု မကျန်သတိရပါသလား။ သို့သော် မိုးကြိုးသွားအသွင်ဖြင့် ရောက်လာသော လျှပ်စီးတိုင်းကမူ မြေကြီးရင်သားပေါ်၌ တစ်စုံတစ်ရာ ရေးခြစ်ထားပစ်ခဲ့လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းကဲ့သို့ လျှပ်စီးပေါင်းများစွာသည် ကျွန်ုပ်၏ ဘဝကောင်းကင်၌ ပြက်ခဲ့ဖူးလေပြီ။ ယင်းလျှပ်စီးအားလုံးကို သင်တို့၏မျက်မှောက်၌ တစ်ခုပြီး တစ်ခု အစီအစဉ်နှင့် ခရေစေ့တွင်းကျတင်ပြနိုင်သည့် အခြေအနေမူ ကျွန်ုပ် တွင်မရှိပေ။ သို့သော်လည်း တတ်နိုင်သမျှ ကျွန်ုပ် ကြိုးစားပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်ုပ် ကလေးအရွယ် လူမမယ်ဘဝတုန်းက အကြောင်းအရာဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်ုပ်၏ ဖခင် ဘာရဒွါဇရသေ့၏သင်္ခမ်းကျောင်းသည် ဂင်္ဂါမြစ် ကမ်းပါး၌ ရှိသည်။ မြိုင်ရရုံများ ပတ်ရံလျက်ရှိသော သင်္ခမ်းကျောင်းသည် အလွန်တရာ တင့်တယ်သာယာလှပေသည်။ ကျွန်ုပ်သည် တစ်နေ့လုံး သား သမင်ပေါက်ကလေးများနှင့်အတူ ကစားနေလေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် သဘာဝကပင် ကျွန်ုပ်ကို မွေးမြူစောင့်လျှောက်ထားသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ပန်းပွင့်များဆီက ရယ်နည်းပြုံးနည်းကိုလည်းကောင်း၊ ကျေးငှက် သာရကာ များဆီက တေးဂီတ သီဆိုကျူးရင့်နည်းကိုလည်းကောင်း၊ သားသမင်များ ဆီက ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားနည်းကို လည်းကောင်း သင်ယူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဖခင်၏ သင်္ခမ်းကျောင်းသို့ တောနေအရိုင်း အဘွားအိုတစ်ယောက် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း နံနက်ခင်းနှင့် ညနေခင်းအချိန် လာလေ့ရှိသည်။ ထို အဘွားအို သည် ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်သည်။ ထိုအဘွားအိုအပြင် ကျွန်ုပ်၏ အဖော် ဗြဟ္မစာရီတချို့လည်း ရှိသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ကျေးငှက်ငယ်ကလေး များကဲ့သို့ သီချင်းတကြော်ကြော်နှင့် ပျော်ပျော်ပါးပါး ကစားနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွေဦး၏ တစ်နေ့သောအချိန်ကာလ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နေအရှိန်ကျပြီး ညနေဘက် ရောက်လာသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သမင် ပေါက်ကလေး တစ်ကောင်နှင့်အတူ သားသမင်များကျက်စားသော မြိုင်ရဂုံ ဘက် ပြေးသွားသည်။ ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ သင်္ခမ်းကျောင်းက ဗြဟ္မစာရီတစ် ယောက်၊ နှစ်ယောက်လည်းပါလာသည်။ ထိုဗြဟ္မစာရီများထဲက တစ် ယောက်မှာ အသက်အတော်ကလေးကြီးနေပြီ။ မုတ်ဆိတ်မွေးကြီးများပင် အတော်ရှည်လျားနေပြီ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေ့...ဟိုမှာကြည့်စမ်း။ ဘယ်သူလဲ”ဟု မုတ်ဆိတ်ကြီးနှင့် ဗြဟ္မ စာရီက ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်ုပ် ဟိုဟိုသည်သည် မျက်စိကစားလိုက်သည်။ “ဒီမှာ မဟုတ် ဘူး၊ ဟိုမှာ ကြည့်၊ ဟိုမှာ” ဗြဟ္မစာရီသည် ညောင်ပင်ရင်းကို လက်ညှိုး ညွှန်ပြလေသည်။ ညောင်ပင်ရင်း၌ ကျွန်ုပ်၏ ဖခင်ကြီး မိန်းမတစ်ယောက် နှင့် အတူထိုင်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုမိန်းမကို အလျင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှပင်မတွေ့ဖူးပေ။ သူ၏ မည်းနက်တောက်ပြောင်သော ဆံကေသာသည် ညောင်ပင်ရင်းရှိ အုတ်ခုံပေါ် ကျနေသည်။ သမင်မ၏ မျက်လုံးကဲ့သို့ ဝိုင်းစက်ပြူးကျယ်ပြီး အငြိမ် မနေသော မျက်လုံးဖြင့် ထိုမိန်းမသည် ဖခင်ကြီး၏ မျက်နှာဝန်းကို ရွှန်းရွှန်း စားစား ကြည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်ုပ်သည် ထိုမိန်းမကို အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ ကျွန်ုပ်ရှိသောနေရာမှာ သူတို့နှင့်အလှမ်းဝေးသော်လည်း ကျွန်ုပ်သည် သူတို့ ကို မကြည့်ဘဲမနေနိုင်ပေ။ ထိုအချိန်အတွင်း ကျွန်ုပ်၏ သမင်ပေါက်ကလေး ထွက်ပြေးသွားလေပြီ။ သို့သော်လည်း ကျွန်ုပ် ဂရုမစိုက်ပေ။ မတုန်မလှုပ် ရပ်နေမိသည်။ ပြဇာတ်တစ်ခုကို ကြည့်နေရသည့်ပမာ ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်း သူ့ကို သိလား” ဗြဟ္မစာရီတစ်ယောက်က မေးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဘယ်သူ့ကိုလဲ” အမှတ်တမဲ့ ကျွန်ုပ်၏နှုတ်မှ ထိုစကားလုံး ထွက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အဲဒီ မိန်းမကိုလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ကျွန်ုပ်က မသိကြောင်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုအခိုက် ကျွန်ုပ်၏ ဖခင်ကြီးသည် ကျွန်ုပ်ကို မြင်သွားပုံရသည်။ ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းခေါ်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် အညှို့ခံရသူပမာ ညောင်ပင်ရင်းသို့ ရောက်သွားသည်။ ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ပါလာသော ဗြဟ္မစာရီတို့သည် ပြုံးရယ် ပြီး ထိုနေရာ၌ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သား သူ့ခြေထောက်ကို တို့လိုက်၊ ဒါ သားရဲ့ အမေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူတို့အနီး လျှောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖခင်ကြီးက ဆီးပြော သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ် အမ်းတမ်းတမ်း ဖြစ်နေသည်။ သူ့ကို ငါ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူး၊ မတွေ့ ဖူးပါကလား။ သို့သော်လည်း သူက ငါ့အမေတဲ့။ ယင်းအတွေးသည် ဦးနှောက်ထဲတွင် ရုတ်တရက် လက်ခနဲ ပြက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဖခင်ကြီး ၏ အမိန့်ကိုပင် တစ်ခဏမျှ မေ့သလိုလို ဖြစ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်မ သူ့အမေဆိုတာ သူ့ခမျာ ဘယ်သိရှာမလဲ။ သူက ကျွန်မ ကို တစ်ခါမှ တွေ့မှ မတွေ့ ဖူးပဲဟာ” ထိုမိန်းမက ဆိုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဖခင်ကြီးက ရယ်ပြီး တစ်ဖန် ပြောပြန်သည်။ ။ “ဟုတ်တယ် သား၊ ဒါ သားရဲ့ အမေ။ ခြေထောက်ကို တို့လိုက်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အုတ်ခုံအောက်တွဲ လဲကျနေသော သူ့ခြေထောက်ပေါ် ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ ဦးခေါင်းကို တင်ထားလိုက်သည်။ သူက အလွန်တရာ ကြင်နာ ချစ်ခင်သည့် အမူအရာဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို ချီမပြီးလျှင် သူ့ရင်ခွင်ဖြင့် အပ်ထား လိုက်သည်။ မိခင်၏ နွေးထွေးသော ရင်ခွင်ဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ထိတွေ့ ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် မိခင်စိတ် ဘယ်လောက်ထက်သန် ပြည့်ဝနေ သည်ဆိုသည်ကို ကျွန်ုပ် ဘယ်လိုလုပ် ပြောပြနိုင်မည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်ုပ်သည် မျောက်မကြီး၏ သား မျောက်ကလေးကဲ့သို့ အချိန် အတန်ကြာမျှ သူ့ကို တွယ်ကပ်နေမိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်လောက်လှတဲ့ ကလေးလဲ ကြည့်စမ်း” ကျွန်ုပ်၏အမေက ပြောလေသည်။ “မလှဘဲ နေပါ့မလား၊ ညည်းရဲ့ သားကို” ဖခင်ကြီးက ပြန်ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရှင့်သားကော မဟုတ်ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျုပ်သားလည်း ဟုတ်တယ်၊ ညည်းသားလည်း ဟုတ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဖခင်ကြီးက ရယ်ပြီးပြောလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “လှတာတော့ ညည်းဆီကရတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဉာဏ်ထက်မြက်တာကတော့ ရှင့်အမွေအနှစ်ပဲ မဟုတ်လား” အမေက ပြောလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျုပ်ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ဉာဏ်ကိုပဲ ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးတစ်ယောက်ရဲ့ ဟာကိုပဲ ရမလားဆိုတာတော့ အနာဂတ်က ပြောပြပါလိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဖခင်ကြီးနှင့် အမေသည် အတန်ကြာသည့်တိုင်အောင် ရယ်နေ ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်၏အမေသည် နတ်မိမယ်ဿတာစီဖြစ်သည်ကို နောက်ကျမှ သိရှိရလေသည်။ သူ့ကို သိမ်းကျောင်း၌ တစ်ခါမှ မတွေ့ရပေ။ သိမ်း ကျောင်းသို့ မလာဘဲတော့နေမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း လူတွေ မမြင် အောင် ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုးနှင့် တိတ်တိတ်ပုန်း လာကောင်းလာပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမေသည် ဖခင်ကြီးကို အထူးပင် မြတ်နိုးသည်။ ဖခင်ကြီး ကလည်း အမေ့ကို သံယောဇဉ် တွယ်တာသည်။ ယင်းအချက်ကို ကျွန်ုပ်၏ ကလေးဘဝ အသိအမြင်ဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့မြင်ရကတည်းကပင် ကျွန်ုပ် နားလည် သဘောပေါက်သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော်လည်း ကျွန်ုပ် မွေးဖွားလာရပုံနှင့် စပ်လျဉ်း၍ ကြားသိရသည့် ဇာတ်လမ်းမှာမူ ဆန်းလည်း ဆန်းကြယ်သည်။ အံ့သြစရာလည်း အလွန် ကောင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူပြောသူပြောအရ သိရသည်မှာ ကျွန်ုပ်၏ ဖခင်ကြီးသည် ငယ်ငယ် ကတည်းက ဗြဟ္မစာရီဖြစ်လာသော ငယ်ဖြူဗြဟ္မစာရီဖြစ်သည်။ ဗြာဟ္မဏ တစ်ဦး၏အကျင့်တရားဖြင့် မြင့်မြတ်စင်ကြယ်နေသော ထို ဗြဟ္မစာရီ၏ ထက်မြက်ပြင်းပြသည့် အရှိန်အဝါသည် တခြားလူများအတွက် မနာလို ဝန်တိုစရာပင် ဖြစ်နေသည်။ ကာမဂုဏ် အာရုံတရားများသည်ပင်လျှင် ဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲသွားအောင်မလုပ်နိုင်သည့် သူတော်စင် ရသေ့တစ်ယောက်၏ ဗြဟ္မစရိယအကျင့်သည် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေတစ်ရပ် ဖန်တီးဖြစ်ပေါ်လာသောအခါ ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းမင်္ဂလာ သို့မဟုတ် အ,\u003cspan\u003eမင်္ဂလာ အခါအခွင့်မှာလည်း နွေဦးအခါ သမယ၌သာလျှင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကမ္ဘာလောကတစ်ခွင်လုံး ကြည်နူးဖွယ်အသွင် ဆောင်နေသည်။ နံနက်စောစောအချိန် ဖခင်ကြီးသည် ဂင်္ဂါမြစ်ဆိပ်၌ရေမိုးချိုးပြီးလျှင် မြစ်ကမ်း ပါး၌ထိုင်လျက် တရားအာရုံ ပြုနေလေသည်။ နံနက်နေအရုဏ်သည် အရှေ့ ဘက် လောကဓာတ်တစ်ခွင်၌ အနီရောင် ဆေးမှုန့်ဖြန်းပက်ထားလေသည်။ ပါးလွှားမှုန့်မွှားသော ရောင်ခြည်သည် ထက်ဝန်းကျင် တစ်ခွင်၌ ပျံ့နှံ့နေလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဃတာစီလည်း ထိုနေ့တွင် ဂင်္ဂါမြစ်ထဲရေလာချိုးသည်။ သူတစ် ယောက်တည်း လာသည်။ ဃတာစီသည် ဟိုဟိုသည်သည် လှမ်းကြည့် လိုက်သည်။ ရသေ့လုလင်တစ်ဦးသည် အရှေ့ဘက်မျက်နှာမူလျက် တရား နှလုံးသွင်းနေသည်။ သူ၏ တောက်ပသော၊ အရှိန်အဝါရှိသော ရုပ်ပုံ သွင်ပြင်သည် သူရိယနေမင်းကဲ့သို့ ဝင်းလက်နေသည်။ ဃတာစီသည် ထိုအခိုက်အတန့်၌ပင်လျှင် ရသေ့လုလင်အပေါ် သို့မဟုတ် တစ်နည်းပြောရ လျှင် ကျွန်ုပ်၏ ဖခင်ကြီးအပေါ် တိမ်းညွှတ်စွဲမက်သည့်စိတ် ပေါ်ပေါက်လာ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဃတာစီသည် ဂင်္ဂါမြစ်ထဲဆင်းပြီး ရေအကျအနချိုးသည်။ သွက် လက်ပေါ့ပါးသော ငါးသတ္တဝါကဲ့သို့ ရေထဲတွင် စိမ်ပြေနပြေကူးနေသည်။ ပါးစပ်မှလည်း မ,\u003cspan\u003eသံပေးနေသည်။ သို့သော်လည်း ဃတာစီ၏ ယင်းအပြု အမူများသည် ဖခင်ကြီး၏အပေါ်၌ ဘယ်လိုအကျိုးသက်ရောက်မှုမှ ရှိမလာ ခဲ့ပေ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်ဆုံး၌ ဃတာစီသည် ရေထဲက တက်လာသည်။ သူ၏ ပါးလွှာ သော ဝတ်ရုံသည် သူ၏ ကိုယ်နှင့် တစ်သားတည်းကပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးသည် အညုအခရာ အပြည့်ရှိနေသည်။ အင်္ဂါကြီးငယ်များမှာလည်း မြူးကြွလှုပ်ရှားနေကြသည်။ သို့သော်လည်း ဖခင်ကြီးသည် အသိစိတ်ကင်းမဲ့ သူပမာသာလျှင် ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568125894805,"sku":"","price":12825.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_89bc6004-6c32-4c05-8afd-c30eff0dbb15.jpg?v=1730209808"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဒေသစာရီ၀ေသာလီ","title":"ဒေသစာရီ၀ေသာလီ","description":"\u003cp\u003e  \u003cstrong\u003eဝေသာလီ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e နတ်ပြည်နတ်လောက၏ တင့်တယ်ထည်ဝါမှုကို အတုယူလျက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတည်ထောင်သော မြို့တော် ဖြစ်ပုံရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတင့်တယ်လှပသည့် တိုက်တာ အဆောက်အအုံများ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခမ်းနားထည်ဝါသော၊ ကျယ်ပြန့်စွာ တည်ရှိနေသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလွန်အဆင့်မြင့်သော မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့၏အမည်မှာ ဝေသာလီဟု ခေါ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသမုဒ္ဒရာ ခုနစ်စင်းသည် မြို့၏ ကျုံးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်စဉ် ခုနစ်ထပ်သည် မြို့၏ တံတိုင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ယင်းကဲ့သို့ တောက်ပ ဝင့်ဝါသော၊ ကုံလုံကြွယ်ဝသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေသာလီမြို့နှင့် တူသည့်မြို့ဟူ၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစကြဝဠာ တစ်ခုလုံး၌“သက္ကပူရ နတ်သိကြား တိုင်းပြည်မှတစ်ပါး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခြား မည်သည့်မြို့ ရှိသေးသနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရပ်တကာမှ ရောက်ရှိလာကြသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတင့်တယ်တောက်ပသည့် အရောင်အဝါနှင့် ပြည့်စုံသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေငွေကျောက်သံပတ္တမြားရောင်းသည့် ဆိုင်များသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့တော်၏ အသရေကို ဆောင်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေဖြင့်ပြီးသော စုလစ်မွမ်းချွန်များရှိသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြင်ရသူတို့၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနံရံများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းမကြီးငယ် အသွယ်သွယ်တို့သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေသာလီမြို့၏ အဆင်တန်ဆာများ ဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့တော်၏ အပေါ်ဘက် ဝေဟင်တွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ထိုးထွက်နေကြသော တံခွန်ကုက္ကားများသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခုနှင့် တစ်ခု ယှက်လျက် ဝင်းလက်တောက်ပနေကြသည်မှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင့်ကြစိတ်ကင်းပြီး ကျေနပ်မှုရှိနေသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့တော်သူ မြို့တော်သားများနှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကလူကျီစယ်နေကြသကဲ့သို့ပင် ထင်နေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဣဋ္ဌပူရီ နတ်သိကြားတိုင်းပြည်မှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ဒေဝတာများနှင့် တူသော၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှစ်သက်လိုလားဖွယ် အသရေဆောင်နေကြသော၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပခုံးချင်း ယှဉ်ဖက်နေကြသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေသာလီမြို့တော်၏ စစ်သည် တပ်သားကောင်းတို့သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခါမလပ် အသင့်အနေအထားတွင် ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝင်းခနဲ လက်လိုက်သော လျှပ်စီးကဲ့သို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမျက်မာန်ရှနေသော၊ ရသေ့တပသီများကဲ့သို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ရှားသွားလာနေသော၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရန်သူအားလုံးအပေါ် အောင်ပွဲရရှိထားသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆို ကြီးမားလှသည့် စစ်တပ်ကြီးသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့တော်အတွင်း ဟိုနေရာ သည်နေရာ၌\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဆင်သင့် ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှုပ်ရှားပြေးသွားနည်း ငါးမျိုးနှင့် ကျင့်သားရပြီး ဖြစ်နေသော၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမည်သည့်ကိုယ်ကာယနှင့် ပတ်သက်သည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပြစ်အနာအဆာမျိုးမှ မရှိသော၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မြို့တော်အတွင်း အခါခပ်သိမ်း သွားလာလှုပ်ရှားနေသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မြင်းတပ်ကြီးသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပင်လယ်သမုဒ္ဒရာ လှိုင်းထနေသည်နှင့် တူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလှူခံများအား အလိုရှိအပ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလိုလားအပ်သော လှူဖွယ်ဝတ္ထုများကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပဒေသာပင်ပမာ လှူဒါန်းပေးကမ်းလေ့ရှိကြသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘုန်းကံကြီးမားသည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e နာမည်ကျော် သူဌေးသူကြွယ်တို့သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေသာလီမြို့တော်၌ နေထိုင်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်သမီးများပမာ၊ တင့်တယ်လှပသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိန်းမပျိုများ၏ ပျော်ပါးစရာ နယ်မြေဖြစ်သော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လဝန်းဆောင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနားဝင်ပီယံ ချိုတေးသံများ လွှမ်းမိုးနေသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ကပွဲရုံများသည်လည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟိုနေရာ သည်နေရာတွင် ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေရာအားလုံး အရပ်ဒေသအားလုံးမှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစည်းစိမ်ဥစ္စာရတနာ အသရေသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေရာတည်းတွင် စုပုံနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းစည်းစိမ်ဥစ္စာ ရတနာအသရေကို ရှုစားနေလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမည်သည့်အခါမျှ တင်းတိမ်ရောင့်ရဲခြင်း မဖြစ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေသာလီမြို့တော်၌ မမြင်တွေ့ရသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမည်သည့် စည်းစိမ်ဥစ္စာ ရတနာမှ မရှိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝတ်စားတန်ဆာ ရတနာအမျိုးမျိုး ဝတ်စားဆင်ယင်ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသွင်အမျိုးမျိုးနှင့် ရှိနေကြသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုံလုံကြွယ်ဝသည့် လုလင်တို့၏ အရေအတွက်ကိုလည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရေတွက်ကြည့်၍ပင် မရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအေးမြသော ရေအပြည့်ရှိသော၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ကြာမျိုးစုံ ပွင့်နေသော၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပျားပိတုန်းများ တဝီဝီဖြစ်နေသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပဒုမ္မာရေကန်များသည် နေရာအနှံ့အပြားတွင် ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေအလာတွင် ယိမ်းနွဲ့ လှုပ်ရှားသည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတံခွန်ကုက္ကား မုလေးပွားများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနီလာ၊ ဂေါ်မုတ်၊ ပတ္တမြား၊ ပုလဲရတနာများ ခြယ်စီထားသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေဆီမီးတိုင်များမှ အလင်းရောင်ထွက်နေသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလှူဒါနပြုရာ ဒါနရိပ်သာများသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိမ်တံခါးဝတိုင်းလိုလို ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသူရာ၏ စစ်တပ်ပမာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခုန်ပေါက်ပြေးလွှားလျက် လက်ရုံးဆန့်တန်းနေကြသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြည် ရန်သူ၏ မာန်မာနကို နင်းချေဖျက်ဆီးပစ်သော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလက်နက်ကိုင် စစ်သည်တပ်သားများသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့တော်အတွင်း၌ သွားလာစောင့်ကြပ်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိမိတို့၏ နေရာသုံးမျိုးမှ မာန်မာန စီးကျနေကြသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမုန်ယိုနေကြသော၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေထူး၊ ရွှေကွင်းဆက်ကြိုးကို ချိုးပစ်ကြသော ဆင်တို့သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအေးအေးဆေးဆေး မြင်းများနှင့်အတူ ကစားနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်မျိုး၌\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟိုနေရာ၊ သည်နေရာများတွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပျားပိတုန်းများသည် အုပ်လိုက် ပျံသန်းနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအတတ်ပညာ အားလုံးကို သင်ကြားတတ်မြောက်ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေ့ညမပြတ် အတတ်ပညာအမျိုးမျိုးကို သင်ကြားပို့ချပေးသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအာစရိယ ဆရာများရှိသည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာသင်ကျောင်း အမျိုးမျိုးလည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မြို့တော်အတွင်းတွင် ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတံခါးဝ၊ တံခါးဝတိုင်း၌ ပတ္တမြားဖြန့်ကြဲထားသော ရွှေရောင်မုခ်များ အနှံ့အပြားရှိနေသည့် ဝေသာလီမြို့တော် ပထဝီမြေပြင်သည် ကျက်သရေမင်္ဂလာအဖြာဖြာနှင့် ပြည့်စုံနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေသာလီမြို့တော်အတွင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသွားလာလှုပ်ရှားနေကြသော ရထားဘီးသံများသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရန်သူများအား တိတ်ဆိတ်သွားအောင် လုပ်ပြီးလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပင်လယ်သမုဒ္ဒရာ လှိုင်းတံပိုးသံပမာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရပ်ဆယ်မျက်နှာကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြင်းများတွင် တပ်ဆင်ထားသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပတ္တမြားခြူသံများသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မြင်းခွာသံများနှင့် ရောနှောလျက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတထောင်းထောင်း ထွက်လာသော ဖုန်မှုန်များနှင့်အတူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မြို့တော်၏ ပထဝီမြေပြင်တွင် လွှမ်းသွားပြီးလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရပ်ထက်ဝန်းကျင်တွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂါငါးပါးရှိသော တူရိယာသံနှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆင်တပ်ကြီး ရွေ့ လျားသံတို့သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသြဘာပေးသံများနှင့် ပေါင်းဆုံသွားသည့်အခါ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဝေသာလီမြို့တော်သည် နေ့ညဉ့်မပြတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e တစ်သံတည်းထွက်သော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသံလှိုင်းထနေ့သကဲ့သို့ ထင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လာကြ၊ စားကြ၊ သောက်ကြ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဟူသော အသံကိုသာလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရပ်လေးမျက်နှာမှ ကြားနေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မြို့တော်၏ နေ့ရက်တိုင်း၊ နေ့ရက်တိုင်းသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုံလုံကြွယ်ဝခြင်း၌\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဥတ္တရကုရုမြောက်ကျွန်းနှင့် ပမာတူနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ဘုံဗိမာန်အလား၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရတနာခုနစ်ပါး ခြယ်စီထားသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e နံရံရာပေါင်းများစွာဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခုနစ်ထောင့် ခုနစ်ရာ ခုနစ်ဆောင်မျှသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ရာဇာတို့၏ နန်းပြာသာဒ်တို့သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေသာလီမြို့တော်တွင် ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကြင်ရေကန်နှင့် အကြင်ဥယျာဉ်တွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မြို့သူမြို့သားတို့ ပျော်မြူးကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကြင်ရေကန်နှင့် အကြင်ဥယျာဉ်ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတွေ့မြင်ကြရသည် ဖြစ်၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ဒေဝတာများသည်ပင်လျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e စိတ်ပါဝင်စားလာကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုကဲ့သို့ ကျက်သရေအပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံသည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ခုနစ်ထောင်မျှသော ရေကန်များနှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဥယျာဉ်ပေါင်း ခုနစ်ရာတို့သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဝေသာလီမြို့တော်တွင် ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေသာလီမြို့တော်တွင် ရှိနေကြသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ရာဇာအပေါင်းတို့သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ချစ်ကြည်ရင်းနှီးပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e စိတ်ကောင်း စေတနာကောင်း ထားရှိကြသည်ဖြစ်၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းတို့ကို ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သောကြောင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မြို့တော်အတွင်းသို့ မည်ကဲ့သို့သော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဆင်းရဲဒုက္ခမျိုးမှ ဝင်ရောက်မလာပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေသာလီမြို့တော်တွင်း၌\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောကတစ်ခွင်လုံးမှ ကျက်သရေမင်္ဂလာများ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e စုဝေးရောက်ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e နေ့ညဉ့်မပြတ် ပတ္တမြားပြာသာဒ်များမှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထွက်ပေါ်နေသော အရောင်များ ပျံ့နှံ့နေသောကြောင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အမိုက်ရောင်ထွက်စရာ နေရာမရှိပေ။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568127533205,"sku":"","price":8075.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_7fefb10d-43a7-4f52-88c7-bdb902c82e4c.jpg?v=1730209836"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဒိဗျာ","title":"ဒိဗျာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e \u003cstrong\u003e( ၁ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                               \u003cstrong\u003eနက္ခတ်ပွဲသဘင်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အနုပညာ၏ မကိုဋ်သရဖူဖြစ်သည့် ဘုရင့်ကချေသည် ဒေဝီမလ္လိကာ သည် သူ၏ သမီးပျို ရုစိရာ ရှောင်တခင်ကွယ်လွန်သွားသဖြင့် သောက ပရိဒေဝမီး တောက်လောင်ပြီးလျှင် အနုပညာနှင့် လူ့အသိုက်အဝန်းကို မုန်း တီးငြီးငွေ့၍ နေလာခဲ့လေ၏။ သာဂလ တစ်မြို့လုံးသည်လည်း မလ္လိကာ ၏ ပရိဒေဝမီးကြောင့် နှစ်နှစ်လုံးလုံး တအုံနွေးနွေး သောကမအေးဖြစ်နေ ပြီးလျှင် ညဉ့်အမှောင်ထဲက ဆီမီးကင်းမဲ့နေသည့် မြို့ရွာကဲ့သို့ အရှိန်အဝါ ဆိတ်သုဉ်း၍နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေဝီမလ္လိကာသည် စောင်းတော်ကို ပိုက်လျက်ရှိသည့် သူရဿတီ ဒေဝီမယ်တော် နတ်သမီး၏ ရှေ့မှောက်၌ တာဝန်ဝတ္တရားကို ရိုသေမြတ်နိုး သူပီပီ ပူဆွေးတောက်လောင်နေသည့် သောကကို မျိုသိပ်ဖိနှိပ်လျက် တန်ခူး လပြည့်နေ့ည နက္ခတ်ပွဲသဘင်အခမ်းအနား၌ လူ့လောက၊ လူ့အသိုက်အဝန်း ထဲသို့ တစ်ဖန် ပြန်ဝင်ရန် အဓိဋ္ဌာန်ပြုလိုက်လေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သာဂလမြို့ရှိ သာယာကြည်နူးဖွယ် ပြန့်ကျယ်ကြီးမားသည့် ပေါက္ခရဏီ ရေကန်ကြီး၌ ရေပြင်တွင်လည်းကောင်း၊ ကမ်းပြင်တွင်လည်းကောင်း၊ လူစု လူဝေးကြီးသည် လှိုင်းလုံးကြီးများပမာ တလိမ့်လိမ့်လှုပ်ရှား၍ နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             နေစွယ်ကွယ်ပျောက်ဖို့ရန်မှာ တစ်ပဟိုရ်မျှသာ လိုတော့၏။ သို့ရာတွင် ဘယ်ဆီကို ကြည့်လိုက် ကြည့်လိုက် လူထုပရိသတ်ကြီးသည် ကြိတ်ကြိတ် တိုးနေတုန်းပင် ရှိသေးသည်။ ယင်းလူထုပရိသတ်အလျဉ်ထဲက နက္ခတ် ပွဲသဘင် မဏ္ဍပ်ကြီးမှာ မိုးဥတုကာလ၌ မိုးရေလျှံပြီး မြစ်ရေတိုးသည့်အခါ မြစ်ပြင်ကျယ်ကြီးထဲ၌ စဉ်းငယ်ပေါ်နေသည့် ကျွန်းငယ်နှင့် ပုံသဏ္ဌာန်တူ နေလေသည်။ မဏ္ဍပ်မှာ စရည်းအိုးများ၊ ငှက်ပျောတိုင်များ၊ နတ်လမ်းများ၊ နွေဦးတွင် ပွင့်ဖူးသည့် ရွက်ညွန့် ပန်းမန်တို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် မုခ်ဦး များဖြင့် ပြင်ဆင်မွမ်းမံထားလေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်၌ကား ပန်းအမျိုးမျိုး၊ အမွှေးတိုင်နံ့အမျိုးမျိုး၊ ရနံ့အမျိုးမျိုးတို့ဖြင့် ထုံသင်းကြိုင်လှိုင်၍ နေလေ သည်။ ဦးခေါင်းပေါ်၌ မောက်ရှည်ကြီးကိုဆောင်းလျက် ကျောပေါ်၌ လွှား ကြီးကို ပိုးထားသော လှံကိုင်မင်းချင်းယောက်ျားများသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မဏ္ဍပ်လမ်းနှင့် မဏ္ဍပ်ထဲတွင်ရှိသော ဂဏလွှတ်တော်အဖွဲ့ ဝင်အမတ်များ၊ ပဒေသရာဇ်များ၊ အနွယ်တော်များ၊ အထက်တန်းလွှာမှ ပုဂ္ဂိုလ်များ၊ လူရတတ် လူကုံထံများ၊ အမျိုးကောင်းသမီးများ၏ နေရာများကို လှိမ့်၍လာသော လူထု ပရိသတ်ကြီး ဝင်မတိုးနိုင်အောင် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           နေမင်းသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ သက်ဆင်းသွားလေပြီ။ မဒ္ဒရဂဏတိုင်းပြည်အတွင်းရှိ သန်မာတောင့်တင်းပြီး ကျက်သရေရှိသည့် မြင်းများကထားသည့် ယာဉ်ရထားများ၊ လှပသော အဝတ်အစားကို ဝတ် ဆင်ထားသူများ ထမ်းပိုးလာသည့် ဝေါများ၊ မြင်းများသည် လူထုပရိသတ် ကြီး၏အလယ်၌ ကာကွယ်စည်းခြားထားသည့် လမ်းမအတိုင်း မဏ္ဍပ်ရှိရာ သို့ လာနေကြလေ၏။ မဏ္ဍပ်လှေကားပေါ်၌ရပ်နေသည့် အခမ်းအနား ကွပ်ကဲသူသည် ခရာကိုမှုတ်လျက် ရွှေပွဲလာဧည့်ပရိသတ်များကို ကြိုဆိုနေ လေသည်။ မဏ္ဍပ်အတွင်းသို့ ဂဏလွှတ်တော်အဖွဲ့ ဝင်အမတ်များ၊ မင်း ပရိသတ်များ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ အခမ်းအနားကွပ်ကဲသူသည် ထိုပုဂ္ဂိုလ် များ၏ အမည်နာမ၊ အနွယ်မျိုးရိုး၊ ရာထူးဂုဏ်ထူးတို့ကို ထုတ်ဖော်ကြေညာ လျက် ထိုပုဂ္ဂိုလ်များအား သတ်မှတ်ထားသည့် နေရာထိုင်ခင်းများ၌ အသီး သီးနေရာ ချထားပေးလေ၏။ ယာဉ်ရထားများ၊ မြင်းများ၊ ဝေါများသည် ပါသည့်ပုဂ္ဂိုလ်များကို မဏ္ဍပ်တံခါးဝတွင် ချထားခဲ့ပြီးလျှင် သားမြီးယပ်ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ကျေးကျွန်များ အင်္ကျီရှည်ကြီးများကို ဝတ်ထားသည့် အလုပ်အကျွေးများနှင့်အတူ မဏ္ဍပ်ကို လက်ယာရစ်လှည့်ပတ်ပြီး အနောက် ဘက်သို့သွား၍ တန်းစီရပ်နေကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူကုံထံအထက်တန်းလွှာမှ အမျိုးကောင်းသား၊ အမျိုးကောင်းသမီး များသည် နက္ခတ်ပွဲသဘင်နှင့် လျောက်ပတ်သင့်တော်မည့် အဝတ်တန်ဆာ များကို မိမိတို့၏အဆင်း၊ မိမိတို့၏မျိုးရိုးဇာတိအလိုက် ဝတ်ဆင်ထားကြ သည်။ ဗြာဟ္မဏမျိုးနွယ်များသည် ရွှေချည်ဖျင်ဖြင့် ရက်ထားသည့် အနီ ရောင်ခေါင်းပေါင်းများကို ဦးခေါင်းတွင် ပေါင်းထားကြသည်။ နဖူးပြင်နှင့် လက်မောင်းများ၌ စန္ဒကူးအဖြူစက်ကို တို့ထားကြသည်။ ပခုံးများပေါ်မှ လွင့်၍နေသည့် ကိုယ်ရုံအင်္ကျီ၏ အောက်ဘက်၌ မပြတ်မသား မြင်တွေ့နေ ရသည့် အစင်းသည် ဖြူဆွတ်နေသည့် အတွင်းခံလုံကွင်း၏အပေါ်၌ အဝါ ရောင် ယဇ်ချည်ကြိုးအသွင်ဖြင့် ပေါ်လွင်၍နေလေသည်။ သူတို့၏ အနား ကွပ်ထားသည့် အဖြူရောင် အတွင်းခံလုံကွင်းသည် ခြေနင်းသို့အထိ ကျနေ လေသည်။ ခတ္တိယမျိုးနွယ်များကမူ ရွှေချထားသည့် လှပသောအဝတ်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ရှည်လျား ချွန်ထက်နေသည့် နှာခေါင်း၏ အောက် ဘက်ရှိ နှုတ်ခမ်းမွေးများမှာ ကင်းမြီးကောက်နှစ်ကောင် ထောင်နေသကဲ့သို့ ပါးပြင်သို့ အထိ ထိုးထွက်နေလေသည်။ သူတို့၏ နား၊ လည်ပင်း၊ လက် မောင်း၊ လက်ကောက်ဝတ်များ၌ ရတနာခြယ်စီထားသည့် အဆင်တန်ဆာ များကို ဝတ်စားဆင်ယင်ထားကြသည်။ ကျယ်ပြန့်သည့် ရင်အုပ်မှ သေး သွယ်သည့် ခါးအထိ တင်းကျပ်သည့် အပေါ်ရုံအင်္ကျီကို ဝတ်ထားသည်။ ခါးမှ ဒူးအထိ အနားကွပ်ထားသည့် အတွင်းခံလုံကွင်းကို ဝတ်ထားသည်။ ဒူးမှ ခြေဖဝါးအထိ ခြေနင်းများကို စွပ်ထားကြသည်။ ကျောက်စီဓားမှာ ခါးမှာ တွဲလွဲကျနေလေသည်။ သူကြွယ်များ၏ အဝတ်အစားများမှာ အဖိုး အလွန်ထိုက်တန်သော်လည်း ခပ်ပွပွပင်ဖြစ်လေသည်။ ဂဏလွှတ်တော်အဖွဲ့ ဝင် အမတ်များမှာ ဒူးခေါင်းသို့အထိ ကျ၍နေသည့် သားမွေးအကျီရှည် ကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ အချို့သော ယွန်း(ယဝန) ပဒေသရာဇ်တို့ သည် ဦးခေါင်းပေါ်၌ ခပ်ချွန်ချွန်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားကြ၏။ ခြေသလုံး အထိ ခပ်ပွပွ သိုးမွေးအကျီရှည်ကြီးကို ဝတ်ထားကြ၏။ ခြေထောက်တွင်မူခြေစွပ်နှင့် ခပ်ချောင်ချောင် ခြေနင်းကို စီးထားသည်။ အချို့ကမူ “အာရယန် အဝတ်ကို ဝတ်စားဆင်ယင်ထားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အချို့အမျိုးသမီးများ၏ ဆင်ယင်ထုံးဖွဲ့မှု၊ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုများမှာ အလွန်ရှုချင့်စဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ ပုလဲသွယ်များဖြင့် ပုံအမျိုးမျိုးဖော် ၍ စည်းနှောင်ထုံးဖွဲ့ ထားသည့် ဆံပင်များ၏ အပေါ်၌ရှိသော လခြမ်း သဏ္ဌာန် ပန်းပွင့်ဦးရစ် မကိုဋ်များမှာ အထူးပင် တင့်တယ်လှပလေသည်။ နား၊ လည်တိုင်၊ လက်ကောက်ဝတ်၊ လက်ချောင်းများ၌ နားတောင်း၊ ပုလဲ သွယ်၊ ဆွဲကြိုး၊ လက်ကောက်၊ လက်စွပ်များ အပြည့်ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ တင်းကျပ်သော ကိုယ်ရုံအင်္ကျီကို ဝတ်ထားသည်ဖြစ်၍ အထက်ပိုင်း၌ မို့ မောက်သော ရင်သားကို မြင်ရသည်။ အောက်ပိုင်း၌ ပြည့်ဖြိုးသော တင် သားကို တွေ့ရသည်။ အလယ်ပိုင်း ခါးသွယ်သွယ်၌မူ ရွှေခါးစည်းကြိုးကို စီးထားသည်။ ရတနာခြယ်စီထားသည့် ထိုခါးစည်းကြိုးမှာ ခါးနှင့်တင်ပါး အကြား အောက်ဘက်သို့ ဝိုက်ကျသွားပြီး တင်သား၏ ပြည့်ဖြိုးပုံနှင့် ဝိုင်း ဝန်းပုံကို အထင်းသား လှစ်ပြနေလေသည်။ ခါးစည်းကြိုး၌ ရွှေခြူကလေး များ ဆွဲထားသည်။ သူတို့၏ အောက်ပိုင်းလုံကွင်းမှာ ခါးစည်းကြိုးမှ ဥဒေါင်း မြီးအသွင် ဖြာကျလျက် ဆေးနီဆိုးပြီး အဆင်တန်ဆာများ ဆင်ထားသည့် ခြေထောက်များ၏အောက်ဘက်၌ ခင်းကျင်းထားသည့် ကမ္ဗလာကော်ဇော များကို ထိပြီးလျှင် ခြေထောက်များကို ဖုံးလွှမ်း၍ထားလေသည်။ ပန်းပေါင်းစုံ တို့၏ရနံ့သည် လူတို့၏ အရှေ့အနောက်တစ်ခွင်တွင် ပျံ့သင်းကြိုင်လှိုင် ၍နေလေသည်။ များသောအားဖြင့် ယွန်း(ဂရိ) အမျိုးသမီးတိုင်းလိုလိုပင် အာရယန်အမျိုးသမီးများ၏ အဝတ်အစားကို ဝတ်စားဆင်ယင်ထားကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကောင်းကင်ပြင်၌ တန်ခူးလ လသည် ထွက်စပြုလာလေပြီ။ မဏ္ဍပ် ၏ အောက်ဘက် စင်မြင့်၏ လေးဖက်လေးရပ်၌လည်းကောင်း၊ လမ်းမ ပေါ်၌လည်းကောင်း၊ မီးတိုင်များ ထွန်းညှိထားကြသည်။ ဘုန်းတန်ခိုးကြီး မားသော တရားရှင် ယွန်း(ဂရိ) ဘုရင်မိလိန္ဒလက်ထက်က မဒ္ဒရနိုင်ငံ၏ မဟာသေနာပတိအဖြစ် အမှုထမ်းခဲ့သော အသက်အရွယ်အိုမင်းလှပြီဖြစ် သည့် မိတေဒသသည် ယခု သာဂလ ဂဏနိုင်ငံ၏ ဂဏပတိဖြစ်လာလေသည်။ ဂဏပတိ မိထောဒသဂဏပတိနေရာတွင် ထိုင်လိုက်သည်နှင့်တစ် ပြိုင်နက် မင်္ဂလာတူရိယာများ စတင်တီးမှုတ်ကြလေတော့သည်။ စင်မြင့်၏ အတက်အဆင်း၌ ရပ်နေသည့် အခမ်းအနားကွပ်ကဲသူသည် ခရာကို တစ်ဖန် မှုတ်လျက် “ရွှေပွဲလာပရိသတ်အပေါင်းတို့ခင်ဗျား၊ အနုပညာ၏ မကိုဋ် သရဖူဖြစ်သည့် ပြည့်ကျက်သရေဆောင် နိုင်ငံတော် ကချေသည် ဒေဝီ မလ္လိကာ အခမ်းအနားသို့ ကြွလာပါပြီ” ဟု ဟစ်အော်ကြေညာလိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ယင်းသို့ ဟစ်အော်ကြေညာလိုက်သောအခါ လူထုပရိသတ် ပင်လယ် သမုဒ္ဒရာပြင်ကြီး၌ လှိုင်းတံပိုး ထသွားလေ၏။ လူထုပရိသတ်အပေါင်းသည် လည်ကိုပင့်လျက် လမ်း၏ နောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မီးရှူးတန်ဆောင်များ ကိုင်ဆောင်ထားကြသည့် မြင်းစီးယောက်ျား များ၏ နောက်ဘက်မှ ယာဉ်ရထား၊ ထိုယာဉ်ရထား၏ နောက်ဘက်မှ မီးရှူးတန်ဆောင် ကိုင်ဆောင်ထားသည့် မြင်းစီးယောက်ျားများ၊ ယင်းသို့ ညှပ်ပြီး လိုက်ပါလာကြသည်။ ယာဉ်ရထားသည် ခဏချင်းပင် မဏ္ဍပ်အနီး ရှိ လူထုပရိသတ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာလေ၏။ လူထုပရိသတ်သည် အနုပညာ ၏ မကိုဋ်သရဖူ ပြည့်ကျက်သရေဆောင် မလ္လိကာဒေဝီ အသက်ရှည်စေကြောင်း၊ အောင်မြင်စေကြောင်း ဟစ်ကြွေးဆုတောင်းကြလေ၏။ ပန်းမိုး၊ ပန်းကုံးမိုးကိုလည်း မလ္လိကာ၏ ရထားပေါ်တွင် ရွာချကြလေ၏။ ပန်းနှင့် ပန်းကုံးများစွာတို့မှာ ယာဉ်ရထားထဲ ရောက်သွားပြီးလျှင် ပန်းပွင့်အပုံကြီး ပေါ်တွင် လျှောကျလျက် အောက်ဘက်သို့ လွင့်ကျလာကြလေ၏။ မလ္လိကာ သည် လက်ယှက်၍ ပြုံးချိုသော မျက်နှာ၊ နှိမ့်ချသော ဦးခေါင်းဖြင့် မျက်စိ တစ်ဆုံး ပြန့်ပြူး၍နေသည့် ပရိသတ်လူထုကြီး၏ ကျေးဇူးဥပကာရတင်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် အရိုအသေပေးခြင်းကို ခံယူ၍နေလေသည်။ မဏ္ဍပ်တွင်း သို့ ရောက်လာသည့်အခါ ကချေသည် မလ္လိကာသည် မင်းပရိသတ်၏ ရိုသေဦးညွတ်မှုကို ခံယူပြီးလျှင် ဂဏပတိ၏အနီးတွင် နေရာယူလိုက်လေ ၏။ မလ္လိကာ၏ ယာဉ်ရထားနောက်မှ ယာဉ်ရထားခြောက်စီးဖြင့် သူ၏ လက်ရွေးစင်တပည့်မများမှာ အနုပညာပြိုင်ပွဲတွင် ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ရန် အတွက် လိုက်ပါလာကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အခမ်းအနားကွပ်ကဲသူက ခရာကို တစ်ဖန်မှုတ်လိုက်ပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်္ဂလာ အစပျိုးတူရိယာသံများ ရပ်သွားပြီး စည်တော်ကို ရွမ်းလိုက်လေ သည်။ ကပွဲမစမီ တက္ခသီလာနှင့် မဂဓတိုင်းမှ ပညာသင်ကြားဆည်းပူးပြီး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည့် လုလင်ပျိုများ၏ လက်နက်အတတ်ပညာ ပြိုင်ပွဲ ကျင်းပဖို့အစီအစဉ်ရှိလေသည်။ ထိုပြိုင်ပွဲတွင် အရည်အသွေးကို စမ်း သပ်ပြီးမှသာလျှင် လုလင်ပျိုတို့သည် မဒ္ဒရဂဏတိုင်းပြည်၏ စစ်တပ်တွင် ရာထူးခန့်အပ်ခြင်း ခံကြရမည်ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အခမ်းအနားကွပ်ကဲသူက ကြေညာလိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တရားအမတ်ကြီး မဟာပဏ္ဍိတ် ဒေဝရှရမာ၏မြေး ဝိနယရှရမာ၊ မဟာပဒေသရာဇ် သဗ္ဗတ္ထ၏သား ဣန္ဒရဒီပ၊ ဂဏလွှတ်တော်ဥက္ကဋ္ဌ အာကျာရယပဝဒ္ဓန၏သား ဝသုဓိရ၊ ဂဏလွှတ်တော် မဲအရာရှိချုပ် ပဒေသရာဇ် ကတ္တာဝီရ၏သား သဒ၊ သူဌေးကြီး သမတ္ထက၏သား ဝိရှဏေသ၊ သူ ကြွယ်ကြီး ပရေဆထ၏သား ပိထုသေန..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လုလင်ပျိုခြောက်ယောက်တို့သည် စစ်သည်တော်၏အသွင်ဖြင့် ကိုယ် ကာယပေါ်၌ ချပ်မိန်ညိုကို ဝတ်လျက် ဦးခေါင်းပေါ်၌ သံခမောက်ကို ဆောင်း လျက် ပခုံးပေါ်၌ လေးနှင့်မြားကို လွယ်လျက် ခါး၌ ဓားကိုချိတ်ဆွဲလျက် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာကြလေ၏။ မဒ္ဒရဂဏနိုင်ငံ၏ ဂဏပတိလည်းဖြစ်၊ မဟာသေနာပတိလည်းဖြစ်သော အသက်အရွယ်အားဖြင့် အိုမင်းရင့်ရော် လှပြီဖြစ်သည့် မိတေဒသ၏ ရှေ့မှောက်၌ ရပ်ပြီးလျှင် ထိုလုလင်ပျို ခြောက်ယောက်တို့သည် မိမိတို့၏ဓားကို နှာခေါင်းနားအထိ မြှောက်ကိုင်လျက် ဦးခေါင်းကိုညွှတ်၍ ကြေညာလိုက်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မဒ္ဒရဂဏနိုင်ငံ သာဂလမြို့သားဖြစ်သော ကျွန်ုပ် မည်သူမည်သူ့၏ သားသည် သေနင်္ဂဗျူဟာ စစ်အတတ်ပညာကို သင်ကြားတတ်မြောက်လာ ခဲ့ပြီဖြစ်၍ တိုင်းပြည်နိုင်ငံ၏တာဝန်ကို ထမ်းရွက်ရန် အသင့်ပင်ရှိနေပါပြီ။ ဂဏနိုင်ငံက ကျွန်ုပ်၏ အရည်အချင်းကို စမ်းသပ်လျက် စစ်တပ်တွင် အမှု ထမ်းရန်အတွက် ကျွန်ုပ်အား ထိုက်တန်သောရာထူးကို ပေးအပ်ပါရန် တောင်းပန်ပါ၏”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂဏပတိသည် လုလင်ပျိုများအား လေးအတတ်ကိုပြိုင်ရန် အသင့် ရှိနှင့်နေကြဖို့ အမိန့်ပေးပြီး အသင့်ရှိနေသော စစ်သည်တော်တစ်ဦးအားအချက်ပေးလိုက်လေ၏။ လုလင်ပျိုတို့၏ လေးတွင် မြားအသင့်တပ်ထား လိုက်ကြလေပြီ။ စစ်သည်တော်သည် မဏ္ဍပ်၏ မျက်နှာကြက်ရှိရာသို့ အရောင်အမျိုးမျိုးရှိသော ဘောလုံးကလေးများကို ပစ်တင်လိုက်လေ၏။ လူထုပရိသတ်သည် ထိုလေးပစ်အတတ်ပြိုင်ပွဲကို စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ လုလင်ပျိုတို့သည် ဘောလုံးပေါင်းများစွာကို လေးဖြင့် ခဲယဉ်းစွာ ပစ်ဖောက်ကြလေသည်။ သေနာပတိနှင့် အကဲဖြတ်တို့သည် ဘယ် လုလင်သည် မြားဘယ်နှစင်းဖြင့် ဘောလုံးဘယ်နှလုံးကို ပစ်ဖောက်သည် ဆိုသည့်အချက်ကို ဂရုစိုက်ပြီး ကြည့်ရှုနေလေ၏။ မဟာသေနာပတိသည် လက်မြောက်လျက် လေးအတတ်ပြိုင်ပွဲ အပြီးသတ်ရန် အချက်ပေးလိုက် လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ဖန် မဟာသေနာပတိသည် လုလင်ပျိုတို့အား ချပ်မိန်ညိုကို ချွတ် လျက် မိမိတို့သန်ရာလက်နက်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြန် ၏။ ဣန္ဒရဒီပနှင့် ဝိနယရှရမာက လှံကိုလည်းကောင်း၊ အခြားသောလုလင် တို့က ဓားကိုလည်းကောင်း အသီးသီးရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။ မဟာသေနာ ပတိက အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လုလင်တိုင်းသည် ကျန်လုလင်အား မိမိ၏ရန်သူဟု သဘောထား လျက် မိမိကိုယ်ကိုကာကွယ်ရင်း ရန်သူများအား ဒဏ်ရာအနာတရဖြစ်အောင် ထိုးခုတ်ရမည်။ ဒဏ်ရာအနာတရဖြစ်အောင် ထိုးခုတ်ရမည်ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ် မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာအနာတရဖြစ်အောင် ထိုးခုတ်ရမည်ဟု မဆို လို။ မည်သည့်လုလင်မှ အကောက်ဉာဏ်ကိုသုံးခြင်း၊ အဂတိလိုက်စားခြင်း များကို မပြုလုပ်ရ။ ယင်းနှစ်မျိုးကို ပြုမူက ဂဏနိုင်ငံတရားလွှတ်ရုံးမှ အပြစ် ဒဏ်ပေးခြင်း ခံရလိမ့်မည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မဟာသေနာပတိသည် ကိုယ်ရုံအင်္ကျီကို လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလျက် တိုက်ပွဲစပြီဆိုသည့် အမှတ်သင်္ကေတကို ပြလိုက်လေ၏။ မဏ္ဍပ်ထဲ၌ လျှပ် စီးလက်သကဲ့သို့ အချက်ပေါင်းများစွာ ဝင်းခနဲ ဝင်းခနဲ လက်သွားလေ၏။ လုလင်ခြောက်ယောက်တို့သည် နေရာအသီးသီး၌ ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ရန် အတွက် ကျောကို လေးသဏ္ဌာန်ကွေးလျက် အစွယ်နှင့် ခြေသည်း လက် သည်းကို ထုတ်ထားသည့် ကျားသတ္တဝါကဲ့သို့ တုန်၍နေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လုလင်တိုင်းသည် ကျန်လုလင်အားလုံးအား မျက်တောင်မခတ် စူးစိုက် ကြည့်ရှုနေကြသည်။ သူတို့၏လက်ထဲရှိ လက်နက်များမှာ တစ်ခဏမျှ မျက်နှာကြက်အောက်ဘက်ရှိ မီးရောင်ကဲ့သို့ ဝင်းလက်ကြိုးပြက်သွားပြီးလျှင် လှုပ်ရှားသွားသည့် မီးညွန့်မီးလျှံကဲ့သို့ သူတို့၏လက်ထဲတွင် တစ်ဖန် ပြန် ငြိမ်သွားကြပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျယ်ပြောလှသည့် လူထုပရိသတ်ကြီးသည် သက်မကို ပင့်လျက် မျက်လုံးအပြူးသားနှင့် စစ်သည်သူရဲကောင်းများ၏ သိမ်မွေ့ လှသည့် လှုပ် ရှားခြင်းနှင့် ရွေ့လျားခြင်းများကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေကြသည်။ ကြည့်ရှုရင်း ကြက်သီးမွေးညင်းထလာကြလေ၏။ စစ်သည်သူရဲကောင်းများသည် နေရာ ကို ရွှေ့လိုက်၊ ညင်သာသော လေအလာတွင် ယိမ်းယိုင်လှုပ်ရှားသွားသည့် မြက်ပင်များကဲ့သို့ လှုပ်ရှားလိုက် ဖြစ်နေကြသည်။ တစ်ခဏအတွင်း၌ပင် သူတို့၏ စင်းနေသည့်လည်ပင်း၊ အဝတ်မဲ့နေသည့် လက်မောင်း၊ အမွေး တင်းကျမ်းနှင့် ရင်အုပ်၊ တောင့်တင်းသန်မာသည့် ကျောပြင်များမှ ချွေးသီး ချွေးပေါက်ကြီးများ စီးကျလာလေ၏။ သူတို့၏ ကိုယ်ကာယပေါ်၌ နေရာ အနှံ့အပြားတွင် အနီစင်းများထင်လျက် သွေးများ စီးကျလာလေသည်။ သွေးသည် ချွေးနှင့်ရောလျက် ပျံ့နှံ့သွားသည်ဖြစ်၍ သူတို့၏ ကိုယ်ကာယ သည် မြေနီမှုန့်ရောင် ထနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မဟာသေနာပတိ၏ ညွှန်ကြားချက်ဖြင့် အခမ်းအနားကွပ်ကဲသူသည် ခရာကိုမှုတ်လျက် သေနင်္ဂဗျူဟာ စစ်အတတ်ပညာပြိုင်ပွဲ အပြီးသတ်ပြီဖြစ်ကြောင်း အချက်ပေးလိုက်လေသည်။ လုလင်များသည် အစစ်အဆေးခံရန် အတွက် မဟာသေနာပတိ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်လာကြ၏။ လုလင် သကိဒနှင့် ပိထုသေန၏ ကိုယ်ပေါ်၌ သွေးအရာနှစ်ခုမျှသာလျှင် ရှိလေ သည်။ လုလင် ဝိရှဏေသ၏ ကိုယ်ပေါ်၌ ဒဏ်ရာသုံးခုစီ ရှိနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂဏလွှတ်တော်အဖွဲ့ဝင် အမတ်များနှင့် တိုင်ပင်နှီးနှောလျက် မဟာ သေနာပတိက ကြေညာလိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဂဏလွှတ်တော်အဖွဲ့ဝင်များနှင့်အတူ လူထုပရိသတ်အပေါင်းတို့၊ လုလင်သကိဒနှင့် ပိထုသေနသည် ဓားရေး၊ လှံရေး၌ တကယ်ကျွမ်းကျင် လိမ္မာကြောင်း ပြသခဲ့ကြသည်။ ဂဏလွှတ်တော်အဖွဲ့ဝင်အမတ်များ၏ အလို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568131432597,"sku":"","price":8910.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b5e19aee-3287-4502-b913-6914330cc3b8.jpg?v=1730209866"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဒဿနစာပဒေသာ","title":"ဒဿနစာပဒေသာ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                    ဘဝသစ္စာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘဝသစ္စာကို ရရှိဖို့အတွက် လမ်းနှစ်လမ်းရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှစ်လမ်းသာ ရှိနိုင်သည်။ ဘဝထဲမှာငုပ်ပြီး ဘဝသစ္စာကို ဆုပ်ကိုင်သည့်နည်းက တစ်မျိုး၊ နောက်တစ်မျိုးက မရဏထဲမှာ ငုပ်ပြီး ဘဝသစ္စာကို ဆုပ်ကိုင်သည့်နည်းက တစ်မျိုး၊ တံခါးပေါက်နှစ်ခုသာရှိသည်။ ဘဝနှင့်မရဏ။ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ခုက မိမိရှိပြီး ဆုပ်ကိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားတစ်မျိုးက မိမိမရှိဘဲ နှင့် ဆုပ်ကိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်မျိုးက အလင်းရောင်ထဲမှာ ရယူခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားတစ်မျိုးက အမှောင်ထဲမှာ ရယူခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်မျိုးက မျက်စိဖွင့်ပြီး ရယူခြင်းဖြစ်ပြီး နောက်တစ်မျိုးက မျက်စိမှိတ်ပြီး ရယူခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်မျိုးက ဘဝထဲမှာ ဘယ်လောက်ငုပ်ပြီး မြုပ်သွားသလဲဆိုလျှင် မိမိ မကျန်ရစ်တော့သည်အထိ ငုပ်ပြီး မြုပ်နှစ်သွားရမည်။ နောက်တစ်မျိုးက မရဏထဲမှာ ဘယ်လောက်ငုပ်ပြီး နစ်မြုပ်သွားရမလဲဆိုလျှင် မိမိ မကျန်ရစ် တော့သည်အထိ နစ်မြုပ်သွားရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိမိ မရှိတော့သည့်နေရာ၌ သစ္စာတရား ရှိနေသည်။ ဘဝ၏ ပွဲသဘင်၌လည်းကောင်း၊ ဘဝ၏အက၌လည်းကောင်း မိမိပျောက်သွားလျှင် သစ္စာတရားကို ရရှိနိုင်သည်။ မီရာသည် ကရင်းနှင့် သစ္စာတရားကို ရရှိသွား သည်။ ကျေတနုသည် သီချင်း ဂီတ သီဆိုရင်းနှင့် သစ္စာတရား ရရှိသွား သည်။ ကရိရှန၏ နှုတ်ခမ်း၌ရှိသော ပုလွေသည် ဘဝ၏တံခါးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e              ဂရိရှေးဟောင်း ဒဏ္ဍာရီများ၌ သစ္စာတရားရရှိသည့် နည်းလမ်းများ ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပိုင်းခြားပြထားသည်။ နတ်ဒေဝတာနှစ်ပါး အကြောင်း ဆွေးနွေးတင်ပြထားသည်။ အပိုလိုနတ်နှင့် ဒါယိုနီယယ်နတ် ဖြစ်သည်။ အပိုလိုက အကျင့်တရားနှင့်ပတ်သက်သော နတ်ဖြစ်ပြီး ဒါယိုနီ ယယ်က အက၊ အဆို၊ ပွဲသဘင်နှင့်ပတ်သက်သော နတ်ဖြစ်သည်။ အက်ပီ ကုရတ်သည် ဒါယိုနီယယ်ကို ကိုးကွယ်သူဖြစ်သည်။ အက်ပီကုရတ်က သူ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းကို စုံတောမြိုင်ဟု အမည်ပေးထားသည်။ သစ်ပင် ပန်းပင်များ၏ ကြားထဲမှာ ကျေးငှက်များ၏တေးသံကို နားထောင်ပြီး ခံစားမှု အပြည့်ရှိသူ ဖြစ်သည်။ လသာသောည ရေကန်ဘေးက လရောင်အောက် တွင် ကပွဲကျင်းပသည်။ ယင်းပတ်ဝန်းကျင်၌ အက်ပီကုရတ် သစ္စာအလင်း ရောင် ရရှိသွားသည်။ အကျင့်တရား ကျင့်သည့်အတွက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သိဒ္ဓတ္ထကမူ အက်ပီကုရတ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ဘဝဟူ၍ မရှိသလို အသက်ရှင်လာသည်။ မရဏတရားသည်သာလျှင် သစ္စာဖြစ် သည်။ ဒုက္ခသည်သာလျှင် သစ္စာဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓသည် သစ္စာတရားလေးပါး ကို ဟောကြားတော်မူသည်။ သစ္စာတရား ၄ ပါးလုံး ဒုက္ခနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒုက္ခသည် ပထမအရိယသစ္စာဖြစ်သည်။ ဒုက္ခကို ဖြစ်စေကြောင်း သည် ဒုတိယအရိယသစ္စာ ဖြစ်သည်။ ဒုက္ခချုပ်ငြိမ်းခြင်းသည် တတိယ အရိယ သစ္စာ ဖြစ်သည်။ ဒုက္ခချုပ်ငြိမ်းရာ ချုပ်ငြိမ်းကြောင်း နည်းလမ်းသည် စတုတ္ထ အရိယသစ္စာ ဖြစ်သည်။ သစ္စာတရား ၄ ပါးလုံး ဒုက္ခနှင့် ဆက်စပ်မှု ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသိဒ္ဓတ္ထမင်းသား မီးရှူးသန့်စင် ဖွားမြင်လာသောအခါ နက္ခတ်ဗေဒ ပညာရှင်များက -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သားတော်ကလေးသည် လုလင်အရွယ်ရောက်လာပြီး ဒုက္ခကို သိမြင်သည့်အခါ ရသေ့ရဟန်း ပြုသွားလိမ့်မည်”ဟု ဟောကိန်းထုတ်ကြ သည်။ နက္ခတ်ဗေဒ ပညာရှင်များသည် မဆွကပင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သိဒ္ဓတ္ထမင်းသားသည် ဒုက္ခကို အကြောင်းပြုပြီး လွတ်မြောက် ငြိမ်းချမ်းမှုရရှိသွားဖို့ အလားအလာရှိသည်”ဟု တွက်ကိန်းရရှိပြီးသား ဖြစ် သည်။ နက္ခတ်ဗေဒပညာရှင်များက သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီးကို ဆက်ပြီးပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အရှင်မင်းကြီး ... အရှင်မင်းကြီး၏သားတော် ရသေ့ .. ရဟန်း မပြုစေလိုသော ဆန္ဒရှိခဲ့သော် ဒုက္ခကို မျက်ဝါးထင်ထင် မတွေ့မြင်ရအောင် စီစဉ်စေချင်ပါ၏။ ဂိလာနပုဂ္ဂိုလ် သူ့မျက်မှောက် ရောက်မလာပါစေနှင့်၊ အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်သူ သူ့အနီးက ဖြတ်သန်းမသွားပါစေနှင့်၊ ဘုရင့် ဥယျာဉ်တော်အတွင်းက ပန်းပင်များတွင် ပွင့်နေကြသည့် ပန်းပွင့်များ နွမ်းခြောက် မသွားခင် ဖယ်ရှားပစ်ပါ၊ ဘုရင့်သားတော် ပွင့်လန်းနေတဲ့ ပန်းပွင့်များကိုသာ ရှုစားပါစေ၊ လုလင်ပျို လုံမပျိုများသာ သားတော်နှင့် တရင်းတနှီး ရှိပါစေ၊ ဇရာနှင့်ပတ်သက်ပြီး အရိပ်အယောင်မျှပင် သားတော်နှင့် မထိတွေ့ပါစေနှင့်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နက္ခတ်ဗေဒ ပညာရှင်များ၏ ဟောကိန်းရှိနေ၍ သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီးသည် သိဒ္ဓတ္ထမင်းသား သူနာကို မမြင်တွေ့အောင်၊ ညှိုးရော်နေသော ပန်းပွင့်များကို မမြင်အောင်၊ ဇရာနှင့်မရဏ ဝေးစွ ဇရာမရဏ ခြေသံမျှပင် မကြားရအောင် စီစဉ် ဖန်တီးထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အင်္ဂလိပ် ကဗျာဆရာကြီး အာနိုးသည် သူ၏နာမည်ကျော် ကဗျာ အဖွဲ့ The light of Asia\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e၌ ယင်းအခန်းကဏ္ဍနှင့် ပတ်သက်ပြီး အနုပညာ မြောက်စွာ ဖွဲ့ ဆိုရေးစပ်ထားသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ည မိန်းမပျိုများသည် ကကြခုန်ကြပြီး အိပ်ပျော်သွားကြသည်။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်နိုးလာ၍ သိဒ္ဓတ္ထမင်းသား ကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်ယောက် က ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေသည်။ တစ်ယောက်က မျက်နှာ ပုံပျက် ပန်းပျက် ဖြစ်နေသည်။ တစ်ယောက်က မျက်လုံးမျက်ချေး အပြည့်။ တစ်ယောက် သွားရည်ကျနေသည်။ တစ်ယောက် ကယောင်ကတမ်း ပြောနေသည်။ ဝတ်စားတန်ဆာများလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကြသည်။ သိဒ္ဓတ္ထ၏အမြင်တွင် အိပ်ပျော်နေသော မိန်းမပျိုအားလုံး သရဲမရုပ် ပေါက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        နံနက်ချိန် မြို့တွင်းထွက်ချိန်၌ သိဒ္ဓတ္ထသည် သူအို၊ သူနာ၊ သူသေများ ကို တွေ့ရသည်ဖြစ်၍ ထိုနေ့ည အိပ်ပျော်နေသော ကြင်ယာဒေဝီယသော်ဓရာနှင့် သားတော်လေး ရာဟုလာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး နန်းတော်မှ ထွက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၂ နှစ်အကြာ သိဒ္ဓတ္ထမင်းသား သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဘုရား စင်စစ် ဧကန် ဖြစ်ပြီးနောက် ကပ္ပိလဝတ်သို့ပြန်လာသောအခါ ယသော်ဓရာက ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လောကီလူ့ဘဝကို စွန့်ခွာပြီး ဘယ်ရပ်ဘယ်စခန်း ကြွနေသနည်း၊ မိမိ လိုလားသောအရာကို ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာ ကိုယ့်နေရာမှာ မရရှိနိုင်ဘူး လော”\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟူသော မေးခွန်းကို မေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓက -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာ ကိုယ့်အိမ်ဂေဟာမှာ မိမိလိုလားသော အရာ ဝတ္ထု ရမည်ဆိုလျှင် လောကီလူ့ဘောင်မှာ လူပေါင်း အသင်္ချေအနန္တရှိသည်။ ယင်း လူပေါင်းအသင်္ချေအနန္တ လူသားများ ဘယ်မှာ ဝိမုတ္တိ သို့မဟုတ် မောက္ခ ရရှိကြသနည်း”\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e             လူပေါင်းအသင်္ချေသည် ဘဝပေါင်းများစွာကစပြီး ပွဲသဘင် ကျင်းပလာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ပွဲသဘင် ကျင်းပ၍လည်း ရမည်မဟုတ် ပေ။ မိမိကိုယ် ပျောက်ဆုံးသွားသော ပွဲသဘင်မျိုးမှ ရလိမ့်မည်။ မရဏတရားကြောင့်လည်း ရမည်မဟုတ်ပေ။ မရဏတရားကြောင့် ရမည်ဆိုလျှင်လည်း တစ်နေ့တစ်နေ့ သင်္ချိုင်းရောက်သူများ အသင်္ချေအနန္တ ရှိနေသည်။ ယင်း အသင်္ချေ အနန္တ လူများ ဘာရရှိကြသနည်း။ ဒုက္ခကြောင့် ရမည်ဆိုလျှင် လည်း ဒုက္ခခံရသူတွေ အသင်္ချေအနန္တ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            ပွဲသဘင်ကြောင့်လည်း ရလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ မရဏကြောင့် လည်း ရလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ဒုက္ခကြောင့်လည်း ရလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ မိမိကိုယ် ပျောက်ဆုံးသွားသည်အထိ ကျင့်ကြံအားထုတ်မှ ရရှိလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":41958448103573,"sku":"","price":1440.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e8ea7243-c59a-4d65-921e-304f5d44069c.jpg?v=1745656892"},{"product_id":"ပါရဂူ-ထေရကထာ","title":"ထေရကထာ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမောင်းထောင်ဆရာတော်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိလိန္ဒမင်းကြီးသည် ဗုဒ္ဓအဘိဓမ္မာနှင့် စပ်လျဉ်းသည့် ပြဿနာ အမျိုးမျိုးကို ရှင်နာဂသိန်အား မေးမြန်းလျှောက်ထားသည်။ ရှင်နာဂသိန် က မိလိန္ဒမင်းကြီး လျှောက်ထားသည့် ပြဿနာများကို ပြန်လည်ဖြေ ကြားသည်။ မိလိန္ဒမင်းကြီး၏ အမေးနှင့် ရှင်နာဂသိန်၏အဖြေသည် “မိလိန္ဒပဉ္စာ” ဟူသောအမည်ဖြင့် ဗုဒ္ဓစာပေလောကတွင် ထင်ပေါ်ကျော် ကြား၏။ ဘိုးတော်မင်းတရားကြီးသည် ပြဿနာအမျိုးမျိုးကို မောင်း ထောင်သာသနာပိုင် ဆရာတော်အား မေးမြန်းလျှောက်ထား၏။ မောင်း ထောင်ဆရာတော်က ဘိုးတော်မင်းတရားကြီး၏ အမေးပုစ္ဆာများကို ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။ ဘိုးတော်မင်းတရားကြီး၏ အမေးနှင့် မောင်းထောင်ဆရာတော်၏အဖြေသည် မြန်မာဂန္ထဝင်၌ `အမေးတော် အဖြေ” အမည်ဖြင့်ထင်ပေါ်ကျော်ကြားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်းထောင်ဆရာတော်သည် မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၁၁၅ ခုနှစ် တွင် အလုံမြို့ကျေး၊ မောင်းထောင်ရွာ၌ ဖွားမြင်သည်။ အဖမှာ နတ်ရှင် ယက္ခဘွဲ့ခံ ဦးစံဦးဖြစ်ပြီး အမိမှာ ရှင်ခွေး ဖြစ်သည်။ ငယ်မည်မှာကား မောင်မြတ်နေ ဖြစ်၏။ အသက် ၁၃ နှစ်တွင် ရှင်သာမဏေပြုသည်။ သာမဏေဘွဲ့ မည်ကား ရှင်ဉာဏ ဖြစ်၏။ ရဟန်းဘွဲ့ မည်ကား ရှင်ဉာဏဘိဝံသ ဖြစ်၏။ ရဟန်း ၃ ဝါရသည်အထိ စာပေကျမ်းဂန်များကို ဆရာ အသီးသီးထံမှ သင်ကြားလေ့လာပြီးလျှင် ရဟန်း ၃ ဝါကျော်သွားသော အခါ မောင်းထောင်ရွာ၌ စာပေပို့ချနေလေသည်။ ရဟန်း ၆ ဝါရသော အခါ နေတ္တိဋီကာသစ်ကို ရေးသားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်းထောင်ရဟန်းငယ်၏ သတင်းကို ကြားသိရသည်ဖြစ်၍ ဘိုးတော်မင်းတရားကြီးသည် မောင်းထောင်ရဟန်းငယ်အား နေပြည်တော်သို့ ပင့်လေ၏။ ရဟန်းဝါ ၆ ဝါမျှသာရရှိသေးသော မောင်းထောင် ရဟန်းငယ်သည် ဘိုးတော်မင်းတရားကြီး၏ ပင့်ဖိတ်ချက်အရ ၁၁၄၃ ခုနှစ်တွင် နောက်ပါစာသင်ရဟန်း ၈၅ ပါးနှင့်တကွ မောင်းထောင်ရွာမှ ရတနာပူရ အင်းဝမြို့သို့ ကြွရောက်လာလေသည်။ ရတနာပူရ အင်းဝ မြို့၊ မိုးထိကျောင်း အနောက်မြောက်တွင် ယာယီစာသင်တိုက် ဆောက် လုပ်ပြီးလျှင် မောင်းထောင်ရဟန်းငယ်အား လှူဒါန်းလေ၏။ ဉာဏာဘိ သာသနဓဇ မဟာဓမ္မရာဇ ဂုရု”ဘွဲ့တံဆိပ်ကိုလည်း ဆက်ကပ်လှူဒါန်း လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်းထောင်ဆရာတော်သည် သက္ကတ၊ ဟိန္ဒီ၊ ဘင်္ဂါလီစသော ဘာသန္တရကို ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်သူဖြစ်၍ ရတနာပူရ အင်းဝမြို့သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် မကြာမီ ထူးခြားသည့်တာဝန်ကို ထမ်းရွက်ရ လေ၏။ ထိုတာဝန်ကား အခြားမဟုတ်၊ ဘင်္ဂါလီ အရေးအသားဖြင့် ရှိနေသည့် ရာဇဘိသေကကျမ်းကို ရာမကရဏ၊ သာမသုန္ဒရ၊ ပုံသ္မီရာမ အစရှိသော ပုဏ္ဏားတို့နှင့်အတူ ဘာသာပြန်ဆိုရခြင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၁၄၇ ခုနှစ်တွင် မောင်းထောင်ဆရာတော်သည် ဝင်္ဂတိုင်း နဝဒီပ၊ သီဟိုဠ်ကျွန်း သီဟဠဒီပတို့၌ ရှိသည့် လောကီရေး၊ လောကုတ္တရာ ရေးဆိုင်ရာ စာပေကျမ်းဂန်များကို ဆောင်ယူစေသင့်ကြောင်း ဘိုးတော် မင်းတရားကြီးအား စာဆက်သွင်းလေ၏။ ဘိုးတော်မင်းတရားကြီးကရာပြတ်သီရိစ္ဆန္ဒရတ်၊ ဇယနာရမ်၊ ပုံညှို့ရာမ် စသော ဗြာဟ္မဏမျိုး ပုဏ္ဏား တို့ကို သင်္ဘောနှင့်စေလွှတ်ပြီးလျှင် မောင်းထောင်ဆရာတော် ညွှန်ကြား သည့် စာပေကျမ်းဂန်များကို ဆောင်ယူဆက်သစေလေသည်။ ယင်း စာပေကျမ်းဂန်များ မြန်မာနိုင်ငံသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ မောင်းထောင် ဆရာတော်က မြန်မာဘာသာသို့ ပြန်ဆိုခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိုးတော်မင်းတရားကြီးလက်ထက်တွင် သာသနာ့ရေးရာကို စီမံခန့်ခွဲသည့် သာသနာပိုင် ဆရာတော်ကြီး ၄ ပါးရှိသည်။ မင်းအို ဆရာတော်၊ ဆံတားဆရာတော်၊ မန်လည်ဆရာတော်၊ မင်းရွာဆရာ တော်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ယင်းသာသနာပိုင် ဆရာတော်ကြီး ၄ ပါး သာသနာကို အုပ်ချုပ်သည်မှာ ၁၁၄၆ ခုနှစ်အထိ ဖြစ်၏။ ထို့နောက် ရှိရင်းစွဲ ဆရာတော်ကြီးများနှင့်တကွ ဆရာတော်အသစ်များ ထပ်မံဖြည့် စွက်ပြီးလျှင် သာသနာပိုင်ဆရာတော် ၁၂ ပါးအထိ တိုးချဲ့ခန့်ထားလေ ၏။ ယင်း ၁၂ ပါးထဲတွင် မောင်းထောင်ဆရာတော်လေးလည်း တစ်ပါး အပါအဝင် ဖြစ်သည်။ မောင်းထောင်ဆရာတော် သာသနာပိုင်ဖြစ်သော အခါ သိက္ခာတော် ၈ ဝါမျှသာ ရှိသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသာသနာပိုင် ၁၂ ပါး ခန့်ထားသော်လည်း လူများပြီး ပွဲမစည် ဖြစ်နေ၏။ သာသနာနှင့်ပတ်သက်သည့် အမှုကိစ္စတို့ကို စီမံဆုံးဖြတ်ရာ၌ ဆန္ဒအမျိုးမျိုးဖြစ်နေသဖြင့် ခရီးမရောက်ပေ။ ထိုအချိန်၌ သာသနာတော် တွင် အတင်ဂိုဏ်းနှင့် အရုံဂိုဏ်းတို့ကလည်း တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် တင်းမာ နေလေသည်။ ထို့ကြောင့် ဘိုးတော်မင်းတရားကြီးသည် သာသနာရေး အတွက် စိတ်လက်မကြည်မသာ ဖြစ်နေ၏။ ထိုအတွင်း.....\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e\" ပရံနဝါ မစုံသေး ၍၊ မောင်းထောင်ခွက်ကလေးနှင့် နို့ရည်ပေးပါ့ မခွေးရယ်။ ဇွန်ပန်းကို ပန်ဆင်ရမှ၊ နို့ဝတော့မယ်။ နို့ချိုအေးကိုတဲ့ တိုက်ကျွေးဖွယ်၊ နို့မျက်ငယ် တို့ မာစေကြောင်း၊ ညွတ်ခဆုတောင်း” \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟူသော တဘောင်ပေါ်လာလေ၏။ ပြည်သူလူထုက တရားနို့ချိုကို သောက်စို့လိုသဖြင့် မင်းတရား ကြီးအား အင်္ဂါသား မောင်းထောင်ဆရာတော်ကို သာသနာပိုင် တင် မြှောက်ရန် ပန်ကြားခြင်းဖြစ်သည်ဟု တဘောင်၏အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ကောက်ချက်ချကြလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိုးတော်မင်းတရားကြီး ကိုယ်တိုင်ကလည်း ကြည်ညိုရင်းစွဲ ရှိသည့်အပြင် တဘောင်စနည်းကလည်း ပေါ်နေသဖြင့် မောင်းထောင် ဆရာတော်အား တစ်ပါတည်း သာသနာပိုင်အဖြစ် ခန့်အပ်တော်မူလိုက် လေသည်။ မောင်းထောင်ဆရာတော်အား သာသနာပိုင် ခန့်အပ်လိုက် သည့်အခါ အတင်ဂိုဏ်း၊ အရုံဂိုဏ်း နှစ်ဂိုဏ်းစလုံးကပင် လိုလားနှစ်သက် ကြလေသည်။ တစ်ပါးတည်းသာသနာပိုင် ဖြစ်ပြီးနောက် ၁၁၅၁ ခုနှစ် တွင် မောင်းထောင်ဆရာတော်အား အသောကာရာမ ရတနာဘုံကျော် တိုက်ကျောင်းကို ဘိုးတော်မင်းတရားကြီးကိုယ်တိုင် ရေစက်သွန်းချ၍ လှူဒါန်းသည့်အပြင် “ဉာဏာဘိဝံသ ဓမ္မသေနာပတိ မဟာဓမ္မရာဇာဓိ ရာဇဂုရု”ဘွဲ့တံဆိပ်တော်ကိုလည်း ဆက်ကပ်လှူဒါန်းလေသည်။ မောင်းထောင်ဆရာတော်သည် သာသနာပိုင်ဖြစ်သည့်နေ့၌ပင် သံဃာတော် များ၏ အလယ်ကျောင်းဦး ဘုရားရှေ့၌ အောက်ပါအဓိဋ္ဌာန်ကို ပြုစု တော်မူ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သာသနာရေး သာသနာမှုနှင့် စပ်သမျှကို ဆန္ဒာဒေါသာ၊ ဘယာမောဟာ အဂတိလေးပါး မလားဘဲ တရားရှိရာ ရွက်ဆောင်မည်။ အသက်ကိုသော်လည်း စွန့်မည်။ တရားကိုမစွန့်ပြီ။ သာသနာဒါယကာ တရားမင်းမြတ်က အမိန့်တော် အထူးပြန်သော်လည်း မှန်ရာကိုသာ လိုက်မည်။ တရားကိုစွန့်၍ မလိုက်ပြီ။ မနာခံသော် ခပ်မဆိတ်သာ နေမည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအထက်ပါအဓိဋ္ဌာန်မှာ ဆရာတော်၏ တရားမှုလိုလားမြတ်နိုးပုံကို ဖော်ပြနေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်းထောင်ဆရာတော်သည် သာသနာပိုင် ဖြစ်လာသော အခါ တကွဲတပြားစီဖြစ်နေသည့် သံဃာများအား တညီတညွတ်တည်း ဖြစ်အောင် စီမံဆောင်ရွက်လေ၏။ အတင်ဂိုဏ်း၊ အရုံဂိုဏ်း စသည်ဖြင့် ဝိဝါဒကွဲပြားနေသည့် ဂိုဏ်းဂဏစိတ် ပြင်းထန်နေသည့် သံဃာများသည် တစ်စုတည်း တစ်ပေါင်းတည်း ဖြစ်လာကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသာသနာပိုင်ဖြစ်ပြီး ၈ နှစ်အကြာတွင် မောင်းထောင် ဆရာတော်သည် သုတ်သီလက္ခန် ဋီကာသစ်ကို ရေးသားစီရင်သည်။ သုတ်သီလက္ခန် အဋ္ဌကထာကို ပါဠိဘာသာဖြင့် အကျယ်တဝင့်ဋီကာ ဖွင့်၍ ရေးသားတော်မူခြင်း ဖြစ်လေသည်။ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်းထောင်ဆရာတော်အား ၁၁၅၂ ခုနှစ်တွင် မြောက်နန်းမ တော်ကောင်းမှုဖြစ်သည့် စံကျောင်းတော်ကို လှူဒါန်းသည့်အပြင် “ဉာဏာ ဘိဝံသ ဓမ္မသေနာပတိ မဟာဓမ္မရာဇဂုရု” ဘွဲ့တံဆိပ်တော်ကိုလည်း ဆက်ကပ်လေသည်။ ၁၁၅၃ ခုနှစ်တွင် တောင်နန်းတော် ကောင်းမှုဖြစ် သည့် အောင်မြေဘုံကျော် ကျောင်းကို လှူဒါန်းသည်။ ယင်းသို့အားဖြင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်းထောင်ဆရာတော်သည် ရာဇဂုရု” ဘွဲ့ တံဆိပ် ၄ ကြိမ်တိတိ ရရှိတော်မူလေ၏။ ။ ( သက္ကရာဇ် ၁၁၆၂ ခုနှစ်တွင် သီဟိုဠ်ကျွန်းမှ သာမဏေ ၆ ပါး နှင့် ဥပါသကာ တစ်ဦးတို့သည် အမရပူရမြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုသာမဏေ ၆ ပါးတို့ကို မောင်းထောင်ဆရာတော်က ဥပဇ္ဈာယ်ပြု၍ ရဟန်းခံပေးလေ၏။ ဥပါသကာကိုလည်း သာမဏေ ပြုပေးလေ၏။ ထို့နောက်တွင်လည်း သီဟိုဠ်ကျွန်းမှ ရောက်ရှိလာကြသည့် သာမဏေ များစွာတို့ကို ရဟန်းခံပေးပြီးလျှင် လူဒကာများကိုလည်း သာမဏေ ဝတ်ပေးလေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568138510485,"sku":"","price":2250.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b248d604-778f-4172-b42b-58c21611a9ad.jpg?v=1730209930"},{"product_id":"ပါရဂူ-ညီတော်မင်းနန်","title":"ညီတော်မင်းနန်","description":"\u003cp\u003e  \u003cstrong\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           စာဖတ်သူများ၏ လက်ဝယ်တွင်ရောက်ရှိနေသော သုန္ဒရနန္ဒ (လှသောနန္ဒ) ခေါ် ညီတော်မင်းနန် မှာ ကဗျာဆရာ သို့မဟုတ် ဗုဒ္ဓ အဘိဓမ္မာဆရာ အဿဃောသ၏ သက္ကတဘာသာဖြင့် ဖွဲ့ဆိုသီကုံး ထားသော `ဆောက်ဒရနန္ဒ” ခေါ် ကဗျာအဖွဲ့ ကို မြန်မာစကားပြေဖြင့် ဘာသာပြန်ဆိုထားသည့်စာအုပ်ဖြစ်ပါသည်။ ဤကဗျာဝတ္ထု၏အဓိ က ဇာတ်ဆောင်ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ဗုဒ္ဓရှင်တော်ဘုရား၏ ညီတော် နန္ဒ ဖြစ်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သိဒ္ဓတ္ထနှင့်နန္ဒမှာ ညီနောင်တော်ကြသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး၏ သဘောသဘာဝမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် တောင်နှင့်မြောက်ပမာ ဖီလာဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ သိဒ္ဓတ္ထသည်ငယ်စဉ်ကာလကပင် လောက ကိုငြီးငွေ့ပြီး သစ္စာတရားကို ရှာမှီးလိုသည့်ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ ထီးနန်းစည်း စိမ်ကိုစွန့်ပယ်ပြီး မလျော့သောလုံ့လဖြင့် ဗုဒ္ဓအဖြစ်ကို ရအောင် ကြိုးပမ်း အားထုတ်ခဲ့လေသည်။ နန္ဒကမူ ထိုကဲ့သို့မဟုတ်၊ လောကီ အာရုံကို ခုံမင်တွယ်တာခြင်းမှာ သူ့စရိုက်သူ့ဝသီဖြစ်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကာမဂုဏ်ရွှံ့တွင်း၌ ကျွံနစ်နေသည့် နန္ဒအား ဗုဒ္ဓကထုတ်ဆယ် ကယ်တင်ခဲ့ရလေသည်။ ယင်းအကြောင်းကို ကဗျာဆရာအဿ ဃောသက “သုန္ဒရနန္ဒ” တွင် အနုပညာမြောက်စွာဖြင့် ကဗျာဖွဲ့ ထား လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e                                                  \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eနန္ဒ၏အကြောင်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e‘သုန္ဒရ နန္ဒတွင်ပါသော နန္ဒ၏အကြောင်းကို အကျဉ်းချုပ်ဖော် ပြရမည်ဆိုလျှင်..... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသုန္ဒရီသည် နန္ဒ၏ကြင်ဖက် ဇနီးဖြစ်သည်။ နန္ဒသည် ဗုဒ္ဓ၏ညီ တော်ဖြစ်သည်။ နန္ဒနှင့်သုန္ဒရီသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလွန်တရာပင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးကြလေသည်။ တစ်နေ့သ၌ ဗုဒ္ဓသည် နန္ဒအား ကျောင်း တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ရဟန်းပြုပေးလိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချစ်သူ နန္ဒပြန်မလာသဖြင့် သုန္ဒရီ အပူမီးတောက်လောင်နေသ ကဲ့သို့ပင် နန္ဒလည်း ချစ်သူ သုန္ဒရီနှင့် ကွဲကွာနေရသဖြင့် အတိဒုက္ခ ရောက်နေရှာသည်။ မအိပ်နိုင် မစားနိုင် တမှိုင်မှိုင်တတွေတွေဖြစ်နေ သည်။ ရဟန်းများက နန္ဒအား တရားပြကြ၏။ သို့ရာတွင် အရာမထင် အချည်းနှီးအလဟဿပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ဗုဒ္ဓသည် နန္ဒအား ဟိမဝန္တာတောင်ထက်သို့ ခေါ် ဆောင်သွား၏။ ဟိမဝန္တာတောင်ထက်၌ မျောက်မမျက်ကန်း တစ်ကောင်ကိုပြပြီး ဗုဒ္ဓကနန္ဒအား “နန္ဒ၊ ဒီမျောက်မ မျက်ကန်းနှင့် သင့်ချစ်ဇနီး သုန္ဒရီ ဘယ်သူကလှသနည်း” ဟု မေးလိုက်လေ၏။ နန္ဒကပြုံးပြီး “ဒီမျောက် မမျက်ကန်းနှင့် အရှင်ဘုရား၏ခယ်မတော် ဟာ မနှိုင်းအပ် မယှဉ်အပ်ပါ” ဟု ပြန်လျှောက်ထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် ဗုဒ္ဓသည် နန္ဒအား ဟိမဝန္တာတောင်ထက်မှတစ်ဆင့် နတ်ပြည် နတ်လောကသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြန်လေသည်။ နတ် လောက၌ နတ်ကညာများကိုတွေ့မြင်ရသောအခါ ဗုဒ္ဓသည် နန္ဒအား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ကညာများနှင့် သုန္ဒရီ၏ခြားနားချက်ကို မေးမြန်းလေ၏။ ထိုအခါ နန္ဒက “မျောက်မ မျက်ကန်းနှင့် အရှင်ဘုရား၏ ခယ်မတော် မနှိုင်း အပ် မယှဉ်အပ်ဖြစ်သလို ဒီနတ်ကညာများနှင့်လည်း အရှင်ဘုရား၏ ခယ်မတော်ဟာ မနှိုင်းအပ် မယှဉ်အပ်ပါ” ဟု ပြန်လည်လျှောက်ထား လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနန္ဒသည် သုန္ဒရီကိုမေ့ပြီး နတ်ကညာများကို စွဲစွဲလမ်းလမ်းဖြစ် သွားလေသည်။ နတ်ကညာများကို ရယူပေါင်းသင်းလိုသည့် အာသာ ဆန္ဒပြင်းပြလာသည်။ ထိုအခါ ဗုဒ္ဓက နန္ဒအား ယင်းနတ်ကညာများကို ရရာရကြောင်း နည်းလမ်းကား တရားအကျင့်ကို ကျင့်ကြံအားထုတ် ခြင်းပင်ဖြစ်၏ဟု ပြောပြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနန္ဒသည် နတ်ကညာများကိုရလိုစိတ်ဖြင့် တရားအကျင့်ကို ကျင့် ကြံအားထုတ်လေသည်။ ထိုအခါ အာနန္ဒာက နန္ဒအား နတ်စည်းစိမ် ဟူသည်မှာ မမြဲကြောင်း၊ တစ်ခဏသာခံကြောင်း၊ ကံကုသိုလ်ကုန်ဆုံး ပါက နတ်ပြည်နတ်လောကက ပြန်ဆင်းလာရတတ်ကြောင်းကို ရှင်း လင်းပြောပြ၏။ နန္ဒသဘောပေါက်သွားလေသည်။ ဗုဒ္ဓအထံတော်မှ တရားအဆုံးအမကို နာကြားရပြီးနောက် တရားအကျင့်ကို ကျင့်ကြံ အားထုတ်သောအခါ နန္ဒသည် ရဟန္တာဖြစ်သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e                                                                            \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eမူကွဲသည် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           နန္ဒ၏ အကြောင်းအရာသည် ဥဒါန်း၌လည်းကောင်း၊ ဇာတ် တော်တွင်လည်းကောင်း၊ ဓမ္မပဒအဋ္ဌကထာတွင်လည်းကောင်း ပါဝင် သည်။ သို့ရာတွင် ဤ သုန္ဒရနန္ဒ တွင် ဖော်ပြပါရှိသည့် နန္ဒ၏အ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင်းအရာနှင့် ပါဠိစာပေများတွင်ပါရှိသည့် နန္ဒ၏အကြောင်းအရာ တို့သည် အတန်ငယ်ကွဲပြားခြားနားမှုရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသုန္ဒရနန္ဒကဗျာအဖွဲ့ သည် တရားနှင့်အချစ်၏စစ်ပွဲကို သရုပ် ဖော်ထားသည့် ကဗျာအဖွဲ့ ဖြစ်သည်။ နန္ဒ၏စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကာမဂုဏ်အာရုံနှင့် တရားဓမ္မတို့သည် တိုက်ပွဲဖြစ်ကြသည်။ အပြီးသတ် တွင်မူ တရားဓမ္မကအနိုင်ရသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သုန္ဒရနန္ဒ ၌ နန္ဒနှင့် သုန္ဒရီ ချစ်သူမောင်မယ်တို့၏ တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦးချစ်ခင်ကြင်နာပုံကို ဖွဲ့ဆိုရာ၌ အောင်မြင်မှုရရှိသကဲ့သို့ပင် ဗုဒ္ဓ ၏တရားအဆုံးအမများကို လှပသော စကားလုံးများဖြင့် ဖွဲ့ဆိုရာ၌ လည်း အောင်မြင်မှုရရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e                                                                     \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eကဗျာစွမ်းရည် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   ကဗျာသည် လူသား၏စိတ်နှလုံးကို ဆွဲဆောင်ယူရာ၌ အထိ ရောက်ဆုံးသော၊ အရေးပါအရာရောက်ဆုံးသော လက်နက်ကိရိယာ တစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်၍ ခက်ခဲနက်နဲသည့် အဘိဓမ္မာနှင့် တရားဓမ္မ သဘောများကို ရိုးရိုးလူထု၏နှလုံးအတွင်းသို့ ထွင်းဖောက်ဝင်ရောက် သွားနိုင်စေရန်အတွက် အချို့ ပညာရှင်များသည် ယခင်အခါကလည်း ကဗျာ၏အကူအညီကို ယူဖူးခဲ့ကြလေပြီ။ ယနေ့လည်း ယူနေကြ သည်။ နောင်ကိုလည်း ယူကြပေဦးမည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤ “သုန္ဒရ နန္ဒ” ကဗျာကိုဖွဲ့သူ အဿဃောသမှာ ထင်ရှား ကျော်ကြားသည့် ဗုဒ္ဓအဘိဓမ္မာ ဆရာကြီးတစ်ဦးဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် သူသည် ကဗျာအနုပညာကို လက်မလွှတ်ပေ။ ကဗျာကိုတန်ဖိုးထားပုံ ကို '\u003cspan\u003eသုန္ဒရ နန္ဒ” ကဗျာအဆုံးသတ်တွင် အဿဃောသက အောက်ပါ အတိုင်းရှင်းလင်းပြောပြထားပေသည်။ ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လွတ်ငြိမ်းမှုတရားဓမ္မ ဟောပြောချက်များအပြည့်ဖြစ်သော ဤကျမ်းသည် ငြိမ်းချမ်းမှုပေးရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ ရွှင်ပျော်မှုပေးရန် အတွက် မဟုတ်ပေ။ စာဖတ်သူများအား ဆွဲဆောင်ရန်အတွက် ဤ ကျမ်းကို ကဗျာအဖွဲ့ဖြင့် ဖွဲ့ ဆိုရေးသားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤကျမ်း၌ လွတ်ငြိမ်းမှုတရားဓမ္မများမှတစ်ပါး ကျွန်ုပ်ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည့် အရာများမှာမူ ကဗျာသဘောအရ ရသရှိစေရန်အတွက် ဖြစ်လေသည်။ ဆေးခါးကို သောက်နိုင်ရန်အတွက် အချိုရောထားသကဲ့သို့ ဖြစ်လေသည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e                                                                                  \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eသုန္ဒရ နန္ဒ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သုန္ဒရ နန္ဒ”သည် အခန်း ၁၈ ခန်းပါဝင်သည့် ကဗျာအဖွဲ့ ဖြစ် သည်။ ယင်းကဗျာအဖွဲ့၌ ဗုဒ္ဓတရားများကို ပေါ်လွင်ထင်ရှားသော စကားလုံးများဖြင့် သီကုံးဖွဲ့ဆိုထားသည်။ ယင်းကဗျာအဖွဲ့ သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထေရဝါဒအယူအဆကို အဓိကထားပြီးဖွဲ့ သည့် ကဗျာဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ သို့ရာတွင် မဟာယာနသဘောတရားများလည်း ပါဝင် ထည့်သွင်းထားသည်ကို တွေ့ ရပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသုန္ဒရနန္ဒ ကဗျာအဖွဲ့ ကို ပထမဆုံးစ၍တွေ့သည်မှာကား နိပေါ ဘုရင်၏စာကြည့်ပိဋကတ်တိုက်၌ဖြစ်၏။ ထိုစာကြည့်ပိဋကတ်တိုက် ၌ သုန္ဒရနန္ဒကဗျာရှေးဟောင်းလက်ရေး ပရပိုက်မူနှစ်ခုကို တွေ့ကြရ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေသည်။ ထိုမူနှစ်ခုလုံးမှာ မူကောင်းမူသန့်များ မဟုတ်ကြပေ။ ယင်း မူများကို အခြေခံပြီးလျှင် ပဏ္ဍိတ် ပရာပရဆတ် ရှာဆထရီဆိုသူက သုန္ဒရနန္ဒကို တည်းဖြတ်သုတ်သင်ပြီးလျှင် ၁၉၁ဝ ခုနှစ်တွင် ပုံနှိပ်ထုတ် ဝေလိုက်လေသည်။ ထို့နောက်တွင် ဥရောပတိုက်မှ ပညာရှင်ပေါင်း များစွာက သုန္ဒရနန္ဒကဗျာကို ကောင်းမူသန့်ဖြစ်လာအောင် အပင် ပန်းခံပြီး တည်းဖြတ်သုတ်သင်ကြလေသည်။ ၁၉၂၈ ခုနှစ်တွင် မူလ မူဟောင်းများနှင့် သုတ်သင်တည်းဖြတ်ပြီးဖြစ်သည့်မူများကို အခြေခံ ပြီးလျှင် ဒေါက်တာဂျွန်စတန်က သုန္ဒရနန္ဒကဗျာ ကောင်းမူသန့် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသုန္ဒရနန္ဒ၌ ကဗျာ၏အင်္ဂါရပ်ဖြစ်သော သိင်္ဂါရရသ၊ သန္တရသ စသည်တို့ အပြည့်အဝပါရှိလေသည်။ သုန္ဒရနတွင် ပါဝင်သည့် ကဗျာအဖွဲ့ အချို့ကို ဤနိဒါန်းတွင် မိတ်ဆက်သဘောဖြင့် ထုတ်နုတ် ဖော်ပြရမည်ဆိုလျှင်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                                 \u003cstrong\u003eမိတ်ဆက်ကဗျာ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ဗုဒ္ဓသည် နန္ဒ၏နန်းဆောင်ကို ဆွမ်းခံကြွလာ၏။ သို့ရာတွင် မည်သူကမှ ဆွမ်းမလောင်းသဖြင့် ပြန်လှည့်ထွက်သွားလေသည်။ ထို အကြောင်းကို နန္ဒကြားသိရသောအခါ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး သုန္ဒရီအား စိတ်မချတချဖြင့် ဗုဒ္ဓနောက်သို့ လိုက်သွားလေ၏။ ထို ပန်းချီကားကို သုန္ဒရနန္ဒ၌ ဤသို့ သရုပ်ဖော်ထားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဗုဒ္ဓအား ကြည်ညိုလေးစားသည့် စိတ်ဓာတ်သည် နန္ဒမင်း သားအား ရှေ့သို့ဆွဲခေါ်သွားသည်။ သို့ရာတွင် မယားစိတ်က သူ့ကိုနောက်သို့ ပြန်တုတ်ဆွဲနေသည်။ မရေမရာဖြစ်နေသဖြင့် သူသည် ရှေ့သို့ လည်းတိုးမသွားပေ။ ရပ်တန့်၍လည်းမနေပေ။ လှိုင်းတံပိုးပေါ်၌ ကူးနေသော ဟင်္သာမင်းသည် ရှေ့သို့လည်း တိုးမသွား၊ ရပ်တန့်၍လည်း မနေသကဲ့သို့ ထိုနည်းအတိုင်းပင် နန္ဒ၏ အခြေအနေဖြစ်နေလေသည်” ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရေလှိုင်းသည် ရေပေါ်ကူးသွားနေသည့် ဟင်္သာအား နောက်သို့ ပြန်ပို့သည်။ ကူးခတ်နေသော ဟင်္သာငှက်ကမူ ရှေ့သို့ သွားနေသည်။ ထိုအခါ၌ ဟင်္သာငှက်သည် ရှေ့သို့လည်းတိုးမသွား၊ တစ်နေရာတည်း တွင်လည်း ရပ်မနေနိုင်ပေ။ ထိုဟင်္သာငှက်နှင့် နန္ဒကို ဥပမာပေးလိုက် လေသည်။ အလွန်လှပသည့်ဥပမာဖြစ်ပြီး နန္ဒ၏စိတ်အခြေအနေကို ကွက်ခနဲပြေးမြင်စေခဲ့လေသည်။ ယင်းအသုံးမျိုးကို အတုလိုက်ပြီး ကဗျာဆရာကြီးကာလီဒါသသည် ကုမာရသမ္ဘဝတွင် သုံးနှုန်းဖွဲ့ ဆို ထားသည်ကို တွေ့ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းအနက်အဓိပ္ပာယ်ကိုပင် ကဗျာဆရာ အဿဃောသသည် နောက်ထပ်လှပသည့် ဥပမာတစ်ခုဖြင့် ဖော်ပြပြန်လေ၏...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သုန္ဒရီအား မျက်နှာလွှဲခဲ့ပြီးလျှင် နန္ဒသည် နန်းတော်အောက် သို့ လျင်မြန်စွာဆင်းသက်လာခဲ့လေ၏။ သို့ရာတွင် ခြေကျင်း သံကြားရပြန်သဖြင့် နောက်ဆံတင်းသွားပြန်သည်။ ကာမဂုဏ်အာရုံက သူ့အား တုပ်နှောင်ထားသည်။ သို့ရာတွင် တရားဓမ္မ စိတ်က သူ့ကိုရှေ့သို့ဆွဲဆောင်ခေါ်ငင်နေသည်။ သို့ဖြစ်၍ သူ သည်ရေဆန်ကို လှော်တက်နေရသည့် လှေနာဝါကဲ့သို့ ခဲယဉ်း စွာဖြင့်ပင် ရှေ့သို့သွားနေရလေ၏။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနန္ဒသည် သုန္ဒရီအား အလွန်တရာချစ်မြတ်နိုးသည်။ သုန္ဒရီ သည် နန္ဒအားမခွဲနိုင် မခွာရက်ပေ။ သူတို့နှစ်ဦး၏ချစ်ခင်ကြင်နာပုံကို ကဗျာဆရာက ဤသို့ ခြယ်မှုန်းရေးပြထားသည်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နန္ဒက စက္က၀က်ငှက်ဖိုဆိုလျှင် သူ၏ကြင်ယာသုန္ဒရီက စက္က ဝက် ငှက်မဖြစ်လေသည်။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး အရိပ်တကြည့်ကြည့်ဖြစ်နေကြ၏။ နန္ဒသည် သုန္ဒရီနှင့် ကင်းကွာနေလျှင်လည်းကောင်း၊ သုန္ဒရီသည် နန္ဒနှင့်ကင်းကွာ နေလျှင်လည်းကောင်း၊ လမင်းနှင့်ကင်းကွာနေသည့် ညဉ့်ကဲ့သို့ လည်းကောင်း၊ ညဉ့်နှင့်ကင်းကွာနေသည့်လမင်းကဲ့သို့လည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်း တင့်တယ်ခြင်း မရှိပေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသုန္ဒရနန္ဒကဗျာ၌ ဗုဒ္ဓ၏အဘိဓမ္မာနှင့် တရားတော်အချက်အ လက်များကိုလှလည်း လှပ၊ သိလည်းသိလွယ်သည့် စကားလုံးများဖြင့် ဖွဲ့ဆိုရေးပြထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ နိဗ္ဗာန်၏အကြောင်းကို ဤကဲ့ သို့ ရှင်းလင်းထားလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ချုပ်ငြိမ်းသွားသည့် ဆီမီးသည် မြေကြီးပေါ်မှာလည်းရှိမနေ ပေ။ ကောင်းကင်သို့လည်းရောက်မသွား။ ဘယ်အရပ်မျက်နှာများသို့ မှလည်းရောက်မသွား။ ဆီကုန်သွားသည်ဖြစ်၍ ငြိမ်းချမ်းမှုရရှိသွား ခြင်းမျှသာလျှင်ဖြစ်၏။ ထိုနည်းတူစွာ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်သည့်ပုဂ္ဂိုလ် သည် မြေကြီးပေါ်မှာလည်း ရှိမနေပေ။ ကောင်းကင်သို့လည်း ရောက် မသွား။ ကိလေသာဆီကုန်ခန်းသွားသည်ဖြစ်၍ ငြိမ်းချမ်းမှုရရှိသွား ခြင်းသာလျှင် ဖြစ်ပေ၏”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနိဗ္ဗာန်သဘောကို ဆီမီးနှင့်ဥပမာပေးပြီး လွယ်လွယ်ကလေးပြောပြထားသည်။ အချို့ပုဂ္ဂိုလ်များက သေသည်၏အခြားမဲ့၌ နှစ်လို ဖွယ်ကောင်းသည့် ဘုံလောကတစ်ခုခု၌ နိဗ္ဗာန်ရှိသည်ဟု အထင် အမှတ် မှားနေကြသည်။ အမှန်ကား ယင်းသို့မဟုတ်။ ဤလောက၌ ပင် ကိလေသာဆီကုန်သွားသောကြောင့် နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်သွားရခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ငြိမ်းချမ်းမှုရရှိသွားရခြင်းဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနိဗ္ဗာန်နှင့် ဆီမီးဥပမာကိုမူ ကဗျာဆရာသည် ပါဠိပိဋကမှယူပုံ ရသည်။ မဇ္ဈိမနိကာယ် စူဠဟတ္ထိပဒေါပမ သုတ်တွင်လည်းကောင်း၊ မဇ္ဈိမနိကာယ် ဓာတုဝိဘင်္ဂသုတ်တွင်လည်းကောင်း၊ သံယုတ္တနိကာယ် အဂ္ဂိဝစ္ဆဂေါတ္တသုတ်တွင်လည်းကောင်း၊ ဗုဒ္ဓသည် နိဗ္ဗာန်ကို ဆီမီးနှင့် ဥပမာပေးပြီး ညွှန်ကြားဟောပြထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနန္ဒသည် ရဟန်းပြုလိုက်သော်လည်း ကြင်ယာသုန္ဒရီအား စွဲလမ်းတမ်းတနေသည့်စိတ်က သူ့ကို ဒုက္ခပေးနေသည်။ ရဟန်းဘဝ မှာမပျော်။ ချစ်ဇနီးဆီသို့ သာလျှင် အာရုံရောက်နေ၏။ ထိုအခါ မေတ္တေယျအမည်ရှိ ရဟန်းတစ်ပါးက နန္ဒအား အနိစ္စတရားကို ရှင်းလင်း ပြောပြလေသည်။ ကိုယ်ကာယအမြဲမတည်ပုံကို ကဗျာဆရာ က ဤသို့ဖွဲ့နွဲ့ထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခွန်အားဗလရှိသည်ဟု ထင်မှတ်နေပါ သလော။ ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် မြေအိုးထက်ပင် အနှစ်သာရ ကင်းမဲ့၏ဟု ကျွန်ုပ်ထင်သည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုလျှင် မြေအိုး ကို စနစ်တကျထားလျှင် ကြာရှည်လေးမြင့်စွာခံ၏။ ကိုယ်ခန္ဓာ ကမူ စနစ်တကျထားစေကာမူ ကြာရှည်မခံ။ ပျက်စီးယိုယွင်း သွားတတ်၏” “မိမိ၏ သစ်လွင်နေသည့် အရွယ်ကိုကြည့်ပြီး သင်၏စိတ် သည် ကာမဂုဏ်အာရုံခံစားဖို့ရန်အတွက် ရှေးရှုနေသည် မဟုတ်လော။ တောင်ကျချောင်းကဲ့သို့ အဟုန်ပြင်းသည့် ယင်း စိတ်ကို ဟန့်တားထားပါလော့။ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာသည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568140411029,"sku":"","price":4275.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c6b42cd8-cb2b-4d4e-bdf3-afbd7fb53ebc.jpg?v=1730209979"},{"product_id":"ပါရဂူ-စိန္တာမယစိန္တာနယ","title":"စိန္တာမယစိန္တာနယ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                             လာချင်လျှင် အနီးကလေး၊ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                              မလာချင်လျှင် ခရီးအဝေး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကမ္ဘာလောကဟာ အလွန်တရာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်တယ်။ ကမ္ဘာလောကထဲက ခရီးကလည်း အလွန်တရာ ရှည်လျားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာလောက ကြီးမားကျယ်ပြန့်နေတာ ကမ္ဘာလောကကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ ကမ္ဘာလောကအကြောင်း မိမိတို့ မသိတဲ့အတွက် ကမ္ဘာလောက ကြီးမားကျယ်ပြန့်နေတာ။ မိမိတို့ သတိလက်လွတ်ဖြစ်နေတဲ့ အတွက် ကမ္ဘာလောက ကြီးမားကျယ်ပြန့်နေတာ။ မိမိတို့ နမော်နမဲ့ ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်သာ၊ မိမိတို့ သတိမမူ ဂူမမြင်ဖြစ်နေခြင်းကြောင့် သာ ကမ္ဘာလောက ကျယ်ပြန့်နေတာ။ မိမိတို့ နိုးကြားလာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ မိမိတို့ အသိတရားဝင်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကမ္ဘာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလောက သေးငယ်သွားလိမ့်မယ်။ မိမိတို့ နိုးကြားမှုရှိလာတာနဲ့ တစ် ပြိုင်နက် ကမ္ဘာလောက ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။ မိမိတို့ ရာနှုန်းပြည့် နိုးကြားမှုရှိလာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကမ္ဘာလောက သုည ဘဝ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e              အိပ်ပျော်နေတဲ့အခါမှာ မိမိတို့မက်နေတဲ့ အိပ်မက်ဟာ ရှည် လျားထွေပြားတဲ့ အိပ်မက်ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ အိပ်ပျော်နေတဲ့အခါ မက်တဲ့အိပ်မက်ကို ဖြစ်ရပ်အမှန်လို့ပဲ ထင်နေကြတယ်။ မျက်စိပွင့်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဖြစ်ရပ်အမှန်လို့ ထင်နေရတဲ့အိပ်မက် ကြက် ပျောက်၊ ငှက်ပျောက် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ တံလျှပ်ထဲကရေ ဖြစ်သွား လိမ့်မယ်။ ဖြစ်ရပ်အမှန်လို့ ထင်နေတဲ့ အရာဝတ္ထုအားလုံး သုညဘဝ ရောက်သွား လိမ့်မယ်။ နံနက်မိုးလင်းလို့ မျက်စိနှစ်ကွင်း အလင်းရ လာတယ်ဆိုရင်ပဲ အိပ်မက်လောကတစ်ခုလုံး ဘယ်ပျောက်သွားတယ် ဆိုတာ သိတော့မှာမဟုတ်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကမ္ဘာလောကလည်း အဲဒီသဘောတရားအတိုင်းပဲ။ ဒါကြောင့် ကမ္ဘာလောကကို ရေရွတ်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ကမ္ဘာလောကကို အပြစ် တင်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ကမ္ဘာလောကကို ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချနေလို့ မဖြစ်ဘူး။ အဲဒီလိုလုပ်တဲ့အတွက် ဘာတစ်ခုမှလည်း ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။ ကမ္ဘာလောကကို စွန့်ခွာပြီး ပြေးထွက်သွားဖို့လည်း မလိုဘူး။ လုပ်ဖို့ လိုတဲ့အချက်က အသိတရားရှိလာဖို့ပဲ ဖြစ်တယ်။ မျက်စိပွင့်လာဖို့ပဲ ဖြစ်တယ်။ နိုးနိုးကြားကြား ရှိလာဖို့ ပဲဖြစ်တယ်။ သတိရှိနေဖို့ ပဲ ဖြစ်တယ်။ သတိရှိလာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အခြားတစ်ဖက်မှာ ကမ္ဘာလောကကို မြင်တွေ့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မိမိတို့က စွန့်ပယ်ပစ်ဖို့ မလိုဘူး။ သူ့အလိုလို စွန့်ခွာသွားလိမ့်မယ်။ နိုးကြားမှုရှိနေတဲ့အခါမှာ၊ သတိကပ်နေတဲ့အခါမှာ မမြင်ရတဲ့၊ ဆုပ်ကိုင်လို့မရတဲ့ အရာဝတ္ထုဟာ ကမ္ဘာလောက ဖြစ်တယ်။ နိုးကြားနေတဲ့အခါ၊ သတိကပ်နေတဲ့အခါ တွေ့မြင်ရတဲ့၊ ဆုပ်ကိုင်လို့ရတဲ့ အရာဝတ္ထုဟာ အမှန်တရားဖြစ်တယ်။ သစ္စာတရားဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရက်မူးနေတယ်ဆို ရင် သိုင်းကွက်နင်းနေလိမ့်မယ်။ ဒယိမ်းဒယိုင် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံး သိုင်းကွက် နင်းနေတယ်လို့ ́ထင်နေလိမ့်မယ်။ ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံး ယိမ်း ယိုင်လှုပ်ယမ်းနေတယ်လို့ ထင်နေလိမ့်မယ်။ အရက်မူးတဲ့လူဟာ မရှိတဲ့ အရာဝတ္ထုကို မြင်နေလိမ့်မယ်။ တကယ်ရှိတဲ့ အရာဝတ္ထုကိုတော့ သူ့ အမြင်က ကွယ်နေလိမ့်မယ်။ အရက်မူးတဲ့လူဟာ မျက်လုံးပေါ်မှာ အဝတ်စည်းထားတဲ့လူနဲ့တူတယ်။ ပမာဒ တိမ်သလာ ဖုံးလွှမ်းနေလိမ့်မယ်။ အပ္ပမာဒတရား လက်လွတ်နေလိမ့်မယ်။ သတိနေရောင် ကွယ်ပျောက်နေလိမ့်မယ်။ အတွင်းသဏ္ဌာန် အမိုက်မှောင်လွှမ်းပြီး အပြင် မှာတော့ အရာဝတ္ထုဟူသမျှ ပုံမှန်အတိုင်းရှိမနေဘဲ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေတာကိုပဲ တွေ့ရလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိန္ဒိယသမိုင်းမှာ မဂိုအင်ပါယာဆိုတာ ရှိတယ်။ မဂိုအင်ပါ ယာမှာ အကြီးမားဆုံး ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်ခဲ့တဲ့၊ မဂိုအင်ပါယာမှာ အတောက်ပဆုံး ကြယ်တစ်ပွင့်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အက္ကဘာ”ဘုရင်ဟာ တစ်နေ့သောအခါမှာ လမ်းတစ်လမ်းကို ဖြတ်သွားတယ်။ လမ်းပေါ်က ဘုရင်အက္ကဘာကို တွေ့မြင်ရတဲ့အခါကျတော့ အိမ်တစ်အိမ်ပေါ်က အမူးသမားတစ်ယောက်ကအက္ကဘားဘုရင်ကို လက်ညှိုးငေါက်ငေါက် ထိုးပြီး ဆဲရေးတိုင်းထွာတယ်။ ဘုရင် အက္ကဘား အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားပြီး ဒီငမိုက်သားကို ဖမ်းချုပ်လို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။ အရက်သမားကို တစ်ညလုံး အချုပ်ခန်းထဲမှာ ထည့်ထားတယ်။ နံနက် ချိန်ကျတော့ ဘုရင့်ရှေ့မှောက်ခေါ်လာတယ်။ အဲဒီတော့ အမူးသမား ဟာ အက္ကဘားဘုရင် ခြေထောက်ပေါ်မှာ ပြားပြားဝပ်ပြီး “အသက် ချမ်းသာပေးတော်မူပါ အရှင်မင်းကြီး။ အရှင်မင်းကြီးကိုဆဲတာ ကျွန်ုပ်မဟုတ် ပါဘူး”လို့ အသနားခံတယ်။ အက္ကဘားဘုရင်က “မင်း ဆဲတာ ငါကိုယ်တိုင် ကြားရတယ်။ သက်သေပြစရာတောင် မလိုဘူး” လို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။ အရက်သမားက “ကျွန်ုပ်ဆဲတာ အရှင်မင်းကြီး ကြားတယ်ဆိုတာ မငြင်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီး ကို ဆဲတာ ကျွန်ုပ် မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်ုပ် အရက်မူးနေတဲ့ အတွက် သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေပါတယ်။ သတိပြန်ရတဲ့အချိန်က စပြီး နောင်တရလို့မဆုံး ဖြစ်နေပါတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမူးသမား အလျှောက်ကောင်းလို့ အထောင်းသက်သာ သွားတယ်။ သိပ္ပံပညာရှင် အိုင်းစတိုင်းက “\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရီလေးတစ်ဗစ်တီ” သီအိုရီကို ညွှန်ပြ ထားတယ်။ သကျမုနိ ဗုဒ္ဓက လွန်ခဲ့တဲ့ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာက ` အဲဒီအိုရီကို လူ့မနော၊ အတွင်းသဏ္ဌာန်ထဲက သီအိုရီအဖြစ် ညွှန်ထားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e              ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က အိုင်းစတိုင်းကို လူကြီးမင်း၏ “ရီလေး တစ်ဗစ်တီ”ဆိုတာ ဘယ်လို ဟာမို့လဲ”လို့ မေးတဲ့အခါကျတော့ အိုင်းစတိုင်းက ရီလေးတစ်ဗစ်တီ သီအိုရီနှင့်ပတ်သက်ပြီး မိတ်ဆွေကို ရှင်းပြလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြန်ပြောတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e               ရီလေးတစ်ဗစ်တီသီအိုရီကို နားလည်ဖို့ မလွယ်ဘူး။ ကမ္ဘာ ပေါ်မှာ ရီလေးတစ်ဗစ်တီသီအိုရီကို ဂဃနဏ နားလည်တဲ့လူ ဆယ့် နှစ်ယောက်ထက် မပိုဘူးလို့တောင် ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိုင်း စတိုင်းက သူ့ သီအိုရီကို ဥပမာပေးပြီး ရှင်းပြထားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရန်သူတစ်ယောက် မိမိအိမ်လာထိုင်နေတယ် ဆိုပါစို့။ တစ်နာရီလောက် ထိုင် နေတယ်ဆိုရင်လည်း တစ်နှစ်လောက် ထိုင်နေတယ်လို့ ထင်ရတယ်။ ချစ်သူတစ်ယောက် မိမိအိမ်လာပြီး တစ်နာရီလည်း မပြန်၊ နှစ်နာရီ လည်းမပြန်၊ နာရီပေါင်းများစွာ နေပြီးမှ ပြန်သွားတဲ့အခါကျတော့ ခဏလေးနေပါကလားလို့ အောက်မေ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                  အချိန်ကာလကို တိုင်းထွာတာဟာ ကိုယ့်စိတ်နှလုံးထဲမှာပဲ ရှိနေတယ်။ အချိန်ကာလကို တိုင်းတာတဲ့ ရီလေးတစ်ဗစ်တီဟာ ကိုယ့်စိတ်နှလုံး ပေါ်မှာ အခြေတည်နေတယ်။ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေတဲ့အခါ အချိန်ခပ်မြန်မြန်ကုန်သွားတယ်။ စိတ်ညစ်နေတဲ့အခါ အချိန်တော်တော်နှင့် မကုန်ဘူး။ အချိန်က နာရီလက်တံရွေ့ သလို ရွေ့ နေတယ်။ မိမိ စိတ်ညစ်တဲ့အတွက်၊ မိမိ ဝမ်းသာတဲ့အတွက် အချိန်က ပုံစံပြောင်းလဲမသွားဘူး။ မိမိ အတွင်းမနောကသာ အချိန်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ပုတ်သင်ညို အရောင်ပြောင်းသလို အပြောင်းအလဲ ဖြစ်နေတာ။ ကိုယ့်အိမ်မှာ ကိုယ်သံယောဇဉ်ရှိသူ လူမမာတစ်ယောက် အိပ်ရာပေါ်မှာလဲပြီး သေမယ့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲနေရတဲ့အတွက် မိုးတော်တော်နှင့် မလင်းပါကလားလို့ ထင်နေရတယ်။ ဓမ္မပဒမှာလည်း “ဒီယာဇာဂရတောရတ္တိ”လို့ ဆိုထား တယ်။ “အိပ်မပျော်တဲ့လူအဖို့ ညဉ့်တာ ရှည်တယ်”လို့ ဆိုလိုတာဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                 ခရီး နီးတာ ဝေးတာ ကိုယ့်စိတ်ပေါ်မှာ အခြေတည်နေ တယ်။ တကယ်လို့ အချိန်းအချက်ရှိတဲ့အတွက် ချစ်သူနှင့်တွေ့ဖို့ သွားတယ်ဆိုရင် ခြေလှမ်းသွက်နေလိမ့်မယ်။ အချိန်းအချက်လုပ် ထားတဲ့နေရာကို ရောက်မှန်းမသိ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ တကယ့်ကို စိတ်မချမ်းသာစရာ သတင်းတစ်ခု ကြားရဖို့အတွက် ဒါမှမဟုတ်ရင် လည်း စိတ်ထိခိုက်ဖွယ် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုအတွက် သွားမယ်ဆိုရင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော့ ခြေလှမ်းနှေးပြီး ခရီးဝေးတယ်လို့ ထင်နေလိမ့်မယ်။ လာချင်ရင် အနီးကလေး၊ မလာချင်ရင် ခရီးအဝေးဆိုတဲ့စကားလည်း ရှိတယ် မဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                    ခရီးအကွာအဝေးဆိုတာ လူ့မနော အပြင်ဘက်ကဖြစ်ပြီး ခရီးအကွာအဝေး အတိုင်းအတာကတော့ လူ့မနော အတွင်းသဏ္ဌာန် ထဲမှာ ရှိနေတယ်။ အပြင်အပ ဗဟိဒ္ဓ ခရီးအကွာအဝေးက တကယ် အမှန်ရှိတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်ရှိတဲ့အရာက အတွင်းသဏ္ဌာန် ထဲကအချိန်။ ။ ၈ ဒါကြောင့်မို့ ဒီကမ္ဘာလောကကြီးမှာလည်း စိတ်ရွှင်ရွှင် လန်းလန်း ချမ်းချမ်းမြေ့မြေ့နဲ့ နေသွားနိုင်တဲ့နည်းကို သိတဲ့လူတွေရဲ့ ဘဝခရီးဟာ သာသာယာယာ ဖြူးဖြူးဖြောင့်ဖြောင့်ရှိပြီး စိတ်ဆင်းရဲ ကိုယ်ဆင်းရဲနဲ့ နေသွားတဲ့အကျင့်ပါသူများရဲ့ ဘဝခရီးကတော့ အမိုက် မှောင် အတိလွှမ်းနေတဲ့ ခရီးပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                        မိမိအပေါ်မှာပဲ အခြေတည်နေတယ်။ မိမိပတ်ဝန်းကျင်မှာ တွေ့ကြုံနေရတဲ့ အတွေ့အကြုံများရဲ့ အခြေခံဟာ မိမိပဲဖြစ်တယ်။ အဲဒီအတွေ့ အကြုံတွေကို ဖန်တီးတဲ့သူဟာ တခြားလူမဟုတ်ဘူး။ မိမိသာဖြစ်တယ်။ မိမိ ယခုနေရတဲ့ဘဝကို ရအောင်လုပ်တဲ့လူဟာ မိမိသာဖြစ်တယ်။ မိမိ လိုလားတောင့်တတာတွေကို ရနေတာ၊ မိမိမျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်လာတာ မိမိကြောင့်သာ ဖြစ်တယ်။ တကယ် လို့ ညဉ့်အမှောင်က မိမိကိုပတ်ရံထားတယ်ဆိုရင် မိမိနေထိုင်တဲ့နည်းလမ်းမှာ အမိုက်မှောင်လွှမ်းနေလို့ပဲလို့ ဆိုရလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ မိမိပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလင်းရောင် ရှိနေတယ်ဆိုရင်၊ မိမိကို အလင်းရောင်က ဝိုင်းရံထားတယ်ဆိုရင် တကယ်လို့ မိမိဘဝဟာ နစ္စ၊ ဂီတ၊ ဝါဒီတတို့နှင့် သာယာချမ်းမြေ့တဲ့ဘဝ ဖြစ်တယ်ဆိုရင် အဲဒါတွေ ဟာလည်း မိမိနေထိုင်နည်းပေါ်မှာပဲ အခြေခံနေလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":41958448988309,"sku":"","price":3150.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_05c1ed9a-f07d-4141-be17-41c8234585a0.jpg?v=1730209996"},{"product_id":"နုယဥ်-ကလေးများအဖို့ဗုဒ္ဓ၀င်","title":"ကလေးများအဖို့ဗုဒ္ဓဝင်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eကလေးဝင် ဖြစ်လာရခြင်း အကြောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သာသနာတော် ၂၅၀၀ အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ကလေးများအဖို့ ဘာသာရေး ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ စာအုပ်ကလေးတစ်အုပ် ရေးသားပြုစုရန် ပထမ တာဝန်ပေး လာသူမှာ ဦးထိန်ဝင်း (သခင်ထိန်ဝင်း) ဖြစ်ပါသည်။ ဦးထိန်ဝင်းနှင့် ခင်မင်သော မိတ်ဆွေများ ဖြစ်ကြသည့် ကျွန်မတို့မှာ သူအကြံပေး တိုက်တွန်းလာသော ကလေး များအဖို့ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ယဉ်ကျေးမှု စာအုပ်ငယ်ကို ဘယ်ပုံစံမျိုးဖြင့် ရေးလျှင် သင့်လျော်ပါမည်နည်းဟု ပထမဆုံး စဉ်းစားရာတွင် ခေါင်းခဲနေမိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်မသည် ကလေးများအတွက် စေတနာ ထက်သန်သည့်အလျောက် ပုံပြင်များ၊ ကဗျာများကို ငယ်စဉ်ကပင် ရေးသားလာခဲ့ပါသော်လည်း လောကီမကလောကုတ္တရာ အရေးပါ ထည့်တွက် စဉ်းစားရသောအခါ အဖြေမရနိုင် ဖြစ်ခဲ့ပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဦးထိန်ဝင်းကလည်း “ရေးမှာသာ ရေးပါ၊ ကလေးများလက်သို့ ရောက် အောင် ဖြန့်ဖို့ ကျွန်တော့် တာဝန်ထားပါ”ဟု ထပ်မံတာဝန်ယူ တိုက်တွန်းသော အခါ မဖြစ်မနေ ရေးပါတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်မိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုအခါ၌ ပညာရေး ဆည်းပူးရာတွင် ကျွန်မ၏ သင်ဆရာလည်း ဖြစ်၊ သားချင်းအစ်ကို အကြီးလည်းဖြစ်သော ဆရာမင်းသုဝဏ်နှင့် တိုင်ပင်ရပါသည်။ အစ်ကိုကြီး မင်းသုဝဏ်က “ဒီစာမျိုး ရေးမယ်ဆိုရင်တော့ ဝမ်းသာစရာပဲ၊ ဒါဖြင့် ဒီလိုလုပ်၊ ကလေးတွေ နားရှင်းအောင် အခန်းကဏ္ဍလည်း သပ်ရပ်အောင် လယ်တီ ဆရာတော်ဘုရားရဲ့ ခုနစ်နေ့ ဘုရားရှိခိုးကိုမူတည်ပြီး အခန်းခွဲရေး”ဟု အကြမ်းဖျင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကြံပေးလိုက်ပါသည်။ ကျွန်မလည်း ငယ်စဉ်ကပင် ဘာသာရေး ဓမ္မတေးသံများ ကို လေ့လာခဲ့ရာမှ လယ်တီဆရာတော်၏ ခုနစ်နေ့ဘုရားရှိခိုးကို နေ့စဉ် ရွတ်ဆို လာခဲ့ရရာ ယခု ဤစာအုပ်အတွက် စတင် စဉ်းစားလာရသောအခါ အထူးအထွေ ခဲခက်ခြင်း မရှိတော့ပါ။ သို့ရာတွင် အခန်းကြီး ခြောက်ခန်းအတွက် ဗုဒ္ဓ၏ ဖြစ်တော် စဉ်များကို ရေးဖွဲ့ဖို့ရာ စဉ်းစားသောအခါ ဗုဒ္ဓ၏ ဖြစ်တော်စဉ်နှင့် တွဲလျက် ကလေးများအဖို့ ကိုယ်ကျင့်လိမ္မာရေး အခြေခံများအတွက် ဘယ်လို ထည့်သွင်း ပါရှိအောင် ပြုစုရပါ့မလဲဟု တွေးတောစဉ်းစားရာ ဗုဒ္ဓ၏ လူသားတို့အတွက် ကိုယ်ကျင့်တရား အခြေခံဖြစ်သော ငါးပါးသီလကို တွေးမိပါသည်။ ငါးပါးသီလ စတင်ဖြစ်ပေါ်သော အကြောင်းအရာကလည်း တစ်နည်းဆိုရသော် ကလေးတို့ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ ကောင်းလှပါသည်။ ထိုသို့ စဉ်းစားမိသဖြင့် ဗုဒ္ဓ၏ ဖြစ်တော်စဉ် တစ်လျှောက်တွင် ဗုဒ္ဓနှင့် တွေ့ကြုံရသော သူဌေးသား ယသကို အကြောင်းပြု၍ ကိုယ်ကျင့်တရားအဖြစ် ငါးပါးသီလ စတင် ဖြစ်ပေါ်လာပုံနှင့် ငါးပါးသီလ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်တို့ကို ထည့်သွင်း ရေးသားခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုအချိန်အခါက စာအုပ်အဖြစ် ပြုစုရသဖြင့် စာတစ်အုပ် ပြီးမြောက်သွား၍ ဝမ်းသာပုံမျိုးမျှလောက်သာ ကျွန်မ၏ ခံစားချက် ပီတိ ဖြစ်မိပါသည်။ အထူး အထွေ မစဉ်းစားမိခဲ့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ရာတွင် ယနေ့ခေတ် အခြေအနေကို သုံးသပ်မိသောအခါ ဖြစ်ပေါ်နေ သော “ကလေးလူငယ်တို့အတွက် စာရိတ္တမဏ္ဍိုင် မခိုင်မမြဲသော အင်အားစုများ” အတွက် ပြုပြင်ရေးဘက်တွင် ဘာသာရေးယဉ်ကျေးမှု လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်သည်ကို တွေးတောမိပါသည်။ ယနေ့ ကလေးလူငယ်တိုင်းသည် ကိုယ်ကျင့်တရား သန့်စင် ဖို့၊ ခိုင်မြဲဖို့ လိုအပ်လှပေပြီ။ အုပ်ထိန်းသူများ အနေဖြင့်လည်း ကလေး လူငယ်တို့ အဖို့ အခြေခံပညာရေးမှာ ကျောင်းစာမျှသာမဟုတ်ဘဲ မိမိတို့၏ ရင်သွေးများ အတွက် ရှိပြီးသား ဗုဒ္ဓ၏ ယဉ်ကျေးမှုကို စတင် အခြေခံကာ လိမ္မာယဉ်ကျေး အောင် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းဖို့ လိုအပ်သည်ဟု ထင်မြင်မိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤစာအုပ်ငယ်ကို ပြုစုရာတွင် ကျွန်မတို့ တစ်သက်တာ လက်စွဲပြုရမည့် ဇိနတ္ထပကာသနီကျမ်းကြီးနှင့် လောကုတ္တရာ အခြေပြ ကျမ်းငယ်တို့ကို ကိုးကားအကူအညီ ရယူပါသည်။ ဤစာအုပ်နှင့် ပတ်သက်၍ မူလအကြံပေး တာဝန်ယူသော ဦးထိန်ဝင်းအား လည်းကောင်း၊ အစ်ကိုကြီး မင်းသုဝဏ်အား လည်းကောင်း၊ ကျေးဇူးမမေ့နိုင်ကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: right;\"\u003eနုယဉ်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: right;\"\u003e ၁၃၃၆-ခုနှစ်၊ တန်ဆောင်မုန်းလဆုတ် ၉ ရက်။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: right;\"\u003e \u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eကလေးများအဖို့ ဗုဒ္ဓဝင်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eအမှာ\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e           ဗုဒ္ဓဘာသာ မြန်မာမိဘတို့သည် မိမိတို့၏ သားငယ် သမီး ငယ်များကို လက်ဆွဲကာ ဘုရားတန်ဆောင်း၊ ကျောင်းကန်ဇရပ်တို့၌ ရေးခြယ်ထားသည့် ဇာတ်ကားတို့ကို ညွှန်ပြ၍ ဗုဒ္ဓဝင်ကို ပြောဆိုလေ့ ရှိကြပါသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သားငယ် သမီးငယ်တို့သည် ဗုဒ္ဓဝင် ကို အနည်းနှင့်အများ သိရှိလာကြပြီးလျှင် ရတာနာသုံးပါးတွင် သက်ဝင် ယုံကြည်လာကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ထိုသို့သော သက်ဝင်ယုံကြည်မှုကို ပိုမို ထက်သန်ရလေအောင် ( အားပေးလိုသော ဆန္ဒဖြင့် ဤ “သုံးလူ့ရှင်ပင် ဗုဒ္ဓဝင်”ကို ကလေးတို့၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ညှိကာ ရေးသားပြုစုထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သိရလေသည်။ လယ်တီဆရာတော်ဘုရား၏ “သုံးလူ့ရှင်ပင်” ကဗျာကို အခြေပြုထားသည်ဖြစ်၍ ဤဗုဒ္ဓဝင်သည် များစွာ ဖတ်ရ လွယ်၊ မှတ်ရလွယ်၊ ပြောရလွယ်၊ ဟောရလွယ်သော စာဖြစ်သည်ကို တွေ့ရပါသည်။ ကလေးများအဖို့ သာသနာ ၂၅၀၀ ပြည့် လက်ဆောင်ကောင်းကြီးတစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာပေသည်တကားဟု ဝမ်းမြောက်ဖွယ် ဖြစ်ပါသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003eမင်းသုဝဏ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568712867989,"sku":"","price":5700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2ac6b415-b4ff-41ab-b895-773d81bbba61.jpg?v=1730210616"},{"product_id":"ဒုတိယမဲထီဆရာတော်-မာလာလင်္ကာရသထ္ထုတော်ကြီးစ","title":"မာလာလင်္ကာရဝထ္ထုတော်ကြီး","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သစ္စာလေးပါးအမှန်တရားတို့၌ ၃ ပါးသော အပြန်မှ ၁၂ တန်သော အခြင်း အရာများသည် ယထာဘူတ ကျနမှန်ကန်ဉာဏ်အမြင်သန့်ရှင်းစွာမရှိသေးစဉ် အခါက “ငါသည် ကိလေသာကုန်ခန်း၍ အရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်, \u003cspan\u003eသဗ္ဗညုတဉာဏ်တော်ကြီးကို ထိုးထွင်းသိတတ်ဘုရားမြတ်ဖြစ်ပြီ” ဟု မည်သူကိုမျှ ဝန်ခံစကား မိန့်ကြားတော်မမူခဲ့ဖူးချေ။ သစ္စာ ၄ ပါး အမှန်တရားတို့၌ ၃ ပါးသောအပြန်မှု ၁၂ တန်သော အခြင်းအရာများသည် ယထာဘူတ ကျနမှန်ကန် ဉာဏ်အမြင် သန့်ရှင်းစွာ ရှိလာသောအခါ ကျမှသာ “ငါသည် ကိလေသာကုန်ခန်း၍ အရဟတ္တ မဂ်ဉာဏ်\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eသဗ္ဗညုတ ဉာဏ်တော်ကြီးကို ထိုးထွင်းသိတတ် ဘုရားမြတ်ဖြစ်ပြီ” ဟု ပဉ္စဝဂ္ဂီသညီတင့်ဆန်း ရဟန်းတော်ငါးဦးအပါ ဗြဟ္မာ\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eနတ်\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eလူ သုံးဘုံသူတို့ အား ဓမ္မစကြာတရား ဟောကြားပြီးဆုံး နိဂုံးကမ္ပတ် အပြီးသတ်သောအခါ “ယာဝကီဝဉ္စမေ” အစရှိသည်ဖြင့် မြတ်စွာဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် ဝန်ခံစကား မိန့်ကြားတော်မူခဲ့လေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းသို့ ကိလေသာကုန်ခန်း၍ အရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်, \u003cspan\u003eအရဟတ္တဖိုလ်ဉာဏ်ကို ရရှိကာ အလုံးစုံသော တရားတို့ကို သိတော်မူသော သဗ္ဗညုတဉာဏ်တော်အရှင် ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်မြတ်၏အကြောင်းအရာနှင့်တကွ ပါရမီတော်\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eဘုန်းတော် အစဉ်ကို တန်ဆာဆင်၍ ပြဆိုသောကျမ်းကို မာလာလင်္ကာရဟု ခေါ်ဆိုလေသည်။ မာလာလင်္ကာရ၌ မာလာ-သဒ္ဒါသည် အစဉ်ဟူသော အနက်ကိုဟော၍ အလင်္ကာရ -သဒ္ဒါသည် တန်ဆာဆင်ခြင်းဟူသောအနက်ကိုဟောကြောင်း ကျမ်းဦးဂါထာ အနက်တွင် ပြဆိုထားသည်ကို တွေ့ရပေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဗုဒ္ဓ၏ အကြောင်းအရာကိုပြဆိုသော ရှေးကျမ်းဟောင်းများမှာ မူလဗုဒ္ဓဝင် ကျမ်း, \u003cspan\u003eတထာဂတဥဒါနဒီပနီကျမ်း\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eမာလာလင်္ကာရကျမ်းဟု ကျမ်းကြီး ၃ ကျမ်းရှိခဲ့ရာ မူလဗုဒ္ဓဝင် ကျမ်းမှာ အကျဉ်း အလိုရှိသူတို့အဖို့ဖြစ်၍ တထာဂတဥဒါန ဒီပနီ ကျမ်းမှာ အကျယ်အလိုရှိသူတို့အဖို့ ဖြစ်ပြီး မာလာလင်္ကာရကျမ်းမှာ မကျဉ်း မကျယ် အလိုရှိသူတို့အဖို့ဖြစ်သည်ဟု ဆိုအပ်သည်၊ တစ်နည်းဆိုရသော် ဇိနတ္ထ ပကာသနီကျမ်းမှာ တထာဂတဥဒါနဒီပနီကျမ်းကို အကျဉ်းချုံးထားသော ကျမ်းဖြစ် သည်၊ ဤမာလာလင်္ကာရ ကျမ်းမှာ တထာဂတဥဒါနဒီပနီ၌ မပါမရှိ ကြွင်းကျန် လစ်လပ်သည့်အရာများကို ဖြည့်စွက်လျက် ပြဆိုထားသော အစုံအလင်ဗုဒ္ဓဝင် ကျမ်းမြတ်တစ်ဆူဖြစ်ပေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဤမာလာလင်္ကာရကျမ်းကို ပြုစုစီရင်တော်မူသော ဒုတိယမဲထီးဆရာတော် ဘုရားကြီးသည် ပုဂံမြို့ကျေး-ပုပ္ပါးမြို့တောင် လယ်ယားရွာ ဇာတိဖြစ်၍ သက္ကရာဇ် (၁၁၀၉) ခု၊ တပေါင်းလပြည့်ကျော် ၅ ရက် တနင်္လာနေ့တွင် ဖွားမြင်တော်မူသည်။ လူမည်မောင်တုတ်ခဲဟုတွင်သည်၊ အသက်စေ့တွင် ရဟန်းပြုတော်မူသည်၊ ရဟန်း ဘွဲ့မည်မှာ ရှင်ကဝိဖြစ်သည်၊ (သာသနာပိုင်မန်လည်ဆရာတော် ရှင်ဂုဏမဉ္ဇူသာ ၏ တပည့်ရင်းဖြစ်သည်)။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရဟန်းဒါယကာမှာ ရွှေပြည်ဝန်လက်ဝဲဝင်းမှူး မောင်တောဖြစ်သည်၊ အမရ ပူရရွှေမြို့တော်အရှေ့ တောင်ယွန်း မဲထီးတိုက်တွင် သီတင်းသုံးတော်မူပြီးနောက် ရတနာပူရစတုတ္ထနန်းတည်မင်းတရားကြီးလက်ထက်တွင် မြဝတီမင်းကြီး ဦးစ ကိုးကွယ်၍ အင်းဝရွှေမြို့တော်ကြီးတွင် အရှေ့တောင်ထောင့်တောင်ပလူကုန်း၌ မြဝတီ မင်းကြီး ဆောက်လုပ်လှူဒါန်းသည့် လေးထပ်ကျောင်းကြီး၌ သီတင်းသုံးတော်မူ သည်၊ (ပထမ မဲထီးဆရာတော် ဦးပရမမှာ မြဝတီမင်းကြီး၏ ဆရာရင်းဖြစ်လေ သည်။)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒုတိယမဲထီးဆရာတော်ရရှိတော်မူသည့် ဘွဲ့တံဆိပ်တော်မှာ “ကဝိန္ဒာဘိသီ ရိသဒ္ဓမ္မဓဇ မဟာဓမ္မရာဇာဓိရာဇဂုရု” ဖြစ်သည်၊ မာလာလင်္ကာရဝတ္ထုစသည်တို့ကို ရေးသားတော်မူခဲ့သည်၊ ဆရာတော်သည် သက်တော် (၈၇)၊ ဝါတော် (၆၇)၊ သက္ကရာဇ် (၁၁၉၆) ခုနှစ်တွင် ယင်းလေးထပ် ကျောင်းကြီး၌ပင် ပျံလွန်တော်မူ သည်ဟု မင်းလှသီရိသီဟသူ ပြုစုသည့် ဆရာတော်စဉ်မှတ်တမ်းတွင် ဆိုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မာလာလင်္ကာရကျမ်းနိဂုံးတွင်မူ အမရပူရမြို့တော်တွင် သီတင်းသုံးတော်မူ သော “ကဝိဝံသာဘိဓဇ မဟာဓမ္မရာဇဂုရု” ဘွဲ့တံဆိပ်တော်ရ မထေရ်မြတ်ပြုစု စီရင်အပ်သော မာလာလင်္ကာရကျမ်းသည် သာသနာသက္ကရာဇ် (၂၃၄၂) ခုနှစ်တွင် ပြီးဆုံးခြင်းသို့ ရောက်၏ဟု ဆိုထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ သို့ဖြစ်၍ ဤမာလာ လင်္ကာရကျမ်းသည် (၁၁၆၀) ပြည့်နှစ်သက်တော် (၅၁) နှစ်၊ ဝါတော် (၃၁) ဝါအရတွင် ပြီးဆုံးကြောင်းသိရှိရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပိဋကတ်တော်သမိုင်း၌ကား မာလာလင်္ကာရဝတ္ထုမှာ ရတနာပူရစတုတ္ထမြို့ တည် နန်းတည်မင်းလက်ထက် မဲထီးဆရာတော်စီရင်သည်၊ အဘိဓမ္မတ္ထသင်္ဂဟ အဋ္ဌကထာ နိဿယမှာ မဲထီးရွာဇာတိ “ကဝိဓဇမဟာဓမ္မ ရာဇာဓိ ရာဇဂုရု” မဲထီး ဆရာတော်စီရင်သည်၊ တိကနိပါတ် အဋ္ဌကထာနိဿယမှာ သက္ကရာဇ် (၁၁၄၄) ခုနှစ် အမရပူရမြို့တည် နန်းတည် “သီရိပဝရဝိဇယာနန္တယသ တြိဘဝနာဒိတျာ ဓိပတိ ပဏ္ဍိတ မဟာဓမ္မရာဇာဓိရာဇာ” တံဆိပ်နာမံခံသော အောင်မြေလောက စေတီ ဒါယကာမင်းလက်ထက် “မုနိနန္ဒာဘိဓဇ မဟာဓမ္မရာဇဂုရု” မဲထီးဆရာတော် စီရင်သည်ဟု ဆိုထားသည်ကို တွေ့ရပေသည်။ ထိုပိဋကတ်တော်သမိုင်းလာ အဆို ကို ထောက်လျှင် ရှင်ပရမဟူသောဘွဲ့မည်နှင့် နံတူမုနိန္ဒာဘိဓဇဟူသော တံဆိပ် မည်တို့ကို ပထမမဲထီးဆရာတော်၏အမည်ဟုလည်းကောင်း၊ ရှင်ကဝိဟူသောဘွဲ့ မည်နှင့် နံတူ ကဝိန္ဒာဘိဓဇ, \u003cspan\u003eကဝိဝံသာဘိဓဇ\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eကဝိဓဇဟူသော တံဆိပ်မည်တို့ကို ဒုတိယမဲထီးဆရာတော်၏ အမည်ဟုလည်းကောင်း ခွဲခြားမှတ်သားသင့်သည်ဟု ထင်မြင်ယူဆရပေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဤမာလာလင်္ကာရကျမ်းကို (၁၉၀၉) ခုနှစ်က ရန်ကုန်မြို့ ဟံသာဝတီပုံနှိပ် တိုက်တွင် ပထမအကြိမ် ရိုက်နှိပ်၍ မန္တလေးမြို့ ဟံသာဝတီ ပုံနှိပ်တိုက်တွင် ဒုတိယအကြိမ် ရိုက်နှိပ်ခဲ့ပေသည်၊ ယခု တတိယအကြိမ်တွင်မူ မန္တလေးမြို့ ခင်မကန်ပါဠိတက္ကသိုလ်ကျောက်ဆောက်ကျောင်း အရှင်ဝါသ၀ “သာသနဓဇသီရိ ပဝရဓမ္မာစရိယ” ထံမှ (၁၂၁၆) ခုနှစ်ရေး မာလာလင်္ကာရဝတ္ထုတော်ကြီး ပေမူ တစ်ဆူကိုပေးပို့ရရှိသဖြင့် အထူးကျေးဇူးဥပကာရတင်ရှိရပေသည်၊ ထိုပေမူသည် လက်ရေးလက်သားကောင်း၍ ပုဒ်ပါဌ်အက္ခရာမှန်ကန်ပြီး အကျအပေါက်မရှိ ပြည့်စုံလှသောကြောင့် ထိုပေမူကိုပဓာနထား၍ စာအုပ်မှုများဖြင့် တိုက်ဆိုင်ကာ စာအုပ်များ၌ မပါမရှိ ကြွင်းကျန်သည့်အရာများကို စာကိုယ်အတွင်း လက်သည်း ကွင်းဖြင့် ဖော်ပြလျက်ပေမူနှင့်မတူသော စာအုပ်ပါမူကွဲများကို မျဉ်းအောက်တွင် ဂဏန်းအမှတ်ဖြင့် ဖော်ပြပြီး ဆရာဦးခင်စိုး (သာသနဓဇသီရိပဝရဓမ္မာစရိယ) နှင့် ဆရာဦးသိန်းဟန် ဦးရွှေဖူး, \u003cspan\u003eဦးပု၊ ဦးဟန်ထွန်း\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eဦးတင်နွယ်\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eဦးမြတ်မော်\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eဟံသာဝတီပါဠိဆရာများအဖွဲ့က ကောင်းစွာတည်းဖြတ်သုတ်သင် ပြင်ဆင်ကာ ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေအပ်သည်ဖြစ်ပါကြောင်း။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eဟံသာဝတီ ၈-၈-၁၉၆၁\u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45569316618389,"sku":"","price":9000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a82630b7-06b3-4289-9050-3b8b4bedb0c3.jpg?v=1730213480"},{"product_id":"ဒဂုန်ဦးထွန်းမြင့်-အခြခံဗုဒ္ဓဘာသာ","title":"အခြေခံဗုဒ္ဓဘာသာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအခြေခံဗုဒ္ဓဘာသာ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနမောတဿဘဂဝတော အရဟတော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁။ ကောင်းတာ မကောင်းတာ နှစ်ခုကွဲအောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပိုင်းဖြတ်ဝေခွဲ သိပါလေ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပြစ်ကင်းသည် ဆိုတာမျိုးနှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းကျိုးဆောင်က အကောင်းပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပြစ်ရှိသည် ဆိုတာမျိုးနှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမကောင်းကျိုးဆောင်က မကောင်းပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ်ဖြင့်လုပ်သော နှုတ်အပြော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနောအကြံတွေ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းမှန်တဲ့ ဗုဒ္ဓဝါဒ ဒါကအခြေခံပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုယ်နဲ့လုပ်တာဖြစ်ဖြစ် နှုတ်နဲ့ပြောတာဖြစ်ဖြစ် စိတ်နဲ့ကြံတာဖြစ်ဖြစ် ဒီအလုပ်ဟာ ကောင်းသလားမကောင်းဘူးလားလို့ ခွဲခြားသိဖို့လိုတယ်။ ကောင်း တယ် မကောင်းဘူးဆိုတာက အပြစ်ကင်းပြီး ကောင်း ကျိုးပေးတဲ့ အလုပ်မျိုးကို ကောင်းတယ်လို့ ဆိုရ တယ်။ အပြစ်မကင်းဘဲ မကောင်းကျိုးပေးတဲ့ အလုပ် မျိုးကို မကောင်းဘူးလို့ ဆိုရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အပြစ် ကင်း မကင်းဆိုတဲ့ စကားမှာလည်း အပြစ်ဆိုတာ အကြမ်းအားဖြင့် သူတစ်ပါးကို ထိခိုက် တာကို အပြစ်လို့ဆိုရတယ်။ သူတစ်ပါးကို ညှဉ်းဆဲ သတ်ဖြတ်မှု၊ သူများပစ္စည်းခိုးမှု၊ သူများသားမယား ဖျက်ဆီးမှု၊ လိမ်လည်မှု၊ ဆဲရေးမှု ကုန်းတိုက်မှု စသည်တို့ဟာ သူတစ်ပါးကို ထိခိုက်တဲ့အပြစ်တွေပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကောင်းကျိုး မကောင်းကျိုးဆိုတာကတော့ ချမ်းချမ်းသာသာ ခံစားရတာကို ကောင်းကျိုး၊ ဆင်းဆင်းရဲရဲ ခံစားရတာကို မကောင်းကျိုးလို့ ခေါ် တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုယ်ပြုတဲ့အမှုဟာ (ကိုယ်နဲ့လုပ်တာဖြစ်ဖြစ်၊ နှုတ်နဲ့လုပ်တာဖြစ်ဖြစ်၊ စိတ်နဲ့ကြံတာဖြစ်ဖြစ်) သူ တစ်ပါးကို ထိခိုက်သလား မထိခိုက်ဘူးလား။ ဒီလို ပြုလုပ်တဲ့အတွက် ချမ်းချမ်းသာသာ ခံစားရတဲ့ကောင်းကျိုးပေါ်မလား၊ ဆင်းဆင်းရဲရဲ ခံစားရတဲ့ မကောင်းကျိုး ပေါ်မလားဆိုတာကို ဝေဖန်ဖို့လိုတယ်။ ကိုယ်ပြုတဲ့အမှုဟာ သူတစ်ပါးကိုလည်း မထိခိုက်ဘူး။ ချမ်းချမ်းသာသာ ခံစားရတဲ့ ကောင်းကျိုးကို လည်း ဆောင်မယ်ဆိုလျှင် ကောင်းတဲ့အမှုလို့ ဆိုရ တယ်။ ကိုယ်ပြုတဲ့ အမှုဟာ သူတစ်ပါးကိုလည်း ထိ ခိုက်မယ် ဆင်းဆင်းရဲရဲ ခံစားရတဲ့ မကောင်းကျိုးကို လည်း ဆောင်မယ်ဆိုလျှင် မကောင်းတဲ့အမှုလို့ ဆိုရ တယ်။ ဒါဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ အခြေခံပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကောင်းတဲ့အမှုလား မကောင်းတဲ့ အမှုလားလို့ ခွဲခြားဝေဖန်ရာမှာ အပြစ်ကင်းသလား မကင်းဘူးလား ကောင်းကျိုးကို ပေးသလား မကောင်းကျိုးကို ပေးသလားဆိုတဲ့ အင်္ဂါရပ်နှစ်ခုနှင့် ဝေဖန်ရပါတယ်။ အပြစ်ကင်းပေမဲ့ ကောင်းကျိုးကို မပေးဘူးဆိုလျှင် (ဘာသာရေးအရ) ကောင်းတဲ့အမှုလို့ မဆိုနိုင်ဘူး။ တရားသဖြင့် ကုန်သွယ်တဲ့အလုပ်၊ လယ်ထွန်တဲ့ အလုပ်၊ ကူလီအလုပ်၊ လက်သမားအလုပ်၊ စာရေး စာချီအလုပ် စသည်ဖြင့် ရိုးရိုးသားသား တရားသဖြင့် လုပ်ကြတဲ့ အလုပ်တွေဟာ သူတစ်ပါးကို မထိခိုက်တဲ့ အတွက် အပြစ်ကင်းတဲ့ အလုပ်တွေဖြစ်တယ်။ သို့ပေ မဲ့ ကောင်းကျိုးကို ပေးတယ်လို့တော့ မဆိုနိုင်ဘူး။ ကုန်သွယ်လို့အမြတ်ရတာ၊ လယ်ထွန်လို့စပါးရတာ၊ ကူလီလုပ်လို့ အခရတာတွေဟာ အလုပ်ကဖြစ်ပေါ် လာတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေသာဖြစ်တယ်။ လုပ်တဲ့သူ\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45571001745557,"sku":"","price":3800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_0867ad9a-30bf-4c8f-a6e8-fa76c6f8b6ed.jpg?v=1730213732"},{"product_id":"ဒဂုန်ဦးထွန်းမြင့်-ယဥ်ကျေးလိမ္မာမင်္ဂလာကဗျာများ","title":"ယဥ်ကျေးလိမ္မာမင်္ဂလာကဗျာများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eပဏာမနှင့်ဆုတောင်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မဟာပရမေ၊ ငါးရန်ခွေလျက်၊ ကိုးထွေဂုဏ်။ အရဟံထွတ်ချာ၊ မဟာသမ္ဗုဒ္ဓ၊ ဉာဏပွင့်ဝါ၊ ဝိဇ္ဇာ စရဏ၊ သမ္ပန္နဟု၊ တေဇပြန့်ပြော၊ သုဂတောနှင့်၊လောကဝိဒူ၊ ပြိုင်သူဝေးဆုတ်၊ အနုတ္တရ၊ လူထိုမျှကို၊ ဆုံးမနိုင်စွာ၊ လိမ္မာတတ်ကြူး၊ လှည်းယာဉ်မှူးဟု၊ အထူးမှတ်ရ၊ ပုရိသ ဒမ္မသာရထိ၊ ကျော်ရှိန်ညိ၏၊ ဒိဋ္ဌိ မာန၊ ပါပမြှေးထူ၊ နတ်နှင့်လူကို၊ သုံးဆူဝဋ်မှ၊ ကင်း လွတ်ထအောင်၊ ဟောပြတတ်စွာ၊ သတ္တာပညတ်၊ လေးရပ်သစ္စာ၊ စိတ်ဖြာဖော်ပြ၊ ဗုဒ္ဓမည်သာ၊ ဘုန်း ခြောက်ဖြာကြောင့်၊ ဘဂဝါဟူသည်၊ အတည်တည် ဖြင့်၊ ရောင်ခြည်ထောင်ပြည့်၊ ဝန်းဝန်းလှည့်သို့၊ နှိုင်းယှည့်ဖက်ကင်း၊ မင်းမင်းအထွတ်၊ နတ်နတ်အခြာ၊ ဗြဟ္မာမာတို့၊ ရတနာရောင်ဝှန်၊ မြတ်တံခွန်၏၊ စက် မွန်နှစ်စုံ၊ ထီးဖြူရုံကို၊ ထိပ်အုံကာမိုး၊ ရှိရွယ်ခိုး၏။ ကိုးနှင့်ခြောက်သွယ်၊ အန္တရာယ်လည်း၊ ပျောက်ပြယ် ရှင်းလျက်၊ ရာသက်ရိပ်ငြိမ်၊ စည်းစိမ်ချမ်းသာ၊ ပညာ, \u003cspan\u003eဗလ၊ ယသ\u003c\/span\u003e,\u003cspan\u003eကိတ္တိ၊ သမ္ပတ္တိနှင့်၊ သိဒ္ဓိလာဘ၊ မြိတ္တဝရံ၊ သုခံဘောဂ၊ တေဇဇေယျာ၊ စိန္တာမယ၊ ဣဋ္ဌဖလံ၊ စက္ကံ သီရိ၊ ဣဒ္ဓိဝဏ္ဏ၊ ပါမောက္ခဟု၊ ကုသလရှိန်စော်၊ အာနုဘော်သည်။ ။ နှိုင်းလျော်ရွှေလ တူစေသောဝ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမင်္ဂလာနိဒါန်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရတနာထွတ်ခေါင်၊ မိတည်းနောင်သည်၊ ရွှေ ညောင်ဗုဒ္ဓဟေ၊ ပလ္လင်ဗွေ၌၊ သုံးထွေမဂ်ဉာဏ်၊ လေး တန်သစ္စာ၊ ငါးဖြာမာရ်အောင်၊ ခြောက်ရောင်လင်းချဲ့၊ ရန်မျိုးဖဲ့လျက်၊ လေးဆယ့်ငါးဝါ၊ ဒီဃာယုကျော်၊ ရှစ် ဆယ်မျှော်က၊ ပြည်ကျော်သာယာ၊ ကုသိနာ၌၊ မင်္ဂလာစုပုံ၊ အင်ကြင်းစုံက၊ ရွှေဘုံသာခန်း၊ အမြိုက် နန်းကို၊ စံမြန်းသည့်နောက်၊ လေးလမြောက်တွင်၊ ပြိုင်ထောက်မခို၊ ရာဇဂြိုဟ်၏၊ နဂိုအရှေ့၊ လကျော် ကွေ့တွင်၊ မြို့ မှောင်မှောင်၊ စိမ်းလဲ့မှောင်သား၊ တောင်ဝေဘာရ၊ ပဗ္ဗတ၌၊ ရတနာ့အတိ၊ ဝင်းဝင်း ညီမျှ၊ မဏိရောင်လျှပ်၊ ရွှေမဏ္ဍပ်ဝယ်၊ ချယ်တပ်မျက် ရှင်၊ ရွှေပလ္လင်ထက်၊ ရွှေဆင်စွယ်ယပ်၊ သုံးသပ်ကိုင် နေ၊ ဣန္ဒြေတည်စွာ၊ အာနန္ဒာအား၊ မဟာကဿပ၊ ရွှေနှုတ်ဟ၍၊ မင်္ဂလသုတ္တန်၊ ထူးမြတ်လွန်ကို၊ ဘဂ ဝန်မြတ်စွာ၊ ဘယ်အခါတွင်၊ ဘယ်ရွာဘယ်မြို့၊ ဘယ် သူတို့က၊ ဘယ်သို့မေးလာ၊ ဘယ်ခြင်းရာဖြင့်၊ အခါ နေ့ည၊ ဟောလေရဟု၊ ထင်ပြသိလို၊ မေးမိန့်ဆို သည်။ ။ သံချိုဝေဝေ ရွှန်းရွှန်းတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြတ်ရဟန္တာ၊ ရံငါးရာနှင့်၊ ရှင်မဟာကဿပ၊ ပုစ္ဆာပြသော်၊ ဘုရာ့ညီမွန်၊ ရှင်အာနန်က၊ တုံ့ပြန် စကား၊ မှတ်သားစွဲဝိုက်၊ ကျွန်ကြားလိုက်၏၊ မှတ် ပိုက်ဆောင်ထ၊ သမယကား၊ လောကတံခွန်၊ မြတ် ဆုံးစွန်သည်၊ အလွန်သာလှ၊ ကောသလဟု၊ ရဋ္ဌသီရိ၊ သာဝတ္တိ၌၊ ပြည်ကြီးလက္ခဏာ၊ ကြွယ်ဝစွာသား၊ အနာထပိဏ်၊ ကျော်ရှိန်ထွန်းတောက်၊ တည်ထားဆောက်သား၊ ရွှေကျောက်ရောင်ဝှန်၊ ဇေတဝန်၌၊ လေးတန်ယာပိုက်၊ နေသောကြိုက်တွင်၊ ဆူလှိုက်ဂုဏ် အင်၊ မထင်မပေါ်၊ မကျော်စောလှ၊ သုခသမ္ပတ်၊ စည်း စိမ်မြတ်နှင့်၊ အညတရ၊ နတ်ဒေဝကို၊ မာဃစေဟန်၊ နတ်တမန်လည်း၊ ညဉ့်သန်ကောင်၊ ဆင်း၍လာ လျှင်၊ ကိုယ်ဝါကိုယ်ရောင်၊ ဝင်းဝင်းပြောင်သော်၊ မှောင်ပျောက်၍ကွာ၊ ရတနာစံလှော်၊ ကျောင်းတော်အလုံး၊ ရွှေရောင်ဖုံး၏၊ ရွှေတုံးတူယောင်၊ ထိုနတ်မောင်လည်း၊ ဘုန်းခေါင်ရှိရာ၊ ခြောက်ဖြာပြစ်လွန်၊ ဧကမန်က၊ ထိပ်စွန်အချာ၊ ရိုသေစွာဖြင့်၊ ငါးဖြာ အဉ္စလီ၊ လက်အုပ်ချီ၍၊ ပီပီသသ၊ ထိုဗန္ဓကား၊ တတြ ပကာရာ၊ မည်ထိုက်စွာအောင်၊ ဂါထာသံချို၊ ရွတ်ဆို ပုစ္ဆာ၊ မေးလျှောက်လာသည်။ ။ မျက်နှာရွှင်ရွှင် လန်းလန်းတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သိရီပရက္ကမ၊ ယသဓမ္မော်၊ ထင်ပေါ်ကောင်း ဟိတ်၊ ဣဿရိယ၊ ကာမဟူသည်၊ ခြောက်ဆူတံခွန်၊ ဘုန်းတော်ချွန်သား၊ ဘဂဝန်မြတ်စွာ၊ စောထွတ်ချာ... များစွာနတ်လူ၊ မျိုးလေးဆူတို့၊ စင်ဖြူအသွင်၊ သန့်စင်ကဲလွန်၊ နောက်မပြန်သား၊ နိဗ္ဗာန်ခေမာ၊ ပြည်ချမ်းသာကို၊ လိုပါသဖြင့်၊ မြတ်မြင့်ရာရာ၊ မင်္ဂလာ အပြား၊ အပါးပါးကို၊ ဉာဏ်အားကိုးကာ၊ ကြံ ကြပါသည်၊ ဆယ့်နှစ်ခါမည်။ နှစ်ပေါင်းလည်ပြီ၊ စိတ် ကြည်ညိုရာ၊ သဒ္ဓါခိုင်ခိုင်၊ မကြံနိုင်ခဲ့၊ ငါးဆိုင်ရန်နှင့်၊ ထွတ်သခင်သည်၊ ထိုမင်္ဂလာ၊ မြတ်လှစွာကို၊ ဟောပါ စေချင်၊ ရှိဦးတင်သည်။ ။ စုံလင်ကျယ်ကျယ် ဝန်းဝန်းတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤသို့လျှောက်လျှင်၊ သုံးလူ့ရှင်လည်း၊ ရှစ်အင် စုံညီ၊ သံတော်ချီ၍၊ ရွှေသီဟထုံး၊ မသုံးသပ်လှ၊ စိတ် က မငြိ၊ ရွှင်ပီတိဖြင့်၊ မိန့်ရှိသည်မှာ\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45571002138773,"sku":"","price":1080.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_fdba4e8b-5a87-4afe-83ff-8132adecb83b.jpg?v=1730213757"},{"product_id":"ဒဂုန်ဦးထွန်းမြင့်-မင်္ဂလာ","title":"မင်္ဂလာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမင်္ဂလာ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကြီးပွားကြောင်း အောင်မြင်ကြောင်း ကောင်း သောအရာကို မင်္ဂလာဟု ခေါ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမင်္ဂလာ၏အကျိုး \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်္ဂလာတရားအတိုင်း လိုက်နာလျှင် ပညာ လည်း တတ်မည်။ ပစ္စည်းဥစ္စာလည်း ပေါများမည်။ အမှန်မုချ ကြီးပွားရမည်။ ဘယ်ကိစ္စမှာမဆို အောင် မြင်ရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမင်္ဂလာကိုဘာကြောင့်ဟောသလဲ၊\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်ဟောသလဲ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိပြည် ဇေတဝန် ကျောင်း၌ နေတော်မူစဉ်အခါ နတ်သားတစ်ပါးက“လူတွေ နတ်တွေအကုန် မင်္ဂလာဆိုတာ ဘယ်တရား လဲဟု ကြံစည် တွေးတောကြတာ တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ် ကြာပါပြီ၊ မသိကြပါ၊ မြတ်စွာဘုရား ဟောပြတော် မူပါ” ဟု တောင်းပန်သဖြင့် မြတ်စွာဘုရားသည် မင်္ဂလာတရား သုံးဆယ့်ရှစ်ပါးကို ဟောတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူဌေးသားသူတောင်းစား \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၁။ အသေ၀နာစ ဗာလာနံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူမိုက်များကို မပေါင်းသင်းဘဲ ရှောင်ခြင်း သည် မင်္ဂလာမည်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူဆိုး လူမိုက်များနှင့် ပေါင်းသင်းလျှင် သူတို့ နှင့်အတူ မကောင်းသော အလုပ်ကို လုပ်မိ၍ ဒုက္ခ ရောက်တတ်သည်။ ပျက်စီးတတ်သည်။ မပေါင်းဘဲ နေလျှင် ဆင်းရဲဒုက္ခ မတွေ့ရဘဲ ကြီးပွားချမ်းသာရ ၏။ ထို့ကြောင့် လူမိုက်များကို မပေါင်းသင်းဘဲ ရှောင်ခြင်းကို မင်္ဂလာဟု ဆိုရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003e          ဗာရာဏသီပြည်၌ သူဌေးသားတစ်ယောက်သည် မိဘများ သေသောအခါ အရက်သမား၊ ဖဲသမား၊ လူဆိုး၊ လူမိုက်များနှင့် ပေါင်းသဖြင့် ရှိသမျှ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ ကုန်ကာ သူတောင်းစားအဖြစ်ဖြင့် တောင်းစားသော ဘဝသို့ ရောက်သွားရလေ၏။\u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တံငါနားနီးတံငါ၊ မုဆိုးနားနီးမုဆိုး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eလူဆိုးကြီး အင်္ဂုလိမာလ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၂။ ဝဏ္ဍိတာနဉ္စသေဝနာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပညာရှိကို ပေါင်းခြင်း၊ ပညာရှိကို ဆည်းကပ် ခြင်းသည် မင်္ဂလာမည်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပညာရှိကို ဆည်းကပ် ပေါင်းသင်းသော သူ သည် လူလိမ္မာလူကောင်း အဖြစ်သို့ရောက်၍ ကိုယ် တိုင် ပညာရှိ ဖြစ်လာနိုင်သည်။ လူလိမ္မာ လူကောင်း ဖြစ်လျှင် မုချကြီးပွားချမ်းသာရ၏။ ကိုယ်တိုင်ပညာရှိ ဖြစ်လျှင် မနိမ့်ကျဘဲ အရာရာ၌ အောင်မြင်လေသည်။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိကို ဆည်းကပ်ပေါင်းသင်းခြင်းကို မင်္ဂလာဟု ဆိုရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003e          အင်္ဂုလိမာလမည်သော လူဆိုးကြီးသည် လူများကို သတ်၍ လက်ညှိုးများကို ဖြတ်ယူကာ ကြိုးနှင့်သီပြီး လည်ပင်း၌ဆွဲထားသည်။ တစ်နေ့သောအခါ သူ၏ မိခင်ကို သတ်မည်ဟု လိုက်ရာတွင် ပညာရှိဖြစ်သော မြတ်စွာဘုရားနှင့်တွေ့၍ တစ်ခဏမျှ စကားပြောရ သဖြင့် အကျွတ်တရား ရကာ ရဟန္တာကြီး ဖြစ်သွား လေသည်။ \u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပန်းသတင်းလေညင်းဆောင်၊ လူ့သတင်းလူချင်းဆောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45571002859669,"sku":"","price":4050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ea7dbf2c-868a-4337-96e1-26e455e9c716.jpg?v=1730213775"},{"product_id":"ထွဋ်ခေါင်ဆရာတော်-နိဗ္ဗာန်ပေါက်လမ်းကျင့်စဥ်ကျမ်း","title":"နိဗ္ဗာန်ပေါက်လမ်းကျင့်စဥ်ကျမ်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနမော တဿ ဘဂ၀တော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မမေ့လျော့သင့်။ ။ လောကတွင် လူ၏ အဖြစ်သည် ရခဲ၏။ သာ သနာတော် ပွင့်လင်းသည့်ခေတ်နှင့် ကြုံကြိုက်ခဲ၏။ ရဟန်းအဖြစ်သည် ရခဲ၏။ သဒ္ဓါတရားနှင့် ပြည့်စုံသောသူ၏ အဖြစ်သည် ရခဲ၏။ ထိုထက် သူတော်ကောင်းတရား ကြားနာရခြင်းသည် သာလွန်၍ပင် ရခဲ၏။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ရှေးအကြောင်းကောင်းသည့်အတွက် ထို ရခဲခြင်း ဒုလ္လဘ ၅ မျိုးစလုံးနှင့် ကြုံတွေ့နေရာ ဤဘဝတွင်လည်း လွန်ခဲ့ကုန်သော ဘဝအထွေထွေတို့နည်းတူ သံသရာဝဲသြဃတွင် နစ်မြုပ်မျောပါး ကျင်လည် ပြေးသွား၍သာ ဘဝကို အဆုံးခံကြတော့ မည်လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သဗ္ဗေသတ္တာ၊ ဝေနေယျာ၊ သံသာရှည်လှပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သုံးပါးညီညီ၊ လောင်မီးကြီး၊ ဖိစီးလှလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လောင်မှန်းမသိ၊ မောဟဖိ၊ မိမိမိုက်လှပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆိုသော ထွဋ်ခေါင်ဆရာတော်ဘုရား၏ လင်္ကာအတိုင်း သတိတရား ရသင့်ကြချေပြီ။ ယခုအခါ လူများစွာပင် ဘဝ ဘဝများ က နည်းအတိုင်းပင် မိမိဝမ်းရေးအတွက် ပြေးရလွှားရနှင့် အလွန် ဒုက္ခဆိုက်ရောက်နေရာ “ကြီးငယ်မဟူ၊ ကိုယ့်ရွယ်တူ၊ ခုမူသေလှပြီ” ဆိုဘိသကဲ့သို့ သေသူတို့သည်လည်း သေကြလှပြီ။ သို့နှင့်ပင် သံဝေဂမရဘဲ ရှိကြတော့မည်လော။ (အနိစ္စ) အမြဲမရှိ။ (ဒုက္ခ) ဆင်းရဲခြင်း၊ (အနတ္တ) မိမိကိုယ်ကို မိမိ အစိုးမရပါတကားဟု ဗုဒ္ဓ ဘာသာများစွာတို့၏ နှုတ်တွင် တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုသော်လည်း တရားလက်လွတ် ငှက်တောင်ကျွတ် ဆိုသလို ဖြစ်နေသူတို့သည် နောင်တတရား ရထိုက်ကြချေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတိုက်တွန်းချက်။ ။ အထူးသဖြင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တို့သည် ယခုနှစ် ယခုအချိန်ကစ၍ ပုညကြိယာ ၁၀ ပါးတို့ကို လိုက်နာကျင့်ဆောင် ထိုက်ကြချေပြီ။ ယခုကစ၍ ဗုဒ္ဓဘာသာတို့သည် ၁၀ ပါးသော ဒုစရိုက်တို့ကို ရှောင်ကြဉ်သင့်ကြပြီ။ မိုးညှင်းဆရာတော်ဘုရားကြီး သွန်သင်ဆုံးမတော်မူသည့်အတိုင်း အိုဘေးကြီး၊ နာဘေးကြီး၊ သေ ဘေးကြီးတို့ အစဉ်ထိုးနှက်နေသော ဤခန္ဓာကိုယ်ကို ဝိပဿနာဉာဏ် ဖြင့် မှောက်လှန်၍ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီ။ ၃၁ ဘုံ ကျင်လည်ကုန်သော သူတို့အား မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာ ဟူသော ဗြဟ္မစိုရ် စိတ်များ ထားရှိသင့်ကြပြီ။ အလုံးစုံသော ဒါနတွင် ဓမ္မဒါန မြတ်၏။ အလုံးစုံသော အရသာတွင် ဓမ္မအရသာက အောင်၏။ အလုံးစုံသော မွေ့လျော်ခြင်းတွင် ဓမ္မ မွေ့လျော်ခြင်းက အောင်၏။ သံသရာဝဲသြဃကို တဏှာကို ဖြတ်ခြင်းဖြင့် အောင်၏။ ထိုကြောင့် ယနေ့ယခုကစ၍ဗုဒ္ဓဘာသာ အားလုံးပင် ဘဝ ဘဝက မေ့လျော့ကာ သံသရာတွင် ကျင်လည်ပျော်ပါးလာခဲ့ရသောအဖြစ်ကို အောက်မေ့ကာ၊ ထိုမေ့ လျော့ပေါ့ဆမှုကို ပယ်ဖျက်ကာ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာဝနာတို့ကို နာနာ ကြီး ကြိုးစားထိုက်ကြပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းမြတ်သော စေတနာ ဖြင့် တိုက်တွန်းစကား ရေးသားလိုက်ရပေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eထွဋ်ခေါင်ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ကမ္မဋ္ဌာန်းသံပေါက်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသဗ္ဗေသတ္တာ၊ ဝေနေယျာ၊ သံသာ ရှည်လှပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတည်ကျကျ၊ ဘယ်ဘဝ၊ ရကြမရှိပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရအံ့နိုးနိုး၊ လောဘ၊ အကျိုးယုတ်လှပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသုံးပါးညီညီ၊ လောင်မီးကြီး၊ ဖိစီးလှလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလောင်မှန်းမသိ၊ မောဟဖိ၊ မိမိ မိုက်လှပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပိုးဖလံမျိုး၊ မီးကိုတိုး၊ ကိုယ်ကျိုးနည်းလှပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကာမဂုဏ်မွဲ၊ သည်မိုက်နဲ၊ မခွဲနိုင်ကြပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမခွဲနိုင်ကြ၊ လူ့ဗာလ၊ မိုက်စ သိမ်းသင့်ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂင်္ဂါသဲတူ၊ ပွင့်တော်မူ၊ ဆူဆူများလှပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eများအသ၊ ရှင်စောတွေ၊ ရှောင်သွေခဲ့လှပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ဆူမသင့်၊ တစ်ဆူသင့်၊ ဖူးခွင့်တွေ့လိုက်ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမတော်မတရား၊ ကျင့်ဖောက်ပြား၊ မိုက်အားကြီးလှပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအလိုမလိုက်၊ သည်အမိုက်၊ ပယ်ထိုက်သင့်လှပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမပယ်မချိုး၊ ဆင်ကန်းတိုး၊ ဟုတ်နိုးထင်လှပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟုတ်နိုးသမှု၊ ထင်တိုင်းပြု၊ ယခုတိုင်ခဲ့ပြီ။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46941398925461,"sku":null,"price":3325.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_98415019-cc61-4a03-9095-9ad3966f3018.jpg?v=1730214943"},{"product_id":"တောင်တွင်းဆရာတော်ခင်ကြီးဖျော်-သဒ္ဒဗျူဟာကျမ်း","title":"သဒ္ဒဗျူဟာကျမ်း","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eသဒ္ဒဗျူဟာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          သဒ္ဒဗျူဟာ ဟူသော ကျမ်း၏ အမည်တွင် ဗျူဟာသဒ္ဒါသည် စစ်ရေးလေ့ကျင့်ခြင်းဟူသော အနက်ကို ဟောသည်ဖြစ်၍ စစ်မတိုက် မီ စစ်တိုက်ရာ၌ အလွန်အရေးပါအရာရောက်သော စစ်ရေးလေ့ကျင့် မှုကို ဦးစွာပထမ ပြုထားရသကဲ့သို့ သဒ္ဒါကို သင်လိုသော သူတို့ သည် သဒ္ဒါကျမ်းကြီးများကို မသင်ကြားမီ သဒ္ဒါအရာ၌ အလွန်အရေး ပါသော၊ အလွန်အသုံးဝင်သော၊ အလွန်သိသင့်သိထိုက်သော သဒ္ဒါ ရေးရာ အချက်အလက်တို့ကို ဦးစွာပထမ သင်ကြားလေ့ကျင့်ထားရန် လိုအပ်သောကြောင့် စစ်ဗျူဟာနှင့် အလားတူသော ဤသဒ္ဒဗျူဟာ ကျမ်းကို စာသင်သား သောတုဇဉ်တို့အတွက် တောင်တွင်းဆရာတော် ခင်ကြီးဖျော် ရေးသားပြုစုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သဒ္ဓါဝါကျ စီကုံးရာ၌ နာမ်ပုဒ်၊ ကြိယာပုဒ် ဤပုဒ်နှစ်ပုဒ် သည် မပါလျှင်မပြီးသော အခြေခံအထည်ကိုယ်များ ဖြစ်သည်။ ထိုနှစ်ပုဒ်တွင်လည်း ကြိယာပုဒ်သည် ဝါကျတစ်ခု၌ တစ်ပုဒ်မျှသာ ပါဝင်၍ နာမ်ပုဒ်မူကား များစွာပါဝင်ရလေသည်။ သို့ဖြစ်၍ ကြိယာ ပုဒ်ထက် နာမ်ပုဒ်ကို ဦးစားပေးကာ သဒ္ဒဗျူဟာကျမ်း ရေးသားထား သည်ကို တွေ့ရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e          \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eသုံးပိုင်းသုံးကဏ္ဍ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤသဒ္ဒဗျူဟာကျမ်းတွင် သန္တိပိုင်း၊ နာမ်ပိုင်း၊ ကာရကပိုင်း ဟူ၍ သုံးပိုင်းသုံးကဏ္ဍရှိသည်။ ပုဒ်တို့မည်သည် အက္ခရာတို့နှင့် မကင်း အက္ခရာတို့ကို စုပေါင်းမှ ပုဒ်ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်၍ သန္ဓေပိုင်း ဖြင့် အက္ခရာတို့၏ အကြောင်းအရာကို ပြဆိုတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အက္ခရာစုပေါင်း၍ ပုဒ်ဖြစ်လာလျှင်လည်း “သည်၊ ကို၊ အား၊ ၏””စသော ဝိဘတ်တို့နှင့် ကင်းကွာ၍ မရကောင်းပေ။ ဝါကျအလိုက်၊ ကြိယာအလိုက် သက်ဆိုင်ရာ ဝိဘတ်တို့နှင့် ပုဒ်တို့ ယှဉ်တွဲနေရသည်။ သို့ဖြစ်၍ နာမ်ပိုင်းဖြင့် ပုဒ်နှင့် ဝိဘတ်တို့ ယှဉ် တွဲနေပုံကို ပြဆိုတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဝိဘတ်ဟူသည် ဝေဖန်ပိုင်းခြားခြင်း အနက်ဟောဝိဘတ္တိ ဟူသော ပါဠိပုဒ်မှ ဝိဘတ်ဟု မြန်မာဝေါဟာရ ဖြစ်လာသည်။ “ဤကား ကတ္တားအနက်၊ ဤကား ကံအနက်၊ ဤကား ကရိုဏ်း အနက်၊ ဤကား ဧကဝုစ်၊ ဤကား ဗဟုဝုစ်” စသောအားဖြင့် ဝိဘတ်က ပိုင်းခြားဝေဖန် ညွှန်ပြရသည်။ သို့ဖြစ်၍ ကာရကပိုင်းဖြင့် မည်သည့်ဝိဘတ်သည် မည်သည့်အနက်ကို ဟောသည်ဟု ဝိဘတ်တို့ ၏ အနက်ဟောပုံကို ပြဆိုတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဥပစာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သဒ္ဒါပုဒ်များသည် အနက်ကို ဟောရသည်၊ အနက်ကို ညွှန် ပြရသည်၊ ဆိုလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို သိစေရသည်။ ယင်းသို့ ဟော ညွှန်သိစေရာ၌ တိုက်ရိုက်ဟောညွှန် သိစေသောပုဒ်များကို မုချသဒ္ဒါ ဟု ဆိုသည်။ သွယ်ဝိုက်သောအားဖြင့် တင်စားဟောညွှန် သိစေသော ပုဒ်များကို ဥပစာသဒ္ဒါဟု ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မုချသဒ္ဒါ ဖြင့် အနက်အဓိပ္ပာယ် သိလွယ်သော်လည်း ဥပစာ သဒ္ဒါဖြင့်မူကား အနက်အဓိပ္ပာယ် အသိခက်သည်။ အနက်အဓိပ္ပာယ် အသိခက်သော ဥပစာသဒ္ဒါ ဆယ်ပါးကိုလည်း စာသင်သားတို့ အတော်အတန် ခေါက်မိစေရန် ရည်ရွယ်၍ ဤသဒ္ဒဗျူဟာကျမ်းတွင် ဥပစာဆယ်ပါးကို ထည့်သွင်းဖော်ပြခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနည်းလေးဆယ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဥပစာဆယ်ပါးနှင့် အလားတူသည့်နည်းပရိယာယ်များလည်း ရှိသေးသည်။ ““ယေဘုယျသဘောပါ၊ ပဓာနသဘောပါ”” စသည် ဖြင့် စကားပြောဆိုရာ၌ ထည့်သွင်း ပြောဆိုလေ့ရှိ၏။ အဆိုပါ ယေဘုယျ၊ ပဓာန ဟူသော စကားလုံးတို့မှာ နည်းလေးဆယ်မှ ယူငင်သုံးစွဲသော စကားလုံးများ ဖြစ်သည်။ ယင်း နည်းလေးဆယ်ကို လည်း တောင်တွင်းဆရာတော် ဘုရားကြီးပင် ရေးသားစီရင်တော်မူ ခဲ့၏။             \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နည်းပေါင်း ငါးဆယ်ကျော်ခန့် ရှိသော်လည်း တူရာကိုပေါင်း လိုက်လျှင် လေးဆယ်ခန့်သာ ရှိသဖြင့် နည်းလေးဆယ်ဟု ခေါ်ဝေါ် ခြင်းဖြစ်၏။ နည်းလေးဆယ်ဟု ခေါ်ဆိုအပ်သော နယမုခဒီပနီ ကျမ်းကိုလည်း နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် ပူးတွဲ ရိုက်နှိပ်ထားပါသည်။ အဆိုပါ နည်း၊ ဥပစာတို့ကို သိရှိနားလည်ထားပါလျှင် သဒ္ဒါအရာ၊ စာပေအရာတွင် အထက်တန်းကျသူ တစ်ယောက်ဟု ခေါ်ဆိုလောက် ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \u003cstrong\u003eကျမ်းပြုဆရာတော်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤသဒ္ဒဗျူဟာကျမ်းကို ပြုစုတော်မူသော တောင်တွင်းဆရာ တော် ခင်ကြီးဖျော်မှာ တောင်တွင်းကြီးမြို့ မြောက်ဘက် မြို့လုလင်မြို့အနီး ပုတီးကုန်းရွာတွင် အဖ ဗိသုကာဆရာကြီး ဦးဖိုးပြေ၊ အမိ ဒေါ်ကြာတို့မှ သက္ကရာဇ် ၁ဝ၈၆ ခုနှစ် ကဆုန်လပြည့် အင်္ဂါနေ့ နံနက်နေဝန်းပေါ်ချိန်အခါ ဖွားမြင်တော်မူ၍ ငယ်မည် မောင်ဖျော်ဟု ခေါ်တွင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မောင်ဖျော် ၇ နှစ်အရွယ်ရှိသောအခါ မြို့လုလင်မြို့ ကန်ဦး ကျောင်း ဘုန်းတော်ကြီးထံတွင် စာပေသင်ကြားရာ သင်ပုန်းကြီးကို နေ့ချင်းကုန်၍ ၃ လအတွင်း ပရိတ်ကြီးကို အပြီးတိုင်မြောက်ပေါက် ရောက်လေသည်။ ထို့ပြင် ကျောင်းသားသူငယ် အဖြစ်နှင့်ပင် ဇာတ် ကြီး ၁၀ ဘွဲ့ ပါဌ်အနက်ကို နှုတ်တက်ဆောင်နိုင်၏။ ၁၀ နှစ်သား အရွယ်တွင် သာမဏေဘောင်သို့ ဝင်သောအခါ “မောင်ရှင်ဉာဏ” ဟူသော ဘွဲ့ကို ရရှိသည်။ တစ် မှု သာမဏေဘဝကပင် ခဲရာခဲဆစ်တို့ကို ရုတ်တရက် ချက်ချင်း ဖြေစွမ်းနိုင်သောကြောင့် အမည်သတင်းကျော်စောခြင်း ရှိလာသည်။ အသက် ၂၀ သို့ ရောက်သောအခါ ရဟန်းအဖြစ်သို့ရောက်၍တောင်တွင်းကြီးမြို့နေ ဆရာတော်များထံတွင် ပညာဆက်လက် သင်ကြားပြန်ရာ ပညာသိပ္ပ အဝဝကို ခဏလွယ်ကူ တတ်မြောက်တော်မူသဖြင့် တိုးတက်ကျော်စောလာရာ ရဟန်းဘွဲ့တော်ဖြင့် မကျော်စောဘဲ ငယ်မည် ခင်ကြီးဖျော် ဟူ၍သာ ကျော်စောထင်ရှား လာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \u003cstrong\u003eမတစ်လုံးကျေ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခင်ကြီးဖျော်မှာ ပညာသိပ္ပ အဝဝကို အလွန်တတ်မြောက်နေ သော်လည်း အားရတင်းတိမ်ခြင်း မရှိသေးသဖြင့် ရဟန်းငါးဝါမြောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသဒ္ဒဗျူဟာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သဒ္ဒဗျူဟာ ဟူသော ကျမ်း၏ အမည်တွင် ဗျူဟာသဒ္ဒါသည် စစ်ရေးလေ့ကျင့်ခြင်းဟူသော အနက်ကို ဟောသည်ဖြစ်၍ စစ်မတိုက် မီ စစ်တိုက်ရာ၌ အလွန်အရေးပါအရာရောက်သော စစ်ရေးလေ့ကျင့် မှုကို ဦးစွာပထမ ပြုထားရသကဲ့သို့ သဒ္ဒါကို သင်လိုသော သူတို့ သည် သဒ္ဒါကျမ်းကြီးများကို မသင်ကြားမီ သဒ္ဒါအရာ၌ အလွန်အရေး ပါသော၊ အလွန်အသုံးဝင်သော၊ အလွန်သိသင့်သိထိုက်သော သဒ္ဒါ ရေးရာ အချက်အလက်တို့ကို ဦးစွာပထမ သင်ကြားလေ့ကျင့်ထားရန် လိုအပ်သောကြောင့် စစ်ဗျူဟာနှင့် အလားတူသော ဤသဒ္ဒဗျူဟာ ကျမ်းကို စာသင်သား သောတုဇဉ်တို့အတွက် တောင်တွင်းဆရာတော် ခင်ကြီးဖျော် ရေးသားပြုစုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သဒ္ဓါဝါကျ စီကုံးရာ၌ နာမ်ပုဒ်၊ ကြိယာပုဒ် ဤပုဒ်နှစ်ပုဒ် သည် မပါလျှင်မပြီးသော အခြေခံအထည်ကိုယ်များ ဖြစ်သည်။ ထိုနှစ်ပုဒ်တွင်လည်း ကြိယာပုဒ်သည် ဝါကျတစ်ခု၌ တစ်ပုဒ်မျှသာ ပါဝင်၍ နာမ်ပုဒ်မူကား များစွာပါဝင်ရလေသည်။ သို့ဖြစ်၍ ကြိယာ ပုဒ်ထက် နာမ်ပုဒ်ကို ဦးစားပေးကာ သဒ္ဒဗျူဟာကျမ်း ရေးသားထား သည်ကို တွေ့ရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e          \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eသုံးပိုင်းသုံးကဏ္ဍ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤသဒ္ဒဗျူဟာကျမ်းတွင် သန္တိပိုင်း၊ နာမ်ပိုင်း၊ ကာရကပိုင်း ဟူ၍ သုံးပိုင်းသုံးကဏ္ဍရှိသည်။ ပုဒ်တို့မည်သည် အက္ခရာတို့နှင့် မကင်း အက္ခရာတို့ကို စုပေါင်းမှ ပုဒ်ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်၍ သန္ဓေပိုင်း ဖြင့် အက္ခရာတို့၏ အကြောင်းအရာကို ပြဆိုတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အက္ခရာစုပေါင်း၍ ပုဒ်ဖြစ်လာလျှင်လည်း “သည်၊ ကို၊ အား၊ ၏””စသော ဝိဘတ်တို့နှင့် ကင်းကွာ၍ မရကောင်းပေ။ ဝါကျအလိုက်၊ ကြိယာအလိုက် သက်ဆိုင်ရာ ဝိဘတ်တို့နှင့် ပုဒ်တို့ ယှဉ်တွဲနေရသည်။ သို့ဖြစ်၍ နာမ်ပိုင်းဖြင့် ပုဒ်နှင့် ဝိဘတ်တို့ ယှဉ် တွဲနေပုံကို ပြဆိုတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဝိဘတ်ဟူသည် ဝေဖန်ပိုင်းခြားခြင်း အနက်ဟောဝိဘတ္တိ ဟူသော ပါဠိပုဒ်မှ ဝိဘတ်ဟု မြန်မာဝေါဟာရ ဖြစ်လာသည်။ “ဤကား ကတ္တားအနက်၊ ဤကား ကံအနက်၊ ဤကား ကရိုဏ်း အနက်၊ ဤကား ဧကဝုစ်၊ ဤကား ဗဟုဝုစ်” စသောအားဖြင့် ဝိဘတ်က ပိုင်းခြားဝေဖန် ညွှန်ပြရသည်။ သို့ဖြစ်၍ ကာရကပိုင်းဖြင့် မည်သည့်ဝိဘတ်သည် မည်သည့်အနက်ကို ဟောသည်ဟု ဝိဘတ်တို့ ၏ အနက်ဟောပုံကို ပြဆိုတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဥပစာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သဒ္ဒါပုဒ်များသည် အနက်ကို ဟောရသည်၊ အနက်ကို ညွှန် ပြရသည်၊ ဆိုလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို သိစေရသည်။ ယင်းသို့ ဟော ညွှန်သိစေရာ၌ တိုက်ရိုက်ဟောညွှန် သိစေသောပုဒ်များကို မုချသဒ္ဒါ ဟု ဆိုသည်။ သွယ်ဝိုက်သောအားဖြင့် တင်စားဟောညွှန် သိစေသော ပုဒ်များကို ဥပစာသဒ္ဒါဟု ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မုချသဒ္ဒါ ဖြင့် အနက်အဓိပ္ပာယ် သိလွယ်သော်လည်း ဥပစာ သဒ္ဒါဖြင့်မူကား အနက်အဓိပ္ပာယ် အသိခက်သည်။ အနက်အဓိပ္ပာယ် အသိခက်သော ဥပစာသဒ္ဒါ ဆယ်ပါးကိုလည်း စာသင်သားတို့ အတော်အတန် ခေါက်မိစေရန် ရည်ရွယ်၍ ဤသဒ္ဒဗျူဟာကျမ်းတွင် ဥပစာဆယ်ပါးကို ထည့်သွင်းဖော်ပြခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနည်းလေးဆယ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဥပစာဆယ်ပါးနှင့် အလားတူသည့်နည်းပရိယာယ်များလည်း ရှိသေးသည်။ ““ယေဘုယျသဘောပါ၊ ပဓာနသဘောပါ”” စသည် ဖြင့် စကားပြောဆိုရာ၌ ထည့်သွင်း ပြောဆိုလေ့ရှိ၏။ အဆိုပါ ယေဘုယျ၊ ပဓာန ဟူသော စကားလုံးတို့မှာ နည်းလေးဆယ်မှ ယူငင်သုံးစွဲသော စကားလုံးများ ဖြစ်သည်။ ယင်း နည်းလေးဆယ်ကို လည်း တောင်တွင်းဆရာတော် ဘုရားကြီးပင် ရေးသားစီရင်တော်မူ ခဲ့၏။             \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နည်းပေါင်း ငါးဆယ်ကျော်ခန့် ရှိသော်လည်း တူရာကိုပေါင်း လိုက်လျှင် လေးဆယ်ခန့်သာ ရှိသဖြင့် နည်းလေးဆယ်ဟု ခေါ်ဝေါ် ခြင်းဖြစ်၏။ နည်းလေးဆယ်ဟု ခေါ်ဆိုအပ်သော နယမုခဒီပနီ ကျမ်းကိုလည်း နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် ပူးတွဲ ရိုက်နှိပ်ထားပါသည်။ အဆိုပါ နည်း၊ ဥပစာတို့ကို သိရှိနားလည်ထားပါလျှင် သဒ္ဒါအရာ၊ စာပေအရာတွင် အထက်တန်းကျသူ တစ်ယောက်ဟု ခေါ်ဆိုလောက် ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \u003cstrong\u003eကျမ်းပြုဆရာတော်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤသဒ္ဒဗျူဟာကျမ်းကို ပြုစုတော်မူသော တောင်တွင်းဆရာ တော် ခင်ကြီးဖျော်မှာ တောင်တွင်းကြီးမြို့ မြောက်ဘက် မြို့လုလင်မြို့အနီး ပုတီးကုန်းရွာတွင် အဖ ဗိသုကာဆရာကြီး ဦးဖိုးပြေ၊ အမိ ဒေါ်ကြာတို့မှ သက္ကရာဇ် ၁ဝ၈၆ ခုနှစ် ကဆုန်လပြည့် အင်္ဂါနေ့ နံနက်နေဝန်းပေါ်ချိန်အခါ ဖွားမြင်တော်မူ၍ ငယ်မည် မောင်ဖျော်ဟု ခေါ်တွင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မောင်ဖျော် ၇ နှစ်အရွယ်ရှိသောအခါ မြို့လုလင်မြို့ ကန်ဦး ကျောင်း ဘုန်းတော်ကြီးထံတွင် စာပေသင်ကြားရာ သင်ပုန်းကြီးကို နေ့ချင်းကုန်၍ ၃ လအတွင်း ပရိတ်ကြီးကို အပြီးတိုင်မြောက်ပေါက် ရောက်လေသည်။ ထို့ပြင် ကျောင်းသားသူငယ် အဖြစ်နှင့်ပင် ဇာတ် ကြီး ၁၀ ဘွဲ့ ပါဌ်အနက်ကို နှုတ်တက်ဆောင်နိုင်၏။ ၁၀ နှစ်သား အရွယ်တွင် သာမဏေဘောင်သို့ ဝင်သောအခါ “မောင်ရှင်ဉာဏ” ဟူသော ဘွဲ့ကို ရရှိသည်။ တစ် မှု သာမဏေဘဝကပင် ခဲရာခဲဆစ်တို့ကို ရုတ်တရက် ချက်ချင်း ဖြေစွမ်းနိုင်သောကြောင့် အမည်သတင်းကျော်စောခြင်း ရှိလာသည်။ အသက် ၂၀ သို့ ရောက်သောအခါ ရဟန်းအဖြစ်သို့ရောက်၍တောင်တွင်းကြီးမြို့နေ ဆရာတော်များထံတွင် ပညာဆက်လက် သင်ကြားပြန်ရာ ပညာသိပ္ပ အဝဝကို ခဏလွယ်ကူ တတ်မြောက်တော်မူသဖြင့် တိုးတက်ကျော်စောလာရာ ရဟန်းဘွဲ့တော်ဖြင့် မကျော်စောဘဲ ငယ်မည် ခင်ကြီးဖျော် ဟူ၍သာ ကျော်စောထင်ရှား လာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \u003cstrong\u003eမတစ်လုံးကျေ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခင်ကြီးဖျော်မှာ ပညာသိပ္ပ အဝဝကို အလွန်တတ်မြောက်နေ သော်လည်း အားရတင်းတိမ်ခြင်း မရှိသေးသဖြင့် ရဟန်းငါးဝါမြောက်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45571380936853,"sku":"","price":4950.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_942de9e5-d42d-41ac-a67d-ba0cc4010768.jpg?v=1730215109"},{"product_id":"တိုက်စိုး-မင်းယု၀ေ-စန္ဒကိန္နရီနှင့်၅၅၀ဇတ်၀ထ္ထု၂၅ပုဒ်","title":"စန္ဒကိန္နရီနှင့် ၅၅၀ ဇတ်ဝထ္ထု ၂၅ပုဒ်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eစန္ဒကိန္နရီ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗုဒ္ဓသည် ဘုရားအဖြစ်သို့ ရောက်ပြီးနောက် ခမည်း တော် သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီး၏ နန်းတော်သို့ ဆွမ်းဘုဉ်းပေးရန် ကြွတော် မူသည်။ ဆွမ်းဘုဉ်းပေးတော်မူပြီးသော် ဗုဒ္ဓက မိမိသည် ရာဟုလာ၏ မယ်တော် ယသော်ဓရာထံ ကြွချီလိုသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအကြောင်းကို ယသော်ဓရာ ကြားသိရသောအခါ ဗုဒ္ဓကိုကြိုဆိုရန် ပြင်ဆင်သည်။ ဗုဒ္ဓ ကြွတော်မူလာသောအခါ ယသော်ဓရာသည် ရိုသေလေးမြတ်စွာ ခရီးဦးကြိုပြုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီးက ဗုဒ္ဓသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို စွန့်လျက် သလုံးမြင်းခေါင်းဖြင့် ရင်း၍ရအပ်သော ဆွမ်းဖြင့်သာ အသက် မွေးသော ရဟန်းအသွင်ယူကာ သစ္စာတရားကို ရှာဖွေစဉ် ချွေးမတော် ယသော်ဓရာသည်လည်း ဗုဒ္ဓနည်းတူပင် လက်ဝတ် တန်ဆာ ရတနာအားလုံးကို စွန့်ခဲ့သည်။ နံ့သာတို့ကို စွန့်ခဲ့သည်။ ဖန်ရည်စွန်းသော အဝတ်တို့ကို ဝတ်ခဲ့သည်။ “ယသော်ဓရာသည် အရှင်ဘုရားအပေါ် အလွန်သစ္စာရှိခဲ့ပေ သည်တကား” ဟူ၍ ဗုဒ္ဓအား လျှောက်ထား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါ ဗုဒ္ဓက ယသော်ဓရာသည် ယခုဘဝတွင်သာ မိမိအပေါ် ချစ်မြတ်နိုး၍ သစ္စာရှိခဲ့သည်မဟုတ်၊ ရှေးအတိတ် ဘဝကလည်း ချစ်မြတ်နိုး၍ သစ္စာရှိခဲ့သည်ဟူ၍ မိန့်တော်မူ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လွန်လေပြီးသောအခါ ဘုရားလောင်းသည် ကိန္နရာမျိုး၌ဖြစ်၍ စန္ဒ အမည်တွင်၏။ ထို စန္ဒကိန္နရာသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ စန္ဒကိန္နရီနှင့်အတူ ဟိမဝန္တာအရပ်ရှိ စန္ဒပဗ္ဗတ (လမင်းတောင်) မည်သော ငွေတောင်၌နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့ မောင်နှံသည် မိုးရာသီအချိန်တွင် တောင်ပေါ်၌နေကြ၏။ မိုးရာသီကုန်ဆုံး၍ နွေရာသီသို့ ရောက်လာသောအခါတွင်ကား တောင်ခြေ သို့ ဆင်းကြသည်။ ယင်းသို့ ဆင်းသက်သည်မှာ ထိုတောင်ခြေရှိ သစ်ပင် များ၊ မြက်ပင်များအကြားဝယ် ကစားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို တောင်ခြေရှိ စမ်းချောင်းများ၌ ရေချိုးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပူအိုက်သောနွေရာသီ၏ နေ့တစ်နေ့တွင် စန္ဒကိန္နရာသည် နံ့သာကို လိမ်းကျံ၏။ ပန်းဝတ်မှုန်တို့ကို စား၏။ ပန်းပုဆိုးကို ဝတ်ဆင်၏။ ပြီးသော် ပျော်ရွှင်စွာသီချင်းဆိုကာ စမ်းချောင်းအနီးတွင် ပေါက်လျက်ရှိသော နွယ်ပုခက်ကိုစီး၍ ကစား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့နောက် စန္ဒကိန္နရာသည် စန္ဒကိန္နရီနှင့်အတူ စမ်းချောင်းတွင်းသို့ ဆင်း၍ ရေချိုး၏။ သူတို့သည် ရေထဲတွင် အချင်းချင်း ကျီစယ်လျက် ရေ၌ ပန်းတို့ကိုကြဲလျက် ရေကစားကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့သည် အားရအောင် ရေကစားကြပြီးသော် ရေမှ တက်ကြ၏။ သူတို့၏ ပန်းဝတ်တန်ဆာတို့ကို တစ်ဖန် ဆင်မြန်းကြ၏။ ထို့နောက် ငွေပြားအဆင်းရှိသော သဲသောင်ပြင်၌ ပန်းမွေ့ရာခင်းကာ ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စွာ လျောင်းစက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခဏကြာသော် စန္ဒကိန္နရာသည် ဝါးလုံးကိုတီး၏။ စန္ဒကိန္နရီက က၏။ ဆိုင်းချက်နှင့်အညီ စန္ဒကိန္နရီသည် ညင်သာစွာ ကခုန်လေသည်။ ဤသာယာချမ်းမြေ့သော နေရာဌာနသို့ လူသားတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့ တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြာမြင့်မီကပင် ဗာရာဏသီမင်းသည် ထီးနန်းကို ခေတ္တ စွန့် ခွာလျက် ဟိမဝန္တာသို့ သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုဆုံးဖြတ်ချက် အတိုင်း သူသည်လာခဲ့ရာ ကိန္နရာ ကိန္နရီမောင်နှံတို့ ကစားမြူးထူးရာ သည်နေရာ သည်စမ်းချောင်းသို့ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဗာရာဏသီမင်း သည် ဝါးလုံးတီးခတ်သံကို ကြားသဖြင့် ခြေသံမကြားစေဘဲ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မင်းသည် စန္ဒကိန္နရီကို မြင်လျှင်မြင်ချင်း ချစ်ခင်တပ်မက်သောစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာ၏၊ သို့ဖြင့် သူသည် စန္ဒကိန္နရီကို ရယူသိမ်းပိုက်ရန် လေးကို တင်၍ လင်ဖြစ်သူကိန္နရာဖိုကို မြားဖြင့် ပစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စန္ဒကိန္နရာသည် မြားဒဏ်ကြောင့် အော်ညည်းကာ စန္ဒကိန္နရီကို ကျောခိုင်းလျက် မြေသို့ လဲကျသွားရှာသည်။ စန္ဒကိန္နရီသည် ချစ်လင်၏ အော်သံကြားသဖြင့် အနီးသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွား၏။ အဘယ်သို့ ဖြစ် လေသနည်းဟု စုံစမ်း၏။ ထိုအခါ ချစ်လင်ကိုယ်၌ မြားဒဏ်ရာကို တွေ့ ရှိသည်။ ရှေ့နောက်ဝဲယာကို ကြည့်ရှုရှာဖွေသည်တွင် ဗာရာဏသီမင်းကို မြင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤတွင် စန္ဒကိန္နရီသည် ဗာရာဏသီမင်း၏ အနီးမှပြေးကာ တောင်ထိပ်ပေါ်ကနေပြီးလျှင် မင်းကို ကျိန်ဆဲလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟယ်-သူယုတ်မာမျိုး၊ ရာဇာဆိုးတဲ့\/\/\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြတ်နိုး ချစ်ကြင်၊ ငါ့ ချစ်လင်သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအသင် ရက်စက်၊ မြားဒဏ်ချက်ဖြင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခက်လက် ဝေဆာ၊ သစ်ရိပ်မှာဝယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ကြည်သာရွှင်စွာ၊ မြူးပျော်ရာမှ ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခုခါ လဲကျ၊ မြေဝယ်ခ၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသောက ငါ၌ ရောက်ရပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအသင် မင်းတရား၊ သင် ရမ်းကား၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသနားဖွယ်ရာ၊ ငါ့သက်လျာမှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသေရွာသို့ဆီ၊ မြန်းရပြီမို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါသည် ပူဗျာ၊ သောကဖြာသို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသင့်မှာ ချစ်ခင်၊ သင့် မိခင်လည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပူပင်သောက ရောက်စေသော်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအသင်မင်းတရား၊ သင် ရမ်းကား၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသနားဖွယ်ရာ၊ ငါ့ သက်လျာမှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသေရွာသို့ဆီ၊ မြန်းရပြီမို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါသည် ပူဗျာ၊ သောကဖြာသို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသင့်မှာ သက်ထား၊ သင့် မယားလည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ကြီးမားသောက ကြုံစေသော်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတဏှာရာဂ၊ သင် ထကြွ၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ့ကို လိုချင်၊ ပြစ်မဲ့စင်သည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ့လင်ကိုသာ၊ သင်သတ်ပါ၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e သင့်မှာ ချစ်ခင်၊ သင့် မိခင်လျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့လင် သူ့သား၊ သူ့သက်ထားတွက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြီးမားသောက ကြုံစေသော်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတဏှာရာဂ၊ သင် ထကြွ၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ့ကိုလိုချင်၊ ပြစ်မဲ့စင်သည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ့လင်ကိုသာ၊ သင် သတ်ပါ၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသင့်မှာ သက်ထား၊ သင့် မယားလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့ သား သူ့လင်၊ သူ့ ချစ်ကြင်တွက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ပူပင်သောက ကြုံစေသော်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစန္ဒကိန္နရီ၏ အကျိန်ဆဲရပ်သော တစ်ခဏတွင် ဗာရာဏသီမင်း သည် ဤသို့ ဆိုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိုဘဲ့ အလှ၊ ချစ်နှမငဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသောက ထွေကာ၊ မငိုပါနှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမယ့်မှာ ခိုးဝါး၊ အမြင်မှားထင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမယား ကိန္နရာ၊ ဘဝမှာလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘယ်မှာ ကြီးကျယ်၊ ဂုဏ်တင့်တယ်လိမ့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမယ်တို့ နေရာ၊ သည်တောမှာလည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသာဖွယ် ကင်းစွ၊ သွေ့ခြောက်လှ၏\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအလှဝေဖြာ၊ ရွှေနန်းမှာဝယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောင်ညာဒေဝီ၊ မဟေသီလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါသည် မယ့်အား၊ နှင်းအပ်ထားမည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပျော်ပါးပါ တော့ ကြည်ရွှင်လော့။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46515520700565,"sku":null,"price":3150.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ca8adb37-be3e-4cad-994a-a9df92e70bd7.jpg?v=1730215836"},{"product_id":"တိုးလှ-မြန်မာ့သမိုင်းထဲကရွှေတိဂုံဘုရားနှင့်ဆက်စပ်သမိုင်းအတွေးများ","title":"မြန်မာ့နှလုံးသားထဲကရွှေတိဂုံဘုရားနှင့်ဆက်စပ်သမိုင်းအတွေးများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eဤစာအုပ်အတွက် စကားချီး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြတ်ရွှေတိဂုံ ဓမ္မစာစောင်တွင် စာရေးသူ၏ ဆောင်းပါးနှင့် စာတမ်းများ ဆယ် ကြိမ်ထက်မနည်းပါရှိခဲ့ပါပြီ။ ရေးစဉ်က နောင်တစ်ချိန် စာတစ်အုပ်ဖြစ်ရန် ရည်ရွယ်ပြီး ရေးသားခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပါ။ ထုတ်ဝေရေးတာဝန်ခံတို့က စာမူအတွက် တကူးတက လာရောက်တောင်းသဖြင့် အားနာသောကြောင့် ရေးဖြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ သမိုင်းဆိုင်ရာများတွင် လေ့လာနေသူဖြစ်သောကြောင့် အချို့ ရွှေတိဂုံဆိုင်ရာ သမိုင်းအချက်အလက် အကြောင်းအရာများ အနည်းအပါးသိ သည်ဟု ထင်မိသောကြောင့်လည်း လက်ခံမိလိုက်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ အသေ အချာပြန်စစ်သောအခါ မိမိအသိက စာတမ်းတစ်ခုစာပင် မရှိချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့ကြောင့် ဝန်ခံကတိပေးခဲ့မိသည်မှာ အမှားကြီးမှားလေစွဟု နောင်တ ဖြစ်မိခဲ့ပါသည်။ ယခုတော့ ပေါက်သည့်နဖူးမထူးတော့ပြီ။ ကတိသည် တည် ရသည်။ အားကိုးလို့အကူအညီတောင်းလာလျှင် ကူညီရမည်မှာ မိမိတာဝန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့ကြောင့် ရွှေတိဂုံအကြောင်း ရေးပေးရပေတော့မည်။ ဘာတွေရေးပါ မည်နည်း။ ဆရာကြီး ဒေါက်တာသန်းထွန်းက ကျွန်တော် မဟာဝိဇ္ဇာတန်းအောင်မြင်ပြီးစလောက်က ဘာတွေဆက်လုပ်ရပါမည်လဲဟု ဆရာ့ကိုမေးသော အခါ “မင်းလုပ်တတ်တာ အကုန်လုပ်”ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ခိုင်းမှ လုပ်တတ်သူ ပေကိုး။ ယခုတော့ မိမိဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် မိမိလုပ်ရပေတော့မည်။ အချိုး မတည့်လျှင် ဆရာဘာများပြောပါမည်နည်းဟုလည်း ကြိုတင်စိုးရိမ်မိနေသည် ကလည်း တစ်မှောင့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လုပ်သင့်တာစဉ်းစားသည်။ နှစ်ခု စဉ်းစားထားသည်။ ပထမအချက်က အင်းဝ ခေတ်စာပေများကို သမိုင်းအမြင်ဖြင့် လေ့လာရေးသားရန်ဖြစ်သည်။ ဝါသနာလည်းပါ၊ အတော်အသင့်လည်း လေ့လာဖူးပြီဖြစ်၊ လွယ်လည်းလွယ် သည်ဟု ထင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယက လယ်ယာမြေသက္ကရာဇ်များကို လေ့လာပြီး သမိုင်းရေးရန်ဖြစ်သည်။ မူလက မဟာဝိဇ္ဇာကျမ်းအတွက် ရေးသား ရန်စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း ဆရာက အခြားခေါင်းစဉ်တစ်ခုကို တာဝန်ပေးသောကြောင့် မလုပ်ဖြစ်ဘဲ ကျန်နေသော လုပ်လက်စလုပ်ငန်းဖြစ်သည်။ မည်သို့ရေးရမည်ကို ပုံမဖော်တတ်သေး။ တွေ့သမျှ ရေးကူးလေ့လာနေဆဲသာ ဖြစ်သည်။ ယခင်က မည်သူမျှမလုပ်ဖူးသော သုတေသနမျိုးဖြစ်သောကြောင့် ဆရာကြီးက ပိုပြီးအားပေးမည်ကို သိပါသည်။ အကြောင်းမှာ ဆရာကြီးဝါဒက သူများမတွေ့သေးတာ မသိသေးတာကို အရင်သိအောင်လုပ် ရေးသားနိုင်မှ သုတေသနဟု ဆိုပါသည်။ အသစ်မဟုတ်တာလုပ်ခြင်းကို ဆရာကြီးက အား မပေးချင်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်နေ့တွင် ဆရာကြီးက စာရေးသူကို ဤသို့ပြောခဲ့ဖူးသည်။ “သမိုင်း အချက်အလက်တစ်ခုရဖို့အတွက် ကဗျာတွေကာရန်တွေနဲ့ ပျို့စာပေတွေ၊ မော် ကွန်းတွေဖတ်ရတာ အချိန်ကုန်လွန်းတယ်။ အဲဒီလောက်အချိန်မပေးနိုင်ဘူး။ ဒီတော့ မင်းက ပျို့ကဗျာစာပေတွေဖတ်ပြီး သမိုင်းအချက်အလက်တွေ ထုတ် စမ်းကွာ”ဟု ဆိုလာသောအခါ ကျွန်တော်အလွန်ပျော်သွားသည်။ အင်းဝခေတ် ပျိုများကို တစ်အုပ်ပြီးတစ်အုပ်ဖတ်ကာ သမိုင်းအချက်အလက်များ ထုတ်တော့ သည်။ စာတမ်းများလည်း ချရေးသည်။ သို့ဖြင့် “အင်းဝခေတ်ပျို့စာပေတွေ ထဲက အုပ်ချုပ်ရေးသမိုင်း၊ လူမှုရေးသမိုင်း၊ စီးပွားရေးသမိုင်း၊ ကိုးကွယ်ယုံ ကြည်မှုသမိုင်း”စသည်ဖြင့် ရေးသားပြီး ဆရာ့ကိုပြသောအခါ ဆရာက အားပေးလက်ခံခဲ့သည်။ နောင်တွင် တက္ကသိုလ် ပညာပဒေသာစာစောင်တွင် ထည့်သွင်းဖော်ပြနိုင်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လယ်ယာမြေသက္ကရာဇ်တွေ လေ့လာရင်းလည်း မြန်မာ့ငွေကြေးစနစ်ကို ပိုမိုပီပြင်အောင် သိရှိလာခဲ့ရသည်။ သက္ကရာဇ်တွေထဲတွေ့ရသော ငွေအမျိုး အစားများ ရွက်နီဖလှယ်ကြပုံများ၊ အလေးများ စသည်များကို အတော်လေး သိရှိလာရပြီး မြန်မာ့ငွေကြေးစနစ်၊ ရွက်နီတွက်နည်းဆိုသည်ကို ရေးသားခဲ့ သည်။ နောက်ဆရာသို့ ကြည့်ရှုပြင်ဆင်ပေးပါရန် စာတမ်းကို ထည့်လိုက်ပါ သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် ဆရာက စာတမ်းဖတ်ရန်ဌာနတွင်းမှာ စီစဉ်ပေး ပါသည်။ ယင်းသို့လျှင် ဆရာက အသိသစ်ကို မြင်ချင်ကြားချင် အားပေးချင် ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့ကြောင့် စာတမ်းများရေးရန် စိတ်အားသန်လာသောအခါ တိုနံ့နံ့ ဆောင်းပါးများကို မရေးတတ် မရေးချင် ဖြစ်လာသည်။ ရွှေတိဂုံစာစောင်သို့ ထည့်သွင်းခဲ့သည်များကို ရေးသားသောအခါ အကြောင်းအရာများက ကွဲပြား ကြသည်။ ခေတ်ကာလများလည်း မတူကြချေ။ သို့သော် ရွှေတိဂုံဘုရားကို စာဖတ်သူတို့အား သမိုင်းအသိအမြင်ဖြင့် သိစေမြင်စေလိုချင်သည်များကို ရအောင် အားထုတ်ရေးသားခဲ့ပါသည်။ အသိသစ်ကို ပေးနိုင်ရန်လည်း တစ်ဖက်က ကြိုးစားကြည့်ထားပါသည်။ အချို့ကား ရွှေတိဂုံနှင့် လုံးဝမဆိုင် ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရေးသားခဲ့သည်များကို ပြန်လည်စုစည်းကြည့်သော အခါ ယုံကြည်မှုဆိုင်ရာအသိများ၊ ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာသဘောတရားများ၊ ခေတ်တစ်ခေတ်၏ အခြေအနေများထိ စိတ်တွင်းခံစားမိရာ၊ အထောက်အထား ရှိရာများကို ရေးသားဖြစ်သွားခဲ့ပါသည်။ ဖတ်ကောင်းရန်ရေးခြင်းထက် မိမိစာဖတ်သူအပေါ်မိမိဖော်ပြ ပြောချင်သည်များကိုသာ ရေးသည်ဖြစ်သောကြောင့် မပြည့်စုံသည်များ ဧကန်ပင်ရှိမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် စေတနာထားမှု ပြည့်စုံပါသည်ဟုမူ ဝန်ခံပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စာတမ်းများကို ရေးသားပေးရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကြသော ဦးစိန်ဝင်းအောင် (ရွှေတိဂုံဂေါပကအဖွဲ့)ကို အမွန်အစထား ကျေးဇူးစကားဆိုရပါမည်။ တစ်စု တည်းဖြစ်အောင် စီစဉ်ပေးသူ ဦးအောင်စိုးကိုလည်းကောင်း၊ ထုတ်ဝေသူကို လည်းကောင်း အထူးကျေးဇူးတင်ကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ပါသည်။ အခြား ကျေးဇူးတင်ထိုက်သူမှန်သမျှကိုလည်း မေ့လျော့ကျန်နေခဲ့သည့်အတွက် ယင်းတို့ ကျေးဇူးကြွေးကြီးလှပါကြောင်းနှင့် (မေ့တတ်ပြီဖြစ်သောကြောင့်) အမည်မဖော်ပြနိုင်သည်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါရန် တောင်းပန်အပ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003e\u003cstrong\u003eတိုးလှ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003e\u003cstrong\u003e၁၉ ဖေဖော်ဝါရီ ၂၀၁၈\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနေ့လယ် ၄း၂၉ နာရီ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45571398566037,"sku":"","price":5400.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_8e3bfef1-2d53-4897-94ad-aaff78e60b4b.jpg?v=1730215864"},{"product_id":"တင်မောင်သန်း-မြန်မာတို့အလှူ","title":"မြန်မာတို့အလှူ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမြန်မာတို့အလှူ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူက ကုလားထိုင်ဆီသို့ မရောက်သေးမီမှာပင် လက် ကိုင်အိတ်ကြီးကို ဆိုဖာပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲမြည်အောင် ဒေါ်စိန်မမ ပစ်ချလိုက်သည်။ “ဟွန်း”ခနဲ သက်ပြင်း လည်းမဟုတ်၊ အမောလည်းမဟုတ်သော အသံတစ်သံ က နှုတ်မှ ခုန်ထွက်လာပြီးနောက် ကိုယ်ခန္ဓာ အိအိဖိုင့် ဖိုင့်ကြီးသည်လည်း ဆိုဖာကုလားထိုင်ပေါ် ပိပုံကျသွား လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးငယ်လေးများသည် လည်း တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက် ကြည့်လိုက် ကြမိလျက်သား ဖြစ်သွားကြသည်။ “အအေးတစ်ဘူး ယူခဲ့စမ်း” ဒေါ်စိန်မမ၏ အတွင်းရေးမှူး အမျိုးသမီးလေးသည် ရေခဲသေတ္တာထဲမှတွေ့ရာ အအေးတစ်ဘူးကို ကပျာကသီ ဆွဲ၍ ဒေါ်စိန်မမ၏ရှေ့မှာ ချပေးလိုက်၏ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        “နင်ဟာလေ အသုံးကို မကျဘူး။ ဘယ်မလဲ ဖန်ခွက်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         အတွင်းရေးမှူးမလေးခမျာ ဖျာခနဲ ဖြစ်သွားရှာ လေသည်။ ဖန်ခွက်ပြေးယူနေချိန်မှာပင် ဒေါ်စိန်မမ သည် ကိုကာကိုလာဘူးကို ဖောင်းခနဲမြည်အောင် ဖောက်လိုက်၍ ဂွတ်ခနဲ မော့ချလိုက်လေ၏။ ဖန်သား မျက်နှာပြင် စားပွဲပေါ်သို့ “ကုတ်” ဘူးကို ဒေါက်ခနဲ ပြန်ချလိုက်သည်နှင့် ဒေါ်စိန်မမ၏နှုတ်မှလည်း “အသုံးကို မကျဘူး” ဟူသော စကားသည် အန်ထွက် လာပြန်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “မြောင်းထဲသွားပစ်လိုက်တာမှ ဘတ်ခနဲမြည်သံ ကြားရဦးမယ်။ ခုတော့ ငွေငါးသိန်း ဘာသံမှကို မကြား လိုက်ရဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အတွင်းရေးမှူးမလေးသည် ငွေငါးသိန်းဟူသော ပမာဏကို ကြားလိုက်သည်နှင့် မျက်စချီသွားပြီး...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငွေငါးသိန်း ဘာဖြစ်လို့လဲဟင် မမ” ဟု မေးမိ လျက် ဖြစ်သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒေါ်စိန်မမသည် အတွင်းရေးမှူးမလေးကို မျက်လုံးကြီးပြူးလျက် ကြည့်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “နင်ဟာလေ အသုံးကိုမကျဘူး။ ဟိုတစ်နေ့က နင်နဲ့ငါ သွားလှူတဲ့ ငါးသိန်းဟေ့ - ငါးသိန်း။ ခု အဲဒီအလုပ် တို့မရတော့ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါနဟူသည် ပေးစွန့်ခြင်းပင် ဖြစ်လေရာ လှူ ဖွယ်ဝတ္ထုကို ပေးစွန့်မှသာ ဒါနမြောက်သည်မဟုတ်၊ အများကောင်းကျိုးအတွက် မိမိဘဝကို စတေးခြင်း သည်လည်း ဒါနပါရမီ၌ ပါဝင်သည်ပင်ဖြစ်၏။ အမှန်အားဖြင့် အနစ်နာခံခြင်း ဟူသည်မှာလည်း မြင့်မြတ်သူများသာ လုပ်နိုင်သော လုပ်ငန်းဖြစ်၍ ပါရမီသဘောကိုဆောင်ကြောင်းမှာ အငြင်းပွားစရာ မလိုသောအချက် ဖြစ်၏။ ဒါနကိုပြရာ၌ ဒါနသည် ပါရမီမြောက်ပါလျှင် အခြားပါရမီများသည်လည်း ပါဝင်နိုင်သည်ပင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒုစရိုက်တို့မှ စင်ကြယ်သောစိတ်ထားဖြင့် လှူခြင်းဖြစ်ပါက သီလပါရမီသည်လည်း “ဒါန ပါရမီ” ၌ ပါဝင်၏။ ဒါနပြုရာ၌ ပစ္စက္ခအကျိုး၊ တမလွန်အကျိုးကို မျှော်ကိုးခြင်းမရှိဘဲ လောက\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45571416195221,"sku":"","price":1215.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b144ebcf-050f-4767-aeaa-618caa05d17a.jpg?v=1730216109"},{"product_id":"စာဆိုတော်ဦးနိုး-၀ေဿန္တရာပျို့","title":"၀ေဿန္တရာပျို့","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eနိဒါန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာစာပေလောကတွင် ဝေဿန္တရာပျို့* သုံးစောင်ရှိသည်ဟု ပိဋကတ် သမိုင်းနှင့်တကွ စာပေညွှန်းများတွင် ဖော်ပြခဲ့ကြလေသည်။ ထိုသို့ သုံးစောင်ရှိသည့်အနက် ဘိုးတော်ဘုရားလက်ထက် တွင်းသင်း တိုက်ဝန် မဟာစည်သူ ဦးထွန်းညို (၁၀၈၈-၁၁၇၁) ဖွဲ့ဆိုသော (မဟာကပ္ပ) အစချီ ဝေဿန္တရာပျို့ကို ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့ဖူး၍ ကျန်ပျို့နှစ်စောင်မှာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့လေသည်။ ဦးထွန်းညို၏ ဝေဿန္တရာပျို့မှာ ၁၁၆ဝ ပြည့်နှစ်တွင် ရေးသာဖွဲ့ဆိုခဲ့၍ ထိုထက်စောစွာ သက္ကရာဇ် ၉၅၄ ခုနှစ် ကပင် တောင်ဖီလာဆရာတော် အရှင်ဥပါလိf (၉၄ဝ-၁ဝ၁၃) ဖွဲ့ဆိုတော်မူခဲ့သော (သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ)အစချီ ဝေဿန္တရာပျို့ တစ်စောင် ပေါ်ထွက် ခဲ့လေသေးသည်။ ယင်းပျို့ကိုကား ရှာဖွေမတွေ့ရှိရသေးပေ။ ဝေါဟာရတ္ထ ပကာသနီနှင့် ကဝိလက္ခဏဒီပနီတို့တွင် တောင်ဖီလာဆရာတော်၏ပျို့မှထုတ်နုတ်ကိုးကားချက်များကို တွေ့ရှိရလေသည်။ ကျန်တစ်စောင်ဖြစ်သော ဝေဿန္တရာပျို့မှာကား စာဆိုတော်ဦးနိုးဖွဲ့ဆိုသည့် (ဇာတိဝံသ၊ မြတ်သေဋ္ဌဖြင့်) အစချီသောပျို့ပင် ဖြစ်လေသည်။ ယခု ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေ သော ဝေဿန္တရာမှာ ဦးနိုး၏ပျို့ပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးနိုး၏ ဝေဿန္တရာပျို့ ကို ကျွန်ုပ်တို့သည် တောင်တွင်းကြီးမြို့၊ ရှေးဟောင်းစာပေထိန်းသိမ်းရေးအဖွဲ့ ပိဋကတ်တိုက်တွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိ ခဲ့ရပေသည်။ ထိုပျို့စာမူတွင်ကား နိဂုံးပိုဒ် အပြည့်အစုံမပါရှိချေ။ သို့ရာ တွင် ထိုပျို့ကို စက်တင်ပုံနှိပ်နေဆဲတွင် မန္တလေးမြို့ အနောက်ခင်မကန် ပါဠိတက္ကသိုလ် ကျောက်ဆောက်ကျောင်း အရှင်ဝါသဝ၊ သာသနဓဇ သိရီပဝရဓမ္မာစရိယထံမှ ပေမူနှစ်စောင်ကို ချီးမြှင့်သနားခြင်းခံရသဖြင့် ပုံနှိပ်စာမူကြမ်း ပြင်ဆင်ရာတွင် အတော်အတန် တည်းဖြတ် ညှိနှိုင်းခွင့်ရရှိ သည့်ပြင် နိဂုံးပိုဒ်များကိုလည်း အပြည့်အစုံ ဖြည့်သွင်းနိုင်ခွင့်ရရှိခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပျို့နိဂုံးအရ ထိုပျို့ကို ၁၁၃၇ ခုနှစ်တွင် ရေးသားပြီးစီးကြောင်း သိရှိရလေသည်။တောင်တွင်းကြီးပေမူအဆုံးတွင် ထိုပျို့စာမူကို ၁၁၆၈ ခုနှစ်၊ ကဆုန်လဆန်း ၁ဝ ရက်၊ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့တွင် မူလကူးယူကြောင်းနှင့် ၁၂၁၁ ခုနှစ်၊ တော်သလင်းလပြည့်ကျော် ၇ ရက်၊ စနေနေ့တွင် ထပ်ဆင့်ကူးယူ ထားကြောင်းများကို ဖော်ပြထားလေသည်။ မန္တလေးမြို့မှပေမူမှာ ၁၂၀၂ ခုနှစ်၊ ဝါခေါင်လဆန်း ၆ ရက်၊ တနင်္လာနေ့ ကူးပြီးပေမူဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤဝေဿန္တရာပျို့ကို ဦးနိုးရေးသားကြောင်း အထောက်အထား ကား ဤပျို့ “ရဟန်းစင်စစ်၊ မဖြစ်တုံပါ” ချီအပိုဒ်တွင် “ရဟန်းစင်စစ်၊ မဖြစ်တုံပါ၊ ဤသည်စာကို၊ လင်္ကာလုပ်လျက်၊ တောမထွက်မူ၊ အိမ်ဝက် ရွှံ့တွင်၊ လူးသောသွင်သို့၊ လူတွင်ငနိုး၊ မိုက်လှဆိုးဟု၊ အမျိုးလေးပါး၊ ကျွန်ုပ်အားကို အများကဲ့ရဲ့၊ ဖွယ်ဖြစ်ခဲ့လည်း” စသည့်စကားရပ်ပင်ဖြစ်လေသည်။ ဦးနိုး၏ပျို့သည် ဝေဿန္တရာဇာတ်တော်ကြီး စကားပြေ ထက်ပင် ဇာတ်ကြောင်း ပြည့်စုံလှ၍ အလင်္ကာဂုဏ်အားဖြင့်လည်းပြောင်မြောက် အဆင့်အတန်းမီလေသည်။ ဦးနိုးသည် ဇာတ်တော်ပါဠိ နိဿယနှင့် အဋ္ဌကထာကို မူတည်၍ လင်္ကာသွားဖြင့် ပြန်ဆိုခြင်းပင်ဖြစ်၍ ဇာတ်တော်တစ်စောင်လုံး ခြုံငုံမိအောင် ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ရေးသားနိုင်သည် မှာ ချီးမွမ်းဖွယ်ပင်ဖြစ်လေသည်။ ဝေဿန္တရာဇာတ်တော်ကြီး စကားပြေ သည် ၁၁၄၅ ခု၊ တပေါင်းလတွင် ပေါ်ထွက်ခဲ့ရာ ဦးနိုး၏ ဝေဿန္တရာပျို့ သည် ဇာတ်တော်ကြီးစကားပြေထက်ပင် ရှစ်နှစ်စာကြောင်း သိရှိရလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပျို့စာဆိုဦးနိုးကား ဘိုးတော်ဘုရားလက်ထက်တွင် ထင်ရှားသော စာဆိုတော်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သို့ရာတွင် ဦးနိုး၏အတ္ထုပ္ပတ္တိကို စုံလင်ကျနစွာ ရှာဖွေမရရှိနိုင်ခဲ့ပေ။ ကျွန်ုပ်တို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သမျှမှာ ဦးနိုး၏စာပေများမှ ရှာဖွေမွှေနှောက် ရရှိသည့်အချက်အလက်အချို့မျှသာ ဖြစ်ပေရာ ထိုသို့ရမိသမျှသော် အောက်ပါအတိုင်း မှတ်သားရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပိဋကတ်သမိုင်းတွင် ဦးနိုးရေးသားခဲ့သော စာပေများအဖြစ်ဝေဿန္တရာပျို့ ဇနကပျို့ ဘုရားကြီးသမိုင်းပျို့ ပဋာစာရီပျို့ရှင်မာလဲပေါ့ ဟူ၍ ပျို့ ၅ စောင်ကို ဖော်ပြခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုပျို့များအနက် ရှင်မာလဲပျို့ကို မြန်မာစာညွန့်ပေါင်းကျမ်းတွင်ဖော်ပြရာ၌ ဦးနိုး၏အကြောင်းကို အမရပူရ ပထမနန်းတည်မင်းတရား (ဘိုးတော်ဘုရား) လက်ထက် ၁၁၆၆ ခုနှစ်ပြီး၊ ကုလားလူမျိုးမောင်နိုးရေး ရှင်မာလဲပေါ့ဟူ၍ ဖော်ပြထားလေသည်။ နိုင်ငံတော်စာကြည့်တိုက်ရှိ ရှင်မာလဲပျို့ပေမူတွင်ကား နိဂုံးကြွင်းကျန်နေသဖြင့် တိုက်ဆိုင်ကြည့်ရှုခွင့် မရပေ။ ကုလားလူမျိုးဟူသောစကားကို အဘယ်သို့ မြန်မာစာညွန့်ပေါင်း ဆရာ ရသည်ကားမသိရချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးနိုးရေး ၁၁၄၈ ခုနှစ်၊ ဝါဆိုလပြီး ဘုရားကြီးသမိုင်းပျို့ခေါ် မဟာမြတ်မုနိသမိုင်းပျို့တွင်ကား ဦးနိုးသည် မိမိအကြောင်းကို အတန်ငယ် ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသဖြင့် အတ္ထုပ္ပတ္တိအချက်အလက်တချို့ကို ရရှိနိုင် ပေသည်။ ယင်းပျို့ အပိုဒ် ၉ တွင်မှတ်သိစေငှာ၊ သမိုင်းစာတွင်၊ လာသည့်တိုင်းကို၊ လင်္ကာဆို၏။ နောက်ကိုနောင်ဖွား၊ အမျိုးသားတို့၊ စကားတီးတိုး၊ မောင်နိုးဆရာ၊ လင်္ကာဆန်းပြား၊ စကားမပြေ၊ စာဆိုလေဟု၊ မချေငါ့အား၊စကားနောင်လျှင်၊ ပြစ်မတင်နှင့် - ဟူ၍လည်းကောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းပျို့ အပိုဒ် ၄၉ တွင်အမရပူရာ၊ ရွှေပြည်သာမှ၊ ဖြောင့်စွာဖြူးဖြူး၊ နောက်စူးစူးဝယ်၊ ကြူးတာသော်၊ နှစ်သောင်းကျော်၌၊ ထင်ပေါ်ကျေးသီး၊ မြင်း စီး လယ်စား၊ မှည့်ငြားနာမာ၊ မုံရွေးရွာ၏၊ မြောက်သာအပါး၊ လမ်းမခြားလျက်၊ လေးပါးစက်စုံ၊ ရွာကြေးမုံဟု၊ ခေါ်တုံပညတ်၊တောင်စွန်ရပ်တွင်၊ ပျော်ချင်မှန်စွာ၊ နေစဉ်ခါတွင် - ဟူ၍လည်းကောင်း၊ပန်းလျှင်ကဲ့သို့၊ သိမ်းကျုံးသံချို၊ လင်္ကာဆိုသား၊ ကျွန်ုပ်အားမူ၊ အများခေါ်ကြ၊ ပဉ္စင်းဖဟု၊ ဘောဂဒါယကာ၊ ရုက္ခာသိရိ၊ မြတ်လှဘိ၍၊ မြတိအဆင်း၊ ထင်ခြင်းတော်ဘိ၊ ဗောဓိဒါယကာ၊ ပလ္လင် ပါလျက်၊ ရွှေသာညီညီ၊ ဘုရားကြီးဒါယကာ၊ ငယ်မည်မှာမူ၊ ဝေါဟာခေါ်ငြား၊ ကျော်ထင်ရှားသည်၊ အများခေါ်ကြ မောင်နိုး တည်းဟူ၍လည်းကောင်း ရေးသားထားသဖြင့် ဦးနိုးသည် မုံရွေးရွာ မြောက်၊ ကြေးမုံရွာ၊ တောင်စွန်ရပ်တွင်နေထိုင်၍ ပဉ္စင်းဒါယကာ၊ ဗောဓိ ပင်ဒါယကာ၊ ဘုရားကြီးဒါယကာဖြစ်ကြောင်း သိရှိရလေသည်။ ကဗျာ သင်္ဂဟမေဒနီ၌လည်း မုံရွေးရွာဇာတိ ဦးနိုးဟုပင် ဖော်ပြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ဖန် ဦးနိုးရေး ဝေဿန္တရာပျို့တွင်လည်းရဟန်းစင်စစ်၊ မဖြစ်တုံပါ၊ ဤသည်စာကို၊ လင်္ကာလုပ်လျက်၊တောမထွက်မူ၊ အိမ်ဝက်ရွံ့တွင်၊ လူးသောသွင်သို့၊ လူတွင်ငနိုး၊ မိုက်လှဆိုးဟု၊ အမျိုးလေးပါး၊ ကျွန်ုပ်အားကို အများကဲ့ရဲ့ဖွယ်ဖြစ်ခဲ့လည်း ဟူ၍ဖော်ပြထားရာ ဝေဿန္တရာမင်းကြီး တောထွက်ခန်းကို ကဗျာလင်္ကာ ရေးဖွဲ့မြှောက်ချီးငြားသော်လည်း စာဆိုဆရာကား ရဟန်းလည်းမဟုတ်၊ အိမ်မှုကိစ္စ ဃရာဝါသတွင် နစ်မြုပ်လျက်ပင် တောမထွက်နိုင်ဘဲ ရှိပေရ ကား မိမိကိုယ်တိုင် တောမထွက်နိုင်ဘဲလျက် သူတစ်ပါး တောထွက်ရန် ရေးသည်မှာ လျော်ကန်အံ့လောဟု လူအများကဲ့ရဲ့ဖွယ်ဖြစ်သော်လည်း... စသည်ဖြင့် မိမိအပြစ်လွတ်အောင် အဖြေကိုးကား ရေးသားခဲ့လေသည်။ ထိုအချက်ဖြင့် ဦးနိုးသည် လူဝတ်ကြောင်ဖြစ်၍ အိုးအိမ် ထူထောင်နေထိုင် သူဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ထင်ရှားသိရပြန်လေသည်။ ထိုမှတစ်ပါး ထိုပျို့ မှာပင်လင်္ကာဆိုသူ၊ ကျွန်ုပ်မူကား၊ မြန်လူတခွင်၊ သိတင်ခေါ်ကြ၊ ပဉ္စင်းဖဟု၊ ဘောဂဒကာ၊ ငယ်မည်မှာမူ၊ မေတ္တာမောက်ဖြိုး၊မောင်မြတ်နိုးသည်၊ မညှိုးဂုဏ်အင် ဟူ၍လည်းကောင်း၊ရတနာပူရ၊ ရွှေအင်းဝသည်၊ ဌာနအစစ်၊ ချက်မြှုပ်ဖြစ်၍၊ xxx ငါသာတစ်ဖန်၊ ပြောင်းလဲပြန်၍၊ အမှန်ရှေးက၊ လှူကြွေးချသည်။ ဒါနပြုရာ၊ မုံရွေးရွာဟု၊ ရတနာပူရ၊ ရွှေအင်းဝက၊ နောက်မျှမစွန်း၊ မြောက်ခပ်ယွန်းတွင်၊ ခန့်ချင်တာသော်၊ နှစ်သောင်းကျော်၌၊ ရွာသော် ကျေးသီး၊ မြင်းစီးလယ်စား၊ မည်ငြားသညာ၊ ရွှေရွေးရွာဟု ဟူ၍လည်းကောင်း ဖော်ပြထားသေးသဖြင့် ပဉ္စင်းဒါယကာဖြစ်၍ ငယ်မည် မောင်မြတ်နိုးဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း အခိုင်အမာ သိရှိရလေသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ရာတွင် ဝေါဟာရလိနတ္ထဒီပနီ၌ ကတိုးကူတော်ရွာ၊ ဒွါရ ကျော်ထင်ယောက်ဖ၊ စကုမြို့ဇာတိ၊ ကျမ်းဂန်တတ် ရဟန်းလူထွက် မောင်နိုးရေး ၁၁၂၃ ခုနှစ်ပြီး ရွှေတိုးဂါမံချီမြင်းကြန်လင်္ကာ ဟူ၍ ဖော်ပြ ထားသည်ကို တွေ့ရပြန်ရာ သက္ကရာဇ်အားဖြင့် မဟာမုနိသမိုင်းပြီးချိန် နှင့် များစွာမကွာခြားသဖြင့် ထိုဦးနိုးသည်လည်း ပျို့ဆရာ ဦးနိုးပင်ဖြစ် သည်ဟု အမှတ်မဲ့ယူဆစရာရှိလေသည်။ သို့ပါသော်လည်း အကြောင်း အရာမှာကား မုံရွေး၊ ကြေးမုံရွာကိုလည်းကောင်း၊ ပဉ္စင်းဒါယကာကိုလည်းကောင်း၊ ပျို့ဆရာအဖြစ်ကိုလည်းကောင်း ဖော်ပြပါရှိခြင်းမရှိဘဲ စကုမြို့ ဇာတိဟူ၍လည်းကောင်း၊ ရဟန်းလူထွက်ဟူ၍လည်းကောင်း ဖော်ပြထား ရာ တိုက်ဆိုင်သောအချက်အလက် နည်းပါးနေလေသည်။ လူဝတ်ကြောင် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကျမ်းဂန်တတ်ဖြစ်ကြောင်းမျှလောက်သာပင် တူညီနေလေသည်။ ထိုအချက်များမှာ အရေးကြီးလှသောအချက်များ မဟုတ်ဘဲ အမည်ကို ထောက်သဖြင့်လည်းကောင်း၊ ရေးသားသောအရည်အချင်းကိုထောက်သဖြင့်လည်းကောင်း အကြမ်းအားဖြင့် ကောက်ချက်ချယူ၍ ရနိုင်သောအချက်မျှပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45580485623957,"sku":"","price":5700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_85e6a41d-841a-479b-90b8-b4850fd2fd91.jpg?v=1730219530"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမေလး-သုံးစောင်တွဲကျမ်း","title":"အဌမုခ၊ဓာတုဝိတ္ထာရဓာတုဝိဘာဂဒီပနီသုံးစောင်တွဲကျမ်း","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနမောတဿ ဘဂဝတော အရဟတော\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eရတနယ ပဏာမ။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁။           သုံးခွင်ဘုံနတ်၊ မြတ်ထက်မြတ်သား၊ ဥက္ကဋ္ဌိဂိုဏ်းသီး၊ ကပ်လုံးချီးလည်း၊ အပြီးမနော်၊ ကျေးဇူးတော်တည့်၊ အဖော် ပဝရ၊ သမ္ဗုဒ္ဓနှင့်၊ ဓမ္မဆယ်ဖြာ၊ မြတ်သံဃာဟု၊ အရိယာရှစ်၊ မြူတေနှစ်ကို၊ ပွင့်သစ်စက်စက်၊ ခိုင်လုံးရှက်သို၊ ဦးထက်ဆင်လှုံ၊ ရှိလက်သည်၊ မုံဝတ်ရွှေ လှိုင်အ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၂။            ကုံးဆင်ယုံမှတ်၊ ကြာမုံဝတ်ဆွီ၊ ဦးညွတ်ပန်ဆင်၊ ရှိပန်း တင်လျက်၊ အကြင်လေး၊ သူတော်အား၊ ဇယာအာရုံ၊ သုဒ္ဓါဟုန်ကြောင့်၊ လောက်လုံစေ စေ၊ ရှေးကျမ်းတွေကို၊ ကွယ် ရွှေ့မဝှက်၊ ထင်ကွက်ကွက်လျှင်၊ ခက်လက်ဖြိုးဖြိုး၊ ကပ်ဦးမိုးညှိုး၊ ဉာဏ်မျိုးခွယ်စုံ၊ ချမ်းရိပ်မြ သည်၊ အာဂုံရွတ်စေ ခိုင်အခံ့ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၃။            ထုံးတင်ပုံတတ်၊ အိုသူမြတ်တို၊ ဓာတ်လည်းလေး၊ ရှစ်ဒီသာနှင့်၊ ကုရာဆေးဝါး၊ သမားဗေဒင်၊ မျက်မှောက်မြင် လျက်၊ ကောင်းအင်ပြည့်ဝ၊ မည်နာမကား၊ အဋ္ဌမုခ ဓာတ်ကျမ်းဟု၊ အလင်္ကာဆင်၊ ဖွဲ့စီရင်ပိမ့်၊ လူတွင်လူမြတ်၊ ကဝိထွတ်ဟု၊ အတတ်ဂုဏ်ရည်၊ ပွင့်လင်းစည်ဖို၊ ရွှင်ကြည်ခိုလှုံ၊ သောတာရုံ သည်၊ နာတုံညွှတ်လေ ကြိုင်ယနံ့ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဋ္ဌမုခဓာတ်ပုံလက်။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အဋ္ဌလက်ပုံ၊ သားပြီးတုံမှ၊ ကြာမှုံဝတ်ရင့်၊ အတင့်ပြီးသည်။ သုံးလည်စိုးအုပ်၊ ရဲစွမ်းထုတ်က၊ မြဲကုပ်အစူး၊ ထက်ဦးရေလှိုင်း၊ ဝိုက်သိုင်းကြံတွေ၊ စွယ်ရောင်သွေ့ဖြင့် ။ အရှေ့ကသည်၊ လက်ဝဲ လည်၍၊ ရှစ်မည်ဂြိုဟ်ချ၊ ပြီးမှမပျက်၊ လူ့အသက်ကို၊ တချက် တည်လတ်၊ အဋ္ဌဖြတ်လျက်၊ သေသတ်အကြွင်း၊ လှည့်ရင်း အရှေ့ ၊ စ၍ရေပါ၊ ရောက်ရာအစ၊ ပဋ္ဌမဂြိုဟ်သုံး၊ စန်းသုံးစန်း ငုပ်၊ ဓာတ်ငုပ်သင်းချိုင်း၊ ကသိုဏ်းပုံရှု၊ ဒုတိယဆောင်ကြေ၊ ခိုက်လေသမသော၊ အဟောလေးဝ၊ တတိယလျှင်၊ မိတ်ပင်မှတ် လေ၊ လေးထွေစတုတ္ထ၊ သောကဥပါဒ်၊ စုတ်လာဘ်လည်းမြင်၊ လေးအင်ဂြိုဟ်မ၊ အပရှိလျှင်၊ တွင်းပင်ရှိရိုး၊ အမျိုးဒေသ၊ ဓာတ် အရနှင့်၊ နှိုင်းဆဆင်ခြင်၊ ငုပ်လျှင်ပေါ်အောင်၊ ကြောင် မိတ်နံ၊ နှစ်တန်အစာ၊ ပေးရာသည်ချည်း၊ ဆေးလည်းတတန်၊ရှောင်ရန်တထွေ၊ ဥဝေစံကူး၊ ရေဘူးတောသူ၊ ရန်မူလည်းဆို၊ ဦးညိုခေမာ၊ သုတာဝေရီ၊ မမှီတဲ့ရာ၊ ဓမ္မာသောက၊ အင်းဝရာဇာ၊ ကာရန်စစ်၊ ဖွေသနစ်၍၊ အပြစ်စင်အောင်၊ ကြဉ်ရှောင်ပယ် ကွင်း၊ သက်စားကြွင်းနှင့်၊ လှည့်ရင်းကျရာ၊ ဂြိုဟ်အိမ်မှာလျှင်၊ လေးဖြာနံစု၊ ဓာတ်ကိုရှု၍၊ ဇာဂရုမှ၊ အင်္ဂဝိဇ္ဇာ၊ နည်းကျယ်စွာကို၊ မှန်စွာယှဉ်မြို့၊ဂြိုဟ် ပရိယာယ်၊ သွယ်သွယ်ဟောကာ၊ နေရာဒေသ။ က၁လမျိုးရိုး၊ ပုန်းလျှိုးလုယက်၊ ကွယ်ဝှက်ထောင့်ဘိ၊ မလွတ်ရှိ သည်၊ မျက်စိနားနှယ် အလားတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eတနင်းအိမ် ဟောခန်းလက်။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဇမ္ဗူဒီပါ၊ ကျွန်းအောင်ချာဝယ်၊ နရာလူများ၊ မှတ်စိမ့်ထား သည်၊ ခြောက်ပါးကိုးဆယ်၊ အန္တရာယ်ကို၊ လွယ်လွယ်စေမှု၊ စတုသင်္ခေပ၊ အကျဉ်းပြပိမ့်၊ တိဿမထေရ်၊ ထားခဲ့သည်ကို၊ နားလည်စိမ့်ငှ၊ မှတ်ကုန်ပါလော့၊ အက္ခရာတိမ်မြုပ်၊ ဘဏ်ချွန်း အုပ်၍၊ ပြာအစ၊ ဗျားဟုန်၊ ခဲလေတုန်က၊ အန္တကရိ၊ ဟိုင်းနှင့်ဖိသော်၊ ငြိမ်း၏အမှန်၊ မငြိမ်းပြန်မူ၊ ဆဒ္ဒန်နာဂေ၊ ပေါက်စေလောဟု၊ ကျမ်းဟောင်ကန်၊ မိန့်ချက်မှန်သည်၊ ဗျ” ကျားခန်း နိဋ္ဌိတည်း။ ။စန္ဒုမုခ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eတနင်္ဂနွေအိမ် ဟောခန်းလင်္ကာ။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂရုဠဟု၊ သူနမှန်၊ ဂဠုန်ပျံလျှင်၊မြင်းထန်တေဇ၊သုတ်လက မူ ဥသာမပျက်၊ ကျမ်းထွက်အလို၊ နဂိုပူးမင်း၊ ခဲလေလျင်းက၊ ကြေပျက်ပြား၊ ဥပဒ်ရှား၍၊ သူအားချမ်းသာ၊ ရောက်စေရာ၏။ မြန်စွာသုခ၊မရောက်ကမူ၊ အောင်ပတချက်၊ မိတ်ဖက်အရ၊ပစ္ဆိမက ဖလ်မြကျောက်ဂူ၊ ပျော်လေ့မူသည်၊ မိတတူဟိရည၊ နောက်ထပ် ပြစေ၊ ချမ်းသာလေ့၏၊ မသွေမိတ်ခံ၊ ရန်တချက်ထောက်၊ ချမ်းသာရောက်သည်၊ ရှိန်တောက်ဂဠုန် အခန်းတည်း။ ။ သူရဇ္ဇမုခ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသောကြာ အိမ် ဟောခန်းလက်။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဥတ္တရဒီသာ၊ မြောက် မျက် နှာ က၊ ရောင် ဝါထိန် လျှမ်း၊ကျောက်ဂူနန်း၌၊ ရွှင်လန်းပျော်ပေ၊ ပူးထက်နေသော၊ မိုးမြေ ရိုက်တုံ၊ အာကဘုံက၊ တောင်ဟုန်ရှိန်ပြင်း၊ ဂဠုန်မင်းအား၊ နှိပ်နင်းစေရ၊ ဆေးချက်ပြလော့၊ ပူးလှမိတ်ဆွေ၊ ကျောက်နန်း နေသည့်၊ ကေသရာမည်၊ ခြင်္သေ့ဆီကို၊ တလီနောက်ထပ်၊ ပေးစေ အပ်၏၊ ပူးခတ်နာ၊ သဘောတူရာ၊ စွယ်ရှက်လာက၊ ချမ်း သာရသည်၊ မုခမှတ်ရန် ပူးခန်းတည်း။ ။သောကြာမုခ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eရာဟု အိမ် ဟော ခန်းလက် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပါရပ်ဒီသာ၊ နောက်မြောက်မှာလျှင်၊ နာနာဘာဝ၊ စွမ်းနိုင် လှသား၊ ဂြိုဟ်များရာဇာ၊ တံခိုးနာသည်၊ အက၊ ဟိုင်းမင်း ရှိမြင်၊နေရပ်ခွင်၌၊ သက်လျှင်ရောက်ထ၊ ကြိမ်လကမူ၊ ဘယ ဘေးဒဏ်၊ လွန်ပြင်းထန်၍၊ ရန်ကြီးလှ၊ မိတ်နံခစေ၊ အဖွဲ့ဘောမ၊ ဂြိုဟ်ပပကို၊ သောမနှင့်ချေ၊ အကြေနက္ခတ်၊ တလုံးရပ် ၏၊ ပြတ်သည့်တခန်း၊ ခန္ဓာလန်းလိမ့်၊ မချမ်းသာသော၊ မရောနှောနှင့်၊ အဂဗ္ဗူ၊ စရေဝံသ၊ မယှဉ်ကြလို၊ ဦးညိုခေမာ သုတာဝေရီ၊ မမှီတဲ့ရာ၊ ဓမ္မာသောက၊ အင်းဝရာဇာ၊ ဆေးချက် ပါက၊ မရဏစစ်၊ အမှန်ဖြစ်သည်၊ သက်စစ်ဟိုင်းကျ ဟောခန်း တည်း။ ။ပရပ်မုခ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြာသပတေး အိမ် ဟာခန်းလက်။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပစ္ဆိမသာ၊ နောက်မျက်နှာ၌၊ ရာဇာကြွက်လှ၊ ဟိရညမူ၊ ခဲထမှန်စွာ၊ ဘာဒုက္ခ၊ ကြီးပြင်းကလျှင်၊ ပူးလှမိတ်ဆွေ၊ ကေ သရာခံ၊ ခြင်္သေ့ ပျံနှင့်၊ နံသင့်ခံစေ၊ မိတ်ဆွေအရ၊ အောင်ပအကြုံ၊ ငှက်ဂဠုန်နှင့်၊ ပြတုံဆေးချက်၊ ကျားမင်းထွက်က၊ အမျက်လည်းကြေ၊ ရန်လည်းပြေသည်၊ ကျမ်းရွှေမုခ ကြွက်ခန်းတည်း။ ။ ဂုရုမုခ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eစနေအိမ် ဟော ခန်းလာ။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သောရီဝ ရေ၊ စနေအရ၊ ထောင့်ပါပ၌၊ နာဂနဂါး၊ မှူး ပျော်ပါးလျက်၊ စံစားလှည့်ရာ၊ ရပ်ခန်းဝါထက်၊ သက်သာ ရောက်လေ၊ အခြွေအရ၊ ရှောင်ကြဉ်ကြလော့၊ ရလျင်စားမိ၊ ဘယာဖိသော်၊ ဒက္ခိဏာမှတ်၊ တောင်အရပ်က၊ ပေါက်လှဆင်ပြောင်၊ ကြေအောင်နင်းယူ၊ နောက်ထပ်မူကား၊ ဆင်ဖြူဟိုင်းလှ၊ မိတ်အရကို၊ ပြလေတတန်၊ ရှင်အရဟံတည့်၊ ရှင်ပျံတိဿ၊ ဘွဲ့မည် ရသား၊ ခပ်ထတံဆိပ်၊ လက်ဝယ်နှိပ်၍၊ ဂုဏ်ဟိတ်ပြဆို၊ ဓာတ်ဖို ဓာတ်မ၊ ထုပ်ဖော်ဆလျက်၊ ဒန်းလှအာပေါ၊ မှန်မောမုချ။ ဧကန္တတည့်၊မရမမှန်၊ ရှိလေပြန်မူ၊နှစ်တန်အက္ခရာ၊နှောပြီးခါဝယ်၊ သတ္တဗီသ၊ချေလကမူ၊ အရမကြေ၊ ကျေလျင်နှစ်ဆယ်၊ စွန်းဝယ် သတ္တေ၊ နက္ခတ်ကြသည်၊ မှတ်လေရေနတ် ဟောခန်းတည်း။ ။ သောရီခ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓဟူးအိမ် ာခန်းလက်။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           စက်မြတ်ဝရဇိန်၊ နတ်ပစ်ချိန်ညှိ၊ မထိန်သေသ၊ တခန်းပြပိမ့်။ ဒက္ခိဏဒီသံ၊ တောင်ရပ်ဋ္ဌာန်ဝယ်၊ ဆဒ္ဒန်ဆင်လှ၊ ပျော်မြူပသည်။တောဝမြိုင်သာ၊ ဟေဝန္တာဝယ်၊ ဇိဌာသက်ကျ၊ ဆုံလကမူ၊ ကာယကြုံလှီ၊ မအီမသာ၊ ဘယာဖွဲ့စည်း၊ နာရောက်သည်းသော်၊ နည်းမှာပုံသေ၊ ကျမ်းရင်းဖွေ၍၊ အကြေနက္ခတ်၊ တေဇောဓာတ်ပြု၊ ဝိရူပက္ခ၊ အခြေမရောက်၊ အမောက်နီဖန်၊ ဆိပ်ပြင်းထန်သည့်၊ အမှန်နာ၊ ပေါက်စေသောဟ၊ ကျမ်းဟောဧကန်၊ မငြိမ်း ပြန်မူ၊ ကိန်းမှန်အရ၊ စန်းအကျနှင့်၊ ဗျဂ္ဃသူတော်၊ မိတ်ဖေါ်မှန်လှ၊ နောက်ထပ်ပြလေ၊ မမှားစေနှင့်၊ မှားထွေအပါယ်၊ လှမ်းဝယ် မုချ၊ မှန်ကန်ကမူ၊ သုံးဝချမ်းသာ၊ ရလေရာသည်၊ ကျမ်းလာ ဆင်မင်း ဟောခန်းတည်း။ ။ဗုဒ္ဓမုခ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်္ဂအိမ် ဟောခန်းလာ။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ရှေ့တောင်ရပ်က၊ ဂြိုဟ်မြတ်အင်္ဂါ၊ သက်ရောက်လာမူ၊ ငုတ် ခါ ပထဝီ၊ ဆောင်ပြီးတေဇော၊ တချက်ဟောလော၊ သဘောထောက်ဆ၊ ပါပဂြိုဟ်သုံး၊ စန်းသုံးလွန်းပြတ်၊ နှစ်ထပ်နှစ်စုံ ကုန်လည်းကုန်က၊ ကြံပုံခဲခက်၊ ဥာဏ်ဖြင့်တွက်၍၊ ဆေးချက် အဟာရ၊ ပြုပြီးမှလျှင်၊ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ၊ ရံသင်္ဃာနှင့်၊ မြတ်စွာကိုးဆူ၊ ပူဇော်မူ၍၊ ဆွမ်းဖြူဩဇာ၊ သဒ္ဒဆိုက်ဆိုက်၊ နှစ်ခြိုက်စေတနာ၊ လှူဒါန်းပါက၊ လွတ်ရာလွတ်ကြောင်း၊ ဆုတောင်းပန်ထွာ၊ ဘေးကင်းရာ၏၊ အစစာပေးငြမ်း၊ နည်းတခန်းကား၊ စိန်ပန်းအရ၊ ဟိရ\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585224859797,"sku":"","price":5700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c7e39d53-397d-4ea6-80a8-8db0df659b25.jpg?v=1730220544"},{"product_id":"ခင်မောင်ညိုဘောဂဗေဒ-ဗုဒ္ဓဘာသာ၀င်တို့ရဲ့ယုံကြည်ချက်","title":"ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တို့ရဲ့ယုံကြည်ချက်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓဘာသာလာ ကိုယ်ကျင့်တရား\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ယနေ့ ကမ္ဘာသည် ယိုယွင်းပျက်စီးနေသည်။ တန်ဖိုးရှိသော ကိုယ်ကျင့်တရားများသည် အောက် ရောက်လျက်ရှိသည်။ ရုပ်ဝတ္ထုအပေါ် အခြေခံ၍ သံသယပွားကြခြင်းကြောင့် လူ့အရည်အသွေးဟု သဘောထားခဲ့ကြသည့် အစဉ်အလာ သဘောတရား များကို အစိတ်စိတ် အမြွာမြွာ ခွဲပစ်ကြသည်။ သို့သော် လည်း ယဉ်ကျေးမှုနှင့် လူ့အဖွဲ့ အစည်းတို့၏အရေးကို စိုးရိမ်မကင်းဖြစ်ကြသော လူတို့အတွက် လက်တွေ့ဆန်သော ကိုယ်ကျင့်တရားများက အရေးပါသည်။ ကိုယ်ကျင့်တရားသည် လူတို့၏ အပြုအမူနှင့်ပတ်သက် သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ် ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်ဆံမှု၊ အခြား သူများနှင့် ဆက်ဆံမှုတို့သည် ကိုယ်ကျင့်တရားပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            ကိုယ်ကျင့်တရားရှိရန် လိုအပ်ခြင်းမှာ လူ သားတိုင်း ပင်ကိုသဘာဝကပင်လျှင် စင်းလုံးချော မဖြစ်၍ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် သီလသည် အသက် ရှင်သန်နေထိုင်ရေးအတွက် အရေးကြီးဆုံး အစိတ် အပိုင်းတစ်ရပ် ဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဗုဒ္ဓဘာသာလာ ကိုယ်ကျင့်တရားများသည် လူက မိမိအကျိုးရှိရေးအတွက် အသုံးပြုရန် တီထွင် ထားသော စံချိန်စံညွှန်းများ မဟုတ်ပေ။ လူ့အကျိုး မပါဘဲ သတ်မှတ်ပြဋ္ဌာန်းထားခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ လူသားများ ဖန်တီးထားသော ဥပဒေများနှင့် လူမှုရေး ဓလေ့ထုံးတမ်းများသည် ဗုဒ္ဓဘာသာလာ ကိုယ်ကျင့် တရား၏အခြေခံများ မဟုတ်ပေ။ ဥပမာ.. ဝတ်ပုံစားပုံ တစ်မျိုးသည် ရာသီဥတုတစ်မျိုး အချိန်ကာလတစ်ခု၊ လူ့အဖွဲ့ အစည်း တစ်ခုအတွင်း သင့်တော်သော်လည်း အခြားရာသီ၊ အခြားအချိန်၊ အခြား လူ့အဖွဲ့ အစည်း အတွက် သင့်တော်မည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ့်ကြောင့် ဆိုသော် ဤကိစ္စသည် လူမှုရေး အစဉ်အလာများနှင့်သာ သက်ဆိုင်ပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့်ပတ်သက်၍ ထည့်သွင်း မစဉ်းစားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လည်း အစစ်အမှန် မဟုတ်သော အပေါ်ယံ လူမှုရေး အစဉ်အလာများကို အမြဲဆီလျော်မှုရှိ၍ ပြောင်းလဲမှုမရှိသော ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ နိယာမများ၊ ဥပဒေသ များနှင့် အမြဲတမ်း ရှုပ်ထွေးလေ့ရှိတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဗုဒ္ဓဘာသာလာ ကိုယ်ကျင့်တရားများ၏ အခြေခံသည် ပြောင်းလဲနေသော လူမှုရေး အစဉ် အလာများ ဓလေ့ထုံးစံများမဟုတ်၊ မပြောင်းလဲသော သဘာဝတရား၏နိယာမများ ဥပဒေသ များအပေါ်၌ အခြေခံသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာလာ ကိုယ်ကျင့် တရားများသည် သဘာဝတရား၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ မပြောင်းလဲသော အကြောင်းအကျိုးတရားများ၏ တစ်စိတ် တစ်ဒေသ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဗုဒ္ဓဘာသာလာ ကိုယ်ကျင့်တရားများသည် သဘာဝတရားအပေါ်၌ အခြေခံသဖြင့် ၎င်းနိယာမ တရားများသည် ယနေ့ခေတ် ကမ္ဘာအတွက် အသုံး ဝင်ပြီး လက်ခံနိုင်စရာ ဖြစ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း (၂၅၀၀) ကျော်က ပေါ်ပေါက် ခဲ့သော ဗုဒ္ဓဘာသာလာ ကိုယ်ကျင့်တရားများသည် အချိန်ကာလမရွေး အသုံးတည့်သည့် စရိုက်လက္ခဏာ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဗုဒ္ဓဘာသာ၌ သီလတရား လက်တွေ့ဆန်ရခြင်း မှာ သီလသည် အဆုံးစွန်သော ချမ်းသာသုခရရေးကိုဦးတည်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်ခြင်းကြောင့်ပင်၊ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တစ်ဦး၏ လွတ်မြောက်ရေးလမ်းကြောင်း တွင် လူတစ်ဦးချင်း တစ်ဦးချင်းသည် သူ၏ကောင်းမှု နှင့် မကောင်းမှုများအတွက် တာဝန်ရှိသည်။ သူ၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် လုံ့လဝီရိယအပေါ် မူတည်၍ လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်မည်ဟု မျှော်လင့်ယုံကြည်ကြသည်။ ဗုဒ္ဓ ဘာသာ၌ ကယ်တင်ခြင်းဆိုသည်မှာ မိမိ ကိုယ်ကျင့် သီလ ဖွံ့ဖြိုးမှု၏ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။ မည်သူကမျှ ကယ်တင်ခြင်းမပြုနိုင်၊ ပြင်ပမှ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးတစ်ယောက် ကိုလည်း ကယ်တင်ခွင့်ပြုမထားပေ။ ဗုဒ္ဓ၏တာဝန်မှာ ဘဝ၏အကြောင်း ရှင်းလင်းပြရန်၊ မိမိနှင့် အခြားသူ များ ချမ်းသာသုခအတွက် အကောင်းဆုံး မည်သို့ ဆောင်ရွက်နိုင်သည်ကို အကြံဉာဏ်ပေးရန် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သို့ဖြစ်၍ ဗုဒ္ဓဘာသာလာ ကိုယ်ကျင့်တရားများ သည် လူသားများ မလိုက်နာမနေရ လိုက်နာရမည့် ပညတ်တော်များမဟုတ်ပေ။ ဗုဒ္ဓက လူသားများအား မည်သည့်အရာသည် ကုသိုလ် ဖြစ်သည်။ ကုသိုလ် အဖြစ်ဆုံး ဖြစ်သည်။ မိမိနှင့် အခြားသူများ၏ အကျိုး စီးပွားအတွက် အထောက်အကူဖြစ်သည်ကို အကြံပြု သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အကုသိုလ်ပြုသူတို့ကို ဝေါဟာရ အမျိုးမျိုးဖြင့်ကင်ပွန်းတပ်မနေဘဲ၊ ဤသို့ ဤသို့ ဆောင်ရွက်လျှင် မိမိရော သူတစ်ပါးပါ ဝမ်းနည်းစရာဖြစ်သဖြင့် မိုက်မဲ သည့်သူဖြစ်သည် ဟူ၍မျှသာ ဟောပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဗုဒ္ဓဘာသာလာ ကိုယ်ကျင့်တရားကို သီလ အမျိုးမျိုး၌ တွေ့ရသည်။ ထိုသီလများသည် ဗုဒ္ဓ ဘာသာဝင် တစ်ဦးတစ်ယောက်အနေဖြင့် အဆုံးစွန်သော လွတ်မြောက်မှုကိုရရှိရန် လမ်းကြောင်းကို ပြသ ပေးသည်။ ညွှန်ကြားချက်များမှတစ်ပါး အခြား မဟုတ်ပေ။ ဤသီလ အတော်များများကို ရှောင်ရန် အနေဖြင့် ဖော်ပြလေ့ရှိသော်လည်း ကောင်းမှုကို မဆောင် ဘဲ မကောင်းမှုကို ရှောင်ရမည်ဟု ယူဆ၍ မရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သီလအားလုံး၌ ပါဝင်သည့် ကိုယ်ကျင့်တရားကို အရိုးဆုံး ဥပဒေသသုံးခုဖြင့် ဖော်ပြနိုင်သည်။ “မကောင်းမှု ရှောင်၊ ကောင်းမှုဆောင်၊ စိတ်ကို စင်ကြယ်စေ”ဤသည် မှာ ဘုရားရှင် အဆက်ဆက်တို့၏သြဝါဒ ဖြစ်သည်။ ဖြင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ၌ ကောင်းသည့်အရာနှင့် မကောင်း သည့်အရာတို့ကို အလွယ်တကူ ခွဲခြားနိုင်သည်။ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှု၊ အတ္တကြီးမှုမှ ပေါ်ထွက်လာသော လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတို့၌ အခြေခံသော လုပ်ရပ် အားလုံးသည် အန္တရာယ်ကြီးမားသော မိမိ ကိုယ်မိမိ အထင်အမြင် လွဲမှားမှုကို ဖြစ်စေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585419600021,"sku":"","price":1080.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_156fd4ef-829e-493d-9788-dc79b4b2e9f1.jpg?v=1730223240"},{"product_id":"ကလောင်စုံ-လူငယ်များအတွက်ယဥ်ကျေးမှုအသိလိမ္မာဗုဒ္ဓဘာသာအကြောင်းသိကောင်းစရာ","title":"လူငယ်များအတွက်ယဥ်ကျေးမှုအသိလိမ္မာဗုဒ္ဓဘာသာအကြောင်းသိကောင်းစရာ","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45540535271573,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_5cf01791-3f30-46ba-9147-17a9f7c6209a.jpg?v=1730225434"},{"product_id":"ကလောင်စုံ-ဗုဒ္ဓဘာသာလက်စွဲသုဇနကန္တဒီပကျမ်း","title":"ဗုဒ္ဓဘာသာလက်စွဲသုဇနကန္တဒီပကျမ်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဣဓ ပန မာဏဝ ဧကော ဣတ္ထိဝါ ပုရိသောဝါ အမဏံဝါ ဗြဟ္မဏံဝါ ဥပသင်္ကမိတွာ ပရိပုစ္ဆတာ ဟောတိ ကိ” ဘန္တ ကုသလံ ကိ” အကုသလံ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အစရှိသော စူဠကမ္မဝိဘင်္ဂသုတ္တန် ဒေသနာတော် လာသည်နှင့် အညီ ၊ ကောင်းသော ကု သလဓမ္မ၊ မကောင်းသော အကုသလဓမ္မ၊ အပြစ်ရှိသော သာဝဇ္ဇဓမ္မ၊ အပြစ်ကင်းသော အနဝဇ္ဇဓမ္မ၊ မှီဝဲအပ်သော သေဝိတဗ္ဗဓမ္မ၊ မမှီဝဲအပ်သော အသေဝိတဗ္ဗဓမ္မ စသည် များပြား ကိုယ် ကျင့်တရားတို့ကို သင်ကြား၊ ဆောင်ရွက်၊ လေ့ကျက်၊ နာခံ၊ ကျင့်ကြံ၊ လျှောက်ထား၊ ဟောကြားစေသော သူတို့သည် ဉာဏ်ပညာကြီးမားသော အကျင့်တရားကို ကျင့်သည်မည်ကြပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၎င်း မဟာပညသံဝတ္တနိက ကုသိုလ်မှုကို ပြုစုရန် လိုလားကြပါသော ဖားကူးရွာနေ ဥပသကာအပေါင်း သူတော်ကောင်းတို့၏ ရိုညောင်းဝတ်တွား လျှောက်ထား တောင်းပန် ခြင်းကို အကြောင်းပြ၍.. ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယဿ ခန္ဓ ဓာတု အာယတနာဒီသု ဥဂ္ဂဟ ပရိပုစ္ဆာ သဝန ဓာရဏ ပစ္စဝေက္ခဏာနိ နတ္ထိ၊ အယံ အန္ဓပုထုဇ္ဇနော။ ယဿ တာနိ အတ္ထိ၊ သော ကလျာဏ ပုထုဇီနော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသို့ ဟောကြားသော ဒေသနာတော်အရ ခန္ဓာ၊ အာယတန၊ ဓာတ်၊ သစ္စာ အစရှိသော တရားမှန် တရား ကောင်းတို့ကို မေးမြန်း၊ နာခံ၊ သင်အံ၊ ဆောင်ရွက်၊ လေ့ ကျက်ဆင်ခြင်ကြပါက ပုထုဇဉ်ပင် ဖြစ်လင့်ကစား အထက်တန်းစား ကလျာဏသူမွန် ထူးချွန်သော သူတော်ကောင်းများ ဖြစ်နိုင်ကြလေသည်။ ဤသို့ ကလျာဏ သူမွန် လူချွန်လူကောင်းများ ဖြစ်ကြစေလို၍လည်း ကောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပါရမီကုသိုလ် ညင်ညိုဆေးလေး နုန့်နှေးသော ဉာဏ်ရှိ သူတို့သည် ဖြတ်တောက်၊ ပေါင်းစပ် မှန်ကန်အောင် မဖတ်တတ်သောကြောင့် ပုဒ်သေး၊ ပုဒ်မ မကျန် အသေးစိတ် ဝေဖန်၍ နည်းမှန်အောင် ညွှန်ပြသောအားဖြင့် အရွတ်အဖတ်ပင် လွယ်ကူစွာ ဖြစ်စေလိုသောကြောင့်လည်းကောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုဘဝမှစ၍ တိုးတက်သော ဗဟုသုတ၊ ဓမ္မဓရ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ကြပြီးလျှင် ဘဝအဆင့်ဆင့်တွင် ကြီးမြင့်သော မဟာ ပည သံဝတ္တနိက အကျိုးကိုရ၍ မဂ်ရောက် ဖိုလ်ဝင် နိဗ္ဗာန်ခွင်သို့ရောက်အောင် မြင့်မြတ်သောအကျိုးကို ခံစား ကြစေရန် ရည်သန်သော ကရုဏာဇောဓာတ်ဖြင့် တိုက် တွန်းတော်မူအပ်ပါသော..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လဇ္ဇီပေသလ သိက္ခာကာမ သာသနဝုနိုမာမက အတိ ဥဿဟဓူရ စသည် ပြန့်ပွားဂုဏ်ကြီးမားတော်မူသော ဖားကူးအရှေ့ရွာ (မူလ ဓမ္မာရုံဆရာတော်ဘုရားကြီး သည်) ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်မှန်သမျှတို့၏ အခြေခံ တရားအစစ် ဖြစ်၍ သူတော်ကောင်းတို့နှစ်သက်သော တရားတော်တို့ ကို ပြကြောင်းဖြစ်သော (သုဇန ကန္တဒီပကကျမ်း)ကို စီစဉ်ရေးသားတော်မူ၍ ပထမတစ်ကြိမ် ရိုက်နှိပ်ဖြန့်ဝေခဲ့ပါ သတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ကျမ်းစာမှာပင် ပျောက်ကွယ်မတတ်ဖြစ်ခဲ့ရာ သင်အံ၊ လေ့ကျက်ခဲ့သော တပည့်ဒကာ အပေါင်းတို့ တောင်းပန်ချက်အရ ကျေးဇူးရှင် ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ တပည့် ကြီးဖြစ်သော သာကေတမြို့၊ အာဒိကာရုံကျောင်းတိုက်၊ ဓမ္မာရုံဘုန်း တော်ကြီး ဦးဩသဓက သန့်ရှင်းအောင် စီစဉ်ပြီးလျှင်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ရန်ကုန်မြို့ ၅၁ လမ်း စာရေးဆရာကြီး “မေမြို့ မောင်” ၏ ကူညီအားပေးမှုကို အမှီပြုလျက် ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံပုံနှိပ် ဖြန့်ဝေရသည် ဖြစ်ပါကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးဩသဓ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၃၂၅ ခုနှစ်၊ နယုန်လဆန်း ၈ ရက်။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45529318195349,"sku":"","price":1800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_39395f08-d357-45aa-8e32-d69bac2ff10c.jpg?v=1730225612"},{"product_id":"ကလောင်စုံ-ဗုဒ္ဓသာသနာအကျိုးပြုကျမ်း","title":"ဗုဒ္ဓသာသနာအကျိုးပြုကျမ်း","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသာသနာ့ ဟိတကာရီကျမ်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသမ္မာ သမ္ဗုဒ္ဓဿ။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂေါတမမြတ်စွာဘုရားသခင်၏အကြောင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂေါတမ မြတ်စွာဘုရားသခင်သည် ဘုရားဖြစ်တော်မမူမီ၊ ဝေဿန္တရာအဖြစ်မှ စုတေလေသော် စတုတ္ထမြောက်ဖြစ်သော တုဿိတာနတ်ပြည်ဝယ်၊သေတကေတု အမည်ရှိသောနတ်သား ဖြစ်၍ လူတို့၏ နှစ်ပေါင်း ငါးဆယ့်ခုနစ်ကုဋေ ခြောက်သန်းစေ့အောင် နတ်တို့၏ စည်းစိမ်ကို ခံစားလျက် နေတော်မူသည်တွင် စကြဝဠာတစ်သောင်း၌ ရှိကုန်သော သိကြား၊ နတ်၊ ဗြဟ္မာ အပေါင်းတို့သည် ဘုရားအလောင်းတော် နတ်သားထံသို့ လာ၍ လူ့ပြည်သို့ ကြွသွားလျက် ဘုရားဖြစ်တော်မူပါဟု လျှောက်ထားတောင်းပန်ကြကုန်၏။ အလောင်းတော် နတ်သားသည် ဘုရား ဖြစ်ပေါ်ထိုက်သော အချိန်ကာလ၊ ဖြစ်ပေါ်ရာဒေသ၊ ဖြစ်ပေါ် ရန် နေရာအရပ်၊ ဖြစ်ရအံ့သော အမျိုးအနွယ်၊ မယ်တော်ဖြစ်မည့် သူ၏ အသက်အပိုင်းအခြားတည်းဟူသော ကြည့်ခြင်းကြီး ငါးပါးကို ကြည့်တော်မူရာ အကြောင်းပြည့်စုံစွာ မြင်တော်မူလေ လျှင် တောင်းပန်လာကြသော သိကြား၊ နတ်၊ ဗြဟ္မာတို့အား ကောင်းပြီဟု ဝန်ခံတော်မူ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အလောင်းတော်၏ ဘိုးတော် အဉ္စနမင်းကြီးသည် ၈၆၄၅ ခုနှစ်သော သက္ကရာဇ်ကို ဖြိုပြီးနောက် မဟာသက္ကရာဇ် ၆၇ ခုနှစ်၊ ဝါဆိုလပြည့် ကြာသပတေးနေ့ သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် မဇ္ဈိမ ဒေသအချက် သက္ကတိုင်း ကပိလဝတ်ပြည်ရှင် ဘုရင်သုဒ္ဓေါဒန မင်းကြီး၏ မိဖုရားခေါင် တောင်ညာဒေဝီဖြစ်သော ... မဟာ မာယာ မိဖုရားကြီးဝမ်း၌ စွဲလမ်း သန္ဓေတည်နေတော်မူ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းသို့ ... သန္ဓေတည်နေတော်မူ၍ ဆယ်လစေ့သော် မဟာမာယာဒေဝီ မိဖုရားသည် ခမည်းတော်၊ မယ်တော်တို့နေသော ဒေဝဒဟပြည်သို့ သွားရောက်လိုသော ဆန္ဒတော်ဖြစ်၍ သုဒ္ဓေါဒန မင်းကြီးအား ကြားလျှောက်ပြီးလျှင် ထွက်ကြွတော်မူ ခဲ့ရာ ကပိလဝတ်ပြည်နှင့် ဒေဝဒဟပြည်နှစ်ခု၏ အကြားရှိ လုမ္ဗနီ မည်သော အင်ကြင်းတောသို့ရောက်လျှင် တစ်ခုသော အင်ကြင်း ပင်မှ အင်ကြင်းပန်းကို ဆွတ်ခူးတော်မူလို၍ အင်ကြင်းကိုင်းကို လက်တော်ဖြင့် ကိုင်မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကမ္မဇလေ လှုပ်၍ လာသော် အထိန်းအယ မောင်းမ၊ ကိုယ်လုပ်တို့သည် တင်းတိမ် အရံဖြင့် ကာရံခယလျက် မစပြုပြင်ကုန်စဉ် လွန်ကဲသော ပုလဲ မှည့်ရတနာသည် အာကာတိမ်ညွန့်မှ မြူးကွန့်ထွက်ဆင်းသကဲ့သို့ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စွာ လက္ခဏာတော် ကြီးငယ်နှင့် ပြည့်စုံသော အလောင်းတော်မင်းသားကို မဟာသက္ကရာဇ် ၆၈ ခုနှစ်၊ ကဆုန်လပြည့်သောကြာနေ့ နံနက်အခါတွင် ဖွားမြင်တော်မူ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အလောင်းတော်မင်းသားကို ဖွားမြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင် နက် ဒေဝဒဟပြည့်ရှင် ဘုရင်သုပ္ပဗုဒ္ဓမင်း၏ အမိတ္တာမိဖုရားတွင် ဘဒ္ဒကဉ္စနာ မင်းသမီးကို ဖွားမြင်တော်မူသည်။ ဘထွေးတော် အမိတ္တောဒနတွင်လည်း အာနန္ဒာမင်းသားကို ဖွားမြင်သည်။ ဆန္နအမတ်၊ ကာဠုဒါယီအမတ်၊ ကဏ္ဍိကမြင်းတို့လည်း ဖွားမြင် ကြကုန်သည်။ မဇ္ဈိမဒေသ၌လည်း မဟာဗောဓိညောင်ပင်ပေါက် ရောက်သည်။ ရွှေနန်းတော် အတွင်း၌လည်း ရွှေအိုးကြီး ၄ လုံး ပေါ်သည်။(ကာဠု၊ ယသော်၊ ညီတော်၊ ဆန္ဒ၊ ကဏ္ဍက၊သောဏ္ဏ၊ ဗုဒ္ဓဟေ။ ဖွားဖက်တော် ခုနစ်ပါး)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အလောင်းမင်းသားကို ဖွားမြင်တော်မူပြီး လတ်သော် .. သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီး၏ ဆရာတော် ကာလဒေဝီလမည်သော ရသေ့အား တာဝတိံသာ နတ်တို့က ဘုရားအလောင်းတော် ဖွားမြင်ကြောင်းကို အားရဝမ်းသာ ရွှင်ပြသော မျက်နှာနှင့် ပြောကြား၍ သိရလျှင် အားရဝမ်းသာစွာ တာဝတိံသာ နတ်ပြည် မှ ဆင်းသက်ခဲ့၍ မင်းကြီး၏ နန်းတော်သို့ ကြွရောက်ပြီးလျှင် ဖွားမြင်စဖြစ်သော သားရတနာအား ရှုမြင်လိုကြောင်းကိုဆိုသော် မင်းကြီးသည် သားတော်ကို ယူဆောင်ခဲ့စေ၍ မင်းကြီး၏ ရင်ခွင် ထက်၌ထားပြီးမှ ဒေဝီလရသေ့အား ရှိခိုးစိမ့်သောငှာ လက်နှစ် ဖက်ကို ယှက်စေသော် အလောင်းမင်းသား ဖဝါးတော်အစုံသည် ပျံတက်၍ ရသေ့၏ဦးထိပ်ပြင်ထက်၌ တည်လေ၏။ ဤသို့သော အံ့ဖွယ်သရဲ ထူးကဲဖြစ်ပေါ်သည်ကို မြင်လျှင် ရှင်ရသေ့လည်း(ခေါ်) ထ၍ ညွတ်ကျိုး ရှိခိုးဦးတိုက်၏။ ဖခင် သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီးလည်း သားတော်ကို တုံ့ဝပ် ရိုကျိုးရှိခိုးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အလောင်းမင်းသားကို ဖွား၍ ငါးရက်မြောက်သောနေ့၌ အမည် မှည့်အံ့သောနေ့သို့ရောက်သောအခါ အလောင်းတော်ကို နံ့သာရည်တို့ဖြင့် ခုနစ်ကြိမ်ချိုးလျက် ကိုးပါးသော ရတနာအစု ထက်၌ နေစေတော်မူပြီးလျှင် ဗေဒင်အတတ်၌ ကမ်းတစ်ဖက်ရောက် တတ်မြောက်စွာသော ပုဏ္ဏား ၁၀၈ ယောက်တို့ကို ခေါ်၍ အလောင်းမင်းသား၏ လက္ခဏာနိမိတ်ကို ဆေးမေးတော်မူ၏။ ထိုအခါ ၁၀၈ ယောက်သော ပုဏ္ဏားတို့တွင် ထင်ရှားသော ရာမ၊ ဓဇ၊ လက္ခဏ၊ ဇောတိမန္တ၊ ယည၊ သုဘောဇ၊ သုရာမ ဟူသော ပုဏ္ဏားခုနစ်ယောက်တို့က လက်နှစ်ချောင်းကို မြှောက်ပြီးလျှင် အရှင့်သားမြတ်သည် ကျွန်းရပ်လေးမည်ကို လှည့်လည်ပိုင်နင်းသော စကြမင်းသော်လည်း ဖြစ်လတ္တံ့။ သို့တည်းမဟုတ် လူတွင် ထင်ရှား ဘုရားသော်လည်းဖြစ်လတ္တံ့ဟူ၍ မင်းအားလျှောက်ကြား ကုန်၏။ ကောဏ္ဍညအနွယ် သုဒတ္ထအမည်ရှိသော ပုဏ္ဏား ငယ်တစ်ယောက်မူကား အရှင့်သားသည် သုံးဆယ့်နှစ်ပါးသောယောက်ျားမြတ်တို့၏ လက္ဏာတော်ကြီး၊ ရှစ်ဆယ်သော လက္ခဏာတော်ငယ်၊ အံ့ဖွယ်တစ်ဆယ့်နှစ်ဖြာ၊ တစ်ရာရှစ်ကွက် သော စက်တော်အစုံပါပေသည်ကို ထောက်သဖြင့် ဓမ္မရာဇ်ထွတ် ထား ဘုရားဧကန်ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ လူတို့ဘောင်တွင် တည်အံ့ သောသူမဟုတ်ပါဟု လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတည်းကိုသာ မြှောက် ၍ ကြားလျှောက်၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45540420026517,"sku":"","price":900.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_0ebbc6b9-cce0-477b-a5fa-180e75554d9f.jpg?v=1730225652"},{"product_id":"ကလောင်စုံ-နိဗ္ဗာန်သို့မဟုတ်အတုမဲ့ချမ်းသာ","title":"နိဗ္ဗာန်သို့မဟုတ်အတုမဲ့ချမ်းသာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eစွဲယူဖို့မဟုတ်၊ ထွက်မြောက်ဖို့သာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အို... ရဟန်းတို့၊ သြဃလေးဖြာ သံသရာမှ ကူးမြောက်စိမ့် သောငှာ သြဃလေးဖြာ သံသရာ၌ မမျောအောင် ဖောင်ဥပမာဖြင့် ဟောကြားအံ့။ ကောင်းစွာ နှလုံးသွင်းကြကုန်လော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e             ဥပမာအားဖြင့် ယောက်ျားတစ်ယောက်သည် ဘေးဥပါဒ် တို့နှင့်ပြည့်သော ဤမှာဘက်ကမ်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်မရှိ၊ ဘေး မရှိသော ဟိုမှာဘက်ကမ်းသို့ ကူးမြောက်ရန် အလွန်ကျယ်ဝန်းသော ရေပြင်ကို မြင်လေရာ၏။ ဟိုမှာဘက်ကမ်းသည် ဘေးမှ ကင်း၏၊ ကြောက်ဖွယ်မရှိ၊ လှေလည်းမရှိ။ အကယ်၍ ငါသည် မြက်၊ ထင်း၊ သစ်ခက်၊ သစ်ရွက်အပေါင်းကို ဖောင်ဖွဲ့ ၍ ထိုဖောင် ဖြင့် လက်၊ ခြေတို့ဖြင့် အားထုတ်လှော်ခတ်၍သာ ချမ်းသာသဖြင့်ဟိုမှာဘက်ကမ်းသို့ ကူးရမူကား ကောင်းလေရာ၏ဟု ကြံ၍ ထို အကြံဖြင့် ဟိုမှာဘက်ကမ်းသို့ ချမ်းသာစွာ ကူးမြောက်ခဲ့လေရာ၏။ ကူးမြောက်ပြီးသော် ထိုယောက်ျားသည် ဤသို့ အကြံဖြစ်၏။ ဤဖောင်သည် ငါ့အား ကျေးဇူးများလှပေ၏။ ငါသည် ဤဖောင်ကို အမှီပြု၍ ချမ်းသာစွာ ကူးမြောက်ခဲ့ရလေပြီ။ ငါသည် ဖောင်ကို ဦးခေါင်းဖြင့် ရွက်၍လည်းကောင်း၊ ပခုံး၌ ထမ်းပိုး၍လည်းကောင်း အလိုရှိရာအရပ်သို့ သွားရမူကား ကောင်းလေရာ၏ဟု ကြံစည်ရာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ရဟန်းတို့၊ ဤသို့ ကြံစည်ခြင်းသည် ဤဖောင်၌ သင့် လျော်သော အမှန်အတိုင်း အမှုကိုပြုခြင်း ဖြစ်ပါသလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြတ်စွာဘုရား၊ ဤသို့ပြုခြင်းသည် ထိုဖောင်၌ သင့်လျော် သော အမှုကို ပြုခြင်းမဖြစ်ပါဟု လျှောက်ကြကုန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရဟန်းတို့၊ ထိုယောက်ျားအား ဤဖောင်သည် ငါ့အား များသော ကျေးဇူးရှိပေ၏။ ငါသည် ဤဖောင်ကို အမှီပြု၍သာ လျှင် ဘေးကင်းစွာ၊ ချမ်းသာစွာသာလျှင် လက်၊ ခြေတို့ဖြင့် အား ထုတ်လျက် ဘေးကင်းသော တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ကူးမြောက်ခဲ့ရလေ ပြီ။ အကယ်၍ ဤဖောင်ကို ကုန်း၌တင်၍လည်းကောင်း၊ ရေ၌ မျှော၍လည်းကောင်း အကြင်အလိုရှိရာအရပ်သို့ သွားရမူကားကောင်းလေရာ၏ဟု ကြံ၏။ ရဟန်းတို့၊ ဤသို့ ပြုခြင်းသာလျှင် ထိုဖောင်၌ သင့်လျော်သော အမှုကို ပြုခြင်း ဖြစ်ရာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရဟန်းတို့၊ ဤအတူသာလျှင် သြဃလေးဖြာ သံသရာမှ ထွက်မြောက်စေခြင်းအကျိုးငှာ၊ မနစ်မွန်း မမျောပါကြစေခြင်း အကျိုးငှာ “သင်တို့သည် သမထ၊ ဝိပဿနာမှုတို့၌သော်လည်း ဆန္ဒာရာဂကို ပယ်စွန့်အပ်၏။ ရွာသူတို့၏ အကျင့်အဓမ္မ အယုတ်တရားတို့ကား အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိတော့အံ့နည်း ပယ်စွန့် အပ်သည်သာ ဖြစ်ကုန်၏”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်မြတ်၏ ဤဖောင် ဥပမာဖြင့် ဟော တော်မူရာတွင် ဟောတော်မူသော တရားတော်တို့သည်ပင် “စွဲယူ ဖို့ရာမဟုတ် ထွက်မြောက်ဖို့သာ” ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် ဤနေရာ၌ အထက်က ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း “အတုမဲ့ချမ်းသာ” ကို အလိုရှိသူသည် စွဲယူခြင်း၊ တပ်မက်ခြင်း၊ ကာမဂုဏ်ချမ်းသာဟူသမျှကို ခံစားလိုခြင်း၊ တရား၌ပင်လည်း နှစ်သက်တွယ်တာ၍နေခြင်း၊ မစွန့်လွှတ်နိုင်ခြင်း ရှိနေသေးလျှင် “အတုမဲ့ချမ်းသာ” ကို တွေ့နိုင်ရန် လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပါ။ သို့သော် အတုမဲ့ချမ်းသာ၏ အာရုံကို ရိပ်စားမိ၊ စမ်းဝါးမိနိုင်က အင်္ဂလန်၊ ဂျပန်၊ အမေရိကန်၊ ရုရှား စသော နိုင်ငံများ၏ အကြောင်းကို စာအုပ်ဖတ်ခြင်း၊ တစ်ဆင့် ပြောသိရခြင်းဖြင့် သွား လိုစိတ်သည် ပြင်းပြလာ၍ သွားဖြစ်အောင်၊ သွားနိုင်အောင် ကြိုး စားသူကဲ့သို့ “အတုမဲ့ ချမ်းသာ” ကြောင့် ကာမဂုဏ် ချမ်းသာများကို စွန့်ဝံ့သောစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာစေရန်ကား မုချ ဖြစ်ပေါ်လာ လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်တို့သည် “အတုမဲ့ချမ်းသာ” ကို ထုတ်ဝေဖြန့်ချိရာတွင် ကျမ်းဂန်တတ်၊ စာတတ်ပုဂ္ဂိုလ်များအဖို့ထက် မြန်မာစာတတ်သူတိုင်းအတွက် “အတုမဲ့ချမ်းသာ” ၏ အရသာကို ခံယူနိုင်ရန် ရည်ရွယ်၍ စီစဉ်ထုတ်ဝေပါသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45540401086613,"sku":"","price":3800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f000a3a3-ef79-461b-8734-800dbecdac01.jpg?v=1730225753"},{"product_id":"ကလောင်စုံ-နိဗ္ဗာန်ပေါက်လမ်းကျင့်စဥ်ကျမ်း","title":"နိဗ္ဗာန်ပေါက်လမ်းကျင့်စဥ်ကျမ်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနမော တဿ ဘဂ၀တော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မမေ့လျော့သင့်။ ။ လောကတွင် လူ၏ အဖြစ်သည် ရခဲ၏။ သာ သနာတော် ပွင့်လင်းသည့်ခေတ်နှင့် ကြုံကြိုက်ခဲ၏။ ရဟန်းအဖြစ်သည် ရခဲ၏။ သဒ္ဓါတရားနှင့် ပြည့်စုံသောသူ၏ အဖြစ်သည် ရခဲ၏။ ထိုထက် သူတော်ကောင်းတရား ကြားနာရခြင်းသည် သာလွန်၍ပင် ရခဲ၏။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ရှေးအကြောင်းကောင်းသည့်အတွက် ထို ရခဲခြင်း ဒုလ္လဘ ၅ မျိုးစလုံးနှင့် ကြုံတွေ့နေရာ ဤဘဝတွင်လည်း လွန်ခဲ့ကုန်သော ဘဝအထွေထွေတို့နည်းတူ သံသရာဝဲသြဃတွင် နစ်မြုပ်မျောပါး ကျင်လည် ပြေးသွား၍သာ ဘဝကို အဆုံးခံကြတော့ မည်လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသဗ္ဗေသတ္တာ၊ ဝေနေယျာ၊ သံသာရှည်လှပြီ။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသုံးပါးညီညီ၊ လောင်မီးကြီး၊ ဖိစီးလှလေပြီ။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eလောင်မှန်းမသိ၊ မောဟဖိ၊ မိမိမိုက်လှပြီ။\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆိုသော ထွဋ်ခေါင်ဆရာတော်ဘုရား၏ လင်္ကာအတိုင်း သတိတရား ရသင့်ကြချေပြီ။ ယခုအခါ လူများစွာပင် ဘဝ ဘဝများ က နည်းအတိုင်းပင် မိမိဝမ်းရေးအတွက် ပြေးရလွှားရနှင့် အလွန် ဒုက္ခဆိုက်ရောက်နေရာ “ကြီးငယ်မဟူ၊ ကိုယ့်ရွယ်တူ၊ ခုမူသေလှပြီ” ဆိုဘိသကဲ့သို့ သေသူတို့သည်လည်း သေကြလှပြီ။ သို့နှင့်ပင် သံဝေဂမရဘဲ ရှိကြတော့မည်လော။ (အနိစ္စ) အမြဲမရှိ။ (ဒုက္ခ) ဆင်းရဲခြင်း၊ (အနတ္တ) မိမိကိုယ်ကို မိမိ အစိုးမရပါတကားဟု ဗုဒ္ဓ ဘာသာများစွာတို့၏ နှုတ်တွင် တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုသော်လည်း တရားလက်လွတ် ငှက်တောင်ကျွတ် ဆိုသလို ဖြစ်နေသူတို့သည် နောင်တတရား ရထိုက်ကြချေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eတိုက်တွန်းချက်။ ။ \u003c\/strong\u003eအထူးသဖြင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တို့သည် ယခုနှစ် ယခုအချိန်ကစ၍ ပုညကြိယာ ၁၀ ပါးတို့ကို လိုက်နာကျင့်ဆောင် ထိုက်ကြချေပြီ။ ယခုကစ၍ ဗုဒ္ဓဘာသာတို့သည် ၁၀ ပါးသော ဒုစရိုက်တို့ကို ရှောင်ကြဉ်သင့်ကြပြီ။ မိုးညှင်းဆရာတော်ဘုရားကြီး သွန်သင်ဆုံးမတော်မူသည့်အတိုင်း အိုဘေးကြီး၊ နာဘေးကြီး၊ သေ ဘေးကြီးတို့ အစဉ်ထိုးနှက်နေသော ဤခန္ဓာကိုယ်ကို ဝိပဿနာဉာဏ် ဖြင့် မှောက်လှန်၍ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီ။ ၃၁ ဘုံ ကျင်လည်ကုန်သော သူတို့အား မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာ ဟူသော ဗြဟ္မစိုရ် စိတ်များ ထားရှိသင့်ကြပြီ။ အလုံးစုံသော ဒါနတွင် ဓမ္မဒါန မြတ်၏။ အလုံးစုံသော အရသာတွင် ဓမ္မအရသာက အောင်၏။ အလုံးစုံသော မွေ့လျော်ခြင်းတွင် ဓမ္မ မွေ့လျော်ခြင်းက အောင်၏။ သံသရာဝဲသြဃကို တဏှာကို ဖြတ်ခြင်းဖြင့် အောင်၏။ ထိုကြောင့် ယနေ့ယခုကစ၍ဗုဒ္ဓဘာသာ အားလုံးပင် ဘဝ ဘဝက မေ့လျော့ကာ သံသရာတွင် ကျင်လည်ပျော်ပါးလာခဲ့ရသောအဖြစ်ကို အောက်မေ့ကာ၊ ထိုမေ့ လျော့ပေါ့ဆမှုကို ပယ်ဖျက်ကာ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာဝနာတို့ကို နာနာ ကြီး ကြိုးစားလိုက်ကြပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းမြတ်သော စေတနာ ဖြင့် တိုက်တွန်းစကား ရေးသားလိုက်ရပေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eထွဋ်ခေါင်ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ကမ္မဋ္ဌာန်းသံပေါက်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eသဗ္ဗေသတ္တာ၊ ဝေနေယျာ၊ သံသာ ရှည်လှပြီ။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတည်ကျကျ၊ ဘယ်ဘဝ၊ ရကြမရှိပြီ။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eရအံ့နိုးနိုး၊ လောဘမျိုး၊ အကျိုးယုတ်လှပြီ။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eသုံးပါးညီညီ၊ လောင်မီးကြီး၊ ဖိစီးလှလေပြီ။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eလောင်မှန်းမသိ၊ မောဟဖိ၊ မိမိ မိုက်လှပြီ။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eပိုးဖလံမျိုး၊ မီးကိုတိုး၊ ကိုယ်ကျိုးနည်းလှပြီ။ ။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eကာမဂုဏ်မွဲ၊ သည်မိုက်နဲ၊ မခွဲနိုင်ကြပြီ။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eမခွဲနိုင်ကြ၊ လူ့ဗာလ၊ မိုက်စ သိမ်းသင့်ပြီ။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂင်္ဂါသဲတူ၊ ပွင့်တော်မူ၊ ဆူဆူများလှပြီ။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eများအသင်္ချေ၊ ရှင်စောတွေ၊ ရှောင်သွေခဲ့လှပြီ။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ဆူမသင့်၊ တစ်ဆူသင့်၊ ဖူးခွင့်တွေ့လိုက်ပြီ။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eမတော်မတရား၊ ကျင့်ဖောက်ပြား၊ မိုက်အားကြီးလှပြီ။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eအလိုမလိုက်၊ သည်အမိုက်၊ ပယ်ထိုက်သင့်လှပြီ။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eမပယ်မချိုး၊ ဆင်ကန်းတိုး၊ ဟုတ်နိုးထင်လှပြီ။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟုတ်နိုးသမှု၊ ထင်တိုင်းပြု၊ ယခုတိုင်ခဲ့ပြီ။\u003c\/div\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45540397416597,"sku":"","price":810.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_08ff389d-eb27-42a5-be79-4c10ec679e88.jpg?v=1730225816"},{"product_id":"မင်းယု၀ေ-တိပိဋကဓရယောဆရာတော်","title":"တိပိဋကဓရယောဆရာတော်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eယောနှင့် ဆရာဦးသိန်းဖေမြင့်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မိန်းကလေးတို့က ချင်းမကလေးတွေလား။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘယ်ကဟုတ်ရမှာလဲ အော့။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါဖြင့် ဒီတစ်ဝိုက်မှာ အများအပြားနေကြတယ်ဆိုတဲ့ တောင် သားများလား။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မဟုတ်ပါဘူး အော့။ ကျွန်မတို့က ဗမာပါ။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မိန်းကလေးတို့ စကားပြောတာ သိပ်ဝဲတော့ ဗမာမှဟုတ်ပါ့မလား လို့ သံသယဖြစ်ပြီး မေးမိတာပါကွယ်။ ဒါဖြင့် မင်းတို့က ယောသူတွေပေါ့နော်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်တယ် အော့။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မိန်းကလေးနာမည်က ဘယ်သူတဲ့တုံး။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မစောမြို့တဲ့ အော့။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အော့” ကား ကျွန်တော်တို့အညာက “တော့” နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ဟန်ရှိသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယောသူ မစောမြို့မှာ ခင်ကျောင်းရွာမှ သူကြီး၏သမီး ဖြစ်သည်။ အတန်ကြာသော် သူကြီးကိုယ်တိုင် ရောက်လာပြီး သူ့အိမ်ခဏဝင်ရန် ဖိတ် ခေါ်လေသည်။ မစောမြို့နှင့် မိန်းကလေးအချို့သည် ကျွန်တော်တို့စီးခဲ့သောဂျစ်ကားကိုစီးပြီး သူကြီးအိမ်သို့ သွားနှင့်ကြသည်။ ကျွန်တော်တို့သည် သူကြီး အိမ်သို့ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အထက်ပါဖော်ပြချက်မှာ စာရေးဆရာကြီး ဦးသိန်းဖေမြင့်ရေး သော “ချင်းဝိသေသတိုင်း သမိုင်းအစ” စာအုပ်ပါ ကောက်နုတ်ချက် ဖြစ်သည်။ ယင်းစာအုပ်ကို စာပေဗိမာန်က ၁၉၆၇-ခုနှစ်တွင် ထုတ်ဝေ ခဲ့သည်။ ဆရာ ဦးသိန်းဖေမြင့်သည် ထိုစာအုပ်ကို ရေးရန်အတွက် ၁၉၆၆-ခုနှစ်တွင် ချင်းပြည်နယ်သို့ သွားရောက်လေ့လာခဲ့သည်။ အပြန် ခရီးတွင် ဆရာဦးသိန်းဖေမြင့်နှင့် အဖော်တို့သည် ယောဒေသသို့ ခေတ္တ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ယောချောင်းပေါ်ရှိ ခင်ကျောင်းရွာသို့ ရောက်ရှိ၍ ခဏနားကြရာမှ ယောသူ မစောမြို့နှင့်တွေ့ကာ အထက်ပါအတိုင်း အပြန်အလှန် ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eယောသည် ဗမာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယောသူမစောမြို့ ပြောသည့်အတိုင်းပင် ယောသူယောသား များသည် ဗမာများပင် ဖြစ်ကြသည်။ မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၌ “ယောသူ ယောသားတို့သည် ဗမာအနွယ်ဝင်များဖြစ်၍ ဒေသအလိုက် ထုံး ဓလေ့နှင့် စကားအသုံးအနှုန်းတို့ ခြားနားနေရခြင်းဖြစ်သည်” ဟူ၍ ဖော်ပြထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယောနယ်သည် အနောက်ရိုးမတောင်တန်းနှင့် ပုံတောင်ပုံညာ အကြား မြစ်သာမြစ်ဝှမ်း တစ်လျှောက်ရှိသော နယ်မြေဒေသဖြစ်သည်။ ရန်ကုန်-မန္တလေးတို့နှင့် အနေဝေး၍လည်းကောင်း၊ ဧရာဝတီအ နောက်ဘက်ကမ်း၌ တည်၍ အတွင်းပိုင်းကျနေခြင်းကြောင့်လည်း ကောင်း၊ ယခင်က လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး ခက်ခဲခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း အပြောအဆို၊ ဓလေ့ထုံးစံ အနည်းငယ် ကွာခြားနေခြင်းဖြစ် သည်။ ယောသူ ယောသားတို့က မုံရွာ၊ ပခုက္ကူ၊ မကွေး၊ မန္တလေး၊ ရန်ကုန်၊ ပုသိမ်၊ မော်လမြိုင်စသော မြို့ပြဒေသများကို အောက်ပြည်အောက်ရွာဟု ခေါ်ကြသည်။ ထိုဒေသနေလူများကိုလည်း အောက် သား အောက်သူဟု ခေါ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယောသူ၊ ယောသားတို့သည် အလွန်ယဉ်ကျေးသူများ ဖြစ်ကြ သည်။ ရတနာသုံးပါးကို အလွန်ရိုသေမြတ်နိုးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့ရာတွင် ယခင့်ယခင်က လိမ်ညာခဲ့ကြသူအချို့ကြောင့်လည်းကောင်း၊ စိတ်ကူးယဉ် စုန်း၊ ကဝေ၊ တစ္ဆေ ဝတ္ထုရေးဆရာအချို့ကြောင့် လည်းကောင်း၊ မျက်လှည့်ဆရာအချို့ကြောင့်လည်းကောင်း ယောသူယောသားများကို အချို့က အထင်မှား၊ အမြင်မှား ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ပြုစားတတ်သူများ၊ စုန်း၊ ကဝေအတတ်၊ မှော်အတတ်တို့ကို တတ် မြောက်ကြသူများဟူ၍ ထင်မှတ်မှားခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ရာတွင် ယောနယ်ကို ရောက်ဖူးသူတိုင်း အထင်မှား၊ အမြင် မှားတို့ လွင့်စင်ကွယ်ပျောက်သွားကြသည်။ ယောနယ်သူ၊ ယောနယ် သားတို့၏ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရတနာမြတ်သုံးပါးကို ကြည်ညိုမှု၊ ရိုးသားမှု၊ နှလုံးသားဖြူစင်မှု၊ စေတနာသဒ္ဓါတရားကောင်းမှုတို့ကို ကြုံ တွေ့ကာ ချစ်ခင်မဆုံး ရှိကြသည်။ လေးစားမဆုံး ရှိကြသည်။ ယော နယ်သူ၊ ယောနယ်သားတို့၏ မြတ်နိုးဖွယ်ဘဝမှန်ကို ဆရာဦးသိန်းဖေ မြင့်၊ ဆရာဝန်တင်ရွှေ စသူတို့ကလည်း ရေးသားဖော်ထုတ် တင်ပြခဲ့ကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုယ်တွေ့ယော\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်သည် ၁၉၈၂-ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလတွင် ကာတွန်း ဦးဖေသိန်း၊ ဆရာဌေးမောင်၊ ဆရာ ကျိုက်လတ်မိုးမြင့်၊ ဆရာနွမ်ဂျာ သိုင်း၊ ဆရာမြတ်ဆွေတို့နှင့်အတူ ယောနယ်သို့ စာပေဟောပြောပွဲ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ယောနယ်ဖြစ်သော ကျောက်ထု၊ ဆော၊ လောင်း ရှည်၊ ယော၊ သိမ်ကျင်းတို့ကို ရောက်ခဲ့သည်။ ယောသူ၊ ယောသား တို့ စိတ်နှလုံးဖြူစင်၍ စေတနာသဒ္ဓါတရား ကြီးမားပုံကို အံ့ချီးဖွယ် တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆောမြို့တွင် ကျွန်တော်တို့ ညစာစားသောအခါ ယောသူက လေးများသည် မိမိတို့အိမ်များတွင် ချက်ထားသော ထမင်းဟင်းများကို လာရောက်ပေးဖို့ ကျွေးမွေးကြသည်။ သူတို့သည် ဝတ်ကောင်းစားလှ များ ဝတ်လျက် အချို့က ထမင်းအုပ်များကို ရွက်၍လည်းကောင်း၊ အချို့က ဟင်းခွက်များထည့်ထားသော ဗန်းများကို ရွက်၍လည်းကောင်း စီတန်းကာ လာပို့ကြသည်။ ကျွန်တော်တို့ကို စေတနာသဒ္ဓါ တရား ထက်သန်စွာဖြင့် ဧည့်ခံကျွေးမွေးကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တတိယနေ့တွင် ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့သည် သိမ်ကျင်းရွာသို့သွား ၍ ရွှေကန်သာစေတီတော်ကြီးကို ဖူးမြော်ကြသည်။ သိမ်ကျင်းရွာသူ ရွာသားများသည် ဧည့်သည်များရောက်နေသည်ဟု ချက်ချင်း ကြားသိ သွားကြသည်။ မကြာမီပင် ယောသူကလေးများသည် စားသောက် ဖွယ်ရာများနှင့် လက်ဖက်ရည်ကြမ်းများကို ဗန်းကိုယ်စီဖြင့်ရွက်၍ ဘုရားတန်ဆောင်းထဲသို့ ယူဆောင်လာကြသည်။ လှပတင့်တယ်၍ ချိုပြုံးသော မျက်နှာကလေးများဖြင့် ကျွန်တော်တို့ကို ယဉ်ကျေးပျူငှာ စွာ ဆက်ဆံကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “စားကြပါအော့၊ သုံးဆောင်ကြပါအော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု ဆိုကာ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းနှင့်တကွ လက်ဖက်သုပ်၊ ဆတ်သားကြော်၊ ဝါးဥ၊ သင်္ဘောသီးမှည့် စသည်တို့ကို ကျွေးမွေးကြသည်။ တစ်အိမ်စီမှ ကိုယ်တတ်နိုင်သလောက် ယူလာ၍ ဝိုင်းဖွဲ့ပြုစု ကျွေးမွေးကြခြင်းဖြစ် သည်။ နိုင်ငံခြားတိုင်းပြည်များတွင် မဆိုထားနှင့် မြန်မာပြည်ရှိ အရပ် ဒေသ အတော်များများတွင်ပင် ကြုံတွေ့ရခဲသော ဓလေ့ကောင်း၊ ဓလေ့မွန်များပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေသခံယောသား မိတ်ဆွေတစ်ဦးက “တစ်ခါက အောက် ပြည်အောက်ရွာက ဇာတ်အဖွဲ့တစ်ခု ဘုရားပွဲမှာ လာရောက်ကပြခဲ့ တယ်။ အကြောင်းမသင့်တော့ ဇာတ်အဖွဲ့ဟာ အမြတ်အစွန်းမပေါ်ဘဲ အရှုံးပေါ်ခဲ့တယ်။ မပြန်နိုင်ဘဲ သိမ်ကျင်းရွာမှာပဲ သောင်တင်နေခဲ့တယ်။ အဲဒါကို သိမ်ကျင်းရွာသားတွေက စာနာထောက်ထားပြီး ဇာတ်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံးကို အလှည့်ကျ ထမင်းကျွေးထားကြတယ်။ ရက်ပေါင်းတော်တော်ကြာတယ်။ နောက်ဆုံး ရွာသူရွာသားတွေကပဲ စရိတ်ငွေ စုဆောင်းရှာဖွေပေးကြတယ်။ ဒီတော့မှ သူတို့လဲ ပြန်သွားနိုင်ကြတော့ တယ်။ ကျေးဇူးတင်မဆုံး ရှိခဲ့ကြတယ်” ဟူ၍ ပြောပြခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်သည် ယောသူယောသားများ၏ စေတနာသဒ္ဓါ တရား ကြီးမားပုံကို ကိုယ်တွေ့ကြုံခဲ့ရသည်။ သူတို့၏ မွန်မြတ်သော စိတ်နှလုံးသည် ကျွန်တော်၏နှလုံးသားဝယ် ရိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုဒေသမှာပင် အောက်ပါကဗျာကို ရေးဖွဲ့မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှသော ယော\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယောနယ် ယောရွာ အလှဖြာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောင်ညိုပြာနှင့် ရှုခင်းသာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချောင်းရေလျဉ်မှာ ဘော်ငွေသွေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသွင်သွင်စီးလို့ ကြည်လင်အေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိုက်ပျိုးရေးက ယာနဲ့လယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရက်ကန်းကိုလဲ ရက်ကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစွမ်းအားကြွယ်လို့ အားမာန်ပွား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖြောင့်မတ်တည်ကြည် ယောနယ်သား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဧည့်သည်များကို ဆီးလို့ကြို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွေးချင်မွေးချင် စေတနာပို။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထမင်းအုပ်ကိုယ်စီ ရွက်ကာပို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယောမေပျိုဖြူ ယောသူတို့။၏\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂုဏ်ယူဖွယ်ဒေသ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသို့ ဒေသလည်းလှ၍ ဒေသခံနယ်သူနယ်သားတို့၏ စိတ် ထားလည်းလှသော ယောနယ်သည် ဂုဏ်ယူဖွယ်ဒေသလည်း ဖြစ် သည်။ ယောနယ်သည် မြန်မာ့သမိုင်းတွင် ပုဂံနှင့်ယှဉ်၍ ထင်ရှားလာ ခဲ့သော ဒေသဖြစ်သည်။ ပုဂံခေတ်ကျောက်စာတို့တွင် ယောနယ်၏ အချို့သောရွာများအား ဖော်ပြခဲ့သည်များကို တွေ့ရှိရသည်။ ထို့ပြင်ယောနယ်သည် မြန်မာ့သမိုင်းတွင် အစောဆုံး လူနေဒေသဖြစ်မည်ဟု ပညာရှင်အချို့က မှန်းဆကြသည်။ ထိုဒေသတွင် ကျောက်ခေတ်ဦးကာလ လူသားများနေထိုင်ကြောင်း အထောက်အထားများ တွေ့ရှိ ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခု ယောနယ်သည် မကွေးတိုင်းနှင့် စစ်ကိုင်းတိုင်းတွင် ပါဝင် သည်။ ရှေးခေတ် ယော ၄-မြို့တို့မှာ ဆောမြို့၊ ယောမြို့၊ လောင်းရှည်မြို့နှင့် ထီးလင်းမြို့တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ယခုခေတ် ယော ၄-မြို့မှာ ကလေး မြို့ ဂန့်ဂေါမြို့၊ ဆောမြို့နှင့် ထီးလင်းမြို့တို့ ဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤယော ၄-မြို့တွင် ဂန့်ဂေါမြို့သည် ချင်းဗမာနယ်စပ်တွင် တည်ရှိသည်။ ပခုက္ကူမြို့နှင့် ၁၄၅-မိုင် ကွာဝေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eလက်ပံရွာမှ ဇနီးမောင်နှံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုဂန့်ဂေါမြို့နှင့် ၁၄-မိုင်အကွာတွင် လက်ပံရွာဟူသော ရွာ ကလေးတစ်ရွာ တည်ရှိသည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်း ၆၀-ကျော်က လက်ပံရွာမှာ အိမ်ခြေ ၈၀-ခန့်သာရှိသည်။ လူဦးရေ ၄ဝဝ-ကျော်ခန့် သာ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုရွာတွင် ဦးရဲနိုင်နှင့် ဒေါ်တုတ်ခိုင်တို့ ဇနီးမောင်နှံ နေထိုင်ကြ သည်။ ဦးရဲနိုင်သည် တောင်သူလယ်သမား ဖြစ်သည်။ စပါး၊ ပဲ၊ပြောင်း၊ နှမ်း၊ ဝါ အစုံစိုက်ပျိုးသည်။ အလုပ်ကြိုးစားလုပ်ကိုင်သူ ဖြစ်သည်။ အလုပ်နှင့်လက်နှင့် ပြတ်သည်ဟူ၍ မရှိပေ။ ဇနီး ဒေါ်တုတ် ခိုင်ကလည်း ခင်ပွန်းနှင့် လိုက်ဖက်ညီသည်။ ထမင်းဟင်းချက်ပြုတ်၍ အိမ်မှုကိစ္စတို့ကို ကျေပွန်စွာ လုပ်ဆောင်ရုံမျှမက ရက်ကန်းလည်း ရက် သည်။ ဗိုင်းလည်း ငင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယောသူမှန်လျှင် ရက်ကန်းမရက်တတ်သူ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ယောဒေသသည် ပင်နီချောနှင့် ယောထဘီခေါ် သည့် ယောလုံချည်လုပ်ငန်းကို ရှေးနှစ်ပေါင်းများစွာကပင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော ဒေသဖြစ်သည်။ နယ်ချဲ့ကို ဆန့်ကျင်သော ဝံသာနုလုပ်ငန်းတွင် ပင်နီချောနှင့် ယောထဘီသည် ရှေ့တန်းက ပါဝင်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562266222741,"sku":"","price":2250.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_8843e43c-fe94-4294-abc8-d0c17ddea50f.jpg?v=1730227006"},{"product_id":"မင်းယု၀ေ-အနော်ရထာနှင့်ဘိုးဘွားများ","title":"အနော်ရထာနှင့်ဘိုးဘွားများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအနော်ရထာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ချိန်းဆိုသောနေ့သို့ ရောက်လျှင် စုက္ကတေးနှင့် အနော်ရထာတို့သည် သမထီးချောင်းဘေး တွင် တွေ့ဆုံကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           စုက္ကတေးက ပုဂံဘုရင်။ အနော်ရထာ၏ ဝမ်းကွဲနောင်တော်။ အနော်ရထာက ပုဂံနန်းကျဘုရင် ကွမ်းဆော်၏ သားတော်။ စုက္ကတေး၏ ဝမ်းကွဲညီတော်။ သူတို့နှစ်ဦး သည် မြင်းစီးချင်း တိုက်ကြပေတော့မည်။ သည်ပွဲကား သာမန်တိုက်ပွဲမဟုတ်။ သူသေ ကိုယ်သေ အနိုင်တိုက်ရမည့် တိုက်ပွဲဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အနိုင်ရသူသည် ပုဂံထီးနန်းကို လည်း စိုးစံရမည် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ထို့ကြောင့် ထိုတိုက်ပွဲကို ပုဂံပြည်သူအားလုံး စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။ ရင်တမမ ရှိနေကြသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မကြာမီ သူတို့ညီနောင် ယှဉ်မိကြသည်။ အနော်ရထာက စုက္ကတေးကို ဦးစားပေး သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “နောင်တော် ငါ့ထက်ကြီးသူ ဖြစ်သည်။ အရင်ထိုးလော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           စုက္ကတေးသည် အနော်ရထာကို လှံဖြင့် သေချာစွာ ချိန်ရွယ်သည်။ ထို့နောက် မြင်းကို ဒုန်းစိုင်းစီးကာ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ အနီးသို့ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အားကုန် ထိုးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အနော်ရထာက ခမည်းတော်ပေးလိုက်သော အရိန္ဒမာလှံဖြင့် လျင်မြန်စွာ ကာလိုက် သည်။ ကိုယ်ကို မထိုးမိ။ မြင်းကဦးကိုသာ ထိုးမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           စုက္ကတေးသည် မိမိလှံချက် လွဲချော်သည်ကို မြင်တွေ့သောအခါ အလွန်ကြောက်ရွံ့ သွားသည်။ တုန်တုန်ခိုက်ခိုက် ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ထိုစဉ် အနော်ရထာက မဆုတ်မဆိုင်း။ စုက္ကတေးထံပါးသို့ မြင်းကို ဒုန်းစိုင်းစီးသွား သည်။ အနီးသို့ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အရိန္ဒမာလှံဖြင့် ကျွမ်းကျင်စွာ ပစ်ထိုးလိုက် သည်။ စုက္ကတေး မကာကွယ်နိုင်။ မတိမ်းမရှောင်နိုင်။ ချက်ကောင်းကို ထိုးမိသည်။ လှံသည် စုက္ကတေး၏ကိုယ်ရှေ့မှ နောက်သို့ပေါက်ထွက်သည်။ စုက္ကတေးသည် ချက်ချင်း မြေပေါ်သို့ကျမသွား။ ချောင်းနားတိုင်အောင် မြင်းကုန်းပေါ်တွင် ပါသွား၍ အနိစ္စရောက် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သည်တိုက်ပွဲသည် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ဖွယ် ဖြစ်သည်နှင့်အမျှ သမိုင်းတွင်ရစ် သော တိုက်ပွဲလည်းဖြစ်သည်။ သည်တိုက်ပွဲသည် မည်သို့သောအကြောင်းကြောင့် ဖြစ် ပေါ်လာရပါသနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပုဂံမင်း ၃၉ ဆက်မြောက်ဖြစ်သော ကွမ်းဆော်(ကြောင်ဖြူမင်း)သည် ခရစ်နှစ် ၉၆၄ ခုနှစ်တွင် ပုဂံထီးနန်းကို စိုးစံသည်။ ထိုအခါ သူသည် တောင်ပြင်သည်၊ အလယ် ပြင်သည်၊ မြောက်ပြင်သည် အမည်ရှိ ညီအစ်မသုံးပါးကို မိဖုရားမြှောက်သည်။ ထိုညီအစ်မ မိဖုရားသုံးပါးမှာ နတ်ရွာစံဘုရင် တောင်သူကြီးမင်း(ညောင်ဦးစောရဟန်း) ၏ မိဖုရား များဖြစ်သည်။ ကွမ်းဆော်သည် နန်းတက်သောအခါ ထိုမိဖုရားများကိုပင် ဆက်လက် မိဖုရားမြှောက်သည်။ ထိုအချိန်၌ အစ်မတော် တောင်ပြင်သည်တွင် တောင်သူကြီးမင်း နှင့်ရသော ကျည်စိုး ပဋိသန္ဓေ ကိုးလပါလာသည်။ အစ်မတော်လတ် အလယ်ပြင်သည် တွင် စုက္ကတေး ပဋိသန္ဓေ ခြောက်လပါလာသည်။ ညီမငယ် မြောက်ပြင်သည်တွင်သာ ပဋိသန္ဓေ ပါမလာခဲ့။ ကွမ်းဆော်နှင့် သင့်မြတ်သောအခါတွင်မှ မြောက်ပြင်သည်သည် အနော်ရထာကို ဖွားမြင်လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျည်စိုးနှင့် စုက္ကတေးတို့သည် တောင်သူကြီးမင်း၏ သားများဖြစ်သော်လည်း ကွမ်းဆော်သည် ရန်မပြု။ မရှုတ်မချ။ မိမိ၏သားတော်ရင်း အနော်ရထာနည်းတူပင် ကောင်းစွာ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သို့ရာတွင် ကျည်စိုးနှင့် စုက္ကတေးတို့ကား ကွမ်းဆော်၏ကျေးဇူးကို မထောက် ထားကြ။ ပုဂံထီးနန်းကို ရယူရန် ကြံစည်ကြသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကွမ်းဆော် မင်းဖြစ်၍ ၂၂ နှစ်အကြာတွင် ကျည်စိုးနှင့် စုက္ကတေးတို့ညီနောင် သည် သူတို့၏ အကြံအစည်ကို အကောင်အထည်ဖော်ကြသည်။ ပုဂံမြို့ပြင်တစ်နေရာ တွင် ကျောင်းတစ်ဆောင် ကောင်းမွန်စွာဆောက်လုပ်သည်။ ပြီးသော် ကွမ်းဆော်မင်းအား “ခမည်းတော်၊ သားတော်တို့ ကျောင်းအလှူအတွက် သာဓုခေါ်ကြွပါ”ဟု လှည့်ဖြားလျှောက်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကွမ်းဆော်မင်းသည် မစူးစမ်း၊ မဆင်ခြင်၊ ယုံကြည်စွာဖြင့် လိုက်သွားသည်။ သည် တွင် အကြံသမားညီနောင်က ကွမ်းဆော်ကိုဖမ်း၍ ခြိမ်းခြောက်ကာ အတင်းအကျပ် ရဟန်းပြု စေသည်။ ပုဂံပြည်သူတို့ကိုမူ “ခမည်းတော် ကွမ်းဆော်မင်းသည် တရားသံဝေဂ ရသဖြင့် ရဟန်းပြုသွားပြီ”ဟု လိမ်ညာသတင်းဖြန့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ထို့နောက် ကျည်စိုးက ပုဂံထီးနန်းကို တက်ရောက်သိမ်းပိုက်သည်။ ထိုအခါ အနော်ရထာနှင့် မယ်တော်မြောက်ပြင်သည်တို့သည် ကွမ်းဆော်ရဟန်းပြုရာကျောင်းသို့ပြောင်းရွှေ့ နေထိုင်ရလေ၏။ အနော်ရထာသည် ဘုရင့်သားတော်ဘဝမှ နန်းကျဘုရင် သားတော်ဘဝသို့ရောက်ကာ ညှိုးငယ်စွာ နေထိုင်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျည်စိုးသည် ခြောက်နှစ်မင်းပြုပြီး အနိစ္စရောက်သွားသည်။ စုက္ကတေး မင်းဖြစ် လာသည်။ အနော်ရထာလည်း စုက္ကတေးမင်းထံ အမှုထမ်း၍ ခစားရသည်။ တစ်နေ့သ၌ ခစားဝင်စဉ် စုက္ကတေးက အနော်ရထာအား “ညီသားနောင်မယ်”ဟု ခေါ်လိုက်သည်။ ယခု ဝမ်းကွဲညီနောင် တော်စပ်နေသည်။ အနော်ရထာ၏မယ်တော်ကို သိမ်းပိုက်လျှင် သားတော်စပ်မည်။ ထို့အတွက် “ညီသားနောင်မယ်”ဟု စကားရိပ်ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ထိုစကားကို အနော်ရထာက မရိပ်မိ။ ရဟန်းပြုနေသော ခမည်းတော်အား လျှောက် ထားသည်။ ထိုအခါ ခမည်းတော်က “အမောင့်အမိကို ယူလို၍ “ညီသားနောင်မယ်” ခေါ်ပေသည်”ဟု ရှင်းလင်းမိန့်ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သည်တွင် အနော်ရထာ အမျက်ပြင်းစွာ ထွက်လေတော့သည်။ စုက္ကတေးသည် အဖကိုလည်း နန်းချခဲ့သည်။ ယခု အမိကိုလည်း သိမ်းပိုက်ဦးမည်။ စင်စစ် သူ၏မယ်တော် မှာ စုက္ကတေး၏ မိထွေးတော်ဖြစ်သည်။ စုက္ကတေး ဆိုးသွမ်းလှသည်။ မိမိ သည်းမခံနိုင်ပြီ ဆိုကာ စုက္ကတေးကို တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ခမည်းတော်ထံ လက်စွဲတော် အရိန္ဒမာလှံ၊ ဓား စသည်တို့ကို တောင်းသည်။ ခမည်းတော်က လက်နက်များကို ပေးအပ် လိုက်သည်။ “အမောင် ပုပ္ပားအရပ်သို့သွား၍ ဦးစွာ လူသူအင်အား စုရုံးပါ။ ပြည့်စုံမှ တိုက်ခိုက်လေ”ဟူ၍ မှာကြားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အနော်ရထာလည်း ခမည်းတော်မှာကြားသည့်အတိုင်းပင် ပုပ္ပားအရပ်သို့ သွား သည်။ အင်အားစုသည်။ ထိုအတွင်း စုက္ကတေးက အနော်ရထာ၏မယ်တော် မြောက်ပြင် သည်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အနော်ရထာသည် အင်အားပြည့်စုံလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပုဂံသို့ ချီလာသည်။ “နန်းကိုတည်းပေးမည်လော၊ စစ်ကိုတည်းပြုမည်လော”ဟူ၍ စုက္ကတေးမင်းထံ စေလိုက် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           စုက္ကတေးလည်း အမျက်ပြင်းစွာ ထွက်သည်။ “သင်သည် ခံတွင်းတွင် နို့ဖတ်မျှ မစင်သေး၊ ငါ့ကို အန်တု၍ တိုက်မည်ဆိုသည်။ ငါ့ကို နိုင်မည်လော။ ဗိုလ်ပါဆင်မြင်း အားဖြင့် နိုင်သည်ကို ငါ အလိုမရှိ။ မှူးမတ်ဗိုလ်ပါတို့ ကြည့်၍သာ နေကြပါစေ၊ သင်နှင့် ငါ နှစ်ပါးချင်း မြင်းစီးချင်းတိုက်မည်”ဟု ချိန်းဆိုလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သို့ဖြင့် အနော်ရထာသည် စုက္ကတေးနှင့် မြင်းစီးချင်းတိုက်ခဲ့သည်။ အနိုင်ရလိုက် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အနော်ရထာသည် စုက္ကတေး ကျဆုံးသောအခါ မှူးမတ်ဗိုလ်ပါအပေါင်းခြံရံလျက် ခမည်းတော်ထံ သွားသည်။ “ခမည်းတော် မင်းပြုတော်မူပါ”ဟု တောင်းပန် လျှောက်ထား သည်။ | \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eခမည်းတော်က လက်မခံ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ငါ အသက်အရွယ်ကြီးပြီ၊ မောင်သာ တရားနှင့်ညီစွာ မင်းပြုပါလေ”ဟူ၍ မိန့် တော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သည်တွင်မှ အနော်ရထာသည် ပုဂံပြည်ကို မင်းပြုလေသည်။ ခမည်းတော်ကို လည်း ရဟန်းပြုစေသည်။ အနော်ရထာသည် “မဟာရာဇသီရိ အနိရုဒ္ဓါဒေဝ”ဘွဲ့ အမည် ခံယူသည်။ အချို့က “အနိရုဒ္ဓါ”ဟူ၍လည်း ခေါ်ကြသည်။ အနော်ရထာသည် ၄၂ ဆက်မြောက်ပုဂံမင်းဆက် ဖြစ်သည်။ ခရစ်နှစ် ၁၀၄၄ ခုမှ ၁၀၇၇ ခုနှစ်အထိ သုံးဆယ့်သုံးနှစ်တိုင် နိုင်ငံကိုအုပ်ချုပ်သည်။ ထိုသုံးဆယ့်သုံးနှစ်အတွင်း နိုင်ငံကို တိုးတက်အောင်၊ ကျယ်ပြန့်အောင်၊ စည်းရုံးအောင်၊ သာယာအောင်၊ ဝပြောအောင် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓသာသနာ ထွန်းကားအောင်၊ ယဉ်ကျေးမှုတိုးတက်အောင် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နိုင်ငံတွင် စီးပွားရေး၏ အဓိကသော့ချက်မှာ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းဖြစ်သည်။ စိုက်ပျိုး ရေးလုပ်ငန်း အောင်မြင်ရန်မှာလည်း ရေသည် အဓိကဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အနော်ရထာ မင်းသည် မိတ္ထီလာကန်ကို ပြုပြင်ခဲ့သည်။ မိုးနည်းသောဒေသများတွင် ဆည်၊ မြောင်း၊ ကန်၊ ချောင်းများ ဖောက်လုပ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သူသည် နိုင်ငံအနှံ့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုရာမှ ကျောက်ဆည်နယ်သို့ ရောက်သော အခါ သာလျောင်းတောင်ပေါ်သို့ တက်ကြည့်သည်။ ထိုအခါ ကယွတ်တောင်ထက်က ကျသော ရေကိုမြင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “သည်ရေကို အတန့်တန့်ဆည်၍ လယ်လုပ်ရသော် သာသနာငါးထောင် ပတ်လုံး ခပ်သိမ်းသော သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ စီးပွားများလတ္တံ့” ဟု ဆင်ခြင်မိသည်။ သို့ဖြင့် ပန်းလောင်မြစ်မှာ ကင်းတားဆည်၊ ငနိုင်းသင်ဆည်၊ ပြောင်းပြောဆည်၊ ကူးမည်းဆည်တို့ကိုဆည်ဖို့သည်။ ဇော်ဂျီ(မက္ခရာ)မြစ်မှာ နားတက်ဆည်၊ ကွမ်းဆေးဆည်၊ ကူတော်ဆည် တို့ကို ဆည်ဖို့သည်။ ထို့ပြင် လယ်တွင်း ၁၁ ရွာကိုလည်း ပြုစုတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           လယ်တွင်း ၁၁ ရွာကား ပင်လယ်၊ မြစ်မနား၊ မြစ်သား၊ မြင်းခုံတိုင်၊ ယမုံး(ရုန်)၊ ဖနံ(ပနန်)၊ မက္ခရာ၊ တပြက်သာ၊ သင်တောင်၊ တမုတ်ဆိုး၊ ခံလူး(ခံမှု)တို့ ဖြစ်သည်။ ယင်းတို့ကို မြစ်သား ၁၁ ရွာဟုလည်း ခေါ်သည်။ မြစ်သား ၁၁ ခရိုင်ဟုလည်း ခေါ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အနော်ရထာမင်းစောသည် ဆည်များ အကြာအရှည်ခံအောင် ထိန်းသိမ်းရေး အတွက် ဆည်ကြပ်၊ ဆည်ကဲများကိုလည်း ခန့်ထားသည်။ ဆည်ကြပ်၊ ဆည်ကဲများ လက်အောက်တွင် ပင်သားဟုခေါ်သော ဆည်လုပ်သားများကိုလည်း ခန့်ထားသည်။ ထိုသူတို့ သည် ဆည်မပျက်စီးရအောင် စောင့်ရှောက်ပြုပြင်နေကြရသည်။ ဆည်မြောင်း ရေသုံးစွဲ သောလယ်ကို ဆည်ရေသောက်လယ်ဟု ခေါ်သည်။ ဆည်ရေသောက်လယ်ရှင်များသည် ဆည်ထိန်းသိမ်းရေးအတွက် အခွန်ပေးဆောင်ကြရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဆည်ပြုပြင်ရန် အရေးပေါ်လိုအပ်လာပါက ထိုလယ်ရှင်များသည် ဆည်ကြပ်၊ ဆည်ကဲနှင့် ပင်သားတို့ကို ဝိုင်းဝန်းကူညီ လုပ်ဆောင်ပေးကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဤသို့ဖြင့် ပုဂံပြည်သားတို့သည် လယ်၊ ယာ၊ ကိုင်း၊ ဥယျာဉ်တို့ လုပ်ကြသည်။ စပါးစသော သီးနှံမျိုးစုံ အမြောက်အမြားထွက်အောင် ရာသီအလိုက် စိုက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အောင်မြင်သဖြင့် စားစရာ၊ သောက်စရာ၊ ချိုချဉ်ရသာမျိုးစုံ ဖောဖောသီသီ ရကြလေသည်။ စီးပွားရေး အထူးကောင်းမွန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အနော်ရထာမင်းစောသည် ဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံသည်သာမက စွမ်းရည်သတ္တိနှင့် လည်း ပြည့်စုံသည်။ မိမိနည်းတူ စွမ်းရည်သတ္တိနှင့် ပြည့်စုံသော သူရဲကောင်းများကို ချစ်မြတ်နိုးသည်။ ချီးမြှင့်မြှောက်စားသည်။ ထိုသူတို့အထဲတွင် ကျန်စစ်သား၊ ငထွေးရူး၊ ငလုံးလက်ဖယ်၊ ညောင်ဦးဖီး စသူတို့သည် အထင်ရှားဆုံးဖြစ်သည်။ ကျန်စစ်သားက လက်ရုံသာမက နှလုံးရည်ပါ အထူးပြည့်စုံသူ ဖြစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အနော်ရထာသည် ထိုသူတို့ကို အကြီးအကဲအမတ်၊ စစ်သူကြီးများခန့်အပ်ကာ အင်အားခိုင်မာ တောင့်တင်းသော၊ တိုင်းရင်းသားလူမျိုးပေါင်းစုံ ပါဝင်သော ပုဂံတပ်မတော် ကို ဖွဲ့စည်းသည်။ ဖွဲ့စည်းရာ၌ လက်အောက်ခံ ရွာ၊ မြို့၊ ခရိုင်တို့၏ အင်အားကိုလိုက်၍ စစ်သည်အင်အား အချိုးကျပါဝင်စေသည်။ အရေးကြုံသောအခါ ခေါ်ယူသည်။ ထို အင်အားဖြင့် တကွဲတပြားစီဖြစ်နေသော နယ်ပယ်များကို သိမ်းသွင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အနော်ရထာနန်းတက်စက ပုဂံပြည်၏အကျယ်အဝန်းသည် မြန်မာနိုင်ငံ အလယ် ပိုင်းဒေသတစ်ဝိုက်လောက်သာ ဖြစ်သည်။ အနော်ရထာ၏ ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် မကြာမီပင်နယ်ပယ်ပေါင်းများစွာကို စုစည်းနိုင်ခဲ့သည်။ မြန်မာနိုင်ငံအောက်ပိုင်းကိုသာမက သထုံ၊ တနင်္သာရီ၊ ရခိုင်၊ ဗန်းမော်၊ မြစ်ကြီးနား ဒေသတစ်ဝိုက်အထိ သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ဥဿာပဲခူးကို လာရောက်တိုက်ခိုက်သည့် ဂျွမ်းစစ်သည်တို့ကိုလည်း ကျန်စစ်သား ဦးဆောင်သော အနော်ရထာ၏စစ်သည်တို့က အောင်မြင်စွာ တိုက်ခိုက်တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့သည်။ (ဂျွမ်းစစ်သည်ဆိုသည်မှာ ယခု ကမ်ပူးချားနိုင်ငံဖြစ်သောနိုင်ငံမှ သိဝဟိန္ဒူဝါဒကို သက်ဝင် ယုံကြည်သူ ရှေးခမာများဖြစ်သည်။)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အနော်ရထာသည် မြောက်ဘက်ရှိ သက်ကဒူး(ကန်ဘူ)တို့ကိုသိမ်းလျက် နန်းစော တို့၏အန္တရာယ်ကို ဟန့်တားနိုင်ရန် အောင်မြင်စွာ စစ်အင်အားပြခဲ့သည်။ နန်းစောနှင့် အခြားပြည်ပရန်များကို ကာကွယ်နိုင်ရန် ခံတပ်မြို့ပေါင်း ၄၃ မြို့ကိုလည်း တည်ထောင် ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သို့ဖြင့် အနော်ရထာလက်ထက်တွင် ပထမဦးဆုံးစည်းရုံးမိသော အင်အား ခိုင်မာ တောင့်တင်းသော “ပထမမြန်မာနိုင်ငံတော်”ကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့သည်။ တိုင်းရင်းသား ပေါင်းစုံတို့သည် အနော်ရထာ၏ဦးဆောင်မှုကို မြတ်နိုးစွာခံယူကာ နိုင်ငံတည်ဆောက် မှုတွင် တက်ကြွစွာ ပါဝင်ခဲ့ကြပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ယင်းတို့အပြင် အနော်ရထာမင်းစောသည် ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓသာသနာတော်နှင့် သန့်ရှင်းသောယဉ်ကျေးမှု ထွန်းကားအောင်လည်း ဆောင်ရွက်သည်။ ထိုသာသနာ ထိုယဉ်ကျေးမှုဖြင့် နိုင်ငံအထက်အောက် စည်းလုံးခြင်းရှိအောင်လည်း ဆောင်ရွက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပုဂံတွင် ရှေးဟောင်း ပျူခေတ်များကတည်းက ထွန်းကားလျက်ရှိသော ထေရဝါဒ ဂိုဏ်း၊ မဟာယနဂိုဏ်း၊ ဗိဿနိုးနတ်ကိုးကွယ်သောဂိုဏ်း၊ နဂါးကိုးကွယ်သော ဂိုဏ်း၊ ဂဝံပတိကိုးကွယ်သောဂိုဏ်း စသည်တို့ ရှိခဲ့သည်။ တန္တရဂိုဏ်းဝင် သဘောမျိုးတစ်မျိုးကို ကျင့်သုံးသော အရည်းကြီးများလည်း သြဇာကြီးမားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အရည်းကြီးတို့သည် ဘုရားရှင်ဟောတော်မူသော တရားတော်ကို ပယ်သည်။ မိမိတို့အယူဖြင့် မိမိတို့အသီးသီး ယူကြသည်။ မိမိဆန္ဒနှင့်လျော်စွာ ကျမ်းဂန်ပြု၍ လူတို့ အား လှည့်ပတ်ဖြားယောင်းသည်။ သူ့အသက်ကိုသတ်မိသောသူသည် ဤပရိတ်ကိုရွတ်သော် အပြစ်မှလွတ်သည်။ မိဘကိုသတ်မိသောသူသည် ထိုပရိတ်ကိုရွတ်သော် အပြစ်မှ လွတ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ မည်သည့် မကောင်းမှုကိုပြုသော်လည်း ပြုမိသမျှကိုပြန်ပြော၍ အရည်းကြီးတို့ထံ တောင်းပန်ရသည်။ အရည်းကြီးတို့က ခွင့်ပြုလျှင် ငရဲမှလွတ်၍ နတ်ပြည် သို့ ရောက်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ပြင် မင်းအစရှိသော အမှူး၊ အမတ်၊ ကလန်၊ သံပျင်၊ သူဌေး၊ သူကြွယ်၊ ပြည်သူတို့၏သားသမီးကို ထိမ်းမြားမင်္ဂလာပြုသောအခါမပြုမီ ဆရာသို့ ပန်းဦးလွှတ်သည်ဆိုကာ ညဉ့်ဦးက အရည်းကြီးတို့ထံ ပို့ရသည်။ မိုးသောက်၍ ပြန်လွှတ်လိုက်မှ ထိမ်းမြားရသည်။ ဆရာသို့ ပန်းဦးမလွှတ်ဘဲ ထိမ်းမြားမိ ချေသော် အစဉ်အလာကိုဖျက်သည်ဟု ကြီးစွာသော မင်းပြစ်ကို ခံရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အနော်ရထာသည် ထိုအပြုအမူတို့ကို မနှစ်မသက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုစဉ် မွန်ရဟန်း တော် ဓမ္မဒဿီဘွဲ့ခံ ရှင်အရဟံမထေရ်မြတ်သည် သထုံပြည်မှ ပုဂံသို့ ကြွလာတော်မူ သည်။ အနော်ရထာမင်းအား ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို ဟောပြတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အနော်ရထာမင်း ကြားနာရသော် နှစ်သက်ယုံကြည် မြတ်နိုးသွားသည်။ အတိုင်း ထက်အလွန် သဒ္ဓါခြင်းပြင်းစွာ ဖြစ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “တပည့်တော်အဖို့ အရှင်မှတစ်ပါးအခြား ကိုးကွယ်ရာမရှိပြီ။ ဤနေ့မှစ၍ တပည့် တော်၏ ကိုယ်၊ အသက်နှစ်ပါးကို အရှင်အား ဆောင်နှင်းတော့သည်။ အရှင်၏ အဆုံးအမ ကိုလည်း တပည့်တော် ခံတော့သည်”ဟူ၍ လျှောက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ထို့နောက် တောရဆောက်တည်နိုင်သောအရပ်၌ သာယာလှစွာသော ကျောင်း ဆောက်လုပ်လှူဒါန်းသည်။ ရှင်အရဟံကို ကိုးကွယ်သည်။ အဆုံးအမကို နာယူသည်။ အနော်ရထာမင်းကိုယ်တိုင် ရေထမ်း၍ မိဖုရားကဆွမ်းရွက်ကာ နေ့တိုင်းမပြတ် လုပ်ကျွေး ကုသိုလ်ပြုသည်။ အရည်းကြီးတို့၏ အယူကိုလည်း ပယ်တော်မူသည်။ ပြည်သူအပေါင်း တို့ကိုလည်း ပယ်စေတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အရည်းကြီးတို့သည် လာဘ်သပ်ပကာ မရွှင်တော့သဖြင့် ရှင်အရဟံကို ရန်ငြိုး ကြီးစွာ ထားကြသည်။ မင်းကြီးစိုးရိမ်သဖြင့် အရည်းကြီးတို့ကို နိုင်လောက်အောင် အစောင့် အနေ ထားစေရသည်။ အရည်းကြီးသုံးကျိပ်နှင့် တပည့်လက်သား ခြောက်သောင်းတို့ကို လူဝတ်လဲစေသည်။ အဲမောင်းကိုင်၊ လှံကိုင်၊ ဆင်ချေးကျုံး၊ မြင်းချေးကျုံး ထည့်တော်မူ သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ရှင်အရဟံလည်း ပြည်သူတို့အား ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို ဟောပြောသည်။ သာသနာတော်၌ ကြည်ညိုသောသူတို့ကို ရဟန်းပြုပေးတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ရှင်အရဟံ၏မိန့်တော်မူချက်အရ သထုံပြည် မနူဟာ(မကုတ)မင်း၌ ပိဋကတ်တော် အစုံ ၃ဝ ရှိကြောင်း အနော်ရထာမင်း သိရှိရသည်။ သည်တွင် လိမ္မာသော အမတ်တစ်ယောက်ကို သထုံပြည်သို့ လွှတ်သည်။ ပိဋကတ်တော်များကို တောင်းစေသည်။ မနူဟာက ပိဋကတ်တော်များကို မပေး။ မဆင်မခြင်ဘဲ မချေငံသောစကားကို ဆိုလိုက်သည်။ အနော် ရထာမင်းသည် ၁ဝ၅၇ ခုနှစ်တွင် စစ်သည်ဗိုလ်ပါ အလုံးအရင်းဖြင့် သထုံကို ချီတက် တိုက်ခိုက်သည်။ ပိဋကတ်တော် အစုံ ၃၀ ကို ပင့်ဆောင်သည်။ \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003eမနူဟာမင်းနှင့်တကွ\u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562265600149,"sku":"","price":4050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4180c56c-2444-424b-ad27-241bd2fc13b0.jpg?v=1730227072"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/print-books-religion-dharma.oembed?page=3","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}