{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ် — ရသလုံးချင်း၀တ္ထုများ","description":null,"products":[{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-လွမ်းရစ်တော့သက်လှယ်ရယ်","title":"လွမ်းရစ်တော့သက်လှယ်ရယ်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eချစ်စဖွယ် ဆောင်းရိပ်ဦး \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ချစ်စဖွယ်ဆောင်းရိပ်ဦး၏ ညနေချမ်းကလေးပင် ဖြစ်လေသည်။ ဆည်းဆာကလည်း ချစ်စဖွယ်ပင် တောက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ချမ်းအေး၍ ဝေးသောမြောက်ယဉ်စွန်းဆီသို့ ပြေးသွားပုန်းအောင်း နေသော တောင်လေမုတ်သုန်လည်း မြောက်လေ ပြန်လောင်းလာပါပြီ။ သည်လိုမြောက်လေပြန်လောင်းလာစဉ် ဆွတ်ဆွတ်ဖြူလှသော ငွေနှင်း ဝတ်မှုန်ကလေးများကိုလည်း သူနှင့်အတူ ဆောင်ယူခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငွေနှင်းဝတ်ရည်ဖြင့် ဆမ်းထားသော ဆည်းဆာချမ်း၏ ရွှေဝါရောင် ခြည်ဦးဝယ် လူသူကင်းရှင်းကာ ဆိတ်ငြိမ်နေသော ကုက္ကိုင်းဘက်တစ်လျှောက်သည် အမြင့်ဆုံးလှပကာ သာယာအေးချမ်းနေရော့သလားလည်း ထင်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တကယ်ဆိုတော့ ဆောင်းရိပ်ဦး၏ ဆည်းဆာအောက်မှ ကုက္ကိုင်း သည် ချစ်စဖွယ်ပင် တောက်ပနေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စိမ်းစိုနေသော တောအုပ်များ အကြားမှ လှပသစ်လွင်သောအိမ် ကလေးတစ်လုံးသည် တစ်ဘာသာပဲ အထီးတည်းရပ်နေသည်။ အိမ်ရှေ့ ခြံစည်းရိုး၏ မျက်နှာစာတစ်လျှောက်တွင် လှပစွာပြုစုစိုက်ပျိုးထားသောပုဏ္ဍရိက်ပင်ကလေးများသည် မြောက်လေပြန်ဦးဝယ် မြူးတူးလှုပ်ကစား နေကြလေသည်။ ခြံအဝင် တံခါးပေါက်ဝယ် ဆိုင်းဘုတ်ကလေးတစ်ခု တော့ ချိတ်ဆွဲထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကုက္ကိုင်းရိပ်သာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကုက္ကိုင်းရိပ်သာ၏ခံ့ညားသော ဧည့်ခန်းဆောင်မှာ အသက် ၂၀ ခန့် လှပချောမော၍ ခေတ်ဆန်ဆန် မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်သာပဲ ထိုင် နေသည်။ သူမသည် ကုက္ကိုင်းရိပ်သာ၏ ဧကရီမယ်ကလေး မခင်စီ ဖြစ် ပါသည်။ မခင်စီသည် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်လမ်းမဘက်ဆီသို့ လှမ်း ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မျှော်လင့်နေ ပုံရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြောက်လေပြန်ဦးမှာတော့ ပုဏ္ဍရိက်ပင်ကလေးများ ချစ်စဖွယ်ပင် လှုပ်ကစားနေကြလေသည်။ ခြံစည်းရိုးကို ကျော်လွန်၍သွားသောအခါ ကျယ်ပြန့်ငြိမ်သက်နေသော အင်းလျားရေပြင်၏တစ်ဖက်ကမ်းဆီမှ စိမ်း စိုသော တောတန်းသည် နောက်ခံကားသဖွယ် ရှိနေသည်။ တောတန်းမှ တစ်ဆင့်တက်ကျော်လွန်သွားသောအခါ ရွှေရောင်သစ်နေသောမိုးကုပ် စက်ဝိုင်းကို မခင်စီ မြင်ရလေ၏။ ချစ်စရာ ဗျိုင်းဖြူ ဖိုမ မောင်နှံလည်း ရွှေရောင်သစ်သော မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ပျံသွားနေကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘယ်လောက်များ...သာယာလိုက်သလဲနော်...” ခါတိုင်းသာဆို ရင်တော့ သဘာဝအလှကို ချစ်တတ်သောကုက္ကိုင်းရိပ်သာ ဧကရီမယ် ကလေးအတွက် အင်မတန်မှပဲသာယာကာ ချစ်စရာကောင်းသော ဆည်း ဆာချမ်းကလေးဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ မှန်ပါသည်။ ချစ်စဖွယ် ဆည်းဆာ တောက်ပနေသော အချိန်ကလေးများကိုတော့ မခင်စီသည် အင်မတန်ပဲ ချစ်တတ်ပါသည်။ ဆည်းဆာတောက်ပနေသောလဟာပြင်ထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေရခြင်းကို မခင်စီသည် သာယာကြည်နူးမိပါသည်။ တကယ် ပါပဲ၊           တစ်နေကုန် ကျောင်းမှာငြီးငွေ့ ပင်ပန်းစွာအချိန်များကို ကုန်လွန် သွားခဲ့စေပြီးနောက် အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ မခင်စီ အတောင့်တ ဆုံးအရာမှာ ချစ်ဖွယ်တောက်ပနေသော ဆည်းဆာပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါပေမဲ့ သည်နေ့ညနေချမ်း၏ ဆည်းဆာအလှသည် မခင်စီကို အဘယ်ပုံ အဘယ်နည်းနှင့်မျှ မဆွဲငင်မသာယာနိုင်ရှာ။ သစ်လွင်တောက်ပသောအိမ်ထောင်ပရိဘောဂများဖြင့် ခံ့ညားစွာဝင့်ကြွားနေသော ဧည့်ခန်းဆောင်မှာ အလိုမကျနိုင်သောအမူအရာဖြင့် ကုက္ကိုင်းရိပ်သာ၏ ဧကရီမယ်ကလေးတစ်ယောက်တည်းထိုင်နေပါသည်။ အပြာရင့်ရင့် ကတ္တီပါထဘီနှင့် ကြက်ဥနှစ်ရောင် သက္ကလတ်ကုတ်အင်္ကျီကို သပ်ရပ် စွာ ဝတ်ဆင်ထားလေရာ လတ်ဆတ်၍ ပြည့်ဖြိုးဝင်းဝါသော သူမ၏ အသားအရေ၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် ကြည့်၍ အင်မတန်ကျက်သရေ ရှိလှသည်။ တကယ်တော့လည်း သည်လိုတောက်ပ၀င့်ကြွားနေသော ဧည့်ခန်းဆောင်မှာ သည်လိုကျက်သရေရှိသူထိုင်မှသာပဲ ကြည့်လို့ ကောင်းပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်စုံတစ်ယောက်အား စောင့်နေရသည်မှာ စိတ်မရှည်နိုင်တော့ သကဲ့သို့ သူမ၏သေးငယ်သောရွှေရောင်လက်ပတ်နာရီကလေးကို မခင် စီသည် ငုံ၍ကြည့်လေသည်။ ၆ နာရီထိုးဖို့ရန် မိနစ် ၂၀ မျှသာလိုတော့ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မခင်စီသည် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်လမ်းမဘက်ဆီသို့ လှမ်း၍ကြည့် လိုက်ပြန်သည်။ ကုက္ကိုင်းလမ်းမကြီးတစ်လျှောက်လုံးမှာတော့ အသွား အလာ ကင်းရှင်းလို့ နေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုကျော်ဝင်းတစ်ယောက်ကလည်းပဲနော်..”စိတ်ပျက်စွာ မခင်စီက ညည်းညူလိုက်မိသည်။ အမှန်မှာ ကိုကျော်ဝင်းကိုတော့ မခင်စီသည်အပြစ်လည်းတင်လိုက်ပါသည်။ တင်မည်ဆိုတော့လည်း တင်စရာပင် ဖြစ်ပေသည်။ ကိုကျော်ဝင်းက သူမကို ၅ နာရီတွင် မော်တော်ကား နှင့်လာ၍ခေါ်ပါမည်ဟု သေသေချာချာပဲကတိပေးထားပြီးကာမှ ဟော ၅ နာရီခွဲသွားပြီး၍ ဆယ်မိနစ်ပင်လွန်သွားခဲ့ပါပကော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အို..ဘယ်လောက်များစိတ်ဆိုးဖို့ ကောင်းသလဲ၊ ကိုကျော်ဝင်းတစ် ယောက်တော့လား ဟင်း နေပေစေဦး” တစ်ယောက်တည်းသာ ရန်ဖြစ် နေရသော ဧကရီမယ်ကလေးမှာခံရခက်နေရှာသည်။ မှန်ပေလိမ့်မည်။ သူမသည် ကျောင်းမှအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လေးနာရီနှင့် မိနစ် ၂ဝ ပင်ရှိနေပါပြီ။ ကတိုက်ကရိုက်လက်ဖက်ရည်သောက်ရသည်။ ရေကို အပြေးအလွှားချိုးခဲ့ရသည်။ အမွှေးအကြိုင် အလှအပပြင်ဆင် ခေါင်းဖြီး၊ အဝတ်အစားလဲရတာနှင့်ပင် ၅ နာရီတွင် အဆင်သင့်ဖြစ်နိုင်ဖို့အရေး မနည်းကြီးကြိုးစားခဲ့ရပါသည်။ ၅ နာရီထိုးသည်နှင့် မခင်စီသည် ဧည့် ခန်းဆောင်တွင် အသင့်ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်၍ စောင့်နေပါပြီ..၊ ကိုကျော်ဝင်း ကသာ ပေါ်မလာသေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၅ နာရီနှင့် ၁၀ မိနစ်...သည်အထိစောင့်ရသည်မှာ စိတ်ကူးယဉ်ယဉ် နှင့်စောင့်သာပါသေး၏။ ၅ နာရီနှင့်မိနစ် ၂၀ စိတ်ကူးယဉ်ယဉ်ကလေး များ ကုန်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် မခင်စီက ငြီးငွေ့စပြုလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိပြန်လေသည်။ ကိုကျော် ဝင်းလာမည့်လမ်းဆီမှာ ဘာမှမမြင်။ ချစ်ဖွယ်လှုပ်ကစားနေသော ပုဏ္ဍရိက် ပင်ကလေးများကိုပင် မခင်စီရယ်မမြင်နိုင်ရှာ... ဝေးသော မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း အရပ်ဆီမှာ ရွှေရောင်ခြည်ဦးကိုတော့ ထားလိုက်ပါဦး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုကျော်ဝင်း...ကိုကျော်ဝင်း..မုန်းဖို့ကောင်းပါတယ်..” တကယ်ဆို တော့ မခင်စီသည် ကိုကျော်ဝင်းကို မမုန်းနိုင်ပါ။ စိတ်မရှည်နိုင်တော့ လွန်း၍သာ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်ပါ၏။ လာနိုင်ခဲသောသူကို စောင့်ရသည်မှာ အငြီးငွေ့ဆုံး၊ အပင်ပန်းဆုံးပင်ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့် သာယာ မှုကို ရုတ်တရက်ရှာမိသည်။ သာယာမှုကိုသာရှာသည်။ ခါတိုင်းသူမ၏ အချစ်တော်ဆည်းဆာကလေး ဖိတ်ခေါ်နေသည်ကိုတော့ မေ့ရှာသည်။ ခေါင်းရင်းမှ ပီယာနိုကိုလည်းမတီးချင်၊ ဘေးတွင်ရှိသော ရေဒီယိုကို လည်း မဖွင့်ချင်။ စားပွဲပေါ်မှာ ခါတိုင်းရှိတတ်သော “ကောရိုးနက်” မဂ္ဂဇင်းကိုကြည့်မိသည်။ မဂ္ဂဇင်းကိုတော့မတွေ့ရ၊ အင်္ဂလိပ်သတင်း စာကြီးတစ်စောင်ကိုသာပဲ အဆင်သင့်တွေ့ရသဖြင့် လှမ်းယူ၍ ကြည့်မိ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တိုင်း” သို့မဟုတ် အင်္ဂလိပ်အစိုးရဂေဇက်၊ ခါတိုင်း မခင်စီသည် တိုင်းသတင်းစာကို ဘယ်တော့မှ မဖတ်ချင်။ ဒါပေမဲ့ ကိုကျော်ဝင်းကို စောင့်ရင်း သတင်းစာ၏ မာတိကာကို ဖတ်ကြည့်မိလေသည်။ “ရစ်ဘင်တရော့နှင့် စတာလင်တို့ တွေ့ဆုံကြခြင်း ” “ဂျာမဏီနှင့်ဆိုဗီယက်တို့ ပိုလန်ပြည်ကိုခွဲဝေ၍ယူလိုက်ကြပြီ” “မစ္စတာချိန်ဘာလင်၏ မှန်းခြေပေါက်ပါ့ မလား ... “မဟာမိတ်တပ်များနှင့် ဂျာမဏီတပ်များ ပြင်းထန်စွာတိုက်ပွဲ ဖြစ်ခြင်း ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မခင်စီသည် မာတိကာမဆုံးမီ သတင်းစာကို ပြန်၍ချထားလိုက် မိသည်။ ဥရောပတိုက်တွင် လောဘအတောမသတ်နိုင်သောအရင်းရှင် ကြီးများနှင့် မိုက်မဲသောနိုင်ငံရေးသမားများကြောင့် လူတွေအချင်းချင်း တိုက်ကြ၊ ခိုက်ကြသဖြင့် ငတ်ကြ၊ ပြတ်ကြ၊ သတ်ကြ၊ သေကြရပေဦးတော့မည်။ သည်သတင်းများကိုသူမသည်မဖတ်ချင်။ ကောရိုက်မဂ္ဂဇင်း ကလည်းမရှိ ၊ ကိုကျော်ဝင်းမလာနိုင်လို့ စောင့်နေရသည်မှာ ငြီးငွေ့ စရာ ကောင်းနေသည့်အထဲ တိုင်းသတင်းစာကိုဖတ်ရသည်မှာ တကယ် တော့လည်း မခင်စီသည် စိတ်ပျက်မိပါသည်။ သည်လိုငြီးငွေ့၍ စိတ်ပျက်စရာဘဝများကို သူမသည် အနည်းငယ်မျှ မနှစ်သက်နိုင်ပါ။ သည်း ညည်းလည်းမခံချင်ပါ။ မခင်စီသည် နုပျိုငယ်ရွယ်သူဖြစ်သည်။ အသစ် အလွင်တောက်ပမှုများနှင့် ချစ်စရာအလှအပများကိုသာပဲ စိတ်ဝင်စား နှစ်သက်ပါသည်။ ချစ်ပါသည်။ သည်လိုဆိုရင်တော့ ဧည့်ခန်းဆောင်မှာ ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ် ထိုင်စောင့်နေမည့်အစား ဆည်းဆာတောက်နေသော ခြံထဲမှာဆင်းပြီး လမ်းလျှောက်နေသည်က ပို၍ကောင်းပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမှန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆင်ဝင်ရှေ့မှာ ရဲရဲနီကာ ပွင့်နေရှာသော နှင်းဆီပန်းကလေးများ ရှိနေရှာသည်။ ခါတိုင်းသည်လိုဆည်းဆာတောက်ချိန်များ၌ မခင်စီသည် ခြံထဲသို့ ဆင်းကာ နှင်းဆီပန်းကလေးများကို ချစ်ခင်ယုယနေတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “နော် ...ချစ်စရာရွှေနှင်းဆီကလေးတွေ ...”သက်မဲ့နှင်းဆီပွင့်ကလေး များကို မခင်စီသည် နှုတ်ခွန်းဆက်လေ့ရှိသည်။ အချစ်ရည်လျှမ်းသော မျက်လုံးဝိုင်းကလေးများဖြင့် နှင်းဆီကလေးများကို ကြည်နူးနှစ်သိမ့်စွာ လည်းကြည့်နေတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဧည့်ခန်းဆောင်က ပန်းအိုးကလေးထဲမှာ သည်နှင်းဆီပွင့်ကလေး တွေကိုစိုက်ထားရရင်တော့ ဘယ်လောက်များလှလိုက်မလဲနော်...” အလှအပများကိုချစ်တတ်သဖြင့် သည်လိုတော့ မခင်စီတွေးမိလေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမသည်တွေးမိရုံမျှသာပဲဖြစ်သည်။ ခူးကား မခူးရက်ရှာ။ အကယ်၍ ပန်းအိုးတွင်စိုက်ထားရပါမူ။ သုံးလေးရက်ကြာသောအခါ နှင်းဆီပွင့်ကလေးများ ညှိုးနွမ်း၍သွားရှာကြပေမည်။ မိခင်ပျိုပင်မမှသာ ပဲ သူ့သဘာဝအလျောက် အလှပန်းပွင့်နေကြသော နှင်းဆီပွင့်ကလေး များသည်သဘာဝ သယ်ယူပို့ဆောင်ထားရာအရပ်၌သာ ဖောက်ပြန်ယို ယွင်းခြင်းမရှိသော တည်တံ့လှပမှုများဖြင့် ဘုန်းတောက်ဝေဆာနိုင်ပေ မည်။ သဘာဝကို လူသည် အတိုက်အခံပြုခြင်းဖြင့် အသက်ရှင်နိုင်မည်မဟုတ်၊ သဘာဝနှင့်နားလည်မှုရအောင် ကြိုးစားခြင်းဖြင့်သာ လူသည် သဘာဝမိခင်၏ရတနာတိုက်ကို အသာတကြည် ဖွင့်ယူသုံးစွဲနိုင်ပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ရာတွင် လူသည် သဘာဝမိခင်ပျိုအား မလေးမခန့်နှင့် ပြောင်ချော် နော်လုပ်ချင်သည်။ မြေကြီးပေါ်မှာ ပွင့်နေသောအလှပန်းကို ဧည့်ခန်း ဆောင်က ပန်းအိုးဆီသို့ ရွှေ့ပြောင်း၍မရနိုင်။ ပြီးတော့ မခင်စီ အံ့သြနေ တာတစ်ခုလည်းရှိပါသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ ဒီလောက်လှတဲ့ ချစ်စရာ နှင်းဆီပန်းကလေးတွေမှာ ဘာကြောင့် များ ဆူးကရှိနေရပြန်တာလဲနော်....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်လိုမခင်စီကတိုးတိုးကလေး မေးကြည့်မိလေသည်။ မြောက်လေပြန်အကျော့မှ နှင်းဆီပန်းကလေး တွေကနော့နေကြသည်။ သူမ မသိနားမလည်နိုင်သော ရုက္ခဗေဒ ဘာသာစကားဖြင့် နှင်းဆီပန်းကလေးများကတော့သူတို့ ၏ဘဝနှင့် ဆူးအကြောင်းကို ပြောပြနေကြပါလိမ့်မည်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ မခင်စီတစ်ယောက်ဖြင့် သတ္တဗေဒဘာသာရပ်ကိုမယူ၊ တကယ်လို့ သတ္တ ဗေဒဘာသာရပ်ကိုယူသည်တိုင်အောင်လည်း နှင်းဆီပန်းကလေးများ၏ ဘဝနှင့် ဆူးအကြောင်းကို နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်။ သတ္တဗေဒသည် အနှောင်းဆုံးအနုဆုံးသော လောကဓာတ်ပညာရပ်တစ်ခုသာဖြစ်သဖြင့် လည်း နှင်းဆီပန်းပွင့်ကလေးများ၏ ဘာသာစကားကိုသိနားလည်နိုင်ရန် ကြံဆဖို့ အင်မတန်စောနေပါသည်။ နှောင်း၍နုသေးသော သတ္တဗေဒ၏ အကူအညီဖြင့် မတတ်စွမ်းနိုင်ခဲ့သော် အသက်ရသောရူပနှင့် ဓာတုဗေဒ ပညာရပ်များ၏ အကူအညီနှင့်ကြံဆသော်လည်း ရမည်တော့မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ထာဝရဘုရားသခင် ကြည့်ရှုဖန်ဆင်းသည်”\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46941382508693,"sku":null,"price":7125.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_750c7669-1025-4167-b9c8-a823d688d842.jpg?v=1730206905"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-ရဲဘော်အောင်ဒင်","title":"ရဲဘော်အောင်ဒင်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e“ မြနန္ဒာ ....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အတန်ကြာမျှ ငြိမ်သက်အားယူပြီးမှ ကျယ်ဝန်းလှသော ဤခြံကြီး ၏တံခါးဝတွင် ချိတ်ဆွဲ၍ထားသော ကြေးဝါဆိုင်းဘုတ်ကလေးကို လူရွယ် သည် ပြာဝေသော မျက်လုံးများဖြင့် လှမ်းမော့၍ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ကြေး ဝါဆိုင်းဘုတ်ကလေးကို အချိန်အတန်ကြာမျှ သေသေချာချာနှင့် စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုပြီးနောက် လူရွယ်သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက်ရှိသော ခြံကြီး အတွင်း မရဲတရဲနှင့် လှမ်းမျှော်၍ ကြည့်လိုက်ပြန်လေသည်။ “ဟုတ်မှဟုတ် ရဲ့ လား” ဆိုသော သံသယသည် ထိုလူရွယ်အား ခြောက်လှန့်ဟန့်တားလျက် ရှိနေဘိသကဲ့သို့ သူသည် ဝင်းတံခါးဝတွင် ဇဝေဇဝါနှင့် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေ ပြန်သည်။ မြနန္ဒာရဲတိုက်ကြီး၏ အဝင်ဝင်းတံခါးဝသို့ ပင်ပင်ပန်းပန်း လာခဲ့ရပြီးကာမှ သူသည် နောက်ပြန်၍ မဆုတ်သာသကဲ့သို့ ရှေ့သို့လည်း မတိုးဝံ့ မတိုးရဲ ဖြစ်နေပုံရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူရွယ်အားပြု၍ရပ်နေရသော ဝင်းတံခါးဝ၏ အနီးအနား ပတ် ဝန်းကျင်တွင် အရိပ်အာဝါသခိုကိုးစရာသစ်ပင် တစ်ပင်တလေမျှ မရှိချေ။ သို့ရာတွင် ငြိုးမာန်ကြီးလှသော နေဝန်းသည် ကမ္ဘာမြေပြင်အား လောင်တိုက် သွင်းတော့မည့်ပမာ မိမိ၏အပူရှိန် ရှိရှိသမျှတို့ကို မီးကုန်ယမ်းကုန် လွှတ် ထုတ်၍သာ နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငြိမ်သက်ကြည်လင်လျက်ရှိသော အင်းလျားရေပြင်ကျယ်သို့ ခပ်ရှည်ရှည် ခပ်မျောမျော ထိုးထွက်၍နေသော ဧရာမကျွန်းဆွယ်ကြီးတစ်ခု၏အထက်တွင် ဗြိတိသျှရာဇဝင်မှ ထင်ရှားကျော်ကြားခြင်းရှိလှသော တူဒါ ခေတ်ရဲတိုက်ကြီးများနှင့်မခြား ဝင့်ဝင့်ကြွားကြွားနှင့် တခမ်းတနား မွမ်းမံဆောက်လုပ်၍ထားသော အဝါရောင်နှစ်ထပ်ကြီးတစ်လုံးကို ခြံအဝင် ဝင်း တံခါးမှပင် ကောင်းစွာလှမ်း၍ မြင်နိုင်လေသည်။ ခြံ၏အဝင် ဝင်းတံခါးမှ ရုတ်တရက်လှမ်းမျှော်၍ ကြည့်လိုက်မြင်လိုက်ရသော လူစိမ်းတစ်ဦးတစ်ယောက်အတွက် ဤကဲ့သို့ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော အဆောက်အဦကြီးတွင် တိုင်းရင်းသားများထဲမှ နေထိုင်နိုင်ကြဖွယ်ရာမရှိဘဲ မြန်မာနိုင်ငံ၏ အရှင် သခင်များ ပြုလုပ်၍ နေခဲ့ကြသော ဗြိတိသျှအမျိုးသားတစ်ဦးဦးထဲမှသာလျှင် စံမြန်းနေထိုင်ဖွယ်ရာ ရှိလိမ့်မည်ဟုလည်း အထင်ရောက် အောက်မေ့စရာ ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြနန္ဒာရဲတိုက်ကြီးကို အတန်ကြာမျှ တအံ့တသြ ငေးမောကြည့်ရှု နေမိပြီးမှ လူရွယ်သည် အဆောက်အဦ၏ ရှေ့ဥပစာတွင် သားသားနားနား ပြုလုပ်၍ထားသော တင်းနစ်ဘောလုံးကစားကွင်းကို လှမ်းမျှော်၍ ကြည့် လိုက်ပြန်လေသည်။ တင်းနစ်ဘောလုံးကစားကွင်း၏ ရှေ့နောက်ဝဲယာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တန်ခိုးအင်အားကြီးမားသော မီးသီးကြီးများကိုလည်း တခမ်းတနား တပ်ဆင်ထားလေသည်။ တင်းနစ်ဘောလုံးကစားကွင်းကို အတန်ကြာမျှ အံ့ဩမောလျက်နေပြီးမှ နှစ်ထပ်တိုက်ကြီး၏ ဘေးပတ် ဝန်းကျင်ကို လူရွယ်သည် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေပြန်လေသည်။ မြနန္ဒာရဲ တိုက်ကြီး၏ နောက်ဖေးဘက် မလှမ်းမကမ်းတွင် အိမ်ကြီး၏အခြွေအရံများ နှင့် အခိုင်းအစေများနေထိုင်ဖို့အတွက် တသီးတသန့်ဆောက်လုပ်ထားသော အုတ်ကြွပ်မိုး အိမ်တန်းလျားကြီးကြီးနှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ဆောက်လုပ်ထားသော မော်တော်ကားဂိုဒေါင်မှာလည်း သာမန်နေအိမ်တစ်လုံးမျှ ကောင်းမွန် သပ်ရပ်နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြနန္ဒာ၏ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ဝေဝေဆာဆာနှင့် စည်စည်ကား ကား မွမ်းမံ၍စိုက်ပျိုးထားသော ပန်းရုံကြီးများနှင့် ပန်းပင်ကြီးများကို လူရွယ် သည် မျက်စိပသာဒတွေ့နေသည့်အလား တစ်ခုပြီးတစ်ခု လိုက်လံကြည့်ရှု နေပြန်လေသည်။ ကြီးမားလှပသော စံပယ်ရုံကြီးများ၊ နှင်းဆီရုံကြီးများနှင့် ဒေလီယာပန်းပင်ကြီးများကို ကြည့်ရှု၍ကောင်းအောင် ခင်းကျင်းစိုက်ပျိုးထားလေသည်။ ကျယ်ဝန်းလှသော ခြံကြီးအတွင်း၌လည်း ကံ့ကော်၊ ဗာဒံနှင့် ထင်းရှူးပင်များကို ကြည့်ရှု၍လှပအောင် သူ့နေရာနှင့်သူ အကွက်အကွင်း ကျကျ စိုက်ပျိုးထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြနန္ဒာခြံကြီးအတွင်း၌တွေ့ နေ မြင်နေရသော ဧရာမထုထည်ကြီး များနှင့် အခမ်းအနား အဆောင်အယောင်တို့ကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု လှည့်ပတ် ကြည့်ရှု၍နေရာမှ ထိုသို့ ဝင်းတံခါးဝမှရပ်ကာ ကြည့်ရှုလျက်ရှိသော လူရွယ် သည် ၎င်း၏ကိုယ်ကိုယ်ပင် ကောင်းစွာစိတ်မချလာသကဲ့သို့ ခပ်စောစော က တစ်ကြိမ် သေသေချာချာ စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုထားခဲ့ပြီးဖြစ်သော ဝင်း တံခါးဝမှ ကြေးဝါဆိုင်းဘုတ်ကလေးကို နောက်ထပ်၍တစ်ကြိမ် ၎င်း၏မျက် လုံးများကို ပွတ်သပ်ပြီးနောက် ပြန်လည်မော့ကြည့်လိုက်ပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562716586133,"sku":"","price":10800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_86773e7a-569c-44b8-bade-277f1c83516c.jpg?v=1730206922"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-မိအေး","title":"မိအေး","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eနှင်းဆီမြိုင်၌ ညတစ်ည\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e( ၁ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003eနှင်းဖွဲဖွဲကျ၏။ ညလည်း ချမ်းမြမြနှင့်၊ နွေကတော့ သစ်လေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e( ၂ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကောင်းကင်သည် သန့်စင်၏။ လလည်း တထိန်ထိန်သာ၏။ နှင်းဆွတ်သဖြင့် ရွှန်းစိုသော လရောင်အောက်တွင် ရွက်ဟောင်း များ ကြွေလဲလွင့်စဉ်လျက်ရှိသော တောအုပ်အုပ်သည် ရွက်သစ်များ မြန်းဆင်ရန် အားသစ်လျက်ရှိ၏။ သို့ရာတွင် ရွက်အိုများ ကုန်စင်ခြင်း မရှိတတ်သေးသဖြင့် ရွက်နုများ ထွက်ပြူမလာကြသေးပေ။ တုံ့ဆိုင်း လျက်ရှိ၏။ နောက်ကျလျက်ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် တောအုပ်အုပ်သည် အရိုးများပြိုင်းပြိုင်းထကာ အကျည်းတန်၍နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တောအုပ်၏ခြေရင်းတွင် ရေကန်ရှိ၏။ အတန်ငယ် ကျယ်ဝန်း ၏။ အမှိုက်သရိုက်များ ကင်းစင်သဖြင့် ရေပြင်သည် ပြာလဲ့ကြည်လင် လျက်ရှိ၏။ လှိုင်းဂယက် မထသဖြင့် ငြိမ်သက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညမူကား အိုမင်းလျက် ရှိ၏။ လေသည်လည်း ငြိမ်ဝပ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့ကြောင့် တောအုပ်အုပ်နှင့် ရေကန်သာ၏ ဝန်းကျင်တွင် ဆိတ်ငြိမ်ခြင်း သည် ကြီးစိုးလျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မလှမ်းမကမ်းတွင် နှင်းဆီမြိုင်ရှိ၏။ ခြံဝင်းသည် ကျယ်ဝန်း၏။ အိမ်ကြီးမူကား အိုမင်းလျက်ရှိလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှင်းသောက်ရသဖြင့် နှင်းဆီတစ်မြိုင်လုံး လန်းဆန်းဝေဆာလျက် ရှိ၏။ ပျံ့မွှေးသင်းထုံ၍ နေ၏။ မြိုင်အတွင်းရှိ အိမ်အိုကြီးကတော့မူ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျလျက် ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e(၃)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံး မှောင်ချထားသော်လည်း စာကြည့်ခန်း အတွင်းဝယ် မီးလင်းလျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ညဝတ်အင်္ကျီကို ကပိုကရိုဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်း အရွယ်အိမ်ရှင်သည် ည၏အိုမင်းချိန်တွင် နိုးကြားလျက်ရှိ၏။ စာကြည့် စားပွဲတွင် တစ်ယောက်တည်းထိုင်ကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို စိတ်မပါ့တပါ နှင့် ဟိုလှန် သည်လှန်ကြည့်ရှုနေ၏။ စာကြည့်စားပွဲပေါ်တွင်လည်း စာအုပ်လေးငါးအုပ်မျှ ပြန့်ကျဲလျက် ရှိ၏။ ပျံ့လွင့်သောစိတ်ကို ထိုသူ သည် စာအုပ်ဖြင့် ကြိုးစားပမ်းစားထိန်းချုပ်နေရဟန်ရှိ၏။ ယင်းသို့ ထိန်းချုပ်လျက်ရှိသည့်အကြားမှပင် စိတ်သည် မကြာမကြာ ထွက်၍ ထွက်၍ ပြေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စိတ်ဆိုသည်မှာ ရုပ်ကြည်၊ ရုပ်နုမျှသာ ဖြစ်၏။ ကြည်ရာနုရာ၌ မြူ၏ အခြေခံအမှုန်ထက် အဆအရာအထောင်မက သိမ်မွေ့နုကြည် ၏။ ထိုမျှသိမ်မွေ့သောဝတ္ထုပစ္စည်းကို လူတို့သည် အဘယ်သို့ ဖမ်းဆီး ချုပ်ကိုင်ကြမည်နည်း။ စိတ်ထက် အဆရာထောင်မက ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်း သော အခြေခံအမှုန်မျှကိုပင် ထူးခတ်၍ ရပါပြီလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုသူသည် လက်ဝယ်ရှိစာအုပ်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။ ဦးခေါင်းကိုလည်း ခါယမ်း၏။ ထို့နောက် အတန်ကြာမျှ တွေ၍နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စာကြည့်စားပွဲဘေးတွင် စာအုပ်စင်ရှိ၏။ စာအုပ်စင်တွင် နောက် ဆုံးထုတ်စာအုပ် အများအပြားရှိ၏။ အမျိုးပေါင်းလည်း စုံ၏။ ရသ စာပေနှင့် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ စာအုပ်များမှ သဘာဝသိပ္ပံဆိုင်ရာ စာအုပ် များပါရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အတန်ကြာ ငိုင်နေပြီးမှ သတိပြန်လည်လာပြီးလျှင် ထိုသူသည် စာအုပ်စင်မှ နောက်ထပ်စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုလှမ်း၍ ဆွဲယူလိုက်၏။ တပြေးတည်း ထွက်၍ ပြေးနေသောစိတ်ကို ဖမ်းယူရန်အတွက် စာအုပ် အသစ်ကိုဖွင့်လိုက်၏။ စိတ်လက်မပါ့တပါနှင့်ပင် ဟိုလှန်သည်လှန် လုပ်နေပြန်၏။ ပျံ့လွင့်လျက်ရှိသော စိတ်ကိုမူကား ဖမ်းဆီး၍မရ၊ ထွက်ပြေးမြဲပြေးလျက်သာရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုသူသည် လက်ဝယ်ရှိစာအုပ်သစ်ကို ဘေးသို့တွန်းထုတ်လိုက် ပြန်၏။ သက်ပြင်းကို ပင်ပင်ပန်းပန်းချရင်း ဦးခေါင်းကို ခါယမ်း၏။ ထို့နောက် အတန်ကြောမျှငိုင်နေပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အများတကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေချိန်တွင် ထိုသူ သည် အိပ်စက်ခြင်း ပြုနိုင်ပုံမရ၊ တစ်စုံတစ်ရာ၏ဖမ်းစားမှုကြောင့် ည၏ ဝင်္ကပါခရီးတွင် ဝဲလည်နေရဟန်ရှိ၏။ အလူးအလဲခံစားနေရပုံပေါ်၏။ အိပ်ရာထက်တွင် ပင်ပန်းခြင်းမက ပင်ပန်းလာသောအခါ ထိုသူသည် စာကြည့်ခန်းအတွင်းသို့ ပြေးထွက်လာခြင်းဖြစ်၏။ ခိုဝင်လာခြင်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌မီးဖွင့်ကာ ငြိမ်သက်ခြင်းကို ဖွေရှာ၏။ တွေ့ကား မတွေ့၊ ငြိမ်သက်ခြင်းကို အဘယ်မှာရှာရမည်နည်း။ အဘယ် သို့ အဘယ်ပုံ ရှာရမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှင်းဆီမြိုင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်သည် ဆိတ်ငြိမ်လျက်ရှိ၏။ သို့ရာ တွင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆိတ်ငြိမ်ခြင်းသည် ထိုသူ့ထံသို့ ကူးစက်၍မလာ၊ ဥပေက္ခာနိုင်လှ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုသူသည် သည်းညည်းမခံနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာသဖြင့် ထိုင်၍ နေရာမှ ဖြုန်းခနဲထလိုက်၏။ စားပွဲတင်မီးတိုင်၏ မီးခလုတ်ကို နှိပ်လိုက် ၏။ စာကြည့်ခန်းအတွင်း မှောင်ကျ၍သွား၏။ ထိုသူသည် မှောင်ထဲ တွင် အတန်ကြာမျှ တွေတွေကြီးရပ်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှင်းဆွတ်သဖြင့် ရွှန်းစိုသော လရောင်သည် မှန်ပြတင်းတံခါးမှ စာကြည့်ခန်းအတွင်းသို့ စိမ့်ဖြာ၍ ဝင်လာ၏ ။ စာကြည့်ခန်းအတွင်း ရှိ အမှောင်ထုကို ချေဖျက်ရန် အားထုတ်၏။ အမှောင်ထုကလည်း ခုခံ၏။ အလင်းနှင့်အမှောင်သည် ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားလျက်ရှိ၏။ ပဋိပက္ခ သည် ပြင်းထန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းပဋိပက္ခကြောင့် ထိုသူသည် တွေတွေကြီးရပ်နေရာမှ ပြန် လည်အသက်ဝင်လာဟန်ရှိ၏။ ထိုသူသည် မှန်ပြတင်းတံခါးပေါက်သို့ သွား၍ရပ်ကာ ပြင်ပကမ္ဘာသို့ လှမ်း၍ကြည့်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အိမ်အိုကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် နှင်းဆီပန်းများ ဝေ၍နေကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e(၄) \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဝပ်လျှိုး၍နေရာမှ လေသည် ရုတ်တရက် ထကြွလှုပ်ရှားလာ၏။ မြောက်လေမဟုတ်၊ မည်သည့် အရပ်ကမှန်းလည်း မသိရ၊ လေသည် ငြိမ်သက်နေသော ကန်ရေပြင်ကို ဖြတ်၍ ပြေး၏။ ပြေးသည် ဆိုရာ၌ ရိုးရိုးတန်းတန်းမဟုတ်၊ ကဆုန်ပေါက်၍ ဒုန်းပြေးသွားခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကန်ရေပြင်တွင် လေ၏ ခြေရာ၊ လက်ရာများသည် လှိုင်းဂယက် များအဖြစ်ဖြင့် ထင်ကျန်ရစ်၏။ လှိုင်းထသဖြင့် ကန်ရေပြင်သည် အသံထွက်လာ၏။ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင်မဟုတ်၊ တိုးတိုးအုပ်အုပ်မျှသာ ဖြစ်၏။ အနက်မထင်သော ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ခပ်အုပ်အုပ် ရွတ်ဆိုနေ သကဲ့သို့ သာ ကြားရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကန်ရေပြင်တွင် ခြေဆန့်ပြီးစီးသောအခါ လေသည် တောအုပ် အုပ်အတွင်းသို့ ကမူးရှူးထိုးပြေးဝင်၏။ သစ်ပင်နှင့် သစ်ကိုင်း၊ သစ်ခက် များအကြားတွင် ဟိုတိုးသည်ဝှေ့နှင့် မြူးထူးခုန်ပေါက်၏။ ရွက်အိုရွက် ကျန်များကို ပုတ်ခတ်ဆော့ကစား၏။ လေရူး၏ ကျီစယ်မှုဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်မရှိကြတော့သဖြင့် ရွက်ဟောင်း ရွက်ကြွင်းများသည် ပင်စည်မှ တဖြုတ်ဖြုတ်နှင့် ပြုတ်ထွက်လျက်ရှိ၏။ တွယ်ရာမဲ့လေပြီဖြစ်ရကား ရွက်ကြွင်း ရွက်ကျန်များသည် မြေပြင်သို့ သက်ဆင်းကြရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လေဝှေ့သဖြင့် ရွက်အို ရွက်ဟောင်းများ တဖြုတ်ဖြုတ်ကြွေလဲ လွင့်စဉ်လျက်ရှိစဉ် တစ်ယောက်သော မိန်းမပျိုသည် တောအုပ်အတွင်းမှကြောက်လန့်တကြား ပြေးထွက်လာ၏။ မိန်းမပျိုသည် အသက် အစိတ် ခန့်ပတ်ဝန်းကျင်အရွယ်ဖြစ်၏။ ပျိုမျစ်လျက် ကျန်းမာခြင်းနှင့် ပြည့်စုံ ၏။ ငေးမောကြည့်ရှုခြင်းပြုရလောက်အောင်ဆွဲဆောင်နိုင်အားကောင်း ၏။ ညှို့အားလည်းကောင်း၏။ သူမသည် ပြာသောထဘီနှင့် ဖြူဖွေးသော အကျီတို့ကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ သို့ရာတွင် ဆံပင်မူကား ဖားလျားနှင့် ဖိနပ်လည်း မပါ။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562717831317,"sku":"","price":8100.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2d614919-4298-43e8-864d-d9d35ceac799.jpg?v=1730206945"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-မြစပယ်ရုံ","title":"မြစပယ်ရုံ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြစမ္ပယ်ရုံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\n\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁)\u003c\/strong\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လှသော မြစမ္ပယ်ရုံဝယ် “ခင်” သာ တစ်ယောက် တည်း ပျင်းရိနွမ်းနယ်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခပ်စောစောပိုင်းကမူ မောင်၏ဧည့်သည်များနှင့် အိမ်ကြီးတစ်ခု လုံးသည် စီစီညံညံရှိခဲ့၏။ မောင်၏ အပေါင်းအသင်းနှင့် လုပ်ဖော် ကိုင်ဖက် မိတ်ဆွေများသည် လာရောက်လည်ပတ်ကာ သောက်ကြ စားကြသဖြင့် မြစမ္ပယ်ရုံခြံကြီးအတွင်းဝယ် စည်စည်ကားကားနှင့် ဆူဆူညံညံရှိနေခဲ့ပေသည်။ လင်ယောက်ျားဖြစ်သူ၏ အပေါင်းအသင်း များသည် ကုန်သည်ကြီးများ၊ အစိုးရအရာရှိကြီးများနှင့် ဧရာမလူကြီး လူကောင်းများ ဖြစ်ကြသောကြောင့် သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ အဆင့် အတန်းများနှင့်လည်း လျော်ညီသင့်တင့်အောင် ခင်က ဝတ္တရားအတိုင်း လိုလေသေးမရှိရအောင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကြပ် ပြုစုဧည့်ခံခဲ့ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လင်ယောက်ျားဖြစ်သူ ကြိုက်နှစ်သက်တတ်၍ အနောက်တိုင်း သားများနှင့်မခြား အိမ်တွင် သီးသန့်ထားရှိသော အရက်ခန်းမှ ဝီစကီ၊ ဘရန်ဒီ၊ ဂျင်နှင့် ဘီယာများကို ထုတ်၍ ဧည့်သည်တော် လူကြီးလူ ကောင်းများအား ဧည့်ခံခဲ့ရ၏။ အိမ်တွင် လင်ကိုယ်မယား နှစ်ယောက်အတွက် ခိုင်းစေရန် ထားရှိသော အစေခံနှစ်ယောက်နှင့်ပင် မလုံလောက်သေး၍ ဒရိုင်ဘာကိုပါ ခေါ်ယူခိုင်းစေခဲ့ရ၏။ သည်အထဲကမှ လက်မလည်နိုင်သေးသောကြောင့် မာလီကုလားလည်း အဆစ်ထည့်ခဲ့ ရသေးသည်။ အိမ်ရှိ အခိုင်းအစေအားလုံးမှာ သူ့အလုပ်နှင့်သူ မဟုတ်တော့ဘဲ ဖြစ်တတ်သလို ပျားပိတုန်းခတ် ပြေးလွှားလုပ်ကိုင်ခဲ့ကြရ ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူကြီးလူကောင်းဆိုသူများသည်ကား အလွန်တရာ ဇီဇာကြောင် လည်းကြောင်၊ ကျယ်လည်းကျယ်သူများသာ ဖြစ်ကြ၏။ ၎င်းတို့အိမ်တွင် ဖြစ်သလို စားသောက်နေထိုင်လေ့ရှိကြသော်လည်း ဧည့်သည် လုပ်ရသော အခမ်းအနားများ၌ များစွာ ကြီးကျယ်ချင်တတ်ကြ၏။ အရက်သောက်၍ မူးရသည့်အတူတူ ဝီစကီမှ ရိုးရိုးဝီစကီပင်မဟုတ်လိုက်သေးဘဲ မရှိတတ်သော ပြင်သစ်ဝီစကီကိုမှ ကြံကြံဖန်ဖန်နှင့် ကတ်သီးကတ်သတ် တောင်းသူကတောင်း၊ ဘရန်ဒီကိုလည်း ပျားအုံ တံဆိပ်ပင် ကောင်းသည်မထင်သေးဘဲ တွေ့ကရာ လျှောက်တောင်းလိုတောင်းနှင့် ညှဉ်းလိုက်ကြသေးတော့၏။ ဧည့်ခံရသော ခင်တို့လင် မယားကလည်း လူကြီးလူကောင်းများ ဖြစ်ကြသဖြင့် လူကြီးလူကောင်း အမူးအရူးများကို လူကြီးလူကောင်းပီသစွာနှင့် လိုလေသေး မရှိအောင် ဧည့်ခံရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဧည့်သည်တော်လူကြီးမင်းများအတွက် အစစအရာရာ လိုလေ သေးသည် မဖြစ်ရအောင် “ခင်”က ကြည့်ရှုစီမံ ခန့်ခွဲရပေသည်။ ဧည့် သည်တော်များအား ဧည့်ခံစကားပြောနေရုံကာမျှနှင့် ကိစ္စက မပြီးသေး ချေ။ တစ်ချက်တစ်ချက် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှစ်ခနဲ ထွက်ခဲ့ရ၏။ အာလူးကြော်နှင့် စမူဆာကြော်များကို အလျင်မီအောင် အကြော်ခိုင်း ရ၏။ ထိုအခိုက် လိမ္မော်ရည်က ကုန်တော့မည်ကဲ့သို့ ရှိနေသောကြောင့် ဒရိုင်ဘာအား ခပ်လှမ်းလှမ်းက အတွင်းဝန်တစ်ဦး၏ အိမ်သို့ ကတိုက်ကရိုက်စေလွှတ်၍ အချေးခိုင်းလိုက်ရသေးတော့၏။ မာလီ ကုလားမှာ ပန်းပင်စိုက်ပျိုးရသောအလုပ်ထက် ဆိုဒါနှင့် ဂျင်ဂျာပုလင်း များ ဖွင့်ရသော အလုပ်တွင် ကျင်လည်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခင်သည် တော်တော်ပဲ မောသွားခဲ့ရပေသည်။ ပြီးတော့ ငြီးစီစီ ကြီးလည်း ဖြစ်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် ညနေစောင်း၍ ဧည့်သည်တော် လူကြီးမင်းများသည် မူးရူးကာ အသီးသီးပြန်သွားကြသည့်အထဲတွင် မောင်ကပါ လိုက်ပါ သွားသဖြင့် ခင်သည် အိမ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခပ်စောစောက ဧည့်သည်တော်များအတွက် လက်မလည်ရ အောင် ပျားပန်းခတ် ပြေးလွှားလုပ်ကိုင်ခဲ့ကြရရှာသော အိမ်၌ အခိုင်း အစေများသည် ခြေကုန်လက်ပန်းကျသွားကြလေပြီဖြစ်သောကြောင့် အိမ်ကြီး၏ဘေးဘက်တွင် ၎င်းတို့အတွက် သီးသန့်ဆောက်လုပ်ပေး ထားသော အစေခံတန်းလျားသို့ အသီးသီးပြန်သွားကြပြီး အပန်းဖြေ နားနေကြဟန်ရှိပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခပ်စောစောက စီစီညံညံရှိနေခဲ့သော မြစမ္ပယ်ရုံသည် ခင်၏ မောင်နှင့် မောင်၏ဧည့်သည်တော်များ အသီးသီးပြန်သွားကြပြီးသည့် နောက်တွင် တစ်စထက်တစ်စ ငြိမ်သက်ခြင်းကို ရရှိခဲ့လေ၏။ ငြိမ် သက်ခြင်းသည် တစ်စထက်တစ်စ တည်ငြိမ်ခိုင်မြဲခြင်း ရှိလာသော အခါ တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် ယှက်ဖြာ၍ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာလေခပ်စောစောက မောပန်း၍ ငြီးစီစီကြီးဖြစ်နေခဲ့ရသော ခင့်အတွက် ငြိမ်သက်ခွင့်နှင့် တိတ်ဆိတ်နေခြင်းများသည် နားနေသက်သာမှုနှင့်ပြန်လည်လန်းဆန်းမှုကို တဖြည်းဖြည်းပေးလာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခင်သည် မောပန်း၍ ငြီးစီစီနိုင်လှသည့်အတွက် ၎င်း၏အိပ်ခန်း တွင်းမှ တစ်ယောက်အိပ်ခုတင်ထက်တွင် တစ်ယောက်တည်း ပက် လက်လှန်၍နေခဲ့ရာမှ တစ်စထက်တစ်စ အပန်းပြေကာ လန်းဆန်း၍ လာသောအခါ အိပ်ရာထက်တွင် လှဲနေရခြင်းကိုလည်း ငြီးငွေ့သလို ရှိလာပြန်လေ၏။ လူအများနှင့် ဆက်ဆံရခြင်း၊ ဧည့်ခံရခြင်းများတွင် ငြီးငွေ့ခြင်းကို ခံစားရသကဲ့သို့ပင် တစ်ယောက်အထီးတည်း နေရ ခြင်း၌ တွေ့ရှိခံစားရသော ငြီးငွေ့ ရခြင်းသည် ရှိတတ်ပေသည်။ သို့ ရာတွင် ထိုငြီးငွေ့ရခြင်းများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခုတော့ မတူကြပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြစမ္ပယ်ရုံကတော့ ငြိမ်သက်မြဲပင် ငြိမ်သက်လျက် တိတ်ဆိတ်မြဲ တိတ်ဆိတ်လျက်ပင် ရှိနေ၏။ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်း၏ သဘာဝ သည် မြစမ္ပယ်ရုံ၏ အရှင်မအား တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ဖမ်းစားရန် ကြံရွယ် နေသည်ကိုကား ခင်သည် သိရှိရိပ်မိဟန်မတူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အိပ်မက်ထဲက ချစ်တဲ့သူရယ် ... ခင့်ကိုလေ ဘယ်နေ့များမှ လာခေါ်ပါ့မလဲကွယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခင်သည် ရင်ထဲ နှလုံးထဲက တိုး၍ထွက်လာသော “အိပ်မက်ထဲ က ချစ်တဲ့သူရယ်” သီချင်းကို အမှတ်မထင် ခပ်တိုးတိုးကလေး ညည်း လိုက်သည်။ ထိုသီချင်းကို ခင်သည် အင်မတန်မှ နှစ်သက်၍ တစ်ယောက်တည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေရတတ်သောအခါ အမှတ်မဲ့ သီဆိုညည်းညူလေ့ရှိသည်။ တကယ်တမ်း စစ်တမ်းထုတ်ကြရမည် ဆိုလျှင်ကား ထိုစိတ်ကူးယဉ်လှသော သီချင်းကို ခင်သည် အမှတ်မဲ့ ညည်းညူသီဆိုတတ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ၎င်း၏အသည်းနှင့် နှလုံးသား များအကြားတွင် လျှို့ဝှက်မြှုပ်နှံထားရသော ပဟေဠိ၏အနက်ကို စမ်း တဝါးဝါးနှင့် ရှာဖွေနေခြင်းသာ ဖြစ်လေ၏။ သည်အဖြစ်မှန်ကို “ခင်”သည် တိတိကျကျနှင့် မှန်မှန်ကန်ကန်သိရှိနားလည်ရန် ကြိုးစားခြင်းတော့ မပြု၊ ခင်သည် မိမိကိုယ်ကို လှည့်စားရန်လောက်သာ မသိ မိုက်မဲစွာ ကြိုးပမ်းနေခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အိပ်မက်ထဲက ချစ်တဲ့သူရယ် ... ခင့်ကိုလေ ဘယ်နေ့များမှ လာခေါ်ပါ့မလဲကွယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြစမ္ပယ်ရုံ၌ ငြီးငွေ့ နေရှာသော အရှင်မက မောင့်ကိုပင် မေ့လျော့ ကာ စိတ်ကူးထဲ၌သာ ရှိနေရှာသော အိပ်မက်ထဲက ချစ်သူကို တောင့် တောင့်တတနှင့် မြည်တမ်း ညည်းညူနေရှာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခင်သည် ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ကြီးရှေ့တွင် ခပ်နွဲ့နွဲ့ ရပ်လိုက်၏။ ပြီးတော့ မိမိကိုယ်ကို ခြေဆုံးခေါင်းဖျား ကြည့်၏။ ရင်၊ ခါးနှင့် တင် များကို သေသေချာချာကြည့်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခင်၏ အသားအရေနှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်သည် အပျိုစင်နှင့် မခြား တောင့်တောင့်တင်းတင်းနှင့် ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုးတော့ ရှိပါသေး ၏။ ခင်သည် ယခုမှ အသက် ၂၇ နှစ်ပင် မပြည့်တတ်သေး။ မောင် နှင့် အကြောင်းပါသည်မှာ ၅ နှစ်ကျော်ခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သားသမီး မရှိအောင် တမင်တကာ ကာကွယ်ပြုလုပ်ထားသောကြောင့် ကလေး တစ်ယောက်မှလည်း မမွေးခဲ့ရသဖြင့် အိုစာခြင်းမရှိ။ ယခင် အပျိုစင် တုန်းကအတိုင်းပင် စိုစိုပြည်ပြည်ရှိနေပါ၏။ ပြီးတော့လည်း အနောက် တိုင်းသားတို့၏ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ကျန်းမာမှုတို့ကို မောင်ကပါ သဘော ကျ လက်ခံသဖြင့် လင်မယား ညားလာကတည်းက တစ်ခုတင်တည်း အတူမအိပ်ခဲ့ကြပေ။ မြစမ္ပယ်ရုံကို ဝယ်ယူလာခဲ့သော လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်သာသာခန့်မှစ၍ တစ်ခုတင်တည်း ထားပါဦး တစ်ခန်းစီပင်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":41958421758101,"sku":"","price":2250.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_fe61b822-3523-4f65-83b5-da481e25c321.jpg?v=1730206984"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-မင်းပြစ်မင်းဒဏ်","title":"မင်းပြစ်မင်းဒဏ်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမင်းပြစ်မင်းဒဏ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eအခန်း [ ၁ ]\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eအချိန်၏ သုံ့ပန်း\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          လူမိုက်ကို ပညာရှိက ညှဉ်းပန်း နှိပ်စက်တတ်၏။ လူ့ပညာရှိမူ ကား သံသရာ၏ အနှိပ်အစက် အညှဉ်းပန်းခံကြရကုန်၏။ ဤကဲ့သို့ လျှင် လူမှုရေး သိပ္ပံအတတ်ပညာရပ်၌ လိမ္မာရေးခြားရှိသည်ဆိုသော လောကနိတိဆရာသမားများက မိန့်ဆိုလေ့ ရှိတတ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တကယ်ဆိုတော့ သံသရာဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။ အချိန် သည်ပင် သံသရာဖြစ်မည် မဟုတ်သလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e( ၂ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အသိအလိမ္မာ ကြွယ်ဝသော ပညာရှိ သုခမိန်ဆိုသူ လူစားများ ကိုပင် ညှဉ်းပန်းနိုင်စွမ်း၊ နှိပ်စက်နိုင်စွမ်းရှိသော အချိန်သည် သာမည စွမ်းပကားနှင့်တော့ကား မဟုတ်တန်ရာ။ အကြွင်းမရှိသော သိဒ္ဓိရှင်သော်လည်း ဖြစ်နိုင်ရာ၏။ သို့တည်းမဟုတ် အနန္တတန်ခိုးတော်ရှင်သော်လည်း ဖြစ်နိုင်ကောင်း၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အစနှင့်အဆုံး မမြင်သာမထင်သာဆိုကြသော ကမ္ဘာလောက ဓာတ်သည် ခပ်သိမ်းကုန်သော သက်မဲ့သက်ရှိရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်း၍ ထား၏။ ယင်းအလားတူပင် ရေတွက် မှတ်သားခြင်းငှာ မတတ်နိုင်ကောင်းသော ဖြစ်ခြင်း၊ ပျက်ခြင်း အစရှိသော ခယဓမ္မ၊ ဝယဓမ္မ များဖြင့်လည်း စည်းနှောင်၍ ထားရှိ၏ ။ သက်မဲ့လောကဓာတ် ဩကာ သလောကဟူ၍၎င်း၊ ဖြစ်ခြင်း၊ ပျက်ခြင်းလောကဓာတ်ကို သင်္ခါရလော ကဟူ၍၎င်း ပညတ်ခေါ်ဝေါ်လျက်ရှိကြ၏။ ယင်းသုံးပါးလောကသည် အချိန်၏ စက်ကွင်းမှ လွတ်နိုင်၊ ကင်းနိုင်ကြသလော။ သို့မဟုတ် အချိန် ၏ တံဆိပ်ခပ်နှိပ်ခြင်း ခံရသော ဘဝအခြေမှကော ရုန်းထွက်လွတ် မြောက်နိုင်ကြသလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ရာတွင် အချိန်မူကား ဒြပ်နှင့်အထည်ကိုယ် ရတတ်သော အရာ ဝတ္ထုမဟုတ်။ အလားတူပင် ဆုပ်ဆုပ်ကိုင်ကိုင် ဖမ်း၍ချုပ်၍ရနိုင်ကောင်းသော ဝတ္ထုပစ္စည်းအမျိုးအစားလည်း မဟုတ်။ သိမ်မွေ့နက်နဲခြင်းလွန် သော ဝတ္ထုဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အချို့အချို့သော သုခမိန်ပညာရှိတို့က နိစ္စပညတ်ဟူ၍လည်းကောင်း၊ ဆန္ဒပညတ်ဟူ၍လည်းကောင်း ပညတ် ခေါ်ဝေါ်လျက်ရှိကြခြင်း ဖြစ်တန်ရာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒြပ်မဲ့ပင် ဖြစ်စေကာမူ သိမ်မွေ့နက်နဲခြင်း ရှိသည်နှင့်အမျှ အချိန် သည် အလွန်တရာ လေးလံဖိစီးတတ်သော အရာဝတ္ထုဖြစ်၏။ ညှဉ်းပန်း နှိပ်စက်တတ်သော ဝတ္ထုပစ္စည်းလည်း ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့်လည်း ယင်း ဆုပ်၍ ကိုင်၍မရသော အရာဝတ္ထုကို အကြွင်းမရှိသော သိဒ္ဓိရှင် ဟူ၍ လည်းကောင်း၊ အနန္တတန်ခိုးတော်ရှင် ဟူ၍လည်းကောင်း အထက်တွင် ရည်ညွှန်းခဲ့ရခြင်းပင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်ုပ်သည် အချိန်၏ ဖိစီးနှိပ်စက်မှုနှင့် ညှဉ်းပန်းထောင်းထုမှု များကို နှစ်ရှည်လများ ခံနေရခဲ့ရသူ တစ်ဦးဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် သုခမိန် စာရင်းဝင် တစ်ဦးတော့ကား မိမိသည် မဟုတ်ချေ။ အလားတူပင် လူ့ ဗူးတောင်းတစ်ဦးတော့လည်း မဟုတ်တန်ရာဟု မိမိကိုယ်ကို မိမိထင်၏။ ကိုယ့်တိုင်းပြည်နှင့် ကိုယ့်အမျိုး လွတ်လပ်ခြင်းနှင့် တရားမျှတခြင်းတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးမိသည့် အတွက်ကြောင့် ရာဇဝင်၏ သားကောင်နှင့် အချိန်၏ သုံ့ပန်းဘ၀သို့ ကျရောက်ခဲ့ရသူတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အချိန်၏ ဖိစီးနှိပ်စက်မှုနှင့် ညှဉ်းပန်းထောင်းထုမှုများ၏ ဒဏ်ရာ ဒဏ်ချက်များအကြောင်းကို သက်ကြီးရွယ်လွန်တို့ သိရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား သူတို့တတွေသည် ကောင်းစွာ ခံခဲ့ကြရသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။ သူတို့ထက် ပိုမိုသိရှိကြသူများ ရှိကြသေး၏။ ၎င်းတို့သည်ကား သုံ့ပန်း၊ နှစ်ကြီးအကျဉ်းသမားနှင့် ကြိုးသမားများပင် ဖြစ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သေမိန့်ချမှတ်ခြင်း ခံရသော ကြိုးသမား အကျဉ်းသားများသည် အချိန်၏ ဖိစီးမှုဒဏ်ကို သူတကာနှင့်မတူအောင် ပင်ပင်ပန်းပန်း၊ လေး လေးလံလံ ခံကြရသည်မှာ အမှန်ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် ကြာရှည်လေးမြင့် တော့ကား မခံကြရပေ။ အာဏာပါးကွက်သားများက သူ့ကို ကြိုးတိုက် အတွင်းမှ လာရောက်ထုတ်ယူသွားပြီးနောက် မကြာမီ ထိုဝဋ်ဒုက္ခမှ ကြိုးသမားသည် လွတ်သွား၏။ သို့ရာတွင် သုံ့ပန်းနှင့် နှစ်ကြီး အကျဉ်း သမားများမူကား ထိုကဲ့သို့ မြန်မြန်ထက်ထက် လွတ်ကျွတ်ခွင့် မရကြချေ။ တမျှဉ်းမျှဉ်းခံကြရ၏။ နှစ်ရှည်လများ ခံရလေလေ ပို၍ ခံရလေ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သက်ကြီးရွယ်အိုများသည် ဇရာ၏ ထောင်းထုမှုကို သဘာဝအ လျောက် ခံကြရသူများသာဖြစ်၏။ သို့ပန်းနှင့် နှစ်ဦးအကျဉ်းသမား များကမူကား ထိုသို့ မဟုတ်။ အနှောင်အဖွဲ့ နှင့် ဖြစ်ကြ၏။ အချိန်၏ဖိစီးညှဉ်းပန်းမှုကို သဘာဝအလျောက် ခံကြရသူများထက် အနှောင်အဖွဲ့ နှင့် ခံကြရသူများက ပိုမို၍ လေးလေးလံလံ၊ ပင်ပင်ပန်းပန်း ခံကြရသည် မဟုတ်သလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းသို့ အကျဉ်းအကြပ် အနှောင်အဖွဲ့များနှင့် အချိန်၏ သုံ့ပန်း ဘဝဖြင့် နှစ်ရှည်လများ ခံလာခဲ့ရသည့်အတွက် ကျွန်ုပ်သည် မည်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက် အပေါ်မျှလည်း ယိုးမယ်မဖွဲ့။ မိမိ၏ ကြမ္မာကိုလည်း အပြစ်တင် ညည်းတွားခြင်းပြုရန် မကြံရွယ်။ လူခပ်သိမ်းတို့သည် မိမိ စိုက်သော မျိုးစေ့များမှ ပေါက်လာသော အပင်တို့ကို ကိုယ့်ဟာကိုယ် ရိတ်သိမ်းကြရရိုး ဖြစ်သည် မဟုတ်သလော။ ဘယ်သူမပြု မိမိမှုဆိုသော စကားလည်း အရှိသား မဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်ုပ်သည် အချိန်၏ ဖိစီးနှိပ်စက်မှုနှင့် ညှဉ်းပန်းထောင်းထုမှုများ ၏ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တို့ကို နှစ်ရှည်လများ ခံနေခဲ့ရသော အချိန်၏ သုံ့ပန်း၊ သို့မဟုတ် ရာဇဝင်၏ သားကောင်တစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်၏။ ထိုအမှုသည်လည်း ဘယ်သူမပြု မိမိမှုမျှသာ ဖြစ်သည်ပင် မဟုတ် သလော။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562719502485,"sku":"","price":5850.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_224566d1-5210-4736-815e-a8c415d9edb0.jpg?v=1730206997"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-ဘုန်းမောင်တစ်ယောက်ထဲရယ်","title":"ဘုန်းမောင့်တစ်ယောက်ထဲရယ်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eကိုဘုန်းနိုင်နှင့် ကျွန်တော်တို့တစ်တွေ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုဘုန်းနိုင်ဆိုသည်မှာ ဗန်းမော်တင်အောင်၏ ပထမဆုံး ဝတ္ထုရှည် ဖြစ်သည့် ဘုန်းမောင့် တစ်ယောက်ထဲရယ် မှ ဇာတ်ဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ၁၉၄၇ ခုနောက်ပိုင်း တွင် သူ့ဝတ္ထုထွက်လာသည်။ ဘုန်းမောင့်တစ်ယောက်တည်း ရယ်ကို ရေးသားရန် စိတ်ကူးရသည်မှာ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီး ပြီးစကဖြစ်ပြီး ၁၉၄၇ ခု နှစ်လယ်ပိုင်းလောက်တွင်မှ ရေးခဲ့ သည်။ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် နှစ်ကုန်လောက်မှ ထုတ် ဝေ ဖြစ်သည်ဟု စာရေးသူက ဝတ္ထုပုံနှိပ်ခြင်း ၁၉၆၁ တွင် ဖော်ပြထားသည်။ ဤဝတ္ထုကို ရေးသည့်အချိန်တွင် ဗန်း မော်တင်အောင်၏ အသက် မှာ ၂၅ နှစ်ရှိနေပြီ။ ဝတ္ထုကို သုံးပိုင်းခွဲထားသည်။ ဝတ္ထုသက်သက်ပဲ ဖတ်ချင်သည်ဆိုလျှင် မူ ပထမပိုင်း (သူပုန်ကျောင်းသား) နှင့် ဒုတိယပိုင်း (ဒီမိုးဒီလေ ဒီလူတွေနဲ့) အခန်းများကို ကျော်သွားပြီး တတိယပိုင်း (အဆုံးစီရင်ပါပေါ့ကွယ်) မှစ၍ ဖတ်ရန်ကိုလည်း စာရေးသူ က အကြံပေးထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဘုန်းမောင့်တစ်ယောက်တည်းရယ် ဝတ္ထုထွက်လာချိန် တွင် မြန်မာလူထုသည် လုံးဝလွတ်လပ်ရေးအတွက် တက် တက်ကြွကြွ တိုက်ပွဲဆင်နွှဲနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စစ်ပြီးလျှင် ဘုရင်ခံ ဒေါ်မန်စမစ်နှင့်အတူ စက္ကူဖြူ စာတမ်းပါလာသည်။ စက္ကူဖြူစာတမ်းအရ ဘုရင်ခံတွင် အာဏာကုန်ရှိသည်။ ဘုရင်ခံက ကိုယ်ပိုင်အာဏာဖြင့် သုံးနှစ်အုပ်ချုပ်မည်။ အင်္ဂလိပ်ဓနရှင်များ ပြန်လာပြီး မြန်မာ ပြည်စီးပွားရေးကို ဆင်းမလားတွင် ရေးဆွဲခဲ့သည့် စီမံ ကိန်း များ၊ ပရောဂျက်များအရ ထင်သလို ခြယ်လှယ်မည်။ ပြီး တော့မှ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ရေးအဆင့်လောက်ပေးမည်။ ဤသည်ကို မြန်မာလူထုက မကျေနပ်၊ ကန့်ကွက်သည်။ လုံးဝလွတ်လပ်ရေးကို တောင်းဆို သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စစ်ပြီးစတွင် တော်လှန်ရေးအရှိန်ဖြင့် လူငယ်များ တက်ကြွနေကြသည်။ အမျိုးသားခေါင်းဆောင်ကြီး ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ရှေ့ဆောင်မှုအောက်တွင် မကြုံစဖူး ပင် အမျိုးသားညီညွတ်ရေးသည် ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်လာ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၁၉၄၅၊ သြဂုတ်လ ၁၉ တွင် ကျင်းပသော နေသူရိန် အစည်းအဝေးကြီးက လုံးဝလွတ်လပ်ရေးကို တောင်းဆို သည်။ ၁၉၄၆ ခု၊ ဇန်နဝါရီ လတွင် ဖဆပလ ပြည်လုံးကျွတ် ညီလာခံကြီးကို ရွှေတိဂုံအလယ်ပစ္စယာ၌ ကျင်းပသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လွတ်လပ်ရေးရန်ပုံငွေ၊ ဖဆပလရန်ပုံငွေအတွက် အမျိုး သမီးများက ကိုယ်တွင် အမြတ်တနိုးဝတ်ဆင်ထားသည့် ရွှေ၊ ငွေ၊ ရတနာများကို ချွတ်ပြီး လှူကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၁၉၄၅ ခု၊ ဒီဇင်ဘာလတွင် ဖွဲ့စည်းခဲ့သော ပြည်သူ့ ရဲဘော်တပ်ဖွဲ့ သည် နေ့ချင်းညချင်းပင် ကြီးထွားလာသည့် နိုင်ငံရေး အင်အားသစ်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဖဆပလ၏ တပ်တစ်တပ် ဖြစ်လာသည်။ ပြည်သူ့ ရဲဘော်တပ်ဖွဲ့ ကို စစ်တပ်ဖွဲ့ စည်းပုံအတိုင်း ဖွဲ့စည်းသည်။ စစ်ရေးလေ့ကျင့်ခန်းများပြုလုပ်သည်။ ကန္ဒီစာချုပ်အရ အသစ်ဖွဲ့စည်းမည့် ဗမာ့တပ်မတော်သို့ မဝင်ရသည့် မျိုးချစ် ဗမာ့တပ်မတော်ထွက် လူငယ်များ ပြည်သူ့ရဲဘော် တပ်ဖွဲ့တွင် အင်အားစုကြသည်။ တစ်ပြည်လုံးတွင် တပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်သိန်းကျော်ရှိလာသည်။ ဤအင်အားသည် လွတ်လပ်ရေးအတွက် တိုက်ရဦးမည်ဆိုလျှင် အသုံးဝင်မည့်အင်အားဖြစ်သည်။ ဘုရင်ခံက ပြည်သူ့ ရဲဘော်အဖွဲ့ကို ဖျက်ရန် ကြိုးစားသည်။ ယူနီဖောင်းမဝတ်ရ၊ စစ်လေ့ကျင့်ခန်း မလုပ်ရဟု အမိန့်ထုတ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၁၉၄၆ ခု၊ မေလတွင် အင်းစိန်ခရိုင်၊ ထန်းတစ်ပင်မြို့၌ ပြည်သူ့ရဲဘော်၊ ဖဆပလနှင့် လယ်သမားများ စည်းဝေးဆန္ဒ ပြကြသည်။ စီတန်း လမ်းလျှောက်ရာတွင် အာဏာပိုင်တို့က ပစ်ခတ်သဖြင့် လယ်သမားကြီးလေးဦး သေနတ်မှန် သေဆုံး ခဲ့ကြသည်။ လူထုသည် အုံကြွလာသည်။ ဘုရင်ခံအစိုးရက အဖမ်းအဆီးများ ပြုလုပ်သည်။ ဖဆပလအဖွဲ့ ဝင်များကို သူခိုးဓားပြများ၊ ဆူပူသောင်းကျန်းသူများ၊ ရာဇဝတ်ကောင်များအဖြစ် ရုံးတင်တရားစွဲကာ ထောင်ချသည်။ ရန်ကုန် လူထုသည် ထန်းတစ်ပင် မြို့သို့ ဘတ်စ်ကားများဖြင့် ချီတက် ကာ ဆန္ဒပြကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုအချိန်တွင် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ကို ပြန်လည်ဖွင့်လှစ် သည်။ ကျွန် တော်တို့သည် ၁၉၄၆၊ မတ်လတွင် ဆယ်တန်း စာမေးပွဲ ဖြေဆိုအောင်မြင်ပြီး အောက်တိုဘာလတွင် တက္ကသိုလ်သို့ ရောက်လာကြသည်။ တက္ကသိုလ်တွင် သမဂ္ဂ များ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းသည်။ တက်ကြွသော လူငယ်ကျောင်းသား များသည် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ခေါင်းဆောင် သည့် ဖဆပလအဖွဲ့ ကို ထောက်ခံကြသည်။ လွတ်လပ်ရေး တိုက်ပွဲတွင် တစ်တပ်တစ်အား ပါဝင်ရန် စိတ်အားထက်သန် ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၁၉၄၆၊ နှစ်လယ်တွင် ဘုရင်ခံ ဒေါ်မန်စမစ်ကို ဘိလပ်က ပြန်ခေါ်သည်။ သူနှင့် မြန်မာပြည်သူတို့ အစေးမကပ်။ သူက ဗိုလ်ချုပ်အောင် ဆန်းကို လူသတ်မှုဖြင့် တရားစွဲရန် ကြံစည် သည်။ ထိုအခါ မြန်မာပြည် သူတို့ ဆူပူထကြွကြလိမ့်မည်။ သူ့နောက်တွင် တက်ကြွသောလူထု၊ လွတ်လပ်ရေးကို မရ အရတိုက်ယူမည့် လူထုကြီးရှိသည်။ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းကို ဖမ်းလျှင် ဗမာ့တပ်မတော်တွင်ရှိနေသော ဗမာ့မျိုးချစ် တပ်မတော်မှ အရာရှိများ၊ ရဲဘော်များက တိုက်ကြလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ဖြစ်ရာ မြန်မာပြည်ပေါ်လစီအသစ်ကို အကောင် အထည်ဖော်နိုင်ရန် လေဘာအစိုးရခေါင်းဆောင် အက်တလီ က ဆာဟူးဘတ်ရန့်ကို မြန်မာပြည် ဘုရင်ခံသစ်အဖြစ် ခန့် လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘုရင်ခံသစ်ကို မြန်မာလူထုက လူထုဆန္ဒပြပွဲများ၊ သပိတ်များဖြင့် ကြိုဆိုကြသည်။ သပိတ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု မှောက်ကြသည်။ စာတိုက်အလုပ်သမားသပိတ်၊ မီးရထား အလုပ်သမားသပိတ်၊ စာရေးဝန်ထမ်းသပိတ်များ ပေါ်လာ သည်။ ပုလိပ်အဖွဲ့ ကပင် သပိတ်မှောက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ဘုရင်ခံသစ်သည် ဖဆပလအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ဗိုလ်ချုပ် အောင်ဆန်းနှင့်ဆွေးနွေးကာ ဘုရင်ခံ၏ အမှုဆောင်ကောင်စီ ဟောင်းကို ဖျက်သိမ်းပြီး ကောင်စီသစ်ဖွဲ့လျှင် ပါဝင် ဆောင်ရွက်ရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ အင်္ဂလိပ်များ မပါသော ဘုရင်ခံ၏ ကောင်စီတွင် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ဒုတိယ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်လာသည်။ ဝန်ကြီးအဖွဲ့တွင် ဝန်ကြီးချုပ်က ခေါင်းဆောင် သည့်လုပ်ထုံးကို ကျင့်သုံးပါစေမည်ဟု ဘုရင်ခံက သဘော တူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၁၉၄၇၊ နှစ်ဦးတွင် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ဦးဆောင်သော မြန်မာအစိုးရ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ အား လန်ဒန်သို့ လာ ရောက်ဆွေးနွေးရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းတို့ ဘိလပ်သွားချိန်တွင် လုံးဝလွတ်လပ်ရေးကို ထောက်ခံသော အားဖြင့် ကျွန်တော်တို့ကျောင်းသားများ သပိတ်မှောက်ကြ သည်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားသမဂ္ဂ၊ ဗမာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ ကျောင်းသားများသမဂ္ဂတို့က သပိတ်များကို ဦးဆောင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၁၉၄၇၊ နွေ ကျောင်းပိတ်ရက်တွင် ကျွန်တော်သည် အိမ်သို့မပြန်။ ကိုကြည်လင် (ကွယ်လွန်သူ စာရေးဆရာ မောင်ကြည်လင်) နှင့်အတူ ပန်းတနော်၊ ညောင်တုန်း၊ ဓနုဖြူ၊ မအူပင်နှင့် ဘိုကလေးမြို့များသို့ သပိတ်စည်းရုံးရေး ဆင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        ကိုကြည်လင်သည် မူလက ပခုက္ကူ ကွန်မြူနစ်ပါတီတွင် တက်ကြွစွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ကွန်မြူနစ်ပါတီကွဲ သည်တွင် တက္ကသိုလ် သို့ ရောက်လာသူဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်လည်း ပခုက္ကူ၊ ပြည်သူ့ ရဲဘော်တပ်ဖွဲ့တွင် အတွင်းရေးမှူးအဖြစ် ဆောင်ရွက်နေရာမှ နိုင်ငံရေးအကွဲအပြဲ များ ဖဆပလမှ (သူငယ်ချင်းများ ပါဝင်သည့်) ကွန်မြူနစ် ပါတီတို့ ထွက်သွားချိန်၌ စိတ်ပျက်ကာ တက္ကသိုလ်သို့ ရောက်လာသူဖြစ်သည်။ သူငယ်ချင်းများ အားလုံးလိုလို တက္ကသိုလ်ကျောင်းတက်ကြရန် ရန်ကုန်သို့ ဆင်းကြသည်။ ပြည်သူ့ရဲဘော် ပထမညီလာခံသို့တက်ရန် ဇွန်လဆန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောက်တွင် ရန်ကုန်သို့ ကျွန်တော် ဆင်းလာခဲ့သည်။ ညီလာခံအပြီး တက္ကသိုလ် နယ်မြေသို့ သွားရောက်လည်ပတ် သည်တွင် ကျောင်းနေရန် စိတ်ပါလာသည်။ သို့နှင့် မိဘများ ကို ပူဆာကာ တက္ကသိုလ်သို့ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်စလုံး ဆယ်တန်းအောင် ကြသဖြင့် နှစ်ယောက်အတွက် ကျောင်းစရိတ် ထောက်ပံ့ရ မည်မှာ အတန်ငယ်ခက်ခဲသည်။ သို့ရာတွင် တို့ဖြစ်သလို စားမည်ဟုဆိုကာ နှစ်ယောက်စလုံးကို တက္ကသိုလ်သို့ပို့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်ကား ကျောင်းသားသပိတ်အရေးတော်ပုံ ဒီရေကိုစီးကာ တက်ကြွနေသည်။ ကျောင်းသားညီလာခံ ကိုယ်စားလှယ်များနှင့်အတူ အတွင်းဝန်ရုံးသို့ သွားရောက် ဆန္ဒပြရာ၌ ပါဝင်ခဲ့သည်။ သပိတ်လှန်ပြီး ဇာတိသို့ ပြန်လာ သည့်အခါတွင်မူ မြိုင်၊ မြစ်ခြေတို့၌ ဖဆပလအဖွဲ့ဝင် လူငယ်များကို စစ်သင်တန်း ပေးသည်။ ဖဆပလမှ ကိုကျော်ရှိန် (နောင်တွင် ဆိုရှယ်နီ၊ ကွယ်လွန်) က လွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲ အတွက် အသင့်ပြင်ကြရာတွင် လက်နက်ကိုင်တိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲ တန် ဆင်နွှဲရမည်။ ထို့ကြောင့် လက်နက် ကိုင်တော်လှန်ရေး အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ကျွန်တော့်ကို စည်းရုံးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းက ဘိလပ်သွားခါနီးတွင် “တစ်နှစ် အတွင်း လွတ်လပ်ရေးရအောင် ကြိုးစားမယ်၊ မရရင် ချမယ်” ဟူသော မိန့်ခွန်းက ကျွန်တော်တို့ကို တပ်လှန့်နှိုးဆော် လိုက် ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဘိလပ်သို့အသွား အိန္ဒိယသို့ ဗိုလ်ချုပ်ဝင်ကာ ပန်ဒစ်နေ ရူးနှင့် ဆွေးနွေးသည်။ သတင်းစာဆရာများက “မြန်မာ့လွတ် လပ်ရေး ကြိုးပမ်းမှုတွင် အနုနည်းသုံးမလား၊ အကြမ်းနည်း သုံးမလား”ဟု မေးသည်တွင် ဗိုလ်ချုပ်က အခြေအနေအရ ပေါ့၊ ကျွန်တော်တို့ကတော့ လက်မနှေးပါဘူး” ဟု ဖြေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လန်ဒန်မှ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ပြန်လာသည့်အခါ တိုင်းပြုပြည်ပြု လွှတ်တော် ရွေးကောက်ပြီး လွတ်လပ်သော မြန်မာပြည်၏ အခြေခံဥပဒေ ရေးဆွဲရန် သဘောတူခဲ့သည်။ ၁၉၄၇ ခု၊ ဖေဖော်ဝါရီလတွင် တိုင်းရင်းသားညီညွတ်ရေး ဥမကွဲသိုက်မပျက် ပြည်ထောင်စုတွင် ပါဝင်ရန် ပင်လုံ ညီလာခံ ကျင်းပသည်။ ထို့နောက် ဧပြီလတွင် ရွေးကောက်ပွဲ ကျင်းပသည်။ ဖဆပလ အပြတ်အသတ်နိုင်သည်။ သို့သော် ဇူလိုင် ၁၉ တွင်မူ ဗိုလ်ချုပ်နှင့် အာဇာနည်များ လုပ်ကြံခံရပြီး ရေတိမ်နစ်ခဲ့ကြရလေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562720616597,"sku":"","price":6650.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_25087a3a-5e87-4c7c-98a9-0b754139fe19.jpg?v=1770808365"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-ဖြစ်လေရာဘ၀ကွယ်","title":"ဖြစ်လေရာဘဝကွယ်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eလှဥမ္မာနှင့် နွားကျောင်းသား\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e(၁)\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          လှနတ်မယ်က ဘာ့ကစားထားရော့သလား။ သို့တည်းမဟုတ်၊ ပြုစား၍များ ထားလိုက်လေပြီလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထွန်းလင်းသည် ၎င်း၏ ရောဂါကို ဝေခွဲခြင်းမပြုနိုင်အောင် ဖြစ်နေ သည်။ အဘယ် လူမမာသည် မိမိ၏ ကိုယ်၌ဖြစ်သော ရောဂါကို အမှန် အကန်အတိုင်း သိရှိနိုင်သနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လှယမင်းသည် ထိုမျှနှင့်ပင် အားရတင်းတိမ်ခြင်း၊ ကျေနပ်ခြင်း မရှိသေးမူ၍ ရိုးအ လှသော ထွန်းလင်းအား ဖမ်းစားထားလိုက်လေပြီ လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထွန်းလင်းသည် အိပ်စက်၍မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ ၎င်း၏ အိပ်ရာထက်တွင် တလူးလူး တလွန့်လွန့်ဖြစ်နေသည်။ ဟိုဘက်စောင်း လိုက်၊ သည်ဘက်စောင်းလိုက် လုပ်နေသည်။ အိပ်ပျော်သွားစေရန် အတွက် အဘယ်မျှ ကြိုးပမ်းအားထုတ်စေကာမူလည်း အိပ်စက်၍ကား မရချေ။ မျက်လုံးများသည် ကြောင်၍သာနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထွန်းလင်းသည် ၁၂ နာရီခန့်က မီးငြိမ်းကာ အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။ အိပ်ချင်လှ၍တော့ကား မဟုတ်ချေ။ မအိပ်လျှင်မဖြစ်၍ အိပ်ရာဝင်ခဲ့ရ ခြင်းသာလျှင် ဖြစ်လေသည်။ အိပ်ရာထက်တွင် အဘယ်မျှ ကြာမြင့်နေ ပြီဆိုသည်ကိုလည်း သူသည် မသိတော့ချေ။ တော်တော်ကြာပြီဆိုသည်မျှလောက်ကိုသာ သိလေသည်။ အိပ်ချိန်တန်လျက်နှင့် အဘယ်သို့မျှ အိပ် စက်ခြင်းမပြုနိုင်သောအခါ အိပ်ရာထက်တွင် လဲလျောင်းခြင်း ပြုနေရသောအမှုသည် လေးလံလှသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာ သည်။ အနေရကျပ်၊ အထိုင်ရကျပ်ရုံသာမက အသက်ရှူများပင် ကျပ် လာတော့သည်။ ဦးခေါင်းထဲက ယားသလိုလို၊ ကျောပြင်ပဲ ယားသလိုလို နှင့် မနေတတ်၊ မထိုင်တတ်ဖြစ်လာသည်။ သက်ပြင်းကိုလည်း မကြာ ခဏချမိလေသည်။ အင်မတန်စိတ်ရှည်သူတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်လင့် ကစား စိတ်များလည်း တိုတောင်းစပြုလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မီးငြိမ်း၍ အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်မှာ ကြာပေပြီ။ မှောင်နှင့်မည်းမည်းထဲ တွင် ဝဋ်ကြွေးခံနေရသည်မှာလည်း ကြာပေပြီ။ အင်မတန်သိမ်မွေ့၍ စိတ်ရှည်လှသော ထွန်းလင်းသည် ကမ္ဘာမြေကြီးနှင့် ရန်ဖြစ်ချင်သလို ဖြစ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ခြုံထားသော သက္ကလတ်စောင်ကြီးကို ၎င်း၏ ကိုယ်မှ ရုတ်တရက် ခွာချပစ်လိုက်ပြီးနောက် ခြင်ထောင်ကို မ,\u003cspan\u003eကာ ခုတင်ထက်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်လေသည်။ ထိုသို့ စိတ်တိုတိုနှင့် ပြုလုပ်ချင် ရာကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးနောက် ရှေ့ဆက်၍ ဘာလုပ်ရမည့် အစီအစဉ်မရှိသေး ရကား ထွန်းလင်းသည် မှောင်နှင့်မည်းမည်းထဲတွင် အတန်ကြာမျှ ငိုင်၍ ရပ်နေမိသည်။ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျ၍နေသော ကမ္ဘာမြေကြီး ကို သူသည် ထောင်ထားခြားနား၍ကား ပြီးလေပြီ။ ရှေ့ဆက်၍ ဘာ လုပ်ဦးမည်နည်း။ သူသည် ဘာကိုမျှ စဉ်းစား၍မရသဖြင့် ခုတင်ခေါင်း ရင်း ဘေးဘက်တွင်ရှိသော စာကြည့်စားပွဲဆီသို့ ရောက်သွားပြီးလျှင်စားပွဲတင်မီးတိုင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မှောင်မည်းနေသော အခန်းကလေးအတွင်း၌ ရုတ်တရက် မီးလင်း ၍ သွားလေသည်။ အခန်းတွင်း၌ ပစ္စည်းများများစားစားတော့ မရှိလှ ချေ။ မရှိလျှင်မဖြစ်သော ခုတင်၊ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်တစ်လုံးအပြင် သောက်ရေတကောင်း တစ်လုံး၊ အဝတ်အစားများထည့်သော ယူနီ ဖောင်း သေတ္တာကြီးတစ်လုံးနှင့် စာအုပ်စင်တို့သာ ရှိကြသည်။ ခုတင် ခေါင်းရင်းဘေးရှိ စာကြည့်စားပွဲထက်တွင် တရိုတသေတင်ထားသော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံလည်း ရှိလေသည်။ ဓာတ်ပုံရှင်မှာ အသက်ငါးဆယ်ခန့် ရှိလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသော အမယ်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထွန်းလင်းသည် ရင်တွင်း၌ ပူစပ်ပူလောင် ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ရေ တကောင်းမှ သောက်ရေတစ်ခွက်ကို ခပ်ပြည့်ပြည့်ငဲ့ ကာ တဂွတ်ဂွတ် နှင့် မြည်အောင် အားရပါးရသောက်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် စာကြည့် စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ စာကြည့်စားပွဲတွင် အတန်ကြာမျှ မတုန် မလှုပ် ထိုင်နေပြီးမှ ဦးခေါင်းကို တစ်ချက်မျှကုတ်ဖွကာ စားပွဲအံဆွဲကို ရုတ်တရက် ဆွဲဖွင့်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် စားပွဲအံဆွဲအတွင်းမှ သူ၏ ရွှေရောင်လက်ပတ်နာရီကို ထုတ်ယူ၍ ကြည့်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အချိန်မှာ ညသန်းခေါင်ကျော်၊ နာရီပြန်နှစ်ချက်တီးခန့် ဖြစ်လေ သည်။ တိတိကျကျဆိုလျှင် နှစ်နာရီထိုးရန် ငါးမိနစ်မျှပင် မလိုတော့ ချေ။ ထို့ကြောင့် နံနက်လင်းရန် နာရီများစွာလည်း မကျန်ရှိတော့ချေ။ နာရီကို အတန်ကြာမျှ စူးစိုက်၍ကြည့်ရင်း တစ်လောကလုံး နှစ်နှစ် ခြိုက်ခြိုက်ကြီး အိပ်မောကျနေချိန်တွင် သူများနည်းတူ အိပ်စက်ခြင်း မပြုနိုင်သော မိမိ၏အဖြစ်ကို ထွန်းလင်းသည် များစွာ အံ့ဩ၍နေမိ သည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်နီးပါးခန့်မျှ လူ့လောကတွင် နေ ထိုင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးချေ။ ဤတစ်ကြိမ်သည် ပထမအကြိမ်ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ဖက်ခြေရင်းမှ တခေါခေါနှင့် ဟောက်နေသော အသံကို ကြား လိုက်ရပြန်သောအခါ ယခုအချိန်အထိ အိပ်စက်ခြင်းမပြုနိုင်သော ၎င်း၏ ကိုယ်ကိုလည်း ထွန်းလင်းသည် မကျေမချမ်းဖြစ်လာမိသည်။ သူများ နည်းတူ မိမိကကော အဘယ်ကြောင့် အိပ်စက်ခြင်းမပြုနိုင်ရသနည်း။ ထွန်းလင်းသည် ၎င်း၏ ကိုယ်ကို တရားခံအဖြစ်ဖြင့် စွဲချက်တင်ကာ ၎င်းကိုယ်တိုင် တရားသူကြီးပြု၍ စစ်ဆေးလျက်ရှိသည်။ သို့ရာတွင် တရားမင်းနှင့် တရားခံတို့ တစ်ဦးတည်းသာဖြစ်နေသော အမှု၌ ထွန်း လင်းသည် အဘယ်ကဲ့သို့ ထင်ရှားအောင် စစ်ဆေးနိုင်ပါ့မည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူသည် ကုလားထိုင်ထက်တွင် လေးလေးလံလံ ထိုင်ချလိုက် သည်။ နာရီကို ပြန်ထည့်ထားလိုက်ပြီးနောက် စားပွဲအံဆွဲကို ပြန်၍ ပိတ်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက် ကော်ရစ်ဒါအတွင်း ခပ်အုပ်အုပ်နင်းကာ ခပ်မှန်မှန် လျှောက်လာသော ခြေသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ညဦးပိုင်း က အဘယ်သို့မျှ ဖတ်ရှု၍မရသဖြင့် စားပွဲပေါ်၌ ကျွမ်းထိုးမှောက်ခုံ ဖြစ်နေသော တက္ကဗေဒစာအုပ်ကို ကတိုက်ကရိုက် လှမ်းယူကာ စာကြည့် နေသယောင် ပြုနေလိုက်ရပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e* * *\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e( ၂ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          ကျောင်းဆောင်၏ ကော်ရစ်ဒါအတိုင်း ခပ်အုပ်အုပ်၊ ခပ်မှန်မှန် လျှောက်လာသော ခြေသံသည် မီးလင်းနေသော ထွန်းလင်း၏ အခန်း ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်၍သွားလေသည်။ ထွန်း လင်းသည် မသိယောင်၊ မကြားယောင်ပြုကာ စာကြည့်ဟန်ဆောင်နေ လိုက်သည်။ အခန်းရှေ့တွင် ရပ်နေသူသည် တစ်အောင့်မျှ ငြိမ်သက်စွာစောင့်ဆိုင်းနေပြီးနောက် အပြင်ဘက်မှ တံခါးကို မတိုးမကျယ်ခေါက် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထွန်းလင်းသည် တက္ကဗေဒစာအုပ်ကို လက်မှမချဘဲ စာကြည့် စားပွဲမှ ထလာခဲ့ပြီးလျှင် အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ သူ တွေး ဆသည့်အတိုင်းပင် အပြင်မှ တံခါးခေါက်သူသည် နည်းပြဆရာ အဆောင်မှူးဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိရလေသည်။ အအေးဒဏ်ကို ကာ ကွယ်ရန်အတွက် အဆောင်မှူးသည် သက္ကလတ် လောင်းကုတ်အင်္ကျီ ကြီးကို ဝတ်ဆင်လျက် လည်ပင်းတွင်လည်း သိုးမွေးနှင့် ရက်လုပ်ထား သော မာဖလာကို ရစ်သိုင်းထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟေ... မင်း ခုထက်ထိ မအိပ်သေးဘူးလားကွ၊ မောင်ထွန်းလင်း” နည်းပြဆရာက များစွာ အံ့အားသင့်သောအမူအရာဖြင့် မေးမြန်းလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော် ခုပဲ အိပ်တော့မလို့ပါဆရာ၊ ကြည့်ဖို့ စာကလေးမကုန် တတ်သေးတာနဲ့မို့ပါ” ကျောင်းသားတပည့်တို့၏ထုံးစံအတိုင်း ထွန်း လင်းသည် ဆရာဖြစ်သူအား လွယ်လင့်တကူပင် လိမ်လည်၍ ပြောဆို ခြင်းပြုလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ဒါလောက်ညဉ့်နက်အောင်သာ စာကြည့်နေရင် မင်းကျန်းမာရေး ကို ထိခိုက်လိမ့်မယ် မောင်ထွန်းလင်း၊ ဘယ်အရာမဆို ချင့်ချင့်ချိန်ချိန် လုပ်မှပေါ့ကွာ” အဆောင်မှူးသည် ၎င်း၏ ဝတ္တရားအတိုင်း တပည့် ကျောင်းသားအား သတိပေးခြင်းပြုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်ကဲ့ဆရာ၊ ကျွန်တော်လည်း ခုပဲအိပ်တော့မလို့ပါ”ထွန်းလင်း သည် ဆရာသမားအား လေးလေးစားစား ပြန်လည်ပြောဆိုခြင်း ပြု လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းကတော့ အောင်ရုံတင်မကဘူး ဒစ်စတင်းရှင်းတောင် ရနိုင်တဲ့သူပါကွာ၊ ကဲ... ကဲ အချိန်လည်းမရှိတော့ဘူးပေါ့၊ အိပ်တော့နော်၊ ဟုတ်လား” ဟု ၎င်းသတိပေး ပြောဆိုစရာရှိသော စကားများကို ပြော ဆိုပြီးနောက် အဆောင်မှူးသည် ကော်ရစ်ဒါအတိုင်း ဆက်လက်၍လျှောက်သွားသဖြင့် ထွန်းလင်းသည် အခန်းတံခါးကိုပိတ်ကာ စာကြည့် စားပွဲသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           စာကြည့်စားပွဲတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီးနောက် အကြောင်းရင်းကို ဘာ မျှ မသိရှာသဖြင့် “မင်းကတော့ အောင်ရုံတင်မကဘူး၊ ဒစ်စတင်းရှင်းတောင် ရနိုင်တဲ့လူပါကွာ” ဟူ၍ ရိုးရိုးသားသားနှင့် ယုံယုံကြည်ကြည် ပြောဆိုအားပေးသွားသော ၎င်း၏ အတန်းဆရာလည်းဖြစ်၊ ၎င်းနေထိုင် လျက်ရှိသော သထုံကျောင်းဆောင်၏ အဆောင်မှူးလည်းဖြစ်သော ဆရာ ဦးကြည်၏စကားကို ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း ထွန်းလင်းသည် ခုတ်ရာနှင့်ရှရာ တလွဲစီဖြစ်နေသော မိမိ၏ ဖြစ်အင်ကို ရယ်မောပစ်လိုက် ချင်သလို ဖြစ်လာသည်။ သို့ရာတွင် သူသည် ရယ်မောခြင်းကား မပြု နိုင်ချေ။ ဆရာဦးကြည်၏ ပြန်လှည့်လာသော ခြေသံကို ကြားလိုက်ရ သဖြင့် မီးခလုတ်ကို ကတိုက်ကရိုက် ပိတ်လိုက်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562722091157,"sku":"","price":4050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c3f6f237-fb77-4bbe-a7df-e7ae7a28d020.jpg?v=1730207039"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-ပြင်ဥက္ကာနွေဦး","title":"ပြင်ဥက္ကာနွေဦး","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e(၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူသည်ဓာတ်မီးခြစ်မှ အဝတ်အချည်းစည်းနှင့် ဂျပန်မကလေး၏ ရုပ်ပုံကို အမှတ်တမဲ့ ကြည့်ရှုခြင်းပြုပြီးနောက် စောစောက နေရာတွင် ပြန်ချထားလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် မီးညှိထားသော စီးကရက်ကို စိတ်မပါ့တပါနှင့် ဆက်၍ဖွာနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အလှအပနှင့် အကောင်းအမွန်ကို တပ်မက်နှစ်ခြိုက်တတ်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ဦးဘတင့်သည် ငါးသုံးလုံး စီးကရက်ကို တစ်ဝက်မျှ ကုန်အောင်မဖွာတော့ဘဲ မီးရထားကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွှင့်ပစ် လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် စီးကရက်တိုကို ဖိနပ်ဦးနှင့် နင်းခြေလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မီးရထားကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဦးဘတင့် တစ်ညလုံးလိုလို လွှင့်ပစ် နင်းခြေထားသော ငါးသုံးလုံးစီးကရက်အတိုအစများနှင့် ရှုပ်ပွ ပေကျံ လျက်ရှိလေသည်။ သို့ရာတွင် အထက်တန်းတွဲ၏ သီးသန့်အခန်း တစ်ခန်းလုံးတွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ပါလာသောကြောင့် တော် ပေသေးသည်။ အားနာရမည့်သူမရှိချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှင်းရိုက်ထားသဖြင့် မှုန်ဝါးဝါးဖြစ်နေသော မှန်ပြတင်းတံခါးမှ အပြင်ဘက်သို့ ဦးဘတင့်သည် လှမ်း၍ကြည့်လိုက်ပြန်လေသည်။ သူသည် ထင်းရှူးတောကြီးများကိုပင် မမြင်ရချေ။ နှင်းဝေနေသော ကမ္ဘာကိုသာ မြင်နေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မှန်ပြတင်းပေါက်မှ သူမြင်နေရသည့်အတိုင်းပင် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးသည် နှင်းဝေနေသလော။ ဦးဘတင့်သည် မျက်မှောင်ကုတ် ကာ ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားလျက်ရှိလေသည်။ သူသည် အတန် ကြာမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပိတ်၍ထားသော မှန်ပြတင်းတံခါးကို ဖြုန်း ခနဲ ထ၍ ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"  အား... \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဦးဘတင့်သည် အလန့်တကြားပင် အာမေချိတ်လိုက်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကမ္ဘာလေသည် မြူနှင်းများကို လုံးထွေးသယ်ဆောင်ကာ ဦးဘတင့်ဖွင့်လိုက်သော ရထားပြတင်းပေါက်မှ အတွင်းသို့ တရကြမ်း တိုးဝှေ့ဝင်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြင့်မားလှသော ထင်းရှူးပင်ကြီးများသည် ပြင်ဥက္ကာလော်ကယ် ရထားနှင့်ပြိုင်၍ ပြေးလွှားနေကြလေသည်။ သို့ရာတွင် အဆန်သို့ ပြေးလိုက်နေခြင်းတော့ကား မဟုတ်ချေ။ စုန်၍ပြေးနေခြင်းမျှသာ ဖြစ်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကမ္ဘာအပြင်မှ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်နေသော အအေးဓာတ်ကိုပင် မေ့လျော့ကာ ဦးဘတင့်သည် ကလေးသူငယ်တစ်ယောက်လို စုန်၍ ပြေးလွှားနေကြသော ထင်းရှူးပင်များကို ငေးမောကြည့်ရှုနေလေ သည်။ သူသည် အဆန်ခရီးကို သွားရောက်ခြင်းပြုနေရသော ခရီးသည် တစ်ဦးပင် ဖြစ်နေငြားသော်လည်း စုန်၍ပြေးနေကြသော ထင်းရှူးပင် များနှင့်အတူ လိုက်ချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်နေသလား မသိနိုင်ချေ။ လေးဆယ်ကျော်လွန်၍ ငါးဆယ်အနီးသို့ပင် ကပ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း လူငယ်စိတ် မကုန်တတ်သေးသော ဦးဘတင့်ကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်၏ အတွင်းစိတ်ကို ဝင်ကြည့်ဖို့ အလုပ်သည် လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြင်ဥက္ကာ အဆန်လော်ကယ်သည် နှင်းများထူထပ်စွာ ကျဆင်း နေသော ထင်းရှူးပင်တောများအကြားတွင် တအိအိ တိုးဝှေ့ခုတ်မောင်း လျက်ရှိလေသည်။ တစ်ချက်တစ်ချက်တွင် မီးကုန်ရေကုန်တင်ကာ ခုတ်မောင်းခြင်းပြုရသော မီးရထားခေါင်းတွဲ၏ စက်သံကြောင့် ထင်းရှူးတောကြီးတစ်တောလုံးသည် ပဲ့တင်သံ ဟည်း၍သွားလေ သည်။ ထိုသစ်တောကြီးကို ဘုံဗိမာန်ပြုကာ ခိုအောင်းနေထိုင်ခြင်း ပြုနေရသော ငှက်များနှင့် ရှဉ့်ကလေးများသည် ကမ္ဘာပျက်သကဲ့သို့ဆူဆူညံညံအသံပြုကာ ကြောက်လန့်တကြား ခုန်ပေါက်ပျံသန်းကြ လေသည်။ မိုးမူကား မလင်းတစ်ဝက် လင်းတစ်ဝက်နှင့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e( ၂ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြင်ဥက္ကာလော်ကယ်သည် ထူထပ်သော ထင်းရှူးတောကြီးများ အကြားတွင် ရုန်းကာကန်ကာနှင့် တိုးဝှေ့ဆန်တက်လျက်ရှိလေသည်။ သို့ရာတွင် ထင်းရှူးပင်များမူကား ခုန်၍သာ ပြေးနေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဦးဘတင့်သည် ကမ္ဘာအပြင်မှ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လျက်ရှိသော အအေးဓာတ်ကိုပင် မေ့လျော့နေဟန်ရှိလေသည်။ သူသည် စုန်၍ပြေး နေသော ထင်းရှူးပင်များကို ငေးမောကြည့်ရှုနေလေသည်။ အဆန် ခရီးကို သွားနေရသော်ငြားလည်း အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော ထို လူကြီးတစ်ယောက်သည် ထင်းရှူးပင်များနှင့်အတူ စုန်၍လိုက်ချင်သောစိတ်များ ပေါ်ပေါက်နေသလား မသိရရာ လေးဆယ်ကျော်လွန်၍ ငါးဆယ်အနီးသို့ပင် ကပ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း လူငယ်စိတ် မကုန်စင် တတ်သေးသော ဦးဘတင့်ကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်၏ အတွင်းစိတ်ကို အဘယ်သူ ဝင်ကြည့်နိုင်သနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငှက်ကလေးများသည် ထင်းရှူးပင်များ အကြားတွင် ပျံသန်း နေကြသည်။ တစ်ကောင်ကို တစ်ကောင်က အသံပြုလျက်ရှိကြသည်။ ရှဉ့်ကလေးများသည် ထင်းရှူးကိုင်းတစ်ကိုင်းမှ အခြားတစ်ကိုင်းသို့ ခုန်ကူးပြေးလွှားနေကြသည်။ တစ်ကောင်ကို တစ်ကောင်က အသံပြု လျက်ရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဦးဘတင့်သည် ငှက်ကလေးများနှင့် ရှဉ့်ကလေးများ၏လှုပ်ရှား နေကြပုံတို့ကိုလည်း ကြည့်ရှုနေပုံထင်ရသည်။ သို့ရာတွင် ထိုသတ္တဝါကလေးများသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ကာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေရသည့်အကြောင်းရင်းကိုကား သူသည် စဉ်းစားမိချင်မှ စဉ်းစား မိပေမည်။ သူသည် ငှက်ကလေးများနှင့် ရှဉ့်ကလေးများ၏ အသံဗလံ တို့ကို သာယာသည်ဟု ထင်ချင်က ထင်နေလိမ့်မည်။ ခုန်ပေါက် ပျံသန်းနေကြသော ထိုသတ္တဝါကလေးများ၏ လှုပ်ရှားမှုတို့ကို လှပ သည်ဟု ထင်ချင်က ထင်နေပေလိမ့်မည်။ လူတစ်ဦး တစ်ယောက်၏ အတွင်းစိတ်ဓာတ်နှင့် ခံစားမှုကို ဘယ်သူသိနိုင်သနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဦးဘတင့်သည် အဆန်ခရီးသည် တစ်ယောက်ဖြစ်လေသည်။ သို့ရာတွင် သူသည် အစုန်ခရီးကိုသာ သက်သက်သာသာ လိုက်ပါချင် သကဲ့သို့ စုန်၍ပြေးနေသော ထင်းရှူးပင်များနှင့် သစ်တောများ၏ အကြား၌ ကြောက်လန့်တကြား ပျံသန်းခုန်ပေါက်နေကြသော သတ္တဝါ ကလေးများကို လှပသော အမြင်ဘက်မှ ငေးမောကြည့်ရှုနေရှာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တကယ်ဆိုတော့ လူ့ဘဝဆိုသည်မှာ တည်ငြိမ်ခြင်းမရှိသော ရေပြင်တွင် မိမိလိုရာခရီးကို သွားနေရသော လှေသမားနှင့် တူလေ သည်။ တည်ငြိမ်ခြင်းမရှိသော ရေပြင်သည် စုန်သောအခါ စုန်၍၊ ဆန်သောအခါ ဆန်တတ်လေသည်။ လှေသမားသည် ရေစုန်လိုက်သောအခါ လိုက်ရတတ်လေသည်။ ရေဆန်လိုက်သောအခါ လိုက်ရ တတ်လေသည်။ တစ်သက်လုံး ရေဆန်လိုက်နေရသည်ဟူ၍ မရှိတတ် ချေ။ ထို့အတူ ရေစုန်ချည့်လိုက်နေရသည်ဟူ၍လည်း မရှိတတ်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ရာတွင် ဦးဘတင့်သည် ရေစုန်ကိုသာချည့် လိုက်ချင်သော လှေသမားနှင့်တူလေသည်။ ပင်ပန်းရသော ရေဆန်ခရီးကို သူသည် အတတ်နိုင်ဆုံး ရှောင်ကွင်းလေ့ရှိသည်။ ထွက်ပြေးလေ့ရှိသည်။ သူ၏ ကိုယ်ကို အလွန်တရာ သက်သာချောင်ချိအောင်လည်း နေတတ်ထိုင် တတ်သူ တစ်ယောက်ပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562724188309,"sku":"","price":900.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_55088c37-20f5-4eb3-8fb8-ebd8f7bc466c.jpg?v=1730207053"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-ပျောက်ဆုံးနေသောလူတစ်ယောက်","title":"ပျောက်ဆုံးနေသောလူတစ်ယောက်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eပျောက်ဆုံးနေသော လူတစ်ယောက်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအဆုံးနှင့်အစ၏ ကြားကာလ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e( ၁ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e           ရှာရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မရှာ၍ကား မဖြစ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခင်မေက သူ့ကိုရှာရမည်။ မတွေ့မချင်း ရှာရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခင်မေက သူ့ကိုလိုက်၍ ရှာနေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မောင်... မောင်... မောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မွတ်သိပ်ခြင်းပြင်းပြစွာနှင့် သူ့ကို ခင်မေက မြည်တမ်းတနေပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဘယ်မှာလဲ မောင်ရယ်...” ခင်မေက သူ့ကို တသသ မေးနေရှာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ရာတွင် သူ့ထံမှ အဖြေကိုကား မရ၊ ဘယ်မှာလဲ မောင်ရယ်..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက မကြားနိုင်တော့၍များလားမသိ၊ ဒါမှမဟုတ်ဘဲနှင့် မကြား ချင်တော့၍ မကြားယောင်ပြုနေသလားမသိ၊ အမှန်ကို ခင်မေက ဘယ်လို လုပ်၍များ သိနိုင်ပါ့မတုံအရူးမကလေးလို ခင်မေက သူရှိနိုးနိုးရာမှာ တကောက်ကောက် လိုက်ရှာနေသည်။ မောရမှန်းမသိ၊ ပန်းရမှန်းမသိ၊ အို.. ရှက်ရကြောက်ရ မှန်းလည်း ခင်မေက မသိတော့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နေပူပူ မိုးရွာရွာ။ အို... နှင်းတွေကဝေလို့ ခိုက်ခိုက်တုန် ချမ်းချမ်း စီးစီးကြီးထဲမှာပဲ ဖြစ်နေဖြစ်နေ ခင်မေက သူမရဲ့ “မောင်”ကို ရှာနေပါ သည်။ မြည်တမ်းနေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သည်လောက်ပင် ခင်မေက လိုက်ရှာနေပါလျက် သူ၏ အရိပ် အယောင်ကိုမျှပင် မမြင်၊ အစအနကိုလည်း သတင်းမကြားရ။ သူက မြေကြီးရဲ့ တစ်ဖက်စွန်းမှာလား။ သူသည် ပျောက်ဆုံးသွားပြီလား၊ သို့မဟုတ် ခင်မေ ရှာ၍မတွေ့သောနေရာမှ ခင်မေရဲ့ မြည်တမ်းတသံကို ပင် မကြားနိုင်တော့၍များလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရှာရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မရှာ၍ကား မဖြစ်၊ ခင်မေက သူ့ကို ရှာရမည်၊ မတွေ့မချင်း ရှာ ရမည်။ အို မသေမချင်းလည်း ခင်မေက ရှာဦးမည်၊ အကယ်၍ သေသွား လို့ ဟိုဘက်တစ်ဘဝမှာ ရှာနိုင်ဦးမည်ဖြစ်က ခင်မေက ရှာနေလိမ့်ဦးမည် သာ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တောတောင်နှင့် မြစ်ချောင်းသမုဒ္ဒရာတို့က ကာဆီးလို့ပဲ နေပါစေ။ စိုးရွံ့စရာ ဘေးအန္တရာယ်တို့ကပဲ ဟန့်တားခြောက်လှန့်၍လည်း နေပါ စေ၊ ခင်မေဖို့ အရေးမဟုတ်၊ အို... နောက်ဆုံးသော နေ့၊ ရက်၊ နှစ်၊ လ နှင့် သည်ကပ်ကမ္ဘာကြီးပါ ကြွေလွင့်ကုန်ဆုံး၍ပင် သွားပါစေဦးတော့...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခင်မေက သူမရဲ့ “မောင်” ကို လိုက်၍လိုက်၍သာ ရှာနေပါလိမ့် မည်၊ လိုက်၍သာ ရှာနေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်မှာလဲ မောင်ရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိုးသက်တဖွဲဖွဲအောက်မှာ သားရေသေတ္တာကို လက်တစ်ဖက်မှ ဆွဲကာ လွယ်အိတ်တစ်လုံးကိုလည်း ပခုံးတစ်ဖက်တွင် လွယ်ရင်း ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လာခဲ့သော ခင်မေက ရန်ကုန်ဘူတာကြီး၏ ခုံးတံတားပေါ်သို့ တက်လာခဲ့လေသည်။ သည်လို ဝေလီဝေလင်း မိုးသက်တဖွဲဖွဲအောက်မှာ သည်လို ဝန်စည်စလယ်များဖြင့် ခင်မေက အရေးတကြီး ဘယ်ကိုများ သွားမှာမို့တုံး၊ ပြီးတော့ ငယ်ရွယ်သော ခင်မေသည် တစ်ယောက်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခုံးတံတားထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ ခင်မေက သားရေသေတ္တာ ကို ခေတ္တချ၍ အပန်းဖြေရင်း ခါးမှ လုံချည်ကို ခိုင်မြဲအောင်ပြင်၍ ဝတ် နေရသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဝေလီဝေလင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း ရန်ကုန်ဘူတာကြီးက အသက် ဝင်လှုပ်ရှားနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခေါင်းတွဲများ လှုပ်ရှားသံ၊ တွဲချိတ်သံ၊ ဥသြသံနှင့် လူသံသူသံ များမှာ နားရှုပ်စရာပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခင်မေက ကြာကြာနား၍မနေနိုင်၊ တော်တော်ကြာ ရထားမမီလိုက် ၍ ခက်နေချေဦးမည်။ ထို့ကြောင့် ချထားသော သားရေသေတ္တာကို ပြန်၍ဆွဲယူကာ ခပ်သွက်သွက်ပဲ လျှောက်လာခဲ့ရပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အမာ ကူလီဟဲ...” ကူလီကုလားသုံးယောက်က ငယ်ရွယ်လှပ သော ခင်မေ၏လက်မှ သားရေသေတ္တာကို လှမ်း၍တောင်းကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခင်မေက ကူလီ၏အကူအညီကို မခံလို၊ မကုန်တန် မကုန်ရ အောင် သူမသည် သူမ၏ လုပ်အားကို အားကိုးရပေမည်။ ထို့ကြောင့် ကူလီများကို အရေးမစိုက်ဘဲ လက်မှတ်ရုံဘက်သို့သာ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လာခဲ့ရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လက်မှတ်ပေါက်ဝတွင် လက်မှတ်ဝယ်သူတွေက ရှုပ်ယှက်ခတ် နေသေးသဖြင့် လူရှင်းသော ထောင့်တစ်ထောင့်မှာ ခင်မေက အသာပု၍ နေရသည်။ အတန်ကြာ၍ လူရှင်းသွားမှ မိမိအတွက် လက်မှတ်ကို ကမန်းကတန်း ဝယ်ယူပြီးနောက် မိမိစီးရမည့် ရထားထွက်ရာ ပလက် ဖောင်းသို့ လျှောက်လာခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငယ်ရွယ်နုပျိုလှသော ကလေးမအရွယ် ခင်မေက သည်လို ဝန်စည်စလယ်တွေနှင့် ပျာယီးပျာယာ တစ်ယောက်တည်း သွားလာနေပုံ ကို ဘေးမှလူများက အထူးအဆန်းလို ကြည့်နေကြပုံရသည်။ ခင်မေက တော့ ဘေးကသည်လို ကြည့်နေကြသော လူတွေကို သတိပင်မထားမိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိမိစီးရမည့် ရထားပလက်ဖောင်းသို့ ရောက်သောအခါ သေချာ သည်ထက် သေချာအောင် တွဲထဲမှ ခရီးသည် ယောက်ျားကြီးတစ်ဦးအား “ဒီရထားဟာ ပြည်ကိုသွားမယ့် ရထားလား ဘကြီးရဲ့”ဟု စွန့်စွန့်စားစား မေးလိုက်မိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်တယ် သူငယ်မရဲ့ ” ထိုလူကြီးက ဒါပဲပြောသည်။ သည် တော့မှ စိတ်နှလုံး တုံးတုံးချသွားသကဲ့သို့ စိတ်ထဲတွင် ပေါ့သွားကာ မိမိ တစ်ယောက်အတွက် သက်သာရှင်းလင်းစွာ စီးရမည့်နေရာကို လိုက် လျှောက်၍ ကြည့်ရပြန်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တွဲတိုင်းတွဲတိုင်းမှာ လူတွေ တင်းကျမ်းပြည့်ကျပ်၍သာ နေလေ သည်။ သို့နှင့် မိမိတစ်ယောက်စာအတွက် နေရာတစ်နေရာစာပင် ရရှိဖို့ ခပ်ခက်ခက်ဖြစ်နေသောကြောင့် ခင်မေက စိတ်အားငယ်သွားသည်။ စိတ် အားငယ်၍ကား ပြီးနိုင်သည့် ကိစ္စမဟုတ်။ ထို့ကြောင့် ခင်မေက လိုက်၍ ရှာရပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သည်လို ခင်မေက သားရေသေတ္တာကို လက်တစ်ဖက်မှ အနိုင်နိုင် တွဲကာ ပခုံးတစ်ဖက်မှာလည်း လွယ်အိတ်တစ်လုံးနှင့် နေရာလိုက်၍ရှာနေခိုက် အသက်နှစ်ဆယ်ခန့် ခပ်ဖြူဖြူ၊ မိန်းမပျိုတစ်ယောက်က တစ်ခု သော တွဲ၏ ပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းပြူ၍ထွက်ကာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေး၊ ခင်မေ” ဟု လှမ်း၍ ခင်မေ့ကို ခေါ်လိုက်လေသည်။ မိမိ နာမည်ခေါ်သံကို ကြားရသဖြင့် ခင်မေက ရုတ်တရက် လှည့်၍ကြည့်မိရာ မှ “ဟေး နွဲ့၊ မင်းတို့ ဘယ်သွားကြမလို့လဲ” ဟု အားတက်လာသလို ပြန်၍မေးမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သာယာဝတီကိုလေ၊ မင်းကော ဘယ်သွားမလို့လဲ၊ နေရာကောရပလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းတို့တွဲမှာ နေရာတစ်နေရာစာလောက် ရပါ့ဦးမလားကွယ်” “မင်းတစ်ယောက်အတွက်တော့ ရပါတယ်၊ လာလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ဆိုသော အသိသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နှင့် အခန့်သင့်တွေ့၍ နေရာပေးသောကြောင့် ခင်မေ့မှာ ခဲခဲယဉ်းယဉ်းနှင့် တစ်နေရာစာရကာ ရထားပေါ်သို့ ရောက်ရတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရထားတွဲပေါ်သို့ရောက်ခါမှ စိတ်ချသွားသကဲ့သို့ သက်ပြင်းကို ချကာ ခင်မေက အမောဖြေရရှာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းလည်း ဘယ်လိုက ဘာဖြစ်ပြီး ဘယ်ကလာလို့ ဘယ်ကို သွားရဦးမှာလဲကွယ်” နွဲ့ က အမောဖြေနေသော ခင်မေ့ကို နားမလည် သော်လည်း သနားကြင်နာစွာ မေးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာဖြစ်ခဲ့တာကိုတော့ မေးမနေပါနဲ့တော့ကွယ်၊ ကိုယ် ခု ပြည်ကို လိုက်မလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပြည်ကို မင်းတစ်ယောက်တည်းလား၊ ဟိုမှာ အသိဘယ်သူရှိလို့တုံး”\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562728546453,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c4411df7-2817-4331-afc2-063ede36d974.jpg?v=1730207074"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-ကြေးစား","title":"ကြေးစား","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eစည်သာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cstrong\u003e[\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e] \u003c\/strong\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          တောင်ကိုလျှောက်လာခဲ့ပြီးနောက် မြောက်အရပ်တစ်ခွင်သို့ မျှော် ရှုလိုက်လျှင် နှင်းသောက်နေသော ဥတ္တရတောင်ကုန်းတောင်တန်းကြီး များကို ခပ်ရေးရေးတွေ့မြင်နိုင်၏။ ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အထက်ပေ ခုနှစ်ထောင်သာသာခန့်မြင့်၏။ ယင်းတောင်ကုန်းတောင်တန်းကြီးများ ကို ဖုံးလွှမ်းလျက်ရှိသော သစ်တောကြီးများအတွင်း ပြောင်၊ ဆင်များနှင့် ကျားသစ် စသော သားရဲနှင့် တောကောင်ကြီးငယ်များ ထူပြောကျက် စားတတ်၏။ အလွန်တရာ ကြမ်းတမ်းရိုင်းစိုင်းသော အရပ်ဒေသဖြစ်၍ လူသူရောက်ခဲပေါက်ခဲ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆောင်းရာသီများတွင် နှင်းဆောင်းလေ့ရှိသော ဥတ္တရတောင်ကုန်း တောင်တန်းများတစ်ဝိုက်တွင် ရွှေမင်းဝံသည် ချောင်းဖျားတိုက်၏ ။ တောင်ခြေတစ်ဝိုက်တွင် ထူပြောသော ကျောက်ခုတင်နှင့် ကျောက်ဆောင် ကြီးများအကြား ခုန်ပေါက်စီးဆင်းလေ့ရှိ၏။ ထို့နောက် စိမ့်ကြီးမြိုင်ကြီး ၍ နေရောင်ပင်ထိုးဖောက်ခြင်းငှာ မတတ်နိုင်သော သစ်တော၊ ဝါးတောကြီးများအကြား ဝါးလုံးထိုး ဖြတ်သန်း၏။ ယင်းသို့ သစ်တော၊ ဝါးတော ကြီးများအတွင်း တဝေါဝေါ အော်မြည်စီးဆင်းရင်း တစ်စထက်တစ်စ တောပါးလာပြီးနောက် ညီညာပြန့်ပြူးသောကွင်းအစပ်သို့ ဝင်ရောက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းသို့ တစ်စထက်တစ်စ ညီညာပြန့်ပြူးသော လယ်ကွင်းယာ တောနှင့် ကိုင်းရုံများ၊ ကျေးရွာများကို ကျော်လွှားဖြတ်သန်းရင်း ရွှေမင်းဝံ သည် မိမိ၏ရေအလျဉ်ကို တစ်စထက်တစ်စ ကိုယ်ရှိန်သတ်မှန်းမသိ သတ်ကာ မြန်မာနိုင်ငံကို မြောက်နှင့်တောင် တူးမြောင်းဖောက်၍ တသွင် သွင်စီးဆင်းလျက်ရှိသော မြစ်ကြီးဧရာနှင့် တွေ့ဆုံပေါင်းစည်း၍သွား ၏။ မြစ်ချောင်း မင်းဝံနှင့် ဧရာမြစ်မင်းတို့ တွေ့ဆုံပေါင်းစည်းရာ ကိုယ် တူခွဟုလည်း ဆိုရသော မြစ်လျှာစွန်းတွင် စည်သာမြို့ကို မြို့ရိုးများ ဖြင့်ကောင်းစွာစီရင်ထား၏။ လက်နက်ကိုင်တပ်များနှင့်လည်း ကောင်း စွာကာကွယ်ထား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e( ၂ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မဇ္ဈိမခေတ် မြန်မာနိုင်ငံသမိုင်း၏ နောက်ဆုံးမင်းဆက်ဖြစ်သော ကုန်းဘောင်မင်းဘုရင်များ ဘုန်းတန်ခိုးအာဏာ မသစ်ထွန်းမီက စည် သာသည် ဘုရင်အစိုးရအဆက်ဆက် မေ့လျော့ခြင်းခံခဲ့ရသော ကျေးရွာ ငယ်တစ်ရွာမျှသာဖြစ်၏ ။ လူနေအိမ်ခြေအစိတ်သုံးဆယ် ခန့်မျှပင်မရ တတ်။ အလွန်တရာလည်း ခေတ်နောက်ကျမွဲကျန်၏။ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းဆို၍ လက်ညှိုးထိုးပြလောက်စရာမရှိ။ ရေမုဆိုးနှင့် တောင်ယာ ပဲခင်း စသော ဝမ်းစာလုပ်ငန်းကလေးမျှလောက်သာရှိ၏။ ထို့ကြောင့် လွှတ်တော်၏ စစ်တမ်းများတွင် စာရင်းအတို့မခံခဲ့ရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ရာတွင် ကုန်းဘောင်မင်းဆက်ဘုရင်များ နိုင်ငံရေးတန်ခိုးအာဏာသစ်ထွန်းလာချိန်လောက်မှ အစပြုကာ စည်သာသည် နေပြည်တော် ၏ အရေးထားစာရင်းသွင်းခြင်းကို တစ်စထက်တစ်စ ခံယူရရှိလာ၏။ ကုန်းဘောင်ခေတ် မြန်မာနိုင်ငံတော်၏မြောက်အရပ်တစ်လွှားတွင် ငြိမ် ဝပ်ပိပြားရေးကိုစောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုရန် ရည်မှန်းချက်ဖြင့် ကံကြွေးချဖွဲ့ စည်းခြင်းခံရသော စီရင်စုတစ်ခုဖြစ်လာ၏။ လွှတ်တော်စစ်တမ်းများ တွင် စာရင်းဝင်လာရ၏။ စည်သာစီရင်စုကို ဘုရင့်တပ်မတော်မှ မြင်း ခေါင်းတစ်ဦးက စီရင်ကွပ်ကဲ၏။ လူဦးရေလည်း တစ်စထက်တစ်စ တိုးပွားများပြားလာသဖြင့် ယခင်ကကဲ့သို့ တောင်ယာပဲခင်းလုပ်ငန်း ကလေးများလောက်သာမဟုတ်တော့ဘဲ လယ်မြေလုပ်ငန်းများပါ တိုး ချဲ့ ဖွံ့ဖြိုးလာ၏။ လယ်လုပ်ငန်းဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ မင်းဝံ ချောင်းရိုးတစ်လျှောက်တွင် ရွာသိမ်ရွာငယ်များ အလျှိုလျှို ပေါ်ပေါက် လာ၏။ စည်သာ၏စီးပွားရေးသည်လည်း သဘာဝစီးပွားရေးဘဝမှ ကုန်ထုတ်စီးပွားရေးဘဝသို့ တဖြည်းဖြည်းပြောင်းလွှဲလာ၏။ ကုန်ထုတ် စီးပွားရေးဘဝနှင့်တကွ ကုန်သည်ပွဲစားစသော ကြားလူတန်းစားတစ် ရပ်လည်း မသိမသာ မွေးဖွားလာ၏။ သို့ရာတွင် သန်သန်မာမာတော့ မဟုတ်၊ လျှာမွေးသာသာလောက်သာဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကုန်းဘောင်ခေတ်လယ်ပိုင်းလောက်တွင်မူကား စည်သာသည် ကာကွယ်ရေးအတွက်မျှလောက်သာ မဟုတ်တော့ဘဲ စီးပွားရေးနှင့် ဘဏ္ဍာရေးများအရပါ တစ်စထက်တစ်စများစွာအရေးပါအရာရောက်သော စီရင်စုကြီးဖြစ်လာ၏။ မြေယာနှင့် သစ်တောထွက် ကုန်စည်များ ကို အကြောင်းပြုကာ ရွာကြီးရွာငယ် အမြောက်အများ မင်းဝံချောင်း ရိုးတစ်လျှောက်တွင် ပေါ်ထွန်း၏။ အချို့သော ရွာကြီးများသည် လူနေ အိမ်ခြေနှစ်ရာကျော်၏။ ရွာသိမ်ရွာငယ်များပင်လျှင် အိမ်ခြေငါးဆယ် ထက်မနည်းပေ။ ယင်းသို့ ရွာကြီး၊ ရွာငယ်နှင့် လူဦးရေခုန်ပျံ တိုးပွားလာသဖြင့် ဆန်စပါး၊ ကောက်ပဲသီးနှံနှင့် သစ်ဝါးစသော ကုန်စည်အထွက် များလာ၏။ နယ်မြေသုံးစားသည်ထက် များစွာပိုလျှံအောင်ထွက်၏။ ယင်းသို့ ဘုရင်အစိုးရ၏ ရွှေတိုက်နှင့် ကျီတော်များသို့ ဘဏ္ဍာတော် နှင့် ကုန်တော်များ တစ်စထက်တစ်စ တိုးတက်ဖြည့်တင်းပေးနိုင်သော စီရင်စုကြီးတစ်ခုဖြစ်လာသဖြင့် စည်သာကို မြို့ပြအဆင့်သို့ လွှတ်တော် က တိုးမြှင့်ပေးခဲ့၏။ စည်သာသည် မြို့ရိုးများ၊ ပြအိုးများနှင့် အခိုင်အခံ့ ဖြစ်လာ၏။ မြို့ပြဖြစ်လာသဖြင့် လွှတ်တော်က အရည်အချင်းရှိသော မြို့ဝန်မင်းအုပ်ချုပ်ရသော စီရင်စုဖြစ်လာသဖြင့် မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့များ၊ မြို့ဝန်မင်းရုံးများ၊ တရားရုံးများ၊ အကျဉ်းထောင်များပင် ရှိလာ၏။ စည်စည်ကားကားလည်းဖြစ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စည်သာမြို့ကို ကျောထောက်နောက်ခံပေးသော ချောင်းရိုးတစ် လျှောက်နှင့်တစ်ဝိုက်တွင် သစ်ဝါး၊ ကြိမ်လျှော်နှင့် ကညင်ဆီ စသော သစ်တောထွက်ပစ္စည်းများသာမက မြေယာထွက်ဖြစ်သော ဆန်စပါး၊ ဝါဂွမ်း၊ နှမ်း၊ ပဲအမျိုးမျိုး၊ ဆေးနှင့် ပြောင်း စသော ကောက်ပဲသီးနှံ အများအပြားထွက်၏။ မိမိသုံးထက် အမြောက်အမြား ပိုလျှံနေအောင် ပင်ထွက်၏။ ထို့ကြောင့် ထိုပိုလျှံသောကုန်စည်များကို စည်သာမြို့မှ စုဆောင်းကာ နေပြည်တော်သို့ ပို့ဆက်ရ၏။ ထို့ကြောင့် စည်သာမြို့ သည် တစ်နယ်လုံး၏ ဒိုင်ကြီးအလားဖြစ်လာ၏။ ကုန်ရုံ၊ ပွဲရုံများဖြင့် စည်ကားသည်ထက် စည်ကား၏။ ယင်းသို့ စည်သာက ပို့ဆက်သော ကုန်စည်များကို နေပြည်တော်ကမှတစ်ဆင့် မလုံမလောက်ဖြစ်နေသော အခြားအရပ်ဒေသများသို့လည်းကောင်း၊ ပြည်ပ ဈေးကွက်များသို့လည်း ကောင်း မြန်မာဘုရင့်အစိုးရက တင်ပို့ရောင်းချရန် စီမံခန့်ခွဲလေ့ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကုန်းဘောင်ခေတ်နောက်ပိုင်း အထူးသဖြင့် ဗြိတိန်-မြန်မာစစ်ပွဲ နှစ်ပွဲ အပြီးတွင်မူကား စည်သာသည် ရတနာပုံနေပြည်တော်အတွက်စီးပွားရေး၊ ဘဏ္ဍာရေးနှင့် ကာကွယ်ရေးများအရပါ အလွန်တရာ အ လေးထားရသော၊ အားကိုးအားထားပြုရသော နယ်ကြီးတစ်နယ်ဖြစ်လာ ၏။ ဆန်စပါး၊ ငါးခြောက်၊ ငါးခြမ်း၊ ဆားနှင့် ပင်လယ်အမတော်ခွန် များ များစွာရရှိခဲ့သော မြန်မာနိုင်ငံ တောင်ဘက်တစ်လွှားကို လက်လွှတ် လိုက်ရပြီဖြစ်၍ နိုင်ငံတော်၏ အရပ်ရပ် အသုံးစရိတ်များကို စည်သာ နယ်က ဒိုင်ခံ၍ ရှာဖွေပေးလာရ၏။ ထို့ကြောင့် မြန်မာဘုရင့်အစိုးရ အဖွဲ့ က များစွာ အလေးထား အားပြုလာရ၏။ စေ့စေ့စပ်စပ်နှင့် တင်း တင်းကျပ်ကျပ် ချုပ်ကိုင်ရသော စီရင်စုကြီးတစ်ခုလည်းဖြစ်လာ၏။ ပြည် နယ်တစ်နယ်အလားလည်း ဖြစ်လာ၏။ လွှတ်တော်လောက်သာ မဟုတ်တော့ဘဲ ဘုရင်မင်းမြတ်နှင့် မိဖုရားခေါင်ကြီးတို့ကပါ သဘော တူမျှသောအထက်တန်း နိုင်ငံတော် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဦးကိုသော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် ကောင်းစွာစိတ်ချ ယုံကြည်ရသော မင်းသားကြီး တစ်ပါးပါးကိုသော်လည်းကောင်း ဘုရင်ခံအဖြစ်ဖြင့် စည်သာနယ်ကြီး ကို စီရင်အုပ်ချုပ်ရန် တာဝန်ပေးခန့်အပ်ခြင်းပြုရသည့်အထိဖြစ်လာ၏။ အရေးပါလာ၏။ ထိုသို့ အရှင်နှစ်ပါးနှင့် လွှတ်တော်တို့ညီ၍ တာဝန် ပေးအပ်ခြင်းခံရသော အုပ်ချုပ်ရေးမှူး သို့မဟုတ် အကြီးအကဲကိုလည်း နေဝင်ဘုရင်တစ်ပါးနှင့် မခြားသော အခမ်းအနားအဆောင်အယောင် များသာမက အခွင့်အာဏာများကိုပါ ပေးအပ်လေ့ရှိတတ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့ကြောင့် ရတနာပုံနေပြည်တော်ခေတ်တွင် စည်သာအုပ်ချုပ်ရေး မှူးရာထူးနှင့် တာဝန်သည် အလွန်တရာ အရေးကြီးသော တာဝန်နှင့် ရာထူးဖြစ်လာ၏။ မင်းညီမင်းသားများနှင့် လွှတ်တော်ဝန်ကြီးများ၊ အတွင်းဝန်များ ငမ်းငမ်းတက်လိုချင်သော ရာထူးလည်းဖြစ်၏။ အဘယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင့်ဆိုသော် ထိုတာဝန်ရာထူးဖြင့် ဥစ္စာစီးပွားလည်း အဖြစ်မြန်သော ကြောင့်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562730053781,"sku":"","price":5850.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_3d802c53-8ed0-4d83-aa35-21befa39788f.jpg?v=1730207088"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-၀မ်းနည်း၀မ်းသာ","title":"ဝမ်းနည်းဝမ်းသာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမိုးမလင်းနိုင်သော ညတစ်ည\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သတ္တလောကကြီးတစ်ခုလုံးသည် အိပ်မောကျလျက် ရှိပေ သည်။ လုံ့လဝီရိယ ရှိလှသည်ဆိုသော ကျီးငှက်နှင့် စာငှက်များသည် ပင် လူးလွန့်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိကြသေး။ ၎င်းတို့၏ အသိုက်အမြုံများတွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်စက်နေကြတုန်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ရာတွင် တစ်ယောက်တည်းသော ထိုသူသည်သာလျှင် အများ တကာကဲ့သို့ အိပ်စက်ခြင်းပြုနိုင်ဟန် မရှိသောကြောင့် အဆုံးသတ်နိုင် သေးပုံမပေါ်သော ၎င်း၏ တစ်ပုဒ်သော ကဗျာကို ၎င်းဘာသာ တစ် ယောက်တည်း မြည်တမ်းရွတ်ဆိုလျက် ရှိနေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အနီးအနား တစ်ဝိုက်တွင် သက်မဲ့ သဘာဝသာလျှင် ရှိလေသည်။ သို့ရာတွင် ထိုသူသည် သူ၏ကဗျာကို တစ်စုံ တစ်ယောက်တလေများ ကြားသွားလေမည်လား ဟူသော စိုးရိမ် ပူပန်ချက်ဖြင့် ဆီမန်း မန်းသလို တီးတိုးသာ ရွတ်ဆိုလျက်ရှိနေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တကယ်ဆိုတော့ ထိုသူသည် ကဗျာတစ်ပိုဒ်ကို ရွတ်ဆိုနေသော ကဗျာဆရာတစ်ယောက်နှင့်တော့ကား မတူ၊ လူ့ဘောင်ကြီး၏ အပြင် ဘက်သို့ မကျေမချမ်းနှင့် ပြေးထွက်သွားပြီးနောက် ပြန်လည် ကျိန်ဆဲနေ ရှာသော သတ္တဝါတစ်ကောင်နှင့်သာ တူလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိုးမူကား မလင်းသေးချေ။ နေ ထွက်ပြူလာဖို့ကိုကား ထားဘိဦး၊ အရုဏ်သည်ပင် အရိပ်အယောင်လောက်မျှ မသန်းသေးချေ။ စကြဝဠာ ၏ တစ်ဖက်စွန်းတွင် အလုပ်များနေတုန်း ဖြစ်ဟန်တူပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သြကာသလောကကြီးတစ်ခုလုံးကို အအေးဓာတ်သည် တင်း တင်းကျပ်ကျပ် ရစ်ပတ်ထားလေသည်။ တဖွဲဖွဲကျဆင်းနေသော နှင်းထု ကြီးကလည်း ကမ္ဘာမြေတစ်ပြင်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းလျက် ရှိနေပေသည်။ ယင်းသို့ အအေးဓာတ်က ရစ်ပတ်ကာ နှင်းများ တဖွဲဖွဲကျဆင်းနေသော အရုဏ်မတက်မီ အချိန်တွင် သတ္တလောကကြီးသည် အိပ်မော ကျလျက် ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လုံ့လဥဿာဟနှင့် ပြည့်စုံခြင်းရှိလှပေသည်ဆိုသော ကျီးငှက် နှင့် စာငှက်တို့သည်ပင် ၎င်းတို့၏ အသိုက်အမြုံများမှ မထွက်နိုင်ကြ သေး၊ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေကြတုန်းသာ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ရာတွင် တစ်ယောက်တည်းသော ထိုကဗျာဆရာသည် သာလျှင် အများတကာကဲ့သို့ အိပ်စက်ခြင်း ပြုနိုင်ဟန် မရှိသောကြောင့် အဆုံးသတ်နိုင်သေးပုံလည်း မပေါ်သော ၎င်း၏ တစ်ပုဒ်သော ကဗျာကို ၎င်းဘာသာ တစ်ယောက်တည်း မြည်တမ်းရွတ်ဆိုလျက် ရှိနေလေသည် တကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e( ၂ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းလျက်ရှိသော နှင်းထုကြီး၏ အောက်တွင် ရန်ကုန်မြို့တော်၏ ကျက်သရေဆောင်နှင့် အပေါ်ယံအလှတစ်ခုမျှသာ ဖြစ် သော ဗန္ဓုလပန်းခြံကြီးသည် မှောင်ရီမှိုင်းပျ၍ နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နိုင်ငံတော်၏ တရားဥပဒေကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရန်အတွက် မြင့်မြင့်မားမား ထူထောင် ဆောက်လုပ်ထားရှိသော တရားလွှတ်တော် ချုပ် အဆောက်အအုံကြီးသည်လည်း အအေးမိကာ ၎င်း၏ မျက်စိအောက်မှ ပန်းခြံကြီးကို တုဏှိဘာဝေ ငုံ့ကြည့်နေသလား ထင်ရလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မဟာဗန္ဓုလဟူ၍ ထည်ထည်ဝါဝါ ကင်ပွန်းတပ်ထားသော လမ်းမကြီး၏ တစ်ဖက်မှ မြို့တော်၏ ကျက်သရေဆောင် အဆောက် အအုံကြီးသည်လည်း အအေးဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့၍လား မသိ၊ ၎င်းနှင့် မျက်စောင်းထိုးမှ တရားလွှတ်တော်ချုပ် အဆောက်အအုံကြီးကို စစ်ကူ တောင်းသည့်အနေနှင့် မကြာခဏလှမ်း၍ လှမ်း၍ ကြည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဗဟာဗန္ဓုလလမ်းမကြီးနှင့် ဆူးလေလမ်းမကြီးတို့၏ ကြက်ခြေ ခတ်ပေါ်တွင် စံပယ်တော်မူလျက်ရှိသော စေတီတော်ကြီးမူကား တရား လွှတ်တော်ချုပ်အဆောက်အအုံနှင့် မြို့တော်၏ ကျက်သရေဆောင် အဆောက်အအုံကြီးများကဲ့သို့ မဟုတ်မူဘဲ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်ခြင်း ရှိလှ ပေသည်။ ဥပေက္ခာတရားများကို နှလုံးသွင်းကာ စံပယ်တော်မူလျက် ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမျိုးသား လွတ်လပ်ရေး ပြန်လည် ရယူခဲ့ကြပြီဆိုသော အနက် အဓိပ္ပာယ်ကို ဖွင့်ဆိုခြင်းပြုရန်အတွက် တိုင်းသူပြည်သားများ၏ အခွန်တော် ဘဏ္ဍာငွေများဖြင့် ဗန္ဓုလပန်းခြံ အလယ်ဗဟိုတွင် တခမ်းတနား နှင့် မြင့်မြင့်မားမား စိုက်ထူထားရှိသော လွတ်လပ်ရေးကျောက်တိုင်ကြီး” သည်လည်း တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းနေသော နှင်းထုကြီး၏အကြားတွင် ပျောက် ကွယ်လုခမန်း ဖြစ်နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းသို့ နှင်းထုကြီး၏ အကြားတွင် ပျောက်ကွယ်လုခမန်း ဖြစ် နေသော လွတ်လပ်ရေးကျောက်တိုင်ကြီး၏ အောက်ခြေရင်းတွင် တစ် ယောက်သော ထိုကဗျာဆရာသည် ၎င်း၏အဆုံးသတ်နိုင်သေးပုံမပေါ် သော ကဗျာတစ်ပိုဒ်ကို ၎င်းဘာသာ တစ်ကိုယ်ကြား မြည်တမ်းရွတ်ဆို နေခြင်းမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူသည် လွတ်လပ်ရေးကျောက်တိုင်ကြီးကို မှီကာ မြို့တော်ခန်းမ ကြီးဘက်သို့ မျက်နှာမူလျက် ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်လျက် ရှိလေသည်။ အိပ်စက်ခြင်းကိုသာ မပြုသော်လည်း ကဗျာဆရာသည် သူ၏ မျက်လုံး များကိုမူကား မဖွင့်ချေ၊ မှိတ်ထားလေသည်။ သို့ရာတွင် သူ၏ အထက်နှင့်အောက် နှုတ်ခမ်းများသည် လှုပ်ရှားနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှင်းများ တဖွဲဖွဲကျဆင်းကာ အအေးဓာတ်သည် ရစ်ပတ်လျက်ရှိ သော်လည်း သဘာဝကို ကာကွယ်ခြင်းပြုရန်အတွက် ထိုကဗျာဆရာ၌ အရောင်အဆင်းပင် ထင်ရှားစွာ မမြင်ရတော့သော ကုတ်အင်္ကျီအဟောင်း တစ်ထည်တည်းသာ ရှိလေသည်။ သူသည် ထိုကုတ်အင်္ကျီဟောင်းကြီး ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ လုံချည်ကွင်းသည် လည်း အအေးဒဏ်ကို တွန်းလှန်ခြင်း ပြုနိုင်လောက်သော သက္ကလတ် ထည် မဟုတ်ချေ။ ပြည်တွင်းရက် ချည်လုံကွင်း အနွမ်းတစ်ထည်မျှသာ ဖြစ်လေသည်။ အဖာအထေးများနှင့်လည်း ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကဗျာဆရာသည် အသက်အစိတ်ခန့်ပတ်ဝန်းကျင်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။ သို့ရာတွင် အသက်မွေးလောက်သော အစားအစာနှင့် လိုအပ်သော ဆေးဝါးတို့ကို မှန်မှန်ကန်ကန် မှီဝဲခြင်း ပြုရဟန် မရှိသောကြောင့် ဖျော့တော့ နွမ်းနယ်နေပေသည်။ ညှိုးငယ် ပိန်ချုံးနေသကဲ့သို့လည်း ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ထိုသူ၏ ဆံပင်များသည် ဆီနှင့် ဝေးကွာနေရသည်မှာ ကာလအတန်ကြာပုံ ပေါ်လေသည်။ သေသေသပ်သပ်မရှိ။ ဖားလျားကျနေ သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် နုပျိုခြင်း ရှိသေးသည်ဟု ဆိုနိုင်လိမ့်ဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း သဘာဝ၏ ပုတ်ခတ် ညှဉ်းပန်းမှုများကို ကြာရှည်လေး မြင့်ခံခဲ့ရဟန်ရှိသောကြောင့် ညှိုးခြောက်နေပေသည်။ နေလောင်ထားပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             သို့ရာတွင် ကဗျာဆရာသည် ၎င်း၏ ကိုယ်ကိုသော်လည်း ကောင်း၊ ၎င်း၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ အချိန်နာရီ ကိုလည်းကောင်း အလျှင်းပင် အရေးထားရကောင်းမှန်း မသိသကဲ့သို့ကျောက်တိုင်ကြီးကို ခြေပစ်လက်ပစ် မှီကာ ၎င်း၏ တစ်ပိုဒ်သော ကဗျာ ကို ရွတ်ဆိုမြည်တမ်းလျက် ရှိလေသည် တလား..။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562708328597,"sku":"","price":5400.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_60b28e37-1ac0-41f4-a8b6-af5457921fe8.jpg?v=1730207101"},{"product_id":"ဖိုးကျော့-အောင်ပွဲသို့ချီရာ၀ယ်","title":"အောင်ပွဲသို့ချီရာဝယ်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအောင်ပွဲသို့ချီရာဝယ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e(၁)\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e                    လက်ဝှေ့ကျော်တစ်ယောက်၏ ဘယ်ဝိုက်၊ ညာဝိုက် လက်သီး ထက်ပင် လျင်မြန်ဖျတ်လတ်လွန်းလှသော “မိပို” ၏နှာမောင်းလွဲခတ်မှု အရှိန်ကိုကြည့်၍ ကျွန်တော် စိတ်မောနေမိ၏။ အလွန်လိမ္မာယဉ်ပါးလှ သည်ဟုဆိုသော ဆင်မယဉ်သာတစ်ကောင်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပုခက်တင် ရန်ပင် ဤမျှခက်နေပါက ယခုဆိုလျှင် ဘယ်တော၊ ဘယ်တောင်၊ ဘယ်နေရာဒေသ၌ပင် ရှိနေကြလိမ့်မည်ဟု အတိအကျမသိရသေးသောတောဆင်ရိုင်းများကို ကျုံးသွင်းထောင်ဖမ်းရန်ဆိုသောအလုပ်မှာ စိတ်ကူး ယဉ်အိပ်မက်မက်နေကြခြင်းနှင့်ပင် တူနေကြလေပြီလားဟုတွေး၍ ကျွန်တော် ပထမဦးဆုံးစိတ်ပျက်မိခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဦးလေး တင်အောင်တို့နှင့် ရခိုင်ရိုးမထဲသို့ ဆင်ဖမ်းလိုက်သွားပါရစေဟု ကျွန်တော်က ပြောသောအခါ ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မဖြစ်ပါဘူးတင်အောင်ရာ... ဒီခါးလက်မလောက်နဲ့ မိန်းမလျာ လိုကောင်ကို ဆင်ဖမ်းရာမှာ မင်းကဘယ်လိုအသုံးချမလဲကွ ဒီကောင်က ဘယ်လူပြောပြော ခဏတော့ဒီလိုပဲ၊ ဟိုစပ်စပ် ဒီစပ်စပ် လုပ်တတ် တယ်။ ငါ့သားအကြောင်း ငါသိတာပေါ့ ။ ရခိုင်ရိုးမထဲရောက်ပြီး တစ်ရက်ကြာရင် ဒီကောင်စိတ်ပျက်ပြီး ပြန်ပြေးလာလို့ ငါအစုထည့် ထားတဲ့ငွေပါ ဆုံးနေဦးမယ်ကွ”ဟု အဖေက ဦးလေးတင်အောင်ကို ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “ဟေ့ကောင် ... ဖြစ်ပါ့မလား၊ ရိုးမထဲရောက်ပြီးမှ မင်းစိတ် ပျက်လို့ ပြန်ပြေးလာရင်တော့ အစုထည့်ထားတဲ့ငွေတွေဟာ တစ်ပြားမှ ပြန်ရမှာမဟုတ်ဘူးနော်၊ မင်းစဉ်းစားပြီးမှပြော”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဦးလေးတင်အောင်က အဖေ့ရှေ့၌ပင် ကျွန်တော့်ကို သေချာအောင် စစ်မေး၏။ “စိတ်ချပါဦးလေးရာ... ကျွန်တော့်စိတ်ကို ကျွန်တော် နိုင်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော်က တည်တည်ကြည်ကြည် ပြောသောအခါ ဦးလေး တင်အောင်က ဘယ့်နှယ်လဲ” ဟူသောသဘောဖြင့် အဖေ့မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           တောဆင်ရိုင်းများကို ကျုံးသွင်း၍ဖမ်းယူရန်ဆိုသောအလုပ်မှာ စင်စစ်သော် အသက်ဘေးနှင့် အလွန်နီးကပ်သော အလုပ်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆင်ဖမ်းသမားတို့မည်သည် အားခွန်ဗလပြည့်စုံရ၏။ ရဲရင့် ဖျတ်လတ်ရ၏။ တောဆင်ရိုင်းများ၏အထာကို သိတတ်ရ၏။ ဆင်းရဲ ဒုက္ခခံနိုင်ရည်ရှိရ၏။ ဇွဲ လုံ့လ ဝီရိယရှိရ၏။ တောထဲတောင်ထဲတွင် အတွေ့အကြုံကလည်း ရင့်သန်ရ၏။ ပြီးတော့ များသောအားဖြင့် ဆင်ဖမ်းသမားများမှာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်၊ သုံးဆယ်နှင့် လေးဆယ် နီးပါး အရွယ်ကောင်းများသာ ဖြစ်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော့်မှာကား ယခုမှ အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ကျော်သာ ရှိသေး သဖြင့် အင်္ဂလိပ်ခေတ်တုန်းကဆိုလျှင် အသက်နှစ်ဆယ်မပြည့်သူကိုဆင်ဖမ်းသောအဖွဲ့တွင် ပါဝင်ခွင့်မရှိစေရဟုပင် ဆိုလေသည်။ ထို့ကြောင့် လည်း ဦးလေးတင်အောင်က အဖေ၏ ခွင့်ပြုချက်နှင့် ကျွန်တော်၏ စိတ် ခိုင်၊ မခိုင်ကို အဖေ့ရှေ့၌ မေးခြင်းဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရိုးမထဲ၌ တောဆင်ရိုင်းများကိုကျုံးသွင်း၍ ဖမ်းရသောအလုပ်မှာ လူပင်ပန်းရုံတွင်မက ငွေကုန်ကြေးကျလည်း အလွန်များသော အလုပ် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ငွေကြေးချမ်းသာသူများက ငွေစိုက်ထုတ်ပေး၍ ငွေရှင်ကြေးရှင်တို့နှင့်ပေါင်း၍ လုပ်ရသောအလုပ်ဖြစ်သည်။ ငွေစိုက် ထုတ်ပေးရသော ငွေရှင်ကြေးရှင်တို့မှာ ထိုနှစ်အတွင်း ဆင်ဖမ်း၍မမိလျှင် ငွေကြေးဆုံးရှုံးကြရမည်ဖြစ်သလို ဆင်ဖမ်းသမားများမှာလည်း ပင်ပန်း ဆင်းရဲခြင်းသာ အမြတ်ရကြပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ၎င်းပြင် ဆင်ဖမ်းသူများသည် ရိုးမထဲ၌ ဆင်နင်း၍သေလေမည် လား၊ ကျားကုတ်၍သေလေမည်လား၊ ငှက်ဖျားမိ၍သေလေမည်လား နှင့် အိမ်၌ကျန်ရှိရစ်ကြသော သားမယား မိဘဆွေမျိုးလုပ်သူတွေမှာ ဆင်ဖမ်းသမားများ ရိုးမထဲ၌ တောဆင်ရိုင်းများကို ဖမ်းမိထားပြီဆိုသော သတင်းကို မကြားရမချင်း စိတ်တထင့်ထင့်နှင့် သုံးလေးလ ရင်မောနေ ကြရသော အလုပ်ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ယခုအခါတွင် ကချင် ပြည်နယ်၊ မြစ်ကြီးနား၊ နမ္မတီး စသည့်အရပ်တို့မှ ဆင်ဖမ်းသမားများ သည် ငွေကုန်ကြေးကျများသလို အသက်ဘေးနှင့်လည်းနီး၍ လူများများ နှင့်ဆင်ရိုင်းများကို ကျုံးသွင်းဖမ်းရသော ဆင်ဖမ်းအလုပ်ကို မလုပ်ကြတော့ဘဲ ငွေကုန်ကြေးကျနည်းသော၊ လူများများလည်းမလိုသော ဆင်မ ယဉ်သာတစ်ကောင်နှင့် တည်ဖူးသော ဆင်ဖမ်းအလုပ်ကို လုပ်နေကြ လေပြီဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆင်မယဉ်သာတစ်ကောင်နှင့် တောဆင်ရိုင်းများကို တစ်ကောင်ချင်း တည်၍ဖမ်းသောနည်းမှာ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာသော ဆင်ဦးစီးတစ်ယောက်၊ပဲ့ချိတ်တစ်ယောက်၊ ဆင်မယဉ်သာတစ်ကောင်၊ မတော်တဆအန္တရာယ် ဖြစ်လျှင်ကူရန် စွယ်ပြောင်တစ်ကောင်နှင့် ဦးစီးတစ်ယောက်၊ ပီလောလျှော်ကြိုး အပင် ၂ဝ လောက်ဆိုလျှင် ဆင်ဖမ်းဖြစ်သည်။ ထိုနည်းမှာ ဆင်များကို အုပ်လိုက်ကျုံးသွင်း၍ ဖမ်းသောနည်းမဟုတ်ဘဲ တစ်ကောင် ချင်း ကြိုးကွင်းထောင် တည်ဖမ်းသောနည်းဖြစ်သဖြင့် အန္တရာယ်သိပ် မများလှပေ။ ကျုံးသွင်း၍အုပ်လိုက်ဖမ်းသော ဆင်ဖမ်းနည်းလိုလည်း အကြီး အငယ်၊ အထီး အမတို့ကို မျိုးစုံအောင်မရဘဲ ဆင်ပေါက် တစ်ကောင်ကိုသာ ရလေသည်။ ထိုနည်းသည် ယခု ၁ဝ နှစ်အတွင်းမှာ သာ ပေါ်ပေါက်လာသောနည်းမို့ ရခိုင်ပြည်နယ်ရှိ ကျွန်တော်တို့ဆင်ဖမ်း သမားများသည် ထိုစဉ်က ငွေကုန်ကြေးကျအလွန်များသလို လူများများ နှင့် ပင်ပန်းဆင်းရဲခံရသော ရှေ့ပဝေသဏီက ဆင်ဖမ်းနည်းအတိုင်းသာ သမားရိုးကျ တောဆင်ရိုင်းများကို ကျုံးသွင်းဖမ်းထောင်ခဲ့ကြရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အဖေက လူကောင်သေးသလို အသက်အရွယ်ကလည်း ငယ်သေး၍ တောတောင်သဘာဝနှင့် တောဆင်ရိုင်းများ၏ အထာကိုလည်း လုံးဝ မသိသေးသော ကျွန်တော့်အား ရခိုင်ရိုးမထဲသို့ ဝါရင့်ဆင်ဖမ်းသမား တွေနှင့်ဆင်ဖမ်းလိုက်မသွားပါရန် တားသေးသည်။ ကျွန်တော့်ကိုတား ၍မရသောအခါ ခွင့်ပြုလိုက်၏။ ညီအရင်းဖြစ်သူ ဦးလေးတင်အောင်ကို လည်း အစစအရာရာစောင့်ရှောက်ရန် မှာလိုက်သေး၏ ။ အဖေမှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ဆင်ဖမ်းသောအလုပ်ကို မလုပ် တော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အဖေ၏ခွင့်ပြုချက်နှင့် ဝါသနာအလျောက် ကျွန်တော်သည် ဦးလေးတင်အောင်တို့နှင့် ရခိုင်ရိုးမထဲသို့ တောဆင်ရိုင်းများကို ကျုံးသွင်း ထောင်ဖမ်းရန် လိုက်လာခဲ့လေသည်။ ဆင်မ “မိ” ကို ပုခက်တင်နိုင်ရန် လူသုံးလေးယောက်က ဝိုင်းဝန်း၍ ကြိုးစားနေကြသည်။ ဤဆင်မမှာ မဲ့ရွာက ကိုအတော်၏ဆင်မ ဖြစ်သည်။ ကိုအထော်နှင့် ကျွန်တော်တို့ဆင်ဖမ်းအဖွဲ့တွင် ဦးစီးခေါင်း ဆောင်ဖြစ်သူ ဦးဘခင်၊ လက်ထောက်များဖြစ်ကြသော ဦးလေးတင် အောင်၊ ချင်းအမျိုးသားကြီး နီကို၊ ရွှေကျော် စသည့် လူသုံးလေးယောက် က မိပိုကို ပုခက်တင်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ နံသိုင်းကြိုး၊ ရင်တား ကြိုး၊ ကျော်ထူပြား စသည်တို့ကို ရစ်သိုင်းခင်းကျင်းထားနိုင်ပြီး ဖြစ်သော် လည်း ပုခက်စင်သစ် ဒေါက်တင်ရန်လုပ်တိုင်း မိပိုသည် သူမ၏သွယ်ပြောင်းသောနှာမောင်းနှင့် တဖြောင်းဖြောင်းပုတ်ခတ်ချ၍ လူအကပ်မခံ ဖြစ်နေသည်။ ( မိပို၏နှာမောင်းလှုပ်ခတ်မှုအရှိန်သည် လက်ဝှေ့ကျော်တစ်ယောက် ၏ ဘယ်ဝိုက် ညာဝိုက် လက်သီးချက်ထက်ပင် လျင်မြန်ဖျတ်လတ် လွန်းလှသည်ဟု ကျွန်တော့်စိတ်ထဲက ထင်နေမိသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဤဆင်မနှင့် ဤလူတွေကိုကြည့်၍ ကျွန်တော်က စိတ်မောနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။ ပို၍အကျပ်အတည်းတွေ့ရသည်မှာ ပုခက်တင်ရန် ပုခက်စင် မရှိသဖြင့်ဖြစ်သည်။ အမှန်မှာ ဆင်တစ်ကောင်ကို ပုခက်တင်ရန်ဆို သည်မှာ ပုခက်စင်အသင့်ရှိရမည်။ ယခုဤနေရာမှာ ယာယီစခန်းဖြစ် သဖြင့် ပုခက်စင်မရှိပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း မိပိုကို ပုခက်တင်ရန်အတွက် ဤမျှအခက်အခဲတွေ့ နေကြခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဒီကောင်မ ဒီနေ့ ဘယ်ဂြိုဟ်ထောင်နေလဲမသိဘူး။ ခါတိုင်း လည်း သူနဲ့ပဲလုပ်နေကျဥစ္စာ၊ ဦးဘခင်လည်း မြင်သားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မိပို၏ အရှင်သခင်ဖြစ်သူ ကိုအထော်က ဦးဘခင်ကိုပြောသည်။ ကိုအတော်ပြောသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565569171605,"sku":"","price":3150.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d5de934b-fa6e-4a1f-9b8b-df1182643215.jpg?v=1730207267"},{"product_id":"ဖို့ကျော့-ကျွန်တော်တို့လူ","title":"ကျွန်တော်တို့လူ","description":"\u003cp\u003e          ဤနှစ် ရာသီဥတုဆိုးရွားသည်။ ချမ်းအေးမှုသည် ရိုးတွင်းခြင်ဆီထိ စိမ့်ဝင်လာသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အသွေးအသားများသည်ပင် အေးခဲသွား ပလား ထင်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ညီလေး ညီမလေးတို့ကို လူကြီးကိုယ်ပေါ်က ချ၍မရ။ အမိ အဖ အဘွားတို့ ကိုယ်ပေါ်က ချလိုက်သည်နှင့် အထိတ်တ လန့် အော်ငိုကြသည်။ လူကြီးများ၏ ကိုယ်ငွေ့ကြောင့်သာ သူတို့နှစ်ဦး အသက်ရှင်လာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ငါတို့ ညီအစ်ကို သုံးယောက်သည်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပွေ့ဖက်၍ အိပ်ကြရသည်။ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုလတ်နှင့် ငါတို့သုံးယောက် သည် အလယ်နေရာကိုလုရင်း မိုးလင်းခဲ့ရသော အအေးညကို ဖြတ်သန်းလာ ခဲ့ကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အမိ အဖ အဘွားနှင့် ညီလေး ညီမလေးတို့လည်း ငါတို့ကဲ့သို့ အအေး ဒဏ်ကို အလူးအလဲ ခံစားခဲ့ကြရသည်။ ချမ်းလွန်း၍ မေးရိုက်သွားခတ်သံ များကို အမှောင်ထဲတွင် တစ်ညလုံး ကြားနေရသည်။ ဟေမန္တ၏ အေးစိမ့် ချမ်းရလာမှုသည် အားလုံးကို နှိပ်စက်ကလူ ပြုနေလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        ဟေမန္တ၏ ရာသီဥတုဆိုးရွားမှုကြောင့် အပြင်ကို လုံးဝမထွက်နိုင်ကြ။ အစာရေစာ ထွက်မရှာဝံ့ကြ။ နှင်းမုန်တိုင်းကြီး၏ တဟည်းဟည်း အော်ဟစ် ခြိမ်းခြောက်နေသံကို တစ်နေ့လုံး တစ်ညလုံး ကြားနေ မြင်နေရသည်။ ဂူဝ ကို လေနှင့်ပါလာသော နှင်းခဲနှင်းဖတ်များသည် ဂူဝပိတ်သွားတော့မလား ထင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုကာလတွင် နောင်သောအခါ၌ နေလုံးနေဝန်းဟု သမုတ်ပြောဆိုကြ မည့် အရာဝတ္ထုကို ငါတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြရသေး။ လဆိုသည်မှာကား ဝေလာဝေးပင်။ အေးခဲမာကျောနေသော ငါတို့ကမ္ဘာ ကရရေခဲပြင်ကြီးကို နှင်းမှုန်နှင်းဖတ် နှင်းခဲနှင်းလုံးများကသာ မင်းမူ ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ နေ့ တစ်နေ့ဟု နောင်တွင် သမုတ်ပြောဆိုကြမည့် ကာလ၏ လေးပုံ သုံးပုံမှာ အေးခဲ စိမ့်ချမ်းနေသော အမှောင်ထုထဲ နစ်မြုပ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကမ္ဘာ့တန်ဆာကြီး၏ နိယာမဆို၍ ငါတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလင်းနှင့် အမှောင်နှစ်ခုသာရှိသည်။ ရေမရှိ၊ မဟာပထဝီ မြေသားမရှိ။ နှင်းဖုံးကျောက်ဆောင် တောင်တန်းများနှင့် နှင်းဆောင်းတောင်တန်းမြင့်များသာ ရှိသည်။ သစ်ပင်ပန်းမန်ဆိုသည်ကိုလည်း ငါတို့ မကြားဖူး မမြင်ဖူးကြသေး။ ကျေး ငှက်သာရကာ ဆိုသည်က ဝေလာဝေး။ ဤမျှကြမ်းတမ်းသော အေးခဲမှောင် မည်း ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် သက်နု ပိုးမွှားသတ္တဝါကလေးများ အသက်ရှင်သန် ရန် ဘယ်သို့မှ တွေးမရသော နေရာမျိုး။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငါတို့မိသားစု ဝမ်းဗိုက်အားလုံး ပြားချပ်နေကြ၏။ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှု ကြောင့် မျက်လုံးထဲက ဒေါသရောင်လျှံတွေ ဖြာထွက်လာကြသည်။ အမိနှင့် အဖကိုကြည့်၍ ငါကြောက်လာသည်။ နောက်ဆုံး အစားအစာဖြစ်သော သားကောင် ကုန်သွားခဲ့သည်မှာ သုံးလေးရက် ရှိသွားလေပြီ။ သားကောင် ၏ အရေခွံနှင့် အရိုးနုများပင် မရှိတော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အရိုးရင့်မာများကို အာသာပြေ ကိုက်ဝါးနေကြရသဖြင့် သွားဖုံးပေါက် ကာ သွားများလည်း နာလာပြီ။ ငယ်ရွယ်နုနယ်သေးသော ညီလေး ညီမလေး တို့ကို ကြည့်နေကြသော အမိ အဖတို့အကြည့်သည် ကြမ်းကြုတ်လာ၏။ အမိ အဖတို့သည် ညီလေးနှင့် ညီမလေးတို့ကိုပင် ကိုက်ဖဲ့စားပစ်ကြတော့ မလားဟု ငါ စိုးရိမ်လာသည်။ အမိ အဖတို့၏ ဒေါသမျက်လုံးများသည်မယုံကြည်နိုင်လောက်သော သံသယများကို ဖော်ဆောင်နေကြလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့ကြောင့် ငါသည် အမိ အဖတို့၏ လှုပ်ရှားမှုကိုသာ ထိတ်ထိတ် လန့်လန့်နှင့် အကဲခတ် စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ အစ်ကိုကြီးနှင့် အစ်ကိုလေး တို့လို အမိ အဖတို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သော အရိုးမာများကို ကောက်ယူ လုဝါး စုပ်လျက်ရန်ကိုပင် ငါသတိမေ့နေသည်။ ဝမ်းဗိုက်၏ ဆာလောင်မွတ်သိပ် မှုကိုပင် အကြောက်တရားက လွှမ်းမိုးထားသည်။ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုထက် စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့မှုက တစ်ကိုယ်လုံး၌ ပျံ့နှံ့နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖသည် ရုတ်ခနဲ ထခုန်လိုက်၏။ ငါလန့်သွားသည်။ ကြောက်ရွံ့၍ ပါးစပ်ကအာမေဍတ်သံများပင် ထွက်သွားသည်။ အဖသည် သားကောင် တစ်ကောင်ကို ခုန်အုပ်ဖမ်းသလို ငါတို့တစ်ယောက်ယောက်ကိုများ ခုန်ဖမ်း လိုက်ပြီလား။ ထူထပ်ရှည်လျားသော အဖကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွေးအမှင်များသည် ငါ့ကိုယ်ကို လေဟပ်သွားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ထိတ်ထိတ်လန့်လန့်နှင့် ငါအော်မိလိုက်သော အသံနှင့်မတူသည့် အော် သံ ဟစ်သံများကို အမိ အဖ အဘွားတို့ဆီက ကြားလိုက်ရသည်။ တစ် ဆက်တည်း ပြိုင်တူလိုလို အော်လိုက်ကြသံသည် ငါတို့ နေနေကြသောကျောက်လိုဏ်ဂူကြီးထဲ ဘောင်ဘင်ခတ်သွား၏။ အဖ ခုန်ထွက်သွားရာဆီသို့ ထိတ်လန့်၍ ဖျတ်ခနဲ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ဂူဝတွင် အလင်းရောက်နေပြီ ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပျော်လိုက်ကြသည် ဖြစ်ခြင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        ငါတို့မိသားစုအားလုံး ကျောက်ဂူဝဆီသို့ ပြေးထွက်လာကြသည်။ အလင်းလာပြီဖြစ်သော်လည်း ဂူဝအပြင်ဘက်တွင် ပို၍ အေးစိမ့်နေတုန်း။ နှင်း လုံး နှင်းသီးများ လေနှင့်အတူ လွင့်ပါလာနေကြတုန်း။ သို့သော် အလင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အအေးပင် တဒင်္ဂခဏ သက်သာသွားသလိုပင်။ အလင်း ကို မမြင်ရဘဲ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေခဲ့သည်မှာ သုံးလေးရက် ရှိသွားလေ ပြီ။ အပြင်ထက်မှောင်သော ဂူထဲ အမှောင်တွင် နေနေကြရသည်ကို ငါတို့ ငြီးငွေ့နေကြပြီ မဟုတ်ပါလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        ယနေ့မှ ရောက်လာသော အလင်းအားကိုးနှင့် စား၍ရသော သားကောင် တစ်ကောင်ကို ငါတို့ ရှာဖွေဖမ်းဆီးစားသောက်ရန် ကျောက်ဂူပတ်ဝန်းကျင် ကို ကျီးကန်းတောင်းမှောက် လိုက်ကြည့်ရှာဖွေနေကြရသည်။ ကျောက်ဂူနားဝန်းကျင်တွင် မည်သည့်သားကောင်၏ အရိပ်အရောင်ကိုမျှ မမြင်ရသဖြင့် သားကောင်ရနိုင်မည်ထင်သော တစ်နေရာသို့ ထွက်လာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကန္တာရ၏ အေးစိမ့်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သားကောင်ဖမ်းရသည်မှာ သူသေ ကိုယ်သေလည်း တစ်ခါတစ်ရံ စွန့်စားကြရသဖြင့် သားကောင်လိုက်ရာ၌ အထောက်အကူ မပေးနိုင်ကြသော အဘွားနှင့် ညီငယ် ညီမငယ်တို့ကို အဘွားနှင့် ဂူဝနား၌နေရန် အဖ,\u003cspan\u003eကပြောသဖြင့် အဘွားနှင့် ညီငယ် ညီမငယ် တို့ ကျန်နေရစ်ကြသည်။ ငါတို့ကား သားကောင်ရှာရန် ရေခဲသတ္တရဘန်သို့ ထွက်လာကြသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ချမ်းစိမ့်အေးခဲသော နှင်းမုန်တိုင်းကြီးကြောင့် ဂူထဲ အောင်းနေခဲ့ကြရ သော ကပ်နှောင်းသတ္တဝါကြီးများသည်လည်း ငါတို့မိသားစုကဲ့သို့ အလင်း ထဲတွင် အစာအာဟာရ ရှာဖွေရန် လျှောက်သွားနေကြသည်ကို နှင်းမှုန်ထဲ ဝိုးတဝါး မြင်နေကြရသည်။ အတောင်ရှိသော ကပ်နှောင်းငှက်ရိုင်းကြီးများ သည် ကောင်းကင်ပေါ် ပျံဝဲနေကြသည်။ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် တစ်ဦး နှင့်တစ်ဦး ကောင်းကင်ပေါ် ပျံဝဲရင်း ငယ်သူကို ကြီးသူတို့က ထိုးဆိတ် ကိုက်သတ်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ခြေနှစ်ချောင်းရှိသူ၊ ခြေလေးချောင်းရှိသူတို့ကလည်း ရေခဲပြင်ထဲ လျှောက်သွား၍ အစာအာဟာရကို ရှာနေကြ၏ ။ ငယ်သူကို ကြီးသူတို့က လိုက်ကိုက်သတ်ဖြတ်၍ စားသောက်နေကြ၏။ ဤရေခဲပြင်ကန္တာရတွင် မျိုးတူဇာတ်တူဟု ခွဲခြားခြင်း အလျှင်းမရှိ။ ငယ်သူကို ကြီးသူက လိုက်ကိုက် စားသောက်ခြင်းမှာ ဤကန္တာရကြီး၏ ဥပဒေသဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e       အမှန်က ငယ်သူကိုသာ ကြီးသူတို့က ကိုက်သတ်စားသောက်နေကြ သည်မဟုတ်။ ရွယ်တူအချင်းချင်း၊ မျိုးတူအချင်းချင်းကလည်း မနိုင်သူကို နိုင်သူက သတ်ဖြတ်စားသောက်နေကြသည်သာ။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင် အာကာသ၌လည်းကောင်း၊ မြေပြင်၌လည်းကောင်း ယနေ့လို နှင်းမုန်တိုင်း ကြီး စဲသွားပြီး အလင်းဝိုးတဝါးရှိသောနေ့မှာ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကိုက်သတ်စားသောက်နေကြသည်ကို တစ်နေရာမဟုတ် တစ်နေရာ၊ ကောင်းကင်နှင့် ရေခဲပြင်တို့မှာ မြင်နေတွေ့နေကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သားကောင်ရှာရန် သားကောင်လိုက်ရန် ထွက်လာကြသော ငါတို့မိသားစုသည်လည်း ရေခဲပြင်ပေါ်၌ မရပ်မနား လျှောက်နေကြရသည်။ ခြေ လှမ်းမပျက် လျှောက်နေကြရသလို မျက်လုံးများကလည်း သားကောင်များ ကို ရှာဖွေစူးစမ်းလျက် ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရေခဲဦးပေါင်းဆောင်းထားသော ကျောက်ဆောင်တစ်ခုအလွန်တွင် ဝံပုလွေမိသားစု တစ်အုပ်နှင့် ရှေ့ဆုံမိကြသည်။ ဝံပုလွေမိသားစုမှာ ငါတို့ မိသားစုထက် ကောင်ရေများ၏။ ငါတို့ အမိ အဖ နှစ်ဦးစလုံး ခြေလှမ်း တုံ့လိုက်ကြသည်။ ထိုအခါ ငါတို့ညီအစ်ကို သုံးယောက်သည်လည်း ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ကြရသည်။ ( အင်အားများသော ဝံပုလွေမိသားစုသည် ငါတို့မိသားစုကို မြင်သည် နှင့် မာန်ဖီဟိန်းဟစ်ကာ တရမန်းကြမ်း ပြေးလိုက်လာကြသည်။ ဖြူဖွေးရှည် လျားသော သွားစွယ်များသည် နှင်းမှုန်ဝိုးတဝါးထဲ၌ပင် ဖွေးဖွေးလှစ် အ ရောင်ထွက်နေသည်။ ငါသည် ပြေးလိုက်လာကြသော ဝံပုလွေအုပ်ကို မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်ကာ ကြောက်ရွံ့ နေသည်။ အမှန်က ငါသာမဟုတ် ငါ့မိငါ့ဖနှင့် ငါ့အစ်ကိုတို့ကလည်း ဝံပုလွေကြီးတွေကို ကြောက်ကြသည်သာ။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565588930709,"sku":"","price":4180.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_af6981b8-8176-4189-b521-18a5bfa71d7f.jpg?v=1730207327"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-သဲမြညှာ","title":"သဲမြညှာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း(၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဟင်္သာတမြို့ နတ်မော်ချောင်းနှင့် မနီးမဝေးအိမ်ကြီးတစ်အိမ်၏ အိမ်ရှေ့ခန်းမကြီး၏ ခေါင်းရင်းဘက်၌ သားနားခံ့ညားသော ယောက်ျား ပျိုတစ်ယောက်သည် ရှေ့နောက်ယိမ်းထိုးသော ပက်လက်ကုလားထိုင် တစ်ခု၌ထိုင်ကာ ဆေးပြင်းလိပ်ကိုဖွာရင်း အင်္ဂလိပ်သတင်းစာတစ်စောင် ကို ကြည့်၍နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ၎င်းနှင့် မနီးမဝေး ရှေ့နား၌ကား လှပသောမိန်းမပျိုကလေးတစ် ယောက်သည် ပုဆစ်တုပ်ခါထိုင်လျက် အင်္ဂလိပ်စာအုပ်တစ်အုပ်၏ စာမျက် နှာများကို လှန်ကာနေလေ၏။ ။  ထိုမိန်းကလေးသည် ယောက်ျားပျိုထက် အသက် ၉ နှစ်လောက် ငယ်ပုံရလေ၏။ ကြော့ရှင်းလှပ ဝင်းပပ မျက်နှာကလေးရှိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           လှုပ်ရှားသော လက်၌ ဝတ်ဆင်၍ထားသော လက်ကောက်များ သည် ကြိုးကြိုးကြိတ်ကြိတ် စကားများ၍ နေကြဟန်ရှိလေ၏ ။ ပုဆစ်ကုပ် ၍နေသော သန့်ရှင်းသောခြေ၌ တဘီနားပန်းပွင့်အပြာကြီးတစ်ပွင့်၏ ပန်း ချပ်များအစွန်းမှ ဝါဝင်းသော ရွှေခြေကျင်းကြီးသည် တစ်ဝက်နီးနီး ပေါ်၍ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ခါ တစ်ခါ ယောက်ျားပျိုသည် သတင်းစာရွက်များကို လှန်ရင်းမိန်းမပျိုကလေးကို အမှတ်တမဲ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မိမိကိုကြည့်၍နေသော ဝန်းဝိုင်းဖောင်းကြွသော မျက်လုံးနှစ်လုံးကို မြင်မိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ထိုအခါ ယောက်ျားပျို၏ စိတ်၌ ငါ အဘယ်ပုံဖြစ်ချင်လို့ ဤအိမ် - သို့ ရောက်၍လာရပါသတည်း ဟူသော အမွေးကို စိတ်ထဲ၌ မေးကာ တွေး ပြီး အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်းကလေး ရှူမိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မိမိ၏ မကောင်းသော ကံဆိုးကြမ္မာသည် အပြီးသတ်ဖို့ နိမိတ်ပေ လား၊ သို့တည်းမဟုတ် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းကာ တိုးဆင့်၍ လောင်းဖို့ရန် နိမိတ်ဖြစ်လေသလားဟူ၍ ဆင်ခြင်ကာ စာထဲ၌ စိတ်ရော မျက်လုံးများ ရော မမြဲနိုင်ဘဲ သူငယ်မကလေး၏ မျက်လုံးများနှင့် အရှိန်ချင်းသွား၍ သွား၍ ပေါက်မိလေတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကံဆိုးကြမ္မာဆိုသည်မှာ အခြားမဟုတ်။ ခင်မောင်မှာ မတော်တဆ တာဝန်ကို လစ်ဟင်းမှုတစ်ခုကြောင့် ဆပ်အင်စပိတ်တော်ရာထူးမှ ခေတ္တ ချထားခြင်းခံ၍နေရရာ “ဤရာထူးကို ပြန်၍ မရလျှင်လည်း ဝမ်းမနည်းတော့ပါ။ ရအောင်လည်း ငါ မကြိုးစားလိုကုန်သည်ပွဲစား အလုပ်မျိုးကို ပဲ လုပ်ပါတော့မည်” ဟူသော အကြံနှင့် ရန်ကုန်မြို့၌ အပေါက်အလမ်းကို ရှာကြံ၍နေခဲ့လေသည်။ ' \u003cspan\u003eသို့ ရှာကြံငြားသော်လည်း ခေတ်သမယက မကောင်းလှသဖြင့် အပေါက်ကောင်းမတွေ့ရသေးမီ ငယ်သူငယ်ချင်း စက်သူဌေး မောင်ဖေ နှင့်တွေ့သဖြင့် မောင်ဖေက ခေါ်၍လာသည့်အတွက် ဤအိမ်သို့ ရောက်၍ လာရခြင်းဖြစ်လေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ထိုလှပသော မိန်းမပျိုကလေးမှာ သူငယ်ချင်းမောင်ဖေ၏ တစ်ဦး တည်းသော သမီးကလေး မမြဖြစ်လေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               မောင်ဖေ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာကား ၎င်း၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီး ကလေးအား အင်္ဂလိပ်စာသင်၍ပေးစေရန် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               သို့ နေခိုက်တွင် မမြသည် မရဲတရဲ အမူအရာမျိုးနှင့် ထိုင်ရာမှ ထ၍ လာပြီး ခင်မောင်၏ ခြေရင်း၌ ပုဆစ်တုပ်ကာ ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    “ကိုကို...ဒီအင်္ဂလိပ်သတင်းစာတွေကို နားလည်အောင် ဘယ် လောက်ကြာကြာ သင်      ရသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ဟု မေးလေလျှင် ခင်မောင်သည် သတင်းစာကိုချ၍ မမြ၏ မျက်နှာ ကို စိုက်ကာ ပြုံးလျက်ကြည့်မိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    မမြသည်ကား ရှက်ကိုး ရှက်ကန်း အမူအရာမျိုးနှင့် ဆက်လက် ကာ ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 “ကျွန်မ အင်္ဂလိပ်သတင်းစာများ ဖတ်နိုင်ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။ `\u003cspan\u003eအမြဲ သတင်းအထူးအဆန်းတွေကို ဖတ်ရမှာပဲ ထင်ပါရဲ့”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   ခင်မောင်သည် မမြကို ကြည့်ရာမှာ လမ်းမဘက်သို့ ပြုံးလျက် လှည့်ကာ ....\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   “သတင်းစာများလိုပေါ့ကွယ်၊ ဖတ်လို့ကောင်းတဲ့ သတင်းများလည်း ပါတာပေါ့၊ တချို့သတင်းတွေကတော့ ပျင်းစရာကြီးတွေပဲ၊ ဥပမာ ပုလိပ် အစီရင်ခံစာဆိုတဲ့ သတင်းမျိုးကျတော့ ဘယ်သူမှ မဖတ်ချင်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    “ကိုကို ... ဒါတွေ အကုန်နားလည်တာပဲနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   “နားလည်သလောက် နားလည်တာပေါ့ကွယ်၊ လောကမှာ ဘယ်စာ မှ အကုန်မတတ်ကြပါဘူး” ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  “ကိုကို ... ဘယ်အတန်းအထိ အောင်သလဲ” -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “အိုင်အေအထိ အောင်ခဲ့တယ်၊ မိဘက မတတ်နိုင်လို့ ဘီအေကို ဆက်မနေခဲ့ရဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             “အိုင်အေဆိုရင် တော်တော်တတ်တာပေါ့ နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                “အင်္ဂလိပ်စာမှာတော့ အိုင်အေဆိုရင် ဘီအေနဲ့မခြားပါဘူး၊ ဘီအေ သမားထက်တော်တဲ့ အိုင်အေသမားတွေလည်း အရှိသားကိုး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      “ကိုကို အင်္ဂလိပ်ပုံတွေ အများကြီး ဖတ်ဖူးမှာပေါ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     “တော်တော် တန်တန်တော့ ဖတ်ဖူးသားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     ဟု မြ၏ လှပသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြန်ပြော ၊ လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                “ပုံကောင်းကောင်း တစ်ခုလောက် မြ နားထောင်ချင်လိုက်တာ၊ မပြောနိုင်ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “နောက်တော့ တဖြည်းဖြည်း ပြောတာပေါ့၊ ပုံတွေ အများကြီးရှိပါ . တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခိုက်တွင် စက်သူဌေး မောင်ဖေ အပါးသို့ ရောက်လာပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             “အိုင်ဆေး ကျုပ်သမီးက အင်မတန် စာပေဝါသနာပါတယ်၊ အင်္ဂလိပ်စာ မတတ်မချင်း မင်းကို ဘယ်မှ မသွားရဘူး၊ ဉာဏ်ကတော့ မသေးပါဘူး၊ သဂြိုဟ်ကိုးပိုင်းကို ခြောက်လနဲ့ကျွတ်တာပဲ၊ သို့သော်လည်း ခေတ်ကာလ အင်္ဂလိပ်ပညာဆိုတာ နေရာတိုင်းမှာ အသုံးဝင်နေလေတော့ သူကလည်း ဝါသနာပါတာနဲ့ အားပေးရတာပဲ၊ တစ်ယောက်တည်းရှိတာ မို့ ခွဲပြီး အဝေးကို မပို့နိုင်ဘူး သူငယ်ချင်းရဲ့ ၊ သည်တော့ မင်းနဲ့ တွေ့ရ တာ အခန့်သင့်ကျနေတာပဲ”ဟု ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မောင်ဖေသည် ခင်မောင်ထက် ၅ နှစ်လောက်ကြီးသော်လည်း ငယ် စဉ်က ရန်ကုန်ကျောင်းတွင် ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းဖြစ်ခဲ့ကြသဖြင့် ခင်မောင်၏ ရိုးဖြောင့်တည်ကြည်သောစိတ်ကို ယုံကြည်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မောင်ဖေမှာ မိဘချမ်းသာသဖြင့် သုံးစွဲပျော်ပါး အလည်အပတ်များ သောကြောင့် ၇ နှစ်တန်းမှာ ၃ နှစ်ကျသဖြင့် ကျောင်းမှထွက်ခဲ့ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ခင်မောင်မှာမူ မိဘများ မချမ်းသာလှသဖြင့် ပညာသင်ရုံစရိတ်မှ တစ်ပါး မြောက်မြားစွာ သုံးစွဲရန် ငွေကြေးမပိုသောကြောင့် ပညာကို ဖြောင့် ဖြောင့် သင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် အိုင်အေ အောင်ခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               သို့ပင် မောင်ဖေက ယုံကြည်သော်လည်း ခင်မောင်၏ စိတ်၌ကား များစွာကြောက်ရွံ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။ သို့ကြောက်ရွံ့စရာ အကြောင်းနိမိတ် လက္ခဏာတို့ကိုလည်း ခင်မောင်သာ သိလေ၏။              အကြောင်းမူကား မမြ၏ မျက်လုံးများသည် သာမန်မျက်လုံးများ မဟုတ်သည်ကို ခင်မောင်သိလေ သတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             နောက်တစ်နေ့၌ ခင်မောင်သည် မြမြကို စ၍ အင်္ဂလိပ်စာသင်ပေး လေ၏။ မြမြသည် လွန်စွာထက်မြက်သော ဉာဏ်ရှိသည့်ပြင် စိတ်ပါကိုယ် ရောက် သင်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ခင်မောင်မှာလည်း မြမြကို သင်ပေးရခြင်း၌ ငြီးငွေ့ခြင်းမရှိချေ။ ဤမျှလောက် လှပယဉ်ကျေး ရေးခြားလိမ္မာ ချက်ချာသော မိန်းမပျိုကလေး မျိုးကို အနီးကပ် သင်ကြားပေးရခြင်း၌ အဘယ်သို့သော သူတော်သူမြတ် သည် ငြီးငွေ့ခြင်းဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ခင်မောင်မှာ ပုထုဇဉ် လူသာမန် ပုလိပ်အရာရှိ လူထွက်မျှဖြစ်၏။ ဆရာ၏ အပါး၌ ကပ်ကာသင်သဖြင့် တစ်ခါ တစ်ခါ ဦးခေါင်းချင်း ထိလု ခမန်း သင်ကြားပြသမှေးမြန်းသမျှကိုလည်း ကပ်ကပ်ပြီး ဖြေရခြင်း၌ ၎င်း . မိန်းမပျို နတ်ကညာကလေး၏ ဦးခေါင်း မျက်နှာမှထွက်ပေါ်သော ဆီမွှေး နံ့၊ ပေါင်ဒါနံ့၊ ပန်းနံ့ကလေးများသည် ခင်မောင်၏ရင်ထဲ၌ အေးခနဲ အေး ခနဲ သက်ဆင်းဝင်ရောက်၍ သွားခြင်းတည်းဟူသော အငွေ့ အသက်၏ အရသာကို မခံစားဘဲ နေနိုင်ပါမည်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              တစ်ခါတစ်ခါ မြ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့လှပသော လက်ကလေးများမှ ခဲတံကိုယူသည့်အခါ လက်ဖျားချင်းထိသည်ကို မြမြက သိသိသာသာ သေ သေချာချာ သဘောမကျပုံကိုမျှမပြဘဲခံ၍ နေသောအခါ ခင်မောင်၏ ရင် ထဲ နှလုံးထဲမှာ ဒုန်းခနဲ ဒိန်းခနဲမဖြစ်ဘဲ အသို့လျှင် နေနိုင်ပါမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ပုဆစ်ကလေးတုပ်ကာ ဝပ်ပြီး စာဖတ်သည့်အခါ၌ တင်းရင်းပြည့် ” ပျောင်း ဖောင့်တစ်ဖောင်းကလေးနေသော တင်ပါးကလေးများနှင့် ကျော့ ရှင်းပြေပြစ်သော ခါးကလေးသည် သင်ပြသူကို အားပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်၍ နေလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ခင်မောင်သည်ကား ပုထုဇဉ်တို့သဘာဝ မိမိ၏စိတ်၌ ဖြစ်ပေါ်သော အလွန်တရာလှပသော ရူပါရုံရန်သူ၏ နှောင့်ယှက်ခြင်းကို သိ၏။ သိသ ဖြင့် စိတ်ကိုချိုးနှိမ်ကာ မတော်သောအရာကိုပြုဖို့ မဆိုထားဘိ စိတ်မှာ -မျှ မထားဘဲ သတိရတိုင်း ထိုအနှောင့်အယှက်ကို မောင်းနှင်တွန်းလှန်၍ပစ်ရလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဤသို့ သင်ပြရာ၌ အခါများစွာ သူငယ်မကလေး၏ ဖခင်မှာ စက် ထဲတွင် အလုပ်များသဖြင့် အိမ်၌ ၎င်းတို့ဆရာတပည့်နှစ်ယောက်သာ ရှိ လေ၏ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ထိုအခါများ၌ မြမြသည် ပက်လက်ကုလားထိုင် လက်ရန်း၌ ဒူး ထောက်မှီကာ ဆရာနှင့် ဦးခေါင်းချင်းကပ်ကာ တောင်မေးမြောက်မေး . ထွေထွေရာရာတို့ကို မေးတတ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 တစ်ခါတစ်ခါ ခင်မောင်၏ မျက်နှာကို မျက်တောင်ကလေးစင်း စင်းထားပြီး မရဲသော မျက်လုံးများနှင့် တောင့်တသော စိတ်ဆန္ဒ၏အခိုး ကို ထိုမျက်လုံးများမှ ဝမ်းနည်းသော အမူအရာနှင့် ခွင့်လွှတ်သည်ကို သိရ လေ၏ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “ဒင်း ဘာပြုလို့ ငါ့ကို ဤနည်းမျိုးနှင့် ကြည့်ရပါသလဲ၊ ငါသည် သူ့ထက်ကြီး၏၊ ထူးထူးခြားခြား ရုပ်ဆင်းလက္ခဏာမှာလည်း လှပသူ မဟုတ်၊ ငါ့ထက် ချောမောလှပ ငယ်ရွယ်သူတွေ အများပင်ရှိကြသည်။ ငါလိုလူအပေါ်၌ သူကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်လှပ ဂုဏ်သရေကြီးလှသော မိန်း ကလေးသည် စိတ်နေစိတ်ထား ဖောက်ပြန်၍ ကစားနိုင်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိ ပေ။ အဘယ်သို့သော အခြင်းအရာပေနည်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           စသည်ဖြင့် ခင်မောင်သည် တွေးတောမိလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ထို့ပြင်မက.တစ်ခါတစ်ရံ ခင်မောင်၏အနား၌ ပွတ်သီးပွတ်သတ် နေချင်သော အမူအရာမျိုးနှင့် စကားပြော၍နေခိုက်မှာ အိမ်သားတစ် ယောက်ယောက် ဘွားခနဲပေါ်ပေါက်၍ လာမည့်အရိပ်နိမိတ်ကို မြင်သည့် အခါ ဆုတ်ခွာ၍နေတတ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ဖခင်ရှိသည့်အခါများ၌လည်း ခင်မောင်နှင့် လွန်စွာအရောတဝင် အရိပ်လက္ခဏာကို မပြချေ။ ထိုကဲ့သို့ဖြစ်ခြင်းသည် အဘယ်သို့သော စိတ် ၏ လက္ခဏာဖြစ်ပါသနည်းဟူ၍ ခင်မောင်၏ စိတ်၌ တွေးကြံကာ အကြောင်းရင်းကို ရှာ၍မရဘဲ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ညတစ်ည၌ လရောင်ကလေး ခပ်မှိန်မှိန်တွင် ခင်မောင်သည် အိမ်ခြံ - အပြင်ဘက် တောနိမ့်လမ်းကြားတစ်ခု၌ အဘယ်ကိုသွားရမည်ဟု ရည်ရွယ် ချက်က တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ လျှောက်၍နေလေ၏။ သို့ လျှောက်ရင်း ချောင်းကမ်းပါးသို့ ရောက်သွားလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မြစ်ကမ်းနား၌ လရောင်မှေးမှေး ရေးရေးတွင် လှုပ်ရှားသော ရေ ရောင်နှင့် တိမ်ရိပ်ပမာ လေထဲတွင် မသိမသာ ရွေ့ပြောင်းလှုပ်ရှား ဗေဒါ တပ်ကြီးများကို ကြည့်ကာနေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              သို့ နေခိုက်တွင် နောက်မှခြေသံကြားရသဖြင့် ထိတ်ခနဲဖြစ်ကာ လှည့်၍ကြည့်လိုက်ရာ အတိုင်းမသိ အံ့အားသင့်ခြင်း၊ အံ့သြခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်းတွေ ရောယှက်၍နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ထိုမြင်ရသော သဏ္ဌာန်သည်ကား အခြားမဟုတ်၊ သစ်ပင်ပျို ကလေးတစ်ပင်၏ အကိုင်းကို ဆွဲကိုင်လှုပ်ရှားကား ခေါင်းငုံ့လျက်နေသော မမြပင်ဖြစ်သည်ကို သိရသောကြောင့်ပေတည်း .....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခင်မောင်သည် ရုတ်တရက် စကားမပြောနိုင်ဘဲ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        “မမြ မဟုတ်နိုင်ပါဘူး၊ ဒင်း ဘာပြုလို့ သန်းခေါင်ခန့် နီးနီးအချိန်မှာ ငါ့နောက် . ကို လိုက်လာသင့်ပါသလဲ၊ ဖုတ်ပြိတ္တာ တစ္ဆေဟာ မမြအသွင်အမူနဲ့ ဖန် ဆင်း၍လာလေသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           စသည်ဖြင့် စဉ်းစားကာ မိမိ၏ မျက်စိများကိုပင် မိမိ မယုံနိုင်လောက်အောင် ရှိရှာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အတန်ငယ်ကြာမှ ...... ။ “မြ ဟုတ်ကဲ့လား ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု မေးလေရာ မမြသည် တစ်စုံတစ်ရာကို အသနားခံလိုသည်နှင့် တူသော မျက်နှာနှင့် ခင်မောင်၏မျက်နှာကို မော်၍ ကြည့်လေ၏ ။ စကား ပြန်၍ မပြောချေ။ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             “ မမြ ဘယ့်နှာတုံး၊ ဘာဖြစ်လာသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်မ မနေနိုင်ဘူး ကိုကို၊ ကျွန်မ အိပ်လို့ မပျော်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “မင်း ဖေဖေကော”\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565633298581,"sku":"","price":4500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ae807916-3fc9-4b29-b8e6-93266f1158bc.jpg?v=1730208260"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-ဘုန်းမောင့်တွက်တာ","title":"ဘုန်းမောင့်တွက်တာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eအခန်း ၁\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မောင်မြဒင်၏ အားလပ်ရက်များသည် အဆုံးသို့ ရောက်ခဲ့လေ၏။ ထိုအားလပ်ရက်များသည် မြဒင်၏ စိတ်၌ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့သော ပျော်ရွှင်ခြင်းကိုပေးသော အားလပ်ရက်များ ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အကြောင်းမူကား ထိုအားလပ်သောရက်များ၏အစ၌ မဝင်းကြည် နှင့် စ၍တွေ့ပြီး ထိုအားလပ်သော ရက်များအတွင်း မဝင်းကြည်နှင့် အတူ ပျော်ရွှင်စွာသာယာသော တောမြို့၌ နေခဲ့၍ ထိုအားလပ်သော ရက်များအဆုံး၌ မဝင်းကြည်ကို အပါဆောင်ယူကာ ရန်ကုန်သို့ပြန်၍ လာခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်လောက်မှာ ဝင်းကြည်သည်အဖော်များနှင့် အလည်အပတ် ရောက်၍လာခဲ့ရာ မြဒင်၏အခန်း၌ ဝင်းကြည်သည် အဖော်များနှင့် တည်းခိုရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               မြဒင်မှာ ထိုအခါက တစ်ကိုယ်တည်းနေသော်လည်း သူတစ်ပါး အိမ်၌ ထမင်းလခပေး၍မစား၊ မိမိပိုင်အခန်းကလေးတွင် လွတ်လပ်စွာနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မဝင်းကြည်နှင့်အတူ ဧရာဝတီမြစ်ကမ်း၊ ထောင်ကြီးမြို့ကလေးမှ ရန်ကုန်သို့ ဘုရားဖူးလာကြသူများအနက် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ မသင်း ထုံမှာ မြဒင်နှင့် အထက်ထက်က ချစ်ကျွမ်းဝင်ခဲ့သဖြင့် မြဒင်၏အိမ် ကို မေး၍လာခဲ့ခြင်းဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   မြဒင်သည် ထိုအခါ၌ အားလပ်ခွင့်ယူစ ဖြစ်လေရာ အဘယ်ကို သွားရမည်ဟု စိတ်ဆုံးဖြတ်ချက်မချသေးသဖြင့် ဧည့်သည်များကို အရပ်ရပ်လှည့်လည်ကာပြ၍ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 သို့ဖြစ်လေရာ ၎င်း၏နတ်ပြည်သည် ထိုအခါကပင်အစပြုသည် ဟု ဆိုရပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   တည်းခိုဧည့်သည်များ ပြန်ကြသောအခါ မိမိနှင့်တကွ မိမိ၏အခန်း မှာ ခြောက်သွေ့ ကာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်တော့မည့်အခြေသို့ ရောက် လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ဝင်းကြည်၏မျက်နှာကလေးကို မြင်ရတော့မည်မဟုတ်။ ဝင်းကြည် ၏အသံကလေးကို ကြားရတော့မည်မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ရွှေတိဂုံဘုရား၊ တိရစ္ဆာန်ရုံ၊ ကိုးထပ်ကြီး၊ ငါးထပ်ကြီး၊ အင်းလျား စသည့်နေရာများကို အလည်အပတ်သွားသည့်အခါ ဝင်းကြည်နှင့် မိမိ မှာ တစ်တွဲသတ်သတ် လွတ်လပ်ခြင်းရခဲ့ကြသဖြင့် တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် နီးကပ်စွာ ငြိခဲ့လေရာ ဝင်းကြည်ပြန်ရတော့မည်ရှိသည့် အခါ၌ မခွဲနိုင်မခွာရက်ဖြစ်၍ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               သို့ဖြစ်လေရာ ၎င်းတို့ပြန်ဖြစ်သော ညကျမှ လတ်တလောဆုံး ဖြတ်ချက်ကိုပြုကာ လိုက်ပါ၍သွားခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                       ထိုအခါ၌ ဝင်းကြည်သည် ၎င်းမိဘများရှိစဉ်က ပတ္တလား၊ ပီယာနို၊ အဆိုအကတို့နှင့် တေးကြီးဘွဲ့ ကြီးများကို သင်၍ပေးသော ဦးကြီးဖြစ်သူ ဇာတ်ဆရာဟောင်းကြီး ဦးရွှေတင်၊ ဒေါ်အောင်တို့နှင့်အတူ နေထိုင်လေ ရာ ၎င်းဇာတ်ဆရာကြီးနှင့် ဆရာကတော်ကြီးက ဆွေမျိုးဉာတိ နည်းပါး သော ဝင်းကြည်ကို သမီးပမာ ချစ်ခင်၍ နေကြလေ၏။ | ဝင်းကြည်ကိုချစ်သလို မြဒင်ကိုလည်း ချစ်ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 သို့ ဖြစ်သောကြောင့် မြဒင်၏အလုပ်အကိုင် အခြေအနေစိတ် သဘောကို စိတ်ချယုံကြည်လောက်သည်ဟု အယူရှိစရာအကြောင်း ခိုင်လုံသောကြောင့် အားလပ်ရက်များအဆုံးသို့ရောက်သဖြင့် မြဒင် ရန်ကုန်သို့ပြန်သောအခါ တစ်နည်းနည်းအားဖြင့် ဝင်းကြည်လိုက်ပါ၍ လာခဲ့လေရာ ပထမတွေ့ သောအခါကစ၍ ယခုမြင်းရထားပေါ်၌ နှစ် ယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကိုင်ကာ ယှဉ်တွဲ၍ထိုင်လာ ရသည့်အချိန်သို့တိုင်အောင် အချစ်၏လမ်းသည် ချောမော၍လာခဲ့ လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  မြဒင်သည် ကမ္ဘာပေါ်၌ မိမိထက်ကုသိုလ်ကံထူးသူ၊ မိမိထက် ပျော်သူမရှိဟု အောက်မေ့လေ၏။ အတန်ကြာဝေး၍နေသော ရန်ကုန်မြို့မှာ အသစ်ဖြစ်၍နေ၏။ ရှူရှိုက်ရသောလေမှာ ... လတ်ဆတ် စင်ကြယ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ရန်ကုန်မြို့မှ အခြားဒိစတြိတ်နယ်သို့ အတန်ကြာထွက်ခွာ၍နေ ပြီးနောက် တစ်ကိုယ်တည်း ပြန်ရောက်လာသူများမှာပင် မြို့ကိုမြင်ရ လျှင်မြင်ချင်း အဘယ်မျှ စိတ်အားတက်ကြွခြင်းဖြစ်သည်ကို ထောက် လိုက်သော် ... အသစ်လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ပူပူနွေးနွေးတွေ့၍ လာသော ချစ်သူနှင့်ယှဉ်တွဲကာ ပြန်၍ရောက်လာသော မြဒင်မှာ ... အဘယ်ပြောဖွယ်ရာ ရှိတော့မှာနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  မကြာမီမြဒင်၏ အခန်းသို့ ရောက်သွားကြပြီးနောက် မြဒင်သည် ဝင်းကြည်ကို အခန်း၌ထားခဲ့၍ နံဘေးခန်းရှိ အသိမိတ်ဆွေအိမ်နီးချင်း များအား ကြည့်ရှုကြဖို့ရန် ... မှာကြားပြီး တောကပါသော လက်ဆောင် ကလေးများနှင့် အလုပ်တိုက်သို့တန်း၍သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      ဝင်းကြည်သည်ကား ... အိမ်ကို လှဖို့သုတ်သင်ပြုပြင်ခင်းကျင်း လျက် နေရစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     သို့ရာတွင် ဝင်းကြည်မှာ သေးငယ်သော အခန်းကလေးကို တုဿီ တာနတ်ဗိမာန်ကြီးလို မှတ်ထင်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     အချစ်နှင့်ဖျော်စပ်အပ်သော သုခချမ်းသာခြင်းအမြိုက်ရည်ကို သောက်မျိုရသကဲ့သို့ဖြစ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အချစ်နှင့်သုခအဟုန်ဖြင့် တရှိန်ရှိန်ဖြစ်၍ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     သို့ဖြစ်သောကြောင့် သိလိုမြင်လို၊ ကူညီဝမ်းမြောက်လိုသော အိမ် နီးချင်းများနှင့်အခန်းကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် တစ်ယောက်တည်း ကျန် ရှိသောအခါ မြဒင်၏ ဖြူစင်သန့်ရှင်းသောအိပ်ရာပေါ်၌ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပစ်လှဲချကာချမ်းသာခြင်း၏ရသာရှိန်ကို ငြိမ်ငြိမ်ကလေးခံစားလျက် တကယ်မှဟုတ်ပမလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 တစ်လကျော်ကျော် ကလေးအတွင်း တွေ့ကြုံ ဖြစ်ပျက် အချစ်၏ ရဟတ်စက်မှာ ဝီခေါ်အောင်လည်ခဲ့ရသည်မှာ အဟုတ်တကယ်ပဲလား။ ငါဟာ လူ့ပြည်မှာမှ ရှိသေးရဲ့လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 သို့တည်းမဟုတ် အိပ်မက်၍နေခြင်းဖြစ်လေသလားစသည်ဖြင့် တွေးတောကာ နေမိလေ၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566334075029,"sku":"","price":4275.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_90aaf97a-079c-401a-8b0f-7945e75dd6cb.jpg?v=1730208441"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-ဘယ်၀ယ်တောင်မြောက်နှင့်တို့တောင်ပေါ်","title":"ဘယ်ဝယ်တောင်မြောက်နှင့်တို့တောင်ပေါ်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ပဲခူးရိုးမတောင်ကြီး၏အနီး လျှိုမြောင်များသောနေရာ၏ အောက်၌ ရွာငယ်လေးတစ်ခု ရှိလေ၏။ ထိုရွာငယ်လေးမှာ ကစွန်းစိမ်း၊ ဝါး၊ မြေပဲ ဝစသည်တို့ကို စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင် အသက်မွေးကြသောရှမ်းလူမျိုးများ ရွာ ကလေး ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               တစ်နေ့သ၌ နွေရာသီညနေအချိန် ရှမ်းမကလေး မနန်းဖောသည် တောင်ပေါ်၌ ထင်းခွေရင်း စမ်းချောင်းထဲ၌ ရေချိုး၍နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မနန်းဖောသည် ထိုရွာ၌ အလှဆုံးသော ရှမ်းမကလေး ဖြစ်၏။ အသားမှာ ရွှေဝါ၊ မျက်နှာမှာ လခြမ်းနှင့်တူသော နဖူးအောက်၌ ဝိုင်းဝိုင်း ကွက်ကွက်၊ မျက်လုံး၊ မျက်ခုံး၊ နှာတံမှစ၍ လွန်စွာအချိုးအစားကျလေ၏။ ပါးပေါ်၌ အကြောစိမ်းကလေးများသည် ယိုးဒယားပန်း အညွန့်အခက်၊ သပျက်နွယ်ဆင်ဆင်၊ ရွှေပေါ်မှာ မြရေးတင်သလို ပြုံးလိုက်လျှင် ပါးကလေး ချိုင့်လျက် လွန်စွာပင် ချစ်ဖွယ်ကောင်းလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 သို့ ရေချိုးနေရာတွင် ရေမှာလည်း လွန်စွာကြည်သဖြင့် အရှေ့ဘက် သစ်ကိုင်း၊ သစ်ရွက်တို့၏အကြားမှ သက်ဆင်းသောနေရာတွင် ရွှေအဆင်း ကဲ့သို့ မှတ်ထင်ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ပြည့်ဝသောရင်၊ ကြော့ရှင်းသေးသွယ်သောခါး၊ ဖြူထွားဝိုက်ကား သော တင်၊ ပြေလျှော့ပြည့်ဝ ဖြောင့်စင်းသော ပေါင်တံနှင့် ခြေလက်တို့မှာ မြင်ရသူ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးကိုမှိတ်၍မရနိုင်အောင် အစွဲသန်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ထိုမျက်လုံး နှစ်လုံးသည်ကား တစ်ခုသော ချုံအကြားမှ အပြူးသား ကြည့်၍နေသော မျက်လုံးတစ်လုံး ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  လူတို့မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ဂရုမစိုက်၍ မိမိအား တစ်စုံတစ် ယောက်က တစ်ခုခုကို ကြံစည်၍နေသည့်အခါ အလိုအလျောက် အာရုံကြော များမှာ လှုပ်ရှားခြင်း ဖြစ်တတ်သည့် ဓမ္မတာအတိုင်း နန်းဖော၏စိတ်မှာ မငြိမ်မသက်ဖြစ်ပြီး ချုံထူထဲသော နေရာဘက်ကို မော်၍ကြည့်လိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 သို့ကြည့်လိုက်ရာ ချုံထဲမှ မုတ်ဆိတ်မွေး၊ နှုတ်ခမ်းမွေး၊ ပါးသိုင်း မွေးနှင့် ရသေ့လား၊ ဇော်ဂျီလား၊ ကုလားကြီးလားမသိရ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် သဏ္ဌာန်တစ်ခုကို မြင်ရသဖြင့် သရဲမှတ်ထင်ကာ ဦးခေါင်းမြုပ်အောင် ငုပ် လိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   လူသားစစ်စစ် ဟုတ်မည်မထင်၊ သည်တော့ သည်တောင်ထဲမှာ အဝတ်အစား လှလှပပ၊ သစ်သစ်လွင်လွင်နဲ့ အဘယ်လိုလူမှ လာမှာမဟုတ်၊ ခုတင်က ဇော်ဂျီကြီးက ငါ့အား တမင်ရူးသွပ်အောင် နာနာရုပ်ဆောင်၍ ပြသလေသလား စသည်ဖြင့် အတွေးများသည် လျင်မြန်စွာ ဆက်ခါဆက်ခါ စိတ်ထဲ၌ ပေါ်ပေါက်၍လာလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   ပြို၍ဆင်းပြီး နတ်သားကလေး၏ ရင်ခွင်ပေါ်ကိုသာ တအားမီလိုက် ချင်သောစိတ် ဖြစ်ပေါ်၍လာသလို မနည်းကြီး ချုပ်တည်း၍ ထားရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             မင်းသားကလေးသည်လည်း မချင့်မရဲ အမူအရာနှင့် နန်းဖော၏ မျက်နှာကို စိုက်၍ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်၍ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               သို့ကြည့်၍နေခိုက်တွင် နတ်သားကလေးနှင့်တူသော သဏ္ဌာန်က တစ်စုံတစ်ရာကို လှမ်း၍မေးသလို နှုတ်ခမ်းကိုလှုပ်ပြီး ညီညာဖြူစင်သော သွားကလေးများပေါ်အောင် ပြုံးရယ်လိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ရှမ်းမကလေးကလည်း ပြုံးစန်နဲ့နှင့် အမူအရာနှင့် ဘာပြောတယ်ဟု မေးကာ ကျောက်တုံးပေါ်မှ ကုန်းပေါ်သို့ ထဘီကို ဒူးအထိဆွဲမြှောက်ကာ လှမ်း၍ တက်လိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ရူပါရုံကို မြင်လျှင်မြင်ချင်း ပြေး၍ဖက်ချင်သလို ဖြစ်၍နေသော စိတ်နှလုံးက စေ့ဆော်သဖြင့် ထိုကဲ့သို့လှမ်း၍ တက်လိုက်ရာ လှမ်း၍တက် လိုက်မိသည်ကိုမှ အမှတ်မထားမိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ယောက်ျားပျိုကလေးကလည်း ရှေ့သို့တိုး၍လာလေရာ တစ်ယောက် ထံ တစ်ယောက်အလာ လမ်းခုလပ်တွင် တွေ့ဆုံကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             နတ်သားကလေးသည် နန်းဖော၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ကိုင်ယူ '\u003cspan\u003eကာ မျက်နှာကို စိမ်းစိမ်းကြည့်၍ ရူပါရုံအရသာကို ခံစားသလိုလုပ်၍ နေလေ၏။ ရှမ်းမကလေးမှာလည်း ၎င်း၏လက်ဖြင့် အကိုင်ခံရသည် တွင် ကျဉ်တက်သလို သိမ့်သိမ့်ခါလျက် ရင်ထဲ၌ လေမုန်တိုင်းဆင်၍ နေ လေ၏။ အားအင်ရှိသမျှ ဆွဲ၍ချလိုက်သဖြင့် ရှမ်းမကလေး၏စိတ်၌ ရူပါရုံ အဆင်း၏ ထူးခြားခြင်းတွေ့ရပုံ ကြယ်ဆန်းခြင်းသည် အကြောက်နှင့်အရှက် ကို အကုန်အစင် ပျောက်ပျက်အောင် နှင်သည့်အလား လောကကြီး တစ်ခုလုံး ကို လည်းကောင်း၊ မိန်းမတို့ ဣန္ဒြေကို လည်းကောင်း၊ မေ့လျော့၍သွားပြီး သူ၏ရင်ခွင်သို့ ရောက်ဖို့ရန်သာ အရှိန်ယူ၍နေလေ၏။ မတော်တဆ နတ်သားကလေး ပျောက်၍သွားမလား၊ ရင်ခွင်ကိုရောက်ကာမှ အစွယ်ပေါက် . ကာ ဘီလူးသဘက်ကြီးများ ဖြစ်၍သွားလေမလားဟူ၍သာ ကြောက်နေလေ ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “ရှင်ဘာလဲ သည်တောင်ပေါ်မှာ ဘာလုပ်နေသလဲ၊ လူလား၊ နတ်လား၊ ခဲ့တင်က ကျွန်မမြင်ရတဲ့ အကောင်ကြီးဟာ ရှင်ပဲလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           စသည်ဖြင့် အသက်မရှူဘဲ စိတ်အားထက်သန်စွာနှင့် မေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            တစ်ဖန် ဦးခေါင်းကို ဖော်လိုက်ပြန်သောအခါ ရေစပ်ကျောက်ဆောင် တစ်ခုပေါ်၌ မားမားမတ်မတ်ရပ်လျက် ခဏမျှနန်းဖောကို ကမ္မဋ္ဌာန်းရှုသလို (ပုတီးကိုကိုင်လျက် ကြည့်ပြီးမှ နောက်သို့လှည့်ကာ ထွက်၍သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 နန်းဖောမှာ အတန်ကြာစွာ စမ်းချောင်းမှ မတက်ဘဲနေလေ၏။ အတော်ကြာမှ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုအနီးသို့ သွားပြီး ကျောက် ဆောင်ထိပ်ပေါ်၌ ပုံ၍ထားသော လုံချည်၊ အင်္ကျီများကိုယူ၍ ကြီးသော ကျောက်ဆောင်အကွယ်ရှိ နိမ့်သော ကျောက်ဆောင်ထိပ်မှာ ဖြူဖြူဝင်းဝင်း ကြီးထိုင်လျက် အင်္ကျီကိုအရင်စ၍ ဝတ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ထို့နောက် ရေစွတ်သော ဆံပင်များကို ကျောထက်၌ဖြန့်ကာ လှမ်း နေပြီး ထဘီကို ဦးခေါင်းမှစွပ်ချရင်း ကျောက်ဆောင်ပေါ်၌ ကိုယ်ကိုဆန့်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သောအခါ လုံချည်ဝတ်ပြီး ဖြစ်၏နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    တောင်မြောက်လေးပါးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝါးတစ်ရိုက်ခန့် အကွာ စိမ့်စမ်းရေပေါက် အသေးအငယ်တို့ဖြင့် စွတ်စို၍နေသော ကုန်း ဇောင်းဝါးပင်များအောက်၌ရပ်ကာ ကြည့်၍နေသော အရပ် မနိမ့်မမြင့် သေးသေးသွယ်သွယ် သစ်လွင်လှပစွာ ဝတ်ဆင်လျက် အပြာပွင့်ကလေးတွေ ပေါက်၍ထားသော ခေါင်းပေါင်းကိုပေါင်းသည့် မင်းသားရုပ်ကလေးပမာ လှပသော ယောက်ျားပျိုကလေးတစ်ယောက်ကို မြင်ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 နန်းဖော၏ မျက်လုံးများနှင့် ယောက်ျားပျိုကလေး၏ မျက်လုံး များသည် ငြိတွယ်ကာ မမြင်နိုင်သော လျှပ်စစ်ဓာတ်ကြိုးဖြင့် ဆိုင်းဆွဲ၍ ထားသည့်အလား မတိမ်းသာမရှောင်သာ မျက်တောင်မျှမခတ်ဘဲ နေကြလေ ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 နန်းဖော၏ နှလုံးသွေးသည် တဒိန်းဒိန်းမြည်၍နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ယောက်ျားပျို၏ မျက်နှာမှာ ပြုံးတော့မလိုလို၊ နှုတ်ခမ်းများမှာ တစ်စုံ တစ်ရာကို ပြောတော့မလိုလို၊ လည်တိုင်ကို ရှေ့သို့ဆန့်လျက်နေသည်မှာ တစ်ခါတည်း ပြေး၍လာဖို့ရန် အားယူသလို မှတ်ထင်ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                နန်းဖာသည်လည်း နှလုံးသွေး ကြည်လင်ရွှင်ပျ ဆူဝေခါ တက်ကြွ သဖြင့် မျက်နှာမှာနီမြန်းလျက် လှမ်း၍ မြွက်ဟခွန်းဆိုချင် မလိုလို ပြုံးချို ချိုမျက်နှာ ဖြစ်၍ လာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 လူသူပြတ်လပ် ဆိတ်ငြိမ်ဆိတ်ကွယ်ရာ၌ ထိုမျှလောက် ချောမောလှ သော ယောက်ျားပျိုကလေးကို တစ်ကိုယ်တည်း တွေ့မြင်ရသည်မှာ အဘယ် နုနယ် ပျိုရွယ်သော စိတ်နှလုံးသည် မရွှင်မပြုံးဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  လူလား၊ နတ်လား၊ နာနာဘာဝ ဖုတ်ပြိတ္တာ၊ တစ္ဆေလား။ ခုတင်က မြင်ရသော သရဲကြီးပင် ရုပ်အသွင် တစ်မျိုးဆောင်၍ ပြလေသလား၊ လှပါ ပေသည်။ အထက်ထက်က အခုလို အကြိမ်ကြိမ် ထင်းခွေလာခဲ့ရာမှာ အခုလို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မတွေ့ရ၊ ချစ်စရာကောင်းလှတဲ့ ဒီအသွင်ကို ငါဘယ် အတွက် အခု မြင်ရပါလိမ့်မလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး လူပါပဲ” “ရှင် လူဖြစ်ရင် လူထဲမှာနေပါလား၊ ကျွန်မ လူလို့မထင်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “လူပါ ကိုင်စမ်းကြည့်ပါ။ အရိုးနဲ့ အသားနဲ့ အမွေးကလေးတွေနဲ့ သေသေချာချာကြည့် ဟောဒီမှာ ဆေးနီတွေတောင် ရှိပါသေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု ပြောကာ အင်္ကျီကိုလှန်၍ ရင်ဘတ်ကိုပြလေ၏။ နန်းဖောသည် လည်းကောင်း၏ ကိုယ်လက်အင်္ဂါတို့ကို ကိုင်စမ်း၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “မင်းကော ဘာလဲ၊ လူဘဲလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               “ကျွန်မလည်း လူပေါ့ ရှင့်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 “ဒီလိုဖြင့် စမ်းကြည့်မယ်နော်၊ မှန်းစမ်း အေးလို့၊ နေပါဦး အသာ ကလေးပါ မနာရပါဘူး ဖြည်းဖြည်းကိုင်ပါ့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အမယ် အကြောကြီးနဲ့ တစ္ဆေများလည်း ကြောချင်တဲ့စိတ်ရှိ ပါသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဘယ်က တစ္ဆေလဲ၊ တစ္ဆေ ဒီလိုပြောသလား၊ တစ္ဆေမဟုတ်ဘူး လူအစစ်ပါဗျာ၊ မယုံသေးဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကျွန်မ ဘယ်လိုပြောပြော မယုံဘူး၊ ရှင် လူနဲ့မတူဘူး” “ဘာဖြစ်လို့ လူနဲ့မတူတာလဲ” “လူ့ထက်လှလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “လူပါဗျ။ မယုံရင် နမ်းကြည့်ပါ လူစော်နံပါတယ်၊ ရော့”ဟုပြော ကာ ပါးကိုပေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             “တော်ပါ၊ အင်မတန်ပါးတဲ့ နာနာဘာဝ၊ မှန်မှန်ပြောစမ်းပါ၊ ဘာဖြစ် လို့ အခုလို တောင်ပေါ်မှာ ဝတ်ဆင်နေသလဲ၊ လူဖြစ်ရင် ဒီလိုမနေဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “အို မမေးပါနဲ့၊ မင်းလည်း လူမဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်တာပဲ လူဟာ မင်းလိုမလှဘူး၊ မှန်းစမ်း လူစော်နံသလားလို့ နမ်းကြည့်ရအောင်”ဟု ပြောကာ ပွေ့ယူ၍ ပါးရော၊ မျက်နှာရော၊ လည်ပင်းရော၊ ပခုံးရော၊ ရင်ဘတ် ရော၊ ဦးခေါင်းရော အကုန်နမ်းရှုပ်ပြီး “မွှေးတယ်၊ လူနံ့မဟုတ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 “ဘာနံ့ထင်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e     “ခရေပန်းနံ့လည်းပါတယ်၊ စံကားဝါနံ့လည်း ပါတယ်၊ သနပ် ခါးနံ့လည်းပါတယ်၊ လူနံ့တော့ မဟုတ်ဘူး၊ သူရဿတီဒေဝီနံ့ ထင်တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 “အဟုတ်ပဲ ထင်သလား”.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                “အမှန်ပဲ ထင်တယ်၊ မင်းကော ဒီလိုပဲထင်သလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                “ကျွန်မကတော့ အမှန်ထင်တာပဲ၊ ရှင် လူမဟုတ်ဘူး၊ ဥစ္စာစောင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 \" ဘယ်ဝယ်မြောက်တောင်နှင့် တို့တောင်ပေါ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    လား၊ ဘာလားပဲ၊ ကျွန်မနေ့တိုင်း ထင်းခွေလာတယ်၊ အခုမှ တွေ့ရတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ငါတော့ မင်းကို အရင်လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်လေးငါးရက်လောက်က စပြီး မြင်နေတာပဲ၊ မြင်ကတည်းက တိုက်ထဲမှာမနေနိုင်ဘူး၊ မင်းဆီကိုချည့် စိတ်ရောက်နေတယ်၊ နေ့တိုင်းလာနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             “ကျွန်မ နေ့တိုင်းလာတာပဲ၊ ရှင်ဘယ်ကနေပြီး မြင်ရသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “ဒီလိုပေါ့ တောထဲမှာ ချောင်းကြည့်စရာ နေရာတွေ အများကြီးရှိ တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               “ဒီလိုဖြင့် ရှင့်ဥစ္စာစောင့် နာနာဘာဝပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                “မင်းဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့နော်၊ ပြောရင် တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ် ဘူး၊ မင်းမှာ မိဘရှိသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “ရှင်... နာနာဘာဝပဲ မသိဘူးလား” “နာနာဘာဝပေမယ့် သွားကြည့်မှသိတာ သွားမှမကြည့်                  ရသေးပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      “ကျွန်မ ပထွေးနဲ့ နေရတယ်။ ကျွန်မ အမေက သူ့ကို သိပ်ကြောက် ရတယ်၊ တစ်ရွာလုံး ကြောက်ရတာပဲ၊ ကျွန်မကို တစ်မျိုးတစ်မည် ကြံနေ တယ်၊ ကျွန်မက သဘောမတူလို့ နှိပ်စက်တယ်၊ အရမ်းခိုင်းတာပဲ၊ ကျွန်မ က ဒီအတွက် အိမ်မှာမနေဘူး၊ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ထင်းခွေတယ်၊ ပန်း ခူးတယ်၊ ရှင် ကျွန်မကို နာနာဘာဝတန်ခိုးနဲ့ မကယ်နိုင်ဘူးလား ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “သူက ကံကောင်းနေရင် အခက်သားပဲ၊ ငါတို့ နာနာဘာဝဆိုတာ ကံနိမ့်တဲ့လူကိုမှ နိုင်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သူ့ကို နိုင်ဖို့မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မကို ကြည့်ရှုစောင့်မဖို့ ပြောတာ ပါ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “နာနာဘာဝအကြောင်းကို မင်း နားမှမလည်ဘဲကိုးဘွဲ့၊ စည်းကမ်းရှိ တယ်၊ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ အထက်က တန်ခိုးကြီးတဲ့ နတ်များလည်း ရှိသေးတယ်၊\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566335156373,"sku":"","price":4275.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_563da415-76b8-4ee4-b111-e1af38b69184.jpg?v=1730208453"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-နေရီရီ","title":"နေရီရီ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ပူအိုက်သော နွေဥတု အခါသမယ မွန်းလွဲအချိန် အသက် ကိုးနှစ်ခန့် ရှိသော သူငယ်ကလေး တစ်ယောက်သည် ရန်ကုန်မြို့ လမ်းမတော်ရပ် လမ်းနံဘေး တိုက်ရိပ်တစ်ခုတွင် ထိုင်ကာ ပျော်ရွှင်မြူးထူးကစား မုန့်ပဲ သရေစာများ ဝယ်၍ စားကြသော ကလေးသူငယ်တို့ကို ကြည့်ကာနေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ထိုကလေးသည် အသက်ငယ်ရွယ်သူ ဖြစ်သောကြောင့် မိမိ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ကလေးတို့ဘာဝ များစွာ တွေးတောဟန် မရှိသော် လည်း မိမိ၏ရှေ့၌ ပျော်ရွှင်စွာ ဝယ်ခြမ်း စားသောက်ကစား၍ နေကြသော ကလေးတို့ကို မြင်ရသောအခါ စားချင်သောက်ချင် ကစားချင်သဖြင့် ငါသည်ကား အပေါင်းအဖော် အသိမိတ်ဆွေ မရှိ၊ ကစားချင်သော်လည်း မည်သူကမျှ မခေါ်၊ စားချင်သော်လည်း မည်သူကမျှ မကျွေး၊ ဆင်းရဲလှ သော ကလေးပါကလားဟု တွေးတော၍နေဟန် ရှိနေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အချို့သော ကျောင်းသားကလေးများသည် မုန့်များစားကာ အပါးကို လာ၍ ပြောင်လှောင်ကြ၏။ သူငယ်ကလေးသည်ကား မိမိ၏ အားကိုးရာမဲ့သော အခြေအနေကို သိရှိ၍ တစ်ခွန်းတစ်ပါဒမျှ ပြန်လှန်၍ စကားမပြောဘဲ သည်းခံ၍သာ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုကျောင်းသားကလေးများသည်ကား အနီးအပါးရှိ အစိုးရ ထောက်ပံ့သော မြန်မာ စာသင်ကျောင်းက ကျောင်းသားကလေးများ ဖြစ် ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သူငယ်ကလေးသည် ထိုကဲ့သို့ ထိုင်၍ ငေးမောတွေးတောကာ နေစဉ် ၎င်း၏စိတ်သည် မိဘမဲ့သော မိမိ၏ဘဝကို မုန်းထား၏။ မိမိ အပေါ်၌ မကြင်နာသော ကျောင်းသားကလေးများကို မုန်းထား၏။ မိမိမှာ မျက်နှာမရှိသဖြင့် များစွာ ဂရုမစိုက်ဘဲနေသော ကျောင်းဆရာကို မုန်း၏။ အကြောင်းကား နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်းကို ခံရသောစိတ်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်သော စိတ်သည် သွေ့ခြောက်သော သစ်ပင်နှင့် တူ၏။ ထို သွေ့ ခြောက်သော သစ်ပင်၌ ချစ်ခြင်းတည်းဟူသော အငုံတို့သည် ပွင့်အာခြင်း သို့ မရောက်မီ ကြွေပျောက် ကျဆင်းကြရလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            စင်စစ်အားဖြင့် ဤလောကကြီးသည် ချမ်းသာသောသူတို့ တစ်ဦး တည်းပိုင်သော လောက မဟုတ်၊ ကောင်းကင်၌ ထွန်းလင်းတောက်ပနေသော နေ လ နက္ခတ်တာရာတို့သည် မိမိတို့၏ အလင်းရောင်ကို မည်သူ့ အပေါ်မှာမျှ မျက်နှာမလိုက်ဘဲ သက်ဆင်းစေသဖြင့် မိုးနှင့်လေတို့သည် လည်း မည်သည့်လယ်ယာ၌မဆို ရွာသွန်းတိုက်ဝှေ့လေ၏။ နန်းကြမ်းပြင်၌ ထွန်းတောက်နေသော နေရောင် လရောင်တို့သည် ဆင်းရဲသော တောင်သူ မိလက်ခူတို့၏ တဲအုံရှေ့၌ အရောင်မလျော့ချေ။ ဧက တစ်သောင်း ရှိသော သူဌေးတို့၏လယ်၌ ရွာသွန်းသော မိုးသည် တောင်ယာပဲခင်းလုပ်ကာ အသက်မွေးရသော သူအတွက်လည်း လုံလောက်သော ရေကို ပေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             သူတို့သည် ကမ္ဘာလောကကြီး၏ အမျိုး သားသမီးများ ဖြစ်ကြ ၏။ ဤကြီးမားကျယ်ပြော မကုန်မခန်းနိုင်သော အမွေအနှစ်တို့သည် မည်သူ တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့်မျှ သတ်မှတ်၍ မသက်ဆိုင်၊ အများ ပိုင်ဆိုင် ခွင့်ရှိသော အရာများ ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သို့သော်လည်း လောက၏စည်းစိမ်တို့သည် တိမ်တိုက်မိုးသားတို့၏အစွမ်းဖြင့် ကျရောက်သော အရိပ်နှင့် အလားတူ၏။ တစ်ခါတစ်ရံ ထို နေရာ၌ အေး၏။ တစ်ခါတစ်ရံ ထိုနေရာ၌ ရိပ်၏။ နောက်ဆုံး၌ မည်သည့် နေရာမှာမျှ အမြဲမတည်၊ အမြဲတည်သော အရိပ်ဟူ၍ မှတ်ထင်သူတို့သည် မတည်သော နေ့တစ်နေ့၌ ကြီးသော စိတ်ဆင်းရဲခြင်းကို တွေ့ကြရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဤ ကျယ်ပြောသော လောကကြီး၌ နေ့စဉ်မပြတ် အမြဲတိတ်ဆိတ်စွာ ပြိုကွဲ ပျောက်ပျက်၍နေသော စည်းစိမ်ပဒေသာပင်ကြီးတို့သည် အရိပ်ပမာ တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းကြ၏။ သူဌေးတို့သည် ကျွန်၏ အလှည်သို့ ရောက်၏။ ကျွန်တို့သည် သခင် ဘဝသို့ ရောက်၏။ ကုန်းမြင့် ကို တက်ရသော လားသည် ကမ္ဘာလောကကို မိမိ ပိုင်သည် ထင်၏။ နွားကျောင်းသား၏ ကြိမ်လုံးဖြင့် ပေါင်စင်း၍ သေနေသောအခါ သံဝေဂ ရဖို့ရန် အချိန်မရချေ။ သေခြင်းကို ပြေး၍ မလွတ်သလို ပျက်စီးခြင်းကို လည်း ရှောင်ရှား၍ မရ၊ ပြောင်းလဲခြင်းသည် ကံကြမ္မာတည်း ဟူသော မျက်လှည့်ဆရာကြီးပေတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ထိုဆရာကြီးသည် လူသတ္တဝါတို့ကို ရွှံ့ရုပ်ပမာ ပြုလိုရာ တတ်နိုင် သဖြင့် သူ့လက်တွင်းဝယ် ကြိတ်နယ်ခြင်းကို ခံကြရလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အဆိုပါ သူငယ်ကလေးသည် အဘယ်မျှပင် ဆင်းရဲစေကာမူ မိမိ၏ ရှေ့၌ ပြောင်းလဲခြင်းတည်း ဟူသော လမ်းသည် ကြီးကျယ် ရှည်လျားစွာ တည်ရှိလေ၏။ ၎င်းသည် စံလွန်သော ဇာဘုရင်မင်းမြတ်ပမာ ကမ္ဘာ၏ စည်းစိမ်ကို အမွေခံနိုင်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်၏။ အကြောင်းမူကား ဤ မြေမျက်နှာသည် မြေပေါ်၌ ရှိသူအပေါင်းတို့ ပိုင်သော အမွေဆိုင်ပစ္စည်း ပေတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ၎င်း သူငယ်ကလေးသည် တစ်ကိုယ်တည်း ထိုင်၍နေစဉ် မိမိနှင့် ရွယ်တူခန့်ရှိသော မိန်းကလေး ဖြူဖြူနုနုကလေး တစ်ယောက်သည် သူငယ် ကလေး၏ မျက်နှာကဲကိုခတ်ကာ အပါးသို့ ကပ်လာလေ၏။ အပါးသို့ ရောက်သောအခါ သူငယ်ကလေးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်မိလေ၏။ သို့သော်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလည်း စကားတစ်ခွန်းကိုမျှ မပြောကြချေ။ သူငယ်မလေးမှာ မြင့်မြတ်သော အမူအရာ၊ အတက်ကျသော ကိုယ်ဟန်လက္ခဏာ ရှိသဖြင့် သူငယ်ကလေး သည် သူငယ်မကလေး၏ မျက်နှာကို ကြာကြာ မကြည့်ဝံ့ရှာဘဲ ခေါင်းငုံ့၍ သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ထိုအတွင်း သူငယ်မကလေးက “မင်း ဘာပြုလို့ မကစားသလဲ” ဟု နူးညံ့သိမ်မွေ့ သာယာသော အသံနှင့် ခပ်ဝဲဝဲကလေး မေးလေရာ သူငယ်ကလေးသည် သြဇာရှိသော အသံကို သိသဖြင့် ရုတ်တရက် မော် ကြည့်ပြီး အတန်ကလေးကြာစွာ အကဲခတ်ပြီးမှ “မင်း ဆရာ့သမီးလား” ဟု ခပ်ရွံ့ရွံ့ နှင့် မေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သူငယ်မလေးသည် ခေါင်းခါလျက် “ငါ ယောက်ျားကလေးဖြစ်ရင် ကစားမှာပဲ၊ မင်း မကစားတတ်ဘူးလား၊ ဘာပြုလို့ မုန့်ဝယ်မစားသလဲ ပိုက်ဆံ မရှိဘူးလား” ဟု မေးလေရာ သူငယ်ကလေးက ခေါင်းခါလျက် ထိုင်ရာမှ ပြုံးကာ ထပြီးလျှင် အင်္ကျီအိတ်နှစ်ဖက်ထဲသို့ လက်နှစ်ဖက်ထည့် ကာ ခေါင်းငုံ့၍ မြေကိုကြည့်ရင်း ယောင်ပေပေလုပ်၍ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ထို့နောက် သူငယ်မကလေးက “မင်း ဒီကျောင်းမှာပဲ နေတယ် မဟုတ်လား” ဟု မေးလေရာ၊ သူငယ်ကလေးက ခေါင်းညိတ်ပြီး သူငယ်မ ကလေး၏ မျက်နှာကို မော်ကြည့်ကာ “မင်းကော ဒီကျောင်းမှာ နေတယ် မဟုတ်လား” ဟု မေးလေ၏။ သူငယ်မကလေးက ခေါင်းညိတ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ထိုအခါ သူငယ်ကလေးသည် အတော်ကလေး ရဲလာပြီးလျှင် “မင်း ဘယ်မှာ နေသလဲ” ဟု မေးလေရာ သူငယ်မကလေးက “ဟိုဘက် လမ်းမှာပဲ၊ အရင်က ထားဝယ်မှာနေတယ်၊ ဖေဖေက ထားဝယ်မှာ မြို့အုပ် အလုပ် လုပ်တယ် အမေသေလို့ အဘွားများနဲ့ လာနေတယ်” ဟု ပြော လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထိုအခါသူငယ်ကလေးက ကြင်နာစွာ “သော် ... မင်းမှာ အမေ မရှိဘူးလား၊ ဒီလိုဖြင့် ငါလိုပေါ့၊ ငါ့မှာတော့ အမေရော အဖေရော မရှိဘူး၊ ငါက အနောက်မှာ ဦးလေးနဲ့ နေရတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             သူငယ်မလေးက သူငယ်လေးမှာ မိမိထက် ဆင်းရဲကြောင်း ရိပ်မိ သဖြင့် လွန်စွာ သနားလာပြီးလျှင် “သော် ... အဖေ အမေ နှစ်ယောက်စလုံး မရှိဘူးလား၊ မင့်ဦးလေးက မင့်ကို မနှိပ်စက်ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူငယ် ... “နှိပ်တော့ မနှိပ်စက်ပါဘူး၊ အရီးကတော့ အင်မတန် စိတ်တိုတယ်၊ ဦးလေးက အလုပ်သွားနေရလို့ အရီး ရိုက်မှာစိုးလို့ ကျောင်းကို ပို့ထားတယ်၊ ဦးလေးက ပိုက်ဆံကလေးများပေးရင် အရီးက စိတ်ဆိုးတယ်” ဟု ညှိုးငယ်စွာ ပြောလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုအခါ သူငယ်မလေးသည် သူငယ်လေးကို သာ၍ ကရုဏာ သက်သော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်၍ နေလေ၏။ စကားဆုံးသောအခါ “လာ ဟိုဘက်လမ်းထိပ် သွားကြည့်ရအောင်၊ ရန်ကုန်မှာ လူတွေ အင်မတန် ရှုပ်တယ်နော်၊ ကြည့်ရတာ ပျော်စရာ မကောင်းဘူးလား သွားကြည့်ရအောင်” ဟု ပြောကာ ကမ်းနားဘက်သို့ သွားလေရာ သူငယ်ကလေးသည် စကား မပြောဘဲ လိုက်သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကမ်းနားသို့ ရောက်သောအခါ နှစ်ယောက်သား တစ်ခုသော သစ်ပင်ရိပ်တွင် ရပ်ကာ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်၍ နေကြလေ၏။ ထိုအတွင်း မြစ်ဘက်မှာ ဝှေ့တိုက်လာသော လေသည် သူငယ်ကလေးနှင့် သူငယ်မ ကလေးတို့ ရှိရာသို့ အေးမြစွာ ဖျန်းပက်၍ လာလေ၏။ သူငယ်ကလေးသည် လေထဲတွင် ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလေရာ သူငယ်မကလေးသည်လည်း ပြေးလိုက် လေ၏။ ထို့နောက် အနီးရှိ ကုလားဆိုင် တစ်ဆိုင်သို့ သူငယ်မကလေးနှင့် ဝင်ကြပြီးလျှင် ပါတာနီများနှင့် သကြားလုံးများကို သူငယ်မကလေးသည် ဝယ်လေရာ သူငယ်ကလေးသည် ပိုက်ဆံပေးလိုသော လက္ခဏာဖြင့် မိမိ အိတ်ထဲသို့ နှိုက်ကာနှိုက်ကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်၍ နေလေ၏။ သို့သော် လည်း သူငယ်မကလေးသည် မိမိ ကိုင်ထားသော လက်ကိုင်ပဝါထဲက ပိုက်ဆံများကို ဖြေ၍ ပေးပြီး ... “လာလာ ဟိုအနား သွားရအောင်” ဆိုပြီး ညောင်ပင်လေးဆိပ် တံတားသို့ ပြေးသွားကြလေ၏။ ရောက်သွားသောအခါ တစ်ခုသော သစ်ပင်ရိပ်တွင် သူငယ်မကလေးက ထိုင်လေရာ သူငယ် ကလေးသည် ရပ်၍ နေလေ၏။ သူငယ်မကလေးက “လာထိုင်လေ” ဟု ပြောကာ လက်ကိုင်ပဝါကလေးနှင့် သကြားလုံး ပါတာနီတို့ကို ရှေ့၌ ဖြန့်ကာ “စားလေ စားပါ” ဟု ပြောကာ မိမိက စ၍ စားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              သူငယ်ကလေးသည်လည်း အနည်းငယ်တိုး၍ ရဲလာပြီးလျှင် ထိုင်၍ စားလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              သူငယ်ကလေးက “မင်တို့ ထားဝယ် ဆိုတာ ဘယ်မှာလဲ” ဟု မေးလေရာ၊ သူငယ်မကလေးသည် နေရာမှ ထ၍ ပင်လယ်ဝဘက်သို့ လက်ကလေးကို ဆန့်ကာ ခြေဖျားကလေး ထောက်လျက် “ဟော ဟိုဘက်မှာ ဟော ဟိုဘက်မှာ” ဟု စိတ်အားထက်သန်စွာ မျက်လုံးများ ဝင်းထိန်ကာ ပြရှာလေ၏။ ထို့နောက် သူငယ်ကလေးကို ကြည့်ပြီး “တို့ ထားဝယ်မြို့ဟာ အင်မတန် ပျော်စရာကောင်းတယ်၊ ပင်လယ်ကြီး ကလည်း အကျယ်ကြီးပဲ၊ ကျွန်းကလေးတွေကလည်း အင်မတန် လှတာ၊ တို့ ထားဝယ်မှာလေ ဒူးရင်းသီးတွေ ပေါတယ်၊ စားစရာ အမျိုးမျိုး ရှိတယ်။ တို့နေတဲ့ အိမ်ခေါင်းရင်းမှာရှိတဲ့ သစ်ပင်ပေါ်မှာ မနက်မိုးလင်းတိုင်း ငှက် အမျိုးမျိုး လာပြီးနားတယ်၊ ငှက်သံတွေက ညံလို့ အင်မတန် ပျော်စရာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းတာပဲ၊ ပြီးတော့ ပင်လယ်ကမ်းနားမှာလည်း ခရုတွေ အမျိုးမျိုး ရှိတယ်၊ လှက လှနဲ့ .... ခရုကြီးကြီးတွေ ခရုငယ်ငယ်တွေ၊ ခရုပြောင်ပြောင် ချောချောကလေးတွေ ကျောက်ခဲဝိုင်းဝိုင်းကလေးတွေ ရွှေကျောက်ကလေး တွေ၊ ငွေကျောက်ကလေးတွေ အင်မတန် ပေါတာပဲ၊ ဖေဖေဖြင့် တစ်ယောက် တည်းနေရတာ မေမေ့ကို အင်မတန် အောက်မေ့မှာပဲ၊ တို့ ထားဝယ်မြို့ဟာ သိပ်ပြီး လွမ်းစရာကောင်းတယ် ... လိုက်မလား” ဟု မျက်ရည်ကလေး တလည်လည်နှင့် ပြောလေရာ သူငယ်ကလေးသည် စကားတစ်လုံးကိုမျှ မပြောနိုင်ဘဲ အလွန် ချစ်ခင် သနားစရာ အမူအရာ မျက်နှာထား အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲကာ ရှိုက်ကာရှိုက်ကာ ခပ်ဝဲဝဲကလေး ပြောတတ်သူ သူငယ်မကလေး၏ ချစ်ဖွယ်သော မျက်နှာကလေးကိုသာ စိုက်ကြည့်ရင်း မိန်းမော ၍ နေရှာလေ၏။ သူငယ်မကလေးမှာ ဝိုင်းဝိုင်းပြည့်ပြည့်၊ မဝမပိန်၊ အသား ဝါဝါ၊ မျက်နှာသွယ်သွယ်၊ မျက်လုံးမျက်ကွင်း ကျယ်ကျယ်၊ မျက်တောင် ကော့ကော့၊ နှာတံကျော့ကျော့၊ နှုတ်ခမ်းနီနီ၊ သွားညီညီနှင့် အယဉ်အလှ ရောစပ်သူကလေး ဖြစ်လေရကား သူငယ်ကလေးမှာ မိမိ ဆင်းရဲငြိုငြင်သော ဘဝကို ဖြေဖျော်ရန်လာသော နတ်ကညာကလေးကဲ့သို့ မှတ်ထင် နေကာ အလွန်တရာ သာယာရှုမော ရူပါရုံရေကြောဝယ် နစ်မွန်း မျောပါ၍ နေသကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566345412757,"sku":"","price":2850.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b1af9be4-3571-4d60-bc6e-290ed9527a99.jpg?v=1730208546"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-နေညိုညို","title":"နေညိုညို","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း(၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မြိုင်ခြေရိပ်ခွင်၊ ရွက်ဟောင်းစင်၍၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eညှာပင်ကြွေလု၊ ရတုရွှင်ရွှင်၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eသန့်ရှင်းစင်လျက်၊ ဝါလွင်နီမြန်း၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eပေါက်ဆူးပန်းတို့၊ ထူးဆန်းလှတင့်၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eရိုးတံမြင့်နှင့်၊ ပွင့်ပြစီစီ၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eကုမ်ရာသီ...”\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e              ဟူ၍ ရှေးပညာရှိတို့ စပ်ဆိုလေ့ရှိသော မာသဆင်းသန့်၊ သင်းရနံ့နှင့်၊ နှင်းပျံ့ ရိပ်ငြိမ်၊ ဖလ်ရဝိန်လည်း၊ မြူလိမ်နည်းပါး၊ ထောင် ရောင်ဖြင့် ကစားလျက်၊ မိုယ်ဖျားထက်ပြင်၊ စက်မောင်းကိုနှင်သည့် အခါ တပို့တွဲလရာသီသည် ညဉ့်အခါနှင့်တူသော ဆောင်းဥတု၏ အရုဏ်တက် စဖြစ်သော နံနက်ယံအချိန်နှင့် တူလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အရုဏ်တက်စ လင်းရောင်ပေါ်စ ဖြစ်သော နံနက်စောစောအချိန် ၌ ကြည်လင်ထွန်းသစ်သော နေ့ အချိန်ကို မျှော်လင့်ကာ ကျေးသာရကာ တမာကြက်တော အုတ်ရွှေဩတို့သည် လူးလာပျံသန်းလောကနယ် တဝှမ်းဝယ် ဆန်းကြယ်သော တူရိယာသံတို့ကို ပျံ့နှံ့စေလျက် မောင် မယ်ယှက်တွဲ အစွမ်းကုန်အောင် အလွမ်းဆုံစေဖို့ စခန်းစုံနွှဲကြသလိုဝဠာပွဲ ကျင်းပကြသည့်ပမာ လေတွင်ကျက်စား လေတွင်ကြွားလျက်တောင် ပံရွက်ဖြင့် ထက်အောက်လူးလာ နွေဥတုအရုဏ်အလာတွင် နေ့ အချိန်နှင့် တူသော ဥတုမ္မန္တ နွေအစကို သာယာသောအသံတို့ဖြင့် ခရီးဦးကြိုပြုကြသောကြောင့် ထိုတပို့တွဲလသည် အထူးစည်ပင်သဖြင့်လေပြင်မြေပြင် ရပ်နှစ်ခွင်တွင် လွန်ပင်တင့်ဆန်း ရှုမခန်းအောင် အခေါင်အဖျား လှပသည့် လရာသီ ဖြစ်လေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            ထိုတပို့တွဲလရာသီ မြူခိုးရီသည့်အခါ ညနေချမ်းချိန်အလာတွင် ရွှေတောင်မြို့မှ ပြည်မြို့ဘက်သို့လာသော လမ်းပေါ်တွင် ယောက်ျားပျို တစ်ယောက်သည် မြင်းညိုကလေးကို စီးကာ အေးအေးဆေးဆေး တွေးတွေးဆဆ ကြည်လင်အေးမြသော လေချိုကို ရှူရှိုက်ကာ တစ် ကိုယ်တည်း လာခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုလမ်း၌ လူသူလေးပါး အသွားအလာ အတော်ပင် ပြတ်လပ် သော အချိန်အခါ ဖြစ်လေရကား တစ်ခါတစ်ခါ ပျင်းပျင်းရိရိ မောင်း၍ သွားကြသော လှည်းအနည်းငယ်မျှကိုသာ တွေ့မြင်ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            ၎င်းမြင်းနှင့် မြင်းစီးသမား လူယောက်ျားသည် မြန်မာလူနှင့် မြန်မာမြင်းပင် မှန်ကြသော်လည်း ကုန်းနှီးဇက်ကြိုးတို့မှာ အင်္ဂလိပ် သားရေကုန်းနှီး သားရေဇက်ကြိုးများဖြစ်သည့်ပြင် မြင်းမှာလည်း မြီးဆံဖားရား ခရီးများသည့် အသားညင်သာဗျာကရာ ပြေးတတ်သော မြန်မာမင်းမျိုးနှင့်မတူ၊ ခေတ်ကာလအလျောက် မြန်မာမြင်းပင်ဖြစ်ပါ လျက် အမြီးနှင့် လည်ဆံမှာ ဗိုလ်ဆံတောက်ဟန် ညှပ်၍ထားသော သပ်ရပ်သော မြင်းညိုမြင်းလှ မြင်းဝကလေး ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မြင်းစီးသမားသည် ထိုကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်းလာခဲ့ရာ မိမိ၏ ဝဲယာ တစ်ဖက်တစ်ချက် တစ်ခါတစ်ခါမူ တောတန်းကုန်းမြင့် မြေ စခန်း တောလမ်းအကွေ့အကောက်ကလေးများကို မြင်ရင်း တစ်ရံ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ခါ လှပသော အိမ်နှင့် ခြံများကို တွေ့ရ၏။ တစ်ခါတစ်ခါတွင် ဆင်းသက်စ နေရောင်တွင် နီလွင်တောက်ပ ဝင်းထိန်လျက်နေကြသော ပေါက်ပင် ပေါက်ပန်းများကို မြင်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ထိုမှတစ်ပါးကျယ်ပြောသော လယ်ကွင်းကြီးများနှင့် မညီမညာ ဝေးလံစွာ တစ်ကိုယ်ရေတည်း ရှိကြကုန်သော တဲကွက်သာသာ အိမ် ငယ်များနှင့် ကွင်းပြင်ကြီးကို ထီးသို့ပမာ မိုးကာရန်ကြိုးစားသကဲ့သို့ မှတ်ထင်ရသော အထီးကျန်သစ်ပင်ကြီးများကို တွေ့မြင်ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၎င်းခရီးသည် ယောက်ျားသည် အားလပ်ခွင့်ရသော တနင်္ဂနွေ နေ့မို့ ပြည်မြို့မှ ရွှေတောင်မြို့သို့ လာရောက်လည်ပတ်ပြီးလျှင် ညနေ စောင်း၍ အိမ်သို့ ပြန်လာသော စာရေးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e             ၎င်းစာရေးကြီးသည် တဖြည်းဖြည်းလာခဲ့လေရာ ပြည်မြို့ဘက် သို့ အတော်နီးကပ်၍ လာသောအခါ မိမိ လက်ဝဲဘက်၌ အေးမြရိပ်ငြိမ် ကျယ်ဝန်းသော ခြံကြီးကိုလည်းကောင်း၊ စွင့်စွင့်ကားကား ထွားထွား ကြိုင်းကြိုင်း နုနုပျိုပျို စိုစိုပြည်ပြည် ပေါက်၍နေကြသော ဆလတ် ဂေါ်ဖီပင်တို့၏ ကျယ်ပြန့်သာယာသော ခြံကြီးကိုလည်းကောင်း တစ် ဖက်တည်း တွေ့မြင်ရသဖြင့် ခြံအစပ်နှင့် ဆလတ်ဂေါ်ဖီခြံအစပ် နှစ်ရပ် သောအပိုင်းတို့၏အကြားဝယ် စက်ကြိုးမောင်းတို့ဖြင့် တပ်ဆင်၍ထား သော ရေတွင်းကလေးကိုလည်းကောင်း၊ ထိုရေတွင်း၏ တစ်ဖက်၌ အဆိုင်ဆိုင်ပွင့်၍နေသော နှင်းဆီရုံများကိုလည်းကောင်း တွေ့မြင်ရ သဖြင့် ထိုရေတွင်း၌ရှိသော မြေဝမ်းတိုက်မှ တိုက်ရိုက်ထွက်ပေါ်၍ လာသည့် ရေကြည်ရေအေးကို သောက်ချင်သော အာသာသည် များစွာ ရှိ၍ လာသည်နှင့်တစ်ကြောင်း၊ မိမိစီး၍လာသော မြင်းအား ရေကို ဝလင်စွာ တိုက်လိုသောကြောင့် တစ်ကြောင်း၊ ထိုခြံနှင့်တကွ အတွင်း ဘက်၌ ဖြူညိုညိုရှိသော သွပ်မိုးကိုသာမြင်ရသည့် အိမ်ကလေးကိုလှည့်လည် ကြည့်ရှုလိုသော ဆန္ဒကြောင့်တစ်ကြောင်း မြင်းဇက်ကို ဆွဲရပ်လိုက် လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ၎င်းယောက်ျားပျိုသည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သောအခါ လူလုံး လူထည် အတော်ပင် ခံ့ညား ရှည်မားသူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်းကို သာ၍ ထင်ရှားစွာ သိရှိရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ကိုယ်ဟန်အမူအရာနှင့် မျက်နှာမှာလည်း များစွာထင်ပေါ် ကြော့ရှင်းသဖြင့် ဝင်းဝင်းတောက်ပသော နေရောင်စွယ်တို့ဖြင့် မျက်နှာ မှာ မှုန်ခြယ်၍ မှုန်သလိုက်သည့်အခါ များစွာဖြူစင်လှပသူ တစ် ယောက်ဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိနိုင်လေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုလူသည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် မြင်း၏လည်ပင်းကို လက်ဝါးနှင့်ပုတ်ကာ မြင်းကို ဆွဲကိုင်လျက် လမ်းနံဘေးသို့ ဆင်းသွား လေရာ ခြံဝင်းတံခါးအနီးသို့ အရောက်တွင် အသက်လေးဆယ်ခန့်ရှိ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသော ယောက်ျားကြီး တစ်ယောက်သည် ခြံထဲမှ ထွက်လာသဖြင့် အဆို ပါ သားနားသော ခရီးသည် ယောက်ျားကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့် ၍ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါ ခရီးသည်က မြင်းကို ကိုင်ဆွဲရင်းပင် ခြံအတွင်းသို့ ဝင်သွားလေရာ.. ခြံရှင်ယောက်ျားကြီးက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e               “မောင်ရင် မြင်းကို ရေတိုက်ချင်လို့ ထင်ပါရဲ့.. ဝင်ပါ ဝင်ပါ။ ရေအလှူဆိုတာ ဆယ်ပါးသောဆုကို မတောင်းဘဲနဲ့ ပြည့်နိုင်ပါတယ်။ မောင်ရင်လည်း ခရီးပန်းလာတယ်လို့ ဦး ထင်ပါတယ်၊ ဦးရေတွင်းကို မြင်ရင် ခရီးသွားလာသူ ဟူသမျှမှာ မသောက်ချင်သူ မရှိပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု ပြောကာ... ရေတွင်းအနီးသို့ ခပ်သုတ်သုတ်လာပြီးလျှင် ရေ များကို စက်ကြိုးနှင့် ဆွဲငင်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရီးသည်လည်း...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            “ကျေးဇူးကြီးလှပါပြီ ခင်ဗျာ၊ ဦးခြံနဲ့ ရေတွင်းကို မြင်ရင်ပဲ ရေသောက်ချင်တဲ့ စိတ်ဟာ အင်မတန်မှပဲ ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်၊ ဦးမှာ သည်ရေတစ်တွင်းကြောင့် နေ့စဉ် ကုသိုလ်ပွားနေမှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            ဟု ပြောရင်း စက်ကြိုးမှ ကျလာသော သွပ်ပုံကြီးထဲ၌ မြ အဆင်းပမာ ကြည်လင်စိမ်းပြာသော ရေကြည် ရေအေးကို ငဲ့စောင်းကာ တဝကြီး ငုံ့၍သောက်ပြီး ခါးကို ဆန့်ကာ မတ်တတ်ရပ်လျက် အားရ ပါးရ အသက်ရှူပြီး...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အေးလိုက်လေ ဦးရယ်... ယနေ့ညမှာဖြင့် ပထဝီမြေကြီးအတွင်း က သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ဦးတိုက်ပေါ်ထွက်တဲ့ ရေချိုရေအေး ကမ္ဘာ့ အသက်ဆေးရည်ကြီးကို.. သောက်ရသည့်ကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်တော် ဖြင့် အထူးအိပ်လို့ ပျော်တော့မှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု ပြောကာ နှုတ်သီးကိုထိုး၍လာသော မြင်းအား... သံပုံးကို စောင်း၍ပေးလေရာ မြင်းသည် နှုတ်သီးတစ်ခုလုံးကို ရေထဲတွင် ထိုး၍ စိမ်ပြီးလျှင် မြိန်မြိန်ကြီး စုပ်ခါယူလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ခြံရှင် ယောက်ျားကြီးသည်ကား ကြိုးကိုကိုင်ကာ လက်တစ်ဖက် နှင့် ခါးကိုထောက်ရင်း.... အလွန်တရာ အားရသောလက္ခဏာဖြင့်... ရေသောက်သော မြင်းကလေးကိုကြည့်ကာ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                  “မောင့်ခြင်းဟာ မြင်းချောကလေးပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e             ဟုပြော၍ ဆက်လက်၍မြင်းအကြောင်းကို မေးမည်အပြုတွင် အသက် လေးဆယ်ကျော်ကျော်ခန့်ရှိသော မိန်းမကြီးတစ်ယောက်သည် အိမ်ဘက်မှ အားရရွှင်ပြသောလက္ခဏာနှင့် ပြေး၍လာရာ ယောက်ျား ကြီးသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လှမ်း၍ကြည့်ရင်း...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e              “ဘယ့်နဲ့လဲ.. ချောမောရဲ့ လား၊ ဘာကလေးလဲ” ဟု မေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မိန်းမကြီးက... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e             “ယောက်ျားကလေး... ယောက်ျားကလေး ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ကြည် ကြည်လင်လင်နဲ့ ငိုလိုက်တာလဲ တဝါးဝါး၊ ဟောကြားရဲ့ မဟုတ် လား..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            ဟု မေးလေရာ အူဝဲအူဝဲ အူဝဲဟူ၍ သဲသဲမဲမဲအော်ငိုသော အသံ ကို ကြားရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            ခရီးသည်သည် မိမိ၏ လက်၌ရှိသော လက်ပတ်နာရီကို ကြည့် ပြီး ဒိုင်ယာရီ စာအုပ်ကို အိတ်ထဲမှထုတ်ကာမှတ်ရင်း မိန်းမကြီးအား..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e              “ယခုပဲ ဖွားသလား...” ဟု မေးလေရာ မိန်းမကြီးက..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e               “ယခုပါပဲ မောင်ရင်ရဲ့ ၊ ယောက်ျားကလေးမှန်း သိရင် သိချင်း အဒေါ်ပြေးလာတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e             ဟု ပြောနေခိုက် ခြံရှင် ယောက်ျားကြီးက ဝင်းလျှံတောက်ပသော မျက်နှာ ရွှင်လန်းသောအမူအရာနှင့်...၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                “တူမောင် ခဏကလေး ဆိုင်းနိုင်ရင် ဆိုင်းပါဦး၊ မောင်ရင် အတွက်အချက်ကလေးများ နားလည်ပုံပေါ်တယ်၊ ကျုပ် ပြေး ကြည့် ပါရစေဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟုပြောပြီး ပြေးသွားလေ၏။ မိန်းမကြီးက..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သူ့မှာ အရင်မိန်းမကြီးက သားသမီးမရဘဲ ဆုံးသွားရှာတယ်။ အခုနောက်မိန်းမကျမှ သားဦးယောက်ျားကိုရတာနဲ့ မိုးမမြင် လေမမြင် ဖြစ်သွားတာပါပဲ၊ အဒေါ်က အရင်မိန်းမကြီးရှိစဉ်ကတည်းက သည် အိမ်မှာ နေလာခဲ့ပါတယ်။ ဆွေမျိုးအရင်းအချာလိုပါပဲ၊ သူ့မိန်းမက မောင်ရင်တို့ သာသာလောက်ပဲ ရှိရှာပါလိမ့်မယ်၊ ရှမ်းမကလေး လှကလှပါဘိသနဲ့ ၊ အဒေါ်နဲ့တော့ တယ်ပြီးမျက်နှာကြောမတဲ့ဘူး၊ သို့သော် လည်း တစ်ကြောင်းမထောက် တစ်ကြောင်းထောက်ဆိုတာလို နေရ တာပါပဲ၊ ယောက်ျားကြီးနဲ့ မိန်းမပျိုကလေးညားရင် မိန်းမကလေး က တိုးပြီး မလိမ္မာရုံသာမက ယောက်ျားကြီးလည်း ပေါတောတော ဖြစ်သွားတာပဲ၊ သားယောက်ျား သားဦးကလေး ရပြန်တော့ ရူးသွားမှာ တောင် ကြောက်ရသေးတယ်....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e               “ဒါထက်မောင်ရင် ဗေဒင်တတ်သလား သည်ကလေးဟာ ဘာ ကိစ္စ လူ့ပြည်ကို ရောက်လာသလဲ၊ သည်မှာဘယ်လောက်ကြာကြာ တည်းမလို့လဲဆိုတာ တတ်ရင်ကြည့်စမ်းပါ၊ ကလေးကတော့ အဒေါ် ကြီး အပြန်အလှန် မှောက်ချီလှန်ချီ ကြည့်ခဲ့ရလို့ တွေ့ခဲ့သည့်အတိုင်း မှန်ရင်ဖြင့် ယောက်ျားကလေးပါပဲ၊ ရုပ်ရည်က တယ်ကောင်းတယ်.....မောင်ရင်ရဲ့.. တစ်ဆိတ်လောက် ကြည့်ပါ၊ ဘာကိစ္စ သူပေါ်လာရသလဲ ကစော် သောက်ဖို့လား အင်းစိန်ထောင်သွားမလို့ လမ်းမှာ ခဏ ဝင် တည်းတာလား ဘိန်းခန်းက ကိစ္စတာဝန်ရှိလို့လား....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            ဟု ထူးထူးခြားခြား စကားများများနှင့် မရပ်စဲဘဲ ပြောဆို မေးမြန်းလေရာ ခရီးသည်က ရယ်မောချင်သော်လည်း မရယ်ဘဲ ရွှင်ပြ စွာ ပြုံးရင်း ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ထဲတွင် ကြည့်ရှုကာ အင်းကွက်များ ဇယား ကွက်များ ရာဇမတ်ကွက်များ အဋ္ဌလဂ်များကို ၎င်းဒိုင်ယာရီစာအုပ်ထဲ မှာပင် ဆွဲခြစ်ရေးမှတ်ကာ ဂဏန်းတွေကို ခြစ်ဖြုတ်ရေးသားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အတန်ကလေးခြစ်ဖြုတ်ရေးသားမိသောအခါ ခေါင်းညိတ်လျက် တစ်ချက်တစ်ချက် အံ့အားသင့်သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            ထိုအခါ မိန်းမကြီးက...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘယ့်နဲ့လဲ မောင်ရင်ရဲ့ ၊ ဇာတာများ ကောင်းရဲ့လား... အုတ် ဘယ်နှချပ်ရသလဲ၊ ကသစ် ဘယ်နှပွင့်ရသလဲ ရာဇလား အထွန်းလား\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566346363029,"sku":"","price":4950.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c827aa72-0afd-4525-899f-6d5a0b708099.jpg?v=1730208559"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-တစ်ကိုဉ်တော်","title":"တစ်ကိုယ်တော်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    စက်ရှင်၏ရှေ့တွင် ခံ့ညားတင့်တယ်စွာဝတ်ဆင်လျက် ရပ်၍ ရှိသော ယောက်ျားပျိုကလေးသည် လက်ပိုက်ကာ မည်သူ့ကိုမျှ မကြည့်ဘဲ ခေါင်းငုံ့၍နေလေ၏။ ၎င်းသည် အသက်အရွယ် အစိတ်ခန့် ရှိလေ၏။ ကျော်စောထင်ရှားသော လူသတ်မှုကြီးသည် တစ်နိုင်ငံလုံး ထင်ရှားကျော်စောခြင်းသို့ ရောက်သောကြောင့် စီရင်ချက်ချအံ့သော ထိုနေ့၌ ပရိသတ်တို့သည် ရုံးတော်တွင် ပြည့်နှက်၍နေကြလေ သတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ၎င်းတရားခံ၏ ခံ့ညားတည်ကြည် ယောက်ျားပီသသော မျက်နှာသည် ဤမျှလောက်ဆိုးယုတ်သောအမှုကို ပြုနိုင်ဖွယ်မရှိချေ။ သို့ပင် မှန်လင့်ကစား ပြစ်မှုမှာလွန်စွာထင်ရှား၍နေသောကြောင့် ကြည့်ရှုသမျှသော ပရိသတ်တို့၏ စိတ်၌ ကြီးစွာသောအံ့သြခြင်း ဖြစ်လေ၏။ တရားခံယောက်ျားပျိုသည်ကား ဤနေရာသို့ ငါ့ကို မတရားပို့ကြ၏ဟု တွေးတောကာ မျက်မာန်ရှ၍နေသော အခြင်းရှိ လေ၏။ သို့သော်လည်း ပရိသတ်တို့က ၎င်းအပေါ်၌ ပိုမို၍ မျက်မာန်ထားလေ၏။ အကြောင်းမူကား အသတ်ခံရသူသည် မျိုးချစ်ပုဂ္ဂိုလ် ခေါင်းဆောင်လူကြီး ဦးထွန်းသိန်းဖြစ်လေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  အစိုးရရှေ့နေသည် လွယ်ကူထင်ရှားသောအမှုကြီး၌ ဝမ်းနည်း သောအမူအရာဖြင့် မိမိ၏တာဝန်ကိုဆောင်ကာ တရားခံကို မလွတ်သာအောင် မိမိ၏လဲဆိုခြင်းဆင်ခြေပိုက်ကွန်တို့ဖြင့် အစွမ်းကုန် ရစ်ပတ် ဖမ်းအုပ်၍ ထားလေ၏။ တရားခံ၏ဝတ်လုံသည်ကား စိတ်အား ငယ်ငယ်နှင့် လဲလျှောက်ရရှာလေ၏။ ၎င်း၏ဆင်ခြေတို့မှာ အောက်ပါ အတိုင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ထိုယောက်ျားပျို မောင်သာဓုသည် ဘီ-အေ အောင်မြင်၍ ဘီအယ်လ်စာမေးပွဲကို နောက်ဆုံးတစ်နှစ်မျှသာ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုဖို့ ရှိလေရာ အထက်ထက်ကအောင်မြင်ခဲ့သော စာမေးပွဲများ၌ အထွတ် အထိပ်သို့ ရောက်ခဲ့သည်ကို ထောက်လိုက်လျှင် များစွာထင်ရှားလျက် အထူးအချွန်ကြီးပွားဖို့ လမ်းရှိသူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း။ ယခုမှာ ဤအမှု ဖြစ်ပွားခြင်းကြောင့် ငယ်ရွယ်စဉ်က အညွန့်ကျိုးပြီး အဖိုး လွန်စွာ ထိုက်တန်မည်ဖြစ်သောဘဝမှ ဆုံးပါးခြင်းသို့ ရောက်ရရှာ တော့မည် ဖြစ်ကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သို့သော်လည်း ဥပဒေတို့မည်သည် မိမိ၏ လမ်းကို ဖြောင့်တန်းစွာသွားသဖြင့် မြွေပွေးပမာ မထိလျှင်မကိုက်၊ ထိမိလျှင် ဂတိမလိုက်ဘဲ ကိုက်ရမြဲဖြစ်လေရာ ယခုမျက်မှောက်မှာ ရှိသော လူပျိုမှာ မြွေပွေးဆိုတဲ့ဥပဒေကို ထိပါးမိတော့သည်ဖြစ်သောကြောင့် အဘယ်လောက်ပင် အဖိုးထိုက်တန်သော ယောက်ျားပင် ဖြစ်စေကာမူ ဥပဒေနည်းလမ်းအတိုင်းစီရင်ဖို့သာ ရှိတော့သည်ဖြစ်ကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သို့သော် စဉ်းစားရန်အချက်တစ်ခုရှိသည်မှာ ဤယောက်ျားမျိုး၏ အမှုလွန်စွာထင်ရှားခြင်းဟာ ဖြစ်များစွာ မသင်္ကာစရာဖြစ်ကြောင်း၊ ဥပဒေကိုနားလည်သည့် ယောက်ျားပျိုတစ်ယောက်သည် ပြစ်မှုကို ပြုနိုင်အောင် ဆိုးသွမ်းသူဖြစ်စေကာမူ၊ ဤပြစ်မှုကိုပင် ဤမျှလောက် ထင်ထင်ရှားရှား ပြုဖို့မရှိကြောင်း၊ ကျွန်ုပ်၏မိတ်ဆွေအစိုးရရှေ့နေ၏လျှောက်လဲချက်အရ ဤသူငယ်သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                “ဒါလဟိုဇီလမ်း ထမင်းဆိုင် အထက်ထပ်မှာ အသတ်ခံရသူဦးထွန်းသိန်းနှင့် အခန်းချင်း ယှဉ်၍နေရာ၊ သေသောညဉ့်မှာ ထမင်းဆိုင်ရှင်၏ သက်သေခံချက်အရ ဦးထွန်းသိန်း၏ အခန်းထဲမှာ တရားခံတစ်ယောက်တည်းသာ ဦးထွန်းသိန်းနှင့် ညဉ့်နက်စွာ စကားပြောနေသည်ဖြစ်ကြောင်း၊ သည့်အတွက် နံနက်မှာ ဓားချက်နှင့်သေနေသော ဦးထွန်းသိန်းမှာ တရားခံ၏လက်ချက်နှင့် မသေလျှင် မည်သူ၏လက်ချက်နှင့် သေရပါသနည်းဟု ပြောဆိုသည်မှာ မငြင်းနိုင်ဖွယ်ရာအချက်ကြီးဖြစ်၍ နေပေကြောင်း၊ ထိုမှတစ်ပါးလည်း ဤသူငယ်ဟာ ပညာသင်ရန် အထောက်အပံ့ပြုနေသူတစ်ယောက်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ အနိစ္စရောက်သဖြင့် ထောက်ပံ့သူ မရှိဘဲ လက်မဲ့ဖြစ်၍ နေခဲ့ရာ ငွေကြေးတို့လွန် စွာမှလို၍နေခြင်း၊ ဦးထွန်းသိန်း၏ လက်ထဲမှာလည်း ငွေကြေးအမြောက် အမြားရှိခြင်း၊ ဦးထွန်းသိန်းထံမှ ငွေများကို တရားခံကချေးသောအခါ ဦးထွန်းသိန်းက ငွေထုတ်၍မပေးသဖြင့် ကတောက်ကဆ အချေအတင် စကားများခြင်း ဦးထွန်းသိန်း သေသောအခါ ဦးထွန်းသိန်း၏ သေတ္တာထဲမှာ ငွေကြေး တစ်ပြားမှ မကျန်ရှိခြင်း၊ ဦးထွန်းသိန်းသေပြီးနောက် မောင်သာဓုမှာ တင်ရှိသည့်အကြွေးများကို လျင်မြန်စွာပေးဆပ်နိုင်ခြင်း၊ မောင်သာဓု နှင့် ဦးထွန်းသိန်းမှာ လပေါင်းအတန်ကြာ အတူယှဉ်၍နေကြသဖြင့် တစ်ယောက်အခန်းကို တစ်ယောက် ဝင်နိုင်ထွက်နိုင်ခြင်း စသည့်အချက်များဟာ ပြစ်မှုကို ထင်ရှားစေသည့် အချက်ကြီးတွေဖြစ်ကြောင်းကို သံသယကင်းလောက်ပါတယ်။ သို့သော် အံ့ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အချက် တစ်ခုမှာ ဤမျှလောက် အရည်အချင်းနှင့် ပြည့်စုံတဲ့ယောက်ျား ကလေးဟာ ပြစ်မှုကိုဤမျှလောက် ထင်ထင်ရှားရှားပြုတယ် ဆိုသည်မှာ လွန်စွာမှ အံ့သြဖွယ်ကောင်းတဲ့အချက်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း၊ အမျက် ဒေါသကို မချုပ်တည်းနိုင်သဖြင့် မတော်တဆ ရိုက်နှက်သတ်ပုတ် မိလျှင် ယခုလို ထင်ထင်ရှားရှားပြုနိုင်ဖွယ်ရာရှိကြောင်း၊ ယခုလို ဒေါသနှင့်မပတ်သက် ငွေကြေးကိုလိုချင်သည့်လောဘကြောင့် သတ် ရသည်ဆိုသည့် အမှုမှာ ယခုလိုထင်ထင်ရှားရှားပြုလိုက်ခြင်းသည် အမှုဖြစ်ပျက်ပုံအခြေအနေမှာ သံသယမကင်းဖွယ်ရာ အချက်ကြီး တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း စသည်ဖြင့် လျှောက်လဲရှာလေ၏။ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               သို့သော်လည်း လူသတ်မှုတို့မည်သည်မှာ လက်ဆုပ် လက်ကိုင် မိသောသက်သေနှင့် အပြစ်ပေးရခြင်းသည် နည်းပါး၏။ အကြောင်း နိမိတ်အခြေခံတို့၏ ဆက်သွယ်ထောက်ခံခြင်းဖြင့်သာ အပြစ်ပေးခြင်းက ပိုမိုများပြားခြင်းဖြစ်လေသည်။ ယင်းကဲ့သို့ ဖြစ်လေရာ ဤအမှု၌ ထင်ရှားသောအချက်တို့သည် အပြစ်ပေးရန်အထောက်အပံ့ပြုသော အချက်များသာ ဖြစ်လေရာ၊ ထိုအချက်တို့ကို ဖယ်ရှား၍ အခြား မပေါ်ပေါက်သောအချက်များကို လိုက်လံ၍ရှာရန် မလိုတော့ချေ။ သို့အတွက် ဖြောင့်မတ်သောစက်ရှင်တရားသူကြီးမှာ တစ်ခုတည်းသော စီရင်ချက်ကိုသာချရန် ရှိပေတော့သည်ဖြစ်လေရာ ဂျူးရီ လူကြီးမင်း တို့၏ ဆုံးဖြတ်ထင်မြင်ချက် တစ်ခုသာ ကျန်ရှိပေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ဂျူရီလူကြီးမင်းတို့မှာလည်း အစိုးရရှေ့နေစကားများဘက်သို့ လုံးလုံးလျားလျားလိုက်ပါ၍နေလေရာ ၎င်းယောက်ျားပျိုလမ်းသည် တစ်လမ်းသာ ကျန်ရှိပေတော့သည်ဖြစ်ရာကား ပရိသတ်တို့သည်စိတ်အားထက်သန်စွာနှင့် စီရင်ချက်ကိုနားထောင်ရန် စောင့်စား၍ နေကြလေ၏။ အကြောင်းမူကား မျိုးချစ်ဦးထွန်းသိန်းအတွက် မောင်သာဓု ကို ကလဲ့စားချေရန် ဒေါသမာန်ရှ၍ နေကြလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဂျူရီလူကြီးများသည် စဉ်းစားခန်းသို့ သွားကြရာ၌ ၎င်းတရားခံ အပေါ်တွင် အပြစ်ရှိသည်ဟူ၍ တညီတညွတ်တည်း မှတ်ယူ၍ သွားကြ လေ၏။ ဤအမှုသည်လွန်စွာထင်ရှားလှသဖြင့် အထူးစဉ်းစားရန် မလိုတော့ချေဟူ၍သာလျှင် တစ်သဘောတည်း အစွဲပြုလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို နောက်တစ်ဖန် ပြန်၍ထွက်လာကြလေရာ ၎င်းတို့အား တရားခွင်မှ အမေးရှိ သောအခါ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ၎င်းအပေါ်၌ အပြစ်မရှိဟူ၍ ပြောပြသောအခါ တရားသူကြီးကိုယ်တိုင်က ကလောင်ကိုကိုင်ကာ ငေးမှိုင်အံ့ဩ၍နေလေ၏။ အစိုးရရှေ့နေမှာ မျက်လုံးဝိုင်းလျက် လက်ဝှေ့ရေးပြရတော့မလို၊ ဂျူရီတွေနှင့် တွန်းထိုး ခိုက်ရန်ဖြစ်ရတော့မလို မငြိမ်မသက်နေလေ၏။ နားထောင်သော ပရိသတ်တို့သည်ကား တရုတ်ရုတ်ဖြစ်ကာ မာန်ဖီသော မြွေဆိုး မြွေဟောက်များ ဝိုင်းရံ၍ မြည်တွန်ကြသည့်အလား ဥက္ကုဋေယျ ဖြစ်ကြလေ၏။ တရားဥပဒေသည် ဤအမှု၌ အဘယ်ပုံဖောက်ပြန်၍ သွားပါသနည်း။ ဤအကောင်ကို အဘယ်ကြောင့် သူတို့ လွှတ်ချင်ကြ ပါသနည်း၊ စသည်ဖြင့် ဆူညံကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           တရားခံကိုယ်တိုင် ဂျူရီလူကြီးမင်းတို့၏စကားကို မယုံကြည် သကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။ မိမိသည်ဤကြောက်မက်ဖွယ်ရာအမှုကြီးမှ လွတ်လေပြီဟူသော အခြင်းအရာကို မယုံကြည်နိုင်အောင်ရှိလေ၏။ တရားသူ ကြီး အဘယ်ပုံသဘောရပါနည်းဟူ၍ တွေးတောကာ တရားသူကြီး၏မျက်နှာကို ကြည့်လေ၏။ တရားသူကြီးသည်ကား ၎င်းကိုကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လျက် “မင်းမှာအပြစ်မရှိဘူး ရုံးတော်ကလွှတ်လိုက်ပြီ”ဟု စိတ်လျှော့သောအမူအရာဖြင့်ပြောကာ အမိန့်ချမှတ် လိုက်သောအခါ မောင်သာဓုသည် မူးမိုက်၍သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုအခါ ပုလိပ်များသည် ၎င်းကိုဆွဲထုတ်၍ သွားကြလေရာ အပြင်၌ စောင့်လျက်ရှိသော လူထုအင်အား အလွန်တရာမှကြီးမားလျက် ဒေါသမာန်ပွား၍ နေကြသောကြောင့် မထင်ရှားသောနေရာမှ ၎င်းကို ယူဆောင်ကာ မြင်းရထားတစ်စင်းပေါ်တွင် တိတ်တဆိတ်တင်လျက် လျင်မြန်စွာမောင်းနှင်၍ လွတ်ရာသို့ပို့ရန် မှာကြားလိုက်ရလေသတည်း။ ဒေါသ မျက်မာန် လွန်စွာခက်ထန်၍နေကြကုန်သော လူစုကြီးသည်ကား ပဒူ အုံကြွ၍ထသကဲ့သို့ ရုံးတော်ကအပြစ်မပေးသော တရားခံကို မိမိတို့ ကိုယ်တိုင် ခဲ၊ အုတ်၊ တုတ်၊ ဓား၊ လက်သီး၊ လက်ဝါးတို့ဖြင့် အပြစ် ပေးရန် အနှံ့အပြားရှာဖွေလျက် နေရစ်ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂျူရီလူကြီးမင်းများသည် စဉ်းစားရန် ဝင်၍သွားကြသောအခါ တရားခံအပေါ်၌ အပြစ်ရှိသည်ဟုအယူရှိကြပြီး နောက်တစ်ဖန်ထွက်၍ လာသောအခါ အဘယ်နည်းဖြင့် စိတ်အကြံပြောင်း၍ သွားပါသနည်း ဟုဆိုသော် စဉ်းစားခန်းသို့ရောက်သောအခါ ထူးခြားသောအကြောင်း အရာတစ်ခုဖြစ်ပွားလေ၏။ ထိုအကြောင်းမှာ အခြားမဟုတ် တစ်ရံ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးမကြုံဖူးသော ဂျူရီလူကြီးမင်းများအနက်၊ မည်သူ နှင့်မျှ အသိအကျွမ်းလည်းမဟုတ်သော ဂျူရီလူကြီးတစ်ယောက်သည် တရားခံ၏ရှေ့နေ ပြောသောစကားများကို အသစ်ထပ်မံချဲ့ထွင်ကာ ဤတရားခံအပေါ်၌ အပြစ်မရှိကြောင်း၊ လောကမှာလူတို့၏ ယုံကြည် ထင်မြင်ချက်နှင့် လုံးလုံးကြီးကွဲပြားသောအရာများသည် အခါခါ ဖြစ်ပွားနိုင်ကြောင်း၊ မြင်ရ ကြားရခြင်းကတစ်မျိုး၊ အဟုတ်အမှန် ဖြစ်ပွားခြင်းက တစ်မျိုးဖြစ်နိုင်ကြောင်း၊ ဤတရားခံအပေါ်၌ အပြစ် ပေးလျှင် ဥပဒေလမ်းစဉ်သည် တက်တက်စင် လွဲတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566352326805,"sku":"","price":1800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_5c87f64b-4557-454d-a9df-a0e111bed11b.jpg?v=1730208650"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-ချစ်ပန်းနွယ်","title":"ချစ်ပန်းနွယ်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e \u003cstrong\u003eအခန်း (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                       နေ့ အသက်တည်းဟူသော ဖန်ရဝိန်နေမင်းသည် သက်ဆင်း ကွယ်ပျောက် ချုပ်ငြိမ်းခြင်းသို့ ရောက်တော့မည်ရှိလေရာ အနောက်ဘက် ဂေါယာမှ ပတ္တမြားရောင်စွယ်တို့ကို အရှေ့ဘက်သို့ပြန်လွှတ်ကာ ရေ ပြင်အာကာ လောကဓာတ်မြေမျက်နှာကို (Good Bye) ဂွတ်ဒဘိုင်ဟု ကြွေးကြော်နှုတ်ဆက်သကဲ့သို့ သွားတော့မည့်အရိပ်ကို ပြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    ရန်ကုန်မြစ်၏ ငြိမ်သက်သောရေပြင်၌ ရှိကြကုန်သော သင်္ဘော ကြီးငယ်တို့နှင့် သမ္မန်တုံကင်းတို့သည်လည်းကောင်း၊ ဝဲယာကမ်းခြေ၌ ရှိကြသော အဆောက်အအုံ တံတားများနှင့် စက်ကြီး စက်ငယ်များ၏ ခေါင်းတိုင်များသည်လည်းကောင်း၊ ဝမ်းနည်းသော လက္ခဏာဖြင့် ရှုမျှော် ကာ တမ်းတ၍ ကျန်ရစ်ကြသည်ပမာ ဝင်းထိန်သောနေရောင်ခြည် အဖြာဖြာကို ငြိမ်သက်စွာ ခံယူကြလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   အလုပ်တာဝန် မပြီးသေးသဖြင့် ပျာယီးပျာယာ ဝမ်းဘဲငှက်ပမာလို ကူးယှက်သွားလာ၍ နေကြရှာကုန်သော သင်္ဘောငယ်တို့သည်ကား ငြိမ် သက်သောရေကို လှုပ်ရှားစေကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ရှေ့နောက်မှထွက်ပေါ် ကာ ဆိပ်ကမ်းသို့ လှိမ့်ကာလှိမ့်ကာ လာကြကုန်သော လှိုင်းရှည်ကြီးများသည် တဖိတ်ဖိတ်လှုပ်ရှား တလက်လက်ဖြာ၍ ကစားသော နေရောင် ဖြင့် ခြယ်လှယ်ခြင်းကို ခံကြရသောကြောင့် မြစ်ရေကို ထောင့်တန်းကူးဖြတ် ၍ လာကြကုန်သော မြွေနဂါးကြီးများကဲ့သို့ မှတ်ထင်ရလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    ထိုအခိုက်တွင် လွစ္စလမ်းတံတား၌ရပ်ကာ၊ ရေပြင်ကိုရှုမျှော်၍ နေကြသော ယောက်ျားကလေးတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမကလေးတစ်ယောက် သည် မြင့်ချည်နိမ့်ချည် လှုပ်ရှားနေသော တံတား၏အစွန်းနား၌ တစ်ယောက်၏လက်ကို တစ်ယောက်ကိုင်ကာ ရွှင်လန်းကြည်လင်သော ရယ်မောသံကို လေပြည်တွင်လွှတ်ကြလေရာ၊ တံတားပေါ်၌ သွားလာ၍ နေကြကုန်သော အင်္ဂလိပ် ကုလား မြန်မာလူမျိုးများသည် ၎င်းတို့ နှစ်ယောက်ကို သာယာသောမျက်နှာနှင့် ကြည့်ကြလျက်၊ တီးတိုးစကား ပြောကြလေ၏။ အကြောင်းမူကား ၎င်းမိန်းမလေးနှင့် ယောက်ျားကလေး နှစ်ယောက်တို့သည် အလွန်တရာ ချစ်ဖွယ်ကောင်းလှသော ကလေးများ ဖြစ်သတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ယောက်ျားကလေးမှာ ဆယ့်တစ်နှစ်အရွယ်သာသာခန့် ရှိ၍၊ မိန်းမ ကလေးမှာ ကိုးနှစ် ဆယ်နှစ်ခန့်လောက်မျှ ခန့်မှန်း၍ရလေ၏။ ၎င်းတို့မှာ ရုပ်ရည်ဖြူစင် ကြည်လင်ချောမွတ် နုထွတ်ပျော့ပျောင်း အထူးကြည့်၍ကောင်းလှသော သဏ္ဌာန်ရှိသည့်ပြင် ဝတ်ပုံစားပုံအလုံးစုံမှာလည်း သားနားသန့်ရှင်း အပြစ်ကင်းသောကြောင့်၊ အမျိုးကောင်းသား သမီး ကလေးများဖြစ်ကြကြောင်းကို သိသာလေ၏။ သို့သော်လည်း ငယ်ရွယ် သူကလေးများဖြစ်ကြပါလျက် တစ်ယောက်၏လက်ကို တစ်ယောက် ကိုင်ကာ၊ တစ်ယောက်၏မျက်နှာကို တစ်ယောက်ကြည့်ကြသည့် အမူ အရာမှာ လွန်စွာမှထူးခြားလျက် များစွာ လေးစားသိမ်မွေ့ကြင်နာသည့် မျက်နှာထားရှိသောကြောင့် မောင်နှမမဟုတ်ကြောင်းကို တစ်မျိုးသော နည်းဖြင့် သိသာလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              လျင်မြန်စွာ ဝှေ့တိုက်သော ညနေချမ်းလေပြည်သည် ဖဲကြိုးအပြာ ကလေးနှင့် စည်းရစ်ပတ်ဖွဲ့၍ထားသော လှပသောဦးခေါင်းကလေးမှကျောဘက်သို့ပြန်ကာ ကျဆင်းသည့် နက်ပြောင်ပျော့ပျောင်း အထူး ကောင်းသော ဆံပင်ကို လှုပ်ရှားလွင့်ပါး၍ နေစေသဖြင့်၊ သူငယ်မက လေးသည် တစ်ချက်တစ်ချက် ဆံပင်များကို ကိုင်တွယ်ရင်း လက် တစ်ဖက်ကို ကျောဘက်သို့လှမ်းလိုက်သည့်အခါ၊ ဖန်လက်ကောက်အနီ ကလေးမှာ နေရောင်တွင် ပိုးစုန်းကြူးပျံသည့်ပမာ၊ ဝင်းခနဲ လက်ခနဲ ဖြစ်၍သွားလေ၏။ တစ်ချက်တစ်ချက် ခြေထောက်ကိုလှုပ်ရှားသည့် အခါ ကြီးသောရွှေခြေချင်းခေါင်းများသည် ပျဉ်ပြားကိုထိသဖြင့် လု ယက်တတ်သော သူတို့၏စိတ်ကို နိုးကြားအောင်ခေါ်သကဲ့သို့ မှတ် ထင်ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     ယောက်ျားကလေး၏ သက္ကလတ်အင်္ကျီ ရင်စေ့အိတ်နှစ်ဖက်မှာ လေးလျက် ဖောင်း၍နေလေ၏။ ၎င်းအိတ်ထဲမှ ကျောက်ခဲများကို နှိုက် ကာ ရေထဲသို့ တအားလွှဲ၍ပစ်ခတ်လေရာ ကျောက်ခဲများကျသည့် နေရာ များ၌ ရေမွှာရေမှုန်များသည် နဝရတ်ကိုးပါးအရောင်ဖြင့် ဝင်းဝင်းတောက် ကာ အထက်သို့ခုန်ပျံ၍ တက်ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ယောက်ျားကလေးသည် ထို ရေမွှာရေမှုန်ရေပန်းများကိုကြည့်ကာ “ဟော... ဟော.. ဟော” ဟု မကြာခဏအော်လျက် များစွာပျော်ရွှင် ၍နေဟန်ရှိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 မိန်းမကလေးသည်ကား များစွာထိတ်လန့်သောအမူအရာနှင့် ယောက်ျားပျိုကလေး၏လက်ကိုဆွဲကာ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “မောင်မောင် အားလွန်ပြီး ကျသွားလိမ့်မယ်နော်၊ မပစ်ပါနဲ့ တကတဲ၊ မြင့်မြင့် အသည်းတုန်လွန်းလို့ပါ။ အို.. တကတဲ မပစ်ပါနဲ့ဆို၊ ဟော... ဟော.. ပစ်ပြန်ပြီ။ တော်ပါတော့ မောင်ရဲ့ ၊ မြင့်မြင့် ပြောတာမရဘူးလား၊ အိမ်ကျရင် မေမေ့ကိုပြောလိုက်မယ်၊ လာ သွားမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု ပြောကာ လက်လွှတ်ခဲ့၍ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားလေရာ မောင်မောင် သည် ပြန်၍မကြည့်ဘဲ ဆက်လက်၍သာ ခဲများကို ပစ်ခတ်၍နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   အတန်ကလေးကြာသောအခါ ကျောက်ခဲများကုန်သဖြင့် နေလည်း ဝင်လုနီးပြီဖြစ်သောကြောင့် မီးတောင်ကြီးပေါက်၍ ထွက်သည့်ပမာ အနောက်ဘက် တိမ်တောင်ကြီးတစ်ခု၏ထိပ်ဖျား၌ ရဲရဲပြောင်လျက် နေခိုက်တွင် မောင်မောင်သည် အိတ်နှစ်ဖက်ထဲသို့ လက်များကိုထည့်၍ နောက်သို့ လှည့်ကာကြည့်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ထိုအခါ မြင့်မြင့်မရှိတော့သည်ကို တွေ့ရသောကြောင့် ကြောင့်ကြ သောအမူအရာနှင့် ပြေးလိုက်၍သွားလေ၏။ ထိုကဲ့သို့လိုက်သွားလေရာ တံတားပေါ်သို့ရောက်သည့်တိုင်အောင် မြင့်မြင့်ကို မမြင်မတွေ့ရသောကြောင့် များစွာထိတ်လန့်၍သွားပြီးလျှင် တံတားအထက်သို့ တအား ကုန်ပြေး၍ တက်သွားလေ၏။ ယင်းသို့ပြေးလေရာ ခဏကလေးရပ်ကာတောင်မြောက်လေးပါးကို ကြည့်ရင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မြင့်မြင့်ရေ.. ဟေ့ မြင့်မြင့်၊ မြင့် ရေ.. မြင့်... မြင့်..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု ခေါ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    ထိုကဲ့သို့ခေါ်နေခိုက်တွင် မျက်နှာများပျက်လျက် ငိုတော့မည်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီးလျှင် ခေါ်သောအသံသည် တစ်ချက်တစ်ချက် တုန်လှုပ်၍ လာသောကြောင့် အသံသည် အဖျားကျိုးပြီးလျှင် တစ်ချက်တစ်ချက် ငိုက်ဆင်း၍သွားလေ၏။ တစ်ချက်တစ်ချက်မှာမူ ကော့ထောင်တက် လွင်၍သွားလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ထိုအခိုက်တွင် တံတားတိုင်အကွယ်မှ သံလွင်ကလေးကို အုပ်ကာ တီးလိုက်သည့်ပမာ ရွှင်လန်းစွာမြည်သော အသံကလေးဖြင့် ရယ်မော ကာ “မောင်မောင်” ဟု ခေါ်ရင်း လက်ခုပ်လက်ဝါးတီးလျက် မြင့်မြင့် သည် ပြေးထွက်၍လာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ထိုအခါ မောင်မောင်သည် လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို ဆီး၍ဖျစ် ကိုင်ကာ မျက်နှာကို သေချာစွာစိုက်၍ကြည့်ပြီး၊ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနှင့် “မြင့်မြင့်၊ ဘာလုပ်တာလဲ၊ တယ်... ကောင်မလေး... ငါသိပ်ပြီးလုပ် လိုက်ရရင်” ဟု အံသွားကြိတ်ကာပြောလျက် လက်ကလေးကို မတော် တဆ ဒေါသနှင့်လိမ်လိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   ရယ်မောသော မြင့်မြင့်၏ မျက်နှာကလေးသည်ကား၊ မျက်နှာပိုး သတ်ကာဣန္ဒြေနှင့် မောင်မောင်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီးမှ နာကျင်သဖြင့် ရှုံ့ပြီး အဟင့်ဟု ရှိုက်လိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ထိုအခါ မောင်မောင်သည် လက်လွန်၍သွားကြောင်းကို သိသော ကြောင့် ထိတ်လန့်ကာ လက်လွှတ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်တည်း မြင့်မြင့် သည် မြေပေါ်သို့ ခွေခနဲလဲသွားပြီးလျှင် နာကျင်သောလက်ဆစ်ကို လက်တစ်ဖက်နှင့်ကိုင်ကာ မျက်နှာကလေးကိုရွံ့လျက် ပုဆစ်တုပ်ရင်း တွန့်လိမ်၍နေရှာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 မောင်မောင်သည် အပါး၌ပစ်ကာထိုင်ပြီး နာသောလက်ကို ကိုင် တော့မည်ပြုလေရာ မြင့်မြင့်က “မကိုင်ပါနဲ့ တကတဲ. လုပ်ရင်သည် လိုချည့်ပဲ”ဟု ချစ်ဖွယ်သော၊ နှုတ်ခမ်းကလေးများကိုစူကာ မျက်လုံးများ ကို လက်မောင်းနှင့်သုတ်ရင်း ဒေါမာန်ပါပါနှင့်ပြောပြီးလျှင် မောင်မောင် ၏မျက်နှာကို မကြည့်ဘဲ နာကျင်သောနေရာကိုသာ ပွတ်၍နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မောင်မောင်က “မြင့်မြင့်ရဲ့ အင်မတန်ပဲ နာသွားသလား၊ မတော် တဆ လုပ်မိတာပါ၊ စိတ်ဆိုးသလား။ မင်းကလေးက တမင်စိတ်ညစ်အောင် လုပ်တာကိုးကွယ့်၊ သည်တော့ မောင်စိတ်ညစ်ပြီး မတော်တဆ ဖြည်းဖြည်းရယ်လို့ ကိုင်လိုက်တာ လက်လွန်ပြီးသွားပါတယ်။ ဘယ် နေရာက နာသလဲ။ အမယ်လေး... သည်လို မျက်နှာမဲ့ပါနဲ့။ အရုပ် ဆိုးကုန်တော့မယ်၊ ထပါ၊ ဖွ.. ဖွဖွ... ဆွံ့ဖွ.. မတ်တတ်ထ။ လာလာ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566362288277,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_683f78b1-74a5-4964-b829-b753299e2616.jpg?v=1730208752"},{"product_id":"နေဇင်လတ်-၀ေလည်း၀ေကြွေလည်းကြွေ","title":"၀ေလည်း၀ေကြွေလည်းကြွေ","description":"\u003cp\u003e          ဘမောင် “အူဝဲ” ဆိုပြီး လူ့လောကထဲရောက်လာကတည်းက ကျုပ်က အတူပါလာတာ၊ သည်အသက်အရွယ် သည်အလုပ်အကိုင်တွေအထိ ဆိုပါတော့။ စားစားသွားသွား ထက်ကြပ်မကွာသူဆိုတော့ သူ့အကြောင်း ကျုပ်အကုန်သိတာ။ သူတောင် သူ့အကြောင်း ကျုပ်လောက်သိချင်မှသိမှာပါ။ သိဟန်ပုံလည်း မပေါ် ပါဘူး။ တစ်ခါတလေအလုပ်လုပ်နေရင် လောကကြီးကို သူအကုန်မေ့တယ်။ တစ်ခါတလေ သူ့စိတ်ထဲဝင်ပြီး သတိပေးရသေးတယ်။ ကျုပ်ထင်တယ်၊ သူ့အမေ၊ သူ့ဇနီးတောင် ဘမောင်အကြောင်း ကျပ်လောက်သိတာမဟုတ်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျုပ်ဘယ်လောက်အထိ ဘမောင်အကြောင်းသိလည်းသိလား။ သူ့ စိတ်ကူးထဲအထိ သိတဲ့သူ။ ကုန်ရောပေါ့၊ ကျုပ်လောက် ဘမောင်အကြောင်း ဘယ်သူမှမသိနိုင်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘမောင်ကို လူလတ်တန်းစား မိဘနှစ်ပါးကမွေးတာ။ ရွှေဇွန်းကိုက်၊ ရွှေ လင်ပန်းနဲ့ အချင်းဆေးခဲ့သူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ မထူးခြားတဲ့သူတစ်ယောက် အကြောင်း ဘာဖြစ်လို့ပြောနေလဲလို့ မေးကြလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘဝဆိုတာမပြည့်စုံခြင်း”ကိုပြောချင်လို့။ မပြည့်စုံကြတဲ့ ဘဝအကြောင်း ဇာတ်ကောင်ရှာကြည့်တော့ ဝေးဝေးရှာမနေရဘူး။ ကိုယ်က အူမချေးခါးမကျန် သိတဲ့ ဘမောင်ကို သွားတွေ့တယ်။ သူ့အကြောင်း ပြောချင်လာတယ်။ ရွှေလင်ပန်း နဲ့ အချင်းဆေးသူတွေအကြောင်းပြောရင် ဘဝရဲ့ မပြည့်စုံခြင်းဆိုတာ သိပ်ပြီး သရုပ်ပေါ်မှာ မဟုတ်လို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ဘဝက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။ ဘဝအစတွေမှာ ထက် ဘဝအလယ်ပိုင်းက တစ်ခါတလေ ကျုပ်တောင် ရင်ခုန်မိတယ်။ တည် တည်ငြိမ်ငြိမ်ရင်ဆိုင်ရဲတဲ့ သတ္တိကိုတော့ ကျုပ်က ကြိုက်တယ်။ မကြိုက်တာ တွေကလည်း အများကြီးပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘမောင်ကို (၁၉၅၀) နှစ်ဦးပိုင်းမှာမွေးတယ်။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်မှာ ပြေးရင်းလွှားရင်းကြီးပြင်းကြတဲ့ ဘမောင်မိဘနှစ်ပါးက အလယ်တန်းပညာလောက်အထိပဲ သင်ဖြစ်ခဲ့ကြသူတွေ၊ ဘမောင်အဖေက တစ်ကောင်ကြွက်။ ဘမောင်အမေက မောင်နှမတွေအများကြီး၊ အုပ်စုက ခပ်တောင့်တောင့်။ ဘမောင် အဖေရဲ့ ဦးလေးက ဘမောင်အမေကို သူ့တူနဲ့ ပေးစားဖို့ သိပ်ပြီးသဘောကျနေတာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ရက် အဲဒီအဘိုးကြီးက ဘမောင်အမေရဲ့ မိဘများဆီလာပြီး နားဖောက် တယ်။ စစ်ပြီးကာစအခြေအနေတွေကလည်း လှုပ်လှုပ်ရွရွဆိုတော့ သမီးများတဲ့ ဘမောင်အဘွားက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ ဒါနဲ့ပဲ ဘမောင်ရဲ့ အဖေနဲ့အမေက အကြောင်းပါတော့တာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘမောင်အမေက မိသားစုတာဝန်ယူရင်း အိမ်ရှင်မ ဖြစ်လာတယ်။ ဘမောင် \" အဖေက မော်တော်ကားတွေ ထောင်တယ်။ အဲဒီတုန်းက ပါလီမန်ခေတ်၊ သစ် ထုတ်ခွင့်ပါမစ်တွေ ဘာတွေရပြီး စီးပွားဖြစ်လာကြတယ်။ သစ်ကားအုပ်စုလိုက် ကြီးပိုင်ပြီး မိုးမိတ်သစ်ကွင်းက သစ်တွေကို ထုတ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘမောင်ကိုမွေးတော့ ညနေကျရင် ဗိုက်နာတတ်တဲ့ရောဂါလေး ပါလာ တယ်။ ဒီမောင် လေးနှစ်သားလောက်အထိပေါ့။ ညနေရောက်ရင် လူကြီးတွေ မနေရဘူး အသံကုန်ဟစ်တာ။ ညနေရောက်မှာ လူကြီးတွေ ကြောက်နေရတယ်။ ဆရာဝန်ပြတော့လည်း ဘာမှမထူးခြားဘူး။ နောက် အဲဒီတုန်းက နာမည်ကြီး တရုတ်ဆေးဆရာကြီး “ဟန့်မော်” ဆီ သွားကြတယ်။ ဖယောင်းအုံထားတဲ့ ဆေးလုံးလေးတွေ ပေးလိုက်တယ်။ တစ်ပတ်လောက်ကြတော့ အရှင်းပျောက် သွားတယ်။ တိုင်းရင်းဆေးတွေ တကယ်မှန်ရင် အထင်သေးလို့မရဘူး။ နှစ်ချီ နာနေတဲ့ ဗိုက်နာရောဂါကို တစ်ပတ်နဲ့ ဆေးသောက်ပြီး ပျောက်သွားတော့ အဲဒီ စိမ်းရွှေရွှေအနံ့လေးကို အခုထက်ထိ ဘမောင် မှတ်မိနေသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မွေးတုန်းက ထူးခြားပေမဲ့ ကြီးတော့ ဘာမှမထူးခြားတဲ့ ဘမောင်အကြောင်းပြောစရာ ကျန်သေးတယ်။ ဘမောင်ကို “စံပြ” ဆေးခန်းမှာ မွေးတာ။ ဒေါက်တာ မြမြအေးရဲ့ ဆေးခန်းပေါ့။ ထူးထူးခြားခြားအဲဒီနေ့မှာ မိန်းကလေး ဆယ့်ရှစ်ယောက် နဲ့ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက် မွေးတယ်။ အဲဒီနေ့က (၁၉) ရက်။ ဒေါက်တာ မြမြအေးက ဘမောင် ပိစိကွေးကို ချစ်လွန်းလို့ 'စိန်အောင်မင်း”လို့ နာမည်ပေး လိုက်တယ်။ အဲဒီတုန်းက ဇာတ်မင်းသားကြီး စိန်အောင်မင်းက တော်တော်နာမည် ကြီးဆိုပဲ။ မင်းသမီးအများကြီးနဲ့တွဲပြီး “က” တတ်လို့ အဲဒီနာမည်ကို ပေးလိုက်တာ။ ဒေါက်တာမြမြအေးက ပိစိကွေးဘမောင်ကို ဘယ်လောက်ချစ်သလဲဆိုရင် အမေ ဆေးရုံကဆင်းတော့ အဖေလာကြိုတာတောင် မထည့်လိုက်ဘဲ သူကိုယ်တိုင် အိမ်လိုက်ပို့တယ်လို့ အမေပြောတာ ကြားဖူးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ‘သည်ကလေးကြီးရင် စွဲမယ်ထင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေါက်တာမြမြအေးပေးတဲ့မှတ်ချက်။ အဲဒီမှတ်ချက်လေးကို အမေက ပြန်ပြောပြတော့ ဘမောင်လည်း မျှော်လင့်တာပေါ့ နော်။ ဆရာမကြီးက ဆေးပညာ မှာတော့ သူ့နေရာနဲ့သူပဲ။ လေးစားရတဲ့ဆရာမကြီး။ ဒါပေမဲ့ အတိတ်ကောက် လိုက်တာ တက်တက်စင်လွဲသွားရှာတယ်။ အရွယ်လေးလည်းရရော စွ” ဖို့ နေနေသာသာ ရည်းစားလေးတောင် “ခလုတ်” အတိုက်ကောင်းလို့ ရလိုက်ရတာ။ မပြည့်စုံ” “\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမချောမွေ့မှု”ရဲ့ အရသာကို “ရည်းစား”မှာတောင် တွေ့ရတယ်ဆိုတာ နောက်တော့မှ ဘမောင်သိလာရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘမောင်အမေက အဘွားနဲ့အတူ ရန်ကုန် (၂၄) လမ်းမှာ နေတယ်။ မြို့လယ်ကောင်ပေါ့။ တောက်တောက်၊ တောက်တောက်၊ လမ်းလျှောက်တတ်တဲ့ အရွယ်ရောက်လာတော့ (၂၄) လမ်းက အောက်ကိုဆင်းရင် ကုန်သည်လမ်းမပေါ် ရောက်တာကိုး။ အဲဒီမှာ နိုင်ငံခြားဘဏ်တွေရှိတယ်။ ပလက်ဖောင်းပေါ်မှာ ဈေးသည်တွေရှိတယ်။ လမ်းလျှောက်တတ်တဲ့အရွယ်မှာ ကုန်သည်လမ်းပေါ် ဘမောင်က အမေနဲ့အတူ လမ်းလျှောက်ဖြစ်လေ့ရှိတယ်တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီတုန်းက ပန်းသီးတစ်လုံး ပြားနှစ်ဆယ်။ တော်တော်ကြီးရင် တစ်မတ်။ တစ်ဖက်တစ်လုံးကိုင်ပြီး ဘမောင်လမ်းသလားတယ်တဲ့။ အဲဒီပလက်ဖောင်းက ဈေးသည်တွေအားလုံး ဘမောင်ပိစိကွေးကို အကုန်သိတယ်။ မုန့်တွေ ပေးကြ တယ်။ ညနေ (၄) နာရီဆို ဗိုက်နာ၊ တစ်နာရီလောက်အော်ငိုပြီးရင် လမ်းလျှောက်၊ ပန်းသီးလေးကိုက်၊ ဟိုလူနမ်းလိုက်၊ သည်လူနမ်းလိုက်ခံပြီး အိမ်ပြန်။ အဲဒါ ဘမောင်ရဲ့ နေ့စဉ်အလုပ်ပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သည်လိုနဲ့ ဘမောင်အသက် (၄) နှစ်သားကျော်အထိ ရောက်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဖေ့ကို အမြဲမတွေ့ရတတ်ဘူး။ ခရီးခဏခဏ ထွက်တတ်လို့ ဘမောင်အဖေကို နည်းနည်းစိမ်းတတ်တယ်။ တကယ်ပြောရင် ဘမောင်က အဘွားလက်ပေါ် ကြီး လာတာ။ အဘွား နာမည်က “ဒေါ်ကြွေ၊ အမေ့နာမည်က “ဒေါ်နု ။ အမေကလည်း အလုပ်လုပ်တယ်။ အထည်အလိပ် လက်ကားတစ်ယောက်။ သိမ်ကြီးဈေးမှာ သူ့ဆိုင်တွေရှိတယ်။ သူဌေးကြီးမဟုတ်ပေမဲ့ အတော်ချောင်ချောင်လည်လည် ဘဝမျိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မိဘကတတ်နိုင်တော့ အဲဒီခေတ်တုန်းက အင်္ဂလိပ်ကျောင်းတစ်ကျောင်းဖြစ်တဲ့ St. John Dioceason Boy's School မှာ ဘော်ဒါနေခဲ့ရတယ်။ လမ်းမတော် အ.ထ.က (၁) ဆိုတဲ့ကျောင်းပေါ့။ အဲဒီတုန်းက ကျောင်းနေခွင့်ရဖို့ ကန့်သတ်ချက်တွေ အတော်လေးရှိခဲ့တယ်။ မူလတန်းမှာတင် (၃) နှစ်နေရတဲ့ ပညာရေးစနစ်။ LKG ဆိုတဲ့ Lower Kindergarten , MKG ဆိုတဲ့ Middle Kindergarten နဲ့ HKG ဆိုတဲ့ Higher Kindergarten ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဘမောင်ရယ် အမေ့မောင်ကမွေးတဲ့ အစ်ကိုတစ်ဝမ်းကွဲနဲ့အတူ အဲဒီ ကျောင်းကို ဘုမသိ ဘမသိ ရောက်သွားတာ။ ကျောင်းအပ်ပြီး အိမ်က ပြန်သွား တော့ ရင်ထဲမှာဟာတာတာနဲ့ ချာတိတ်နှစ်ကောင် ကျန်ခဲ့ရော။ တစ်ခါမှ မိဘ ရင်ခွင်က မခွာဘူးသေးတဲ့ ဘမောင်တို့ ချာတိတ်ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ရှုံ့မဲ့၊ ရှုံ့မဲ့ နဲ့ပေါ့။ ငယ်စဉ်က အတွေ့အကြုံတွေဟာ ပိုပြီးအမှတ်တရရှိတယ်ဆိုတဲ့စကား တကယ် မှန်တယ်။ အဲဒီတုန်းက ခံစားချက်ကို အသက် (၅၀) ကျော်ထိ နွေးနွေး ထွေးထွေးကို မှတ်မိနေသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမှတ်တရပိုပြီးဖြစ်စေတဲ့ ဖြစ်ရပ်လေး ရက်ပိုင်းမှာပဲ ဖြစ်ခဲ့ပြန်သေးတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အိမ်ကငါတို့ကို မချစ်လို့ပစ်သွားတာ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေး ... ဟုတ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဘမောင် အစ်ကိုတစ်ဝမ်းကွဲက ဦးဆောင်တာ၊ ဘမောင်ကလည်း ထောက်ခံတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာလုပ်ရင်ကောင်းမလဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မသိဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အသက်တစ်နှစ်သာကွာပေမဲ့ ဘမောင်အစ်ကိုက Intelligent ပိုမြင့်တယ်။ သူ့နာမည်က ဝင်းမောင်ဦး၊ အဲဒီတုန်းက အင်္ဂလိပ်ကျောင်းသားတွေကို အင်္ဂလိပ် အမည်ပေးကြရတာ ကျန်သွားတယ်။ ဝင်းမောင်ဦး”က William ၊ ဘမောင်က Wiston။ လူကြီးတွေပေးလို့သာ လက်ခံလိုက်ရတာ အင်္ဂလိပ်နာမည်တွေက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘမောင်တို့အတွက် ခပ်စိမ်းစိမ်းပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ငါကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေချင်တယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “လုပ်လေ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သံယောင်လိုက်တဲ့ ဘမောင်ရဲ့ ‘လုပ်လေ ́က ခပ်တုန်တုန်တော့ရှိတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်လိုသေရင်ကောင်းမလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အဲဒါတော့ငါမသိဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဝင်းမောင်ဦး ခဏစဉ်းစားတယ်၊ ပြီးတော့ …\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဒါဖြင့် ငါနဲ့လိုက်ခဲ့ ...၊ မင်းတကယ်လုပ်မှာနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အေးပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           နှစ်ယောက်သား ကျောင်းအနောက်က ရေတွင်းဘက်ဆီ သွားကြတယ်။ ဝင်းမောင်ဦးက ဦးဆောင်တာ၊ ဘမောင်က နောက်လိုက်။ ရေတွင်းနားကို ရောက်တော့ ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “wiston ... မင်းအရင်ခုန်ချကွာ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မင်းကရော” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မင်းပြီးရင် ငါပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဘမောင် ရေတွင်းနှုတ်ခမ်းကအောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ရင်ထဲ စိမ့်” ခနဲ အေးသွားတယ်၊ လက်တုန်ခြေတုန်လည်း ဖြစ်သွားတယ်။ ခြေဖျား လက်ဖျား တွေလည်း တစ်ခဏချင်း အေးစက်သွားတယ်။ ရေတွင်းရေမျက်နှာပြင်က သူ့မျက်နှာ ပြန်မြင်လိုက်တော့ ဆတ်ခန် ကိုယ်ကိုပြန်မတ်ပစ်လိုက်တာ ကျုပ် သတိထားမိတာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ကျုပ်ကအသံထွက်အောင် စကားပြောနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဘမောင် ချာတိတ်ဆိုတဲ့ Wiston ကို ကြည့်ပြီး ဒီလောက်ဖြစ်လှတာ လုပ်ကြည့်ပါစေ” ဆိုပြီး ဘေးကပဲ ကြည့်နေလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “william... မင်းကအစ်ကိုပဲ ... အရင်ဆင်း” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟင့်အင်း ... မင်းက ငါ့ညီဆိုတော့ .. အရင်ခုန်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဘမောင် ခဏစဉ်းစားတယ်။ William က လူပါး၊ ကိုယ်ဆင်းပြီး သူလိုက်မလာရင်ရော၊ ဘမောင် စဉ်းစားမိတာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “နှစ်ယောက်အတူခုန်ချမယ်ကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဘမောင်က သံစဉ်ညှိတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းအရင်ခုန်ချစမ်းပါ၊ ငါနောက်က လိုက်ပါမယ်ဆို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568201523349,"sku":"","price":5400.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_5f0a8595-c2fe-4654-98eb-ed5f8f86761b.jpg?v=1730210449"},{"product_id":"နုယဥ်-ရွှေစင်သက်ထား","title":"ရွှေစင်သက်ထား","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟဲ့ ...“နော်မေ” တစ်ယောက် ကလေး ဘယ်ဆီများ သွားထိန်းနေ သလဲ... ဖိုးစံရေ ... လိုက်ကြည့်လိုက်စမ်းပါကွယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခံ့ညားသော နှစ်ထပ်တိုက်ကြီးပေါ်မှ အသံတစ်သံသည် မနက်စောစော လေအေးမှာ လွင့်၍ပါလာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အသံနှင့် မရှေးမနှောင်းလောက်မှာပင် အောက်ထပ် လှေကားထစ်များ ဆီမှ ဒရိုင်ဘာ ဖိုးစံဆိုသူသည် ပြေးတက်လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မနော်မေ ခြံထဲမှာမရှိဘူး မမကြီးရဲ့၊ ခုနတင်ပဲ ခြံဝမှာ တွေ့လိုက်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြတင်းဝမှ လှမ်းမျှော်၍ကြည့်နေသော သူဌေးကတော်ကြီး “ဒေါ်စိန်းလှ” သည် ဖိုးစံဘက်သို့ ဖျတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး “ဟေ ... ဟုတ်လား၊ ခြံအပြင် ဘက်များ ထွက်သွားပြန်ပြီလားတဲ့ ဒီ... နော်မေဟာလေ ... ပြောထားလျက် သားနဲ့” ပြောပြောဆိုဆိုပင် သူဌေးကတော်ကြီးသည် တိုက်အောက်ထပ်သို့ ခပ် ဖျာပျားကလေး ပြေးဆင်းသွားလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         တိုက်အောက်ထပ် ဆင်ဝင်လောက်ဆီမှ ခြံဝသို့ လှမ်း၍ကြည့်လိုက်ပြီးမှ တစ်ဖန် အနောက်ဘက် ဒရိုင်ဘာ ဖိုးစံဘက်သို့ တစ်လှည့်၊ ထမင်းချက် မယ်အေးတို့ လင်မယား နေထိုင်သည့် အစေခံတန်းလျားဆီသို့အထိ လှည့်၍ကြည့်လိုက်ပြီး သူဌေးကတော် ကြီးသည် ကျယ်ဝန်းသော ပန်းခြံတစ်လျှောက် အပြင်းလှည့်လည် ကြည့်ရှုလျက် ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူဌေးကတော်ကြီးမှာ အသားဖြူဖြူဝဝ ဖိုင့်ဖိုင့်ကြီးပင် ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာမှာ အနည်းငယ်ကျ၍နေပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူသည် ကလေးအတွက် သောကရောက်နေရ၍လားမသိ၊ မျက်နှာက အနည်းငယ်ကလေးအို၍ နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “နော်” ကလည်းလေ ... အပြင်ထွက်ပြီး ကလေးမထိန်းပါနဲ့လို့ ပြော ထားလျက်ကနဲ့ ထွက်ဖြစ်အောင်လည်း ထွက်လိုက်ရသေးတယ်၊ နော်မေရေ • • • အေ... နော်မေ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒေါ်စိန်းလှသည် ခြံပေါက်ဆီမှရပ်ပြီး အပြင်ဘက်ဆီသို့ လှမ်းမျှော်ပြီး ခေါ်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မကြာမီမှာပင် ကလေးလက်တွန်းလှည်းကလေးကို တွန်းကာ လျှောက်လာ နေသော ကရင် အာယားမကလေး တစ်ယောက်သည် ဒေါ်စိန်းလှရှိရာသို့ ကဗျာ ကသီ ရောက်လာလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်မ ဒီနားတင်မှာပဲ ရှိပါတယ် မမကြီးရဲ့၊ ဘယ်မှမသွားပါဘူး၊ မမကြီး ခေါ်နေတာ ခုပဲ ကြားရပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေါ်စိန်းလှသည် ကလေးကို တွေ့ရကာမှ အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသွားပြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နော်မေ ... ညည်း နောက်ကို ကလေး ဒီခြံထဲတွင်မှာပဲ ထိန်းပါအေ၊ အပြင်ဘက်ကို လုံးလုံးမထွက်ပါနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်မ မထွက်ပါဘူး မမကြီးရဲ့၊ ကိုဦးကလေးက အပြင်ထွက်ရအောင် ဆိုတာနဲ့ ခဏထွက်ပြတာပါ၊ ခုနကကလေးပဲ ရှိပါသေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေါ်စိန်းလှသည် လှည်းကလေးထဲမှ ကလေးကို ငုံ့၍ကြည့်လိုက်ပြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်လား ... လူလေး ... လူလေးက အပြင်ထွက်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်ဆို၊ လူကလေး လမ်းလျှောက်ချင်လို့ ထင်တယ်၊ နော်မေ အပြင်ဘက်မှာ ကလေး အောက်ဆင်းပြီး လျှောက်ခဲ့သေးသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟင့်အင်း မလျှောက်ပါဘူး ခုပဲ မမကြီးခေါ်သံ ကြားရတာနဲ့ ကျွန်မတို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့ကြတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒေါ်စိန်းလှသည် ကလေးကို ငုံ့၍ကြည့်ပြီး။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “လူကလေး ဒီမနက် လမ်းလျှောက်ချင်သေးသလား၊ လာ လာ ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါဖြင့် ဘွားဘွားပါ ကူပြီး လျှောက်ပေးမှာပေါ့ ... အမယ် ... ကလေးလက်ထဲ မှာ ပန်းပွင့်ကလေးတွေပါကော မွှေးလိုက်တာကွယ် ... ကြိုင်လို့ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေါ်စိန်းလှသည် ကလေးလက်ထဲမှ ပန်းပွင့်ကလေးများကို ယူပြီး ကလေး ကို ပွေ့ချီလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပန်းနံ့ကလေးတွေ မွှေးတာနဲ့ ကိုဦးကလေးက ခူးပေးစမ်းပါနော် မေရယ်၊ ဘွားဘွားဘုရားရှိခိုးဖို့ဆိုတာနဲ့ ကျွန်မ ခြံစည်းရိုးပေါ်တက်ပြီး ခူးပေးတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေါ်စိန်းလှသည် မြေးကလေးကို ပွေ့ယူပြီး လှည်းကလေးကို မြက်ခင်း ပေါ်မှာ ရပ်ထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လူကလေး လမ်းလျှောက်မယ်နော် ဘွားဘွားလက်ကို ကိုင်ထား ... ကဲ • • • နော်မေက တစ်ဖက်ကကိုင် ... လာ လူလေး အခု လူလေး လျှောက်တာ ဟာ မြက်ခင်းပေါ်မှာနော် မှတ်ထား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုဦးကလေးသည် နော်မေနှင့် ဘွားဘွားတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် ကြောင် တက်တက်ကလေး လိုက်ပါလာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နော်မေ ... ရေ ... ပုဏ္ဍရိက်ပင်နား ရောက်ပြီလားကွယ် ကိုဦး လေး ... ပုဏ္ဍရိက်ခူးချင်လို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မရောက်သေးဘူးကွဲ ကလေး၊ ရောက်တော့ နော်မေ ပြောမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရောက်တော့ ပြောနော် ... နော်မေ ... ကိုဦးဘာသာ ခူးမယ် ဘွားဘွားလည်း ခူးမပေးရဘူး၊ ကိုဦး ကစားမလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုဦးလေးမှာ နှစ်ခါလည်သာကလေးပင် ဖြစ်သော်လည်း သူ့ဘာသာသူ လမ်းမလျှောက်နိုင်ရှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူသည် ဝဝတုတ်တုတ်ကလေးဖြစ်ပြီး ကျန်းမာတောင့်တင်းပါသည်။ အားအင်ချည့်နဲ့သူကလေး မဟုတ်ပါ။ သို့သော် သူ့မှာ ဘဝအကုသိုလ် အကျိုးပေး ကြောင့် စက္ခုနှစ်ကွင်း အလင်းမရခဲ့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ငယ်ငယ်ကတည်းက မိခင်နှင့် ကွဲကွာခဲ့ပြီး အေနှင့် ဖခင်တို့၏ စောင့်ရှောက်မွေးမြူခြင်းကို ခံယူလာခဲ့ရသူကလေးသာ ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကိုဦးကလေး အခါလည်သာသာလောက်တွင်မှ သူ့မိခင်သည် သူ့အား စွန့်ပစ်ခွဲခွာ၍ သွားခဲ့လေသည်။ ကိုဦးကလေးသည် သူ့မွေးမိခင်ကို လုံးလုံးမေ့လျော့ ခဲ့ပြီး ဘွားအေကြီးကိုပင် မိခင်ပမာ မှတ်ထင် ခင်မင်ခဲ့ရှာပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လောကကြီးတွင် ကိုဦးကလေး မှတ်မိသူမှာ သုံးယောက်သာ ရှိပါသည်။ ဘွားဘွားနှင့် နော်မေ သည့်နောက် ကိုဦးကလေး၏ ဖခင်၊ ဤသုံးယောက်ကိုသာ ကိုဦး မှတ်မိပြီး အမြဲတမ်း စကားပြောလေ့ ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုဦးလေးမှာ နော်မေနှင့်သာ အမြဲလိုလို နေလေ့ရှိသော်လည်း သူ၏ ဘွားဘွားနှင့် ဖေဖေကိုကား မကြာခဏ မေးတတ်လေ့ ရှိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော် ကိုဦးကလေး၏ ဖေဖေမှာ တစ်ခါတစ်ရံ ကိုဦးကလေးထံသို့ မရောက်လာဘဲ ပျောက်ကွယ်၍နေတတ်ပေသည်။ ဤအခါ ကိုဦးကလေးသည် နော်မေနှင့် ဘွားဘွားအား တဖွဖွသတိရပြီး မေးတတ်လေ့ ရှိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့မှာ ဖခင်အား မမြင်ဖူးရှာသော်လည်း အလွန်အမင်း ချစ်ခင်နေရှာပေ သည်။ သူ့ဖခင်ကလည်း တွေ့သည့်အခါတိုင်း ယုယပြုစုလေ့ရှိပေသည်။ နှစ်ခါလည် သားပင် ဖြစ်သော်လည်း မွေးကတည်းက မျက်စိနှစ်လုံး မမြင်ရရှာသူ သားငယ်ကို သနားကြင်နာစိတ်ကြီးစွာဖြင့် ပွေ့ချီယုယလေ့ ရှိပါသည်။ ကိုဦးကလေး မေးမြန်း တတ်သည်များကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဖြေဆိုသင်ပြလေ့သာရှိပေသည်။ သူ၏ ဖေဖေမှာ မိတဆိုး သားငယ်ကလေးအား အထိန်းလက်မှ မကြာခဏယူပြီး ချော့မြူ ကစားလေ့ရှိသဖြင့် ကိုဦးကလေးမှာ သူ၏ ကစားဖော်ပမာ ရှိနေသော မွေးသဖခင် အား မကြာမကြာ သတိရ မေးမြန်းတတ်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပုဏ္ဍရိက်ပင်တွေနားကို ရောက်ပြီလား နော်မေ... ဟင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရောက်လုပြီ ... ကလေး .... ကဲကဲ... လာ... ဟောတာ ပုဏ္ဍရိက် ပင်တွေပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုဦးလေးသည် ဘွားဘွားနှင့် နော်မေလက်မှ ဖြုတ်ကနဲ ခွာခဲ့ပြီး ပုဏ္ဍ ရက် စည်းရိုးတွင် လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို တွယ်လိုက်လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြီးလျှင် သူ့ဘာသာ စမ်း၍ စမ်း၍ လျှောက်သွားနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နော်မေနှင့် ဘွားဘွားမှာ သူ့နောက်မှ ကပ်၍လိုက်ကာ မျက်ခြည်မပြတ် ကြည့်ရှုလျက်ပင် ရှိကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကလေးသည် ပုဏ္ဍရိက်ပင်တန်းတစ်လျှောက် တွယ်၍ သွားရင်း တစ်ခါ တစ်ခါ ပုဏ္ဍရိက်သီးကလေးကို လက်ကလေးနှင့် စမ်းမိသည့်အခါ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာနေရှာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နော်မေသည် ကိုဦးလေး ခူးပြီးသော ပုဏ္ဍရိက်သီးကလေးများကို စုပြီး ကိုင်ထားရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကိုဦးလေးသည် လမ်းလျှောက်နေရာမှ ခေတ္တရပ်နားလိုက်ပြီး ပြူးကြောင် သော မျက်လုံးကလေးတစ်စုံဖြင့် ကောင်းကင်ဆီသို့ မှန်းမျှော်၍ ကြည့်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟော ... ဘွားဘွား ကိုဦးလေးနားမှာ အော်သံကလေး တစ်ခု ကြား လိုက်ရတယ်၊ ပြီးတော့ လေလေးလည်း နည်းနည်းအေးသွားတယ်၊ အဲဒါဘာလဲဟင် • • • ဘွားဘွား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေါ်စိန်းလှသည် ကိုဦးလေး ကြည့်ရာဆီသို့ လိုက်၍ ကြည့်လိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           လိပ်ပြာကြီး နှစ်ကောင်မှာ ပုဏ္ဍရိက်ပွင့် အဆုပ်ကြီးများပေါ်တွင် နား ကာ ပျံကာနှင့် ပန်းဝတ်ရည်စုပ်ရင်း ချစ်ကြိုးသွယ်နေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဪ ... ဒါ လူလေး သိချင်လို့လား ... လိပ်ပြာကြီးတွေ ကလေးနား မှာ ဖြတ်ပြီး ပျံသွားတာလေ ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “လိပ်ပြာကြီးတွေ ဟုတ်လား ဘွားဘွား ... လိပ်ပြာကြီးတွေဟာ ဘယ်လို နေမှာပါလိမ့်မလဲနော်၊ ကိုဦးလေးကို ပြောပြပါလား နော်မေရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နော်မေသည် လိပ်ပြာကြီးနှစ်ကောင်ကို ကြည့်နေရာမှ “လိပ်ပြာဆိုတာ လူတွေလိုမဟုတ်ဘူး ကလေးရဲ့ လေထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေကြတာ၊ ဒါကြောင့် ကလေးနားမှာ ပျံသွားတော့ သူတို့ တောင်ပံကလေးတွေက လေအေးသွားတာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဲဒီလေထဲက လိပ်ပြာကြီးတွေ ကိုဦးလေး ကိုင်ချင်လိုက်တာ နော်မေ ရယ်၊ ယူပေးပါလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လိပ်ပြာဆိုတာ ယူလို့ မရဘူး ကလေးရဲ့၊ မိုးပေါ်ကို ပျံသွားတတ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုဦးလေး ကိုင်ကြည့်ချင်လို့ပါ နော်မေရယ်၊ နော်မေ ဖမ်းလို့မရရင် ကိုဦးလေး ဖေဖေ ပြန်လာတော့ ဖမ်းခိုင်းဦးမယ် ... နော် ဘွားဘွား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အေး ... အေး ... ဖမ်းတာပေါ့ကွယ်၊ လိပ်ပြာဆိုတာ ကိုဦးလေး ခုတင်က ခူးထားတဲ့ ပန်းပွင့်လေးတွေကိုပေါ့၊ အဲဒီလိုပဲ ပျော့ပျော့လေးနေတာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဒါဖြင့် သိပ်မွှေးမှာပဲနော် ဘွားဘွား၊ အေးကွယ် ကိုဦးလေး ဖေဖေက လည်း လာခဲလိုက်တာ ဘွားဘွားတို့ နော်မေတို့ကလည်း ဖမ်းလည်း မပေးကြဘူးကွယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေါ်စိန်းလှသည် မြေးကလေးကို စိုက်ကြည့်နေရာမှ မျက်ရည်ကလေးပင် စို့လာအောင် ကရုဏာသက်မိရှာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကဲ ... ကဲ လူလေး မြက်ခင်းပေါ်ပြန်ကြစို့၊ လာ .. ဘွားဘွားကို လက်တွဲ ... နော်မေ ... လာတဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုဦးကလေးသည် မြက်ခင်းပေါ်တွင် လျှောက်နေရာမှ နေရောင်ခြည်နု ကလေးဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အခု မိုးလင်းပြီနော်... ဘွားဘွား ... အခုမှ မိုးလင်းတယ်၊ မိုးလင်း ရင် ဖေဖေလာတော့မယ်၊ ဖေဖေလာရင် လိပ်ပြာဖမ်းခိုင်းမယ်၊ ဘွားဘွား ဖေဖေ လာတော့ ပြောနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒေါ်စိန်းလှသည် မြေးကလေးကို အဖြေမပေးမီ မျက်ရည်စို့လာပြန်လေ တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဖေဖေ ဘယ်တော့လာမှာလဲဟင် ... ဘွားဘွား မိုးလင်းနေမှပဲ၊ ဖေဖေ ကလည်းလေ ... လာလည်း မလာဘူးကွယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဒေါ်စိန်းလှသည် မြေးကလေးကို လှည်းပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်ပြီး မျက်နှာ မသာမယာဖြင့် ဆက်လက်၍ လျှောက်သွားလေသည်။ နော်မေမှာ ကလေးအား လှည်းကလေးထဲတွင် ထည့်ပြီး ပန်းခြံထဲတစ်လျှောက်တွင် ဆက်လက်၍ ထိန်းမြဲ ထိန်းနေခဲ့လေ၏။ ဒေါ်စိန်းလှသည် တိုက်အပေါ်ထပ်သို့ လေးကန်သော ခြေလှမ်း များဖြင့် တက်ခဲ့ပြီး အိပ်ခန်းတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ဒေါ်စိန်းလှ၏ခင်ပွန်းသည် ဦးဘမြင့်မှာ ဤအချိန်၌ မြို့တွင်းရှိ ဘုရားဆီ သို့ ဝတ်ပြုရင်း လမ်းလျှောက်ထွက်သွားလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ဒေါ်စိန်းလှသည် သူဖတ်နေကျ တရားစာအုပ်များထားရာ စာအုပ်စင် ကလေးပေါ်မှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဆွဲယူပြီး စာရွက်များကို ဟိုမှသည်မှ လှန်လှေ ၍ နေပြန်လေ၏။ မဟောင်းလှသေးသော စာရွက်ခေါက်ကလေး တစ်ခုမှာ ဒေါ်စိန်းလှ ရှေ့သို့ လျှောခနဲ ထွက်ကျ၍ သွားလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ဒေါ်စိန်းလှသည် ဖြန့်၍ ဖတ်နေသော စာရွက်ကလေးထဲမှ စာလုံးများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရီဝေသော သူ့မျက်လုံးများသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော် လောက်ဆီက အတိတ်ပန်းချီကားတစ်ခုဆီသို့ အာရုံစူးစိုက်နေခဲ့လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568710738069,"sku":"","price":9500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_41f61292-8788-4a95-a310-52c409b6b079.jpg?v=1730210564"},{"product_id":"နုနုရည်အင်း၀-အိပ်နေရင်ညနိုးနေရင်နေ့","title":"အိပ်နေရင်ညနိုးနေရင်နေ့","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အကန်းတွေ လာကုန်ပြီဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အို.. ကြည့်စမ်း၊ ဆိုးလိုက်တဲ့ကလေးတွေ။ အရှိန်နှေးသွားတဲ့ ကားကြီးနောက်ကို ကလေးတွေရဲ့ စူးစူးဝါးဝါး ပြောင်လှောင်အော်ဟစ် သံတွေ လိုက်လာတယ်။ ဂန္ဒီတို့အတွက် နေရာသစ်ရဲ့ ဆီးကြိုနှုတ် ဆက်ခြင်းပေါ့နော်။ ဒီလိုတော့ မနှုတ်ဆက်သင့်ပါဘူး ကလေးတို့ရယ်။ တို့တစ်တွေဟာ မမြင်” တွေ၊ အဲ.. မင်းတို့ပြောတဲ့ အကန်းတွေ။ အကန်း တွေပေမယ့် တို့ကို အဲ့လိုခေါ်ခံရရင် ဝမ်းနည်း၊ အားငယ်တတ်တယ်။ စိတ်လည်းဆိုးချင်တယ်။ မမြင်ရတဲ့ လောကကြီးကိုလည်း ကြောက်စိတ် ဝင်မိတယ်။ နော်.. သားလေးရယ်။ သားလေးရော ကြောက်နေသလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရင်ခွင်ထဲက မပီဝူးဝါးအော်နေတဲ့ သားငယ်ကို ဂန္ဒီ တင်းတင်း ဖက်ထားလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေ့.. ကလေးတွေ၊ ဖယ်ကြစမ်း၊ ဖယ်ကြစမ်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကားကြီး ငြိမ့်ခနဲ ထိုးရပ်သွားပြီး ကားတံခါးဖွင့်သံ၊ လူတစ် ယောက်ရဲ့ အသံကျယ်ကျယ်မာမာကို ကြားရတယ်။ ဒါ.. ကားမောင်း တဲ့ လူကြီးအသံပေါ့ ။ ဂန္ဒီ မှတ်မိတယ်။ သူနဲ့တူတူပါလာတဲ့ ဂန္ဒီတို့ ပစ္စည်းပစ္စယလေးတွေကို ကားပေါ် ကူတင်ပေးတဲ့ တစ်ယောက်ရဲ့ အသံက ခပ်အောအောနဲ့ အသံခပ်ကြီးကြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဂန္ဒီ.. ရောက်ပြီကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဒါကတော့ ဂန္ဒီ ဘယ်နေရာကပဲဖြစ်ဖြစ် မှတ်မိတဲ့အသံ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဦးအောင်ရဲ့ အသံလေ။ ဂန္ဒီရဲ့ ချစ်လင် ဦးအောင်ပေါ့။ ဦးအောင် အသံက ကားဘေးကလာတာ။ အမယ်.. သူက ကားပေါ်ကတောင် ဆင်းသွားပြီပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်မတို့ ဆင်းရတော့မလား၊ ဦးအောင် ကလေးခေါ်ပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နေဦး၊ နေဦး၊ ခင်ဗျားတို့ ဆင်းလို့ မရသေးဘူး၊ ပစ္စည်းချပြီးမှ အေးအေးဆေးဆေး ဆင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကားမောင်းတဲ့ အသံကျယ်ကျယ်မာမာ လူကြီးက ဆင်းဖို့ ဟန်ပြင်နေတဲ့ ဂန္ဒီကို လှမ်းပြောတယ်။ ဟုတ်တော့ဟုတ်တယ်။ ဂန္ဒီတို့ သားအမိက ကားရှေ့ပိုင်းမှာ။ ပစ္စည်းတွေ တင်ကတည်းက ဂန္ဒီတို့ သားအမိကို ကားရှေ့ပိုင်းမှာ အရင်တင်ပြီးမှ ပစ္စည်းတွေ တင်ကြတာ။ သင်္ဃန်းကျွန်းလမ်းတွေက ဆိုးတယ်တဲ့။ ကားနောက်ပိုင်းမှာဆို ဂန္ဒီတို့ သားအမိ ကားခုန်တာနဲ့ လွင့်စဉ်ကျန်ခဲ့မှာတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဦးအောင်ကတော့ ကားနောက်ပိုင်းက လိုက်တယ်။ ကားကြီးက အမိုးလည်းမပါဘူး၊ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး နေအရမ်းပူတာပဲ။ ဂန္ဒီတို့ ကြည့်မြင်တိုင် မျက်မမြင်ကျောင်းကနေ သင်္ဃန်းကျွန်းအစွန်ဖျားထိ ဆိုတာ နည်းတဲ့ခရီးလား။ အကြာကြီး ကားစီးရတယ်။ ဘတ်စ်ကားဆို ရင်တော့ နှစ်ဆင့် စီးရတယ်တဲ့။ လေးဆယ့်နှစ်ရယ်၊ သုံးဆယ့်ကိုး အစိမ်း ဆိုလား၊ အနီဆိုလား မသိပါဘူး။ အို.. နေရာသစ်မှာ ဂန္ဒီတို့ မသိသေး တာတွေ အများကြီး။ အားငယ်ဖို့ သိပ်ကောင်းတာပဲ။ ဂန္ဒီတော့ ကျောင်း ကိုပဲ လွမ်းတယ်။ ဂန္ဒီတို့ အိမ်ထောင်ဦးဘဝမှာ နေထိုင်ခဲ့ရတဲ့ ကျောင်း တိုက်ခန်းကလေး။ သားလေးကို မွေးဖွားခဲ့တဲ့ ကျောင်းတိုက်ခန်း ကလေး။ ကားထွက်ခါနီး အခန်းနံရံလေးတွေကို စမ်းသပ်နှုတ်ဆက်ရင်း ဂန္ဒီ ငိုခဲ့ရသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကဲ... ရပြီ၊ ပစ္စည်းတွေ ချပြီးပြီ၊ ဆင်းလို့ရပြီ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ဦးအောင်၊ ဦးအောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဂန္ဒီ.. လာလေ၊ ဖြည်းဖြည်းလျှောက်ခဲ့၊ ငါ ဒီမှာရှိတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဦးအောင်အသံရှိရာကို ဂန္ဒီ စမ်းပြီး လျှောက်တယ်။  လျှောက်ရင်း က ကားကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဘာများ ကျပြု ကျန်ခဲ့သေးလဲဆိုပြီး စမ်းရ သေးတယ်။ မရှိမဲ့ရှိမဲ့ ပစ္စည်းပစ္စယလေးတွေထဲက တစ်ခုခု ကျကျန် နေခဲ့မှဖြင့်နော်...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သေတ္တာတစ်လုံး၊ ဖျာနှစ်ချပ်၊ အမေပေးထားတဲ့ စားပွဲတစ်လုံး၊ ကြောင်အိမ်တစ်လုံး၊ ကုလားထိုင်တစ်လုံး၊ ဘုရားစင်တစ်ခု၊ ကြမ်းခင်း တစ်ခု၊ ဂန္ဒီတို့ရှိသမျှ ပစ္စည်းပရိဘောဂက ဒါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂန္ဒီတို့ပြောင်းဖို့အတွက် ကျောင်းက ထုတ်ပေးတဲ့ ငွေတစ်ထောင် နဲ့ ဝယ်ထားတဲ့ အိမ်တိုင်ဟောင်း ၆ လုံးနဲ့ သစ်တိုသစ်စတွေကြောင့်သာ ကားတစ်စင်းပြည့်တာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “ကလေး ငါ့ကိုပေးလိုက် ဂန္ဒီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဦးအောင် အသံကြားရာကို မှန်းပြီး ဂန္ဒီ လက်လှမ်းလိုက်တယ်။ ဂန္ဒီလိုပဲ မှန်းပြီး လှမ်းလိုက်တဲ့ ဦးအောင်လက်ကို ဂန္ဒီ ဆုပ်မိတယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဂန္ဒီလှမ်းပြီး သားကို ပေးလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါ့လက် အားပြုပြီး ခုန်ဆင်းလိုက်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဦးအောင် လက်တစ်ဖက်ကို အားပြုရင်း ကားကြမ်းပြင်အစွန်းကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ အားပြုဖို့ ဂန္ဒီ လျှောက်စမ်းတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရရဲ့လား၊ ရရဲ့ လား၊ ကလေး ဒီပေးထားပါလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဂန္ဒီတို့ကို ကြည့်နေဟန်တူတဲ့ ကားသမားကြီးရဲ့ အသံအောအော ဂန္ဒီတို့နား ရောက်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ရတယ်၊ ရတယ်၊ ကျွန်မ ဆင်းနိုင်တယ်၊ ဒီလိုပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ဂန္ဒီ ခုန်ဆင်းလိုက်တော့ မြေကြီးပေါ် အသာ ကလေး ရောက်သွားတယ်။ ဦးအောင်တော့  တော်တော် ထိန်းလိုက်ရ မှာပဲ။ သားမွေးပြီးမှ ဂန္ဒီ ဝလာတယ်လေ။ တစ်နေ့ကို ဆန်နို့ဆီဘူး သုံးလုံးချက် မလောက်နိုင်လို့ စိတ်ညစ်ရတာလည်း လွန်ရော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “ဦးအောင်၊ ကားသမားကြီးတွေ မပြန်ခင် မေးကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်မတို့ရောက်နေတဲ့နေရာက ဘယ်လိုနေရာလဲ။ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေး... အေး” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဂန္ဒီတို့နားမှာ ကားသမားကြီးတွေ ရှိဟန်တူတယ်။ အသံ ကျယ်ကျယ်မာမာ ကားသမားကြီးက ချောင်းဟန့်ပြီး.....၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နေဦး၊ ခင်ဗျားတို့စိတ်ထဲမှာ မြင်လာအောင်၊ သဘောပေါက်လာ အောင်၊ အဲ.. ခင်ဗျားတို့နေရမယ့် ကွက်လပ်ကြီးက တော်တော်ကျယ် တယ်ဗျာ။ ကွက်လပ်ကြီးကို ခြံဝင်းခတ်ထားတယ်။ ခင်ဗျားတို့နေရာနဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ တခြားအိမ်တွေလည်း ရှိတယ်။ ဘာရပ်ကွက်ခေါ်လဲတော့ မသိဘူး။ နေဦး၊ ခင်ဗျားတို့ရတဲ့မြေက တစ်ယောက် ဘယ် လောက်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တစ်အိမ်ထောင်ကို ပေးသုံးဆယ် x လေးဆယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခု.. အားလုံး ဘယ်နှစ်အိမ်ထောင်တုံး”   \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အိမ်ထောင်စုပေါင်း နှစ်ဆယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါဆို မဆိုးပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း နေလို့ ရနိုင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ကွက်လပ် အလယ်ကောင်မှာ အုတ်ကြွပ်မိုးတွေ ဘာတွေနဲ့ အဆောက်အဦဟောင်းကြီးတစ်ခု ရှိတယ်ဗျ၊ ဘေးမှာ ထရံ အသစ်တွေဘာတွေလည်း ကာထားတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဪ... အဲဒါ ဦးအောင်တို့ အလုပ်ရုံထင်တယ်၊ ကျွန်မတို့ ကျောင်းက သမဝါယမအလုပ်ရုံ ဒီကို ရွှေ့မယ်ပြောတယ်၊ အလုပ်ရုံ ဆောက်ပြီးပြီလို့လည်း ကြားတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်မှာပေါ့၊ အဲဒီအလုပ်ရုံရဲ့ နောက်ဘက် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ အိမ်သာအသစ်နှစ်လုံး မြင်တယ်၊ ခင်ဗျားတို့ အိမ်ထောင်စုနှစ်ဆယ်က လူပေါင်း ဘယ်လောက်ရှိလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လူပေါင်းရှစ်ဆယ်ကျော်တာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အင်း... အလုပ်ရုံ အနောက်ဘက်မှာ အဝီစိရေတိုင်တူးမလို့ ထင်တယ်၊ ပစ္စည်းတွေ ချထားတာတော့ မြင်တယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟင်... မတူးရသေးရင် ကျွန်မတို့ ရေ ဘယ်ကရမလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဒါတော့ ကျုပ်လည်း မသိဘူးလေ၊ ကဲ... ကျုပ်တို့သွားမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ခဏ... ခဏ၊ ကားဆရာကြီး၊ ကွက်လပ်ထဲမှာ အိမ်တွေတချို့ ဆောက်ထားကြပြီလားဟင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဘာအိမ်မှမရှိသေးဘူး၊ ဘာမှမဆောက်ရသေးဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ လူတွေ အကုန်လုံး အလုပ်ရုံဆိုတာကြီးထဲမှာ နေရာ သွားဦးနေကြတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟင်... ဟုတ်လားဦးအောင်၊ ကျွန်မတို့ ပစ္စည်းတွေရော...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဂန္ဒီက ပြောရင်းဆိုရင်း ဖျာပျာသလဲ ဖြစ်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကလေးကို ကျွန်မပေး၊ ဦးအောင် နေရာသွားဦးလိုက်၊ မချိုတို့က ဦးထားရင်တော့ ကောင်းမှာပဲနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရပါတယ်ဟာ၊ အလုပ်ရုံဆိုတာ ကျယ်ပါတယ်၊ အကျယ်ကြီး ဆောက်တာပါ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အို.. ဘယ်သိနိုင်မလဲ၊ ဦးအောင်ကလည်း တကယ်လို့ နေရာ မရရင် ကျွန်မတို့ ဘယ်မှာသွားနေမလဲ။ မြေကြီးပေါ်နေရမှာ၊ မိုးရွာလာ တော့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ နွေပေမယ့် ရွာချင်ရွာတာကို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေးပါဟာ၊ ဂန္ဒီကလည်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဦးအောင်က ဂန္ဒီ လက်ထဲ သားကိုထည့်ပေးပြီး ထွက်သွားတယ်။ ရင်ခွင်ထဲကို ခေါင်းကလေးနဲ့ တိုးဝှေ့ ချိုတောင်းတဲ့ သားငယ်ကို ဂန္ဒီ နို့တိုက်ရပြန်တယ်။ ဂန္ဒီတို့ ပစ္စည်းပုံကြားက သေတ္တာပေါ်မှာ စမ်းထိုင် လို့ပေါ့။ ဒီသေတ္တာလေးထဲမှာက ဂန္ဒီတို့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ အရေးကြီး တယ် ထင်တာလေးတွေ အကုန်လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂမ္ဘီ ဘေးနားတစ်ဝိုက်မှာ ကလေးတွေနဲ့ တခြားသူစိမ်းတွေ ရှိနေ တာကို ဂန္ဒီ သိနေတယ်။ ဂန္ဒီနှာခေါင်းထဲမှာ ကောင်းကောင်း အနံ့ရနေ တဲ့၊ ဂန္ဒီနားထဲမှာ ကောင်းကောင်းကြားနေရတဲ့ သူတို့အနံ့တွေ၊ အသံ တွေက စိမ်းနေတယ်လေ။ ဂန္ဒီ သိတာပေါ့။ သူတို့ဟာ သူစိမ်းတွေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “ဘယ်သူလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ရုတ်တရက် ဂန္ဒီအနားရောက်လာတဲ့ ညှဉ်းသိုးသိုး အနံ့အသက် ကြောင့် ဂန္ဒီ အော်မေးလိုက်တော့ ခိခနဲ ရယ်လိုက်တဲ့ ကလေးရယ် သံလေး အဝေးထွက်ပြေးသွားတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အို.. ဒုက္ခပါပဲ။ ဂန္ဒီ ကို လာကြည့်တာပဲ ဖြစ်ပါစေနော်။ ပစ္စည်း တွေဘာတွေ ယူဖို့လာတာတော့ မဟုတ်ပါစေနဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဂန္ဒီ ကို အမေ ဝယ်ပေးထားတဲ့ ဓာတ်ဘူးလေး ထည့်ထားတဲ့ ခြင်းက ဘယ်နားမှာပါလိမ့်။ လူချင်းတူတူ၊ သူချင်းမျှမျှ ပစ္စည်းဆိုလို့ ဒါလေးရှိတာ။ ဦးအောင်ကလည်း ပြန်မလာသေးဘူးလား။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မောင်အောင် ရောက်ပြီလားဟေ့၊ ဂန္ဒီတို့ သားအမိကော”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဟော... မချိုရဲ့ အသံ။ အဆိုတော်အသံမို့လို့ ထင်ပါရဲ့။ မချို အသံက သိပ်အောင်တာပဲ။ မချိုနဲ့ ဦးအောင်နဲ့က ရွယ်တူသူငယ်ချင်း တွေပေါ့။ ဂန္ဒီနဲ့ ဦးအောင်နဲ့က ရှစ်နှစ်တောင်ကွာတာ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အသံကောင်းတဲ့ မချိုကိုတော့ မယူဘဲ ဂန္ဒီကို ဘာလို့ ယူရသလဲ လို့ ဂန္ဒီကပြောတိုင်း မချိုက  စိတ်ဆိုးဒေါသဖြစ်တတ်တယ်။ မောင်အောင့် လိုရုပ်များ တစ်သက်မမှန်းဘူးတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မချိုကလေ တကယ်ပဲ၊ သူကများ ဘာမြင်ရလို့လဲ။ ကိုထွေး ကကော မချိုကို မြင်ရလို့လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဦးအောင်ကိုလည်း ဂန္ဒီ မမြင်ဖူးပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဂန္ဒီကိုလည်း ဦးအောင် မမြင်ဖူးပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ပြီးတော့ အပျိုကြီးမမကြင်၊ ဘလိုင်းကိုင်ဇာ၊ ကိုကံဦး၊ မညိုစိမ့်၊ ကိုဆန်းမောင်..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အို.. အားလုံးပါပဲလေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီအိမ်ထောင်စုနှစ်ဆယ်က ဂန္ဒီတို့တစ်တွေဟာ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးခဲ့သူတွေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘယ်တော့မှလည်း မမြင်နိုင်တော့တဲ့သူတွေလေ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568713326741,"sku":"","price":5850.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_19de0a20-8930-4071-8db5-f53e7d019207.jpg?v=1730210638"},{"product_id":"နုနုရည်အင်း၀-အမှတ်မရှိလမ်းမရှိကီလီဘောတံတား","title":"အမှတ်မရှိလမ်းမရှိကီလီဘောတံတား","description":"\u003cp\u003e           စက်ဝိုင်း ... ခုရောက်နေတာဟာ ထောင် ... တဲ့။ ထောင် .....။ ထောင်၊ ထောင် ဆိုတာဟာ ခိုင်ခံ့ လုံခြုံတဲ့ တိုက်ခန်းကြီးတစ်ခန်းပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းသံတွေသာ ရှိမနေ ဘူးဆိုရင်၊ ညစ်ပတ်နံစော်လှတဲ့ အနံ့အသက်တွေသာ ရှိမနေဘူးဆိုရင်၊ တရွရွကိုက်ခဲတတ်တဲ့ ကြမ်းပိုးတွေ ခြင်တွေသာ ရှိမနေဘူးဆိုရင်၊ နိုင်လွန်ဟင်းဆိုတဲ့ ရေလုံပြုတ်ဟင်းချိုနဲ့ လုံးတီးနီတာရဲ ထမင်းကိုလည်း စားမနေရဘူးဆိုရင် ဒီတိုက်ခန်းကြီးဟာ ဘယ်လောက်နေလို့ ကောင်း လိုက်မလဲ ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “စက်ဝိုင်း” စွန့်ခွာခဲ့တဲ့ အမေသိန်းနဲ့ ဦးလေးကြည်တို့ရဲ့ ငမိုးရိပ် ချောင်းဘေးက တဲအိမ်လေးထက်လည်း သာမှာပဲ။ ခုလတ်တလော စက်ဝိုင်းနေတဲ့ ရုပ်ရှင်ရုံရှေ့က ကြယ်မြင်လမြင် ပလက်ဖောင်းအိမ်ထက် လည်း သာမှာပဲ။ ဒါကြောင့်မို့များ အမေသိန်းက ထမင်းချက်စရာမရှိတဲ့အခါမျိုးတွေမှာ အရက်မူးနေတဲ့ ဦးလေးသိန်းကို “ရှင့်သတ်ပြီး ကျုပ် ထောင်ထဲသွားနေမယ်” လို့ ခဏခဏ ပြောတာများလား ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ခန်းလုံး ဆူညံနေတဲ့ အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းတွေကြားထဲ မှာ အိပ်မပျော်တဲ့မျက်လုံးတွေကို ကြိုးစားမှိတ်ရင်း စက်ဝိုင်း ဟိုဘက်ကို အသာလွန့်လိုက်တယ်။ ဖျက်ဆို ဟိုဘက်က အမေစိန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဝဝ ကြီး တွန့်ခနဲဖြစ်သွားပြီး စက်ဝိုင်းလက်ကို လာဆိတ်တယ် ..။ အိပ်စမ်းဆို တဲ့သဘော။ တော်တော်ပါးတဲ့ အမေစိန်ပါလား။ ဒီလောက် အိပ်မော ကျနေတဲ့ကြားက ထိမိရုံလေးနဲ့ ဖျတ်ဆို သတိနဲ့ နိုးလာတဲ့အကျင့်ဟာ အမေစိန်ပြောသလို ပလက်ဖောင်းကို အိပ်ရာလုပ်ရင်းရလာတဲ့ အကျင့် ထင်ပါရဲ့။ စက်ဝိုင်း အသာငြိမ်နေရင်း အသက်ရှူမှန်မှန်နဲ့ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်ပြလိုက်တယ်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ အမေ စိန်ဟောက်သံ ပြန် ပေါ်လာတာပဲ။ စက်ဝိုင်း ရယ်ချင်သွားမိတယ်။ အမေစိန်ဟာ ကြောက် စရာကောင်းပေမယ့် ရယ်စရာလည်း ကောင်းတာပဲ။ အမေစိန်နဲ့သိတာ သည်ညပါနဲ့ဆို နှစ်ညပဲ ရှိပေမယ့် စက်ဝိုင်း သိပါတယ်။ မျက်နှာ အမူအရာနဲ့ ပါးစပ်က ကြမ်းတမ်းဆဲဆိုတတ်ပြီး၊ ညအိပ်ခါနီး ပလက် ဖောင်းပေါ်မှာ သီချင်းတစ်ပုဒ်ဆိုတတ်တဲ့ မိန်းမကြီးတစ်ယောက်ဟာ ကြောက်စရာကောင်းသလို ရယ်စရာလည်း မကောင်းဘူးလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အင်း... အမေစိန်လိုပါပဲလေ။ စက်ဝိုင်းအဖြစ်က ကြောက်စရာ ကောင်းသလို ရယ်စရာလည်းကောင်းရဲ့ ။ တမြန်နေ့ညကဆို စက်ဝိုင်း ငမိုးရိပ်ချောင်းဘေးက ကလေးသေးနံ့တွေ နံစော်တဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ မနေ့ညကကျ ရန်ကုန်မြို့လယ်ကောင် ရုပ်ရှင်ရုံဘေးက ဓာတ်ဆီနံ့ ကတ္တရာနံ့မွေးပျံ့တဲ့ ပလက်ဖောင်းပေါ်မှာ၊ ဟော ... ဒီနေ့ညကျတော့ မိလ္လာစော်နံ့တွေ စူးရှနေတဲ့ မိလ္လာချောင်ထောင်ထဲမှာ    တိတိကျကျဆိုရင် မနေ့ညက ပလက်ဖောင်းပေါ်မှာ ညတစ်ဝက် အချုပ်ထဲမှာ ညတစ်ဝက် ပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါတွေအတွက် စက်ဝိုင်း ဝမ်းမနည်းမိတဲ့ပြင် စိတ်ဝင်စားလို့ တောင်နေမိသေးတယ်။ အပြောင်းအလဲအတွက် စွန့်စားထွက်ပြေးလာတဲ့ စက်ဝိုင်းပဲ။ ဘယ်မှာမွေးမှန်းမသိတဲ့ စက်ဝိုင်း အမေသိန်းတို့လက်ထဲရောက်ကတည်းက အပျိုသာဖြစ်ရော ငမိုးရိပ်ချောင်းဘေးကနေ ရန်ကုန် မြို့ထဲကို တစ်ခေါက်တစ်လေမှ မရောက်ခဲ့ဖူးတာ။ ရန်ကုန်မြို့လယ် ခေါင်ဟာ စက်ဝိုင်းအတွက် တကယ့်ကို ရင်ခုန်ထိတ်လန့်စရာ အပြောင်း အလဲကြီးပဲ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အို ... ရင်ခုန်တာကတော့ မပြောနဲ့။ မြို့လယ်ကောင်ရောက်မှ မဟုတ်ဘူးရယ်။ ငမိုးရိပ်ချောင်းကို ဖြတ်ပြီး “ရန်ကုန်ကို ရန်ကုန်ကို” ဆိုတဲ့ ဘတ်စ်ကားပေါ်တက်လိုက်ကတည်းက ရင်တွေ တဒိုင်းဒိုင်း ခုန် တော့တာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကားပေါ် ရောက်ရောက်ချင်း မိန်းမဖော်ရှိတဲ့ ထိုင်ခုံမှာ ကဗျာ ကရာ ဝင်ထိုင်ချလိုက်တဲ့အထိ စက်ဝိုင်း ရင်တွေက ထိတ်ထိတ်ခုန်နေ တုန်း။ လှလှပပ ဖြီးလိမ်းခြယ်သထားတဲ့ဘေးက မိန်းမ ဟိုဘက်တိုးထိုင် လိုက်တာကိုလည်း စက်ဝိုင်း မသိဘူး။ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ဣန္ဒြေရအောင် မျက်နှာထားထားရင်း လက်ထဲက ကျပ်တန်တစ်ရွက်ကို အားကိုးရာ တစ်ခုလို ဆုပ်ထားမိတယ်။ သည်ကျပ်တန်က အမေသိန်းရဲ့ နောက်ဆုံး လက်ကျန်ပိုက်ဆံနဲ့တူရဲ့ ...။ ဖျာအောက်က စက္ကူအိတ်လေးတွေကြားမှာ စက်ဝိုင်း မနည်းရှာရတာ။ အမေသိန်းမှာ မရှိမှန်းသိပေမယ့် ဖျာအောက် မှာ အနည်းဆုံး ငါးကျပ်တန်လေးတစ်ရွက်တော့ ထွက်စမ်းပါတော်လို့ ဆုတောင်းလိုက်ရတာ။ အလကားပဲ။ ကျပ်တန်တစ်ရွက် ထွက်လာတာ တောင် ကံကောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထွီခနဲ ခရာမှုတ်သံနဲ့အတူ ကားစက်နှိုးသံကြားတော့ ငြိမ်မလိုလို ဖြစ်နေတဲ့ရင် သိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ကားထွက်တော့မယ် ... ဒီကားကြီး က ရန်ကုန်ထဲကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ ရန်ကုန်ထဲရောက်ရင်၊ ဆင်းပြီး စက်ဝိုင်း ဘယ်သွားမလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “လက်မှတ် ယူရအောင် ခင်ဗျာ ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စက်ဝိုင်းတို့ခုံနားလာရပ်တဲ့ လက်မှတ်ရောင်းသမားကို စက်ဝိုင်း ဘေးက မိန်းမက ငါးကျပ်တန် အသစ်လေးတစ်ရွက်လှမ်းပေးပြီး တိုးတိုး ကလေး “တစ်ယောက်” လို့ ပြောလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “အကြွေမပါဘူးလား အစ်မလေး ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စက်ဝိုင်းကို ပိုက်ဆံအမ်းပေးရင်း လက်မှတ်ရောင်းသမား ကလေးက မိန်းကလေးကို မေးတယ်။ “ဟင့်အင်း” ဆိုပြီး ခပ်တည်တည် ခေါင်းခါပြတဲ့မိန်းမကို ကြည့်ပြီး စက်ဝိုင်း သဘောကျနေမိတယ်။ အားကျ နေမိတယ်။ သူ့ပုံစံက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ရှိလိုက်တာ။ ဘေးဘီလည်း ဟိုကြည့် ဒီကြည့် မလုပ်ဘူး။ ရှိုးတိုးရှန့်တန့်လည်း မဖြစ်ဘူး ..။ သူ့လည်ပင်းက ဆွဲကြိုးရယ်၊ လက်က နာရီရယ်၊ လက်ကောက်ရယ်၊ သူဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေရယ်ကို ကြည့်ပြီး စက်ဝိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငုံ့ကြည့် မိပြန်တယ်။ အမေသိန်း အင်္ကျီခါးရှည်ရှည်ကို ဆွဲချမိပြန်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမေသိန်း အင်္ကျီက မဆိုးပါဘူး ..။ သူ့ရဲ့ တစ်ထည်တည်း သော အကောင်းစားအကျီ၊ သိမ်းထားတာ။ အမေသိန်းက ပိန်တော့ စက်ဝိုင်း ကိုယ်လုံးနဲ့ဆို သိပ်မချောင်တော့ဘူး။ ထဘီကလည်း အရောင် လွင့်စပြုပေမယ့် နဂိုအရောင်က အဝါရောင် တောက်တောက်ဆိုတော့ ကြည့်ပျော်ရှုပျော် ရှိသေးတယ်။ အမေသိန်းက ဒီအင်္ကျီနဲ့ ထဘီကို ငမိုးရိပ်ချောင်း ဟိုဘက်ကမ်းက ဈေးကို ငါးလေးဘာလေး သွားရောင်းမှ ဝတ်တာ ..။ အမေသိန်း စက်ဝိုင်းကို ဘယ်လောက် စိတ်ဆိုးလိုက်မလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “ဗဟိုဈေးပါတယ်၊ ဗဟိုဈေး ..” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘေးက မိန်းကလေးက ဆတ်ခနဲထရပ်ပြီး လူတွေကြားထဲ တိုးဆင်းတယ်။ ကျောင်းဆရာမ သားအမိနှစ်ယောက်၊ သမီးလေးက ငါးနှစ်ခြောက်နှစ်လောက်ပဲရှိဦးမှာ။ ရည်မွန် နူးညံ့ပုံရတဲ့အမေက သူ့ ပေါင်ပေါ်က ကလေးလေးကို ကြင်ကြင်နာနာ ဖက်ထားလိုက်တာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရည်မွန်နူးညံ့တဲ့အမေ ..။ ဟုတ်တယ်။ ဒီလိုအမေမျိုးဟာ စက်ဝိုင်း အင်မတန်လိုချင်တဲ့အမေပေါ့...။ နာကြည်းဝမ်းနည်းစိတ်ကြောင့် စက်ဝိုင်းရင်တွေ ကျင်ခန်နာရပြန်တယ်။ အမေသိန်းက နင့်အမေ ဟာ... အဲလို နူးနူးညံ့ညံ့ဆိုရင် နင့်ကို ထားခဲ့မလားတဲ့ မိစက်ရဲ့”တဲ့..။ ချိုးချိုးဖဲ့ဖဲ့ ပြောရက်လိုက်တာ။ စက်ဝိုင်းအမေကို သူသိလို့လား။ သူမြင်ဖူးလို့လား။ စက်ဝိုင်းအမေဟာ စက်ဝိုင်းကို ထားပစ်ခဲ့တာ တစ်ခု တည်းနဲ့ နူးညံ့တဲ့မိန်းမ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးတဲ့လား..။ စက်ဝိုင်းကို အမေသိန်းတို့ တွေ့ခဲ့တဲ့ ပွဲဈေးတန်းမှာ အမေက စက်ဝိုင်းကို ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ သားမိနှစ်ယောက် လူတွေညပ်ပြီး ကွဲသွားတာကော မဖြစ်နိုင် ဘူးလား...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကားလမ်းချိုင့်ဝှမ်းတွေထဲ ဘတ်စ်ကားက ဒုန်းဒုန်းကျပြီး ဆောင့်တဲ့အရှိန်နဲ့ ခေါင်းကို ကားနံရံက လာဆောင့်တော့ ခေါင်းက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568713687189,"sku":"","price":10450.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4dd04ae0-8953-4c9e-87cf-4ff6efe28819.jpg?v=1730210658"},{"product_id":"နုနုရည်အင်း၀-လ၀န်းစက်၀ိုင်းထက်ပိုင်းပြတ်ကြွေ","title":"လဝန်းစက်၀ိုင်းထက်ပိုင်းပြတ်ကြွေ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e(၁)    \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေါ်လီ... ဒေါ်လီ၊ နင်ဘယ်မှာလဲ၊ နင်ဘယ်နားမှာလဲ၊ မှောင်မည်း နေတာပဲဟယ်၊ ငါကြောက်လိုက်တာ၊ နင့်ကို ငါ လုံးဝ မမြင်ရဘူး ဒေါ်လီရဲ့ ၊ နင် ဘယ်ရောက်နေလဲဟင်....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငါအိပ်တာဖြင့် ခဏလေးပါ၊ ငါ ဗိုက်ဆာလို့ ငိုတော့တောင် နင်က တိတ်တိတ်ဆို၊ နင် မချမ်းအောင် ငါဂါဝန်ထဲမှာလည်း ထုပ်ထားရသေး တယ်၊ ဘာဖြစ်လို့ နင်က ကောင်းကောင်းမနေရတာလဲလို့၊ အိုက်လို့လား.. ဟုတ်လား ဒေါ်လီ ငါ့နားကို မြန်မြန်လာပါဟယ်၊ ငါကြောက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟော.. ကြားလား၊ ကြားလား၊ ကျွိ- ကွို- ကွီ- ါတဲ့၊ ဒီအခန်း ထဲမှာ ကြွက်တွေရှိတယ်၊ ကြွက်တွေဟာ ထမင်းစားပြီး လက်ကိုစင်အောင် မဆေးရင် လက်ထိပ်ကလေးတွေကို ကိုက်ဖြတ်တတ်တယ်တဲ့၊ နှပ်မညှစ်ဘဲ နှပ်ချေးတွဲလောင်းနဲ့နေရင် နှာခေါင်းထိပ်ဖျားလေးကို ကိုက်ဖြတ်တတ်တယ် တဲ့၊ ပြီးတော့ ဂါဝန်တွေ ဘာတွေညစ်ပတ်နံစော်ရင်လည်း အိုး... လုပ်ပါဦး၊ ဒေါ်လီ..၊ ငါ့ဂါဝန်မှာ ရှူရှူးတွေ့နွဲ့ရွဲစိုကုန်ပြီ၊ ငါ့ဂါဝန်ဟာ ညစ်ပတ်နံစော် နေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေါ်လီ... ဒေါ်လီ၊ ကြည့်စမ်း၊ နင်က ဒီမှာကိုး၊ ဝမ်းသာလိုက်တာ ဟယ်၊ နင်က မှောက်ရက်ကလေး အိပ်နေတာပေါ့လေ၊ မျက်တောင် နက် နက် လေးတွေကို ပိတ်ပြီးတော့ပေါ့ ၊ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို ဟပြီး သွားနှစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချောင်းပူးလေး ပေါ်လို့ပေါ့၊ ဘာရမလဲ နင့်ကို ဟောဒီလို ဟောဒီလို ပွေ့ချီ လိုက်တာနဲ့ နင်မျက်လုံးပြူးပြီး နိုးလာရမှာပေါ့၊ ပြီးတော့ နင့်ကို ငါလှုပ်ပြီး မြူလိုက်မယ်၊ နင်က ငါ့ကို ဂလပ်၊ ဂလပ်နဲ့ မျက်စိမှိတ်ပြီး လျှာထုတ် ပြောင်ပြမယ်မဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေါ်လီလေးရယ်၊ နင့်ကိုငါ သိပ်ချစ်တာပဲ၊ နင့်ကိုငါဖက်ထားမယ်၊ နင်ငါ့ဂါဝန်ထဲမှာပဲ နေပါနော်၊ ရှူရှူးစော်နံလို့ နင် မနေချင်ဘူးလားဟင်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမှောင်ကြီးထဲမှာငါကြောက်လို့ပါတယ်၊ နင်နေပါနော်၊ နင့်ကိုဖက်ထားရရင် ငါသတ္တိကောင်းလာတယ် သိလား၊ နင် ဗိုက်ကော ဆာနေပြီလား၊ ခဏနေ ဦးနော်၊ ငါလည်းဆာတာပဲ၊ ကြီးတော် စိတ်ဆိုးမပြေမချင်း ငါတို့နှစ်ယောက် ဘာမှစားရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သော့ဖွင့်တဲ့အသံကို နင်နားထောင်နေနော်၊ ကြားလား။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကြီးတော်ကို နင်ချစ်လား ဟင်... ဒေါ်လီ၊ မချစ်ဘူးမဟုတ်လား၊ နှင့်ကို ဒေါ်လီလေး ဒေါ်လီလေးလို့မခေါ်ဘဲ၊   ဒေါ်လီရုပ် ဒေါ်လီရုပ်လို့ခေါ် လို့ကို မချစ်ဘူးမဟုတ်လား၊ ပြီးတော့ တစ်မျိုးခေါ်သေးတယ်လေ၊ “ဟိုကောင်မ ပေးလိုက်တဲ့ ဒေါ်လီရုပ်”တဲ့၊ ဟိုကောင်မဆိုတာ နင်သိလား၊ ငါ့ရဲ့ အမေကို ပြောတာ။ ငါ့အမေကို ကြီးတော်က မုန်းတယ်၊ မချစ်ဘူး၊ ညီမအရင်းချင်းပေမဲ့ ဘထွေး အေးမောင်လို ငါ့ အမေကို မချစ်ဘူး၊ ဘထွေး အေးမောင်က ငါ့အမေကို ချစ်တယ်၊ ဘထွေး အေးမောင်ကို နင်သိပါ တယ်၊ နင့်ကိုငါ့ဆီခေါ်လာတဲ့သူလေ၊ သူက ကြီးတော်ရဲ့ မောင်၊ ငါ့အမေရဲ့ အစ်ကို၊ မန်းလေးမှာ နေတယ်၊ ဘထွေး အေးမောင် ရန်ကုန်ကိုသွားရင်း အမေ့ဆီဝင်တော့ အမေက ငါ့အတွက် နင့်ကို ထည့်ပေးလိုက်တာတဲ့၊ နင် မှတ်မိတယ်မဟုတ်လား၊ နင့်ကို ထည့်ပေးလိုက်ကာစတုန်းက တစ်ခါ၊ ငါ့ ကို ကြီးတော် ဒီအမှောင်ခန်းထဲပိတ်ထားတာလေ။ နင့်ကို ငါ့လက်ကမချလို့ တဲ့၊ သူက နင့်ကို ဂျပ်သေတ္တာဘူးထဲမှာပဲ ရိုရိုသေသေ သိမ်းထားရမယ်တဲ့၊ တစ်နေ့ကို တစ်ခါပဲ ခဏလေးကစားပြီး ဂျပ်သေတ္တာဘူးထဲ ပြန်ထည့်ရမယ် တဲ့။ ငါက တအားအော်ငိုပြီး သူ့လက်ထဲက အတင်းလုရပါ့ မလား ဆိုပြီး ဒီအခန်းထဲမှာ တံခါးတွေ အကုန်ပိတ်ပြီး သော့ခတ်ထည့်ထားတာလေ၊ ငါကြောက်ပြီးအော်တာ ဘာဖြစ်သွားမှန်းမသိဘူး။ နောက်တော့မှ ကြီးတော်က နင့်ကိုငါနဲ့တူတူထားတယ်၊ အိပ်ရာထဲကိုတော့ မယူရဘူးတဲ့၊ ငါက အတင်း ယူတော့ ညကြီးမှာ ငါ့ကို အခန်းထဲ တစ်ခါထည့်သေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခုတောင် တော်သေးတယ်နော် ၊ နင့်ကို ငါအတင်းဖက်ထားလို့ နင် ဒီထဲပါလာတာ၊ နင်သာမပါရင် ငါဘယ်လောက် ကြောက်လိုက်မလဲ ဟယ်။ မှောင်တာကို ငါသိပ်ကြောက်တာပဲ ဒေါ်လီရယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငါ့ကို ဒီထဲထားမှာစိုးလို့ ကြီးတော်ကို ငါချစ်ပါတယ်။ သူခိုင်းတာ လုပ်ပါတယ်၊ ပြောစကား ဆိုစကားနားထောင်ပါတယ်။ ကြီးတော်ကကျောင်းနေရမယ်ဆိုလို့ ငါနေမယ်ပြောသားပဲ၊ ငါနေတော့ မနေချင်ပါဘူး၊ ဟင့်အင်း ငါမနေရဲဘူး။ အဲဒီကျောင်းမှာ မန်းလေးက ဘထွေးအေးမောင်ရဲ့ သားတွေလို ကောင်လေးမျိုးတွေ၊ ငါတို့အိမ်ဘေးက စိမ်းစိမ်းတို့လို ကောင် မလေးတွေ အများကြီးရှိနေတာ ငါသိတယ်။ သူတို့က ငါ့ကို မြင်းလုပ်စီးမှာ၊ မုန့်လုစားမှာ၊ လည်ပင်းညှစ်မှာ။ နင်သာဆိုလည်း ကျောင်းမနေဘူး မဟုတ်လား၊ ဟင်... ဒေါ်လီ။ ကြီးတော်က ငါ့ကို ခေါ်သွားတယ်၊ ကျောင်း အပ်ဖို့တဲ့၊ မနက်ကပေါ့။ ငါ့ကို ဟောဒီဂါဝန်အသစ် ဝတ်ပေးတယ်၊ အိမ် မှာဝတ်တဲ့ စပ်ထဘီအသေးလေးကို မဝတ်ရဘူး၊ သူလည်း အိမ်မှာ ဝတ်တဲ့ စပ်ထဘီအကြီးကြီးကို မဝတ်ဘူး။ အင်္ကျီအသစ် ထဘီအသစ်နဲ့၊ ကျောက် သင်ပုန်းနဲ့ ကျောက်တံပါတဲ့ လွယ်အိတ်အသေးလေးကို ငါလွယ်ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကြီးတော်ခေါင်းပေါ်မှာ လင်ပန်းကြီး ရွက်ထားတယ်။ လင်ပန်းကြီး ထဲမှာ ကြီးတော် မနက်အစောကြီးကချက်တဲ့ ဆီထမင်းတွေရယ်၊ ငါးခြောက် ဖုတ်တွေရယ်ရှိတယ်၊ အဲဒါ ဆရာတွေ၊ ဆရာမတွေကို ကျွေးဖို့တဲ့၊ လက်ဖက် ရည်တို့ ကိတ်မုန့်တို့ဝယ်တာက ပိုက်ဆံကုန်တယ်လို့ ကြီးတော်က ပြောသေး တယ်။ ကျောင်းကလေ ငါတို့ခြံကနေဆို အဝေးကြီးလျှောက်ရတယ်၊ ငါ တို့ ခြံတွေကလူတွေနဲ့ ဝေးတဲ့နေရာမှာရှိတာ။ မြို့ထဲကလူတွေက ပန်းတို့၊ မုန်လာတို့ ၊ ဆူးပုပ်ရွက်တို့ဝယ်ချင်တော့မှလာကြတာ။ စက်ဘီးတို့မြင်း လှည်းတို့နဲ့လာတာပေါ့၊ ကြီးတော်က ကျောင်းကို မြင်းလှည်းနဲ့ မသွား တော့ ငါတို့အကြာကြီးပဲလျှောက်သွားရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျောင်းကိုရောက်တော့လေ သိလား ဒေါ်လီ၊ ကောင်လေးတွေ၊ ကောင်မလေးတွေမှ အများကြီးပဲ၊ ငါတစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူးသိလား၊ ငါ တွေ့ဖူးတာက ဘထွေးအေးမောင်ရဲ့ သားတွေနဲ့ ငါတို့ခြံနားက စိမ်းစိမ်း ရယ်၊ စိမ်းစိမ်းညီမလေးတွေရယ်၊ ဒါပဲတွေ့ဖူးတာ၊ ငါကတော့ ကြီးတော် ထဘီကိုပဲ အတင်းကပ်ပြီး ဆုပ်ထားမိတာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကြီးတော်ကို ဆရာမဝဝကြီး တစ်ယောက်က “တင်တင်ပါလား၊ လာလာ”တဲ့၊ ကြီးတော်နာမည်က ဒေါ်တင်လေးလို့ ခေါ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကပဲဖြစ်ဖြစ် ကြီးတော်ကို တင်တင်လို့ချည်း ခေါ်ကြတာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီ ဆရာမဝဝကြီးကလေ ကောင်လေးတွေ ကောင်မလေးတွေ အများကြီးရှေ့က စားပွဲကို ငါ့ကို ခေါ်သွားတယ်၊ ကောင်လေးတွေ ကောင် မလေးတွေကလည်း ဝိုင်းကြည့်နေကြတာပဲ၊ အဲဒီထဲမှာ စိမ်းစိမ်းလည်း ပါတယ်၊ စိမ်းစိမ်းက ငါ့ထက်အရင် ကျောင်းနေတာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဆရာကြီး ဒီနေ့ခွင့်ယူထားလို့လေ၊ ကျွန်မ လက်ခံထားလိုက်ပါ မယ်၊ တင်တင့်တူမ အသက်ပြည့်ရဲ့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပြည့်ပါတယ်၊ ခြောက်နှစ်ထဲမှာလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်လား၊ ကလေးက ညှက်လိုက်တာ၊ လေးနှစ်ငါးနှစ်လောက်ပဲ ထင်ရတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ညှက်တာကတော့ သူ့အမေတူလို့နေမှာပါ၊ ကျွန်မဖြင့် ဆိတ်နို့ တစ်မျိုး နွားနို့ တစ်မျိုးနဲ့ မွေးရတာ ဆရာမရေ၊ ပင်ပန်းခံရတာတွေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေးလေ အပျိုကြီးမှာ” “\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါကြောင့် ပြောရတယ်၊ အင်း.. ကြီးလာရင်တော့ကျေးဇူးပဲပြန် ဆပ်မလား၊ ရင်ဝပဲစုံကန်မလား ဆိုတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီနေရာမှာ ကြီးတော်ကို ငါစပြီး မုန်းတာပဲ ဒေါ်လီ၊ ကြီးတော်ဟာ ဒီစကားကို နေရာတကာမှာ မပြောဘဲ မနေနိုင်ဘူးလား၊ ငါဘာမှ နားမလည် တဲ့ အရွယ်ကတည်းက ကြီးတော်က ဒီစကားကို လူတကာ ပြောခဲ့တာ၊ ငါ့ ကိုလည်း မေးခဲ့တာ၊ ငါဝမ်းနည်းအောင် ကြီးတော်သိပ်လုပ်တာပဲ၊ ငါ ကြီးတော်ကို ချစ်ပါတယ်၊ငါငယ်ငယ်လေးထဲက ကြီးတော်ရင်ဘတ်ကို သမီး မကန်ပါဘူးလို့ ငါ ဖြေဖူးပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကြီးတော်က မရပါဘူး။ သူ့စကားတွေပြောတော့မှာ၊ အဖေတို့၊ အမေတို့အကြောင်းတွေပြောတော့မှာ ဒေါ်လီရဲ့။ ငါလေအရင်ဆို ကြီးတော် ဘယ် သူ့ကိုပြောပြော၊ အမြဲနားထောင်တယ်၊ ကြီးတော်က သွားခိုင်းလည်း တိတ် တိတ်လေးခိုးပြီး နားထောင်တယ်။ ငါ့အဖေနဲ့အမေ့အကြောင်း သိချင်လို့ ပေါ့။ ဒါပေမဲ့လေ ခုတစ်ခါ တော့ ငါနားမထောင်ချင်ဘူး။ ငါငိုချင်တယ်။ ငါ့ရှေ့မှာ စိမ်းစိမ်းတို့ရှိတယ်လေ။    တခြားကောင်လေးတွေ ကောင်မလေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတွေလည်း ရှိတယ်လေ။ ကြီးတော်ရဲ့ ထဘီကို ငါတအားဆုပ်ဆွဲမိတော့ ကြီးတော်က ငါ့လက်ကို ပုတ်ချတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟဲ့.. ဖယ်စမ်းပါဦး၊ တစ်ခါတည်းတွန့်လိမ်ပြီး ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ ဒီလိုလူတောမတိုးတာကို ငါမကြိုက်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်သားပဲ သမီးကလည်း အဲလိုမနေရဘူး။ လာ... ဒီနားကို လာစမ်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆရာမဝဝကြီးဆွဲခေါ်တာကို ငါ မသွားပါဘူး၊ အတင်းပေကတ်နေ တာပေါ့ ။ ဆရာမဝဝကြီးကိုလည်း ငါကြောက်တယ် ဒေါ်လီရယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟဲ့... ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ ခွေးနီမ၊ ညည်း နာချင်ပြီ ထင်တယ် ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ငါကြိတ်မှိတ်ထားတဲ့ကြားထဲက မျက်ရည်တွေ တစ်ပေါက်ပေါက် ကျလာတော့တာပဲ ဒေါ်လီ။ ကြီးတော်ရိုက်မှာကြောက်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ လူရှေ့သူရှေ့မှာ ကြီးတော်ဆုံးမတတ်တဲ့ ပေါင်တွင်းကြော လိမ်ဆွဲတာလောက် ကတော့ ငါမျက်ရည်လည်ရုံနဲ့ ကျိတ်ခံတတ်ပါတယ်။ ခုဟာက ငါ့ကို ခွေးနီမလို့ အကျယ်ကြီးခေါ်လိုက်လို့။ ကြည့်ပါလား၊ စိမ်းစိမ်းက ပြုံးစိစိ နဲ့ ကြည့်နေတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ဘေးက ကောင်မလေး နားနားကပ်ပြီးတော့ လည်း ပြောလိုက်သေးတယ်။ ငါ့ကို ခွေးနီမ ... ခွေးနီမ အဲ.. အဲ့လို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခေါ်ဖို့ တိုင်ပင်တာနေမှာပေါ့။ သူက ငါ့ ကို အမြဲတမ်း ခွေးနီမ ခွေးနီမ အဲ.. အဲ့လို့ ခေါ်နေကျပဲ။ ဘထွေးအေးမောင်သားတွေ လာရင်လည်း သူနဲ့ ပေါင်းပြီး ငါ့ကိုခွေးလုပ်တမ်းကစားကြတယ်။ ထန်းလျက်တွေ ပစ်ကျွေးကြ တယ်။ အရိုးတွေ ပစ်ကျွေးကြတယ်။ စိမ်းစိမ်းဟာ ဘယ်လောက်ယုတ်ပတ် တယ်မှတ်လဲ။ သူတို့ အိမ်က ခွေးမကြီးက ခွေးကလေးတွေမွေးတော့ အဲဒီထဲက မွေးစုတ်ဖွားအနီလေးနဲ့ ခွေးမလေးကို ခွေးနီမလို့ မှည့်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခွေးနီမဆိုတဲ့ နာမည်ကြီးကို ငါသိပ်မုန်းတာပဲ ဒေါ်လီ။ ကြီးတော်ဟာ ဘာလို့ ငါ့ကို အဲဒီနာမည်ကြီးကို မှည့်ရတာလဲ ဒေါ်လီရယ်။ နင့်ကိုတော့ ဘယ်သူက နာမည်မှည့်ပေးတာလဲ ဟင်၊ နင့်နာမည်လေးက လှတယ်။ အဲဒါမျိုးနာမည်လေး ငါ ဖြစ်ချင်လိုက်တာဟယ်။ ခုတော့ ငါ့ကို တစ်ကျောင်း လုံးက ခွေးနီမ၊ ခွေးနီမ အဲ... အဲ့လို့ ခေါ်ကြတော့မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မငိုရဘူးလေ သမီး၊ လာ.. လာ၊ ဆရာမဆီလာစမ်း၊ မကြောက်ရ ဘူးနော်၊ ပြောပါဦး၊ သမီးနာမည်ပြောပါဦး၊ ကျောင်းသူကြီးဖြစ်အောင် စာရင်းသွင်းရအောင်..... နော်၊ သမီးနာမည်က”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ငါ့ကို ချော့မော့မျက်ရည်သုတ်ပေးလို့ ချစ်မလို့ ရှိသေး ဆရာမဝဝကြီး ကို ငါ မုန်းသွားပြီ ဒေါ်လီ။ ငါမပြောချင်ပါဘူးဆိုနေမှ။ စိမ်းစိမ်းဆီကို ငါ လှမ်းကြည့်ပြီးတော့ စိမ်းစိမ်းက အသံမထွက်ဘဲ ခွေးနီမ အဲ... အဲ.. တဲ့။ ဆရာမ ဝဝကြီးလက်ထဲက ငါအတင်း ရုန်းထွက်ပစ်လိုက်တာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပြန်မယ်... အိမ်ပြန်မယ်၊ အိမ်ပြန်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အို.. အို.. အဲလို မလုပ်ရဘူးလေ ကလေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အံမယ်.. ခွေးနီမနော် ခွေးနီမ၊ ညည်းတော့လေ နေဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကြီးတော်ကလေ ဆရာမကြီးလက်ထဲကနေ ငါ့ကို ဆွဲယူသလိုလိုနဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568714309781,"sku":"","price":7200.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a4b552e4-5bc9-4c36-a587-bc79b5b3bece.jpg?v=1730210679"},{"product_id":"နုနုရည်အင်း၀-ပြုံး-လည်းကန်တော့ခံတော်မူပါရယ်-လည်းကန်တောခံတော်မူပါ","title":"ပြုံး၍လည်းကန်တော့ခံတော်မူပါရယ်၍လည်းကန်တောခံတော်မူပါ","description":"\u003cp\u003e          ခုလို ပွဲတော်စချိန် ရောက်ပြီဆိုလို့ရှိရင် တောင်ပြုန်း လမ်းခွဲကလေး ပတ်ဝန်းကျင်ဟာ မှိုင်းဝေရီပြာလို့ လွမ်းစရာ ကောင်းနေတတ်တယ်။ မန္တလေး-မတ္တရာသွားကားလမ်းကနေ ခွဲထွက်တဲ့ တောင်ပြုန်းလမ်းခွဲ ကလေးပေါ်မှာ ရောင်စုံကားတန်းကြီး ရှည်လျားစပြုပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လမ်းခွဲကလေးပေါ်မှာ တိုက်ခတ်နေတဲ့ ဝါဆို ဝါခေါင် လေက လည်း ရမ်းကားမြူးကြွလှတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရေတိုးစေတဲ့ ဝါဆိုဝါခေါင်လေရမ်းကားကြောင့် လမ်းခွဲကလေး ဘေးက တူးမြောင်းတစ်လျှောက်မှာ ညိုဝါရောင်ရေတွေ ပြည့်လျှံ စီးဆင်းနေတယ်။ ရေရိပ်မိုးရိပ် ပွဲတော်ရိပ်ဟာ လမ်းခွဲလေးပေါ် ကလူတွေ ရဲ့စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေတယ်။ မြူးကြွစေတယ်။ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခရီးသည်တင် ဘတ်စ်ကားခေါင်မိုးပေါ်က လူငယ် တချို့ရဲ့ မြူးတူးဇော်ဟစ်သံတွေကို ကြားရသလို ကျပ်ညပ်ပြည့်သိပ်နေတဲ့ ဘတ်စ်ကားအတွင်းထဲက မိန်းမကြီးငယ်တို့ရဲ့ အားကိုးတကြီးတီးတိုး တိုင်တည် ဆုတောင်းသံတွေကိုလည်း ကြားရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကိုယ်ပိုင်ကားငယ်လေးတွေထဲမှာ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင် လိုက်လာရတဲ့ မိန်းမကြီးငယ်တွေကတော့ လက်အုပ်ကလေးကို တောင်ချီပြီး ရော်ရမ်းမှန်းဆရှိခိုးတိုင်တည်လို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လမ်းဘေးဝဲယာမှာတော့ ကားတန်းကြီးကို ကြိုဆိုနေသလို ကလေးလူတန်းရှည်ကြီး ရှိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူတို့ဟာ နေလောင်အသားအရည်လေးတွေ ကိုယ်စီနဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မည်းညစ်ညစ် အဝတ်အစားလေးတွေကို ကိုယ်စီဝတ်ဆင်လို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မတူညီတဲ့အသံစာစာလေးတွေနဲ့ အဆက်မပြတ်အောင်ဟစ် နေကြတာက “ပိုက်ဆံကြပါဗျို့” တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူတို့မျက်နှာလေးတွေဟာ မျှော်လင့်ချက်တွေအပြည့်နဲ့ ကား တန်းကြီးပေါ်က လူတွေကို ကြည့်နေကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကားတန်းပေါ်က ပျံကျလာမယ့် ပိုက်ဆံစက္ကူလေးတွေကို အလစ်မပေးတဲ့ မျက်လုံးပြူးလေးတွေနဲ့ စောင့်မျှော်နေကြတယ်။ ကား တစ်စီးစီးပေါ်ကနေ ပိုက်ဆံစက္ကူလေးတွေ ဝဲခနဲကျလာတာနဲ့ ဝိုင်းအုံ လုယက်ကောက်ကြတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီအချိန်မှာတော့ ဖုန်းလုံးတွေဟာ လမ်းခွဲကလေးကို ဖုံးလွှမ်း သွားတတ်ပြီး ကားဘရိတ်အုပ်သံနဲ့ အထိတ်တလန့် အော်ဟစ်သံတွေ လည်းပေါ်လာတတ်သေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကြွေမွနေတဲ့ ပိုက်ဆံစက္ကူရွက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ရင်းကာဘီး အောက်ရောက်ဖို့ သီသီကလေးလိုတော့တဲ့ ကလေးတချို့ကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို ရယ်ဖြဲနဲ့။ ဒါပေမဲ့ သူတစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပွန်းပဲ့ရာတွေရှိ တယ်။ မျက်လုံးကလေးတွေကလည်း ကြောက်လန့်နေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကလေးတွေနဲ့ အတူတူရောနှောအော်ဟစ်ပိုက်ဆံတောင်းနေ ကြတဲ့လူကြီးတချို့လည်း ရှိသေးတယ်။ အရက်မူးနေတဲ့ အမူးသမားတွေ နဲ့လမ်းခွဲလေးဘေး လယ်ကွင်းထဲက တက်လာကြတဲ့ မိန်းမတစ်စုပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမူးသမားတွေက ကားလမ်းလယ်မှာ လက်ညှိုးနှစ်ချောင်း တထောင်ထောင်နဲ့ မျက်လုံးမှိတ်ယိမ်းယိုင်ကရင်း ကားတွေကိုတားသလို မိန်းမတစ်စုကလည်း သူတို့ တဘက်ကို ကြိုးလိုဆက်ပြီး ကားကိုတား တယ်။ ကားအရှိန်နှေးလိုက်တာနဲ့ “ပိုက်ဆံကြပါဗျို့” ကို ဝိုင်းအော်ကြရင်း လက်ခုပ်သံမြိုင်မြိုင်နဲ့ ကခုန်ကြတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကလေးလူတန်းရှည်ကြီးဟာ တောင်ပြုန်းလမ်းခွဲကလေးဆုံး တဲ့အထိ မဆုံးနိုင်အောင် ရှိနေတုန်းပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လမ်းခွဲကလေးအဆုံးမှာ တောင်ပြုန်းရွာရှိတယ်။ ပွဲတော်ကွင်း ကြီးရှိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါပေမဲ့ ပွဲတော်လာသူတွေနဲ့ပဲ ပွဲတော်ဆိုင်တွေက တောင်ပြုန်း ရွာကလေးကို ဖုံးအုပ်ပစ်လိုက်တယ်။ တောင်ပြုန်းရွာကလေးဟာ ပွဲတော် ကွင်းကြီးဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လမ်းခွဲလေးပေါ်မှာ တအိအိမောင်းနှင်လာခဲ့ရတဲ့ ကားတန်းကြီး ကကိုယ်နေရာကိုယ် အသီးသီးဝင်သွားခဲ့ကြတယ်။ ကိုယ်ပိုင်ကားငယ် ကလေးတွေက ကားအပ်ရန် ခြံဝင်းကျယ်ကြီးတွေထဲကို မောင်းဝင်သွားကြပြီး ခရီးသည်တင် ဘတ်စ်ကားကြီးတွေက ကားဂိတ်ကွင်းကျယ်ကြီး တွေထဲကို မောင်းဝင်သွားကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကားပေါ်က ဆင်းတာနဲ့ လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်ရင် ပြွတ်သိပ် ကျပ်ညပ်နေတဲ့ ပွဲတော်ဆိုင်ခန်းတွေအလယ်က ဆုတောင်းပြည်ဘုရား စေတီတော်ရဲ့ ထီးတော်ကို ဖူးတွေ့နိုင်ပေမဲ့ ကြောက်စရာကောင်းအောင် အုပ်ကျက်ဆူညံနေတဲ့ ပွဲတော်အသံဗလံစုံတွေကြားမှား စေတီတော်ရဲ့ ဆည်းလည်းသံသာကိုတော့ ကြားရနိုင်မယ် မဟုတ်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ပုဂံအနော်ရထာမင်း တည်ထားကိုးကွယ်ခဲ့တဲ့ ဒီဆုတောင်းပြည့် ဘုရားတည်ရာမှာ မြေးတော်ရွှေဖျဉ်းကြီး၊ ရွှေဖျဉ်းငယ် ညီနောင်နှစ်ဦး အမှုတော်အုတ်နှစ်ချပ် လစ်လပ်ပျက်ကွက်တဲ့အတွက် ဘိုးတော် အနော်ရထာမင်းရဲ့ကွပ်မျက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကွပ်မျက်ခြင်းခံခဲ့ရတဲ့ ရွှေဖျဉ်းကြီး၊ ရွှေဖျဉ်းငယ် မင်းညီနောင် ဟာ ဘိုးတော်အနော်ရထာမင်း ဖောင်တော်နဲ့ စုန်လာတဲ့အခါ ဖောင်တော် ကိုသွားမရအောင် ဆွဲထားခဲ့ပြီး အမှုတော်ကိုသာ ထမ်းရသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ အကျိုးမခံစားရသောကြောင့် ဆွဲထားခြင်းဖြစ်ပါတယ် လို့ လျှောက်တင်ကြတော့ အနော်ရထာမင်းကြီးက တောင်ပြုန်းအရပ် ဆုတောင်းပြည့်ဘုရားအနီးမှာ နတ်ကွန်းနတ်နန်း ဆောက်လုပ်စေပြီး လူအများကို ပူဇော်ပသစေခဲ့သတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆုတောင်းပြည့် ဘုရားစေတီအတွင်းမှာ ရွှေချထားတဲ့ အုတ် နှစ်ချပ် လစ်လပ်ရာ ကွက်လပ်လေးနှစ်ခု ရှိတယ်။ ဒီနေရာလေးကို ရှိခိုးပူဇော်ကန်တော့ဖို့အတွက် လူအများကြီး တိုးဝှေ့နေကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တောင်ပြုန်းရွာလေးရဲ့ အလယ် လမ်းမဘေးဝဲယာ တစ်လျှောက် မှာပွဲတော်ဆိုင်တွေနဲ့ ပြွတ်သိပ်ကျပ်ညပ်နေတယ်။ ပွဲတော်မှာ ရောင်းလေ့ ရှိတဲ့ကရေကရာ၊ စလူမုန့်၊ အနုဆုပ်ဆိုင်တွေဆီက မွှေးပျံ့လာတဲ့ မုန့်အနံဟာ ဈေးသည်မလေးရဲ့ မိတ်ကပ်နံ့၊ နှုတ်ခမ်းနီနံ့၊ ရေမွှေးနံ့တွေ နဲ့ ရောနှောထွက်ပေါ်နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နာမည်တွေကို ဖတ်ရတာနဲ့တင် မူးနောက်သွားစေနိုင်တဲ့ အမိန့်ရ အရက်ဆိုင်တန်းကြီးကိုလည်း တွေ့နိုင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မန္တလေးရည် မူးမူးလေး၊ ယစ်ထုပ်ကြီး၊ ကပြားမလေး ဂိုယာရမ်၊ ချာချာလည်၊ ရီဝေဖီလင် အများကြီးပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အရက်ဆိုင်တန်းကအကျော် မီးရထားသံလမ်းကို ဖြတ်တဲ့နေရာ ရောက်ရင်တော့ လူအုပ်ကြီးက ရွှေ့မရအောင် ကျပ်ညပ်နေတော့တယ်။ မီးရထားလာနေပြီမို့ သံလမ်းတံခါးဘေးနားမှာ စုပြုံရပ်နေကြရတော့ တယ်။ ရုတ်တရက်ပူလာတဲ့ နေပူရှိန်ဒဏ်အောက်မှာ ရပ်တန့်နေရတဲ့ လူအစုအပြုံကြီးရဲ့ ချွေးတွေဟာ ချောင်းငယ်လေးတစ်ခုတောင် ဖြစ်သွား နိုင်တယ်။ လမ်းခွဲကလေးတစ်လျှောက်လုံးလိုက်လာတဲ့ ဝါဆိုဝါခေါင်လေ ရမ်းကားတောင် ပွဲတော်အုပ်ကြီးကို ကြောက်လို့ လမ်းခွဲကလေးဆီ ပြန်ပြေးပြီထင်ရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မီးရထားကိုယ်ထည်ကို မမြင်ရလောက်အောင် လူတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ မန္တလေး-မတ္တရာ မီးရထားဟာ တအိအိ တရွေ့ရွေ့နဲ့တောင်ပြုန်းဘူတာကို ဝင်လာနေတယ်။ ရထားခေါင်မိုးပေါ်မှာ၊ ရထားဝမ်း ထဲမှာ၊ ခြေနင်းခုံပေါ်မှာ ပြွတ်သိပ်လိုက်လာတဲ့ လူတွေရဲ့အော်သံ၊ ခေါ်သံ တွေက ပွဲတော်သံတွေထဲမှာ ရောနှောပေါင်းစည်းလိုက်ကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရထားကျော်သွားတာနဲ့ လူအုပ်ကြီးက ပွဲတော်လမ်းမတစ် လျှောက်မှာဆက်ပြီး ရွေ့လျားကြပြန်တယ်။ ထူးခြားတာတစ်ခုက ရွေ့လျား နေတဲ့ လူအုပ်ကြီးထဲမှာ ဟိုးရှေးကလို ယောက်ျားလေးတွေက မိန်းကလေး တွေကို သားပြော၊ မယားပြော၊ သမီးရည်းစားပြောတွေနဲ့ စကြ၊ နောက်ကြတာတွေ မရှိတော့ဘူး၊ ဟိုတုန်းကပွဲတော်ထဲမှာ ပျိုပျိုရွယ်ရွယ် မိန်းကလေးတွေ့တာနဲ့ လူပျိုလူရွယ် ယောက်ျားလေးတွေရဲ့ “ဟေ့ ချစ်ချစ်” ဆိုတဲ့ခေါ်သံဟာ ပွဲတော်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းလို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ချစ်ချစ်ရေ၊ ဒီမှာဖြင့် စောင့်နေရတာကြာလှပြီ၊ အဲလိုကြီး မစိမ်းကားပါနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နှုတ်ခမ်းကြီးစူမထားပါနဲ့ ချစ်ချစ်ရယ်၊ မလှပါဘူး ၊ ပြုံးလိုက်စမ်းပါ ချစ်ချစ်ရဲ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မောင်လာပြီ ချစ်ချစ်ရယ်၊ မောင်နောက်ကျလို့ စိတ်ကောက်နေ တာလား ၊ မျက်နှာကြီး တည်မထားပါနဲ့ ... မောင်နေတတ်ဘူးချစ်ရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မိန်းကလေးတွေမှာ ရယ်ရခက်၊ တည်ရခက်၊ စိတ်ဆိုးရခက် နဲ့၊ တချို့နဲနဲကဲတတ်၊ သဲတတ်တဲ့ သကောင့်သားတွေကျ ကလေး ရုပ်ကြီးတွေကို မိန်းကလေးတွေနေရှေ့သို့ ပေးခဲ့ပြီး “ဟင် ၊ မင်းက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568714670229,"sku":"","price":9900.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b1afadf9-26a3-44e5-8204-01ee7e703a9b.jpg?v=1730210724"},{"product_id":"နုနုရည်အင်း၀-နမ်းမှာလားမောင်ရဲ့မွှေးတယ်ရှင်","title":"နမ်းမှာလားမောင်ရဲ့မွှေးတယ်ရှင်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှင်းပြောင်းတဲ့ နွေငယ်မှာလေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မယ်ဇယ်ပင်တန်းပေါ်က ငှက်ကလေးတွေ၏ အိပ်တန်းထသံ နှင့်အတူ မြဖူး လန့်နိုးလာသည်။ အိပ်မက်ထဲက အမောကြောင့် ရင်တွေ တဆတ်ဆတ် တုန်နေမိသော်လည်း သည်အချိန် မြဖူး မျက်လုံး ပွင့်သည်နှင့် ငှက်ကလေးတွေအသံနှင့်အတူ ရောပြီး ကြားနေကျ ဂန္ဓာရုံကျောင်း လေးနာရီတုံးခေါက်သံကို မကြားရတော့။ မိုးများ လင်းနေရော့လားဆိုတဲ့ အပူက ရင်ထဲတိုးဝင်ကာ ကပျာကယာ ထထိုင်မိသည်။ အကျင့်ပါနေသော တံတောင်နှင့်လည်း ဘေးက တခေါခေါအသံပေးနေသည့် လင်တော်မောင်ကို တွက်လိုက်ရသေး သည်။ ဒါပေမဲ့ ကိုရွှေပိုက်ထွေးတို့ကတော့ အဟောက်တောင်မပျက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုယ်ပေါ်က စောင်တစ်ဝက်ကို ပိုက်ထွေးဘက်ဖယ်ချရင်း ကွပ်ပျစ်ခြေရင်းမှာ ညကတင်ထားသည့် ထဘီနှင့်အင်္ကျီကို မြဖူးလျှောက်စမ်းသည်။ သော် ဒုက္ခပါပဲ။ ညက သေချာတင်ထားတာကို မတွေ့တော့ဘူး။ ဘေးဘီတွေကိုပါ စမ်းကြည့်လို့မရတော့ ကွပ်ပျစ်အောက်များ ကျသွားလားဆိုပြီး မြဖူး ကုန်းစမ်းဖို့ ငုံ့လိုက်သည်နှင့် ဗိုက်ထဲက တစ်မျိုးကြီးဖြစ်သွားသည်။ ဘုရား၊ ဘုရား တော်ပါသေးရဲ့။ငါ့နှယ် ဈေးရောင်းသွားချင်တဲ့ လောဘဇောနဲ့ ခုနှစ် လ ဗိုက်ကို သတိမရနိုင်တော့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုပိုက်ထွေး... ကိုပိုက်ထွေး....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပိုက်ထွေးကတော့ တုတ်တုတ်တောင်မလှုပ်။ ငှက်ကလေးတွေ အသံ ပိုဆူညံလာတာနှင့်အမျှ မြဖူး ပူပင်လာကာ တစ်သက်လုံး မှောင်ခဲ့ မြဲ သူ့ပတ်ဝန်းကျင် အမှောင်တိုက်ထဲသို့ ယောင်ယမ်းလို့တောင် ကြည့်မိသည်။ ဟင်းနော်... ဒီမမြင်ရတဲ့ မျက်လုံးကြောင်တွေက မိုးလင်းမလင်း ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာတဲ့လဲ။ ပိန်းပိတ်စွာ မှောင်မြဲ ဖြစ်သောအမှောင်ကို မြဖူးကြည့်ရင်း ပိုက်ထွေးကို လှုပ်နှိုးဖို့ စမ်းနေမိဆဲမှာ လေးနာရီတုံးခေါက်သံတွေ အဆက်မပြတ် ဆူညံလာသည်။ အမယ် လေး တော်ပါသေးရဲ့ ။ ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ့်အိပ်မက်ကြောင့် အစောကြီး လန့်နိုးလာပြီးတော့ ပူလိုက်ရတာ။ ခုမှပဲ အိပ်မက်အမောကြောင့် တုန်နေသောရင်ကို သတိပြန်ရပြီး အိပ်ရာပေါ် ပြန်လှဲလိုက်ရသည်။ တုံးခေါက်သံတွေနှင့်အတူ သံစုံကျူးရင့်သော ဂန္ဓာရုံနာရီစင်က နာရီ ထိုးသံကို မျက်စိမှိတ်နားထောင်ရင်း မြဖူး အိပ်မက်ကို သတိရလာသည်။ဟောဒီလိုပါပဲ။ အိပ်မက်ထဲမှာ နာရီထိုးသံနှင့် တုံးခေါက်သံတွေက ဆူညံ နားကွဲမတတ်။ ဘယ်နှစ်ချက်ထိုးမှန်းမသိ၊ ဘယ်နှစ်နာရီမှန်းလဲမသိဘဲ ပွက်လောရိုက်နေသောအသံတွေကြားမှာ    ပိုက်ထွေးကြီးတော်နှင့် မြဖူးတို့ တအားအော်ပြီး ရန်ဖြစ်ကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပိုက်ထွေးကြီးတော်က နေ့လယ်က လာသွားသည့် မျက်နှာကြီး အတိုင်း။ ပြောတာတွေလည်း အများကြီး။ ဒါပေမဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာတော့ စကားတွေက မပီဝိုးတဝါးဖြစ်နေသော မြဖူးကို ဒေါသဖြစ်စေသော စကားတစ်ခွန်းပဲပီလေသည်။ “ဟဲ့ကောင်မရဲ့၊ မျက်မမြင်မရဲ့ ။ နှင့်ကြောင့်မို့ ငါ့တူဟာ ကျောင်းထမင်း ကျောင်းဟင်းစားရမယ့်ဘဝ ရောက်ရတော့မှာ။ ငါတို့က ဆင်းရဲပေမဲ့ နင်တို့လို ဂန္ဓာရုံ ထမင်းဟင်းစား ကြီးတာမဟုတ်ဘူးဟေ့” ဆိုတဲ့စကားကို မြဖူး နားထဲကမထွက်။  နေ့လယ်တုန်းကလည်း ဒီစကားတွေနဲ့ မြဖူး မျက်ရည်တောက်တောက် ကျခဲ့ရသည်။ ကိုယ့်ကိုလာပြီး ဆွဲလွဲလုပ်လိုက်ရင် ဗိုက်ထဲက ကလေး ဒုက္ခလေဆိုပြီး အောင့်ခံသမျှတွေကို အိပ်မက်ထဲမှာကျမှ မြဖူးကလည်း တအား အော် အော် ပြောပစ်လိုက်တာ။ အသံတွေကိုပြောလို့။ နိုးလာတော့ လူလည်း မောလို့။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တုံးခေါက်သံတွေက တဖြည်းဖြည်း စဲသွားပေမဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် ကတော့ တိတ်ဆိတ်နေတုန်းပင်။ ငှက်ကလေးတွေအသံကသာ ပိုပြီး ညံစာလာသည်။ အင်း... မနက်ကိုးနာရီ ခေါက်တဲ့တုံးသာဆို ဒီလို ဘယ်ငြိမ်နေမလဲ။ တုံးခေါက်ပြီးတာနဲ့ ချိုင့်သံ၊ ပလုံးသံတွေနဲ့ လူတွေ ခပ်သုတ်သုတ်လာနေတဲ့အသံ။ ငါးဆယ်၊ ခြောက်ဆယ်ထက်မနည်း ရှိတဲ့ ခွေးအုပ်ကြီးပြေးလာတဲ့အသံတွေနဲ့ ဆူညံလှုပ်ရှားနေမှာ။ သံဃာ အပါးထောင်ချီရှိတဲ့ ဂန္ဓာရုံကျောင်းကြီးရဲ့ အမြဲတမ်း ပေါများပိုလျှံနေတဲ့ ဆွမ်းတွေ၊ ဆွမ်းဟင်းတွေ၊ ထမင်းရည်တွေက လူတွေက အိမ်ယူကြဖို့၊ ခွေးတွေက နေရာတွင် စားကြဖို့၊ ဂန္ဓာရုံကျောင်းကြီးရဲ့ စွန့်နေကျနေရာမှာ လူတွေနဲ့ ခွေးတွေရောထွေးဆူညံပြီး အသက်ဝင်နေမှာ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တကယ်တော့ ကိုးနာရီတုံးခေါက်သံဟာ မြဖူးအဖို့ မမေ့နိုင်တဲ့ အသံ။ မြဖူးအဒေါ်၊ မြဖူးရဲ့ တစ်ဝမ်းကွဲမောင်၊ ညီမလေးတွေနဲ့ ရွာနီး ချုပ်စပ်က တချို့လူတွေ။ များစွာသော ခွေးလေခွေးလွင့်တွေကို ညှို့ငင် ခေါ်ယူတဲ့အသံ။ ပြီးတော့ အနံ့နှင့် လျှာကိုသာ အားကိုးရသော မြဖူးအဖို့လောဘကြီးပြီး မြဖူးအပေါ်မှာ အမြဲစွာတတ်တဲ့ ညီမဝမ်းကွဲ မိပုတ် ရလာတတ်သည့် ဟင်းမျိုးစုံပေါင်းထားသော ဟင်းပေါင်းနံ့၊ စွန်တာနီ ပဲပြုတ်နံ့၊ ဘိုစားပဲပြုတ်နံ့၊ ပဲထောပတ်ပြုတ်နံ့၊ ခရမ်းချဉ်သီး ငါးပိချက်နံ့၊ ဝက်သားဟင်းလေးအနှစ်နံ့တို့ကို ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တဖြည်းဖြည်း ကျပ်တည်းပြီးရင်း ကျပ်တည်းလာသော မြဖူး တို့လို ဆင်းရဲသားလက်လုပ်လက်စားအတော်များကို ထမင်းနပ်မှန် အောင် အထောက်အပံ့ပေးသော ကျောင်းတော်ကြီး၏ ကျေးဇူးကိုလည်း မြဖူး ကျေးဇူးမကန်းနိုင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါပေမဲ့ ဘာလို့မှန်းမသိ။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က ကျောင်းထမင်း ကျောင်းဟင်းစားတွေဆိုပြီး မေးငေါ့ခံရမှာ၊ ဝိုင်းပယ်ခံရမှာကိုတော့ မြဖူး ရှက်သည်။ ကြောက်သည်။ အဒေါ်မုဆိုးမနှင့် ကလေး လေးယောက်။ လူပို မြဖူးနဲ့ဆို ခြောက်ယောက်ရှိသော မိသားစုအဖို့ ညီမတစ်ယောက် ရက်ကန်းခတ်သည့်ဝင်ငွေနှင့် ဘယ်လိုမှ မစားလောက်လို့သာ။ နို့မို့ များဖြင့် ဘယ်သူ လုပ်ချင်ပါ့မလဲကွယ်။ အင်း... မြဖူးကိုတော့ ရှေး အတိတ်ကုသိုလ်ကံကြောင့် တွေ့ခဲ့ရတဲ့ လင်တော်မောင် ကိုပိုက်ထွေး က ကျောင်းထမင်းကျောင်းဟင်းကို မြဖူး ဘယ်တော့မှ မစားစေရတဲ့။ ဆီနဲ့ဆားနဲ့ စားရစားရ။ သူရှာကျွေးမတဲ့။ ပြောတော့သာလွယ်တာ။ ဆီနဲ့ဆားဖိုး ရှာဖို့ကိုက ဘယ်လောက်ခက်ခဲလဲဆိုတာ မြဖူး သိပါ သည်။ ခုပဲကြည့်။ သူ ပင်ပန်းပြီး တအားအိပ်ပျော်နေတာ။ သူ့ကြီးတော် ကလည်း ပြောသွားသေးတယ်မဟုတ်လား။ သူ့တူမှာ အလုပ်စုံလုပ်ရတာလူရုပ်တောင်မပီတော့ဘူးတဲ့။ဒါပေမဲ့အဲ့ဒါသည်းကြောင့်၊မြဖူးကြောင့်ဆိုတာကတော့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ သူ့တူဘာသာ မျက် မမြင်မကို ချစ်လှချည်ရဲ့ဆိုပြီး အတင်းယူတာ။ သူ့တူကို ယူပါရှင်လို့ ဘယ်သူကမှ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မြဖူး... မြဖူး.. ထတော့ဟ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပိုက်ထွေးက ထုံးစံအတိုင်း ကမူးရှူးထိုးနှင့် ထလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အမယ်လေး၊ ကျွန်မက ရှင့်ကြီးတော်ကောင်းမှုနဲ့ ကြာလှပြီ၊ နိုးနေတာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အိပ်မက်အရှိန်နဲ့ အေတူးသော မြဖူးကို ပိုက်ထွေးက ခပ် ကြောင်ကြောင်ကြည့်ရင်း တဟဲဟဲရယ်ကာ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာတွေပြောနေတာလဲဟ။ ထ.. ထ.. မျက်နှာသစ်ရအောင်။ အဲ.. စမ်းမနေနဲ့ဗျ။ နင့်အင်္ကျီနဲ့ထဘီကို ငါညက ကြွက်ရန်ကြောက်လို့ သေတ္တာထဲထည့်ထားတာ။ ပြီးတော့ ထုတ်ပေးမယ်။ လာဟာ... မြန်မြန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလုပ်။ နင့်သနပ်ခါးလည်း သွေးပေးရဦးမှာ။ ဒီမှာ ဖိနပ်က...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စကားသံတတွတ်တွတ်နှင့်အတူ မြဖူးလက်တွေကို ကြင်နာစွာ ဆွဲငင်ခေါ်ယူတော့လည်း မဆီမဆိုင် စူထားမိသော မြဖူးနှုတ်ခမ်းတွေ အလိုလို ပြေလျော့ကာ သူ့ကြီးတော် အိပ်မက်သည်လည်း လွင့်စဉ် ပျောက်ပျက်ရပြန်သည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “x x x ထည့်ကာx x x ထည့်ကာx x x ယကွင်းရယ်နဲ့ x x x ထမင်းတွေပုံx x x ဟင်းတွေပုံx x x ထည့်ကာx x x ထည့် ကာx x x ယကွင်းရယ်နဲ့ x x x ထမင်းတွေပုံ x x x ဟင်းတွေပုံ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မယ်ဇယ်ပင်ရွက်ခတ်သံတွေကြားမှာ၊ နှင်းစက်ဖြောက်ဖြောက်သံ လေးတွေကြားမှာ အချိုးမပြေသော ပိုက်ထွေး သီချင်းအော်ဆိုသော အသံ ပျံ့လွင့်နေသည်။ မြဖူးက ပိုက်ထွေးလက်တစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင် ထားပြီး လက်တစ်ဖက်က စမ်းလျှောက်သည့်တုတ်ကို ကိုင်ထားသည်။ လက်တစ်ဖက်က မြဖူးကိုဆွဲ၊ တစ်ဖက်က အကြော်ကြော်တဲ့ ပစ္စည်း ပစ္စယတွေနှင့် လေးလှသော တောင်းကို ထိန်းပြီး ထမ်းထားရသည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြားထဲက ပိုက်ထွေး သီချင်းဆိုနိုင်သေးသည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အကြော်တဲသွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ထပ်တလဲလဲဆိုတတ်သော သည်သီချင်းပိုဒ်လေးကို မြဖူးမှာ မရိုးနိုင်သလို သည်းခံနားထောင်ရမြဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ထည့်ကာx ထည့်ကာ ယကွင်းရယ်နဲ့ ထမင်းတွေပုံ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “သီချင်းကလည်း ဒီက မတက်တော့ဘူး။ ရှင့်ဥစ္စာက”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဟဲ... ဟဲ သီချင်းအော်ဆိုတာ အချမ်းပြေတယ်ဟ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဟုတ်သားပဲလေ။ သူ့မှာမှ အနွေးထည်မရှိဘဲ။ ဗိုက်နှင့်မြဖူးက သူ့လူပျိုဘဝက အနွေးထည်ကို ယူဝတ်ရတာ၊ အကြော်ဖိုကျမီးနဲ့ နွေးသွားတာပဲဆိုပြီး သူ နေ,နေခဲ့တာ။ နှုတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြဖူးကို ပိုက်ထွေးက စောင်းကြည့်ရင်း...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မြဖူး.. နှင့်ဗိုက်ထဲကဟာလေး... လှုပ်သေးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လှုပ်တာပေါ့။ ကျွန်မ ဘယ်တော့လောက်မှ မွေးမှာလဲ မသိ ဘူးနော်။ ဆောင်းကုန်မှမွေးပါစေ။ ကိုယ့်မှာက စောင်တွေဘာတွေ လုံလောက်တာမဟုတ်ဖူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟာ.. နင်ကလည်း ဘယ်တော့မွေးမွေး။ စောင်မရှိ ဝယ်ရမှာ ပေါ့ဟ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပါးစပ်ဝယ်ကတော့ လွယ်တာပေါ့ ကိုပိုက်ထွေးရယ်။ ရှင့်မှာ ပိုက်ဆံရှာရတာ လွယ်တာမဟုတ်။ မနက် အကြော်ရောင်းတော့လည်း ရှင်၊ ထမင်းချက်တော့လည်း ရှင်၊ နေ့ခင်း အလုပ်ကလည်းတစ်မျိုး။ နေဦး... နေဦး။ နေ့ခင်းအလုပ်ဆိုလို့ ရှင် နေ့လယ်... နေ့လယ်မှာ ပလတ်စတစ်တွေ လိုက်ကောက်နေတယ်ဆို။ အိမ်ကြိုအိမ်ကြားတွေ မှာတဲ့။ ရှက်စရာကြီးတဲ့” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘယ်သူကတုံး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုပိုက်ထွေး ကြီးတော်ကပေါ့။ ဟိုတစ်လောကတော့ ရှင် ရက်ကန်းသွားခတ်တယ်ဆိုပြီး ခုကျ ဘာဖြစ်လို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကြီးတော်ပြောတာတွေ စိတ်ထဲမထားစမ်းနဲ့ဟာ။ အလကား။ နင် ဘာမှမပူနဲ့။ ငါ့အလုပ်ကိုငါသိတယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုပိုက်ထွေးသိတာက ကိစ္စမရှိဘူး။ အပြောခံရတော့ ကျွန်မ ခေါင်းချည်းပဲ။ ကိုပိုက်ထွေးကြီးတော်က သူ့တူက မိဘမရှိပေမဲ့ ဆင်းရဲပေမဲ့ လူပျိုတုန်းက ဒီလို မစုတ်ပြတ်ဘူးတဲ့။ နာရီနဲ့ဘာနဲ့တဲ့..။ ခုကျမှ ကျွန်မကြောင့်..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မြဖူး ငိုသံပါစပြုလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မြဖူးကလည်းဟာ။ စောစောစီးစီး။ ဟိုမှာ တောင်လေးလုံးက ဦးဇင်းဌေး ဆွမ်းခံထွက်လာပြီနော်။ ငါတိုင်လိုက်ရမလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တိုင်ပါ့လား.....။ ကျွန်မကလည်း ပြန်တိုင်ပစ်မှာပေါ့... ဟင်း....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":41958456393877,"sku":"","price":8100.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_47401091-2bcb-4308-b1be-26562ed3f728.jpg?v=1730210736"},{"product_id":"နုနုရည်အင်း၀-တချို့အဆင်းလှတချို့အဆင်းမလှ","title":"တချို့အဆင်းလှတချို့အဆင်းမလှ","description":"\u003cp\u003eဇူလိုင် ၁၉၈၄\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီအတိုင်းသာဆိုလို့ကတော့ ကြာခင်ဘူး၊ လူတော့ လုံးပါးပါးတော့မှာပါပဲ။ ကြည့်ဦးလေ... ဘဲဥနဲ့မျှစ်နဲ့ ရောချက်သတဲ့၊ သံပန်းကန်ပြား အလွတ်ကို ကိုင်ပြီးငိုင်နေမိတယ်။ ထမင်းခံဖို့တောင် စိတ်မပါတော့ဘူး။ ဘယ့်နှယ်တော် မျှစ်နဲ့ဝက်သားနဲ့ ၊ မျှစ်နဲ့ အမဲသားနဲ့၊ မျှစ်နဲ့ ပုစွန်နဲ့၊ ဒီလိုသာ ကြားဖူး ပါတယ်၊ ခုတော့ ကြည့်ဦး မျှစ်နဲ့ဘဲဥတဲ့။ မကြားစဖူး၊ ဘယ်သူများ စပ်တဲ့ ဟပ်တဲ့ ဟင်းမြတ်မဟာပါလိမ့်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အေးလေ... ဘယ်သူပဲစပ်စပ် ဟပ်ဟပ် ကိုယ်နဲ့မဆိုင်ဘူး၊ ကြေးများ ဖို့၊ နှုတ်ခမ်းစူဖို့ကလည်း ကိုယ့်အမေအိမ် မဟုတ်ဘူး။ အားလုံးစားကြရမှာ ပဲ။ ဘာဟင်းနဲ့ ၊ ဘာထမင်းနဲ့ ဖြစ်ဖြစ် အားလုံးစားကြရမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ခက် နေတာက ဒီဟင်းကို “မာသီ” လုံးဝ စားလို့မရတာက ပြဿနာပဲ၊ မျှစ်ကို မာသီ မကြိုက်ဘူး၊ မကြိုက်တာမှ မျှစ်ချိုလည်းမကြိုက်၊ မျှစ်ချဉ်လည်း မကြိုက်၊ ဘာဆိုဘာကိုမှကို မကြိုက်တာ။ ဒီတိုင်းပဲ ဘဲဥ... ကြက်ဥဆို ကလည်း မာသီသိပ်မုန်းတဲ့ အမျိုးအစားတစ်မျိုး။ ဒီနှစ်မျိုးကို မာသီဘယ်လိုမှစားမရလို့ ဘယ်တော့မှ မစားခဲ့ဖူးတာ၊ ခုတော့ ဒီနှစ်မျိုးကို တွဲလို့တောင် ချက်ထားတဲ့ ဟင်းနဲ့ ကြုံမှကြုံရပလေ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မနက်ငါးနာရီထဲက ထထားရတဲ့ မာသီဗိုက်ကလည်း ခုဆယ်နာရီ ထမင်းစားချိန်မှာ ဆာလွန်းလို့ ဟူဟူမြည်နေပြီ။ ဘယ်နှယ့်လုပ်မလဲ။ ထမင်းချည်း မျိုချရမည့်ကိန်း၊ ဟင်း..... ဘယ်လိုမှ မမျိုနိုင်ပေါင်၊ အစား အသောက်နဲ့ ပတ်သက်ရင် ဒေါသက မီးလိုတောက်လာတတ်တဲ့ ထုံးစံ အတိုင်း ဒေါသကဖြစ်ချင်လာပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီဒေါသကို မာသီ ဘယ်သူ့ပေါ် ပုံချရမှာလဲ။ အိုး... အိမ်မှာ ဆိုလို့ကတော့ ထမင်းစားပွဲမှောက်ပြီပေါ့ ။ အမေ့ ကြမ်းပြင်တွေ သိမ့်သိမ့်တုန်ပြီပေါ့၊ အမေ့လင် ကိုထွန်းတင် အိမ်ပေါ်က ဆင်းပြေးပြီပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟဲ့ ကောင်မ... ထမင်းခံလှည့်လေ၊ မျက်နှာကြီးက ပုပ်သိုးပြီး ဘယ် သူ့ ရန်လိုနေပြန်ပြီလဲ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထမင်းထည့်ပေးနေတဲ့ အေးသိန်းက လှမ်းအော်တော့ ပိုပြီး ဒေါသ က ဖြစ်လာတယ်။ အေးသိန်းဘေးနားမှာ ဟင်းထည့်ပေးနေတဲ့ ဆရာမက လှမ်းကြည့်လိုက်လို့သာပေါ့ ။ မဟုတ်ရင်တော့လား မာသီ ဒေါသတွေ အားလုံး ဒီကောင်မပါးပေါ်မှာ ပုံကျသွားပြီသာမှတ်.....။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထမင်းခံပြီး ထမင်းပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်မှာ သွားသာ တင်ထားရ တယ်၊ အရင်နေ့တွေလို စိတ်ကမပါတော့ဘူး။ ဟုတ်တယ်၊ အရင်နေ့တွေဆို ဘာဟင်းနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် စားရမှာကို မာသီပျော်နေတယ်။ အစားဟေ့ဆို ရှေ့ဆုံး က ရောက်တတ်တဲ့၊ ဘယ်လောက်စားစားလည်း မဝနိုင်အောင် အစား မက်တဲ့ မိန်းမ ဒီနေ့အဖို့ကတော့ တကယ့်မဟာဒုက္ခ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကဲ.. ကဲ ပြီးပြီလား၊ ထမင်းပန်းကန် ဟင်းပန်းကန်တွေအားလုံး တင် ပြီးပြီလား၊ ပြီးရင် တန်းစီမယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆရာမက လှမ်းအော်တော့မှ ထမင်းခံရင်း ဟင်းခံရင်း တစ်ယောက် တစ်ပေါက် ဆူညံနေတာတွေ ငြိမ်ပြီး ထမင်းစားပွဲဘေးမှာ အပြေးအလွှား တန်းစီကြတယ်၊ ဆယ်ယောက်တစ်တွဲစီ။ ရှေ့နောက်တန်းလျက်။ စိတ်မပါ ပေမဲ့လည်း မာသီက ဆယ်ယောက်တစ်တွဲရဲ့ ရှေ့ဆုံးကနေ အော်ပေးရတဲ့ သူဆိုတော့ ရှေ့ထိပ်ကို သွားစီရတယ်၊ မာသီက အသံစွာ အသံစူးသူဆိုတချို့ အဆင်းလှ တချို့ အဆင်းမလှ တော့ ရှေ့ထိပ်မှာ နေရတယ်လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကဲ.. အမှတ်စဉ်မှတ်....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တစ်.. နှစ်... သုံး... လေး.. ငါး... ခြောက်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မာသီက စပြီး တစ်ကနေ သုံးဆယ်ထိ အော်သွားရတယ်၊ ပြီးတော့ မှ မာသီက ကိုယ့်နောက်က ကိုးယောက်ကို လှည့်ကြည်ပြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်မ မာသီ၊ မအေးသိန်း၊ မစန်းချစ်၊ မရွှေအ၊ မမြအိမ်၊ မဖြူဥ၊ မကြည်မွှေး၊ မခင်ခင်၊ ရီရီဌေး၊ မစူး၊ အားလုံး ဆယ်ယောက်ပါရှင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုယ့်အစု ဘယ်လောက်ပြည့်တဲ့အကြောင်း ရှိတဲ့အကြောင်း တာဝန် ကျ ဆရာမကို သတင်းပို့ရတာပေါ့။ မာသီအော်ပြီးတော့ ဟိုဘက် ဆယ်ယောက်တွဲ နှစ်တွဲထိပ်က မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကလည်း ကိုယ့်နောက်က ကိုးယောက်ကိုကြည့်ပြီး အော်ပေးရတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အားလုံး လူစေ့တယ်နော်၊ ပြီးရင် သစ္စာအဓိဋ္ဌာန်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်မတို့သည် နိုင်ငံတော်မှ ကျွေးသောထမင်းဖြင့် အသက်ရှင် နေထိုင်ပါသည်။ ဤကျေးဇူးဖြင့် နိုင်ငံတော်ကို သစ္စာစောင့်သိပါမည်။ နိုင်ငံတော်အတွက် အလုပ်အကျွေးပြုပါမည်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အရင်နေ့တွေ ဒီသစ္စာဆိုပြီဆို မာသီအသံက အကျယ်ဆုံး။ ဒါဆို ပြီးရင် စားရတော့မယ်ဆိုတဲ့ အသိက မာသီရင်ထဲမှာ အလိုလိုမြူးပြီး ပျော် လာတာပဲ။ ခုတော့ ပါးစပ်က နေ့တိုင်းဆိုနေကျမို့သာ ထွက်သွားရတယ်။ လူကတော့ ဒေါသတစ်ဝက် စိတ်ညစ်တာကတစ်ဝက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သစ္စာဆိုပြီးလို့ စားပွဲမှာထိုင်ပြီး အလုအယက် စားသာစားကြရော... မာသီ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိသေးဘူး။ သုံးယောက်တစ်ပန်းကန် ဟင်းခွက်ထဲ က မျှစ်ဖတ်တွေကို အပြိုင်အဆိုင် ဆမ်းနေကြတဲ့ မရွှေအနဲ့ မဖြူဥရဲ့ လည် ပင်းတွေကို ထညှစ်ချင်စိတ်ပဲ ဖြစ်လာတယ်။ ဟိုးတုန်းက.. အမေပြောဖူးတဲ့ “နင်က အစားအတွက်ဆို လူတောင်သတ်မယ့် မိန်းမ” ဆိုတာကို သွား သတိရမိတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟဲ့.. ကျားသားမိုးကြိုး၊ ဒီတစ်ခါ မာသီ လက်နှေးလှချည့်လားကွယ့်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မဖြူဥက ကချင်သံဝဲဝဲနှင့် အံ့သြတကြီး ပြောနေလိုက်သေးတယ်။ဟုတ်တယ်လေ အရင်လိုဆို ဟင်းခွက်မှာ မာသို့လက်ချည်းပဲ။ ပါးစပ်က လည်း စား၊ လက်ကလည်း ဟင်းခွက်က ဇွန်းကို လွှတ်တော့တာမှ မဟုတ် တာ။ ထမင်းစားတိုင်း မာသီ အတိုင်ခံရတာချည်းပဲဥစ္စာ။ တိုင်လည်း တိုင်ချင်စရာ၊ ဘယ်... သုံးယောက်တွက် ကိုယ်တာဟင်းဟာ မာသီပန်းကန် ထဲမှာချည်း နှစ်ပုံလောက်က ရောက်နေတာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခုတော့လည်း မရွှေမာသီတို့ ငြိမ်လို့။ ဒါပေမဲ့ မျက်နှာကတော့ ရွာ တော့မယ့်မိုးလို ညိုမှိုင်း အုံ့ဆိုင်းလို့။     \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “မာသီ ဘာဖြစ်လို့ မစားသေးလဲ၊ ဘာဖြစ်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟော... ဆရာမ မြင်သွားပြီထင်တယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ဆရာမ...၊ သမီးစားမှာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘယ်လိုပဲ စိတ်ဆိုးစိတ်ဆိုး၊ ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ညစ်စိတ်ညစ်၊ ချိုသာကြောက်ရွံ့တဲ့ ဖြေသံလေးကတော့ ရှောရှောရှူရှူထွက်မှ၊ အင်း လက်ကလည်း ထမင်းကိုနှိုက်မှ၊ စားမှ။ မဟုတ်ရင် ဟိုတစ်ပတ်က မိအေးသိန်းနဲ့ လုံးသတ်မိလို့ ဒဏ်ပေးခံရတဲ့ မြောင်းဖော်၊ အိမ်သာဆေး လုပ်နေရမှဖြင့် ပြဿနာ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟင်းရည်တွေပဲ ဆမ်းပြီး မာသီ နယ်စားပစ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သိတဲ့အတိုင်း အနံ့က မတရားပြင်းတဲ့ မျှစ်နံ့ကြီးက အန်ထုတ်ပစ်ချင်စရာ။ ဘဲဥ ညှီနံ့ကြီးကလည်း ဆိုးလိုက်တာ လွန်ရော။ အရင် ထမင်းခဏခဏ ထတောင်းတတ်တဲ့ မရွှေမာသီ ဒီတစ်ခါ တစ်ပန်းကန်ကုန်အောင် ဘယ်လို သွတ်ရပါ့။ ဒါပေမဲ့ ကြိတ်မှိတ်ပြီး ကုန်အောင်သွတ်ရမယ်၊ ဒီလိုမှ မသွတ်ရင် ညနေစာ မရောက်ခင် ကြားထဲမှာ ဆာတဲ့ဒဏ်ကို လှိမ့်နေအောင် ခံရလိမ့် မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           နေ့လယ်စာ နို့ဆန်ပြုတ်လေး၊ သာကူယိုလေး ဒီနေ့ အလှည့်ကျ လိုက်စမ်းပါစေ၊ ရှိလိုက်စမ်းပါစေတော်..။    ဒီနေ့လည်း ဗလာနတ္ထိ ဆိုလို့ကတော့၊ အေးလေ.. ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ၊ ညနေစာကို စောင့်ရုံပေါ့ ။ အဲ... ညနေစာသာ မျှစ်ထပ်လို့ကတော့ ပြီးရော။ အမေရေ.. ကိုယ့်သမီးအကြောင်း ကိုယ်သိသားနဲ့ ဘာလို့များ ဒီဝဋ်ကြီးထဲမှာ ထားခဲ့ရတာလဲ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အမေ့သမီး အတွက်ကတော့ စားချင်တာတွေကို အချိန်ရှိသရွေ့တပျတ်ပျတ် စားမနေရတာဟာ ဝဋ်ဆင်းရဲကြီးတစ်ခုပဲအမေ။ နောက်ဆုံး ထမင်းလုတ်ကို ကြိတ်မှိတ်မျိုချရင်း အမေ့ဈေးဗန်းကို မျက်စိထဲမှာ မြင်ယောင်ပြီး ငိုချင်သလိုကြီး၊ ဗန်းနှစ်ချပ် ဆင့်ရွက်ရတဲ့ အမေ့ဈေးဗန်းက ဝက်သား ဝက်သွေးခဲ၊ သနံပြည်၊ ခရမ်းချဉ်သီး၊ နှမ်းဖတ်ချဉ်၊ လက်ဖက်၊ မုန့်မျိုးစုံ... အို စုံလို့၊ အမေ့ခေါင်းပေါ်က အိမ်ဆိုင်အသေးစားလေးကို မာသီ လွမ်းလှပါဘိတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သိတတ်စကတည်းက အမေ့ဈေးဗန်းနောက်၊ အမေ့နောက်မှာ တကောက်ကောက်လိုက်ရင်း ဈေးဝယ်တစ်ခါခေါ် တစ်ခါချ၊ မာသီက တစ်ခါနှိုက်စားလိုက်နဲ့ စားလို့မဆုံးဘဲ ရှိခဲ့တာတွေကို မာသီဘယ်လိုမှ မမေ့နိုင်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါကတော့ မျှစ်စားပြီးရင် လက်ကို စင်အောင်မဆေးချင်ဘူး။ ငါ့လက်က မျှစ်နံ့လေး ပျောက်သွားမှာစိုးလို့..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မုန်းစရာ ကောင်းလိုက်တာ၊ မကြည်မွှေးက သူ့လက်ကို တရှုပ်ရှုပ် နမ်းလို့။ အရင်စားခဲ့ရတဲ့ အမေ့ဈေးဗန်းက မုန့်တွေရဲ့ အရသာတွေကို ပြန်စဉ်းစားနေတာတောင် ပျောက်သွားပြီ။ သေလိုက်ပါလား..၊ ဒီလောက် ကြိုက်နေရင်လည်း... ဟုတ်တယ် တကတဲမှ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “မိုးအေးအေးနဲ့ မျှစ်စားပြီး အိပ်လိုက်ရရင်တော့ ဇိမ်တကာ့ ဇိမ်ပဲ ပေါ့” မစန်းချစ်က တစ်မျိုး။ ဒီမျှစ်ချီးမွမ်းခန်းဟာ ပြီးပဲ မပြီးကြတော့ဘူး လား။ သူတို့အဖို့ကတော့ ဟုတ်ချင်ဟုတ်မှာပေါ့ ။ မိုးအေးအေးမှာ မျှစ်စားပြီး ကွေးရတာကို ဇိမ်ကြီးတစ်ခုလို မှတ်မှာပေါ့။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မာသီကတော့ မုန်းတယ်။ မိုးကိုရော... မိုးတွင်းမှာ လှိုင်လှိုင်ပေါ်တတ် တဲ့ မျှစ်ကိုရော မုန်းတယ်။ ဟောဒီလိုပဲ... မိုးတွေတစိမ့်စိမ့် ရွာနေတဲ့ မနှစ် ဇူလိုင်လတုန်းက အေးဇရပ် ကျေးရွာကောင်စီတွေက ဟောဒီအမျိုးသမီး ရိပ်သာကို မာသို့လိုက်ပို့ကြတာလေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီတုန်းက မာသီတို့ မြင်းလှည်းလည်း ရိပ်သာရှေ့ရောက်ရော မိုးက ရွာချလာတာပဲ။ မြင်းလှည်းပေါ်ကဆင်းပြီး တံခါးပေါက်ကြီးနားမှာ ထီးမပါ ဘာမပါနဲ့ မိုးရွှဲခံပြီး ရပ်နေရတယ်။ မာသီနဲ့လည်း အဖော်ရ၊ မန္တလေး ကို ဈေးဝယ်လည်း လိုက်လာတဲ့ ကောင်စီလူကြီးကတော်မှာလည်း တဘက် လေး တစ်ထည်ပဲပါတယ်။ သူ့တဘက်လေးက သူ့တစ်ခေါင်းလုံးတော့ လုံတာပေါ့။ သူ့ယောကျာ်းနဲ့ တခြားကောင်စီ နှစ်ယောက်မှာလည်း ဦးထုပ် တွေပါတယ်။ မာသီမှာသာ... အဝတ်ဖာလေး တစ်လုံးနဲ့ ဆောင်းစရာ ဗလာ နတ္ထိ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိုးကိုကြောက်လွန်းလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့..... မာသို့အဖျားက ခုမှ ပျောက်ခါစလေ။ မိုးမိပြီး ထပ်ဖျားမှာ စိုးတယ်။ သူတို့ ခေါ်လာတဲ့ ဘုမသိဘမသိ နေရာမှာ မာသီမဖျားရဲဘူး။ အို.. အဲဒီတုန်းကတော့ မိုးမိတာ ထက်၊ ပြန်ဖျားမှာထက် တံခါးပေါက်က သော့ခလောက်ကြီးကို ကြောက် လန့်တကြားကြည့်နေမိတယ်    “ကျောက်မြောင်းမြို့နယ် ပါတီယူနစ် နှစ်ပတ် လည်အစည်းအဝေး” ဆိုတဲ့ လက်ဆွဲအိတ်အပြာ ဆင်တူတွေနဲ့ ကောင်စီ လူကြီးတွေ အထဲကို လှမ်းခေါ်နေကြတာကို စိတ်စောပြီး ကြည့်နေမိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မာသီ ခုရောက်လာတဲ့ အမျိုးသမီးရိပ်သာဆိုတာ ဘယ်လိုဟာမျိုး လဲ၊ မာသီကို ဘယ်လိုထားမှာလဲ။ ဝင်းတံခါးကြားက ကြည့်ရတာတော့ ခြံဝင်းအကျယ်ကြီးနဲ့... နှစ်ထပ်တန်းလျားကြီးတွေနဲ့။ မိန်းကလေး တစ် ယောက်စ နှစ်ယောက်စလည်း မြင်ရရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခဏကြာတော့ အထဲက ဒရဝမ်နဲ့တူတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်က သော့လာဖွင့်ပေးတယ်။ ဆရာမတစ်ယောက်ကလည်း ဘေးမှာရပ်လို့။ မာသီတို့ တန်းလျားကြီး အောက်ထပ်ထောင့်စွန်းအခန်းထဲကို ခေါ်သွားပြီး ထိုင်ခိုင်းတယ်။ မှန်ဗီရိုတွေ၊ ကုလားထိုင်တွေနဲ့ တော်တော်ကောင်းတဲ့ အခန်း။ ဆရာမ ရုံးခန်းနဲ့တူရဲ့....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မှန်ပါတယ် ဆရာမ။ မိဘတွေက မရှိကြတော့ပါဘူး၊ ကျွန်တော် တို့ရွာကလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ တခြားက ရောက်လာတာပါ။ ရောက်လာ တုန်းကတော့ သူ့ပထွေးဆိုတဲ့ သူနဲ့ပါ...၊ နောက်တော့ ပြောရမှာ အား လည်း နာပါတယ်။ ဒီလို ဆရာမရေ....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရိုင်းချင်လည်း ရိုင်းပေစေတော့။ အခန်းဟိုဘက်ထောင့်ကဘာတွေ ရေးထားမှန်းမသိတဲ့ ‘ဘော” ကြီးချိတ်ထားတဲ့ နေရာကို ဝုန်းခနဲ ထလာမိတယ်။ ဒါမှ သူတို့ပြောတဲ့ မာသို့အကြောင်းတွေကို မကြားရမှာပေါ့။ သူတို့ ပြောပြနေတဲ့ အကြောင်းတွေဟာ မမှန်ဘူးလားဆိုတော့လည်း မှန်ပါတယ် လေ၊ သိပ်ကိုမှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမှန်တရားတွေကို ကိုယ်က ကျူးလွန်ခဲ့ပေမယ့် တကယ့်တကယ်ကျတော့ မာသီ နားမထောင်ရဲဘူး။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ခေါင်းပေါ်နဲ့ မျက်နှာပေါ်က မိုးရေစက်တွေကို လက်နဲ့သပ်ချရင်း စာတွေရေးထားတဲ့ ဘောကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်မိတယ်။ သူတို့ပြောတဲ့ အသံ တွေက မကျယ်လှတဲ့ အခန်းလေးထဲမှာ တစ်ချက်တစ်ချက် ကြားရသေး တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘောကြီးပေါ်မှာ ရေးထားတာတွေက တစ်နေ့တာ ဆောင်ရွက်ရန် လုပ်ငန်းများ”တဲ့။ ဪ... အဲဒီ အမျိုးသမီးရိပ်သာဆိုတာမှာ ရှိတဲ့ အမျိုး သမီးတွေ လုပ်ရမှာတွေပေါ့ ။ ဘာတွေလဲ၊ မာသီ သိပ်စိတ်ဝင်စားသွားပြီ။ ဟုတ်တယ်လေ...၊ မာသီလည်း ဟိုဆရာမက လက်ခံရင် ဒီရိပ်သာမှာနေ ဒီအလုပ်တွေ လုပ်ရမှာပဲ မဟုတ်လား.......။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နံနက် ငါးနာရီထ၍ ဘုရားဝတ်ပြုရန်” တဲ့။ ပြဿနာပဲ၊ မာသီ ဒီအချိန် တစ်ခါမှ အိပ်ရာမထဖူးဘူး။ ပထွေး ကိုထွန်းတင် ခေါ်လာတုန်း က ကျောက်မြောင်းသွားဖို့ သင်္ဘောစီးတုန်းက တစ်ခါပဲ မနက်လေးနာရီ ထဖူးတာ။ ထားပါတော့လေ၊ ဘုရားဝတ်ပြုပြီးရင် ပြန်အိပ်ရမှာလား။ ဟင် ဘယ်ဟုတ်မလဲ။ ပြီးရင်... “အိပ်ရာနှင့်   အခန်းများကို သန့်ရှင်းရန်” တဲ့။ ပြီးတော့ကော... နံနက် ခုနစ်နာရီမှာ ရေချိုးရန်” တဲ့။ ပြီးတော့ ရေချိုးပြီးရင် စားဖို့လာမှာပေါ့ ။ ဟင်... နံနက်ဆယ်နာရီ ထမင်းစားရန်တဲ့။ အိုး... အဲဒါမှ အကြီးအကျယ် ဒုက္ခ။ ငါးနာရီကနေ ဆယ်နာရီထိ မာသီဘယ်လိုမှ မနေနိုင် ဘူး။ မနက်ခြောက်နာရီဆို မာသီ ထမင်းကြမ်းနဲ့အကြော် တဝတပြဲ သွတ် ပြီးပြီ။ ခုတော့ ဘယ့်နှယ်ရှိစ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထမင်းစားပြီးရင်ကော။ “နေ့လယ် ဆယ့်တစ်နာရီမှ ညနေနှစ်နာရီထိ ကြိမ်ထိုး၊ စက်ချုပ်လုပ်ငန်းများ သင်ကြားလုပ်ကိုင်ရန် တဲ့။ အင်း... ဒါတွေ လည်း မာသီတစ်ခုမှ ဝါသနာမပါဘူး။ အေးလေ... သင်ဆိုလည်း သင်လိုက် ရတာပေါ့။ အရေးကြီးတာက နေ့လယ်စာက အဲဒီလုပ်ငန်းတွေ သင်ပြီးရင် လာမှာလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568715489429,"sku":"","price":8100.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_92cf28df-3073-4d01-8054-706d3a06c07e.jpg?v=1730210784"},{"product_id":"နုနုရည်အင်း၀-ချစ်တဲ့သူသခင်မြင်လာအုန်း","title":"ချစ်တဲ့သူသခင်မြင်လာအုန်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eရောင်စုံကာလာအမြန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဓာတ်ပုံရိုက်မလား အစ်မရေ၊ မိတ်ကပ်လည်း အလကား လိမ်းပေး တယ်၊ အဝတ်အစားမျိုးစုံလည်းရှိတယ်။ ရှမ်းမလေးလို ရိုက်မလား၊ မင်းသမီး လေးလို ရိုက်မလား၊ ဂျပန်မလေးလို ရိုက်မလား၊ ဟောဒီမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ ကြည့်လိုက်လေ။ ဘယ်လောက်လှလဲ။ ဟောဒါက နောက်ဆုံး ပေါ် လင်္ကာဒီပဝတ်စုံနဲ့ ရိုက်ထားတာ။ သော် အစ်ကိုတို့ရော ဘုရားပွဲတော် ရောက်တုန်း ဓာတ်ပုံလေး တစ်ပုံလောက်တော့ ရိုက်သွားမှပေါ့။ အစ်ကိုတို့ အတွက် ဟိုဘက်မှာ အမျိုးသားတွေကိုယ်တိုင် ပြင်ပေးနေတယ်လေ အစ်ကို ရဲ့ ။ ဆိုင်ကယ်စီးပြီး ရိုက်မလား၊ ကားရှေ့မှာရပ်ပြီး ရိုက်မလား၊ ဒရမ်တီး နေတဲ့ပုံ ရိုက်မလား။ ပစ္စည်းတွေက အစစ်တွေနော်အစ်ကို၊ ဂျပ်စက္ကူနဲ့ လုပ်ထားတာတွေမဟုတ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တော်တော်အသံစူးတဲ့ ရွှေကြိုမ အေးခိုင်။ သူမို့ မမောမပန်း ပြော လည်းပြောနိုင်ပါ။ အသက်မှ ရှူရဲ့ လားတောင် မသိဘူး။ သူ့အသံစာစာက သင်းမာတို့အတွင်းဘက် မိတ်ကပ်လိမ်းတဲ့နေရာထိကို စူးစူးလာတာ။ နေ့ တိုင်း ကြားနေကျအသံ၊ နားယဉ်နေတဲ့အသံ။ အင်း ကိုယ်လည်း ဟိုတစ် ချိန်တုန်းကဆီက ဒီလိုပဲ တစာစာ အော်ခဲ့ရတဲ့အသံပေမဲ့ နေကပူ၊ အလုပ်က ပင်ပန်းတော့ ဒီအသံကို နားငြီးလာရော။ ဒီကြားထဲ သူက ခန်းဆီးကြားထဲ ခေါင်းထိုးပြီး “လင်္ကာဒီပနဲ့ ရိုက်မယ် အစ်မရေ၊ မင်းသမီးရိုက်မယ် အစ်မရေ” နဲ့ အားရပါးရ အော်ပေးတတ်သေးတယ်။ အဲလိုအခါမျိုး သင်းမာလက်ထဲက မျက်ခုံးမွေးဆွဲတံဖြစ်ဖြစ်၊ တို့ဖတ်ပဝါ ဖြစ်ဖြစ် တုံ့ခနဲ တန့်ခနဲ ဖြစ်သွားတတ် တယ်။  မျက်ခုံးမွေးက နားထင်ပေါ် ထောင်တက်လိုတက်၊ မှဲ့တုဝိုင်းဝိုင်း လေးက အရှည်ဖြစ်လိုဖြစ်။ ဒီလောက်ဆူညံနေတဲ့ အသံတွေကို ဖောက်သွား အောင် သူမို့ အော်နိုင်ပါပေ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒီရွှေကြိုအလုပ်နဲ့ သူနဲ့ လိုက်ပါတယ်။ သင်းကလေးက ဒီလိုအော် နေရတာကိုပဲ ကျေနပ်နေတဲ့ဟာမလေး။ သူ့တစ်သက် ရွှေကြိုဘဝမှာ နေရချင် နေရ ကိစ္စမရှိဘူးလို့တောင် ဆိုထင်သေးတာပဲ။ ဘယ်လိုဟာမလေးလည်း မသိ၊ သင်းမာတို့တုန်းကတော့   ဒီရွှေကြိုဘဝကတစ်ဆင့် တက်ဖို့အရေး ကြိုး စားလိုက်ရတာ။ ရွှေကြိုဘဝကို စိတ်ကုန်လွန်းလို့။ ဒီလိုလေ။ ဒီနယ်လှည့် ဓာတ်ပုံဆိုင်တွေမှာ သင်းမာတို့လို မိန်းကလေး အလုပ်သမားတွေအတွက် အလုပ်ကို အဆင့်တွေ ခွဲထားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပထမဆုံးအဆင့်၊ အလုပ်ဝင်ဝင်ချင်း စလုပ်ရတဲ့အလုပ်က ခု အေး ခိုင်တို့လို ရွှေကြိုပေါ့။ ဓာတ်ပုံဆိုင်ရဲ့ မိန်းကလေးအလုပ်တွေထဲမှာ အနိမ့် ဆုံးနဲ့ အပင်ပန်းဆုံးအလုပ်ပေါ့။ ဓာတ်ပုံဆိုင်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ တစ်ချိန်လုံး ရပ်ပြီး ဘုရားပွဲတော်လာ ပရိသတ်ကို ပီယဝါစာစကားတွေနဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ ခေါ်ရတယ်။ ကြိုရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီအလုပ်က ကြည့်တော့သာ သက်သာသယောင်နဲ့ အင်မတန် ပင်ပန်း တဲ့အလုပ်။ မျက်နှာငယ်တဲ့အလုပ်။ ဓာတ်ပုံဆိုင်ရဲ့ အပြင်ဘက်ခန်းမှာ မနက် လင်းပါပြီဆိုကတည်းက ခေါ်လိုက်ရ၊ ကြိုလိုက်ရတာ ထိုင်ရတော့တယ်မှ မရှိတာ။ ခေါ်ရတဲ့အလုပ်ကလည်း တယ်မလွယ်ဘူး။ ကိုယ်နဲ့ ဘယ်တုန်းက မှ မသိဖူးမမြင်ဖူးတဲ့ သူစိမ်းတစ်ရံဆံ ယောက်ျား၊ မိန်းမတွေကို အစ်ကိုရဲ့၊ အစ်မရဲ့၊ ညီမရဲ့ နဲ့ တရင်းတနှီးခေါ်ပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ဖြစ်အောင် ပြောရတာ။ ဆိုင်ရှင်က ဘယ်လောက်သင်သင်၊ တကယ်လည်း အလုပ်စရော ပါးစပ်က ဘယ်လိုမှ ထွက်မလာလို့ သင်းမာ အလုပ်စဝင်စက ဆိုင်ရှင်အောက် ခံခဲ့ရ သေးတယ်။ အဲ ဓာတ်ပုံရိုက်မလားအစ်ကိုရေ၊ အစ်မရေ” လောက်သာ လုပ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတတ်ရုံနဲ့ ပြီးပလားဆိုတော့ မပြီးသေးဘူး။ ဒီနယ်လှည့် ဓာတ်ပုံဆိုင်တွေရဲ့ အပြင်အဆင်အတိုင်း ဆိုင်ရှေ့မျက်နှာစာမှာ ခင်းကျင်းပြသထားတဲ့ ဆိုင်ရှင့် သမီးတွေကို အမျိုးမျိုး အဝတ်အစား အဆန်းအပြားတွေနဲ့ရိုက်ပြီး အကောင်း ဆုံး ဆေးသားတွေနဲ့ ကူးထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကိုပြပြီး “ဟောလိုပုံလေး ရိုက် လိုက်ပါလား အစ်မရယ်၊ အစ်မနဲ့ဆို သိပ်လှမှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟောဒီလို ဆွမ်းအုပ်လေးပိုက်ပြီးတော့ကော” ဘာညာပေါ့လေ။ မရိုက်ချင် ရိုက်ချင်အောင် ဟောတတ်ပြောတတ်ဦးမှ။ တစ်ယောက်တည်းကို အကြာကြီး ပြောနေလို့လည်း မဖြစ်သေးဘူး။ ဟိုဘက်ကလူရော၊ ဒီဘက်က လူရော လှည့်ပတ်ပြော၊ လက်ကလည်း ဟိုဓာတ်ပုံထိုးပြ၊ ဒီဓာတ်ပုံထိုးပြ၊ ပါးစပ်ကလည်း စီစီလှုပ်နေမှ၊ တတ်နိုင်ရင် လူတစ်ယောက်ရိုက်ဖြစ်ဖို့တင် မက ကိုယ့်ဘေးနားက လူတစ်အုပ်လုံး ရိုက်ဖြစ်အောင်ပြော၊ ခါးပေါ်က ကလေး၊ လက်ဆွဲထားတဲ့ ကလေးတွေလည်း မလွတ်စေရအောင် ဆိုင်ရှင့် မြေးတွေရဲ့ ကလေးဓာတ်ပုံ အလှလေးတွေနဲ့ မြူဆွယ်ပြီး ဟောရပြောရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နယ်လှည့် ဓာတ်ပုံဆိုင်ရဲ့ အပြင်အဆင်ဆိုတဲ့ဟာတွေကလည်း ကြောက်ဖို့တောင် ကောင်းတယ်။ ဒီနယ်လှည့် ဓာတ်ပုံဆိုင်တွေ တစ်ပြည်လုံး မှာရှိတဲ့ ဂေဇက်ဝင်ဘုရားပွဲတော်တိုင်းမှာ ခေတ်စားလာတာနဲ့အမျှ သူတို့ရဲ့ အပြင်အဆင်တွေကလည်း တကယ့်ကို ကြောက်ခမန်းလိလိပဲ။ အရင်းကိုက သိန်းနီးပါးရှိတယ်။ ဓာတ်ပုံဆိုင်ကို တိုက်ကြီးတစ်တိုက်လို ခမ်းနားထည်ဝါ နေအောင် ပြင်ဆင်ဖို့ သယ်ရတဲ့ ဆက်တင်တွေကကို မနည်းဘူး။ ဓာတ်ပုံ ဆိုင်ကို ဓာတ်ပုံတိုက်ကြီးတစ်တိုက်လို သံပန်း ဝရန်တာနဲ့၊ မှန်တံခါးနဲ့၊ ဇာခန်းဆီး တလွင့်လွင့်နဲ့ ဟည်းနေအောင် ဆက်တင်တွေနဲ့ ဆောက်ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အတွင်းခန်းမှာလည်း အမျိုးသား မိတ်ကပ်လိမ်းခန်း၊ အမျိုးသမီး မိတ်ကပ်လိမ်းခန်း ဆိုပြီး အခန်းနှစ်ခန်းကို ဆိုင်ရဲ့ ဘယ်ဘက်ထောင့်နဲ့ ညာဘက်ထောင့်မှာ ဖွဲ့ ရတယ်။ အလယ်ကောင်က ကျန်နေတဲ့နေရာတွေမှာ တော့ မဟာဝိုင်းတို့၊ သလွန်တို့၊ ရုပ်မြင်သံကြားတို့၊ မော်တော်ဆိုင်ကယ်တို့၊ ကားတို့ကို သူ့နေရာနဲ့သူ ချထားရတယ်။ အဲ ပန်းဥယျာဉ်အတု ခပ်သေးသေး လည်း ပြင်ဆင်ထားသေးတယ်။ မီးတွေကလည်း လင်းထိန်နေအောင် အများ ကြီး ပေးထားရတယ်။ ဒီမီးတွေအတွက် ကိုယ်ပိုင်မီးစက်က အမြဲတမ်းကား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်စီး သတ်သတ်ပါရတယ်။ အားလုံးဟာ တခမ်းတနားကြီးပါပဲ။ ဒီပစ္စည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတွေနဲ့ လူတွေအတွက်ကို အနည်းဆုံး သုံးတန်ကားကြီး နှစ်စီး ကျပ်နေသေး တယ်။ ဒါတောင် ပိုင်ရှင်မိသားစုက ဒတ်ဆန်းကားလေးနဲ့ သွားလို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဲ.. ဓာတ်ပုံတိုက်ကြီးရဲ့ ဆင်ဝင်မျက်နှာစာပေါ့လေ။ အဲဒီမှာတော့ ဓာတ်ပုံတွေအပြည့်ပေါ့။ အဲဒီနေရာဟာ ရွှေကြိုမတွေအတွက် နေရာပေါ့ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွှေကြိုပြီးတော့မှ နောက်တစ်ဆင့်က အဝတ်လဲတဲ့နေရာတွေ ရောက် တယ်။ အဝတ်လဲတဲ့နေရာက ဓာတ်ပုံရိုက်မယ့်သူတွေ ဝတ်ချင်တဲ့ အဝတ် အစား အမျိုးမျိုးကို ဝတ်ပေးရတယ်။ ဝတ်ကြမယ့် ခန္ဓာကိုယ် အမျိုးမျိုး အတွက် အင်္ကျီနဲ့ အံဝင်ခွင်ကျအောင် ပြုပြင်ပေးရတယ်။ ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးရင် ပြန်ချွတ်ယူရတယ်။ အဲ ပါးစပ်ကလည်း ဒီဝတ်စုံကလေးနဲ့ရော ထပ်ရိုက် လိုက်ပါဦးလား။ ဓာတ်ပုံထဲမှာ ဒီဝတ်စုံက သိပ်လှတာတို့ ဘာတို့လေးတွေ လည်း ပြောရသေးတာပေါ့လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဲ နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ မိတ်ကပ်လိမ်းတဲ့ အဆင့်ပေါ့။ အေးခိုင် ပြောတတ်တဲ့ မိတ်ကပ်လိမ်းဆရာမတွေနဲ့ လိမ်းပေးနေတာပါဆိုတဲ့ အဆို အတိုင်းသာဆိုရင် သင်းမာတို့က မိတ်ကပ်လိမ်းဆရာမတွေပေါ့လေ။ ပြောရ တာကတော့ ကောင်းသား။ လေးငါးခြောက်တန်း ပညာလေးတွေနဲ့ သင်းမာ တို့မှာ ဆရာမဆိုတဲ့ စကားလုံးလေးကိုက ဘဝင်မြင့်ချင်စရာ၊ သူများကြားရင် လည်း အထင်ကြီးချင်စရာ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်ကျ ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ ဘာ ပညာမှမပါတဲ့ မိတ်ကပ်လိမ်းနည်းနဲ့ လိမ်းပေးနေကြတာ။ ဆယ်မိနစ်လောက် ထိုင်ကြည့်ရုံနဲ့ မိန်းကလေးတိုင်း တတ်သွားနိုင်တဲ့ မိတ်ကပ်လိမ်းနည်းနဲ့ လိမ်းပေးနေကြရတာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         မျက်နှာတစ်ခု လာပြီဆိုရင် ပထမဆုံး ပြည်တွင်းဖြစ်မိတ်ကပ် ခပ်ပေါ ပေါထဲက အဝါနုရောင် လက်ညှိုးတစ်ကော် ပါးပေါ်တင်လိုက်တယ်။ တစ်ကော်ပဲ။ နှစ်ကော် ကော်လို့မရဘူး။ ဆိုင်ရှင်အန်တီကြီးက ဘေးမှာထိုင်ရင်း သတိပေးနေတာ။ အဲဒီတစ်ကော်ကို မျက်နှာပေါ် အနှံ့လူးလိုက်။ ပြီးရင် အနီရောင်မိတ်ကပ်ကို ပါးနှစ်ဖက်ပေါ်မှာ ရဲရဲကြီး လိမ်းပေးလိုက်ရတယ်။ အဲ အနီရောင် မိတ်ကပ်ဆိုတာကတော့ တခြားဟုတ်ရိုးလား။ မျက်နှာလူးတဲ့ မိတ်ကပ်အဝါနဲ့ သင်းမာတို့သုံးတဲ့ တစ်ကျပ်ခွဲတန် နှုတ်ခမ်းဆိုးဆေးလက်ကျန် အကပ်အသပ်တွေကို ရောနှောဖျော်စပ်ထားတဲ့ မိတ်ကပ်ပေါ့။ အဲဒီ မိတ်ကပ်နှစ်မျိုး လိမ်းပြီး ပြီးရင် အစစ်မှုန့်ပါလေကာ တို့ဖတ်နဲ့ နည်းနည်း ရိုက်ပေးလိုက်။ နောက် ရဲရဲတောက်နေတဲ့ အပေါစားနှုတ်ခမ်းနီဆိုး၊ မျက်ခုံး မွေးဆွဲပေး၊ မျက်ရစ်ကို မျက်ခုံးမွေးဆွဲတံနဲ့ ဆွဲပေးလိုက်ရင် အလှပြင်တာ ပြီးပြီပေါ့ ။ အဲ ဒါပေမဲ့ မဲ့ကတော့ ပါးပေါ်မှာ မေးပေါ်မှာ မိန်းကလေးတိုင်း တပ်ပေးရတယ်။ ဒီထဲမှာ တချို့က မျက်တောင်တု တပ်ချင်ကြသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ဘယ် ဒီလောက် လူတွေအများကြီးအတွက် မျက်တောင်တုအစုံတွေ အများကြီး ဘယ်ဝယ်ထားမလဲ။ ဒီတော့ ရပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ သင်းမာတို့ ပညာပေါ့ ။ လက်စွဲတော် မျက်ခုံးမွေးဆွဲတံနဲ့ မျက်ခွံပေါ်မှာ မျက်တောင် အချောင်းလေးတွေပုံစံ ဆွဲပေးလိုက်တယ်။ ဓာတ်ပုံထဲမှာတော့ မဆိုးလှဘူး ပေါ့။ မိတ်ကပ်လိမ်းတဲ့နေရာမှာ အရေးကြီးဆုံးက မြန်ဖို့ပဲ။ တစ်မျက်နှာပြီး တစ်မျက်နှာ မြန်မြန်ကြီး လိမ်းပေးနိုင်ရမယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်ဆုံးအဆင့်ကတော့ ဆံပင်အလှပြင်တာပဲ။ ဓာတ်ပုံဆိုင်ရဲ့ မိန်း ကလေး အလုပ်တွေထဲမှာ အမြင့်ဆုံး    အလုပ်ဆိုပေမဲ့လည်း မည်မည်ရရတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အဆင်သင့် အပ်ပြီးသား ဆံထုံးပုံစံတွေနဲ့ ကြည့်ကောင်း အောင် တပ်ပေးရတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်မယ့်သူရဲ့ မျက်နှာနဲ့လိုက် အောင် ရှေ့က ဆံပင်လေးတွေကို ကလစ်နဲ့ ညှပ်တန်ညှပ်၊ ရှုပ်တန်ရှုပ်တော့ လုပ်ပေးရတာပေါ့လေ။ ဒီမှာလည်း မြန်ရမယ်။ ဟောတစ်ယောက် ဟော တစ်ယောက် ပြီးရမယ်။ ဆံထုံးပုံစံတွေ မပျက်မစီးအောင်လည်း ကိုင်တွယ် ရတယ်ပေါ့လေ။ အင်း ဒီလိုသာ အလုပ်တွေကို အဆင့်တွေ ခွဲထားတာပါ။ သင်းမာတို့မှာ နည်းနည်းသက်သာလို သက်သာငြား အဆင့်တက်အောင် ကြိုးစားရတာပါ။ သင်းမာတို့ရတဲ့ လခကတော့ အတူတူပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ရွှေကြိုအေးခိုင်လည်း တစ်ရာပဲ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အဝတ်လဲပေးတဲ့ မြမြဝင်းတို့တွေလည်း တစ်ရာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သင်းမာတို့ မိတ်ကပ်လိမ်းတွေလည်း တစ်ရာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပြုံးမမတို့ ဆံပင်ပြင်တဲ့သူတွေလည်း တစ်ရာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒီတစ်ရာနဲ့ ထမင်းလေးတော့ နှစ်နပ်ကျွေးသပေါ့လေ။ ဘယ်လို ထမင်းမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ် ထမင်းကျွေး တစ်လတစ်ရာဆိုတဲ့ အလုပ်ဟာ သင်းမာတို့လို အေးခိုင်တို့လို ပညာမတတ်တဲ့ ငွေမရှိတဲ့သူတွေအတွက် ဧရာမ အလုပ် ကြီးပေပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ညည်းတို့မျက်လုံးတွေက ဘယ်ရောက်နေလို့လဲ။ လူစည်မယ့်ရက် တွေမို့ မျက်စိလျင်လျင်ထားလို့ ငါပြောတာကို နှစ်ယောက်လုံး ဂရုမစိုက် ဘူး။ မူဆွေရော မြမြဝင်းရော နှစ်ယောက်စလုံး အသုံး တစ်စက်မှမကျဘူး။ ဝတ်စုံက အသစ်ကြီး၊ ဒီပွဲတော် မကူးခင်လေးကမှ ချုပ်ထားတာ။ ငါ လျော် ခိုင်းလိုက်ရ မကောင်းဘဲ ရှိပြန်ရော့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆိုင်ရှင် အန်တီမြင့်ရဲ့ ဒေါသသံစူးစူးကြောင့် ငိုက်ချင်နေတဲ့ သင်းမာ မျက်လုံးတွေတောင် ကျယ်သွားတယ်။ သွားပြန်ပြီ။ မြမြဝင်းတို့ အဝတ်လဲ တဲ့နေရာက ဝတ်စုံတစ်စုံ ပါသွားပြန်ပြီ။ အန်တီမြင့်ပြောသလို ဝတ်စုံက အသစ်ကြီးဆိုရင်တော့ မြမြဝင်း လျော်များ နေရဦးမှာလား။ သူတို့လည်း ကြည့်တော့ ကြည့်ရှာမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သင်းမာတို့အားလုံး ညဘက် အိပ်ရေး ပျက်တော့ ဒီလို နေ့လယ် နေပူချိန်ဆို ငိုက်ချင်တာပေါ့ ။ အဲဒီအငိုက်မှာ ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး မချွတ်တော့ဘဲ အသာလစ်ထွက်သွားတာနေမှာပေါ့။ လူတွေ က အများကြီးပဲမဟုတ်လား။ ဒီလို ဘုရားပွဲတော် နောက်ဆုံးရက်တွေက လူက သိပ်စည်တာ။ ဓာတ်ပုံရိုက်တဲ့သူတွေကလည်း ဒီလိုရက်တွေမှာ ပိုများ လာတတ်တာ။ ညကဆို ဆယ့်နှစ်နာရီထိ လူမစဲသေးဘူး။ တစ်နာရီလောက်မှ သင်းမာတို့ အိပ်ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်ပါတယ် အစ်မရဲ့ အမြန်ဓာတ်ပုံပါ။ အစ်မ ခုရိုက်သွားရင် မနက်လင်း ပွဲပြီးတဲ့အချိန်သာလာခဲ့။ အဆင်သင့်ပဲ။ မများပါဘူးအစ်မရဲ့။ ရောင်စုံပို့စကတ်တစ်ပုံမှ ဆယ့်ခြောက်ကျပ်တည်းများ၊ လာ အစ်မ၊ ဝင် လိုက် ဒီဘက်ထဲကို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အန်တီမြင့်ဆူသံကြောင့် အေးခိုင်အသံက ပိုပြီး စာနေတယ်။ ဒီကောင် မလေးလည်း အိပ်ရေးပျက်တာနဲ့ အသံတစာစာ လုပ်ရတာနဲ့၊ အသံက အက်တက်တက်ဖြစ်နေပြီ။ မရွှေအေးခိုင်ကတော့ မက်လုံးပေးကောင်းပါပေ့။ ခုရိုက် နောက်နေ့မနက် ပွဲကြည့်ပြီးဆိုတဲ့ မက်လုံးကြီးကြောင့်ပဲ သင်းမာတို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e     \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46941734076565,"sku":null,"price":17100.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_6dcf06bd-26ab-484e-9dbd-eefb2b6f4111.jpg?v=1730210806"},{"product_id":"နီကိုရဲ-လှည့်စား","title":"လှည့်စား","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eအခန်း(၁]\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နေ့ခင်းအပြန် လူတင်ရန်ပင် မစောင့်တော့ဘဲ သူ ဆိုက်ကားကို အေးအေးလူလူပင် နင်းကာလာသည်။ ဆိုက်ကားအုံနာခအပြင် ကိုယ့် အတွက် အစိတ်လောက် ပိုနေပြီ။ ဘီအီးတစ်ပိုင်းလောက် ကစ်ပြီး အိမ်ပြန် ထမင်းတစ်ဝကြီးစားပြီး အိပ်ပစ်လိုက်မည်။ သူ့ရွှေစိတ်ကူးကို ကူးရင်း လေချွန်ကာ ရှေ့မှာလူမရှိပါဘဲ ဘဲလ်ကို ပျော်ပျော်ကြီး သုံးကြိမ် တီးပစ်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဈေးလမ်းအကွေ့ကို ရောက်တော့ သူ ဘရိတ်ကို ထိတ်လန့်စွာ တအားကြုံညှစ်ရ၏။ “လူအုပ်ကြီး ́။ သူ ရုတ်တရက် စိတ်တော်တော် ထိတ်လန့်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကားတိုက်တာလား...။ ဘာဖြစ်တာလဲ...။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မဖြစ်နိုင်။ ကားတိုက်တာဆိုလျှင် လူတွေ ဒီလို အော်ဟစ်ပျော်ရွှင်နေကြမှာ မဟုတ်။ ကထိန်လား...၊ ဘုရားကိုးဆူလား...။ မဖြစ်နိုင်။ ကားက B.M ကား တစ်စင်းတည်။ ဒါနဲ့ သူလည်း ဆိုက်ကားအရှိန် လျှော့ကာ B.Mကားနား ကပ်လာတော့ သူကြည့်ခဲ့ဖူးသည့် ကားထဲက ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်တွေ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုရွှေမဲကြီး...ရယ်ရအောင် သရုပ်ဆောင်နော်...။ အရမ်း ရယ်ရတယ်။ သိလား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “စိတ်ချ...။ ဒီတစ်ကားမှာ နံရိုးတွေပေါ် ချတပ်ကြီး ချီတက် နေသလိုကို အူတယားယားနဲ့ ရယ်ရမှာ...။  စိတ်ချ”          \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဝိုင်းကြည့်နေသော ပရိတ်သတ်က ဝါးခနဲ ရယ်လိုက်ကြသည်။ လေးထောင့်ဆိုတဲ့ သရုပ်ဆောင်က တစ်ခန်းထပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သိပ်ရယ်ရအောင် မလုပ်နဲ့ကွ။ ညဘက် ထယောင်ရင်း ရယ် ရယ်နေလို့ ယောက်ျားက မသင်္ကာဖြစ်ပြီး ထရိုက်နေဦးမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အောင်မာ...အပျိုကြီးရှင့် အပျိုကြီး။ ရယ်ရတာပဲ စိတ်ဝင်စား တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဝိုင်းကြည့်နေသူတွေက ဝါးခနဲ ရယ်ကြပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါဆို...အတော်ပဲ။ ထိုးဝါးဆိုတဲ့ ကောင်ကလည်း အပျိုကြီး တွေ လိုက်ရှာနေတာ...။ ဒီကောင်က ရှည်သလား မမေးနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လ ဝိုင်းကြည့်နေသူတွေက အပျိုကြီးဆိုသူကို ကြည့်ကာ ရယ်ကြ သည်။ အပျိုကြီး ရှက်ကာသွား၏။ မျက်နှာကြီးနီကာ သူကိုယ်တိုင်လည်း ရယ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရှည်ရင် နင့်နှမနဲ့ ပေးစားလိုက်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဪ...အပျိုကြီးကလည်း ဘာတွေတွေးနေတာလဲ။ အပျို ကြီးများ တွေးလိုက်ရင် တလွဲချည်းပဲ။ စကားကြောရှည်တာကို ပြောတာ။ ဒီကောင်က ရယ်စရာတွေပြောရင် အရှည်ကြီးပြောတတ်တာ။ အပျိုကြီးနဲ့ ဆို OK ပဲ။ ဟေ့ကောင်...ငါ့ အောင်သွယ်ခ အရက်တိုက်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဝါးခနဲ ရယ်ကြသည်။ ထိုးဝါးက ရွှေမဲခေါင်းကို သူ့ပေါင်ပုတ်ရ ပြီး အသံထွက်ကာ မနာအောင် ရိုက်သည်။ အောက်က ပရိတ်သတ်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရယ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဲ့ဒါဆို...ကျွန်တော့် မယူနဲ့၊ ကပ်ဖဲကိုယူ အပျိုကြီး။ ဒီကောင် က ကပ်ပြီးမှ ဖဲ့တာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟ...ဘာ ကပ်ဖဲ့တာလဲကွ” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အပျိုကြီးခေါင်းကို သူ့ရင်ဘတ်ထဲ ဆွဲကပ်ပြီး ဟော့ဒီလို ဆံပင်တွေကိုရှာ...သန်းတွေ့ရင်တော့ ဖဲ့ပြီသာမှတ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သန်းမတွေ့ရင်ကော...” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သန်းမတွေ့ရင်ကော ဖဲ့တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တဝါးဝါးနှင့် ပွဲကျနေကြသည်။ သူတို့က အငြိမ့်စင်ကနေ ဖလင်ပေါ်ကို ကူးတဲ့ ဇာတ်ပို့တွေဆိုတော့ အတိုင်အဖောက်ကလေး ညီသည်။ အပေးအယူက ရသည်။ ကားအောက်က ပရိတ်သတ်အတွက် အရပ်ပြဇာတ်ကလေးတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုအချိန်မှာ B-600 လေးဘီးကားကလေးနှင့် ဘူးသီးနှင့် ကြာစေ့ ရောက်လာကြပြန်သဖြင့် ပရိတ်သတ်က ထိုဘက် အာရုံပြောင်း သွားကြပြန်၏။ အော်ကြ၊ နောက်ကြနှင့် ပျော်စရာကြီးကို ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုကြာစေ့...။ ဘယ်မှာသွားရိုက်ကြမှာတုန်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “လကမ္ဘာမှာ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကားနာမည်က ဘာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “လမုကိုလမဲ့ မလုပ်နဲ့တဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မင်းသား၊ မင်းသမီးကရော...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မယ်လေညှင်းနဲ့ မောင်လေအိုး...တဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ယောက်လာ တစ်ခါပြော၊ တစ်ခါရယ်နှင့် ဒီကားကြီးကို ထွက်တောင် မထွက်စေချင်တော့။ ကားပြတင်းပေါက်မှာ ပျော်စရာကောင်းသလောက်၊ ကားနောက်ပိုင်းမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသူ ငါးယောက်ရှိပါသည်။ သူတို့ကိုတော့ ဘယ်သူမှ မနှုတ်ဆက်ကြ။ သူတို့က မုတ်ဆိတ်မွှေး၊ နှုတ်ခမ်းမွှေးတွေ၊ ပါးသိုင်းမွှေးတွေနှင့် မျက်နှာကြီး တွေက ခပ်တည်တည်နှင့် တစ်စုံတစ်ခုကို မကျေမနပ်ဖြစ်နေပုံ ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟဲ...ဟဲ...။ ဟိုနောက်မှာ ထိုင်နေတဲ့လူကြီး “ကမ်းပါးမဲ့ မေတ္တာ”ကားမှာ မင်းသားကို သတ်တဲ့ လူကြီးမဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်တယ်...။ ကြောက်စရာကြီးနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နင်တို့ကလည်း ရုပ်ရှင်ပဲ တကယ်သတ်တာမှ မဟုတ်တာ။ အိုက်တင်ပေါ့ဟ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အို...တင်တင် မတင်တင် ဒီပုံစံကြီးတွေကို ကြည့်လို့ကို မရတာ...။ ကြောက်စရာကြီးတွေ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဪ..သူတို့ ဒီလို အိုက်တင်ပီပြင်အောင် လုပ်ပြပြန်တော့ လည်း သူတို့ကို လူယုတ်မာ၊ လူ့ကြောက်စရာကြီးတွေလို့ ထင်ကြ၊ မုန်းကြပြန်သည်။ အိုက်တင်လျော့တော့လည်း ဒါရိုက်တာက ဆူသည်။ ဝါသနာကြောင့်ရယ်သာ...။ လူကြမ်းကို မင်းသားတင်ရိုက်မယ့် ကားလေး တစ်ကားလောက်ကို ယက္ခကြီး မျှော်နေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယက္ခကြီးလိုပဲ မျှော်နေသူ နှစ်ဦးရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူတို့က ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ မျှော်နေရခြင်း ဖြစ်၏။ စက်အဖွဲ့က ကင်မရာနှင့် က ရိန်းပစ္စည်းတွေကို နောက်ကကားပေါ် တင်နေကြသည်။ မင်းသား၊ မင်းသမီးက အခုထိ မလာသေး။ ကားပေါ်မှာ ကျန်အဖွဲ့တွေ တော်တော်စုံနေကြပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေ့ကောင် မှတ်ကြီး...။ အောင်ဝင်းကို သွားခေါ်စမ်းကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အောင်ဝင်းက ကင်မရာမင်း ဖြစ်သည်။ ဒီကားရိုက်ဖို့ စစီစဉ် ကတည်းက ပြဿနာရှိနိုင်မှန်း ဒါရိုက်တာကြီး ဦးတင်ကို သိပါသည်။ မင်းသားက အခု ၁၉၈ဝ မှာ တရှိန်ထိုး နာမည်တက်လာသော မင်းသား။ သူ့ကားမှန်သမျှ လူငယ်ပရိတ်သတ် အသည်းစွဲ။ မင်းသမီးက ၁၉၅၉ ခုနှစ်မှာ လျှမ်းလျှမ်းတောက်ခဲ့ပြီး အကယ်ဒမီပင် ရခဲ့သည်။ သူနှင့် မင်းသားသစ် တွဲလျှင် သူ အပို့ကောင်းသည့်အတွက် မင်းသားတစ်နေရာ တော့ ရသွားတာ များသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခက်တာက နှစ်ဦးစလုံး အောင်မြင်မှု၏ အထွဋ်အထိပ်မှာ ဆိုတော့ နှစ်ယောက်တွဲပြီး ရိုက်တဲ့ကား မရှိ။ ညှိ၍လည်း မရ။ ဒါကို ဒါရိုက်တာ ဦးတင်ကိုက ရအောင်ညှိခဲ့သည်။ ဇာတ်လမ်းကို စီးနိုင်သည်။ သူရိုက်လို့ အကယ်ဒမီရသွားတဲ့ကားလေးကားရှိပြီ။ သူအလှည့်ကတော့ မရောက်သေး။ သူ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ကာဖွားသည်။ အောင်ဝင်း ရောက်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လိုက်တင်(Lighting)ရဦးမလား အောင်ဝင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နောက်ထပ် လေးဆယ့်ငါးမိနစ်လောက်တော့ ရဦးမယ် ထင် တယ် ဆရာ။ တိမ်တော့ ကင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ နေက ကျတော့မှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မှတ်ကြီး...မှတ်ကြီး...။ လာစမ်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဆိုက်ကားတစ်စင်းနဲ့ Phone ဆက်လို့ ရတဲ့အိမ်ကိုသွား။ နှစ်ယောက်စလုံးဆီ Phone ဆက်။ အချိန်မရှိတော့ဘူး၊ အမြန်လာပါလို့။ ငါမှာတယ်လို့ပြော...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရှုတင်မန်နေဂျာ မှတ်ကြီး လွယ်အိတ်ကြီးလွယ်၍ ပြေးထွက်သွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခက်တယ်ကွာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်တယ်ဆရာ...။ သူတို့နှစ်ယောက် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လု ကြ မှာပဲ။ ကျွန်တော့်ကို လာပြောရင် သိပ်ခွကျတယ်။ နှစ်ယောက်စလုံး ကလည်း ရင်းနှီးနေတော့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အောင်ဝင်း...ဒီကိစ္စကို ငါစီစဉ်တာ။ မင်းကို ဘာလာပြောပြော ငါ့ဆီပဲ ပို့ပေးလိုက်။ ငါ ဒါ အလုပ်လုပ်နေတာ။ အလုပ်နဲ့မဆိုင်တဲ့ ကိစ္စဆို ငါနဲ့လည်း မဆိုင်ဘူးပေါ့ကွာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ထိုလမ်းကလမ်းကလေးမျှသာဖြစ်သည်။တစ်ဘက်တစ်ချက်ခြံဝန်းကြီးတွေနှင့်အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းငါးလုံးစီ၊ ပြီးလျှင် ရှေ့မှာ အကြီးဆုံးတိုက်အိမ်ကြီးက ပိတ်ဆောက်ထားသည်။ ထိုအိမ်ဆယ့်တစ်လုံးအတွက် ကိုယ်ပိုင်လမ်းကလေးလို ဖြစ်နေသည်။ ထိုလမ်းကလေးထဲမှာ ဖီယက်ကား ကလေးတစ်စင်း နံဘေးချရပ်ထား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကားပေါ်တွင် နာမည်ကြီးမင်းသား ဇော်လတ်...။ ဇာတ်ညွှန်း ကို အသေအချာဖတ်နေသည်။ ဇာတ်ညွှန်းက ဒါရိုက်တာကိုယ်တိုင် ရေးတာဆိုတော့ ပြောစရာမရှိအောင် ပြည့်စုံပါသည်။ သူ တော်တော် စွန့်စားရမည့်အခန်းတွေလည်း ပါသည်။ အပင်ပန်းခံရမည့်အခန်းတွေ လည်း ပါသည်။ ပထမပိုင်းမှာ သူ ပရိတ်သတ်ဆီက ယုံကြည်မှုရအောင် ယူရမည်။ ဒုတိယပိုင်းမှာ ပရိတ်သတ်ဆီက အားကိုးမှု ရအောင်ယူရမည်။ နောက်ဆုံးအပိုင်းမှာ ပရိတ်သတ်ဆီက ကရုဏာကို ရအောင်ယူရမည်ဟု သူ ခွဲကာ မှတ်ထားလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ခက်တာက ဟိုမင်းသမီး။ သူနှင့်လည်း တစ်ခါမှ တွဲမရိုက်ဖူးခဲ့။ အိုက်တင်ကောင်းတာကိုတော့ ဒီမင်းသမီးရဲ့ကားတွေ သူ သွားကြည့် ကြည့်ထားလို့ သိပါသည်။ သရုပ်ဆောင် ပါးနပ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ တစ်ခြား ဒုတိယဇာတ်ပို့က ဦးဆောင်ရမည့်အခန်းမျိုးကို သူက အိုက်တင် နှင့် လေနှင့် ယူသွားတတ်သည်။ ဝင်လုတာပေမဲ့ ပရိတ်သတ်ကလည်း သတိမထားမိ။ ထိုမင်းသမီးလည်း မသိလိုက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခက်တာက အခုကားက အက်ရှင်နှင့် စွန့်စားခန်း ရောနေသော ကားဖြစ်၏။ သူက ကြိုးစားသလောက် သူမ ပါမလာလျှင် သေပြီ။ ထိုစဉ်..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “အစ်ကို...အစ်ကို...။ သူ့ကား ဖြတ်သွားပြီ အစ်ကို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သေချာလို့လား အေးမင်း” ပါ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟာ...အစ်ကိုကလည်း သူ့ ဘောက်စဂွန်ကားလေးကို ကျွန်တော် သိနေတာပဲ။ သူ ခေါင်းခန်းက ပါသွားတယ်။ အစိမ်းရောင် အင်္ကျီနဲ့။ သူ့မာမီက နောက်က…”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဇော်လတ် အပျင်းကြော တစ်ချက်စွဲကာ ငါးသုံးလုံးစီးကရက် တစ်လိပ်ကို မီးညှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီ စီးကရက်ကုန်ရင် မောင်းမယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကားရှေ့က ဒရိုင်ဘာ အာကာက ခေါင်းကို ပိတ်သည်။ ဇော်လတ် စနိုးနည်းနည်းလူးကာ ခေါင်းကို သပ်ရပ်စွာပြီးသည်။ ပြီးတော့ စီးကရက်ကို ဖွာကာ နာရီကို ကြည့်နေသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မေစိုးမိုးကား ရောက်လာပြီး ကားပေါ်က ဆင်းကတည်းက လူရွှင်တော်တွေဘက် အုံနေသော ပရိတ်သတ်ကြီး ပုန်းခနဲ မင်းသမီးဆီ ပြေးကြသည်။ မင်းသမီးနာမည်ကို အော်ဟစ်ခေါ်ကာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။ တစ်ချို့ ရဲသူများက မင်းသမီးလက်မောင်းတို့ လက်တို့ကို ကိုင်ကြည့်ကြ ၏။ မင်းသမီးနောက်က မာမီက စိတ်ဆိုးကာ မာမီသံနှင့် အော်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဘယ်လိုဖြစ်နေကြတာလဲ...။ မပြောချင်ဘူး...သိလား။ ဟဲ... ...အရမ်းမတို့နဲ့လေ။ ကျွန်မ စိတ်တိုလာပြီနော်...။ ဪ...မကိုင်ပါနဲ့ ဆိုမှ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         စက်အဖွဲ့က ကောင်လေးတွေ အတင်းဝင်ထိန်းကာ လမ်းရှင်း ပေးကြရ၏။ မေစိုးမိုးကတော့ ပြုံးကာ အားလုံးသော ပရိတ်သတ်ကြီးကို လက်ပြရင်း တိုးဝင်၍ ဒါရိုက်တာ ဦးတင်ကိုဆီ သွားသည်။ စက်အဖွဲ့က ပရိတ်သတ်ကို မတိုးရအောင် ဝိုင်းတားပေးရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရေနွေးဘွိုင်က ပျက်နေလို့ ရေနွေးအိုးတည်ပြီး ရေချိုးနေရလို့ နောက်ကျသွားတယ်ဆရာ...။ ခွင့်လွှတ်ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းသမီးက လက်အုပ်ကလေးချီကာ အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။ ဒါရိုက်တာက ကောင်းကင်ကို လှမ်းကြည့်သည်။ နေမင်းကို လက် အုပ်ဖြင့် မချီထား၍ မရ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မမ...Auto လေး ထိုးပေးပါနော်...။ အမှတ်တရပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သမီးကိုလည်း ထိုးပေးနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟဲ့...ငါ့လည်း ထိုးဖို့ပြောဦး။ ဒေါ်ကုလားမလို့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ထိုးပေးပါ့မယ်။ ကားပေါ်ရောက်တော့ အားလုံးကို ထိုးပေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568749338773,"sku":"","price":1800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_da49513f-858a-4e1e-b637-02430faebf95.jpg?v=1730210833"},{"product_id":"နီကိုရဲ-လွယ်အိတ်ထဲကအလွဲများ","title":"လွယ်အိတ်ထဲကအလွဲများ","description":"\u003cp\u003e “ကဲ.. အားလုံး လွယ်အိတ်တွေ ခုံပေါ်တင်လိုက်ကြစမ်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆရာမအသံကြောင့် ကျွန်တော်နဲ့ပေါက်စီ တော်တော် တုန်လှုပ်သွားတယ်။ အတန်းထဲမှာလည်း တိတ်နေရာကနေ အားလုံး ငြိမ်ကျသွားတာပဲ။ ကျွန်တော် အသာလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မတ်တပ် ရပ် လက်ပိုက်ထားတဲ့ ပျားတုပ်မျက်နှာစပ်ဖြဲဖြဲ နဲ့၊ ကျွန်တော် သိတယ်။ ဒီကောင် ညစ်ပြီဆိုတာကို၊ ဒါပေမယ့် ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ လွယ်အိတ်တင်သံတွေ တဘုတ်ဘုတ်ထဲမှာ ကျွန်တော်နဲ့ ပေါက်စီရဲ့ လွယ်အိတ်ကိုလည်း တင်လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ကြောက်စိတ်က လွယ်အိတ်ထဲမှာ မရှိပါဘူး။ လှလှစိုးနဲ့ ဖြူဖြူသန်းရဲ့ လွယ်အိတ်ထဲမှာပဲ ရှိ တာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “သန်းဇော်ရဲ့ ပိုက်ဆံငါးဆယ်ပျောက်တယ်လို့ လာတိုင်ထား တယ်. . အဲဒါ လွယ်အိတ်တွေအားလုံး စစ်မယ်.. ကိုယ့်လွယ်အိတ် ရှေ့မှာပဲ ကိုယ်နေရမယ်.. ဘယ်မှမထရဘူး ဒါမျိုး ငါ မကြိုက်ဘူးဆိုတာ မင်းတို့ မသိဘူးလား. . မိလို့ကတော့ သေပြီသာအောက်မေ့ တော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆရာမ ဒေါသကြောင့် တစ်တန်းလုံး ပိုငြိမ်သွားတယ်။ ကိုယ်မယူကြပေမယ့်ကျောင်းသားတိုင်းရဲ့မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ရှိနေတာပဲ။ ဆရာမ စိတ်တိုနေပြီ။ ဒေါသထွက်နေ ပြီကိုး။ လုံးဝမျက်နှာ မပျက်တာကတော့ ဟိုကောင် ပျားတုပ် ပဲ။ ကျွန်တော်သိတယ်၊ ဒီကောင် ပိုက်ဆံငါးဆယ်ပျောက်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကို တမင်ညစ်တာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီကောင်နဲ့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်အကြောင်း ပြောရဦးမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီကောင့် နာမည်အရင်းက ကျော်မြင့်တဲ့၊ မုန့်စား ကျောင်း ဆင်းလို့ ဆော့ကြရင်း ဒီကောင့်ကို ဝါးရုံပင်က ပျားဆယ်ကောင်လောက် ဝိုင်းတုပ်လို့ ဒီကောင့်နာမည် ပျားတုပ်ဖြစ်သွားတာ။ ဒီကောင် နဲ့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်က မတည့်ဘူး။ ဘယ်နေရာက စ,မတည့် သ လဲဆိုတာတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး။ လက်သီးထိုးတမ်း ကစားတုန်း ကပဲလား၊ ပြေးပုန်းကစားရင်းနဲ့ပဲလား။ တစ်ခုခုတော့ တစ်ခုခုပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်နဲ့တင် မကပါဘူး။ သူနဲ့ မတည့် တဲ့သူက အတန်းထဲမှာ တော်တော်များတယ်။ ဒီကောင့် ပုံစံက ဗလကောင်းကောင်း၊ အသားညိုညို၊ မျက်ပေါက်ကျဉ်းကျဉ်းနဲ့။ သူ့မျက်နှာ က ဘယ်တော့မှ ပြုံးတတ်တဲ့မျက်နှာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဒီကောင်က ကျွန်တော့် ထက်ဗလကောင်းတော့ ကျွန်တော့်ကို ရင့်ချင်ပေမယ့် ပေါက်စီရှိတော့ ကျွန်တော့်ကို သိပ်မကြောရဲဘူး။ ဒီတော့ ပျားတုပ်က ကျွန်တော်တို့ကို ချောင်း နေတာကြာပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပေါက်စီရဲ့ နာမည်အရင်းက ဝင်းဦးပါ။ သူတို့အဖေ က ပေါက်စီ ရောင်းလို့ သူ့ကို ပေါက်စီလို့ ခေါ်တာ။ တကယ် ဆိုရင်တော့ ပေါက်စီလို့မခေါ်ဘဲ ဒီကောင့်ကို ပုတ်သင်ညိုလို့ ခေါ်ရမှာ။ ဒီကောင် က ပုတ်သင်ညိုဖမ်း သိပ်လျင်တာ။ ကျွန်တော်တို့လို အုန်းလက်ထိပ် မှာ ကျော့ကွင်းကလေး လုပ်စရာမလိုဘူး။ ပုတ်သင်ညိုတွေ့တာနဲ့ အပင်နား ကပ်ပြီး ခပ်တည်တည်နဲ့ ဖမ်းလိုက်တာပဲ။ ဒီကောင့်လက်က မြွေပွေးလို မြန်တာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းပေါက်စီက လှလှစိုးကို ကြိုက်နေ တာ။ သူ ကြိုက်ပုံကတစ်မျိုးခင်ဗျ။ လှလှစိုးကိုတွေ့တာနဲ့ စ တာပဲ။ လှလှစိုးက ပြန်ရန်တွေ့ရင် ပေါက်စီက ကျေကျေနပ် နပ်ကြီး ပြုံးလို့။ “လှလှစိုးက ဒီအတိုင်းနေရင် မလှဘူးကွ.. ရန်ထောင်မှလှတာ” တဲ့။ လှလှစိုးကလည်း ရန်သာထောင်တာပါ။ ပေါက်စီ အေးအေး ဆေးဆေးနေတဲ့ ရက်တွေဆို သူပါလာတဲ့ မြေပဲယိုတို့ ဘာတို့ ကျွေး တတ်ပါတယ်။ ဒီတော့ ပေါက်စီနဲ့ ကျွန်တော်ကစ၊ လှလှစိုးနဲ့ သူ့ သူငယ်ချင်း ဖြူဖြူသန်းက ရန် ပြန်ထောင်။ အဲဒီလို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ပျားတုပ်က ကြည့်မရဘူး၊ မနာလိုဘူးပေါ့ဗျာ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြီးခဲ့တဲ့ လေးရက်လောက်က ပျားတုပ်က ကျွန်တော့် နောက် ကျောမှာ “အရူးပါခင်ဗျာ ́ဆိုတဲ့ စာတမ်းရေးပြီးလာကပ်တယ်။ လှလှစိုး တို့ကပြောလို့ ကျွန်တော် ချက်ချင်းသိသွားတယ်။ ညနေကျောင်း ဆင်းလို့ ကျွန်တော်က ပြန်ကပ်တော့၊ ပျားတုပ် နောက်ကျောမှာ စာတန်းကြီးက အိမ်အထိပါသွားရော။ ဒီကတည်းက ဒီကောင့်အမုန်း က ကျွန်တော်တို့ အပေါ်မှာ ပိုပြီး သွားတာ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီနေ့မနက်မှာ ပေါက်စီက ကျွန်တော့်ကို တိုင်ပင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “စာကလေး.. ငါ လှလှစိုးကို စ,ရတာ အားမရဘူးကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာ အားမရတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်ပြန်မေးတော့ ပေါက်စီ ငြိမ်သွားတယ်။ ဒီကောင် က ဒီလိုပဲ။ တစ်ခုခုလုပ်ရင် သိပ်စဉ်းစားတဲ့ကောင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါ စရင် သူက သိပ်စိတ်မဆိုးတော့ဘူးကွ.. ငါက စရင် ငါ့ကို စိတ်အရမ်းဆိုးပြီး ဒေါသတွေဘာတွေထွက်မှ ကျေနပ်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါဆို မင်းက ဘယ်လိုစချင်လို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒီကောင် ပြန်ငြိမ်သွားပြန်ရော။ ပြီးတော့မှ စဉ်းစားမိသလို လုပ်ပြီး ပြောတယ်။ အမှန်တော့ ဒီကောင် စဉ်းစားပြီး သားပါ။ သူ့ အကျင့်အတိုင်း စကားကို ခဏနားပြီးမှပြောတာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မုန့်စားဆင်းရင် ပုတ်သင်ညိုဖမ်းပြီး လွယ်အိတ်ထဲ ထည့်မယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟာ. . ဆရာမသိသွားရင် ဆော်မှာနော်.. တခြားဟာ စဉ်းစားကွာ”          \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မသိပါဘူးကွာ.. အိမ်ကျမှသိအောင် လွယ်အိတ်ထဲကို သေသေချာချာ ထည့်မှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ပြဿနာက အဲဒီက စတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မုန့်စားဆင်းတော့ ကျွန်တော်နဲ့ပေါက်စီ အကြော်တစ် ခုစီပဲ စားပြီး ကျောင်းနောက်က သစ်ပင်တွေကြားထဲမှာ ပုတ်သင်ညို လိုက်ဖမ်းကြတယ်။ မိတာမှ လေးကောင်တောင်၊ ဒါတောင် တော်ပြီ ပြောလို့။ မိတဲ့ ပုတ်သင်ညိုတွေကို ပေါက်စီက ကိုင်ပေါက်တာပဲ။ ကိုင်အပေါက်ခံရတဲ့ ပုတ်သင်ညိုခမျာ ခြေကလေး၊ လက်ကလေးတွေ တဆတ်ဆတ်တုန်ပြီး ငြိမ်သွားတော့မှ ပေါက်စီက ခါးပိုက်ထဲထည့်တာ ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အရှင်ဆိုရင် ထွက်ပြေးသွားလိမ့်မယ်ကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျောင်းတက်ခေါင်းလောင်းမထိုးခင် အတန်းထဲအမီ လာပြီး လှလှစိုးနဲ့ ဖြူဖြူသန်းလွယ်အိတ်ထဲ ပုတ်သင်ညိုနှစ် ကောင်စီ ထည့်တာ ကို ပျားတုပ်က မြင်သွားတယ်။ ကျွန်တော် တို့လည်း သူနဲ့ဘာမှ မဆိုင် လို့ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ကြဘူးပေါ့။ အခုမှ သူကထပြီး ပြဿနာရှာတာ။ သူ့ လုပ်ပေါက်က ကျွန်တော် နဲ့ ပေါက်စီ ပြေးလို့မလွတ်နိုင်တဲ့နည်းပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပိုက်ဆံ တကယ်မပျောက်ဘဲ ပိုက်ဆံပျောက်တယ်ဆိုပြီး ဆရာမကိုသွားတိုင်တယ်။လွယ်အိတ်တွေထုတ်စစ်လို့ ဟို ကောင်မ လေးတွေ လွယ်အိတ်ထဲမှာ ပုတ်သင်ညိုတွေ့ရင် ကျွန်တော်တို့ ဖျာပြီ ပေါ့။ သွားပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာမက လွယ်အိတ်တစ်အိတ်စီကို သေသေချာချာ စစ်ပါ တယ်။ စာအုပ်တွေ အကုန်ထုတ်၊ စာရွက်တွေ လှန်ပြ၊ အားလုံး လုပ် ကြရတယ်။ တော်သေးတာက မိန်းကလေးတွေ တန်းကိုတော့ ဆရာမ က အရင်မစစ်တာပဲ။ လေးတန်းလောက် စစ်အပြီး ငါးတန်းမြောက်ကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ဘယာကြော်က မတ်တပ်ထရပ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဆရာမ. . ကျွန်တော့်မှာ အိမ်ကပေးလိုက်တဲ့ ပိုက်ဆံ ငါးဆယ် ရှိပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဘာကွ.. မင်းအိမ်က ပေးလိုက်တာ ဟုတ်လား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟုတ်ပါတယ် ဆရာမ” “ဘယ်လောက်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ငါးဆယ်ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဆရာမ တော်တော်တည်သွားတယ်။ ဘယာကြော်ကိုလည်း တင်းတင်းမာမာ ခက်ခက်ထန်ထန်ကြီးကိုကြည့်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကျော်မြင့်ပျောက်တာလဲ ငါးဆယ်... မင်းအိမ်က ပေး လိုက် တာလဲ ငါးဆယ်... ပိုက်ဆံကျပျောက်တယ်လို့ ပြောကတည်းကမထ ဘဲ အခုစစ်ခါနီးကျတော့မှ ဘာဖြစ်လို့ ပြောရတာ လဲ. . လွယ်အိတ်ယူ ပြီး ရှေ့ကိုထွက်ခဲ့စမ်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်တန်းလုံး ပိုပြီးငြိမ်သွားတယ်။ ဘယာကြော်ကို ဝိုင်းကြည့် နေ ကြတဲ့ မျက်လုံးတွေက မယုံသင်္ကာစရာ လူတစ်ယောက်ပေါ့လေ။ ဘယာကြော်ကို ယုံတာဆိုလို့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ပဲရှိတယ်။ ဒါတိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်။ ဟိုကောင် ပျားတုပ် လုံးဝပိုက်ဆံ မပျောက် ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကဲ.. မင်းအိမ်က ဘယ်လောက်ချမ်းသာလို့ မင်းကို ပိုက်ဆံ ငါးဆယ်ပေးရတာလဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆရာမပြောတာ     သဘာဝကျပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ရှစ်တန်းကျောင်းသားဆိုတာ မုန့်ဖိုးငါးမူးလောက်ပဲ ရတတ်တာ။ ချမ်းသာ လွန်းမှ နှစ်ကျပ်ပေါ့။          \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော့်ကိုပေးတာ မဟုတ်ပါဘူး ဆရာမ.. ကျောင်းက ပြန်ရင် ဆီရယ်၊ ပဲရယ် ဝယ်ဖို့ အမေက ပေးလိုက်တာပါ”       \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒါ အမှန်ဆုံးစကားပဲ။ ဘယာကြော်တို့အမေက အကြော် ရောင်းတာကိုး။ ကျောင်းကပြန်ရင် ပွင့်ကောင်းကုန်စုံဆိုင်မှာ ဒီကောင် အမြဲ ဆီနဲ့ပဲဝယ်ပြီးပြန်တာ ကျွန်တော်တို့ တွေ့ဖူးတာပဲ။ ဘယာကြော် တို့အိမ်က အကြော်ရောင်းတယ်ဆိုတာကို ဆရာမလည်းသိတော့ စဉ်းစားရကျပ်နေတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်း ကျောင်းကိုရောက်တော့ အဲဒီပိုက်ဆံကို ဘယ်သူ့ကို ထုတ်ပြသေးလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568754876565,"sku":"","price":5400.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e145a5d6-bd66-4a55-b5e4-53e6a2a8a44b.jpg?v=1730210842"},{"product_id":"နီကိုရဲ-လမင်းလိုက်မုဆိုး","title":"လမင်းလိုက်မုဆိုး","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568755302549,"sku":"","price":4050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a9c01b96-abda-42fe-ae2d-d737331ead9a.jpg?v=1730210852"},{"product_id":"နီကိုရဲ-မုန်းဆိုး","title":"မုန်းဆိုး","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “chess….”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငယုက f 5 အကွက်မှ သူ့ဘစ်ရှော့အဖြူနှင့် ခင်စိုး၏ e 5 အကွက်မှ ပွန်းတစ်လုံးကို ကောက်စားပြီး chess ခေါ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အုံကြည့်နေကြသည့် လူကိုးယောက်စလုံး “ဟာ... ́ခနဲ ဖြစ်သွား ကြ၏။ ငယုကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပင် chess ခုံဘေးမှာ ချထား သည့် စာအိတ်ကို ကောက်ယူပြီး သူ့ဂျင်းဘောင်းဘီအိတ်ထဲ ထိုးထည့်ပစ် လိုက်သည်ကို ခင်စိုးက ဒေါသတကြီးနှင့် လှမ်း၍တားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာလုပ်တာလဲ.. ဒီမှာ မပြီးသေးဘူးလေ မင်းစိတ်ဓာတ်စစ်ဆင် ရေးမလုပ်နဲ့ ငယု...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဲဒါ မင်း chess မထိုးတတ်လို့ ပြောတဲ့စကားပါကွာ၊ အခု မင်းဘုရင် ဘယ်အကွက်ရွေ့မလဲ... ကြိုက်တဲ့အကွက်ကို ရွှေ့... made နေပြီပဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “h 8 တစ်ကွက်လွတ်နေသေးတာပဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါဆိုရင် ကိုယ်က ဘုရင်မ h 7 ကနေ chess တာပေါ့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တောက်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တောက်မခေါက်နဲ့ ခင်စိုး... ငါ f5 ကနေ မဖမ်းဘဲ မင်းရဲ့ h7 ကို ဘစ်ရှော့နဲ့စားလည်း made တာပဲ... လေ့ကျင့်ထားဦးပေါ့ကွာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တောက်.... နာတယ်ကွာ... မိန်းမကွက်နဲ့ ခံလိုက်ရတာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခင်စိုးစကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှေ့မှာရှိနေသော chess ခုံက “ဝုန်း” ခနဲ လန်ထွက်သွားသည်။ ကြည့်နေသူတွေ တော်တော်များများ ထိတ်လန့်သွားကြ၏။ ငယုက ခုံကို ခြေထောက်ဖြင့် ပက်ကန်လိုက်သော ကြောင့် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခင်စိုး... မိန်းမဉာဏ်နဲ့လို့တော့ မင်း ငါ့ကိုမပြောနဲ့၊ ကြိုက်တဲ့ နည်းနဲ့ ရှင်းလို့ရတယ်... လာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ငယုက ဇက်တစ်ချက်ချိုးရင်း လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှေ့ ကွက်လပ် ကျယ်ကျယ်တွင် ခင်စိုးကိုကြည့်ပြီး ရပ်နေသည်။ ခင်စိုး ငယုကိုကြည့်ရင်း ဘာလုပ်ရမယ်မှန်း မသိ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်တယ် ခင်စိုး... တရားဝင်စိန်ခေါ်ပြီး တရားနည်းလမ်း တကျ ကစားတာပဲ၊ မင်းရှုံးမှ ဟိုစကား ဒီစကားတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့၊ ငယု sorry ပဲကွာ... ငါတို့တောင်းပန်တယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “ကောင်းပြီ မြတ်ဇော်... အဲဒီခင်စိုး ဆိုတဲ့ ကောင်ကို မင့်နှမ “မေလေး”ရဲ့ ထဘီတစ်ထည်လောက် လက်ဆောင်ပေးလိုက်စမ်းပါကွာ... ပြီးတော့ နောက်ထပ်စိန်ခေါ်ချင်တဲ့ ငတိတွေရှိရင်လည်း စီစဉ်ထားလေ... ကြေးကတော့ သူတို့ထွက်သလောက် လက်ခံတယ်၊ ငယုက ကြေးမငြင်းဘူးနေရာလည်း မရွေးဘူး... ဆိုတာ မှတ်ထားလိုက်... OK ငါသွားပြီ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ပြိုင်ဘီးပေါ်ကို ဖျတ်ခနဲခုန်တက်သွားသော ငယုကို အားလုံးက ဝိုင်းလိုက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းဘာသာညံ့လို့ ရှုံးတာကို မိန်းမဉာဏ်တွေ ဘာတွေ သွား ပြောတော့ ဟိုက တင်းတာပေါ့ကွ... မင်းကလည်း အရူးပဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟ... မိန်းကလေးမို့လို့ မိန်းကလေး ပြောတာပေါ့ကွ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဲဒါဆိုရင် သူစိန်ခေါ်တုန်းက မင်း ထွက်လိုက်ပါလားကွ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သွားစမ်းပါ နိုင်မကောင်း ရှုံးမကောင်းလေးကို ငါက ထွက်ရ မှာလား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အပြောမကြီးနဲ့ ခင်စိုး... မင်းတကယ်သတ္တိရှိရင် ပိုက်ဆံကြေး ထပ်ပြီး ငယုနဲ့ ထိုးမလား၊ ဝူရှူးက State ကျောင်းချန်ပီယံ၊ တိုက်ကွမ်ဒို က တက္ကသိုလ်လက်ရွေးစင်၊ ကွန်ဖူးက ဝါသနာပါလို့ ခေါ်သင်ထားတာ တဲ့... ကဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မလိုပါဘူးကွာ... ကြက်မတွန်လို့ မိုးမလင်းပါဘူး နောက်ဆုံး တော့ မိန်းမက မိန်းမပါပဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေး... အဲဒီစကားလေးကို ငယုရှေ့မှာ ပြောရဲရင် သုံးသောင်း ကွာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြတ်ဇော်စကားကြောင့် ခေါင်းတရမ်းရမ်းဖြစ်နေသော ခင်စိုးကို အားလုံးက ဝိုင်းဟားလိုက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယုယုထွန်းသည် အသက် ၁၉ နှစ်ထဲမှာရှိသော ကောင်မလေးတစ် ယောက်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယုယုထွန်းသည် သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်တုန်းကမှ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဟု မထင်ခဲ့။ “မိန်းကလေး” ဆိုသည့် ဝေါဟာရမှာသူကြားဖူးသော်လည်း မမြင်ဖူးသည့်အရာ၊ မြင်ဖူးလျှင်လည်း သူမကြား ဖူးသောအရာသာ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့အနေအထိုင်က လုံးဝပြတ်ပြတ်သားသား ယောက်ျားလေးလို နေခဲ့သည်။ သူ့ အသုံးအဆောင်... သူ့ ကစားစရာ... သူ့အဝတ်အစား ... အားလုံးကယောက်ျားလေးပစ္စည်းတွေသာဖြစ်သည်။  မိန်းကလေးအသုံးအဆောင် ပစ္စည်းတွေကို သူက တပ်လည်း မတပ် မက်... ကိုင်တွယ်အသုံးပြုခြင်းလည်း မရှိခဲ့။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ထို့ကြောင့် စိတ်သည်သာ ဦးဆောင်သော လူ့ဘဝ လူ့ခန္ဓာကိုယ် တွင် စိတ်၏စွမ်းအင်အတိုင်း ကျန်တရားများက ထိုထိုလိုက်ကြသဖြင့် ငယုသည် ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်လို သန်စွမ်းသည်။ ယောက်ျားလေး တို့သာ တတ်ကျွမ်းသော အားကစားတော်တော်များများကို သူလုပ်နိုင် သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         အထိုးအခုတ်၊ အပြေးအလွှား၊ ရေကူး၊ တောင်တက် အကုန်သင်တန်း တွေ တက်သည်။ ယောက်ျားလေးတို့လုပ်နေကျ အလုပ်တွေကို ယောက်ျား လေးစိတ်နှင့်လုပ်နေသော ယုယုထွန်း၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ယောက်ျားလေးလို ဖွဲ့စည်းပုံဖြစ်နေတာ မဆန်းတော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီလိုဖြစ်ရသည်ကလည်း အမှတ်တမဲ့ဖြစ်ခဲ့တာမျိုးတော့ မဟုတ်ခဲ့။ အခြေအနေပေါင်းများစွာ... အကြောင်းအရာပေါင်းများစွာ တိတိကျကျ ပေါင်းစပ်ထားသည့် ဖြစ်သင့်သောရလာဒ်သာ ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယုယုထွန်း၏ဖခင်သည် စစ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စစ်သားမှ တပ်ထဲမှာနေစဉ်က ရဲဆု အကြိမ်ကြိမ်ရခဲ့သော စစ်သား ပီပီ စစ်သားကြီးဖြစ်သည်။ ဗိုလ်မှူးတင်ယုဆိုလျှင် ဟိုဘက်က လက်နက်ကိုင်သည် လိမ္မာသူဆိုလျှင် ရှောင်သွားလေ့ရှိသည်ဟု နာမည်ကြီးသည်။ ထိုစစ်သားကြီးအိမ်ထောင်ကျသောအခါ... ကလေးရလျှင် ... သားရူးကို ရူးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူအသိနောက်ကျခဲ့သော တိုက်ခိုက်ရေးတွေကို သူ့သားကို စောစော သင်ပေးမည်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက စည်းကမ်းနှင့် အမိန့်ကို နာခံတတ်သော“သား” ဖြစ်ရမည်။ အရွယ်ရောက်သည်နှင့် တိုက်ခိုက်နည်းအားလုံးကို တတ်ကျွမ်းနေသော“သား” ဖြစ်ရမည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော်လည်း သူ့သဘောနှင့်သူ နေတတ်လေ့ရှိသော ကံသည် ဘယ်သူ့အကြိုက်ကိုမှ မလိုက်ခဲ့။ ဦးတင်ယု ဗိုလ်မှူးတင်ယုဇနီးက သားကို မမွေး သမီးကိုသာ မွေးပေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တပ်မတော်စစ်ဆေးရုံမှာ သားမဟုတ် သမီးဆိုတော့ အခန်းထဲကို ဝင်မကြည့်ဟု ဆိုသည်။ အဲဒီနေ့တစ်နေ့လုံး စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး အမူး သောက်သည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်တစ်ယောက်မွေးဖို့ရာ ကံက ဆိုးချင် တော့ သမီးတစ်နှစ်အရွယ်မှာ ဇနီးက ဆုံးသည်။ နောက်တစ်ယောက် အချစ်ကိုလည်း စိတ်မဝင်စားသဖြင့် သမီးကလေးတစ်ယောက်နှင့် အတူ နေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဦးတင်ယုသည် ကံကြမ္မာကမပေးခဲ့သော သားကို သူ့ဘာသာ ဖန်တီးယူသည်။ စကားပြောတတ်စကတည်းက “သမီး”ဟု မခေါ် “သား” ဟုသာ ခေါ်ခဲ့သည်။ မိန်းကလေးအင်္ကျီကို မဆင်၊ ယောက်ျားလေးအသုံး အဆောင်ကိုပင် ဆင်ခဲ့သည်။        \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မွေးပြီးလို့ လမ်းလျှောက်တတ်ကာစကတည်းက ချော်လဲလျှင် ပြေးမထူ၊ ခေါ်လျှင် “ဗျာ” လိုက်မှ ကြိုက်တတ်သည်။ ကစားတတ်ကာစအရွယ်ကို ရောက်တော့ မိန်းကလေးတွေနှင့် မကစားခိုင်း၊ ယောက်ျားလေး ကစားစရာတွေ ဝယ်ပေးပြီး ယောကျာ်းလေးတွေနှင့်သာ ယဉ်ပါးစေခဲ့သည်။ အနီးကပ်သွန်သင်မည့် အမေကလည်း မရှိသဖြင့် မယုယုထွန်းသည် ငယု ဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖေကိုချစ်ပြီး အဖေတစ်ယောက်တည်းကိုသာ အားကိုးရသော ကလေးသည် အဖေဖြစ်ချင်သလိုသာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကလေးဘဝအရွယ် တုန်းက ချစ်ဖို့ကောင်းသည်။ အရွယ်ရောက်လာတော့ ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်တွေ မဟုတ်တော့။ ငယ်ငယ်ကတည်းက မွေးခဲ့သော ယောက်ျားလေးဗီဇ သည် မိန်းကလေးဆိုသည့် ဝေါဟာရကို မမှတ်မိတော့လောက်အောင်ပင် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီတော့ ငယုသည် ယောက်ျားလေးလိုတွေးပြီး ယောက်ျားလေးလို နေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ မိန်းကလေးဆန်သည့် အမှတ်အသားတွေ မှန်သမျှကို သူကိုယ်တိုင်က မုန်းမုန်းတီးတီးနှင့် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထွေးဥဖူးငုံနေသည့် နှုတ်ခမ်းကလေးတွေကို ကွမ်းသွေးဖြင့် ဖျက် ပစ်သည်။ သွယ်လျပြည့်ဖြိုးသော          လက်မောင်းနွယ်ကလေးတွေကို ဝူရှူး ကစားခိုင်းသည်။ ကွန်ဖူးကစားခိုင်းသည်။ တိုက်ကွမ်ဒို ထိုးခိုင်းသည်။ ဖြောင့်စင်းသန်စွမ်းသည့် ဆံပင်တွေကို နားကွင်းကွင်းပစ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငယုသည် ယောက်ျားလေးလိုတွေးပြီး ယောက်ျားလေးလို ဒေါသ ထွက်သည်။ ယောက်ျားလေးလို ရင်ခုန်ပြီး ယောက်ျားလေးလို ချစ်တတ် သည်။ ထို့ကြောင့် ယုယုထွန်းဟုခေါ်သော ငယုသည် သူအမုန်းဆုံးအရာမှာ သူ့ကိုယ်သူပင် ဖြစ်သည်။          \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “မိန်းမ” ဆိုသော ဝေါဟာရကို သူ့ဆီမှာ လုံးဝမရှိစေချင်တာအမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ “မိန်းမ” ဆိုသော ဝေါဟာရကို သူ့ အပြင်မှာသာ ရှိ စေချင်သည်။ ထို့ကြောင့် ငယုသည် မိန်းကလေးတွေကို ရည်းစားချစ်သူလို ချစ်ချင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အခုလည်း chess ပွဲပြီးတော့ သူ့ချစ်သူကောင်မလေး ကျူရှင် လွှတ်ချိန်မို့ ကောင်မလေး ကျူရှင်ဆင်းမီအောင် စက်ဘီးကို ခပ်ပြင်းပြင်း နင်းလာရသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွေလမင်းဆိုသည့် ကောင်မလေးသည် သူ့ကို ရင်ခုန်သံတွေမြန် အောင် လုပ်ပေးသည်။ အပြုံးကလေးတစ်ချက်နှင့် အိပ်မက်တွေကို ရက် ဆက်မက်စေသည်။ နွေလမင်း၏ပြည့်ဖောင်းနေသည့် ပါးပြင်ပေါ်က ပါး ချိုင့်တွင်းနက်နက်ထဲကို ဒီနေ့ညနေမှာ ခုန်ချဖို့ ငယု ခပ်သွက်သွက်ကလေး နင်းလာရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွေလမင်းသည် တိမ်ကင်းစင်သည်။ ဟိုးအမြင့်ကောင်းကင်မှာ ကင်းကင်းရှင်းရှင်းကြီး ထွန်းသင့်သော်လည်း အနှောင့်အယှက်ကလေးတွေတော့ နည်းနည်းရှိသည်။ ဒါပေမဲ့ ငယုတို့က အဲဒီလို အနှောင့်အယှက် ကလေးတွေ ပါတာကိုမှ သဘောကျချင်သည်။ လက်ရုံးအားကိုး ထိုးပွဲ ကြိတ်ပွဲလေး တစ်ပွဲလောက် ပါပြီးမှ ချစ်သူကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရတာမျိုးကို ငယုက ပို၍ နှစ်သက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါမှလည်း သူသည် အချစ်စစ်ကို ရသလို ခံစားရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွေလမင်းတို့ကျူရှင်နားကို ရောက်တော့ ၄ နာရီ ငါးမိနစ်ပဲ ရှိ သေးသည်။ နာရီဝက်လောက်စော၍ နေသည်။ ခင်စိုးကို အထင်ကြီးခဲ့ မိတာ သူတော်တော်မှားသွားသည်။ သူ့ တိုက်စစ်ကို ခင်စိုး Ending အထိ ခံနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ အခုတော့ ပွဲလယ် Middle မှာပင် ပွဲက ပြီးသွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568756777109,"sku":"","price":2250.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_71e27bef-beb7-44c5-b412-d02f046ca239.jpg?v=1730210870"},{"product_id":"နီကိုရဲ-ဘနာ","title":"ဘနာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “စိတ်ဖိစီးမှုတွေ မပေးကြပါနဲ့၊ ဖြစ်နိုင်ရင် ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဖိစီးမှုတွေ မပေးပါနဲ့... ကိုယ့်ကိစ္စကိုယ်ရှင်းတာလေးလဲ လုပ်ကြပါဦးဗျာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုဘအော်သံကြောင့် Company တွင်ရှိနေသော လူတွေအားလုံး လန့်သွားကြဟန်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော် ထိုသို့လန့်ခြင်းသည် ခဏတာလန့်ခြင်းဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ Company သည် သူ့အလုပ်သူပြန်လုပ်၊ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်ပြန်လုပ်နှင့် ထုံးစံအတိုင်း ဖြစ်သွားကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုဘ မင်္ဂလာဆောင်တွင် ပန်းကြဲမည်ဟုပြောပြီး ပန်းမကြဲရသောကြောင့် ကိုဘကို စိတ်ကောက်ခဲ့သော ကောင်မကလေးကလည်း ကိုဘ ထအော် တွင်သာ တစ်ချက်လောက်ကြည့်ပြီး သူ့အလုပ်သူ ဆက်လုပ်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ဒီတော့... ကိုဘလည်း ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်ဆက်လုပ်ရန် ခေါင်းကို ငါ့ လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါပေမယ့် Company ၏ စာရင်းဇယားတွေကို သူစိတ်မဝင်စားနိုင် ပါ။ သူ့ရင်ထဲမှာရှိသူက မယ်ခင်ဆိုသော သူ့ဇနီးသာဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူသည် “ခင့်” ကိုချစ်သည်။ “ခင်” လည်း “ဘ” ကိုချစ်လိမ့်မည် ဟု အစတုန်းက သူယုံခဲ့ဖူးသည်။ အခုတော့ “ခင်”က “ဘ” ကိုမချစ် တော့ဟု ကိုဘ ထင်သည်။ သူထင်သည့်အတိုင်းလည်း မှန်ခဲ့သည်။ ထို့ ကြောင့် ကိုဘသည် ထအော်မိခြင်းဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တကယ်တော့... ကိုဘသည် ဒီလိုအော်ဖို့ မကောင်းပါ။ သူက အခု လုပ်နေရသော Company မှာ သာမန်စာရေးဝန်ထမ်းမျှသာ ဖြစ်ပါသည်။ သူ့မှာကြောက်ရမည့်လူတွေ ရှိသည်။ ပြီးတော့ ... ချစ်ရမည့်လူတွေလည်း ရှိသည်။ ကြောက်လည်းမကြောက်ရ ချစ်လည်းမချစ်ရသော လူတွေလည်း ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eင်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒါကတော့ Company မှာ စာရေးလုပ်မှမဟုတ်ပါ။ နေရာတိုင်းတွင် ထိုအတိုင်းသာဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အခုတော့... အလုပ်လုပ်နေရင်းက ဘာမျှမဆိုင်ဘဲ သူထအော်မိခဲ့ပြီ။ ထိုအော်သံသည် သူချစ်သော “ခ” အတွက်အော်လိုက်သော အော်သံဆိုတာ ကို သိမည့်သူ တော်တော်ကလေးကို ရှားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုဘ... ဆရာက ခဏတဲ့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           လွန်ခဲ့သည့် တစ်ပါတ်လောက်ကမှ ခန့်လိုက်သော စာရေးအသစ် ကလေးက သူ့ကို ခပ်တည်တည်ဖြင့် ပြောသွား၍ “ဆရာဘ” စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              သို့သော်လည်း သဘောကောင်းတတ်သူဆိုတော့ ဒီလိုပဲ ခံနေကျမဟုတ် လား။ ပြီးတော့ “ဆရာက ခေါ်တယ်” ဆိုတာ သူတို့ Company က မန်နေဂျာက ခေါ်သည်ဟု ဆိုလိုရင်းဖြစ်သဖြင့် ကိုဘ ထိုင်နေရာမှ ထရ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ကိုဘသည် ခင့် အကြောင်းကို ခဏမေ့ထားပြီး သူ့ phone ကိုလည်း ပိတ်လိုက်ရသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ဟုတ်တယ်လေ ကိုယ်က ခင်နေပေမယ့် ကိုယ့်ထက်ကြီးတဲ့ လူကြီး တစ်ယောက်နဲ့ သွားတွေ့မယ့် အချိန်မျိုးမှာ ကိုယ့် phone က ထပြီးမြည် နေလို့ ကောင်းပါ့မလား !\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ဒီတော့ ကိုဘသည် ခင့်အကြောင်းကိုလည်း ခဏမေ့ထား၊ သူ့ခံစား မှုကိုလည်း ခဏမေ့ထားလိုက်ပြီး ဆရာ့အခန်းထဲသို့ သွားလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုဘက “ဆရာ” ဟုခေါ်သော်လည်း ထိုဆရာမှာ ကိုဘထက် (၄) နှစ်လောက်သာ ငယ်ပါသည်။ သို့သော်... ထိုဆရာသည် ရုပ်ချော၏။ ကိုဘထက် အရပ်မြင့်၏။ စကားပြောလျှင်လည်း ပြုံး၍ပြုံး၍ ပြောတတ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယောက်ျားတွေထဲမှာဆိုလျှင် တော်ရုံမိန်းကလေးက သဘောကျတတ် သာ ရုပ်ရည်မျိုးရှိသူဟု ပြောရလိမ့်မည်ထင်ပါသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့နာမည်ကလည်း ကြည့်ပါဦး “ဇော်မျိုးခန့်” တဲ့။ တစ်ရုံးလုံးကတော့ သူ့ကို “ကိုခန့်” ဟု ချစ်စနိုး ခေါ်ကြသည်။ သူကလည်း ဒီနာမည်အတိုင်း “ဆရာခန့်” ဟုခေါ်တော့ လူတွေမမြင်ကွယ်ရာ သူ့အခန်းထဲမှာခေါ်ပြီး..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             “ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဆရာခန့်လို့ မခေါ်နဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လေးစားမှုနဲ့ ခေါ်တာပါဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဲဒါကြောင့် မခေါ်နဲ့လို့ ပြောတာ၊ ရိုးရိုးပဲပြောမယ် ကျွန်တော် ဒီ Companyမှာ ခင်ဗျားကိုခင်တယ်၊ ခင်ဗျားက ရိုးတယ်၊ တုံးတယ်၊ အမှား အယွင်းများတယ်၊ ကျွန်တော်နဲ့ အတူတူပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟာ... ဆရာကလည်းဗျာ ကျွန်တော်က…”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တော်ပြီ.. ကျွန်တော်ပြောတာ မမှန်ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မှန်ပါတယ် ဆရာ...” “ဆရာမခေါ်ပါနဲ့ဆို...” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အဲဒါဆို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “နှစ်ယောက်တည်းရှိတဲ့အခါကျရင် ကိုခန့် ပဲခေါ်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟုတ်ကဲ့.. ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟာ... ခင်ဗျားက လုပ်ပြန်ပြီဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အားရပါးရ ရယ်လိုက်မိကြသည်။ အဲဒီနေ့က သူ့ကို ကိုခန့်က ကော်ဖီတိုက်သည်။ သူလို ဘာမျှမဟုတ်သော စာရေးတစ် ယောက်ကို ဒီလိုဂရုတစိုက် စေတနာထားသော ကိုခန့်ကို သူပို၍ခင်သွား၏။                \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အခုတော့... သူ့ကို ကိုခန့်က ခေါ်နေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူသည်... စိတ်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခုနှင့် ကိုခန့်အခန်းထဲသို့ သွားခဲ့ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကြောက်စိတ်တော့ မရှိပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ကိုခန့်နှင့် သူသည် တစ်လတည်း လက်ထပ်ထားခဲ့သော မိတ်ဆွေတွေ လည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကိုခန့်က “မယ်ခင့်” ကိုမမြင်ဘူးသလို ကိုခန့်၏ ဇနီးကိုလည်း သူက မမြင်ခဲ့ဘူးပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုယ့်အရာရှိ၏ ဇနီး၊ ကိုယ့် Company က ဆရာ၏ဇနီးကိုမျှ မမြင်ဖူးဘူးဆိုတော့ “လွန်တယ်”ဟု ထင်ကြလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုခန့်တို့ မင်္ဂလာဆောင်သည့်နေ့က သူသွားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခမ်းနားသိုက်မြိုက်လွန်းလှသော မင်္ဂလာပွဲတစ်ခုဖြစ်သဖြင့် သူသည် ခပ်ရိုးရိုးပွဲတက်သူသာ ဖြစ်ခဲ့၏။ ကိုခန့်နှင့် သူ့ဇနီးကို အဝေးကတော့ မြင်လိုက်ရပါသည်။ သို့သော် စကားပြောခွင့်မရခဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုခန့်ကိုလည်း အပြစ်ဆိုစရာမရှိပါ။ သူ့မှာက ဧည့်သည်တွေ အများ ကြီးကို ဧည့်ခံနေရတာဆိုတော့ သူ့အပြုံးက ဘယ်သူ့ကို ပြုံးနေလို့ပြုံးမှန်း တောင် မသိရတဲ့ အပြုံးမျိုးတွေနဲ့ဆိုတော့ ကိုယ်ကလည်း ခေါ်လို့မကောင်း ဘူးလို့ တွေးပြီး ကျွေးတာတွေစားပြီး သူပြန်လာခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုခန့် မင်္ဂလာဆောင်ပြီး တစ်ပါတ်အကြာမှာ သူလည်း “မယ်” နှင့် အိမ်ထောင်ကျခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါပေမယ့် သူတို့မင်္ဂလာဆောင်ကိုတော့ ကိုခန့်မလာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူတို့ဂျပန်ကိုဆိုလား၊သြစတြေးလျကိုဆိုလားဩစတီးရီးယားကိုဆိုလားဟန်းနီးမွန်းထွက်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့ကြောင့် သူ့ဇနီးကိုလည်း ကိုယ်မမြင်ဘူး၊ ကိုယ့်ဇနီးကိုလည်း သူမမြင်ဘူးသော ရင်းနှီးသည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ ဖြစ်နေကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အခုတော့ သူက ကိုယ့်ကိုခေါ်ပြီမို့ သူ့အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူဝင်သွားတော့ သူ့ဆရာ “ခန့်” သည် ကာစတန်မာတစ်ယောက်နှင့် စကားပြော၍နေသဖြင့် သူမတ်တတ်ရပ်နေတုန်းမှာ ဆရာခန့်က သူ့ကို ခေါင်းတစ်ချက်ဆတ်ပြီး နှုတ်ဆက်ရင်းက နံဘေးနားတွင် လွတ်နေသော ခုံကို လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သဖြင့် သူ ဘာစကားမျှမပြောတော့ဘဲ ဝင်၍ ထိုင်လိုက်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုယ့်လူ အဲဒီလိုဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်ကတော့ နားလည် တာပေါ့ခင်ဗျာ။ ဒါပေမယ့် ဒီ Company ဘုတ်အဖွဲ့က လူနှစ်ဆယ် လောက်ရှိတော့ သူတို့ကတော့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နားလည်ပေးနိုင်မှာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဆရာခန့်ရယ် ဆရာက ဒီမှာအကြီးဆုံးပဲဆိုတော့ သူတို့နားလည် အောင် ပြောမပေးနိုင်ဘူးလား”   \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကာစတန်မာ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် ဆရာခန့်ကအားရပါးရရယ်နေသည့်အတွက်“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ!” ဆိုတာကို သူလည်းနားမလည်ဘဲ နှင့် အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ထိုင်နေရခြင်းကြောင့် စိတ်တော့မရှည်နိုင်တော့ဘဲ တို၍သွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုဇော်ဝင်း ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် တစ်ခုပြောမယ်ဗျာ၊ ကျွန်တော်က သူဌေးမဟုတ်ဘူးနော် ဝန်ထမ်းခင်ဗျ၊ ဒီ Company က ပုဂ္ဂလိက Company ပိုင်ဆိုပေမယ့် ဝန်ထမ်းဆိုတာ သူဌေးရဲ့ ကျွန်ပါဘဲဗျာ၊ ဒီတော့ ရှယ်ယာအယောက်နှစ်ဆယ်လောက်ရှိတဲ့ Company တစ်ခုမှာ အမှားတစ်ခု ကို အယောက်နှစ်ဆယ်လုံးက ကျွန်တော်ပြောသမျှ ယုံကြည်လာအောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568757891221,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d2599a82-11ef-4a13-99d0-ebcc27c33821.jpg?v=1730210888"},{"product_id":"နီကိုရဲ-ပန်းပွင့်ကိုဖယ်ကြည့်မှမြင်ရမယ့်လမင်း","title":"ပန်းပွင့်ကိုဖယ်ကြည့်မှမြင်ရမယ့်လမင်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eအခန်း(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒီညမက်သော အိပ်မက်သည် တော်တော်အူကြောင်ကြောင်နိုင် သည်ဟု သားဦး တွေးနေမိသည်။ တွေးနေမိသည်ဆိုသော်လည်း ခုံပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး တွေးနေခြင်းတော့ မဟုတ်။ အိပ်ရာမှ နိုးကာစ ကုတင်ပေါ်မှ မထသေးဘဲ နံနက်ခင်းအရသာကို နိုးထကာစ ဖီလင်နှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ခံစားရင်း ကွေးကွေးကလေးနှပ်ကာ တွေးနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အိပ်မက်ထဲမှာ သူက စစ်မြေပြင်တစ်ခုကို ရောက်နေခြင်းဖြစ် သည်။ သူ့အိပ်မက်အရ စစ်က ပထမကမ္ဘာစစ်လောက် ဖြစ်ဟန်တူ၏။ သူ့ရှေ့က ချီတက်လူတန်းကြီးမှာရှိသည့် စစ်သားတွေက ရိုင်ဖယ်သေနတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတွေကို လွယ်ကာထားသည်။ နံဘေးက စစ်သားတွေက လှည်းဘီးပေါ်မှာ တင်ထားသည့် အမြှောက်ကြီးတွေကို အားနှင့်မာန်နှင့်တွန်းကာ ချီတက်လာ ကြ၏။ သူကတော့... Cowboy ကားတွေထဲမှာ အမြဲတွေ့ရတတ်သော အင်မတန်လှပ ဒေါင်ကောင်းသည့် မြင်းညိုကြီးကို စီးကာ လိုက်ပါလာ ခြင်းဖြစ်သည်။ မြင်းကြီးက တငြိမ့်ငြိမ့် အသာအယာ သွားနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော်... သူတို့ချီတက်နေသည့်လမ်းက သူ ငယ်စဉ်က တက်ခဲ့ရသည့် အ.ထ.က (၃) သင်္ဃန်းကျွန်းရှေ့မှ ကဖူးကွေ့လမ်း ဖြစ်နေပြီး၊ သူ ဆောင်းထားသည့် ခမောက်က ဂျာမန်စစ်သံခမောက်လည်း မဟုတ်၊ အင်္ဂလိပ်သံခမောက်လည်း မဟုတ်ဘဲ မြန်မာစစ်သူကြီးတွေ ဆောင်းသည့် ခမောက် ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နံဘေးမှာ မြင်းဟီသံတွေ၊ မိုးရေတစွတ်စွတ်ထဲ လူရာပေါင်းများ စွာ ခြေချနင်းသံတွေ၊ လှည်းဘီးအမြှောက်ကြီးတွေကို ညာသံပေးကာ တွန်းနေသံတွေ ညံကာနေသည်။ သူ့ခေါင်းဆောင်းခမောက်က သူ့ခေါင်း ထက်ကြီးနေကာ မကြာခဏ လည်ထွက်နေသဖြင့် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိမ်းထားရသေးတာကိုလည်း မှတ်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုစဉ်မှာပင် ပေါက်ကွဲသံတွေ...အော်ဟစ်သံတွေ ဆူညံကာ သူ့ရှေ့မှာ ချီတက်နေကြသည့် စစ်သားလေးငါးယောက် တွေ့ခနဲ၊ ကော့ခနဲ လဲကျသွားတာကို မြင်လိုက်ရ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ကမ္ဘာပျက်သလို ဖြစ်သွားကာ သူလည်း မြင်းကြီးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး နီးရာ ကတုတ်ကျင်း တစ်ခုထဲ လှိမ့်ဝင်လိုက်သည်။ သူ့ကတုတ်ကျင်းရှေ့ ဝဲယာမှာ ကျည်ဆံ တွေက မိုးပေါက်လို တဖောက်ဖောက် ကျနေကြသည်။ သူ အော်ဟစ် အမိန့်ပေးရင်း ခါးကြားထဲမှ ပစ္စတိုကို ဆွဲထုတ်ကာ ပစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော် ကျည်ဆံက မထွက်။ သူ့လက်ထဲမှာ ရောက်နေတာကပစ္စတိုမဟုတ်၊ ခရမ်းသီးတစ်လုံး ဖြစ်ကာနေ၏။ သူ အကြီးအကျယ် မြင်ရမယ်လမင်းထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ဇောချွေးများပြန်ကာ အသည်းတဆတ်ဆတ် တုန်လျက် “\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငါတော့သေပြီ”ဟု တွေးနေချိန်တွင် သူ့ကတုတ်ကျင်းထဲသို့ လူတစ်ယောက် လှိမ့်ဝင်လာ၏။ သူ ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်တော့ ဝင်လာသူက အာနိုးကြီးဖြစ်နေသည်။ အာနိုးက လက်ထဲက သူ့မရှင်းဂန်း ကြီးကို မီးပွင့်တွေ ဖြာသွားအောင် ထပစ်ပြီး ကတုတ်ကျင်းထဲ ပြန်ကာ ဝင်ပုနေသည်။ အာနိုးတစ်ကိုယ်လုံးမှာ ချိတ်ထားသော သေနတ်တွေ ကလည်း မနည်း။ သူ ဝမ်းသာအားရနှင့်..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေ့ကောင် အာနိုး...။ ငါ့ကို သေနတ်တစ်လက် ပေးစမ်းပါကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာဖြစ်လို့ ပေးရမှာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကတုတ်ကျင်းရှေ့မှာ ဖွာခနဲဖြစ်သွားသော ကျည်ဆံတွေကို ကွေးကာရှောင်ရင်း အာနိုးက ပြန်အော်သည်။ ဖွာထွက်သွားသော မြေမှုန့် တွေက သူ့မျက်နှာကို စင်သည်။ သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်သည်။ အော်သံ ဟစ်သံ၊ ပစ်ခတ်သံတွေနှင့်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်က ဆူညံကာ နေ၏။ သူ့ပါးစပ်ထဲဝင်သွားသော သဲတွေကို ထွေးထုတ်ကာ ကြုံးအော်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေ့ကောင် အာနိုး ပေးစမ်းပါကွာ...။ ငါ့သေနတ်က ခရမ်းသီး ဖြစ်နေလို့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အာနိုးက သူ့အော်သံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကတုတ်ကျင်းပေါ်တက်ကာ တဘောင်းဘောင်း ပစ်ပြန်သည်။ သူ တိုက်ချင်လှပြီ။ သူလည်း ပစ်ချင်ခတ်ချင်လှပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟေ့ကောင်...အာနိုး။ ပေးဆို ပေးစမ်းကွာ...။ အားလုံး သေကုန်လိမ့်မယ်ကွ။ သိလား...။ ငါ့ကို သေနတ်တစ်လက်ပေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အာနိုးက သူ့ကို စိတ်ပျက်သလိုကြည့်ရင်း သူ့ခါးကြားမှ ပစ္စတို ကို “ဖလောက် ́ခနဲ မြည်အောင်ချွတ်ပြီး လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။ Sonmotion ဖြင့် သူ့လက်ထဲကို “ဖတ်”ဆို ရောက်လာသော သေနတ်ကို အားရပါးရဆုပ်ကိုင်ကာ သူ ကျည်ဆံတွေကြားမှ ထရပ်ပြီး ဒရစပ်ပစ် သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော်... သူ့သေနတ်က အာနိုးတို့သေနတ်လို မီးတွေ ဘာတွေပွင့်ပြီး ထွက်မသွားဘဲ ကျည်ဆံက ငယ်ငယ်တုန်းက ဘောင် ဘောင်ဖောက်သလို “ဖွတ် ́ခနဲ “ဖွတ် ́ခနဲသာထွက်ပြီး သူ့အရှေ့တစ်လံ လောက်မှာ ကျသည်။ စိတ်ထဲမှ အားမရလိုက်လေခြင်း၊ ဒေါသဖြစ် လိုက်လေခြင်း။ ထိုအချိန်မှာပင် သူ့အရှေ့မှာ “ဝုန်း” ခနဲ ဗုံးဆံတစ်ခု ကျသည်။ သူ ထိတ်လန့်စွာ “အား” ခနဲ အော်ကာ လေထဲ အသည်း တအေးအေးနှင့် မြှောက်တက်ကာ သွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ နိုးလာတာ ထို “အား”ခနဲ အော်လိုက်သောအသံကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ သူ ချွေးတွေ ရွှဲကာနေသည်။ ရင်တွေ တဆတ်ဆတ်တုန် ကာနေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ပျော့ခွေကာ နေသည်။ ပထမ သူ မသေဘူးဆိုတာကို သိလိုက်ရတော့ တော်တော်ဝမ်းသာသွားသည်။ ဒုတိယ ဒါဟာ အိပ်မက်ပဲဆိုတာကို သိရတော့ အားမလိုအားမရ ဖြစ်ရ၏။ ဘာကြောင့် သူ့လက်ထဲက သေနတ်က ခရမ်းသီးဖြစ်နေရသနည်း။ သူပစ်လိုက်သော ကျည်ဆံတွေက ဘောင်ဘောင်ဖောက်သလို ဖြစ်နေရ သနည်း။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အိပ်မက်သိမှ နိုးထသိသို့ ပြောင်းသည့်အချိန်တွင် ဘာမှ မဟုတ် တော့သော အိပ်မက်သိကို သူ မကျေမနပ်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ငါးမိနစ်ခန့်ကသာ ငါဟာ အိပ်မက်မက်နေတာဟု ကြိုသိလျှင် သူသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနံဘေးမှ အာနိုးကို ကိုင်ပေါက်ကာ သေနတ်ကို လုယူပြီး လုံးဝကြောက်ရွံ့ ခြင်းမရှိဘဲ ကျည်ဆံတွေကြားထဲကို ပြေးဝင်ကာ ဒရစပ် ပစ်မိမှာ သေချာ သည်။ သို့သော် အိပ်မက်ထဲမှာတုန်းကတော့ သူ ကြောက်နေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါ...အိပ်မက်ပဲ။ ငါမသေနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သိသိချင်း သူ အတင်းပြန်အိပ်ကာ ထိုအိပ်မက်ကို ရအောင်ရှာသည်။ မိအောင်လိုက် သည်။ သို့သော်...မရတော့။ သူ့အာရုံထဲမှာ ငှက်ကလေးတွေအော်သံ ကိုသာ ကြားရသည်။ ရှေ့ကားလမ်းမမှာ ကားတစ်စင်း မောင်းသွားသံကို သာ ကြားရသည်။ အိမ်အောက် မီးဖိုခန်းထဲက အမေ့အသံသဲ့သဲ့နှင့် ဇွန်းသံ၊ ပန်းကန်သံကိုသာ ကြားရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568759267477,"sku":"","price":1620.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_bbffcd62-9627-44d5-80e1-cd3d26c15c1a.jpg?v=1730210911"},{"product_id":"နီကိုရဲ-နှလုံးသားနှင့်ကန်တဲ့ဘောလုံး၃","title":"နှလုံးသားနှင့်ကန်တဲ့ဘောလုံး(၃)","description":"\u003cp\u003e           မန်ယူ-အာဆင်နယ်ပွဲအစ လူစာရင်းကိုကြည့်ပြီး အာဆင်နယ်က အရန်လူတွေပဲ ထည့်ကစားဖို့ စာရင်းကို တွေ့လိုက်ရတာနဲ့ အာစင်ဝင်းဂါး လူလည်လုပ်ပြီဆိုတာကို နီရှောင်ပွားတို့ (၃) ဦး သိလိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အာစင်ဝင်းဂါးက သေချာနေတာကို အပိုင်ရရှိဖို့သာ ကြိုးစားတော့ မည်ဆိုတာ သိသာထင်ရှားလွန်းနေသည်။ ဒီနှစ် သူ့အတွက် ပရီးမီးယားလိဂ် ဗိုလ်စွဲရေးပစ်မှတ်ကို အဓိကထားကြောင်း အရန်ကစားသမားတွေနှင့် ပြသွားခဲ့သည်။ မန်ယူကတော့ လူသူလေးပါး အစုံအညီနှင့် အပီအပြင် ထွက်လာခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပွဲမကောင်းတော့မှန်း လူစာရင်းထွက်လာကတည်းက သိသာသော် လည်း မြန်မာနိုင်ငံမှာတော့ မန်ယူအသင်းက လာအိုအသင်းနဲ့ ကန်လည်း ကြည့်မှာပဲဆိုတဲ့လူတွေ ရှိတဲ့အတွက် မန်ယူပွဲကိုသာ ပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒီတော့ နီရှောင်ပွားတို့လည်း မန်ယူပဲပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒါတောင် မန်ယူမှာ ရော်နယ်ဒိုကလေး မပါလို့ မကျေနပ်တဲ့လူက မကျေနပ်ဖြစ်ကြသေး၏။ အာဆယ်နယ်ကတော့ ဝှိုက်တီနဲ့ ထရာအိုရေး တို့ကို တွဲစေပြီး တိုက်စစ်ကို ဘန်တနားနဲ့ ဒါဆေးလ်ဗားတို့အတွဲကို ထား၏။ အလယ်တန်းမှာ ဖာဘရီဂက်စ်နဲ့ ဆေးလ်ဗားတို့အတွဲကို ထား သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စ,ကစားကြတော့ အာဆင်နယ်သည် လူပေးမရောက်... ဆွဲ.. ခေါက်... မလွတ်... စနစ်နှင့် မန်ယူကို ရင်ဆိုင်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “ဝင်းဂါးကြီးက FA ပွဲကို လုံးဝအရှုံးတွက်ထားလိုက်ပြီကွ၊ အာဆင်နယ် အလယ်တန်းက ဘောလုံးကန်တာနဲ့ မတူဘူး၊ ဘောလုံး လေ့ကျင့်နေသလို ဖြစ်နေတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မန်ယူက သေသေချာချာ ကစားလိမ့်မယ်ကွ၊ ဖာဂူဆန်ကြီးက သူ့လူတွေကို စိတ်ဓာတ်ရေးရာအရ အနိုင်ရချင်နေလိမ့်မယ်။ အာစင်ဝင်းဂါး ကတော့ ငြင်ငြင်သာသာ အရှုံးပေးဖို့ သူ့လူတွေကို သူ မှာထားလိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပွဲစကတည်းက တိုက်စစ်ကို ဖိကစားခဲ့သော မန်ယူသည် (၁၆) မိနစ်တွင် ထောင့်ကန်ဘောကနေ အန်ဒါဆန် ခေါင်းတိုက်ချက်ကတည်းက ဂိုးဝင်ရမှာဖြစ်သော်လည်း ဂိုးလာဘ်ရှိတဲ့ ရွန်နီနဲ့ တွေ့မှပဲ ဂိုးစရသွားခဲ့ သည်။ “ဒိုး” ဟူသော အော်သံကြီးကို ကျေနပ်အားရလောက်အောင် ကြား ရပြီးနောက် ဝေဖန်သံတွေ ချီးကျူးသံတွေနှင့် ဆူညံကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ နီရှောင်ပွားတို့ (၃) ယောက်လည်း ထိထိရောက်ရောက် ဝေဖန်သူကို မတွေ့ရသဖြင့် စိတ်ပျက်နေကြရ၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          (၁) ဂိုးပေးလိုက်ရသဖြင့် အာဆင်နယ်က ထုံးစံအတိုင်း ခပ်သွက်သွက်နဲ့ ပြန်ဖိကစားပေမယ့် အလယ်တန်းမှာ ပျက်ချင်ပျက်၊ မပျက်ရင် အလယ်တန်းကအထွက်မှာ ပျက်တာကြောင့် မန်ယူဂိုးသမား၊ ဗန်ဒါဆား မြန်မာနိုင်ငံထုတ် ဂျာနယ်တွေကို စာလုံးပေါင်းပြီး ဖတ်လို့ရသလို ဖြစ်နေ သည်။ အလယ်တည်မရသဖြင့် ဘောလုံးက မန်ယူနှင့် သမီးရည်းစားလို ဖြစ်၍နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒုတိယ (၁) ဂိုး မန်ယူက သွင်းပြီးရင် ပွဲပြန်ကောင်းလာလိမ့်မယ်၊ အာဆင်နယ်ဟာ (၂)ဂိုးပေးပြီး (၁) ဂိုးပြန်ရရေးဆိုတဲ့မူနဲ့ ကစားလိမ့်မယ်။ မန်ယူကလည်း မကြာခင် (၁) ဂိုးထပ်သွင်းလိမ့်မယ်၊ ဒါမှ ပွဲကကြည့်လို့ ကောင်းမှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အားတက်သရောလည်းရှိ၊ ကြည်လင်ပြတ်သားတဲ့ အသံလည်းရှိပြီး အနိုင်အရှုံးထက်ပွဲကြည့်ကောင်းရေးကို ဦးတည်ပြီး ပြောနေတဲ့အသံကြောင့် နီရှောင်ပွားတို့ လှမ်းကြည့်တော့ ဆွယ်တာအင်္ကျီ နီညိုရောင်ကလေး ဝတ် ထားပြီး ရည်မွန်သားနားတဲ့ အသက် (၃၀) အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်ကို တွေ့ရ၏။ ဒီတစ်ခါတော့ ဝေဖန်သံတင်မဟုတ်၊ ဥပဓိရုပ်နှင့် အသက် အရွယ်ကိုပါ နီရှောင်ပွားတို့ လေ့လာကြသည်။ အချင်းချင်း လက်ကုတ် နေစဉ်မှာပင် “ဒိုး” ဟူသော အသံကို ကြားရပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထင်မှတ်မထားသည့် ဂိုးဖြစ်သောကြောင့် တော်တော်များများ မကြည့်လိုက်ကြရ။ သတိမထားမိလိုက်ကြသဖြင့် Replay ကျမှ ပြန်ကြည့် ကြရသည်။ ဘယ်တောင်ပံမှ ဆွဲလာသော နာနီကို အာဆင်နယ်နောက်ခံ လူက တာဝန်ကျေဝင်ကပ်သည်။ နာနီကလည်း တစ်ချက်ဖိန့်ပြီး တာဝန် ကျေကန်တင်ပေးသည်ကို အကွက်လှသွားတာ မြင်လိုက်သည့် ဖလက်ရာ ခေါင်းတိုက်သွားသဖြင့် ဒုတိယဂိုး ရရှိသွားခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “အာဆင်နယ် ပြန်ချေမယ့်ဂိုးကိုတော့ ကြည့်ရမယ်၊ အာစင်ဝင်းဂါးရဲ့ လူသစ်တွေက အတွေ့အကြုံနဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု သိပ်မရှိသေးတော့ အလယ်တန်း ကလူ သွင်းတာပဲ ဖြစ်ဖို့များတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုလူ့စကားကြောင့် အနီးနားက ပွဲကြည့်သူ တော်တော်များများက ပြိုင်ပွဲကို တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားလာကြတာကို တွေ့ရသည်။ ထိုလူ ၏စကားကိုလည်း အရေးထားကြတာတွေ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်လိုလဲရှောင်၊ ပွဲကမကောင်းပေမယ့် သူ့မှတ်ချက်ကလေး တွေက ကောင်းတယ်နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သူက ဘောလုံးဝေဖန်ရေးသမား မဟုတ်ဘူးကွ၊ သူက ဒီပွဲမှာ Presenter (အစီအစဉ်တင်ဆက်သူ) အဖြစ် လုပ်နေတာကွ၊ သူက ပွဲကို ကြည့်လို့ကောင်းအောင် လုပ်ပေးနေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေး ငါကတော့ သဘောကျတယ် မောင်နီလေးရဲ့၊ ဒီလိုလူလည်း လိုတာပဲလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မှန်တာပေါ့ ပွားကိုကိုရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လူငယ်ချင်း ယှဉ်မယ်ဆိုရင်တော့ မန်ယူလူငယ်က အာဆင်နယ် လူငယ်ထက် သာတာအမှန်ပဲ။ အာစင်ဝင်းဂါးက သူ့လူငယ်တွေကို စကားနဲ့မဆုံးမဘဲ သူ့အတွက် မလိုတော့တဲ့ ဘောလုံးပွဲတစ်ပွဲနဲ့ ဆုံးမ သွားတာ၊ ဒီလိုပွဲမျိုးသာ သူ့လူသစ်တွေအတွက် စီစဉ်ပေးရမယ်ဆို မန်ယူ ကိုခေါ်ကန်ဖို့ လွယ်မလား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်တယ်နော်၊ ဘောလုံးလောကမှာ ဒီလိုအသုံးချတတ်မှုမျိုးဟာ လိုအပ်တယ်၊ အဲဒါကို မြင်တတ်တဲ့ ခင်ဗျားကိုလည်း လေးစားတယ်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဒါက ကျွန်တော်က သူတို့လူမျိုးတွေရဲ့ အကျင့်ကို သိနေလို့မှန်းကြည့်တာပါ။ သူတို့လူမျိုးဟာ ကံတရားကိုယုံတဲ့ လူမျိုးမဟုတ်ဘူး။ သူတို့အတွေးထဲမှာ ကံတရားမရှိဘူး။ ထည့်ကိုမတွေးတတ်ဘူး။ ရှုံးပြီဆိုရင် ဘယ်တော့မှ ကံမကောင်းလို့ ရှုံးတာမဟုတ်ဘူး။ ရှုံးသင့်လို့ကိုရှုံးတာ၊ ကံဆိုတာကို ယုံတာက ကျွန်တော်တို့ အာရှတိုက်ဘက်ပဲ ရှိတာကိုး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကောင်းတယ်ဗျာ၊ ခင်ဗျားတွေးကွက်က”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပြီးတော့ သူတို့လူမျိုးဟာ အလွယ်တကူ အရှုံးပေးတတ်တဲ့လူမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ကြည့်ပါလား။ စစ်ရှုံးလို့ ဆုတ်ခွာတယ်ဆိုတာတောင်မှအောင်မြင်စွာ ဆုတ်ခွာတယ်ဆိုတဲ့ စကားရှိတယ် မဟုတ်လား။ အဲဒါတွေကို ထည့်တွက်လိုက်ရင် ဒီပွဲမျိုးက သိသာပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါဆို မန်ယူကရော..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မန်ယူကတော့ သိသိသာသာ အနိုင်ရအောင်ယူတာပါ၊ စပါးကို ရှုံးခဲ့တဲ့အတွက် ဖာဂူဆန်မှာ စိတ်ဓာတ်ရေးရာအရ အနိုင်ယူဖို့လိုနေတယ်။ ပြီးတော့ အာဆင်နယ်ဆိုတာက ပရီးမီးယားလိဂ်မှာ ခါးသီးပြိုင်ဘက် မဟုတ်လား။ ဒီတော့ သူ့လူတွေအတွက် အနိုင်ကို စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်ရေး အစာအတွက်လို့ ဖာဂူဆန်က သဘောထားလိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အပေးအယူ တည့်တည့်နှင့် စကားကောင်းနေချိန်မှာပင် မန်ယူက တတိယတစ်လုံးကို နာနီက လူကျွံဘောလို့ထင်ရသည့် (ဘောလုံးနဲ့အတူ ယှဉ်ထွက်တာလို့ Replay မှာ အသေအချာမြင်ရတဲ့) ဂိုးကို ဘယ်ခြေနဲ့လေးမန်းရဲ့ညာဘက်အဝေးထောင့်ကိုကန်သွင်းသွားခဲ့သည်။ကန်သွင်းချက်၊ညာခြေနဲ့ဖမ်းကန်ချက်ပါပိရိသေသပ်သည့်အတွက် လှပတဲ့ ဦး တစ်ဂိုး ဖြစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပထမပိုင်းမပြီးခင် ရှောင်က ပရိသတ်ထဲက လူတစ်ယောက်သူတို့ သဘောကျထားသည့် Ghost အကြောင်း စုံစမ်းရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟာ... သူ ဘောလုံးပွဲကြည့်တာက တစ်မျိုးဗျ၊ ဘောလုံးပွဲတွေ အကြောင်းကို သူပြောတာက သိပ်စနစ်ကျတယ်။ အတူတူကြည့်ပြီးသား ပွဲကိုပဲ သူ ပြန်ပြောပြရင် သိပ်နားထောင်လို့ကောင်းတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူ ပြောပြတော့မှ လှတဲ့အကွက်လေးတွေ သတိထားစရာတွေကို ပြန်သတိရတတ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သူက ဒီလိုပဲ နေ့တိုင်းလာကြည့်တာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တစ်ခါတလေတော့ မလာဘူးဗျ၊ အိမ်မှာပဲ ကြည့်တယ်ထင်တယ်။ သူ့အိမ်မှာ စလောင်းကိုယ်ပိုင်ရှိတာဗျ၊ သူက ဘယ်တော့မှ အိမ်မှာမကြည့် ဘူး။ ဒီမှာပဲ လာကြည့်တာ၊ သူ့အိမ်မှာကြည့်ရတာ ပျင်းတယ်တဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဪ... ဒါဆို ဒီလူ့ အိမ်က ချမ်းသာတာပေါ့နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အာ... ချမ်းသာတာပေါ့၊ ဒီရပ်ကွက်မှာ နာမည်ကြီးတွေပဲ။ ပြီးတော့ ဒီလူက ပညာတတ်ဗျ၊ အင်္ဂလိပ်စာအုပ်တွေဘာတွေ ဖတ်နိုင်တယ်။ အာဆင်နယ်တို့၊ လီဗာပူးလ်တို့၊ ချယ်လ်ဆီးတို့၊ ဘလက်ဘန်းတို့ အဲဒီ အသင်းတွေအကြောင်းကို သူက သမိုင်းကြောင်းနဲ့ သိတာ၊ ဒါပေမဲ့....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568759562389,"sku":"","price":1620.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_81d24580-227f-47d1-8ea9-2c2772b5a20b.jpg?v=1730210920"},{"product_id":"နီကိုရဲ-နှလုံးသားနှင့်ကန်တဲ့ဘောလုံး၂","title":"နှလုံးသားနှင့်ကန်တဲ့ဘောလုံး(၂)","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eဉာဏ်လုံးကန်ခြင်း (တစ်) \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့ဇနီးကို သူကြည့်လို့မရတာတော့ အမှန်ပါပဲ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါပေမဲ့ ဖြစ်တဲ့ပြဿနာမှာ သူ့ဘက်က မှားနေတာကြောင့် ဝူးဝူး ဝါးဝါးလုပ်ခွင့်မရှိဘဲ ကြည့်မရတဲ့အဆင့်နဲ့တင် ရပ်ထားရတာပါ။ ကျေနပ် ထားရတာပါ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူနဲ့ သူ့ဇနီး လေဒီချပ်ပြားဖြစ်တဲ့ကိစ္စကတော့ အိမ်ထောင်သည် တွေရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း ပိုက်ဆံကိစ္စပါပဲ။ သူကလည်း ဗီဒီယိုရောင်းလိုက် ရတဲ့ ဝတ္ထုကိစ္စကို တစ်ပုံလောက် အသာဖျောက်ထားပြီး ကျန်ပိုက်ဆံ ကိုပဲ ကောက်ရတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ သူ့ဇနီး လေဒီချပ်ပြားကို အကုန်ပေးလိုက် တာလေ။ အကုန်ပေးတာဆိုပေမယ့် အိမ်စားစရိက်ပါ ပါနေလို့ အလွန်ဆုံး ပိုလှ တစ်သောင်းကျော်ကျော်ပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရနံ့ရော အရိပ်ရောဖျောက်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ ငွေတစ်လုံးကိုတော့ လေဒီချပ်ပြား ဘယ်လိုမှ မသိနိုင် မရှာနိုင်တဲ့နေရာမှာ ဖွက်ထားလိုက်တယ်။ လေဒီချပ်ပြား ဘယ်လိုမှမသိနိုင်တဲ့ နေရာဆိုလို့ မတော်မတဲ့နေရာတွေ လျှောက်တွေးမနေပါနဲ့။ သူပိုက်ဆံဖွက်တဲ့နေရာက အရမ်းလုံခြုံပါတယ်။ သူ့ဇနီးရဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ပတ်ကမှ ချုပ်ပြီးသွားတဲ့ပါတိတ်ဝမ်းဆက်အင်္ကျီခေါက်ကြားထဲမှာထည့်ထားတာပါ။                                                                    တစ်သောင်းရှစ်ထောင်လောက် အကုန်အကျခံပြီး ချုပ်ထားတဲ့ ပါတိတ်ဝမ်းဆက်ကြီးကို ဘယ်သူက အိမ်နေရင်း ချဝတ်မှာလဲ။ ပွဲနေ ပွဲထိုင်ကျမှပဲ ထုတ်ဝတ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ပွဲနေပွဲထိုင်ရှိရင်လည်း အိမ် ဦးနတ်ဖြစ်တဲ့ သူသိမှာပဲမို့လို့ လေဒီချပ်ပြား ပွဲလမ်းသွားဖို့ ရေချိုးတဲ့ အချိန်မှာ ထုတ်ယူထားလိုက်ရုံပါပဲ။ လေဒီချပ်ပြားက မသင်္ကာလို့ ရှာလည်း သူ့ပစ္စည်းတွေထဲမှာ ဘယ်ရှာပါ့မလဲ။ သူ့ယောက်ျားပစ္စည်းတွေ အိတ် တွေထဲပဲ ရှာမှာပေါ့။ မပိုင်ဘူးလား......။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူနှစ်ယောက်ကပ်ထားတဲ့ကြားထဲက ကာကာက ဘောလုံးကို အသာကလေးလှည့်ထွက်သွားနိုင်သလို.. သူ့မိန်းမနဲ့ ယောက္ခမကြားထဲက နေပြီး ရေတစ်ပုံလောက်ကို အသာလေး လှည့်ထုတ်သွားနိုင်တဲ့အစွမ်း သူ့မှာ ရှိပါတယ်။ မိန်းမနဲ့ ယောက္ခမကြား ဗွေဗျာမများရအောင် ပိပိရိရိ ငွေဖွက်နည်း သူ့ဆီမှာ ၁၅ နည်းရှိပါတယ်။ သင်ချင်ရင် Forever ကနေတစ်ဆင့် ဆက်သွယ်ပေါ့။ နောက်ထပ် ၁ဝ နည်းလောက်ထပ်ရရင်တော့ လုံးချင်းတစ်အုပ်ထုတ်ဖို့အထိ အစီအစဉ်ရှိပါတယ်။ အခုရှိထားတဲ့ နည်း ၁၅ နည်းထဲမှာ အခုရေးပြတဲ့အင်္ကျီအသစ်ထဲထည့်တဲ့နည်း မပါပါ ဘူး။ အဲဒီနည်းက စိတ်မချရလို့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကြည့်လေ... ညနေ ဘောလုံးပွဲကြည့်ပြီး ပြန်လာတော့ လေဒီ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အကြောင်းမရှိဘဲ ပြောတဲ့ စကားဆိုတာ တစ်ဖက်က လိုက်မပြောရင် သွားတာပဲလေ...။ သူဘာဆက်ပြောရမယ်မှန်း မသိတော့ဘူး ဖြစ်သွား တယ်။ လေဒီချပ်ပြားကတော့ ခံစစ်နဲ့ ကစားတော့မယ့် ပုံစံမျိုးပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီနေ့ သမားတော်ကား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘယ်သူ့ကိုပြောမှန်းမသိတဲ့ စကားနဲ့ အိမ်ရှေ့ကတီဗွီဆီကို ထွက် သွားတယ်။ သူ့ဇနီးပုံစံက တိုက်စစ် လုံးဝမဖွင့်ပေမယ့် ခံစစ်ကိုတော့ ရှောင်တဲ့နည်းနဲ့ ကစားထားတယ်။ အသာကလေးနေလိုက်ရင် သူကလည်း အသာကလေး ယူသွားမယ်ပေါ့လေ...။ ဒီလိုတော့ ဘယ်ရမလဲ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းအင်္ကျီထဲက ပိုက်ဆံ တွေ့တယ်မဟုတ်လား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တွေ့ သားပဲ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဗြောင်ခုခံတဲ့ တိုက်စစ်ပါ။ ပါးစပ်က လေသံခပ်တင်းတင်းကို သမားတော်ဇာတ်လမ်းတွဲကြည့်ရင်း အရေးမကြီးသလို ပြောတယ်။ သူ့ မျက်နှာပေးက ဝီဂန်နဲ့ကစားတဲ့နေ့မှာ ချဲလ်ဆီးကနည်းပြ မော်ရင်ဟိုထားတဲ့ မျက်နှာမျိုး။ ကြည့်လို့ကို မရတာ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါဆို ပြန်ပေးဦးကွ ...လုပ်စရာရှိလို့ ငါထားထားတာ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာဖြစ်လို့ ပြန်ပေးရမှာလဲ၊ လုပ်စရာရှိလို့ သိမ်းထားတာဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ အစကတည်းက မပြောတာလဲ...” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပိုက်ဆံက ဟိုဘက်မှာ လို မလို မသိသေးလို့ပေါ့ကွ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်ဘက်မှာလဲ... ဘာလုပ်တာမို့လို့လဲ.. ဟယ်... ကြည့်စမ်း... ဒီကောင် တကယ်ယုတ်မာတာ အမြဲတမ်း သမားတော်ကို ပြဿနာတက်အောင် လုပ်တယ်၊ စကားကို အကုန်မပြောဘဲ ဖွက်ထားတယ်၊ တော်တော် ယုတ်မာတဲ့လူ.. တီဗွီက သမားတော်ကားကြည့်ရင်း သူ့ကို ပါးပါးကလေးခတ် သွားသေးတယ်။ ကြည့်လို့မရတော့ပေမယ့် သည်းခံရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဘောလုံးပွဲပါကွာ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဘောလုံးပွဲ... ဘောလုံးပွဲ... ဘာလုပ်တာလဲ...” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “လောင်းတာ..” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဪ... ရှုံးလာပြီလား၊ မိန်းမကိုကျတော့ ဈေးဖိုးနဲ့ ညှိပေးပြီး တော့၊ သူကျတော့ ဘောလုံးပွဲကို သိန်းချီလောင်းလို့ ... ဟင်း ... တော် တော်ဟုတ်တယ်၊ အခု ရှုံးပြီလား မပေးဘူး...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မရှုံးပါဘူးကွ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နိုင်ရင်လည်း ကိုယ့်ငွေနဲ့ ကိုယ်နေပေါ့... ဒါကို ကလေးပဲ သိမ်း ထားမှာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မရှုံးလည်း မရှုံး... နိုင်လည်း မနိုင်သေးဘူးဟေ့၊ လောင်းကို မလောင်းရသေးတာ၊ လောင်းလို့ရှုံးရင် သိက္ခာမကျအောင် ချက်ချင်းပေးဖို့ အတွက် အဆင်သင့်ထားထားတာ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မဟုတ်ပါဘူး... ဖွက်တာပါ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟ... ဖွက်ရင် ငါ့ဘာသာ ဖွက်လို့ရတဲ့နေရာတွေ အများကြီး... မင်းအင်္ကျီထဲ လာထည့်ထားပါ့မလားကွ၊ မင်းပဲ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒီစကားကြောင့် လေဒီချပ်ပြား ခဏတော့ ငြိမ်သွားတယ်။ ဒီစကား ကတော့ အခြေအနေအရ ထွင်လိုက်ရတာပါ။ ဘောလုံးပွဲလောင်းတယ် ဆိုတာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “တစ်ပွဲကို ဘယ်လောက်ကြေး လောင်းတာလဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “တစ်သောင်း နှစ်သောင်းပေါ့ .... အပျင်းပြေပါ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါဆိုရင် သုံးသောင်းလောက် ယူထားလေ... ကျန်တာ ကလေးပဲ သိမ်းထားမယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ တစ်ချက်တော့ စဉ်းစားရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လက်ချည်းသက်သက်ထက်စာရင် ဒီလောက်ရတော့ မဆိုးဘူးပေါ့။ ကျန်တာကိုလည်း ပြန်ယူရမှာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လေးသောင်းတော့ ပေးကွာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မရဘူး သုံးသောင်းပဲ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရပါတယ်လေ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူ ဘာမှဆက်မပြောဘဲ ကျေနပ်လိုက်တယ်။ ကျန်တဲ့ပိုက်ဆံကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ပြန်ယူရင် ရမလဲလို့ စဉ်းစားတော့ နည်းတွေ့သွားတယ်။ ဟုတ်တယ်။ ဘောလုံးပွဲနဲ့ပဲ ပြန်ယူရမယ်။ ဘယ်လိုနည်းနဲ့လဲဆိုတာ သိ ချင်ရင် ဉာဏ်လုံးကန်ခြင်း (နှစ်) ကို ဖတ်ပေါ့ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568760217749,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1a67caff-62f6-438c-8fc7-9c89fd4a022c.jpg?v=1730210932"},{"product_id":"နီကိုရဲ-နှလုံးသားထဲကဲွက်၀င်နေသည်","title":"နှလုံးသားထဲ ကြွက်ဝင်နေသည်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e လူတစ်ယောက်၏ ဘဝတွင် မိမိဝိညာဉ်က မည်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မကြားရအောင် ကျယ်လောင်စွာ မေးသော မေးခွန်းသုံးခု ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ထိုမေးခွန်း (၃) ခုမှာ…\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မိမိပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေက မေးသော မေးခွန်း။ မိမိအသက်အရွယ် အခြေအနေက မေးသော မေးခွန်းနှင့် မိမိ ခံစားချက်အခြေအနေက မေးသော မေးခွန်းတို့ ဖြစ်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုမေးခွန်း (၃) ခု၏ အဖြေကို သင့်တော် အောင် ဖြေဆိုခြင်းသည် ဘဝကို ရင်ဆိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သင်အသက် (၃၀) ကျော်လာပြီး အိမ်ထောင်မရှိ သော လူမျိုးတွင် ထိုမေးခွန်း (၃) ခုသည် ထင်မှတ် မထားဘဲ ဆုံမှတ်တစ်ခုတွင် ရုတ်တရက် ပေါင်း ဆုံကာ မေးခွန်းတစ်ခုတည်း ဖြစ်သွားသည့်အခါ ထိုမေးခွန်းသည် ဖြေဆိုရ အလွန်ခက်ခဲသောကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်သွား တတ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ထိုမေးခွန်းတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ရသည့်အခါ. . .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ချောက်ချားတုန်လှုပ်ဖို့ကောင်းသည်။ ဘယ်လို ပြန်ဖြေရှင်းရမှန်း မသိတော့ဘဲ တိတ်တဆိတ် နာကျင်ရတတ်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တချို့ အမေးခံရသူများက ထိုအဖြေကို ကြုံသလို ဖြေမိ၍ ဒုက္ခရောက်သွားကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တချို့က အမေးကို တခြား၊ အဖြေကတစ်မျိုး ဖြစ်ကာ အခြေအနေ ဆိုးသွားတတ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တချို့က ထိုအဖြေကို တခြားတစ်ယောက်ထံမှ ခိုးချမိသဖြင့် အဖြေမှားမှန်းမသိ၊ မှန်မှန်းမသိနှင့် ဇဝေဇဝါ ခံစားသွားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအဖြေအတွက် မေးခွန်းမှာ “အိမ်ထောင်မပြု သေးဘူးလား” ဟူ၍ ဖြစ်ပြီး ထိုမေးခွန်းကို အမေးခံရသူတိုင်း ပြုံးလေ့ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် ထိုအရာမှာ အပြီးစစ်စစ်တော့ မဟုတ်...။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အော်ရယ်၍လည်း မရ၊ ဟစ်၍ဟစ်၍ ငိုလည်း မရသဖြင့် ရယ်ခြင်းနှင့် ဟစ်ငိုခြင်းနှစ်ခုက ဖိညှပ် ထားသော နှုတ်ခမ်း၏ အတွန့်အကွေးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အခု အသက် (၃၃) နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော ကျွန်တော် လည်း ထိုမေးခွန်းနှင့် ကြုံနေသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော် ပြုံးပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအပြုံးကို မကြိုက်သဖြင့် ကျွန်တော် အခုလို ဖြေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်အဖြေကို ပြည့်စုံစေရန် ကြွက် တစ်ကောင်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ကူညီ ခဲ့ပါသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြွက်တစ်ကောင်သည် လူတစ်ယောက်ဘဝ တွင် ဘာမှ အရေးမကြီးသော သတ္တဝါတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျားဆရာ ကြောင်၊ ကြောင်ဆရာ ကြွက် ဆိုသော်လည်း ကြွက်သည် ကျား မဟုတ်သည့် အတွက် လူတစ်ယောက်အတွက် ကြောက်စရာ သတ္တဝါတစ်ကောင် မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          Albut Camue (အဲဘတ်ကမြူး) ဆိုသည့် ပြင်သစ် စာရေးဆရာတစ်ယောက်ကတော့ plague ဆိုသည့် ဝတ္ထုထဲတွင် ကြွက်များ ဒုက္ခပေးသဖြင့် တစ်မြို့လုံး လူတွေ သောင်းချီ ဒုက္ခရောက်ရသော ပလိပ်ရောဂါ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို ရေးခဲ့ဖူး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် ပလိပ်ရောဂါကို သိပ္ပံပညာက အနိုင် ယူလိုက်ပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် ကြွက်ဆိုသည် မှာ... လူကို ဒုက္ခမပေးနိုင်တော့သော သတ္တဝါဖြစ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သို့သော်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူတစ်ယောက် နှလုံးသားထဲကို ကြွက် တစ်ကောင် ဝင်နေခဲ့သည်။ ထို့အတွက် ထိုလူ သည် ရူးမတတ် ခံစားခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်ဆုံးအကြိမ်ထိ ဒုက္ခပေးခဲ့သော ကြွက် တစ်ကောင်၊ လူတစ်ယောက်... အချစ်အ ကြောင်းကို... အသိပေးခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တွေ့ရာကို ကိုက်တတ်သော ကြွက်တစ်ကောင်၊ နှလုံးသားထဲ ဝင်သွားသောအခါ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":41958457475221,"sku":"","price":3150.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b1be0014-dfd3-4395-b5d8-041cd124b5d2.jpg?v=1730210957"},{"product_id":"နီကိုရဲ-နှင်းဆီစီးချင်း","title":"နှင်းဆီစီးချင်း","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eအခန်း(၁)\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eငါး\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          ကန်စွန်းပင်၊ ကနဖော့ပင်နှင့် ရေမှော်ပင်တွေကြားက စိမ်းလဲ့နေသော ရေကွက်ကလေးထဲတွင် တုတ်တုတ်မျှပင် မလှုပ်အောင် ငြိမ်သက်နေသော ဖော့တုံးကလေးကို ကာ ကြည့်ရင်း လင်းခက် ပြုံးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုအပြုံးကသူ့ငါးစာကို လာမဟပ်တဲ့ ရေထဲက လင်း ခက် မမြင်ဖူးသော ငါးတစ်ကောင်ကို ပြုံးတာလား။ ဒါမှ - မဟုတ် သုံးရက်စလုံး တစ်ကြိမ်မှ မမြုပ်ခဲ့ဖူးသော ဖော့တုံး ကလေးကို မျက်တောင်မခတ်ငေးနေမိတဲ့ သူ့ကိုယ်သူပဲ ပြုံး တာလား။ အဲဒါမှမဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ ..ငါးမျှားတံတစ် ချောင်း၊ စီးကရက်တစ်ဘူး၊ ပေါင်မုန့်ထောပတ်သုတ် ငါးချပ်၊ ဇစ်ပိုမီးခြစ်တစ်လုံးနှင့် ရထားသံလမ်းနံဘေးက ကန်စွန်းခင်း ကလေးသို့လာကာ ရေသန့်ဘူး ဝယ်သောက်တတ်သော ငါးတစ်ကောင်မှ မရဖူးသော...သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြုံးတတ်ကြ သည် ကျန်သောငါးမျှားဖော်တွေကိုပဲ ပြုံးပြတာလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မကွဲပြားချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လင်းခက်ငါးများဖြစ်သည့်ကိစ္စက..ဒုတိယနှစ်စာမေး ပွဲဖြေထားပြီး အောင်စာရင်းမထွက်သေးခင်.. ရှိနေသော အချိန်တို့၏ ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာ တိုက်ခိုက်လာခြင်းကို ပြန်လည် `ခုခံခြင်းသာဖြစ်သည်။ ငါး ရ.. မရက အရေးမကြီးလှသော် လည်း ငါးမျှားသူတို့၏ အဓိက အရသာဖြစ်သော ..ကိုင်းတံ ထိပ်တွင် ဖျပ်ဖျပ်လူးနေသည့်ငါးတစ်ကောင်ကို ဆွဲတင်လိုက် သည့် အရသာမျိုးကိုတော့ လင်းခက် ရချင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော် ဖော့တုံးကလေးတုတ်တုတ်မျှ မလှုပ်။ လင်း ခက်၏(၃) ရက်မြောက် ညနေရီက အတော်စောင်းသွားပြီဖြစ် ပါသည်။ လင်းခက်နှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ငါးမျှားနေသောအသက်ခြောက်ဆယ်ခန့်ရှိသည့် ဘကြီးက နှစ်ဆယ့်ရှစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်မြောက် ငါးကို ဖျတ်ခန်သုတ်တင်ကာ ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြုတ်ပြီး ပလိုင်းထဲထည့်နေသည်ကို လင်းခက် အားကျစွာ နေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “ဘယ်လိုလဲဟေ့ . မနေ့က အတိုင်းပဲလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငါးအကောင်နှစ်ဆယ်ခန့်ကို ကြိုးနှင့်သီကာ ပြန်တော့မည်ဖြစ်သော ငါးမျှားဖော်တစ်ယောက်ကလင်းခက်ကို ပြုံး ကာ လှမ်းနှုတ်ဆက်ခြင်းဖြစ်သည်။ လင်းခက် ပြန်ပြုံးကာပြ လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “ဟုတ်တယ်အစ်ကို...ကျွန်တော် မျှားတဲ့ငါးက ဥပုသ် စောင့်နေတယ်နဲ့တူတယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငါးစာဟပ်ပြီး ကိုင်းတံပြန်ချသော ဘကြီးကလှည့် “ကာကြည့်သည်။ လင်းခက်က သူ့ငါးမျှားတံကို ပြန်ဆွဲတင်ကာ နေရာပြောင်းချဖို့ စဉ်းစားနေသည်။ ငါးတစ်ကောင်လောက် တော့ ရချင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေ့သား ..ပြစမ်း မင်း . .ကိုင်းတံ။ အင်း...မင်း ကြည့်ရတာ ငါးလည်းများတတ်ဟန် မတူပါဘူး။ အပျော်လာ များတာလား။ အား...ချိတ်ကို ချည်ထားတဲ့ ကြိုးကြီးကလည်း အစတွေထွက်လို့ ..တီကောင်ကလည်းပျော့စပြီး ဗိုက်တောင် ပေါက်နေပြီ။ အင်း...ငါးမျှားချိတ်ကလည်း ပေါ်လို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟား...ဟား...ဟုတ်လား အဘ....ကျွန်တော့်ဘာ သာ လုပ်ထားတာ...ကျွန်တော်က ဘာမှမသိဘူး” နေလောင် ထားသော အသက်ခြောက်ဆယ်ခန့်မျက်နှာမှ ဖြူစင်သော အပြုံးတစ်ပွင့် ပွင့်ကာလာ၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အင်း...ဘာလို့ ငါးမရသလဲမှတ်တယ်...ငါးမျှားတံ က ဟုတ်မှမဟုတ်တာ ..အဘတို့ကတော့ ငါးမျှားစားနေရ တာကွ၊ ကဲ...ကဲ..အဘပြင်ပေးမယ်...တီကောင်နဲ့ မများနဲ့ကွ၊ ခါချဉ်ဥနဲ့မျှား...။ မွေးမြူရေးက တီကောင် သိပ်မကြိုက် ဘူး ..ခါချဉ်ဥမှ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်ကဲ့အဘ...ကျွန်တော်က အပျော်ပါ...ပျင်းလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုဘကြီးက လင်းခက် ငါးမျှားချိတ်ကို ဖြုတ်ကာ ပြန် ချည်ပေးသည်။ ကျွမ်းကျင်လိုက်သည့် ဖြစ်ခြင်း...။ ထို့နောက် ခါးပိုက်ထဲတွင်ထည့်ထားသော ဝိုင်အိုလက်ပေါင်ဒါဘူးကလေး ထဲမှ ဖြူဖြူအခဲကလေးများကို ချိတ်တွင် အသေအချာတပ် ပေးသည်။ ခါချဉ်ဥဆိုတာ ဖြစ်လိမ့်မည်ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါဆိုရပြီလား အဘ...ငါးရတော့မှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အင်း...မင်း အဲဒီမှာပဲ မျှားနေလို့ကတော့ တစ်သက် လုံးရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီမှာ မနေ့ကဘဲ ကေဖြိုးတို့၊ ကိုအောင် သိန်းတို့၊ ကြွက်နီတို့ ခါနျဉ်ဥပက်ပြီး များသွားတာ တစ်ကန်လုံး ကုန်ပြီ၊ ကျန်လည်း တစ်ကောင် နှစ်ကောင်ပဲ ..လာ. အဘူ ဘက်မှာ လာများ....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လင်းခက် သံလမ်းနံဘေးက ကန်စွန်းကန်ကလေးဆီ ရောက်သွားသည်။ ညနေရီဝင်ပြီမို့ ကားလမ်းနှင့် သံလမ်းဆုံ သောနေရာကလေးမှာ လူတွေ စည်ကားစပြုနေပြီဖြစ်သည်။ ၃၈ကားလေးဂိတ်ကိုသွားတဲ့လူတွေ...စံပြဈေးနှင့် ၃၉ ဒေဗူး - ဂိတ်ကို သွားတဲ့လူတွေ၊ အလုပ်သွား...အလုပ်ပြန်...ကျောင်း ပြန် ရုံးပြန်...ဈေးဝယ်ထွက်သူတွေနှင့် သံလမ်းနံဘေး လမ်းဆုံ ကလေးက စည်ကားစပြုကာ ဆူညံနေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခါချဉ်ဥတွေ ဘာတွေနှင့် ဘကြီး ပြင်ပေးထားသော လင်းခက် ငါးမျှားတံကို ကလေးတွေက စိတ်ဝင်စားကာ ရပ် ကြည့်နေကြသည်။ ထိုကလေးတွေကို လင်းခက် တစ်ခါတစ်ရံ ရေသန့်ဘူးတို့၊ ပီကေတို့ ဝယ်ခိုင်းတတ်ကာ ပိုသောပိုက်ဆံကို ပြန်မယူဘဲ မုန့်ဖိုးပေးလေ့ရှိသည်။ ငါးရရင်၊ ငါမယူဘူး မင်းတို့ ကို ပေးမှာဟု လင်းခက်က ပြောထားသဖြင့် လင်းခက်အနား မှာကပ်နေသော ကလေးတွေလည်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စနစ်တကျပြင်ဆင်ထားကာ နေရာပြောင်းထားသဖြင့် ငါးတစ်ကောင်တော့ ရနိုင်သည်ဟုမျှော်လင့်ထားရသော သူ့ ငါးမျှားတံမှ ဖော့ကလေးကို ရင်ခုန်စွာ နေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှစ်မိနစ်လောက်အကြာမှာ...လင်းခက်ငေးကြည့်နေ သော ဖော့ကလေးက စွပ်ခနဲမြုပ်ကာဝင်သွား၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “မိပြီ...မိပြီ...ငါး မိပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဝိုင်းအော်ကြသော ကလေးများအသံကြောင့် လင်းခက် ရင်တဒုန်းဒုန်းခုန်ကာ ငါးမျှားတံကို အားနှင့်ဆွဲမြှောက်လိုက် သည့်အခါ ညနေရီ နေရောင်ထဲတွင် ဗိုက်သားဖွေးနေသော ငါး တစ်ကောင် တွေ့ရပြီး ငါးမျှားတံကို ကိုင်ထားသော လက်မှာ စီးခန်ခံစားလိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “ဟာ...” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဝမ်းသာအားရ တအားဆွဲတင်လိုက်သောကိုင်းတံအရှိန် ကြောင့် တဖျပ်ဖျပ်လူးနေသောငါးက မြောက်တက်လာပြီးလွင့်ထွက်သွား၏။ ဘယ်ကို ရောက်သွားမှန်း လင်းခက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟ...ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ...ငါ့ငါး ဘယ်ကျသွား တာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟိုဘက်ကိုလွင့်သွားတာ ..ဟိုဘက် အစ်ကို” “ဘယ်နားလဲကွေ့..ဘယ်မှာလဲ ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မဟုတ်ဘူးအစ်ကို ...ဟိုအစ်မကြီးခြင်းထဲ ဝင်သွား တာ...ဟိုအစ်မကြီး ခြင်းထဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နံဘေးများက ကလေးများ ဝိုင်းအော်ကြသည့်အတွက် လင်းခက် ဘယ်ကိုကြည့်ရမှန်း မသိ။ ကလေးတစ်ယောက် လင်းခက်လက်ကို အတင်းဆွဲကာ လက်ညှိုးထိုးပြကာ အော် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟိုအစ်မကြီး အစ်ကို...ဆွဲခြင်းအပြာနဲ့ အင်္ကျီပန်းနု ရောင်ဝတ်ထားတဲ့အစ်မကြီး ခြင်းတောင်းထဲကိုအစ်ကို့ငါးဝင် သွားတာ ..မြန်မြန်လိုက်တောင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           လင်းခက် ကြောင်းကာ ကြည့်နေမိသည်။ ကလေးတွေထိုးပြသည့်ကောင်မလေးကိုလင်းခက်တွေ့ပါသည်။ ခြေ လှမ်း ဆယ်လှမ်းလောက်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟကောင် ..သေချာရဲ့လားကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်တယ့်. .အစ်ကိုရ . .သူ့ခြင်းထဲဝင်သွားတာ ကျွန်တော် သေသေချာချာတွေ့တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အင်္ကျီပန်းနုရောင်နှင့်ကောင်မလေးနံဘေးမှအဖော်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှင့် စကားပြောရင်း၊ ခပ်သွက်သွက်လျှောက်သွားသည် ဘာကို မှ သိပုံမပေါ်။လင်းခက် ခဏစဉ်းစားသည်။ ပထမဦးဆုံးမိသည့် ငါးကိုတော့ အလွတ်မခံနိုင်ပါ။ ကိုင်းတံကို ပစ်ချကာ ခပ်သွက် သွက်လိုက်သည်။ ကလေးတွေက “လိုက်အစ်ကို လိုက်” ဟု ဝိုင်းအော်ရင်း ကျန်ခဲ့ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခြေလှမ်းငါးလှမ်းလောက်အလိုကျမှ.လင်းခက် ဘာ လုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေသည်။ သွားခေါ်ပြီး ခြင်းထဲမှာ မရှိရင် ပြဿနာ...။လင်းခက်တွေဝေကာ ခဏစောင့်နေတုန်း အင်္ကျီ ပန်းရောင်နှင့် ကောင်မလေးက သူ့အဖော်နှင့် လမ်းခွဲကာ ၃၈ကားလေးဂိတ်မှ ကားတစ်စီးပေါ်တက်သည်။လင်းခက်လည်း  စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ကားပေါ်လှမ်းတက်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         လင်းခက် တွယ်လိုက်သည်နှင့် ကားလေးက စတွက် သည်။ လင်းခက်က အလယ်တန်း ရှေ့ဆုံးအပေါက်ဝတွင် နေရာရကာ ထိုင်နေသော ကောင်မလေး၏ ဆွဲခြင်းအပြာ လေးကို ငုံ့ကာကြည့်ရသည်။ ကျွတ်ကျွတ်အိတ်တစ်အိတ်၊ ကော်ထမင်းဘူးတစ်ဘူး၊ ခေါက်ထီး။ ထိုစဉ်အထဲမှ တဖျပ်ဖျပ် အသံကြားရ၏။ လင်းခက် ဝမ်းသာသွားသည်။ ဟုတ်ပါသည်။ သူ့ငါးက ဆွဲခြင်းထဲမှာ ခုန်နေသည်။ ကောင်မလေးက သိဟန် မတူ ..။ ဆွဲခြင်းကလေးကို ပေါင်ပေါ်တင်ကာထား၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           လင်းခက် ကောင်မလေးကိုကြည့်လိုက်တော့ မျက်ခုံး မွှေးက စိမ်းစိမ်းထူထူ ..မျက်လုံးတွေက ဝင်းလဲ့ကာ ဖြူဖွေးနေသဖြင့် မျက်ဆံနက်က ထင်းထင်းကြီး ပေါ်နေသည်။ နှာတံသွယ်သွယ်...နှုတ်ခမ်းပါးပါး...။ ညာဘက်နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ - မဲ့စိမ်းကလေးတစ်လုံးပါသည်။ မနက်က လိမ်းလာခဲ့ဟန်တူ သော သနပ်ခါးက ပါးပြင်ပေါ်မှာ တချို့တစ်ဝက်သာကျန် တော့၏။ ဆံပင်ရှည်တွေကိုတော့ ကျစ်ဆံမြီးစည်းထားသည်။ တော်တော်ချောတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပါလား...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော်...ငါးက ဒုတိယအကြိမ် ခုန်ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီမှာ ..ဟိုလေ အစ်မဆွဲခြင်း ..အစ်မဆွဲခြင်း ခဏ လောက်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရှင်...ဘာလဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          . ကောင်မလေးက နားမလည်သလို မော့ကာကြည့်ရင်း စူးလဲ့သော မျက်ဝန်းများနှင့် မေးကိုဆတ်ကာ ခပ်မာမာပြန်မေး သည်။ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဆွဲခြင်းပါ...ဆွဲခြင်းထဲမှာ ...ကျွန်တော့်ငါး ပါသွားလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကောင်မလေးကနားမလည်သလိုတအံ့တဩရေရွတ်သည်။ပြီးတော့.ခေတ္တစဉ်းစားကာမဲ့ပြုံးပြုံးပြီး...နှာခေါင်း ကို ရှုံ့ကာ မျက်နှာကိုဖျတ်ခနဲ လွှဲသွားသည်။ လင်းခက်စိတ်ထဲမှာမခံချင်ဖြစ်ကာသွားသဖြင့် အသံကို မြှင့်ကာ ဆက်ပြော သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568761495701,"sku":"","price":5850.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b167fced-c7ec-49dc-b602-707f67f2bba6.jpg?v=1730210985"},{"product_id":"နီကိုရဲ-နတ်ငယ်","title":"နတ်ငယ်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e           ညနေလေးနာရီခွဲသည် ရောက်နိုင်ခဲလှသည်ဟု ကောင်းဇော်ထင်သည်။ အမွှေးတိုင်ရုံ၏အတွင်းနံရံတွင်ကပ်ထားသော တရုတ်နိုင်ငံထုတ် တိုင်ကပ် နာရီကြီးထဲမှ တဒတ်ဒတ်နှင့်ရွေ့နေသော စက္ကန့်တံကို နှေးလွန်းသည်ဟု ကောင်းဇော် ထင်သည်။ နာရီထဲက စက္ကန့်တံတွေက တစ်ချက်ရွေ့ဖို့ဘာကြောင့်ဒီလောက်ကြာနေရတာလဲဟုလည်း ကောင်းဇော် မေးခွန်းထုတ်နေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နေ့လည်ခင်းနေဖြင့် ခြောက်သွေ့သွားပြီဖြစ်သော အမွှေးတိုင်ဗန်းများကို တစ်ဗန်းချင်းစီထပ်၍ စုစုဟန်တို့ အမွှေးတိုင်ထုပ်သည့် နေရာသို့သွားပို့ ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဗန်းတွေ တပွေ့ကြီးနှင့် သူဝင်လာတော့ အေးမာက စုစုဟန်ကို နားနား သို့ကပ်ပြီး တစ်ခုခုပြောလိုက်၏။ ထိုတစ်ခုခုကြောင့် အမွှေးတိုင်ထုပ် နေသော ကောင်မလေးရှစ်ယောက်သည် ဝါးခနဲ ပွဲကျသွား၏\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ကောင်းဇော် စိတ်မဆိုးပါ... ရင်ထဲမှာ ပျော်ပင်သွားသေးသည်။ အေးမာသည် စုစုဟန်ကို သူနှင့်ပတ်သက်၍ တစ်ခုခုစလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။ သူ စုစုဟန်ကို ကြိုက်နေ၊ ချစ်နေသည်ဆိုတာကို စိန်သုံးလုံး အမွှေးတိုင်ရုံတစ်ရုံလုံးသိသည်။ စုစုဟန်ကလည်း သူ့ကို လက်ခံမည်ဆိုတာ က သိသာနေသည်။ မိန်းကလေးမို့ ညှင်းလို့ရတုန်းညှင်းပြီး အချိန်ဆွဲနေတာ သာရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကောင်း... နင်သိပ်မချနဲ့ဟ၊ လေးနာရီကခွဲတော့မှာ တော်ကြာ ဗန်းတွေ ကျန်နေရင် ငါတို့အလုပ်မပြီးဘူး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           စုဟန်က သူ့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးရင်း ပြောသည်။ ကောင်းဇော် ရင်တွေဘာတွေ ခုန်သွား၏။ ဟုတ်သည် ... တော်တော်ကြာ တရုတ်သူဌေးမ က အလုပ်ကလေးမပြီးဘူးဟု ဆိုကာ ပြီးသည်အထိ ဆက်ထုပ်ခိုင်းနေလျှင် ဒုက္ခများမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒီလောက်ကလေးမှ နားမလည်ရကောင်းလားဆိုပြီး သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းဇော် ဒေါကန်သွား၏။ လေးနာရီခွဲချင်တာတော့ပြာလို့ အလုပ်ကြ တော့ ထပ်ချပေးနေတာ ငါ့လောက်မိုက်တဲ့သူ မရှိပါကလား ! ။                                                                      “          “နှစ်ဗန်းတော့ယူထားလိုက်ဟာ နင်တို့ရှစ်ယောက်က နှစ်ဗန်းဆို ငါးမိနစ်ပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           'ဘယ်ရမလဲ! စုဟန် နှစ်ဗန်းဆို နာရီဝက်ပဲနော်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ထွေးထွေးစကားကြောင့် စုဟန်က မျက်နှာကို မဲ့လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “သူက သူ့တရုတ်သူဌေးမကို ငါတို့ထက်ပိုချစ်တယ်လေဟာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ချစ်မှာပေါ့တဲ့၊ ဟိုက သူ့ကို သား.. သားလို့ခေါ်တာကိုး၊ နင်လည်း အဲဒီလိုခေါ်ကြည့်ပါလား စုဟန် ! ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မိသိန်း စကားကြောင့် သူ့ကို ဝိုင်းရယ်ကြပြန်သည်။ စုဟန်ကတော့ ရယ်လည်းလိုက်မရယ်၊ သူ့ကိုလည်းမကြည့် အမွှေးတိုင်တွေကိုသာ အိတ်ထဲ သို့ ကျွမ်းကျင်စွာထည့်နေပြီး မျက်နှာထားကို တည်၍ထားသည်။ ဒီအချိန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမှာ သူသည် အရေးအပါဆုံးနှင့် အရေးကြီးဆုံးဆိုတာကို စုဟန်ကသိပြီး ဣန္ဒြေကို မရရအောင် လုပ်ယူထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဟာ၊ ငါက အလုပ်ပြီးစေချင်တဲ့သဘောနဲ့ပါ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အမလေး နင်ဗန်းထပ်ချလည်း ထောင့်နှစ်ရာပဲ၊ မချလည်း အဲဒီ လောက်ပဲ အပိုတွေပြောမနေနဲ့”       \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “         တစ်ဗန်းတော့ ယူထားလိုက်ဟာ၊ နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ‘ထားခဲ့ ထားခဲ့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            စုဟန်က စိတ်တိုသလို လေသံကလေးဖြင့်ဆိုသည်။ စုဟန်၏ လက် ချောင်းကလေးများသည် အမွှေးတိုင်များကို ကျင်လည်စွာစီပြီး အိတ်ထဲသို့ “ဆတ် ́ခနဲ `ဆတ် ́ခနဲ ထည့်လိုက်သည်မှာ တစ်ရုံလုံးမှာရှိသည့် အမွှေးတိုင် ထည့်သူများထဲတွင် ကြည့်အကောင်းဆုံးဟု ကောင်းဇော်ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စုဟန်သည် အလုပ်ကို ဇောနှင့် စိတ်ပါလက်ပါလုပ်ပြီဟေ့ဆိုလျှင် တစ်နေ့ကို ဗန်းတစ်ရာလောက်တော့ အသာကလေးပြီးသည်။ တစ်ဗန်းကို ဆယ့်ငါးကျပ်ရသဖြင့် တစ်ထောင့်ငါးရာကတော့ ပြေးမလွတ်တတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “စုဟန် ငါ အုတ်ခုံကပဲစောင့်မယ်နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စုဟန်က ဘာမှမပြောဘဲ ကောင်းဇော်ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး မျက်လွှာ ချရင်း အမွှေးတိုင်တွေကို လှမ်းယူလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကောင်းဇော်နှင့် စုဟန်သည် တစ်ရပ်ကွက်ထဲတွင် နေသူများဖြစ်သော် လည်း စုဟန်တို့အိမ်က ရပ်ကွက်အစွန်ဖြစ်သော ညောင်ပင်လမ်းတွင်နေသည်။ ထိုလမ်းကို ညောင်ပင်လမ်းဟု ခေါ်ခြင်းမှာ ထိုလမ်းထဲတွင် အလွန်ကြီး မားသော ညောင်ပင်ကြီးရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကောင်းဇော်ကတော့ ရပ်ကွက်အလယ်က နီလာလမ်းမှာနေသည်။ ကောင်းဇော်ရော စုစုဟန်ရော မိသားစုမှာ ဆင်းရဲသည်ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလို့ရသည်။ တစ်နေ့လုပ်တစ်နေ့စား၊ အိမ်ရှိလူကုန် အလုပ်လုပ်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကောင်းဇော်က ၁၀ တန်းအထိ ပညာသင်ရပြီး ဆယ်တန်းကျတော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းထွက်လိုက်ရ၏။ စုစုဟန်ကတော့ ရှစ်တန်းနှင့်ပင် ထွက်လိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘဝဆင်းရဲသော်လည်း သူတို့တွင် လှပသောနှလုံးသားများတော့ ရှိကြပါသည်။ မနက် အမွှေးတိုင်ရုံသို့အလာတွင် ကောင်းဇော်က နီလာလမ်း ထိပ်တွင် စုစုဟန်တို့ကို စောင့်လေ့ရှိပြီး၊ အပြန်တွင်တော့ စုစုဟန်အိမ်ရှိရာ ညောင်ပင်လမ်းထိပ်အထိ လိုက်ပို့တတ်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အခု အပြန်အတူပြန်ကြရန် ကောင်းဇော်က ချိန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ကောင်း ဇော်က အမွှေးတိုင်ဆေးစပ်ဆရာကို ကူညီသူ၊ အလုပ်မှာလိုအပ်တာကို ဝင်လုပ်သူ၊ အမွှေးတိုင်အတွက် လိုအပ်သော ဝါးဒုတ်၊ ဆေး၊ အရောင်မှုန့် စသည်တို့ကို ဝယ်ရသူ၊ ခြောက်သွားသော အမွှေးတိုင်ဗန်းများကို အိတ်ထည့် သူတွေထံ ပို့ပေးရသူ... စသည်ဖြင့် သူဌေး၏လူယုံလည်းဖြစ်၊ အလုပ်သမား များ၏ အုပ်ချုပ်သူလည်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စိန်သုံးလုံးအမွှေးတိုင်ရုံတွင် ကောင်းဇော်ပြီးလျှင် ... ပြီးသော ကိစ္စတွေ အများကြီးရှိသည်။ ထို့ကြောင့် တက်လမ်းအများကြီးရှိသော ကောင်းဇော်၏ အချစ်ကို စုစုဟန် မငြင်းနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်... အဖြေတော့ မပေး ရသေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           လမ်းထိပ်အုတ်ခုံတွင် ကောင်းဇော် ဆယ်မိနစ်လောက်တော့ စောင့်လိုက် ရသည်။ ထို ဆယ်မိနစ်ကို ကောင်းဇော်က ဆယ်ဘဝဟု ထင်ချင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကောင်းဇော်ကိုတွေ့သည်နှင့် စုစုဟန်က တည်သွားပြီး ထွေးထွေးတို့ အေးမာတို့က အချင်းချင်းပူးကပ်သွားကာ တစ်ခုခုပြောပြီး ရယ်လိုက်ကြ သည်။ ပြီးတော့ သူတို့လေးယောက်က တစ်အုပ်စုနှင့် စုစုဟန်က အနည်းငယ် ခွာပေးထားသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကောင်းဇော်က စုဟန်နံဘေးသို့ကပ်ပြီး အတူလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပြောစရာရှိတယ်ဆို...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           စုဟန်က ကောင်းဇော်ကို မကြည့်ဘဲ မေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကောင်းဇော်ကတော့ သနပ်ခါးကလေးတွေပြေကာစ ပြည့်အိနေသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေရတာကို ငါမကြည့်ရက်လို့ အန်တီကျူးကို မနည်းပြောထားပေးရတာ၊ ငါလိုက်မယ်ဆိုတာက နင် မကျွမ်းကျင်ခင် လေးငါးခေါက်ပဲလိုက်ပေးနိုင်မှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကောင်းဇော်၏ ခပ်ဆတ်ဆတ်စကားသံကြောင့် စုစုဟန် သူပြောတာ မှားမှန်းသိသွားသည်။ ကောင်းဇော်သည် ဒေါသမျက်နှာဖြင့် ခေါင်းကိုငုံ့ပြီး လမ်းကိုသာ ဖိလျှောက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နင်ကလည်းဟယ် စိတ်ချည်းပဲ၊ ငါက မသိလို့ပြောမိတာပါ၊ သူက လခနဲ့လားဟင်!\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်တယ်...\" \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်လောက်ရမှာလဲဟင်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခုနှစ်သောင်းခွဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟယ်... တကယ်..၊ ကောင်းဇော် နင်တကယ်ပြောတာနော်... ကောင်းဇော်!”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           စုစုဟန်၏ ဝမ်းသာအားရလေသံနှင့် အမူအရာမှာ ထိန်းမရအောင် ပေါ်လွင်နေသည်။ အတူလမ်းတွဲလျှောက်ကြရင်း စုဟန်က ကောင်းဇော်၏ ပခုံးကိုဆွဲလှုပ်ရင်း မေးသည်။ ကောင်းဇော်မှာ ဒေါသတွေမရှိတော့၊ အပျော် ပဲရှိတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “တကယ်ပေါ့ဟ၊ ဒါတောင်မှ အကြံအဖန်ဂွင်က ရှိသေးတယ်၊ အဲဒါ ကိုတော့ ငါ နောက်မှသင်ပေးမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ငါ ဝမ်းသာလိုက်တာ ကောင်းဇော်ရယ်၊ ခုနှစ်သောင်းခွဲဆိုရင်...ငါတို့အိမ်လည်းတော်တော်ချောင်လည်သွားမှာ...ငါလည်း ဝယ်ချင်တာလေး တွေ ဝယ်လို့ရမှာ... ၊ ဒါပေမယ့်...” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါပေမယ့် ဘာဖြစ်လဲ!\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါတစ်ယောက်တည်းတော့ မလုပ်ချင်ဘူးဟာ၊ ငါတို့အဖွဲ့ထဲက တစ် ယောက်ယောက်ကိုပါ နင်ပြောပေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစုစုဟန်စကားဆုံးတော့ ကောင်းဇော်က နောက်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့် သည်။ သူငယ်ချင်းအဖွဲ့က တော်တော်ဝေးဝေးမှာ ရှိနေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နင် နောက်ထပ်တစ်ယောက်ယောက်ကို ထည့်ဆိုရင် ငါ လုပ်ပေးမယ့် အကြံအဖန်ဂွင်က ပျက်ပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နင်ပြောတဲ့ အကြံအဖန်ဂွင်က ဘယ်လိုလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နင်လိုက်ပို့ရမယ့် အမွှေးတိုင်ထုပ်တွေကို ငါကထည့်ပေးရမှာ၊ နင့်ကို ပါကင်ထောင့်နှစ်ရာ တင်ပေးလိုက်ပြီး၊ ငါက စာရင်းမှာ တစ်ထောင်ပဲပြမှာ ပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟင်..!! ဒါဆို ကားဆရာက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကားဆရာက ကားပေါ်မှာပဲနေခဲ့တာ၊ ပစ္စည်းချတာ ငွေရှင်းတာ အားလုံးက နင်ပဲလုပ်ရမှာ၊ တစ်ပတ်ကို ၂-ကြိမ် ပစ္စည်းချ၊ ငွေသိမ်းလုပ်ရ တယ်၊ တစ်ပတ်ကို ပါကင်နှစ်ရာဆို တစ်လကို နင် တစ်သိန်းခွဲလောက် ဝင်ရှိတယ်.. ကဲ!”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကောင်းဇော်ရယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           စုစုဟန်က ကောင်းဇော်၏လက်ကို “ဖျပ် ́ခနဲ လှမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက် သည်။ သူ့ကိုကြည့်ရသည်မှာ ဝမ်းလည်းသာနေသည်၊ စိတ်လည်းလှုပ်ရှားနေ သည်။ သူ ဘာလုပ်လို့လုပ်ရမှန်းပင် မသိတော့သလို ဖြစ်သွားပုံရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကောင်းဇော်က သူ့လက်ကလေးကို ပြန်လည်ဖိညှစ်ဆုပ်ကိုင်တော့မှ... စုစုဟန်သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ့လက်ကလေးကို အတင်းရုန်းသည်။ ပြီးတော့ နှစ်ယောက်စလုံး ရင်တွေခုန်ပြီး လမ်းလျှောက်နေမိကြသည်။ နောက်မှ လေးယောက်အုပ်စုထံမှ အသံသေးအသံညှောင်ဖြင့် ဝိုင်းစကြသံ တွေကို ကြားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စုစုဟန်က ရှက်၍ရယ်ပြီး နောက်မှအုပ်စုကို စောင့်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မြင်တယ်နော် xxx မြင်တယ်နော် xxx တို့မြင်တယ်နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           လေးယောက်စလုံးက သီချင်းဆိုပြီး စကြသည်။ ကောင်းဇော် ခေါင်းကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568761888917,"sku":"","price":4050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d7ae0885-1566-439f-b8cb-63de2ffc645f.jpg?v=1730210995"},{"product_id":"နီကိုရဲ-ခင်ဗျားဘယ်သူပါလဲခင်ဗျား","title":"ခင်ဗျားဘယ်သူပါလဲခင်ဗျား","description":"\u003cp\u003e           တစ်နေ့ ကျွန်တော် နေ့ခင်း အိပ်ရာကနိုးပြီး အိမ်ရှေ့ကို ပျင်းပျင်း ရှိတာနဲ့ ထွက်ထိုင်ပါတယ်။ ရာသီဥတုကလည်း နွေဆိုတော့တော်တော် ပူပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့အိမ်ရှေ့မှာက သရက်ပင်၊ ဗာဒံပင်၊ ပိတောက်ပင် စသဖြင့် စုံလေတော့ အဲယားကွန်းမဟုတ်ဘဲ သဘာဝ တရားနဲ့ သဘာဝကြီးရဲ့ အပူဒဏ်ကို ခုခံဖို့ ကျွန်တော် ဆင်းလာတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ ကျွန်တော်တို့သစ်ပင်ရိပ်မှာ ဂေါ်လီရိုက် နေတဲ့ ကလေးတွေကို တွေ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရိုက်နေတာက ကျွန်တော်တို့ငယ်ငယ်တုန်းကရိုက်တဲ့ ကျောက်ဒိုးဂေါ်လီတွေ မဟုတ်ဘူး ခင်ဗျ။ အရောင်စုံ ဖန်ဂေါ်လီသေးသေးကလေးတွေပါ။ သင်္ကြန်ကျောင်း ပိတ်ရက်မို့ ကလေးတော်တော်များများ ကစားနေကြပါတယ်။ “ထုတ်သတ်” “အထိအပြင်” “အထွာ” စသဖြင့် အော်ပြီး ရိုက်နေကြတဲ့ သူတို့ ကစားနည်းကို ကျွန်တော် နားမလည်တာ အမှန်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြီးတော့ သူတို့အချင်းချင်းလည်း ငြင်းကြသေးတယ်ခင်ဗျ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါကတော့ ဘယ်ခေတ်က ကလေးပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာကစားနည်းကို ကစားကစား ငြင်းကြတာသဘာဝပါပဲ။ သူတို့ကစားနည်းက တစ်မျိုးပါ။ လေးထောင့်ကွက်ကလေးဆွဲထားတဲ့ မြေကြီးပေါ်က မျဉ်းထဲမှာ ဖန် ဂေါ်လီ ရောင်စုံကလေးတွေကို အလျားလိုက်စီထားပြီး ပစ်ကြတာ။ ခေါင်ကိုတော့ ပထမဦးဆုံး ပစ်ခွင့်ရသူက ရွေးခွင့်ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြည့်ရင်း သဘောပေါက်လာတယ်။ ဘယ်ဘက်ကို ရွေးချင်ရွေး၊ ညာဘက်ကို ရွေးချင်ရွေးပေါ့လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်တစ်နည်းကတော့ မြေကြီးပေါ်မှာ ဆွဲထားတဲ့ လေး ထောင့်ကွက်ကလေးထဲမှာ ရောင်စုံဖန်ဂေါ်လီကလေးတွေကို ထည့်ထား ပြီး စည်းတစ်ခုထားရင်း ပ၊ ဒု၊ တ စသဖြင့် ရွေးကြတယ်။ ပထမရတဲ့သူ က အရင်ပစ်ပြီး ‘ထုတ်သတ်” လို့အော်ပါတယ်။ သူတို့ဆိုလိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ် က စည်းဝိုင်းထဲမှာ တစ်ယောက်သုံးလုံးစီထည့်ထားတဲ့ ဖန်ဂေါ်လီ ကလေးတွေထဲက တစ်လုံးကို စည်းဝိုင်းအပြင်ကို ရိုက်မထုတ်နိုင်ဘဲနဲ့ သူ့ကို ထိအောင် ရိုက်တာရော၊ ရအောင်ထွာတာရော မရဘူးဆိုတဲ့ သဘောပေါ့လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အထိအပြင်” ကျတော့ အပြင်မှာ သူ့ကိုထိအောင် ရိုက်ရမယ် လို့ အဓိပ္ပာယ်ရပါတယ်။ သူကလည်း တခြားသူကို အထွာနဲ့ပဲ သတ်လို့ ရမယ်။ သူ့ကို အထွာနဲ့နိုင်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူက မထွားနိုင်ရင် (လက်မနဲ့ လက်ညှိုးဆန့်ပြီး တိုင်းလို့ ဖန်ဂေါ်လီနှစ်လုံးကို မထိရင်)သူက မထိတဲ့ဖန်ဂေါ်လီကလေး ဘေးကို ချလိုက်ရုံပဲပေါ့။ ရှုံးတဲ့သူက ဆက်ကစားခွင့် မရှိတော့ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီနည်းတွေနဲ့ ကစားရင်း သူတို့ချင်း ငြင်းကြပါတယ်။ အော် လည်းအော်ကြတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ ရန်ပွဲအသေးကလေးတစ်ခုကိုတောင် တွေ့ရတတ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကလေးဘဝမှာ ငြင်းကြ၊ ခုံကြရတာ ဘယ်လောက်အရသာရှိ သလဲ။ ပွဲပြီးတော့လည်း ပြီးသွားတာပါပဲ။ နောက်တစ်နေ့ ပြန်ကစားကြ တော့လည်း ဒီလူနဲ့ ဒီလူပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူတို့ကစားတာကို ငေးကြည့်ရင်း ရောင်စုံဖန်ဂေါ်လီဝိုင်း ကလေးထဲမှာ အသက်ဆယ်နှစ်လောက် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ပါနေ တာကို ကျွန်တော် တွေ့ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီကောင်မလေးကို သတိ ထားမိရသလဲဆိုတော့ သူက တော်တော့်ကို အငြင်းသန်လို့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နင် စည်းမခိုးနဲ့ ပါကျဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “နင့် အကျင့်မယုတ်နဲ့ တုတ်တို၊ ဘယ်ခေါင်ရွေးထားပြီး ပစ် တော့မှ ညာခေါင်လို့မပြောနဲ့..”  \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “စက်ဘီးလာနေလို့ ငါပစ်တာ လွဲသွားတာ ပြန်ပစ်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် အဲဒီကလေးမလေးကိုကြည့်ပြီး ဖျော့ဖျော့ကလေး ပြုံးမိတယ်။ ကျွန်တော် ငယ်စဉ်ဘဝတုန်းက ဂေါ်လီရိုက်တာကို ပြန် သတိရလို့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အသက်ကလေး နည်းနည်းရှိလာတဲ့လူတွေဟာ အတိတ်ကို ပြန် ပြန်လွမ်းရတာ အရသာတစ်ခုပါပဲ။ ငယ်ငယ်တုန်းက အကြောင်းကို ပြန် စဉ်းစားမိတော့ ကိုယ်လည်း ငယ်သွားတာကိုး။ အဲဒီစိတ်ခံစားမှုကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခုထိ ဘယ်သိပ္ပံထွန်းကားတဲ့နိုင်ငံက ဘယ်လိုဆေးမျိုးနဲ့မှ မရနိုင်ပါဘူး။ ကျွန် တော် ချက်ချင်းကြီးကို ငယ်သွားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် ပြည်သာယာလမ်းမကြီးနံဘေးက ဗာဒံပင်ရိပ် အောက်မှာ ဂေါ်လီရိုက်နေပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဂေါ်လီရိုက်တုန်းက ပိုက်ဆံကြေးရိုက်တာပါ။ ပိုက်ဆံကြေးရိုက်တယ်ဆိုလို့ ပြောပြရင် အခု ခေတ်ကလေးတွေကတော့ ရယ်ကြမလားပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ကစားကြတဲ့ ဈေးက အထိ ဆယ်ပြား၊ အထွာ ငါးပြားပါ။ ပြားငါးဆယ် (ငါးမူး) ရှိတဲ့သူက ဆရာကြီးပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော်ဆို တချို့နေ့တွေမှာ ဆယ့်ငါးပြား၊ ပြားနှစ်ဆယ်နဲ့ ကစားရတဲ့နေ့တွေ ရှိပါတယ်။ အဲဒီလိုနေ့မျိုးမှာကျတော့ ကျွန်တော့်ကို မထိမိ၊ မထွာမိရအောင် တစ်ပြေးတည်း ပြေးနေရတာပေါ့၊ ကိုယ် ကလည်း တခြားပြိုင်ဘက်ကို သွားမထွာရဲဘူး။ ကိုယ်က သွားကွာလို့ မမီရင် အနီး လေးဆိုတော့ သူက ရိုက်ရင် ဆယ်ပြား သွားပေရော့။ အဲဒီလိုနေ့မျိုးကျရင်တော့ ကျွန်တော်က သူတို့ရိုက်ရခက်တဲ့ မြက်တော ထဲတို့၊ ကွာရခက်တဲ့ ကျောက်ကြားထဲသို့ ထည့်လေ့ရှိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကိုယ့်ကို ဒေါကန်ပြီး လာရိုက်တဲ့ကောင် မြက်တောထဲ လက် တစ်ကမ်းကျနေရင် ကိုယ်က သူ့ကို တိန်ခနဲ ရိုက်ပစ်လိုက်တာပေါ့။ နည်းနည်းလှမ်းပြီး မထိနိုင်လောက်တဲ့နေရာဆို ထွာပစ်လိုက်တာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒါပေမယ့် လောင်းကစားသမားတို့ ထုံးစံအတိုင်း ရှုံးတစ်လှည့်၊ နိုင်တစ်လှည့်ပါ။ နိုင်တဲ့နေ့ကျ ကိုယ်စားချင်တဲ့မုန့်ကို စားရပြီး ရှုံးတဲ့နေ့ကျ တော့ ငုတ်တုတ်ပေါ့။ တစ်ခါတလေလည်း အဖေနဲ့ အမေ့ အိတ်ကပ်ထဲက တွမ်စရာရှိရင် တွမ်ပေါ့လေ။ များများတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါးမူး၊ တစ်မတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်တို့ ဂေါ်လီရိုက်ကြတဲ့ပွဲကို တစ်နေ့တော့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်က သူပါမယ်ဆိုပြီး ဝင်လာပါတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာလည်း ဂေါ်လီအသစ် (ပစ်ဒိုး) နဲ့ခင်ဗျ။ ကျွန်တော်တို့က သူ့ကို ချက်ချင်းဝင်ခွင့် မပေးပါဘူး။ ဘယ့်နှယ်ဗျာ... မိန်းကလေးဆိုတာက ဖန်ခုန်ချင် ခုန်၊ ကုလားမစီးနင်းချင် နင်း၊ ထုပ်ဆီးတိုးတမ်းကစားချင် ကစား၊ ဒါမှမဟုတ် ရင် မျက်စိမှိတ်ထားပြီး လူမှန်အောင်ရွေးရတဲ့ “တာတေကြီးနဲ့ မစိန်ရင်” ကစားချင် ကစားပေါ့...။ သူက အခု ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဂေါ်လီရိုက်မှာ တဲ့...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့ကို ကျွန်တော်တို့အားလုံးက ပူစူးမလို့ ခေါ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်တို့အချင်းချင်း ပြုံးမိကြတယ်။ အချဉ်တစ်ယောက် တော့ တွေ့ပြီပေါ့လေ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နင့်မှာ ပိုက်ဆံပါလား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပါတယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မရဘူး ပူစူးမ၊ ပိုက်ဆံပြ... ဘယ်လောက်လဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပြားခုနစ်ဆယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပူစူးမက သူ့လက်ထဲမှာဆုပ်ထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ဖြန့်ပြတယ်။ ကျွန်တော်တို့လည်း ဝမ်းသာအားရနဲ့ ဒီပိုက်ဆံတွေ ငါတို့ရပြီ ဆိုတဲ့ အတွေးကိုယ်စီနဲ့ ဂေါ်လီပွဲကို စဖို့ ပြင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အထိ ဆယ်ပြား အထွာ ငါးပြားပဲ မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေးပေါ့... မထွာနိုင်ရင် မထိရင် ကိုယ်တိုင်က အထိ အထွာနော်၊ တစ်ခါတည်း မသေဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရတယ်... ကစားမယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ချက်ချင်းကားလို့ မရဘူးလေ၊ ပ၊ ဒု၊ တ ရွေးရဦးမှာ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရွေးပေါ့... ဘာဖြစ်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီနေ့က ပူစူးမက ဘိတ်ကျပါတယ်။ တစ်ပွဲကစားပြီးလို့ ပြန် ပြန်ရွေးတိုင်း သူက ဘိတ်နေရာမှာပဲ နေတယ်ခင်ဗျ။ ကျွန်တော်တို့ ပစ်ပြီးတဲ့ဒိုးတွေကို ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးမှ သူက စဉ်းစားပြီး နေရာ ကောင်းမှာ ထားလေ့ရှိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြီးတော့ ပစ်ရခက်၊ ကွာရခက်တဲ့ သစ်ပင်အမြစ်ကြားတို့၊ ကျောက်စပ်ကြားတို့၊ မြက်တောတို့၊ ဗာဒံရွက်ကြွေကြားတို့မှာ သူ့ဂေါ်လီ ကို ထားလေ့ရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ စိတ်တိုပြီးရိုက်တော့မှ သူပိုင်ပြီဆိုရင် ထွာချင်ကွာ၊ အထိရိုက်ချင် ရိုက်တတ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်တစ်ခုက ပူစူးမက တော်တော်လည်း အငြင်းသန်တယ် ခင်ဗျ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့ဂေါ်လီက ကျွန်တော်တို့ရိုက်နိုင်တဲ့နေရာနားကို ရောက်သွား ပြီဆိုရင် ငြင်းတော့တာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟဲ့... ကျော်ထွေး နင် စည်းမခိုးနဲ့နော်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါ... ဒီနားမှာလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဖနောင့်နဲ့ မနင်းနဲ့၊ ခြေထိပ်နဲ့ပဲ ရမယ်၊ ပြီးတော့ ညာခြေတစ် လှမ်းတက်ပြီး မပစ်ရဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရတယ်ဟာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျော်ထွေးက စိတ်တိုတိုနဲ့ ပစ်ခါနီးမှာ ဂေါ်လီကိုချိန်ပြီး လက် ထဲက လွှတ်ပြီဆိုတာနဲ့ “စည်းခိုးတယ်” လို့ ပူစူးမက လှမ်းအော်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568762347669,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_716eba4f-ab65-475f-bb46-a873388751ff.jpg?v=1730211005"},{"product_id":"နိုင်၀င်းဆွေ-အချစ်ညနှင့်ညအသင်္ချေမှာ","title":"အချစ်ညနှင့်ညအသင်္ချေမှာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eမိမိအရိပ်ကို ပြန်ငဲ့ကြည့်ခြင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မေလ၌ ရှုမဝ၊ စန္ဒာ၊ မြဝတီ” ခေါင်းစည်းဖြင့် ပြည်သူ့ကြယ် ဝေဖန်ရေး အခန်းတွင် ကျွန်တော်၏ “အချစ်ည ကို ထက်မြက်က တိုက်ခိုက်လိုက်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူမပိုင်တဲ့အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ဟိုယောင်ယောင်ဒီယောင်ယောင် နဲ့ အမောင် တောင်မှန်းမြောက်မှန်းမသိအောင် ဖွဲ့ နွဲ့ ထားသော မြောင်းပုပ် ထဲကရေလိုမြင်ရတာ ညစ်ထေးထေး။ နံလိုက်တာ ဟောင်လို့။ နိုင်ဝင်းဆွေ ဟာ ဘမင်းလို လူငယ်မျိုးမွေးထုတ်လိုက်တော့ လူငယ်တွေဟာ လကွယ်ည အမှောင်တွေ ဖြစ်နေမှာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဇာတ်လိုက်ကို တော်လှန်ရေးသမား သူရဲကောင်းကြီးအဖြစ်နဲ့လည်း ထားချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အနုအဖွဲ့တွေနဲ့ စိတ်ကူးယဉ်တာတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်လိုက် တော့ သူရဲဘောကြောင်သူ အချစ်ရူးကြီးဖြစ်နေတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           နိုင်ဝင်းဆွေရဲ့ မလှမပ အဆိပ်ပန်းတစ်ပွင့်ပေါ့။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           စသည်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ရင်း ကျွန်တော်၏ “မသိန်းရှင်ဆီ ပို့ပေးပါ” နှင့် “မဟူရာမေတ္တာ” တို့ကို အချစ်ညအောက်၌ နက်ရှိုင်းစွာတူးကာ မြှုပ် နှံဖုံးကွယ်လိုက်ပြန်သည်။ သူ့ဒေါသများအကြား၌ ကွက်လပ်ငယ်များ ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ အကယ်၍ လွန်ခဲ့သည့်လ အနည်းငယ်ကဆိုလျှင် ကျွန်တော် သည် ထိုကွက်လပ်ငယ်များပေါ်မှ တက်ရပ်ကာဒေါသဖြစ်နေသော သူ့ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ခပ်ဟဟ ရယ်မောမိလေမလားမသိ။ သို့မဟုတ် အရှိုက်ကို ပွေ့ထိုးတိုက်ခိုက်လေမလား။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခုအခိုက်အတန့်၌မူ ကျွန်တော်သည် ထိုသို့မရယ်မောချင်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျွန်တော်သည် မိမိ၏မပြည့်အိုး လှုပ်နေပုံ ကို မြင်တွေ့ရစပြုနေပေပြီ။ ကျွန်တော်ကား ဖြည့်ဆည်းရန် ကွက်လပ် ငယ်ပေါင်းများစွာဖြင့် တည်ဆောက်ထားသူပေတကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မဟူရာမေတ္တာ” ရေးစဉ်ကဆိုလျှင် ကျွန်တော့်အသက်မှာ နှစ်ဆယ် ပတ်ဝန်းကျင်၌ ရှိပေလိမ့်မည်။ ထိုစဉ်အခါက ကျွန်တော်သည် “ငါအလွန်တော်တဲ့လူ” ဟု တွေးနေခဲ့၏။ ထို့ကြောင့်ပင် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ထိုဝတ္ထုကြီးကို မိုက်ရူးရဲစိတ်ဖြင့် ရေးသားလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထိုဝတ္ထုထဲ၌စစ်ရူး ဗိဿနိုးဘုရင်မကြီးသည် အရှေ့ဘက်ရှိ မိမိနှင့် လူမျိုးကွဲများကို မာယာများစွာဖြင့် သိမ်းသွင်းကာ သီရိခေတ္တရာကို ပြန် တိုက်ခိုက်လေသည်။ အရှေ့ဘက်သားများစွာ၏ အသက်များစွာကို ကျွန်တော်သတ်ဖြတ်ခဲ့၏။ သွေးပင်လယ်ပြင်အောက်၌ နစ်မြုပ်သွားစေ ခဲ့၏။ ဘုရင်မကြီး၏နယ်ချဲ့စနစ်ကို ကျွန်တော်ထောက်ခံခဲ့ပေသည်။ လူမျိုး တို့၏ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ခံစားလာရသည့် ခုအခါ၌ကား ခု ကျွန်တော်သည် ထိုစဉ်က ကျွန်တော့်ကို ပြန်၍ဝေဖန်နေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော်၏ “ညအသင်္ချေမှာ”မှာ ကိုယ်ရေပြား ဝေဒနာသည်များ အကြောင်းကို ရေးသားခဲ့၏။ ကျွန်တော်သည် သူတို့ဘက်၌ ရပ်တည်ကာ လူမှုရေးအပစ်ပယ်ခံများ၏ကိုယ်စားဟု သဘောထားခဲ့၏။ စာရေးဆရာ တစ်ဦးက “ခင်ဗျား ဒီဝတ္ထုမျိုး မရေးပါနဲ့ဗျာ။ သူတို့ဘက်ကနေ ကြည့်ရင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ သတ်သေချင်လိမ့်မယ်” ဟု တွေးဆပြောလိုက်လေသည်။ စာအုပ်ဟူသည် ပညာပေးဟု ယူဆနေသည့် လူငယ်တစ်ဦးက “ခင်ဗျား ဝတ္ထုဖတ်ရမှ ကိုယ်ရေပြားရောဂါ ဘယ်လောက်ကြောက်စရာကောင်း တယ်ဆိုတာ သိလာတယ်၊ ကြည့်ရှောင်” ဟု ပြောသောအခါ ကျွန်တော် သည် ဒေါမနဿ များခဲ့ရပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်၏ “မြစပယ်ရုံ” တွင် ကျွန်တော်သည် ပြဿနာတစ်ရပ် ကို တစ်ဖက်တည်းမှကြည့်ကာ တိုက်ခိုက်ရေးသားလိုက်၏။ ခုခေတ် ဇာတ်ခုံများပေါ်ရှိ ရုပ်ရှင်အတုသရုပ်ပျက်ပြဇာတ်များကို တိုက်ခိုက်လျက် ပဒေသရာဇ် ခေတ်ရှေးဟောင်းပြဇာတ်များကို ဇာတ်ခုံပေါ်ပြန်တင်ရန် ကျွန်တော် ကြိုးပမ်းနေသည်။ ကျွန်တော် ငြင်းမရသည့်အချက်မှာ ခုခေတ် ပြည်သူများသည် ခုခေတ်ပြဇာတ်များကို တောင်းခံနေကြခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထို့ကြောင့်ပင် ကျွန်တော်သည် မြစပယ်ရုံနှင့်ပတ်သက်သည့် ဆောင်း ပါးတစ်ပုဒ်ကို မကြာမကြာ ရေးလိုစိတ်ပေါ်နေပေသည်။ ဖက်ဆစ်တော် လှန်ရေးကာလက ရုပ်ရှင်သမားများ အလုပ်မရှိ၍ လူဘိုင်စကုတ်လည်ပြ ရင်း အရပ်တိုင်းရှိ လူများက ပြဇာတ်များ ကလာကြသည်ကို ကျွန်တော် မေ့လျော့မိပေသည်။ ထိုပြဇာတ်များမှာ ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးအတွက် ပြည်သူများကို နှိုးဆွပေးကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ခုအခါ၌လည်း ပြဇာတ်ဆရာတို့သည် ရုပ်ရှင်အတုပြဇာတ်များကို ပစ်ပယ်ကာ ပြည်သူ၏ချီတက်ရာ လမ်းကြောင်းနှင့်အတူ၊ သမိုင်းနှင့်အတူ ထက်မြက်သော တက်ကြွသော တော်လှန်သောပြဇာတ်များကို ကပြသင့် ကြပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မသိန်းရှင်ဆီ ပို့ပေးပါ” ကျော်ကြားလာခြင်းမှာ အနုအလှအငိုအရှိုက် တွေကြောင့်ဟု ထက်မြက်သည် သူ့တိုက်ခိုက်ရေးစာတမ်း၌ ထုတ်ပြန်လိုက် ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ညိုညိုနှင့် အပေါင်းပါတို့ကဲ့သို့ လူကိုရင်းပြီး အသက်ကိုစတေးပြီး စားဝတ်နေရေးကို ဖြေရှင်းနေကြရရှာသောသူတွေ အနမတဂ္ဂရှိနေပါသည်” ဟု မြောင်းမြဘဆွေက ရွှေတူဂျာနယ်တွင် ရေးသားခဲ့သည်ကို ကျွန်တော် သတိရမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မသိန်းရှင်၌မူ ထက်မြက်မြင်သလို ကျွန်တော်မမြင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မသိန်းရှင်၌ တင်ပြပုံ အဘယ်မျှကျွမ်းကျင်ရမည်ကို ကျွန်တော်သိပါ သည်။ အဘယ်မျှအလှပစ္စည်းများအတွင်း၌ မြှုပ်နှံထားရမည်ကို ကျွန်တော် သိပါသည်။ ကာလဒေသအရ မသိန်းရှင်တွင် အဘယ်မျှ နုရနွဲ့ ရမည်ကို ဝေဖန်သူသည်လည်း သတိထားနိုင်ကောင်းပါသည်။ “နိုးတစ်ဝက် အိပ်မက်” ဝတ္ထုမျိုး၌ အဘယ်သို့ရေးရမည်ကို ကျွန်တော်သိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူတိုက်ခိုက်နေသည်ကို ကျွန်တော် ကာကွယ်နေခြင်းမဟုတ်။ မလို အပ်ပါ။ ကျွန်တော်ကား အမှန်တရားကို ရှာဖွေရန် တပ်မက်မှုပြင်းပြနေ သူဖြစ်၏။ အတ္တကို ရှေ့တင်ကာကွယ်ရင်း သေးသိမ်သွားသူ ခွန်အားကုန် ခန်းသွားသူမဖြစ်လို။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းသစ်ဆီသို့ ချီတက်နေသူ ပြည်သူကြီးအတွင်း၌ မိမိ၏ရှိသည့် ခွန်အားကိုအသုံးချလိုသူဖြစ်၏။ ကျွန်တော်တို့သည် အိမ်အိုအိမ်ဆွေးကြီး၏ သံချေးတက် သံတံခါးမကြီးကို ဆောင့်ကန်ဖွင့်ကာ မိုးကုပ်စက်ဝန်းဆီသို့ အပြင်းချီတက်ကြရလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်သည် ထီးထီးကျန်ရစ်ခဲ့သူ မဖြစ်လို။ အခိုက်အတန့်၌ကား ကျွန်တော်သည် လမ်းစပျောက်နေခဲ့၏။ ထက်မြက်ရေးသည့် “မျက်ကန်း” ဖြစ်နေခဲ့၏။ ထီးထီးရပ်နေ၏။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးများကား ပြည်သူတစ်ဦး ၏ ဘဝကသင်ကြားပေးထားသော မယုံသင်္ကာ ရှိသောမျက်လုံးများဖြစ် ၏။ ကျွန်တော့်ရှေ့၌ တစ်စုံတစ်ရာတွေ့လျှင် ထိုတစ်စုံတစ်ရာကို စက်ဆုပ် စွာဖြင့် ကြည့်နေ၏။ ရှေ့တည့်တည့်မှ ကြည့်နေ၏။ နောက်ဘက်မှ ဝင် ရောက်၍ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်သည့် အကြည့်မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့ကြောင့်ပင် ကျွန်တော်၏ “အချစ်ည” ၌ ကျွန်တော် မပိုင်နိုင်သော အကြောင်းအရာကို မျက်ကန်းတစ်ဦး၏ စမ်းတဝါးဝါး အတွေ့အထိဖြင့် ရေးသားခဲ့ပေသည်။ စာဖတ်သူများက ကျွန်တော့်အား ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင် သူဟုထင်လျှင် အမြင်များစွာတိမ်းမှောက်သွားမည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဘဝသည် ည \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ညသည် အလှ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အလှနဲ့ အချစ် \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ပေါင်းစီးရစ်တဲ့ ...အချစ်ည” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟူ၍ ကျွန်တော်ရေးချင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘဝသည် မွေးဖွားလာခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းအတွင်း၌သာရှိ၏။ ထို အတွင်း၌ ပြည်သူ၏မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းသစ်ဆီ လှမ်းချီရေး၌ အသက်ကိုပုံအပ် ထားသူတစ်ဦးအတွက်ကား ဘဝမှာငြီးငွေ့ဖွယ်ရာ မဟုတ်။ ဘဝကို ညဟုဆိုလျှင် ထိုသူမျိုး၏ညသည် အချစ်ည အလှညသာတကား။ စက္ကန့်တိုင်း၌ ဘဝကို တပ်မက်နေရမည်တကား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်ကား ဇာတ်ကောင်ကိုယ်စား ထိုစကားရပ်များကို ရွတ်ဖတ် သရဇ္ဈာယ်နေသော်လည်း ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်၏ စမ်းတဝါးဝါးအမြင် ကြောင့် ကျွန်တော့်ဇာတ်ကောင်ကို ကျွန်တော် လမ်းမပြနိုင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုအခါ၌ ကျွန်တော့်ဇာတ်ကောင်ကသာ ကျွန်တော့်ကို လမ်းပြခေါ် ဆောင်သွားခဲ့ပေသည်၊ အမှောင်ထုကြီးဆီသို့ ရှေးရှုသွားနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော်တို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ပွဲနှစ်ခုကို တိုက်ခိုက်နေ ရ၏။ တစ်ခုမှာ သမိုင်းတာဝန် (အကြောင်းအရာ)၊ တစ်ခု အနုပညာ။ အနုပညာမပါလျှင် ကျွန်တော်တို့သည် ပျင်းရိဖွယ်ရာ ခြောက်သွေ့နေသော၊ တွန့်လိမ်နေသော ကြော်ငြာစာတန်းများကိုသာ ဝေငှမိလိမ့်မည်။ သမိုင်း တာဝန်ကို နားမလည်လျှင် ကျွန်တော်တို့သည် လှပသော အဆိပ်ပန်းများ ကိုသာ ပေးဝေငှလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်ကား “တက်ကြွသော စိတ်ကူးယဉ်စာပေ” ကို ကာလဒေသ အရ ဆုပ်ကိုင်လိုပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူသည် ရုပ်တရားဖြစ်စဉ်အပေါ်၌ ရပ်တည်ကာ လူမှုရေးတိုးတက် မှု၊ လူ့သမိုင်းတိုးတက်မှုကို ရှေ့ဆောင်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော်ယုံသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သရုပ်ဖော်စာပေဆိုပြီး တစ်နေရာ၌ ရက်သတ္တတစ်ပတ်သွားလေ့လာ သည်ဆိုပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ယူငင်လာခဲ့ပြီး ပြန်၍ဆေးကူးပြသည့် ပြည်သူ့ လိုအပ်ချက် မပါသော “ဓာတ်ပုံရိုက် သရုပ်ဖော်ဝါဒ”၏ ခန်းခြောက်တွန့် လိမ်နေမှုကား လူ့သမိုင်းအတွက် အမှိုက်သရိုက်အလှေးအမွှားများ ဖြစ် ပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်ကား အချစ်ည၌ မိမိမပိုင်နိုင်သော ဘဝကိုဝိုးတဝါးအတွေ့ ဖြင့် ရေးခြယ်လေရာ ကျွန်တော့်ဇာတ်ကောင်သည် ကျွန်တော်ချမှတ်ပေး လိုက်သည့်စေတနာကိုလည်း မယူငင်နိုင်၊ သူသည် အချစ် အချစ် ... နှင့် တမ်းတနေ၏။ အချိန်ရတိုင်း အချစ်ကဗျာကလေးများကို ဘိန်း ယစ်မူးသလိုရွတ်နေ၏။ သူ့ဘဝတစ်သက်တာ၌ မြစန္ဒာအတွက် ကဗျာ ရေးကာ မြစန္ဒာ၏ရုပ်ပုံကားကိုရေးကာ တစ်ခါတစ်ရံ ထိုမျှနှင့် အားမရသဖြင့် သူလည်းနားမလည်၊ ဘယ်သူမျှလည်း နားမလည်သည့် စိတ်အာရုံ ကို နက်ရှိုင်းစွာပစ်ပေါက်လွှတ်လိုက်သည်ဆိုသော ပန်းချီကားများရေး ခြယ်ကာ သူသည် သေရာ၌ပင် ရိုးရိုးမသေ၊ ပန်းချီကားများအလယ်၌ သေ သွားပါလေရော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟိုဘက်ဘဝမရှိဟု သူသိနေရာ အနည်းဆုံး သူသေသောအခါ၌ မြစန္ဒာနှင့် မြေပုံချင်းပင် အတူတူယှဉ်ထားချင်ပြန်ပါလေရော ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူသည် သူ့စိတ်ကူးယဉ်မှု အတ္တအခွေကလေးထဲ၌သာ ကရွတ်ကင်း လျှောက်နေရင်း လူ့ဘုံဘဝမှ ပြေးထွက်ကာ တစ်ကိုယ်တည်း နစ်မြုပ်နေ ရင်း ကျွန်တော်၏ “အချစ်ည” မှာ ကျွန်တော်မပိုင်နိုင်သည့် အကြောင်း အရာကို ရေးခြယ်မိသဖြင့် “အတ္တလွန်စိတ်ကူးယဉ်ဝါဒ” စာပေဖြစ်ကာ ပျက်စီးတိမ်းပါးသွားလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အိတ်ဇစ် စတင်ရှယ်လစ်ဇင် ဟုဆရာတို့က ခေါ်ကြလေမလားမသိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ပြည်သူ့ကြယ်ရပ်ဆိုင်းသွားပြီး ပြန်ယူခဲ့ရသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆောင်းပါး)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568764313749,"sku":"","price":7600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_aa6f17a0-07e4-4010-a995-eab8a678ef25.jpg?v=1770807715"},{"product_id":"နိုင်၀င်းဆွေ-မသိန်းရှင်ဆီပို့ပေးပါ","title":"မသိန်းရှင်ဆီပို့ပေးပါ","description":"\u003cp\u003e  ၁၉၆၄...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှင်းထုကြီး ပိတ်ဆို့မှောင်ပိန်းနေသော နံနက်များ၌ ရထားကြီးသည် ဘူတာရုံရှေ့မှ ထွက်ခွာရန် ကြောက်ရွံ့ တုန်လှုပ်နေသည်။ မထွက်ခွာ၍လည်း မဖြစ်။ သူသည် မီးခိုးများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး တညည်းညည်း တညုညု ဖြင့် ထွက်ခွာရတော့သည်။ ရှေ့နား ကွက်ကွက်ကလေးသာမြင်ရသည့် မီးမောင်းကိုဖွင့်လိုက်သည်။ ဖြတ်သန်းမှုအရှိန်ရလာလျှင် သူ့သွေးများသည် လည်း ဆူပွက်လာကာ သူသည် တစ်စတစ်စ အကြောက်ပြယ်လာနေသည်။တောင်တွင်းကြီးဘူတာရုံ ပလက်ဖောင်းမီးရောင်များကို လွန်လာခဲ့လျှင် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အားပေးသည့် ဥဩသံရှည်တစ်ချက်ကို ညှစ်ထုတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ချက်ချင်း သူ့ဥဩသံကို ပတ်ဝန်းကျင်မှလာသော သြဘာကောင်းချီး သံများဟု ကယောင်ကတမ်းဖြင့်တွေးကာ သူသည် အမှားမှားအယွင်းယွင်း အားတက်လာသည်။ ပို၍ မှောင်ပိန်းနေသော အမှောင်ထုကြီးအတွင်းသို့ သွေးရူးသွေးတန်းဖြင့် ခွဲဖြတ်ဝင်ရောက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်သည် ဤရထားကြီး၏ စက်ကိရိယာအစိတ်အပိုင်း တစ်ခု လိုပင် တွဲတစ်တွဲ၏ ထောင့်ဘက် အမှောင်ရိပ်ထဲမှ လိုက်ပါနေရသည်။ ကျွန်တော်သည် ပီပီပြင်ပြင်မမြင်ရသည့် တောင်တွင်းကြီးမြို့ကို အမှတ်မထင် ကြည့်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘူတာရုံမှ မီးရောင်များသည် နောက်သို့ဆုတ်ပြေးကာ သေးငယ်နေ ရပခဲ့သည်။ မြို့ဘက်မှ လမ်းဓာတ်မီးတိုင်အရောင်များသည် ရထားကြီးပေါ် သို့ ဖျတ်ခနဲ လာထိနေကြလျက်၊ မြို့ကြီးမှာ ငြိမ်သက်နေလျက်၊ ရခိုင်ဘုရား ပျက်ကြီး၏ ထုထည်သည် အမှောင်ရိပ်ထဲမှ အမှောင်မည်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဖြင့် အမြင်မှာ ဖြတ်သန်းနေခဲ့လျက်၊ ရထားကြီးသည် ကွေ့အရှည်ကြီး၌ ဖြည်းဖြည်းရွေ့ ရွေ့ ကွေ့လိုက်၏။ သဖန်းကုန်းရွာကလေးဘက်မှ ရေနံဆီ မီးခွက် မီးရောင်မှိန်မှိန်များသည် တဖျတ်ဖျတ်လာရောက်ရိုက်ခတ်နေပြန် သည်။ အမှောင်ထုကြီးအတွင်း၌ အလင်းရောင်ငယ်များသည် ပြောပဖွယ်မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤအလင်းအမှောင်၊ အမှောင်အလင်းတို့သည် ရထားကြီးပေါ်၌သာ ဖြတ်သန်းနေသည်မဟုတ်၊ ရထားကြီးပေါ်တွင် ပါလာသမျှ သက်ရှိသက်မဲ့ အပေါင်းအပေါ်၌သာ ကျရောက်နေသည်မဟုတ်၊ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် ၌သာ ကျရောက်နေသည်မဟုတ်၊ ကျွန်တော့်နှလုံးသားပေါ်တွင်လည်း ကျ ရောက်နေကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရထားကြီးကား ဘာမျှ ခံစားရမည်မဟုတ်။ သူသည် စက်ကိရိယာ ဖြစ်၏ ။ အေးခြင်းပူခြင်းကို မသိ၊ အမှောင်နှင့်အလင်းကို မသိ၊ ဦးနှောက်မရှိ၊ အသက်မရှိ၊ ခံစားမှုမရှိ၊ နှလုံးသားမရှိ၊ ရည်ရွယ်ချက်မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်လည်း စက်ကိရိယာတစ်ခုပေပဲလားဟု ကျွန်တော်သည် အသံမထွက်သော မေးခွန်းကို မေးနေမိပြန်သည်။ ကျွန်တော့်နှလုံးသားများ မှာ ခံစားမှုမှန်သမျှ ဆိတ်သုဉ်းကွယ်ပျောက်စပြုနေပြီဖြစ်သော စက်ကိရိယာ ပေပဲလား။ ကျွန်တော့်ဦးနှောက်မှာ အမှောင်များအတွင်း၌ မရုန်းဝံ့၊ မကန်ဝံ့၊ မလှုပ်ရှားဝံ့ ငြိမ်သက်နေရသော ဦးနှောက်များပေပဲလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤရထားကြီးပေါ်၌ ကျောက်ပန်းတောင်းမှ မှောင်ခိုထန်းလျက်များ တင်ရန် လိုက်ပါလာခဲ့သော ကျွန်တော် ငြင်းဆန်မရအောင် မျက်နှာနာနေသော မှောင်ခိုသမားများ ပါလာနေသည်။ သူတို့ကို ကျွန်တော် မဖမ်းဆီး ရက်တော့သည့် အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေနေမိပြန်သည်။ သူတို့ပါလာသဖြင့် ကျွန်တော်သည် အလုပ်ပြုတ်သွားနိုင်သည်။ လွတ်မြောက်ရက်မရှိ အကျဉ်း ကျသွားနိုင်သည်ကိုလည်း မတွေးမိ၍ မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော့်စိတ်ကား ရထားကြီး ခုတ်မောင်းနေသည်ဟု မထင်တော့ ပေ။ မှောင်ခိုသူများ၊ ထန်းလျက် တောင်းခွံများ၊ ဆီ၊ ဆား၊ ကြက်သွန်၊ လက်ဖက်ခြောက်၊ ငရုပ်သီး၊ နနွင်းမှုန့် စသည့် တားမြစ်ကုန်များ၊ ဂါတ်ဗိုလ်၊ စက်ခေါင်းမောင်း၊ အညှီနံ့များ၊ မုဆိုးများ၊ သားရိုင်းသမင်များ၊ ရွံရှာဖွယ်ရာ များ၊ ကျောင်းသားများ၊ ရဟန်းသံဃာများ၊ လူသားများ၊ ပျက်စီးမှုများ၊ အနံ့ဆိုးများစသည့် သက်ရှိသက်မဲ့အပေါင်းသည် အထွေးထွေး အရှုပ်ရှုပ်ဖြစ်ကာ ဘယ်ဆီသို့ သွားနေမှန်းမသိသည့် ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုအတွင်း = ၌ ပရမ်းပတာ မျောပါနေသည်ဟု ထင်နေပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမှောင်ထုကြီးကို အဆုံးအစမရှိ နက်ရှိုင်းလှသည့် ပင်လယ်ပြင်ကြီး ဟူ၍လည်း တွေးနေပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အတန်ကြာလျှင် နှင်းများ ပိတ်သည်းနေသည့် အမှောင်ထဲ၌ အရုဏ် ရောင်ခြည်များသည် လှပစွာ ပျို့အန်လာနေကြပြန်သည်။ ဆဒ္ဒုံချောင်းသို့ရောက်တော့မည်၊ ဆီမှတက်ရောက်လာကြမည့် ကိုရွှေယောက်နှင့် သား ကြီး သုံးယောက်၊ ကိုရွှေယောက်အဖွဲ့သားများကို စိတ်၌ မြင်တွေးနေမိပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆဒ္ဒုံချောင်းဘူတာရှေ့သို့ရောက်လျှင် ရထားသည် အမှောင်ထုထဲ၌ ငြိမ်သက်စွာ ထိုးဆိုက်ရပ်လိုက်သည်။ ကျွန်တော်သည် ရထားအရှိန်သတ် လိုက်ကတည်းက ရထားပေါ်မှ ဖျတ်ခနဲ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ပလက်ဖောင်းပျက်တစ်နေရာ၌ ရပ်လိုက်ပြီး “ဒီမှာ လက်မှတ်လာယူ ကြ... ဒီမှာ.. ဒီမှာ” ဟု ကျွန်တော်သည် နေ့စဉ်အော်ဟစ်နေကျအတိုင်း အော်ဟစ်နေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဤဘူတာမဲ့၊ ရုံပိုင်မဲ့၊ ကန်ထရိုက်မဲ့ ဘူတာတွင် ခရီးသည်များသည် ပလက်ဖောင်းပျက်အတိုင်း ကျွန်တော်ရှိရာသို့ စိတ်မှန်းဖြင့် အလဲလဲ အကွဲကွဲ ပြေးလာနေကြသည်။ “ကုန်တင်စရာရှိတယ် ဆရာ” ဟု ခရီးသည်တစ်ဦး သည် အဝေးကတည်းက လှမ်းပြီးအော်လာသည်။ ဂါတ်ဗိုလ်ကိုအောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျော်သည် မှန်အိမ်ဆွဲပြီး ကောင်းဘွိုင်ဟန်ဖြင့် ကျွန်တော်ရှိရာသို့ လျှောက် လာသည်။ သူသည် မှန်အိမ်မီးဖြင့် ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ထိုးပြ ပေးနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရင်မောင် သုတ်သုတ်လုပ်ဟေ့” ဟု သူသည် လောဆော်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်သည် လက်မှတ်ရောင်း၊ တန်ဆာလုပ် အလုပ်များကို အပြေးအလွှား အမြန်ဆုံးလုပ်ဆောင်နေရင်း ကိုရွှေယောက်၏ အဖွဲ့ ကိုလည်း လှမ်းကြည့်နေပြန်သည်။ ကိုရွှေယောက်နှင့် သူ့လူများသည် လက်မှတ်မယူ ဘဲနှင့် ရထားတွဲများပေါ်သို့ ပြေးလွှားတက်ရောက်နေကြ၏။ ကိုရွှေယောက် သည် သူ့သားသုံးယောက်ကို ရထားပေါ်တက်ခိုင်းပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ပလက်ဖောင်းအစွန်း မှောင်ရိပ်၌ရပ်ကာကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်နေသည်။ သူ့ခြေထောက်၌ ဖိနပ်မပါ၊ သူ့လည်ပင်းတွင် ပုဆိုးစုတ်တစ်ထည် ရစ်ပတ် ထားသည်။ သူ၏ ပြဇာတ်မင်းသားဟန် ဆံပင်ရှည်များသည် ဆီမလိမ်း မပြီးသင်သဖြင့် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အရပ်ရှစ်မျက်နှာ၌ ဖရိုဖရဲ ဝဲကျနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အလုပ်ပြီးလျှင် ဂါတ်ဗိုလ်သည် ဝီစီကိုစစ်မိန့်ပေးသံလို အားကုန် မှုတ်လိုက်ပြီး မီးစိမ်းယမ်းပြလေသည်။ ရထားကြီး ထွက်ခွာလာမှ ကျွန်တော် သည် လူစီးတွဲတစ်တွဲပေါ်သို့ တွယ်တက်လိုက်၏။ ကျွန်တော့်နောက်မှ ကျွန်တော့်ကို အမိဖမ်းရန် ကိုရွှေယောက်သည်လည်း ဖျတ်ခနဲ ခုန်တက်လာ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော်နှင့် ကိုရွှေယောက်သည် ယှဉ်ရပ်နေမိကြ၏။ ရထားအရှိန် ရလာစဉ်တွင် ကိုရွှေယောက်သည် သူ့လက်အတွင်း၌ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လာသော ကျပ်တန် အနွမ်းအကြေများနှင့် အကြွေစေ့ကလေးများကို ကျွန်တော့်လက်အတွင်းသို့ လှမ်းထည့်ပေးနေသည်။ သူ့လက်များမှာ ချမ်း အေးနေသောကြောင့်တစ်ကြောင်း၊ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသောကြောင့် တစ်ကြောင်း တုန်ယင်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကျွန်တော်တို့ ရှစ်ယောက် ဆရာ...” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “တစ်အုပ်စုလုံးလား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကိုဖိုးကျော် သူ့မိန်းမဆုံးလို့ နေရစ်ခဲ့တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော်သည် သူပေးသည့်ငွေများကို ဘောင်းဘီအိတ်ထဲသို့ မထည့်သေးမီ အမှောင်ရိပ်ထဲ၌ သူ့မျက်နှာကို ရှာကြည့်နေမိပြန်သည်။ သူပေး သည့်ငွေမှာ တစ်ဆယ့်သုံးလေးကျပ်မျှ ရှိမည်။ သူတို့ရှစ်ယောက်အတွက်ကျောက်ပန်းတောင်းအထိ လက်မှတ်မဲ့ဖြင့် စီးခွင့်ပြုရန်ပေးသည့်ငွေ၊ သူတို့ သည် လက်မှတ်ခ အတိအကျဖြင့် လက်မှတ်ဝယ်ယူစီးနိုင်သည်အထိ သူတို့ မှောင်ခိုထန်းလျက်များအပေါ်မှ မြတ်စွန်းကြသည်မဟုတ်။ သူတို့ရသည့် အမြတ်ထဲမှ ကျွန်တော်၊ ဂါတ်ဗိုလ်၊ မီးရထားရဲများ၊ ရှာဖွေရေးများကို ပေးရ သည်။ ကျွန်တော်သည် သူ့မိန်းမ နေမကောင်းဖြစ်နေသည်ကို သတိရနေ ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခင်ဗျားမိန်းမ သက်သာပလား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟု မေးနေမိသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီလိုပဲ ဆရာ...” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဆေးမထိုးဘူးလား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အင်း.....” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာအင်းတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “မြို့ကိုသွားထိုးဖို့ကလည်း ပိုက်ဆံမရှိဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဆေး ကို လာလာကုနေတဲ့ လူကလည်း ဆေးတွေပြတ်နေလို့တဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “ကျန်းမာရေးမှူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “မဟုတ်ပါဘူး.. မြင်းလှည်းသမားပါ၊ အားကိုးရပါတယ် ဆရာ၊ က သူက ဆေးထိုးသိပ်ကောင်းတာ။ ပိုက်ဆံလည်း သိပ်မယူဘူး။ ဆရာဝန်တွေ ဘာတွေလို ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်လုပ်တဲ့လူလည်း မဟုတ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်သည် ငြိမ်သက်နေမိပြန်၏။ ကိုရွှေယောက်ကား ကလေး တစ်ကျိတ်ကျော် ကျွေးမွေးနေရသူ။ သူ့မယားကား အစဉ်အမြဲ မမာမကျန်း ဖြစ်နေသူ။ အရွယ်မရောက်သေးသော သားကလေးသုံးယောက်ကိုပါ မှောင်ခို လုပ်ခိုင်းနေရသူ။ ကျွန်တော်၊ ဂါတ်ဗိုလ်၊ မီးရထားရဲများနှင့် ရှာဖွေရေးများကို ရှာဖွေကျွေးမွေးနေရသူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူသည် တစ်ခုခုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သွားလာနေခဲ့ပုံဖြင့် “ဒီလိုပေါ့ ဆရာ...” ဟု အရင်းမရှိ အဖျားမရှိ စကားပြောနေပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်သည် ငွေတစ်ဝက်မျှကို အိတ်ထဲထည့်လိုက်ပြီး တစ်ဝက်ကို ကား သူ့မိန်းမဆေးကုရန်အတွက် ပြန်ပေးနေမိပြန်သည်။ သူသည် ပြန်ယူရန် ငြင်းဆန်နေသည်။ သူ့ငွေများ အကုန်မယူသဖြင့် သူ့ကို ကျွန်တော်က ဒုက္ခပေးတော့မည်ဟု ကြောက်ရွံ့ နေပြန်သည်။ ကျွန်တော်သည် သူ့ကို ပြန်ယူရန် တိုက်တွန်းနေရင်း စိတ်မောနေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်ဆုံး၌ ကျွန်တော်ပြန်ပေးသည့်ငွေများကို လှမ်းယူသောအခါ တွင် သူ့လက်များ တဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်ကို သတိထားမိလာသည်။ သူ့မျက်လုံးအိမ်၌ လှိုက်လှဲသော မျက်ရည်များ ပြည့်လာနေသည်ကို ကျွန် တော်သည် မမြင်ရဘဲနှင့် သိနေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီပြင်လူတွေဆိုရင် ဘယ်လောက်ပေးပေး ကျေနပ်ကြတာမဟုတ် ဘူး။ တချို့ မိန်းကလေးတွေဆိုရင် ငွေတင်မကျေနပ်လို့ ဟိုဟာပါပေးရတာ။ ငွေနည်းတယ်ဆိုပြီး ထပ်ထပ်တောင်းကြတာ၊ မြခင်လေးဆို ကြည့်ပါလား၊ အသက်ဆယ့်သုံးနှစ် မပြည့်သေးဘူး၊ ဆံထောက်ကလေးတောင် မထားရဲ ထားရဲထားနေတုန်း ဟိုဟာပါပေးရလို့ ဗိုက်ကလေးပူလာတာ” ဟု သူက စိတ်ထဲမှ ပြောနေသည်ကိုလည်း ကျွန်တော့်စိတ်အာရုံ၌ လာ၍ကြားနေရပြန် သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အေးဗျာ... ဒီလိုပဲပေါ့ ဗျာ၊ ကြည့်တော့လုပ်ကြဗျာ” ဟု ကျွန်တော် သည် မှာကြားနေမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “စိတ်ချပါဆရာ၊ ဆရာ့ကို မထိခိုက်ပါဘူး၊ ဘယ်တော့မှ ကျွန်တော် တို့ သားအဖတွေ ထန်းလျက်ကို မမိပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခင်ဗျားတို့ကို စိတ်ချပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမပေးဘူးဆိုတာ ယုံတာပေါ့ ဗျာ၊ ဒါပေမဲ့ ရှာဖွေရေးတွေဘာတွေမိရင် ကျွန်တော့်မှာ တာဝန်ရှိတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်ပါတယ်ဆရာ..” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အလုပ်ပြုတ်နိုင်တယ်၊ ထောင်ကျနိုင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူ ဆက်ပြောသည်ကို ရထားခုတ်မောင်းနေသံ ဆူညံနေသဖြင့် ကျွန် တော် မကြားရတော့ပေ။ သူ့ထန်းလျက်များကို မည်သည့်အခါ၌ မည်သူ များက ဖမ်းဖမ်း မိမည်မဟုတ်။ သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကျွန်တော်လည်း မသိ။ အမှန်တွင် ကျောက်ပန်းတောင်း-တောင်တွင်းကြီး ခုတ်မောင်းနေရာ၌ ရထားနှစ်စင်း လဲလှယ်ခုတ်မောင်းနေရာ ရထားတစ်စင်း၏ အိမ်သာ တစ်ခုတွင် အပေါ်အမိုး၌ အပေါက်တစ်ခုပါရှိသည်။ ထိုအပေါက်အတွင်းမှ သူတို့ ပစ္စည်းများကို လျှို့ဝှက် တင်ဆောင်နေခဲ့ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်သည် ဤရထားပေါ်၌ မှောင်ခိုသမား နှစ်ဆယ်ထက် မနည်းပါနေခဲ့ပြီကို တွေးမိကာ စိတ်နှလုံး၌ လေးလံလာနေပြန်သည်။ ပင်းချောင်းအောင်နိုင်မြင့်၊ သားများကိုသန်း၊ မြို့သစ်ကိုသန်း၊ ကျောက်ပန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်းစိုးမြင့်၊ မည်သူတွေက ဖမ်းဆီးဖမ်းဆီး ကျွန်တော့်၌ တာဝန်ကင်းမည် မဟုတ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်ကား တီဘီစီ (ရထားလိုက် ဘူတာစာရေး) ဖြစ်၍ ရထား တစ်စင်းလုံး လက်မှတ်စစ်၊ တန်ဆာမဲ့ ပစ္စည်းဖမ်း၊ မှောင်ခိုပစ္စည်းဖမ်း စသည့် တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်နေရသူ။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက ရန်ငြိုးဖြင့် ဖမ်းဆီးစစ်ဆေးလျှင် ရှောင်ရှားကွက်မရှိသူ။ မှောင်ခိုသူများနှင့်လည်း တစ် သွေးတည်း တစ်သားတည်း ရင်းနှီးချစ်ခင်ကြသဖြင့် မျက်စိမှိတ်နေရသူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်သည် နီပြာတံခဲတံကို ကိုင်ကြည့်နေရင်း ဤရထားပေါ်၌ ကျွန်တော်ကား ဖမ်းဆီးနိုင်သော အာဏာပြည့်စုံသူ ဘုရင်ကလေးတစ်ဆူ ဖြစ်နေသည်ကို တွေးနေမိ၏။ ဤ နီပြာတံကလေးဖြင့် ခြယ်လှယ်ချင်သလို ရနေနိုင်သော အခွင့်ထူးရရှိနေပုံမှာ ဝမ်းသာအားရစရာလားဟု တွေးနေမိပြန် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဤသို့ဖြစ်နေရပုံမှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေခြင်းပေလား။ အရုဏ်သည့် ပို၍လင်းလာ၏။ အမှောင်နှင့်အလင်းများ ရောထွေးလာနေပြန်သည်။ မြို့ လုလင်သို့ရောက်လျှင် အလင်းရောင် ပျော့ပျော့အတွင်း၌ နှင်းစက်များ ကျ နေသည်ကို မသဲမကွဲ မြင်လာရသည်။ ဘူတာကွေ့၌ ရထားဆိုက်ရပ်ချိန် တွင် အလင်းနှင့်အမှောင်ကြား၌ အရာဝတ္ထုများသည် မသဲမကွဲရောထွေးနေ ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မြို့လုလင်ဘူတာစာရေး သိန်းလွင်ကြီးသည် နံနက်စောစော၌ အရက် မူးနေလျက်ဖြင့် ဂါတ်တွဲသို့ ခပ်ယိုင်ယိုင် လျှောက်လာတတ်၏။ သူ့ကိုယ် ပေါ်မှ ယူနီဖောင်းဝတ်စုံမှာ ညစ်ထေးနေသည်။ သူ၏ ထန်းလက်တဲဘူတာရုံ ရှေ့တွင် ခရီးသည်များသည် အလုအယက် တိုးဝှေ့နေကြ၏။ ဟိုဘက်၌\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45586832818325,"sku":"","price":9500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_dd00ca8b-774d-4dfb-a08b-50bc61ca3161.jpg?v=1730211098"},{"product_id":"နိုင်၀င်းဆွေ-မြစပယ်ရုံ","title":"မြစပယ်ရုံ","description":"\u003cp\u003e          ဆရာသည် ပန်းချီကားနံဘေး ခုံမြင့်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ပြီး နောက်သို့ ဝေးဝေးဆုတ်သွားကာ ပန်းချီကားကို ပြန်ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဇာတ်စင် အဝေးကြည့် ပန်းချီကားပေါ်၌ စုတ်ချက်ကြမ်းကြမ်း တင်ထားသည့် ဆေးတုံးဆေးခဲများသည် အဝေးသို့ ဆုတ်ခွာကြည့်မှ တောရိပ် တောင်ရိပ်များ ပီသလာသည်။ ပန်းချီကားအရှေ့ဘက်ပိုင်းသည် တော၌ ရိုးတံပြိုင်းပြိုင်း ဇရာလှိုင်းကြောင့် တည်ငြိမ်နေသည့် ရွက်ကြွေသစ်ပင်များ၊ ကြွေလုရွက်ဝါများဖြင့် ထိန်ထိန်တောက်နေသော သစ်ပင်များ၊ ကြွေဆဲရွက်ဝါနှင့် ပုရစ်ဖူးတံများကြောင့် အဝါနှင့် အစိမ်း ဆေးစုံဖက်နေသည့် သစ်ပင်များ၊ ရွက်စိမ်းနုကလေးချည်း ဝေနေသော သစ်ပင်များ၊ သစ်ပင် အနိမ့်အမြင့် အမျိုးမျိုးအစားစားများ စုပေါင်း ရောမွှေထားသည်။ တောရိပ်နောက်ဘက်၌ ရေတံခွန်တစ်ခု စီးကျနေသော ကျောက်တောင်သည် ငြိမ်သက်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာသည် ဤပန်းချီကားကို သူ၏ ဝဏ္ဏပဘာ၊ နဂါးရုံ၊ မြတ်ပန်းဝတ်မှုန်နှင့် ကသည်းမလေး၊ အဆောင်းတို့၌ အများဆုံးသုံးရန် ဇာတ်ဝင်ပန်းချီအဖြစ် ရည်ရွယ် သည်။ မြတ်ပန်းဝတ်မှုန်၌ ဤပန်းချီကားသည် အဓိက ဇာတ်ဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်လာပေမည်။ “ငွေတောင်ပြည်” အက ဇာတ်၌လည်း ဤပန်းချီကား၏ တောရိပ် တောင်ရိပ်များအပေါ်တွင် ကိန္နရာ ကိန္နရီများ ဝဲကာ ပျံကာ လှုပ်ရှားကြပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းချီကားအပေါ်ပိုင်း ကျောက်တောင်အထက်၌ မာယာစုံသော ကောင်းကင် ကို ဆရာ့စိတ်၌ မှန်းဆဖြည့်စွက် ကြည့်သည်။ စိတ်ကူးထဲမှာ “ပုံမခြား ဂဠုန်နဂါးစုံများလှ ရုပ်ကောင်” ကို ထင်မြင်လာမိသည်။ စုတ်ချက်များ၌ စိတ်ကူး၍ ထင်ဟပ်လာနိုင်ပေမည်။ စုတ်ချက်များပေါ်တွင် ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တိမ်ခိုး မြူခိုး ဝှေ့ကာနှင်၊ ရွှေစင်လေလား ငွေပင်လား၊ ရထား ငွေသား- လေလျင်သွား၊ ထင်မှားမြင်မှား ဇော်ဂီလား၊ သည်မှာ ဟိုမှာ ကြဲဖြန့် ကာပင်၊ သည်အခါမှာခင် ဆည်းဆာအလှရဲ့ ခဏတာအဆောင်တွင်၊ တွယ်တာ ငေးမောလို့ ဇောစိတ်မှာရွှင် ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရောင်စုံယှက်ပြီး အတွေးစိတ်ဝယ်ထင်၊ ရွှင်မလိုနဲ့၊ အို မဲ့မဲ့ လေး.....။ ရိုက်သံပေးလို့ ၊ မလိုလို မာယာပိုလျှင်၊ ငိုလိုက်မှာလား ရယ်မှာလား ....ဟင်၊ ပင်လယ်ပြင်လား- မိုးစင်လား၊ ထင်မှားမြင်မှား မိမှားလို့ ၊ စိတ်ကထွေပြား တွေကစားစဉ်-မာယာပန်းချီက ပြုပြင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆရာ၏ စိတ်ထဲ၌ သူရေးခဲ့သည့် 'မာယာတိမ်” သီချင်းထဲမှ တစ်ပိုင်း တစ်စကို သတိရလာသည်။ ဆရာသည် သူ့သီချင်းကို သူ့ဘာသာ တီးတိုးဆိုလိုက်မိသည်။ သူ၏ မပွင့်တပွင့်ဆိုသံသည် ပန်းချီကားရှိရာသို့ ဝဲပြန့်သွားကာ ပန်းချီကားကို ထပ်မံဖြည့်စွက်နေသည်ဟု ထင်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သူသည် ပန်းချီကားပေါ်၌ ဖြည့်စွက်ရမည့်နေရာ၊ နုတ်ပယ်ရမည့် နေရာများကို စိတ်ကူး၌ ခံစားကာ ရှာဖွေကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အတော်ကြာမှ သီချင်းကို အဆိုရပ်ခဲ့ပြီး ပန်းချီကားကြက်ထားရာ ဗန်ဒါပင် ရိပ်ဘက်သို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ခုံမြင့်ပေါ်၌ တက်ရပ်ပြီး စုတ်ကိုကိုင်ကာ ဆေးချက်များကို ဖြည့်စွက် လိုက်သည်။ ဆရာ၏ စိတ်မှာ အလျင်လိုလာပြန်သည်။ ဤပန်းချီကားသည် အနု သဘင်အတွက် နောက်ဆုံးပန်းချီကား ဖြစ်၏။ အသစ်ထပ်မံ ဖွဲ့စည်းလိုက် သော အနုသဘင်မှာ မကြာမီရက်ပိုင်းအတွင်း၌ပင် ဇာတ်က ထွက်ကြရတော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မိုးသည်အတော်ကြာကပင် မြို့သစ်ကလေးကို စွန့်ပြေးကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားခဲ့ပေပြီ။ ဆရာသည် ဇာတ်စင် ပန်းချီများကို နေ့စဉ်ရက်ဆက် ကတိုက်ကရိုက် ဆွဲခဲ့ရသဖြင့် လူလည်း အတော် ပင်ပန်းနေသည်။ ပထမနှစ် ဇာတ်ခေါင်းမကွဲမီ ရက်အတော်ကြာကပင် စိတ်ပင်ပန်းနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က ဆရာ၏ အနုသဘင် ဇာတ်ပိုင်ရှင်မှာ သက်ခိုင် ဖြစ်သည်။ ဆရာသည် အလုပ်မှ ထွက်လိုက်ပြီး သူနှင့်အတူ အနုသဘင်ကို ထူထောင် လိုက်၏။ ဆရာနှင့် ဦးသက်ခိုင် အနီနှင့် အဝါလို တူညီသယောင်နှင့်ဆန့်ကျင်ဘက် ကွဲလွဲသည်။ အနီနှင့် အဝါကို ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် အရောင်သစ် (လိမ္မော်)ရောင် ထွက်လာပေသည်။ ဆရာသည် သူ့ပင်ကို အရည်အသွေး အတိုင်းသာ ကျင့်သုံးလိုသည်။ နောက်တော့ ထိုဇာတ်သည် ရှုပ်ထွေးနေရာမှ ကွဲထွက်သွားရတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အနုသဘင်သည် တစ်နှစ်တာရေစီး၌ အခက်အခဲအမျိုးမျိုးကို ဖြတ်သန်း ကျော်လွှားလာခဲ့ရသည်။ ဖြတ်သန်းနေရင်း မခိုင်မာသော အစိတ်အပိုင်းများသည် အနုသဘင်မှ တဖြုတ်ဖြုတ် ပဲ့ကျ ကြွေကျခဲ့ရသည်။ လှကြည်ကြည်လေး၊ စိန်ဝင်းရွှေ၊ ပဒုမ္မ ကြည်ကြည်၊ ခေတ်စန်းကြည်၊ မီးဘက်ဆိုင်ရာ ငွေစန္ဒာ တင်အောင်၊ ဦးသက်ခိုင် (ဇာတ်ပိုင်ရှင်)၊ ကျော်မြလေး (လူရွှင်တော်)။ သူတို့ကား အနုသဘင်၌ မခိုင်မာသော အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်သဖြင့် ကြွေကျခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အသစ်ပြန်ဖွဲ့စည်းသောအခါ ခေါင်းဆောင်မင်းသားနေရာ စိန်ဝင်းရွှေ အစား အောင်မြင့်စိန်ကို သုံးလိုက်သည်။ တိုးမလေးကို ခေါင်းဆောင် တင်လိုက်သည်။ ရွှေမန်းသူ ကြည်ကြည် ကို ပဒုမ္မကြည်ကြည် နေရာ၌အစားသွင်းသည်။ ငွေစန္ဒာတင်အောင်နေရာ၌ မောင်သောင်းလေးကို လဲလှယ်လိုက်သည်။ လှကြည်ကြည်လေး နေရာတွင် စိန်အုန်းကြည်ကို တိုးမြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်။ အနုသဘင်၌ အဟောင်းများနေရာတွင် အသစ်များ အစားသွင်းကာ ဆရာ ကိုယ်တိုင် ပြန်လည် ထူထောင်ပေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆရာသည် အဘိုးထံမှ ရသည့် အေးရိပ်ငြိမ်တိုက်နှင့် ခြံကို ရောင်းချလိုက်ပြီး ငွေကို အနုသဘင်အတွက် သုံးစွဲလိုက်သည်။ အနိမ့်ပိုင်း ရပ်ကွက်တွင် ခြံကျဉ်း ကလေးနှင့် အိမ်ငယ်ကလေးတစ်ခုကို ဈေးသက်သက်သာသာဖြင့် ဝယ်ယူကာ အနုသဘင်အတွက် ထိုနေရာမှ အားယူပြီး ခေါင်းထောင်လိုက်ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အေးရိပ်ငြိမ်မှ ပြောင်းလာပြီးကတည်းက အေးရိပ်ငြိမ်ဘက်သို့ တစ်ကြိမ် တစ်ခါမှ မသွားတော့ပေ။ ဆရာသည် အေးရိပ်ငြိမ်ကို မကြည့် မမြင်ချင်တော့ပေ။ အဘိုးသည် အေးရိပ်ငြိမ်၌ ငယ်စဉ်ကတည်းက အခြေချနေထိုင်ခဲ့၏။ ဖေဖေ့ကိုလည်း အေးရိပ်ငြိမ်၌ပင် မွေးဖွားခဲ့သည်။ အဘိုးကား ပစ္စည်းဥစ္စာ အတန်အသင့် ကြွယ်ဝသည်။ ဖေဖေ (ဦးဖူးခေါင်)ကို သူ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ၌ ကိုင်တွယ် စေ့ချင်သည် ။ ဖေဖေက ငယ်စဉ်ကတည်းက စောင်းတီး၊ ပန်းချီရေး၊ ဇာတ်စာရေးဆရာ လုပ်ကာ ရုပ်သေးအဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ နောက် လိုက်ပါသွားသည်။ ထို့နောက် မေမေ (စပယ်ရုံ) နှင့် တွေ့ဆုံကာ စိတ်တူကိုယ်တူဖြင့် (စပယ်ရုံအငြိမ့်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဖွဲ့ကြီးကို ဖွဲ့ ကာ ဧရာဝတီ မြစ်ရိုးတစ်လျှောက်တွင် ထက် အောက်စုန်ဆန် ခရီးနှင်နေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာ့ကို စပယ်ရုံအငြိမ့်အဖွဲ့ကြီး ခေတ္တရပ်နားရာ ဧရာဝတီ မြစ်ကမ်း မြို့ကလေးတစ်မြို့၌ မွေးဖွားခဲ့သည်။ ဆရာ ဆယ်နှစ်သားလောက်အထိ အငြိမ့် အဖွဲ့ကြီး စုန်ရာ ဆန်ရာ လိုက်ပါခဲ့ရသည်။ ထိုအခါက ဒေါ်စပယ်တင်သည် အကသင် မင်းသမီးကလေးမျှသာ ရှိသေးသည်။ မေမေယဉ် (စပယ်ယဉ်)မှာမူ မေမေ၏လက်ထောက် ထက်မြက်သော မင်းသမီးတစ်လက် ဖြစ်နေခဲ့လေပြီ။ စပယ်ရုံအငြိမ့်အဖွဲ့ကြီးကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်လျှင် ဖေဖေ၊ မေမေ၊ စပယ်ယဉ်၊ စပယ်တင် တို့ကို အမှတ်ရလွမ်းဆွတ်လာမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆရာသည် ဖေဖေ၏ ပတ္တလားခုံ၌ ဝင်ခေါက်နေတတ်၏။ ထံတျာ၊ သီတာ၊ သာယာ၊ ထွေတလာ၊ ခွဲခွဲခြားခြားတို့ကို ဖေဖေပြသည့်အတိုင်း လိုက်ခေါက်နေ သည်ကို သတိရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “နောက်တော့မှ သား သူတို့တန်ဖိုးကို သိလာမှာပဲ၊ မြန်မာမှု တေးဂီတ တစ်ခုလုံးဟာ ထံတျာနဲ့ ပဲ ပြည့်စုံနေပြီ။ ထံတျာက ပင်မပဲ၊ နောက်တော့ သိလာ မှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            စောင်းကိုမူ ဆရာသည် ဖေဖေ သီချင်းနှစ်ပုဒ်မျှ တက်ပေးသည်ကိုသာ ကြိုးစား ပမ်းစား လိုက်ခဲ့ရပေသည်။ ဖေဖေက လက်ထပ်၍ မသင်ကြားခဲ့သော်လည်း ဖေဖေ၏စောင်းသံသည် နား၌ယဉ်ပါးနေခဲ့သဖြင့် နားဖြင့် သင်ကြားပြီးသား ဖြစ်နေ ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မေမေကဆရာ့အားအခြေခံယိုးဒယားကွက်များစတင်သင်ကြားသောအခါ ဆရာ့ အသက်မှာ ငါးနှစ်မျှပင် မပြည့်သေး။ ပုဆစ်ဒူးချ ထိုင်ပြီး ရင်ကို ကော့ကော့ထားကာ ပေါင်ပေါ်၌ လက်နှစ်ဖက် အမှောက်အလှန် ကျင့်နေရသည်ပင် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာညောင်းခဲ့သည် ထင်ရ၏။ ထို့နောက်မှ လက်နှစ်ချောင်းကို အပြန်အလှန် အထက်ပင့်ယူ၊ အောက်ပြန်ချ လုပ်နေရပြီး ခေါင်းပါ ပါလာရသည်။ နောက်မှ တဖြည်းဖြည်း ထိုင်ရာမှ ထရသည်။ နောက်မှ ကကြိုးကခွင်များကို စတင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ထိုအခါက ဆရာသည် မေမေ၏ လက်ထောက်မင်းသမီးဖြစ်သူ မေမေယဉ်နှင့် အတူတူ အိပ်ခဲ့ရ၏။ စားလျှင်လည်း သူနှင့်အတူတူ၊ တစ်ခါတစ်ရံ တစ်ခုခုကို တိတ်တိတ်ကလေး ခေါ်ကျွေးပြီး သူ့ကို အမွှေးခိုင်းသည်။ သူသည် မုန့်တစ်ချပ်ကိုပြပြီး ပါးကို ထိုးပေးလိုက်၏။ ဆရာသည် မုန့်တစ်ခု စားချင်တိုင်း တစ်ခါ မွှေး နေရသောအခါ သူသည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် ရယ်နေတတ်လေသည်။ သူသည် အလွန့်ရွှင်လန်းစွာ ပြုံးရယ်တတ်၏။ သူပြုံးလျှင် ချစ်စရာကောင်းသော သွားတက် ကလေးတစ်ခု ပေါ်သွားတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သားကြီး၊ မင်းဟာ မေမေ့သားကြီး၊ ကဲ .. ခေါ်စမ်း မေမေလို့ ခေါ်လိုက်စမ်း...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မေမေ” “တော်...တော်၊ သားကြီးက သိပ်လိမ္မာတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုအခါက မေမေယဉ်မှာ အပျိုစင်ဖြစ်လေသည်။ ဆရာသည် အပျိုစင် မေမေယဉ်၏သား ဖြစ်ခဲ့ရသည်ကို ယခုပြန်၍ အမှတ်ရသောအခါ ပြုံးနေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်ဆုံး ဇာတ်ကပြီးအပြန် အလူးအလဲဖျားကာ ညောင်ဦးတွင် ဖေဖေနှင့် မေမေ ရှေ့ဆင့် နောက်ဆင့် ကွယ်လွန်သောအခါ ဆရာသည် နေ့တငိုငို၊ ညတငိုငို ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ ဆရာ့၌ သွေးသားတော်စပ်သူ ဆွေမျိုးဟူ၍လည်း မရှိနိုင်၊ စပယ်ရုံ အငြိမ့်ကြီးကား အစိတ်စိတ်အမြွာမြွှာကွဲကာ ဇာတ်သိမ်းသွားခဲ့ရလေပြီ။ ဆရာသည် မေမေယဉ် ရင်ခွင်ထဲတွင် မတိတ်နိုင်အောင် ငိုခဲ့ရသည်။ မေမေယဉ်မှတစ်ပါး အားကိုးဖွယ်ရာလည်း မရှိတော့။ မကြာမီရက်ပိုင်း၌ ဆရာ့အား ဆရာတစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော အဘိုးသည် လာ၍ခေါ်၏။ ဆရာ ငိုရင်း ပတ္တလားတီးနေသည်ကို တွေ့သောအခါ ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “ဟာ ... လာပြန်ပြီ တစ်ယောက်၊ ဒါလည်း ဖူးခေါင်ကလေးပဲကွ၊ ခွေးလိုနေ လေလွင့်ခွေးလို သေရဦးမယ့် အကောင်ကလေးပဲ၊ “ဖူးခေါင်ကလေး၊ ဖူးခေါင် ကလေး ...”ဟု တဖျစ်ဖျစ် ပြောနေခဲ့သည်ကို သတိရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆရာသည် မေမေယဉ်ကို ခွဲလာခဲ့ရသဖြင့် ငိုကြွေးမိပြန်သည်။ သင်္ဘောကြီး တစ်စင်း၏ အထက်တန်းတွင် အဘိုးနှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မြို့သစ်ကလေးသို့ ရောက်လာပြီး အေးရိပ်ငြိမ်တွင် နေရသည်တွင် ဆရာ၏ ဘဝမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲသွားသည်။ နေ့စဉ် စည်းကမ်းကျစွာကျောင်းတက်ရသော ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်လာသည်။ ဖေဖေ စာသင်ခဲ့သဖြင့် ဒုတိယတန်းမှ စတင်ကာ နေရသော်လည်း အရွယ်နှင့် မလိုက်တော့ပေ။ ဆရာသည် တစ်တန်းပြီးတစ်တန်း လွယ်လွယ်ကူကူကလေးနှင့် အောင်လာကာ တက္ကသိုလ်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ဆရာသည် အဘိုးနှင့် ကင်းဝေးရာသို့ ရောက်သွားရပြန်လျှင်မူလကရှိခဲ့သော သဘင်စိတ်လည်း အလိုလို လွတ်လပ်စွာ နိုးကြွလာပြန်သည်။ စောင်းကိုကိုင်ပြီး အကများကို လေ့လာနေခဲ့၏။ ကျောင်းကပွဲများ၌ ပါဝင် လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်း...ဟိုမှာ ဖက်ခွက်စား ပြန်လုပ်လာပြီဆို ..”ဟု အဘိုးက ငေါက်ငန်းလျှင် ဆရာသည် ရယ်မောနေခဲ့၏။ “ကောင်းတယ်ကွာ၊ ဖက်ခွက်စားမျိုး၊ အမျိုး မမှန်တဲ့အကောင်၊ ခွေးလို လေလွင့်နေဦးမယ့်အကောင်၊ ဖူးခေါင်ကလေး” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           နောက်ပိုင်းနှစ်များ၌ အဘိုး၏လယ်မြေများ ကစဉ့်ကရဲ ဖြစ်လာကာ စီးပွားရေး ကျဆင်းလာသည်။ ဆရာ ကျောင်းထွက်လိုက်ရပြီး မြို့သစ်မြို့ကလေး အမှတ်(၁) အထက်တန်းကျောင်းတွင် အထက်တန်းပြ ဆရာကလေး ဝင်လုပ်နေသည့် အတွင်း ၌ အဘိုး ကွယ်လွန်သွားသည်။ အဘိုး၏ ခြံတစ်ကွက်၊ တိုက်ကလေး တစ်လုံးနှင့် ရွှေတိုရွှေစလေး အနည်းငယ်မျှသာ အမွေအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆရာသည် သူ၏ ကျောင်းဆရာဘဝကို သာယာချမ်းမြေ့ဖွယ် ပန်းချီကား တစ်ချပ်ဟု စိတ်ထဲတွင် ထင်သည်။ ကျောင်းကပွဲများနှင့် ကြုံကြိုက်လာလျှင် သူ၏ သဘင်စိတ်လည်း မြူးကြွလာတတ်ပြန်သည်။ နောက်တော့ သူသည် အလိုလိုပင် ကျောင်းကပွဲများ၌ သီချင်းရေးဆရာ၊ အကသင်ဆရာ၊ ဇာတ်ဆရာ ဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထမင်းဆိုင်တစ်ဆိုင်၌ လစာပေးစား၊ ကျောင်းတက်၊ စာဖတ်၊ ကျောင်း ကပွဲက၊ ပန်းချီရေး၊ ကဗျာရေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အေးရိပ်ငြိမ်ဧည့်ခန်းတွင် ဖေဖေ နောက်ဆုံး ရေးဆွဲခဲ့သည့် ပန်းချီကားကြီး သုံးချပ်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ဆရာသည် ဤပန်းချီကားကြီး သုံးချပ်ကို ဖေဖေ၏ အမွေအဖြစ်ဖြင့် မြတ်နိုးနေခဲ့သည်။ မေမေ၊ မေမေယဉ်နှင့် ဒေါ်စပယ်တင် တို့၏ ကနေဟန် ပန်းချီကားကြီးသုံးချပ်၌ ဖေဖေ၏ အတွေး၊ စိတ်ကူးစိတ်သန်း၊ ခံစား တတ်မှုများကို မြင်တွေ့နေနိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဖေဖေ၏ စုတ်ချက်များသည် ရဲရင့်၏။ တင်းမာသည်။ ခိုင်မြဲသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ပန်းချီကားထဲ၌ မေမေ၏မျက်လုံးမှာ ကာ ရီဝေနေသည်။ မေမေ၏ ပန်းချီကားပေါ်တွင် ဖေဖေ၏ စွဲမြဲသောမေတ္တာတရားကို မြင်တွေ့ နေရသလိုပင်၊ ဖေဖေ၏ မေတ္တာမှာ နက်ရှိုင်းလှပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မေမေယဉ်သည် ကနေရင်း ပြုံးနေ၏။ သူ့အပြုံးမှာ သစ်လွင်တောက်ပ ပေသည်။ သွားတက်ကလေးပေါ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒေါ်စပယ်တင်ကား ချိုးထားသော သူ့လက်ချောင်းကလေးများပေါ်၌\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568765231253,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_23e9e942-134c-41e8-a4de-39d8b04dd615.jpg?v=1730211117"},{"product_id":"နတ်နွယ်-အပြာအ၀ါ","title":"အပြာအ၀ါ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eကလျောဖူးစသစ်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e(၁)\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          အလှအပဆိုသည်က အပြာပါပဲလား..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရှေးအတီတေက မြေအပြင်အရပ်ရပ်ဝယ် ပုံပြင်ကလေးများ ပေါ်ခဲ့သည်။ အိမ် ထောင်စုများမှ ပဒေသရာဇ်တို့၏ ရွှေမွမ်းနန်းတော်တွင်းအထိ ချစ်ဖွယ်ပုံပြင်ကလေး များသည် သက်ရင့်မှ သက်နုသို့ အဆင့်ဆင့် ရွေ့လျားနေကြသည်။ ယင်းသည့် ပုံပြင်ကလေးများထဲဝယ် အလွန်အင်မတန်မှလှပသော မင်းသမီးလေးများအကြောင်းက ပင်မမူလအစအဖြစ် ပါဝင်လေ့ရှိကြပါ၏။ မိုးချုပ်ညဦးက ကြားခဲ့ရသည်ကို ညလယ် အိပ်မက် မက်ယူရသည်အထိပဲ ချစ်စရာကောင်းလှသည့် မင်းသမီးလေးများပါပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အပြာကတော့ ပုံပြင်မင်းသမီးလေးများထက် သာ၍လှလေသည်။ ညတွင် သာမက နေ့ခင်းအိပ်မက်ကိုပင် အပြာက စိုးမိုးခြင်းရှိလေသည်။ လှသည်၊ ယဉ်သည်။ နွဲ့ သည်၊ စုစည်းလိုက်တော့ အပြာပဲဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အပြာကို ပင်တိုင်ဦး လှယဉ်ကျေးနှင့် တင်စား၍ နွဲ့နွဲ့ယဉ်ယဉ်သာ ရှိသည် မဟုတ်၊ အမျိုးသမီးပီသသည့် ကျနပြည့်ဖြိုးသော အလှကလည်း ရှိပါသည်။ စွမ်းသန် ကျန်းမာသော မိခင်လောင်းလျာဖြစ်သည်။ မို့၍မောက်၏။ ကား၍စွင့်၏၊ ပေါင်းစပ် သည်ရှိသော် လှသောအပြာပင်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အပြာကို လှသည်လို့သာ သမားရိုးကျပြောနိုင်သည်။ ဘယ်သို့ဘယ်မျှအထိ လှသည်ကိုတော့ ဖွဲ့နွဲ့ ရန်မစွမ်းပါ။ လှသည်သာ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိဖုရားများနှင့် တည်ဆောက်အပ်သော ပဒေသရာဇ်နန်းတော်သည် အလှအပ ဝယ်သာ နစ်မွန်းနေကြသည်။ အလှအပအတွက် အသက်ရှင်နေကြ၍ အလှဘွဲ့များနှင့် မြေပြင်တစ်ဝှမ်း တုန်ဟည်းလျက်ရှိလေသည်။ ရှင်ရဋ္ဌသာရ၊ နတ်သျှင်နောင်၊ နဝဒေး တို့က အလှကို သီကျူးခဲ့ကြပါသည်။ သူဇာပျို့၊ မနောဟရီ၊ နေမိဘုံခန်းက မှတ်ကျောက်တင်အလှများ ဖြစ်ကြပါ၏။ သို့တစေ ထိုဖွဲ့နွဲ့ ချက်တို့သည် အပြာ၏ ထက် ဝက်သောအလှနှင့်သော်မှ နှိုင်းယှဉ်စကောင်းသည်မဟုတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သီကုံးဖွဲ့ နွဲ့နိုင်ခြင်းငှာ မစွမ်းအင်သည့်အဆုံးဝယ်တော့ အပြာသည် လှသည် ဟုသာ သမားရိုးကျပြောပြီး အလှအပဆိုသည်က အပြာပင်ဟု တန်ပြန် အနက် တော်ရုံသာ ရှိတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အပြာဆိုတော့လည်း အလှအပပဲနော....\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အလှအပသည် အသည်းနှလုံးမှ ယိုစီးလာသည်ဟု အနောက်တိုင်း အဘိဓမ္မာ ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် “ကွာရယ်” က ပြောခဲ့ဖူးသည်။ သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဟုတ်သည်။ မိမိချစ်သောသူတစ်ယောက်ကို အလှဆုံးဟု ပြောကြရိုးစဉ်လာ ပင်၊ လှ၍ချစ်သည်၊ ချစ်၍လှသည်၊ မိမိကချစ်နေ၍ အလှဆုံးဟုပြောခြင်းက ထို ပြောသူအတွက်သာဖြစ်ပေမည်။ ဓမ္မစစ်အလှဆုံးဖြစ်ဖို့ရာကတော့ အများက အသိ အမှတ်ပြုမှဖြစ်မည်။ ဤနေရာတွင် အများစု၏ ထောက်ခံမှု အလိုဆုံးဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အပြာကို တုပြိုင်နှိုင်းရာကင်းသောအလှဟု မြင်ဖူးသူတိုင်းက ရိုးသားစွာ ဝန်ခံ ကြလေသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်များကသာမက အမျိုးသမီးချင်းကပင် အပြာ၏အလှကို အသိအမှတ်ပြုရလေသည်။ သူတို့၏ နီထွေးသော နှုတ်ခမ်းလေးများကို လှုပ်ရှင်းကာ ဝန်ခံကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သိပ်ကိုလှတာပဲကွယ်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အထူးသဖြင့် မောင်လှမြင့်တို့လို စာရေးဆရာများက အလှကို သတိပြု၍ ချီးကျူးရသည်။ တပ်ဦးကျွံကာ ဟိမဝန္တာချီးမွမ်းခန်း မဖြစ်ဖို့လိုသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “ဒီစာရေးဆရာဆိုတဲ့လူတွေက အလကားဟာတွေပါ၊ အနုပညာမျက်စိနဲ့ ကြည့်သလေးဘာလေးနဲ့၊ သူတို့လှတယ်ပြောလိုက်ရင် ပိန်ကပ်ကပ်နဲ့ ရှူနာရှိုက်ကုန်း တွေချည့်ပဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော် အပြာဘွဲ့ ကိုတော့ မောင်လှမြင့်က အမွှမ်းတင်ပြောစရာမလိုပါ။ ပြဿနာကို သူက တကူးတက သယ်ဆောင်လာစရာမလိုပါ။ သူ့အိမ်ကို ရောက်ဖူးပြီး အပြာကို မြင်ဖူးသူတိုင်းက အပြာ၏အလှကို ဖွဲ့နွဲ့ ကြသည်ချည်းသာ၊ ရောက်လေ ရာရာသို့ လည်း အပြာ၏အလှသတင်းကို သယ်ဆောင်သွားကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အပြာ၏လှသတင်း ကျော်ကြားလာသည်နှင့်အမျှ မောင်လှမြင့်နှင့် သူ့အိမ် သည်လည်း ကျော်ကြားလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုလှမြင့် ဒီအမျိုးသမီးက ဘယ်ကလဲဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုသာနိုးက စပ်စုလိုက်လေသည်။ မောင်လှမြင့်က ဒီမေးခွန်းကို မျှော်လင့် ထားပြီးသားဖြစ်၏။ ဒီအချိန်မျိုး ကြုံကြိုက်သူတိုင်းက ဒီမေးခွန်းမျိုးကို မေးတတ် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အနောက်နားကပါ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမရေမရာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သည့်အပြင်လည်း မဖြေနိုင်ပါ။ အမျိုးသမီးက သူ့အိမ်ရှေ့မှပင် ဖြတ်သန်းလျှောက်သွားနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ရက်ရက်စက်စက် လှတာပါပဲ၊ တကယ့်ကို မဒူဘာလာပါပဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အိန္ဒိယရုပ်ရှင်တွေ ခဏခဏကြည့်ပြီး အိန္ဒိယမင်းသမီးတွေကို ကြည်ညို နေသော ကိုခင်မောင်က အပြာ၏အလှကို သူခံစားရသလို တင်စားပြလိုက်သည်။ ဒီလိုပါပဲ အပြာ၏အလှကို မိမိခံစားရသလို ချီးကျူးသွားကြသည်ချည့်သာပဲ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “သူ့နာမည်က ဘယ်သူလဲဗျ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အမျိုးသမီး အိမ်ရှေ့မှ လွန်သွားသောအခါ ကိုတင်ဝင်းက မေးလိုက်သည်။ မောင်လှမြင့်က ဘယ်လိုမှပြန်မဖြေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟင်... ဘယ်သူလဲဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ကိုသာနိုးပါ ကူညီမေးမြန်းလေသည်။ မောင်လှမြင့်ကတော့ သူ့သူငယ်ချင်း သုံးယောက်ကိုသာ ငေးမောကြည့်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မသိဘူးလား...” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူကပြုံးရင်း ခေါင်းကိုပိတ်လိုက်လေသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ကို အပြာလို့ခေါ်တယ်လေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အင်း ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ် သူ့ကိုမြင်ဖူးတာ နှစ်ခါရှိပြီ၊ နှစ်ခါစလုံး ထဘီပြာ ဝတ်ထားတာချည်းပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုခင်မောင်က မောင်လှမြင့်ပေးသောနာမည်ကို သဘောကျသည့်အလား အားတက်သရောပင် ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်မြင်သလောက်တော့ အမြဲတမ်း အပြာကို ဝတ်တာချည့်ပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟုတ်သည်၊ မောင်လှမြင့်က သူမကို ထဘီပြာက စ၍မြင်လေသည်။ အမြဲ တစေ အစဉ်တစိုက်ပင် သူမက ထဘီပြာကိုဝတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အင်း အပြာ အပြာ လှပါတယ်၊ လူကလည်း လှတယ်၊ နာမည်ကလည်း လှတယ်၊ တော်တယ်ဒါ့ ခင်ဗျားတို့စာရေးဆရာတွေ နာမည်ပေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒဏ္ဍာရီမင်းသမီးဆန်သော အပြာတစ်ယောက် မောင်လှမြင့်တို့အိမ်ရှေ့မှ ဖြတ် သွားလေ့ရှိကြောင်းသည် ကျော်ကြားသည်ထက် ကျော်ကြားကာ မောင်လှမြင့်တို့အိမ် သည် လူစည်လျက်ရှိလေတော့သည်။ အပြာတစ်ယောက်ကတော့ သိမှ သိပါလေစ မပြောတတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လှပဲ လှနိုင်လွန်းသော အပြာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၃)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရှုသာတင့်စနိုး၊ လှခေါင်မိုးလျှင်၊ ပြစ်မျိုးမှည့်မထင်၊ နတ်ရုပ်သွင်သို့ ၊ ဖြူစင် ထွန်းရောင်ဝင်း၊ လှမှန်ကင်းကို၊ ညတွင်းဆည်းဆာတွင်၊ ကျွန်ုပ်မြင်သည်၊ ရယ်ရွှင်ပြုံးတုံ့ မပြုံးတုံ့ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ပဒေသရာဇ်ခေတ်ပိုင်း ကဗျာရှင်တစ်ဦးကတော့ ဤသို့ ဖွဲ့ဆိုခဲ့ဖူးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           တောင်စွန်းနေက ဖြည်းဖြည်းပြီး ဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းနေသည်။ ရုပ်၏ ရင့် ရော်ခြင်းကို ခံစားနေရပြီဖြစ်သော အမယ်ကြီးတစ်ယောက်သည် ပေရေနေသော မီးခွက် ထဲသို့ ရေနံဆီအကြွင်းအကျန်ကို သွန်ချနေသည်၊ နေ့တစ်နေ့က ကုန်ဆုံးပြီးသဆဲပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မောင်လှမြင့်က စွန့်စားခြင်းဖြင့် ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်မည်ဟု စိတ်ကူးမိသေး၏။ အပြာက အနည်းငယ်ပြုံးသည်ဆိုလျှင်ပင် သူကပြုံး၍ အသိဖွဲ့ နိုင်ပါ၏။ သို့သော် သူမကို ကြည့်ရသည်မှာ ပြုံးသလို မပြုံးသလိုနှင့် မပြီးသော ရင့်ကျက်ခြင်းလည်း မဟုတ်၊ ပြုံးလည်း မပြုံးပါလေ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အပြာထက် မလှသည့်တိုင် အပြာလိုလှသော အမျိုးသမီးများ ရှိချင် ရှိကြ ပေမည်။ သို့သော် အပြာ၏အလှကို ပို၍ ထင်ပေါ်ခြင်းရှိစေသည်က သူမ၏ ယဉ်သော ဖြီးလိမ်းဆင်ယင်မှုဖြစ်လေသည်။ အပြာက လှပြီး ယဉ်ကျေးသော လှယဉ်ကျေးဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အပြာ၏အလှဝယ် မဇ္ဈိမတိုင်းဆန်မှု စွက်ဝင်နေခြင်းက မြတ်နိုးဖွယ် ကောင်း လှပါဘိတောင်း၊ ပြောင်၍ အနက်ရောင်ရှိသောဆံပင်ကို ဆံကျစ်နှစ်သွယ်ကျစ်ကာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောဝယ်သို့ ချထားရာ ခါးအောက်သို့ ကျလျက်ရှိလေသည်။ ဆံကျစ်၏အရင်းဝယ် ပြာသော ဖဲကြိုးကို နှောင်စည်း၍ထားလေသည်။ ဆံကျစ်ချထားခြင်းက အပြစ်ကင်းစင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော ကလေးသူငယ်ဆန်သည့်အလှကို ဖော်ထုတ်ပြသလေသည်။ နားသန်သီးလေး ကို ဆွဲဆင်ယင်ထားခြင်းက နုပျိုမျစ်မှုကို ပို၍ ခိုင်မာစေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မျက်တောင်ကော့ညွှတ်ကွေးအောက်မှ နက်မှောင်သော မျက်လုံးအစုံသည် သူမအလှ၏ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်ဖြစ်လေသည်။ မျက်လုံးနှစ်လုံး၏ ဝိုင်းစက်လှ နီးနေမှုက မဇ္ဈိမဆန်ခြင်း အပြည့်အစုံရှိလေသည်။ မျက်လုံးများသည် စိုစွတ်နေကာ အရောင်ကြည်လဲ့နေပုံရှိသည်။ အပြာ၏အကြည့်က နှလုံးသားထဲသို့ နာကျင်စွာ စူးဝင်မသွားပေမဲ့ ညင်သာစွာ ချဉ်းသက်သွားတတ်ပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အလှအပစုဝေးရာသည် အပြာပဲလား မပြောတတ်၊ ဂန္ဓာလရာဇ်သူလေးများ ချစ်စရာကောင်းသည်ဟုဆိုခြင်းက သူမတို့၏ အပြုံးပဲဖြစ်လေသည်။ အပြာသည် လည်း ပြုံးလိုက်သောအခါ ဂန္ဓာလရာဇ်သူပဲလားဟု အောက်မေ့ရပါသည်။ ပါးလေး နှစ်ဖက်ကို ချိုင့်၍ ဝင်သွားသည့်တိုင် ပြုံးတတ်ပါသည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး စကားပြော ကြည့်လျှင် တွေ့ရမည့်အချက်တစ်ခုက သူမသည် မပြုံးဘဲနှင့် စကားပြောလေ့မရှိပါ။ လှသောအပြုံးက ချစ်စရာကောင်းလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မောင်လှမြင့်က သူမ၏ အသက်ကို ၁၈ နှစ်အရွယ်မျှ ခန့်မှန်းခဲ့လေသည်။            အဘယ်လူသားတစ်ယောက်သည်မျှလည်း သည့်ထက်ပို၍ ခန့်မှန်းဝံ့မည်မဟုတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အပြာက ရွှေမန်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရွှေခြေချင်းကိုတော့ ဝတ်ဆင်ထားခြင်းမရှိပါ။ အင်မ်စီရွှေကြိုးတစ်ကုံးကိုသာ ရှင်းကြော့သောလည်တိုင်ကို ယဉ်ယဉ်လေး ရစ်ပတ်ဝိုင်းလည်လျက် ရှိစေပါသည်။ ဝါဝင်း၍ ဖြောင့်စင်းတုတ်ခိုင်သော လက်ကောက်ဝတ်ဝယ် သံမဏိကြိုးဖြူလေးက ပနံရလျက်ရှိသည်။ နာရီဖြူဖြူ ဝိုင်းလေးကို ဝတ်ထားခြင်းက အပြာ၏ မှန်ကန်သော ခေတ်မီမှုကို ဖော်ပြနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆင်ယင်မှုရှင်းကြော့သော အပြာက လှ၍လှသောအပြာ ဖြစ်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568771850389,"sku":"","price":9500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_77b7ba06-9ebc-40b1-8175-648a83fffc7a.jpg?v=1730211499"},{"product_id":"နတ်နွယ်-ရာဇ၀င်နှင့်သူရဲကောင်း","title":"ရာဇဝင်နှင့်သူရဲကောင်း","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eရာဇဝင်နှင့်သူရဲကောင်း\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e(က) \u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          မလုံလဲပြီဖြစ်သော ထဘီ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပင်ကိုကလည်း ရိနေသည်။ ရုန်းကန်ရင်း၊ ဆွဲငင်ရင်း နှင့် အပိုင်းပိုင်းအစစ စုတ်ခဲ့ရပြီး ဖုံးလွှမ်းကာကွယ်နိုင်တော့ သည်မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူမက မောနေသည်။ ဒေါသလည်း ပြင်းထန်လွန်း၍ အသားတွေလည်း နီနေသည်။ အသက်ရှူကမြန်၍ ပြင်း သည်။ ဆံပင်တွေက ပြိုကွဲကာ ဖိုးရိုးဖားရား ကျနေသည်။ စုတ်ပြတ်နေပြီဖြစ်သော အင်္ကျီစတွေနှင့် ရောထွေးငြိရှုပ်လျက် ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူမရဲ့ ရင်အုံက မြင့်ချီနိမ့်ချီ ဖြစ်နေသည်။ အပေါ်က ပိတ်ဖြူအကျီသည်လည်းကောင်း၊ အတွင်းက အောက်ခံ အကျီသည်လည်းကောင်း မရှိတော့၍ မို့သော ရင်သားက ပန်းရောင်သွေးပြေးနေသည်။ ဆံပင်စတွေကလည်း လုံလဲ အောင် ကာကွယ်မထားနိုင်ပါ။ တင်းကျစ်စွာ မောက်နေ၍မက်မောစရာ ကောင်းလှသည်။ သူမက မနားမနေ အတင်း ရုန်းကန်လျက်ရှိရာ ရင်သားစုံသည် ဘယ်ညာ အထက်အောက် အိလျက်ရှိသည်။ တစ်ခါတစ်ခါ ကိုင်မိ၍ နစ်သွား သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူမကတော့ ကာကွယ်ရပေမည်။ သေရင်သာ သေ ပေစေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရန်သူကတော့ ကြင်နာမှုကို နားမလည်စွာ သောင်း ကျန်းလျက် ရှိချေပြီ။ အတင်းပင် သူမအား ဖက်၍ ချုပ်ကိုင် လျက်ရှိသည်။ အထက်မှ သူမအား ဖိထားကာ လက်နှစ်ဖက် ကို ချုပ်ကိုင်နေသည်။ သူမကတော့ အတင်းပဲ ဆောင့်လွန့် ရုန်းထွက်လျက်ရှိသည်။ မလွတ်စေကာမူ မလှုပ်သာအောင် တော့ အချုပ်မခံရသေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အင်အားကမမျှ။ ရေရှည်တိုက်ပွဲတော့ ခံနိုင်ပါမည် လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရန်သူက ဘီလူးစီးလျက်ရှိချေပြီ။ အာသာရမ္မက်က ပြင်းထန်လှ၏။ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းပဲ အနိုင်ကျင့်လျက် ရှိ၏။ အင်္ကျီက စုတ်၍စုတ်၍ ပြတ်ထွက်ကုန်လေပြီ။ သူ့ ရင်ဘတ်နှင့် သူမ၏ ရင်သားစုံ ပူနွေးစွာ ထိတွေ့လိုက်ရသော အခါ သူက ပိုမိုသောင်းကျန်းလာ၏။ ပင်ကိုကလည်း ရိ၍ နေသော ထဘီသည်လည်း စုတ်လေပြီ။ မလုံလဲနိုင်တော့ပြီ။ ပေါင်သားတွေက ဝင်း၍ စင်းချောနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူမက အံကိုကြိတ်၍ ပေါင်နှစ်လုံး တင်းကျပ်စွာ စေ့ ထားသည်။ ဖမ်းမိဖမ်းရာကို ဆွဲ၍ ကုတ်ခြစ်ရင်း လွတ် မြောက်မှုကို ရှာနေသည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကြာတော့လည်းမောလာ၍ မတတ်သာသည့်အဆုံး အတင်း ခုတင်နှင့်ကပ်၍ မှောက်ထားသည်။ ပြည့်ဖြိုးသော တင်သားများက အိ၍ နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မီးရောင်က မှိန်မှိန်လေးလင်းနေသည်။ ခေါင်းအုံး၊ စောင်၊ အိပ်ရာခင်းတွေက ထဘီစတွေနှင့် ရောထွေးကာ ကြမ်းထက်သို့ ကျကုန်လေပြီ။ ရုန်းကန်ဆွဲငင်ခြင်းတို့က အချိန်ကြာမြင့်သောအခါ လျော့ပါးလာလေသည်။ ကန်ကျောက်သံတို့က တိတ်ဆိတ်စ ပြုလာ၏။ တိတ်ဆိတ်ခြင်း ရဲ့ အဆုံးဝယ် မပွင့်တပွင့် ငိုရှိုက်သံလေးသာ ပေါ်ထွက်လာ တော့သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူမက တိုက်ပွဲဝယ် ကျဆုံးခဲ့ရလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ခ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျနှင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရေပြာပြင်ထက်မှ အငွေ့ အငွေ့တို့သည် ပျံတက်သွား ကြလေသည်။ မြင့်သထက်မြင့်သော အထက်သို့ ရောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောအခါ အေးမြ၍ သိပ်သည်းကာ အငွေ့ အငွေ့ မှ အမှုန် အမှန်ဖြစ်လာသည်။ ပါးလျသော လေလွှာက အမှုန်အမှုန် လေးတွေကို ဆောင်ကြဉ်းမထားနိုင်သောအခါ အောက်သို့ လွင့်ကျလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျနှင်း...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှင်းစက်ငွေရည်လူးသော ရာသီဦးဝယ် ရာဇဝင်နှင့် သူရဲကောင်းဝတ္ထုက စလေသည်။ ငွေရည်မှုန်တို့ ကျမဆုံး ခင်ပင် ဇာတ်လမ်းသိမ်းလေသည်ဖြစ်၍ ဆောင်းဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           နှင်းစက်လေးတွေလိုတော့ ဇာတ်လမ်းက မအေးစက်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒသမလေးငါး..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သေနတ်က ကြည့်တော့ ငယ်ငယ်လေးပဲ ဖြစ်၏။ ခပ် နက်နက်ကလေးဆိုတော့ ခရမ်းသီးကွေးကွေးလေးလိုလို။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သို့သော် ပြောင်းဝမှ မီးပွင့်ကလေးလက်သွားကာ ယမ်းငွေ့ တွေ ဝေလာလျှင် သက်ရှိတစ်ဦးသည် တိတိကျကျ ကိစ္စချောနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူက ညာလက်ဖြင့် သေနတ်ကို တင်းကျပ်စွာကိုင်ကာ သေနတ်မောင်းကို စည်းဝါးမိမိ ဆက်ကာဆက်ကာ ဖြုတ် လျက်ရှိသည်။ တစ်မျိုးနည်းနှင့်ဆိုရလျှင် လူတစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အသက်မဲ့စေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူက ဤလို လူယုတ်မာ ခြံကြီးကြီးတွေကို ပစ်သတ် ရသည့်အတွက် သူ့လက်သည် မြင့်မြတ်လာသည်ဟု မယူဆ သည့်တိုင်အောင် လူ့လောကကြီးတွင် အကျိုးသက်ရောက် သည်ဟု ခိုင်မာစွာ ယူဆထားသည့်အလျောက် ကျည်ဆန် တစ်တောင့်ပြီးတစ်တောင့် မောင်းထုတ်လျက် ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူ၏ သန်မာသော လက်ညှိုးသည် မောင်းကို ဆက် ကာဆက်ကာ နှိပ်လျက်ရှိသော်လည်း စိုးစဉ်းမျှ တုန်ခြင်းမရှိ၊ တွန့်ဆိုင်းခြင်းမရှိ၊ ရွံ့ခြင်းမရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ယင်းသည့်ကြောင့်လည်း အများက သူ့အား လက်မရွံ့ ဟု အလိုလို ဘွဲ့နာမ ပေးအပ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “လက်မရွံ့”က သူမတော့ မဖြစ်တန်ကောင်းရာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ဂ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူရဲကောင်းများက ရာဇဝင်ကို ဖန်တီးလေသလား။ ရာဇဝင်က သူရဲကောင်းတွေကို မွေးဖွားလေ၏။ လူပေါ်ဦးစမှ ယနေ့ထိ ရာဇဝင်က တိုးတက်ပြောင်းလဲလျက်ရှိသည်။ ရာဇဝင်တစ်လျှောက်လုံး  သူရဲကောင်းများ၏ နာမည်များ ထင်ရှားလာသည်မှာလည်း ယနေ့ထိ ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရာဇဝင်ကို ဘယ်သူက ဖန်တီးလေသနည်း။ သူရဲ ကောင်းက ဘယ်အခန်းက ပါဝင်သနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသဘောတရားရေးအဖြစ် တင်ပြဆွေးနွေးထားသည်။ ရာဇဝင်နှင့် သူရဲကောင်း၏ ဆက်သွယ်မှုကို ရှင်းစွာ နားလည် ထားဖို့ လိုအပ်ချေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရာဇဝင်၏အခြေခံ သူရဲကောင်း၏အခန်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ဃ) \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရာဇဝင်နှင့်သူရဲကောင်းဝတ္ထုက ဆောင်းအဖြစ်အပျက် တစ်ရပ်ပဲ ဖြစ်သည်။ အားမဲ့ အမျိုးသမီးကလေးတွေအား အနိုင်ကျင့်ဖျက်ဆီးသော လူယုတ်မာ၊ ခြကောင်တွေကို လိုက်လံ ဆုံးမနေသော သူရဲကောင်း သို့မဟုတ် စုံထောက် အဖွဲ့က အင်မတန် လိုလားနေသော လက်မရွံ့ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           စုံထောက်ကျော်ဝင်း၊ ရာဇဝတ်အုပ် ကိုတင်ဝင်းတို့က အကြိမ်ကြိမ် တွဲဖက်၍ ရာဇဝတ်မှုတွေကို လိုက်ခဲ့၏။ အင်မတန်ချစ်သော သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးလည်း ဖြစ်၏။ သို့သော် ယခုအကြိမ်တွင်မူ အင်မတန် ချစ်စရာကောင်းသော အမျိုးသမီးလေးတစ်ဦးအတွက် မပြေလည်ကြ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရတနာနန်းမယ်က အောင်မြင်သော အမျိုးသမီး စာရေး ဆရာမတစ်ယောက်ဖြစ်၏။ တိုးတက်သော စာရေးဆရာ တစ်ဦးအနေနှင့် ကျော်ကြားခြင်းရှိ၏။ သူမက ပြည်သူ့ ဒီမိုကရေစီတော်လှန်ရေးအောင်မြင်ရန် ပါဝင် တိုက်ခိုက် နေသော ရဲဘော်မတစ်ယောက် ဖြစ်၏။ သူမအပေါ် ကိုကျော်ဝင်း၏ သဘောထားနှင့် ကိုတင်ဝင်း၏အမြင်သည် ကွဲပြားခြားနားလှ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဝတ်လစ်စလစ်ကားတွေကို ပြနေသောသံရုံး၊ လူ့ လောကကြီးထဲသို့ ရောက်ပြီး ချက်ချင်းပြန်သွားရသော လူ တစ်ယောက်၊ ဘယ်သူမဆို သောက်နိုင်သော လမ်းဘေးရေ အိုးစင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            တကယ်တော့ ဤဆောင်းအဖြစ်အပျက်လေးသည် ရာဇဝင်နှင့်သူရဲကောင်းတို့ ဆက်သွယ်ပုံကို ရှင်းထားသော လျှို့ဝှက်သည့် စိတ်ဝင်စားစရာ ဇာတ်လမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e***\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမွေးကင်းစအကောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(က)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရတနာနန်းမယ်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကဗျာဆရာမတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သေးသော စာရေးဆရာမလေးတစ်ယောက်၏ လူအများခေါ်နိုင်ရန် နာမည်က ပဒေသရာဇ်ဆန်လှလေသည်။ တကယ်တော့ လည်း နန်းဟန်ယဉ်သောအသွင်လည်း ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568803438741,"sku":"","price":1800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_cf131c1a-9503-45f5-822e-b434e9624317.jpg?v=1730211612"},{"product_id":"နတ်နွယ်-ဘ၀ဟူသည်","title":"ဘဝဟူသည်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ညွှန်ကြားရေးမှူးက ပြောသည်။ “မင်းအဖေကို လေးစားလို့သာ မင်းကို တားနေတာပဲ။ နို့မဟုတ်ရင်တော့ မင်း ဒီကနေ ပျံထွက်သွား ရတာ ကြာလှပြီ” ကျွန်တော်က ပြန်ပြောသည်။ “ဆရာက ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ပျံတတ်သလို မြှောက်ပြောနေတာပဲ” ထိုအခါ သူက ပြန်ပြော လိုက်သည့်စကားကို ကျွန်တော် ကြားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “သူ့ကို ခေါ်သွားကြစမ်း၊ ငါ ဒေါသ ဖြစ်လာပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်နှစ်ရက်အကြာတွင် ကျွန်တော် အလုပ်ထုတ်ခံရသည်။ ယင်းသို့ဖြင့် ကျွန်တော် အရွယ်ရောက်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အလုပ်ကိုးကြိမ် တိုင်တိုင် ပြောင်းခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော်တို့မြို့၏ ဗိသုကာကြီးဖြစ်သော ကျွန်တော်၏ဖခင် အကြီးအကျယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အစိုးရဌာန အသီးသီးတွင် ကျွန်တော် လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယင်းအလုပ် ကိုးခုစလုံးသည်ပင် သဲထဲရေသွန် ဖြစ်ကြသည်။ ကျွန်တော် စားပွဲမှာ ထိုင်ရသည်။ ရေးရ ချွတ်ရသည်။ ပေါက်တတ်ကရ ပြောသည် များ၊ သို့မဟုတ် ရင့်ရင့်သီးသီး ပြောသည်များကို နားထောင်ရသည်။ ထို့နောက် အလုပ်မှ အထုတ်ခံရမည်ကို စောင့်စားနေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အဖေ့ အနီးသို့ ကျွန်တော် ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခြေပစ်လက်ပစ်ထိုင်ပြီး မျက်လုံးစုံကို မှိတ်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပိန်ခြောက်သော၊ ဟက်ဟက်ပက်ပက်မရှိသော၊ မုတ်ဆိတ်မွေး၊ နှုတ်ခမ်းမွေး ရိတ်ထားသော နေရာများတွင် နက်ပြာပြာဖြစ်နေသော သူ၏မျက်နှာသည် မိမိ၏စိတ်ကို နှိမ့်ချထားပြီး အောင့်အည်းသည်းခံနေရသော အမူအရာမျိုးကို ဖော်ပြလျက် ရှိသည်။ (သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ဘုရားရှိခိုးကျောင်းက စန္ဒရားဆရာနှင့် တူသည်။) ကျွန်တော် နှုတ်ဆက်သည်ကိုလည်း တုံ့ပြန် ခြင်းမပြု။ သူ၏မျက်လုံးများကိုလည်း ဖွင့်ကြည့်ခြင်းမရှိပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါ အင်မတန်ချစ်တဲ့ မင်းအမေသာ အခုအထိအသက်ရှင်နေရင် မင်းဟာ သူ့ကို အမြဲတမ်း စိတ်ဒုက္ခပေးနေမှာပဲ။ အဲဒီတော့ ငါ့ကိုပြောစမ်း၊ ဘာမှ အသုံးမကျတဲ့ကောင်” သူ့မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး “မင်းကို ငါ ဘာလုပ်ရမှာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟိုတုန်းက ကျွန်တော် ငယ်စဉ်ကမူ ကျွန်တော်၏ သူငယ်ချင်း များနှင့် ဆွေမျိုးများက ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်ရမည်ကို သိကြသည်။ တချို့က ကျွန်တော့်ကို စစ်ထဲဝင်ဖို့ အကြံပေးကြသည်။ တချို့က ဆေးဝါး လုပ်ငန်းတွင် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ရန် အကြံပေးကြသည်။ တချို့က ကြေးနန်း ဌာနသို့ဝင်ရန် ပြောကြသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ကျွန်တော်၏ အသက် ၂၅ နှစ်ရှိပြီ။ နားထင်နှစ်ဖက်တွင် ဆံပင်များ ဖြူကြသောအခါ ကျွန်တော် သည် စစ်တပ်ထဲသို့ လည်း ဝင်ခဲ့ပြီ၊ ဆေးဝါးလုပ်ငန်းသို့လည်း ဝင်ခဲ့ပြီ။ ကြေးနန်းဌာနသို့လည်း ဝင်ခဲ့ပြီ။ ဒီလောကကြီးတွင် တခြားလုပ်စရာလည်း မရှိတော့ပြီ ဖြစ်သောအခါ သူတို့က ဘာအကြံမျှ မပေးကြတော့ပါ။ ခေါင်းများကို ယမ်းခါကာ ပင့်သက်များကိုသာ ဖြာကြပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းကိုယ်မင်း ဘာလုပ်မယ် စိတ်ကူးထားသလဲ။ မင်းနှင့် သက်တူရွယ်တူ တခြားလူငယ်တွေဟာ ရာထူးရာခံတွေနှင့် ဣန္ဒြေရနေ ကြပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ဘာဖြစ်နေသလဲ။ ပစ္စည်းမဲ့တစ်ယောက်၊ သူတောင်းစားတစ်ယောက်။ အဖေရဲ့ ကုပ်ပေါ်မှာ ခွစားနေတဲ့ လူတစ် ယောက်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အဖေက ဆက်ပြီး ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထို့နောက် အဖေက ထုံးစံအတိုင်း ယနေ့ လူငယ်တွေ ပျက်စီး နေကြသည့်အကြောင်း၊ ဘာသာတရားကို နားမလည်၍ ပျက်စီးကြသည့် အကြောင်း၊ ရုပ်ဝါဒကြောင့် ပျက်စီးကြရသည့်အကြောင်း၊ အခြောက်တိုက် ဘဝင်မြင့်နေကြသဖြင့် ပျက်စီးရသည့်အကြောင်း၊ အပျော်တမ်းပြဇာတ် ကပြမှုများကို တားမြစ်သင့်သည့်အကြောင်း၊ ယင်းပြဇာတ် ကပြမှုများက လူငယ်များကို ဘာသာတရားနှင့် တာဝန်ဝတ္တရားမှ လမ်းမှားသို့ ရောက်ရှိ စေကြောင်းတို့ကို ပြောနေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မနက်ဖြန်ကျရင် ငါတို့နှစ်ယောက် အတူသွားကြမယ်။ ညွှန်ကြား ရေးမှူးကို မင်း တောင်းပန်ရမယ်၊ အလုပ် ကောင်းကောင်းလုပ်ပါမယ်လို့ မင်း သူ့ကို ကတိပေးရမယ်။ မင်းဟာ လူ့လောကကြီးထဲမှာ ရာထူး တာဝန် တစ်ခုမရှိဘဲနှင့် တစ်ရက်မှ အလကားမနေရဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အဖေက သူ့စကားကို နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အဖေ့ကို ကျွန်တော် တစ်ခုပြောပါရစေ။ အဖေပြောတဲ့ လူ့ လောကကြီးထဲက ရာထူး၊ အဆင့် တစ်ခုဆိုတာက အရင်းအနှီး၊ ပိုက်ဆံနှင့် ပညာ အရည်အချင်းအရ ဖြစ်လာတဲ့ အလုပ်မျိုးတွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံ မရှိတဲ့ လူတွေ၊ ပညာမတတ်တဲ့ လူတွေဟာ ထမင်းတစ်နပ်ကို သူတို့ရဲ့ ကာယလုပ်အားနှင့် ရှာစားနေကြတာပဲ။ ကျွန်တော်လည်း ဘာဖြစ်လို့ ကာယလုပ်အားနှင့် ရှာမစားနိုင်ရမှာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အဖေနှင့် စကားပြောရာမှ ဘာအကျိုးတစ်ခုမျှ ဖြစ်မလာမည်ကို သိလျက်နှင့် ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဘာပြောတယ်၊ ကာယလုပ်အား ဟုတ်လား။ အတော့်ကို မျက်လုံး ကြီး၊ အတော့်ကို အောက်တန်းကျတာပဲ” အဖေက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီမယ် ဟေ့ကောင်၊ နလပိန်းတုံး အကောင်၊ အကြံတုံး ဉာဏ်တုံး အကောင်၊ မင်း နားလည်ထားရမှာက၊ မင်း သဘောပေါက် ထားရမှာက ငါတို့မှာ ဟောဒီ ကိုယ်ခန္ဓာ ရုပ်ကြမ်းကြီးအပြင် တန်ခိုး ထက်မြက်တဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ဆိုတာရှိသေးတယ်။ ဘုရားသခင်ပေးထားတဲ့ မီးပဲ။ ငါတို့ကို အဟိတ်တိရစ္ဆာန်တွေနှင့်ကွဲပြားအောင် ခွဲခြားပေးထားတာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းကင်ဘုံနှင့် နီးစပ်အောင် ဖန်တီးပေးထားတာပဲ။ ဒီမီးဟာ ဒီလောက ကြီးရဲ့ အကောင်းဆုံးသီးနှံပဲ။ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်၊ တစ်သောင်းကတည်းက ရှိခဲ့တာပဲ။ မင်းရဲ့ အဘေးဟာ ဗော်ရော်ဒီနိုတိုက်ပွဲမှာ ပါဝင်တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတစ်ယောက်ပဲ။ မင်းရဲ့ အဘိုးက ကဗျာဆရာကြီးတစ်ယောက်ပဲ။ စကားအပြောအဟော ကောင်းတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ယောက်ပဲ။ မင်းရဲ့ ဘကြီးက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းဆရာကြီးတစ်ယောက်ပဲ။ နောက်ပြီးတော့ ငါ မင်းရဲ့ အဖေက ဗိသုကာကြီးတစ်ယောက်ပဲ။ ငါတို့ ပိုလိုတော့တွေ အားလုံးဟာ ဘုရား သခင်ရဲ့ မီးကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခဲ့ကြတယ်။ မင်းကျတော့မှ ပါးစပ်နှင့် မှုတ်ပြီး ငြိမ်းပစ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်တို့ အမှန်တရားကို ကြည့်ရမယ်။ ဒီလောကကြီးမှာ ကာယလုပ်ငန်းကို လုပ်နေကြတဲ့လူတွေ အများကြီးပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “လုပ်ကြပေစေပေါ့၊ သူတို့ တခြား ဘာမှ မလုပ်တတ်ကြလို့ လုပ်ကြတာပဲ။ အသုံးမကျတဲ့ လူတွေနှင့် ထောင်ကျနေတဲ့ အကျဉ်းသားတွေ အလုပ်ကြမ်း လုပ်ကြရတာပဲ။ အလုပ်ကြမ်းဆိုတာ အရိုင်းအစိုင်းတွေနှင့် ကျေးတော်မျိုး၊ ကျွန်တော်မျိုးတွေ လုပ်ကြတဲ့ အလုပ်ပဲ။ ဘုရားသခင် ပေးတဲ့မီးကို ရတဲ့လူတွေက နည်းနည်းကလေးပဲ ရှိတယ်။ ကံကြမ္မာက ဖန်တီးပေးလိုက်တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သည်အကြောင်းကို ဆက်ပြီး ပြောဆိုနေခြင်းဖြင့် ဘာမျှအကြောင်း မထူးနိုင်ပါ။ အဖေက သူ့ကိုယ်သူ ကိုးကွယ်သူဖြစ်သည်။ သူပြောသည့် စကားကိုသာ သူ လက်ခံသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ထို့အပြင် ကာယလုပ်ငန်းအကြောင်းကို သူ ဤမျှပစ်ပစ်ခါခါ ပြောနေခြင်းမှာ ကျွန်တော့်အနေနှင့် အလုပ်ကြမ်းသမားတစ်ယောက် ဖြစ်သွား ပြီး တစ်မြို့လုံးက လက်ညှိုးထိုး ပြောဆိုကြမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် မဟုတ်ပါ။ အမှန်မှာ ကျွန်တော်နှင့် သက်တူရွယ်တူများ အားလုံးပင် ကာလအတန်ကြာကြာ ကတည်းကပင် တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့များရရှိကြပြီး အခြေအနေ ကောင်းနေကြပြီဖြစ်၍ ဖြစ်ပါသည်။ နိုင်ငံတော် ဘဏ်မန်နေဂျာ၏သားက ဘွဲ့ရ ရာပြတ်အရာရှိဖြစ်နေပြီ။ သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော သားက အလကားအကောင် ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သည်စကားကို ဆက်ပြီး ပြောနေခြင်းဖြင့် ဘာမျှ အကျိုးမထူး နိုင်သလို စိတ်ချမ်းမြေ့စရာလည်း မရှိသော်လည်း ကျွန်တော်သည် အဖေ့ အနီးမှာပင်ထိုင်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အဖေက ကျွန်တော့်ကို နားလည် သဘောပေါက်သွားလိမ့်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဆက်ပြီး စောဒက တက်နေမိပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သည်ပြဿနာက ရိုးရိုးကလေးနှင့် ရှင်းရှင်းကလေးပင်ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်အတွက် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းတစ်ခု ရရှိရန်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့ သော် သူတို့က သည်ကိစ္စကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းမပြောဘဲ ဗော်ရော်ဒီနိုတိုက်ပွဲ၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ မီး၊ ပုံစံခွက် ကဗျာ အညံ့စားများကို ရေးသားခဲ့ပြီး ယခုအခါ လူတွေ မသိတော့သော အဘိုးတို့၏ အကြောင်း များကို အော့နှလုံးနာဖွယ်ရာပြောဆိုပြီး ကျွန်တော့်ကိုကား အကြံတုံး၊ ဉာဏ်တုံး၊ နလပိန်းတုံးဟု ရက်ရက်စက်စက် ပြောဆိုကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော် ဘာတွေပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်ကမူ ကျွန်တော့်ကို သူတို့ နားလည်စေချင်လှပါသည်။ အဖေ့ကိုရော၊ အစ်မကိုရော ကျွန်တော် ချစ်သည်။ ကျွန်တော် ဘာပဲလုပ်လုပ် သူတို့ကို တိုင်ပင်ပြီး လုပ်တတ် သည်မှာ ငယ်ငယ်ကလေးကတည်းက ဖြစ်သဖြင့် အမြစ်တွယ်နေပါပြီ။ သည်အစဉ်အလာမှ ကျွန်တော် ရုန်းမထွက်နိုင်ပါ။ မှားသည်ဖြစ်စေ၊ မှန်သည်ဖြစ်စေ သူတို့မကျေနပ်မည်ကို ကျွန်တော်မလိုလားပါ။ အဖေ ဒေါသဖြစ်ပြီး သူ့မျက်နှာကြီး နီရဲသွားမည်ကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်လှသည်။ သူ စိတ်ထိခိုက်ပြီး လေဖြတ်သွားမည်ကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်လှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မွန်းကျပ်ပြီး ပိတ်လှောင်နေတဲ့ အခန်းတစ်ခုထဲမှာထိုင်ပြီး လက် နှိပ်စက်တစ်ခုနှင့်အပြိုင် စာတွေကို ကူးနေရတဲ့အလုပ်ဟာ ဘယ်လောက် ရှက်စရာကောင်းမလဲ။ ကျွန်တော့် အသက်အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်ကို စော်ကားတာပဲ။ ဒီလို အလုပ်မျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဘုရားသခင်ရဲ့ မီးလို့ ပြောနိုင်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568809599125,"sku":"","price":6650.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_9e7354c9-8b9a-4d1d-bf44-8f0262c60fb9.jpg?v=1730211670"},{"product_id":"နတ်နွယ်-နှစ်ကြီးသမား","title":"နှစ်ကြီးသမား","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e၁။ ရှေ့ရေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မကြာခင်ပဲ မိုးလင်းတော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်က တဖျတ်ဖျတ် နိုးနေသော အိပ်ခြင်းကို စိတ်မရှည်တော့။ စောင်ကို ခွာ၍ အိပ်ရာမှ ထလိုက်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လူလေး...ထမလို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်စောင်တည်းခြုံ၍ အိပ်ရသော အမေကြီးက မေးလိုက်သည်။ အမေကြီးလည်း တစ်ညလုံး ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်ဟန်မတူ။ ချောင်း ခဏခဏ ဆိုးနေသည်။ ကျွန်တော် မနိုးခင်ကတည်းက အမေကြီး နိုးနှင့်နေ တာလည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်မည်။ ကျွန်တော်ထလိုက်လို့ အမေကြီးနိုးသွားတာ လည်း ဖြစ်ပေမည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အမေကြီးက အိပ်ရေးဆတ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူကြီးမို့ အအိပ်အနေ နည်းသည်လည်း ဖြစ်၏။ ပြီးတော့ ပစ္စည်း တွေကို စိတ်မချ၍လည်း ဖြစ်ပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်ကဲ့....အပြင်ထွက်မလို့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သတိထားသွားနော်၊ မြွေပါးကင်းပါး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လသာနေပါတယ်၊ မိုးလည်း လင်းတော့မှာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ကျွန်တော်က ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှဆင်းလိုက်သည်။ တော်တော် ချမ်းအေး၍ ပြုတ်နေသော လည်ပင်းကြယ်သီးကို တပ်လိုက်သည်။ ဖိနပ် နှစ်ဖက်က ကျွန်တော် ညကချွတ်ထားသောနေရာတွင် ယှဉ်လျက်သား မရှိတော့။ တစ်ဖက်က မှောက်နေပြီး တစ်ဖက်ကို သုံးလှမ်းကွာလောက်တွင် ရှာဖွေယူရ သည်။ ခွေးချီသွားခြင်း မဟုတ်သည့်အတွက် စိတ်အေးသွားသည်။ တစ် ယောက်ယောက် တိုက်သွားခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်က ရေအိုးစင်သို့ အရင်သွား၍ ရေတစ်ခွက်ခပ်သောက် လိုက်သည်။ နှီးရေခွက်အသစ်ဖြစ်၍ ရေက အနံ့ထွက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဝါးပုံတွေဘက် မထွက်နဲ့၊ ကမ်းပါးဘက်သွား၊ ကြားလား လူလေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖေက ပြောလိုက်ပြန်ရာ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း နိုးနေ သည်မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားပြန်၏။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုလေးယောက်က ကွပ်ပျစ်ကြီးတွင် တောင်မြောက်တန်း၍ အိပ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “ဟုတ်ကဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမေလည်း နိုးချင်နိုးနေပေမည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်အား ဘာမှ လှမ်းမပြောချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အိမ်ပေါ်မှလည်း ကြမ်းသံကြားရသည်။ အိမ်ရှင်များလည်း နိုးကုန် ကြပြီနှင့်တူ၏။ ကျွန်တော်လည်း အိမ်ရှေ့ထွက်မိရော အိမ်ပေါ်မှလည်း မီးခွက်ထွန်းလိုက်ရော ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အိမ်ရှေ့ကွက်လပ်တွင်ကား ကျွန်တော်တို့၏ ပစ္စည်းပုံကြီး ရှိလေ သည်။ ပစ္စည်း လှည်းနှစ်စီးတိုက်ကို အားလုံးစုပုံထပ်ပြီး ဖျာကြမ်းများ အုပ်မိုး ကာ အပေါ်မှ လေမလှန်နိုင်အောင် သစ်တုံးများ ဖုံးဖိထား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမှန်ကား ဤကွက်လပ်သည် ပဲနယ်ရာ တလင်းဖြစ်သည်။ ပစ္စည်းပုံ ၏ အနောက်ဘက်တွင် ဦးလှန်ထားသော လှည်းအိမ်ရှိပြီး နှစ်ကောင်က မန်ကျည်းပင်အောက်တွင် ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်က လှည်းနှင့် ပစ္စည်းပုံကြားမှ ထွက်လာရာ ဝင်းဝအနီး သရက်ပင်ကို မှီထောင်ထားသော ဝါးတိုက်အတွင်းမှ ရှဲရှဲဟူသော အသံကို ကြားရ၏။ ဘာမှတော့ မမြင်လိုက်ရ။ ကင်းလိပ်လား၊ မြွေလား မပြောတတ်။ ဝါးစည်းများတွင် မြွေများပါလာတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် အမေကြီးကကျွန်တော့်အား သတိပေးခြင်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤအရပ်တွင် မြွေကို “ကောင်ရှည်”ဟု ခေါ်ကြသည်။ ကျွန်တော်တို့ ကတော့ တစ်ပါးအရပ်မှဖြစ်၍ နှုတ်ကျိုးနေသည့်အတိုင်း မြွေဟုပဲ ခေါ်ပြော မိတတ်၏။ ပြင်ခေါ်၍မရ၊ သူတို့က မြွေဟုခေါ်သည့်အတွက်တော့ ဒါ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောက် မျက်နှာမပျက်တတ်ကြ။ ထိုဒေသတွင် နာမည်ထုတ်မခေါ်ရသော တိရစ္ဆာန်တစ်မျိုး ရှိသေးသည်။ ထိုသည်က ကျားပဲဖြစ်၏။ တပယ်တောင် တန်းကို စိုးစံသော “တပယ်ရှင်မက မကြိုက်ဟု ဆို၏။ ရုပ်သေးကလျှင်ပင် ကျားမထွက်ရ။ ကျွန်တော်တို့က ရွာသားများကို အားနာ၍ ကျားဟုမသုံးပါ။ အဖေကလည်း ကြပ်ကြပ်တည်းတည်း လိုက်နာစေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော် အဖေသည် ကျွန်တော်နှင့် နှစ်ယောက်တည်း တပယ် တောင်ရိုးဘက်သို့ ရောက်တိုင်း ကျွန်တော့်အား...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လူလေးရ၊ ဒါမျိုးတွေ မယုံနဲ့ဟေ့၊ ကျားဟာ ကျားပဲပေါ့ကွ၊ ဘယ်သူ့ ဘာကြောက်ရမလဲ။ ဒီနတ်ဆိုတာတွေဟာ အလကားပါကွာ။ ဒါပေမဲ့ ခက်တာက ရွာခံမိတ်ဆွေတွေကို အားနာရမယ် မဟုတ်လား၊ အဲ့တော့ သူတို့ စိတ်မကောင်းအောင်တော့ မလုပ်နဲ့ပေါ့ကွာ”ဟု ပြောလေ့ပြောထ ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်က ရှင်းလင်းသည့်နေရာမှလျှောက်ကာ ဝင်းတံခါးဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သော ဝါးသုံးတန်းအနက် အထက်နှစ်တန်းကို ဖြုတ်ပြီး အောက် တန်းကိုကျော်၍ ဝင်းပြင်သို့ ထွက်ခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုဒေသများတွင် တချို့အိမ်များသာ ခြံစည်းရိုးကို ဆီးခက်များဖြင့် ကာလေ့ရှိပြီး အများအားဖြင့် ဝါးလုံးရှည်များ သုံးလေးတန်း ကာထားတတ် သည် များပါ၏။ ရွာစည်းရိုးကိုတော့ အကျအန လုပ်ထားကြပါ၏။ သူခိုး မကြောက်ရ၊ ဓားပြတော့ သတိထားရသည်။ တိုက်ပြီဆိုမှဖြင့် ရွာလုံးကျွတ်ပဲ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်က ဝင်းပြင်သို့ထွက်မိသည်ဆိုလျှင်ပင် ကမ်းနဖူးသို့ ရောက်ရှိနေပါတော့၏။ တကယ်တော့ ပုဏ္ဏားခြံရွာသည် ဧရာဝတီမြစ်၏ အနောက်ဘက်ကမ်း ရိုးတွင်တည်ထားသော ရွာတန်းရှည်လေး ဖြစ်ပါ၏။ အိမ်ခြေတစ်ရာလောက် ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကမ်းနဖူးတွင် ကျွန်တော်က ထိုင်လိုက်သည်။ ကမ်းပါးစောက်ကဝါးတစ်ရိုက်လောက် ရှိလေသည်။ ကျွန်တော်ရောက်ရှိနေသော နေရာက ရွာအလယ်ဖြစ်ပြီး လှည်းဆင်းနိုင်ရန် ကမ်းပါးကို တူးဖြိုထားလေသည်။ အခြားနေရာများတွင်တော့ မြေကြီးကို လှေကားထစ်များ ပြုလုပ်ထားပြီး ရေချိုးရေခပ်ဆင်းကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရေကြီးချိန်မဟုတ်၊ အောက်ကမ်းပါးက ပွဲတစ်ခင်းစာလောက် ကျယ်လေသည်။ အောက်ကမ်းပါးပေါ်တွင် ဝါးစည်းများရှိသည်ဟု ကျွန်တော်က မိုးသောက်ရောင်တွင် မှုန်ဝါးဝါးမြင်ရ၏။ ရေစပ်တွင် ဆိုက် ထားကြသော လှေများ၊ ငှက်များကို လှိုင်းများ ပုတ်ခတ်နေသောအသံက ည၏ တစ်ခုတည်းသော ဂီတသံ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပုဏ္ဏားခြံရွာ၏ အဓိကအသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှု လုပ်ငန်း သုံးရပ်မှာ ယာလုပ်ငန်း၊ တောင်းရက်လုပ်ငန်းနှင့် လှေငှက်ပို့ခြင်းလုပ်ငန်းတို့ ဖြစ်ပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြစ်ပြင်ကို ဖြတ်၍လာသော လေတဟူးဟူးတွင် ကျွန်တော်၏ ဦးနှောက်နှင့် နှလုံးသားတို့က လန်းဆန်းကြည်နူးလျက် ရှိပါသည်။ တစ် ဖက်ကမ်းကား စစ်ကိုင်းပဲ ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် မမြင်ရ၊ ခွေးဟောင်သံ များနှင့် သောင်ပြင်ထဲမှ တဲကလေးများမှ မီးတလက်လက်ကိုသ. ကြားရ၊ တွေ့ ရပါသည်။ နေ့ခင်းဆိုလျှင်တော့ ကောင်းမှုတော် ဘုရားကြီးကို အထင်း သားတွေ့ရ၏။ သို့သော် ကျွန်တော့်အဖို့တော့ နေ့ဖြစ်စေ၊ ညဖြစ်စေ စစ်ကိုင်း သည် စစ်ကိုင်းပဲ ဖြစ်ပါ၏။ ဘယ်ဆီတွင် ဘာရှိသည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင် ပါ၏။ ကျွန်တော်က ဤမြို့တွင် တစ်နှစ်ကျော် နေထိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်ပါ၏။ တစ်ဖန် အိမ်ထဲတွင် ကုပ်နေခဲ့သူမဟုတ်ပါ၊ ဂျပန်စကားပြန်လုပ်ရင်း အရှေ့ ဘက် စစ်ကိုင်းတောင်ရိုး ဝါးချက်ထန်းတစ်ပင်မှ အနောက်ဘက် သဗြူး ဒေါင်းလှထိအောင် ပြဲပြဲစင်ခဲ့သူတစ်ဦး ဖြစ်ပါသည်။ စစ်ကိုင်းမြို့ကို မဟာ မိတ်တို့က အကြမ်းပတမ်း ဗုံးကြဲမှ၊ ကျွန်တော်တို့နေထိုင်ရာ လင်းဇင်းရပ်အနီး ငါးထပ်ကြီးဘုရား ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဂျပန်တပ်များကို ဗုံးကြဲမှ ကျွန်တော်တို့က ဤအနောက်ဘက်ကမ်းသို့ ပြောင်းပြေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လာ...ကိုရင်လေး၊ မီးလှုံလှည့်ပါလား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပစ္စည်းပုံအရှေ့ဘက်တွင် မီးထည့်နေသော အိမ်ရှင်ဘကြီးထွေးအား တွေ့ရပါသည်။ ဝါးစများကို မီးထည့် သည်ဖြစ်၍ တဖြိုက်ဖြိုက်နှင့် မီးတောက်ကာ တစ်တောင်ခန့် မြင့်နေပါ သည်။ ဘကြီးထွေးက အုတ်ခဲနှစ်ခဲဖြင့် ဖိုခနောက်ပြုနေပြီး မြေရေနွေးအိုး ကိုတည်ရန် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟုတ်ကဲ့...ဘကြီးထွေး၊ ကျွန်တော်က လှေလာတော့မလားလို့ စောင့် နေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အသံမကြားသေးပါဘူးကွာ၊ လာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘကြီးထွေးက ကျွန်တော့်အား ကောင်းကောင်း သိလေသည်။ ကျွန်တော်တို့က ပုဏ္ဏားခြံရွာတွင် နေသည်မဟုတ်သော်လည်း ကျွန်တော်တို့ ခိုလှုံနေထိုင်သော မြေငူရွာကြီးက ပုဏ္ဏားခြံရွာ၏ အနောက်ဘက် မိုင်ဝက်လောက်တွင် ရှိလေသည်။ မြေငူက ရွာကြီးတစ်ရွာဖြစ်ပြီး အိမ်ခြေထောင့် သုံးရာကျော် ရှိလေသည်။ ကျွန်တော်က မြေငူရွာတွင် စစ်ပြီးသည့်အထိ တစ်နှစ်ကျော်နေထိုင်ရသည့် ကာလအတွင်းတွင် မြေငူရွာသာမက အနီး ပတ်ဝန်းကျင် ရွာများကိုပါ ဒိုးလိုမွှေခဲ့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရွာသားများလုပ်သည့် အလုပ်ကို အကုန်လုပ်ခဲ့ပါသည်။ နွားကျောင်း သည်၊ ရေထမ်းသည်၊ ထယ်ထိုးသည်၊ ပဲရိတ်သည်၊ ကြက်သွန်နုတ်သည်၊ ငရုတ်ဆွတ်သည်၊ ကန်စွန်းဥ ကောက်သင်းကောက်သည်။ မန်ကျည်း၊ ခွေးတောက်ရွက် တက်သည်။ တပယ်တောင်ခြေသို့ ထင်းလိုက်ခုတ်သည်၊ ပြီးတော့ ပျားဖွပ်သည်၊ ချောင်းထဲတွင် ငါးမြွေထိုး တွင်းနှိုက်သည်၊ ပုစွန်လုံး ဖမ်းသည်။ ကစားသည့်ဘက်တွင်လည်း ပေသီးပစ်၊ ခုံညင်းပစ်သာမက “လှေလည်း ထိုးပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဤပုဏ္ဏားခြံရွာသို့မူ အဖေနှင့် နေ့တိုင်းလောက် ရေချိုးရောက်ခဲ့ပါ သည်။ မြေငူက ကုန်းပိုင်းကျလေသည်။ ပုဏ္ဏားခြံက မြေငူ၏ မြစ်ဆိပ်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပါသည်။ ကျွန်တော်တို့က မြစ်ရေချိုးနေကျဖြစ်၍တစ်ကြောင်း၊ ရေငန်တွင်းများဖြစ်ပြီး ငင်ရသည်ကလည်းနက်၊ ချိုးရသည်ကလည်း ငန် ကျိကျိနှင့်မို့ အညောင်းပြေလျှောက်ရင်း မြစ်ဆိပ်သို့ ရေချိုးဆင်းလေ့ ရှိပါ သည်။ ရေချိုးပြီးတိုင်း ဘကြီးထွေး တောင်းရက်သည့်နံဘေးတွင် ထိုင်ရင်း ရေနွေး တစ်ခွက်နှစ်ခွက် သောက်လေ့ရှိပေသည်။ အဖေက စကားပြော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568812187797,"sku":"","price":5700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_11f53d90-36a3-4d0f-8480-965f34e98c81.jpg?v=1730211725"},{"product_id":"နတ်နွယ်-တက္ကသိုလ်နှင့်ပြင်ပကမ္ဘာ","title":"တက္ကသိုလ်နှင့်ပြင်ပကမ္ဘာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e၁။ ။ မှောင်မည်းသော လှေကားကျဉ်းကလေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ငွေနှင်းဖွေးဖွေး လေပြေအေးသည့် နတ်တော်လဆန်းရက် ဖြစ်ပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ၃၈ လမ်းရှိ ဟောင်းမြင်းသော လေးထပ်တိုက်တစ်လုံးပေါ်မှ လူရွယ် တစ်ယောက်သည် ကသုတ်ကရုတ် ဆင်းလာသည်။ လမ်းမပေါ်သို့ရောက်သောအခါတွင် ဇဝေဇဝါအမူအရာနှင့် ခေတ္တမျှရပ်နေပြီးနောက် အောက် ဘက်သို့ ဆုတ်ဆိုင်းဆိုင်း လျှောက်သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူသည် လှေကားမှအဆင်းတွင်တော့ တိုက်ရှင်မိန်းမကြီးနှင့် မတွေ့ အောင် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ပြီးဖြစ်၏။ သူနေရသည့်အခန်းမှာ ခေါင်မိုးနှင့် ကပ်နေသော အပေါ်ဆုံးထပ်တွင် ဖြစ်ပါသည်။ အခြားသုံးထပ်တိုက်များ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောက်သာရှိသော အမြင့်ကို လေးထပ်ဖြစ်အောင် ပိုင်းခြားထားသဖြင့် အပေါ်ဆုံးထပ်သည် စံချိန်မီတိုက်ခန်းတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ အထပ်ခိုးနိမ့်နိမ့် သာ ဖြစ်ချေတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သို့ရာတွင် သူသည် ဤအခန်းကျဉ်းကျဉ်း နိမ့်နိမ့်ကလေးမှာပင် မနည်းကြီးတွယ်ကပ်၍ နေနေရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ တိုက်ရှင်မိန်းမကြီး သည် သူ့အခန်းအောက်တည့်တည့်ရှိ တတိယထပ်တွင် နေထိုင်သည်ဖြစ် ၍ သူအပြင်ထွက်လိုတိုင်း တိုက်ရှင်၏ မီးဖိုခန်းကို ဖြတ်ဆင်းသွားရပါ သည်။ ဤအခါတိုင်းမှာပင် သူသည် ကြောက်ဒူးများတုန်၍ စိတ်မလုံမလဲ မျက်နှာမရဲ ဖြစ်ခဲ့ရပါသည်။ အကြောင်းမူ သူသည် တိုက်ရှင်မိန်းမကြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအား ပေးဆပ်ရန် အခန်းလခနှင့် ထမင်းလခများ ခေါင်ခိုက်နေပြီဖြစ် သောကြောင့်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တကယ်တော့မူ ကြွေးရှင်မိန်းမကြီးကိုသာ တိမ်းရှောင်နေသည် မဟုတ် သူ၏အပေါင်းအဖော်များနှင့် မတွေ့အောင် ကြိုးစားနေသည့် ကာလလည်း ဖြစ်ပေသည်။ ယခုတလောတွင် သူက မည်သူနှင့်မျှ မတွေ့ လို။ လောကကြီးကို တူတူပုန်းနေသည့်အချိန် ဖြစ်ပေသည်။ စီးပွားရေး ကျပ်တည်းလာ သည်နှင့်အမျှ သူ၏အနေအထားမှာလည်း အလိုလို သိမ်ငယ်၍ လာနေတော့၏။ ကြံ့၍နှံ့နေတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ခါတစ်ခါတွင် သူသည် သန်းခေါင်ထက် ညဉ့်မနက်နိုင်တော့ဟု အားတင်း၍ လောကကြီးအား ဖြစ်သည့်နည်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ် ချက်ချသော်လည်း လှေကားပေါ်တွင် တဖျစ်တောက်တောက်မြည်တွန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောက်တီး၍ ကြွေးတောင်းခံရမည့်အရေးကိုတော့ မုန်းတီးရွံရှာလျက်ပဲ ရှိ၏။ သူက တောင်းပန်နှစ်သိမ့်ရခြင်း၊ လိမ်ညာဖြတ်သန်းရခြင်းများကို ငြီးငွေ့ နံစော်နေပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထို့ကြောင့် သူလည်း သူခိုးသူဝှက်ပမာ တိုက်ပေါ်မှဆင်းခဲ့ရသည် ချည်းသာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါဒီလောက်ပဲ သွေးကြောင်သလား။ ဒါလောက်ပဲ သတ္တိနည်း သလား။ ငါဟာ ဘာကိုမှ ရင်မဆိုင်ရဲဘူးလား။ ဟုတ်တယ်။ ငါဟာ ဘာကိုမှ လက်တွေ့လုပ်ရဲတဲ့လူ မဟုတ်ဘူး။ အခုတလောမှာ ငါဟာ အိပ်ရာပေါ်လှဲပြီး စိတ်ကူးတွေသာ ထုတ်နေတယ်။ အဲဒီစိတ်ကူးတွေကို အကောင်အထည် ဖော်ဖို့ကျတော့ ကြောက်နေတယ်။ ငါဟာ သူရဲဘော နည်းတဲ့ကောင်ပဲ။ ဒီတိုက်ရှင်မိန်းမကြီးကိုတောင်မှ ကြောက်နေရင် တခြား ငါစိတ်ကူးကြံစည်ထားတာတွေဟာ ဘယ်မှာလက်တွေ့ဖြစ်နိုင် တော့မှာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           လူရွယ်သည် သူ့ကိုယ်သူ စကားပြောလျက် လမ်းလျှောက်သွားနေ သည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခြားသူတွေလည်း စားသောက်နေထိုင်မှု အတွက် အသီးသီးလုပ်ကိုင်နေကြရသည်ကို သူက ဂရုမပြုမိ။ ဤကမ္ဘာ လောကကြီးတွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ အဆင်မပြေသူရှိသကဲ့သို့မျက်နှာကြီးကို သုန်မှုန်၍ထားပါသည်။ သူ့မျက်နှာသည် အဘယ်မျှ ကုတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမှောင်၍ထားစေကာမူ သူသည် လူချောလူခန့်တစ်ယောက်ဖြစ်သည် ကတော့ အဘက်ဘက်မှ မြင်သာထင်ရှားလှပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မျက်လုံးမျက်ခုံးကောင်း၍ ယောက်ျားကောင်းပီသသော အရပ် အမောင်းရှိ၏။ တစ်ယောက်တည်း စကားပြောတတ်သောအကျင့်ကသာ သူ၏ ပျော့ကွက်ကို ဖော်ပြနေသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် သူ၏ အထက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောက်နှုတ်ခမ်းများသည် တရွရွလှုပ်ရှား၍ အတွင်းစိတ်ဂနာမငြိမ်မှုကို ဖွင့်လှစ်ပြနေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းအပြင် လူရွယ်အား ကြည့်ရသည်မှာ မျက်တွင်းချိုင့်၍ အနည်း ငယ် ပန်းလျနွမ်းနယ်ပုံ ရပါသည်။ အမှန်တော့ သူသည် အိပ်မပျော်သော ညများဆင့်၍ ထမင်းနှင့်လည်း နှစ်ရက်လုံးလုံး ဝေးနေရသူ ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူ၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း အထူးပင် ပေရေဟောင်းနွမ်းလှ ပါသည်။ ပင်နီတိုက်ပုံအင်္ကျီတွင် ကြေးကြောင်းများ ထင်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ အောက်မှ ရှပ်အင်္ကျီသည်လည်း ဝါကျင်ကျင် နီသွေ့သွေ့ ဖြစ်၏။ ကော်လံနှင့် အင်္ကျီအိတ်သည် ဖာလံကျဲလျက်ရှိ၏။ လက်ဖျား သည်လည်း ခေါက်ရိုးပျက်လျက်ရှိပြီး လုံချည်မှာလည်း ရေလဲသာသာ ဖြစ်ပါ၏။ ယင်းကြောင့်လည်း သူသည် ကျောင်းနေဘက် သူငယ်ချင်းများ နှင့် မတွေ့မြင်လို မတွေ့ကြုံလိုခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက ဘယ်မျှပင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မေ့လျော့၍ လာစေကာမူ သူသွားရှိမည့်နေရာကိုတော့ ကောင်းစွာအမှတ်ရနေပါ၏။ အကြောင်းမူ သူနေထိုင် ရာတိုက်နှင့် သူသွားရမည့်နေရာ မည်မျှကွာလှမ်း၍ မည်မျှ ကြာကြာသွားရမည်ကို အတိအကျ သိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ တစ်ခါက သူသည် ဤခရီးကိုလျှောက်ရင်းနှင့် ခြေလှမ်းပေါင်းမည်မျှရှိ သည်ကို ရေတွက်ခဲ့ပါ၏။ အလှမ်းပေါင်း ခုနစ်ရာသုံးဆယ်တိတိ ရှိပါ သည်။ ယခုလည်း သူက ဤခရီးကို ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုနှင့် လျှောက်နေ ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ သူ၏ ညစိတ်ကူးများကို ဇာတ်တိုက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူရွယ်သည် ကျဉ်းမြောင်းရှုပ်ထွေး၍ ပေရေညစ်ပတ်သောလမ်းအတိုင်း လျှောက်လာရာ မကြာမီတွင် တိုက်အိုကြီးတစ်လုံးရှေ့သို့ ဆိုက် ရောက်လာတော့၏။ ထိုတိုက်ဟောင်းကြီးတွင် ငှားရမ်းနေထိုင်ကြသူများ မှာ တရုတ်၊ ကုလား၊ မြန်မာ၊ ကပြား စသည်ဖြင့် လူမျိုးစုံဖြစ်လေသည်။ ထိုသူတို့သည် ပျော်ရာမှာနေကြသူများ မဟုတ်ဘဲ တော်ရာမှာ နေကြရ သူများ ဖြစ်ပါသည်။ သူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းများမှာ လည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတူကြပါချေ။ လူရွယ်သည် တိုက်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကို အတော်ကြာအောင် ဂဃနဏ လေ့လာပြီးမှ မည်းမှောင်ကျဉ်းမြောင်းသော လှေကားလေးအတိုင်း တက်သွားပါသည်။ လှေကားမှာ လူတစ်ယောက် ခဲခဲယဉ်းယဉ်းတက်သာရုံသာ ကျယ်ဝန်း ၍ အလင်းရောင်မှာ မရှိသလောက် နည်းပါးလှချေသည်။ သို့ရာတွင် သူက တက်နေကျလှေကားဖြစ်၍ ဘယ်နှထပ်ရှိသည်ကိုပင် သိနေပါ သည်။ ဤပတ်ဝန်းကျင်ကို သူက ကောင်းစွာ ကျက်မှတ်မိနေပြီး သဘော လည်းကျနေပါ၏။ အထူးသဖြင့် မှောင်နှင့်မည်းမည်းဖြစ်နေသည်ကို ပို၍ နှစ်ခြိုက်နေပါသည်။ “အခုကတည်းက ငါ ဒါလောက်ကြောက်နေရင် တကယ်လုပ်တဲ့အခါကျတော့ ဘယ့်နှယ်နေပါ့ မလဲ ...” လူရွယ်သည် စတုတ္ထထပ်သို့ရောက်ရှိသောအခါတွင် သူ့ကိုယ်သူ မကျေမနပ်နှင့် မေးမိပြန်၏။ ယင်းအခိုက်တွင် သူသည် အတန်ကြာ ရှေ့မတိုးသာဘဲ ဖြစ်နေ၏။ အကြောင်းမူ ကုလားသုံးလေးယောက်သည် အိမ်ထောင် ပရိဘောဂများကို သယ်ရွှေ့နေကြသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုအခန်း တွင် အသက်အာမခံ ကိုယ်စားလှယ်ကုလားတစ်ယောက် နေထိုင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင်းကို သူသိရှိပါသည်။ ယခုအခါတွင် အဆိုပါကုလားသည် တခြား သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီဖြစ်၍ နောက်ထပ်လူငှားမရောက်မချင်း စတုတ္ထ ထပ်၏ မြောက်ဘက်လှေကားထိပ်၌ အဘွားကြီးတစ်ဦးသာ ရှိနေတော့ မည်ဖြစ်ကြောင်းကို ညွှန်ဖော်ပြနေတော့၏။ ဤတိုက်အပေါ်ထပ်သို့တက် ရန် တောင်ဘက်ထိပ်၌ လှေကားတစ်ခု ရှိပါသေးသည်။ လေးခန်းလေး ထပ်တိုက်ဖြစ်၍ နှစ်ခန်းလျှင် လှေကားတစ်ခုကျ တပ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူသည် လှေကားထိပ်၌ ကုလားများနှင့်လွတ်အောင် ကပ်၍ရပ်နေပြီး နောက် အဘွားကြီး၏အခန်းဝတွင် တပ်ဆင်ထားသော လျှပ်စစ် ခလုတ်ဖြူလေးကို နှိပ်လိုက်သည်။ အတွင်းခန်းမှ လူခေါ်ခေါင်းလောင်းသံ ခပ်အက်အက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကွမ်းတစ်ညက်ခန့်ကြာမှအတွင်းမှ ကန့်လန့်ဖြုတ်သံကြားရပြီး တံခါးဟဟ ပွင့်လာသည်။ အဘွားကြီးသည် မဟတဟကြားမှနေ၍ ဧည့်သည်ကို စူးစမ်းသည့်အနေမျိုး ကြည့်နေ သည်။ မှောင်ဝါးဝါးတွင် အဘွားကြီး၏ သေးငယ်မာကျောသော မျက်လုံး များသည် ဝင်းလက်၍ နေပါသည်။ လှေကားထိပ်တွင် ကူလီကုလားများ ကို တွေ့ရှိရသောအခါတွင်မှ အဘွားကြီးသည် အခြေအနေကို စိတ်ချ သွားသည့်အလား တံခါးကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်လိုက်လေသည်။ လူတစ်ကိုယ် စာပွင့်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူရွယ်သည် အတွင်းသို့တိုးဝင်လိုက် ၏။ အဘွားကြီးကတော့ လူရွယ်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရပ်လျက် စပ်စပ်စုစု ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဘွားကြီးမှာ အသက် ၆၀ ခန့်ရှိ၍ အရေများ တွန့်လိမ်နေပြီ ဖြစ်၏။ မျက်လုံးစူးစူးနှင့် နှာခေါင်းချွန်ချွန်တို့ကလွဲ၍ အခြားကိုယ် ထည်ပစ္စည်းများသည် အားနည်းမွဲတေလျက်ရှိပေပြီ။ ကြက်ခြေထောက် နှင့်တူသော သူမ၏ လည်တံရှည်ရှည်တွင် တဘက်ဖြူတစ်ထည် ပတ်ထား ပါသည်။ အဘွားကြီးသည် မကြာခနဆိုသလို ချောင်းတဟွတ်ဟွတ်ဆိုး လျက် ရှိပါသည်။ ခေါင်းဖြူဖြူကို အုန်းဆီအလွန်အကျွံလိမ်းထားသဖြင့် အနံ့စူးစူးကြီး ပေါ်ထွက်လာပါသည်။ အဘွားကြီးသည် တစ်စထက်တစ်စ လူရွယ်ကို သင်္ကာမကင်းလာပုံပေါ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော့်နာမည် မောင်ရန်ကင်းပါ။ ကျောင်းသားပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လတုန်းက ဒီကိုတစ်ခေါက် ရောက်ဖူးပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက အဆောတလျင် ပြောလိုက်သော်လည်း ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှု တော့ အပြည့်အဝပါရှိပါ၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အင်း ... အင်း ... ဟုတ်ပြီ ... မှတ်မိပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ရာတွင် အဘွားကြီး၏မျက်လုံးများကတော့ ကျီးကန်းတောင်း မှောက်ပဲ ဖြစ်နေသေး၏။ “ဟုတ်ကဲ့ ... အခုလည်း ကိစ္စရှိလို့လာတာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568875266197,"sku":"","price":3150.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_09d05c3a-161c-4d67-be58-ead00b271782.jpg?v=1730211850"},{"product_id":"နတ်နွယ်-ကျောက်ဘီလူး","title":"ကျောက်ဘီလူး","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညသည် အတွင်းတွင် အေးမြ၍ အပြင်တွင် ပူနွေးသည်။ ယင်းအဖြစ်ကို သူသည် အသက်အရွယ်အမျိုးမျိုး၊ အလုံးအထည် အသွယ်သွယ်၊ အနိမ့်အမြင့် အဆင့် ဆင့်၊ အသားအရေအထွေထွေ၊ စိတ်နေစိတ်ထား အပြားပြားရှိကြသော လူအုပ်ကြီး နှင့်အတူ အချိုးအစားပမာဏချင်း မမျှသော တံခါးပေါက်မှနေ၍ တင်းတင်းကပ်ကပ်၊ ညပ်ညပ်ရပ်ရပ်၊ တစ်ဦးအပေါ်တစ်ဦး ထပ်မတတ် တိုးတိုး× × ၊ လုလုယက်ယက် နှင့် ဖရိုဖရဲ အပြိုပြိုအကွဲကွဲ၊ အတွန့်တွန့် အကြေကြေ လုံးခြေ၍ ပစ်လိုက်သည့်နှယ်၊ အဟုန်ပြင်းစွာသော ရေအလျဉ်ကြီးသဖွယ် ဝေါခနဲ အန်ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင် နက် အပူလှိုင်းဒဏ်ကို ရုတ်တရက် ခံစားသိရှိမိလိုက်ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိုးအကုန် ဆောင်းအကူး၏ နွေဦးနှင့် ပမာတူသော ကြားကာလရက်များ ဖြစ်သည်မို့ နေ့ရောညပါ ပူနွေးခြောက်သွေ့သော ကာလများပေတည်း။ တအံ့အံ့ တဆိုင်းဆိုင်း၊ တမှိုင်းမှိုင်း တညိုညို၊ တစိုစို တစွတ်စွတ်သော မိုးကာလသည် ကုန်ဆုံး ခဲ့ချေပြီ။ တမြည့်မြည့် တစိမ့်စိမ့်၊ တသိမ့်သိမ့် တတုန်တုန်၊ ထွေးမလုံ ကွေးမလုံသောဆောင်းကာလသည် မကြာမီဆိုက်ရောက်၍ လာပေတော့မည်။ ယခုမူ ဒုတိယ နွေဦး ကာလဟု ဆိုနိုင်သော ခြောက်သွေ့၍ ပူနွေးသော နေ့ရက်များပေတည်း။ ရန်ကုန်သူ၊ရန်ကုန်သားများသည် သွေ့ခြောက်၍ အပြင်သို့ ထွက်ကြသည်။ ပူနွေး၍ အေးမြရာကို ရှာကြသည်။ ယင်းအဖြစ် သဘောနှစ်ခု၏ ပူးတွဲတည်ရှိသောနေရာသည် ခေတ်မီ လေအေးစက်များ တပ်ဆင်ထားသော ရုပ်ရှင်ရုံအဆောက်အအုံများသာ ဖြစ်ပေ သတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခင်မောင်ရင်သည် မန်းရွှေမြို့သားတစ်ဦး ဖြစ်သည်နှင့်အညီ၊ ရွှေမြို့တော်နှင့် မိုင် ၄ဝ ကျော်မျှသာ ဝေးကွာသော ပြင်ဦးလွင်သို့ မကြာခဏ သွားရောက်လည်ပတ် ခဲ့ဖူးသည်နှင့်အညီ ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အထက် ပေထောင်ပေါင်းများစွာ မြင့်တက် နေသော တောင်ကမ်းပါးယံများကို ကွေ့၍၊ ပတ်၍၊ ကျော်၍ သာယာရှုမောဖွယ်ရာသော မြင်ကွင်းများတွင် အတွင်းမနောကို စိတ်ချလက်ချ အပ်နှံ၍ လိုက်ပါလာစဉ် မန္တလေးမြေပြန့်သို့ အဝင်၊ ဆယ့်လေးမိုင်စခန်း ထုံးဘိုရွာသို့အရောက်၌ တစ်လမ်းလုံး သာယာအေးမြ၍ လာသမျှ ရုတ်တရက်ဖြုန်းစားကြီးဆိုသလို တစ်ကိုယ်လုံး သွက်သွက် ခါသွားအောင် ပူပြင်းခြင်း၏ အလစ်ဝင်စီးမှုကို ခံလိုက်ရသလို ယခုလည်း ရုပ်ရှင်ရုံမှ အထွက်တွင် ငရဲမီးနှင့် အပက်ခံလိုက်ရသလို ရှိသွားပါသည်။ အငိုက်တွင်မို့ သွေး အသွားအလာများပင် ကပြောင်းကပြန် ဖြစ်သွားသည်ဟု ထင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ရာတွင် သူနှင့်အတူ ထာဝစဉ်အေးမြသော မိန်းမငယ်ကလေး လှမိုးညိုက လက်ချင်းဆက်၍ လိုက်ပါလာသဖြင့် အရာရာကို ခံနိုင်ရည်များ အပြည့်အဝရှိနေပါ သည်။ ယခုနှစ်အတွင်း ရိုက်ကူးပြသသော မြန်မာရုပ်ရှင်ကားများအနက် ထူးထူးခြား ခြား ကောင်းမွန်သော ကားတစ်ကားဖြစ်ခြင်းကြောင့်တစ်ကြောင်း၊ ငွေကြေးရွှင်သော လဆန်းရက်၏ တနင်္ဂနွေနေ့ည ခြောက်နာရီခွဲပွဲဖြစ်ခြင်းကြောင့်တစ်ကြောင်း ဤမျှ ဤရွေ့ ရုံပြည့်အောင် လူကျပ်ခြင်းဖြစ်ပေသည်။ တစ်ခါတစ်ခါတော့လည်း လူတွေ သည် အစုအဝေးနှင့် တိုးဝှေ့ရသည်ကိုပင် နှစ်ခြိုက်ပျော်ရွှင်ကြလေသောကြောင့်လား မသိ။ မြန်မာ့ရိုးရာ ပွဲသဘင်များဖြစ်ကြသော သီတင်းကျွတ်၊ တန်ဆောင်တိုင် မီးထွန်းပွဲ များနှင့် ဘုရားပွဲများတွင် အတိုးအဝှေ့ အကျင့်ပါလာကြသောကြောင့်လားမသိ။ ယခု လည်း ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှ အန်ထွက်လာသော လူအုပ်ကြီးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လမ်းမပေး ဘဲ သူ့ထက်ငါ အလုအယက်သာ ကိုယ်လိုရာခရီးသို့ရောက်ရန် ပခုံးချင်းတိုက်၊ ကျော ချင်းကပ်၊ ရင်ချင်းအပ်၍ တိုးဝှေ့သွားနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းသို့ရှိလေသောအခါတွင် ခင်မောင်ရင်နှင့် လှမိုးညိုတို့မှာလည်း ခေတ္တခဏ မျှ စောင့်စားရှောင်ဖယ်နေရန်လည်း မြေအလွတ်မရှိ၊ လူအုပ်ကြီးသည် အဘက်ဘက်မှနေ၍ တအိအိပြိုဆင်းလာနေသဖြင့် ရှိရင်းစွဲနေရာတွင် မရွေ့မရှား တပ်စွဲနေရန်လည်း မဖြစ်သဖြင့် အခြားသူများကဲ့သို့ပင် အတင်းပူး အတင်းကပ်၊ အတင်းဝင် အတင်းထွက် ၍ သွားနေကြရတော့သည်။ အသက် ၂၀ အရွယ်သို့ပင် မချင်းနင်းသေးသော နုပျို ထွန်းသစ်စ လှမိုးညိုသည် ခင်မောင်ရင်၏ လက်ကြမ်းကြီးများကို ဆုပ်ကိုင်၍ လည်းကောင်း၊ သူ၏ ထန်းလုံးပမာသော ခါးကြီးကို ဖက်တွယ်၍လည်းကောင်း၊ သူ၏ အပြောကျယ်လှသော ပခုံးနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် လက်ဖဝါးနုနုကလေးများ တင်၍ လည်းကောင်း၊ သူ၏ ရင်ခွင်တွင်းဝယ် ကျပ်ကျပ်ရပ်ရပ်ပင် ပုဝင်ခိုကပ်၍လည်းကောင်း မနုဿလှိုင်းလုံးကြီးများအကြားတွင် မျောပါသွားနေရသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ အသား ချင်းထိကပ်မှုသည် တစ်မျိုးတစ်ဖုံသော ပူနွေးခြင်းဖြစ်၏။ ရာသီဥတု၏ အပြင်ပန်း ပူနွေးခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ အတွင်းပိုင်း ယောက်ယက်ခတ်ပူနွေးခြင်းမျိုးသာ ဖြစ်၏။ ယင်းကြောင့်ပင် သူတို့နှစ်ယောက်သည်လည်း အသက်ရှူမှားလောက်အောင် တိုးဝှေ့ နေရခြင်းအတွက် စိတ်ပျက်ခြင်း၊ နောင်တရခြင်း အလျှင်းမရှိဘဲ သူတို့နှစ်ဦးတည်း မေတ္တာရေစီးကြောင်းတွင် မျောပါနေရသည်ဟု ထင်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အထူးသဖြင့် ခင်မောင်ရင်အဖို့ကား သူ၏ချစ်လှစွာသော သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသည့် ကိုစိန်မြင့်၊ ကိုဘိုကြီးနှင့် ကိုယ်နှောင်းတို့ကို တစ်မျိုးတစ်မည် လီဆယ်၍ စွန့်ပစ်ခဲ့ရကျိုးနပ်ပြီဟု အကျေနပ်ကြီး ကျေနပ်နေတော့သည်။ ကိုစိန်မြင့်နှင့် ကိုဘိုကြီး သည် ရန်ကုန်မြို့မှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဗိသုကာကလေးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ကိုပေါ် နှောင်းကား သူတို့ထံ တကူးတကန့်လာ၍လည်သော မန္တလေးမှ ပန်းချီဆရာကလေး တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့သည် လူငယ်များဖြစ်ကြသလို ရည်မှန်းချက် ကြီးမား လှပေသည်။ တစ်နေ့တွင် ဗိသုကာအကျော်အမော်၊ ပန်းချီဆရာအကျော်အမော်များ ဖြစ်ရမည်ဟု အားခဲထားကြသူများဖြစ်သည်။ ကြိုးစားနေကြသူများဖြစ်သည်။ ဥပမာကိုစိန်မြင့်ဆိုလျှင် သူ အပတ်တကုတ် ပုံစံထုတ်ထားသော ပေ ၁၅ဝ ကျော်မြင့်သည့် သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း အထိမ်းအမှတ် ဗိမာန်ကြီးတစ်ခု ရန်ကုန်မြို့ အဝင် သန်လျက်စွန်း တွင် တည်ရှိနေပြီဆိုလျှင် သေပျော်ပါပြီဟု ဆို၏။ ကိုဘိုကြီးမှာမူ စကားနည်းပြီး စာအဖတ်များသူဖြစ်၏။ သူဖတ်သော စာအုပ်များသည် ဗိသုကာပညာရပ်နှင့် မဆိုင်သော စာအုပ်များဖြစ်၏။ ကိုပေါ်နှောင်းမှာမူကား ယခုအခါ မြန်မာပြည် နယ်နိမိတ် ကိုပင် ဖြတ်ကျော်ထင်ရှားစပြုနေပြီဖြစ်သော အရှေ့တောင်အာရှ၏ လူငယ်ပန်းချီ ဆရာတစ်ဦးပေတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမည်သို့ပင်ဖြစ်စေ... သူတို့လေးဦးသည် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်တည်းကို ဝိုင်း၍ ချစ်နေမိကြသည့်တိုင် အချစ်အခင် မပျက်ကြသည့် သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြ၏။ မခွဲမခွာ ရှိနေကြမည့်သူများ ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် အလုပ်အကိုင်အားဖြင့် ရန်ကုန်တွင် နေထိုင်ရန် သင့်လျော်သော်လည်း ပန်းချီဆရာ ကိုပေါ်နှောင်းသည် မန္တလေးမြေနှင့် တစ်လလောက် ဝေးကွာနေလျှင် အနုပညာဈာန်ဝင်စားမှုများ ကျဆင်းလျော့ပါးသွား သည်ဆို၍ သူငယ်ချင်းလေးယောက်အနက် သုံးယောက်က ရန်ကုန်တွင်ရှိနေပြီး တစ်ယောက်ကမူ မန္တလေးကို ဖက်တွယ်လျက်ရှိလေသည်။ သူတို့လေးယောက် ဆုံစည်းခွင့်သည် ကိုယ်နှောင်း ရန်ကုန်သို့ဆင်းလာမှသာလျှင် ရရှိကြပေသည်။ ဤနေရာတွင်တော့ ကိုယ်နှောင်းသည် တစ်လတစ်ခါလောက် ရန်ကုန်ဆင်းလာပြီး တစ်ခေါက်လျှင် တစ်ပတ်ခန့် နေထိုင်သွားတတ်သည်။ သို့ရာတွင် သူသည် မန္တလေးမြို့ ၌ အနုပညာဈာန် အဝင်လွန်နေပြီး သမိုင်းဝင် ပန်းချီကားကြီးတစ်ချပ်ကို ရေးဆွဲနေ သဖြင့် ရန်ကုန်သို့ သုံးလလောက် ရောက်မလာဘဲ ကနေ့တွင်မှ ဗြုန်းစားကြီး ပြန်ရောက် လာပြီး မနက်ဖြန် မှာပင် ပြန်ရမည်ဟု ဆိုလေသည်။ သို့ဖြင့် သူတို့လေးယောက်သည် အတူတကွ တွေ့ဆုံ၍ အကြောင်းအရာမျိုးစုံကို ဆွေးနွေး ငြင်းခုံကြရန် အင်းလျားကန် စောင်းရှိ “ရေဇလာ”ဟိုတယ်၌ ချိန်းဆိုလိုက်ကြသည်။ ညနေ ၆ နာရီတွင်ဖြစ်သည်။ တစ်မိနစ် မလို၊ တစ်မိနစ်မစွန်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့လေးယောက်တွင် ခင်မောင်ရင်သည် အတိအကျဆုံးနှင့် အစေ့စပ် အသေချာဆုံးဖြစ်သလို အချိန်အမှန်ဆုံးလည်းဖြစ်လေသည်။ သို့ရာတွင် ယခုအကြိမ် တွင်တော့ သူသည် တစ်မိနစ်၊ နှစ်မိနစ်မျှ စွန်းရုံတွင်မကဘဲ နာရီနှင့်ချီ၍ နောက်ကျ ရပေတော့မည်။ ခင်မောင်ရင်သည် ညနေ ၄ နာရီခွဲလောက်တွင် သူ၏ရုံးခန်း၌ အလုပ် များကို လက်စသတ်၍ “ရေဇလာ” သို့ သွားရန် ဟန်ပြင်နေစဉ်တွင် လှမိုးညိုထံမှ တယ်လီဖုန်းလာလေသည်။ ယနေ့ည ၆ နာရီခွဲပွဲ ရုပ်ရှင်ကြည့်ချင်သည်ဟု ဆိုလေ သည်။ ခင်မောင်ရင်သည် ရုတ်တရက် ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။ တယ်လီဖုန်းခွက်ကိုကိုင်၍ အတန်ကြာ ငေးငိုင်နေမိသည်။ ၆ နာရီတိတိတွင် ‘ရေဇလာ” ၌ ကိုစိန်မြင့်တို့နှင့် ချိန်းထားသည် မဟုတ်ပါလား။ မန္တလေးမြို့မှနေ၍ သူတို့အား တကူးတကန့်လာတွေ့ သော ကိုပေါ်နှောင်းသည် နက်ဖြန်မနက်တွင် အနုပညာထွန်း ကားရာဒေသသို့ ပြန်ချေတော့မည်မဟုတ်ပါလား။ ထို့အတူ အင်မတန်ချစ်စရာကောင်း သော မအူပင်သူကလေး လှမိုးညိုနှင့် ရုပ်ရှင်ကြည့်ရမည့် အခွင့်အရေးကလည်းတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းသို့အားဖြင့် သူသည် မူလအစီအစဉ်ဖြစ်သော သူငယ်ချင်းသုံးယောက်နှင့် ချိန်းထားသည်ကိုဖျက်၍ ဒေါ၊ မော၊ ပျူ၊ ကြူ၊ ချို၊ ပြုံးသော လှမိုးညိုထံသို့ သုံးဘီးကား ဖြင့် သွားမိလေသောကြောင့်၊ ည ၆ နာရီခွဲပွဲကို ထိတွေ့မှု၊ မွှေးပျံ့မှုတို့ဖြင့် ကြည့်မိလေ သောကြောင့် သူ၏ဘဝကို အကြီးအကျယ်ပြောင်းလဲစေမည့်၊ သူ၏အသက်အန္တရာယ် ကို ဖက်နှင့်ထုပ်ထားစေရမည့် အဖြစ်အပျက်များသည် ထိုညမှစ၍ တစ်ခုပြီးတစ်ခု မမျှော်လင့်ဘဲ အစဉ်တစိုက် ပေါ်ပေါက်လာကြရလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ရာတွင် အနာဂတ်ကို ကြိုတင်၍ မသိမြင်နိုင်သော ခင်မောင်ရင်သည် နောက်တစ်နာရီအတွင်း ကြုံတွေ့ရမည့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ရာ အမှုကိစ္စအတွက် ဘယ်လိုမှ ပူပန်ခြင်းမရှိဘဲ လှမိုးညို၏စက်ဝန်းတွင် နစ်မွန်းရင်း အခြားရုပ်ရှင်ကြည့် ပရိသတ်များနှင့်အတူ အကျပ်အညပ် တိုးဝှေ့လျက်ရှိလေတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တကယ်တော့ မလှုပ်သာလောက်အောင် ကျပ်လေ၊ မတိုးသာ မဆုတ်သာ လောက်အောင် ကပ်လေ သူက သဘောကျလေဖြစ်၏။ အမှန်မှာတော့ ကြီးမားသော လူအုပ်ကြီးက သူနှင့် လှမိုးညိုကို ထပ်ထပ်ရပ်ရပ်ရှိအောင် ကူညီစောင်မနေကြခြင်း ဖြစ်၏။ ရှေ့မှ လူအုပ်ကြီး ဖြုန်းခနဲတန့်သွားသောအခါတွင် သူမ၏ရင်သားများက သူ့ကျောကို အိခနဲ လာထိ၏။ နောက်မှ လူအုပ်ကြီးက ဇောင်းလွှတ်မြင်းများ ဖြစ်သော အခါတွင် သူမ၏တင်သားများက သူ့ကို နွေးခနဲလာထိ၏။ မြောက်ဘက်မှ လူအုပ်ကြီး အိလာသောအခါတွင်လည်းကောင်း၊ တောင်ဘက်မှ လူအုပ်ကြီးက ပိလာသောအခါ တွင်လည်းကောင်း လှမိုးညိုသည် သူ၏ အုပ်မိုးနေသော ရင်ခွင်တွင်းသို့လာ၍ ခိုလှုံ၏။ ယင်းအခါများတွင် မျက်လုံးချင်းဆိုင်မိတော့ကာ နှစ်ယောက်စလုံး တဖိတ်ဖိတ်လက်၍ အပြုံးချင်းချိတ်မိ ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူ့ဘဝတွင် ပြင်းထန်သော ဘဝတိုက်ပွဲများ ရှိသလို ကြည်နူးနှစ်သိမ့်စရာ ကလေးများလည်းရှိ၏။ ခင်မောင်ရင်အဖို့ မလှုပ်ချင် မရှားချင်၊ မသယ်ချင် မပိုးချင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအောင် အလုပ်တွင် ပင်ပန်းခဲ့ရသည်များသည် လှမိုးညိုနှင့် တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လေအဟုန်တွင် မိုးတိမ်မည်းမည်းများ လွင့်ပါသွားသလို ကင်းစင်၍ သွားချေတော့၏။ သူ၏ ပြင်ပ ကိုယ်ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်းများနှင့် အတွင်းသွေးသား ဦးနှောက်စိတ်ဇောအာရုံတို့သည် တစ်ခါတည်း လန်းဆန်းရှင်သန်၍ လာကြ၏။ သို့ဖြင့် သူသည် လှမိုးညိုကို တပ်မက်၍ စွဲလမ်းနေပြီဟု ဆိုနိုင်၏။ ယင်းသို့ပင်လျှင် ချစ်နေပြီ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568879067285,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ed41b3f8-d084-4b43-a87d-967e7d096c19.jpg?v=1730211891"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/print-books-fiction-novels.oembed?page=2","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}