{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ် — အက်ဆေးနှင့်၀တ္ထုများ","description":null,"products":[{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-၀ထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်၃","title":"ဝထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်(၃)","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eခေါင်းလောင်းထိုးသံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cstrong\u003e[\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e]\u003c\/strong\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းကင်ပြင်တစ်ခုလုံးသည် ညိုညိုမှိုင်းမှိုင်းနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြေကြီးမှ တရိပ်ရိပ် တလွင့်လွင့်နှင့် တက်နေသော မီးခိုးများသည် မြေကြီးနှင့်ဝေး၍ ကောင်းကင်ပြင်သို့ တက်လာသည်နှင့်အမျှ ပျံ့နှံ့ကာ လွင့်ပါးနေကြပါ၏။ အာကာသက လေဆောင်သဖြင့် မီးခိုးမှိုင်းများသည် ကောင်းကင်ပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့လှုပ်ရှားကာ ညိုညိုမှိုင်းနေစေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြာသောကောင်းကင်သည် မရှိတော့။ အဘယ်စကြာဝဠာသို့ ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းနေပါပြီလဲ။ ပြာသောကောင်းကင်ပြင်သည်ကား မရှိ တော့။ ဆိတ်သုဉ်းလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြေကြီးပြင်မှတက်လာသော မီးခိုးမှိုင်းများသည် ကောင်းကင်မှာ ပျံ့လွင့်နေ၏။ ရှိနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငြိမ်းသာက သူမ ပင်ပန်းခြင်းကြီးစွာနှင့် ရပ်၍နေရာသော မြေကြီးပေါ်မှ တသကြေကွဲခြင်းဖြင့် ကောင်းကင်ကို လွမ်းဆွတ်စွာ မော်၍ ကြည့်နေသည်။ စိတ်၏ ချမ်းမြေ့ကြည်နူးခြင်းကို ပေးတတ်သော ကောင်း ကင်ပြာပြာကို ကြည့်ချင်မြင်ချင်၍နှင့် တူပါ၏။ ပြီးတော့ တစ်ယောက် တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြာသောကောင်းကင်သည်ကား မရှိတော့..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကောင်းကင်ပြင်တစ်ခုလုံးသည် ညိုညိုမှိုင်းနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဗန်းမော်တင်အောင် သူမ ပင်ပန်းကြီးစွာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေရသော မြေကြီး ပြင်မှ တရိပ်ရိပ် တလွင့်လွင့်နှင့်တက်နေသော မီးခိုးမှိုင်းများသည်သာ ကောင်း ကင်ပြင်မှာ ပျံ့လွင့်နေ၏။ ရှိနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ရာတွင် မငြိမ်းသာက မျှော်လင့်ခြင်း ကြီးမားစွာဖြင့် ကောင်း ကင်ပြင်ကို မော့ကြည့်နေတုန်းပင် ဖြစ်ပါ၏။ ပြာသောကောင်းကင်ကို မတွေ့ ရသဖြင့် ဝမ်းနည်းတသ မိလာသလားကား မပြောတတ်။ ပုလဲဥလို မျက် ရည်ပေါက်များက မျက်လုံးအိမ်မှ ပါးပြင်ပေါ်သို့ တစ်ပေါက်ပြီးတစ်ယောက် စီးဆင်းကျလာနေပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကောင်းကင်ပြင်ကား ညိုညိုမှိုင်း၍သာနေပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e[\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e၂\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e] \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးသည် နီနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူ့သွေးများ...သွေးများ.....လူ့သွေးများဖြင့် ချောင်းစီးကာ ခြင်း ခြင်းနီနေပါ၏။ မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးမှာ ရဲရဲနီနေပါ၏။ သွေးများ... လူ့ သွေးများ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငြိမ်းသာက ပြာသောကောင်းကင်ပြင်ကို တသခြင်းအား ဆုံးရှုံး စွန့်လွှတ်ရသောအခါ၌ မျက်ရည်ကြီးငယ်ဖြင့် သူမ အနိုင်နိုင် အားခဲကာ ရပ်နေရသော မြေကြီးပြင်ကို ဝမ်းနည်းပက်လက် ငုံ့၍ကြည့်မိပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရေ၊ မြေ၊ တော၊ တောင်၊ မြစ်၊ ချောင်း၊ သမုဒ္ဒရာ၊ အင်းအိုင်၊ လူနေအိမ်ခြေများဖြင့် တစ်ခါက အင်မတန် သာယာစိုပြည်ခဲ့သော မြေ ကြီးက ဘယ်မှာလဲကွယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကောင်းကင်၌ ဆုံးရှုံးရခြင်းကို သက်သာစေအံ့အလို့ငှာ မြေကြီး ကိုငုံ့၍ ကြည့်မိပြန်သောအခါ၌လည်း မငြိမ်းသာတစ်ယောက်အတွက်မှာမူ ဘယ်မှာများလည်း သက်သာခြင်းရယ်..... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြေကြီးသည် ခြောက်သွေ့ ကာ အက်ကွဲနေပါ၏။ မီးလောင်မြေ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သစ်ပင်၊ ပန်းပင်တို့သည်လည်း မည်းနက်သော ငုတ်တိုများဖြင့် သာ ကျန်ရစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြို့ရွာတိုက်ဟာ အိမ်ခြေများအားလုံးသည် လဲပြိုကွဲကာ ပြာပုံ အတိသာ ရှိပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘယ်မှာလဲ သက်သာခြင်းရယ်..မငြိမ်းသာက သက်သာခြင်းကို မြည်တမ်းနေသည်။ ဤမြေကြီးပြင်ပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင် ကျန်ရစ်တော့သော သတ္တဝါတစ်ကောင်လို သက်သာခြင်းကို ရှာနေပါ၏။ “ဘယ်မှာလဲ” သက်သာခြင်းရယ်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သက်သာခြင်းကိုကား မတွေ့ရ၊ သက်သာခြင်းသည်လည်း ကောင်း ကင်နှင့် မြေကြီးလို ဆိတ်သုဉ်း၍များ သွားနေလေပြီလော။ မငြိမ်းသာက စိုးရွံ့စွာဖြင့် သက်သာခြင်းကို ရှာနေ၏ ။ သက်သာခြင်းကိုကား မတွေ့ရ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မီးလောင်ထားသော မြေကြီးပြင်၏ တိုက်ပြိုတိုက်ပျက်များ၊ လမ်း ကြိုလမ်းကြားများမှ သွေးများ၊ သွေးများသည် ခြင်းခြင်းနီ စီးဆင်း၍ ထွက်နေပါ၏။ ဤသွေးများသည် ကောင်းကင်ပြင်တစ်ခုလုံးအား မီးခိုး မှိုင်းများက ဖုံးလွှမ်းသွားသလို မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးလည်း ဖုံးလွှမ်းသွားလိမ့် ဦးမည်လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငြိမ်းသာက ကောင်းကင်ကို မျှော်လင့်စွာ မော့ကြည့်ခဲ့ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကောင်းကင်၌ မျှော်လင့်ခြင်းကို မတွေ့ရသောအခါ စိတ်ပျက် ဝမ်းနည်းခြင်းများဖြင့် သူမ ရပ်နေသော မြေကြီးကို ငုံ့၍ကြည့်မိပြန်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူ့သွေးများ...သွေးများ၊ လူ့သွေးများဖြင့် ချောင်းစီးကာ ခြင်းခြင်း နီနေပါ၏။ မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးမှာ ရဲရဲနီနေပါ၏။ သွေးများ...လူ့သွေးများ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးကား နီနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e[\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e၃\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e] \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကောင်းကင်ပြင် တစ်ခုလုံးသည် ညိုညိုမှိုင်းနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးသည် နီနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏အကြားမှာ မငြိမ်းသာတစ်ယောက် က သက်သာခြင်းကို ရှာဖွေနေပါ၏။ ပြာနေသော ကောင်းကင်ကိုလည်း ရှာ၏။ စိမ်းလန်းစိုပြည်၍ သာယာခဲ့သော ရေ၊ မြေ၊ တော၊ တောင်နှင့် လူနေအိမ်ခြေကိုလည်း ရှာခဲ့၏။ ထိုသက်သာခြင်းများကိုကား တစ်ခု မတွေ့ခဲ့ရ၊ ဘယ်ရောက်သွားကြပြီလဲကွယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြေကြီးပြင်မှ ဟုန်းဟုန်းတောက် လောင်ကျွမ်းခဲ့သောမီး၏ မီးခိုးများက ပြောသော ကောင်းကင်ပြင်တစ်ခုလုံးဆီသို့ တရိပ်ရိပ်တက်ကာ ညိုညိုမှိုင်းနေစေပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြေကြီးကို သာယာစိုပြည်စေခဲ့သော လူများနှင့် သူတို့၏ အစု အဝေးကို စစ်ဆိုသော သတ္တဝါကြီးက ဖောက်ခွဲဖြိုဖျက်ကာ လောင်တိုက် သွင်းသွားခဲ့သည်မှာ ဘယ်လောက်များ ကြာခဲ့သေးလို့ပါလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငြိမ်းသာက ထိုစစ်ဆိုသော ကြမ်းတမ်း ရက်စက်လှသည့် သတ္တဝါ ကြီးကို မျက်ဝါးဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်လိုက်ခဲ့ရ၍ ထိုသတ္တဝါကြီး၏ လက် ချက်ဖြင့်ပင် ဘယ်လောက်များ အသည်းနာဖွယ်ရာများကို ဆက်ကာ ဆက်ကာ အလူးအလဲ ခံခဲ့ရပါပြီလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးသည် သွေးများ၊ လူ့သွေးများဖြင့် ခြင်းခြင်းနီ နေပါ၏။ လူပေါင်း ဘယ်လောက်တောင် ဖမ်းစားသတ်ဖြတ်ခြင်းခံခဲ့ရ၍ ဤသွေးများက မြေကြီးတစ်ပြင်လုံး ဖုံးလွှမ်းလုမတတ် စီးထွက်နေရပါသလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငြိမ်းသာ သိသောစာရင်းတွင် လူလေးယောက်ပါရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငြိမ်းသာက ဘုရင်ဂျီဘာသာဝင် မြန်မာအမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း သူမယောက်ျား ကိုသက်ရှည်က ဗုဒ္ဓဘာသာ မြန်မာ လူမျိုး ဖြစ်သည်။ မငြိမ်းသာနှင့် ကိုသက်ရှည်တို့ လင်မယားနှစ်ယောက် တွင် သားသမီးသုံးယောက် ရှိပါ၏။ သားအကြီး မောင်ဘခင်က ကွန်မြူနစ် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်၍ သမီးအလတ် ကြေးယုံက သူနာပြုဆရာမ ဖြစ်လေ သည်။ သားအထွေးဆုံး မောင်မြမောင်က ကျောင်းသား ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငြိမ်းသာရဲ့ ယောက်ျား ကိုသက်ရှည်က ဂျပန်ဗုံးကြဲစဉ်က ဗုံးဆန် မှန်၍ သေဆုံးသွားကာ သားအငယ်ဆုံး မောင်မြမောင်က အင်္ဂလိပ်နှင့် ဂျပန် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားသဖြင့် ကျည်ဆန်မှန်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့ရပြန်သည်။ သား အကြီး မောင်ဘခင်ကို ဂျပန်ကင်ပေတိုင်များက အမျိုးမျိုး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်၍ ဘယ်အရပ်မှာ သစ်ပစ်လိုက်သည်ကိုကား မသိခဲ့ရ။ သမီး မကြေးယုံကအင်္ဂလိပ်တပ်များနှင့် အိန္ဒိယသို့ လိုက်ပါသွားစဉ်က ဂျပန်လေယာဉ်က ပစ်ခတ်သော စက်သေနတ်ကျည်ဆန် ထိမှန်၍ သေဆုံးသွားခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငြိမ်းသာ သိသောစာရင်းတွင် စစ်ဆိုသော သတ္တဝါကောင်ကြီး၏ လက်ချက်ဖြင့် လူလေးယောက် သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ပါ၏။ သည့်အပြင် သူလို ဆုံးရှုံးခြင်းခံရသော ဇနီးသည်ပေါင်း၊ မိခင်ပေါင်း အဘယ်မျှ ရှိနေ လိမ့်ဦးမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယခုမူ မငြိမ်းသာသည် လင်သည်ဆုံးရှုံးခြင်း ခံခဲ့ရသော ဇနီး သည်အဖြစ်နှင့် လည်းကောင်း၊ သားသမီးသုံးယောက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော မိခင်အဖြစ်နှင့် လည်းကောင်း တစ်ယောက်တည်းသော မုဆိုးမ မိခင်အဖြစ် ဤမြေကြီးနှင့် ကောင်းကင်၏အကြားမှာ ရပ်နေပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြာသောကောင်းကင်ကလည်း မရှိတော့...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စိမ်းလန်းသော၊ သာယာသော ဤမြေကြီးပြင်၌လည်း မီးလောင် မြေနှင့် အပြိုအပျက်များအကြားမှ သွေးများ...လူ့အသွေးများ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကောင်းကင်သည် ညိုညိုမှိုင်းနေ၏။ မြေကြီးကား ရဲရဲနီသော သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းပေကျံနေပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e[ ၄ ]\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သွေးများ... လူ့သွေးများဖြင့် ခြင်းခြင်းနီနေသော မြေကြီးနှင့် ညိုညိုမှိုင်းနေသော ကောင်းကင်၏အကြားမှာ မငြိမ်းသာက တစ်ယောက် တည်း ပင်ပန်းကြီးစွာဖြင့် ရပ်နေရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိုးနှင့်မြေ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သာယာခြင်း ဘာတစ်ခုမျှမရှိ။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများဖြင့်သာ ဖုံးလွှမ်းခြိမ်းခြောက်လျက် ရှိနေပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငြိမ်းသာသည် ပင်ပန်းလျက် ရှိ၏။ ကြောက်ရွံ့လျက်ရှိ၏။ ဒါမျှ မကသေး ဝမ်းနည်း၍ ယူကျုံးမရလည်း ဖြစ်နေပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လင်နှင့်တကွ သားသမီး သုံးယောက်စလုံးကို စစ်ဆိုသော သတ္တဝါ ကြီးက သူမ၏ နှလုံးသည်းပွတ်များအကြားမှ ရက်ရက်စက်စက် ဆွဲဆုတ်၍ ယူသွားခြင်းကို နာကျင်ခြင်းကြီးစွာဖြင့် ခံလာခဲ့ရပြီးသည့်နောက် သူမ၏နေအိမ်နှင့် လူ့တစ်လောကလုံးကို သွေးများ...သွေးများဖြင့် ရဲရဲနီပေကုန် စေကာ ဖုံးလွှမ်းသွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါ၏။ အပြိုအပျက်နှင့် မီးလောင်မြေကို သာ ကျန်ရစ်ခဲ့စေပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယခုမူ မငြိမ်းသာသည် မုဆိုးမ ဖြစ်ပါ၏။ သားသမီးများနှင့်တကွ အိုးခြေအိမ်ခြေများ အားလုံးကိုလည်း ဆုံးခဲ့ရပြီးဖြစ်၍ တစ်ယောက်တည်း သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူမ၏ လူ့တစ်လောကလုံးသည် ဟင်းလင်းပွင့်၍ လွင်တီးခေါင် ပမာ ဗလာကျင်းနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သာယာစရာမရှိ၊ ပျော်မွေ့စရာမရှိ အဆိုးဆုံးတစ်ခုက မျှော်လင့် ခြင်း မရှိတော့ခြင်း ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ယောက်တည်း မြေကြီးပေါ်မှာ လင်သေ၊ သားသမီးများ ဆုံးရှုံး၍ အသက်ရှင်နေရခြင်း၌ မည်သို့များ အနက်အဓိပ္ပာယ် ရှိနိုင်ပါဦး မည်နည်း။ တကယ်သာဆိုတော့ ဤအဓိပ္ပာယ် မရှိခြင်းမှာ မငြိမ်းသာတစ်ယောက်မျှသာ မဟုတ်။ စစ်ကြောင့် မုဆိုးမတွေ ဘယ်လောက်များရှိနေ ပါပြီလဲ။ စစ်ကြောင့် သားဆုံးရသော မိခင်တွေ ဘယ်လောက်များ ရှိနေ ပါပြီလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စစ်...စစ်...စစ်... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စစ်သည် လူ့လောကသို့ မရောက်လာမီပင် မိခင်တို့သည် ငိုရ၏။ မယားတို့သည် ငိုရ၏။ သားသမီးတို့သည်လည်း ငိုရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စစ်ရောက်လာသော ကာလ၌ မိခင်နှင့်တကွ သားသမီးများ အားလုံးပါ အတူတူ ရော၍ငိုရ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စစ်ပြီးသွားသော အခါ၌ကား... မငြိမ်းသာသည် မငိုနိုင်တော့။ ငိုပါဦးလား မငြိမ်းသာရယ်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငိုဖန်များ၍ မျက်ရည်ကို ကုန်နေပါပြီလော။ ငိုရဖန်များ၍ ငိုရခြင်းကို ကြောက်ရွံ့ နေပါပြီလား မသိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငိုလေ...မငြိမ်းသာ၊ ငိုလေ... မငြိမ်းသာက မငိုနိုင်တော့..\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e( ၅ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းကင်သည် ညိုညိုမှိုင်းနေတုန်းပင် ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြေကြီးသည်လည်း သွေးများ..လူ့သွေးများဖြင့် ရဲရဲနီနေတုန်းပင် ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မငြိမ်းသာက သက်သာရာလမ်းကို ရှာဖွေမတွေ့ဘဲ တစ်ယောက် တည်း ပင်ပန်းစွာနှင့် ရပ်နေရစဉ် မကြာမီကလေးကမှ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း ဘက်ဆီသို့ ဝင်ရောက်ပြေးသွားသော စစ်ဆိုသည့် သတ္တဝါကြီးက မိုးကုတ် စက်ဝိုင်းဆီမှပင် ပြန်၍ လှုပ်လှုပ်ရွရွနှင့် လုပ်၍နေပြန်ပါကော...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငြိမ်းသာက ကြောက်ရွံ့စွာ ရပ်နေရာမှ လက်တစ်ဖက်တွင် အဏုမြူနှင့် ဟိုက်ဒရိုဂျင် ဗုံးကြီးများကိုကိုင်ကာ နောက်တစ်ဖန် ထပ်၍ ပြန်ပြေးလာဦးမည့်သဏ္ဌာန်ဖြင့် လှုပ်လှုပ်ရွရွလုပ်နေသော သတ္တဝါကြီးကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသောအခါ၌ ငယ်သံပါအောင် တအားကုန်အော်၍ သတိလစ်ကာ ပြေးမိပြေးရာသို့ စွတ်ရွတ်၍ ပြေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငြိမ်းသာတစ်ယောက် စိတ်များနောက်သွားရှာလေပြီလား မသိ နိုင်ပါ။ ဟုတ်မည်တော့ မထင်ပါ။ ခမျာ ကြောက်ရှာ၍သာ ဖြစ်ဟန်တူပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သည်လို ပြေးမိပြေးရာပြေးရင်း မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီမှ သူ ရောက် လာမည့်အရေးကို မြူးထူးဟစ်အော် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သော စစ်သတ္တဝါ ကြီး၏ အမင်္ဂလာသံကြီးကို နားကွဲလုမတတ် ကြားလိုက်ရသောအခါ၌ ပြေးမိပြေးရာ စွတ်ရွတ်၍ ပြေးနေရာက သူမနှင့် မလှမ်းမကမ်း တောင် ကုန်းသာကလေးပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော ကက်သလစ်ဘုရား ရှိခိုးကျောင်းကလေးအတွင်းသို့ မငြိမ်းသာသည် သွေးအလန့်လန့် အထိတ် ထိတ်နှင့် ပြေးဝင်၍သွားမိပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အနုမြူဗုံးနှင့် ကြဲမည်” ဘာသံကြီးပါလိမ့်မလဲ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အမင်္ဂလာအသံကြီး။ ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံးနှင့် ကြဲချင်ကြဲမည်။ မငြိမ်းသာက နားကို ပိတ်လိုက်၏။ နောက် ဘုရားရှိခိုးကျောင်း\/\/\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထဲသို့ အရူးမတစ်ယောက်လို ပြေးဝင်သွားကာ သူမ ယုံကြည်ကိုးကွယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော ဘုရားရဲ့ ရှေ့တော်မှောက်တွင် ကြောက်ရွံ့စွာ ဒူးထောက်ကာ မျက်လုံး မှိတ်ထားလိုက်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်အချိန်၌ မငြိမ်းသာလို လင်သေ၊ သားဆုံးခဲ့ရရှာသော ကမ္ဘာ့အရပ်ရပ် အပြည်ပြည်မှ မုဆိုးမနှင့် မိခင်များသည် မိုးကုတ် စက်ဝိုင်းဆီတွင် တလှုပ်လှုပ် တရွရွနှင့် ခြိမ်းခြောက်နေသော စစ်သတ္တဝါ ကြီးအား တားဆီး၍ ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ရန် ကမ္ဘာ့ ငြိမ်းချမ်းရေး ညီလာခံကြီး၌ ငြိမ်းချမ်းရေးခေါင်းလောင်းများ တညီတညွတ် တည်း ထိုးနေကြသည်ကို ကျေးဇူးပြု၍ နားထောင်လိုက်စမ်းပါဦးလား မငြိမ်းသာရယ်.....။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562709835925,"sku":"","price":7560.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_64d790af-572e-4060-92d1-2474b9dc6cf3.jpg?v=1730207138"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-၀ထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်၂","title":"ဝထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်(၂)","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eဆိုက်ကားသမားနှင့် မုဆိုးမသားအမိ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eဤသုံးဦးတို့၏ အကြောင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          နွေခေါင်ခေါင် ပူလောင်ရနှင့် အိုက်ရ၊ စပ်ရသည့်အထဲ ဖုန်ကထူ၍ ရေ ကလည်း ရှားလိုက်ချေသေး၏။ ထိုအထဲတွင် ခြင်ကလည်း ဖွဲနှင့်ဆုပ်၍ ပက်နေသည်နှင့် မခြား။ ကိုက်လှခဲလှသည့်အကြားမှပင် ခြင်ထောင်ကို လည်း မရတတ်ချေ။ မည်ကဲ့သို့ပင်ရှိစေ အပယ်ခံ ဥက္ကလာပသည် ကုလားသေ ကုလားမော အိပ်စက်လျက်ရှိလေပြီ။ တခေါခေါနှင့် ခုနစ်အိမ်ကြား၊ ရှစ်အိမ်ကြားမျှပင် ဟောက်လျက်ရှိလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အချိန်မှာ ညကိုးနာရီသာသာခန့် ဖြစ်၏။ တစ်နေ့လုံး ပူထား သဖြင့် လေသည် ငြိမ်လျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရန်ကုန်မြို့တွင်း၌မူကား ညသည် လှပတုန်းပင်ဖြစ်၏။ နုတုန်း ပျိုတုန်းနှင့် အရွယ်ကောင်းတုန်းလည်း ဖြစ်၏။ သွားကြ၊ လာကြ၊ ပျော်ကြ၊ ပါးကြနှင့် စားကြ၊ သောက်ကြတုန်းလည်း ဖြစ်၏။ ည ၉ နာရီခွဲပွဲ ရုပ်ရှင် ကြည့်ရင်း အအေးဓာတ်ခံသူများ၊ လေဟာပြင် ညဈေးတန်းဘက်တွင် သရေစာ စားကြသူများ၊ အင်းလျားဘက်တွင် မော်တော်ကားနှင့် လေညင်း ခံကြသူများနှင့် ကမ်းနားလမ်းဘက်ရှိ မြနန္ဒာတွင် အအေးသောက်ကြသူများ စည်ကားသိုက်မြိုက်လျက်ရှိတုန်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ရာတွင် ရန်ကုန်မြို့တော်၏ အရန်မြို့၊ သို့မဟုတ် နောက် ဆက်တွဲ ဥက္ကလာပမူကား ပူအိုက်ရနှင့် ခြင်ကိုက်လှသည့် အကြားမှပင် ကုလားသေ ကုလားမောအိပ်လျက် ရှိလေသည်။ တခေါခေါနှင့် ဟောက်ကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျလျက် ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e[၂]\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အချိန်မှာ ည ၉ နာရီသာသာခန့်ဖြစ်၏။ တစ်နေ့လုံး ပူထား သဖြင့် လေသည် ငြိမ်လျက်ရှိ၏။ မည်ကဲ့သို့ပင်ဖြစ်စေ ဥက္ကလာပ မြို့သူ မြို့သားများသည် ယင်းသို့ စောစောစီးစီး အိပ်မောကျနိုင်ဖို့ လိုအပ်သည်။ အရေးလည်း ကြီးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              သင်းတို့တစ်တွေသည် များသောအားဖြင့် တစ်နေ့လုပ်မှ တစ်နေ့ စားကြရသူများ ဖြစ်သည်။ အလုပ်နှင့်လက် အပြတ်မခံနိုင်ကြသော မရှိ ဆင်းရဲသား အလုပ်ကြမ်းသမားများက များသည်။ ဆိပ်ကမ်းကုန်တင်ကုန်ချ အလုပ်သမားများ၊ စက်ရုံ အလုပ်ရုံ အလုပ်သမားများ၊ ခေါင်းရွက်ဗျပ်ထိုး ဈေးသည်များ၊ ဆိုက်ကားသမားများနှင့် နေ့စား အလုပ်ကြမ်းသမားများ လည်း ဖြစ်ကြသည်။ သည် အသင်းတို့တစ်တွေသည် တစ်နေ့လုံးလုံး နေပူကြီးထဲတွင် ရှိသမျှ သော အင်အားများကို ခြစ်ထုတ်၍ အလုပ်လုပ်ကြရသူများ ဖြစ်သည်။ နေကလည်းညှဉ်း၊ အားကလည်း ကုန်လျက်ရှိကြသူများ ဖြစ်သည်။ သင်း တို့တစ်တွေ၏ အသားအရေများသည် ခန်းခြောက်လျက် ကြွက်သားနှင့် အကြောအမျှင်များသည်လည်း ဖွတ်ဖွတ်ကြေလျက် ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နေပူချစ်ချစ်ကြီးထဲတွင် အလုပ်ရှင်များအား ရောင်းချခဲ့ရသော အားအင်များကို ပြန်လည် ဖြည့်စွက်ပေးနိုင်ရန် လိုအပ်သော အာဟာရ နှင့် ဆေးဝါးများကို သူတို့တစ်တွေသည် မတတ်နိုင်ကြချေ။ မသေရုံ တစ်မည်မျှသော လုပ်ခကလေးများနှင့် မသေထမင်း၊ မသေဟင်းကလေး များလောက်ကိုသာ အလျဉ်မပြတ်အောင် စားသောက်နေကြရသည်။ အသက်ရှင်နေကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အသက်မွေးလောက်သော အာဟာရကိုမျှ သင်းတို့ကိုယ်ကိုမှ သင်းတို့ မကျွေးမွေးနိုင်ကြသောအခါ ဝဝလင်လင် အိပ်စက်ခြင်းပြုဖို့မှ တစ်ပါး ယင်းနောက်ပိတ် ခွေးများအတွက် အခြား ကိုးကွယ်ရာမရှိတော့ချေ။ နောက်တစ်နေ့တာ အသက်ရှင်ဖို့ အရေးအတွက် သူတို့ ဖြစ်သည့်နည်းနှင့် အိပ်စက်နိုင်ဖို့ လိုသည်။ ပူလှလောင်လှသည့်အထဲ ဖွဲနှင့်ဆုပ်၍ ပက်နေ သည်နှင့်မခြား၊ ခြင်ကိုက်နေသည့်အကြားမှ ခြင်ထောင်မရှိဘဲနှင့်လည်း သင်း တို့တစ်တွေသည် ကုလားသေ၊ ကုလားမော အိပ်စက်လျက်ရှိကြသည်။ တခေါခေါနှင့် ခုနစ်အိမ်ကြား၊ ရှစ်အိမ်ကြားမျှပင် ဟောက်လျက်ရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e[၃]\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမှတ်(၂) မော်တော်ယာဉ်လိုင်း၏ ဂိတ်ဆုံးဖြစ်သော ဥက္ကလာ၏ အစွန်ပိုင်းရပ်ကွက်သည် ပူလောင်ခြင်း၊ အိုက်စပ်ခြင်းနှင့် ခြင်ကိုက်ခြင်း များအားလုံး ပေါင်းစည်းထားသော ည၏ အမှောင်ထုဝယ် နစ်မွန်းမိန်းမော နေဟန်ရှိသည်။ တဲပုတ်နှင့် အိမ်ငယ်များအားလုံးပင် မီးများငြိမ်းသတ်ကာ ငြိမ်သက်လျက်ရှိသည်။ သို့ရာတွင် ကွင်း၏အစပ်ဘက်တွင် ဖြစ်ကတတ် ဆန်းနှင့် လူနေ၍ဖြစ်ရုံမျှ ဆောက်လုပ်ထားရဟန်ရှိသော တဲငယ်တစ်ခု အတွင်း၌ကား မကြာခဏ တဟွပ်ဟွပ် ချောင်းဆိုးသံကို ကြားရသည်။ ချောင်းသံမှာ အအေးမိသော ချောင်းနှင့်မတူဘဲ မီးယပ်ချောင်းနှင့်တူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အသက်ရှူ မှားတော့မလောက် တဟွပ်ဟွပ်ချောင်းဆိုးလိုက်ရ ပြီးသောအခါတိုင်း မရင်သည် တစ်ခါတည်းပင် အသက်ထွက်ရမည်လောက် မော၍မော၍ သွားလေသည်။ “ငါ့နှယ်နော်..... တစ်ခါတည်း အသက်ပါသွားရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ”ဟုလည်း ညည်းညူ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မရင်အဖို့ အသက်ရှင်နေရခြင်းသည်ပင် ကြီးမားလှသော ဝဋ်ဒုက္ခ တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လေသည်။ ဆေးရုံတက်ဖို့နှင့် ဆေးကုဖို့ကား ထားဘိဦး၊ မသေရုံ စားရဖို့အရေးနှင့် ဖြောင့်ဖြောင့်ကလေးအိပ်နိုင်ဖို့ အရေးများပင် ခပ် ကျပ်ကျပ် ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အနည်းငယ် အမောပြေသွားသလိုရှိသောအခါ မရင်သည် ၎င်း ၏ဖျာဘေးတွင် အဆင်သင့်ထားရှိသော ကွမ်းရွက်နှင့် ဆားကို လှမ်းယူကာ ငုံလိုက်ရသည်။ မရင်၏ ဆေးကား ဒါပဲ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကွမ်းနှင့် ဆားရည်များ လည်ချောင်းထဲသို့ ဆင်းသွားသဖြင့် အနည်းငယ်သက်သာ ခံသာသလိုရှိသည်။ ယင်းသို့ သက်သာခံသာတုန်း အချိန်ကလေး မရင်သည် ဆိုက်ကားအနင်းထွက်နေသော လင်လုပ်သူနှင့် သူ့ ပထွေးနှင့် စကားများ ရန်ဖြစ်ပြီးနောက် အိမ်မှထွက်သွားသည်မှာ သုံးရက်မျှရှိပြီဖြစ်သော သားလုပ်သူကို လှမ်း၍မျှော်ရပြန်သည်။ သားနှင့် လင် သို့မဟုတ် သခင်နှင့် ဘုရားတို့ကို မျှော်ရတိုင်း မရင်သည် မောလာ ရပြန်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤပထွေးနှင့် ၎င်း၏ မယားပါသား တို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မတည့်ကြသောကြောင့် ဖြစ်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မယားပါသားနှင့် ပထွေးတို့သည် တည့်ခဲလှသည်။ ထိုအကြောင်း ကို မသိ၍သော် လည်းကောင်း၊ မစဉ်းစားမိဘဲသော်လည်းကောင်း မရင် သည် နောက်အိမ်ထောင် ပြုခဲ့ခြင်းတော့ကား မဟုတ်ချေ။ သိလျက် စဉ်းစား မိလျက်အကြားမှ မည်ကဲ့သို့မျှ မတတ်နိုင်၍ နောက်လင်ယူလိုက်ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မရင်၏ ပထမ လင်ကြီးမှာ လက်သမားဖြစ်လေသည်။ လွတ် လပ်ရေး မရမီကလေးက အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် ဦးဝိစာရကွက်သစ်တွင် ဣန္ဒြေရရကလေး နေနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ပထမ လင်ကြီးနှင့် မရင်သည် ဆယ် နှစ်ခန့်မျှ ပေါင်းသင်းရသည်။ သားတစ်ယောက် ရသည်။ ထိုသားကလေး ကိုးနှစ်သားခန့်တွင် လက်သမားဆရာသည် တိုက်အပေါ်ထပ်မှ လိမ့်ကျ ၍ သေဆုံးသွားလေသည်။ မရင် မုဆိုးမဖြစ်ရသောအခါ အသက်သုံးဆယ် မျှပင် မရှိတတ်သေးချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လက်သမားဆရာသည် မရင်တို့ သားအမိအတွက် ဘာပစ္စည်း မျှ ချန်မထားခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် မုဆိုးမဖြစ်ရလျှင် ဖြစ်ရခြင်း မရင်သည် ဆေးပေါ့လိပ် အလိပ်သင်ရသည်။ တော်တော်ကလေး ဟန်လာသောအခါ ဆေးလိပ်ခုံတစ်ခု၌ အလုပ်ဆင်းရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆေးလိပ်လိပ်ရသောအလုပ်သည် အတော်အညောင်းခံရသော အလုပ်ဖြစ်လေသည်။ သို့ရာတွင် တစ်နေ့လျှင် သုံးလေးကျပ်ထက်တော့ ပို၍ မဝင်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မုဆိုးမ မရင်သည် ၎င်း၏သားကလေးကို ကျောင်းဆက်၍ မထားနိုင်သဖြင့် သည်အတိုင်း ပစ်ထားရလေသည်။ လူကြီးမိဘနှင့် ဆရာသမားများက ကွပ်ညှပ်ထိန်းသိမ်း၍ ပညာသင်ပေးရမည့် အသက် အရွယ်တွင် သာအေးသည် အထိန်းအကွပ်မရှိဘဲ ပစ်အထားခံရသောအခါ လူဘော်လူကြော့ကလေး ဖြစ်လာသည်။ လူလေကလေး ဖြစ်လာသည်။ မိခင်လုပ်သူ အလုပ်ဆင်းနေခိုက် တစ်နေ့လုံး သွားချင်ရာသွား၊ လည်ချင် ရာလည်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ညသန်းခေါင်သန်းလွဲမှပင် အိမ်သို့ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         မရင်သည် ၎င်း၏သားကလေးကို ကိုးနှစ်သားအရွယ်လောက်မှ အစပြုကာ တစ်စထက်တစ်စ လက်လွှတ်လာရသည်။ ထို့ကြောင့် သာအေး သည် ပို၍ပို၍ ပျက်စီးလာသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မိခင်၏ အလစ်တွင် ခြေ စောင့်လက်စောင့်ထားသော ငွေစကလေး ငါးကျပ်၊ တစ်ဆယ်ကိုပင် ခိုးယူ ကာ အိမ်သို့ သုံးလေးရက်မပြန်ဘဲ နေတတ်သည်။ ထိုအခါများ၌ မရင်သည် သားလုပ်သူအတွက် ပူပန်ကာ အိပ်စက်မပျော်နိုင်ဘဲ ဖြစ်ရပြန်သည်။ သာအေးသည် မုဆိုးမ မိခင်ကို မသနား၊ မညှာတာ၊ များစွာ ဒုက္ခပေးသော သူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e[ ၄ ]\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မဟာရန်ကုန် စီမံကိန်းကို လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ရန် အတွက် ဦးဝိစာရကွက်သစ်ကို ဖျက်သိမ်း ရှင်းလင်းကြသောအခါ မရင် သည် ခွေးနေစရာမရှိဆိုသောစကားလို ဖြစ်ရလေသည်။ ထို့ကြောင့် မိမိတို့ နှင့် တစ်ခန်းစီ၍ နေထိုင်ကြသော ဆိုက်ကားနင်းစားသူ ဦးထွန်းခင်ဒေါ်လှတို့ လင်မယားနှင့် ကပ်ရပ်ကာ ဥက္ကလာပသို့ ပါလာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဦးထွန်းခင်သည် ကိုယ်ပိုင်ဆိုက်ကားနင်းသူ ဖြစ်သည်။ သားသမီးတစ်ယောက်မျှလည်း မထွန်းကားသောကြောင့် ချောင်ချောင်လည်လည် ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဥက္ကလာပတွင်ရသော မြေကွက်တွင် တဲတစ်လုံး ဆောက် နိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မရင်တို့ သားအမိသည် ဥက္ကလာပသို့ ဦးထွန်းခင်တို့ လင်မယား နှင့်ကပ်လျက် လိုက်ပါလာပြီးနောက် လေးငါးလခန့်အကြာတွင် ဒေါ်လှတင် ဆုံးလေသည်။ ဒေါ်လှတင်ကို သင်္ဂြိုဟ်ဖို့ရန်အတွက် ငွေပိုမရှိသဖြင့် ဦးထွန်း ခင်သည် ၎င်း၏ ဆိုက်ကားကို ရောင်းချထုခွဲလိုက် ရလေသည်။ ကိုယ်ပိုင် ဆိုက်ကားဘဝမှ အငှားဆိုက်ကားနင်းသမား ဖြစ်လာရသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းသို့ မုဆိုးဖိုနှင့် မုဆိုးမ ဖြစ်လာကြသော ဦးထွန်းခင်နှင့် မရင် တို့သည် တဲတစ်လုံးအတွင်း အတူနေထိုင်ကာ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် လုပ် ကိုင်ကြသည်။ ဦးထွန်းခင်က ဆိုက်ကားနင်းသည်။ မရင်က ဆေးလိပ်ခုံ အလုပ်ဆင်းသည်။ ကြားက လွတ်နေသော သာအေးကတော့မူ အရင်အတိုင်း ပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှစ်အတန်ကြာမျှ အတူတကွ နေထိုင်လာကြသူချင်းဖြစ်၍ မရင် သည် မယားမရှိသော ဦးထွန်းခင်နှင့်အတူ နေထိုင်ရခြင်းကို ဘာမျှ အထွေ အထူး မစဉ်းစားမိချေ။ ၎င်းအပြင် ဦးထွန်းခင်သည် အသက်ငါးဆယ်နီးပါး ခန့်အရွယ်ဖြစ်၍ မရင်သည် ၎င်းထက် အသက် ၁၅ နှစ်သာသာမျှ ကြီးသော ထိုမုဆိုးဖိုကြီးကို ဦးလေး သားချင်းကဲ့သို့ သဘောထားလေသည်။ ထမင်းဟင်းများ ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးရုံမက ၎င်း၏အဝတ်အစားများကိုပင် လျှော်ဖွပ်ပေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဖွဲတစ်ဆုပ်ကိုနိုင်သော ယောက်ျားများသည် သားစိတ်၊ မယား စိတ် ရှိတတ်ကြသည်ဆိုသောစကားကို မရင်သည် အမှတ်မဲ့ သဘောထား ခဲ့သည်။ ၎င်းအပြင် ဦးထွန်းခင်သည် ဆိုက်ကားနင်းစားနိုင်လောက်အောင် ကျန်းမာသန်စွမ်းသော လူကြီးတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သည်မဟုတ် သလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သာအေးသည် တစ်ညသောအခါ မရင် ဝှက်ထားသော ခြေစောင့် လက်စောင့် ငွေစကလေးများထဲမှ ငါးကျပ်တန်တစ်ရွက်ကို ခိုးယူကာ အိမ်မှထွက်ပြေးသွားလေသည်။ သူသည် လေးငါးရက်ကြာမျှ နေအိမ်သို့ ပြန် မလာချေ။ ယင်းသို့ သာအေးကလည်းမရှိ၊ နှစ်ယောက်တည်း အိပ်စက် ခြင်းပြုရသော ညတစ်ည၌ ဦးထွန်းခင်သည် ရဲဆေးတင်ရန် အရက်များသောက်စားလာပြီးနောက် မရင်၏ ခြင်ထောင်အတွင်းသို့ အတင်းအဓမ္မ ဝင်အိပ်စက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         မရင်က မသင့်လျော်သည့် အကြောင်းကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် တောင်းပန်လေသည်။ သို့ရာတွင် မူးရူးနေသော ဦးထွန်းခင်သည် အကြမ်း ဖက်လေတော့သည်။ “ငါ မနေနိုင်တော့လို့ပါ မယ်ရင်ရယ်” မူးမူးနှင့် ထိုကဲ့သို့ ပြောဆိုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e[၅]\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သာအေးနှင့်တကွ အိမ်နီးနားချင်းများ မရိပ်မိရအောင် မရင်နှင့် ဦးထွန်းခင်တို့သည် ထိုကဲ့သို့ အခြေမပျက် ပိပိရိရိနှင့် တစ်နှစ်ခန့်မျှ တိတ် တိတ်ပုန်း ဆက်ဆံနေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ သို့ရာတွင် ထိုအမှုမျိုးသည် ကြာ ရှည်လေးမြင့် ဖုံးကွယ်ထား၍ ရနိုင်ကောင်းသောအမှုကား မဟုတ်ချေ။ တစ်စ ထက်တစ်စ ဘေးလူများ သိလာကြသည်။ ထို့ကြောင့် မထူးတော့ပြီဖြစ်၍ အတိအလင်း နေထိုင်ခြင်း ပြုလိုက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သာအေးသည် သိတတ်စပြုလာပြီဖြစ်သော အသက်အရွယ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သဖြင့် ဦးထွန်းခင်ကဲ့သို့ လူကြီးတစ်ယောက်အား သူ့ အမေက လင်လုပ်နေခြင်းကို အနည်းငယ်မျှ သဘောမကျချေ။ ရှက်လေ သည်။ သို့ရာတွင် အမေနှင့် ပထွေးတို့နှင့် ကင်း၍လည်း မနေနိုင်ပြန်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သာအေးက ၎င်းအား သူ့အမေနှင့် အနည်းငယ်မျှ သဘောမတူ ခြင်းကို ဦးထွန်းခင် သိလေသည်။ ထို့ကြောင့် သာအေးကို ကျေနပ်အောင် အမျိုးမျိုး ချော့မော့နှစ်သိမ့်ကြည့်သည်။ ထိုသို့ နှစ်သိမ့်ချော့မော့ခြင်း ပြု လေလေ သာအေးသည် ပိုဆိုးလေလေဖြစ်သည်။ ရှက်သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562711212181,"sku":"","price":2970.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e8ccf36a-9ea7-4636-a6a2-07c2a5f7cf30.jpg?v=1730207158"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-၀ထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်၁","title":"ဝထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်(၁)","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမမလေးပန်စရာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          မြောက်လေက သုတ်လှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပဲခူးမြို့ လူကုံထံပိုင်း လိပ်ပြာကန်ဘက်တွင် ဖြစ်လေသည်။ ကန်ဘက် သို့ မျက်နှာမူ၍ ဆောက်ထားသော ဆင်ဝင်နှင့် တိုက်ခံအိမ်ကြီး၏ ဧည့်ခန်း ဆောင်ဦး မျက်နှာစာ ပြတင်းပေါက်ဝယ် အသက် ၂ဝ သာသာခန့် ဖြူဖြူချော ချော မိန်းမပျိုတစ်ယောက်သည် မြောက်လေပြန်ဦးဝယ် လှုပ်ကစားနေသော ခြံစည်းရိုး ပုဏ္ဏရိပ်ပင်ကလေးများကို လှမ်း၍ကြည့်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကဗျာဆရာ ကိုသန်းဆွေက မိန်းမပျို၏နောက်ပိုင်းကို တစ်ချက်မျှ လှမ်း ၍ မော်ကြည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နွဲ့” သူက ခပ်အေးအေး ခေါ်လိုက်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့က ပုဏ္ဏရိပ်ပင်ကလေးများကို ကြည့်နေရာမှ ချာခနဲလှည့်ကာ သူ့ကို ကြည့်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာပြောမလို့လဲ ဟင် ကိုသန်းဆွေ” နွဲ့က သူ့ကို မခို့တရို့ပင် ပြုံးလိုက် ရင်းက မေးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုယ်တို့ ဒီလိုပဲ နေသွားရတော့မှာလား နွဲ့ ရယ်” သူက ကဗျာဆရာပီပီ ပင်ဘဲနှစ်လုံးဆင့်ကာ ကဗျာဆန်ဆန် အဖြည့်ခံပေးလိုက်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ က အသံကလေးများထွက်အောင်ပင် တခစ်ခစ် ရယ်ပစ်လိုက်ပေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ ရှေ့မှာ မျက်နှာကလေးနှင့် တွေ့ နေရာမှ ကဗျာဆရာကိုသန်းဆွေ က နွဲ့ ကို အလန့်တကြားပင် မော်၍ကြည့်လိုက်သည်။ ဖွဲ့ ရယ်လိုက်ပုံကို သူက အံ့သြသွားပါသည်။ နို့က သူ့ကို ခနိုးခနဲ့ ရယ်လိုက်တာများလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဪ” သူ့ပါးစပ်မှ လွှတ်ခနဲ ထွက်သွားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ က မျက်နှာပိုး သတ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မဟုတ်သေးဘူး ကိုသန်းဆွေ၊ ရှင့်ဟာက ဟုတ်ကို မဟုတ်သေးဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           `\u003cspan\u003eနွဲ့ က ညည်းညည်းညူညူနှင့် ပြောလိုက်သည်။ ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်လိုများ မဟုတ်ရတာလဲ နွဲ့ ရယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \" ကိုသန်းဆွေနဲ့ နွဲ့တို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ခုလို သမီးရည်းစားဘဝနဲ့ နေလာကြတာ ဘယ် လောက် ကြာပြီလဲကွယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူကတော့ သူ့အမြင်ကို သူ့စကားလုံးကလေးတွေနှင့်သာပဲ ပြောနေ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခက်တော့တာပဲ ကိုသန်းဆွေ တစ်ယောက်တော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ က ကိုသန်းဆွေကို ပြောရမှာ အားနာသကဲ့သို့ ပြောလက်စ စကား ကို ဆုံးအောင်မပြောနိုင်ရှာဘဲ တစ်ပိုင်းတစ်စနှင့် ရပ်ထားလိုက်ကာ သူမရဲ့ ချစ်သူကို သနားမိသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေမိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာများ ခက်ရပြန်တာတုန်း နွဲ့ ရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကဗျာဆရာကတော့ ကဗျာသာပဲ ဆန်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နွဲ့ ဘာပြောရဦးမှာလဲ ကိုသန်းဆွေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           နွဲ့ က စိတ်ပျက်စွာ ပြောလိုက် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုယ်တို့ လက်ထပ်ဖို့ ကိစ္စပေါ့ ” . ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ဒါကြောင့် ရှင့်ကို ခက်တယ်လို့ ပြောရတာပဲ ကိုသန်းဆွေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လာပြန်တုန်းပဲလား ဒီခက်တယ်ဆိုတာ နွဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မဟုတ်သေးဘူး ကိုသန်းဆွေ ရှင်ဟာလေ လူ့လောကအပြင်ဘက်မှာ တစ်ယောက်တည်း ရောက်နေပြီး ရှင့်ဘာသာရှင် စိတ်ကူးယဉ်နေတဲ့ လူ တစ်ယောက်ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မပြောရက်သော်လည်း မလွှဲသာသဖြင့် နွဲ့ က သူ့မျက်နှာကို သနား သလို၊ အားနာသလိုကြည့်ရင်း တစ်လုံးချင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်ရရှာ ပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက မည်သို့မျှတော့ ပြန်မပြော၊ ဟုတ်များပဲ ဟုတ်နေလို့လား ကဗျာ ဆရာရယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ ပြောတာကိုပဲ သူက အသား နားထောင်၍ နေရှာသည်။ သူ့ကို လူ့လောက အပြင်ဘက်မှာ ရောက်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါတဲ့။ နွဲ့ က သည်ဟာ နှင့်ပင် မပြီးလိုက်သေးတော့ တစ်ယောက်တည်း သူ့ဘာသာသူ စိတ်ကူးများ ပင် ယဉ်နေလိုက်သေးသော လူတစ်ယောက်ပါတဲ့လေ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက နွဲ့ ပြောတာကို အငေးသား နားထောင်ရင်း စဉ်းစားနေသလား...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရှင်လည်း ပညာတတ်တစ်ယောက်ပဲ ကိုသန်းဆွေ၊ ရှင် တတ်ထားတဲ့ ပညာတွေနဲ့ ရှင့်ဘာသာရှင်ပဲ စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါဦးတော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ငြိမ်နေသဖြင့် နွဲ့က ဆက်လက်၍ သြဝါဒများ ပေးနေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက မည်သို့မျှတော့ ပြန်မပြော၊ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် ဖွဲ့ ပြောနေ တာကိုပဲ အသားကြည့်ရင်းက ငြိမ်သက်စွာပင် နားထောင်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဗမာပြည်ထောင်စုတစ်ခုလုံး မီးဟုန်းဟုန်းတောက်ပြီး လူမှန်သမျှ ကယ်ပါယူပါ တစာစာဖြစ်နေတဲ့ ခုလိုအချိန်ဆိုး အခါဆိုးကြီးမျိုးမှာ ရှင့်ဘာသာ ရှင့်တစ်ယောက်တည်း “အေးရိပ်သာတဲ့ ပြည်ညောင်ညိုရဲ့ ဒိုးယိုစီးနေတဲ့ နဒီ တွင်းမှာ နွေရဲ့ နောက်ဆုံးသော နှင်းဆီတစ်ပွင့် မောင့်အိပ်မက်ရဲ့ ဧကရီ”တဲ့ စိတ်ကူးယဉ် ကဗျာကလေးတွေကို သီကုံးပြီးနေနိုင်တာများ ဘွင်းဘွင်းပြော ရင်တော့ ကိုသန်းဆွေကို နွဲ့ဖြင့် အံ့ပဲအံ့လို့ မဆုံးနိုင်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့က သူ့ကို မကြည့်တော့ဘဲ ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်ဆီသို့ လှမ်း မျှော်၍ကြည့်ရင်း ပြောနေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ စကား ဆုံးသွားသောအခါ ကဗျာဆရာက ပြုံးလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဗမာပြည်ထောင်စုကြီး မီးဟုန်းဟုန်းတောက်တာနဲ့ ကဗျာမစပ်ရတော့ ဘူးလား နွဲ့” သူက မေးခွန်းသစ်ဖြင့် အဘိဓမ္မာဆရာဆန်ဆန် မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေရာမှ နွဲ့ ချာခနဲလှည့်ကာ သူ့ကိုကြည့်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရှင့်မေးခွန်းကို ကောင်းကောင်း မသဲကွဲလိုက်လို့ ကိုသန်းဆွေ နောက် တစ်ခေါက်ပြန်ပြီးတော့ မေးလိုက်စမ်းပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          `\u003cspan\u003eနွဲ့ က ကျားမလေးသဖွယ် သူ့ကိုကြည့်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဗမာပြည်ထောင်စုကြီး မီးဟုန်းဟုန်းတောက်နေတာနဲ့ပဲ ကဗျာဆရာ တစ်ယောက်ဟာ သူ့ကဗျာသူ မစပ်ရတော့ဘူးလားလို့ မေးလိုက်တာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက ပြုံး၍ ခပ်အေးအေးပင် ပြောလေသည်။ “သြ ... ကဗျာဆရာဟာ သူ့ကဗျာသူ မစပ်ရတော့ဘူးတဲ့လား.....” ကဗျာဆရာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကထုပ်မှာ ကရင်တွေနဲ့ တိုက်ပွဲကြီးဖြစ်တဲ့နေ့က ရှင်က ဟင်္သာကုန်းမှာ တစ်ယောက်တည်းသွားပြီး ရေးလာခဲ့တဲ့ “မောင့်အိပ်မက်ရဲ့ ဧကရီ”ဆိုတဲ့ ကဗျာ ကို နွဲ့ က သိမ်းထားတယ် ထင်လို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟင် ... နွဲ့ မသိမ်းထားဘူလား၊ ဒီကတော့ နွဲ့ အတွက် အမြတ်တနိုး ရေးလာခဲ့ရတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နွဲ့ ဆုတ်ပြီးတော့ မီးရှို့ပစ်လိုက်တယ် ကိုသန်းဆွေ၊ ဒီဟာကို မပြော ဘူးလို့တော့ နေတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဆုတ်ပစ်တယ် ... မီးရှို့ပစ်လိုက်တယ် ... ဟုတ်လား နွဲ့ရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ က သူ့ကိုမကြည့်တော့ ပြန်၍လည်း စကားမပြောတော့ဘဲ အပြင် ဘက်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက ဝမ်းနည်းပက်လက်နှင့် ခေါင်းကို ခါနေလိုက်သည်။ သနားစရာ ကဗျာဆရာ ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အတန်ကြာအောင်ပင် စကားမပြောနိုင်ကြ တော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ ကတော့ ခြံစည်းရိုးတွင် လှပစွာစီတန်းစိုက်ပျိုးထားသော ပုဏ္ဏရိပ်ပင် ကလေးများကို အသားကြည့်နေစဉ် သူက ခေါင်းငုံ့ စဉ်းစားနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စစ်ကားများ သနပ်ပင်ဘက်သို့ ဝေါခနဲ၊ ဝေါခနဲ ဖြတ်သွားသံသည် မကြာခဏ ကြားရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အတန်ကြာပင် စကားမပြောနိုင်ကြဘဲ တိတ်ဆိတ်၍ နေရာမှ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နွဲ့” ဟု ကဗျာဆရာက ညှစ်ထုတ်၍ရလာသော အသံကလေးဖြင့် တိုးတိုးခေါ်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့က သူ့ကို လှည့်၍ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           နွဲ့ က သူ့ကို ပကတိ ဣန္ဒြေရရပင် ကြည့်နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ ရဲ့ ပကတိဣန္ဒြေရရမျက်နှာကို သူက အားယူ၍ကြည့်ရင်း .... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကရင်တွေနဲ့ ကထုပ်မှ တိုက်ပွဲဖြစ်တာနဲ့ ကိုသန်းဆွေ ကဗျာရေး နေမိတာ ဘယ်လိုများ အပြစ်ရှိလို့လဲ နွဲ့ ရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက ကဗျာဆရာပီသစွာပင် မေးလိုက်လေသည်။ နွဲ့က သူ့ကို ကြည့်နေရင်း မျက်နှာမှာ ညှိုးသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပဲခူးတစ်မြို့လုံး သေမှာလား၊ ရှင်မှာလားဆိုပြီး တထိတ်ထိတ် တလန့် လန့် ဖြစ်နေရတဲ့ အချိန်အခါ ကြီးမျိုးမှာတောင်မှပဲ ရှင်သာ ရှင့်ဘာသာတစ်ယောက်တည်း ကဗျာရေးနိုင်ရက်တယ်၊ နွဲ့ မပြောပါရစေနဲ့တော့ ကိုသန်း ဆွေ၊ နွဲ့ ရှေ့ဆက်ပြီး မပြောပါရစေနဲ့တော့ နွဲ့..” အသံမှာ တိုး၍လာရာမှ တိမ်၍ဝင်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ က ကရုဏာဒေါသော ဖြစ်နေပုံပင် ထင်ရပေသည်။ ပြီးတော့ ရည်းစား ဖြစ်သူ ကဗျာဆရာအား အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုသန်းဆွေက နွဲ့ ဖြစ်နေပုံကို တစ်ချက်မှ မော်ကြည့်ရင်း အဘိဓမ္မာ ဆန်ဆန် ပြုံးရုံမျှပြုံးလိုက်လေသည်။ နွဲ့ က ကရုဏာဒေါသောနှင့် သူ့ကို အား မလို အားမရ ပြောလိုက်ပုံကလေးကိုပင် သဘောကျနေသကဲ့သို့ တစ်ယောက် တည်း ခေါင်းကို ညိတ်နေမိသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပဲခူးမြို့ကို ကာကွယ်ဖို့ဟာက အစိုးရလုပ်တဲ့ လူစုရဲ့ တာဝန် နွဲ့ ရဲ့၊ အစိုးရကလည်း ပဲခူးမြို့ကို ကရင်မဝင်နိုင်အောင် ကာကွယ်ဖို့ စစ်တပ်တွေ အသင့်ချထားသားပဲ မဟုတ်လား၊ ပြီးတော့ ရဲဘော်တွေလည်း ရှိသေးသားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက အေးချမ်းစွာနဲ့ပဲ နွဲ့ကို ပြောပြနေလိုက်ပေသည်။ နွဲ့ က ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ ချာခနဲလှည့်သွားလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နွဲ့” သူက အေးအေးချမ်းချမ်းပင် ခေါ်နေလိုက်သည်။ နွဲ့က သူ့ကို ပြန်၍ပင် လှည့်မကြည့်ပါတကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နွဲ့” သူက အသာအယာပြုံးရင်း ထပ်၍ခေါ်နေလိုက်ပြန်ပေသည်။ နွဲ့ က တော့ ပြတင်းပေါက်ဘက်တွင် နှုတ်ခမ်းစူထားလိုက်သည်။ သူသည် ထိုင်ရာမှ အသာအယာ ထလိုက်ပြီးနောက် နဲ့ အနီးသို့ လျှောက်သွား၍ ရပ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ က သူ့ကို လှည့်၍မကြည့်ပါ။ - ထိုအခိုက် ဂျစ်ကားလေးတစ်စီးသည် နွဲ့ တို့အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်လာပြီးနောက် စစ်ဝတ်စစ်စားနှင့် အသက် အစိတ်သာသာခန့် စစ်အရာရှိကလေးနှစ်ဦးသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟော ကိုလေးတို့ ဒိုက်ဦးက ပြန်လာကြတယ်ထင်ပါရဲ့” နွဲ့ တစ်ယောက်တည်း အားရဝမ်းသာ ပြောနေရာမှ “ကိုလေးရေ ... ကိုလေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စစ်ဝတ်စစ်စားနှင့် လူရွယ်နှစ်ယောက်အနက် ပခုံးကြယ်နှစ်ပွင့်နှင့် စစ် အရာရှိကို ကြည့်ရင်း လှမ်း၍ခေါ်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပခုံးမှာ ကြယ်နှစ်ပွင့်နှင့် စစ်အရာရှိက နွဲ့ ကို မော်၍ကြည့်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဦးလေးတို့ ရှိရဲ့လား ဟေ့ နွဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဖေဖေ ရန်ကုန်သွားနေတယ် ကိုလေး၊ မေမေလည်း ဝိပဿနာကို ဥပုသ်စောင့်သွားနေတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ က ချာခနဲလှည့်ကာ သူမနောက်နားမှ ရပ်နေသော ကဗျာဆရာကို ရှောင်၍ တံခါးဝဆီသို့ ခပ်သွက်သွက်ကလေး လျှောက်သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွဲ့ ရဲ့ ကိုလေးနှင့် သူ့ဘေးမှ အဖော်တို့ ဧည့်ခန်းဆောင်ဦးသို့ ဝင်လာကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါက နွဲ့... ကျွန်တော့်နှမ တစ်ဝမ်းကွဲလေ ကပ္ပတိန်အောင်ကြီး၊ ဒါ ကပ္ပတိန်အောင်ကြီးလေ နွဲ့ ... ကိုလေးတို့နဲ့ တစ်တပ်တည်းကပဲ၊ ကတုပ်မှာ ကရင်တွေကို ခံချခဲ့တဲ့ စစ်သားကြီးပေါ့ နွဲ့ ရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုလေးက သူ့နှမဝမ်းကွဲ နွဲ့ ကို သူနှင့်အတူ အဖော်ပါလာသော ကပ္ပတိန်အောင်ကြီးနှင့် ခေတ်မီစွာပင် မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကပ္ပတိန်အောင်ကြီးက ပဲခူးမြို့ကို ကာကွယ်ခဲ့သော စစ်သားကြီး၏ ဟန်ဖြင့် ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နွဲ့ ကလည်း ခေတ်ပညာတတ် တစ်ယောက်ပီပီ သူမရဲ့ လက်ကလေးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562712096917,"sku":"","price":4050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4fe69617-5476-4b5e-8f88-9c09694bd9f9.jpg?v=1730207175"},{"product_id":"ဗန်းမော်တင်အောင်-၀ထ္ထုတိုငါးပုဒ်","title":"ဝထ္ထုတိုငါးပုဒ်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမေမြို့မှာနွေဦး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ချစ်စဖွယ် နွေဦးကလေး ဆန်းသစ်ထားတော့မှဖြင့် ညောင်း ရွက်ခမျာများ ကြွေရရှာလေသည်။ ဒီလို ပြောင်းရွက်တွေ ကြွေမှပဲ ရွက်သစ်တို့ ဝေနိုင်ကြရှာပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e  ညောင်းရွက်လည်း ကြွေလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောင်းရွက်လည်း စီချေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဥသြ.. ဥဩ.. ဥသြ” -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ချစ်စဖွယ် ရွှေဥဩလည်း နွေဦးကို ကြိုနေပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ထိုင်းမှိုင်းလိုက်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်။ ကိုခင်မောင်သည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အပြစ်တင်လိုက်သည်။ အိမ်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ သူ တစ်ယောက်တည်းရယ်၊ သူ့မယား မမြမှုတော့ရယ် နယ်ပိုင်ဝန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောက် ကိုသက်တင် မင်းကတော် မခင်စီတို့နှင့် ကျွန်းတော်ဘုရားပွဲ ကို လိုက်သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အသွင်မတူသော မယား အမှန်ပါပဲ။ ကိုခင်မောင်နှင့် မမြမူတို့ မှာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် လူကြီးချင်း စေ့စပ်ပေးစား၍ ညားခဲ့သော လင်မယားများပဲ ဖြစ်ကြသည်။ ကိုခင်မောင်သည် အနုပညာလောကမှ ဂီတနှင့် စာပေသမား ဖြစ်သည်။ မမြမှုကတော့ အပျော်အပါးနှင့် ကြွားချင် ဝါချင်သော မိန်းကလေး ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် အသွင်မတူ သော လင်မယား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ထိုင်းမှိုင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်အောက်မှ တကယ်ပဲ ပျင်းစရာ ကောင်းနေသည်။ အိုမင်းရင့်ရော်ခဲ့ပြီဖြစ်သော အတိတ်မှာတော့...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 တစ်ခုတော့ ရှိသည်။ ထိုင်းမှိုင်းသော ပစ္စုပ္ပန်၏ ငြီးငွေ့ဖွယ်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်အောက်မှာ တစ်ယောက်တည်းပဲ အသီးသီး ပျင်းရိနေရ သည်ထက်တော့ အိုမင်းရင့်ရော်ခဲ့ပြီဖြစ်သော အတိတ်၌ ရေးရေးသာ ထင်တော့သော ချစ်စရာအချိန်ကလေးများနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကလေး များကို ပြန်လည် စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်ရသော အရသာမှာ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             \" မနှစ်ကပေါ့ မေမြို့မှာ၊ နွေဦးကလေးရယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           နွေဦးသည် မေမြို့မှာတော့ အင်မတန်ပဲ ချစ်စရာကောင်းလှ သည်။ ရာသီဥတုကလည်းပဲ အေးမြပါဘိသည်။ ချမ်းမြေ့လတ်ဆတ်သော လေနုအေးသည်လည်း ထင်းရှူးပင်နှင့် သစ်တော်ပင်များ အကြားမှာ အစဉ်ပဲ ကစားနေတတ်သည်။ နွေဦးဝယ် မေမြို့သည် အင်မတန်ပဲ နေထိုင်၍ကောင်းသော တောင်စခန်းမြို့ကလေး ဖြစ်လေ သည်။ နေ့လယ်နေ့ခင်း အပူရှိန် ပြင်းလာသောအခါ ရေခဲသေတ္တာ ထဲမှာ နို့အေးစစ်စစ်နှင့် ရှမ်းမလှလှကလေးတွေ လာရောင်းသော ချစ်စရာ စတော်ဘယ်ရီသီးကို ဖျော်၍စားရသောအရသာမှာ မည် သည့်အရသာနှင့်မျှလည်း မတူပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             နေ့ခင်း အိပ်ရာမှ တစ်ရေးနိုး ကိုခင်မောင်သည် နို့အေးနှင့် ဖျော်၍ထားသော စတော်ဘယ်ရီသီးကို တစိမ့်စိမ့်စားရင်း မေမြို့၏ချစ်စရာ နွေဦးကလေးကို စဉ်းစားနေလေသည်။ သဘာဝ၏ သူ့နဂို ပကတိအလှအပကလေးများကို သူသည် နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ် ကြည့်ရှု တတ်သော အနုပညာသမား တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ အနုပညာ သမားများသည် သူတို့၏ အနုပညာပတ်ဝန်းကျင်မှာ ယစ်မူးရတော့ မည်ဆိုရင်တော့ တစ်လောကလုံးကို မေ့လျော့နေတတ်သော လူစား မျိုး ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                          “ချစ်စရာကောင်းသော ဆရာမကလေး မေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      မေသည် ပြုံး၍ ကိုခင်မောင်ဆီသို့ လာသည်။ ကိုခင်မောင်က တော့ သူ့စိတ်ကူးနှင့်သူ ယစ်မူးလို့ “ဘာတွေများ စိတ်ကူးနေသလဲ ကိုခင်မောင်... ကိုခင်မောင်”နှင့် မလှမ်းမကမ်း ကုလားထိုင်တစ်လုံး ပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               “ဪ..ဆူရာမ” သူ အမူးပြေသွားပြီ။ သူ လန့်သွားသည်။ သူ အံ့သြသွားသည်။ ဒါကြောင့်ပဲ သူသည် မေကို ကဗျာမဆန်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    “ဟုတ်ကဲ့ ဝန်ထောက်မင်း ” မေသည် ရှုတည်တည်နှင့် ပြောချ လိုက်သည်။ အမှန်မှာ ကိုခင်မောင်က သူမအား “ဆရာမ” ခေါ်သည် ကို မေသည် နည်းနည်းမျှ မခံချင်။ ဒါကြောင့်ပဲ ကိုခင်မောင်အား ဝန်ထောက်မင်းဟု သူ၏ အလုပ်အကိုင်ကို ဂုဏ်ဖော်၍ သရော်လိုက် ခြင်း ဖြစ်သည်။ '\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    “ဪ...မေ” ကိုခင်မောင်ကတော့ ပြုံးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  မေကတော့ နှုတ်ခမ်းစူနေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး လူပျိုနှင့် အပျိုဖြစ်ကြသည်။ ကိုခင် မောင်မှာ ကသာအရှေ့ သစ်တောမှ သစ်တောဝန်ထောက်ဖြစ်၍ မေကတော့ မန္တလေးမှ ကျောင်းဆရာမကလေး ဖြစ်လေသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးပဲ ကသာနှင့် မန္တလေးတို့၏ နွေရာသီဦး အပူရှိန်ကို မခံနိုင်ကြ၍ အလုပ်မှခွင့်ယူကာ မေမြို့သို့ လေညင်းခံရန် လာရောက် ကြသူများ ဖြစ်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မေမြို့မှာ သူတို့နှစ်ယောက်လာ၍ ဆုံကြသည်။ သူတို့ဆုံကြ သောအိမ်မှာ ဒေါက်တာဖေကျင်နှင့် မခင်ကြီးတို့၏ ပိုင်းဗီလာ ခေါ် ထင်းရှူးရိပ်သာအိမ်မှာ ဖြစ်သည်။ မန္တလေး လားရှိုးလမ်း ကျောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်ဘက်မှာ ဖြစ်သည်။ ထင်းရှူးရိပ်သာဆိုရသော်လည်း စပယ်ရုံ ကြီးများလည်း လှပစွာ စိုက်ပျိုးထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ဒေါက်တာဖေကျင်မှာ ကိုခင်မောင်နှင့် အင်မတန်ခင်မင်သော သူငယ်ချင်းဖြစ်၍ မခင်ကြီးမှာ မေနှင့်ကျောင်းနေဖက်ဖြစ်သည်။ သူ တို့နှစ်ယောက် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ရောက်လာကြပြီးနောက် မကြာမီ ပင် ရင်းနှီးသွားကြသည်။ ကိုခင်မောင်မှာ (B.Sc. Forestry)သာ သင် လာခဲ့ရသော်လည်း(Art)ခေါ်သော အနုပညာသမားတစ်ယောက် ဖြစ် သည်။ ဂီတနှင့် စာပေကို သူ အင်မတန်ဝါသနာပါသည်။ သူ ရသော လခမှာ စာအုပ်ဖိုး ဂီတတူရိယာဖိုးနှင့်သာပဲ ကုန်လေသည်။ သူ့ စာကြည့်ခန်းမှာ သုံးထောင်ဖိုးခန့် စာအုပ်များဖြင့် ပြည့်လေသည်။ သူ၏ အိပ်ရာစက်ခန်းမှာလည်း ဂျာမန်လုပ် ပီယာနိုမှ ပါးစပ်မှုတ် ဘာဂျာအထိ တူရိယာမျိုးစုံလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မေသည် အင်မတန်ပဲ ပီယာနို အတီးကောင်းလှသည်။ ခံ့ညား သော ရှေးသီချင်းကြီး သီချင်းခွံများကိုလည်း စည်းဝါးကျနစွာ သီဆို နိုင်လေသည်။ နောက်တစ်ခု မေ့မှာ ရှိသေးသည်။ စာပေအင်္ဂလိပ်ရော ဗမာရော... ဒီစာပေနှစ်ခုစလုံး မေ အင်မတန် ဝါသနာပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဂီတနှင့် စာပေအနုပညာတံတားသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ဖက်စပ်မှု မရှိသော ရေပြင်ကွေ့ကို ဖက်စပ်ခဲ့လေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ထင်းရှူးရိပ်သာသို့ ရောက်၍ ၁၅ ရက်ခန့်ကြာသောအခါ ကိုဖေကျင် ၏မိခင် မော်လမြိုင်မှာ အတော်ပဲ မကျန်းမမာဖြစ်ကြောင်း သံကြိုး ရရှိသဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်အား အိမ်စောင့်ထားကာ မော်လမြိုင်သို့ လိုက်သွားကြလေသည်။ ထင်းရှူးရိပ်သာမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ထဲ ရယ်။ အစေခံနှစ်ယောက်နေသော တန်းလျားမှာ အိမ်ကြီးနှင့် တော် တော်ကလေးပဲ လှမ်းလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   “စိတ်ဆိုးသလား ကိုခင်မောင့်ကို... ဟင်.. မေ” ကိုခင်မောင် က ပြုံး၍ မေးနေသည်။ မေလည်းပဲ ပြီးပါပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 “ကိုခင်မောင်ဟာ လူတစ်မျိုးပဲ” မေသည် နွဲ့ သံနှင့် ညည်းညူ လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “တောထဲ တောင်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်ရတဲ့လူမို့ တောသားပေါ့ မေရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “ကြွားမနေပါနဲ့တော့ ကိုခင်မောင်၊ ရှင် တောသားမှန်း သိပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကိုခင်မောင်သည် သဘောကျစွာ ရယ်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဪ.. ဒါထက်... မေ မနေ့ညက ပီယာနိုနဲ့ ဆိုတီးတဲ့ တနောက် ယိုးဒယားရဲ့ ရေးရွှေရုပ်ကယ်ဆိုတဲ့ နောက်ပိုင်းကို ကိုခင် မောင် ကောင်းကောင်းမရလို့ ကနေ့ညဦးတော့နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မေသည် ခေါင်းညိတ်၍ ကတိပေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မေ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပုံမှာ ချစ်စရာပဲ ကောင်းသေးသည်။ ဒီဟာကိုတော့ ကိုခင်မောင်သည် သေသေချာချာ ဂရုစိုက်အသား ပဲ ကြည့်နေမိသည်။ အသားကြည့်ရင်းပဲ သူ စိတ်ကူးယဉ်သွား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562714325141,"sku":"","price":1170.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ad55e91c-2f3a-42fc-b9da-aa45ceb4746c.jpg?v=1730207196"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-ပီမိုးနင်းစာပေါင်းချုပ်ပထမတွဲ","title":"ပီမိုးနင်းစာပေါင်းချုပ်ပထမတွဲ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအရင်းမစိုက် လှေထိုးလိုက်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                    \u003cstrong\u003eရောင်းချနည်း စိတ်ပညာ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 လောကတွင် စိတ်နှင့်ကင်းသောအလုပ်မရှိ။ အလုပ်ဟူသမျှမှာ စိတ်ကို သုံးနိုင်သလောက် ပေါက်ရောက်တွင်ကျယ်နိုင်လေသည်။ အလုပ်၌ စိတ်ကိုသွင်းခြင်းသည် စူးစိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်လေ ရာ စူးစိုက်ခြင်းသည် ပေါက်ရောက်အောင်မြင်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို အထူးပြောဖို့မလိုချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ရောင်းချခြင်းအလုပ်၌ စိတ်ကိုအသုံးပြုတတ်က ပိုမို၍ အရောင်းတွင်၏။ ဤကျမ်းတွင် ဖော် ပြသော အချက်ကလေးများကို သာမန်တွေးလျှင် သိပြီးသလို၊ အရေးမကြီးသလို မှတ်ထင်ကြပေ လိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ထိုအချက်ကလေးများကို စေ့စပ်သေချာစွာ လိုက်နာ၍ မျက်လုံး၌ လည်းကောင်း၊ နှုတ်လျှာ၌လည်းကောင်း၊ မျက်နှာအမူအရာ၊ ကိုယ်ဟန်အသံ၌လည်းကောင်း အမြဲဆောင်နိုင်သော ရောင်းချသူမှာ အလွန်စွမ်းသော ဈေးခေါ်လက်ဖွဲ့ကို ဆောင်၍ထားသလား ဟု မေးခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား ထိုအချက်ကလေးများသည် လွန်စွာသိမ်မွေ့ သဖြင့် ထိုအချက်ကလေးများကို အသုံးပြုသူမှတစ်ပါး တစ်ရံဆံလူသည် သုံးမှန်းကို သိမြင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ၎င်းအချက်တို့သည် စိတ်ပညာကို အထူးတတ်မြောက်၍ လူ၏စိတ်ကို အထူး နားလည် သော ပညာရှိကြီးများ၏ နည်းလမ်းတို့ကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် ရရှိသောနည်းလမ်းများဖြစ်လေရာဤ ကျမ်းသည် လူ၏စိတ်အကြောင်းကို သင်ပြသော စိတ်ပညာကျမ်းတစ်မျိုးပင်ဖြစ်ရကား ၎င်း စိတ် ပညာမှာ ရောင်းချခြင်းအလုပ်၌ သုံး၍ထားသော လက်တွေ့စိတ်ပညာဖြစ်သဖြင့် ဤ အရောင်း စိတ်ပညာကို တတ်မြောက်သော ရောင်းချသူသည် ယုန်သူငယ်ကို ခြင်္သေ့မင်း အုပ်ဖမ်းကစားနိုင် သလို ဖောက်သည်များကို မလွတ်ရအောင် အမိဖမ်းနိုင်ကြောင်း ကိုယ်တွေ့ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ သို့ ဖြစ်၍အထပ်ထပ် ဖတ်ရှုဆင်ခြင် လေ့ကျက်ခြင်းဖြင့် ရောင်းသူ၏ ကိုယ်နှင့်စိတ်မှာ ထိုအချက်တွေစွဲရောက်ဝင်စား ကိန်းအောင်းစေလျက် အံ့ဖွယ်သော သတ္တိအရည်အချင်းကို ရကြလေအောင် ဤစာအုပ်ကို အမြဲလက်ဝယ်ထားသင့်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               လူမှန်က ရောင်းချခြင်းအလုပ်ကို လုပ်နိုင်၏။ ဆိုင်မှာထိုင်၍ ရောင်းခြင်း၊ တစ်နေရာမှ တစ် နေရာသို့ သွားလာလျက် ကုန်နမူနာများကိုပြ၍ စပ်ဟပ်ရောင်းချခြင်း၊ ကြော်ငြာ၍ ရောင်းခြင်း၊ ကိုယ်စားလှယ်ခံယူ၍ရောင်းခြင်း၊ ဖော်စပ်လုပ်ကိုင်၍ ရောင်းခြင်း၊ လက်ကားရောင်းခြင်း၊ လက် လီ ရောင်းခြင်း စသည့်အလုပ်တွေများစွာရှိရာ ဤအရောင်းစိတ်ပညာကို တတ်သူမှန်က ဘဝမှာ ဆင်းရဲအောက်ကျဖို့မရှိ။ အရင်းအနှီးမျှ မလို။ ဆိုင်ကြီးတစ်ခုကိုကြည့်ကာ ဤဆိုင်ကပစ္စည်းများ ကို ငါအဘယ်ပုံ တွင်အောင်ရောင်းပေးရပါ့မလဲဟု စိတ်ကူးလျက် တကယ်တွင်စေသည့် နည်း လမ်းကို အဟုတ်တကယ်တွေ့နိုင်၍ ငွေပေါက်ကို တိုးမိနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ငွေတစ်ရာ လွယ်ကူစွာချေး၍မရ၊ ရလျှင်လည်း အတိုးပေးရ၏။ ကုန်ပစ္စည်း တစ်ရာဖိုးကို အကြွေးရနိုင်၏။ ရသောအခါ၌လည်း အမြတ်အစွန်းဖြစ်ထွန်းပြန်လေရာ ကမ္ဘာပေါ်၌ အရောင်း တတ်သူသည် ခေါင်းတုံးပေါ်တွင် ထိပ်ကွက်သော လူလိမ္မာဖြစ်သည့်ပြင် လောက၌ ငွေကို သုံးရ သည် မဟုတ်၊ ကုန်ပစ္စည်းကိုသာ သုံးရသည်ကို ထောက်လိုက်လျှင် အရောင်းတတ်သူမှာ ကုန် ပစ္စည်းတောထဲကို တိုး၍နေရသဖြင့် သုံးစရာမရှား၊ စားစရာ ဝတ်စရာ မရှား၊ ပဒေသာပင်ကြီးများ ကို ရသူများနှင့် တူကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ထို့အပြင် လူမှန်က ကုန်ပစ္စည်းသာမဟုတ်၊ ရောင်းစရာအမျိုးမျိုး ရှိ၏။ ပညာကိုရောင်းခြင်း၊ အကြံဉာဏ် ဝီရိယ အချိန်နာရီကို ရောင်းခြင်း၊ အလုပ်ကို ရောင်းခြင်း၊ အားအစွမ်းကိုရောင်းခြင်း စသည်များသည် လူမှန်သမျှမှာ တစ်မျိုးစီရှိသော အဖိုးတန်ကုန်ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်ကြလေရာ ကူလီ၊ အစေခံ၊ စာရေးမှစ၍ ဝတ်လုံ၊ ဆေးဆရာဝန်အထိ ရောင်းကြရသဖြင့် ဤအရောင်းစိတ်ပညာ ကျမ်းသည် လောက၌ ကြီးပွားလိုသူဟူသမျှနှင့် သက်ဆိုင်သောကျမ်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             စိတ်ပညာကို စီးပွားရေးတစ်ခုခု၌ ထိထိရောက်ရောက် စ၍ အသုံးပြုသည်မှာ ရောင်းဝယ် ခြင်း အလုပ်၌ ဖြစ်လေရာ ဤပညာသည် လူ၏စိတ်ကို ဆွဲခြင်း၊ မဝယ်ချင်သူကို ဝယ်ချင်အောင် လုပ်ခြင်း၊ အသုံးမလိုသေးဟု မှတ်ထင်ရသော ပစ္စည်းကို အသုံးလိုကြောင်း ထင်ရှားစွာပြုခြင်း နည်းလမ်းများကို သင်ပြသောပညာ ဖြစ်လေသည်။ ရှေးအခါက အင်္ဂလန်ပြည်၌ လက်ဖက် ခြောက်၊ ကိုကိုးတို့ကို သုံးရမှန်းမသိကြဘဲ ယခုအခါ မသုံးဘဲ မနေနိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ခြင်းသည် ဤအရောင်းပညာ၏ အစွမ်းကြောင့် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဤပညာသည် မိမိတစ်ဦးတည်းသာကြီးပွားစေနိုင်သည်မဟုတ်၊ တိုင်းပြည်ကြီးပွားရေးနှင့် အမျိုးသား တိုးတက်ကြီးမြင့်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကြီးဖြစ်ခြင်းကို မည်သူမျှ မငြင်းနိုင်ချေ။ ကမ္ဘာ စစ်ကြီး ဖြစ်ပြီးနောက် ၁၉၁၈ ခုနှစ်တွင် ဂျာမနီနှင့် စစ်ပြေငြိမ်းပြီးသောအခါစစ်တပ်များမှ ပထမဦးထွက်ခွင့်ပေးရသူတို့သည် အရောင်းတတ်သော “ဆေးလ်စ်မင်း” ခေါ် ဈေးသည်များ ဖြစ်ကြလေ သည်။ ဤယခုအခါသည် မြန်မာအမျိုးတို့အတွက် ရောင်းဝယ်ခြင်းအတတ် ပို၍အရေးကြီးသော အခါ ဖြစ်လေသည်။ “လယ်အလုပ်ကိုသာ အားကိုးခဲ့မိသဖြင့် အဘယ်မျှလောက် ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်ကြရသည်ကို သိကြလေရာ ထိုဆင်းရဲအောက်ကျသော အခြေအနေမှ ပြန်၍တက်နိုင်ဖို့ ရန် အရေးကြီးသော နည်းလမ်းမှာ ရောင်းချခြင်းအတတ် ဖြစ်ပေသတည်း'\u003cspan\u003e၊\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                  \u003cstrong\u003eမည်သူရောင်းသနည်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    ဝတ္ထုပစ္စည်းအရိုင်းကို ဖြစ်အောင်လုပ်သူမှစ၍ နောက်ဆုံး ဝယ်ခြမ်းသုံးစွဲသူများသို့ တိုင် အောင် အရောင်းသမားသည် သံကြိုးတွင် အဆက်ပမာ အသုံးခံရလေသည်။ ဝတ္ထုအရိုင်းလုပ်သူ ထံမှ ပစ္စည်းအသုံးအဆောင် လုပ်သူထံသို့ ထိုဝတ္ထုအရိုင်းကို ရောင်းသူက သယ်ပို့ရ၏။ ပစ္စည်း အသုံးအဆောင်လုပ်သူထံမှ လက်ကားများထံသို့ ရောင်းသူသည် လုပ်ပြီးသော ပစ္စည်း အသုံး အဆောင်ကို ပို့ရ၏။ ၎င်းနောက် လက်ကားထံမှတစ်ဆင့် ရောင်းသူသည် လက်လီသမားထံသို့ ပို့ရ၏။ လက်လီသမားထံမှတစ်ဖန် ရောင်းသူပင်လျှင် သုံးစွဲသူထံသို့ ပို့ရလေသည်။ ၎င်း ရောင်း သူကို ပွဲစားဟူ၍လည်း ခေါ်၏။ ကော်မရှင်ကိုယ်စားလှယ်ဟူ၍လည်း ခေါ်၏။ ခရီးသွားကိုယ်စား လှယ်လည်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအစိုးရ၏အလုပ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အင်္ဂလန်ပြည်၌ Department of Overseas Trade col Board of Trade \u003cspan\u003eအဖွဲ့ရှိ၏။ မည်သည့်တိုင်းပြည်၊ မည်သည့်ဒေသ၌ အဘယ်ပစ္စည်းမျိုး အရောင်းအဝယ်ရှိသည့်ပစ္စည်းများကို သိ လို၍ စုံစမ်းသူတို့အား ထိုအဖွဲ့က ဖြေကြားညွှန်ပြကူညီရ၏။ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးဆိုင်ရာ အတိုင်ပင်ခံ အကြံဉာဏ်ပေးသူများ၊ ကော်မရှင်နာများ၊ ကိုယ်စားလှယ်များ၊ ကူးသန်းရောင်းဝယ် ရေးနှင့်ဆိုင်သော အကြောင်းအရာများနှင့် လမ်းစခန်းများအကြောင်းကို ထိုအဖွဲ့က စုဆောင်းပြီး လျှင် ၎င်းအဖွဲ့ကြီးက ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေသော ပြန်ကြားစာများတွင် ၎င်းအကြောင်းအရာများကို ထည့်သွင်းဖော်ပြလေသည်။ ၎င်းဌာနမှ အကြံဉာဏ်တောင်းလျှင် လွယ်ကူစွာရနိုင်လေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                     \u003cstrong\u003eအတားအဆီး မရှိ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အခြားအလုပ်များမှာ လွယ်ကူစွာ လူတိုင်းမရ။ ရောင်းချခြင်းအလုပ်မှာ အတားအဆီး အပိတ်အပင်မရှိ။ မည်သူ၏ စည်းကမ်းအမိန့်ကို မနာခံရ။ ကြီးမြင့်ခြင်းမှာလည်း အဆုံးမရှိသဖြင့် ဆာဘွဲ့၊ လော့ဘွဲ့ကြီးများကိုပင် ရောက်ဖို့ရန် လမ်းပွင့်လေရာ မရှက်မကြောက် အဟုတ်တကယ် စိတ်ကိုသွင်းကာ ရုံးတစ်ခုမှာ ကူညီစာရေးလုပ်သောအရွယ်ကစ၍ ရောင်းချခြင်းအလုပ်ကို လေ့ ကျင့်ကြမည်ဆိုလျှင် သာမန်ဉာဏ်စွမ်းသတ္တိရှိသူသည် ဤကျမ်း၌ ဖော်ပြသော နည်းလမ်းများကိုလိုက်နာခြင်းဖြင့် သူဌေးကြီးဖြစ်နိုင်သည်ကား ကံရှိသူနှင့်မဆိုင်၊ လူတိုင်းနှအလုပ်ပေါများခြင်း င့်ဆိုင်ကြောင်း လက တွေ့ သိရှိနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                   \u003cstrong\u003eအလုပ်ပေါများခြင်း\u003c\/strong\u003e                                \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ယခုအခါ စက်ကိရိယာ၏ အစွမ်းကြောင့် ကုန်ပစ္စည်းအထွက်များ၏။ ဆိုင်များမှာလည်း ကုန်ပစ္စည်းကျပ်လျက် နေကြ၏။ အရောင်းတတ်သူသည် ထိုပစ္စည်းများကို ဖောက်သည်ဈေးနှင့် ရအောင် ပြောဆိုစီစဉ်ကာ ရှေးဦးပထမ အနည်းငယ်ဝယ်ယူ၍ ကိုယ်တိုင် စပ်ဟပ်ရောင်းချပြီး တွင်သလောက် ထပ်ကာထပ်ကာ အခေါက်ခေါက်ယူချေက နောင်တစ်စတစ်စ အစွမ်းသတ္တိနှင့် ရိုးမှန်ကြောင်း လက်ကားဆိုင်ကြီးများက သိသောအခါ မြောက်မြားစွာ လဆိုင်းနှင့် ရနိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်နိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ယခုအခါ ရောင်းသူကို မည်သူမျှ မကဲ့ရဲ့ရုံမျှမက ချီးမွမ်းခြင်းကိုပင် ပြုကြလေရာ ရှက်၍ ဆင်းရဲလျှင် မည်သူမျှ သနားဖို့မရှိချေ။ အများရောင်း၍ မတွင်သောကုန်ကို ငါတွင်အောင်ရောင်း မည် ဟူသော ထူးချွန်သောသတ္တိကို ရအောင် ကြိုးစားသူမှာ တောတောင်ကို ထွက်၍ ရွှေငွေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောက်သံရှာသူ၊ ရွှေဖြစ် ငွေဖြစ် အဂ္ဂိရတ်ထိုးသူထက် ကြီးပွားချမ်းသာဖို့ သေချာလေသည်။ | \u003cspan\u003eအဘယ်မည်သော လက်ကားဆိုင်သည် အရောင်းတတ်သူကို ငြင်းပယ်၍ ပစ်နိုင်ပါမည် နည်း။ လက်ကားဆိုင်ကြီးများမှာ မိမိ၏ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအားကြောင့်ဖြစ်စေ၊ ပက်ထရိုဓာတ်ဆီကဲ့ သို့ မသုံးဘဲမနေနိုင်ကြသဖြင့်ဖြစ်စေ တွင်ကျယ်၍နေနှင့်သောပစ္စည်းများကို ရောင်းချရန်အတွက် သာ ငွေရင်းကြေးရင်းလို၍ အောက်ကျတိုးလျှိုးရလေရာ အစွမ်းကောင်းသော အရောင်းသမား သည် ထိုအလုပ်များကို ကြံဖို့မလို၊ နှံ့အောင် မကြော်ငြာနိုင်သည့်အတွက် ကုန်တွေ အိပ်၍နေသော ဆိုင်များ၊ ကုန်ပစ္စည်းအသစ် လုပ်ကိုင်တင်သွင်းရောင်းချသူများထံ၌ အရောင်းကောင်းသူ အတွက် ကြီးပွားခြင်း၏ တံခါးတွေ အလိုလိုပွင့်လျက် နေလေသည်။ ငါသည် ငွေနှင့်မရင်း၊ အစွမ်း သတ္တိနှင့် ရင်းရမည်ဟူသောစိတ်ကို တုံးတုံးချသူသည် မကြီးပွားဘဲ အဘယ်နည်းဖြင့် နေနိုင်ပါ မည်နည်း။ လက်ကားဆိုင်ကြီးများသည် ဤကဲ့သို့သောသူများကို ကြီးပွားအောင်မ\u003c\/span\u003e,\u003cspan\u003eဖို့ရန် အသင့် ရှိနေကြလေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                  \u003cstrong\u003eရောင်းသူ၏ပထမအရေး \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 လူတို့သည် အများအားဖြင့် မိမိတို့မှာ လို၍နေသော အရာကို ကိုယ်တိုင်မသိကြ၊ ပစ္စည်း တစ်ခုခု သုံးဖို့ အရေးကြီးကြောင်း ညွှန်ပြအားပေးမှ သိတတ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလက်နှိပ်စက်စာလုံးတွေ ပေါ်စက သုံးကောင်းသည်ဟု အယူမရှိကြချေ။ နောင် သုံးပြီး အချိန်၏ အဖိုးတန်ခြင်း၊ အချိန်ကုန်နည်းဖို့ဖြစ်ခြင်း၊ အသုံးလွယ်ကူ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သားနားခြင်းစသည်များကို လုပ်ကိုင်၍ ပြသနိုင်ကြသောကြောင့်သာ ယခုအခါ အသုံးပြုကြရုံမက အလုပ် သမှုမှာ အရေးကြီးဆုံး ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်၍နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   ထိုစာလုံးစက်ကို စတင်ရောင်းချသူမှာ အဘယ်မျှလောက် ခက်ခဲသည်ကို ဆင်ခြင်ကြည့် လေ။ ဝယ်သူ၏စိတ်၌ “ဤစက်ကိုနှိပ်ဖို့ရန် အကြာကြီးလေ့ကျင့်ရဦးမည်၊ မြုပ်ရမည့်ငွေကလည်း တရင်းတနှီး၊ ပြီးတော့လည်း စာပုံနှိပ်သမား အပိုလည်း ငှားရဦးမည်၊ နှိပ်၍ဖြစ်အောင် မင်အဝတ် “ရစ်ဘွန်” ကိုလည်း ဝယ်ရမတဲ့။ တိုးပြီး မြန်မှာလည်း မဟုတ်၊ မတော်တဆပျက်ရင် အခပေးပြီး ပြင်ရဦးမှာ၊ မဖြစ်ပါဘူး မဖြစ်ပါဘူး၊ ကြံကြံစည်စည် လုပ်မှလုပ်တတ်ပလေ၊ လက်တွေအရှိသား နှင့် ဘယ်သူက ဝယ်မှာတုံး”စသည့်စကားမျိုး ပြောကြပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ထိုမျှလောက် ရောင်းဖို့ရန်ခက်ခဲသော ကိရိယာကိုပင် ယခုအခါ တစ်ကမ္ဘာလုံး ဝယ်၍သုံး ကြရသည်မှာ အရောင်းသမား၏ အစွမ်း အဘယ်မျှကြီးသည်ကို သိသင့်ပေသည်။ ထိုမျှလောက် ခက်ခဲစွာ မပြော မဟောဘဲ တွင်ကျယ်နိုင်သောပစ္စည်းတွေ များစွာရှိကြလေရာ ကုန်ပစ္စည်းကို တွင်အောင် ရောင်းခြင်းသည် သူဌေးများထံ မျက်နှာချကာ အလုပ်တောင်းရမှာလောက် ဝန် မလေးသည်ကို ထောက်လျှင် လွန်စွာကောင်းသောအလုပ်ဟု ဆိုရပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ရောင်းသူ၏ ပထမအရေးကြီးသောအလုပ်မှာ ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို အသုံးမလိုသေးပါဘူး ဟု ငြင်းသူအား ယခု အသုံးလိုကြောင်း ပိုင်နိုင်စွာ ပြောဟောခြင်းဖြစ်သည်ဟု မှတ်ရမည်။ များ သောအားဖြင့် ရောင်းသူတို့၏စိတ်၌ ဈေးသည်ကို အိမ်များက ခေါ်၍ဝယ်သလို ဝယ်ချင်သူရှိမှ ရောင်းဖို့ကို သဘောထားတတ်ကြလေသည်။ ရောင်းခြင်းအလုပ်မှာ ဤကဲ့သို့မဟုတ်၊ မဝယ်ချင် သူ၊ မခေါ်ဘဲနေသူများထံသို့ သွားရောက်ကာ ဟောပြောရောင်းချတတ်သော အစွမ်းမှ အရောင်း တတ်သူ၏ အစွမ်းကောင်း သတ္တိကောင်းဟု ခေါ်ဆိုအပ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ကုန်တိုက်တစ်ခုခုမှ ကုန်ကိုယူ၍ လှည့်ပတ်စပ်ဟပ် ရောင်းချသူမှာ ကုန်တိုက်ကြီး၏ကိုယ် စားလှယ်ဖြစ်သဖြင့် ဂုဏ်အသရေသေးသိမ်သည်မဟုတ်။ မိမိပိုင်ကုန်ပစ္စည်းကဲ့သို့ သဘောထား ကာ ကုန်တိုက်၏ အကျိုးစီးပွားကိုလည်း တိုးတက်လေအောင် ဝယ်သူမှာလည်း မနစ်နာရလေ အောင် သဘောထားတတ်ချေက ဂုဏ်ကျက်သရေ တစ်နေ့တခြား ကြီးပွားနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ရောင်းသူသည် မိမိကိုယ်ကို ဝယ်သူ၏နေရာမှာထား၍ ဝယ်သူဖြစ်က အဘယ်ပုံသဘော ရမည်ဟု သိအောင်ကြိုးစားရာ၏။ ထိုအခါ ဝယ်သူ၏ ခုခံငြင်းပယ်သော ဆင်ခြေတို့ကို ချေပ နိုင်နင်းဖို့ရန် အသင့်ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်လေသည်။ အကောင်းဆုံးသော ကုန်တိုက်ကြီးများနှင့် စာရင်း ဖွင့်ကာ ဆက်သွယ်၍ ကုန်တိုက်၏ ဂုဏ်ကျက်သရေကိုတိုးအောင် သတိပြုရလေသည်။ ရိုးဖြောင့် မှန်ကန်ခြင်းသည် ထိုဂုဏ်ကိုမြိစေနိုင်၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566342398101,"sku":"","price":7125.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c8fe4728-8b76-494d-8db0-3ed1df7af148.jpg?v=1730208466"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-ပီမိုးနင်းစာပေါင်းချုပ်ဒုတိယတွဲ","title":"ပီမိုးနင်းစာပေါင်းချုပ်ဒုတိယတွဲ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမိန်းမတို့၏ ဓမ္မတာ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မိန်းမတို့၏ ပဋိသန္ဓေ၊ မိခင်၏တာဝန်၊ မိခင်နှင့် သမီးတို့၏ နှီးနှောတိုင်ပင်မှု၊ ကြီးကောင်ဝင် ခြင်း၊ မကောင်းသော မိန်းမဖော်များ၏ အန္တရာယ်၊ သဘာဝက ဖန်တီးပေးထားသော အကာ အကွယ်၊ မလိမ္မာသောမိဘကြောင့် ဖြစ်ပေါ်တတ်သော ရောဂါဝေဒနာများ၊ ဓမ္မတာလာစဉ်အခါ၌ လိုက်နာရန်များ၊ သွေးဆုံးချိန်..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             မိန်းမတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာအဆောက်အဦသည် ယောက်ျားနှင့်မတူ။ ပဋိသန္ဓေတည်ခြင်း လွယ်ရခြင်း၊ သားဖွားရခြင်း တာဝန်ကြီးများကြောင့် ခန္ဓာစက်အိမ်မှာ ပို၍ရှုပ်သဖြင့် ပိုမိုသိမ်မွေ့ လေရာ လွယ်ကူစွာ ဖောက်ပြန်တတ်လေသည်။ သို့ဖောက်ပြန်သည့်အခါ ဝေဒနာဖြစ်ပေါ်တတ် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အထူးသဖြင့် ဓမ္မတာနှင့်ပတ်သက်သည့်ရောဂါများ ဖြစ်တတ်လေသည်။ ထိုရောဂါများ ဖြစ် ပေါ်သည့်အခါ အကျိုးအကြောင်း မသိသောကြောင့် မှားယွင်းသောအမှုများကို ပြုမိတတ်ကြလေ သည်။ အများအားဖြင့် မိခင်များကိုယ်တိုင်က ထိုအကြောင်းများနှင့် ပတ်သက်၍ တတ်သိ နားလည်ခြင်း မရှိကြသဖြင့် တစ်ကြောင်း၊ ပေါ့လျော့ကြခြင်းကြောင့် တစ်ကြောင်း၊ ရှက်ဖွယ် အကြောင်းများဟု သဘောထားကြခြင်းကြောင့် တစ်ကြောင်း၊ မိခင်နှင့်သမီး ရည်ရည်မွန်မွန် နှီးနှောတိုင်ပင် ပြောဆိုတတ်သောအလေ့ မရှိသည့်အတွက် တစ်နည်းနည်းအားဖြင့် ပြောဆိုတိုင်ပင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သွန်သင်ခြင်းအလုပ်၌ အခက်အခဲတစ်မျိုး ပေါ်ပေါက်တတ်သဖြင့်တစ်ကြောင်း အလွန်အရေးကြီး ၍ သိထိုက်သည့် အကြောင်းအရာများကို သမီးပျိုများအား မပြောဘဲ နေတတ်ကြလေသည်။ သို့ မပြောဘဲနေခြင်းကြောင့် အရွယ်ရောက်သည့်အခါ လတ်ဆတ်သောပန်းပွင့်ပမာ ဖွံ့ဖြိုးစည်ကား ခြင်း၏ ကျက်သရေဂုဏ်အဆင်းနှင့် ကျန်းမာခြင်း၏ သုခစည်းစိမ်ကို မခံစားကြရဘဲ ဆင်းရဲဒုက္ခ ကို ခံကြရလျက် သက်တမ်းတိုကြရလေသည်။ သို့ဖြစ်လေရာ သိရာသိကြောင်းဖြစ်သော အရေး ကြီးသောအချက် အနည်းငယ်မှုကို ဖော်ပြလိုက်ရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                မိန်းကလေးများမှာ ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်၌ ဓမ္မတာပေါ်ပေါက်၍ အရွယ်ရောက်ကြောင်း၊ အ နည်းငယ်မျှတို့မှာ ထိုထက်ပင်စောစွာ အရွယ်ရောက်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ထိုအရွယ်သည် “ကြီးကောင်ဝင်သည်” ဟူသောအရွယ်ပင် ဖြစ်လေရာ များစွာ အရေးကြီး သော အရွယ်၏အပိုင်း ဖြစ်လေသည်။ ထိုအရွယ်၌ သိအပ်သော အရေးကြီးသော အကြောင်း အရာများကို မသင်ကြားမနာယူဘဲ အကျင့်စာရိတ္တမကောင်း၊ အရှက်အကြောက်မရှိသော မိန်းမ ဖော်များ၏ မှားယွင်းသောလမ်းများသို့ လိုက်မိတတ်ကြလေရာ များစွာစိုးရိမ်မကင်းဖွယ်ရာ ဖြစ် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ထိုအရွယ်၌ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းအပြင်မှာ ပြောင်းလဲခြင်းများ ဖြစ်တတ်လေသည်။ ထိုပြောင်း လဲခြင်းများထက် ပိုမိုအရေးကြီးသော ပြောင်းလဲခြင်းသည်ကား အခြားမဟုတ် “ငါ မိန်းကလေးပေ တကား” ဟူသောအသိနှင့် အရှက်အကြောက် နိုးကြားပေါ်ပေါက်၍လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ထို အခါ ထိုအရွယ်မတိုင်မီမှာကဲ့သို့ ကစားရာ၌ ယောက်ျားကလေးများနှင့် ရောထွေးပါဝင်ခြင်းကို အခါခပ်သိမ်း မပြုဝံ့တော့ပေ။ မိန်းကလေးနှင့်ဆိုင်သော ကစားခြင်းများကို ခြားနားသိမြင်လျက် မိန်းကလေးနှင့်ဆိုင်ရာ ကစားနည်းများ၌သာ ပါဝင်ပေတော့၏။ အဘယ်အတွက် ယောက်ျားကလေးများကို ထိုကဲ့သို့ ရှောင်ရှားရသည်ဟူသော အကြောင်းရင်းတို့ကား ကောင်းစွာမသိ၊ ဓမ္မတာ အတိုင်း သဘာဝတရားအရ မိန်းကလေးတို့၏စိတ်မှာပေါ်ပေါက်၍လာခြင်းမျှ ဖြစ်ရလေသည်။ ထို သဘာဝတရားသည်ကား မိန်းကလေးများ ကောင်းကျိုးအလို့ငှာ ထိုကဲ့သို့ ဖန်တီးခြင်းပင် ဖြစ်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             မသိသောမိဘများသည် ထိုအခါ အမူအရာပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ မိမိ တို့၏ စိတ်သဘောနှင့် မတွေ့သည့်အခါများ၌ မောင်းမဲပြစ်တင်တတ်ကြလေသည်။ ထိုကဲ့သို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်းမဲခြင်းများသည် နုနယ်သောပြောင်းလဲခြင်းကို ဖွံ့ဖြိုးစွာပွင့်လန်းခြင်းမဖြစ်စေရအောင် ပိတ် ပင်သည်နှင့်တူရုံမက ဖောက်ပြန်ခြင်း တစ်မျိုးမျိုးဖြစ်လျက် စိတ်ရောဂါကိုယ်ရောဂါများကိုပင် ဖြစ် ပေါ်စေတတ်သည်။ ဥပမာ ထိုအရွယ်၌ အထက်ထက်က သွားနေကျလမ်းတစ်လမ်းသို့ မသွားဝံ့၊ အထက်ထက်က ပြုလုပ်သော အရာတစ်ခုခုကို မပြုဝံ့ဘဲ ရှိနေတတ်၏။ ထိုအခါ မသိသောမိဘက “နင် ဘာဖြစ်တာလဲ၊ အခါတိုင်းလုပ်ပြီး အခါတိုင်းသွားပြီး အခုမှ ဘာဖြစ်တာလဲ” စသည်ဖြင့် ခြိမ်းခြောက်တတ်ကြလေသည်။ သို့ ခြိမ်းခြောက်သဖြင့် မိန်းကလေးမှာ ဓမ္မတာသဘောတရားက မလုပ်နဲ့၊ မသွားနဲ့ဟု စိတ်က သတိပေးပါလျက် မိဘကိုကြောက်သဖြင့် လုပ်ရ သွားရလေရာ၊ ဓမ္မတာသဘောနှင့် အလုပ် ဆန့်ကျင်လျက် စိတ်၌ဖောက်ပြန်ခြင်းတစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပွားပြီးလျှင် စိတ်ရောဂါသော်လည်းကောင်း၊ ကိုယ်ရောဂါသော်လည်းကောင်း ဖြစ်တတ်လေသည်။ သို့မဟုတ် အစွဲတစ်ခုသော်လည်းကောင်း ဖြစ်တတ်လေရာ ထိုအစွဲသည် ချက်ချင်းဖြစ်စေ၊ နောင်ကာလကြာ မှဖြစ်စေ ပေါ်ပေါက်တတ်လေသည်။ စိတ်မှာ များစွာသိမ်မွေ့နုနယ်လျက် ရှက်လွယ်ကြောက်လွယ်သနားလွယ်သော မိန်းကလေးများမှာ သာ၍ပင် ဆိုးတတ်လေသည်။ ထိုအခါမျိုး၌ မိဘမလိမ္မာ သဖြင့်ဓမ္မတာသဘောကို အခါခါခုခံလျက် ထိုနည်းဖြင့် အတိုက်အခံပြုရခြင်းကြောင့် ကြီးစွာသော ဆင်းရဲခြင်းကို ခံရလေရာ နောက် ကာလကြာသောအခါ ထိုဒုက္ခကို မေ့လျော့၍သွားတတ်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                သို့မေ့လျော့သောအခါ အစွဲနှင့်တူသော ဝေဒနာ၊ ဆရာဝန်များ စုံစမ်း၍မရသော ရောဂါ တစ်မျိုးမျိုး၊ အာရုံကြောနှင့်ပတ်သက်သည့် ရောဂါတစ်မျိုးမျိုး၊ စိတ်နှင့်ပတ်သက်သည့် ရောဂါတစ် မျိုးမျိုး ဖြစ်တတ်လေသည်။ သို့တည်းမဟုတ် တစ်သက်လုံး အရှက်အကြောက်နည်းပြီး ပျက်စီး တတ်လေသည်။ သို့ဖြစ်လေရာ ပျက်စီးသောမိန်းမများတို့အနက် မိဘအပြစ်ကြောင့် ပျက်စီးရသူ တွေ အဘယ်မျှလောက်များမည်ကို မည်သူမျှ ပြောနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ထိုကဲ့သို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ ဓမ္မတာအတိုင်း ပေါ်ပေါက်၍လာသော အရှက်ကို ဆီး၍ချိုးဖဲ့ဖျက်ဆီး ရာသို့ ရောက်သဖြင့် တစ်သက်လုံး အရှက်ကင်းမဲ့တတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            များစွာသော ကာမကျမ်းများ၌ ကိုယ်အင်္ဂါအကြောင်းကို အနုစိတ်၍ ရေးသားဖော်ပြတတ် ကြလေသည်။ စင်စစ် မိန်းကလေးများမှာ ထိုမျှလောက်သိမှ ကျန်းမာမည်မဟုတ်။ ဆေးဆရာဝန် အလုပ်နှင့်ဆိုင်သော ထိုအကြောင်းအရာများကို အကျယ်ဖော်ပြခြင်းသည် အပိုမျှဖြစ်လေရာ အရေးကြီးသော ရှောင်ကြဉ်ရန် ပြုလုပ်ရန် အချက်အနည်းငယ်ကို သိဖို့သာလိုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဓမ္မတာလစဉ်ပေါ်သည့်အခါ မသိသောကလေးမများသည် ထိတ်လန့်တတ်ကြ၏။ ရေအေး ကို များစွာအသုံးပြုတတ်ကြ၏။ သို့မဟုတ် ရပ်အောင် တစ်စုံတစ်ရာဖြင့် ပိတ်ဆို့တတ်ကြလေ သည်။ ထိုကဲ့သို့ပြုခြင်းသည် ရောဂါဖြစ်စေသဖြင့် မကြောက်မရွံ့ဘဲ ရေနွေးဖြင့် ရံဖန်ရံခါ စင်ကြယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောင် ပြုဖို့သာ လိုလေသည်။ ပဋိသန္ဓေတည်သည့်အခါ၌လည်းကောင်း၊ အခြားအကြောင်းတစ် ခုခုကြောင့်လည်းကောင်း ထိုသွေးသည် မပေါ်ဘဲ နေတတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထိုအခါ၌ ယိုကာလ အနေအထိုင်သိမ်မွေ့သူတို့မှာ နာကျင်တတ်၏။ သို့နာကျင်ခြင်းမဖြစ် စေရန် နည်းမှာ ဝမ်းဓာတ်ကို မှန်စေခြင်းဖြင့် ကင်းပျောက်စေနိုင်လေသည်။ ဝမ်းဗိုက်မှာ အစာနှင့် တင်းကျပ်နေလျှင်လည်း သွေးကောင်းစွာမသက်ဆင်းသဖြင့် နာတတ်၏။ သို့ဖြစ်၍ ဓမ္မတာမလာ မီ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ မပူမပြင်း မကြမ်းသော ဝမ်းနုတ်ဆေးရိုးရိုးကို မှီဝဲလေရာသည်။ ထိုရက်မတိုင်မီ အလုပ်ကြမ်းများ ကြမ်းတမ်းစွာကစားခြင်းများသည် သွေးကို လွန်စေတတ်လေ သည်။ အခါများစွာ သွေးသည် အေး၍ခဲတတ်သဖြင့် လွယ်ကူစွာမဆင်းသောကြောင့် နာကျင် တတ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ရေနွေးသည် သွေးကို မခဲအောင်ပြုသောအရာ ဖြစ်လေသည်။ ရေအေးကို ထိုရက်မတိုင်မီ ကစ၍ ရှောင်နိုင်လျှင် သာ၍ကောင်းလေသည်။ ရာသီလာခိုက်မှာ အအေးမိလျှင် သွေးရပ်တတ် ငုတ်တတ်၏။ အအေးမိ၍ရပ်လျှင် ဆရာဝန်ချက်ချင်းခေါ်ရမည်။ ပဋိသန္ဓေမဟုတ်ဘဲ အကြောင်းမဲ့သွေးပုပ်လျှင်လည်း ဆရာဝန်ကို ချက်ချင်းခေါ်ရမည်။ အစမှာကုရလွယ်၏။ ပေါ့ဆစွာနေ၍ ဆေး နည်းတိုများနှင့် မရမှ ဆရာဝန်ထံသွားလျှင် ခက်တတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အချို့မိန်းကလေးများမှာ သွေးသည် သုံးရက်ကြာစွာလာ၏။ အချို့မှာ ရှစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်သာ သာကြာတတ်လေသည်။ လာချိန်မှာမလာခြင်း၊ ထုံးစံထက်စောစွာ ရုတ်တရက်ရပ်သွားခြင်းများ သည် မကောင်းသဖြင့် ဆေးဆရာဝန်ထံမှ စောနိုင်သမျှစောစွာ စုံစမ်းရမည်။ အစ၌ ပြင်းထန်စွာ နာလျှင် အိပ်ရာ၌ ငြိမ်သက်စွာ ရေနွေးပူပူကို သောက်၍နေခြင်း၊ ဆီးစပ်၌ ကျပ်ထုပ်ထိုးခြင်း၊ ရေ နွေးအိတ် ရေနွေးပုလင်း ကပ်ခြင်းများဖြင့်သာ သက်သာစေနိုင်လေသည်။ ထိုင်၍ ငြိမ်သက်စွာ အလုပ်လုပ်သူများမှာလည်း နာတတ်လေသည်။ ပထမတစ်ရက်နှစ်ရက်မှာ အများအားဖြင့် နာ တတ်လေသည်။ အနည်းငယ်မျှ ဖြည်းဖြည်းသက်သာ ဆီးစပ်ကို နှိပ်၍ပေးခြင်းသည်လည်း ကောင်းသောနည်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                အချို့မှာ ရာသီလာခိုက် အန်တတ်၏။ ၎င်းတို့မှာ မိမိတို့၏ ဝမ်းဗိုက်နှင့် မသင့်သော အစာ များကို ရှောင်ရမည်။ ရေအေးကို များများသောက်ရမည်။ သစ်သီးကို များများစားရမည်။ ကိုယ် လက် လွန်စွာလှုပ်ရှားခြင်း မရှိစေရ။ ဝမ်းဓာတ်ကို မှန်စေရမည်။ နာကျင်ခြင်းများမှာ သက်သာအောင် ပြု၍မရလျှင် ဆရာဝန်ကို ခေါ်ရမည်။ နာကျင်ခြင်း သက်သာစေရန်အတွက် မိမိသဘော အတိုင်း ဆေးများကို မှီဝဲခြင်းမပြုအပ်ပေ။ ထိုအခါမျိုး၌ မသင့်သောဓာတ်တစ်ခုခု ဆေး၌ပါဝင်၍ နေချေက တစ်သက်စာ ရောဂါရတတ်လေသည်။ အချို့သော ဆေးများမှာ လတ်တလော သက် သာစေပြီးနောက် ပို၍ဆိုးသောရောဂါကို ဖြစ်စေတတ်လေသည်။ အချို့လည်း အိပ်ပျော်ခြင်းဖြင့် သက်သာစေသော ဆေးများကို စားကြသဖြင့် ရောဂါပိုမို၍ ကြီးတတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ရာသီလာခိုက်မှာ ရေချိုးနိုင်၏။ သို့သော်လည်း ရေချိုးခြင်းထက် ရေဖြင့် ကိုယ်ကိုပွတ်သပ် တိုက်ချွတ်ခြင်းက ပို၍ကောင်း၏။ ကိုယ်ကို ရေမြုပ်အောင် အဘယ်အခါမျှ မချိုးကောင်းပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသန်မာသောမိန်းကလေးများမှာမူ ရေအေးကိုသုံးနိုင်လေသည်။ မိန်းမများမှာ အသက်ငါး ဆယ်အထိ ပဋိသန္ဓေမရှိလျှင် ရာသီလာ၏။ ရာသီရပ်သောအခါ သန္ဓေလည်း တုံးရလေသည်။ ထိုအခါ သွေးဆုံးပြီဟု ခေါ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အချို့မှာ အသက်လေးဆယ်၌ ရပ်လေသည်။ အချို့မှာ ဦးခေါင်းသို့ သွေးရောက်၍ မူးမော် ခြင်း၊ ခေါင်းကိုက်ခြင်း ဖြစ်တတ်၏။ ထိုအခါ ငြိမ်သက်စွာလျောင်း၍နေလျှင် သက်သာတတ်လေ သည်။ ရေနွေးကို များများသောက်၊ ဝမ်းကိုသက်စေ၊ အသီးများကို စား၊ မမောမပန်းဘဲ လမ်းလျှောက်၊ ထိုအခါ၌ စိတ်ညစ်ညူးခြင်းသည် ကျန်းမာခြင်းကို အကြီးအကျယ် ပျက်စီးစေတတ် လေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566343315605,"sku":"","price":7125.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_df6c6d47-8148-47c4-afd2-a11fd1517aa4.jpg?v=1730208485"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-ပီမိုးနင်းစာပေါင်းချုပ်တတိယတွဲ","title":"ပီမိုးနင်းစာပေါင်းချုပ်တတိယတွဲ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eထူးသောသတ္တိတစ်မျိုး \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဓာတ်ပုံဖြင့် ရိုက်ကူး၍မရ၊ ပန်းချီစုတ်တံဖြင့် ခြယ်မှုန်း၍မဖြစ်၊ ပန်းပုဆရာ၏ဆောက်ချက်ဖြင့် ထွင်းထု၍ မရ၊ စာဟောင်းပေဟောင်းများနှင့် ထေရုပ္ပတ္တိစာတမ်းများ၌ သေချာစွာ မဖော်ပြ၊ မြင်လျှင် မည်သူမဆို သိနိုင် လျက် အဘယ်သို့သောအရာဟု ပြောမပြနိုင်သော သိမ်မွေ့သောအရာတစ်ခုသည် ထင်ရှားသောသူဟူသမျှ၌ ရှိ၏။ ထိုအရာကို တန်ခိုးသတ္တိတစ်မျိုးဟု ခေါ်အပ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               လောက၌ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် ရှိ၏။ ၎င်းပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် အခြားသောသူများ ထက် ထူးခြားသော သတ္တိစွမ်းရည်၊ ပညာဂုဏ်မရှိဘဲလျက် ရောက်ရာမှာ ထင်ရှားပြီး ၎င်းတို့၏ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရရုံမျှနှင့် လူအများတို့သည် ၎င်းတို့ကို တွေ့ချင်မြင်ချင်သောစိတ် ရှိတတ် ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ထိုသတ္တိထူးကို လောကဓာတ်ပညာအစွမ်းဖြင့် တိုင်းတာ၍ရမည်ဆိုလျှင် ကျောင်းသား သူငယ်များကိုပင် နောင်အဘယ်ကဲ့သို့သော အခြေအနေအထိကြီးပွားပေါက်ရောက်မည်ကို တင် ကြို ဟောပြောနိုင်ဖို့ ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ယခုမှာမူ ထိုသတ္တိထူးကို မတိုင်းမချိန်နိုင်ကြသဖြင့် ဉာဏ်ပညာနှင့် လူစွမ်းသတ္တိကို ကြည့် ကာလူကဲကို ခတ်ကြရလေသည်။ စင်စစ်အားဖြင့်သော်ကား ထိုမထင်ရှားသောသတ္တိ၊ မြင်လျက် မမြင် မသိရသကဲ့သို့နေသော သတ္တိသည် ဉာဏ်ပညာကြီးမားသောသူများကိုပင် စေခိုင်းနိုင်သော သတ္တိဖြစ်လေရာ လောက၌ အထွတ်အထိပ်သို့ရောက်၍နေသော သူတို့မှာ ဉာဏ်ပညာမထူးကဲ ခြင်းဖြင့် သိရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုထူးခြားသောသတ္တိသည် လူထဲ၌ ပေါက်ရောက်လွယ်ကူသောသူတို့မှာ ရှာလျှင်တွေ့နိုင် လေသည်။ သို့ဖြစ်၍ ဉာဏ်ပညာအရည်အချင်း သင့်လျော်ရုံမျှရှိ၍ ခံ့ညားသောကျက်သရေနှင့် ပြည့်စုံလျက် ယဉ်ကျေးသော အမူအရာ အသုံးအနှုန်းရှိသူတို့သည် မိမိတို့ထက် ပညာ အရည်အချင်းရှိသူတို့ကို ကျော်လွှမ်းပြီး မြင့်ရာသို့ ရောက်ကြသည်ကို အခါများစွာ တွေ့ရှိနိုင်လေသည်။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် ဘယ်သူဘာတတ်လို့လဲ၊ လက်သင့်ရာ စားတော်ခေါ်တဲ့ ကိန်းမျိုးနဲ့ မြှောက် စားခြင်းကို ခံရတာပါ။ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ဘာလုပ်တာကလား စသည်ဖြင့် ပညာအရည် အချင်း ပြည့်စုံသူတို့က မကျေမချမ်းဖြစ်ကာ ပြောတတ်ဆိုတတ်ကြလေသည်။ အဘယ်သို့ပင် ပြောကြစေကာမူ ပညာအကြီးဆုံးသောသူတို့သည် အမြင့်ဆုံးသောနေရာကို ရောက်ခဲ့၍ အဆိုပါ သတ္တိကောင်းသောသူတို့သာ အထွတ်အထိပ်သို့ အများအားဖြင့် ရောက်ကြသည့်ပြင် စီးပွားဥစ္စာ ရှာရာ၌လည်း သာမန်ဉာဏ်ရှိသူတို့သည် ဉာဏ်ကြီးသောသူတို့ထက် ကြီးပွားတတ်ကြသည်မှာ နေ့စဉ် တွေ့မြင်နိုင်သောအရာ ဖြစ်လေရာ ပညာထက် ဝီရိယနှင့် ပီယဝါစာမေတ္တာစကားက ပိုမို၍ တန်ခိုးကြီးကြောင်း သိသာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              သို့အတွက် ပညာနှင့် ဥစ္စာ အဘယ်အရာက ပို၍မြတ်သနည်းဟု အမေးရှိက စိတ်ကောင်း နှင့် ဝီရိယကောင်းက အမြတ်ဆုံးဟု ပြောရပေလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အချို့သော အပြောကောင်းသူတို့သည် ပရိသတ်ကို မိမိဘက်သို့ပါအောင် ပြောနိုင်ကြ၏။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့ပြောသော စကားများကို စာအုပ်၌ ဖတ်ရသောအခါ ပြောဟောသည်ကို နားထောင်ရသလောက် စိတ်ကို မဆွဲတတ်ကြောင်း တွေ့ရှိရလေသည်။ ဤအရာ၌ ပြောသော စကားကို နားထောင်ရသည့်အခါ ရေးသားသောစာ၌ မပါရှိသော သတ္တိထူးတစ်ခုသည် ပြောသူ၏ သဏ္ဌာန်မှ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်နေသောကြောင့်ဟု သိသာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ၎င်းတို့သည် မိမိတို့ပြောလိုသော စကားများကို မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ပြောမှဖြစ်၏။ အခြားလူ တစ်ယောက်အား ကိုယ်စားလှယ်လွှဲ၍ စာရေးပြီး အပြောခိုင်းချေက ထိုစကားများသည် အဘယ် မျှလောက်ပင် ခိုင်းစေကာမူ ပရိသတ်ကို ညွတ်အောင်ပြုဖို့ရန် မတတ်နိုင်ဘဲ နေတတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သို့ဖြစ်၍ မထင်ရှားသော Personality \u003cspan\u003eခေါ်သော သတ္တိသည် လွန်စွာတန်ခိုးကြီးသဖြင့် အလွန်တရာ ကြမ်းကြုတ်ခက်မာသော စိတ်သဘောတို့ကိုပင် နိုင်နင်းလျက် တစ်ခါတစ်ရံ လူမျိုး တစ်မျိုးလုံး၏ ရာဇဝင်ကို ပြောင်းလဲအောင် စွမ်းနိုင်သောသတ္တိ ရှိလေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၎င်း ထူးခြားသောတန်ခိုးသတ္တိနှင့် ပြည့်စုံကြသောသူတို့နှင့် တွေ့ကြုံရသောသူတိမာ လက်ချမ်းမြေ့၍ အခက်အခဲတွေ့သည့်အခါများမှာပင် ခက်သည်ဟု မထင်ဘဲ အောင်မြင်ခြင်း လမ်းကို ရရှိတတ်ကြလေသည်။ ထိုလူမျိုးသည် စိတ်အားကို တိုးတက်စေသောလူမျိုး ဖြစ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အချို့သောလူများကား အထက်ဖော်ပြသော လူမျိုးနှင့်မတူ၊ ခြားနားကွဲပြား ဆရာ အများတို့၏စိတ်ငြိုငြင်အောင် ပြုတတ်ကြလေသည်။ ထိုကဲ့သို့သောလူများကို မည်သူမျှ မ မကြုံလိုကြချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုလူနှစ်မျိုးအနက် တစ်မျိုးသည် လူအချင်းချင်းအပေါ်၌ လေးစားချစ်ခင်လျက် သူတစ်ပါးကို အားပေးကူညီချင်သောစိတ်ရှိ၍ တစ်ပါးသူ၏ အကျိုးစီးပွားကို မိမိကိုယ်တိုင် အကျိုးစီးပွားနဲ့ သို့ သဘောထားလေ့ရှိ၍ အခြားမြို့ငြင်ဖွယ်လူတစ်မျိုးမှာမူကား အဆိုပါလူနှင့် ဆန့်ကျင်စွာ ကျော ချင်းကပ်၊ ဖီလာသဘောထားလေ့ရှိသူများ ဖြစ်တတ်ကြသဖြင့် ကိုယ်ကျိုး ကိုယ့်စီးပွားကိုရှာတတ် ကြသူများ ဖြစ်ကြလေသည်။ ထိုလူမျိုးတို့၏စိတ်၌ သူတစ်ပါး ကောင်းစားသည်ကိုလည်းကောင်း၊ သူတစ်ထူး ကျော်ကြားသည်ကိုလည်းကောင်း မနှစ်လိုခြင်းသည် လွှမ်းမိုး၍နေတတ်သည်မှာ မျက်နှာတွင် ထင်ရှားသိသာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             သို့ဖြစ်၍ မုန်းပင်စိုက်ပျိုး၊ မုန်းမျိုးတည်ထောင် မချစ်မခင်အောင် လုပ်တတ်သူတစ်မျိုး၊ ချစ် ပင် စိုက်ပျိုး၊ ချစ်မျိုးတည်ထောင် ချစ်ခင်အောင် လုပ်တတ်သူတစ်မျိုးဟု လူ့ပြည်၌ လူနှစ်မျိုး ရှိ တတ်လေရာ ကိုယ်စီကိုယ်ငှ မိမိတို့ စိုက်ပျိုးလေ့ရှိကြသော အပင်များ၏ အသီးအပွင့်ကို ရရှိခံစား ကြရတတ်သည်ကို နှလုံးသွင်းဖို့ ကောင်းကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            တစ်ပါးသူတို့၏ခက်ခဲခြင်း၌ ကူညီလိုသောသူ၊ ကိုယ်ကျိုးကိုသာ အမြဲရှာ၍မနေသောသူတို့ မှာ အပြင်အပယဉ်ကျေးဖွယ်ရာများပင် မရှိစေကာမူ ရောက်ရာအရပ်၌ ၎င်း၏မွန်မြတ်သောဓာတ် ကို မည်သူမဆို သိလွယ်သဖြင့် လေးစားချစ်ခင်ခြင်းကို ခံကြရမြဲဖြစ်လေသည်။ ၎င်းလူမျိုးသည် ဝန်လေးသောသူကို ဝန်ပေါ့အောင် ပြုတတ်၏။ အားငယ်သူကို အားတက်အောင် လုပ်တတ်၏။ စိတ်ပျက်သူတို့၌ မျှော်လင့်အားကိုးခြင်းကို ဖြစ်စေသဖြင့် ယုံကြည်ကိုးစားသော အားထားခြင်းကို ခံကြရတတ်လေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်သူမွန် ပွဲတိုင်းမှာချွန်သောသူ ဖြစ်လိုလျှင် ခက်ခဲခြင်း မရှိ၊ မည်သူမဆို ဖြစ်နိုင်လေသည်။ သို့ဖြစ်နိုင်ဖို့ရန်ဆေးနည်းမှာ ကြီးကျယ်စွာ ရှာရဖွေရ စုဆောင်း ရခြင်းမရှိ၊ မေတ္တာဟု ခေါ်ဆိုအပ်သော မြစ်ချင်းပြီး ပကတိမူလခဲနည်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဤမေတ္တာတည်းဟူသော သတ္တိတန်ခိုးထက်အဖိုးတန်သော ကွာလီဖီကေးရှင်း ခေါ်အရည် အချင်း ဒီပလိုမာဘွဲ့တံဆိပ်သည် လောကမှာ မရှိချေ။ ထိုလူမျိုးသည် ပီယသိဒ္ဓိတစ်ခုသာ ပေါက် သည် မဟုတ်၊ ဓနသိဒ္ဓိ၊ ကာယသိဒ္ဓိများလည်း ပါဝင်ပေါက်ရောက်ပြီး ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             များစွာသော မိန်းမတို့မှာ ရုပ်ရည်ပင် မလှသော်လည်း မေတ္တာဆိုသည့် လိပ်ပြာအလှစိတ် ရှိသဖြင့် ချစ်တတ်ခင်တတ် ကြင်နာသနားတတ်သောကြောင့် ရုပ်လှသူတို့နှင့် မခြားမနား၊ ရောက် ရာမှာ ထင်ရှားကြလေသည်။ စင်စစ်အားဖြင့် ၎င်းမိန်းမပျိုမှာ ရုပ်လှသူတို့ထက်ပင် ပိုမို၍ထင်ရှား ချင်သောသတ္တိ ရှိလေသည်။ အကြောင်းမူကား ရုပ်သည် အရေပြားတစ်ထောက်သာရှိ၍ တစ်နေ့ ထက် တစ်နေ့ ပျက်ဖို့ဘက်ကိုသာ အားပြု၏။ မြတ်သောဓာတ်သည်ကား မြတ်စရှိလျှင် မြတ်ချင် ချင် ဆိုသည့်အလားလို အဘယ်အခါမှမပျက်နိုင်သည်သာမက ကြီးလေ သာ၍လှလေဟုဆိုအပ် သော အဆင်းကို ဆောင်နိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               သို့ဖြစ်၍ ဘယ်သူ့ကို ဘယ်နေရာမှာ ငါကဘယ်လို ဆိုလိုက်တာပဲ၊ ငမဲဆိုတဲ့အကောင်ကို ငါက လူထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာ မျက်နှာများ မည်းပြီး တစ်ခါတည်း အရှက်ကွဲသွားတာပဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစသည့်စကားမျိုးကို အသုံးပြုခြင်းသည် မေတ္တာတရားနှင့် လွန်စွာဆန့်ကျင်ခြင်း ဖြစ်လေရာ ထို စကားမျိုးကို ပြောရင်းပြောရင်းပင် မိမိ၏တန်ဖိုးကို ဆုတ်ယုတ်အောင်ပြုရာသို့ ရောက်တတ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အခါများစွာ လူအများတို့ ဝိုင်းဖွဲ့၍ စကားပြောဆိုနေကြရာ၌ ငြီးငွေ့ဖွယ်ရာဖြစ်သည့်အခါ အဆိုပါ လိပ်ပြာလှသော မိန်းမတစ်မျိုးသည် ပြုံးရွှင်သောမျက်နှာ၊ လတ်ဆတ်သော အမူအရာ၊ မေတ္တာဆိုသည့် ရောင်ခြည်ကိုဖြန့်ကာ ဝင်ရောက်၍လာသည့်အခါ ပူအိုက်သောအချိန်၌ ချမ်းမြေ့ အေးကြည်သော လေပြည် ဝှေ့လာ၍တိုက်သလို ဆိတ်ငြိမ်သောလူစုမှာ အသက်ဓာတ်ဝင်၍လာ သကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ရွှင်လန်း၍လာတတ်ကြလေသည်။ ထိုမိန်းမပျိုသည် မိုးခေါင်၍ သွေ့ခြောက်သည့် အခါ ရွာသွန်းလောင်းချသော မိုးရေနှင့်လည်း တူကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထိုကဲ့သို့သော သတ္တိထူးမျိုး ရှိသူတို့သည် အခါများစွာ မိမိတို့၏သတ္တိ အဘယ်က ထွက်ပေါ် သည်၊ ငါ့ကို ဘယ်အတွက်ကြောင့် အများခင်မင်ကြသည်ဟု မသိတတ်ကြ။ မိမိတို့မှာ လူချစ် လူခင် များစေတတ်သော သတ္တိထူးတစ်ခုရှိသည်ကိုသာ သိတတ်ကြလေသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းသတ္တိကို အခြားအတတ်ပညာတစ်ခုခုထဲသို့ လေ့ကျင့်၍ယူလျှင် ရနိုင်လေသည်။ အကြောင်း မူကား ကနုကမာတိုင်းမှာပုလဲမရှိသော်လည်း လူတိုင်းမှာ ထိုသတ္တိရှိအောင်လုပ်လျှင် ရှိနိုင်သည် ဟု စိတ်ချလက်ချ အတည်တကျ ယုံကြည်အပ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ၎င်းဆွဲငင်တတ်သော သံလိုက်ဓာတ်ကို ရရှိပြီးနောက် အခြားအရေးကြီးသောအရာသည် ကား အပြောအဆို အပြုအမူ အနေအထိုင်၌ သင့် မသင့်၊ လျော် မလျော်ကို ချင့်ချိန်တတ်သော ဉာဏ်နှင့် အသုံးအနှုန်းပြုရာ ယဉ်ကျေးခြင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤအခါ၌ ဤစကားကိုပြောမှတော်မည်၊ ဟိုအခါ၌ ဟိုလိုလုပ်မှ သင့်မည်ဟူသော သိတတ် သော အမြင်ရှိခြင်းသည် အဆိုပါသတ္တိထူးကို များစွာအထောက်အပံ့ပြုနိုင်လေသည်။ သို့ဖြစ်၍ မရှိ သည်ထက် မသိတာ ပို၍ခက်သည်ဟု ရှေးလူကြီးသူမများ ပြောကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အချုပ်မှာ လူလူချင်း ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရာ၌ တစ်စုံတစ်ယောက်၏စိတ်ကို ထိပါးငြိုငြင် နာကျင်အောင်ပြုတတ်သော အသုံးအနှုန်း အပြောအဆို အပြုအမူတို့ကို အထူးသတိပြု၍ ရှောင် ကြဉ်အပ်လှပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အများအားဖြင့် မီးရထားစီးရာ၌ နေပုံထိုင်ပုံကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် လူကဲကိုခတ်ဖို့ရာ များစွာ လွယ်ကူခဲ့သည်။ သူတစ်ပါး မထိုင်ရအောင် နေရာကို ထမင်ဟူ၍ထားခြင်း၊ ခြေလက်ကို တမင် ဆန့်နေခြင်း၊ မသန့်ရှင်းသောကိုယ်၊ မသန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားနှင့် သန့်ရှင်းသော လူတို့၏ အကြားကို ဝင်၍တိုးခြင်း၊ ထိုင်ခြင်း စသည့် လူတစ်စုံတစ်ယောက်၏စိတ်၌ မချမ်းသာအောင် ပြု တတ်သော၊ အလိုက်မသိတတ်သော အလေ့အကျင့်တို့သည် မဆင်ခြင် မစဉ်းစား၊ အသိဉာဏ်ခေါင်းပါးသော လူများ၏ ထင်ရှားသောလက္ခဏာဖြစ်သည့်ပြင် စိတ်ရင်းသဘောထား မကောင်း ခြင်းကိုလည်း များစွာပင် သိသာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အတိုချုပ်မှတ်ရန်မှာ မိမိအတွက် တစ်ပါးသူတစ်ယောက်မှာ ဝန်လေးဂြိုငြင်ခြင်း မဖြစ်စေရ အောင် အထူးသတိထားအပ်ခြင်းဖြစ်လေရာ မည်သူ့ကိုမှ ငြိုငြင်အောင် မပြုတတ်သော သူတစ် ယောက်အပေါ်၌ မည်သူကမှ မုန်းအောင်ငြိုငြင်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်အပ်ပေကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              မည်သူမဆို ထူးမြတ်၍ အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော အမွေအနှစ်ကို ရနိုင်၏။ ထိုအမွေအနှစ်သည် ကား အခြားမဟုတ်၊ ယဉ်ကျေးဖွယ်ရာ ပြုလုပ်တတ်ခြင်း၊ စိတ်ပါကိုယ်ရောက် ပြုတတ် စုတတ် ဧည့်ခံတတ်ခြင်း၊ စိတ်သဘောကြီးခြင်း၊ သူတစ်ပါး၏ ကျူးလွန်ခြင်းကို အခွင့်လွှတ်တတ်ခြင်း၊ သည်းညည်းခံတတ်ခြင်းများ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              သိန်းသန်းကုဋေ ရွှေငွေကျောက်သံအမွေတို့သည်ကား ပျက်စီးနိုင်၏။ ထိုအမွေတို့သည် ကား မပျက်စီးနိုင်ဘဲ အမြဲတည်တံ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကျွန်ုပ်တို့ မြန်မာလူမျိုးများမှာ အလွန်အဖိုးထိုက်သော ယဉ်ကျေးခြင်း အမွေအနှစ်ကို ရရှိ သော်လည်း သူတစ်ပါး၏ ကျူးလွန်မှားယွင်းခြင်းကို အဟုတ်တကယ် အခွင့်လွှတ်တတ်သူ များ သင့်သလောက် မများကြသောကြောင့် ကြမ်းကြုတ်သော ရာဇဝတ်မှုတွေ များကြသည်ကို သိရ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ၎င်းအဆွဲဓာတ်သည်စီးပွားရှာသောအလုပ်မှာသာ အဖိုးတန်သည်မဟုတ်၊ နိုင်ငံရေးအလုပ် များ၌လည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်အောင်ပို့နိုင်လေသည်။ ရှေ့နေဖြစ်လျှင် အမှုသည်တွေကို များစွာ ရနိုင်၏။ ရောင်းဝယ်သူဖြစ်လျှင် ဖောက်သည်တွေ ပေါများနိုင်၏။ ဆေးဆရာဖြစ်လျှင် လူမမာတွေ များစွာရနိုင်ပေသည်။ ၎င်းသတ္တိသည် မည်သည့်အလုပ်အကိုင်မှာမဆို ကြီးပွားခြင်း အတွက် မလွှဲသာသောသတ္တိ ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းလူမျိုးသည် အရောင်းအဝယ်၌ မိမိတို့ထက် ပိုမို ၍ အပင်ပန်းခံသူများထက်ပင် ပိုမိုတွင်ကျယ်နိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             များစွာသောသူတို့မှာ မိမိတို့၏အလုပ်ကို ကောင်းစွာနားလည်၍ အရည်အချင်းနှင့် လွန်စွာ မှ ပြည့်စုံကြသော်လည်း ၎င်းအဆွဲဓာတ်သတ္တိ မရှိခြင်းကြောင့် တိုးတက်ကြီးပွားခြင်း မဖြစ်နိုင်ဘဲ နေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ထိုသတ္တိကို အပေါင်းကောင်းခြင်း၊ အပေါင်းငုံ့ခြင်း၊ ပေါက်ရောက်တွင်ကျယ်ခြင်းဟု ခေါ်ရ လေသည်။ ထိုသတ္တိကို ရလိုလျှင် ကိုယ်ကောင်းကြံတတ်သောစိတ်၊ မိမိအလိုကိုသာ သိတတ်သော စိတ်မျိုး၊ အပါး အနပ် အလည် ဟူသောစိတ်မျိုးကို နည်းပါးအောင် သတိပြုကြရလေသည်။ အကြောင်းမူကား လိမ္မာခြင်းသည် မြတ်သော်လည်း ပါးနပ်ခြင်းသည် ယုတ်သောအကြောင်းဖြစ် သဖြင့် မနပ်ဘဲ လိမ္မာရမည်ဟု ပညာရှိများ ပြောဖူးလေသည်။ သို့ဖြစ်၍လူပါးလူနပ်တို့ကို အားကျ သည်ထက် လူလိမ္မာလူကောင်းတို့ကို အားကျတုပအပ်လှပေကြောင်း။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566344528021,"sku":"","price":7125.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1bf5d0d5-e1e8-4506-891c-b67b7fd5fb5d.jpg?v=1730208505"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-တစ်နိုင်ငံမြိုင်ယံခြားဖုန်းမေ့လေသလား","title":"တစ်နိုင်ငံမြိုင်ယံခြားဖုန်းမေ့လေသလား","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e အခန်း(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ငါသည် ကျွန်ပညာကို ဆက်လက်၍ မသင်လို။ ငါ၏ ဆရာသည် ငါ့အား သူ့ထံမှ လက်မှတ်မရလျှင် တစ်သက်လုံး လူမွေးပေါက်တော့ မည်မဟုတ်ဟု မှတ်ထင်ပြီး ငါ့အား မတရားပြု၏။ ဘယ်အတွက် သည်ကျောင်းမှာ နေရမလဲ။ ငါ အခု ၇ တန်းအောင်ပြီး အင်္ဂလိပ် ဝတ္ထုစာအုပ်များစွာတို့ကို ဖတ်ရသည့်အတွက် ၁ဝ တန်း၊ ၁၁ တန်းလောက် တတ်သည်ဟု အများသူငယ်ချင်းတို့က ပြောကြ၏။ ငါ၏ မိဘများသည်ကား ငါ့ကို လခစား မင်းမှုထမ်းဖြစ်စေဖို့ရန် ရည်ရွယ်၏။ ယခုမှာ နံနက် ၁၀ နာရီမှ ညနေ ၄ နာရီအထိ ပညာကို သင်ရ၏။ ထိုပညာကိုဆုံးခန်းတိုင်ဆက်လက်၍ သင်ရလျှင် ငွေ ဘယ်နှစ်ထောင် ထပ်မံ၍ ကုန်ဦးမည်ကို မသိရချေ။ ငွေကုန် အချိန်ကုန်ခံ၍ သင်ပြီး သည့်နောက် ၉ နာရီမှ အလုပ်ကို စ၍ဝင်ပြီး ညနေ ၅ နာရီတိုင် အလုပ်ကို ငြိုငြင်စွာ လုပ်ရသော စာရေးအလုပ်ကို ငါ မလုပ်လို။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             စာရေးအလုပ်သည် ထမင်းမ၀။ လောက၌ အသက်ကတိုလှသဖြင့် ကိုယ်စိတ် ၂ ပါး အေးချမ်းစွာနဲ့ ကြေးရဖို့ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်တစ်ခု ခုကို လုပ်ရခြင်းသည်သာလျှင် အမွန်မြတ်ဆုံး ဖြစ်၏။ လခစား ကျေးကျွန် လုပ်ရသူတို့မှာ ထမင်းမဝသော လစာဖြင့် ကံရော၊ ဉာဏ် ရော တစ်ပါးသူအား ရောင်းစားရသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ အဝတ်အစား သားနားစွာနှင့် ဝတ်စားသွားလာသော စာရေးစာချီတို့ကို မြင်ရသော သူတို့၏ စိတ်၌ စာရေးစာချီ လုပ်ရခြင်းဟာ လွန်စွာမှ မွန်မြတ်သည် ဟု မှတ်ထင်ကြရ၏။ အလုပ်ခွင်၌ လူမျိုးကွဲတို့ အောက်မှာ အဘယ်မျှ လောက် ငြိုငြင်ဆင်းရဲခြင်းဖြစ်ရသည်ကိုကား မတွေးမတောကြချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကျောင်း၌ သင်ရသော ပညာသည် လူတို့၏ ဂုဏ်အင်္ဂါမျှသာ ဖြစ်၏။ အသက်မွေးမှုပညာ မဟုတ်ချေ။ “အသက်မွေးမှုတစ်ခု၊ ပညာကိုယ်စီ ပါ” ဆိုတဲ့စကားလို ပညာကို ရှာမှတော်မည်။ ငါ၏ မိဘများသည် ကား ငါ့ကို အခွင့်ပြုမည် မဟုတ်။ အောက်ကျ နောက်ကျ အလုပ်မျိုးကို လုပ်ရအောင်သာလျှင် ကြံစည်၍ နေကြ၏။ ငါသည် အိမ်ကို မပြန်လို။ ဤစာအုပ်တို့ကို ငါ အလိုမရှိ။ ညဈေးရှိ စာအုပ်အဟောင်းဆိုင်တစ် ဆိုင်ကိုသွားပြီး ရောင်းရလျှင် တော်ချေမည်။ ဘီ- အေ အောင်တိုင်း အစိုးရက ဝလင်အောင် ကျွေးနိုင်မည်မဟုတ်။ ဘီ-အေ တွေ အလုပ် မရလို့ ဒုက္ခတွေ များနေသည်မှာ ငါ မျက်မြင်ဖြစ်၏။ ဘုရားကုန်းတော် ပေါ်က ဗေဒင်ဆရာလောက်မှ ငွေကြေးဖို့ လမ်းမရှိတဲ့ ဘီ-အေကို ရောက်အောင် ငါ မသင်လို။ အမဲရိုးကို ခွေးအုံသလို အလုပ်ကလေး တစ်လုပ်ခေါ်လျှင် ဘီ-အေတွေ အုံရတဲ့ ခေတ်အခါဟာ မကြာမီ ဆိုက်ရောက်၍လာမှဖြင့် ဂွကျ၍ နေတော့မည်။ စောစောစီးစီး ငွေရ၊ စောစောစီးစီး ဒါနပြု၊ အိမ်ထောင်မှုကလည်း လိုသေးသည်။ ဘယ် နည်းနှင့် ကြံစည်၍ ဘယ်ဆီကို သွားရမည်နည်း စသည်ဖြင့် တွေးတောကာ မောင်ဘစောသည် ကျောင်းကအပြန် ကာလကတ္တား ဈေး စာအုပ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ သွားရောက် စာအုပ်များကို ရောင်းချ ငွေစကလေး အနည်းငယ်မျှနှင့် စိန်ဇာရံ လက်စွပ်ရောင်း၍ ရသော ငွေ ၂၀၀ ကျော်ကျော်လောက်ကို မပျောက်အောင် အိတ်ထဲ၌ တွယ် ချိတ်နှင့် ထိုးပြီးလျှင် သူတော်ကောင်း သမာဒေဝနတ်များအား လမ်းကောင်းကို ပြဖို့ရန် တိုင်တည်ပြီး ကြုံရာရထားနှင့် လိုက်မည်ဟု မီးရထားရုံသို့ သွားရှာလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ထို့ဖြစ်သောကြောင့် အထက်ချင်းတွင်း ကင်းတပ်ခေါ်သော မြို့၌ လက်ဖက်ပွဲစား ဦးကံကြီးဆိုသူ၏ အိမ်တွင် ယောက်ျားပျိုကလေးတစ် ယောက်ရောက်၍ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566350983317,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_13df7875-4db9-46fe-902d-1996573ed5bb.jpg?v=1730208632"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-၀ထ္ထုပဒေသာအမှတ်၁၆","title":"ဝထ္ထုပဒေသာအမှတ်(၁၆)","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအံ့သေးတယ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ကာလကတ္တားသိပ္ပံ ကျောင်းတော်ကြီးမှ ပညာသင်ကြားလာသော ဘီအေဘီ အလ် မောင်မောင်ခသည် ဘီအလ်အတတ်ပညာကို တတ်မြောက်လာပြီး နောက် အမှုလိုက်ရဖို့အရေးက မိန်းမကိုလှည့်ရခြင်းထက်၊ တရားသူကြီးကို လှည့်ပတ်ကာ တရားဥပဒေနှင့်ပြောရသည်ထက် ခက်ခဲသောအရာ ဟု မိမိ စိတ်တွင် အမြဲအောက်မေ့လေ့ရှိသည့်ပြင် တွက်ချေကိုလိုက်၍ ကြည့်လိုက် မည်ဆိုပါက ရှေ့နေ၏အတတ်ပညာမှာ “တိုက်ပစ်”ခေါ် လက်နှိပ်စက်ရိုက် သူငှားရခြင်း၊ မြင်းရထားခပေးရခြင်း၊အလုပ်ခန်းငှားရခြင်း စာရေးထားရခြင်း တို့ကြောင့် ရသမျှသောငွေတို့မှာ စရိတ်ကိုနုတ်ရသည်အတွက် မိမိဖို့မှာဆိုခဲ့ ပါလျှင် ငွေကြေးရဖို့ရာ အမှုသည်များထံမှ ရှူးရနှပ်ရသော ဗာဟီရကိစ္စတို့မှာ ကြီးလေးသော ဝန်ကြီးတစ်ခုဖြစ်လေ၏။ ဘီအလ်အတတ်ပညာမှ တတိယ တန်း၊ ဒုတိယတန်းရှေ့နေဖို့လောက်မှ ဟန်မကျဲသောကြောင့် အရင်းမစိုက် လှေထိုးလိုက်ဆိုတဲ့စကားလို မိန်းမယူခြင်းသာလျှင် မျှော်လင့်အားထားဖွယ် ရာကြီးတစ်ခုဟု အောက်မေ့ကာနေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 တစ်နေ့တွင် မောင်မောင်ခသည် ဒိစတြိတ်မြို့တစ်မြို့သို့ အမှုကိစ္စ - ရှိ၍သွားရန် မီးရထားဒုတိယတွဲကို တက်လိုက်လေရာ မူးမိုက်၍ရထားပေါ် မှ ချော်ကျတော့မလို ဖြစ်သွားလေ၏။ အကြောင်းမူကား အချိုရှာသကာနှင့်တွေ့၊ အပျိုရှာကညာနှင့်တွေ့ ဆိုသောစကားအရ ဒုတိယတွဲ၌ကြုံတွေ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောအရာသည်ကား မပုမမြင့်မကြုံလွန်း၊ မျက်ခုံးမျက်စ၊ မျက်လုံး လည်တိုင်မှစ၍ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အလှဓာတ်အပေါင်းတို့ စုပေါင်းကာဖြည့် လိုက်သော အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ်ရှိ အင်္ဂလိပ်မဖြူဖြူကလေးဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               မောင်မောင်ခသည် မီးရထားရှိသံတိုင်ကို မြဲမြံစွာကိုင်ကာ မိမိကိုယ် ကိုမှ မနိုင့်တနိုင်နှင့်ဆွဲတက်ကာ ၎င်းမိန်းကလေးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ သောနေရာတွင် ခပ်မှိုင်မှိုင်ထိုင်နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်မောင်သည် မိမိရှေ့ထိုင်နေသည့်အထဲတွင် ရှေ့မှောက်၌ရှိ သော မိန်းမပျိုကလေးအပေါ်တွင် အကြိုက်သောအချစ်ရော ကရုဏာရော မုဒိတာရော ထွေးယှက်ကာ ပေါင်းဆုံရောပြွမ်းပြီးလာသောကြောင့် မကြာ ခဏမော်၍ကြည့်မိလေရာ၊ သူ့မျက်လုံးကိုယ့်မျက်လုံး လေးလုံးသော မျက်ဆန်လေးတန်သောမျက်စောင်း လေးချောင်းသော မျက်ကြောတို့သည် လက်ဝှေ့သမားများကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ခွပ်လှည့်ပေးသော ကြက်များကဲ့သို့ လည်းကောင်း ရင်ဆိုင်တီးလင်းကွင်းများကဲ့သို့ မရှောင်သာအောင် မျက်နှာချင်းဆိုင်မိကြလေရာ အင်္ဂလိပ်မကလေးမှာ ဣန္ဒြေနှင့်နေကာ မိမိ၏ ဂါဝန်များကို တင်းအောင်ဆွဲထိုင်ပြီး မိမိအနီးရှိလက်ဆွဲသားရေအိတ် ကလေးကို ဆွဲယူကာ ပေါင်ပေါ်တွင်တင်ပြီး မိမိ၏ရှေ့တူရူတွင်ထိုင်နေသောယောက်ျားပျို ကလေးက မိမိ၏သားရေအိတ်ကို လုယူမည်ကို စိုးရိမ်မကင်း သကဲ့သို့ဖြစ်နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e`            အတန်ငယ်ကြာသောအခါ ရန်ကုန်ဘူတာကြီးမှ မီးရထားကြီးသည် ဥဩမှုတ်၍ ဂျုတ်ဂျတ် ဂျုတ်ဂျတ်နှင့်မြည်ကာ ပြည်မြို့ဘက်သို့ထွက်ခွာ သွားလေ၏။ ထိုအချိန်အခါတွင် မောင်မောင်ခမှာမိမိ၏ လက်တွင်ကိုင် ထားသော ကဝိမျက်မှန်တိုက်မှ ကဝိမျက်မှန်မဂ္ဂဇင်းစာအုပ်ကြီးကို အားရ ပါးရဖတ်နေဘိသောအလား တစ်ရွက်ပြီးတစ်ရွက်လှန်ကာလှန်ကာ ခုတ်ရာ တခြား ထစ်ရာတခြားဖြစ်သကဲ့သို့ မဂ္ဂဇင်းကို တွင်တွင်ကြီးလှန်ရင်း အင်္ဂလိပ်မကလေးကိုသာ စိတ်တွင်အမြဲစွဲကာ မဂ္ဂဇင်းကိုကျော်၍ အင်္ဂလိပ်မလေးကိုသာ စိုက်၍စိုက်၍ကြည့်မိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         အင်္ဂလိပ်ကလေးမှာ မောင်မောင်ခကြည့်သည်ကိုသိ၍ မိမိလက် တွင် ကိုင်ထားသော ဇာကိုသာ အတွင်ဂရုစိုက်၍ထိုးလေ၏။ တစ်ခါတစ်ရံ ဇာများမှားမှားနေ၍ ပြင်ကာပြင်ကာထိုးရလေ၏။ မောင်မောင်ခ၏ မဂ္ဂဇင်း မှ လွတ်၍မကျလောက်ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းကဲ့သို့သွားရင်း ကြည့်မြင်တိုင်ဘူတာသို့ မီးရထားဆိုက်သည့် တိုင်အောင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စကားမပြောဘဲသွားကြရာ အင်းစိန်ဘူတာသို့ ရောက်ကာ အင်္ဂလိပ်မကလေးမှာလက်ညောင်းသဖြင့် ဇာကို အနီးတွင်ချထားလေ၏။ မောင်မောင်ခမှာ မျက်လုံးညောင်းသဖြင့် မဂ္ဂဇင်းကို ပေါင်ပေါ်တွင်တင်ကာ ပြတင်းပေါက်မှ ကွင်းပြင်လယ်များကို ကြည့်၍နေလေ၏။ ၎င်းတို့နှစ်ဦး အဘယ်ကိုကြည့်ကြစေကာမူ စိတ်တွင် မည်သူမည်ဝါလဲ ဘယ်သူ့သားမြေးလဲဟု စိတ်ပုတီးစိပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၍ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အင်းစိန်ဘူတာသို့ ရထားရောက်သောအခါ မောင်မောင်ခစိတ်တွင် တဒိန်းဒိန်းနှင့် တို့တွဲကို လူများတက်လာဦးမှာလားဟု စိုးရိမ်မကင်းဖြစ်ကာ ထင်မိထင်ယောင်ရှိအောင် အင်္ဂလိပ်မအနား သွားထိုင်ရရင်ကောင်းမလား စသည်ဖြင့် စိတ်ကူးဖဲရိုက်ကာ ငါအနီးသွားထိုင်ရင် အင်္ဂလိပ်မက ဒီအကောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ပိုးပဲဟု စိတ်တွင်အောက်မေ့မှာကိုလည်း စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်ပြီးထကာ ပြတင်းပေါက်မှ ဦးခေါင်းပြူကာကြည့်နေရင်း ဟောဟို အင်္ဂလိပ်မ ဗိုက်ပူမကြီး တို့တွဲများတက်လာမလားစသည်ဖြင့် စဉ်းစားရင်း ဟန်လုပ်ကာ အင်္ဂလိပ်မ ဘက်သို့ကြည့်လိုက် ဈေးသည်များကိုကြည့်လိုက်နှင့်နေရာ အင်္ဂလိပ်မဘက် သို့အကြည့်တွင် အင်္ဂလိပ်မသည် ဣန္ဒြေနှင့်နေလေ၏။ ဤကဲ့သို့ထင်ယောင် ထင်မှားနေစဉ်တွင် ရထားကြီးမှာ အင်းစိန်ဘူတာမှ ထွက်သွားလေ၏။ ထိုအခါမှ မောင်မောင်ခ၏စိတ်တွင် အေးသွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ယင်းကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်းသွားကြလေရာတွင် နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဝမ်းနည်းလာကြလေ၏။ အကြောင်းမူကား လူသတ္တဝါတို့မှာ အစုအဝေးနှင့်နေကြသောကြောင့် စကားပြောဖော်မရှိခြင်းကြောင့်ဖြစ်လေ၏။ အတန် ကြာသောအခါ အင်္ဂလိပ်မကလေးက ကျေးဇူးပြု၍ ရှင်၏သတင်းစာကို မဖတ်ရဘူးလားဟု ချိုသာသောအသံနှင့်မေးလေရာ မောင်မောင်ခမှာ ထိုင် ရာမှထကာ သတင်းစာကိုပေါ့ပါးစွာယူပြီး အင်္ဂလိပ်မလက်သို့ ပေးရင်း ၎င်းပြင်မြန်မာလိုရေးထားသော ကဝိမျက်မှန်မဂ္ဂဇင်းလည်းရှိပါသေးသည် အရုပ်များက လှပါဘိနဲ့ကြည့်စမ်းပါဦးဟု လောကွတ်ပိုကာ ထပ်၍ပေးလေ ၏။ အင်္ဂလိပ်မက ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြောရာ မောင်မောင်ခစိတ်တွင် မိမိကိုသရော်သည် မှတ်ထင်မိလေ၏။ , . . \u003cspan\u003eအင်္ဂလိပ်မကလေးမှာ သတင်းစာကိုရသောကြောင့် ကျေးဇူးတင်၏။ မောင်မောင်ခမှာ သတင်းစာကိုပေးရသောကြောင့် ကျေးဇူးတင်၏။ မောင် မောင်ခမှာ အင်္ဂလိပ်မကလေးသတင်းစာ ဖတ်နေသည်ကိုကြည့်ရင်း ကမ္ဘာ ပေါ်တွင် အချောအလှမှာတော့ ပထမရထိုက်တဲ့ မိန်းကလေးပါပဲဟု စိတ် တွင် ချီးမွမ်းရင်း စကားကိုပြောလိုသော်လည်း အင်္ဂလိပ်မမှာ ဦးခေါင်းမှ မဖော်ဘဲ သတင်းစာကိုသာ တွင်တွင်ကြီးဖတ်၍နေလေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             သတင်းစာဖတ်ပြီး၍ မောင်မောင်ခကိုပြန်အပေးတွင် မောင်မောင်ခ က ဘယ်သွားမလို့လဲဟုမေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂလိပ်မ။ - “ကျွန်မ ပြည်ကိုသွားမလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်မောင်ခ။ “ ပြည်မှာနေသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂလိပ်မ။ “မနေပါ၊ ရန်ကုန်မှာနေပါသည်၊ ရှင်ကောဘယ်မှာနေသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်မောင်ခ။ “ရန်ကုန်မှာနေပါတယ်၊ အခုပုသိမ်သွားမလို့” -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အင်္ဂလိပ်မ ။ “ဘယ်မှာ အလုပ်လုပ်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်မောင်ခ။ “ဒါကျုပ်ကဒ်ပါပဲ”ဆိုကာ လှမ်း၍ပေးလိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂလိပ်မ။ ကဒ်ကိုကြည့်ပြီးလျှင် “ကာလကတ္တားက ပြန်လာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်မောင်ခ။ “မကြာသေးပါ ၆လလောက်ရှိပါသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂလိပ်မ။ “ကျွန်မနာမည် မေရီ”ဟု ရှက်ကြောက်ကာပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်မောင်ခ။ “ဘာကိစ္စနဲ့ သွားမလို့လဲ”ဟု ဆက်၍မေးလေရာ “ကျောင်းပိတ်အလည်သွားမှာပါပဲ”ဟု ပြန်ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်မောင်ခ။ “ဘယ်ကျောင်းမှာနေသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမေရီ။ “ကွန်တင့်မှာနေပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်မောင်ခ။ “ဂါဝန်နဲ့နေသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမေရီခေါ် မညွန့်သည် ခေါင်းညိတ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်မောင်ခ။ “ဘယ်အတန်းရောက်ပလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမညွန့် ။ “ဆယ်တန်းမှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ထိုနောက် အခွင့်မရှိသဖြင့် ဆိတ်ငြိမ်စွာနေရင်းတွင် လက်ပံတန်းသို့ ရောက်ရာ မောင်မောင်ခမှာဝမ်းနည်းစွာ မညွန့် ကိုခွဲခွာပြီး ပုသိမ် မီးရထား ကိုစီးရလေ၏။ ညွန့်မှာတစ်ယောက်တည်း ပြည်မြို့သို့ပါသွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           တစ်နေ့သောညနေတွင် မောင်မောင်ခမှာ နေ့အလုပ်များပြီးစီး၍ . ညနေအချိန် ဘုရားလမ်းတွင်လမ်းလျှောက်ရင်း မိမိမျက်လုံးများတွင် မထွက်သော မျက်နှာလေးမှာ ဘုရားလမ်းကိုဖြတ်ကာ လက်ဆွဲသားရေ အိတ်ကလေးကို ကိုင်ကာလာသော မေရီနှင့်ရင်ဆိုင်တွေ့ လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုကဲ့သို့ တွေ့သောအခါ တူစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်စကားမပြော ဘဲရပ်၍ကြည့်နေကြလေ၏။ အကြောင်းမူကား ပျိုရွယ်သူများမှာ အကျွမ်း အလွန်ဝင်မှသာ ပြောဆိုခြင်းရှိကြသောကြောင့်တည်း။ ထိုကဲ့သို့ကြည့်နေ ခြင်းများမှာ မျက်လုံးချင်း ဓားပြတိုက်နေခြင်းဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အတန်ငယ်ကြာသောအခါ မောင်မောင်ခသည် ဦးထုပ်ကိုချွတ်ကာအရိုအသေပေးလေ၏။ ထိုအခါ မိန်းကလေးသည် ထွက်၍သွားလေ၏။ မောင်မောင်ခမှာ သွားခွင့်မပြုဘဲသွားသော မိန်းကလေးကိုကြည့်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မောင်မောင်ခသည် မျက်စိတစ်ဆုံး စိုက်ကြည့်နေရစ်ခဲ့လေ၏။ ၎င်း နောက် သူဘယ်မှာနေသည်ကို ငါသိအောင်ကြံမည်ဟု စိတ်ကူးကာ မိမိ တိုက်သို့ လှည့်ကာပြန်လေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           နောက်ရက်ပေါင်း များမကြာမီကျောင်းဖွင့်သဖြင့် မောင်မောင်ခ သည် ကျောင်းရှေ့သွား၍ ကျောင်းဆင်းချိန်တို့တွင် စောင့်လေရာ တစ်နေ့ တွင် မေရီကိုတွေ့မြင်ရ၍ သူ့အဖော်များနှင့်ကွဲရင် ငါဝင်စကားပြောမည်။ ငါ့ကိုငြင်းပယ်က အခြားမြို့များတွင် လိုက်လံရှာဖွေရမှာပဲဟု စိတ်တွင်ပိုက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကာ နောက်မှလိုက်ရာ ဆေးရုံကြီးဘက်မှချိုးပြီး မဂိုလမ်းဘက်သို့သွား ' \u003cspan\u003eသည်ကို မြင်ရလေ၏။ မဂိုလမ်းရောက်ကာလ အဖော်များနှင့်ကွဲပြီးဖြစ်၍မောင်မောင်ခက ဦးထုပ်ကိုချွတ်ကာ နှုတ်ဆက်လေ၏။ မေရီလည်းပြီး ရယ်ကာပြန်၍ နှုတ်ဆက်လေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမေရီ။ “ရှင်ကျွန်မကို တမင်လိုက်နေတာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်မောင်ခ။ “မင်းရိပ်မိတဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ မင်းငါ့ကိုရိုင်းတယ်ထင်ရင်လည်း ထင်တော့ မင်းကိုပဲ ငါ့မျက်စိထဲတရေးရေးမြင်နေလို့သာ လိုက်နေတာပေါ့” မင်းနောက်ကိုလိုက်လာတာ အသိသားနဲ့ မစောင့်တာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမုန်းလို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမေရီ။ “ရှင့်ကိုဘာဖြစ်လို့ မုန်းရမှာလဲ၊ သို့သော်လည်း ရှင်တို့ ယောက်ျားများအလိုကိုလိုက်ပြီးရှင်တို့အပျော်လိုက်ဖို့ရန်အတွေ့ခံရမှာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်မောင်ခ။ “မင်းငါ့စိတ်ကိုမသိလို့ ဒီစကားမျိုးပြောတာပါ၊ ငါဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါမိန်းမပျိုကလေးသည် စကားမပြောဘဲ မောင်မောင်ခနှင့် အတူယှဉ်၍ လမ်းလျှောက်သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမေရီ။ “ရှင့်စိတ်ကသဘောရိုးအတိုင်းဖြစ်ရင် ကျွန်မငြင်းစရာမရှိ ပါဘူး၊ ရှင်ဝတ်လုံလုပ်နေတယ်ဆိုတာသိပါရဲ့ ၊ ရှင့်နာမည်တော့မှတ်မိပါရဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်ဂျော့မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e`မောင်မောင်းမှာ မြန်မာလိုဆိုရင်မောင်မောင်ခ၊ အင်္ဂလိပ်လိုဆိုရင် ဂျော့ ဖြစ်လေ၏။ မီးရထားပေါ်တွင်ပေးခဲ့သောကဒ်မှာ ဂျော့ဟုရေးထား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထိုနောက်ဆက်လက်၍ စကားပြောသွားကြရာတွင် မေရီခေါ်မညွန့် နှင့် မောင်မောင်ခတို့သည် ချစ်ကြောင်းကြိုက်ကြောင်း အတိအလင်းပြော ခွင့်ရကြသဖြင့် သမီးရည်းစားဖြစ်ကာ သွားကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e`          မောင်မောင်ခသည် ညနေတိုင်းသွား၍ တွေ့ကြလေ၏။ ၎င်းတို့ တစ်ယောက်တစ်ယောက် မြန်မာနာမည်ထုတ်ဖော်မပြောဘဲ၊ အင်္ဂလိပ်ထီး အင်္ဂလိပ်မတို့ကဲ့သို့ သွားလာနေထိုင်ကြလေ၏။ . ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အင်္ဂလိပ်မကလေး မညွန့်မှာ လက်ပံတန်းမြို့တွင် ဆွေမျိုးညာတိ များရှိသည့်အပြင် မိမိကိုယ်တိုင်လက်ပံတန်းသူဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အင်္ဂလိပ်ကလေးမှာ ပုသိမ်မြို့တွင်နေထိုင်သော သူဌေးမင်း၏ တစ်ဦး တည်းသော သားဖြစ်လေရာ မိမိ မိဘများက သား၏ချစ်ခြင်းဖြင့် ကာလကတ္တားမြို့သို့ ပညာသင်လွှတ်ရာ ဘီအေဘီအလ်အောင်လာသော ဂျော့ခေါ် မောင်မောင်ခဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                                [၃ ]\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူဌေးမင်း ဦးသန့်သည် မီးရထားတွဲတွင် ကျောင်းဒကာဦးခန့်နှင့် တွေ့ကြရာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မာရဲ့ နော် ကျောင်းဒကာဦးခန့်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခန့်။ “မာပါရဲ့ သူဌေးမင်း၊ ယခုဘယ်ကလာကြသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသန့်။ “ဟော သားကလေး ရန်ကုန်မှာ အလုပ်လုပ်နေလို့ အခြေအနေ သွားကြည့်ရတယ် ကျောင်းဒကာရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခန့်။ “ဘယ်သူတုန်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသန့်။ “မောင်မောင်ခဆိုတာကျုပ်သားလေ...ဘီအေဘီအလ်”\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565653647509,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_aa4cf719-9ad0-4e2c-8870-e6df450246ca.jpg?v=1730208829"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-၀ထ္ထုပဒေသာအမှတ်၁၅","title":"ဝထ္ထုပဒေသာအမှတ်(၁၅)","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတို့တောရွာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                       [၁]\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   လှိုင်မြစ်ကမ်းခြေရှိ အစိုနှင့်အခြောက် ရောနှောက်သောအရပ်များမှာ လေသံရေသံတို့မှတစ်ပါး အခြားအသံတို့ကို မကြားရချေ။ လောကဓာတ် မှာ စိုလျက် ရွာငယ်အိမ်စုကလေးများမှာ ခြောက်သဖြင့် အစိုနှင့်အခြောက် ဟု ဆိုရခြင်းဖြစ်လေ၏။ လယ်ပြင်များ၌ကား တံလျှပ်ထလျက် ပြိုးပြိုးပြက် ၍နေလေရာ စိမ်းစိုသော ကျွဲစားကျက်တောများသည် လှိုင်းထသော ပင်လယ်ပြင်ကျယ်၌ရှိသော ကျွန်းများနှင့်တူလေရာ နေရောင်၌ တောက်လောင်ရေများ၏ အလယ်၌ရှိသော စိမ်းလန်းသော ကျွန်းငယ်ကလေးများမှာ ကား စိန်ရံသည့် မြအလားလို မှတ်ထင်ရလေ၏။ တိမ်လိပ်တိမ်မြွှာ အဖြာဖြာယှက်သည့် ငှက်မွေးအလား၊ တိမ်ပါးတိမ်လွှာတို့မှာ နွေဥတု၏ သန္ဓေတည်ရန် ဟန်ပြင်၍ရသော ဥတု၏ဝိညာဉ်များနှင့်တူကြလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ထိုအရပ်ဒေသ၏ အဆင်အသွင်နှင့် မညီမညွတ် ကြခတ်ရုံ၌ ပေါက် နေသော ရွက်လှပင်ပမာ အသွင်ခြားနားသည့် ယောက်ျားပျိုကလေး တစ်ယောက်သည် တစ်ခုသောတောအိမ်နောက်ဖေး နွားတင်းကုပ်နံဘေး တောင်ပို့ပေါ်၌ထိုင်ကာ ဒူးပေါ်တွင်လက်တင်မေးထောက်ရင်း တောက်ပြောင်သော ရေတို့နှင့်လေထဲတွင် ရမ်းလှုပ်၍နေသော ငှက်ပျောပင်စု ကလေးနှင့် တဲကလေးတစ်ခုရှိသော ကျွန်းကလေးကို ရှုမျှော်၍နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ထိုယောက်ျားပျိုကလေး၏ အသွင်မှာ မရွှင်မပျ သောကအပူတို့၏ ချည်ခင်ထွေးတွင် ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့ခြင်းကို ခံ၍နေရသူကလေးဖြစ်ကြောင်း အမှတ်တမဲ့ ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုမှသာ သိနိုင်ဖွယ်ရာရှိလေ၏။ အကြောင်းမူကား တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် တွေ့ကြုံ စကားပြောဆိုသည့်အခါ တိုင်း သောကမြူမှေးဟူ၍ တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ မသိဖူး မကြုံဖူးသူ တစ် ယောက်ဟု မှတ်ထင်ရလောက်အောင် ရွှင်ပျသောအသွင်ရှိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ကွယ်လွန်သောမိဘများ၏ ဆွေမျိုးဉာတိအနည်းငယ် ဤအရပ်မှာ ရှိသည်ဟုသိရသဖြင့် ဤချောင်ကျသောတောအရပ်သို့ ရောက်၍လာရာဆွေမျိုးများမရှိတော့သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် မိတ်ဆွေသစ်တစ်ယောက်၏ အိမ်မှာ ခေတ္တတည်းခိုအကြံယူ၍နေသော ယောက်ျားပျိုကလေးဖြစ်ရာ အဘယ်အကြောင်းကြောင့် လာရောက်ခိုလှုံနေသည်ဟူသော အကြောင်းကို မူကား မည်သူမျှမသိရပေ။ အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံသွားသောအခါ ကျေးတောသူ ကျေးတောသားတို့၏ဘဝ ထိုယောက်ျားပျိုအပေါ်၌ မသင်္ကာသော စိတ်နှင့် အချင်းချင်းလက်ကြကာ ၎င်းအကြောင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ထင်မြင်ချက် အမျိုးမျိုးကို ပေးကြလေသတည်း။ မီးရထားလမ်း မြို့လတ်တစ်မြို့မှ လာရောက်ကြောင်းများကိုကား သိကြလေ၏။ အဘယ်မြို့ဟူ၍လည်းကောင်း၊ အဘယ်အကြောင်းဟူ၍လည်းကောင်း အမှန်ကိုကား မည်သူမျှ မသိရပေ။ ၎င်း၏အတိတ်အဖြစ်အပျက်တို့မှာ စူးစမ်းကြံစည်ရာ နက်နဲ ချက်တစ်ခုဖြစ်၍ နေလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 သို့နေခိုက်တွင် မနီးမဝေးမှ သာယာသော တေးသံကလေးတစ်ခုကို ကြားရသဖြင့် ထိုင်းမှိုင်းလေးလံ ဝေမှုန်နေသည့်ဦးနှောက်မှာ မကြည်သာသော စိတ်၏မြူခိုးတို့ကို ထိုအသံသည် လေပြေပမာမောင်းနှင်၍ ပစ်သည် နှင့်တူသဖြင့် အသံကြားရာဘက်သို့ ခေါင်းမော့ရှုမျှော်ကာ နားစွင့်၍နေ လေ၏။ ထိုတေးမှာ '\u003cspan\u003eပင်ချင်းငယ်ဆိုင် အင်ကြင်းမြိုင်ရဂုံအောက်ဆီကယောက်ဖငယ်တန်ကြော်လို့၊ ကိုအောင်ကျော်ခွေခေါ်ပါတဲ့ သာဘွဲ့ စုံတော” ဟူသော တေး ကလေးဖြစ်လေရာ အဆန်းမပါ အရိုးခံသက်သက်ဖြစ်သော် လည်း လွတ်ကျွတ်သောစိတ်မှ ပေါ်ထွက်သော ရွှင်ပျော်သောနှလုံး၏ အသံ ဖြစ်လေရာ ညှိုးငယ်သွေ့ခြောက်သော ယောက်ျားပျို၏စိတ်ကို လတ်ဆတ် ခြင်းအဖြစ်သို့ ရောက်စေသောအသံဖြစ်လေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ထိုအသံမှာလည်း ယောက်ျားသံမဟုတ် မိန်းမ၏အသံဖြစ်လေရာ ယောက်ျားပျိုမှာ အံ့သြ၍သွားလေ၏။ အကြောင်းမူကား ထိုအသံမျိုးနှင့် ညီညွတ်မည့်အသွင်ကို ဤတံငါရပ်ကိုင်းရွာအရပ်နေ စုတ်ပြတ်ပေရေသူ တို့၏ အထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့မမြင်ရပေ။ ထိုအသံ ပိုင်ရှင်သည် အဘယ်သို့သောအသွင် ရှိပါသနည်းဟု စဉ်းစားရင်း တေးဆုံး သည့်တိုင်အောင် ဆက်လက်နားထောင်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e`         တေးဆုံးသောအခါ ထိုင်ရာမှထ၍သွားရာတွင် အခြားတေးများကို ဆက်လက်၍ဆိုသော ထိုအသံကိုဆက်၍ ကြားရလေ၏။ အတန်ကြာသော အခါ မိန်းမပျိုအချို့ အလုပ်လုပ်၍နေကြသော ကိုင်းတစ်ခု၏အစပ်နားသို့ ရောက်၍သွားရာ တေးသံသည် ရပ်၍သွားလေသည်။ မိန်းမပျိုများလည်း အလုပ်ကိုရပ်ကာ ၎င်းကိုအချို့ကကြည့်ကြ၏။ အချို့ကရယ်စရာ မောစရာ “ တို့ ကိုပြောကြ၏။ အချို့ကအလုပ်ကို ဆက်လက်၍လုပ်ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ယောက်ျားပျိုသည်ကား တေးဆိုသူမည်သူဖြစ်သည်ကို အကဲခတ်ရာ မည်သူကိုမျှ အကဲခတ်၍မရ၊ ညစ်ထပ်ထပ်ပေရေရေ ဦးခေါင်း၌ အဝတ်ညစ် ညစ်တွေကို ပေါင်းထုပ်ပတ်ရစ်လျက် မျက်နှာမှ သဲသဲကွဲကွဲမပေါ် ညိုညို မှိုင်းမှိုင်း တောရိုင်းဓလေ့ စက္ခု၏အတွေ့မှာ မြိန်ရှက်ဖွယ်ရာ မရှိကောင်းသော အသွင်တို့ကိုသာမြင်ရသဖြင့် စိတ်ပျက်လျက် အသံကောင်းတိုင်းလည်း ရုပ်မကောင်း၊ ကျန်းမာသော တောသူတောင်သားတို့မှာ အဆုတ်အားကောင်းသဖြင့် အသံကောင်းလျက်၊ ရုပ်ရည်မှာ ကြမ်းကြမ်းထော်ထော် ကြည့်ရှုရာ၌ စိတ်လက်မပျော်ဖွယ်ရာတွေသာ များတတ်တာထင်ပါရဲ့ ဟု ဆင်ခြင်ရင်း သခွာ၊ ဖရုံ၊ ငရုတ်၊ ခဝဲ၊ ဖရဲ၊ ခရမ်း၊ ပြောင်းဖူး၊ ဘူးပင် အတန်းများကိုကြည့်လျက် ရပ်ကာနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               “ဟောဒီမှာ မလှမေ၊ မလှမေက ကျွန်မတို့ တောကြိုချောင်ကြား ရပ်ရွာတွေမှာ ဘာမှမရှိဘူးဆို၊ မပြန်ခင်ကလေးမှာ အလွမ်းနဲ့ သွားရအောင် ကျောင်တကားတော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “ဘာကျောင်တကားလဲ မအေးဘုန်းရဲ့”ဟု ညိုပြာညက်တစ် ယောက်က ထောက်မ၍မေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             “ကျောင်တကားဆိုရင် ကျားတစ်ကောင်ပေါ့ မရွှေသော့ရဲ့” ? \u003cspan\u003eယောက်ျားပျို၏မျက်နှာမှာ နီမြန်း၍လာလေ၏။ မိန်းမအစုအဝေး ထဲကို ယောက်ျားတယောက်ရောက်လျှင် ဂေါ်ရင်ဂျီကုလား လူမထင်သလို ပြောင်တတ်လှောင်တတ် စောင်းတတ်ချိတ်တတ်သော တောဓလေ့ တစ်ခုအ ကြောင်းကို တွေး၍နေလေ၏။ ။ . ယောက်ျားပျိုသည် ချောချောလှလှ ရသေ့စိတ်ဖြေ ကြည့်စရာတစ် ယောက်တလေမှ မမြင်ရသဖြင့် ပြန်တော့မည်ပြုဆဲမှာ ထိုစကားကို ကြားရလေရာ မလှမေဆိုတာ မြို့သူတစ်ယောက်ထင်ပါရဲ့။ ဘယ်သူများ ပါလိမ့်ဟု စဉ်းစားရင်း တောင်မြောက်လေးပါးကို ကြည့်နေခိုက်မှာ အမယ်လေး လုပ်ကြပါဦး\u003c\/span\u003e'\u003cspan\u003eဟု ထိတ်လန့်တကြားပြောပြီး မတ်တတ်မှ ခွေခနဲ ပေါက်တူးကိုပစ်ချကာလှဲချလိုက်သော မိန်းမပျိုတစ်ယောက်ကိုမြင်ရသဖြင့် ဘာများဖြစ်ပါလိမ့်ဟု အောက်မေ့ကာ လှမ်း၍အကြည့်တွင် အဖော်မိန်းမပျို များ သွားရောက် ဝိုင်းစုကြသဖြင့် ပြေး၍ကြည့်လေရာ ခြေဖျားမှ သွေးများ ဖြာလျက် သွေးစိုသောလက်များနှင့် ခြေဖျားကိုကိုင်လျက် မျက်နှာကိုမော့၍ ရှုံ့မဲ့၍နေသော အချောအမောကလေးတစ်ယောက်ကို မြင်ရသဖြင့် ကရုဏာ စိတ်အားသည် ရင်ဝသို့ဆောင့်၍ တိုးသည်ကို ကိုယ်တွေ့သိရလေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               “မလှမေကလည်း မလုပ်တတ်ရင် မလုပ်ပါနဲ့လို့ ကျွန်မအပြောသား နဲ့ လုပ်ချင်တာကိုတော့၊ ကိုင်း .... ဘယ့်နှယ်ရှိသေးလဲ၊ ခြေမမှာပါကလား။ ပေါက်တူးကသိပ်ထက်တာပဲ၊ ခြေထောက်ကိုထိအောင် ဘယ့်နှယ်လုပ် ပေါက်ပါလိမ့်မလဲ”ဟု တစ်ယောက်က ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “ကျွန်မ မြေစာဖုတ်ကလေးကို ရှပ်ပြီးပေါက်လိုက်တာ လက်လွန် သွားတယ် မသော့ရဲ့”ဟု တုန်လှုပ်သောအသံနှင့် နှုတ်ခမ်းများဖြူလျက် နာသူက ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “အမယ်လေး ... သွေးတွေက များလိုက်တာ၊ မသော့က အကြာ ကို နှိပ်ထားမှပေါ့ ”ဟု တစ်ယောက်က ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “အခုနေ သွေးတိတ်မန်းတတ်သူတစ်ယောက်ရှိရင်”ဟု တစ်ယောက် က ပြောလေ၏။ တစ်ယောက်က ယောက်ျားပျိုကိုကြည့်ကာ ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e. “ရှင် သွေးတိတ် မမန်းတတ်ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု မေးလေရာ ယောက်ျားပျိုမှာ မိမိကိုယ်တိုင်မန်းမည်ဟု စိတ်ကူးနေဆဲဖြစ်သဖြင့် ကပျာကယာ - မိန်းမပျိုများကလည်း နေရာဖယ်၍ပေးသောကြောင့် ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            \"  မကြောက်ပါနဲ့ ခု တိတ်သွားပါစေ့မယ်၊ ဒီထက်မကတဲ့သွေးတောင် မန်းခဲ့ပါသေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု မိန်းမပျို၏မျက်နှာကို ပြုံးလျက်ကြည့်ကာ အားပေးသောမျက်နှာနှင့်ထိုင်၍ ခြုံဂါထာနှင့်စ၍ မန်းမည်ပြုရုံမျှအစတွင် သွေးသည် သိသိသာသာ အထွက်နှေး၍သွားလေ၏။ မိန်းမပျို၏ ဖြူလျော်သော ) မျက်နှာမှာလည်း နီမြန်း၍လာလေ၏။ မကြာမီ သွေးတိတ်၍သွားလေရာ ယောက်ျားပျိုမှာ ဂါထာကြောင့်ပဲ တိတ်သလား၊ မိမိ၏ပြုံးသောမျက်နှာကြောင့်ပဲတိတ်သလားဟု စဉ်းစား၍မရအောင် ဖြစ်၍သွားလေ၏။                             \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အကြောင်းမူကား မျက်နှာသို့ လျှံတက်သောသွေးအရှိန်မှာ လွန်စွာမှ ထင်ရှား သိသာလေရာ ဟက်တက်ကွဲသောခြေမမှာ သွေးကျန်ရစ်စရာမရှိအောင် ရှိနေလေ၏။ ဖြူသောနှုတ်ခမ်းများမှာနီလျက် ဟက်တက်ကွဲသော အနာမှာ မြစ်ရေနှင့် ဆေးလိုက်သောအခါ ဖြူ၍ကျန်ရစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ထို့နောက် အနီးရှိတောချုံများကို မီးရှို့ထားသောနေရာမှ မီးသွေးတစ်ခုကိုယူ၍ ကျောက်ခဲ နှစ်လုံးဖြင့်ကြိတ်ပြီး မိမိကိုယ်တိုင် သိပ်၍ပေးရုံမက ရှပ်အင်္ကျီ အိတ်ထဲ၌ ပါရှိသော လက်ကိုင်ပဝါကို ထုတ်ကာ ဆုတ်ပြီးပတ်စီး၍ ပေးလေ၏။ မိန်းမပျိုမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်ရာမှ တစ်စတစ်စရဲပြီး ကျေးဇူးတင် စကားများကို ပြောလေ၏။ ၎င်း၏အင်္ဂါခြေ လက်မှစ၍ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566312611989,"sku":"","price":1080.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_08370e68-36e9-4a38-833a-5aad8d9170fa.jpg?v=1730208845"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-၀ထ္ထုပဒေသာအမှတ်၁၄","title":"ဝထ္ထုပဒေသာအမှတ်(၁၄)","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eရင်ငွေ့တော်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               “မေတ္တာခြုံမှလုံသည်၊ စောင်ဖြူခြုံ၍မလုံ” ဟူသော ဝေါဟာရ ကောလာဟလ ပြောကာကြားကြသော စကားကို ကြားဖူးကြပေလိမ့်မည်။ မေတ္တာ၏ အစွမ်းသတ္တိသည် လူ၏ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ပေးစေတတ် ၏။ ယခုအခါ ထူးဆန်းသော စိတ်နှင့် မြို့သည်၊ အိပ်မွေ့ချသည်ဟူသည် တို့သည်လည်း မေတ္တာစိတ်ကြီး၏ ကြီးမားသော တန်ခိုးဣဒ္ဓိပါတ်ကြီး ပင်ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အချစ် ရတနာနှစ်ဦးတို့၏ မေတ္တာထူးကို ကောင်းစွာ ရေးသားဖော်ပြပေလတ္တံ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၄၇ ခုနှစ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့၏အရှင်သခင် ရေမြေ့ရှင် သီပေါဘုရင်ကို အင်္ဂလိပ်မင်းများ ဖမ်းဆီးသွားသောအခါ မြို့ရွာမငြိမ် မသက် သူပုန်ရန်များပေါ်ထွက်ကြသည်အနက် အောက်မြန်မာပြည် မုတ္တမဘက် မရမ်းချောင်း ကျောက်ကလပ် ဟူသော အရပ်မှလည်း ဘုန်းကြီးဗိုလ်ဟူသော ဘွဲ့နာမကိုခံလျက် မငဲ့မကွက်၊ မညှာမတာ၊ အဟုတ် ရက်စက် လှစွာသော ဓားပြသူပုန် ဗိုလ်မှူးကြီးများတို့သည် လူလုံးလူရင်း အတင်း သွတ်ပြီးနောက် ရွာစဉ်တစ်လျှောက် ရွပ်ရွပ်ချွံချွံ လုယူတိုက်ဖျက် နှိပ်စက်ကလူ မြို့ကားရွာသူ ဆူပူကြောက်လန့် တုန်လှုပ်လှအောင် ပြုလုပ်ရုံမျှမက အလွန်ကြမ်းတမ်း ရုန့်ရင်းလှသောသဘောဖြင့် လင်ရှိလင်မဲ့ မရှောင် တိရစ္ဆာန်ဘောင်ကလာသည့်အလား လင်ရှိမယားကိုပင် ယူလိုယူ၊ လင်နှင့် ကလေးတို့ကို သတ်လိုသတ်၊ မအပ်မရာ ပြုကျင့်သွားလာကာ နေလေ့ရှိကြပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  တစ်နေ့သ၌ ထိုဘုန်းကြီးဗိုလ်သည် ကျိုက်ထိုနယ့် ဝမ်းပဒေါရွာကြီး သို့ ဝင်ရောက်စီးနင်းသောအခါ ဥစ္စာပစ္စည်းများစွာ ကြွယ်ဝချမ်းသာလှသော မောင်သာရ၊ မဖွားမြတို့အိမ်သို့ စီးမိလေရကား၊ ဥစ္စာပစ္စည်းများကို ယူငင်ပြီး လျှင် အိမ်ကို မီးတင်ရှို့ပြီး မဖွားမြကို မယားပြုလိုသောကြောင့် သူ့လင် မောင်သာရကိုသတ်၍ မဖွားမြနှင့် သားလှ မောင်တင့်ဖေ၊ သမီးကလေး မရင်မေတို့ကိုပါ တစ်ခါတည်းခေါ်သွားလေ၏။ ထိုအခါ ကလေး သူငယ်များ တို့သည် များစွာကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လျက် ထိုသူများခေါ်သွားရာသို့ လိုက်ပါ သွားရသဖြင့် ကုလားချောင်းရွာသို့ ကျရောက်သောအခါ ကလေးများတို့ သည် မသွားနိုင်အောင်ပင် ခြေဖဝါးများ ကျိန်းစပ်လျက် မရပ်တည်နိုင်ဘဲ ရှိလေ၏။ သို့သော် မသနားမညှာမထောက်စာတတ်သော လူဆိုးလူဆိုး ဓားပြသူခိုးတို့သည် မြေတွင် တရွတ်ဆွဲ၍ သွားရာမှ ဝန်လေးလှသည် ထင်သောကြောင့် မောင်တင့်ဖေကို ထိုကုလားချောင်းရွာ၏ အနီးအပါးတွင် ပင်လျှင် ပစ်ထားခဲ့လေ၏ ။ ကောင်းစွာ မသွားနိုင်သော ၆ နှစ်သမီးကလေး မရင်မေကိုသာလျှင် ဗိုလ်မှူးကြီးအမိန့်နှင့် ဖေးဖေးမမ ခေါ်ဆောင်သွားကြ လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မောင်တင့်ဖေမှာ ထိုသူတို့ပစ်ထားခဲ့သောအခါ ကိုးကွယ်ရာမဲ့ ဖြစ် သည်တစ်ကြောင်း၊ ၎င်းပြင် အသက်အရွယ် နုငယ်သေးသူဖြစ်လျက် အမိနှင့်တကွအဖအား များစွာလွမ်းအားပိုလှသောကြောင့် ဝမ်းနည်း ပက်လက် မသက်မသာငိုကြွေးကာလျှင် ဟိုပြေးသည်ပြေး သောင်ပြင်လွှတ် သည့်ခွေးလိုဖြစ်လျက်နေသည်ကို သူတစ်ထူးအား သနားကရုဏာ ကင်းမဲ့ စွာသောသူပင် ဖြစ်လင့်ကစား ဤသူငယ်ကလေး၏ အဖြစ်အပျက် ရတက် ပွေပွား၍ နေရငြားသည်ကို တွေ့မြင်ရပါမူ ထိုသူသည် အမှန်ပင် မျက်ရည်ကျ ၍ ရင်ထုမနာဖြစ်ရှာပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              သို့ သော် ကုလားချောင်းရွာသူ ရွာသားတို့ သည် ဓားပြများ၏ဘေးရန်ကို ကြောက်ရွံ့ကြသည်နှင့် ရွာထဲသို့ မနေဝံ့ကြဘဲ အချို့လည်း တောထဲတွင် ပုန်းအောင်း၍၊ အချို့ကား မြို့ကြီးပြကြီးသို့ အသီးသီး သွားရောက်နေထိုင်ကြသောကြောင့် ထိုရွာသည် သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ခြောက်သွေ့ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းပြီးလျှင် ကျီးနှင့်တဖုတ်ဖုတ်သာ ရှိလေ၏။ ကလေးသူငယ် မောင်တင့်ဖေသည် ထိုမှ ဤမှ ငိုယိုမြည်တမ်းလျက် အသည်းလောင်ကျွမ်းစွာဖြင့် သွားလာသောအခါ ထိုရွာသို့ညနေချမ်းမှ ဆိုက်ရောက် သဖြင့် ရွာတွင်းသို့ဝင်သွားရာ လူသူတစ်စုံတစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။ သို့သော် အလွန်တရာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသည်ဖြစ်သောကြောင့် အိမ်ကြီးတစ်အိမ်ပေါ်သို့ တက်ရောက်သွားရာ လူလည်းတစ်ယောက် မျှ မရှိပါဘဲလျက် ရက်ရက်စက်စက် လှပစွာ မှည့်နေသော ငှက်ပျောခိုင်ကြီးကို တွေ့ရသဖြင့် အားရဝမ်းသာ စားတော့မည်ဟု ငှက်ပျောသီးတစ်လုံးကို ဖဲ့၍ အခွံနွှာနေစဉ် လူတစ်ယောက်သည် ကပျာကယာပြေးတက်လာပြီးနောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e     “ဟဲ့ .. တဲ့ လူကလေး မစားနဲ့ မစားနဲ့ ”ဟု ပြောဆဲမှာပင် ဆာလောင် လှသော မောင်တင့်ဖေသည် ငှက်ပျောသီးကို ကိုက်လိုက်ရာ၊ ထိုပြေးတက် လာသောသူသည် မောင်တင့်ဖေ၏ လည်ပင်းကို အတင်းညှစ်၍ “ထွေးလိုက် လူကလေး ထွေးလိုက်၊ အမယ်လေးလေး မစားပါနဲ့ မောင်ရယ် ... အားလုံး အဆိပ်ထည့်ထားတယ်။ မောင်သေသွားလိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု ပြောဆိုသောအခါမောင်တင့်ဖေသည် ထွေးထုတ်လိုက်လေ၏။ ၎င်း နောက်များ မကြာမီ ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးလည်း နောက်ထပ်ရောက်လာ၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟေ့တကာ .. ဘယ့်နှယ်လဲ၊ ဒီငှက်ပျောသီးတွေကို ကလေးစား လိုက်ပလား၊ မင့်ကို ဒါကြောင့် အစကပြောတယ်၊ မလုပ်ပါနဲ့ မရဘူး၊ ကဲ တစ်ခါ ဘယ့်နှယ် လုပ်မလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတကာ ။ ။ “မစားရသေးပါဘူး ဘုရား ... ဒါလောက်ပူမနေပါနဲ့ တပည့်တော်က ဦးပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘုန်းတော်ကြီး ။ ။ “ဪ မစားရသေးဘူးလား၊ ငါ့ကွာ .. စားများ ပြီးပြီလားလို့ .... တကတဲ .. စိုးရိမ်လိုက်တာ၊ မင့်ငှက်ပျောခိုင်ကြီးကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပါ။ မကောင်းပါဘူး၊ ကဲ ကဲ ... ကျောင်းကိုခေါ်ခဲ့ ဘယ်က ကလေး လည်း မေးကြည့်ရအောင်”ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းသို့ ခေါ်သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ကျောင်းသို့ ရောက်သောအခါ ဘုန်းတော်ကြီးသည် ကလေးကို သေချာစွာ စစ်ဆေးမေးမြန်းသောအခါ သူငယ်ကလေး၏ နေရပ်နှင့်တကွ အမိအဖများကိုပါ ကောင်းစွာသိရသဖြင့် ထိုသူ့ရပ်ထံသို့ လိုက်လံပို့သမည် ဟု ပြောဆိုပါသော်လည်း မောင်တင့်ဖေသည် မပြန်လိုတော့ကြောင်း၊ အရှင်ဘုရားထံမှာပင် နေထိုင်လိုတော့သည်ဖြစ်ကြောင်းကို အကြောင်း အကျိုးနှင့်တကွ လျောက်ထားပြောပြသောအခါ ဘုန်းတော်ကြီးသည် မောင်တင့်ဖေ ပြောဆိုသမျှနှင့်ပင် နားကျ၍ ကောင်းမွန်စွာလက်ခံထားပေ ၏။ ဤကဲ့သို့ လက်ခံထားရာမှ နေ့ရက်များစွာ ကြန့်ကြာသောအခါ ဘုန်းတော်ကြီးဘုရားသည် သံယောဇဉ်တွယ်ပြီးလျှင် အလွန်တရာပင် ချစ်ခင်ပေ၏။ သို့သော် ၄ - ၅ - ၆ လခန့်မျှ ကြာရှိပါသော်ငြားလည်း မြို့ရွာစသည်တို့ ကောင်းမွန်စွာ မငြိမ်သက်သေးသည်နှင့် ဘုန်းတော်ကြီး ဘုရားသည် ထို ကုလားချောင်းရွာတွင် မနေဝံ့သောကြောင့် မြို့ကြီးပြကြီးဖြစ် သော ကျိုက်ထိုမြို့သို့ မောင်တင့်ဖေကိုပါခေါ်၍ ပြောင်းသွားကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             မဖွားမြနှင့် သမီးကလေး မရင်မေတို့မှာမူကား ဘုန်းကြီးဗိုလ်သွားရာ သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ပါသွားရသဖြင့် အလွန်တရာ ပင်ပန်းနွမ်းရိ ခြင်းဖြစ်လျက် အသားအရေတို့သည် ပိန်ချုံးကြကုန်၏။ ဤကဲ့သို့ တစ်ရွာ ဝင်တစ်ရွာထွက်၊ တစ်တောဝင်တစ်တောင်တက်နှင့် မပျက်မကွက်သွားလာ နေထိုင်ကြရာ ပဲခူးမြို့ကြီးသို့ရောက်ကြလေ၏။ သို့သော်မြို့၏အခြေအနေ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့်ပြင် လက်နက်အင်အား မြောက်များလှသောကြောင့် ဘုန်းကြီးဗိုလ်သည်မြို့ကို မစီးဝံ့သေးဘဲ ဇနပုဒ်ကျေးရွာစသည် ကလေးများ ကိုသာ စီးနင်းတိုက်ခိုက် လုယူဖျက်ဆီးရန်အကြံအစည်နှင့် ပဲခူးမြို့အနောက် ဘက်ရှိတောတစ်လျှောက်တွင် တည်းခိုချရပ်လျက် အရေးအခင်းစသည် များကို စောင့်ဆိုင်းမျှော်လင့်လျက်နေကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ထိုအခါ ပဲခူးမြို့ ဇိုင်းဂနိုင်းရပ်တွင် နေထိုင်လျက်ရှိသော မောင်ညွန့် နှင့်မောင်တင်တို့သည် ဆရာကြီး၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကိုခံကြရသောကြောင့် ကျောင်းမတက်ကြဘဲ၊ တစ်ယောက်လျှင် လေးကလေး တစ်ချောင်းစီနှင့် တောထဲသို့ ငှက်ပစ်ထွက်ကြရာမှာ တဖြည်းတဖြည်း တောနက်ကြီးထဲသို့ ရောက်သွားကြလေ၏။ ၎င်းနောက် မောင်ညွန့်သည် ရေကြက် တစ်ကောင်ကို လေးနှင့်ပစ်၍ ထိမှန်လေသဖြင့် ထိုရေကြက်နောက်ကိုသာ ဇွဲကြီးစွာနှင့်လိုက်သွားရာ မောင်တင်နှင့်ကွဲကွာ၍ မဇင်းချောင်းသို့ ရောက် သွားသောအခါ ရေကြက်လည်းမျက်ခြည်ပြတ်၍ ပျောက်သွားလေ၏။ ထိုအခါ မောင်ညွန့်သည် ချောင်းအတက်ကိုဆန်၍ ရေကြက်များတွေ့နိုးနိုး နှင့် လိုက်လံသွားရာ ရေကြက်များကို မတွေ့ ရသည်နှင့် တောထဲတွင် အလေ့ကျပေါက်လျက် သီးမှည့်၍နေသော ကနစိုးသီများကို ဆွတ်ခူးနေစဉ် အလွန်ချိုသာလှသော ကလေးမကလေး၏ သီဆိုသော သီချင်းသံကို ကြားရလေ၏။ ထိုကဲ့သို့ ကြာရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူငယ်ကလေး မောင်ညွန့်သည် ခူးမည်ဆဲဆဲဆွဲနှိမ်ထားသော ကနစိုကိုင်းကလေးကိုကိုင်ကာ ကနစိုသီးကိုမျှ မခူးနိုင်ဘဲ ငေး၍နားထောင် နေစဉ်တွင် သီချင်းသံကလေး သည် ပျောက်သွားပြန်လေ၏ ။ နောက်တစ်ဖန်သေးတာတာနှင့် သနားစရာကောင်းလှသော မိုးဘွဲ့တေးထပ်ကို သီဆိုနေသည်ကို ကြားရပြန်သည်မှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ပြုချင်တိုင်းပြုမတတ် ၊ ခရုပတ်လိုလို နှစ်ခုစပ်အညိုမှာ ဗိုလ်ပေထင့်ရွှေမိုး၊ ရင်စလို စိုမှောင်တယ်၊ ပြိုမယောင် ဟန်ဝိချက်ဆိုး၊ မကြည့်သည့်လွမ်းပုံကို အစွမ်းကုန်သူနှိုးနွမ်းစေရုံသူပျိုးလို့၊ ဆိုးပါနှင့် နတ်မောင်၊ မစုံသူအခံကပ်အောင် ပြန်ဂဟပ် မိုးဆင်သင့်ပါ။ ဘုံသင်မြင့်စံစက်ညောင်မှာ၊ ခံခက်အောင် ဆင်သိုင်းလို့၊သင်တိုင်းဝတ် မှုံရီရီ၊ မှိုင်းဆင်ခဲ့ပြီ၊ ဖော်ဝေးသူညှိုးမကြည်အောင်၊ မိုးပလီ မူလွန်းလို့ လေး... \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟူသော မိုးဘွဲ့ တေးထပ်ကလေးကို သီဆိုပြီးနောက် ကလေးတို့ဘာဝ လျှောက်ကာ လျှောက်ကာ ကင်ပလင်းသီး ကလေးများကို ဆွတ်ခူး၍ နေလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ညွန့်သည် ကြိုးကြာ၊ ကရဝိက်သံများကဲ့သို့ သာယာလှသော\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566313627797,"sku":"","price":3150.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_133f44e1-a0e6-47e5-9edc-d36c3953e7de.jpg?v=1730208862"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-၀ထ္ထုပဒေသာအမှတ်၁၂","title":"ဝထ္ထုပဒေသာအမှတ်(၁၂)","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအချစ် အချစ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               မောင်တင့်နဲ့ မညွန့်သည် မောင်နှမအရင်း တစ်အူတည်းဆင်းခဲ့သလို တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ညှာညှာတာတာ ယုယုယယနှင့် ရိုးရိုးသားသား ချစ်ခင် ကြ၏။ မညွန့်ကလည်း မောင်တင့်အပေါ်မှာ စိတ်ထားကြီးကြီးနဲ့ မိမိမောင် အရင်းနဲ့မခြား အရာရာမှာ မောင်တင့်သဘောကိုလိုက်ပြီး အကြိုက်ကိုသာ အစဉ်မပြတ် ပြောဆိုကာ နေရာတိုင်းမှာ စောင့်ရှောက်ပြီးနေတယ်။ မောင်တင့် ကလည်း မညွန့်အပေါ်မှာ အစ်မအရင်းလိုသဘောထားပြီး အများကြီး ယုယ၍ မညွန့်က ဘာကိုလုပ်ပေးစမ်းပါ၊ ဘာကလေးလိုချင်တယ်ဆိုရင် စိတ်ရော ကိုယ်ပါ လုပ်ကိုင်ရှာဖွေပြီး ပေးတတ်၏။ မညွန့်မျက်နှာ မသာ မကြည်ရင် မောင်တင့်မှာ အနေကျပ်ပြီး အညွန့် ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ခေါင်းကိုက် သလား၊ နေမကောင်းဘူးလား၊ အတင့် ဆေးသွားတောင်းရမလားနဲ့ ပရုပ်ဆီ ရှာလိုရှာ၊ နှာပြေးတောင်းလိုတောင်းနဲ့ ဒေါင်းတောက်အောင် အလုပ်များ၍ မညွန့် မကြိုက်တာဆိုရင် ဘာမှ ပြောလည်းမပြောရက်၊ လုပ်လည်း မလုပ်ရဲ ဘဲ ဦးစားပေးပြီး ပြောစရာရှိရင် နှစ်ကိုယ့်တစ်စိတ် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုကာ ရင်းနှီးစွာနေခဲ့ကြသည်မှာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်မောင်တင့်နှင့် မညွန့်မှာ ဆွေလည်းမတော်၊ မျိုးလည်းမတော်၊ ဘာမှမတော်တဲ့ သူစိမ်းပြင်ပြင်ဘဝမှ ထိုကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးချစ်ခင်၍လာခဲ့သည်မှာ ထိုအချိန်တွင် မညွန့်ရော မောင်တင့်ပါ အသက် ၂၂ နှစ်အရွယ် သို့ ရောက်လာကြလေ၏။ မညွန့်သည် မောင်တင့်ထက် အလွန်ဆုံးကြီးလှ လျှင် တစ်လလောက်ကြီးမည်ဖြစ်သော်လည်း ထန်းပင်နှင့် နှမ်းပင်ကဲ့သို့ မညွန့်မှာ အပျိုကြီးဘဝသို့ရောက်ကာ မောင်တင့်မှာ လူပျိုကလေးလိုဖြစ်၍ အသက်ကို မမေးမူကား မောင်တင့်မှာ မညွန့်ထက် ၂နှစ်၊ ၃နှစ် ငယ်လိမ့် မည်ဟု သူသူငါငါ ထင်ကြမည်မျှမက မညွန့်နှင့် မောင်တင့်ကိုယ်တိုင်ပင် မညွန့်က ဖြူဖြူတုတ်တုတ်ကြီး၊ မောင်တင့်ကတော့ သေးသေးသွယ်သွယ် ကလေးဖြစ်နေတော့ မညွန့်စိတ်ထဲမှာ မောင်တင့်ဟာ မိမိထက် အတော်ပင် ငယ်သလိုလို။ မောင်တင့်ကလည်း မညွန့်ဟာ မိမိထက် အသက်အတော်ကို ကြီးသလိုလို ထင်မိကြသော်လည်း အသက်မှာ ဘယ်သူ့ဘယ်သူမှ ဆို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောက်အောင် မကြီးကြကြောင်းကို စဉ်းစားမိတော့မှ အို သူက ဝလို့ပါလေ၊ သူက ပိန်ပိန်ပါးပါးမို့ပါလေ၊ ငါတို့အရွယ်အတူတူပါပဲဟု နှစ်ဦးလုံး၏ စိတ်တွင် ကျေနပ်၍သွားလေ၏။ ထိုကဲ့သို့ တစ်ဦး၏အသက်ကို တစ်ဦး တွေးတောကာ အရွယ်တူဖြစ်သည့်အတွက် ကျေနပ်ခြင်း၏အကြောင်းမှာ ဘယ်အတွက်ပေနည်း။ ဤဝတ္ထု၏အဆုံး၌ သိရှိရမည်မဟုတ်ပါလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမသန်းသည် ပါးအို့နီ နှုတ်ခမ်းပါး၊ မျက်လုံးပြူး၊ နှာတံရှူးကလေး နှင့် သေးသေးသွယ်သွယ် ပန်းချီစုတ်တံခြယ်ထားသလို၊ တကယ့်ကိုလှ၍၊ အတော့်ကို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အချောမကလေးဟု မဆိုတဲ့သူက မဆိုသော် လည်း ဆိုတဲ့သူများမှာ အတော်များပြားလေ၏။ မသန်းသည် မညွန့်နှင့် ညီအစ်မတော်စပ်၍ မညွန့်တို့အိမ်နှင့် မျက်စောင်းထိုးအိမ်မှဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်တင့်သည် အလုပ်အားတဲ့အချိန်တွင် မညွန့်တို့အိမ်မှာသာ အမြဲ ရှိ၍ အိမ်ရှေ့ခန်းပြတင်းပေါက်တွင်ထိုင်ကာ စာအုပ်ဖတ်ခြင်း၊ စောင်းတီးခြင်း ဖြင့် အချိန်ကုန်လေ၏ ။ မသန်းသည် မညွန့်ထံသို့ နေ့တိုင်းလာ၍ စကား ပြောကာ ဇာထိုးပန်းထိုးများကိုသင်လျက်နေလေ၏။ မသန်းလာတိုင်း မောင် တင့်သည် အိမ်ပေါ်မှာရှိတာက များလေ၏။ မသန်းသည် ထိုကဲ့သို့ မောင် တင့်ရှိနေမှန်းသိလေ အခေါ်ရလွတ် မညွန့်ထံ လာလေလေဖြစ်၍ လာတိုင်းလာတိုင်း အိမ်ပေါ်ကိုရောက်လျှင်ရောက်ချင်း မောင်တင့်နှင့် မျက်နှာချင်း ဆုံပြီးမှသာ မညွန့်ကို သတိရ၏။ မောင်တင့်နှင့် မျက်စိချင်း စကားမပြော ရလျှင် မသန်းမှာ မနေတတ်၊ မထိုင်တတ် ဝမ်းနည်းသလိုလိုဖြစ်ကာ တစ်ခါ တစ်ရံ မသန်းလာလျှင် မောင်တင့်သည် လှည့်၍မကြည့်ဘဲ စာအုပ်ကိုသာ စိုက်၍ဖတ်နေသောအခါ၌ မသန်း၏စိတ်ထဲမှာ သော် ကိုတင့်ဟာ တကယ့် ကို မာနကြီးတဲ့လူပဲဟု အောက်မေ့ကာ စိတ်တိုချင်သလိုလို ဖြစ်၍လာလေ ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမသန်းသည် မောင်တင့်အပေါ်တွင် အချစ်မျိုးစေ့ကလေးကို ချထား ရာ ထိုမျိုးစေ့ကလေးမှအညှောက်ပေါက်နေပြီးဖြစ်သည့်အတွက် မောင်တင့်၏ မေတ္တာရေ လောင်းခြင်းကို အတိုင်းမသိ အလိုရှိ၍ အချိန်ရှိတိုင်း မောင်တင့် ၏ အကြောင်းကိုသာ စဉ်းစားကာ မညွန့်အားလည်း စကားစပ်မိတိုင်း ပြော လေ၏။ မညွန့်ကလည်း မောင်တင့်အား အတိုင်းမသိသော စေတနာဖြင့် ချစ်ခင်သည့်အတွက် မသန်းပြောတိုင်း မောင်တင့်၏ ရိုးသားတည်ကြည်ကြောင်း၊ စိတ်သဘောကြီးကြောင်းကို ပြန်ပြောရာ မသန်းမှာ မညွန့်က မောင် တင့်အတွက် စီကာပတ်ကုံးပြောသောစကားများကို အတော်နားထောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်း၍ မနည်းကြီး အရသာရှိသလိုလိုဖြစ်၍နေလေ၏။ သို့ပင်ဖြစ်သော် လည်း မောင်တင့်မှာ မသန်း၏အပေါ်တွင် ထူးခြားဖောက်ပြန်သည့်စိတ်မှာ လုံးလုံးမရှိသကဲ့သို့ မသန်းက ဆယ်ခါလောက်မေးမှ မောင်တင့်က တစ်ခါ လောက်သာ ပြော၍ မသန်းမှာ အစဉ်းစားကျပ်အောင်ရှိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမညွန့်မှာ ထိုကဲ့သို့ မသန်းက မောင်တင့်အား မေတ္တာရှိပုံနှင့်၊ မသန်း ၏ အချစ်စိတ်ဖယောင်းတွေ မောင်တင့်အပေါ်တွင် အရည်ပျော်၍ကျနေ သည်ကို မိန်းမချင်းလည်းဖြစ်ပြန်၊ မသန်းထက်လည်း အသက်ကြီးပြန်ဆိုတော့ အတတ်သိ၊ အစင်းသိဖြစ်လေ၏။ မညွန့်တွင်မဟုတ် မောင်တင့်ကိုယ် တိုင်ကလည်း မိန်းမတို့၏ အချစ်ပရိယာယ်ကို ဒုံးဝေးသူမဟုတ်သည့် အတွက် အတတ်သိလေ၏။ သိသော်လည်း မောင်တင့်၏စိတ်သည်ကား ဘယ်အတွက်ဟုမသိ။ မသန်း၏အပေါ်၌ မရိုးသားသော အချစ်မျိုးနှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချစ်ဖို့ရန်ကို မဆိုထားနှင့် မသန်းအား နေ့တိုင်းမြင်နေရသည့်အတွက် ကြာ လျှင် မသန်းက သည်ထက်သည် ကန်းတက်၍ချစ်ပြီးလျှင် မိမိကလည်း မတော်တဆ မသန်းအား စိတ်ဖောက်ပြန်၍ ချစ်မိမည်ကို စိုးရိမ်ကာ မသန်း၏ အကြောင်းကိုပင် စေ့စေ့မတွေးဘဲ ထိုကဲ့သို့ မသန်းက မိမိအားချစ်ပါလျက်နှင့် မိမိက မသန်းအား ပြန်၍ ဘာကြောင့်မချစ်ချင်သလဲဆိုတာ မောင်တင့် ကိုယ်တိုင်ပင် စဉ်းစား၍မရချေ။ သို့ဖြစ်လျှင် မောင်တင့်သည် မသန်းအား မုန်း၍လား၊ မသန်းအား လော်လည်သောမိန်းမကလေးဟုထင်၍လားဟုဆိုသော် မောင်တင့်သည် မသန်းအား မမုန်းကြောင်း သစ္စာဆိုရဲ၏။ လျှပ်ပေါ် လော်လည်သော မိန်းမစားထဲကမဟုတ်ဘဲ အဟုတ်ကို တည်ကြည်တဲ့ မိန်းမ ကလေးဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းကြီးထောက်ခံနိုင်ပေ၏။ ထိုကဲ့သို့ အပြစ်တစ်စုံတစ်ရာမမြင်ဘဲနှင့် မိမိအား အမှန်ချစ်ရှာသော မသန်းအား မောင်တင့်မချစ်သည်မှာ မောင်တင့်၏အချစ်နှင့် မေတ္တာသည် အိပ်ပျော်နေ၍ လား၊ သို့မဟုတ် မည်သူ့ထံသို့ ရောက်နေပါသနည်းဟု တွေးထင်ရန် ရှိလေ သည်မှာ မလွဲပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                   \u003cspan\u003e(အတွေးတော်)\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမညွန့်သည် မောင်တင့်အား ချစ်သည်ခင်သည်ဆိုသည်မှာ သူလိုငါ လိုချစ်သော အပေါ်ရိကအချစ်မျိုးမဟုတ်ဘဲ နေ့ရှိသရွေ့ မောင်တင့်အကြောင်း ကို တွေးတောကာ နံနက်လင်းသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မောင်တင့်ကို သတိရ တတ်၏။ မောင်တင့်လာမည့်အချိန်တွင် အမှတ်တရ မျှော်တတ်၏။ တစ်ခါ တစ်ရံ မောင်တင့်မှာ တခြားကိစ္စများ၍နေသဖြင့် မညွန့်ထံသို့ မရောက်နိုင် အောင်ရှိသောအခါ မညွန့်၏စိတ်တွင် ဒီကနေ့ အတင့်ဘာပြုလို့ မလာ တာပါလိမ့်။ ငါလည်း သူစိတ်ဆိုးစရာ မပြောမိပါလား၊ ဘယ်ဆီများသွားပြီး အပျော်လွန်နေလေလဲပဲ။ ဘယ်အပျိုနောက်များလိုက်နေပါလိမ့်။ ကြည့်ပါဦး၊ တစ်နေ့လုံး မပေါ်လာဘူးဟု တစ်ယောက်တည်းတွေးတောကာ ဝမ်းနည်းသလိုလို ဘာလိုလို ကြီးဖြစ်၍ သော် အတင့် ဟာ ငါ့ မောင်ကလေး ဖြစ်ပါတော့ဟု ဆုတောင်းမိလေ၏။ မောင်တင့်နှင့် တစ်စုံတစ်ရာ ဆွေမျိုး မတော်သည့်အတွက် အားငယ်၍ ဝမ်းနည်းမိလေ၏။ မောင်တင့်မှာ တစ် ရက်လောက် မပေါ်လာဘဲ နောက်တစ်ရက်စောစော အူယားဖားယားပေါက် လာသည့်အခါ၌ မညွန့်မှာ ဝမ်းနည်းသည့်မျက်နှာမျိုးနှင့်ကြည့်ကာ အတင့် မနေ့က တစ်နေ့လုံးမပေါ်လာဘူး ဘယ်သွားနေသလဲ၊ အညွန့်ဖြင့် ဖိနပ်သံ ကြားတိုင်း အတင့်လားလို့မှတ်မှတ်နေတာ၊ အတင့်လည်နေတာပေါ့လေ ဟုတ်လား။ ညကလည်း အတင့်လာမလားလို့ လက်ဖက်ရည်တွေ ဖျော်ပြီး စောင့်နေတာ ၉ နာရီထိုးလို့ အတင့်မလာတာနဲ့ အညွန့်လည်း ဝင်အိပ် လိုက်ကရော စသည်ဖြင့် ကရားမှ ရေလွှတ်သလိုပြောကာ မကျေနပ်သည့် မျက်နှာထားနှင့် ကြည့်ကာနေတတ်လေ၏။ ထိုအခါ၌ မောင်တင့်သည် မညွန့်၏မျက်နှာကိုကြည့်ကာ အို အတင့် ဘာကိစ္စနဲ့ ဘယ်သွားနေရလို့ပါ။ ညကလည်း လာမလို့လုပ်နေတုန်း ဘယ်သူက အတင်းခေါ်သွားလို့ ဘာလို့ ညာလို့ စသည်ဖြင့် ယုယစွာ ပြန်ပြောသောအခါ၌ မညွန့်မှာ ကျေနပ်၍ သွားရလေ၏။ ထိုကဲ့သို့ ကျေနပ်သည်ဆိုသော်လည်း မောင်တင့်နှင့် မိမိမှာ တစ်စုံတစ်ရာမတော်စပ်သည့်အတွက် တစ်နေ့နေ့တွင် မောင်တင့်မှာ အခြား နေရာများ၌ မိမိကဲ့သို့ ခင်မင်သူတွေ့ကာ မိမိအပေါ်တွင် အကြင်နာနည်း၍ မေ့သွားမည်လားဟု တွေးကာ အတော်ပင် ပူ၍မနေတတ်အောင်ရှိရကား အတင့်သည် ငါနှင့် ဆွေမျိုးတော်လျှင် ငါတစ်သက်လုံး အတင့်နှင့် ခင် နေရမည်၊ ငါ့စကားကိုလည်း အတင့်နားထောင်မည်၊ ငါဘယ်လိုလုပ်ရမည် နည်းဟု စဉ်းစားကာ မောင်တင့်နှင့် မသန်းကို နေရာကျအောင် လုပ်ပေး ချင်သောစိတ်များ ပေါ်၍လာလေ၏။ မသန်းသည် အတင့်ကို အားကြီးချစ် တယ်၊ အတင့်ကိုလည်း ငါပြောရင် ဖြစ်မှာပဲ၊ အတင့်လာရင် ငါပြောပြမယ်ဟု ဆုံးဖြတ်မိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေ့သ၌ မောင်တင့်သည် ထွေရာလေးပါးစဉ်းစားကာ ပြတင်း ပေါက်တွင် ထိုင်၍နေလေ၏။ မညွန့်သည် မောင်တင့်အနားတွင် လာ၍ထိုင်ကာ အတင့် ဘာများ တွေးတောသလဲ၊ ပျင်းလို့လား၊ တင့် ဒီမယ်လေ အညွန့်တစ်ခုပြောမယ် နားထောင်မလားဟု ပြုံးစိစိကပ်၍ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်တင့်သည် မညွန့်၏မျက်နှာကိုကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ အေးခနဲဖြစ်၍ ဘာလဲအညွန့်ရဲ့၊ ဘာပြောမှာမို့လဲ ပြောပါ။ အညွန့်ပြောတာ ကို အတင့်ဘယ်တော့ ငြင်းဖူးလို့လဲဟုပြောကာ ဝမ်းထဲတွင် ဖိုလှိုက်ဖိုလှိုက် ဖြစ်နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ညွန့်။ ။ `\u003cspan\u003eအဟုတ်လား၊ အညွန့်ပြောမယ်နော်။ အတင့် မသန်းကို မကြိုက် ဘူးလား။ မသန်းကြည့်ရတာ အတင့်ကို အားကြီးချစ်ပုံရတယ်။ အတင့်နဲ့ တော့ သိပ်တော်တာပဲ အတင့်ရဲ့ ။ ယူမလား အညွန့် ပြောပေးမယ်လေ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်တင့်သည် ဝမ်းထဲက ဟာ၍သွားလေ၏။ “မလုပ်ပါနဲ့ အညွန့် ရယ်၊ အတင့်တို့လိုဟာကို သူက ကြိုက်မှာမဟုတ်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညွန့်။ ။ “အို ဘာတဲ့။ အမယ်လေး မသန်းကလား၊ အတင့်ကို ကြိုက် လွန်းလို့ ရူးနေသေးတယ်။ မသန်းကတောင် အတင့်ဟာ လူပျိုဆိုပြီး အား ကြီး ဣန္ဒြေကြီးတယ်တဲ့။ ဘုန်းကြီးများ လုပ်သွားမလားပဲတဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတင့်။ ။ “အတယ်ဆိုဆို ဘာဆိုဆို အတင့်လည်း မိန်းမ မယူချင်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညွန့်။ ။ ဒါဖြင့် အတင့် မသန်းကို မုန်းတယ်ဆိုပါတော့လေ ဟုတ်လား။ အင် အင်လို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတင့်။ ။ “ချစ်ပါတယ် မမုန်းပါဘူး အညွန့်ရယ်။ အတင့်က ဘာပြုလို့မုန်း ရမှာလဲ။ သူ့ကို မမုန်းပေမဲ့ အတင့်မယူချင်တာ ဘယ့်နှယ်လုပ်ရမလဲ'\u003cspan\u003eဟု ဣန္ဒြေနှင့် ပြန်ပြောလိုက်သောအခါ မညွန့်မှာ အလိုမကျ ဝမ်းနည်းသော မျက်နှာထားဖြင့်၊ ဒါဖြင့် အတင့်က တခြားမှာ ရည်းစားရှိတယ်ဆိုပါတော့။ အညွန့်တို့နဲ့ ဆွေမျိုးမတော်ချင်ဘူးပေါ့လေ။ ဒီလိုဖြင့်လည်း အညွန့်တို့ကံ ပေါ့။ အညွန့်က အတင့်နဲ့ ဆွေမျိုးတော်ချင်လို့ ပြောတာပါ။ ဒီလိုဆိုရင် နောက် ဘယ်တော့မှ မပြောတော့ဘူး။ ခုဟာတောင် အညွန့်မှားလို့ ပြောမိတယ်ဆိုပြီး သိပ်ဝမ်းနည်းတာပဲ ဟု မောင်တင့်၏ ပြောချင်သောစကား များ ကြားမညှပ်သာအောင် ဆက်၍ပြောကာ စိတ်နာသောမျက်လုံးဖြင့်\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565605773461,"sku":"","price":1710.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_7fca507e-987b-4d7b-b5ba-d147946f451d.jpg?v=1730208879"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-၀ထ္ထုပဒေသာအမှတ်၁၀","title":"ဝထ္ထုပဒေသာအမှတ်(၁၀)","description":"\u003cp\u003e \u003cstrong\u003eအဖေ့ရန်သူ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             မြို့ပိုင်အရာရှိလေး မောင်အောင်လှသည် ရွာကိုခရီးမိုင်ဝက်ခန့် ဝေးသောနေရာမှမြင်ရလေရာ တက်ကြွသော မာန်ဖီသောစိတ်နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာ မှာ မတ်မတ်မားမား တင်းတင်းကြီးထောင်၍ သွားပြီး မြင်းကို ဖနောင့်နှင့် တုတ်ခါ ကြိမ်သွင်း၍ပေးလိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              သူကြီးရွှေလုံးတော့ မသေသေးဘူးတဲ့။ သင်းသေရင်လည်း သင်း သား အောင်သာဆက်မှာပဲ။ ငါမြို့ပိုင်မင်း၏ ခြေရင်းကို ဦးခေါင်းနဲ့ဆင်းလာရ စေ့မယ်။ ငါ့အဖေကို သင်းတို့ သားအဖ စော်ကားနှိပ်စက်လို့ မတရားလုပ်လို့ အရှက်လည်းကွဲ၊ စီးပွားလည်းပျက်၊ အသက်တောင်သေခဲ့ရသည်။ ငါ့မျက်စိ အောက်မှာ ငါ့ဖခင် သူတော်ကောင်းကြီးတစ်ယောက်ကို မတရားသဖြင့်အမှုဆင်ပြီး ထိပ်ထဲကိုချသည်။ သင်းတို့အိမ်သားတစ်စုလုံးအပေါ်မှာ ငါဒီ ကမ္ဘာကုန်တောင် မကြေဘူး။ အထူးအာဏာကို ဖြုတ်မယ်။ ငါ့ကို သင်းတို့ သားအဖ ရှိခိုးတောင်းပန်ရစေ့မယ် စသည်ဖြင့် စဉ်းစားကာ ကျေနပ်လျက် တစ်ကိုယ်တည်းပြုံးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အောင်လှသည် သရက်ကုန်းရွာသားဖြစ်ဖူး၏။ ဖခင်မှာ ရိုးသား ဖြောင့်မတ်လျက် မိမိ၏ပန်းပဲအလုပ်၌ ဝီရိယဉာဏ်အသုံးမှန်သဖြင့် သိမ်ငယ် သောပန်းပဲအလုပ်ကိုပင် ဂုဏ်ကျက်သရေတိုးစေလျက်ကြီးကျယ်သောအလုပ် အဖြစ်သို့ မြှင့်တင်ခဲ့လေရာ ထိုရပ်နယ်တစ်ခွင် တစ်ပြင်မှာ ၎င်း၏ဓား ၎င်း၏ တံစဉ်ကိုသုံးကြသဖြင့် ဂုဏ်အသရေရှိ လူချမ်းသာတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ပင်ချမ်းသာသော်လည်း ကိုယ်တိုင် တပည့်မလွှဲဘဲ အလုပ်ကို ဆက်လက်၍ လုပ်လေ၏။ ထိုအခါ အောင်လှမှာ ကလေးသူငယ် လူမမယ်မျှ ဖြစ်ခဲ့လေ၏။ သို့သော်လည်း မိမိ၏ဖခင် သူကြီးရွှေလုံး၏အိမ်၌ အဘယ်ပုံ ခံခဲ့ရသည်များကိုလည်းကောင်း၊ သူကြီးရွှေလုံး မကောင်းကြံသဖြင့် ဆင်းရဲ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ခြင်းများကိုလည်းကောင်း လတ်ဆတ်ထင်ရှားစွာ မြင်ရလေရာ ကလဲ့စားချေရန် အကောင်းဆုံးသောနည်းကို တွေးကြံရင်း တစ်ကိုယ်တည်း ကျေနပ်၍ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖြစ်ပျက်ပုံမှာ ထိုရွာသို့ မြို့အုပ်တစ်ယောက်လာရောက်ရာ ၎င်းရွာမှ အခြားရွာသို့ ညဉ့်အချိန်တွင် လှည်းနှင့်လိုက်၍ပို့ရမည်ဟူသောအမိန့်ကို သူကြီးထံမှ ရရှိလေ၏။ ထိုအခါ ပန်းပဲဆရာကြီးက နဂိုရှိရင်းမာနနှင့် ငြင်း ပယ်ကာ မိမိ၏အလုပ်ကိုသာ လုပ်၍နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ သူကြီးက ၎င်းအား အိမ်သို့လာရန် ခေါ်လေ၏။ သို့ခေါ် သောအခါ၌လည်း ပန်းပဲဆရာကြီးက ငါ့မှာ အဘယ်အပြစ်မှမရှိ။ မင်းရမ်း ကား၊ မင်းတုစိုးမြှောင်တို့၏ စော်ကားမော်ကားလုပ်ခြင်းမှ လွတ်ရလေအောင် မင်းပြစ်မင်းဒဏ်မကင်းသည့် အရာဟူသမျှကို ရှောင်ခဲ့၏။ ငါအဘယ် အတွက် သွားရမှာတုံးဟု တွေးကာ မသွားဘဲ နေလေ၏။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ဖြစ်လေရာ နောက်လပေါင်းများမကြာမီ ပန်းပဲဆရာကြီးအပေါ်၌ ဒင်္ဂါးပုံလုပ်သည်ဟု စွပ်စွဲကာ သူကြီးသည် သူတော်ကောင်းကြီးတစ်ယောက် ထိပ်ထဲသို့ ချရုံမက ပရိသတ်အလယ်၌ လက်ထိပ်ခတ်ကာ မြို့သို့ရိုက်နှက် ကန်ကျောက်၍ ပို့လေ၏။ ထိုအမှုနှင့်ပတ်သက်၍ ပန်းပဲဆရာကြီးမှာ ငွေ ကြေးကုန်ကျ လူမွဲတစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ရောက်ပြီးမှ ကံကောင်းထောက်မ သဖြင့် အပြစ်မခံရဘဲ ရုံးမှလွတ်ခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ သားအဖနှစ်ယောက် ဆိုးဝါးသောရပ်ကွက်ကို စိတ်နာ လျက် စွန့်ခွာ၍ ထွက်ခဲ့ကြရာ ရန်ကုန်မြို့သို့ ရောက်ခဲ့ကြလေ၏။ ရန်ကုန်မြို့၌အောင်လှသည် မခံချင်သောစိတ်နှင့် ပညာကို ကြိုးစား၍သင်ခဲ့ရာ ယခုအခါ မြို့ပိုင်ရာထူးနှင့် ဖွားရာဇာတိချက်မြေသို့ ကလဲ့စားချေရန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်လေ၏။ ထိုရပ်ရွာ၌ မြို့ပိုင်အဖြစ်နှင့် ရောက်နိုင်ဖို့ရန် အောင်လှမှာ အများ ကြီး ကြိုးစားရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျေးဇူးရှင်ဖခင်ကြီးမှာကား ရန်ကုန်မြို့ခြေတွင် သီတင်းသီလ ဆောက်တည်ကာ အများအားဖြင့် ရွှေတိဂုံဘုရားဇရပ်တစ်ခုမှာ ပုတီးနှင့်နေ ရှာလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ ကလဲ့စားချေရန် အကြံနှင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ သွားရာတွင် သူကြီး သမီးဖြစ်သူ မိမိနှင့်ကစားဘက် စိန်ဖြူကို သတိရလေ၏။ ဖခင်မှာ ဒုက္ခရောက်၍ ပျက်စီးခြင်းမဖြစ်မီ ၎င်းတို့နှစ်ယောက်မှာ သူကြီးအိမ်နောက်ဖေး၌ အမြဲလိုလို အတူတကွကစားခဲ့ကြလေ၏။ ဆင်းရဲဒုက္ခဖြစ်၍ တစ်ရပ် တစ်နယ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီးသည့်အခါမှ ယခုသို့တိုင် တစ်ကြိမ်မျှ မတွေ့မကြုံခဲ့ ရချေ။ စိန်ဖြူရှိပါသေးရဲ့ လား။ ရှိရင်လည်း လင်တွေ ဘာတွေရနေမှာပဲ။ မရလို့ အပျိုလုပ်နေပြန်ရင်လည်း ငါနဲ့တော့ ဘာမျှမဆိုင်ပါဘူး။ သင်းလည်း သင်းအဖေလို ယုတ်မာမှာပဲဟူ၍ တွေးကာ ထင်မြင်သော ကလေးမျက်နှာ ကလေးကိုပင် ဖျောက်ဖျက်၍ ပစ်လိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွာကိုရောက်သောအခါ ငယ်စဉ်အခါက မြင်ခဲ့ရသော မျက်နှာများ ကို တွေ့မြင်ရလေ၏။ သို့သော်လည်း မိမိကိုမည်သူမျှ မှတ်မိဟန် မရှိကြ ပေ။ အချို့ သော မိမိနှင့်အသက်အရွယ်တူသူများနှင့် အနည်းငယ် မိမိထက်ပို၍ကြီးသူများမှာမူကား ၎င်းကိုမှတ်မိသလို အမူအရာနှင့် အကဲခတ်ကြလေ၏ ။ အောင်လှသည်ကား မိမိထက်ကြီးသူတို့ကို ကောင်းစွာမှတ်မိ၏။ သို့သော်လည်း နှုတ်ဆက်မေးမြန်းခြင်းမပြုချေ။ သို့ နှုတ်ဆက်ခြင်းမပြုသည် မှာ အခြားကြောင့်မဟုတ်။ မိမိမှာ သားနားစွာလာသူဖြစ်သောကြောင့် တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသားနားစွာ လာခြင်းကြောင့် မိမိသိကျွမ်းဖူးသော မိမိထက်ကြီးသူ တို့ကို အမှတ်မပြု၊ နှုတ်မဆက်နေခြင်းကို အပြစ်ဆိုဖို့ မရှိပေ။ ၎င်း၏စိတ်၌ စွဲမှတ်၍ထားသော အယူတစ်ခုရှိ၏။ ထိုအယူသည်ကား အခြားမဟုတ်။ လမ်း၌ မိမိကစ၍ နှုတ်ဆက်ခြင်းသည် အောက်ကျသော စိတ်ကိုပြသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် မော်ကြွားချင်သောကြောင့် စ၍ နှုတ်ဆက်သည်ဟူသော အယူဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤအယူနှစ်ခုအနက် ပထမအယူမှာ မှန်သောအခါမှန်၏။ မမှန် သော အခါများလည်း ရှိတတ်လေသည်။ ဒုတိယအယူမှာကား ဆင်းရဲရာမှ ကြီးပွား၍လာသူတို့သည် မိမိတို့နှင့်တန်းတူ ဆင်းရဲခဲ့သူတို့ကို စ၍နှုတ်ဆက် သည့်အခါ ကြွားချင် ပြချင် မိမိအခြေအနေတိုးတက်ကြီးမြင့်ခြင်းကို ပြလို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောစိတ်သည် ရိုးသားခင်မင်သော စိတ်ထက်ပိုမိုနိုင်လေသည်။ အကြောင်း မူကား မော်တော်ကားစီး၍ လာသော လူမွဲတစ်ယောက်သည် ခြေကျင်လာသော မိမိ၏ အသိလူဆင်းရဲများကို လမ်း၌တွေ့သည့်အခါ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် နှုတ်ဆက်ချင်သော စိတ်မျိုးနှင့် ရှိတတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ဖြစ်သောကြောင့် အောင်လှသည် ရွာ၌ သိသူကိုလည်းကောင်း၊ မသိသူကိုလည်းကောင်း နှုတ်ဆက်ခြင်းမပြုဘဲ သွားလေ၏။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် ဒိဋ္ဌအမှန် အောင်လှမှန်း သိသူတစ်ယောက်က ဟိုအကောင် အောင်လှပါကွယ်။ အစစ်ပါပဲ။ သူတို့သားအဖ ရန်ကုန်ကိုပြေးကြပြီး အခု ဘာဖြစ်လာသလဲ မသိဘူး။ ရာထူးကလေးဘာလေးရလာ ထင်ပါရဲ့။ ငါတို့ ကိုတောင် အသိမလုပ်ဘူးဟု ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ယောက်က မြို့ပိုင်ဖြစ်လာတယ်ကွယ့်။ မြို့ပိုင်ဦးအောင်လှလို့ပြောတာပဲ။ ငါတို့ အောင်လှကလေးကို ငါသွားပြီး မတွေးမိဘူး။ အခုမင်းပြော မှ သတိရတာပဲ။ အေး .. ဟုတ်တယ်ဟေ့။ သင်းပဲ။ ငယ်ရုပ်မပျောက်ဘူး ကွယ့်။ ဒီအကောင် အလုပ်တာဝန်နဲ့လာဟန် မရှိဘူး။ တစ်ယောက်တည်း အလည်လာတာနဲ့ တူတယ်ဟု တစ်ယောက်က ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွာထဲ၌ မကြာမီ အောင်လှကလေး မြို့ပိုင်ဖြစ်လာသည်ဟူသော သတင်း ပျံ့နှံ့၍ သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောင်လှသည် အိမ်တစ်အိမ်၏ ရှေ့၌ မြင်းပေါ်မှဆင်းပြီး မြင်းကို ခေတ္တအပ်ခဲ့ပြီး တစ်ကိုယ်တည်းရွာတန်းရှည်လမ်းမကို လျှောက်၍သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုရွာမှာ သားနားသောသူတစ်ယောက်လာလျှင် သူ့ထက်ငါ ကြည့် တတ်သော အလေ့ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောင်လှသည်ကား ဂရုမစိုက်ဘဲ သွားလေ၏။ သိသူများကို မိမိကစ၍ နှုတ်ဆက်ခြင်းမပြု။ အခြားသိသူများကလည်း ရဲတင်းစွာ နှုတ် ဆက်ခြင်း မပြုကြ။ ဟုတ်မှ ဟုတ်ပါ့မလားဟူ၍ တွေးတောလျက်နေကြဟန် ရှိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွာမှာ များစွာပြောင်းလဲ၍ နေလေ၏။ မိမိမသိသော မျက်နှာအသစ်တွေက သိသောမျက်နှာဟောင်းများထက် ပို၍များလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိမိတို့ သားအဖနေခဲ့သော အိမ်နေရာမှာ အခြားတဲကလေးတစ်ခု ကို တွေ့ရလေ၏။ ပန်းပဲထုသော မန်ကျည်းပင်မှာ အရွက်တွေ စိမ်းဝေလျက် ရှိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုနေရာကို တစ်အောင့်ကလေးမျှ ကြည့်ပြီး ဝင်၍သွားလေ၏။ ရေ တစ်ခွက် တောင်း၍ သောက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလွန်လှပသော မိန်းမပျိုတစ်ယောက် ရေကို နှီးခွက်နှင့်လာ၍ ပေးရာ အောင်လှ၏လက်နှင့် ၎င်း၏လက်ထိမိလေလျှင် တစ်ယောက်မျက်နှာ ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကြလေ၏။ သို့ကြည့်ရာ၌ မိန်းမပျိုသည် စဉ်းစားသလို ဖြစ်၍နေလေ၏။ ထို့နောက် မျက်နှာမှာ လျင်မြန်စွာပြောင်းလဲပြီး ဝမ်းနည်းသလိုဖြစ်ပြီးမှ တစ်ဖန်လျက် ကွမ်းဆေးများ တည်ပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်း ဝါးခင်း သော ကြမ်းပေါ်၌ ခြေရင်းဘက်နားမှာ ပဆစ်တုပ်၍ ထိုင်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိမ်ကလေးမှာ ထရံကာထားသည့်အိမ် ဖြစ်လေ၏။ အောက်ဆင့် မှ အပေါ်ဆင့် အိမ်ခန်းနှင့် ရေသောက်သော အဆောင်ကိုတက်ရန် တိုသော လှေကားရှိလေ၏။ အောက်ဆင့်၏ရှေ့၌ အမိုးတံစက်မြိတ်နှင့် ဆက်၍နေသော ဘူးစင်တစ်ခုရှိလေ၏။ ဘူးစင်အောက်၌ ဆေးလိပ်၊ စီးကရက်၊ လက်ဖက်၊ ချင်းသုပ်၊ မုန့်ပဲသရေစာရောင်းသော ဆိုင်ခုံကလေးကတစ်ခု၊ ၎င်းဆိုင်ကလေးနှင့် ယှဉ်လျက် ဆေးပြင်းလိပ် လိပ်သောခုံနှင့် ဆေးလုံး၊ ထပ်တဘက်ဆေးစာများကို မြင်ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိမ်မှာ သိမ်ငယ်သန့်ရှင်းလျက် စိတ်ကူးယဉ်သော မိန်းမ၏ လက်ရာ အထိမ်းအမှတ်တို့ကို ဘုရားစင်၌လည်းကောင်း၊ အပေါ်ဆင့်ခန်းစီး၌လည်းကောင်း၊ စပါးပင်နုနုကလေးတွေ စိမ်းစိုလျက်နေသော သောက်ရေအိုးစင်၌ လည်းကောင်း၊ အပ်ချုပ်စက်၌လည်းကောင်း တွေ့ရှိနိုင်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူကြီး ဦးရွှေလုံးတို့ ရှိပါသေးရဲ့ လား”ဟု အောင်လှက စ၍မေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိန်းမပျိုမှာ ထိုမေးခွန်းကို ကြားရသောအခါ မျက်နှာပျက်၍သွား လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူကြီးဦးရွှေလုံးတော့ မရှိပါဘူး။ အခုသူကြီးက တစ်ယောက်ပါ။ မောင်ကြီးက ဘယ်မြို့ကပါလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရန်ကုန်မြို့က လာပါတယ်။ အရင်က ဒီရွာသားပါပဲ” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ ကျွန်မတစ်ခါမျှ မမြင်စဖူးမို့၊ ရန်ကုန်ကို သွားတာ ဘယ် လောက်ကြာပလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျုပ်ငယ်ငယ်လေး ဆယ်နှစ်သားကျော်ကျော်လောက်က သွားပါ တယ်။ ဒီနေရာဟာ ကျုပ်တို့သားအဖနေတဲ့နေရာပေါ့။ ဟိုမန်ကျည်းပင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောက်မှာ ပန်းပဲထုတဲ့နေရာပါပဲ။ ကိုယ့် ဇာတိချက်မြှုပ်နေရာကိုရောက်တော့ လည် တစ်မျိုးဖြစ်တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိန်းမပျို၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းလျက် မျက်လုံးများမှာ မှိုင်းဝေဝေ ဖြစ်သည်ဟု အောင်လှ၏စိတ်မှာ မှတ်ထင်မိလေ၏။ အတန်ငယ်ကြာစွာ မိန်းမပျိုသည် စကားမပြောဘဲ နေလေ၏။ စဉ်းစားသည့် လက္ခဏာအမူ အရာမှာ အတော်ပင်သိသာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ကဲ့။ ဒီနေရာမှာ ပန်းပဲဆရာကြီးတစ်ယောက် နေဖူးတယ်လို့ ပြောကြတာကို ကျွန်မကြားဖူးပါတယ်။ ရှင်တို့ပဲကိုး။ အခု ရန်ကုန်မြို့မှာ ဘာအလုပ်အကိုင်များ လုပ်ပါသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အခုတော့ မြို့ပိုင်အလုပ်နဲ့ ဒီနယ်ကို ရောက်လာပါတယ်။ ကိုယ့်ရပ် ကိုယ့်ရွာရောက်တော့ ဘယ်လိုများ ဖြစ်နေသလဲဆိုတာ သိချင်တာနဲ့ ချက်ချင်းလာခဲ့တာပါပဲ” ဟု\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မြင်တဲ့ အတိုင်းပဲရှင့်။ ရှေးကနဲ့တော့ ဘယ်တူမှာလဲ။ ရွာလည်း ပျက်နေပါပြီ။ အရင်ရှိခဲ့တဲ့ လူကြီးလူကောင်းများလည်း တစ်ယောက်မျှ မရှိတော့ပါဘူး။ တခြားအရပ်က ပြောင်းလာတာတွေနဲ့၊ နောက်ပွားနောက် ပေါက် အနည်းငယ်ရှိတော့တာပါပဲ။ တချို့လည်း ရှင်တို့လို တစ်ရပ်တစ်ရွာ ရောက်ကုန်ကြ။ တချို့လည်း သေကြပျောက်ကြတာနဲ့ ရွာဟာ ခြောက်နေတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မင်းတို့ကကော ဒီအရပ်ဌာနေပဲလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မိန်းမပျိုသည် ခေါင်းငုံ့လျက် ပြန်၍ပြောရမှာခက်သလိုလို ရှက် သလိုလိုဖြစ်၍ နေပြီးမှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်မတို့က အထက်ကပြောင်းလာတာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မိဘရှိသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဖေနဲ့ မောင်တစ်ယောက်ရှိတယ်။ မောင်က အိမ်ထောင်နဲ့ တခြား မှာနေပါတယ်။ ဒီမှာတော့ သားအဖနှစ်ယောက်ပါပဲ။ အဖေကအသက်ကြီးတော့ ကျွန်မက ဆေးလိပ်ကလေး၊ ဈေးကလေးရောင်းပြီး အဖေအိုကြီးကို ပြုစုနေတာပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သာဓုဗျာ၊ သာဓု။ အဖေအိုကိုလုပ်ကျွေးနေရတယ်ဆိုတော့ အိမ် ထောင် မပြုသေးဘူးပေါ့”\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566315167893,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_52f7c5b2-5c1f-40d1-bed6-2b176df55aee.jpg?v=1730208897"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-၀ထ္ထုပဒေသာအမှတ်၉","title":"ဝထ္ထုပဒေသာအမှတ်(၉)","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဘလချောင်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ကြီးကြီးအေးရယ်၊ ကြီးကြီးအေး တူမကလေး ကြင်ကြင်အေးရယ်၊ အတူ ညစာစားကြသော ထိုနေ့ညနေ၌၊ ထမင်းပွဲမှာ ကျွန်တော်ပြောချင်ချင် ဆိုချင်ချင်ဖြစ်၍နေသော အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ပြောရမည်မှာ အတော် ပင် ခက်ခဲ၍နေပါသည်။ သို့အတွက် အိုးသူကြီးလုပ်ငန်းတာဝန်၌ စီအိုင်အီးအိုဘီအီးဘွဲ့များရလောက်အောင် တစ်ဖက်ကမ်းခတ်သော၊ ကြီးကြီးနှင့် ရွယ်တူမျှဖြစ်သဖြင့် ဘကြီးက ဒူလာလိပ်ခေါင်းရောဂါနှင့် အနိစ္စ မရောက်မီ သုံးလနဲ့ လေးရက်စွန်းလောက်ကတည်းကစပြီး ကြီးကြီးအေး ၏အိမ်မှာ ကပ္ပိယလုပ်လာခဲ့တဲ့ ကိုဘိုးအောင်ချက်တဲ့ဟင်းတောင် စားလို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းမှန်းဆိုးမှန်းမသိ။ ဖွဲကို ဝါးမျိုမိသလိုဖြစ်၍နေပါသည်။ ကြီးကြီး အေး ခေါ်ပေမယ့် အေးတတ်သော ကြီးကြီးအေး မဟုတ်။ မကောင်းဆိုးဝါးသတင်း များကို အခုလိုထမင်းစားခိုက်အခါမှာ ကြီးကြီးအေးကို ပြောရန်ရှိသည့်အခါ များ၌ ပြောရမည့်ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ခံတွင်းရော၊ ပါးစပ်ရောပျက်ပြီး၊ ရသာကြောတွေ ထုံကျဉ်ကိုက်ခဲသွားသလို ဖြစ်တတ်သည်မှာ ကျွန်တော်အသိဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြောလျှင် ဧကန်ပင် ကြိုက်မှာမဟုတ်။ မကြိုက်လျှင်လည်း ငယ်စဉ် အခါက ပေါင်ကြားဘောက်ဖတ်တုပ်မိဖူးသောကြောင့်လားမသိရ။ ဖြူဆူး လို စူးစူးရှရှ ပြောတတ်ဆိုတတ်သော ကြီးကြီးပေတကားဟူ၍ တွေးဆဆင်ခြင်ကာ ကျွန်တော့်မှာ ဝန်တင်နွားတောင်တက်၏ အလားကဲ့သို့ ဖြစ်၍ နေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော်လည်း မပြောမပြီး၊ မတီးမမြည်ဆိုသည့် စကားပမာလို စွန့်စားကာ ပြောရတော့မှာပဲဟု အားယူကာ “ကြီးကြီး”ဟု ကျွန်တော်က စလိုက်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင်” “ကြီးကြီး ဟိုနေ့ကပြောတဲ့ ဟိုဒင်းလေ၊ အဲ .. ဒါ... ကျွန်တော်...” “ဘာဒင်း၊ ဘယ်ဟာ” “ဟိုသာယာဝတီ သူပုန်တွေသွားကြည့်ဖို့ဆိုတာလေ” “အေး ဘာဖြစ်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော် လိုက်ရမယ်ဆိုတာလေ။ ကျွန်တော်လည်း ဒီနေ့ကို သိပ်မျှော်နေတာပဲ။ သွားရရင် အင်မတန်ပျော်စရာကောင်းမှာပဲ။ သေလိုက်ကြ တာ လင်းတတွေဝဲလို့ ကြားတာပဲ။ သူပုန်သမီးကလေးတွေလည်း အများ ကြီး ဆိုပါကလား” - “အေး ဒါဘာဖြစ်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်၏လည်ချောင်းထဲ၌ ထမင်းလုတ်သည် ကျွန်တော် ဘာ စကားပြောမည်ကို ရပ်တန့်ကာ စောင့်၍ချောင်း၍ နားထောင်ချင်သလို တမင်သက်သက် ရပ်၍နေသောကြောင့် မနည်းကြီးမျိုး၍ ချနေရသဖြင့် စကားချက်ချင်းမဆက်နိုင်ဘဲတစ်အောင့်ကလေး ဆိုင်းရပ်နားနေအပန်းဖြေ ၍ နေလိုက်ရပါသည်။ ထိုနောက်မှ“အဲဒါ ကျွန်တော်မလိုက်နိုင်တာ သိပ်ဝမ်းနည်းတယ် ကြီးကြီးရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြီးကြီးအေးသည် ထမင်းလုတ်ကို ကိုင်မြှောက်ရာ ခံတွင်းသို့ မရောက်မီ လမ်းခုလတ်သာသာကလေးလံက်မှာ လက်ထဲ၌ ထမင်းလုတ် ကို ချိန်ဆသလိုလုပ်လျက်၊ ကျွန်တော်၏မျက်နှာကို ထိုထမင်းလုတ်နှင့် ပက်များပက်ချင်သလို အမူအရာတစ်မျိုးကြီးနှင့် ကျွန်တော့်အားဖြဲ၍ကြည့် နေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာဖြစ်လို့ မလိုက်နိုင်ရမှာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်မတန်အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုရှိနေလို့ပါ။ ကျွန်တော် အခုလို အခါမှာ ဒီရန်ကုန်မြို့က အထင်အရှား လူသိနတ်ကြားသော်လည်းကောင်း ရုပ်ဖျက်မထင်မရှားသော်လည်းကောင်း ထွက်ခွာဖို့ရက်အခါ မဟုတ်သေး ဘူးလို့ ကျွန်တော်အောက်မေ့တယ် ကြီးကြီးအေးရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နို့ .. အရင်ကတော့ နင်လိုက်မယ်ဆို၊ အခု ဘာစကားပြောတာ လဲ..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော်တော့ လိုက်နိုင်မယ်မထင်ဘူး။ လိုက်ကိုလိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး ကြီးကြီးရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘယ်ကောင်မ တင်ပါးနားမှာ လေညင်းခံရဦးမလို့ လဲ။ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေပေါ့လေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြီးကြီးအေးပြောပုံကို စိတ်ထဲ၌ နားကြားပြင်းကပ်သလို ကျွန်တော့် မှာ ဖြစ်၍သွားသော်လည်း တော်တော်ပါးတဲ့ဟာကြီး ပေကလားဟူ၍လည်း တွေးပြီး အတော်ကြီး အံ့သြခြင်းဖြစ်လျက်၊ စုံထောက်ဉာဏ်ပဲဟု တွေးလိုက် မိပါကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်တယ် ကြီးကြီးအေးရဲ့၊ ကြီးကြီးတွေးတဲ့တိုင်းပဲ။ ကျွန်တော် တော့ တွေ့နေတာပဲ။ ဒါလည်း စိတ်ပါလှလို့မဟုတ်ပါဘူး။ သူများရသွားမှာ စိုးတာပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘယ်သူတဲ့လဲ၊ ဘယ်ကလဲ” . “မအစေးလို့ ခေါ်ပါတယ်။ အစေးလို့ ကျွန်တော်က ခေါ်တာပဲ” “ဘာနာမည် အစေ့ ... ဘယ့်နှာ” ,\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အစေး .. ကြီးကြီးရဲ့။ အစေးပါ။ ဘယ်ကအစေ့ရမလဲ။ ကြီးကြီး လည်း တော်တော်ခွကျတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နင့်နာမည်က ခွတဲ့၊ ငါကခွမဟုတ်ဘူး၊ ဒီနာမည်မျိုးရှောင်၊ အို အောင်မဆင်းရဲဘူး။ ကြံကြံစည်စည်တော် အစေးဆိုတာမှရအောင်ရှာတတ် လွန်းတော်။ ဒီနာမည်မျိုးရှိတဲ့ မိန်းမမျိုးဟာ အိမ်ထောင်ဘက်မပြုကောင်းဘူး။ ဟောငါပြောမယ်၊ မွေးရှင်၊ မယ်စို၊ ဘုဒို၊ လုပ်ကလေး၊ အထူးသဖြင့် မယ်စေးဆိုတဲ့နာမည်မျိုးဟာ ဘယ်တော့မှ မကောင်းစားဘူး၊ ဒီနာမည် မျိုးနဲ့ တံဆိပ်ထိုးထားတဲ့ မိန်းမမှန်ရင်၊ ဘယ်တော့မှ မကောင်းစားဘူးဆို တာ မသေမချင်းမှတ်ထား၊ ဘယ်လိုသူငယ်မလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တော်တော်ချောတယ် ကြီးကြီးရဲ့ ၊ ရန်ကုန်မှာမရှိသေးပါဘူး” “အခု ဘယ်ရွာမှာနေလို့လဲ၊ ရန်ကုန်မှာမရှိသေးရင် ...” “တူတာပြောပါတယ်ကြီးကြီးရယ်၊ သူတော့ ဒီမြို့မှာရှိတာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဪ ... ဟိုတစ်နေ့က ဗိုလ်စတိုင်ပါပါနဲ့ ၊ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ နှုတ်ဆက်တဲ့ကောင်မ မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်တယ်၊ စပယ်ယာက ပိုက်ဆံယူရင်း လက်ကိုကိုင်မိလို့ ဆူတာ လေ ကြီးကြီးအမှတ်မိသားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြီးကြီးအေးမှာ စိတ်အေးသလိုဖြစ်၍သွားပြီး ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဪ ဒင်းဖြင့် အရေးမကြီးဘူး၊ အစေးလို့လည်းခေါ်တယ်၊ ဘတ်စ် ကားထဲမှာ စပယ်ယာကိုလည်းဆူတယ်။ ဒီမိန်းမမျိုးဟာ သင့်ကိုယူမယ်လို့ ငါမစင်ဘူး၊ စပယ်ယာတွေ၊ ဒရိုင်ဘာတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်ပြီး နင်အပေါက် ကလေးနဲ့စောစောစီးစီးသွားရရင်လည်းနင်တို့ညားဖို့လိုတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ ကလေး တစ်ချက် စိတ်ချဖို့ရှိပါသေးရဲ့ ။ ဘယ်တုန်းကတွေ့ပြီး ဘယ်မှာ သိတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပွဲကြည့်ရင်းသိတာပဲ။ သူ ကျောင်းဆရာမ ကြီးကြီးရဲ့ ။ ပါချီပါချက် မှတ်လို့လား၊ ပုံဆွဲအင်မတန်တော်တယ်။ ပြပွဲမှာသူ့ကားတွေ နှစ်စဉ်စွန် တာပဲ” .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင် ပန်းချီဆရာမပေါ့လေ”ဟု ပြောကာ ကြီးကြီး နှာခေါင်းကိုရွံ့ ပြီး၊ နွားမှုတ်သလို နှာခေါင်းမှ မှုတ်လိုက်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူရေးတဲ့ ကျွန်တော့်ပုံတူကားတစ်ခုတောင် ကျွန်တော့်အိမ်မှာ ချိတ် ထားသေးတယ်။ သာဂိတော့ တယ်ကြီးကြိုက်ဟန်မတူဘူး ဒီပုံကို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နင်နဲ့တူရင် မကြိုက်မှာတော့ မပူရပါဘူး။ အင်း တွေ့ရချေသေးရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာမတဲ့။ ပန်းချီရေးသတဲ့လား။ အင်း ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ စပယ်ယာနဲ့ လည်း ခွန်းကြီးခွန်းငယ် ပြောတဲ့မိန်းမ။ ဘာများမက်စရာရှိသလဲဟယ်။ ဒင်းထက်ချောတာတွေ သာယာတီမှာ သူပုန်ကတော်မုဆိုးမကလေးတွေ တစ်ခုလပ် အပျိုကလေးတွေ အများကြီးရှိပါသတဲ့။ ဒါလောက်နဲ့ အလည် အပတ် မသွားနိုင်အောင် ဖြစ်ရတာများ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ကျွန်တော်က အဖြစ်အပျက်အခြေအနေကို သေချာစွာပြော ၍ ပြရသည်မှာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အခုအတောအတွင်းမှာ ကျွန်တော် ရန်ကုန်ကထွက်ခွာရင်၊ အမှား ကြီးမှားမှာပဲ။ ဒါထက်ကြီးတဲ့ အမှားလောကမှာ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ မိန်းက လေးများဆိုတာ အတော်ခက်တယ်။ မီးဝေးရင် ချိတ်အေးဆိုတဲ့စကားလိုပဲ။ တစ်နေ့မမြင်ရင် တစ်နှစ်မေ့တတ်တာမျိုး၊ ယောက်ျားကလေးများနဲ့ တူတာ မျိုးမဟုတ်ဘူး။ မျက်နှာအများလွယ်သား။ သူတို့မှာတော့ လှေကားသုံး ထစ်ဆင်း အပျိုပြန်ဖြစ်တာပဲ။ ဘာကြောင့် လုံးလုံးကြီး စိတ်မချရသလဲဆို တော့ကာ။ ရုပ်ကလေးချော၊ ဆရာမကလေးလည်းဖြစ်၊ ပန်းချီမှာလည်း ပြပွဲမှာစွန်၊ ကြိုက်သူတွေသိပ်များမှာ။ သည်တော့ငါ ပညာအတတ်သားပဲ။ ကိုသာဒွန်းအောင်ကိုမှ မရရင် ငါ့ပရိယေသန ဝမ်းစာ ငါရှာစားမှာပေါ့ ။ ဘယ်လင် ဘယ်သား ယူနေရဦးမှာလဲလို့ သူ့စိတ်မှာတွေးချင်မှ တွေးမှာ ကြီးကြီးရဲ့ ။ ပြီးတော့လည်း သာဆွဲဆိုတဲ့ ပန်းချီဆရာကလည်း ရှိသေး တယ်။ သူတို့ပညာသည်ချင်းဆိုတော့ အတော်ရင်းနှီးပြီး လက်ဆုံကျပြီး ပလဲနံပ သင့်ပြီး တိုင်ပင်ဖော် တိုင်ပင်ဖက် နှီးနှောဖော် နှီးနှောဖက်ဆိုတော့ အခက်သားလား ကြီးကြီးရဲ့ ။ ဘယ်သူ စိတ်ချပြီး ထားခဲ့နိုင်မှာလဲ။ ဒီသာဆွဲ ဆိုတဲ့ စုတ်တံသမားကူလည်း ဆံပင်ခပ်လိမ်လိမ်နဲ့၊ တနင်္ဂနွေသားနဲ့တူတယ်။ ဆံပင်လိမ်နဲ့ တနင်္ဂနွေ သားများဟာ ပေါ့ပေါ့ မှတ်သလား ကြီးကြီးရဲ့ ။ အကြောက်ရသား၊ အကောက်တဲ့၊ အချိတ်တဲ့၊ မိအောင်ချိတ်မှာ။ ကျွန်တော် မရှိရင် လက်ကြဲထဲကျနေမှာ စိုးလွန်းလို့ပါ ကြီးကြီး။ သည့်ပြင်လည်း ဒီအကောင်ဟာ ကျွန်တော့်အစေးကို၊ သူမော်တော်ကားတိုင်ယာ အောက်ကမြေမှုန့်လောက် သဘောထားတာ။ ပြောပုံဆိုပုံ ထောက်ကြည့်လို့ သိရတာ ပဲ။ အစေးကိုတွေ့မှဖြင့်၊ အစေးဆံထုံးက ဘယ်လိုနေသလေး၊ ထဘီပန်းနား က “ကာလာကွန်ထရပ်”အရောင်စပ်ဘာဖြစ်သလေး၊ ဘာသုလေး ညာ လေးနဲ့ တေ့တေ့တေ့ အပြောတတ်သားကလား။ ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့ကြုံခဲ့ရ သလောက်ဖြင့်၊ ဒီလိုပြောတတ်တဲ့ အကောင်မျိုးဘက်ကို မိန်းကလေးများ ပါတတ်တာပဲ။ ဘယ်အတွက်ကြောင့်လဲတော့ မသိရဘူး။ အဲသည် အကြောင်းတွေကို ရှေ့အစွန်းရောက်အစွန်း ပုဗ္ဗန္တ အပရန္တ ဉာဏ်ဆပြီး ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့အခါကျတော့၊ ကျွန်တော့်မှာ အတော်ပင်စိတ်မချစရာ အရေးကြီး ကြုံတွေ့နေရတဲ့အခါ ဖြစ်နေတယ် ကြီးကြီး။ အဲဒါကြောင့် သာယာဝတီ သူပုန်သားမယား၊ တစ်ခုလပ်မုဆိုးမ အပျိုပေါက်စကလေး များကပင် ကျွန်တော့်အား အင်မတိအင်မတန် တွေ့ချင်လှပါသမှုနှင့် ဖိတ်မန္တကပင်ပြုစေကာမူ၊ အခုနေအခါမှာ ကျွန်တော် ရန်ကုန်မြို့က တစ်ဖဝါး ထွက်ရင် အမှားဘက်ကို အကြီးအကျယ်ရောက်မယ့်အရေးတွေကို ဇီးဖြူ ဖန်ခါး ရှစ်ကြားသီးများကို လက်ဝါးပြင်ပေါ်မှာ တင်ကြည့်သည့်အလား မျက်ဝါးထင်ထင် တရေးရေးမြင်လွန်းလို့၊ မလိုက်ခွင့်ကို တောင်းတာပါ ကြီးကြီးရယ်။ ကြီးကြီးစိတ်ဆိုးရင်လည်း ခံရမှာပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြီးကြီးအေးသည် ကျွန်တော် မခံချင့်ခံချင်ဖြစ်အောင် ရယ်လိုက်ပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“စိတ်မဆိုးပါဘူး။ နင့်ကို သာဂိက ဒီကောင်မနဲ့ယူစေမှာ မဟုတ် ဘူး။ ငါသိတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အမယ်မင်း .. ကြီးကြီးရယ်၊ သာဂိက ကျွန်တော့်အစေခံ၊ ကျွန်တော့်ငယ်ကျွန်ပါ။ ကျွန်တော်လိုချင်တဲ့မိန်းမကို မယူရအောင်၊ သူက ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ ကြီးကြီးရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့်မှာ ဒေါသထွက်ပြီး၊ စားပွဲကို လက်ဝါးနဲ့ချမိသလား၊ လက်သီးပဲဆုပ်ပြီး ထုလိုက်မိသလား၊ သေသေချာချာတောင်မှ မမှတ်မိ။ တစ်ခုခုတော့ စားပွဲကိုလုပ်လိုက်မိသည်ဟု ယခုပင် မှတ်ထင်လျက် ရှိသေး\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565648044181,"sku":"","price":3150.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f5eed973-d5fa-4a65-b883-6b85a2f159d0.jpg?v=1730208914"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-၀ထ္ထုပဒေသာအမှတ်၈","title":"ဝထ္ထုပဒေသာအမှတ်(၈)","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eဖိုးသစ်၏ အကြံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟေ့ ဖိုးသစ်၊ မင်းဟာဘာမှအသုံးကျတဲ့ အကောင်မဟုတ်ဘူး။ လူပိုဆန်ကုန်မြေလေး။ စာရေးယောင်ယောင်၊ ခွေးယောင်ယောင်၊ သတင်း စာကလေးဖတ်ကာ မဂ္ဂဇင်းကလေးလှန်ကာ မင်းတစ်လကြာလို့ ပိုက်ဆံ ခြောက်ပြား ဝင်အောင်လုပ်နိုင်တာမဟုတ်ဘူး။ မင်းလာမရှုပ်နဲ့ တော်ရာ သွား စားချိန်တန်တော့ထမင်းအိုးကို ယောက်မနဲ့ ခေါက်ပြီး ခေါ်လိုက်မယ်။ သည်အလုပ်ဟာ မင်းနဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ မင်းအရာမဟုတ်ဘူး။ မင်း နားလည်တာမဟုတ်ဘူး”ဟု ပြောကာ အစ်ကိုဖြစ်သူ ဖိုးနှစ်က ဖိုးသစ်ကို မောင်းနှင်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖိုးသစ်သည်ကား မကြားဟန်ဆောင်လျက် ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖန်လက် ကောက်များကိုကိုင်၍ ကြည့်ရာမှ လက်ကောက်တစ်ကွင်းကို လက်နှင့်ဖျစ် လိုက်ရာ ကျိုး၍သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှစ်။ ။“ဟေ့ မင်းသွားဆိုမသွားဘူးလား။ ဒါမင်းအမေ့လင့်ပစ္စည်း မဟုတ်ဘူး။ မှားလို့ လိုက်တာတွေ အကုန်ပြန်ပို့ရမှာ။ မှာလိုက်တာက လိပ်ခွန်ဘီး။ ပို့လိုက်တာက ဖန်လက်ကောက်။ သွားကွယ် လူများစိတ်ညစ် နေရတဲ့အထဲမှာ”ဟု ပြောကာ ဖိုးသစ်ကိုတွန်းလိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖိုးသစ်သည် မတ်တတ်မှလဲပြီး ဖုတ်ဖက်ခါထလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “တစ်ကွင်းတစ်လေကျိုးလို့ မင်းတို့ကျွန်ဖြစ်သွားမှာလား။ ဒီကုလား ကြီးက ဘာလို့ တလွဲကို ပို့ရသလဲ။ ဒီဖန်လက်ကောက် အထိမခံတွေကို ဘယ်သူက ဝယ်ဝတ်မှာလဲ”ဟု ဖိုးသစ်ကပြောပြီး၊ မဂ္ဂဇင်းစာအုပ်ဟောင်း ၊ ကို လက်၌လိပ်ကိုင်ရင်း ရှောင်ခွာ၍ သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖိုးသစ်မှာ အလုပ်လုပ်သူမဟုတ်ပေ။ အစ်ကိုဖိုးနှစ်မှာ အဒေါ်ဖြစ်သူ ဒေါ်သူစာနှင့် တောကကုန်များကို မြို့သို့တင်၊ မြို့ကကုန်များကို တောသို့ချ အထက်ကုန် အောက်ကုန်များကို သွားလာကူးသန်းရောင်းဝယ် လုပ်ကိုင် လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖိုးသစ်မှာကား အဘယ်အလုပ်ကိုမျှ ဂရုမစိုက်၊ အပြောအဆိုခံရလျှင် လည်း မလေးစား၊ အဘယ်အခါမှ ဒေါသမထွက် ပြောမနာဆိုမနာ စပ်ဖြည်း ဖြည်းနှင့် တစ်ပတ်နွမ်း ထားဝယ်လုံခြည်တစ်ထည်နှင့် စွယ်ကျယ်အကျီ လက်တိုဖြူဖြူကလေးကို ဝတ်လျက်၊ နံနက်စာညစာကို ဝဝစားရလျှင် ကျေနပ်သူဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ဖြစ်လေရာ၊ ဖိုးနှစ်နှင့် အဒေါ်ဖြစ်သူ၏စိတ်၌ သာလွန်မခံချည့် ဖွယ်ရာ ဖြစ်သာအချက်သည်ကား အခြားမဟုတ်၊ အမြဲအားဖြင့် နံနက်စာ ညစာမှာ ဖိုးသစ်စား၍မကောင်းသောအခါဟူ၍မရှိ။ စားသည့်အခါ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် နဖူးချွေး နှုတ်ခမ်းမွေးတွေစီးယိုလျက် မြိန်ရှက်စွာစားနိုင် ခြင်းဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့စားနိုင်သည်မှာ အခြားကြောင့်မဟုတ် နံနက်စာနှင့်ညစာမှတပါး လက်ဖက်ရည်အကြမ်းအပြင် အဘယ်အစာ အဘယ်သရေစားမျိုး ကိုမျှ မစား။ စားနိုင်ဖို့ရန် ပိုက်ဆံငွေကြေးလည်းမရှိ၊ သို့ဖြစ်လေရာ အမြဲအားဖြင့် ဆာလောင်သောကြောင့် နံနက်စာနှင့်ညစာမှာ လွန်စွာစားနိုင်သော အရည် အချင်းပြည့်စုံသူဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့စားနိုင်ခြင်းကြောင့် ကျန်းမာလျက် ရောဂါဥပဒ်ဟူ၍မကပ်မညှိုး၊ ဖိုးသစ်မှာ ဦးခေါင်းမျှခဲသည်ဟု မကြားရ။ သို့ဖြစ်လေရာ “အသုံးမကျတဲ့ အကောင်များတော့ သေဖို့မဆိုထားနဲ့ နာတောင်မှမနာဘူး” ဟု အဒေါ်ဖြစ်သူနှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူက အခါခါ ပြောကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖိုးသစ်မှာကား ဂရုမစိုက်၊ လူရည်သွေးသန့်သန့် သနားကမား ချော ချောမောမောတွေ့ ရာမှာ အူတကြွပ်ကြွပ်ဆာသော်လည်း အရယ်အမော မပျက် တသောသောရယ်စရာ ဘလရွှတ်တများကို ပြောဆိုခါနေလေ့ရှိ သောကြောင့်၊ လက်ဖက်ရည်အကြမ်းကို မည်သည့်အိမ်ကမဆို ၎င်းအား သဒ္ဓါကြည်ဖြူစွာတိုက်၏။ တစ်ခါတစ်ရံပရာတာကို မင်းဒင်တို့အိမ်၌ တနင်္ဂနွေနေ့ကြုံသဖြင့်၊ ကိုမင်းဒင်နှင့်တွေ့ရသောကြောင့် သံပုရာရည်ဆမ်း ငါးပိဖုတ်လေးများကို အကူအညီရတတ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဒေါ်နှင့်အစ်ကို၏ထမင်းမှတစ်ပါး မည်သည့်အိမ်မှာမျှ တစ်လုပ် တစ်ဆုပ်ဝင်၍ တုတ်လေ့မရှိသောကြောင့် အဒေါ်နှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူများမှ တပါး ဖိုးသစ်ကို တစ်ရပ်လုံးချစ်ခင်ကြလေ၏။ မည်သူထံမှာမျှ ငွေကြေး တစ်ပြားတစ်ချပ်ချေးလေ့မရှိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုနေ့၌ကား အဘယ်အခါကမျှ စိတ်မညစ်ဖူးသော ဖိုးသစ်မှာ အတော်အတန် စိတ်ညစ်သလိုလိုဖြစ်ရလေ၏။ အကြောင်းကား အဒေါ်နှင့် အစ်ကို၏ အလုပ်များမှာ အပေါက်အလှမ်း ကောင်းစွာမတည့်ရုံမက လိပ်ခွန်ဘီးမှစ၍ အခြားပစ္စည်းများကို ရန်ကုန်မြို့မှ မှာယူရာမှားယွင်း၍ ဖန်လက်ကောက်တစ်ရာကျော်ဖိုးခန့် ရောက်၍နေသောကြောင့်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ၎င်းအရပ်၌ ဖန်လက်ကောက်ကို မမြင်ဖူးကြပေ။ မည်သူ ကမှလည်း ဝယ်၍ဝတ်မည်မဟုတ်၊ မြန်မာလူမျိုး အထူးသဖြင့် မြို့ငယ် ရပ်ငယ်များမှာ အဆန်းအသစ်ကို လွယ်ကူစွာသုံးလေ့မရှိ၊ မြင်သမျှ လူတိုင်း မိန်းမတိုင်းက “ဟင်, \u003cspan\u003eဘာတွေပါလိမ့် မစပ်မဟပ် ဖန်ကိုလက်ကောက် လုပ်တယ်လို့ ဝတ်ရင်ရူးတယ်ဆိုကြမှာပေါ့”ဟူသော စကားမျိုးကိုလည်း\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်း “အဝတ်တစ်ခါလျှော် တစ်ချက်ဆောင့်ရင် ကျိုးပဲ့ကုန်မှာပေါ့ ”ဟူ၍ လည်းကောင်း “ညဉ့်အိပ်ရင်ဖိမိပြီး ကျိုးကုန်မှာပေါ့ ”ဟူ၍ လည်းကောင်း ပြောကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖိုးသစ်မှာ ထမင်းအိုးပျောက်တော့မလိုဖြစ်၍နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အဒေါ်နှင့်ဒီအိမ်သွားတာပေါ့။ ငါ့ပိုက်ဆံ တစ်မတ်လောက်ပေးစမ်း တော်တော်ကြာ ပြန်ပေးမယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသန်းကြည်သည် မိမိ၏လက်များကိုလည်းကောင်း ညီမများ၏ လက်များကိလည်းကောင်း အရိပ်ကြည့်ရင်း အင်္ကျီအတွင်းအိတ်ထဲမှပိုက်ဆံ တစ်မတ်ကိုထုတ်၍ပေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖိုးသစ်အိမ်ကိုပြန်၍လာရာ၊လမ်းတွင် ဆန်နှင့်ငါးရံ့ခြောက်တစ်ပြား ဖိုးဝယ်သွားပြီး အိမ်မှာထမင်းချက်၍နေခိုက်၊ ဖိုးနှစ်ရောက်၍ လာလေ၏။ ဖိုးနှစ်သည် ဖန်လက်ကောက်များ လက်ရာပျက်လျက် တစ်ထုပ်ပျက်၍နေ သည်ကို တွေ့သဖြင့် ဆူပူလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မင်းပဲဒီလက်ကောက်တွေ ပြန်ပို့ရမှာ မှန်မှန်ပြော၊ မင်းယူတယ် မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ယူတယ်ဆန်ဝယ်စရာမရှိလို့ ငါသွားပြီးရောင်းတယ်” .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းသလဲ။ သည်လောက်တောင် ငတ်သလား။ ပြန်ပို့ရမယ့်ဟာတွေကို သွားရောင်းရသလား ဆန်မရှိရင် စောစောကပြော ပါလား” . “ပြောရမှာ မင်းတို့မျက်နှာတွေက ကျွဲခြေရာကွက်ထဲခွေးချေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောင်းထားသလို၊ ဒါနဲ့ငါသွားပြီးရောင်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့မှ ပိုက်ဆံတစ်မတ် (အိုင်-အို-ယူ)လုပ်လာခဲ့တယ်။ ဟေ့ ဖိုးနှစ်ရဲ့၊ မင်းတို့က ငါ့ကို အသုံးမကျဘူးထင်တယ်။ နက်ဖြန်ခါကျရင် သိရမယ် လူဟာနောက်သိရဲ့လား” . ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အောင်မယ်။ နက်ဖြန်ခါကျရင်ဘာများလုပ်ပြမလို့လဲ။ ဘုရားပွင့် ပြမလို့လား။ လူပုံကဖြင့် ခြောက်ပြားမတန်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အေးကွယ် ... ဘာပွင့်ပြပြပေါ့။ ပြမယ်ဆိုပြီးရောပေါ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မပြီးဘူး၊ သည် ဖန်လက်ကောက်တွေကို အခုညရထားနဲ့ ရန်ကုန် ပြန်ပို့ရမယ် လျော့နေရင် ... အဲဒါပဲ””\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟေ့ မင်းတို့ ဖန်လက်ကောက်ပြန်မပို့ရဘူး။ မှန်းစမ်းအခုဘာနေ့လဲ။ တနင်္လာ ၁၂ နာရီခွဲ။ သူရဇ္ဇအချိန်၊ သူရဇံ သောကြာ။ ဗုဒ္ဓ-စန္ဒရော သောရီဂုရု၊ ဘောမ၊သူရဇ္ဇတနင်္ဂနွေ၊ ဂဠုန်၊ ဒူဟုန်ပျံသန်းကုန်မခန်းတဲ့ ကြည့်နေ ငါအင်္ဂဝိဇ္ဇာနဲ့ ဓာတ်ရိုက်ထားတယ်ကြည့်”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမကြာမီအဒေါ်ရောက်၍လာရာ ဖိုးနှစ်ကဆီး၍တိုင်သဖြင့် ဖိုးသစ်မှာ ထပ်မံအဆူခံရပြန်လေ၏ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုနေ့ညနေမှာ စန်းကြည်တို့ ညီအစ်မသုံးယောက်သည် အခြား အပျိုဘော်ကလေးများနှင့် အိမ်ကိုရောက်၍လာပြီး “ ကိုဖိုးသစ် ကိုဖိုးသစ် ဟောဒီမှာ လက်ကောက်လိုချင်လို့တဲ့ ဒေါ်ညိမ်းတို့သားအမိလည်းတော်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြာရင်လာလိမ့်မယ်။ ကျွန်မတို့ ဝတ်တာမြင်တာနဲ့၊ ဟိုကခေါ်ကြည့်သည် - သည်ကခေါ်ကြည့်နဲ့။ ကိုဖိုးသစ်တော့ကော်ပြီ၊ ရှိသေးရဲ့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှိတာပေါ့ ညီမလေးရယ်၊ လာလာ” ဟုပြောပြီး ကိုယ်တိုင်လက် ကောက်များကိုပြလေ၏။ အဒေါ်နှင့်အစ်ကိုမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လက်တို့ကာ ကြည့်၍နေကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မချွတ်ဘဲ ဝတ်လိုက်ကြစမ်းပါ။ လိုချင်သူရှိရင်ခေါ်ခဲ့ သရေစာဖိုး ပေးမယ်”ဟု ပြောလေ၏။ - ၎င်းတို့တစ်သုတ်ဝယ်၍ သွားကြပြီး၊ နောက်တစ်သုတ် မိန်းကလေး ငါးယောက်ရောက်၍လာလေရာ ဖိုးသစ်က “ဖိုးနှစ်၊ လူဟာမျောက်ဘွဲ့ သိရဲ့လား။ ဟန်ဟန်ပန်ပန် ဝတ်ဆင်သူ တစ်ယောက်နှစ်ယောက်ကို မြင်ရ ရင် အတုလိုက်တာပဲ။ ကုန်ပစ္စည်းဆိုတာလာဝယ်မှာကို စောင့်နေရတာ မဟုတ်ဘူး။ မဝယ်ဘဲမနေနိုင်အောင် ဓာတ်ရိုက်ပေးရတာမျိုး လူဆိုတာ တစ်ယောက်လုပ်တာမြင်ရင်လိုက်ပြီးလုပ်တာမျိုး။ အဝတ်အစား အလှအပ ဆင်ရင် တန်ဆာများမှာ လှတဲ့မိန်းမကလေး၊ ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ မိန်းမကလေး နှစ်ယောက်သုံးယောက်ကို အလကား အဆင်ခိုင်းကြည့်၊ မကြာမီအများ လိုက်ပါလာတာပဲ။ အဲသည်အချက် မသေမချင်းစွဲစွဲမြဲမြဲမှတ် “ဟု ပြောလေ ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလက်ကောက်တစ်ရာကျော်ဖိုးမှာ သုံးရက်အတွင်း ကုန်၍သွားရာ\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565651091605,"sku":"","price":810.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_68d31e90-2cf7-4136-9bf1-7337ceb47c12.jpg?v=1730208931"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-၀ထ္ထုပဒေသာအမှတ်၅","title":"ဝထ္ထုပဒေသာအမှတ်(၅)","description":"\u003cp\u003e \u003cstrong\u003eအစ်ကိုကြီး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ဘိုးနှစ်သည် မူးယစ်လျက် အစ်ကိုဖြစ်သူ ရာဇဝတ်အုပ်မောင်ဘိုး သစ်၏ အိမ်သို့ ရောက်၍လာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ရာဇဝတ်အုပ်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “ဟေ့ ဘိုးနှစ် မင်းမူးလာတယ်မဟုတ်လား၊ ငါ့အိမ်ကိုမူးရူးပြီး မလာ နဲ့၊ ငါ့နာမည်ကို မင်းဖျက်မဲ့အကောင်၊ ငါ လူဆိုးလူမိုက်တွေကို မွေးတယ်။ လူမိုက်တွေနဲ့ပေါင်းတယ်လို့ သတင်းဖြစ်နေပြီ မင်းသိလား၊ ငါမင်းအတွက် ဘယ်လောက်နာမည်ပျက်နေတယ်ဆိုတာ မင်းဘာမှမသိဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု ဆီး၍ ပြောလိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော် အစ်ကိုနာမည်ပျက်အောင် ဘာများလုပ်လို့လဲ၊ ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ဘူး” -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မင်းအရပ်ထဲမှာ သောက်စားယစ်မှုး၊ ကြက်တိုက်၊ ဟော့ရမ်းနေ တယ်ဆိုတာ လူတိုင်းသိတယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငါ့ကြောင့် မင်း ဒီလိုနေနိုင်တာ၊ ငါမရှိရင် မင်း ဒီလိုတစ်နာရီ နေနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ငါ့အိမ်မှာ လူကြီးလူကောင်းတွေ ရှိတယ်၊ ဒီနေ့ည မြို့အုပ်မင်း ဒီမှာတည်းလိမ့်မယ်၊ မတော်တဆ ဒီအမှုး သမား ဘယ်ကလူလဲလို့မေးရင် ငါ ဘယ့်နှယ်ပြောမလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော် ဘိုးနှစ်ပဲ၊ ဘိုးနှစ်လို့ ပြောလိုက်ပေါ့ ။ အစ်ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရာဇဝတ်အုပ်မို့ ရာဇဂုဏ်မောက်ရင် ကျွန်တော် အစ်ကို့ညီဖြစ်ကြောင်း မပြောဘဲ နေနိုင်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ငါမပြောပေမယ့် တစ်ယောက်ယောက်ပြောမှာပဲ၊ မင်းကနေ့ည ငါ့ဆီကိုမလာနဲ့ ၊ မင်းအတွက် ငါ ကျက်သရေယုတ်မှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အောင်မယ် အစ်ကိုရယ်၊ မလာစေချင်ရင် အခုသွားပါ့မယ်၊ ညီ အစ်ကိုနှစ်ယောက်တည်းရှိလို့ ကိုယ့်အစ်ကိုရယ်လို့ လာတာပါဗျာ၊ ညီလို့ လည်းမပြောပါနဲ့ ၊ ကျွန်တော်လည်း အစ်ကိုရယ်လို့ မပြောပါဘူး၊ အခုသွား မယ်၊ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ဒီတစ်ခါကြည့်လိုက်၊ နောက် အစ်ကို့အိမ်ရိပ်ကို တောင် မနည်းတော့ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မင်းစကားချည့်ပဲနော်၊ ငါက မင်းကို မပြောရသေးဘူး၊ ငါအစ်ကို ကွဲ ဒီလောက်ပြောတာလေးကိုတောင် မခံချင်ရင် မင်းသဘော၊ မင်းဘယ် ကိုပဲသွားသွား ငါ့ကို ဒုက္ခမပေးရင်တော်ပြီး မောင်မင်းကြီးသား ကြွတော်မူ ပါခင်ဗျာ၊ မင်းကို အစ်ကိုမပြောဝံ့ပါဘူးညီရယ်၊ ကြွတော်မူပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု ပြော လိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိုးနှစ်လည်းအိမ်ပေါ်မှ ဖိနပ်ကို ဆောင့်၍နင်းပြီး ဆင်း၍သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ညဉ့်ကိုးနာရီအချိန်ခန့် ရှိလေ၏။ . အစ်ကို ဘိုးသစ်ကား စိတ်မချမ်းသာသော်လည်း ပြန်၍မခေါ်ဘဲ ကြည့်၍သာနေရလေ၏။ တိုး၍ကဲမှာ စိုးသောကြောင့်သာ မခေါ်ဘဲနေ လိုက်ရခြင်းဖြစ်လေ၏။ မိဘလည်းမရှိ၊ ညီအစ်ကိုမောင်နှမဟူ၍လည်း အခြားမရှိ၊ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်တည်းရှိရာ ဘိုးနှစ်မှာ မိုက်မိုက်တူးတူး ညီဖြစ်သဖြင့် ချစ်လည်းချစ်၊ သနားလည်းသနားလျက် ညီဖြစ်သော်လည်း သားကဲ့သို့ ဂရုစိုက်သော အစ်ကိုဖြစ်လျက် ဘိုးသစ်မှာ မပြောရက် မဆို ရက် အခက်ကြုံ၍နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအစ်ကိုမှာ အသက်သုံးဆယ်ကျော်ကျော် ရှိလေရာ ညီမှာ အသက် ၂၀ မျှလောက်သာရှိလေ၏။ ၎င်းတို့စပ်ကြားမှ အစ်မတစ်ယောက် ဆုံး၍ သွားလေ၏။ ဘိုးသစ်သည် ညီဖြစ်သူအတွက် အမျိုးမျိုးအနွံအတာခံလျက်ခုနစ်တန်းအောင်သည့်တိုင်အောင် ညီဖြစ်သူအား ပညာကို သင်၍ပေးလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိုးနှစ်သည်ကား ငါ့အစ်ကို ငါ့ကိုဂရုစိုက်သည် ဘယ်တော့မှ ငါ့ကို ပစ်၍ထားမည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်ကာ အလိုလိုက် အမိုက်စော်ကားဆို သော စကားကဲ့သို့ ဖြစ်၍နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိုးသစ်သည် ဘိုးနှစ်အား ဤကဲ့သို့ ဖြစ်၍သွားပြီးနောက် သုံးရက် မကြာမီ ပြန်၍ရှာဖွေခေါ်ငင် ချော့မော့ဖျောင်းဖျလေ့ရှိ၏။ ဤတစ်ကြိမ်၌ ကား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောင်ကြဉ်အောင်ထားမည်ဟု စိတ်ကိုတင်းလိုက်လေ၏။ ဘိုးနှစ်က လည်း အခါတိုင်းမှာ အစ်ကိုစိတ်ဆိုး၍ပြီးသည်နောက် နောက်တစ်နေ့မှာ အနီးအပါး၌ ရစ်ဝဲရစ်ဝဲနေလေ့ရှိ၏။ ယခုကား ထိုကဲ့သို့မနေ၊ မဟုတ် တကယ် ပြတ်ပြတ်စဲစဲကဲ့သို့ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိုးသစ်၏စိတ်၌ တစ်နေ့သော်လည်း ပေါ်လာနိုးနိုး နောက်တစ် နေ့ မြင်ရနိုးနိုး မျှော်ကိုး၍နေခဲ့လေရာ ဘိုးနှစ်သည်ကား မိမိ၏အစွမ်းကို ပိုမို၍ပြရန် ကြံစည်လျက် အရိပ်အရောင်ကိုမျှမပြဘဲ လွတ်ကင်းရာသို့ သွား၍နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့နေရာတွင် ဘိုးနှစ်မှာ သုံးရေးအတွက် အကယ်ပင် ကျပ်တည်း၍ သွားလေ၏။ သို့ဖြစ်လေရာ အစ်ကိုဆူပူခြင်းထက် ဝမ်းဗိုက်၏ဆူပူခြင်းက ပိုမိုကြီးလေ၍ နေလေ၏။ သို့ဖြစ်ရကား အဘယ်မှာ စားလမ်း ချော်မည်ကို များစွာဂရုစိုက်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိုးနှစ်ထက် အသက်မွေးကျပ်သူတွေလည်း အများအပြားရှိလေ ရာ ဘိုးနှစ်မှာ နောက်လိုက်နောက်ပါ အသက်မွေးကျပ်သူတွေ အသိုက် အဝန်းကြီး၍ လာလေ၏။ တစ်နေ့၌ ကြက်ဝိုင်းအသိမ်းမှာ ကြက်သမား လေးငါးယောက် တိုင်ပင်ကြလေ၏။ တိုင်ပင်သောအကြောင်းမှာ အလုပ် အကိုင် ရှားပါး၍ ငွေတွင်းနက်သည့်အကြောင်း ဖြစ်လေရာသို့ တိုင်ပင်၍ နေခိုက်တွင် ယောက်ျားကြီးတစ်ယောက် ကြိုးအိတ်ကြီးဖြင့် ငွေဒင်္ဂါးတွေ ထမ်းလျက် မီးရထားရုံမှ အိမ်သို့ ပြန်၍လာသည်ကို မြင်ကြရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုလူကြီးကား စပါးကုန်သည်ကြီး ဦးဘိုးမြှင့်ဖြစ်လေရာ ကြိုးဖြင့် ရက်သော အိတ်ကြီးထဲ၌ ငွေများထည့်၍ ထမ်းလာသည်မှာ မရှိရှားပါး သော သူတို့၏လောဘကို အမျိုးမျိုးဆွသကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟေ့ ... ဘိုးနှစ်၊ ဒီလူကြီးငွေတွေကို လိုက်ပြီးလုရင် ကောင်းမှာပဲ ဧကန် ကြောက်ကြောက်နဲ့ ပေးခဲ့မှာပဲ”ဟု ဘိုးထီးဆိုသူက ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခြားတစ်ယောက်က “ဒီလူကြီး ရတဲ့ငွေဟာ စပါးအလုပ်ကို ရိုးရိုး လုပ်လို့ ဒီလောက်ရတာမဟုတ်ပါဘူး၊ ငွေတိုးချလို့ ရတာ၊ ဘယ်နေ့ ဘယ် ရက်မှာ ဆပ်မယ်ဆိုရင် တစ်ရက်အကြူးမခံဘူး၊ ပေါင်နှံထားတဲ့ ရွှေတို့၊ အိမ်တို့၊ ကျွဲတို့ နွားတို့ လယ်မြေတို့ကို တစ်ခါတည်းသိမ်းတာပဲ၊ ရှိခိုးတောင်းပန်လို့မရဘူး၊ အင်မတန်ရက်စက်တဲ့လူကြီးဗျာ၊ ကျုပ်သူ့ကို ဓားပြ တိုက်မယ်လို့တောင် ကြံမိတယ်၊အဖော်မရှိလို့၊ ဒီလိုအကောင်ကြီး မျိုးငွေကို တိုက်ယူလို့ ငရဲကြီးမှာလည်းမဟုတ်ပါဘူး၊ မတရားရတဲ့ပစ္စည်းတွေ၊ ဒီလို လူတွေကိုတိုက်ခိုက်ယူရင် တိုင်းပြည်ကို ကူညီရာရောက်မှာပဲ၊ ဝန်ထောက် ဦးဘိုးခကြီးတို့လို လူတွေကိုလုရင်အဘယ်နည်းနဲ့မှ အပြစ်ရှိမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဆင်းရဲသားတွေထံက မတရားယူပြီး တောကိုများသွားတဲ့အခါ ရွှေဒင်္ဂါး တွေကို သားရေအိတ်ထဲထည့်ပြီး သွားတာပဲ၊ တောသူမကလေးတွေကို ရွှေဒင်္ဂါးပြပြီး အရမ်းဖျက်ဆီးတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခုတင်က ငွေတွေထမ်းသွားတဲ့ ငရဲကြီးလည်းဒါမျိုးပဲ၊ ဘုရား တကာလို့ အခေါ်ခံပြီး မယားတွေချည်း ယူတာပဲ၊ မယားတကာကြီးလား အခုအနေလိုက်ပြီးလုရင်ရမှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု ဘိုးထီးက ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိုးနှစ်က ဘိုထီးအား မျက်စပစ်၍ပြလေ၏။ ဘိုထီးကလည်း ပြန်၍ မျက်စပစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမကြာမီ နှစ်ယောက်သားထ၍သွားပြီး လယ်ပြင်ထဲမှာလမ်းလျှောက် လျက် တိုင်ပင်ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မင်း နာမည်ပျက်ရှိဖူးသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မရှိဖူးပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မရှိရင် တော်တာပေါ့၊ ငါလည်းမရှိဘူး၊ ငါ့အစ်ကိုလည်း ရာဇ ဝတ်အုပ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီလိုဖြင့် နေရာကျပြီ၊ လူများလို့လည်း မကောင်းဘူး၊ ယုံရသူ သုံးလေးယောက်ရရင် နေရာကျမှာပဲ” ဟု ဘိုထီးက ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သုံးလေးယောက်တော့ မင်းရှာရင်ရမှာပေါ့၊ ယုံရမှကောင်းတာဘွဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရပါတယ် ကိုဘိုးနှစ်ရဲ့ ၊ အခုရှိတဲ့ လူထဲမှာပဲရှိပါတယ်။ ဒီလူတွေ ဟာ သူလို ငါလို ငွေလိုနေတဲ့ လူတွေပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပုလိပ်နဲ့တွေ့တော့ အစိုးရသက်သေလုပ်မယ့်အကောင်တွေဖြစ်ရင် လည်း မကိုက်ဘူးကွဲ” ဘိုးနှစ်က ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီလိုကောင်တွေတော့ ဒီအထဲမှာမရှိဘူး၊ ကျုပ်အကောင်တွေဆို ရင် စိတ်ချရတဲ့ အကောင်ချည့်ပဲ။ ကျုပ်တို့ ဒါမျိုးမလုပ်ဖူးဘူး ထင်သလား။ ကျုပ်တို့မှာ စိတ်ချရတဲ့တကယ့်လူယုံတစ်စုရှိပါတယ်။ သာဝေ၊ စံကူး၊ ဘိုး ထိုက် ဒီအကောင်သုံးယောက်တော့ ဘယ်လိုပုလိပ်ကြမ်းမှ မရဘူးလို့ ယုံကြည်လိုက်ပါ၊ ဟိုဘက်က ဖိုခနောက်ဆိုင် သုံးယောက်ဟာ သူတို့ပဲခေါ် လိုက်မယ်နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခေါ်လေ အခြားအကောင်တွေ ရိပ်မိမှာ စိုးရတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီအကောင်တွေလည်း ဒါမျိုးပဲ၊ သူတို့နဲ့တော့တစ်ခါမှ အလုပ် မလုပ်ခဲ့ဖူးသေးဘူး၊ ဒီသုံးယောက်တော့ စိတ်ချရတဲ့ အကောင်တွေပဲ၊ ဟေ့ .. သာဝေ စံကူး” ဟုခေါ်လိုက်ရာ ဘိုထိုက်ပါ သာဝေ စံကူးတို့နှင့်အတူ ထ၍လာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိုးနှစ်က သာဝေအား အသံကျယ်ကျယ်နှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟေ့ ... သာဝေ မင်း ကြက်ဖကြီး ခွပ်လက်ပေးရအောင်”ဟု ပြော လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- သာဝေက“တဲကိုသွားလေ”ဟုပြောပြီး ငါးယောက်သား ဟန်ဆောင် ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိုးထီးက “တခြားမဟုတ်ဘူးကွဲ၊ ဟိုအကောင်တွေကို စိတ်မချလို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းကိုခေါ်တာ၊ ငါတို့ ဒီကနေ့ည အလုပ်ကလေးတစ်ခု လုပ်ချင်လို့ မင်းတို့ သုံးယောက်ကို အလုပ်လုပ်မလားလို့တိုင်ပင်တာပဲ၊ ဘယ့်နှယ်သဘောရသ လဲ” ဟု မေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အလုပ်ဆိုတာ ဝိုင်းကောင်းရင် လုပ်တာပေါ့ကွေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဝိုင်းတော့ မင်းတို့ပဲရှိတာပဲ၊ မင်းတို့ကောင်းရင် ကောင်းမှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ရွှေ့ ၊ စိန်လိုက် ဘယ်မှာအုံရှိသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခုတင်က ဦးဘိုးမြှင့်ကြီးကို မြင်တယ်မဟုတ်လား၊ ဒါထက်ကောင်း တဲ့အုံ ဘယ်မှာရှိမှာလဲကွဲ၊ သူ့မှာ သမီးနှစ်ယောက်နဲ့ အမယ်အိုကြီးလည်း ရှိတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုနောက် လက်ဟန်ခြေဟန်နှင့်တစ်မျိုး၊ လူနားမလည်သော စကားဖြင့်တစ်မျိုး ပြောဆိုတိုင်ပင်ကြလေ၏။ တဲနား ကြက်ခွပ်လက်ပေး ခြင်း အလုပ်သည် ထိုအလုပ်ပင်ဖြစ်လေ၏ ။ တိုင်ပင်ခြင်းအလုပ်မှာ တစ် နေ့ခင်းလုံး ကြာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုညအခါ ဆယ်နာရီအချိန်လောက်တွင် သာဝေ၏ တဲ၌ ငါး ယောက်သားတိုင်ပင်၍ပြီးလေ၏။ တိုင်ပင်စီမံ၍ ပြီးသောအခါဦးဘိုးမြှင့်၏ အိမ်သို့သွားကြလေ၏။ ၎င်းတို့မှာ ဓားသေနတ်များနှင့် အခြားလက်နက် များပါရှိကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငှက်ကြီးတောင်ဓား တစ်လက်လည်းပါလေ၏။ ၎င်းသည်ကား သာဝေ၏ အိမ်၌ အမြဲဆောင်သောဓားဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးဘိုးမြှင့်၏ အိမ်မှာ လသာမီးအိမ် ထိန်ထိန်လင်းလျက် ရှိနေလေ ၏။ အိမ်ရှေ့၌ မိန်းမလေးငါးယောက် ဦးဘိုးမြင့်တို့နှင့်ထိုင်ကာ စကားပြော ၍ နေကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစံကူးနှင့် ဘိုးထိုက်သည် အိမ်ရှေ့လမ်းမှောင်ရိပ်တစ်ခုမှာ နေရစ် ကြလေ၏။ ဘိုထီး၊ သာဝေ၊ ဘိုးနှစ်တို့သည် အိမ်ကိုဝင်ကြ၏။ ဘိုးနှစ် က ခြောက်လုံးပြူးကိုကိုင်ကာ ဝင်သွားပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ငြိမ်ငြိမ်နေကြပါခင်ဗျားတို့ကို ဘာမှမလုပ်ပါဘူး”ဟု ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565652533397,"sku":"","price":810.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4c10b2d9-b6b8-427e-8f9b-3073f1917d2a.jpg?v=1730208948"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-၀ထ္ထုပဒေသာအမှတ်၃","title":"ဝထ္ထုပဒေသာအမှတ်(၃)","description":"\u003cp\u003e \u003cstrong\u003eစိန်လက်စွပ်\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e   \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ဆရာမ မစိန်သည် စာအုပ်ထည့်သောလက်ဆွဲခြင်းကလေးကို ကိုင်လျက် မြင်းရထားပေါ်မှ ဆင်း၍လာပြီး သုံးထပ်တိုက်အပေါ်ဆုံး ထပ် မိမိ၏အခန်းကလေးကို စိတ်အားထက်သန်စွာ မော်၍ကြည့်ပြီး မိမိကိုစိုက်ကာ ကြည့်၍နေဟန်ရှိသော ပွင့်လျက်ရှိသော ပြတင်းပေါက် ၏ မည်းမှောင်သောမျက်လုံးကို မြင်ရသောအခါ လှပသောမျက်နှာ ကလေးမှာ ညှိုးငယ်၍သွားပြီး အားလျော့သောခြေလှမ်းနှင့် လှေကား ရှိရာသို့ ကပ်သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှေကားခြေရင်း၌ရပ်ကာ နောက်မှလိုက်လာသော မြင်းရထား ကုလားအား ပိုက်ဆံသုံးမှုကို ထုတ်၍ပေးပြီး လှေကားပေါ်သို့ အေး ဆေးသောခြေလှမ်းများနှင့် အားယူကာ တက်သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမစိန်မှာ ဘောင်းဘီဝတ်၊ ဂါဝန်ဝတ်ကလေးများ၏ ကျောင်း၌ လေးတန်းမှ ဆယ်တန်းသို့တိုင်အောင် မြန်မာစာကို သင်ပေးရသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းဆရာမကလေး တစ်ယောက်ဖြစ်ရာ အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် နုနယ်သူကလေးမှာ အလုပ်နှင့်မမျှသဖြင့် အမှန်ပင်ပန်း၍ လာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှေကားကိုတက်ရင်း ကိုလှသိန်း မလာပါဘူးထင်ပါရဲ့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\" ဘာလာမလဲလေ ငါ့ဆီကို ဂုဏ်ပျက်ခံပြီးလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့မှာ အညတရကျောင်းဆရာမကလေး၊ သူ့ မှာတော့ သူဌေးသား ငါ့ဆီကိုလာရင် လူသူလေးပါးမြင်ပြီး မဲ့ကြ၊ ရွဲ့ကြ၊ ကဲ့ရဲ့ကြမှာကို စိုးမှာပါပဲ။ ပြီးတော့လည်း သူ့ဦးလေးက သူ့ကို သဘောမကျရင် ပစ္စည်းတွေကို တစ်ပြားမှ မပေးဘဲနေမှာပဲ၊ ဒါတွေကို ငဲ့ပြီး မလာဘဲနေတာ ထင်ပါရဲ့ ၊ သို့သော်လည်း ကိုလှသိန်းဟာ အင်မတန်မှကတိတည်တာမို့ တစ်နည်း နည်းနဲ့တော့ ကြံပြီးလာဖို့ ရှိတာပဲ”   စသည်ဖြင့် တွေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှသိန်းမှာ ဖခင် ကွယ်လွန်အနိစ္စရောက်ခဲ့ရာ အသက်အရွယ် ငယ်ရွယ်သူမို့ ပစ္စည်းဟူသမျှကို ဦးလေးဖြစ်သူ ဦးဘသိန်းက ကွယ် လွန်သူ၏အလိုအတိုင်း အကုန်အစင်ထိန်းအုပ်၍နေရလေ၏။ အရွယ် မရောက်သေးသော သားယောက်ျားကလေးများအတွက် သုံးစားမကုန် နိုင်၊ များပြားသောပစ္စည်းဥစ္စာ အစုအပုံကြီးကို ထားခဲ့ခြင်းသည် သား သမီးကို ရန်သူ၏လက်တွင်းသို့ ချခဲ့သည်နှင့် တူပေသည်ဟု ကွယ်လွန် သူ သူဌေးမင်း ဦးဘညိန်း၏ စိတ်၌ သဘောရရှိခဲ့သဖြင့် ညီဖြစ်သူ ဦးဘသိန်းအား လွှဲအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။ ဦးဘသိန်းမှာ ဦးဘညိန်း၏ လက်ရုံးဖြစ်ခဲ့လေရာ ဦးဘသိန်း၏ အလုပ်များ၌ များစွာ ကူဖော်လောင်ဖက်ရခဲ့သည်ဟု အများက အယူရှိကြလေ၏။ ဦးဘညိန်း ကိုယ်တိုင်ကလည်း ထိုကဲ့သို့အယူရှိလေ၏။ သို့သော်လည်း ဦးဘသိန်း မှာ ကူဖော်ထက် လောင်ဖော်ရခြင်းက ပိုမိုခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိ ကြ။ ဦးဘသိန်းကိုယ်တိုင် အနည်းငယ်မျှကလေးသော်မှ ၎င်းအပေါ်၌ မယုံမကြည် မသင်္ကာ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ စင်စစ်မှာ ဦးဘညိန်း၏ ပစ္စည်း များမှာ ဦးဘသိန်း အလိမ္မာဉာဏ်သုံး၍ တိတ်တဆိတ် ဖြုန်းတီးခဲ့သော် လည်း အရာမယွင်းနိုင်အောင် ကြီးမားသောအရှိန်နှင့် တိုးတက်ခဲ့လေ ၏။ နောက်ဆုံး၌ ဦးဘညိန်း ကွယ်လွန်အနိစ္စရောက်သောအခါယုံကြည်လက်စရှိသော အစ်ကိုသည် သားကလေးနှင့်တကွသော ပစ္စည်းအစုအပုံကြီးအတွက် သစ္စာရှိသောအထိန်းအစောင့်တစ်ယောက် ရှေးကုသိုလ်ကံကြောင့် ငါ့မှာရရှိခဲ့တာပဲဟု စိတ်ချကာ လွှဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှသိန်းသည် ဦးလေးကို ဖခင်လို သဘောထားကာ ကာလ သား လူပျို လူရွယ်ကလေးပင်ဖြစ်၍လာသော်လည်း ဦးလေးထံမှ လက်ဖြန့်ကာ တောင်း၍ သုံးရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ကြောင်းမှာလည်း ဖခင်၏အလုပ်အကိုင်များအကြောင်းကို ဦးလေးဖြစ်သူသာ အကုန်အစင်သိကာ လှသိန်းမှာ ဦးလေးက ပုံ၍လွှဲပါလျှင် ဘာကိုလုပ်ရမည်ကိုမျှ မသိနိုင်အောင်ဖြစ်၍နေသဖြင့် အလုပ်များကို နားလည်တတ်မြောက်ဖို့ရန် ဦးလေး၏အခိုင်း အစီအမံ ကိုသာ ခံ၍နေရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာမ မစိန်မှာ ကောလိပ်ကျောင်း၌ လှသိန်းနှင့်အတူတူ နေခဲ့ ရသည့်အခါမှစ၍ ချစ်ခင်ခဲ့ကြရာ ယခုအခါ၌ကား အချိန်အရွယ်က သင်ပြလာသဖြင့် ရိုးရိုးသူငယ်ချင်းလို ချစ်ရာမှ အငွေ့ အသက် တစ်မျိုး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြောင်းကာ အချစ်၏အဖူးအငုံကလေးများ ပွင့်အာသလို နှစ်ယောက် စလုံးမှာ ပွင့်အာစပြုလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမစိန်မှာ ကောလိပ်ကျောင်း၌ နေရသော်လည်း ကြာကြာမနေ ရ။ မိဘကွယ်လွန် အနိစ္စရောက်သဖြင့် ပညာကို ဆက်လက်၍ မသင် နိုင်ဘဲ ကျောင်းမှထွက်ကာ ကိုယ်တိုင်အစွမ်းအစကလေးနှင့် အသက် ကိုမွေးရင်း ကြီးပွားတိုးတက်ခြင်း၏လမ်းကို ခက်ခဲစွာ ထွင်းဖောက်၍ နေရသူကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှသိန်းသည် မိမိ၏သူငယ်ချင်းမကလေးအား များစွာ ကူညီ ထောက်ပံ့ချင်သော်လည်း ငွေကြေးအစုအပုံကို အစိုးမရသောကြောင့်မတတ်နိုင်ဘဲနေခဲ့လေ၏။ ယခုမှာ အချစ်၏ မှည့် ဝင်းခြင်းကိုသိ၍ လာသောအခါ တစ်သီးတခြားထောက်ပံ့ရန်မလို၊ အမြဲတစ်သက်ပန် လုံး ထောက်ပံ့ဖို့သာ ရှိလေတော့သတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမစိန်သည် တံခါးကို မရဲတရဲတွန်း၍ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝမ်းသာလုံးဆို့လျက် မွှန်၍ သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် အမယ်လေး ကိုလှသိန်းရယ်၊ ဓာတ်မီးကလေးများမှ ဖွင့်ဖော်မရဘူး၊ တစ္ဆေလို ငုတ်တုတ်ကြီး”ဟု ပြောရင်း အပြေးကလေး သွားလေရာ မှောင်ထဲတွင် ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်၌ ငုတ်တုတ်နေ သောသူ၏သန်မာသောရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်၍သွားလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအတန်ငယ်ကလေးကြာမှ လေသံကလေးနှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမလာတော့ဘူးလားလို့၊ ကျွန်မအခန်းကိုကြည့်တော့ မှောင်နေ တာမြင်တာနဲ့ မောသွားတာပဲ”ဟု ဓာတ်မီးကို ဖွင့်ရင်း ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဓာတ်မီးရောင်သည် အခန်းမှာ ပြည့်လျှံသွားလေရာ စိတ်ကူး လွန်စွာယဉ်သော အိမ်ရှင်၏ အထိမ်းအမှတ် လက်ရာတို့ ကို မောင်လှသိန်းသည် အံ့သြချီးမွမ်းသော မျက်နှာထားနှင့်ကြည့်လျက် လှပကျက်သရေရှိသောအခန်း၏ ဆင်ယင်ထားပုံနှင့် ဆင်ယင်တတ် သူကလေး၏ မျက်နှာကို နှိုင်းယှဉ်၍နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လာမယ်လို့ ကတိထားပြီးမှ မလာဘဲ နေပါ့မလား ဆရာမရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အမယ်လေး လုပ်နေပြန်ပါပြီ၊ ဆရာမလေး ဘာလေးနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\" နို့ ဆရာမလို့ မခေါ်ရရင် ဘယ်လိုခေါ်ရမှာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနာမည်ကို ခေါ်ပါလား'\u003cspan\u003eဟု ချစ်ဖွယ်သော နှုတ်ခမ်းကလေး များကို စူကာ မျက်စောင်းထိုး၍ ပြောလေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှသိန်းသည် ပြေပြစ်လှပနူးညံ့သိမ်မွေ့လှသော လက်ကလေး ကိုဆွဲကာ မိမိ၏ ပေါင်ပေါ်၌ ထိုင်စေမည်ပြုရာတွင် ဆရာမလေးက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နေပါဦး၊ မောမောပန်းပန်းနဲ့ ရေကလေးဘာကလေးချိုး လိုက်ပါရစေဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု ပြောရင်း နောက်ဖေးသို့ထ၍ ပြေးသွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအတန်ငယ်ကြာသောအခါ လေမီးဖိုကလေးမှာ တစ်ရှဲရှဲမြည် လျက် ရေချိုးခန်းမှ ရေသံများသည် ရေနွေးဆူသံနှင့် ရောစပ်၍နေ လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် နှစ်ယောက်သား စားပွဲငယ်ကလေးတစ်ခုမှာ ယှဉ် လျက်ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်သောက်၍ နေကြလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာပြုလို့ မလာဘူးထင်တာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “လူသူလေးပါးမြင်ရင် ပြောကြဆိုကြမို့ ပြောတာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာပြောစရာရှိသလဲ စိန်ရယ်၊ စိန် အခုတစ်ယောက်တည်း ဆင်းရဲလို့ ကျောင်းဆရာမကလေးလုပ်ရပေမယ့် မျိုးရိုးဇာတိရှိပါသေး တယ်၊ မျိုးရိုးဇာတိမှာ ကိုကို့ထက် သာပါသေးတယ်၊ ကိုကိုက မိဘရဲ့ ဂုဏ်နဲ့ မမြဲတတ်တဲ့ပစ္စည်းဥစ္စာကလေး သာတာပါ။ ဒါလည်း စိန် သိရင် စိတ်ပျက်စရာကြီးပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု သာယာသောမျက်နှာမှာ မှေးမှိန်လျက် ပြောပြီး လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ကိုင်လျက် မစိန်၏မျက်နှာကို စိုက်ကာကြည့်ရင်း စဉ်းစား၍နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာလဲ ကိုကို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကိုကိုမှာ ဘာမှ မရှိဘူး၊ အခုလူလုံးချည်းပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာဖြစ်လို့လဲ”စိန်သည် မယုံမကြည်ဖြစ်၍ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငနဲကြီးက ဂွလုပ်နေတယ်၊ စကားပြောမတည့်ဘူး၊ အခု ငွေလည်း တောင်းလို့မရဘူး။ ဘာမှမဆိုင်ဘူးတဲ့။ ဖေ့ဖေ့ပစ္စည်း တွေဟာ သူ့ကြောင့်ဖြစ်တာ။ သူသာဆိုင်တယ်လို့ ပြောနေတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင်၊ ဘယ့်နှယ်ဖြစ်တာလဲ”\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565652664469,"sku":"","price":900.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d8f4d25c-a226-477d-8c7a-2d44920ed987.jpg?v=1730208966"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-၀ထ္ထုပဒေသာအမှတ်၂","title":"ဝထ္ထုပဒေသာအမှတ်(၂)","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမော်တော်ကားတောဝါ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ငွေခိုင်သည် ဆူးလေဘုရားလမ်း၌ ညနေငါးနာရီခန့်အချိန်တွင် ရှုပ်ယှက်ခတ်၍နေသော မော်တော်ကားတွေကို ကြည့်ကာ စဉ်းစား၍ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောရွာများ၌ တစ်ခါတစ်ရံ ကျားထသည်ဟူသော သတင်းများ ဖြစ်ပွားသည့်အခါ ရွာနီးခြောက်စပ် အရပ်ရပ်အနယ်နယ်တို့မှာ ကြီးစွာ ထိတ်လန့်ခြင်းဖြစ်ကြသည်ကို သတိရလေ၏။ ကျားခြေရာတစ်ခု ရွာ အနီးအနား၌တွေ့ရလျှင် တစ်ရွာလုံး သိမ့်သိမ့်တုန်အောင် လှုပ်ရှားခြင်း ဖြစ်ကြသည်ကို စဉ်းစားမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော်လည်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ခြင်းများသည် ရန်ကုန်မြို့၌ ယခုအခါ ကားထ,\u003cspan\u003eသလောက်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာမကောင်းသည်ကို တွေးမိ၏။ တောရွာများ၌ ကျားထခြင်းသည် ရန်ကုန်မြို့၌ ကားထခြင်း နှင့်စာသော် မော်တော်ကားမှာ မျက်လုံးပြူးပြူးနှင့် ဘီလူး၊ ကျားမှာ မှင်စာမျှကဲ့သို့ ခြားနားသည်ကို ဆင်ခြင်မိလေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကြောင်းမူကား သတင်းစာများအရ ကားတိုက်သဖြင့် သေကြေ ပျက်စီးသူအရေအတွက်သည် အဆရာထောင် ပိုမို၍များနေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခြေကျင်၊ လန်ချားနှင့် သွားနေရသူ လူအများတို့မှာ ဘေး အန္တရာယ်သည် လွန်စွာမှ ကြီးလှပေသည်တကား။ ကားတိုက်လို့သေ၊ ခိုက်လို့သေ၊ စီးနင်းလိုက်ပါရင်းပင် ကျိုးပဲ့၍ သေကြေကြရပေသည် တကား။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ခေတ်ကြီးပေတကား။ မြတ်စွာဘုရားလက်ထက်တော်အခါ၌ ဤကားတွေ ယခုလိုရှိကြချေက မော်တော်ကားတောဝါဟု ဟောကာ မော်တော်ကားကို အကြီးဆုံးသော ရန်သူတစ်ပါးဟု စာရင်းသွင်းတော်မူမည် မလွဲပေတကား။ ငါ့မှာ သွား လာရှာကြံရသော အလုပ်ကို လုပ်ရသူဖြစ်သည့်အတွက် ဒီရန်ကုန်မြို့မှာ ကြာလျှင် တစ်နည်းနည်းနှင့် မော်တော်ကားဘေးသင့်မှာပဲ စသဖြင့် တွေးတောဆင်ခြင်ကာ များစွာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားခြင်း ဖြစ်လေ၏။ အကြောင်းမူကား မောင်ငွေခိုင်သည် သေမှာကို လွန်စွာကြောက်ရွံ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့် အသက်အာမခံကိုယ်စားလှယ်များ အိမ်ကို ဝင်လျှင် အိမ်ကို လင်းတနားသည်ထက် ပိုမိုကြောက်ရွံ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ဖြစ်လေရာ ထိုမော်တော်ကားဘေးမှ လွတ်ရအောင် အဘယ်ပုံ လုပ်ရမည်နည်းဟူသောအကြောင်းကို တစ်နေ့မပြတ် ကြံစည်လေ၏။ ဆရာသမားဟူသမျှနှင့် တွေ့ရလျှင် မော်တော်ကားအတွက် အကာ၊ စပယ်ရှယ်လက်ဖွဲ့ ၊ အင်းအိုင်မန္တာန်၊ ဆေးဝါးရှိသလားဟု တောင်းပန် လေ့ရှိ၏။ သို့သော်လည်း အဘယ်မှာမျှ ထိုနည်းလမ်းကို ရှာကြံ၍မရ၊ သတိနှင့် ခြေလှမ်းပေါ်မှာ လျှောက်ခြင်းမှတစ်ပါး အခြားနည်းလမ်းမရှိ ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ သော်လည်း အလုပ်ကိစ္စ များသူတို့မှာ အဘယ်မျှပင် သတိ ထားစေကာမူ တစ်ချက်ချက်တော့ သတိလစ်မှာပဲဟူသောအကြောင်း ကို တွေးမိလေရာ မိမိမှာလည်း အမြဲ ကိစ္စများသူဖြစ်သည့်အလျောက် တစ်နေ့သ၌ ဧကန်ဒိဋ္ဌ သတိလစ်ပြီး မော်တော်ကားဘေးနှင့် တွေ့မှာပဲဟု များစွာ ကြောက်ရွံ့လေ၏။ သို့ စိုးရိမ်ခြင်းကြောင့် မော်တော်ကား တိုက်၍ သေရသည်ဟု တစ်ခါ နှစ်ခါ အိပ်မက်မက်လေ၏။ ထိုအိပ်မက် ကြောင့် သာလွန်၍ ကြောက်ရွံ့ ပြန်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့နေရာ တစ်နေ့တခြား အိပ်မက်ကြောင့် ပိုမို၍အကြောက်များ ပြီးလျှင် ပိန်ချုံး၍လာလေ၏။ တစ်နေ့သ၌ လမ်း၌ မော်တော်ကားများရှောင်ရင်း အကြံတစ်ခု ရလေ၏။ ထိုအကြံမှာ အိမ်၌ မြင်သာသော နေရာဟူသမျှ၌ မော်တော်ကားဟူသောစကား၊ အိမ်ထဲကအထွက် မော် တောကားဟူသော စာလုံးများကို ကပ်၍ထားပြီး အိမ်မှထွက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်တည်း “မော်တော်ကားတောဝါ၊ မော်တော်ကားတောဝါဟူ သော ကမ္မဋ္ဌာန်းကို အမြဲမပြတ် သုံးသပ်ဆင်ခြင်ရန် ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့အကြံရ၍ စာများကိုကပ်ပြီးနောက် စိတ်ထဲ၌ အတော်ကလေး ပေါ့ပါးလျက် သက်သာရာရ၍သွားလေ၏။ ဤနည်းအတိုင်းသာ နေ့ စဉ် သတိထားချေက သတိလစ်နိုင်ဖို့ မရှိ။ ဤဘေးမှချမ်းသာ၍ ငါ၏ ကျန်းမာပုံ၊ ငါ၏ အသက်မွေးနေထိုင်စားသောက်ပုံ၊ ငါ၏ ကိုယ်ကျင့် တရားကောင်းပုံ၊ အစစအရာရာ၌ မလွန်မကျူးပုံကိုထောက်လျှင် အသက်ရှည်မှာ အမှန်ပင်။ အသက်ကို ဉာဏ်စောင့်သည်။ သေနေ့ဟူ ၍ သတ်မှတ်လျက်မရှိ။ အဘယ်ဂြိုဟ်တာရာနက္ခတ်မှ ငါ့ကို အန္တရာယ် မပြုနိုင်။ ဉာဏ်သတိကို ပိုင်ပိုင်ထား၊ အစစအရာရာမှာ မမှားစေနှင့် ဟူသော အယူကို မယိမ်းမယိုင် စွဲကိုင်သူဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုနေ့ကစ၍ အိမ်မှာ အားလျှင် မော်တော်ကားကို ဆင်ခြင်ထင် မြင်၏။ အိမ်ကထွက်တိုင်း “မော်တော်ကားတောဝါဟူသော စာတန်း ရှေ့၌ ခြေစုံရပ်ကာ အသက်ကိုအောင့်ရင်း သုံးမိနစ်တိတိ လက်ပတ် နာရီကိုကြည့်၍ ဆင်ခြင်၏။ သို့မှစ၍ ဆက်ကာ ပထမလှမ်းသာ ခြေလှမ်းမှစပြီး မော်တော်ကားတောဝါဟု ရွတ်ဆိုကာ ထွက်၍သွား၏။ လမ်း၌လည်း စိတ်ကို အခြားသို့မလွင့်ရအောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “မော်တော်ကားတောဝါ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမော်တော်ကားတောဝါဟူ၍သာ စူးစိုက်သောစိတ်နှင့် ရွတ်၍သာ သွား လေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ရွတ်၍သွားရာ အခါများစွာ ထိုအာရုံ၌သာ စိတ်ဝင်စားလျက် အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ သတိမရဘဲ နေလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေ့သ၌ ထိုသို့စူးစိုက်သောစိတ်နှင့် မော်တော်ကားတောဝါ ကို ဆင်ခြင်၍သွားရာ၊ စိတ်သည် ထိုနည်းအတိုင်း အာရုံဝင်ကာနေခိုက် တွင် ဦးခေါင်းအတွင်းသို့ မိုးကြိုးလျှပ်စစ် ဝင်ရောက်၍ ပြက်သည့်အ လား ဝင်းခနဲလက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ပြန်၍ သတိရသလိုဖြစ်သောအခါ မော်တော်ကားတောဝါဟု လေသံကလေးမျှဆိုပြီး အဆုံးတိုင်သက်၍ သွားရှာလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၎င်းသည် ထိုအာရုံ၌ စူးစိုက်အားကြီးသဖြင့် လမ်းကူးသို့ရောက် ကြောင်း သတိမထားမိ၊ ကွေ့ဝင်လာသော ကားကိုလည်း မမြင်၊ ဟွန်း ပေးသည်ကိုလည်း မကြား၊ စူးစိုက်သော သမာဓိအစွမ်းကြောင့်၊ တောဝါ နှင့် တွေ့ရခြင်းဖြစ်လေသတည်း။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565653024917,"sku":"","price":1080.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a408b9df-f729-4221-b832-fc665382a7fb.jpg?v=1730208983"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-၀ထ္ထုပဒေသာအမှတ်၁","title":"ဝထ္ထုပဒေသာအမှတ်(၁)","description":"\u003cp\u003e \u003cstrong\u003eအရက်ဖြတ်ဆေး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသာယာနုပျို စိမ်းစိုသော မိုးဥတု ညနေချမ်းအချိန်သည် ဘိုးလင်း အတွက် ဘီယာချိန်ဖြစ်လေ၏။ . ,\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ဖြစ်သောကြောင့် ရန်ကုန်မြို့သို့ ကြည့်မြင်တိုင်ဘက်မှ လာ သော ဘတ်စ်ကားတွင် ဘီယာရှိန်နှင့် ဘတ်စ်ကား၏ ပြင်းထန်စွာသွား သောအချိန် ရောစပ်ကာ ဆေးပြင်းလိပ်ကိုခဲလျက် တစ်ယောက်တည်း သော ခရီးသည်အဖြစ်နှင့် လိုက်ပါလာသော ဘိုးလင်း၏စိတ်မှာ လောကဓာတ်ကြီး တစ်မျိုးလင်းသဖြင့် ထိုးထွင်းသောဉာဏ်တွေ ပေါ် ပေါက်လျက် စိတ်လက်သာယာစွာ များစွာကြည်နူးခြင်း ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရန်ကုန်၊ ပုဇွန်တောင်၊ ရေကျော်”ဟု တကြော်ကြော် အော်ခေါ် ဟစ်ကြွေးသော '\u003cspan\u003eစပယ်ယာကလေး၏ အသံကိုမှ နားမညည်းဘဲ ဂီတ သံ ထင်မှတ်လေ၏။ လမ်း၌ လူသွားလူလာ မများသဖြင့် တက်သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိသဖြင့် ဘတ်စ်ကားကြီး စိတ်ဆိုးကာ တစ်လမ်းလုံး ရှူးတူးရှားရှား ဖြစ်၍လာသည်နှင့် တူလေသတည်း။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိုးလင်းသည် လွတ်လပ်သော ပန်းချီဆရာ နာမည်ကျော်တစ်ယောက် ဖြစ်လေ၏။ အလုပ်တွင်သလောက် ငွေပေါများ၏။ သို့သော် လည်း ဘိုးလင်းဟူသော နာမည်နှင့်မလိုက်အောင် ဘီယာသောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသဖြင့် အဘယ်အခါမှ မလင်းလှချေ။ - -\u003c\/p\u003e\n\u003cul\u003e\n\u003cli\u003eသို့မလင်းခြင်းမှာလည်း အခြားကြောင့်မဟုတ်၊ လင်းသည့်အခါ၌ ရေးသောကားများမှာ များစွာ မလင်း၊ မလင်းသည့်အခါ၌ ရေးသော ကားများက ပိုမို၍လင်းခြင်းကြောင့် မလင်းခြင်းသည် ဘိုးလင်းအတွက် မကင်းရာမကင်းသာသော အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်၍နေလေသတည်း။ သို့ သော်လည်း မမူးရသည့် အခါ မမူးရသောကြောင့် အလုပ် မလုပ်နိုင်၊ မူးသည့်အခါ မူးသောကြောင့် အလုပ်ကို မကိုင်ချင်သဖြင့် ငွေဝင်ဖင့်နှေး ခပ်အေးအေးရှိရာ၌ ထို ဝင်သမျှသောငွေများမှာ ဘီယာ တွင်မြှုပ်နှံရသောကြောင့် ရန်ကုန်မြို့၌ အနေမဖြောင့်ဖြစ်လေရာ ကြည့် မြင်တိုင်မြို့ ဈေးကလေးရပ်တွင် မထင်ရှားသော တိုက်ခန်းကလေးကို အဖိုးသက်သာစွာဖြင့် ငှားပြီး တစ်ကိုယ်တည်း နေရရှာလေ၏။\u003c\/li\u003e\n\u003c\/ul\u003e\n\u003cp\u003e              ငွေကြေးမရသည့်အခါ ပထမ သတိရသောအရာသည် တရုတ် ဆိုင်သို့ သွားရန် ဖြစ်၏။ ဝတ်ရေး၊ စားရေး ခံ့ညားလှပရေးအတွက် မိမိကိုယ်ကို ဆင်ယင်ကွပ်သရန် တစ်စုံတစ်ရာဝယ်ဖို့ သတိမရ၊ ကျား ပါးစပ်ဖိနပ်တစ်ရန် စုတ်၍ပြတ်မှ တစ်ရန်ကို မချိုသောစိတ်နှင့် စွန့်စား ကာ ဝယ်ရ၏။ ရှပ်အင်္ကျီဖြူဖြူ တစ်ဒါဇင်နှင့် အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီ အနက် တစ်ထည်သာ ရှိ၏။ လုံချည်မှာ မည်းပြာဖြစ်လေရာ ဟောဟိုတစ် ထည်၊ ဒီတစ်ထည်၊ ဖာထဲကတစ်ထည်၊ ဒင်းတစ်ထည်ဆိုသောစကား လို ဒီတစ်ထည်နှင့် ဟိုတစ်ထည်သာရှိလေရာ အိမ်ကိုသော့မခတ်ဘဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟောင်း လောင်းပစ်၍ထားပြီး သွားချင်ရာကိုသွားစေကာမူ နောက်ဆံ မတင်း၊ ပူပင်ခြင်းမရှိချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ဆံမတင်းခြင်းမှာလည်း အသက်သုံးဆယ်ကျော် ဘိုကေ ဖြစ်သောကြောင့် ဆံပင်မှာ တိုတိုတောက်တောက် စပါးရိုးပြတ်လိုပေါက်၍နေသောကြောင့် ဖြစ်လေ၏။ သို့ပင် ပစ်စုတ်တေရနေသော် လည်း လူရည်လူသွေးက အတော်ကလေးသားနားသဖြင့် မဝတ်မစား မကွေးမဝံ့သော်လည်း တင့်တင့်တယ်တယ်အသွင်ရှိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအချို့သောမိတ်ဆွေများက မောင်ဘိုးလင်းအား မိန်းမယူပြီး တည်တည်ကျကျနေလျှင် အသောက်အစားလျော့ပြီး ကြီးပွားလိမ့်မည် ဟု ပြောကြ၏။ ဘိုးလင်းကမူကား မိန်းမများကို သနားသောကြောင့် မယူဘဲနေသည်၊ မိမိကိုယူသောမိန်းမဟာ ကံဆိုးလို့ပဲဟု ပြောလေ့ရှိ ၏ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုမှတစ်ပါးလည်း အဟုတ်တကယ် သဲသဲမဲမဲ ပန်းချီဆရာစွဲမက် လောက်သော မိန်းမတစ်ယောက်ကိုမျှလည်း မတွေ့ခဲ့ဖူးချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုနေ့သည်ကား ထူးခြားသောနေ့ဖြစ်၏။ ဘတ်စ်ကားသည် အလုံရပ်ထဲသို့ ကွေ့ဝင်ပြီး ဓာတ်ရထားလမ်းဘက်သို့ လှည့်၍တက် တော့မည့်နေရာ၌ ဘိုးလင်း၏ဘဝတွင် ကြီးစွာပြောင်းလဲခြင်းကိုဖြစ်စေ သော အခြင်းအရာတစ်ခုသည် ဖြစ်ပွားပေါ်ပေါက် မိုးပေါက်ကာ ပွင့်၍ ကျသလို ကြုံလာခြင်းသည်ကား “လာပါခင်ဗျာ၊ တက်ပါ”ဟု စပယ် ယာကလေးအခေါ်တွင် အပြင်သို့လှမ်း၍ကြည့်လိုက်ရာ ပန်းချီဆရာ၏ မျက်လုံးများကို ပြူးခနဲဖြစ်အောင်လုပ်လိုက်သော သဏ္ဌာန်တစ်ခု ဖြစ် လေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသဏ္ဌာန်သည်ကား ပိုးဖဲထီးကလေးကိုပိတ်ကာ ရွှေရောင်၊ မြရောင်ရောစပ်သော သင်လက်စွဲအိတ်ကလေးကို ကိုင်လျက် လှမ်း၍ တက်လာသော ပိန်ပိန်ပါးပါး ဝင်းဝင်းထင်းထင်းပြသည့် အဆင်းလှ သူကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လေသတည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိုးလင်းသည်ကား နောက်မြီးထောင့်၌ ထိုင်လျက်ရှိရာ ထိုမိန်းမ ပျိုသည် မနီးမဝေး အလယ်မကျတကျနေရာ၌ ထိုင်လေ၏။ ဝဘ်ပုံစားပုံ မှာ ရိုး၏။ ဆံထုံးမှာ မကြီးလှလွန်းဘဲ ကာလဆန်၏။ ပဒုမ္မာအကျီမှာ ရှန်သားလို မပါး၊ ဇာနားကြောင့် ခပ်ဖားဖားခပ်ပျော့ပျော့ကလေး ဖြစ်၏။ ထဘီမှာ ပိုမဲတောင်တာရောင် တောက်ပြောင်မှိုင်းလျှပ်လျက် ဖြူစင် ရှည်လျားသော ခြေခုံခြေချောင်းကလေးများကို အုပ်လုခမန်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖိနပ်မှာကွင်းထိုးသားရေဖိနပ်ရိုးရိုးကလေးဖြစ်လေရာ လက်မှာ လက်ကောက်မရှိ၊ လက်ပတ်နာရီကလေးတစ်ခုသာရှိ၏။ ဆင်ခြေလျှော ဆံထုံးရှိ နှင်းပန်းနှင့်တူသော ဆွတ်ဆွတ်ဖြူသည့် ပန်းကလေး နှစ်ပွင့်မှာ ထိုသူငယ်မလေးနှင့် လွန်စွာတူလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိုးလင်းသည် ၎င်းကို အမှတ်တမဲ့ကြည့်ကာ ကျောင်းဆရာမ ကလေးမဟုတ်တန်ရာ၊ ဆင်းရဲသော စာရေးမကလေး ဖြစ်ရှာပေလိမ့် မည်ဟု ဆင်ခြင်လေ၏။ ထိုသို့ ဆင်ခြင်ခိုက်တွင် ဘိုးလင်း၏နှလုံး သည် ရှေးအခါက မကြုံဖူးသော နည်းမျိုးဖြင့် လှုပ်ရှားလျက်နေသည် ကို သိရလေသတည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူငယ်မကလေးသည်လည်း ၎င်းကို တစ်ခါတစ်ခါ ကြည့်၏။ ထိုသူငယ်မမှာ မငယ်လွန်းလှချေ၊ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် အစိတ်ခန့် မှန်းဆရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကားထဲ၌ နှစ်ယောက်တည်းရှိသဖြင့် ဘိုးလင်းသည် နှုတ်ခွန်းစ ချင်သော်လည်း ပါးစပ်ကိုဟက ဘီယာနံ့ပြမှာစိုးသောကြောင့် မစဝံ့ဘဲ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရန်ကုန်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ ကုလားတစ်စုတက်၍လာသ ဖြင့် သူငယ်မသည် နောက်စွန်းထောင့်သို့ ကပ်လိုက်ရာ ဘိုးလင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ဖြစ်၍ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအတန်ငယ်ကြာသောအခါ မိန်းမပျိုသည် နှာခေါင်းကိုလက်ကိုင်ပုဝါ နှင့် တစ်ခါနှစ်ခါတို့ကာပိတ်လျက် နှာခေါင်းရှုံ့သဖြင့် ဘိုးလင်းသည် မိမိ၏ဘီယာကိုမသင်္ကာဘဲ ဆေးပြင်းလိပ်ကိုအတွင်ဖွားရလေသတည်း။ . . ကုလားတွေက အရက်စော်နံလိုက်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု မိန်းမပျိုက ပြောလိုက်သောအခါ ဘိုးလင်းကပါ ပါးစပ်မဟဘဲ ဟုတ်မှာပဲဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရောက်သည့် အမူအရာကို ဦးခေါင်း လှုပ်ကာ မျက်နှာဖြင့်သာ ပြရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ပြောချင်ရက်ရက် မပြောဝံ့ဘဲ ဆိတ်စွာလာရာ တစ်ခါ တစ်ခါ . မျက်လုံးချင်း ဆိုင်မိရုံမျှနှင့် ပုဇွန်တောင်ဘက်သို့ရောက်လေရာ မိန်းမပျို အဆင်းတွင် ခြေချော်ရာကျတော့မလို ဖြစ်သောကြောင့် လက်မောင်းကိုကိုင်မကာ ထိန်း၍ပေးလိုက်ရလေရာ နူးညံ့ပျော့ပျောင်း ဖော့ရုပ်ပမာ ၊ တွေ့ထိခံစားရသည်မှာ ထိုညဉ့်အိပ်ရာဝင်၌ စိတ်ထဲတွင် ဖျောက်ဖျက်၍ မရ၊ အိပ်ပျော်သောအခါ၌ပင် ကတောက်ကတက်တွေကိုလျှောက်ပြီး မက်၍နေလေသတည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်တစ်နေ့ အိမ်မှထွက်တော့မည်ရှိရာ အဝတ်လဲမည်အပြု တွင် ဟိုတစ်ထည်နှင့် ဒီတစ်ထည်သာရှိသည်ကို သတိရပြီး ဝမ်းနည်း ခြင်း ဖြစ်လေ၏။ “ဟိုဟာမကလေးကလည်း မျက်လုံးထဲကမထွက်၊ ငါအခုလိုဆက်ပြီး ဘီယာကိုမက်၍နေက စုတ်သည်ထက်စုတ်တော့မှာ ပါကလား၊ မတော်တဆ သင်းကလေးနဲ့ ထပ်မံ၍တွေ့ရလျှင် အရက်နံ့ က တထောင်းထောင်းထ၊ ဝတ်စားတန်ဆာက စုတ်လှစွာမို့ အဟုတ် ပင် ခွတိုက်တော့မှာပါတကား၊ မတတ်နိုင်ပါဘူးလေ၊ နောင်လည်းထပ် ပြီး တွေ့ချင်မှတွေ့ ရမှာပဲ၊ ငါမသောက်ဘဲနေလို့လည်း သူက ငါ့ကို ကြိုက်ချင်မှကြိုက်မှာ၊ ဘယ်လိုပင် နာမည်ကျော်စေကာမူ ငါလိုပန်းချီ ဆရာကို အလေးဂရုပြုချင်မှပြုမှာပဲ” ဟု အောက်မေ့ပြီး ထင်းရှူး သေတ္တာထဲက ဘီယာတစ်လုံးကိုထုတ်ကာ ဖောက်၍သောက်ပြီး မနေ့ က အချိန်လောက်တွင် ရန်ကုန်သို့ ဘတ်စ်ကားစောင့်ရန် ဟုမ်းလမ်း ဘက်သို့ ထွက်သွားလေသတည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကံအားလျော်စွာ မနေ့ကနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ထိုသူငယ်မ ကလေးသည် မနေ့ကနေရာသို့ အရောက်တွင် မနေ့ကစတိုင်မျိုးနှင့် . . တက်ရောက်၍လာပြန်လေရာ နှစ်ယောက်သား မျက်နှာချင်းဆိုင်မိကြပြန်လျှင် မိန်းကလေး၏ မျက်နှာ၌ မှတ်မိသောအသွင် ပေါ်လာသည် ။ ကို တွေ့မြင်ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော်လည်း မနေ့ကနည်းတူပင် ပါးစပ်မဟဝံ့ဘဲသာ နေရလေ `၏။ ဘိုးလင်း၏ နှလုံးသွေးသည်ကား မနေ့ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ခုန်ကြွလှုပ်ရှား၍ လာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုညဉ့်၌ မျက်လုံးသည်တိုး၍ ကျယ်၏၊ အိပ်မက်တွေ တိုး၍ များ၏၊ မိန်းမပျိုကလေး၏မျက်နှာသည် ဓာတ်မီးပမာ ဝင်းဝင်းတောက် ပေါ်၍ နေလေ၏။ “ငါအသောက်ကိုဖြတ်မှတော်မည်၊ မတော်တဆ နောက်တစ်ခါတွေ့ရင် ဘယ့်နှယ်လုပ်ပါ့မလဲ၊ ဖိနပ်ကလည်း အဖာတွေ များလှသဖြင့် သူ့ရှေ့မှာ ဖိနပ်ပေါ်မှာစိုးသောကြောင့် ခြေကိုမျှ စတိုင်ကျအောင် မထားရပါကလား၊ အခုနှစ်ခါ ရှိပြီ၊ ဒီအဝတ်၊ ဒီခေါင်းပေါင်း၊ ဒီဖိနပ်စုတ်၊ ဒီပါးစပ်ပုပ်နဲ့မို့ တုတ်တုတ်မျှမလှုပ်၊ တစ္ဆေရုပ်ပမာ ငုတ် တုတ်သာ ငါနေခဲ့ရပါကလား”ဟု သန်းခေါင်ကျော် လင်းအားကြီးမှာ စိတ်အကြံရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနံနက်မိုးလင်းသောအခါ၌လည်း ထိုစိတ်အတိုင်း တင်းကာ မသောက်ဘဲနေ၏။ “တစ်နေ့ ငါးကျပ်သက်သာလျှင် ငါအခုထက် ပြောင်လက်ပြီးလာမှာပဲ” ဟု အားခဲလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့အားခဲရာ ညနေစောင်းလတ်သောအခါ မြစ်ဘက်က လေပြည် ကလေးအလာတွင် စိတ်တစ်မျိုးပြောင်းပြီးလျှင် သူငယ်မကလေးကို ထင်မြင်ရာ၌ ဘီယာပုလင်းပေါ်၍လာလေရာ အားအစွမ်းရှိသမျှနှင့် တွန်းလှန်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့တွန်းလှန်ရင်း “ဟင်.. တွေ့ချင်မှ တွေ့မှာပဲ၊ တွေ့ လို့ကော နေရာကျချင်မှ ကျမှာ၊ သူ့မှာ ရည်းစားနဲ့ လား၊ လင်နဲ့လားဆိုတာ သိ ရတာလည်းမဟုတ်၊ ယုန်သေစွန့်လို့ ယုန်ရှင်ကို ရချင်မှရမှာ၊ သောက် တာပဲ အေးပါတယ်” ဟု တွေးကာ ကျန်ရှိသော ဘီယာနှစ်လုံးကို\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566316707989,"sku":"","price":675.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f406d611-fc5c-4beb-95ec-202a911473fd.jpg?v=1730209003"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-၀ထ္ထုတိုငါးပုဒ်","title":"ဝထ္ထုတို ၅ ပုဒ်","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအိမ်နီးချင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               “ဆရာ... အခုတလော ဟိုဘက်ခန်းက ဘာဖြစ်သလဲ မသိဘူး၊ စောင်းသလိုလို ပြောင်သလိုလိုနဲ့ စကားလည်း မပြောဘူး၊ ဘာများ ပတ္တလာဂျီဖြစ်သလဲ မသိဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာလှ။           “ဘယ်သူလဲ၊ အရေးစိုက်လို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမယ်ခင်။              “ဘယ်သူရမလဲ ဆရာရဲ့ ၊ မိချိုတို့ ညီအစ်မပေါ့၊ ခါတိုင်းဆိုရင် ကူးလို့ သန်းလို့ ၊ မီးဖိုချောင်ကို ဝင်ပြီး ဆားနှိုက် ကြက် သွန်နှိုက်၊ အခုတော့ မျက်စောင်းတောင် မထိုးဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နင်က ဘာလုပ်မလို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်မ ဘာမှ မလုပ်မိပါဘူး၊ ဪ... သတိရပါပြီ၊ သုံးလေး ရက်လောက်က အိမ်က ကောင်မ ဟိုတိရစ္ဆာန်မ မိအေး မီးဖိုချောင်မှာ ဆားအိုးကို ဖွင့်ထားတယ်၊ အိမ်မြှောင်တစ်ကောင်က အိုးနှုတ်ခမ်းမှာ တက်နေတယ်၊ ကျီးကန်းတစ်ကောင်ကလည်း နှိုက်တော့မလို့ လုပ်နေ တယ်၊ ဒါနဲ့ ကျွန်မက ဆူတယ်၊ ကျွန်မဆူတော့ သူတို့ ရယ်မောနေရာ က အသံတိတ်သွားတယ်၊ အဲဒီကတည်းက စပြီး သုန်မှုန်နေတာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့ကို စောင်းတယ်ထင်လို့ပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီလိုကောင်မတွေ အရေးစိုက်လို့၊ သူတို့မောင် ချစ်တီးက လူမိုက်၊ အရင် မယ်ပိုတို့နေတုန်းကလည်း စားရသောက်ရရင် တစ်မျိုး၊ မစားရရင် တစ်မျိုး၊ ပြီး သူတို့မောင်နဲ့ တိုက်ပေး၊ ဟိုခွေးမသား လူမိုက် က မယ်ပိုကို ပါးရိုက်လို့ ထောင်ခြောက်လ ကျသွားပါရောလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီလိုဖြင့် ကျွန်မ ကြောက်တယ် ဆရာရဲ့ ၊ ကျွန်မတို့ လူမိုက်တွေ ဘာတွေနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် မနေချင်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာကြောက်ရမလဲ ငါရှိတယ်၊ ငါတို့လို အိမ်နီးချင်းမျိုးဆိုတာ စောင့်ရှောက်ရတာ၊ ဘာမှ မပူနဲ့၊ နင့်ခြေအောက်ကို သူတို့အားလုံး ရောက်အောင် ငါလုပ်မယ်၊ အခုအတောအတွင်းမှာ ငြိမ်ငြိမ်ကလေးနေ၊ ဘာမှ သတိမထားသလိုနေ၊ ငါ ဓာတ်ရိုက်ပြမယ်၊ နက္ခတ်မကြုံသေး လို့၊ တနင်္ဂနွေပြောင်းဖို့ ရက်ကလေး လိုနေတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဆရာ့ဟာ ဘယ်လောက်ကြာနေမှာလဲ၊ စောင်းတာ မြောင်းတာ တွေကို ကျွန်မ ခံနေရမှာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခံနေ.. မကြားဟန်ဆောင်နေ၊ မသိဟန်လုပ်၊ တစ်ခါတလေ ရယ်မောပြီး သူတို့အခန်းကို ကူး၊ ကွမ်းအစ်ဆွဲစား၊ နင့်ကို ပါးမရိုက် ဝံ့ဘူး၊ ငါ ရှိသေးတယ်၊ ငါ ခတ်ဆေးကလေးတစ်ခုလည်း လုပ်ပေး မယ်၊ ခတ်ဆေးက သာစွမ်းတယ်၊ ဂမုန်းကလေး လိုနေလို့၊ စစ်တွေက ဘုန်းကြီးတစ်ပါးဆီမှာ ရှိတယ်ပြောလို့ မှာထားတယ်၊ ဘယ်နေ့ အကော်ဆိုက်မယ် မသိဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဆရာ့ဟာက ဘယ်နေ့မှ မသေချာဘူး၊ ကျွန်မ ကြာကြာကြီး မနေနိုင်ဘူး၊ အိမ်လခတွေကလည်း စပေါ်အပြင် တစ်လခကျော်ကျော် အိမ်ရှင်အပေါ်မှာ ကျွန်မက ကြူးနေလို့၊ နို့မဟုတ်ရင် ကျွန်မ ချက်ချင်း ပြောင်းမှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘောက်မယ်ကြောင့် ပြောင်းရမှာတုံး၊ အညံ့ခံလို့၊ အလွန်ဆုံး တနင်္ဂနွေတစ်ပတ်ပဲ၊ ကိုင်း.. နက်ဖြန်ခါ ငါ အင်းကလေးတစ်ခု ပေး မယ်၊ အဲဒီအင်းကလေးကို သူတို့အိပ်ရာအောက် သွားထိုး၊ ဒါမှ သေသေချာချာ စွမ်းတာ၊ တစ်ခါတည်း နင့်ကို ဘုရားလို ကိုးကွယ်စေ့မယ် ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူတို့အခန်းထဲကို ဝင်ရင် ကျူးလွန်မှုလုပ်ရင် ဘယ့်နှယ်လုပ်မလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရယ်ရယ်မောမော ဒရော ဖောရောနဲ့ သွား၊ ရှေးဦးပထမ ကွမ်းအစ်ကို မတောင်းဘဲ စား၊ အင်းတစ်ခုကို ကွမ်းအစ်ထဲ ထည့်ခဲ့၊ တစ်ခုကိုတော့ အိပ်ရာအောက်မှာ ထား၊ မသိစေနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကွမ်းအစ်ထဲက အင်းကို သူတို့တွေ့ရင် ကျွန်မကို မသင်္ကာ ဖြစ်မှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်းက ကွမ်းအစ်ထဲမှာ မနေဘူး၊ နင်ထည့်ပြီး ကွမ်းအစ်ကို ဖုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်တည်း ထွက်ပြေးမှာပဲ၊ အိပ်ရာအောက်က အင်းလည်း ဒီလိုပြေးမှာပဲ၊ သူတို့အခန်းကို ဝင်တော့ ရယ်ရယ်မောမော ခေါ်ခေါ် ပြောပြောသာ ဝင်၊ သူတို့ နှင့်ကို ဘာမှမလုပ်စေရဘူး၊ နှင့်နဖူးမှာ ငါ ဝ ကွင်းပေးလိုက်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာ အိမ်ကို ပြန်ပြီး သေးငယ်သော စက္ကူစကလေးတစ်ခုကို သတင်းစာရွက်မှ ဖြတ်ကာ လိပ်လေ၏။ ထိုနောက် မယ်ခင်ကို ခေါ်ပြီး ပေး၏။ နဖူးကိုလည်း လက်ညှိုးဖြင့် ဝကွက်၍ပေး၏။ ထိုနောက် “သူတို့ ဘာလုပ်နေကြသလဲ” ဟု မေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်မ မသိဘူး၊ အခန်းထဲမှာတော့ တိုးတိုးစကားပြောနေကြတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲ... ဝင်သာသွား၊ ရှင်ချိုတို့ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ ဘာလဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြောပြီး ရယ်ရယ်မောမော ဝင်သွား၊ နဖူးမှာ ဝကွက်ပြီးသား... မကြောက်နဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမယ်ခင်သည် ဆရာပြောတိုင်း လုပ်၏။ အခန်းထဲသို့ ရောက် သောအခါ ညီအစ်မ နှစ်ယောက်တစ်ယောက်က အိပ်ရာမှာ ဘေးစောင်း လှဲ၍နေ၏။ တစ်ယောက်က ခေါင်းရင်းက ထိုင်လျက် နဖူးကို နှိပ်၍ နေ၏။ မယ်ခင်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်၌ တင်ထားသော ကြေးကွမ်း အစ်ကို ဖွင့်၍ ကွမ်းစားရင်း အင်းကို ထည့်၏။ ကွမ်းအစ်ကို ပိတ်ပြီး အိပ်ရာခြေရင်းသို့ သွားပြီး အိပ်နေသူ၏ခြေဖျားကို လက်နှင့်ဆုပ်ကိုင် ကာ “အေးလို့ပါကလား” ဟု ပြောပြီး စောင်နှင့် ဖုံး၍ပေးပြီး အင်းကို အိပ်ရာအောက်သို့ သွင်းလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညီအစ်မနှစ်ယောက်သည် စကားမပြောဘဲ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ပြုံးကြ၏။ တစ်ယောက်က...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မယ်ခင်တို့များ ဘာပတ္တလာဂျီဖြစ်လို့ ဒီဘက်ခန်းကို မကူး သလဲ၊ အခုမှသတိရတာ၊ ဘယ်လင်ဆီ စိတ်ရောက်လို့လဲ” ဟု ပြော ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘယ်မှ မရောက်ပါဘူးတော်၊ လူတစ်ခု ပူမှုက ဆယ်ကုဋေ ဆိုတာလို တစ်ခါတလေတော့လည်း တောင်တွေး မြောက်တွေးနဲ့ အမှတ်တမဲ့နေမိတာပဲ၊ ကျုပ်ကလည်း ရှင်တို့ညီအစ်မ အခုတလော ဘာများဖြစ်သလဲလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာဖြစ်လို့လဲတော် ဘာမှမဖြစ်ပါကလား၊ ဟိုမအေ... ကြောင့်ပေါ့၊ ရှင် မကြားဘူးလား” “ဟင့်အင်း... မကြားပါဘူး၊ ဘယ်မအေလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီက မောင်တော်ပေါ့၊ ဓားထိုးမှုဖြစ်လို့ ချုပ်ထားတယ်တဲ့၊ ကုန်စရာလည်း ငွေမရှိဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒါမှ အခက်၊ ကျုပ်တော့ ငွေ ၁၅ ကျပ် ရှိရဲ့၊ ဓာတုဗေဒ နားကပ်ကလေးကို မရွှေစောက အတင်းဖြုတ်ယူပြီး ငွေအစိတ်ပေး တယ်၊ အခု ၁၅ ကျပ်ပဲ ကျန်တော့တယ်၊ လိုရင် သုံးတာပေါ့၊ အာမခံ ကလေး ဘာကလေးအတွက် အကုန်ခံရလိမ့်မယ်” ဟု ပြောကာ အိတ်ထဲမှ ထုတ်၍ ပေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချစ်တီး အချုပ်က လွတ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မေခင့်ကျေးဇူးကို ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး မမေ့ဘူး၊ မေခင့် အတွက်ဆိုရင် အသက်စွန့်မယ်၊ ကျွန်တော့်အစ်မကြီးကို ဘယ်လိုလူမှ မစော်ကားရဘူး၊ ဒီအရပ်ထဲမှာ လူမိုက်တွေက ဗိုလ်လုပ်နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့်အစ်မကြီးကို မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးရင် အူပေါက်စေ့မယ်” စသည်ဖြင့် ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်တစ်နေ့ မယ်ခင်နှင့် ဆရာ တွေ့ကြရာ မယ်ခင်က...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်လိုက်တာ ဆရာ၊ ဆရာ့အင်း သိပ်စွမ်းတာပဲ၊ ကျွန်မက သနားလို့ သူတို့ကို ငွေ ၁၅ ကျပ်တောင် လှည့်လိုက်သေးတယ်” ဟု ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eမြန်မာ့အလင်း နှစ်သစ်မင်္ဂလာ \u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eအထူးထုတ်သတင်းစာ၊ ဧပြီ၊ ၁၉၃၇\u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566318149781,"sku":"","price":2375.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f0f9766b-407d-4336-9883-7e07e246efe0.jpg?v=1730209021"},{"product_id":"နေမျိုး-ကလယ်ရီနက်သမားအက်ဆေးများ","title":"ကလယ်ရီနက်သမားအက်ဆေးများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eသူငယ်တိတ်ဆိတ်ချိန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူငယ်တိတ်ဆိတ်ချိန်ရောက်ပြီ။ အမိသည် သူငယ်ကိုပြောပြခဲ့ရာ ပုံပြင်မှာလည်း ပြီးဆုံးခဲ့ပြီ။ ငှက်ကြီးလည်း ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီ။ မထွေးလည်း ဇနပုဒ်တစ်ခုမှ အိမ်ကလေးထဲကို ရောက်ပြီ။ မင်းသားလေးက နန်းတော် ထဲသို့ပြန်သွားပြီ။ အထက်ဝဠာမိုးကောင်းကင်ထဲမှ ကြယ်မှုန်မှုန်ကလေးများ က သူငယ်၏တိတ်ဆိတ်မှုကို နားစွင့်နေကြဟန်တကား။ သူငယ်သည် အမိရင်ခွင်ထဲမှ အိပ်ရာထက်သို့ ရောက်ခဲ့ပြီ။ နတ်သူငယ်သည် သူငယ်ကို ချော့မြူနေဟန်တကား။ သူငယ်သည် အိပ်စက်လျက်ပြုံးရယ်နေချေ၏။ နတ် သူငယ်သည် သူငယ်ကိုချော့သိပ်နေဟန်တကား။ သူငယ်သည် တိတ်ဆိတ် လျက် အိပ်စက်ချေပြီ။ အမိသည် ဖျင်ချည်မျှင်ဖြင့် ရက်လုပ်ထားအပ်သော စောင်ပါးလွှာအား သူငယ်ကိုခြုံပေးလေ၏။ သူငယ်တိတ်ဆိတ်ချိန်ပါ တကား။ ညဉ့်ယံထဲ၌ နွားအိုကြီးနှစ်ကောင်သည် တင်းကုပ်ထဲ၌ စားမြုံ့ပြန် နေကြ၏။ လေအဝှေ့၌ ကောက်ရိုးနံ့ကိုရ၏။ နွားအိုကြီးနှစ်ကောင်၏အမြီး သည် လှုပ်ယမ်း၏။ မှက်ခြင်တို့ကို မကပ်နိုင်ရန် နှင်သည်သို့တည်း။ မြင်း ဇောင်းထဲမှ မြင်းဟီသံထွက်ပေါ်လာသည်။ ည၏တိတ်ဆိတ်မှုထဲ၌ မြင်း ဟီသံသည် လောကကိုလှုပ်နှိုး၏။ အသို့နည်း။ သူငယ်က တိတ်ဆိတ် အိပ်ပျော်နေလျက် ပင်တကား။ ချောင်းရေသည် ညင်သာစွာ လူးလွန့်စီးဆင်း ၏။ ကမ်းစပ်၌ ငုတ်ကိုကြိုးဆွဲထားသောလှေသည် တငြိမ့်ငြိမ့်လှုပ်၏။ စားမြုံ ပြန်နေသော နွားအိုကြီးနှစ်ကောင်သည် သွားရည်များယိုစီးကျလျက်။ ဆိတ် ဖလူးပန်းရနံ့သည် လေအဝှေ့တွင်ပျံ့နှံ့လေ၏။ ညဉ့်ယံသည် မွှေးမြနေဘိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကောက်ရိုးနံ့ကလည်း နွားတင်းကုပ်ဆီမှ ကြိုင်လှောက်လာတတ်၏။ နတ် သူငယ်သည် သူငယ်၏ကိုယ်အထက်ဝန်းဖွဲ့၍တည်၏။ သူငယ်ကို စောင့် ကြပ်နေဟန်တကား။ သူငယ်ကား တိတ်ဆိတ်ပြီ။ အိပ်စက်ပြီ။ အမိသည် ပဲကိုရေစိမ်၏။ အမိသည် သစ်သီးကိုဆေးကြော၏။ အမိသည် ဆန်ကိုချင့်၍ အိုးငယ်အတွင်းသို့ထည့်၏။ အမိသည် မေတ္တသုတ်ကိုရွတ်၏။ အိမ်ရှေ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောင့်မှ သစ်ပင်သည် သစ်ရွက်တို့လှုပ်၏။ နွားတင်းကုပ်မှ ကောက်ရိုးနံ့ သည် လွင့်ပျံ၍အထက်သို့ တက်၏။ အထက်ဝဠာမိုးကောင်းကင်ထဲမှ ကြယ်မှုန်ကြယ်မွှားကလေးများသည် သူငယ်၏တိတ်ဆိတ်ခြင်းကို ကြားသိ ရဘိအလား တဖျပ်ဖျပ်ပြုံးရယ်ကြ၏။ မြေသားအပြင်သည် ငြိမ်သက်၏။ အမိသည် မေတ္တသုတ်ကို ရွတ်ဖတ်၍ပြီးလေပြီ။ ညဉ့်လေပြည်သည် ချောင်း အတိုင်းစုန်လျက် တသုန်သုန်ဆင်းသက်၏။ ငုတ်၌ကြိုးဆိုင်းထားသော လှေမှာ ချောင်းရေထဲ၌ တငြိမ့်ငြိမ့်လှုပ်လျက်ပင်။ မိုးသားတိမ်တိုက်တို့သည် ဖဲကြဉ်ကြကုန်၏။ လစန္ဒာကို ပကတိမြင်တွေ့ခွင့် ပြုချိန်ပါတကား။ အမိ သည် အိပ်ရာသို့ဝင်၏။ နဖူးထက်သို့ ယာဘက်လက်ကိုတင်ကာ ငြိမ်သက် လေ၏။ သူငယ်တိတ်ဆိတ်ချိန်ပါတကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၄.၁၀.၂၀၁၈\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568181829781,"sku":"","price":5700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_426d781e-769b-4206-8eca-a2e9c52547d6.jpg?v=1730210106"},{"product_id":"နုယဥ်-အလှပန်းတစ်ပွင့်နှင့်အခြးပုံြပင်၀ထ္ထုတိုများ","title":"အလှပန်းတစ်ပွင့်နှင့်အခြားပုံပြင်ဝထ္ထုတိုများ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: left;\"\u003eအလှပန်းတစ်ပွင့်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e          \u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘွားဘွား အလှ ကျောင်းသွားတော့မယ်၊ ဘွားဘွားနဲ့ အဖေ့ဖို့ ဟင်းပန်းကန် ကြောင်အိမ်ထဲမှာ ခပ်ထည့်ထားခဲ့တယ်။ ထမင်းပွဲလည်း ပြင်ထားခဲ့ပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အေးလှသည် ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ထရံမှဖြုတ်ရင်း အိပ်ခန်း ထဲက အဘွားရှိရာသို့ လှမ်းပြောလိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အမြနဲ့အတူးတို့ကိုကော ထမင်းကျွေးပြီးသွားပလား၊ တစ်ခါ တည်း လိုက်သွားကြတော့လေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဘွားကပြောရင်း အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အမြနဲ့ အတူးတို့ စားပြီးလို့ သွားနှင့်ကြပြီ၊ ကျောင်းနောက်ကျ မယ်ဆိုပြီး အလှကိုတောင် ဝိုင်းလုပ်မပေးကြတော့ဘူး၊ အလှလည်း သွားတော့မယ်၊ မြခင်ကို ဝင်ခေါ်ရဦးမှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကဗျာကယာ အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းထွက်သွားသော အေးလှကို အဘွား က ငေးကြည့်နေခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “တစ်အိမ်လုံးမှာ သင်းကလေး အပင်ပန်းဆုံး ဖြစ်နေတော့တာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့မအေ သေပြီးကတည်းက ကလေးလို မနေခဲ့ရရှာဘူး၊ အငယ် နှစ်ယောက်တာဝန်ရော၊ ဖအေ့တာဝန်ရော နည်းတာမှမဟုတ်ဘဲ၊ ဒီအထဲ စာလည်း ကျက်ဖြစ်အောင် ကျက်လိုက်ရသေးတယ်၊ ဒီလိုနဲ့ပဲ အခု ခုနစ်တန်းသာ တက်ရရော”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဘွားသည် ကြည့်နေရင်း အေးလှအကြောင်းကို တွေးနေမိ လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အေးလှ၊ အေးမြနှင့် အတူးတို့ မောင်နှမသုံးယောက်မှာ မိတဆိုး ကလေးတွေ ဖြစ်ကြလေသည်။ အေးလှ ခုနစ်နှစ်သမီး၊ အေးမြ ငါးနှစ် သမီး၊ အတူး သုံးနှစ်သားအရွယ်တွင် မိခင် သေဆုံးသွားသဖြင့် အဘွားနှင့် ကြီးပြင်းလာကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အေးလှသည် သူနှင့် တစ်တန်းတည်းတက်ရသူ တစ်ပိုင်းတည်းနေ မြခင်ကို သူငယ်ချင်းထဲတွင် အချစ်ဆုံးဖြစ်လေ၏။ မြခင်မှာ မိစုံဖစုံ ရှိ၍ အစ်ကိုအစ်မ၊ မောင်ညီမများနှင့်အတူ ဒေါ်လေးဆိုသူပါ အိမ်တွင် ရှိသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မြခင်ရေ လာဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အေးလှက အိမ်ရှေ့မှရပ်ကာ ခေါ်နေသည့်တိုင်အောင် မြခင် ရုတ် တရက် ထွက်မလာသေးချေ။ ခဏကြာမှ မြခင်က ကပျာကယာ ပြေး ထွက်လာသဖြင့် နှစ်ယောက်သား ကျောင်းသို့ ခပ်သုတ်သုတ် ထွက် လာခဲ့ကြရလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           နေ့လယ် မုန့်စားလွှတ်ချိန်၌ အေးလှနှင့် မြခင် မုန့်ဆိုင်တန်းတွင် အတူ ရောက်သွားကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မနက်က ကျောင်းမှ မီပါ့မလားလို့ တထိတ်ထိတ် ဖြစ်လိုက်ရ တာများဟယ်၊ နင်ကလည်း ဒီနေ့မှ ဘာလို့ နောက်ကျရတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အေးလှက မြခင်ကို ပြောနေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြခင်သည် မျက်နှာမရွှင်ပျပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါ တမင်နောက်ကျတာ မဟုတ်ပါဘူးကွာ၊ အမေ နေမကောင်း ဖြစ်နေလို့ပါဟ၊ ဗိုက်နာနေလို့ တစ်အိမ်လုံး အလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နင်တို့အမေ မျက်နှာမြင်မလို့ ဗိုက်နာနေတယ်ပေါ့... ဟုတ်လား၊ အခု မွေးပြီးပလားဟင်” ' အေးလှက စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဘယ်မွေးရဦးမှာလဲဟ၊ ညကတည်းက ထပြီး ဗိုက်နာနေတာ မနက်က ငါ ကျောင်းလာတဲ့အထိ ဘာမှ မထူးခြားသေးဘူး။ အဲဒါ ဒေါ်လေးနဲ့ အဖေတို့က စိတ်ပူနေကြတယ်။ အမေလည်း သိပ်ညည်းနေ တော့တာပဲ၊ ငါ အိမ်ပြန်ချင်လိုက်တာ အေးလှရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အေးလှသည် မြခင်အမေ မျက်နှာမြင်ခါနီး ဗိုက်နာနေကြောင်း ကြားသိရသောအခါ “မြခင်တို့အမေ မြန်မြန် မျက်နှာမြင်ပါစေ”ဟု စိတ် ထဲမှာ ဆုတောင်းရင်း ကွယ်လွန်သွားသော သူ့အမေကို ပြန်၍ တွေး တောနေမိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူ့အမေ ဆုံးစဉ်အခါက အေးလှသည် ခုနစ်နှစ်အရွယ်မျှသာ ရှိသေးသည်။ အိမ်အတွင်းခန်းတွင် ကိုယ်ပြည့်လက်ပြည့် မိခင်က ဗိုက်နာ သဖြင့် ညည်းညူနေပုံ၊ အိမ်နီးချင်းများ ဝင်ထွက်ကာ လှုပ်ရှားနေကြပုံ၊ ဘွားဘွား မျက်နှာမကောင်း ဖြစ်နေပုံတို့ကို ခပ်ရေးရေးပြန်၍ အမှတ်ရနေ လေတော့သည်။ နောက်ဆုံးအချိန် အမေ့ကို စောင်ပုခက်ကြီးဖြင့် ထမ်းကာ မြို့ဆေးရုံကို ခေါ်သွားရပုံမှာ အေးလှ အမှတ်မိဆုံး ဖြစ်နေရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဘွားဘွား၊ အမေ့ကို ဘာဖြစ်လို့ မြို့ဆေးရုံကို ခေါ်သွားရတာ လဲဟင်” ဟု သူက ဘွားဘွားကို မေးလိုက်တိုင်း ဘွားဘွားက “ကလေး မမွေးနိုင်လို့ ခေါ်သွားရတာ၊ ဒီက လက်သည်က ဘာမှ နားမလည်လို့” ဟုသာ ပြန်ပြောလေသည်။ ရက်အတန်ကြာ အမေပြန်မလာဘဲနေသောအခါ၌ အေးလှက အဘွားကို တတွတ်တွတ် မေးပြန်တော့သည်။ ဘွား ဘွားက မျက်ရည်စက်စက်ဖြင့် “ခဏခဏ မမေးပါနဲ့ဟယ်၊နင့်အမေမီးမဖွားနိုင်လို့ဆုံးပြီတဲ့”ဟုသာတစ်ခါတည်းပြန်ပြောထားလိုက်လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အေးလှသည် ဝမ်းဆွဲလက်သည် အရောက်နောက်ကျသဖြင့် အချိန်လွန်ကာ မီးမဖွားနိုင်ဖြစ်ပြီး သေဆုံးရသော သူ့အမေအကြောင်း ကို တစ်ခါတည်းသာ မေးရတော့သည်။ အေးလှသည် ရင်ထဲတွင် ဝမ်း နည်းလာသည့်အခါတိုင်း ဘွားဘွားကို မမေးဝံ့တော့ဘဲ သူ့ဘာသာသူ အမေ့အကြောင်းကို တစိမ့်စိမ့် တွေးနေမိတတ်လေသည်။ “ဝမ်းဆွဲအလာ နောက်ကျလို့ နင့်အမေ မီးမဖွားနိုင်ဖြစ်ပြီး ဆုံးပြီတဲ့” ဟု ဘွားဘွားက ပြောသည်ကိုသာ နားထဲတွင် မမေ့နိုင်အောင် ကြားယောင်နေမိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အေးလှသည် အတန်းထဲတွင် စာသင်နေရင်း အမေ့ကို ပြန်သတိ ရလျက် မြခင်၏ အမေအတွက်လည်း စိတ်ပူလာမိလေသည်။ ညနေကျောင်းဆင်းခေါင်းလောင်း တီးလိုက်သောအခါ အတန်းထဲမှ ကဗျာ ကယာ ထွက်သွားသော မြခင်နောက်သို့ အေးလှ မီအောင် လိုက်သွား လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အေးလှက “နေပါဦးဟ... နင်တို့အိမ်ကို ငါပါလိုက်ချင်လို့” ဟု ပြောလေ၏။ မြခင်က ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်နေရာမှ “နင်တို့ဘွားဘွား စိတ်ပူနေပါ့မယ်ဟယ်၊ အိမ်ပြန်ပြောပြီးမှ လာခဲ့ပေါ့” ဟု ပြောသဖြင့် အေးလှက အိမ်ဆီသို့ တန်းပြန်လာခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မီးဖိုဆောင်ထဲ၌ အဘွားကို တွေ့ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘွားဘွား... အေးလှ ဘာမှ ဝိုင်းမလုပ်နိုင်တော့ဘူး၊ မြခင်အမေ ဗိုက်နာတဲ့ဆီကို သွားလိုက်ဦးမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဘွားက ဟင်းအိုးတည်နေရာမှ “မြခင်အမေ ဗိုက်နာတာညည်းတို့အလုပ်လား၊ ဘာလုပ်ဖို့ သွားမှာလဲအဲ့” ဟု ပြန်မေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မြခင် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာ မြင်ရလို့ သွားမှာပါအဘွားရယ်၊ သူ့အမေ ခုထက်ထိ မမွေးသေးဘူးလို့ ပြောတာပဲ၊ အဲဒါ သွားကြည့်မလို့ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အို.. ကလေးမျက်နှာမြင်တဲ့ဟာ ညည်းတို့အရွယ်လေးတွေ ဝင် မကြည့်ကောင်းဘူး။ အိမ်ခန်းထဲတွေ၊ ဘာတွေ ဝင်မရှုပ်ကြနဲ့နော်၊ ဒါ ထက် တို့အိမ်က “ဇီးမ” လည်း မနက်က အိမ်ပြန်မလာဘူး၊ ဘယ် လျှောက်လည်နေတယ်မသိဘူး၊ ထမင်းလည်း လာမစားဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အော်.. ဟုတ်သားပဲ ဘွားဘွားရယ်၊ အေးလှ မေ့နေလိုက်တာ၊ “ဇီးမ’ခုလိုသာ လျှောက်လည်နေရင်တော့ တစ်အိမ်အိမ်မှာ သားကျနေ တော့မှာပဲ။ ကြောင်သားကလေးတွေ အေးလှတို့ ရမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အေးလှသည် ကြောင်မကြီး “ဇီးမ”ကို သတိရပြီး “အတူးရေ... မနက်က ဇီမလည်း ပြန်မလာဘူးတဲ့၊ အဲဒါ နင်တို့ လိုက်ရှာကြပါဦးတဲ့၊ သားကျခါနီးမှာ ဒီလိုလျှောက်သွားနေတာတော့ မကောင်းပါဘူးဟယ်။ ကဲ.. ငါသွားမယ်နော်” ဟု အတူးကို မှာခဲ့ပြီး မြခင်တို့အိမ်ဘက်သို့ ထွက်သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြခင်တို့ အိမ်၌ မြခင်နှင့် မောင်ညီမလေးတို့ ကလေးတစ်စုအိမ်ခန်းပြင်ဘက်တွင်ထွက်ထိုင်နေကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေးလှ လာဟေ့ ဒီကို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြခင်က ဆီးခေါ်သဖြင့် အေးလှဝင်သွားသောအခါ အိမ်ခန်းထဲမှမြခင်အမေညည်းညူနေသံကြားရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဝမ်းဆွဲဆရာမ ရောက်ပလားဟင် မြခင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အေးလှက စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးရာ မြခင်က ခေါင်းညိတ် ပြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟာ... ဒါဖြင့် ဘာကြောက်စရာ ရှိသလဲဟ၊ ခုပဲ မွေးတော့မှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568709886101,"sku":"","price":5700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_25faa0fa-b7fc-4bf1-a6aa-3b817f992ed7.jpg?v=1730210533"},{"product_id":"နုနုရည်အင်း၀-ထဘီလေးတစ်ထည်","title":"ထဘီလေးတစ်ထည် နှင့်အခြားဝထ္ထုတိုများ","description":"\u003cp\u003e          နံနက်ခင်း လေပြည်သည် အေးမြညင်သာစွာ တိုက်ခတ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မီးဖိုမှ မီးညွန့်များသည် ရဲရဲနီကာ ဟုန်းဟုန်းတောက်လျက်ရှိ၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိဒိုးသည် ထမင်းအိုးကို မနိုင့်တနိုင် မ ကာ မီးဖိုပေါ်တင်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျပ်ခိုးမှိုင်းများဖြင့် ညစ်ပေနေသော အိုးဖုံးကို ဆန်ဆေးရည်ဖြင့် ဆေးပြီး ဖုံးလိုက်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ညနေအတွက် ချန်ထားသောဆန်ကို ပုဆိုးနှင့် ပြန်ထုပ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရေအိုးနားမှ မန်ကျည်းရွက်ထုပ်ကို သွားယူကာ ကြမ်းပေါ် ဖင်ချအထိုင် လိုက် ဗြိခနဲမြည်ကာ ထဘီပြဲသွားပြီကို မိဒိုးသိလိုက်၏။ ကဗျာကယာ ထကာ ထဘီကိုလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ တစ်ထွာခန့်ရှိ အစုတ်ကြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         သွားပါပြီ၊ ကုန်ပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         သည်ထဘီက အမေထားခဲ့သော ထဘီသုံးထည်အနက်က နောက်ဆုံး ထဘီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         မိဒိုး ထဘီကို အသာလှည့်ဝတ်ကာ ဖြည်းညင်းစွာထိုင်ချပြီးမှ မန်ကျည်း ရွက်သင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         နောက်နေ့မှ အရီးလေးတို့အိမ်က အပ်နှင့်အပ်ချည်ပြီး သီရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         မန်ကျည်းရွက်တွေက တမြန်နေ့ကတည်းက ခူးထားသည်မို့ နည်း နည်းနွမ်းနေကြပြီ။ မနက်ဖြန်အတွက် မန်ကျည်းရွက်ကိုချန်ပြီး ပြန်ထုပ် ထားလိုက်၏။ အိမ်ရှေ့တွင် ကစားနေကြသော မိဒိုး၏အောက် အငယ် မသုံးယောက်က မီးဖိုချောင်ဆီသို့ တကြည့်တည်း ကြည့်နေကြသည်။ မန်ကျည်းရွက်အိုးထဲသို့ ငါးပိထုပ်ထဲမှ လက်ကျန်ငါးပိနည်းနည်းကို ပစ် ထည့်လိုက်၏။ ဆီပုလင်းကို လောင်းချသော်လည်း ကျလာသည်မှာ တစ် စက်နှစ်စက်။ မိဒိုးက ပုလင်းဖင်ကို လက်နှင့်ရိုက်ချ၏။ ဒီနေ့ညနေ အဖေ့ ဆီက ပိုက်ဆံရမှ မနက်ဖြန်အတွက် အားလုံးဝယ်ရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မန်ကျည်းရွက်ဟင်းအိုး တပွက်ပွက်ဆူချိန်တွင် အိမ်ရှေ့မှ ဆွမ်းတော် ပျို့” ဟူသောအသံကို ကြားရ၏။ ထုံးစံအတိုင်း မိဒိုးက “ကန်တော့ဆွမ်း” ဟု သွက်လက်စွာ အော်လိုက်သည်။ ဘုန်းကြီးကျောင်းသား အေးမောင်က ဆွမ်းဗျပ်ကိုရွက်ထားရင်းက မိဒိုးကို မျက်စောင်းထိုးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ထမင်းစားမယ် လာကြဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မိဒိုး ခေါ်သံအဆုံးတွင် အငယ်သုံးယောက် အပြေးအလွှားလာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ထမင်းရည် နီရဲရဲတစ်ဇလုံနှင့် မန်ကျည်းရွက်ဟင်းကို အလယ်ထား လျက် ခေါင်းမဖော်အောင် စားကြ၏။ ဆံပင်နီနီနှင့် ခေါင်းလေးလုံးသည် ထမင်းဝိုင်းကို မိုးနေ၏။ မိဒိုးတို့အားလုံး မြစ်ဆိပ်တွင် ရေငုပ်ကြလွန်းသဖြင့် ဆီနှင့်မတွေ့ရသော ဆံပင်များမှာ နီရဲနေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သမီး ရော့ဟေ့ ပိုက်ဆံ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖေက ပခုံးပေါ်မှ တက်နှစ်ချောင်းကို တံခါးပန်းတွင် ထောင်ပြီးသည် နှင့် မိဒိုးကို ပိုက်ဆံပေး၏။ ကျပ်တန်ငါးရွက်။ အဖေ့မျက်နှာမှ ချွေးသီး ချွေးပေါက်များကို မိဒိုး ငေးကြည့်နေရင်း အဖေ၊ ငှက်ငှားခ သုံးကျပ်ပေး ပြီးပြီနော်”ဟု အလောသုံးဆယ် မေးလိုက်၏။ အဖေက မိဒိုးကိုကြည့်၍ ပြုံး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပေးပြီးပါပြီ သမီးရဲ့ ၊ ဟူး ဒီနေ့မစားသာဘူးဟေ့။ ရေနီကျပြီး ရေသိပ် စီးနေတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မိဒိုးက အဖေပြောသမျှကိုသာ ခေါင်းညိတ်နေရင်း ငွေငါးကျပ်နှင့် ဈေး ဝယ်ရန်တွက်စပြု၏။ နက်ဖြန်အတွက် ဆန်တစ်ပြည်က လေးကျပ်။ ဒါနဲ့ထဘီလေးတစ်ထည်နှင့် အခြားဝတ္ထုတိုများ ကိုပဲ လေးကျပ်ရှိနေပြီ။ အသင်းဘုတ်အုပ်နဲ့ထုတ်ရင် နှစ်ကျပ်ဆယ်ပြားပဲ ကျတာ။ အမေဆုံးတုန်းက ငါးဆယ်နှင့်ပေါင်ထားသော အသင်းဘုတ်အုပ် ကို ခုထိမရွေးနိုင်သေးတာ နာတာပဲ။ ထားပါလေ။ ဆီနှစ်ကျပ်ခွဲသားက ပြားရှစ်ဆယ်။ ပြားနှစ်ဆယ်ပဲ ကျန်တော့သည်။ မန်ကျည်းရွက်ချက်ဖို့ ငါးပိ က မဝယ်လို့မဖြစ်။ တစ်မတ်ဖိုးကိုတောင်မှ ရွာလယ်ဈေးသည် ဒေါ်ကြီးမှင် က သိပ်ရောင်းချင်တာမဟုတ်။ ပြားနှစ်ဆယ်ဖိုး ရောင်းပါ့မလားဟု မိဒိုး ပူပန်မိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟဲ့ မိဒိုး မီးဖိုပေါ်ကအိုး ဝေကျနေပြီ၊ ဘာအိုးလဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရပါတယ်အဖေရဲ့ ၊ အဝေရာရွက်ပြုတ်ထားတာပါ၊ ဒီနေ့ည အဝေရာ သုပ်နဲ့ မန်ကျည်းရွက်ဟင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မီးဖိုပေါ်ကအိုးကို မိဒိုးသွားဖွင့်လိုက်သည်။ စိမ်းဝါဝါအရည်များက ပွက်ပွက်ဆူနေကြသည်။ အဝေရာရွက်တစ်ခက်ကို ဆတ်ခနဲ ဆိတ်ကြည့် လိုက်၏။ မနူးသေးပေ။ မီးဆွပေးလိုက်ပြီး မီးဖိုဘေးက ဝါးကျည်တောက် ဘူးလေးထဲသို့ ပိုက်ဆံကို ထည့်သိမ်းလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေ့ ... ငါက ခြောက်ဆင့်ရောက်ပြီနော်၊ ခြောက်ဆင့်ခုန်ရမှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဖန်ခုန်တမ်း ကစားနေသောနေရာမှ အလတ်မ၏အသံစူးစူးက ဝမ်းသာ အားရ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ့ညီမသုံးယောက် ဖန်ခုန်တမ်း ကစားနေ သည်ကိုကြည့်ရင်း မိဒိုး ရုတ်တရက် ကစားချင်စိတ်ပေါ်လာသည်။ မိဒိုး မကစားရတာ ကြာလှပြီ။ အမေရှိတုန်းကဆို ရွာလယ်ပိုင်းထိတောင် သွား ကစားရ၏။ မြစ်ဆိပ် သောင်ပြင်ပေါ်တွင်လည်း သူငယ်ချင်းများနှင့် ဘိုအိမ် မဆောက်ရသည်မှာလည်း ကြာပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိဒိုးသည် ထဘီကို ခပ်တင်းတင်းပြင်ဝတ်ပြီး တဲရှေ့သို့ ပြေးသွား လျက် အလတ်မ ခုန်မည်ပြုနေသော ခြောက်ဆင့်ကို လွှားခနဲ ခုန်ကျော် လိုက်၏။ ပါးစပ်ကလည်း “ငါခုန်တာ တွေ့လားဟေ့”ဟု ဝမ်းသာအားရ အော်၏။ အလတ်မ နှုတ်ခမ်းစူ၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “ငါခုန်နေတာ ဘာလုပ် နင် ဝင်ခုန်တာလဲ၊ သွားမပါရဘူး” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အိုး ... ပါမှာပေါ့၊ နင် မခုန်နိုင်တိုင်း ... နင်က အီးဘောသော”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မိဒိုးက သူ့ညီမကို စ၏။ အလတ်မ ပိုပြီးစိတ်ဆိုးလာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “နင်နော် နင်၊ အပျိုက အပျိုလိုနေပါလား၊ အပျိုဆိုတာက ကလေးတွေ ထဲ မပါရဘူး သွား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဘာ ... ကြည့်စမ်း၊ ဘာ အပျိုလဲ ... ငါလည်း ကလေးပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကလေးစိတ်တစ်ဝက်နှင့် မိဒိုး ပြန်အော်၏။   \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အမယ် ... နင် ကလေးဆိုရင် နင်ဘာပြုလို့ ရေချိုးတုန်းက အဖေ့ ရေလဲနဲ့ ချိုးလဲ၊ ငါတို့လို ချိုးပါလား ကဲ”    \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မိဒိုး ရှက်သွား၏။ အဖေ့ဆီကို မလုံမလဲလှမ်းကြည့်ရင်း ရှက်ရှက်နှင့် အလတ်မခေါင်းကို “ဒေါက်  ́ခနဲ နေအောင် ခေါက်ပစ်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မန်ကျည်းရွက်ခူးတိုင်း မိဒိုး ကောက်လာသော မန်ကျည်းကိုင်းများနှင့် ဆူးစည်းလုပ်နေသော အဖေ့ဘေးတွင် မိဒိုးတို့ညီအစ်မတစ်တွေ ဝိုင်းနေကြ လေသည်။ အဖေက အကိုင်းအခက်ရှုပ်သော မန်ကျည်းကိုင်းများကို စု၍ အရင်းမှ ကြိုးဖြင့် တင်းနေအောင် ချည်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပြီးပြီလား အဖေ၊ မြစ်ထဲကို အခု သွားချရအောင်နော် အဖေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အငယ်ဆုံးမက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောသည်။ မိဒိုးတို့တစ်ရွာလုံး လိုလို ဆူးစည်းချလေ့ရှိ၏။ မန်ကျည်းကိုင်းနှင့်လုပ်သော ဆူးစည်းမှာ ငါး သိပ်မပါသော်လည်း နှစ်ရက်တစ်ခါ၊ သုံးရက်တစ်ခါ ဖော်လျှင် တစ်ချက် စာလောက်တော့ ရတတ်လေသည်။ ဆူးစည်းကို ရေတိမ်တိမ်တွင် ချရ၏။ ရေတိမ်တွင် သွားနေတတ်သော ငါးသေးသေးလေးများမှာ မန်ကျည်းကိုင်း ရှုပ်ရှုပ်တွင် ဝင်တိုးမိပြီး မထွက်နိုင်ကြတော့ပေ။ တချို့ နည်းနည်းတတ်နိုင် သူ များက ငါးကြီးများရရန်အတွက် ရေနက်ပိုင်းကျသော မြစ်ရိုး တစ်လျှောက်လုံးလို ကြိုးတန်းအရှည်ကြီးဖြင့် မျှားတန်းတန်း ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆူးစည်းကို ထမ်းလျက်သွားသော အဖေ့နောက်မှ မိဒိုးတို့ ခုန်ပေါက် လိုက်လာကြ၏။ အဖေက ရေတိမ်တိမ်တွင် ဆူးစည်းကို မြုပ်အောင်ချပြီး စိုက်ထားသော ဝါးလုံးတိုင် ချည်နေ၏။ အငယ် သုံးယောက်လုံး ရေထဲတွင် တဝုန်းဝုန်း ကူးနေကြပြီ။ အလတ်မက သဲကြမ်းများနှင့် ချေးတွန်းရင်း မိဒိုးကို လှမ်းပြောင်ပြနေ၏။ ညီမအငယ်နှစ်ယောက်က ရေထဲတွင် ငုပ်လိုက်ဖော်လိုက်နှင့် ကူးခတ်နေကြ၏။ မိဒိုးသည် လက်မောင်းပိန်ပိန် လေးပေါ်သို့ မကြာခဏ လျှောကျနေသော ရှင်မီးအကျီကြိုးကို ပခုံးပေါ် ဆွဲဆွဲတင်ရင်း ဟိုတုန်းကလို အဝတ်အစားများကို အမြန်ချွတ်ကာ ရေထဲ ပြေးဆင်းချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။ အဖေက ဝါးလုံးတိုင်မြဲအောင် အုတ်ခဲ ကျိုးနှင့်ထုနေရင်း မိဒိုးကို လှမ်းပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        “ တဲ့ ... မိဒိုး၊ ရေချိုးမှာ ချိုးလေ၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိဒိုးသည် အဖေဝတ်ထားသော ရေလဲပုဆိုးကို မသိမသာကြည့်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ပြန်ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “တော်ပြီ အဖေ ဒီနေ့ ရေမချိုးတော့ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အေးစိမ့်စွာတိုက်ခတ်လာသော လေ၏ အထိအတွေ့ကြောင့် မိဒိုး ဖျတ်ခနဲ လန့်နိုးလာခဲ့သည်။ မိဒိုးကိုယ်ပေါ်တွင် စောင်မရှိတော့ပေ။ အငယ် သုံးယောက်သည် စောင်ကို သူတို့ဘက်ဆွဲယူသွားပြီး ပူးကပ်ခြုံကာ အိပ်ပျော်နေကြသည်။ မိုးလင်းတော့မည်။ အလင်းရောင်မှုန်ပျပျကို မြင်နေရပြီ။ မိဒိုးက ထဘီကိုအသာဆွဲခြုံကာ မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။ ဗိုက်ထဲတွင် ဟာနေသည်။ ဗိုက်ဆာသည် ဆိုခါမှ သည်နေ့မနက် ဟင်း ချက်စရာ မရှိ။ မန်ကျည်းရွက်ဖြစ်ဖြစ်၊ အဝေရာရွက်ဖြစ်ဖြစ် သွားခူးရလိမ့် မည်။ ငါးပိနည်းနည်း ရှိသေးသည်။ ငါးပိနည်းနည်းကို သည်နေ့အတွက် ခွဲချန်လိုက်သဖြင့် မနေ့ညက မန်ကျည်းရွက်ဟင်းမှာ ချဉ်လိုက်သည်မှ စုတ် စုတ်လန်နေသည်။ အငယ်ဆုံးမက မျက်နှာရှုံ့မဲ့မဲ့နှင့် “အဖေ ဆူးစည်း သွား မဖော်သေးဘူးလား ဟု ထမင်းစားမပြီးမချင်း တတွတ်တွတ် မေးလေ သည်။ မိဒိုးသည် အိပ်ရာမှ ကပျာကယာ ခုန်ထလိုက်သည်။ ဟုတ်သားပဲ။ ဆူးစည်းချထားတာ ဒီနေ့ဆို နှစ်ရက်တောင် ရှိသွားပြီ။ မိဒိုးသည် တဲ အောက်ကို ခုန်ဆင်းလိုက်၏။ အဖေ့ကိုကြည့်တော့ အိပ်မောကျနေတုန်းပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိဒိုးသည် မြစ်ဆိပ်သို့ ခပ်သွက်သွက်လျှောက်ခဲ့၏။ မြစ်ပြင်ကိုဖြတ် တိုက်လာသော အရုဏ်ဦးလေက အေးမြလှသည်။ မိဒိုး ထဘီကို ဆွဲခြုံ လိုက်သည်။ မြစ်ဆိပ်တွင် မည်သူမျှ မရှိသေးပေ။ မိဒိုးတို့ ဆူးစည်းမှာတခြား ဆူးစည်းများနှင့် အတော်လေး လှမ်းလေသည်။ သို့သော် မိဒိုးသည် ဆူး စည်းဖော်ဖို့ကိုသာ စိတ်စောနေသဖြင့် ကြောက်ရကောင်းမှန်း မသိပေ။ ထဘီကို ခပ်တိုတိုပြင်ဝတ်ပြီး မိဒိုး ရေထဲသို့ ဆင်းလိုက်သည်။ ဆူးစည်းကို အသာမပြီး ကုန်းပေါ်သို့ချသည်။ ကျလာပါစေ၊ ငါးတွေ အများကြီး အများကြီး။ မိဒိုးသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆူးစည်းကို လှုပ်ခါလိုက် ၏။ မိဒိုးမျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွား၏။ ငါးက တစ်ကောင်တစ်မြီးမှ ကျမလာပေ။ ဘာလို့ပါလိမ့်။ ရေနီကျနေလို့လား။ မိဒိုး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆူးစည်း ကို ရေထဲပြန်ချပြီး နီရဲသောမြစ်ပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ အလို။ မိဒိုး မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွား၏။ ရေနက်ပိုင်းတွင် တန်းထားသော မျှားတန်း တစ်နေရာသည် လှုပ်ရှားယိမ်းထိုးနေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထောင်ထားသော ငါးအရှင်က သေလောက်ပြီ၊ ရှင်နေလျှင်လည်း ဒါလောက် မလှုပ်ယမ်းနိုင်။ ဟုတ်ပြီ။ ငါးကြီးတစ်ကောင်မိနေတာပဲ ဖြစ်ရ မည်။ မိဒိုး ဘာကိုမျှ စဉ်းစားမနေတော့။ ရေထဲသို့ အမြန်ဆင်းရင်း များ တန်းဆီသို့ ကူးသွားလိုက်သည်။ မိဒိုးသည် လှုပ်နေသောနေရာတွင် ကိုယ် ကို အသာဖော့ထားရင်း ကြိုးကို မကြည့်လိုက်သည်။ မိဒိုးထင်သည့် အတိုင်းပင်၊ ငါးပတ်ကြီး။ နည်းတဲ့အကောင်ကြီး မဟုတ်။ ဝမ်းသာလိုက် သည်မှာ ပြောစရာမရှိ။ မည်သူ့မျှားတန်းပဲဖြစ်ဖြစ် ဖြုတ်မည်။ မိဒိုးသည် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို အားပြုကာ ရေကို ယက်၍ ယက်၍ ကိုယ်ဖော့ ရင်း လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ငါးကို ဖြုတ်လေသည်။ ငါးပတ်ကြီးကား တဖြန်းဖြန်း ရုန်းကန်နေပေသည်။ ဖြုတ်ရသည်မှာ မိဒိုးထင်သလောက် မလွယ်။ အမှန်မှာ မျှားတန်းဖော်လျှင် လှေပေါ်မှနေ၍ အေးအေးဆေးဆေး ဖော်လေ့ရှိကြသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရေစီးသည် မိဒိုးအောက်ပိုင်းကို အရှိန်ဖြင့် တွန်းထိုးနေပေသည်။ ရေစီး ထဲတွင် ပါသွားမလိုဖြစ်နေသည်။ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကိုသာ အဆက် မပြတ်ကူးယက်ရင်း ငါးကိုသာ မဲဖြုတ်သည်။ ခုနေများ များတန်းဖော်တဲ့ လူရောက်လာမှဖြင့် ဟူသော အတွေးဖြင့် ဇောချွေးများပင် ပြန်လာသည်။ အားစိုက်ကာ မိဒိုး ဆက်ဖြုတ်ပြန်သည်။ ငါးပတ်ကြီး မော၍ နည်းနည်း အငြိမ်တွင် တအားဆောင့်ဆွဲပစ်လိုက်သည်။ ရပြီ။ ငါးပတ်ကြီးကို မလွတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568715063445,"sku":"","price":11400.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b0b2bd2f-23ed-445c-a2ee-e25135f50a73.jpg?v=1730210756"},{"product_id":"နီကိုရဲ-ရည်းစားစာ","title":"ရည်းစားစာ","description":"\u003cp\u003e          လူဆိုတဲ့ သတ္တဝါဟာ အီဘော်လူးရှင်းသီအိုရီအရ မျောက်ကနေပဲ ဆင်းသက်ဆင်းသက်၊ ထာဝရဘုရားသခင်ကပဲ ဖန်ဆင်းဖန်ဆင်း၊ နေကပဲ ဖွားလာ ဖွားလာ၊ ကံ ကံ၏အကျိုးကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် အတ္တရှိနေသမျှ မကြုံဖူးတာတွေ ကြုံရ၊ မဖြစ်ဖူးတာတွေဖြစ်၊ ကိလေသာ အမှောင်တော မှာ တော်တော်ထူးထူးဆန်းဆန်း မျောကြတဲ့ သတ္တဝါအုပ်စုပါ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         လူတစ်ယောက်မှာရှိတဲ့ အတ္တဟာ တော်တော် အနုစိတ်ပြီး တော်တော် လည်း ရှုပ်ထွေးပါတယ်။ လူတွေဖြစ်တဲ့ ပြဿနာကိုပဲ လူတွေရှင်းဖို့ တော်တော်ကလေး ကြိုးစားရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ရုံးခန်းကလေးမှာ ဒီတစ်ခါဖြစ်တဲ့ ပြဿနာက ဖြေရှင်းမရခင် တော်တော်ကလေး ရှုပ်ထွေး ပါတယ်။ ရှင်းလေ ရှုပ်လေ ဆိုတာမျိုးပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြဿနာအစကို ဒေါ်မြသောင်းဆိုတဲ့ မိန်းမကြီးကပဲ စပြောမှရမယ်။ ဒေါ်မြသောင်းဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ရပ်ကွက်က နေနိုင်စားနိုင် ပထမလူတန်း စားလို့ ခေါ်နိုင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။ သူ့ခင်ပွန်းက ဌာနဆိုင်ရာ တစ်ခုမှာ အရာရှိငယ်လုပ်တယ်။ သူ့မှာ ကလေးသုံးယောက်၊ အကြီးမ ကလေးက ကိုးတန်း၊ အငယ်ကောင်လေး နှစ်ယောက်က ခြောက်တန်းနဲ့ငါးတန်းမှာပါ။ သူက ရပ်ကွက်ရှေ့ဘက် ဘူတာနားမှာ စတိုးဆိုင်ကလေး တစ်ခုလည်း ဖွင့်ထားသေးတယ်။ ပစ္စည်းစုံတင်တဲ့ သူ့စတိုးဆိုင်ကလေးက တော်တော်ရောင်းကောင်းပါတယ်။ ငွေတိုးကလေး ဘာလေးလည်း ပေးလေ တော့ ပိုရောင်းကောင်းတာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယောက်ျားက ဝန်ထမ်း၊ သားသမီးတွေက ကျောင်းတက်တုန်း၊ သူကလည်း စတိုးဆိုင်ကလေးရှိဆိုတော့ ဒေါ်မြသောင်းက အိမ်ဖော်တွေ ဘာတွေ ထားပါတယ်။ အိမ်ဖော်ဆိုတာကလည်း ဆယ့်သုံးဆယ့်လေးနှစ် အရွယ် မိန်းကလေးတွေ များပါတယ်။ စတိုးဆိုင်ရှိပေမဲ့ အကြွေးကိစ္စတွေ ဘာတွေနဲ့ ဒေါ်မြသောင်း ရပ်ကွက်ရုံးခန်းကို မရောက်ပါဘူး။ သူရောက်တဲ့ ပြဿနာက အိမ်ဖော်ကိစ္စနဲ့တစ်ကြိမ် နှစ်ကြိမ် ရောက်ဖူးတာပါ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ ပြဿနာဖြစ်မှပဲ အိမ်ဖော်ထားရတာ ရှုပ်လှပါလားလို့ ကျွန်တော် သိရတာ။ အိမ်ဖော်မှာ ပွဲစားဆိုတာက ရှိသေးတာကိုး။ လိုချင်ရင် ရှာပေး၊ အိမ်ဖော်ကို လခပေး၊ ပြီးတော့ အိမ်ဖော်ရမဲ့ ပထမဦးဆုံးလခနဲ့ လစဉ် လခထဲက ရှာပေးတဲ့အမျိုးသမီးက ၁ဝ ရာခိုင်နှုန်းယူဆိုပဲ။ ပထမတစ်ခါ ကတော့ အိမ်ဖော်နဲ့အဆင်ပြေပေမဲ့ အိမ်ဖော်ပွဲစားက ရှုပ်လို့ တက်ကြတဲ့ ပြဿနာပါ။ လူကြီးတွေက အိမ်ဖော်ပွဲစားဆိုတဲ့အမျိုးသမီးကို ခံဝန်တွေ ဘာတွေထိုးပြီး ဖြေရှင်းလိုက်ရတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက် သိပ်မကြာဘူး၊ နောက်အိမ်ဖော်တစ်ယောက် ပြောင်းရင်း ပစ္စည်းတွေရော၊ အဲဒီကောင်မလေးရောပါ ပျောက်လို့ လာတိုင်ဖူးတယ်။ ပြန်တော့ မရရှာပါဘူး။ သူကလည်း ချက်ပြုတ်ရေး သားသမီး လင် ယောက်ျားရေးအတွက် အိမ်ဖော်ရှိမှဖြစ်မှာကိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အိမ်ဖော်မှာကလည်း အလုပ်ပျင်းတဲ့သူ၊ အစားအသောက် စားအိပ်၊ အလှပြင်၊ ခိုင်းတာကျ တလွဲတွေ လျှောက်လုပ်တဲ့ အိမ်ဖော်မျိုး၊ ဟိုခိုင်းရင် ဒီရောက် တော်တော်နဲ့ ပြန်မလာ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မသိအောင် အကြွေးယူ၊ စကားတွေရှုပ်လို့ ရှင်းရတဲ့ အိမ်ဖော်မျိုး၊ အသက်တွေကလည်း ၁၄\/၁၅ ဆိုတော့ ကိုယ့်သမီးထက်တောင် ထိန်းရခက်သေး၊ သမီးက ပြောမရရင် ရိုက်လို့ရပေမဲ့ အိမ်ဖော်က ရိုက်ရင်မခံတတ်ကြဘူး။ ဒေါ်မြသောင်းလည်း ဆူရင်း ဟောက်ရင်း အော်ရင်း အိမ်ဖော်မမြဲရင်းပေါ့လေ။ သူပြောပြတော့ လည်း သူ့ဘက်က ဟုတ်သလိုလိုပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ဒါပေမဲ့ အခုတစ်လော ဒေါ်မြသောင်း တွေ့တဲ့လူတိုင်းကို သူ့အိမ်ဖော် ကလေးတော်ကြောင်း ကျိတ်ချီးမွမ်းတတ်တယ်။ ပွဲစားနဲ့ ရှာတာမဟုတ်ဘဲ အသိနဲ့ရွာကဆိုလား ခေါ်လာတာပါ။ ကောင်မလေးက ဆယ့်ငါးနှစ်လောက်တော့ရှိမယ်။ သွက်သွက်လက်လက် ရည်ရည်မွန်မွန်ကလေး။ ဒေါ်မြသောင်း စတိုးဆိုင်မှာတောင် တစ်ခါတစ်ခါ ထိုင်လို့။ ဒေါ်မြသောင်း သမီးအကြီးနဲ့ ဗီဒီယိုအခွေတို့ ဝတ္ထုစာအုပ်တို့ အငှားထွက်လို့။ ဒေါ်မြသောင်းကလည်း သူ့အိမ်မှာ နေပျော်အောင် ဆင်ရှာပါတယ်။ ကောင်မလေးကလည်း ရုပ်ရည်ကလေး ခပ်သန့်သန့်ဆိုတော့ အိမ်ဖော်လို့မထင်ရဘဲ တူမတို့ဘာတို့ လို ဖြစ်နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ညတော့ ဒေါ်မြသောင်း ရုံးခန်းကိုရောက်လာပြီး ဥက္ကဋ္ဌကို တိုးတိုးတိုင်ပင်တာ တွေ့ရတယ်။ လက်ထဲမှာလည်း စာလေးတစ်စောင်နဲ့။ သိပ်မကြာဘူး ကျွန်တော်သိရတာ ဒေါ်မြသောင်းအိမ်က အိမ်ဖော်ကောင် မလေးနဲ့ အိမ်နားက လူငယ်ကလေးတစ်ယောက် ဇာတ်လမ်းပါ။ ဒေါ်မြသောင်း ကိုင်လာတဲ့စာက အိမ်ဖော်ကောင်မလေးက ရေးထားတာ။ ကျွန်တော် ဖတ်ကြည့်တော့ လက်ရေးက မလှ၊ သတ်ပုံတွေ မမှန်ပေမဲ့ စာရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ ပေါ်ပါတယ်။         \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကောင်လေးကို သူက အဖြေပြန်ပေးထားတာ၊ သူက အိမ်ဖော် ကလေးမို့ သူ့ကို အထင်မသေးဘဲနဲ့ တန်ဖိုးထားဖို့၊ သူကတော့ သစ္စာရှိစွာ ချစ်မဲ့အကြောင်း ရေးထားတာ။ ကောင်မလေးရေးတဲ့ စာထဲက ကောင်လေး က ဥက္ကဋ္ဌသားတွေနဲ့ တွဲနေတဲ့ ကောင်လေး၊ လမ်းက တစ်လမ်းကျော်ကပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “စာကိုမိလို့ တော်သေးတာပေါ့၊ ကျွန်မကလည်း သူ့ကို လက်လွှတ် လို့မရလို့ပါ ဥက္ကဋ္ဌရယ်၊ ဥက္ကဋ္ဌသားနဲ့လဲ တွဲနေတော့ ခေါ်ပြီး နည်းနည်း ပါးပါး သတိပေးထားပေးပါ၊ ပြဿနာမတက်ချင်ပါဘူး”      \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ဒေါ်မြသောင်း ကလည်း အားကိုးရတဲ့ သွက်လက်ပြီး အလုပ်နဲ့ လက်နဲ့ မပြတ်အောင်လုပ်တဲ့ အိမ်ဖော်လေးကို မဆုံးရှုံးရေးအတွက် အေး အေးဆေးဆေး ကာကွယ်တဲ့သဘောမျိုးပါ။ ဒါနဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကလည်း သူ့သားက တစ်ဆင့် ကောင်လေးကိုခေါ်ပြီး မေးတယ်။ ကောင်လေးက ကြောင်တောင် တောင်နဲ့ မဟုတ်ဘူး ဇွတ်ငြင်းတော့တာပဲ။ သူနဲ့လည်း ရည်းစားမဖြစ် ကြောင်း၊ သူကလည်း မပေးကြောင်း ပြောတယ်၊ ကောင်လေးက ၁၀ တန်းကျောင်းသားလေးပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဥက္ကဋ္ဌရော ကျွန်တော်တို့ရော ကောင်လေး ရှက်ပြီးငြင်းတယ်လို့ ပဲ ယူဆကြပါတယ်။ ကောင်မလေးစာက မိထားတာကိုး။ ဥက္ကဋ္ဌက နောက်မကြားချင်ကြောင်း ပြောဆိုပြီး ဆုံးမလွှတ်လိုက်တယ်။ သိပ်မကြာ ဘူး၊ ကောင်လေးအမေတွေရော အစ်မတွေရော ရုံးခန်းရောက်လာပြီးမကျေမနပ်ပြောကြတယ်။ သူတို့သားကို မေးပြီးကြောင်း၊ မဟုတ်ကြောင်း၊ သူတို့သားက မောင်က အိမ်ဖော်ကို မမှန်းကြောင်းတွေ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ရန်လာတွေ့ကြတယ်။ ပြဿနာတက်ပြီဆိုတော့ ဒေါ်မြသောင်းကိုခေါ်၊ စာကိုပြရတယ်။ ဒါလည်း ကောင်လေးက မဟုတ်ဘူးလို့ ဇွတ်ငြင်းတယ်။ သူ့အမေက ဒေါကန်ပြီး တစ်ချက်နှစ်ချက်ချတယ်။ အိမ်ဖော်ကို သူ့သားက စိတ်မဝင်စားကြောင်း ရင့်ရင့်သီးသီးပြောတော့ ဒေါ်မြသောင်းနဲ့တောင်မှ ရုံးခန်းထဲ စကားများကြသေးတယ်။ နောက်ဆုံး လူကြီးတွေက ရှင်းကြရ ပါတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြဿနာတစ်ခု အေးသွားတော့ နောက်နေ့ကောင်မလေးကို နေမြဲ တိုင်း သွားမြဲတိုင်း ပြန်တွေ့ရတယ်။ သိပ်မကြာပါဘူး ၁၅ ရက်လောက် နေတော့ ဒေါ်မြသောင်း ရှူးရှူးရှဲရှဲနဲ့ ရုံးခန်းရောက်လာပြန်တယ်။ အိမ်ဖော် မလေး မသင်းကိစ္စပဲ။ အိမ်ဖော်ကောင်မလေးကိုလည်း ရိုက်ခဲ့တယ်လို့ပြော တယ်။ ဒီတစ်ခါ မိတဲ့စာက ပထမကောင်လေးနဲ့ မဟုတ်တော့ဘူး။ ရပ်ကွက်ထဲက ခပ်တေတေ ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စာကိုဖတ်ကြည့်တော့ ချိန်းတွေ့တာတွေရော၊ သူ ဒီအိမ်မှာနေရတာ မပျော်တာတွေရော၊ ဘဝတူချင်းမို့ သူ ပိုယုံကြည်ကြောင်းတွေရော၊ နောက်တစ်ခါ ညဘက်မချိန်းဖို့တွေရော၊ တိမ်နဲ့ ငှက်ကလေးတွေအကြောင်း ရေးထားတဲ့ ကဗျာကလေးတောင်ပါသေးတယ်။ ကဗျာကတော့ ကူးချထား တာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဥက္ကဋ္ဌကြီး ဒီတစ်ယောက်ကိုတော့ သေသေချာချာခေါ်ပြီး ဆုံးမပေး ပါ၊ ဒီကောင်က လွယ်တဲ့ကောင်မဟုတ်ဘူး၊ တော်ကြာ ထင်ရာလုပ်ရင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568755925141,"sku":"","price":3240.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_97d9e534-e8ba-42ad-a85c-76d492a976da.jpg?v=1730210861"},{"product_id":"နီကိုရဲ-ပန်းပွင့်နဲ့အိပ်မက်မျှားသူ၀ထ္ထုတိုများ","title":"ပန်းပွင့်နဲ့အိပ်မက်မျှားသူ ဝထ္ထုတိုများ","description":"\u003cp\u003e          သူ့ကို တွေ့လိုက်တော့ အတော့်ကို အံ့သြသွားတယ်။ အံ့သြရတဲ့ စိတ်အလျင် မစခင်မှာဘဲ သူမ ကျွန်တော်ထိုင်နေတဲ့ ပတ်လက်ကုလားထိုင် နားကို ရောက်လာပြီး ခုံမှာ ဝင်ထိုင်တယ်။ နေ့လယ်ခင်းတွေဟာ တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ လမ်းမပေါ်မှာ နေရောင်က ကားတစ်စီး လူ တစ်ယောက်ကို စောင့်နေတဲ့ပုံစံမျိုး၊ သူ့ကို တွေ့လိုက်ရတော့ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မတွေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် လမ်းလျှောက်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဘေးကနေ ဆတ်ခနဲ တွန်းတာ ခံလိုက်ရသလို အိပ်ပျော်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဆွဲထူပြီး မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သလို အဲဒီလိုမျိုးပါပဲ။ သူကလည်း ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွား တယ်ဆိုတာကို သိပုံရပါတယ်။ လက်ထဲကထီးရယ်၊ မိကျောင်းသားရေ ပိုက်ဆံအိတ်ကလေးရယ်၊ အလွယ်တကူ ဆွဲယူလာဟန်တူတဲ့ ဗလာ စာအုပ်ရယ်ကို စားပွဲပေါ်ပစ်တင်ပြီး အနီရောင် စပို့ရှပ်ကလေးကို သူ့ရင် ကနေ ဆွဲယူပြီး လှုပ်ကာ လေတစ်ချက်နှစ်ချက် မှုတ်သွင်းပါတယ်။ ကျွန်တော့်အဖေရော၊ အမေပါ ရုံးသွားနေတယ်ဆိုတာရယ်၊ ကျွန်တော် စာဖတ်ရင်း အိပ်ပျော်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်ဆိုတာရယ်၊ပက်လက်လန်နေတဲ့ဂစ်တာနံဘေးမှာ မွစာကျဲနေတဲ့ သီချင်းစာအုပ်တွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် သီချင်းတစ်ပုဒ် နှစ်ပုဒ် စိတ်မပါဘဲ တီးထားတယ်ဆိုတာရယ်၊ ကျန်တာ တွေ တော်တော်များများကိုလည်း သူ သိနေပါလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သိမှာပေါ့...၊ သူဟာ ကျွန်တော့် ချစ်သူဟောင်းတစ်ယောက် ပါ။ အဲဒီထက် နည်းနည်းကြိုးစားပြောရရင် သူဟာ ကျွန်တော်နဲ့ ကွဲသွား တာ သုံးနှစ် ကြာပြီဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့် ရည်းစားဦးပါ။ သူက ဘာမှ မလှုပ်မရှားနိုင်ဖြစ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို လှစ်ခနဲ တစ်ချက် ခိုးကြည့်လိုက် ရင်းက စားပွဲပေါ်က ဒီဇိုင်းဆွဲတဲ့ ပွိုင့်ဖိုက်ကလောင်တံလေးကို ကောက် ကိုင်လိုက်ရင်း...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟယ်... ဒါလေးက ဘယ်လိုရေးတာလဲ၊ အနောက်ဘက် ကလဲ သစ်သားကြီး စွပ်ထားတာ၊ ဒီမော့မော့ကလေးထဲကို မင်ထည့် ရတာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့စကားဆုံးတော့ ဘာမှမပြောတဲ့ ကျွန်တော့်ဘက်ကိုတော့ သူ လှည့်မကြည့်တော့ပါဘူး။ ကလောင်တံကို ချပြီး ကောက်ရိုးပန်းချီ ကားလေးကို ကောက်ကိုင်ပြီး ကြည့်ပြန်တယ်။ တကယ်ဆို သူ ကျွန်တော် ဆီလာဖို့ မကောင်းပါဘူး။ သူ့ကို ကျွန်တော် မုန်းတယ်၊ နာတယ်။ စက်ဆုတ်ရွံရှာတယ်ဆိုတာ သူ သိထားပြီးသားပဲ။ ဒါပေမယ့် သူဟာ အပြစ်ရှိလျက် ရည်းစားဟောင်းတစ်ယောက်ဆီကို လာတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်နဲ့ မတူဘဲ သူငယ်ချင်းအိမ်ကို အလည်လာတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်လိုပါပဲ။ အေးလေ...သူ ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ပဲ လာပေလိမ့်မပေါ့။ ကျွန်တော် ကြုံခဲ့ဖူးတဲ့အထဲမှာဆို ဒါဟာ သူ့အတွက် အသေးဖွဲဆုံး မာယာမျိုးပါ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခက်တာက.. သူနဲ့ကျွန်တော် ကွဲသွားခဲ့တာ သုံးနှစ်လောက် ရှိပြီ။ တစ်ခါမှလည်း မတွေ့တော့ဘူး၊ သူ့ကို ကျွန်တော် မေ့တောင် မေ့နေခဲ့ပါပြီ။ သူနဲ့ပတ်သက်လို့လည်း တစ်ခါမှ သတိရတာ၊ စိတ်ကူးတာ၊ တွေးထင်တာတွေ မရှိတော့ဘူး၊ မျှော်လည်း မမျှော်လင့်တော့ဘူး၊ သူနဲ့ ကွဲကာမ တစ်နှစ်လောက်ကတော့ ကျွန်တော့်မှာ အရူးအမူးပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော့်အပေါ် စော်ကားတာ၊ လှည့်စားတာတွေကို သူသိလာပြီး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခွင့်လွှတ်တဲ့မေတ္တာကို နားလည်လာပြီး ကျွန်တော့် ဆီများ ပြန်လာမလား၊ စော်ကားခံလိုက်ရတဲ့ ကျွန်တော့်မေတ္တာအတွက် ရက်စက်တဲ့ စကားလုံးချွန်မြမြတွေကို သွေးပြီး ကျွန်တော် သူ့ကို စောင့်နေ ခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခွင့်လွှတ်ပါနော်လို့ ရှိုက်သံတွေနဲ့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်တော် ပေါက်ကွဲပြီး နေရာက သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ စကားလုံးတွေနဲ့ ကျွန်တော် စောင့်နေခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီတုန်းက သူ ရောက်မလာခဲ့ပါဘူး။    ကျွန်တော်ကလည်း သူ့ကို မတွေ့အောင် ရှောင်တယ်။ နားလည်လာလျှင် သူကသာ လာရမယ်၊ ကျွန်တော့်ကို အရှက်ကြီး ရှက်ရအောင် စော်ကား ခဲ့တဲ့ သူ့ကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ကျွန်တော်တွေ့ဖို့၊ စကားပြောရဖို့ ကြိုးစား မှာ မဟုတ်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဦးဦးတို့ ရုံးသွားကြတာလား...” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သူ့စကားဆုံးတော့ ကျွန်တော်က..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟုတ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            လို့ ဖြေလိုက်တယ်။ သူ့ကို ပြန်စကားမပြောဘဲနေဖို့ ကျွန်တော့်မှာ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး။ သူက ဆံပင်တွေကို ဆတ်ခနဲ ခါတင်လိုက်ရင်းက ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြပါတယ်။ သူ ဘာလိုချင်တာလဲ၊ သူ့လှုပ်ရှားမှု၊ သူ့ မျက်ဆံနက်၊ သူ့ပင့်သက်၊ သူ့အပြုံးတွေကို ဗလုံးဗထွေးရင်းနဲ့ ကျွန်တော် သူနဲ့ပတ်သက်လို့ စတင်စဉ်းစားပါတယ်။ ဟုတ်တယ် သူ ဘာကို ငါ့ဆီက လိုချင်နေလို့လဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြတ်မြတ်နိုးနိုး စွဲစွဲလမ်းလမ်း အားငယ်ကြောက်ရွံ့စွာ ချစ်နေ ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး နောက်တစ်ယောက်နောက်ကို လိုက်သွား ခဲ့ဖူးတဲ့ သူမက ကျွန်တော့်ဆီက ဘာများထပ်လိုချင်နေခဲ့ပါလိမ့်။ သူ့ကို ငေးကြည့်နေခဲ့ပေမယ့် သူ ဘာလိုချင်နေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပါ ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကြည့်ပြီး ဘယ်တော့မှ သူ့စိတ်ကို မခန့်မှန်းနိုင်လောက်အောင် ညံ့ခဲ့တဲ့လူပါ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆောင်းနေ့လယ်ခင်းဟာ ကျွန်တော် အလျင်ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်နေတယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်ပါတယ်။ တိတ်ဆိတ်မှုတင်မကဘူး ဒီဆောင်းနေ့လယ်ခင်းထဲမှာ နူးညံ့မှုပါ ပါနေတယ်။ ရေလှိုင်းတွေ ပြန်ဆင်းသွားခါစ သောင်ပြင်အစပ်ရဲ့ နူးညံ့ပုံမျိုး၊ ဆေးသားမတင်ရသေးတဲ့ ကင်းပတ်(စ)တစ်စလိုမျိုး၊ သူနဲ့ ကျွန်တော်ရဲ့လှုပ်ရှားမှု စကားသံတွေဟာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောင်စပ်တစ်ပြင်မှာ ထင်သွားမယ့် ခြေရာတွေလို ကင်းပတ်(စ)စပေါ် ကျလာမယ့် ဆေးစက်တွေလို ဖြစ်သွားအောင်ပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်ပြီး ဟောဒီ ဆောင်းနေ့လယ်ခင်းဟာ သူရောက်လာတဲ့ အတွက် တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာရှိတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုတွေကို ခေါ်ထားပြီး ဟောဒီ အိမ်ခန်းကလေးထဲမှာ ကျပ်ကျပ်တည်းတည်း ကျွန်တော်တို့ အရေပြား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတွေနဲ့ ထိစပ်နေကာ ကျွန်တော်တို့ လှုပ်ရှားပြောသမျှ ငတ်ငတ်မွတ်မွတ်နဲ့ စားသောက်ပစ်ကြမယ့် တိရစ္ဆာန်တွေလို ကျွန်တော့်အိမ်ခန်းထဲမှာ ရောက် နေတယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားနေရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူကလည်း အဲဒီအခြေအနေကို သဘောကျဟန် မတူပါဘူး။ ဒီလိုနေရတာ သူ့အတွက် အသက်ရှူကျပ်နေသလို ဖြစ်နေမှာ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီအခြေအနေကို ဖျက်ဆီးဖို့ သူ ကြိုးစားတာလည်း မအောင် မြင်ပြန်ဘူး။ ဘာလိုချင်တာလဲ၊ ကျွန်တော်ကပဲ စမေးလိုက်ပြီး ဒီအခြေ အနေကို အခန်းထဲက တိတ်ဆိတ်မှုကို မောင်းထုတ်လိုက်လျှင် ကောင်း မလား။ အို... ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်ဟာ အလျင်တုန်းကလို တုံးတုံးအအ နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်သား ကလေးမှ မဟုတ်တော့တာ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         သူ ရုတ်တရက် ထငိုလိုက်လျှင်ရောလို့ ကျွန်တော် တွေးမိ တော့ ထိတ်လန့်သွားတယ်။ တကယ်တော့ သူ့မျက်ရည်ကို ကျွန်တော် မမြင်ဖူးဘူး။ သူ့ဆီက ကျွန်တော် ရယ်သံ၊ လှောင်သံတွေကိုပဲ မြင်ခဲ့ရတာ၊ သူငိုမယ်ဆိုလျှင်... ကျွန်တော် တွေးရင်းနဲ့ ထိတ်လန့်ရင်းနဲ့ သူ့ကို တဖြည်းဖြည်း ဒေါသထွက်လာတယ်၊ နာကြည်းလာတယ်၊ ရွံရှာလာတယ်။ နှစ်အတော်ကြာ ကွယ်ပျောက်နေတဲ့၊ ဘယ်လိုမှ မမှတ်မိတော့တဲ့ ခံစားမှု တွေဟာ မယုံနိုင်စရာ ထုထည်နဲ့ တဒင်္ဂအတွင်း ကျွန်တော့် သွေးဆဲလ် တွေထဲကို တိုးဝှေ့လို့ လာနေတယ်။ အဲဒီစိတ်နဲ့ သူ့မျက်နှာကို လှမ်းငေးမိ တော့ အို... သူ့ကို မုန်းလိုက်တာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နင် Master တန်း ထပ်တက်နေတယ်ဆို...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “သေချာတာပေါ့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နင် အသစ်တစ်ယောက် တွေ့နေပြီ ထင်တယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တော်စမ်း မွန်၊ ငါကမင်းရဲ့ ကျွန် မဟုတ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အားနဲ့ အော်လိုက်တဲ့အသံကြောင့်၊ ကျွန်တော် အပြောင်းအလဲ ကြောင့် အံ့သြသွားပုံရတယ်။ ဖွင့်ထားတဲ့ လက်ထဲကစာအုပ်ကို ဆောင့်ခနဲ ယောင်ပိတ်လိုက်ပြီး သေချာတဲ့မျက်ဝန်းနဲ့ ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ဒေါသ၊ မာနမျက်လုံးတွေနဲ့ ဘယ်မှာ ကြာကြာ ဆိုက်ကြည့်မှာလဲ။ သူ ခေါင်းကို ငုံ့သွားတာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နင် ငါ့ကို စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲလားဟယ်...” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာ... စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲလား ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           စကားဆုံးတော့ ကျွန်တော် အော်ရယ်လိုက်ပါတယ်။ ပထမ တော့ လုပ်ပြီးရယ်တာပါ။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုက ဘယ်လို ဖြစ်တယ်ရယ် မသိဘူးကျွန်တော့်ရယ်သံတွေကို ရပ်လို့မရတော့ဘူး။ ဟား... ဟား.. ဟား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရယ်သံတစ်ခုကို လိုက်ဖမ်းရင်း နောက်ထပ်ရယ်သံတစ်ခုက ထွက်လာရင်း နောက်ဆုံး ရယ်သံတွေ ဆုံးသွားတော့ ကျွန်တော် မောနေ တာပဲ။ အားတွေလည်း ကုန်သွားသလိုပဲ လက်တွေဘာတွေ တုန်ယင်လာ တယ်။ သက်ပြင်းရှိုက် အားတင်းရင်း သူ့မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်တော့ သူဟာ ယုန်ကလေးတစ်ကောင်၊ ခူးခံရတော့မယ့်ဆဲဆဲ ပန်းတစ်ပွင့်၊ အရောင်ပြယ်စ သက်တံ၊ အရုဏ်တက်လာကာစ လမင်း၊ လေပြည် ကြောက်နေတဲ့ ရော်ရွက်...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “စိတ်ဆိုးနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ နာကြည်းတာ နာကြည်းတာ မိမွန်ရဲ့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစိတ်ဆိုးနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ နေရာမှာ ဆုတောင်းတစ်ခုကို ရွတ်သလို ကျွန်တော့်လေသံက သဲ့သဲ့ပေမယ့် နာကြည်းတာဆိုတဲ့ စကား လည်း ပြောရော တစ်လောကလုံးက တိရစ္ဆာန်တွေ လန့်ပြေးတဲ့ ခြင်္သေ့သံ လိုပဲ ဟိန်းသွားတာ။ ပြီးတော့ ကြောက်လန့်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ လက်မောင်းကို လည်း ဆွဲယမ်းခါပစ်လိုက်သေးတယ်။ ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေကျွန်တော် ဆတ်ခနဲ ထတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက…\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုရဲ... ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လို့ အထိတ်တလန့် ရေရွတ်တယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ဟာ ဒေါသနဲ့ ဖိုလှိုက်နေတယ်။ သူ့မျက်ဝန်းတွေက ဖြူဖွေးနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် သရုပ်ဆောင်နေတာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အမေ့ ခံထားတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ ငတ်ပြတ်နေပုံရတဲ့ သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေလို ကနထဲ ကျွန်တော် ကျွံကျသွားခဲ့တာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မခေါ်နဲ့၊ မင်း ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ ကိုရဲလို့ မခေါ်နဲ့လေ၊ ငါဟာ မင်းကျွေးနေတဲ့ အဲဒီအစာကို အငမ်းမရစားခဲ့ဖူးတဲ့ သတ္တဝါ တစ်ကောင် မဟုတ်တော့ဘူး၊ ကောင်းမြတ်ဆိုတဲ့လူကို မင်းက “မောင်”လို့ ခေါ်တဲ့လူက မင်းနှုတ်ခမ်းနှစ်စကို ကွေးချသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်လား၊ အဲဒီ နှုတ်ခမ်းမျိုးကို အရောင်တင်ပြီး ငါ့နာမည်ကို မလှောင်ချင်စမ်းပါနဲ့ ငါရှက်တယ် မိမွန်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဲဒါတွေကို ပြောမနေပါနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အိုးဟိုး... အဲဒါတွေတဲ့လား... ဟုတ်တယ်၊ ပြောရမှာပေါ့။ မင်းဟာ ငါ့အချစ်ဦးလေ၊ သူငယ်ချင်းတစ်နှစ်ဖြစ်ပြီးမှ ချစ်ရတဲ့ အချစ်ဦးလေ၊ ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံးပုံပြင်၊ ပထမဆုံး ရင်ရိပ်၊ ပထမဆုံး အဆိပ်ခွက်၊ ငါ့အရှက်ရဲ့ နာမည်လေ၊ မင်းကို ဒီစကားတွေမှမပြောရရင် ငါ အသက် ရှင်နေတာရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဟာ ဘာတဲ့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သွေးကြောတွေဟာ ဝိုင်နှစ်ဂါလံ လောက် သောက်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ သူနဲ့ကွဲပြီးတဲ့ သုံးနှစ်အတွင်း စာအုပ် တွေထဲက၊ ဟိုက ဒီက၊ လူမှုဆက်ဆံရေးက ရလာတဲ့ အတွေးစိတ် အခြေအနေ ရင့်ကျက်မှု ဘာတစ်မှ ကျွန်တော့်ဆီမှာ မရှိတော့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် သတိမရှိတော့တဲ့ သုံးနှစ် တက္ကသိုလ်ပုံရိပ်တွေဟာ ချက်ချင်း ကျွန်တော့်ရှေ့ ဘွားခနဲရောက်လာပြီး နှုတ်ခမ်းနီနဲ့ ဦးနှောက် တစ်ခြမ်းကို အနုကြမ်း စီးပစ်လိုက်တာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူနဲ့ကျွန်တော်ဟာ သူငယ်ချင်း တစ်နှစ်၊ ချစ်သူ တစ်နှစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568758448277,"sku":"","price":1620.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c78753f2-1c9e-420c-b6b5-c7c46e52d8de.jpg?v=1730210897"},{"product_id":"နီကိုရဲ-ကြက်ဖ","title":"ကြက်ဖဝထ္ထုတိုများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eကြက်ဖ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်တို့ ပြိုင်ပွဲအကြောင်းကို မရေးမီ ကျွန်တော်တို့ ရှစ်တန်း နှစ်တွင် ရရှိခဲ့ကြသော အတန်းပိုင်ဆရာ ဦးထွန်းဇော်အကြောင်းကို အရင် ရေးမှရမည် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာသည် တရုတ်နည်းနည်းစပ်သည်ဟု ကျွန်တော်ထင်သည်။ အသားဖြူဖြူ၊ အရပ် ၅ ပေ ၉ လက်မခန့်၊ ကိုယ်လုံးကျစ်ကျစ်လျစ်လျစ်တောင့်တင်း၍ ဖြောင့်စင်းသောနှာတံ၊ အတန်ငယ်ထူသော နှုတ်ခမ်းနှင့် မျက်ရစ်မပါဘဲ စူးရှသွယ်လျသည့် မျက်ဝန်းများကို ပိုင်ဆိုင်သည်။ ဆရာ့ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အထူးခြားဆုံးမှာ စူးရှသွယ်လျသော မျက်ဝန်းများပင် ဖြစ်သည်။ ဆရာသည် စကားနည်းသည်။ Text Book မကိုင်၊ မြေဖြူခဲ တစ်ချောင်းကို တိုက်ပုံအင်္ကျီထဲ ထည့်ထားသည်။ ဒတ်(စ်)တာ ရှာမတွေ့ လျှင် တခြားဆရာတွေလို မတ်တတ်ရပ်ခိုင်းတာတို့၊ ဆူတာပူတာတို့မလုပ်ဘဲ သူ့တိုက်ပုံအင်္ကျီလက်နှင့်ပင် ပွတ်ဖျက်ပစ်လေ့ရှိသည်။ ဒါကို ဆရာမတစ်ယောက်က “တပည့်တွေရှေ့မှ လုပ်တာဆိုတော့ တပည့်တွေကို နည်းကောင်းတွေ သင်ပေးနေတာပေါ့” ဟု ခနဲ့သည်ကို ဆရာက ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အရေးမကြီးတာကို အပြစ်မရှာဖို့ရယ်၊ လေးဆယ့်ငါးမိနစ်ပဲ ရတဲ့ အချိန်ထဲမှာ Dusterကို အချိန်မပေးနိုင်တာကြောင့်ပါ၊ ဝတ္ထုဖတ်ပြီး ဆီး ထုပ် စားပြတာလောက်တော့ မဆိုးဘူးထင်တာလည်း ပါတာပေါ့၊ ကောင်းတော့ မကောင်းဘူးပေါ့လေ” ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ဆရာသည် စကားနည်းပြီး အနေအထိုင် ခွကျသည့်အပြင် မည်သည့်ဆရာနှင့်မျှလည်း မတည့်ဟု ကျန်ဆရာမများက ဆိုကြသည်။ ဆရာက ဒီနှစ်မှ ကျောင်းပြောင်းလာခြင်းဖြစ်ပြီး ရောက်ရောက်ချင်း ရှစ်တန်းတစ်ဆောင်လုံးမှာ အညံ့ဆုံးဖြစ်သော ကျွန်တော်တို့အတန်းကို အတန်းပိုင်အဖြစ် ရခြင်းဖြစ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာသည် စာသင်နေစဉ် စကားပြောတာတို့၊ အစာစားတာတို့ကို ဆူလေ့မရှိပါ။ ကျောင်းစိမ်းမဝတ်တာကိုလည်း ဆူလေ့မရှိပါ။ “ကျောင်းစိမ်း ဝတ်ထားရင် မင်းတို့ကို ကျောင်းသားမှန်းသိမယ်၊ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် အကူ အညီပေးမယ်၊ နေရာပေးမယ်၊ ဦးစားပေးမယ်၊ ကိုယ့်အတွက် အတိအကျ အကျိုးပေးတဲ့ကိစ္စကြီးကို မလုပ်ချင်တာတော့ မင်းတို့သဘောပဲ” ဟုသာ ခပ်ဆတ်ဆတ်ပြောသည်။ ကျွန်တော်တို့အတန်းသည် ကျောင်းစိမ်းမဝတ် လျှင် အပေါ်တစ်မတ် အောက်တစ်မတ်ပေးရသော A ခန်းလောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းစိမ်းပျက်ကွက် မရှိခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆရာသည် ဆရာမတွေနှင့် မတည့်တာဟု ပြောသူက ပြောကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာက ကျွန်တော်တို့ကို သိပ်မရိုက်တတ်သော်လည်း ဆရာ၏သေးငယ်ကျဉ်းမြောင်းစူးရှလှသော မျက်ဝန်းဒဏ်ကို ကျွန်တော်တို့ မခံနိုင် ပါ။ ထို့ကြောင့် ဆရာ့ကို ကြောက်ကြပါသည်။ ဆရာကတော့ သူ့ကို ကြောက်ဖို့ တစ်ခါမျှမပြောဘူးပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အခု ကျွန်တော်တို့ဆရာက ကျောင်းတက်ပြီး သုံးလခန့်သာ ရှိ သေးသည်။ ကျွန်တော်တို့အတန်းကို သူ့သဘောနှင့် သူ စာမေးပွဲစစ်ချ လိုက်သည်။ ကျွန်တော်မှတ်မိသလောက် တစ်ယောက်မှ မအောင်ပါ။ သို့သော် ဆရာသည် စိတ်လည်းမဆိုး၊ ရိုက်လည်း မရိုက်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီလို အဖြေမှန်ကိုသိရတာ ဝမ်းသာတယ်ဟေ့၊ ငါက ဒါမျိုးမှ ကြိုက်တာ၊ ကဲ.... အင်္ဂလိပ်စာတစ်ဘာသာတည်းကို အမှတ်အများဆုံး ၁၂ မှတ်ရပြီးကျတဲ့ ပထမရကျောင်းသား ထစမ်းဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း ကျော်ဦးက စပ်ဖြဲဖြဲနဲ့ ထပါတယ်။ ဆရာက ကျေနပ်သလို ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကဲ... ပြီးတော့ ဘာသာစုံကျတဲ့ထဲမှာ ဘဲဥက နှစ်လုံးရတဲ့ စန္ဒာ လင်းလက် ဆိုတာ ထစမ်းဟေ့ မြင်ဖူးထားချင်လို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော်တို့ အတန်းထဲမှာ ရုပ်အချောဆုံးဟု အားလုံးက သိထား သော စန္ဒာက ထရပ်သည်။ သူလည်း ရယ်လျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကဲ ... စန္ဒာလင်းလက်၊ ကျော်ဦးဘေးမှာ သွားထိုင်၊ ကျော်ဦးက အတန်းထဲမှာ အတော်ဆုံးဆိုတော့ အညံ့ဆုံးဖြစ်တဲ့ စန္ဒာကို ဆရာလုပ်တော့၊ စန္ဒာ စာမရရင် စာမှားရင် စန္ဒာလင်းလက်ကို မရိုက်ဘူး၊ သူ့ဆရာ မင်းကိုရိုက်မယ် ကျော်ဦး၊ ငါပြောတာ နားလည်လား၊ ကဲ...မကြည်မာ ဒုတိယရတယ်၊ ထစမ်း” အဲဒီလိုနဲ့ ဆရာက အဆင့် (၁) နဲ့ (၅၉)၊ (၂) နဲ့ (၅၈) စသည်ဖြင့်တွဲပေးသည့်အတွက် ကျွန်တော်တို့အတန်းထဲမှာ ဆရာတပည့် စုံတွဲအစိတ် တိတိ ရှိပါသည်။ ဆရာများက တပည့်များကို အနားတွင်ထားကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာ့စည်းကမ်းက ဆရာမှားလျှင် တစ်ချက်၊ တပည့်မှားလျှင် ငါးချက် ရိုက်လေ့ရှိသည်။ တပည့်မှားလျှင် ဆရာက ဝင်ဆို ဝင်တိုက်ပေးပြီး ဆည်ခွင့်မရှိ။ အရိုက်ခံရဖို့သာ ရှိသည်။ ဆရာမှားလျှင် တပည့်က ပင်ဖြေ ပေး၊ ဝင်ဆို၊ ဝင်တိုက်ပေးပြီး ကယ်၍ရသည်။ ထိုအခါတွင် တပည့်က ဆရာဖြစ်ပြီး ဆရာက တပည့် ပြန်ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဆရာ့ကို မကြိုက်သော တပည့်များမှာ ဆရာစာမရတာနှင့် ကြုံသောအခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ ဆရာပြန်ဖြစ်ရေးကို မပြတ်ချောင်းနေကြတတ်သလို ဆရာမှ စာမရ၍ တပည့်ပြန်ဖြစ်နေသော တပည့်ကလည်း ဆရာပြန်ဖြစ် အောင် စာကျက်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုစနစ်ကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ဘတ်ချေး (အီး) အခန်းမှာ ပထမ ခြောက်လပတ်တွင် ကျဝံ့သူမရှိ၊ စံချိန်ကို တင်နိုင်ခဲ့လေသည်။ ထိုခြောက် လပတ် စာမေးပွဲတွင်လည်း ဆရာက ထုံးစံအတိုင်း အဆင့်များကို ခေါက် ချိုးချိုးပြီး တွဲပေးခဲ့ပြီး ဆရာတပည့် စုံတွဲ (၂၅) တွဲနှင့် စာသင်စေပြန်ပါ သည်။ ထိုအထဲတွင် ကျွန်တော်၏ တပည့်လုပ်ရသူက ရင်ရင်အိဆိုသော ကောင်မလေးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုရင်ရင်အိမှာ ဝတုတ်မကလေးဖြစ်ပြီး ဉာဏ်ကလည်း ထိုင်းလေ သည်။ ရယ်လိုက်လျှင် ကလေးလေးနှင့် တော်တော်တူပြီး ငိုလျှင်တော့ ဘီလူးမပေါက်စနဲကလေးနှင့် တူ၏။ ထို့ကြောင့် ရင်ရင်အိသည် အမြဲတမ်း ဘီလူးမကလေး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မိန်းကလေးမို့ ကျက်စာများတွင် ကျက်အားကောင်းသောကြောင့် ကြောင်နှစ်ကောင်စာအုပ်တိုက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမသိသာသော်လည်း တွက်သည့်ချက်သည့် နေရာတွင်မတော့ အတော်လေး ကို ဒုံးဝေးပါသည်။ သင်လေမှားလေ မသင်ဘဲထားတော့ ဘာမှမသိလေ ဆိုသည့်အထဲတွင် ရင်ရင်အိသည် ထိပ်ဆုံးမှ ရှိလေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော် ဒီအခါ ကျောင်းသားဆရာတွေထက် ပို၍ကြိုးစားရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာလုပ်ပေးထားသော system က တပည့်မှားလျှင် ဆရာကို အားရပါးရတွယ်သော system ဖြစ်သဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ထက် သူ့ကို ပို၍ အားထုတ်ရပါသည်။ ထိုအခါတွင် စာတစ်ပုဒ်ကို ကိုယ့်အတွက် အရကျက် ဖို့အပြင် သူနားလည်အောင် ပြောဆိုသင်ပြရသည့်အတွက် ပုံမှန်စာကျက်ခြင်းထက် ငါးဆလောက် အားထုတ်ရလေသည်။ ကျွန်တော်က ဥပမာ ဥပမေယျမျိုးစုံဖြင့် သူ့ကို သင်ရသည့်အတွက် ထိုစာတစ်ပုဒ်မှာ ကျွန်တော့် အတွက်တော့ ဖွတ်ဖွတ်ညက်ညက်တင်မက ဒွတ်ဒွတ်ဒွက်ဒွက်ပါ ကြေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နင်ကလည်းဟာ လက္ခဏာတူတာတွေကို မြှောက်ရင် အပေါင်း ဟာ၊ မတူတာမြှောက်ရင် အနုတ်၊ ဒါလေးကို နင်သိထားရင် ဘယ်လို လုပ်မှားတော့မှာလဲ၊ ဒီမှာ + 3နဲ့ + 9 ကိုပေါင်းရင် ..” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          + “12\" \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကဲ ... ဟုတ်နေပြီပဲဟာ၊ +7 နဲ့ +4ကို မြှောက်ရင် ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အင်း ... ဟို ..+1+21” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “OK... OK... -6 နဲ့ - 8 ကို ပေါင်းရင် ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရင်ရင်အိပုံစံက တွေဝေသွားသည်။ ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြီးတော့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟို (-)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာ...” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မဟုတ်ဘူး (+)” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။ ကျွန်တော်က (-) ကို ဘာ ဟု အော်လိုက်တော့မှ (+) ဖြစ်သွားခြင်းဖြစ်သည် မဟုတ်လား။ လက္ခဏာ နှစ်မျိုးတည်းရှိတာမို့ ဒါ ရမ်းသောအဖြေမှန်ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နင့်ကို ငါ ပြောထားတယ်ဟာ၊ လက္ခဏာတူရင် (+)၊ မတူရင် (-) ဆိုတာ၊ ဒီမှာ အနုတ် အနုတ်ချင်း တူနေတော့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အနုတ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် လဲသေချင်စိတ်သာ ပေါက်သွား၏။ စာသင်လျှင် ဒေါသနှင့် သင်၍မရကြောင်း ကျွန်တော်သိသဖြင့် ဒီနေ့ ထူပူအူပြီး ရူးရူးကြောင်ကြောင် ရင်ရင်အိကို လမ်းကြောင်းပြောင်း၍ သင်ရသည်။ (+) နှင့် (-)ကိစ္စကို မသင်တော့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ ထို (+) နှင့် (-)ကို သူသိအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုသည့်စိတ်က ကြီးစိုးနေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆရာက ဘောမှာ တွက်ချက်ပေးရသည့်အခါ ကျွန်တော်ကမှန်ပြီး သူက ခဏလေးမှားတာနှင့် ကျွန်တော် ငါးချက် အတီးခံရတော့မည်။ နောက်ဆုံးမှာ (+)နှင့် အနုတ်အတွက် အကောင်းဆုံးဥပမာကို ရရှိသွား၏။ ကျွန်တော် အရမ်းပျော်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကဲ ... နင့်ကို ငါ ဥပမာတစ်ခုပေးမယ်၊ သူငယ်ချင်းကို (+) ဆရာတွေရော အိမ်က အဖေ အမေတွေရောက ခွင့်မပြုတဲ့ သမီးရည်းစား ဆိုရင် (-) ဟုတ်ပြီလား၊ ရည်းစားထားရင် အကုန်ဒုက္ခရောက်တာပဲပေါ့။ ဟုတ်လား” လခက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cspan\u003e \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568762904725,"sku":"","price":4050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a8fac493-bfea-4e40-b06d-93a702da5124.jpg?v=1730211015"},{"product_id":"နိုလှိုင်း-ငြိမ်နေတဲ့လေထဲ","title":"ငြိမ်နေတဲ့လေထဲ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eငြိမ်နေတဲ့လေထဲ\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e(၁)\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          ပြန်ရေတွက်ကြည့်တော့လည်း မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသွားခြင်း ပဲ။ အမှောင်ထဲ၊ အလင်းထဲ အသက်မဲ့နေ အသက်ရှိ အခြေအနေများ ခြားနားသွားခြင်းပဲ။ ညထဲ အစွန်းတစ်ဖက်နဲ့ အဆုံးတစ်ဖက်အကြား တိတ်ဆိတ်စွာရပ်နေရခြင်းပဲ။ ရှင်ခြင်းနဲ့ သေခြင်းဟာ အလင်းနဲ့ အမှောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြား ဆန့်ကျင်ဘက်လို နီးကပ်စွာရှိနေကြမယ်။ နောင်တမှာ နောင်ဘဝ များစွာတိုင် နောက်ထပ် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်တွေ့ဆုံကြလိမ့်ဦးမယ် ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ပဲ။ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မျှော်လင့်လျက်နဲ့ပဲ နွေထဲ အရိုးထိအောင်အေးခဲ ရူးနေလည်း ညမှာ အရိပ်အယောင်လေးမျှမမြင်ရ၊ မှုန်ဝါးကျန်နေရတဲ့ ဘဝအပိုင်းအစ အဖြစ်မျှ။ အဖေနဲ့ သားဘဝ နောင်ဘဝမှ နောက်တစ်ခါ ပြန်လည် ဆုံတွေ့ခွင့်ရမယ်။ နောက်တစ်ဘဝ နောက်မှ ပြန်လည်ပျော်ရွှင်ရမယ်။ အခုက အရင် အခြေ အနေ ပြန်မြင်ယောင်တိုင်း လွမ်းနေရ ဆွေးနေရတယ်။ အခု ခဏလေး နေရာတင် ရပ်နေရသေးတယ်။ အမှောင်မှာ ဆက်လက်ရပ်နေဖြစ်လည်း အမှောင်ဟာ နောက်ဆုံးတော့လည်း ဆက်လက်မှောင်နေဦးမှာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အခု အပြင်ဘက်က အမှောင်အတိုင်းဆို ညဟာ အတော်နက်နေပြီ။ ညထဲ လမ်းမီးတိုင်အောက်က မီးရောင်ပျပျကွက်လပ်ထဲ တိတ်ဆိတ်မှု အရိပ် ထင်နေ။ တိတ်ဆိတ်မှုထဲ အတိတ်ပဲမြင်လို့ ။ မြင်နေရတဲ့ လမ်းမီးတိုင်အောက်ဆီ လူကမရောက်ပေမဲ့လည်း စိတ်ကို အလင်းထဲ တတ်နိုင် သလောက် လွှတ်ထားချင်နေမိတယ်။ မလိုအပ်ဘဲ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ လမ်းမီး တိုင်ဟာ လင်းလွန်းလှစွာ။ လင်းဖို့ လိုအပ်နေခဲ့တာလည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နေနိုင်ပါရဲ့။ မီးရောင်မှာ ပိုးမွှားတွေကစ စိတ်ကွယ်ရာအဆုံး ပျော်ရွှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျေနပ်သလိုသာ နေသွားနိုင်ကြ၊ အခုမြင်နေရတဲ့ အမှောင်ခြမ်းကနေသာ စိတ်ကူးနဲ့ လှမ်းမျှော်ကြည့်နေရတယ်။ ခြင်တွေ သီးထနေအောင် ခဲနေတယ်။ ခဲနေတဲ့ ခြင်တွေ ပျံဝဲနေတာ ရေးရေးမြင်နေရလည်း မြင်နေရရုံလောက်နဲ့ ခြင်တွေက အဝေးပျံသန်း ထွက်ခွာသွားမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မျှော်လင့်ခြင်းကို တွင်းဆုံးရောက်အောင် ဆွဲချသွားမယ့် အမှောင်ပဲ။ အမှောင်မှာ လခြမ်းပဲ့လို ထွန်းလင်းနေခဲ့ပုံနဲ့။ ငုတ်တိုင်မှာ တည်းတည်း လေးသာ ကျန်နေတော့တဲ့ မီးစာလိုပဲ လူ့အသက်တွေက ကုန်လွယ် ပျောက် လွယ်လွန်းလှပေါ့ ။ မီးတောက်ဟာ အချိန်မရွေး လွင့်ထွက်ပျောက်ကွယ် သွားနိုင်မှုမျိုးနဲ့ တောက်လို့။ အချိန်မရွေး ငြိမ်းသွားနိုင်လောက်တဲ့ မီးတောက် ကလေးကိုပဲ ဘေးက လေငြိမ်ပေးနေရပုံတွေလည်း ဖြစ်လို့။ အခု လေကို ရှူသွင်းပုံ ပိုပိုခက်လာတယ်။ သိပ်(မိုက်)တဲ့ ညတွေပဲ။ သိပ်မိုက်ခဲ့တဲ့ ညတွေပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စီးကရက်မီးခိုးတွေက ငြိမ်နေတဲ့လေထဲ တိုးတက်ကာအသွား အနား မှာ တစ်ယောက်ယောက် ရပ်နေခြင်းဟာ အမှောင်ထဲ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာတော့ မရှိလည်း မအိပ်သေးဘူးလား အဖေ့ကို လှမ်းမေးနေမိတယ်။ပြောစရာစကားတွေက ရင်ထဲမှာ လေထဲမှာ ဖြစ်လာ၊ ရောက်လာ၊ ပြောဖို့ ကြိုးစားလာ အားယူပြောနေရ။ ညက အတော်နက်နေခဲ့ပြီ။ ဝရန်တာပေါ်က တိတ်ဆိတ်နေမှုကို ချေဖျက်ဖို့ ကြိုးစားနေရတာဟာလည်း စကားလုံးတွေ ပျောက်ပျောက်နေတတ်ပြန်တဲ့ အကြောင်းပဲ။ ဟိုးအဝေးကြီးကို ငေးကြည့်နေလို့မရ၊ ကောင်းကင်ထဲ ကြယ်ကြွေချိန်ခဏ ပြန်လွမ်းနေရ၊ ရှေ့က မြင်နေ ကွယ်နေတဲ့ တိုက်တန်းပေါ် ကျော်ကြည့်လို့ လွမ်းနေ ဆွေးနေရတယ်။ အမှန်က အဝေးက အမှောင်ထဲ ဘယ်တော့မှ ကြယ်မကြွေ၊ ကိုယ်စီ အလွမ်း အဆွေးတွေပဲ မြင်နေ၊ လရောင်သဲ့သဲ့မျှပင်မရှိလည်း အတိတ်ထဲ အရိပ်မြင် နေဦးမလား၊ အဖေ ကြေကွဲ နာကျင်နေမလား တွေးကြည့်နေမိတာ။ နှစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေဖြစ်တာကလည်း အဖေ့ကို စကားတွေ ပြောပေးဖို့ ပိုပိုလိုအပ်လာတဲ့အကြောင်းများပဲပေါ့။ အဖေလည်း စိတ်လိုလက်ရ စကား ပြောပြောချင်နေသလိုပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီလိုနဲ့ စကားတစ်လုံး နှစ်လုံး ထပ်ပြီး ထွက်ကျလာတယ်ဆိုရင် လည်း နောက်ထပ် မအိပ်သေးဘူးလား အဖေပဲ ဖြစ်နေဦးမှာပဲ။ အဖေ လည်း နေရာမှာရပ်နေ၊ ဟိုးအဝေးကြီး ရပ်ကြည့်နေတုန်း။ ပြောဖို့ စကားလုံးတွေလည်း ကြိုးစား အားယူနေတုန်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ညဘက်ဆို ညနက်တဲ့အထိ မအိပ်ဖြစ်တာလည်း ကြာပြီ။ တိုက်ခန်း ဝရန်တာရှေ့ စီးကရက်မီးခိုး လွှင့်ထုတ်နေတတ်တဲ့ ညများထဲ အဖေဟာ ဝရန်တာရောက်ရောက်လာ၊ စကားလာပြောပြော နေတတ်တယ်။ အိမ် အတွင်းထဲမှာတော့ အမေနဲ့ မိသားစုတွေ ညနက်ထဲ အိပ်နေ၊ တစ်နေ့တာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေမှုအကြား အနားယူနေလိမ့်မယ်။ ကိုယ်စီ ဘဝအမောများ အလွမ်းနေ့များ သောကနေ့ များစွာထဲ ဝရန်တာရှေ့ ထွက်ထွက်လာနေကျ အဲဒီနေ့များမှာ အဖေလည်း ညနက်ထဲ အိပ်ရာပေါ် တစ်ကိုယ်တည်း တော်တော်နဲ့ အိပ်မရ၊ ဝရန်တာဘက် စကားလာထွက်ပြောနေရတယ်။ အမှတ်တရ ညများပါပဲ။ အမှတ်တရညများစွာထဲ၊ ဘဝထဲ၊ သောကထဲ ကျန်းမာရေးကိစ္စ လောကဓံကိစ္စ မွန်းကျပ်နေမှုများထဲ ခေတ္တခဏ အနား ယူခွင့်ရတဲ့ ဝရန်တာညများပဲ။ အဖေ့ကိုပြန်အမှတ်ရ၊ ပြန်လွမ်းနေရ၊ မေ့မရ ညများပါပဲ။ အဖေက တစ်ခါတလေလည်း စီးကရက် တောင်းသောက် တတ်တယ်။ တောင်းတဲ့အခါတိုင်းလည်း ကျန်းမာရေးအကြောင်းနဲ့ ချီတုံချတုံ ဆုံးဖြတ်မရလည်း စီးကရက်တောင်းတိုင်း ပေးဖြစ်ခဲ့တာချည်းပဲ။ ပေးလိုက် မိခဲ့တာချည်းပဲ။ အခု ပြန်လွမ်းနေရသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆင်ကြီး ဂဠုန်ချီ သီချင်းနဲ့ ငယ်ဘဝဟာ ဝေးလွန်းနေပါသေး တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလတ်တလော အဖေဆေးရုံ စတက်ဖြစ်ရတဲ့ ရက်များ အဖေ့သောက နေ့ရက်များမှာ ကိုယ်စီလည်း ဓားသွားပေါ် မွန်းလို့ ။ အဖေဟာ ဆေးရုံပေါ် ရောက်သာလာခဲ့ရတယ်၊ နောက်ဆုံးအခြေအနေအထိလည်း ဆေးရုံမတက် ချင်စိတ်နဲ့ တင်းထားနေခဲ့ပုံပဲ။ ခံစားနေရတဲ့ ဝေဒနာကို တောင့်ခံနေခဲ့ တာကလည်း ဆေးရုံရောက်မှ ပိုပိုဆိုးလာတဲ့ ဒဏ်ရာတွေပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၃)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖေ ဆေးရုံတက်နေရတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းဟာ တယ်လီဖုန်းထဲ အေးစက်စက် ဝင်လာခဲ့တာ။ မိုးတွေ ချက်ချင်းညိတက်လာခဲ့တာပဲ။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ကလည်း တစ်မြို့တည်းဆိုပေမဲ့လည်း တစ်နေရာ စီ အစွန်အဖျားမှာချည်းပဲဖြစ်ဖြစ် နေတတ် ရောက်နေတတ်တယ်။ မကောင်း သတင်းဟာ ထစ်ခနဲရှိတာနဲ့ တန်းခနဲရောက်လာတော့တာပဲ။ ပျော်စရာ သာ လူ့ဘဝမှာ ရှားပါးလာ၊ တင်ကူးကာ ပျော်ရွှင်ပြမှရလည်း ဝမ်းနည်း စရာတွေက အချိန်မရွေး ကိုယ့်ထံ အလစ်အငိုက်ဖမ်း ရောက်လာနေတတ် တာ။ ဓာတ်ပုံတွေထဲ စာအုပ်တွေထဲ ရုပ်ရှင်ထဲကအတိုင်း ဘေးပတ်ဝန်း ကျင်မှာလည်း ကြုံနေကျ အဖြစ်အပျက်တွေအတိုင်းပဲ အခုသတင်းက သွေး ဆုပ်ဖြူရော်လို့။ မြင်နေတွေ့နေ ကြားနေတဲ့ အရာတွေအားလုံး စိတ်မှာ ပြာစင်းသွားတယ်။ ဖုန်းခေါ်သံမှာ တကယ့်ဇာတ်လမ်းထဲ ကိုယ်တိုင်ပါဝင် သရုပ်ဆောင်နေရသလို တိုက်ဆိုင်နေမှုဟာ အချိန်ကိုက်ရောက်လာ ရုပ်ပုံတွေ အစဉ်လိုက် လိုက်လာ အပြင်မှာ ရုပ်ရှင်တကယ်ရိုက်နေရသလို လူ့ဘဝ ရိုက်ကွင်းကြီးထဲရောက်လာ။ ရောက်ရာနေရာက ပြေးလာရတယ် ။ ဆေးရုံ ဘက်ကိုပဲ အာရုံစိုက် အမြန်ပြေးလာခဲ့ရတယ်။ ဆေးရုံ သံခုတင်ရှိရာဆောက်တည်ရာမရတဲ့စိတ်နဲ့ တစ်ခုခုကို မမြင်ရမချင်း သွေးအေးမှာ မဟုတ် တဲ့စိတ်နဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အပြင်မှာ မိုးပိုသည်းလာပုံရတယ်။ အပြင်မှာ မိုးက မစဲသလိုပဲ ရွာနေ သလိုပဲ ဇာတ်လမ်းထဲကအတိုင်းဆို ငိုချပစ်လိုက်ဖို့ပဲ။ အဖေက ဆေးရုံ ခုတင်ထက်မှာ မောနေတယ်။ အောက်ဆီဂျင် ပေးထားပုံလည်းရတယ်။ အားယူနေတဲ့ ရင်ဘတ်အနိမ့်အမြင့်ဟာ ဟိုးအဝေးကြီးက ပြေးလာခဲ့ရတဲ့အဝေးရောက်သားတစ်ယောက်အဖြစ်လို ထင်ရ၊ အပြစ်လို့ထင်ရ၊ မောပန်း မို့မောက်လို့။ နောက်မကျသေးဘူးဆိုတဲ့ အသိက လက်တွေ့မှာ အတော် အတန် စိတ်သက်သာရာ ရနေပေမဲ့ အရေးပေါ်အခန်းထဲ ယောက်ယက်ခတ် လူတွေကြား လိုက်ပါ ယောက်ယက်ခတ်ရ၊ တစ်နေကုန် နောက်ထပ် တစ်နေ့ တစ်ရက်ထိ။ ဆိုပါစို့ စိတ်မှာ..လွှတ်ချပစ်လို့မရတဲ့ ပူပန်နေမှုတွေကို။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၄)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆေးရုံပေါ် ရက်အတော်ကြာတဲ့အထိ အဖေလည်း အားယူပြုံးရွှင် အောင်နေလို့။ ကျန်တဲ့ဘဝအပိုင်းအစ အပြင်လောကမှာ ဖြစ်နေတဲ့ အဆင် မပြေမှုတွေကို ကြိုးစားမေ့လို့။ ငွေကြေးကိစ္စထက် မိသားစုနှလုံးသားတွေ ပွန်းပဲ့ယိုင်နဲ့ မသွားစေဖို့ကိုပဲ အားစိုက်ရ၊ အဖေအားယူနေရတဲ့ ရက်တွေပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောကကြီးထဲ ကမ္ဘာထဲ အဖေရှိနေသေးတာကပဲ ကုသိုလ်အကျိုးလို့ ထင်ရ တဲ့အထိ ကျန်တာတွေလည်း အမှုန်အမွှားတွေအဖြစ်သာ မြင်ရတဲ့ ရက်တွေ ပဲ။ ဒီရက်တွေမှာတော့ သေနေ့မစေ့လို့သာ လူကရှိနေရတယ် အဖေရှိနေ သေးတာ စိတ်ကသိနေရလည်း အဖေ့ကျောက်ကပ်က လုံးဝ မကောင်း တော့ဘူးဆိုတာ သေချာသွားတယ်။ ဆေးရုံမှာ အဖေ့အတွက် ကျောက်ကပ် တစ်ခုကလွဲ၊ ကျန်တဲ့အစိတ်အပိုင်းများ ပြန်လည် နာလန်ထူအောင်ကိုပဲ အတော်အားယူကြိုးစားရတဲ့နေ့များ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စိတ်ထဲ ဆေးရုံကပြန်ဆင်းတဲ့အခါ သယ်ယူသွားရဦးမယ့် အနာဂတ် ထဲ အဖေ့နေ့ရက်များ။ အဖေနဲ့မိသားစု ဆက်လက်ယှဉ်တွဲလျက် လူ့ဘဝ အဖြစ် အမှတ်တရနေ့ရက်များစွာ နေရဖို့ ကြိုးစားတွေးယူနေရတယ်။ မနက် ဖြန်တွေဟာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရေးသားခွင့်မရလည်း ရောက်လာရတော့မှာ။ နာတာရှည်တော့မယ့် နာလန်ထလူနာတစ်ယောက်အတွက် အကောင်းဆုံး ဆိုတာတွေလည်း စဉ်းစားလို့ အခြားအဆင်ပြေစေမယ့်နည်းလမ်းများလည်း ကြိုးစားကြည့်လို့ အဖေလည်း နေလို့မကောင်းတဲ့ ကြားကနေပဲ မိသားစု အတွက် ကိုယ့်အတွက် အခြေအနေတစ်ခုကို စီစဉ်နေရတယ်။ လူ့အဖြစ် များစွာထဲ လူ့လောက၊ လူ့လောကဓံများကြား လူတိုင်း တွေ့ကြုံခံစားနေ ကြတယ်ဆိုလည်း ကိုယ်တိုင် အစီအစဉ်မကျတဲ့ လူ့ဘဝနဲ့အတွေ့ အနည်းနဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568763363477,"sku":"","price":1800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_822437ea-6394-44cd-bff8-f860393fbb2b.jpg?v=1730211029"},{"product_id":"နှင်းဦး-နေပူရွာလူသတ်မှု၀ထ္ထုတိုများ","title":"နေပူရွာလူသတ်မှုဝထ္ထုတိုများ","description":"\u003cp\u003e          အထက်အောက် စုန်ဆန်သွားလာသမျှသော သင်္ဘောများ၊ ကုန်လှေများ ရပ်နားဆိုက်ကပ်ရာ ဆိပ်ကမ်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည့် အလျောက် ကုန်ကောင်း၊ ကုန်သန့်မဟုတ်သည့် ဘိန်း၊ လှော်စာနှင့် အရက်သေစာ စသည့် ဥပဒေမဝင်သည့် ပစ္စည်းများ အဝင်အထွက် အများဆုံးလည်း ဖြစ်၏။ စစ်ကိုင်း၊ မုံရွာ၊ သပိတ်ကျင်း စသော ဒေသများမှ တောခိုအလံဖြူ၊ အလံနီ၊ ရဲဖြူတို့နှင့် ၎င်းတို့ဆက်သားအစ အဝယ်တော်အဆုံး ဝင်ထွက်သွားလာရာ အပေါက်ဝကြီး တစ်ခုလည်း ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဧရာဝတီကမ်းရိုး တစ်လျှောက်တွင်ကား ဧရာဝတီ သင်္ဘော ကျင်း အလုပ်သမား စခန်းများ၊ ဘီအိုစီ အလုပ်သမားရုံများ၊ အစိုးရ စက်ရုံနှင့် ဂိုဒေါင်များ၊ သစ်စက်၊ သံရေကြိုစက် စသည်များ ရှိပေသေးရာ၊ အထက်ပါ ဌာနအပိုင်ကို တာဝန်ခံ စီမံအုပ်ချုပ်နေရသော ဌာနပိုင် တစ်ဦး၏ တာဝန်ကား အဘယ်မျှ ကြီးလေးလှမည်ကို စာဖတ်သူတို့ စဉ်းစားနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ဆိပ်ကမ်းလုံခြုံမှု၊ သာယာမှု၊ ငြိမ်ဝပ်ပိပြားမှုကို မျက်ခြည်မပြတ် အကဲခတ်လျက် စောင့်ကြပ်နေရသည်အတွင်းက ရာဇဝတ်မှု ပပျောက်ရေး တာဝန်များကို မလစ်ဟင်းရအောင် ဆောင်ရွက် နေရပေသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ကျွန်ုပ်ကား အထက်စိန်ပန်းရဲဌာန၏ တာဝန်ခံပြီး အုပ်ချုပ်ခဲ့ ရသော ဌာနာပိုင် တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။ ဌာနသို့ရောက်ရှိ၍ တစ်လ မျှအကြာတွင်ပင် ကျွန်ုပ်သည် အောက်ဖော်ပြပါ လူသတ်မှုကို စတင် ရင်ဆိုင်ရပေတော့သည်။ အသစ်စက်စက် ပူပူနွေးနွေး ဌာနာပိုင် တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မနက်မိုးလင်းလာပြီဆိုလျှင် အမှုသည်ကို ဂါတ်တဲပေါ်၌အမြဲတွေ့ရသော ဌာနတွင် မမျှော်လင့်သော ထိုလူသတ်မှု တိုင်ချက်ကို ပထမဆုံး ကြားလိုက်ရပေသည်။ လူသတ်မှုကား အမှုကြီးများ အပါ အဝင် ရာဇဝတ်မှုမျိုးဖြစ်၍ ပေါ်ခဲလေမျှသော အမှုမျိုးလည်း ဖြစ်သော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင့် ရဲအရာရှိတစ်ဦးအနေဖြင့် ရင်လေးစရာပင် ဖြစ်သော်လည်း မိမိအရည်အချင်းကို ပြရန်အတွက်လည်း များစွာကောင်းသော အမှုမျိုး ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူသတ်မှုကား ကျွန်ုပ်မကျွမ်းကျင် မပိုင်နိုင်သော အမှု ဖြစ်၏။ ယခင်အခါများက သုံးလေးမှုကို ကိုင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ၎င်းအမှု များမှာ လူသတ်သမား၏ မပိရိမှုများကြောင့် ဦးနှောက်မသုံးလိုက်ရဘဲ အလွယ်တကူနှင့်ပင် ဖမ်းဆီးရမိခဲ့ပေ၏။ နက်နက်နဲနဲ မတွေးတောခဲ့ရဘဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်တစ်ခွန်း မြောက်တစ်ခွန်း မေးရုံဖြင့် ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်ချည်း ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယခုဖော်ပြလတ္တံ့သော လူသတ်မှုကား ကျွန်ုပ် တွေ့ခဲ့ဖူးသမျှ လူသတ်မှုများထဲတွင် အနက်နဲဆုံး အခက်ခဲဆုံးဖြစ်၍ စိတ်ဝင်စားဖွယ် ရာလည် အများဆုံးပါရှိနေကာ ကျွန်ုပ်အားလည်း များစွာသော သင်ခန်း စာများ ပေးခဲ့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုနေ့က (၁၀) နာရီထိုးသည့်တိုင်အောင် နေမပွင့်ဘဲ လောက ဓာတ်တစ်ခုလုံးကို မြူနှင်းများက သိုင်းခြုံထားလေသည်။ သစ်ရိပ်၊ ဝါးရိပ် အလွန်ကောင်းသော ဌာနပတ်ဝန်းကျင်သည် ပိုမိုမှိုင်းမှုန်လျက် ရှိနေလေ၏။ အအေးဒဏ်မှာလည်း အခါတိုင်း နံနက်ခင်းများထက် အဆများစွာ ပို၍နေသည်ဟု ထင်ရ၏။ ကျွန်ုပ်လည်း အအေးဒဏ်ကြောင့် လည်းကောင်း၊ ညဦးက ဌာနရှေ့ရှိ ဘီအိုစီကုမ္ပဏီမှ ဓာတ်ဆီ ဖုံးလွတ်များ ခိုးမှုကို လိုက်နေရသဖြင့်၊ ညဉ့်တစ်ချက်တီးကျော်လောက်မှ အိပ်ခဲ့ရသောကြောင့် လည်းကောင်း၊ အခါတိုင်းကဲ့သို့ ဌာနသို့ စောစော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568170918037,"sku":"","price":3240.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2226a7c4-b851-4957-9903-645bb659db61.jpg?v=1730211132"},{"product_id":"နတ်နွယ်-မနေ့တစ်နေ့ကရွာတဲ့မိုးမနေ့တစ်နေ့ကတိုက်တဲ့မုန်တိုင်း","title":"မနေ့တစ်နေ့ကရွာတဲ့မိုးမနေ့တစ်နေ့ကတိုက်တဲ့မုန်တိုင်း","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eစိန်ပွင့်များ၊ မိုးသောက်ကြယ်၊ နေမင်းနီ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e(က)\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          ညသည် ငွေနှင်းဖြူဖြူများ ဖျန်းပက်ထားသော်လည်း ရီမှုန်မှိုင်းပျ လျက်ရှိသည်။ သွားရမည့်လမ်းခရီးကို ပြက်ပြက်ထင်ထင် မတွေ့မြင်ရ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှင်းသက်လေပြင်းသည် ဟူးဟူးရားရား တိုက်ခက်လျက်ရှိသည်။ တောသုံးထောင်သည် သည်းထန်စွာ ညည်းရှိုက်နေသည်။ တိုက်ပွဲအဟုန် ပြင်းထန်နေသော စစ်တလင်းနှယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟော နားထောင်ကြစမ်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လွမ်းမောဆွတ်ပျံ့ဖွယ်ရာ တေးသံများပါလား။ ပါးကွက်အာဏာ သား၏ ဓားအောက်တွင် ရီဝေသော မျက်လုံးများဖြင့် အနန္တသူရိယ၊ မီးပုံဘေး တွင် ချမ်းခိုက်ခိုက်တုန်နေသော လက်ဝဲသုန္ဒရ၊ စစ်မြေတွင် မျက်ရည်များ လျှမ်းဝေနေသော ကျွန်ုပ်တို့၏ဘုရင်ကြီး နတ်ရှင်နောင်၊ ညဉ့်သုံးယံတွင် သည်းဘဝင်လှိုက်ကျွမ်းနေသော လှိုင်၊ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းများမှ လွင့်ပျံလာသော ရွှေနန်းတော်ဘွဲ့ များ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟော ဟော ကျည်ကျည်လောင်လောင် အသံတွေပါလား၊ ယုန်လိုက် သူ၊ ဖားရိုက်သူ၊ တောနေတောင်သား လယ်သမားတွေပါလား၊ ဝန်ကြီး ပဒေသရာဇာကိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သေသော်မှတည့် ကောင်း၏ တဲ့။ ဆီးဘန်းနီဆရာတော်၊ အညာ မင်္ဂလာဆောင်၊ ဘွိုင်းကောက်ဋီကာ၊ ဆရာကြီး သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကြွေးကြော်သံများ၊ သေနတ်သံများ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ကံ့ကော်တောမှ “ခေတ်စမ်း” မြို့လယ်မှ 'နဂါးနီ” တဟီတီကျွန်းမှ “တာရာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဟော တော်လှန်ပြည်သူများရဲ့ ဘဝဂ်လျှံသော တောင်းဆိုသံ၊ တော်လှန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ခ) \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နတ်တော်လ၏ ညများ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရီမှုန်မှိုင်းပျနေသည်။ နှင်းသက်လေပြင်းသည် တဟည်းဟည်း၊ ဟော စိန်ပွင့်များ၊ ပြီးတော့ မိုးသောက်ကြယ်၊ ကောင်းကင်ပြင်သည် ပန်းနုသွေး ဝင်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟော ရဲရဲနီလာပြီ၊ ထိန်ထိန်လင်းလာပြီ၊ စိန်ပွင့်များ မရှိတော့။ ရဲရဲနီသော နေမင်းကြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                                  မိုးဝေစာပေမဂ္ဂဇင်းခေါင်းကြီး၊ ၁၉၇၁ ဒီဇင်ဘာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမီးပုံကြီးနှင့် အနီးအဝေး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်ုပ်တို့သည် ခေတ်တစ်ခေတ်၏စာပေကို အကဲဖြတ်လိုလျှင် ထို ခေတ်၏ အခြေအနေများနှင့် ဆက်စပ်ချိန်ထိုး၍ အကဲဖြတ်ရပေမည်။ အထူး သဖြင့် အတိတ်ကာလစာပေကို အကဲဖြတ်ရာတွင် ယင်းခေတ်ကာလနှင့် ကိုက်ညီရပေမည်။ ယနေ့ အခြေအနေ ယနေ့ အမြင်နှင့် ဝေဖန်သုံးသပ်ခြင်း တန်ဖိုးဖြတ်ခြင်းပြုလျှင် တရားမည် မဟုတ်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           စာပေသည် ခေတ်၏ကြေးမုံဟု ဆိုထားသည်မဟုတ်ပါလား။ စာပေ တစ်ရပ်သည် ယင်းပေါက်ဖွားရာခေတ်ကိုသာ ကိုယ်စားပြု ဖော်ကျူးရပေ လိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ခေတ်တစ်ခေတ်တွင် အလုပ်သမား၊ လယ်သမားနှင့် ကျောင်းသား လှုပ်ရှားမှုများရှိခဲ့လျှင် ယင်းခေတ်စာပေတွင် ယင်းလှုပ်ရှားမှုများ၏ အရောင် များ ထင်ဟပ်နေသည်ကို တွေ့ကြရပေလိမ့်မည်။ လှုပ်ရှားမှုပမာဏနှင့် အရှိန် အဟုန်ကြီးမားလေ ထင်ဟပ်မှု အတိုင်းအတာများ ကြီးမားလေ ဖြစ်ရပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ပုံစံပြရလျှင် မီးပုံရှိလျှင် အလင်းရောင်ထင်ဟပ်မှု ရှိပေလိမ့်မည်။ မီးပုံသေးငယ်လျှင် ကျွန်ုပ်တို့၏ စာမျက်နှာများပေါ်တွင် ထင်ဟပ်သော အရောင်သည် လဲ့လဲ့ကလေးသာ ဖြစ်ပေမည်။ မီးပုံကြီးမားလျှင် စာမျက်နှာ များ ခြင်းခြင်းနီနေပေလိမ့်မည်။ မီးရောင်လုံးဝမရှိလျှင်ကား အမှောင်ဖုံးသော ခေတ်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           တစ်ခုတော့ရှိသည်။ ခေတ်တစ်ခေတ်တွင် အလျှံညီသော မီးပုံကြီး ရှိပါလျက် စာမျက်နှာများ မည်းမှောင်နေလျှင် သို့မဟုတ် ပန်းနုရောင်ကလေးမျှသာ သန်းနေလျှင်ကား၊ ယင်းစာမျက်နှာများသည် မီးပုံကြီးအနီးတွင် မရှိဘဲ ဝေးရာအရပ်တွင် သီးသီးခြားခြား အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ခေတ်စမ်းစာပေကို ကြည့်လိုလျှင် ထိုခေတ် က မီးတုတ်များကို အရင်ကြည့်ရပေလိမ့်မည်။ တာရာမဂ္ဂဇင်းကို ကြည့်လိုလျှင် ၁၉၄၆ မှ ၁၉၄၉ အတွင်း ထိန်ထိန်ညီးညီး တောက်လောင်လျက်ရှိသော နယ်ချဲ့ဆန့်ကျင်ရေး၊ အမျိုးသား လွတ်မြောက်ရေးနှင့် ဆိုရှယ်လစ်ရေးလမ်း ကြောင်းမီးပုံကြီးကို အရင်ကြည့်ရပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်ုပ်တို့၏ စာမျက်နှာများသည် တော်လှန်ရေး မီးတောက်မီးလျှံနှင့် အဘယ်မျှ နီးခဲ့သည်၊ ဝေးခဲ့သည်ကို ဆက်လက်လေ့လာကြဦးစို့ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိုးဝေစာပေမဂ္ဂဇင်းခေါင်းကြီး၊ ၁၉၇၂၊ ဇန်နဝါရီ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568806060181,"sku":"","price":5700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_627c2312-a061-4fe5-a0eb-194cb379fa91.jpg?v=1730211630"},{"product_id":"နတ်နွယ်-စာပေလောကနောက်ခံကိုဘုမ္မာ၀ထ္ထုတိုစုစည်းမှု","title":"စာပေလောကနောက်ခံကိုဘုမ္မာဝထ္ထုတိုစုစည်းမှု","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eကမ်းနားလမ်း ဟိုတယ်မှာ\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e၁\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003eဖိတ်စာကို မြင်ကတည်းက မင်္ဂလာဆောင်၏ အတိမ်အနက်ကို မှန်းမိသည်။ ဖိတ်စာ၏ တန်ဖိုးကပင် ရေခဲမုန့် တစ်ပွဲနဲ့ ကိတ်မုန့် နှစ်ခုစာ ဖြစ်သည်။ အင်းလျားကန် ဟိုတယ်လား။ ကမ်းနားလမ်း ဟိုတယ်လား။ သမ္မတ ဟိုတယ်လားပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လှပသော ပန်းခင်းတစ်ခု၊ ဆင်စွယ်ရောင် ကတ်ထူပြားတွင် အရောင် ခုနစ်မျိုးဖြင့် ရိုက်နှိပ်ထားသည်။ မြင်ရသည်နှင့်ပင် ထုံသင်းသော ရနံ့ကို ခံစားရသည်။ သတို့သားနှင့် သတို့သမီး အမည်များသည် ဝင်းဝါ ဖောင်း ကြွနေသည်။ ကျောက်မျက်ရတနာများဖြင့် တောက်လက်နေသည်။ သို့ သော် သူတို့ကို သူ မသိ။ သည်အမည်များကို မကြားစဖူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုဘုမ္မာသည် အဟန့်အထည်ကြီးသော ဖိတ်စာကို ခေတ္တမျှ စူးစိုက် ကြည့်နေပြီးနောက် ကောက်ယူလိုက်သည်။ သတို့သားနှင့် သတို့သမီး သည် မည်သူမည်ဝါတွေ၏ သားသမီးတွေများ ဖြစ်ချေမည်နည်း။ မိမိကို ယောက်ျားလေးဘက်က ဖိတ်ကြားသည်လား၊ မိန်းကလေးဘက်က ဖိတ် ကြားသည်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သတို့သား၏ မိဘများကို သူ မသိ။ သို့သော် ကြားဖူးသည်။ ထင်ရှား သော အရာရှိကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ နာမည်ကို သတင်းစာများ တွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းကပင် အဆက်မပြတ် မြင်တွေ့ ခဲ့ရသည်။ သတို့သားမှာလည်း အရာရှိတစ်ဦးပင်ဖြစ်သည်။ သူသည်အငယ်ဆုံးသောသားဖြစ်၏။ အစ်ကို အစ်မတို့၏အမည်နာမများကိုလည်း ရိုက်နှိပ်ဖော်ပြထားသည်။ သူတို့လည်း အရာရှိများပင်ဖြစ်ကြသည်။ တစ် ဦးနှစ်ဦး၏ အမည်ကို ကြားဖူးသည်။ ဆွေကြီးမျိုးကြီးများဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိမိကို ဖိတ်ကြားသည်မှာ သတို့သမီးဘက်က ဖြစ်ရမည်ဟု ကိုဘုမ္မာ တွက်ဆမိသည်။ ဖိတ်စာကို ဆက်မဖတ်သေးဘဲ မည်သူများဖြစ်ချေမည် နည်းဟု မှန်းဆရင်း အဝေးသို့နေသည်။ မိတ်ဆွေနှစ်ယောက်၊ သုံး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယောက်၏အမည်ခေါင်းထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ သူတို့တွင် သားကြီး၊ သမီး ကြီးများရှိသည်။ တစ်ဦးက ဆရာဝန်၊ မိမိတို့၏မိသားစုဆရာဝန်။ တစ် ဦးက အရာရှိ၊ လုပ်ငန်းသဘောဖြင့် ထိတွေ့ နေရသူ။ နောက်တစ်ဦးက ရုပ်ရှင်ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဖိတ်စာကို ဆက်ဖတ်သည်။ ဪ ဟု ပါးစပ်မှ အသံထွက်သွား သည်။ သူတွေးထင်ထားသူများ မဟုတ်ပါ။ သူနှင့် မတွေ့တာကြာပြီ ဖြစ်သော ကျောင်းနေဖက်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုကျော်ဖေသည် ငယ်သူငယ်ချင်းတော့ မဟုတ်။ တက္ကသိုလ်ရောက် မှ တွေ့ရှိကြခြင်းဖြစ်သည်။ ပင်းယဆောင်တွင် တစ်ခန်းတည်းနေခဲ့ကြသည်။ သဟာယအသင်းတွင် သူက ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်ခဲ့သည်။ ကိုဘုမ္မာက အတွင်းရေးမှူး ဖြစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူတို့နှစ်ဦး နောက်ဆုံးတွေ့ကြသည်မှာ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်နှစ်ကျော် လောက်က ဖြစ်သည်။ ဗိုလ်ချုပ်ဈေးရှေ့တွင် ကိုဘုမ္မာ သုံးဘီးကားစောင့် နေခိုက် သူ့ရှေ့တွင် ဖယ်မလီယာကားတစ်စီး ထိုးဆိုက်သည်။ ကျော်ဖေ ၏ပြုံးချိုသော မျက်နှာကိုမြင်ရသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့ကို ကုက္ကိုင်းရေကူးကန်သို့ ခေါ်သွားသည်။ ကျော်ဖေသည် ကျောင်း မှာတုန်းကလိုပင် စကားကို အမျှင်မပြတ် ပြောသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ဘီယာ မြှုပ်ဖြူဖြူများ ဝေကျနေသည်။ ငါးသုံးလုံးစီးကရက်မှ ပြာလဲ့သော မီးခိုး ငွေ့ငွေ့ လေးထွက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရေကူးဝတ်စုံအနက်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ပြာလဲ့သော ရေကန်ထဲ သို့ နောက်ပြန် ကျွမ်းထိုးချသည်။ ကိုယ်လုံး ညွှတ်ကွေးသည်။ ပေါင်တံ ဝါညက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကမ်းနားလမ်းဟိုတယ်သည် သူ၏အစဉ်အလာကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ အမျိုးသားဝတ်စုံ၊ ထောပတ်နံ့သင်းသော သီဟိုဠ်သရက်စေ့၊ သေးငယ်သော ဘီယာပုလင်းများ၊ ခြင်္သေ့တံဆိပ်ပါသော ကိုင်းဖန်ခွက်၊ အသားနီ စပ်သော နိုင်ငံခြားသားများ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုဘုမ္မာ ယခင်က တက်ရောက်ဖူးသည်။ ရုပ်ရှင်သူဌေးနှင့်ဖြစ်သည်။ သူ့ဝတ္ထုကို ရုပ်ရှင်ရိုက်ဖို့ ဆွေးနွေးကြသည်။ မြင်ကွင်းကျယ်၊ အကယ်ဒမီ မင်းသား၊ အကယ်ဒမီမင်းသမီး၊ အကယ်ဒမီဒါရိုက်တာ။ ငွေသုံးသိန်း အကုန် ခံမည်။ သို့သော် မရိုက်ဖြစ်။ သူ့ကို ငွေသုံးထောင် သုံးရစ် ခွဲပေးမည်ဆိုပဲ။ ( ယခု       ကမ်းနားလမ်းဟိုတယ်နှင့် ဒုတိယမ္ပိ တွေ့ရခြင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ကမ်းနားလမ်းဟိုတယ်ရှေ့တွင် ကားတွေ ပြည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကမ်းနားလမ်းခန်းမသည် မြို့တော်ခန်းမနှင့်စာလျှင်၊ သမ္မတနှင့်စာ လျှင်၊ အင်းလျားနှင့်စာလျှင် အတန်ပင် ကျဉ်းမြောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။ သို့သော် နံရံလေးဖက် အဆင်အယင်ကြောင့် အနုပညာပြပွဲတစ်ခုနှင့် တူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောက်မျက်ရတနာပြပွဲဆိုလျှင်လည်း မှန်နိုင်သည်။ ဟိုနေရာ သည်နေရာမှ စိန်ရောင်၊ မြရောင်၊ ပတ္တမြားရောင် ဖြိုးပြက်သည်မှာ ဆလိုက်မီးများ ထိုး သည့်နှယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ခန်းမအလယ်တွင်လက်ဖွဲ့လက်ခံသူများရှိသည်။စားပွဲသုံးလုံးပေါ်တွင်သေသေသပ်သပ်စည်းနှောင်ထားသော လက်ဖွဲ့ ထုပ်များ စီရရီ ဆင့်ရရင့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုဘုမ္မာသည် သူ့အိတ်ထဲမှ စာအိတ်ငယ်ကလေးကို ကမန်းကတန်း ထုတ်ပေးပြီး ခန်းမတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ ကျယ်လောင်သော ဂီတသံက ဆီးကြိုသည်။ လျှပ်စစ်တူရိယာများ၊ အောက်အစ်သော အသံများ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တီးဝိုင်းသည် တစ်ဖက်ထိပ်တွင်ဖြစ်သည်။ အင်္ကျီဖြူဖြူ၊ ဘောင်းဘီ ဖြူဖြူ၊ လည်စည်းနက်နက်များ။ နောက်ဆုံးပေါ် အသံချဲ့ ခွက်များ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ ရပ်နေသည်။ ဘယ်စားပွဲသွားရမည်မသိ။ ရုတ်ခြည်းအကြည့်တွင် မည်သူမည်ဝါမသဲကွဲ။ အသိမတွေ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၃\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟကောင်ကြီး နောက်ကျလှချည့်လား။ မင်း တစ်ယောက်တည်းလား။ မင်းအမျိုးသမီးမပါဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျော်ဖေကိုတွေ့ရသည်။ သူဝမ်းသာ သွားသည်။ ပြီးတော့ ရယ်ချင်သည်။ သတို့သမီးဖခင်သည် ခေါင်းပေါင်း ကြီးနှင့်၊ အချိတ်ပုဆိုးနှင့်၊ ပိုးရင်ဖုံးနှင့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လာ လာ မင်းကို စောင့်နေကြတာ။ စောစောကပဲ မင်းအကြောင်း ပြောနေကြသေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျော်ဖေက သူ့ကိုဆွဲခေါ်သွားသည်။ သူ့ကို မည်သူတွေက စောင့် နေကြပါလိမ့်။ သူ့အကြောင်း ဘာတွေပြောကြပါလိမ့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟောဒီမှာ မင်းတို့ မျှော်လင့်နေတဲ့ ပျက်စီးမယ့်စာရေးဆရာကြီး လာပါပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျော်ဖေက သူ့ပခုံးနှစ်ဖက်ကိုကိုင်ပြီး စားပွဲတစ်ခုမှ လူများကိုပြော လိုက်သည်။ သူက စားပွဲဝိုင်းမှ လူများကို ကြည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အို... ကိုကျော်မောင်ပါလား။ ဒီလူကြီးလည်း ဒီရောက်နေတာကိုး။ သူ အားတက်သွားသည်။ ကိုကျော်မောင်သည် သူတို့ထက် အသက်ကြီး သည်။ အတန်းကြီးသည်။ ကျောင်းမှာတုန်းက သူတို့အစ်ကိုကြီးဖြစ်သည်။ သူတို့ကို စကားပြောလျှင် ပါးစပ်ကလေးဖြဲပြီး ပြောတတ်သည်။ သို့သော် သူ့ကို မည်သူမျှစိတ်မဆိုးကြ။ သူသဘောကောင်းသည်။ ဖြောင့်မှန်သည်။ သူ အခုထက်ထိ တက္ကသိုလ်မှာ။ ဆရာပေါ့ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုကျော်မောင်၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသူကို သူရုတ်တရက် မမှတ်မိ။ နှစ်ခါပြန်ကြည့်မှ ငယ်ရုပ်ကိုဖမ်းမိသည်။ နာမည်ကို သတိရသည်။ သိန်း ဇော်၊ စစ်ကိုင်းဆောင်က ဖြစ်သည်။ သူ့အကြောင်း ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ရေး လောက်သည်။ ထားတော့ ငယ်ငယ်တုန်းက အကြောင်းတွေ။ သူ အခုဘာလုပ်နေသလဲမသိ။ ဟိုတုန်းကတော့ စစ်ထဲဝင်သွားသည်။ သူ့ အကြောင်း စကားမစပ်မိ။ မေ့တောင်မေ့နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သိန်းဇော်က ဘေးက လူကိုသူမသိ။ နောက်တစ်ယောက်ကိုလည်း သူ မသိ။ သူတို့က သူ့ကို စူးစမ်းသည့်မျက်လုံးများဖြင့် ပြန်ကြည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟော . . . ကိုလှဘူးလည်း ပါသကိုး။ သူက ပြုံးပြီးပြီး ပြောင်စပ် စပ်။ သူနှင့်တော့ ခဏခဏ တွေ့သည်။ သူက သတင်းစာဆရာ။ တစ်လောက နိုင်ငံခြားသွားသည်။ သူ့ ဆောင်းပါးတွေ ဖတ်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ထိုင်လေကွာ ကုလားထိုင်က ရန်သူမဟုတ်ပါဘူး” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုလှဘူးက သူ့တင်ပါးကို ပုတ်ပြီးပြောသည်။ “\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရန်သူလား မိတ်ဆွေလား ခွဲခြားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အထီးလား၊ အမလားကို စဉ်းစားနေတာပါ”            \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုဘုမ္မာက ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ရင်း ပြုံးမဲ့မဲ့ပြောသည်။ လူစိမ်း နှစ်ယောက်ကိုကြည့်သည်။ ထိုအခြင်းအရာကိုရိပ်မိသဖြင့် ကျော်ဖေက မိတ်ဆက်ပေးသည်။ တစ်ယောက်က သတ္တုတွင်းဌာနမှ အရာရှိ၊ တစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယောက်က ဆောက်လုပ်ရေးမှ အင်ဂျင်နီယာ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မင်းလည်း ပြင်သစ် သင်ဖူးသားပဲ။ ကုလားထိုင်ဟာ အထီးလား၊ အမလားမသိဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုကျော်မောင် စကားစသည်။ ကိုဘုမ္မာက သိန်းဇော်ကို ငေးနေ သည်။ သိန်းဇော် မနေတတ် မထိုင်တတ်ဖြစ်လာပြီး “ကိုဘုမ္မာ ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုဘုမ္မာရေးတဲ့ ဝတ္ထုတွေတွေ့ပါတယ်။ ဖတ်တော့ မဖတ်ဖြစ်ဘူး။ အချိန်မရဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဪ ...သော် ကိုသိန်းဇော်က အခု တပ်ထဲမှာပဲလား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မဟုတ်ပါဘူး။ ကုန်သွယ်ရေးပါ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ဪ ... ဪ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျော်ဖေ တခြားဝိုင်းသို့ ကူးသွားသည်။ သူတို့ငါးယောက်ကျန်ရစ် သည်။ ကျောင်းနေဖက် သုံးယောက်၊ သူစိမ်းနှစ်ယောက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူတွေလာနေဆဲဖြစ်သည်။ တချို့ တစ်ဦးချင်း၊ တချို့နှစ်ယောက်သုံး ယောက်စုဝေးလျက်။ တချို့မိသားစုနှင့် မိန်းမရော ကလေးတွေရော။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေ့ ဟေ့ ဟိုဥစ္စာ ဖိုးသန်းတင်မဟုတ်လား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သတင်းစာဆရာက လက်ညှိုးထိုးပြီးပြောသည်။ အရပ်ထောင်ထောင် မောင်းမောင်း ရွှေကိုင်းမျက်မှန်နှင့် လူတစ်ယောက်ဝင်လာသည်ကို မြင် ကြရသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်တာပေါ့ ဒီကောင်ပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျောင်းဆရာက ထောက်ခံသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သူ့နောက်က ဟာလေးက သူ့ဥစ္စာလေးပဲလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆိုဖီယာဆံထုံး၊ ခင်သန်းနုကိုယ်လုံးနှင့် အမျိုးသမီးကိုကြည့်ပြီး သိန်းဇော်က မေးသည်။ အမျိုးသမီးက သူတို့ဘက်တစ်ချက်လှည့်သည်။ အထက်မျက်ခွံစိမ်းပြာသည်။ မျက်တောင်ရှည်တပ်ထားသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်တာပေါ့ အဲဒါ နံပါတ်လေးပေါ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုလှဘူးက အတည်ပြု ပြောဆိုသည်။ သူ့ခေါင်းထဲတွင် စွယ်စုံကျမ်း ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီကောင် ချမ်းသာတာကတော့ တကယ်အံ့သြစရာ ကောင်းတယ်။ ယုံနိုင်စရာတောင်မရှိဘူး။ တစ်နေ့ကပဲ ငါတို့ လမ်းထိပ်က တိုက်ဝယ် သွားတယ်။ မနှစ်က ငါတောင်ကြီးကို ရောက်တော့ သူ့တိုက်ကို တွေ့ခဲ့ တယ်။ အတွင်းရော အပြင်ရော ဟောလီးဝုဒ်ပုံစံပဲ။ အမ်ဂျီအမ်က ဆက် တင်ဆောက်ထားသလား အောက်မေ့ရတယ်။     \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အခု ဘာလုပ်နေသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုဘုမ္မာက မေးလိုက်သည်။ သူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ဒါတော့ ဘုရားသခင်မှ သိမှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သတင်းစာဆရာက အိုက်တင်ကားတစ်စီးတိုက်ဖြင့် ခပ်လေးလေး ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568877756565,"sku":"","price":5130.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_0b9b716c-dc4b-4e82-9db9-4f4f9a26eaba.jpg?v=1730211871"},{"product_id":"ဒေါင်းနွယ်ဆွေ-မိန်း၀ထ္ထုတိုများ","title":"မိန်းဝထ္ထုတိုများ","description":"\u003cp\u003e          “ကန်တော့ပွဲ ပေးတာပဲဗျာ... မင်းသားနဲ့ မင်းသမီးတော့ စော စော လာဖို့ကောင်းတာပေါ့၊ ပရိသတ်က သူတို့ကို ကြည့်ချင်လို့ စောင့် နေကြတာပဲ၊ ဒါမှ ပွဲစည်မှာပေါ့ ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းသားက ၉ နာရီမှ အိပ်ရာက ထတာဗျ၊ မျက်နှာသစ်ပြီး ခေါင်းမွေးစုတ်ဖွားနဲ့ လာလို့ရတာ မဟုတ်ဘူး၊ ခြယ်ရ သရဦးမယ်လေ ဗျာ၊ မင်းသားခေါင်းပြီးတာကိုက နာရီဝက်လောက်ကြာတာ၊ မင်းသမီး ဆိုရင်တော့ မပြောနဲ့တော့၊ ခင်ဗျား ရုပ်ရှင်အကြောင်း မသိသေးပါဘူးဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စာရေးဆရာ ကိုသီတာသည် လိမ္မော်ရည်တစ်ကျိုက်ကို ငုံလိုက် ပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြားနေရသော အသံဗလံများကို တစေ့ တစောင်း နားစွင့်နေမိသည်။ ဇွန်းသံ၊ ခက်ရင်းသံ၊ ပန်းကန်သံများ ကြားမှ ရယ်စရာမဟုတ်သော အကြောင်းအရာများကို အာခေါင်ခြစ်၍ ရယ်သံ၊ ဧည့်ဝတ်ကျေရုံဟန်ဆောင်၍ ရယ်သံ၊ အဓိပ္ပာယ် ရှာဖွေမရ သော တသောသောရယ်သံတို့ ကြားတွင် စာရေးဆရာ ကိုသီတာသည် တစ်ယောက်ထီးတည်း ကြောင်စီစီ ဖြစ်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အောင်သြဘာ ရုပ်ရှင်ကုမ္ပဏီတည်ရှိရာ ဘားလမ်းသို့ နံနက် ၈ နာရီကျော်ကျော်ကပင် ရောက်ရှိနေခဲ့သော ကိုသီတာသည် သူနှင့် သိသော ဒါရိုက်တာ ပေါ်နိုင်မှလွဲ၍ အခြား တစ်စုံတစ်ဦးနှင့်မျှလည်း စကားမပြောမိ။ ချခင်းလာသော ဒံပေါက်ထမင်း တစ်ပန်းကန်ကိုသာ အနိုင်နိုင်စားပြီး ယနေ့ကန်တော့ပွဲ အစီအစဉ်ကိုသာ ငံ့လင့်စောင့်မျှော် နေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူကိုယ်တိုင်ရေးသားခဲ့သော ချစ်သူပြုံး၍ မုန်းရက်သည်”ဝတ္ထု ကို “ချစ်ကြစတမ်းသာဆိုရင်” ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားအဖြစ် အမည်ပြောင်း ကာ ရိုက်ကူးမည့် ကန်တော့ပွဲပေးသည့် အခမ်းအနားဖြစ်သောကြောင့် ကိုသီတာ တက်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကန်တော့ပွဲ အခမ်းအနားသို့ တက်ရောက်လာကြသော ဧည့်ပရိ သတ်ထဲတွင် သူနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော သတင်းစာလောက၊ စာပေလောကမှ ပုဂ္ဂိုလ်သုံး-လေးဦးခန့်သာ တွေ့ရှိရပြီး တခြားသော ပရိသတ် တို့မှာမူ သူနှင့် မျက်နှာစိမ်း၍နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုသီတာ.. ဘာမှ အားမနာနဲ့နော်... ဒံပေါက်ထမင်း တစ် ပန်းကန် နောက်ထပ်ယူပါဦးလား။ လိမ္မော်ရည်လည်း ကုန်အောင် မသောက်ပါလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော် မသောက်နိုင်တော့လို့ပါဗျာ... တော်လောက်ပါပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေးဗျာ... ကျွန်တော်လည်း အလုပ်များနေတာနဲ့ ခင်ဗျားနဲ့ တောင် အေးအေးဆေးဆေး စကားမပြောရဘူး၊ ကဲ... ကျွန်တော် ဧည့်ခံ စရာလေးတွေရှိနေလို့ သွားလိုက်ဦးမယ်ဗျာ...၊ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါရိုက်တာပေါ်နိုင်သည် စကားကိုပင် လုပြောနေရပြီး စာရေး ဆရာ ကိုသီတာ လည်ပြန်လှည့်မကြည့်လိုက်မိခင်တွင်ပင် ဆူညံနေ သော ပရိသတ်များကြားသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကန်တော့ပွဲအခမ်းအနားသို့ လာရောက်ကြသော ပရိသတ်များ သည် ပိုမို၍များပြားလာကြသည်။ ရွှန်းလက်တောက်ပြောင်သော အဝတ်အစားများနှင့် ဖိတ်ဖိတ်တောက်နေသော စိန်ရောင်၊ ရွှေရောင်တို့ သည် နီယွန်မီးရောင်ကိုပင် မှေးမှိန်စေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူတို့ ပြောကြားကြသော စကားများထဲတွင် “အနုပညာ” ဟူသော စကားတစ်လုံးမျှမပါ။ ယိုးဒယားပါတိတ်၊ ဇင်းမယ် ဒေဝီနား၊ တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်တန် ရွှေတစ်ဆုပ် ငွေတစ်ဆုပ် လုံချည်၊ ကြိုးမပါသော ဘရာစီယာ၊ ကြက်ဥတစ်ကျပ်သုံးလုံး၊ တန်းစီစရာမလိုသော ရေမွှေး ပုလင်း၊ ပုစဉ်းသုံးကောင် ပေါင်ဒါဘူး၊ ကော့သောင်း လက်ဆွဲအိတ်၊ရနောင်း နေကာမျက်မှန်း... စသည်စသည်တို့သာ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်နာရီကျော်ကျော်ခန့် ထိုင်မိသောအခါ ကိုသီတာသည် ငြီးစီစီကြီး ဖြစ်လာသည်။ သူလိုချင်သော အနုပညာသည် အဆောင် အယောင် အမွမ်းအမံ အကြားအဝါတွေကြားတွင် နစ်မြုပ်လျက်ရှိ သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဤအသိုက်အဝန်းကြားတွင် ခေါင်းဖော်မရအောင် နစ်မြုပ်လျက်ရှိသည်ပင် မဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယနေ့ ကန်တော့ပွဲပေးသော ရုပ်ရှင်၏ ကျောရိုးပင်မဇာတ်လမ်း ကို ရေးသားသူမှာ စာရေးဆရာ သီတာဆိုသော သတ္တဝါ၏ လက်ရာ ဖြစ်သည်ကိုပင် ဤပရိသတ်သည် သိရှိကြပုံမရ။ သိရှိ၍လည်း မည်သို့မျှ ထူးမည်မဟုတ်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပရိသတ်အားလုံး သည် မင်းသမီးနှင့် မင်းသားအလာကိုသာ အာရုံစော၍ စောင့်ကြိုမောနေကြ သည် မဟုတ်လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင် ဇနီးမောင်နှံဆိုသော ဗိုက်ခေါက်ရွဲကြီးများဖြင့် ချိတ်ပုဆိုးတောင်ရှည်ကို ဝတ်ထားသော ဦးသောင်းမင်းနှင့် ဇနီးတို့ သည် ကိုသီတာ့အပါးတွင် လာ၍ရပ်ကြသော်လည်း သူ့ကို ဖော်ရွေ ဧည့်ဝတ်ပြုခြင်းမရှိ။ သာမန်ပရိသတ်တစ်ဦးနှင့် မည်သို့မျှမခြား၊ စကားပင်စပ်၍မျှ မပြောကြ။ကိုသီတာသည် ဆေးပေါ့လိပ်ကိုသာ ပါးစောင်တွင် ခဲရင်း မြင် ကွင်းအားလုံးကို မှုန်းဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုပေါ်နိုင် ဘယ်လိုလဲဗျ။ မင်းသား၊ မင်းသမီးတွေ နောက်ကျလှချည့်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကင်မရာကို လွယ်ထားသော ဓာတ်ပုံဆရာတစ်ဦးက ဒါရိုက်တာ ပေါ်နိုင်ကို လှမ်း၍မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ညက မင်းသားက အိပ်ရေးပျက်သတဲ့ဗျာ၊ ၁၁ နာရီမှ ရောက်မယ်တဲ့၊ စောစောကပဲ ဖုန်းလာသေးတယ်။ စောင့်ကြပါဦးဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “စောင့်ဆိုလည်း စောင့်ရမှာပေါ့ဗျာ.....၊ မင်းသား မင်းသမီးက အဓိကပဲမဟုတ်လား၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သတ်သတ်အကြုံတလီး ပေးရမယ်နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါရိုက်တာပေါ်နိုင်သည် အမူအရာပါပါ ခါးကိုလိမ်၍ ကော့ လိုက်ပြီး တိုက်ပုံအင်္ကျီကို လက်ဖျားအထိ ဆွဲဆန့်လိုက်ရင်း မရယ်ချင့် ရယ်ချင် ရယ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အကြုံတလီး မဟုတ်ပါဘူးဗျာ၊ ဆိုင်းနောက်က ဝိုင်းမြှောက်တဲ့ လူတွေကို မထတမ်းလဲရမယ့် ဝိုင်းကြီး ဆိုင်းကြီးကို ပေးပါ့မယ်။ ကဲ ကျေနပ်ပြီလား၊ ကိုယ့်လူမပြန်နဲ့ဦးနော်။ မင်းသမီး၊ မင်းသား လာအောင် တော့စောင့်ဦး ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါရိုက်တာပေါ်နိုင်၏ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်ပင် ဘေးမှ အရန်သင့်စောင့်နေသော ရယ်သံလှိုင်းလုံးများက စည်းဝါးကိုက် ထားသကဲ့သို့ တသောသော ဆူညံသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုသီတာသည် ထောင့်တစ်ထောင့်မှ ထိုင်ရင်း သူတို့အပြုအမူ များကို ရုပ်ရှင်ကားတစ်ကား ကြည့်နေရသကဲ့သို့ တအံ့တသြ ငေးမော ကြည့်ရှုနေမိသည်။ သူ့ရင်ထဲတွင်လည်း မကျေနပ်သော ခံစားချက် များ အစိုင်အခဲဖြစ်စပြုလာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မည်သို့ပင်ရှိစေ ဒါရိုက်တာပေါ်နိုင်သည် ယနေ့ ကန်တော့ပွဲ ပေးသော ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကား၏ ပင်မကျောရိုးဇာတ်လမ်းကို ရေးသားသော စာရေးဆရာတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ့ကို ပရိသတ်နှင့် မိတ်ဆက် ပေးဖို့တော့ ကောင်းသည်။ ယနေ့ ရုပ်ရှင်ကန်တော့ပွဲ အခမ်းအနား ဖြစ်လာအောင် အခြေခံရသော ဇာတ်လမ်းသည် သူ့ဇာတ်လမ်းဖြစ်ပါ လျက် ပရိသတ်များအကြားတွင် မှေးမှိန်သောနေရာမှ မထင်မရှားနေရသော သူ့ဘဝကို ကိုသီတာသည် ရင်အနာကြီးနာလာမိသည်။ သူ ဖန်တီးသော အနုပညာ၏ နေရာသည် အဘယ်မှာနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုသီတာသည် တွေးရင်းတွေးရင်းမှ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းတံပိုးများ ထလာသည်။ အကယ်၍သာ သူ့ရင်ထဲမှ လှိုင်းတံပိုးများသည် တကယ့် ပင်လယ်ရေလှိုင်းတံပိုးများသာဖြစ်လျှင် ဤပရိသတ်များအားလုံးသည် လှိုင်းတံပိုးများထဲတွင် မျောပါသွားပေလိမ့်မည်။ ကိုသီတာသည် ဆက်၍ မတွေးတော့ဘဲ စိတ်ကို တတ်နိုင်သမျှ ချုပ်ထိန်းကာ ဆေးလိပ် တိုကိုပင် တွင်တွင်ဖွာ၍ နေမိလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟော.. ဟော.. မင်းသမီးလာပြီ... မင်းသမီးလာပြီ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရုပ်ရှင်ကန်တော့ပွဲ အခမ်းအနားမှ ပရိသတ်အားလုံးသည် လမ်းမ ဘက်သို့ အားလုံး လည်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဇွန်းသံ ခက်ရင်း သံများလည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းသမီးဖို့ ပန်းကန်ကြီးကြီးနဲ့ ထည့်ပါဟေ့၊ တို့မင်းသမီးက အစားသေးတယ် မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါရိုက်တာပေါ်နိုင်၏အသံသည် စောစောကထက် လန်းဆန်း တက်ကြွလာသည်။ နာမည်ကျော် ရုပ်ရှင်သမီး သင်းသင်းလှိုင်သည် ဖီးယက်ကား အနီကလေးပေါ်မှ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးခြံရံကာ ပိုးပဝါအဖြူကို သိုင်းခြုံလျက် ကနွဲ့ကလျ ဆင်းလာသည်။ ရွှေရောင်တောက်နေသော ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ကလေး တလှုပ်လှုပ်ဖြင့် ပရိသတ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာ ပုံမှာ ရွှေသမင်မကလေးနှင့် မတူဘဲ မြင်းပေါက်မကလေးနှင့် တူနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အို... သိပ်လှတာပဲနော်... ဒါကြောင့် နာမည်ကြီးတာကိုး” “ခါးကလေးကလည်း သွယ်ပြီး ကျစ်နေတာပဲ၊ ကြိုးနဲ့စည်းထား\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45569205665941,"sku":"","price":900.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_aaedea9e-7e63-4dc7-9004-276a5d84911f.jpg?v=1730212099"},{"product_id":"ဒဂုန်တာရာ-၀ထ္ထုတိုငါးပုဒ်","title":"ဝထ္ထုတို ၅ ပုဒ်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eချစ်ချစ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အငြိမ်းစား ဝန်ထောက်ကြီး၏သမီး ချစ်ချစ်သည် သူ၏အိမ် ဘေးမှ ထုတ်ထားသော ဆင်ဝင်လသာဆောင်တွင် ငေးမောကာတွေး လျက် ရှိသည်။ နေ့သည် ပူလောင်လျက်ရှိ၍ ခြင်ကောင်တို့သည် ခံ ရခက်လောက်အောင် ပျံဝဲ၍ နေကြသည်။ သည်အခါမျိုးတွင် မကြာမီ သန်းလာတော့မည့် ညနေခင်းကို မျှော်ကာပျော်၍ နေမိသည်။ ညိုမည်းသော တိမ်တိုက်တို့သည် တောင်ဆီက လိပ်တက်၍ လာကြလေပြီ။ မိုးရိပ်မိုးငွေ့ ကို သယ်ယူ၍ လာကြပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ချစ်ချစ်တို့အိမ်ကြီး၏ အောက်ထပ်တွင် တည်းခို၍နေသော ဆန်းသစ်ဦး ပြဇာတ်အဖွဲ့ ၏ မန်နေဂျာ ကိုသက်ထွန်းသည် လသာ ဆောင်၏ အရိပ်ရှိ ခုံတန်ကြည့်ရင်း စိတ်ပျက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟောဗျ.. မိုးတွေညိုလာပြန်ပြီကော ချစ်ချစ်ရေ.. ညနေတိုင်း မိုးချည်းရွာနေပါကလား။ ကျွန်တော်တော့ သေချင်လှပြီ။ ရှုံးလိုက်တာ လည်း နေ့တိုင်းပဲ။ | ကိုသက်ထွန်းသည် ချစ်ချစ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ လက်ကိုသာတွင်တွင်ပွတ်ရင်း စိတ်ပျက်စွာ ပြောနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်တော့ ငိုချင်ပြီဗျ။ တစ်ညလုံးလည်း အိပ်မပျော်ဘူး။ စိတ်ကူးရတာလည်း ဦးနှောက်တွေ အရည်ပျော်ကျကုန်တော့မယ်။ ပရိသတ်က တယ်ပြီး ညံ့တာပဲ။ ကျွန်တော်လည်း အင်မတန်ကောင်း တဲ့ ဇာတ်ကွက်ဇာတ်လမ်း အင်မတန်ကောင်းတဲ့ တူရိယာအဖွဲ့ ကို ပေး ထားတာပဲ။ သူတို့က ဒါတွေကို ကြိုက်မယ်များထင်သလား။ ပရိ သတ်က ဒါတွေကို အလိုမရှိဘူးဗျ။ သူတို့လိုချင်တာက လူပြက် ကောင်းကောင်းနဲ့ ညစ်ညမ်းကြမ်းတမ်းတဲ့ ပြက်လုံးပဲ။ ဥတုကိုလည်း ကြည့် ဦးလေ။ မနက်တော့ နေလေးပွင့်ပါရဲ့ ။ ညနေဆိုရင် မိုးရွာတာချည်းပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်တစ်နေ့ညနေတွင်လည်း တောင်ဆီမှ မိုးကလေး ညို တက်၍လာကာ တဗြန်းဗြန်း ရွာချလိုက်ပြန်သည်။ ကိုသက်ထွန်းကား မချိရယ် ရယ်မောပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေး... ကိုရွှေမိုးရေ.. ရွာပေဦးတော့.. ရွာပေဦး။ ဥယျာဉ် တစ်ခုလုံး ရေလွှမ်းမိုးအောင် ရွာပြီး ကျုပ်ကိုသာ ရေထဲဆွဲနှစ်ကြပေ တော့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်တစ်နေ့ ကျပြန်တော့လည်း မိုးသည်ရွာချပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ချစ်ချစ်သည် ကိုသက်ထွန်း ညည်းပြောပြသည်ကို ဣနြေ မရသော ငြိမ်သက်ခြင်းဖြင့် နားထောင်ကာ တစ်ခါတစ်ရံ မျက်တောင် ပေါ်တွင် မျက်ရည်စကလေးများ ဥ၍ လာတတ်လေသည်။ နောက်ဆုံး၌ ကိုသက်ထွန်း၏ ခေသော ကံကြမ္မာသည် ချစ်ချစ်၏ စိတ်အား ထိ ခိုက်ကာ တဖြည်းဖြည်း ကရုဏာသက်ရာက ချစ်ခင်၍ လာလေတော့ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုသက်ထွန်းကား အရပ်မြင့်မြင့် ခပ်ပိန်ပိန်၊ အသားညိုညို၊ အမြဲတမ်း ဆံပင်ကောက်ကလေးများသည် နဖူးပေါ်တွင် ဝဲကျ၍ နေတတ်သည်။ မျက်နှာထားမှာ စိတ်ညစ်၍ နေသည့်ပမာ ခပ်ငိုင်ငိုင် နေသည်။ သို့သော် ချစ်ချစ်ကို ယုယချစ်ခင်ခြင်းကား ပြင်းပြလေးနက် လှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ချစ်ချစ်ကား တစ်ယောက်ယောက်ကို ချစ်မှ နေတတ်သည်။ ချစ်ရမည့်သူမရှိဘဲ သူမနေတတ်။ ငယ်စဉ်က သူ၏ပါပါကို ချစ်ခဲ့၏။ အိုမင်းနေပြီဖြစ်သော သူ၏ပါပါကား ယခုအခါ မှောင်ရိပ်သန်းလျက် ရှိတတ်သော အိမ်ဦးခန်းတွင် ထိုင်၍နေသည်။ မန္တလေးမှ တစ်နှစ်တစ်ခါ ရောက်လာလည်ပတ်လေ့ရှိသော ဒေါ်လေးကို ချစ်ခဲ့၏။ ကွန်ဗင့်ကျောင်း တွင် နေစဉ်ကလည်း ဆရာမကြီးဒိုရာကို ချစ်ခဲ့၏။ သူကား ကိုယ်လုံး ကိုယ်ပေါက် တောင့်တင်းပြေပြစ်၍ စိုစိုပြည်ပြည် ချစ်ဖွယ်သော အမူ အရာရှိသည်။ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည်။ သူ၏ နှင်းဆီရောင်ပါးအို့ ၊ ဝဲပျံကာ ကစား၍နေလေ့ရှိသော ဆံယဉ်ဆံညွန့်၊ သန့်ရှင်းကြည်လင်သော အပြုံး စသည့် ချစ်ချစ်ကိုမြင်လျှင် မည်သူမျှ မချစ်ဘဲ မနေနိုင်ကြ။ သူ့ကိုတွေ့သော ယောက်ျားတို့သည် “ချစ်စရာကောင်းလိုက်တာ” ဟု ကျူးရင့်ကြသည်။ မိန်းမများပင် သူနှင့် စကားပြောရလျှင် သူ၏ လက်ကလေးများကို ဆုပ်ကိုင်မိကာ “ချစ်ချစ် ချစ်ချစ်” ဟု တမ်းတစွဲ လမ်းကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူနေသောအိမ်၏ တစ်ဖက်ကွင်းကြီးတွင် ပြဇာတ်ရုံရှိရာ လေ သင့်၍လာလျှင် တီးသံမှုတ်သံများကို သဲ့သဲ့မျှ ကြားရပေသည်။ လက် ခုပ်သံရယ်မောသံတို့ကား တစ်ခါတစ်ရံမျှ ကြားရသည်။ ကိုသက်ထွန်း သည် အဆင့်အတန်းနိမ့်သော ပွဲကြည့်ပရိသတ်နှင့် နပန်းလုံးနေစဉ် ချစ်ချစ်မှာလည်း မအိပ်နိုင်ဘဲ ဒီညပွဲကြည့်သူမှ လာကြပါ့မလားဟု တထိတ်ထိတ်ရှိနေသည်။ နံနက်မိုးလင်း၍ ရုံမှ ကိုသက်ထွန်း ပြန်လာ သောအခါ ပြတင်းတံခါးမှ ဇာခန်းဆီးကို အသာဖယ်ကာ ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့နှင့် သူတို့နှစ်ယောက်သည် လက်ထပ်လိုက်ကြသည်။ နီး ကပ်စွာ သူမ၏ နှင်းဆီပါးအို ကြည်လင်သော အပြုံးများနှင့် တွေ့ရသောအခါ ပို၍ပင် စွဲလမ်းကာ “ချစ်ချစ်.. ချစ်ချစ်” ဟု ပါးစပ်ဖျား ကလေးတွင် နားနေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှစ်ယောက်စလုံးပင် ပျော်ရွှင်ကြသည်။ ချစ်ချစ်ကား ရုံးမန်နေဂျာ ၏ ရုံးခန်းတွင်ထိုင်ကာ စာရင်းအင်းများကို လုပ်နေတတ်သည်။ သူ၏ နှင်းဆီပါးအို့နှင့် ချိုမြသောအပြုံးကို လက်မှတ်ပေါက်ဝ၊ ဇာတ်ခုံနောက် စသည်တို့တွင် ရံဖန်ရံခါ တွေ့နိုင်ကြသည်။ သူသည် သူ့မိတ်ဆွေ အဖော်များအား လူ့ဘဝတွင် ပြဇာတ် သဘင်သည် အရေးကြီးကြောင်း၊ ပြဇာတ်ဖြင့် တကယ့်ယဉ်ကျေးမှုကို ခံစားသိမြင်နိုင်ကြောင်း စသည် တို့ကို ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပွဲကြည့်ပရိသတ်ဟာ ဘာမှ နားမလည်ဘူး။ သူတို့က ပြက်လုံး ကိုသာ မက်ကြတယ်။ သူတို့ဟာ အနုပညာကို မသိမြင်ကြဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ချစ်ချစ်သည် သူ့ယောက်ျား ကိုသက်ထွန်း၏ပြဇာတ်နှင့် ပတ် သက်သော အယူအဆကိုပင်လိုက်၍ ပဲ့တင်ထပ် ပြောသည်။ ဇာတ်တိုက် နေသည့်အခါ ဝင်၍ အကြံဉာဏ်ပေးတတ်သည်။ ဝေဖန်သည်။ စန္ဒရား ဆရာ၏ တီးလုံးကိုလည်း နားထောင်ကာ ရှိနေရာမှ “ခုနစ်သံချီနဲ့ပေါ့ ဒါကအနွဲ့” စသည်ဖြင့် ဝင်ပြောသည်။ တီးဝိုင်းသမားများကလည်း သူ့ကို “ချစ်ချစ်.. ချစ်ချစ်” ဟု ခေါ်ကြကာ ချစ်ကြသည်။ သူကလည်း ရင်းရင်းနှီးနှီး ပေါင်းသင်းသည်။ တစ်ခါက စန္ဒရားဆရာက ငွေချေးရာ ပြန်မပေးတော့ဘဲနေရာ သူ့ယောက်ျားကိုပင် အသိမပေးဘဲ နေရသည်။ နှလုံးကောင်း သဘောကောင်းချစ်ချစ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆောင်းတွင်းဘက် ရောက်လာသောအခါတွင်ကား ဆန်းသစ်ဦးပြဇာတ်အဖွဲ့သည် ရှမ်းပြည်ဘက်မှ လှည့်လည်ကာ အညာသို့ တက် သွားသည်။ ချစ်ချစ်ကား အရင်ကအရှုံးများကို ကာမိတော့မည် ဖြစ် သဖြင့် ဝမ်းမြောက်နေသည်။ ပြဇာတ်မှာ နာမည်ကြီး၍လာသည်။ သို့သော် ကိုသက်ထွန်း တစ်ခေါက်တစ်ခေါက်ပြန်လာသည့်အခါ ချောင်း တဟွတ်ဟွတ်ဆိုး၍နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုအခါမျိုးတွင် ချစ်ချစ်သည် ယူကလစ်တပ်အဆီကို လက်ကိုင် ပဝါဖြူတွင် ဆွတ်ပေးကာ ပျားရည် ဆားမီးဖုတ် ရှောက်သီးဆေးများ ကို လုပ်ပေးလေ့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ချစ်ချစ်... ချစ်ချစ် ချစ်ချစ်ဟာ ကိုကို့ကို သိပ်ချစ်တာပဲနော်။ ချစ်ချစ်ဟာ သိပ်လိမ္မာတာပဲကွယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပွဲတို့ကား တစ်မြို့ကြီးတစ်မြို့ ဆက်နေသည်။ ချစ်ချစ်ကား ဟ ထားသော ပြတင်းမှ မြင်ရသော ကြယ်ကလေးများကို ငေးမောကာ အိပ်မပျော်နိုင်ရှာဘဲ ကိုသက်ထွန်းကို အောက်မေ့၍နေသည်။ တပေါင်း လ ညတစ်ည သန်းခေါင်ကျော်လောက်တွင် တံခါးခေါက်သံ ကြားရ သည်။ ဥယျာဉ်တစ်ဖက် ခြံစည်းရိုးနားမှ ကြက်ကြီးသည် တွန်လိုက် သည်။ ချစ်ချစ်သည် ရင်တထိတ်ထိတ်နှင့် တံခါးဝသို့ ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သံကြိုးစာပါတယ်” ဟု အပြင်ဘက်မှ အော်သံကြားရသည်။ ဟယ်... ကိုသက်ထွန်းတစ်ယောက် ကျန်းမာပါစေရှင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ချစ်ချစ်သည် တုန်ရီသောလက်ဖြင့် သံကြိုးစာကို ဖွင့်ဖတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုသက်ထွန်း တစ်နေ့ကဆုံးပြီ။ အသုဘအတွက် အမြန်လာ ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုသက်ထွန်းကား မြစ်ကြီးနားမြို့တွင် ရုတ်တရက် သေဆုံး လေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုသက်ထွန်းရေ... ချစ်ချစ်ကို ပစ်ထားရက်တော့မလား။ ချစ်ချစ် ဘယ်လိုနေရပါ့မလဲ” ဟု ရှိုက်ကာ ငိုကြွေးရင်း အသံတိတ်သွား သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် ချစ်ချစ်သည် မြစ်ကြီးနားသို့ လိုက်သွားကာ အသုဘကိစ္စကို စီစဉ်ပြီးစီးခဲ့ပြီး ပြန်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ချစ်ချစ်၏ ရှိုက်သံငိုသံကို လမ်းပေါ်မှပင် သဲ့သဲ့ကြားရသည်။ ချစ်ချစ်၏ အိမ်နားနီးချင်း အပေါင်းအဖော်တို့ကား “ဪ ဖြစ်မှဖြစ်ရ လေချစ်ချစ်ရယ်” ဟု ချစ်ချစ်ကို သနား၍နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ချစ်ချစ်သည် မြို့အစွန်ရှိ ဥပုသ်ဇရပ်သို့ ဥပုသ်နေ့တိုင်း သွား ကာ ဥပုသ်ရက်ရှည်စောင့်လျက်ရှိသည်။ တစ်ဝါတွင်းလုံး တရားစာကို သာ ဖတ်၍နေသည်။ နောက်ဆုံး သီတင်းကျွတ်လပြည့်နေ့ညနေ ဇရပ်မှ ပြန်လာသောအခါ သူ့ဘေးတွင် သစ်ကုန်သည် ဦးကြာပွင့်လည်း လမ်းလျှောက်၍ စကားတပြောပြော ပါလာသည်။ ဦးကြာပွင့်ကား သူ့ထက် ၁ဝ နှစ်ခန့်ကြီး၍ ဖျောင်းဖျောင်းဖျဖျ ပြောတတ်သည်။ တည်ကြည်ဖြောင့်မတ်သည်။ သူသည် ချစ်ချစ်ကို သနားလျက်ရှိသည်။ သူ၏ နှစ်သိမ့်သော စကားကြောင့် ချစ်ချစ်မှာ နိုင်လာသည်။ ဦးကြာပွင့် ကား အရွယ်တင်သူဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စကားတပြောပြောနှင့် လျှောက်လာကြရင်း ချစ်ချစ် သူ့အိမ်ဝင်း ထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ ဦးကြာပွင့်နှင့်သူတို့သည် ပြုံး၍ နှုတ်ဆက် ကြကာ ဦးကြာပွင့်မှာ ဆက်၍ သူ့အိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မကြာခဏ ချစ်ချစ်အိမ်သို့ ဦးကြာပွင့် လာလည်တတ်သည်။ ချစ်ချစ်သည် ကော်ဖီနှင့် ဧည့်ခံသည်။ ချစ်ချစ်ကလည်း သူ့ကို ချစ်ခင် လာသည်။ ဦးကြာပွင့်မှာ ပိုက်ဆံရှိသူဖြစ်၍ လိမ်လိမ်မာမာနှင့် ပစ္စည်း ကို ထိန်းသိမ်းမည့်သူ အိမ်သူသာ လိုနေသည်။ ရပ်ရွာဆွေမျိုးကလည်း သူတို့နှစ်ယောက်ကို သဘောတူကြလေရာ မကြာမီပင် မုဆိုးမ ချစ်ချစ် ကို သစ်ကုန်သည် ဦးကြာပွင့်က လက်ထပ်ယူလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45571009937557,"sku":"","price":720.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_38c70779-0440-43b6-87a7-15b20867bc00.jpg?v=1730214538"},{"product_id":"ဒဂုန်ခင်ခင်လေး-ရွှေပဟိုလ်နှင့်၀ထ္ထုတိုများ","title":"ရွှေပဟိုရ်နှင့်ဝထ္ထုတိုများ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: left;\"\u003e\u003cstrong\u003eရွှေပဟိုရ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း ၁\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          နောင်.... ဒိုင်း.. ဟူ၍ သာယာစွာ တီးလေ့ရှိသော ပဟိုရ်စည်သံ နှင့် များစွာကွာဝေးလှသဖြင့် ကြက်တွန်သံကလေးကိုသာ ပဟိုရ်အမှတ် ဖြင့် အချိန်ပြု၍နေရသော တောရွာငယ်ကလေးတစ်ရွာ၏ထိပ် အရိပ် အာဝါသနှင့် ပြည့်စုံသော ညောင်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် အလိုက် ဘာသာအားဖြင့် ပျော်ပါးရွှင်စွာ ကစားမြူးထူးလျက်ရှိသော ကလေး သူငယ်ကလေးများကို ဤဝတ္ထုစသည်နှင့် တစ်ပြိုင်တည်း တွေ့မြင်ရပေ လိမ့်မည် ဖြစ်ပေ၏။ ထိုကလေးများအနက် ရုပ်လက္ခဏာအားဖြင့် လှပ သန့်ရှင်းသော မိန်းမငယ်ကလေးတစ်ယောက်နှင့် သူငယ်ကလေးတစ် ယောက်မှာ ရှင်မင်းဆွေဆိုသော ကလေးမလေးနှင့် မောင်ယောဆိုသော သူငယ်ကလေး ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၎င်းရှင်မင်းဆွေနှင့် မောင်ယောတို့ကား အခြားသောကလေးများ နှင့်မတူ မူကွဲပြား ထူးခြားသော အဆင်းနှင့်ပြည့်စုံကြပုံချင်း တူညီကြ လည်း တစ်မိသားတည်းမဟုတ်ဘဲ မောင်ယောမှာ ရွာထိပ်ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် သီတင်းသုံးသော ဘုန်းတော်ကြီးဦးပေယျက သုံးနှစ်သား အရွယ်ကမှစ၍ ကျွေးမွေးသုတ်သင်လာခဲ့ပြီးလျှင် ယခုအရွယ်တိုင် စာပေ ကျမ်းဂန်တို့ကို စေ့ငစုံလင်အောင် သင်ကြားပြသလျက် ဘုန်းတော်ကြီး ဦးညေယျ၏ သားတပည့်ရင်းပင်ဖြစ်လေ၏။ ရှင်မင်းဆွေကား ၎င်းရွာ အတွင်း ဆင်းရဲသောမုဆိုးမတစ်ဦး၏ သမီးကလေး ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းသို့ ကစားမြူးပျော်လျက် ရှိကြကုန်သော ကလေးများထဲတွင် အသားနက်နက် မျက်ခမ်းစပ်စပ်နှင့် ညိုကြီးခေါ် ခပ်ကျယ်ကျယ် သူငယ် ကလေးက “ဟေ့ မင်းဆွေ နင်တို့ ဒွေးလေးငြိမ်းဆီသွားပြီး မြို့က အကြောင်းတွေ ပြောတာ နားထောင်ရအောင်ဟေ့'\u003cspan\u003eဟု ပြောကာ မိမိနှင့်အတူ စာသင်ဘက်ဖြစ်သော မောင်ယောကိုလည်း လှည့်ကာ “မင်းကော လိုက် မလား” ဟု မေးလိုက်လေ၏။ ၎င်းညိုကြီးဆိုသော သူငယ်ကလေးကား ထိုရွာ၌ ဘုရင်ဟု ခေါ်နိုင်သော ရွာသူကြီး ဦးရန်နိုင်၏ ဧကပုတ္တ တစ်ဦး တည်းသော သားငယ်ပင်ဖြစ်သည့်အလျောက် ဘုန်းတော်ကြီး ဦးသေယျ ထံအပ်နှံ၍ စာပေသင်ကြားလျက်ရှိလေ၏။ ဤကဲ့သို့ ညိုကြီးက မေး သောစကားကို ကြားကြသော မောင်ယော ရှင်မင်းဆွေနှင့်တကွ အခြား သော ကလေးများပါ သဘောတူညီကြသဖြင့် ညောင်ပင်အောက်မှ ရွာဝ သို့ပြေးသွားကြလေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၎င်းဒွေးလေးငြိမ်းကား ရှင်မင်းဆွေ၏ အမေနှင့် ညီအစ်မဝမ်းကွဲ တော် ရှင်ငြိမ်းအောင်ဆိုသော အဒေါ်ကြီးပင် ဖြစ်လေ၏။ ရှင်ငြိမ်းအောင် မှာ ဤရွာ၌ အမြဲနေသူ မဟုတ်ချေ။ ရွှေမြို့တော်ကြီးတွင် မင်းတရားကြီး ဘုရား၏သမီးတော် စလင်းစုဘုရား၏ အပျိုတော်ကြီးတစ်ဦးအိမ်တွင် နေထိုင်၍ ၎င်းအပျိုတော်ကြီးနှင့်အတူ နန်းတွင်းသို့ အစဉ်မပြတ်လိုက် ပါရပြီးလျှင် နဂိုဝါသနာကလည်း ပျော်တတ်ရွှင်တတ်သဖြင့် အပျိုတော် ကလေးများအား ရယ်စရာမောစရာ ပုံတိုပတ်စကလေးများကို ပြောပြကာ အပျင်းဖြေတတ်သဖြင့် စလင်းစုဘုရား၏ ဆောင်တော်တွင်းရှိ အပျို တော်ကြီးငယ်အပေါင်းတို့ကပင် အထူးချစ်ခင်ကြသဖြင့် ဒေါ်ငြိမ်းအောင် မှာ စလင်းအဆောင်တော်တစ်ခုလုံးနှင့် များစွာပင် အကြောင်းအပေါင်း သင့်လျက်နေသူ ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှစ်နှစ်တစ်ကြိမ်၊ သုံးနှစ်တစ်ကြိမ်လည်း မိမိအစ်မနှင့် တူမကလေး ရှင်မင်းဆွေတို့ကိုတွေ့ရန် ရွာသို့ ခေတ္တခဏ ပြန်၍လာတတ်လေ၏ ။ ဒေါ်ငြိမ်းအောင်သည် ဤရွာသို့ ပြန်ရောက်လာသည်မှာ နှစ်လကျော်မျှ ကြာရှိခဲ့လေ၏။ ဒေါ်ငြိမ်းအောင် ပြန်လာသည်ဟုကြားလျှင် ရွာသူ ရွာသား၊ လူကြီးလူငယ်၊ မိန်းမယောက်ျားမကျန် ရွှေမြို့တော်နှင့် ကွာဝေး လှသည့်အတိုင်း မမြင်ဖူးသော မကြားဖူးသော အကြောင်းအရာများကို လာရောက်မေးမြန်းကာ ရှင်ငြိမ်းအောင်ပြောသော စကားများကို တရားနာ သကဲ့သို့ပင် ကောင်းစွာ နားထောင်၍ များစွာအံ့သြချီးမွမ်းလျက် ဒေါ်ငြိမ်းအောင်အား စားစရာသောက်စရာကလေးများ ပေးသူကပေးနှင့် ရွာသူ ရွာသားတို့မှာ ဒေါ်ငြိမ်းအောင်ကို အထူးသဖြင့် အရေးယူကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြို့မှရောက်ခါစတွင် လူကြီးပိုင်းက ဧည့်မစဲသော်လည်း တစ်လ ကျော်လောက်ရှိလျှင် ဒေါ်ငြိမ်းအောင်ထံသို့ လူဝင်လူထွက်စဲ၍ သွားလေ ၏။ သို့သော် ရွာရှိကလေးများမှာကား တစုတဝေးကြီး မကြာခဏလာ၍ ဒေါ်ငြိမ်းအောင်အား မြို့မှ အကြောင်းများကို မေးမြန်းတတ်ကြလေရာ၊ ဒေါ်ငြိမ်းအောင်ကလည်း ကလေးများနှင့် သင့်လျော်သော ‘ရာမဇာတ်” “အီနောင်ဇာတ်ပွဲများ၊ နန်းတော်တွင်း၌ ကပြကြပုံ၊ သီတင်းကျွတ်အခါ ပြုလုပ်သော ဆီမီးမြင်းမိုရ်” ပွဲတော်၊ တန်ဆောင်မုန်းလအခါ ပြုလုပ်သော တန်ဆောင်တိုင်ပွဲတော်အကြောင်း၊ ၎င်း တန်ဆောင်တိုင်အခါတွင် နန်းတော်သူများ ညချင်းပြီး “မသိုးသင်္ကန်း” ရက်ကြသောအကြောင်း၊ ရေသဘင်ပွဲအကြောင်းမှစ၍ ပဟိုရ်စင်မှ အချိန်မှန်တီးသော ပဟိုရ်စည်ကြီး၏ သာယာလှသော အကြောင်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု နေ့စဉ်နေ့စဉ် ပြောပြလေရာ၊ ကလေးလူငယ်တို့မှာလည်း ရှေးဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များကို နား ထောင်ဘိသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်၍ နေတတ်ကြ လေ၏။ အချို့သောကလေးမိခင်တို့မှာ မိမိတို့ သားသမီးများကို အထိန်း သက်သာသည်ဟု ဒေါ်ငြိမ်းအောင်ကိုပင် ကျေးဇူးတင်နေကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤကဲ့သို့ နားထောင်ကြကုန်သော ကလေးများအနက် ရှင်မင်း ဆွေသည်ကား ဒေါ်ငြိမ်းအောင်ပြောပြသမျှထဲတွင် မိမိအသည်း၌ စွဲ၍ နေသော အရာသည်ကား ပဟိုရ်စည်တော်ကြီး၏ သာယာချိုအေးလှ သောအသံကို ကြားလိုခြင်း၊ ၎င်းစည်တော်ကြီးကို မြင်လိုခြင်းတို့ပင် ဖြစ်လေသည်။ သို့ကြောင့် မိမိကြီးပြင်းသောအခါ ရွှေမြို့တော်ကြီးသို့ သွား၍ ပဟိုရ်စည်သံကို နားထောင်မည်ဟု ကလေးဘာဝတွေးတောပြီး သန္နိဋ္ဌာန်ချ၍ ထားသူဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45571038445717,"sku":"","price":1800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_54b33d85-aa1c-44cb-9bb9-c9e4a187c07f.jpg?v=1730214622"},{"product_id":"ထင်အောင်ကျော်ဆောင်းကြိုပန်း-အာရုံစက်၀န်းဘ၀အတွေးစာစုများ","title":"အာရုံစက်ဝန်းဘဝအတွေးစာစုများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအလျဉ်းသင့်လို့ မေးပါရစေ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အလျဉ်းသင့်လို့ မေးပါရစေ၊ ဘဝမှာ ရင်ထဲမှာ နင့်နင့်နဲနဲ အလေးဂရုပြုစရာ တစ်စုံတစ်ရာရှိနေပါပြီလား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဖော်မြူလာဆန်ဆန် စာအုပ်ထဲက စကားမျိုးတွေနဲ့ အလျင်စလို မဖြေပါနဲ့ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်ဆိုလိုတဲ့ အလေးဂါရဝပြုစရာ ဆိုတာက ကိုယ့်ဘဝ ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်၊ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အသက်ရှင်ခြင်းလို့တောင် ဆိုနိုင်လောက်တဲ့ တစ်စုံတစ်ရာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်လောကလုံးက နားလည်မှုလွဲပြီး ပြက်ရယ်ပြုကြသည့် တိုင် ဂါရဝ မပျက်ယွင်းဘူး။ အသက်ခန္ဓာကို ထိပါးမယ်ဆိုသည့်တိုင် ယုံကြည်ချက်ကို မပြောင်းလဲဘူးလို့ ဆိုလောက်တဲ့ သစ္စာတရား ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူမေးခဲ့တဲ့ မေးခွန်းတစ်ပုဒ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် နက်နက်နဲနဲ အချိန်ယူ စဉ်းစားကြည့်ခဲ့ပါတယ်။ သူ့ကို အဖြေ မပေးနိုင်ခဲ့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရိုးသားစွာဝန်ခံရရင် ကျွန်တော့်မှာ ထိုမျှ အဓိဋ္ဌာန်နက်နဲသော ယုံကြည်ချက် မတည်ဆောက်နိုင်သေးပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သမုတိသဘောသာ ရှိသေးသော ကျွန်တော့်ရဲ့ ဉာဏ်ထဲမှာ ထိုမျှ ခိုင်ကျည်တဲ့ ပရမတ္တသဘောတရားတွေ ကိန်းအောင်းမနေသေး ပါဘူး။ ဒီစာစုကလေးမှာ ဖတ်ရှုသူအား အဖြေတစ်ခုပေးရန် ကျွန်တော် မရည်ရွယ်ပါဘူး ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင်း ကျွန်တော့်မှာ အဖြေ မရှိသေးပါဘူး။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် အမေးခံခဲ့ဖူးသော နက်နဲသော ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်ကို ဝေမျှပေးလိုခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ “အလျဉ်းသင့် လို့ မေးပါရစေ၊ ဘဝမှာ ရင်ထဲမှာ.. နင့်နင့်နဲနဲ အလေးဂါရဝပြုစရာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေပါပြီလား”\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45571047227541,"sku":"","price":4050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_89566486-bbe7-498a-bea2-d5a88cc2dfa7.jpg?v=1730215003"},{"product_id":"ထင်လင်း-၀ထ္ထုတိုငါးပုဒ်","title":"ဝထ္ထုတို ၅ ပုဒ်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eရှာပုံတော်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ချစ်သော ကိုဝင်းမောင်နှင့် အရီတို့သို့...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ မောင်ရေ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငွေရီ၏ အသံချိုချိုကလေးသည် မီးဖိုခန်းဘက်ဆီမှ ပေါ်ထွက် လာလေသည်။ အလုပ်စားပွဲမှ ကိုမင်းဝေသည် ခေါင်းကိုငုံ့၍ စာအတွင် ရေးနေရာမှ ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲထောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကလောင်တံကို ရပ်၍ ရေးလက်စ စာရွက်များပေါ်တွင် တင်ထား လိုက်ရင်း ထိုင်ရာမှ ထ၏။ ကုလားထိုင်၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်လျှင် ခါးကိုဘယ်ညာလှည့်၍ ချိုးလိုက်၏။ ပြီးလျှင် မီးဖိုဘက်ဆီသို့ လာခဲ့ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မောင်ရေ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \" လာပြီ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဪ...မောင်ကလည်း၊ မောင့်ကို လာဖို့ ခေါ်တာ မဟုတ် ပါဘူး။ အလုပ်ချိန်နီးရင် ထမင်းပြင်မယ်၊ ရေချိုး..လို့ပြောမလို့၊ တကတဲမှပဲ ဟိုကနေထူးလိုက် ပြီးရောဥစ္စာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုမင်းဝေသည် အရေးမကြီးသလို မငွေရီရှိရာသို့ ပြုံးလျက် ဝင်လာကာ ဟင်းတစ်ခွက်ကို လှလှပပခပ်ထည့်နေသော ဇနီးသည်၏ ခါးကို နောက်ကနေ၍ သိုင်းဖက်ထားလိုက်သည်။ မငွေရီကလည်း တစ်စုံတစ်ရာ အရေးမကြီးသလို ဟင်းခွက်ပြင်မပျက်ပင် “အလုပ်ချိန် နီးပြီလားလို့ ထမင်းပြင်မယ်၊ ရေချိုးလို့...ပြောတာ”ဟု ပြော လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာတွေချက်နေလဲ ရီ။ မောင့်ကို ဒီနေ့ ဘာတွေနဲ့ ကျွေးမလို့လဲ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငွေရီသည် ဟင်းခွက်ထဲမှ ဟင်းကို ဇွန်းဖျားကလေးများနှင့် ခပ်ယူကာ ကိုမင်းဝေ၏ ပါးစပ်ဆီသို့ လှမ်းခြုံရင်း '\u003cspan\u003eမြည်းကြည့်စမ်း၊ မောင့်အကြိုက် အချဉ်ဟင်းကလေး...\u003c\/span\u003e'\u003cspan\u003eဟု ပြုံးချိုစွာ ဆိုလိုက်သည်။ ကိုမင်းဝေလည်း ပါးစပ်ကို ဖွင့်၍ ပေးလိုက်ပြီး ဟင်း၏ အရသာကို ခံလိုက်သည်။ ပြီးလျှင် မျက်စိကို မှေး၍ “အိုး...သိပ်ကောင်း သိပ်ကောင်း...အများကြီးကောင်း\u003c\/span\u003e'\u003cspan\u003eဟု ဆို၏။ မငွေရီမှာ သူ့ အမူအရာ ကို ကျေနပ်ရွှင်မြူးစွာ ကြည့်လျက်ရှိစဉ် အလစ်၌ ကိုမင်းဝေ၏ အနမ်း ကို ခံလိုက်ရလေသည်။ ပြီးမှ အရေးတကြီး ဘေးသို့လှည့်ကြည့်လိုက် ပြီး သူ့ဟာသူ ရှက်သွားသလို၊ ကိုမင်းဝေ၏ နဖူးကို လက်ညှိုးနှင့် အသာတွန်းလိုက်ကာ ကောင်မကလေးတွေ မြင်ကုန်ပါဦးမယ်။ မောင် ကလည်း အရမ်းချည်းပဲ...\u003c\/span\u003e'\u003cspan\u003eဟု ဆိုလိုက်၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟင်းချက်ကောင်းလို့ ဆုချတာလေ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တော်ပါ ဆရာကြီး.....ကဲ.ရေချိုးချေပါတော့။ တော်ကြာ အချိန် မရှိဘူး ဘာဘူးနဲ့။ ထမင်းတောင် ဖြောင့်အောင်မစားနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေပါ ဦးမယ်။ ဒါပဲ ဆရာ၊ ရီကိုယ်တိုင် မောင့်အကြိုက်ကလေးတွေ စီကာစဉ်ကာ ချက်ထားရတာ ပျာယီးပျာယာတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။ သွားပါ ကြည့်ပါဦး။ လူကို ဒီလို ပြုံးစိကြီး လုပ်ကြည့်မနေပါနဲ့သွားပါ။ ရေချိုး ပါ။ အဝတ်အစားလဲခဲ့ပါ။ ဗီရိုထဲမှာ ရီအဆင်သင့် အထပ်လိုက် တင်ထားခဲ့ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အိုကေ.. ဒါတွေကြောင့် ဒါတွေကြောင့်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အိုအို ..မောင်သိပ်ရမ်းတာ...သွားပါတော့...နောက်ကျနေ ပါမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တွန်းထိုး ထုတ်လိုက်မှ ကိုမင်းဝေ လေကလေး တအေးအေး ချွန်ရင်း မီးဖိုထဲမှ ထွက်သွားတော့သည်။ များမကြာမီ ရေချိုးခန်း ဆီမှ ရေတရွှဲရွဲချိုးသံ၊ ကိုမင်းဝေ လေချွန်သံများ ကြားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရီရေ...” ရေချိုးရာမှ လှမ်းခေါ်ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မောင်...” ထမင်းပွဲပြင်ရာမှ ထူးလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အချဉ်ဟင်းနော်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         \" ဪ ဟုတ်ပါတယ်။ မောင့်ဖို့ အချဉ်ဟင်းမပါဘဲ ရီက ကျွေးပါ့ မလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အိုကေ ... ရီကို ဆုချမယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “တော်ပါ ဆရာကြီး.....ကဲ မြန်မြန်ချိုးမောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပြီးပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မကြာမတင်ပင် ရေချိုးခန်းတံခါး ကျောက်ခနဲ ပွင့်လာပြီး မျက်နှာ သုတ်ပဝါကြီးတစ်ထည်ခြုံထားသော ကိုမင်းဝေထွက်လာသည်။ မငွေ ရီပြင်နေသော ထမင်းပွဲနားတွင် ချမ်းနေသော ကလေးငယ်ကဲ့သို့ ခပ်ကုပ်ကုပ်ရပ်၍ ကြည့်နေ၏။ မငွေရီက ဟင်းတစ်ဇွန်းခပ်၍ သူ့ ပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်မှ မငွေရှိရှိရာသို့ ခေါင်းထိုး၍ လေထဲတွင် ရှူးခနဲ နမ်းကာ အခန်းထဲသို့ ပြေးခုန်၍ ဝင်သွားတော့သည်။ မငွေရီကနောက်မှ ကြည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မောင်ကတော့ အဲသလိုပါလို့ဆို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟု ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မောင်ရေ..” “အင်းအင်း လာပြီ ...ဒီမှာ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မတွေ့ဘူးလားလို့။ အလယ်ဆင့်ကလေး... အပေါ်ဆုံးက အထပ် လိုက် အင်္ကျီရော၊ လုံချည်ရော၊ အစုံ......”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တွေ့တွေ့ ပါတယ်...ဒီမှာ ဟိုဥစ္စာက”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာများတုံး၊ တွေ့ရင်လည်း မြန်မြန်လာပါ။ ဒီမှာ ထမင်းပွဲက ကြောင်နှိုက်မှာစိုးလို့ စောင့်နေရတယ်၊ တွေ့ပြီမဟုတ်လား ဟင် မောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အင်္ကျီတွေ့ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လုံချည်ရော”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တွေ့ပါတယ်...မတွေ့တာက..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မငွေရီက စိတ်ရှုပ်သလို ခေါင်းကုတ်ရင်း ထမင်းပွဲကို အုပ်ဆောင်း နှင့်အုပ်ထားခဲ့ပြီး ဝင်လိုက်သွား၏။ အခန်းထဲသို့ ရောက်လျှင်၊ ရှပ် အင်္ကျီလက်ရှည်ကို ဖားလျားဝတ်လျက် မှန်တင်ခုံပေါ်တွင် တစ်စုံ တစ်ခုရှာနေသော ကိုမင်းဝေကို တွေ့လိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မတွေ့ တာက...ဘာတုန်း၊ လက်ကြယ်သီး....ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုမင်းဝေက “အင်း...” ဟု ကလေးဆန်ဆန် မှုန်တေတေလုပ် ၍ ဖြေရင်း ခေါင်းကိုညိတ်ပြလိုက်သည်။ မငွေရီသည် ကိုမင်းဝေအား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူပါဝင်၍ ရှာတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မနက်စောစောကပဲ ဒီအနားမြင်သေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အခု မမြင်တော့ဘူး ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “တစ်ဖက်တော့ တွေ့ပါပြီ၊ အောက်ကိုကျနေတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါဖြင့် ဒီအနားမှာ ရှိတာတော့ အမှန်ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အေး...မတွေ့တာက ခက်တာ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငွေရီသည် ကိုမင်းဝေကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ သူ့မျက်နှာ စောစောကကဲ့သို့ ရွှင်မနေတော့။ မှုန်တေတေကြီး မဟုတ် စေကာမူ မှုန်တေတေကလေးတော့ ဖြစ်နေသည်ဟု မငွေရီထင်သည်။ ဒါမျိုးတွေကြောင့် မငွေရီက သူ့ “မောင်”ကို “ကလေးလိုပါပဲ...'\u003cspan\u003eဟု မကြာမကြာပြောလေ့ရှိသည်။ ယခုလည်း ကိုမင်းဝေ ကလေးဆိုးကြီး လိုလုပ်ပြန်ပြီ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မောင်ကလည်းကွာ၊ ဒါကလေး ပျောက်တာနဲ့များ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်ပါဘူး...မောင်က ခံပြင်းလို့ပါ၊ မနက်ကပဲ ရှိသေးတဲ့ ဥစ္စာ...ဒီအပေါ်မှာ၊ ဟောဒီအပေါ်မှာတင် ... နှစ်ခု...” ကိုမင်းဝေ တက်ခေါက်လိုက်မိသေးသည်။ နောက် မငွေရီပါ မျက်နှာအိုသွား သည်ကိုမြင်မှ မပြုံးချင် ပြုံးလိုက်ပြီး “ဟုတ်ပါရဲ့..” ဟု သူ့ဟာသူ စကားဖာပစ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကဲကွယ်...ရှိပါစေ၊ အပေါ်အင်္ကျီ ထပ်ဝတ်လိုက်ရင် မမြင်ရပါ ဘူး။ ကဲလာ ရီ ထမင်းစားကြမယ်။ နေပါစေတော့..။ ညနေမှ ရှာကို ရှာဦးမယ်” “မောင့်စိတ်ကလည်းကွယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လာပါ-ကဲ၊ ထမင်းစားကြမယ်။ အချဉ်ဟင်းကလေးနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုမင်းဝေ မငွေရီကို ငဲ့ပြီး ဟန်ဆောင်လိုက်ရသော်လည်း သူ့ အကြောင်း မငွေရီက သိလွန်းလို့ နောကျေနေ၏။ ဤသို့သော အသေး အဖွဲကလေးများ လိုချင်၍ ရှာမတွေ့ လျှင် သူအင်မတန် စိတ်ဆိုးတတ် သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဖိုးတန်တန် မတန်တန်၊ သူက ရှိသည်ဆိုသောနေရာမှာ မတွေ့လျှင် မူးစေ့တစ်စေ့ကိုပင် ဖြစ်ဖြစ် တစ်နေ့လုံး ရှာတတ်သည်။ တွေ့မှ လွှင့်ပစ်ချင် ပစ်လိုက်မည်။ သူ့မှာ ဒီစိတ်မျိုးရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မောင် ကလေးမဟုတ်တော့ဘူးကွယ်...သိပ်ခေါင်းမမာနဲ့တော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခေါင်းမာတာ မဟုတ်ဘူး၊ ရီကလည်း မောင်မရှာတော့ပါဘူး။ ရှေ့မှာလည်း ဒါမျိုးချည်းပဲ။ တစ်ခုကလေးရှိ သူ့မျက်နှာက မကောင်း ဘူး၊ သိပ်ကို ကလေးနဲ့ တူတာပဲ” ထမင်းစားရင်း ကိုမင်းဝေက ဆို သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"အလို။ သူကပဲ မငွေရီကို ကလေးတဲ့” မငွေရီသည် ပြုံးလိုက် သည်။ နောက် ကိုမင်းဝေကလည်း ပြုံးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရီ-မဟုတ်ဘူးလား။ ကလေးလိုပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မငွေရီက တစ်ခုခုကို ပြန်ပြောလိုက်မည် ပြုမှ “ကဲလေ ရှိပါ စေတော့ဟု သဘောထားလျက် ဝန်ခံဟန်ဖြင့် ရှက်သလို ပြုံးကာ ထမင်းကို ငုံ့စားနေလိုက်၏။ သူ့စိတ်ထဲ၌ “မောင်-ရီ ကိုငဲ့ပြီး ပြော နေတာပါ၊ ရီက သိလွန်းလို့ ။ မောင် ဒါကို မတွေ့ တွေ့အောင် ရှာဦး မှာပါ။ အလုပ်ကပြန်ရင် မယောင်မလည်နဲ့ မောင် ဒါကို ရှာနေဦး မှာပါ”ဟု တစ်ကိုယ်တည်း ပြောလျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထမင်းစားပြီး လက်ဆေးပြီးနောက် ကိုမင်းဝေ အိပ်ခန်းထဲသို့ တစ်ခေါက်ပြန်ဝင် သွားပြန်သည်။ မငွေရီက ရေသောက်ရင်းမှ စောင်း ငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး “အင်း..မရှာတော့ဘူးဆိုပြီး ခုပဲ ရှာနေပြန်ပြီ မဟုတ် လား။ မောင့်အကြောင်း ရီသိပြီးသား ဟု အောက်မေ့လိုက်၏။ နောက် ရေခွက်ကို ထားခဲ့ပြီး ခြေသံမကြားအောင် ကိုမင်းဝေနောက်သို့ လိုက် ခဲ့သည်။ အခန်းပေါက်သို့ ရောက်၍ ခန်းဆီးကို အသာဖယ်လိုက်လျှင် ပင် ကိုမင်းဝေ ပြန်ထွက်လာသည်နှင့် ဝင်တိုးနေသဖြင့် တစ်ချက်ပေါ့ ၍ အနမ်းသာခံလိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မရှာတော့ဘူးဆို”\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45571369140373,"sku":"","price":810.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_82b15ce4-8f37-49fa-9ad7-bb928ab92e45.jpg?v=1730215045"},{"product_id":"တိုက်စိုး-မင်းယု၀ေ-စန္ဒကိန္နရီနှင့်၅၅၀ဇတ်၀ထ္ထု၂၅ပုဒ်","title":"စန္ဒကိန္နရီနှင့် ၅၅၀ ဇတ်ဝထ္ထု ၂၅ပုဒ်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eစန္ဒကိန္နရီ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗုဒ္ဓသည် ဘုရားအဖြစ်သို့ ရောက်ပြီးနောက် ခမည်း တော် သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီး၏ နန်းတော်သို့ ဆွမ်းဘုဉ်းပေးရန် ကြွတော် မူသည်။ ဆွမ်းဘုဉ်းပေးတော်မူပြီးသော် ဗုဒ္ဓက မိမိသည် ရာဟုလာ၏ မယ်တော် ယသော်ဓရာထံ ကြွချီလိုသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအကြောင်းကို ယသော်ဓရာ ကြားသိရသောအခါ ဗုဒ္ဓကိုကြိုဆိုရန် ပြင်ဆင်သည်။ ဗုဒ္ဓ ကြွတော်မူလာသောအခါ ယသော်ဓရာသည် ရိုသေလေးမြတ်စွာ ခရီးဦးကြိုပြုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီးက ဗုဒ္ဓသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို စွန့်လျက် သလုံးမြင်းခေါင်းဖြင့် ရင်း၍ရအပ်သော ဆွမ်းဖြင့်သာ အသက် မွေးသော ရဟန်းအသွင်ယူကာ သစ္စာတရားကို ရှာဖွေစဉ် ချွေးမတော် ယသော်ဓရာသည်လည်း ဗုဒ္ဓနည်းတူပင် လက်ဝတ် တန်ဆာ ရတနာအားလုံးကို စွန့်ခဲ့သည်။ နံ့သာတို့ကို စွန့်ခဲ့သည်။ ဖန်ရည်စွန်းသော အဝတ်တို့ကို ဝတ်ခဲ့သည်။ “ယသော်ဓရာသည် အရှင်ဘုရားအပေါ် အလွန်သစ္စာရှိခဲ့ပေ သည်တကား” ဟူ၍ ဗုဒ္ဓအား လျှောက်ထား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါ ဗုဒ္ဓက ယသော်ဓရာသည် ယခုဘဝတွင်သာ မိမိအပေါ် ချစ်မြတ်နိုး၍ သစ္စာရှိခဲ့သည်မဟုတ်၊ ရှေးအတိတ် ဘဝကလည်း ချစ်မြတ်နိုး၍ သစ္စာရှိခဲ့သည်ဟူ၍ မိန့်တော်မူ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လွန်လေပြီးသောအခါ ဘုရားလောင်းသည် ကိန္နရာမျိုး၌ဖြစ်၍ စန္ဒ အမည်တွင်၏။ ထို စန္ဒကိန္နရာသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ စန္ဒကိန္နရီနှင့်အတူ ဟိမဝန္တာအရပ်ရှိ စန္ဒပဗ္ဗတ (လမင်းတောင်) မည်သော ငွေတောင်၌နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့ မောင်နှံသည် မိုးရာသီအချိန်တွင် တောင်ပေါ်၌နေကြ၏။ မိုးရာသီကုန်ဆုံး၍ နွေရာသီသို့ ရောက်လာသောအခါတွင်ကား တောင်ခြေ သို့ ဆင်းကြသည်။ ယင်းသို့ ဆင်းသက်သည်မှာ ထိုတောင်ခြေရှိ သစ်ပင် များ၊ မြက်ပင်များအကြားဝယ် ကစားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို တောင်ခြေရှိ စမ်းချောင်းများ၌ ရေချိုးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပူအိုက်သောနွေရာသီ၏ နေ့တစ်နေ့တွင် စန္ဒကိန္နရာသည် နံ့သာကို လိမ်းကျံ၏။ ပန်းဝတ်မှုန်တို့ကို စား၏။ ပန်းပုဆိုးကို ဝတ်ဆင်၏။ ပြီးသော် ပျော်ရွှင်စွာသီချင်းဆိုကာ စမ်းချောင်းအနီးတွင် ပေါက်လျက်ရှိသော နွယ်ပုခက်ကိုစီး၍ ကစား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့နောက် စန္ဒကိန္နရာသည် စန္ဒကိန္နရီနှင့်အတူ စမ်းချောင်းတွင်းသို့ ဆင်း၍ ရေချိုး၏။ သူတို့သည် ရေထဲတွင် အချင်းချင်း ကျီစယ်လျက် ရေ၌ ပန်းတို့ကိုကြဲလျက် ရေကစားကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့သည် အားရအောင် ရေကစားကြပြီးသော် ရေမှ တက်ကြ၏။ သူတို့၏ ပန်းဝတ်တန်ဆာတို့ကို တစ်ဖန် ဆင်မြန်းကြ၏။ ထို့နောက် ငွေပြားအဆင်းရှိသော သဲသောင်ပြင်၌ ပန်းမွေ့ရာခင်းကာ ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စွာ လျောင်းစက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခဏကြာသော် စန္ဒကိန္နရာသည် ဝါးလုံးကိုတီး၏။ စန္ဒကိန္နရီက က၏။ ဆိုင်းချက်နှင့်အညီ စန္ဒကိန္နရီသည် ညင်သာစွာ ကခုန်လေသည်။ ဤသာယာချမ်းမြေ့သော နေရာဌာနသို့ လူသားတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့ တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြာမြင့်မီကပင် ဗာရာဏသီမင်းသည် ထီးနန်းကို ခေတ္တ စွန့် ခွာလျက် ဟိမဝန္တာသို့ သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုဆုံးဖြတ်ချက် အတိုင်း သူသည်လာခဲ့ရာ ကိန္နရာ ကိန္နရီမောင်နှံတို့ ကစားမြူးထူးရာ သည်နေရာ သည်စမ်းချောင်းသို့ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဗာရာဏသီမင်း သည် ဝါးလုံးတီးခတ်သံကို ကြားသဖြင့် ခြေသံမကြားစေဘဲ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မင်းသည် စန္ဒကိန္နရီကို မြင်လျှင်မြင်ချင်း ချစ်ခင်တပ်မက်သောစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာ၏၊ သို့ဖြင့် သူသည် စန္ဒကိန္နရီကို ရယူသိမ်းပိုက်ရန် လေးကို တင်၍ လင်ဖြစ်သူကိန္နရာဖိုကို မြားဖြင့် ပစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စန္ဒကိန္နရာသည် မြားဒဏ်ကြောင့် အော်ညည်းကာ စန္ဒကိန္နရီကို ကျောခိုင်းလျက် မြေသို့ လဲကျသွားရှာသည်။ စန္ဒကိန္နရီသည် ချစ်လင်၏ အော်သံကြားသဖြင့် အနီးသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွား၏။ အဘယ်သို့ ဖြစ် လေသနည်းဟု စုံစမ်း၏။ ထိုအခါ ချစ်လင်ကိုယ်၌ မြားဒဏ်ရာကို တွေ့ ရှိသည်။ ရှေ့နောက်ဝဲယာကို ကြည့်ရှုရှာဖွေသည်တွင် ဗာရာဏသီမင်းကို မြင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤတွင် စန္ဒကိန္နရီသည် ဗာရာဏသီမင်း၏ အနီးမှပြေးကာ တောင်ထိပ်ပေါ်ကနေပြီးလျှင် မင်းကို ကျိန်ဆဲလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟယ်-သူယုတ်မာမျိုး၊ ရာဇာဆိုးတဲ့\/\/\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြတ်နိုး ချစ်ကြင်၊ ငါ့ ချစ်လင်သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအသင် ရက်စက်၊ မြားဒဏ်ချက်ဖြင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခက်လက် ဝေဆာ၊ သစ်ရိပ်မှာဝယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ကြည်သာရွှင်စွာ၊ မြူးပျော်ရာမှ ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခုခါ လဲကျ၊ မြေဝယ်ခ၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသောက ငါ၌ ရောက်ရပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအသင် မင်းတရား၊ သင် ရမ်းကား၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသနားဖွယ်ရာ၊ ငါ့သက်လျာမှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသေရွာသို့ဆီ၊ မြန်းရပြီမို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါသည် ပူဗျာ၊ သောကဖြာသို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသင့်မှာ ချစ်ခင်၊ သင့် မိခင်လည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပူပင်သောက ရောက်စေသော်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအသင်မင်းတရား၊ သင် ရမ်းကား၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသနားဖွယ်ရာ၊ ငါ့ သက်လျာမှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသေရွာသို့ဆီ၊ မြန်းရပြီမို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါသည် ပူဗျာ၊ သောကဖြာသို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသင့်မှာ သက်ထား၊ သင့် မယားလည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ကြီးမားသောက ကြုံစေသော်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတဏှာရာဂ၊ သင် ထကြွ၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ့ကို လိုချင်၊ ပြစ်မဲ့စင်သည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ့လင်ကိုသာ၊ သင်သတ်ပါ၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e သင့်မှာ ချစ်ခင်၊ သင့် မိခင်လျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့လင် သူ့သား၊ သူ့သက်ထားတွက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြီးမားသောက ကြုံစေသော်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတဏှာရာဂ၊ သင် ထကြွ၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ့ကိုလိုချင်၊ ပြစ်မဲ့စင်သည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ့လင်ကိုသာ၊ သင် သတ်ပါ၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသင့်မှာ သက်ထား၊ သင့် မယားလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့ သား သူ့လင်၊ သူ့ ချစ်ကြင်တွက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ပူပင်သောက ကြုံစေသော်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစန္ဒကိန္နရီ၏ အကျိန်ဆဲရပ်သော တစ်ခဏတွင် ဗာရာဏသီမင်း သည် ဤသို့ ဆိုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိုဘဲ့ အလှ၊ ချစ်နှမငဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသောက ထွေကာ၊ မငိုပါနှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမယ့်မှာ ခိုးဝါး၊ အမြင်မှားထင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမယား ကိန္နရာ၊ ဘဝမှာလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘယ်မှာ ကြီးကျယ်၊ ဂုဏ်တင့်တယ်လိမ့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမယ်တို့ နေရာ၊ သည်တောမှာလည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသာဖွယ် ကင်းစွ၊ သွေ့ခြောက်လှ၏\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအလှဝေဖြာ၊ ရွှေနန်းမှာဝယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောင်ညာဒေဝီ၊ မဟေသီလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါသည် မယ့်အား၊ နှင်းအပ်ထားမည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပျော်ပါးပါ တော့ ကြည်ရွှင်လော့။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46515520700565,"sku":null,"price":3150.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ca8adb37-be3e-4cad-994a-a9df92e70bd7.jpg?v=1730215836"},{"product_id":"တင်ထွိး-မိုးမြင့်မြင့်ထွား","title":"မိုးမြင့်မြင့်ထွား","description":"\u003cp\u003e        လိုအပ်သည်ဟု ယုံကြည်သဖြင့် ဤအမှာစာကို ရေး သားခြင်းပြုရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        တကယ်တော့ ဤဝတ္ထုနှင့်ပတ်သက်၍ ကျွန်တော့် အနေဖြင့် ရှင်းလင်းတင်ပြစရာ အချက်အနည်းငယ် ရှိနေ ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မိုးမြင့်မြင့်ထွား’ ကို ကျွန်တော်သည် ၁၉၅၆ ခုနှစ် ကတည်းက ရေးသားပြီးစီးခဲ့သည်။ သို့သော် အကြောင်း အမျိုးမျိုးကြောင့် စာအုပ်တစ်အုပ်အနေနှင့် မထွက်ပေါ်နိုင် ခဲ့ဘဲ ယခုမှသာ စာအုပ်တစ်အုပ်အနေနှင့် ထွက်ပေါ်လာနိုင် လေတော့ပြီ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့ကြောင့် ဟိုတုန်းက ရေးခဲ့သော “မိုးမြင့်မြင့် ထွား” သည် ယခုအခြေအနေတို့နှင့် ဆက်စပ် ထင်ဟပ် ချင်မှ ထင်ဟပ်ပေမည်။ ကွဲလွဲချက်များ ရှိကောင်းရှိမည်။ ဥပမာ၊ ၁၉၅၆ ခုနှစ်ဆီက ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ဝယ် ကျင့်သုံးခဲ့သော အခမဲ့ပညာရေးစနစ်နှင့်ပတ်သက်၍ ဝေဖန်ရေး သားခဲ့သည်။ တက္ကသိုလ်ပညာရေးသည် ထိုအခမဲ့စနစ်ကြောင့် ထိခိုက်၊ ချွတ်ချော်၊ နိမ့်ပါးခြင်းများ ဖြစ်ခဲ့ရသည်ဟု အပြစ်တင်ခဲ့သည်။ ယခုမူ အထက်တန်းများအထိသာ အခမဲ့ပညာရေးစနစ် ကျင့်သုံးပြီး တက္ကသိုလ်များနှင့် ကောလိပ်များတွင် ထိုအခမဲ့ပညာရေးစနစ်သည် မရှိ တော့...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုအခါ စာဖတ်သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အခြေအနေ ချင်း မဟပ်မိ၍ စနိုးစနောင့် ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်လာမိ သည်။ သို့သော် “မိုးမြင့်မြင့်သွား” နှင့်ပတ်သက်၍ ကျွန်တော့်တွင် အဓိကဖြစ်သော ရည်ရွယ်ချက် စေတနာ တစ်ရပ် ရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ယခုမှ စာအုပ် အဖြစ် ထုတ်ဝေရသော “မိုးမြင့်မြင့်ထွား” ကို ကြိုက်သလို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရေး နိုင်ပါလျက် ကျွန်တော်က ပြုပြင်ခြင်း မလုပ်တော့ဘဲ “လွှတ်” လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         တကယ်တော့ တစ်ခါက ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်၏ ကျောင်းသားလှုပ်ရှားမှုဖြစ်ရပ်များကို မှတ်တမ်းတင်ခြင်း ပြုလိုသည်။ အတိတ်မှ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ထင်းခနဲ တင်ပြလိုသော ဆန္ဒရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        ထို့အပြင် “မိုးမြင့်မြင့် ” နှင့်ပတ်သက်၍ ဝန်ခံ လိုချက်တစ်ခုမှာလည်း ရှိနေသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        ၁၉၅၆ ခု တစ်ဝိုက်ဆီတွင် မာလာဆောင်၌ ဒီအက်စ် အိုမလေး မခင်ချို (အချို) နှင့် မန္တလေးဆောင်တွင် တပ်ဦး ခေါင်းဆောင် ကိုကိုလတ်တို့ ရှိခဲ့ပါသည်ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆိုလာလျှင် မတော်တဆ တိုက်ဆိုင်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်ပါသည်ဟု ရိုးသားစွာ ဝန်ခံခြင်းပြုပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စင်စစ်မူ ကျင်လည် ကျက်စားခဲ့ရသော ပတ်ဝန်းကျင် ကို တစေ့တစောင်း ” ကြည့်ခဲ့ခြင်းမျှသာ ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eတင်ထွေး \u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003e၆-၇-၆၃\u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45571424419989,"sku":"","price":1980.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2e0bc78a-c685-4c71-9ab4-6a3e25cd24fe.jpg?v=1730216268"},{"product_id":"တင့်တယ်-၀ထ္ထုတိုငါးပုဒ်","title":"ဝထ္ထုတို ၅ ပုဒ်","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45572847075477,"sku":"","price":2190.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_fbdb31ed-b67a-45b8-855f-937ab0dfa26b.jpg?v=1730216698"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်နန္ဒမိတ်-ခင်ဦးစားငချစ်ညိုနှင့်အခြား၀ထ္ထုတိုများ","title":"ခင်ဦးစားငချစ်ညိုနှင့်အခြားဝထ္ထုတိုများ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကဲ.. ကျုပ်ကို အပြစ်တင်မနေစမ်းပါနဲ့ မယ်မင်းကြီးမရဲ့၊ ကျုပ် က ကျုပ်ကြိုက်တတ်တဲ့ အရည်ကလေးမို့ နှမြောမိတာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လာပြန်ပြီလား... ဒီအရည်အကြောင်း၊ တော် မနေ့ကပဲ ဟို ဆရာဝန်ဆီ သွားသေးတယ် မဟုတ်လား၊ တော့်ကို အရက်မသောက်ရ ဘူးလို့ ပြောလိုက်တယ်ဆို...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အမယ် မသောက်ရဘူးလို့ မပြောပါဘူး မြခင်ရ၊ ငါ့ကို အရက် သောက်လို့ ဘယ်လို ရောဂါရတယ်ဆိုတာ သူ့လူနာတွေဆီ ခေါ်ပြီး ပြတာပါပဲ။ အင်း... ဆရာဝန်ကလည်း သူ့ကိုယ်သူ သိကြားမင်းကြီး များ ထင်နေသလား မသိဘူး။ အလောင်းတော် ငတောလူကို ဆေးရုံ ခေါ်ပြီး နိမိတ်ကြီးလေးပါး ပြလိုက်တယ်။ သူလျှာရှည်နေတာနဲ့ပေါ့ မြခင်ရ၊ တို့အိမ်မီးလောင်တာတောင် ငါ မသိလိုက်ရတာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဆရာဝန် အပြစ်လွှဲချမနေပါနဲ့။ ဆရာဝန်ဆီက အိမ်ကို တန်း တန်း မတ်မတ် ပြန်လာရင် အိမ်က ပစ္စည်း ဘာကလေး၊ ညာကလေး သယ်ဖို့ အချိန်ရဦးမယ်၊ ခုတော့ လမ်းမှာ အရက် ဝင်သောက်နေတာ ကိုး...။ အိမ်ပြာဖြစ်မှ ရောက်လာတော့တယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မြခင်ကလည်း ပြောရော့မယ်၊ ငါအိမ်ကို တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်လာတာပါပဲ မြခင်ရ၊ နင်လည်း အသိသားနဲ့ဟာ ငါအိမ်ပြန်ရင် တန်းပြန်တာချည်းပဲ မဟုတ်လား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သူ့ပြောလိုက်ရင် ဒါမျိုးချည်းပဲ၊ ဘယ်တော့မှ အကောင်း မ ပြောဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြခင်က ပြောပြောဆိုဆို လက်ထဲမှ စာအုပ်နှင့် ကိုတောလူကို လှမ်းပေါက်လိုက်၏။ ကိုတောလူက ၃၂ ချောင်းသော သွားများကို အကုန်ဖွဲ့ရင်း...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အင်း... မိန်းမကတော့ လုပ်လိုက်ရင် ဆတ်ခနဲ၊ ဂွပ်ခနဲပဲ။ အဲဒါတွေကြောင့် ဟောဒီက မောင်မောင်က ချစ်ရတာ” ဟု ပြောလိုက်သောကြောင့် မြခင်က ကိုတောလူ၏စကားကို မကြားသလို စာအုပ်ပုံကိုသာ ဆက်၍ ရှင်းနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုတောလူသည် မြခင်ကောက်၍ ပေါက်လိုက်သော စာအုပ်ကို ဟိုလှန် သည်လှန်လုပ်နေရာမှ မြခင်ဘက်သို့ လှည့်ပြီး..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မြခင်... မြခင်.. ဟောဒီမှာ နားထောင်စမ်း၊ ဆေးလိပ်လက် ဆောင်တဲ့၊ ခေါင်းစဉ်တပ်ထားတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြခင်ကမူ နားမရှိသလို ကို တောလူဘက်သို့ လှည့်၍ပင် မကြည့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဟမ်း.. အဟမ်း...” ကိုတောလူက ချောင်းတစ်ချက် ရှင်း လိုက်ကာ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မဝယ်ဘူး.. မယ်ခူးတဲ့ ဖက်စို... တဲ့၊ အမယ် ဒီဟာ မှားနေ တာပေါ့၊ မဝယ်ဘူး အလကားရတဲ့ဖက်စို ဆိုမှ မှန်တယ်။ အဲ... အဲ.. နောက်တစ်ပိုဒ်က လာပြန်သေး။ မီးမကူ နေပူမှာ မကင်အားလို့၊ ထား ရတယ် အိပ်ရာအောက်မှာ မင်းသောက်ဖို့ကို.. တဲ့။ အင်း... ဒါလည်း မှားတာပဲ။ မီးမကူ နေပူမှာ မကင်အားလို့ ၊ ထားရတယ် ထဘီအောက် မှာ နင်သောက်ဖို့ ကိုလို့ ဖြစ်သင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား၊ မြခင်တို့တော့ အီဖေကိုယ်တို့သောက်ဖို့ ဆေးလိပ်ကို အနံ့အသက်ကောင်းအောင် ဆိုပြီး ထဘီအောက်မှာထားတာပဲ မြင်ဖူးတာပဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုတောလူ၊ တော် တွေ့ ကရာတွေ ပြောမနေစမ်းနဲ့....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြခင်က ကိုတောလူကို ကျောပေး၍ ထိုင်နေရာမှ ကိုတောလူ ဘက်သို့ မျက်နှာလှည့်လာလေသည်။ ကိုတောလူက တဟဲဟဲ ရယ် လိုက်ပြီး... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုင်း.. ဆက်ပြီး နားထောင်ဦး၊ ဟောဒီမှာ ညှာအနား ရှေ့သွား\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45572852613269,"sku":"","price":2470.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b5d12ea8-cf28-440d-905d-84fd47f5560b.jpg?v=1730217568"},{"product_id":"ညီသစ်-အရိုင်းမိစ္ဆာနှင့်ဘာသာပြန်၀ထ္ထုတိုများ","title":"အရိုင်းမိစ္ဆာနှင့်ဘာသာပြန်ဝထ္ထုတိုများ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ခိုးဝှက်စားသောက်သွားပါလိမ့်။ လူလည်ပဲဟု အစောင့်များ တွေးတော ကြတော့သည်။ သည်ထက် ပိုဆိုးသည်မှာ အချို့ အစောင့်များသည် သံတိုင် နှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ လာရောက်၍ ထိုင်ကြည့်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခန်းမထဲတွင် ရှိသော မီးရောင်ဖြင့် သူတို့ အားမရ။ အကြီးအကဲ လုပ်သူက ထုတ်ပေးထားသည့် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးအလင်းရောင် စူးစူးရဲရဲဖြင့် ပန်းချီဆရာကို ထိုးထားကြသည်။ စူးရှသည့် မီးရောင်ဝင်းလက်မှုကြောင့် ပန်းချီဆရာအဖို့ ပို၍ ဒုက္ခမကျရောက်ပါ။ သူသည် နှစ်ခြိုက်မက်မောစွာ အိပ်မပျော်ခဲ့သည်မှာ ကြာခဲ့ပါပြီ။ ငိုက်မှေးရီဝေတာလောက်နှင့် ကြာမြင့်ခဲ့ သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မီးတွေ ဘယ်လောက် လင်းလက်ပါစေ၊ ဘယ်လောက်ပဲ နာရီတွေ ထိုးနှက်သွားလည်း ကြည့်ရှုသူတွေ တိုးကြိတ်ပြီး ဆူကြ၊ ပူကြ၊ ကသောင်းကနင်းဖြစ်လည်း ပန်းချီဆရာကတော့ ငိုက်မှေးလို့ ရသည်ချည်း။ သူ့အဖို့ အိပ်မပျော်သောညများစွာကို ထိုကဲ့သို့သော အစောင့် များကြောင့် ကုန်လွန်စေသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို တွေ့ရသဖြင့် သူသည်ကျေနပ်အားရသွားတော့သည်။ သူ့ကိုစောင့်သည့် အစောင့်များနှင့် နောက် ပြောင်လာတတ်သည်။ သူတို့ကိုလည်း ကလေကချေ ကျင်လည်ခဲ့ရသော သူ့ဘဝ အတွေ့ အကြုံ အဖြစ်အပျက်တွေကို ပြောပြတတ်သည်။ ထို့နောက် အစောင့်များကို မအိပ်မိရလေအောင် ပြုလုပ်ထိန်းထားရန် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လှောင်အိမ်အတွင်းမှာ စားသောက်စရာ ဘာတစ်ခုမှမရှိကြောင်းကို အစောင့် များ သိဖို့လိုအပ်သည်။ ထိုအစောင့်များထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှပင် သည်လို အစာငတ်ခံခြင်း အလုပ်မျိုးကို မလုပ်နိုင်ကြောင်းကိုလည်း သူတို့ သိဖို့ အရေးကြီးသည်။ ပန်းချီဆရာအဖို့ အပျော်ရွှင်ဆုံးအချိန်မှာ အရုဏ် တက်လာချိန် ဖြစ်သည်။ မိုးလင်းချိန် ရောက်လာသည်နှင့် စားသောက်ဖွယ် ရာများ အစောင့်များဆီသို့ယူလာမည်။ ကျန်းမာသန်စွမ်းသူများအဖို့ ထို အစားအစာများကို အငမ်းမရ စားသောက်ကြပေလိမ့်မည်။ ညတုန်းက မအိပ်စက်ရသဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။ ပန်းချီဆရာကို အမှီသဟဲ ပြု၍ စားသောက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုလို နံနက်စာကျွေးမွေးခြင်းသည် အစောင့်များကို လာဘ်ပေးလာဘ်ထိုးခြင်းတစ်မျိုးဟု အချို့သောသူများက ပြောဆိုကြသည်။ ဒီလို ပြောကြဆိုကြတာတော့ ပိုလွန်းပြီ ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အရိုင်းမိစ္ဆာနှင့် ဘာသာပြန်ဝတ္ထုတိုများ မိမိတို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စောင့်ကြည့်ကြပါ။ နံနက်စာလည်း မစားကြနဲ့။ တစ်ညလုံးလည်း မအိပ်နဲ့။ စောင့်ကြည့်တဲ့အလုပ်ပဲ စောင့်လုပ်ပါဆိုသည့် ကမ်းလှမ်းဖိတ်ခေါ်ခြင်းကို ဝေဖန်ပြောဆိုသူတို့ ကြောက်ရွံ့ သွားကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ရဲ့ သံသယတွေကိုတော့ ခေါင်းမာမာနဲ့ပဲ သိမ်းဆည်း ဖက်တွယ်ထားတုန်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုသံသယများသည် ကြေးစားအစာငတ်ခံပွဲနှင့် အတူ ဒွန်တွဲပတ်သက်၍ လိုအပ်သော အရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ သည်လို အစာငတ်ခံ ပန်းချီဆရာကို မည်သူက နေ့နေ့ညည ကြပ်မတ်စောင့်ကြည့်နိုင်ခြင်းရှိမှာ မဟုတ်ပေ။ ဒီကိစ္စမျိုးကို အမှန်တကယ် တိတိ ကျကျ အစာငတ်ခံခြင်းကို ပြုလုပ်ပါတယ်။ ရပ်နားဆိုင်းငံ့ခြင်းမရှိဘဲ လုပ်သည်ကို မျက်မြင်သက်သေခံပေးမည့်သူ မရှိကြပေ။ ထိုအလုပ်ကို သိသူမှာ ပန်းချီဆရာတစ်ဦးတည်းသာ ကိုယ့်ကိုကိုယ်သိခြင်း ဖြစ်သည်။ ပန်းချီဆရာသည် မိမိ၏ကိုယ်ပိုင် အစာငတ်ခံပွဲအလုပ်ကို အစမှ အဆုံး တိုင် စောင့်ကြည့်နေသော၊ နှစ်ခြိုက်အားရမှုရှိသော ပွဲကြည့်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သို့အတွက်ကြောင့် သူကိုယ်တိုင်လည်း ကျေနပ်နှစ်ခြိုက်ခြင်း အပြည့်အဝ မရှိခဲ့ပေ။ ဤမြင်ကွင်းမှာ အလွန်အကျွံတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကြည့် ရှုရာမှ ကြေကွဲနာကြည်းစွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြကုန်သည်။ သူ့အဖို့ မကျေနပ်စရာ ဖြစ်သည်။ အရိုးနှင့် အရေပြားသာ ဖြစ်တည်နေရခြင်းမှာ အခြားလူများ မသိသေးသော အချက်အလက်တစ်ခုကို ပန်းချီဆရာ သိ ထားသည်။ ထိုအချက်မှာ အစာငတ်ခံခြင်းသည် အလွန်လွယ်ကူသည်။ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် အလွန်လွယ်ကူဆုံးသော အလုပ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည် ဆိုသော အချက်တစ်ချက် ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုအချက်ကို လျှို့ဝှက် သိမ်းဆည်းကွယ်ဝှက်မထားပေ။ သူ့ကို လူတွေက မယုံကြည်။ သည် ကိစ္စကို လွယ်လွန်းပါသည်ဟု ပြောပြနေသည်က မိမိကိုယ်ကို အောက် ကျိုနှိမ့်ချပြီး ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု မြင်လျှင် တော်ပါသေးသည်။ သည် လိုမှမဟုတ်ဘဲ လူတွေကြားထဲမှာ အသံကောင်း အော်ဟစ်ပြနေတာပေါ့ ။ ဒါမှမဟုတ် ဒီလို အစာငတ်ခံတဲ့ကိစ္စဟာ လွယ်ကူတဲ့နည်းနဲ့ လုပ်ယူလို့ ရတာကို သိလို့ တစ်ပတ်ရိုက်လုပ်နေတာပါကွာဟု ပြောဆိုနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညိုသစ် အချို့လူများက မောက်မာရိုင်းစိုင်းစွာဖြင့် အစာငတ်ခြင်းရဲ့ လွယ်ကူခြင်း ကို ဝန်ခံရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် အတင်းအကျပ် ကိုင်လာကြသည်။ သူ သည် စိတ်ရှည်သည်းခံသည်။ အချိန်တွေ ကြာမြင့်လာသောအခါ နေသား တကျလို ရှိလာသည်။ သို့သော်လည်း သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းထဲ၌လောင်ကျွမ်းပူလောင်နေသော မကျေနပ်ခြင်းက အမြဲတစေ တမြေ့မြေ နှင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အစာငတ်ခံခြင်းကို အချိန်ကာလ မည်ရွေ့မည်မျှ သတ်မှတ်စေကာမူ သူ့အဖို့ မိမိစိတ်ဆန္ဒအလျောက်သာ ဤအလုပ်မှ စွန့်ပစ်ထွက်ခွာခဲ့ခြင်းမရှိ။ အမှန်တကယ်ဖြစ်သင့်သည်မှာ အစာငတ်ခံ သတ်မှတ်ခွင့်ပြုသင့်ပေသည်။ ရက်ပေါင်း (၄၀) ဟု အစာငတ်ခံခြင်းရက်ကို ပြပွဲစီစဉ်သူက သတ်မှတ်ထား သည်။ ပန်းချီဆရာအား ထိုသတ်မှတ်ရက်ထက် ကျော်လွန်ပြီး အစာငတ် ခံခြင်း ခွင့်မပြုပေ။ ထိုရက်ထက် ကျော်လွန်ပြီး မြို့ကြီးများမှာပင် ခွင့်မပြု သည့်အတွက် ခိုင်မာကောင်းမွန်သော အကြောင်းပြချက်ကလည်း ရှိ၏။ အစာငတ်ခံနေစဉ် အချိန်ကာလ၌ လူအများ စိတ်ဝင်စားမှု ရက်ပေါင်း (၄ဝ) ခန့်သာ အများဆုံးဖြစ်သည်။ အတွေ့အကြုံများက သက်သေပြခဲ့ သည်။ ထိုရက် (၄၀) ပြည့်ရန်အတွက် ကြေညာခြင်းဖြင့် မှန်ကန်အောင် တွန်းအားပံ့ပိုးပေးမှသာလျှင် ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုရက်ပေါင်း (၄၀) ကျော်လွန် လာခဲ့လျှင် မြို့၏ စိတ်ပါဝင်စားမှုမှာ ပျောက်ကွယ်ဆုတ်ယုတ်သွားတော့ သည်။ စာနာထောက်ထားသည့် ကူညီမှုများကလည်း သိသာထင်ရှားစွာ အားနည်းပါးလျသွားတော့သည်။ ရက်အတိုးအလျှော့ အနည်းငယ်ရှိသော် လည်း အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် တစ်မြို့နှင့် တစ်မြို့၊ တစ်နယ်နှင့် တစ်နယ် ရက်အလျှော့အတင်းအရ ရက်ပေါင်း (၄၀) သည် ကန့်သတ်စည်းမျဉ်းဖြစ် သည်။ ထို့ကြောင့် ရက်ပေါင်း (၄၀) ပြည့်သည့်နေ့ကို ရောက်ရှိခဲ့လျှင် ပန်းဆောင်ပန်းမြောင်နှင့် ခြယ်သမွမ်းမံထားသော လှောင်အိမ်ကို ဖွင့်သည်။ စိတ်အားထက်သန်နေသောလူများ ပြခန်းမအပြည့်။ စစ်တီးဝိုင်းကလည်း တီးမှုတ်။ ဆရာဝန်နှစ်ဦးကလည်း လှောင်အိမ်အတွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက် လာလေတော့သည်။ ထိုသို့ အစာငတ်ခံခြင်း အကျိုးတရား သက်ရောက်မှု ကို စစ်ဆေးတိုင်းတာပြီးနောက် အသံချဲ့စက်မှ စစ်ဆေးတွေ့ရှိမှုများကို\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45574486196373,"sku":"","price":1570.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_8bd34205-09d2-4706-b1f5-ded092fdb951.jpg?v=1730217627"},{"product_id":"ညီပုလေး-အဆန်းနော်လိုရာကွန့်နိုင်တဲ့","title":"အဆန်းနော်လိုရာကွန့်နိုင်တဲ့","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒီနေ့တွေမှာ ကျောင်းမသွားချင်ကြောင်း အမူအရာတွေ သိသိသာသာ ထုတ်ဖော်ပြသတတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့က သူအကြိုက်အလိုက်ကို သိပေ လို့သာပေါ့။ သားသားက ဘယ်သူသေလို့ ဝင်စားတယ်လို့ ပြောရမှန်းကို မသိဘူး။ အရင်ဘဝက နွားခြံပိုင်ရှင်လား၊ နွားကျောင်းသားလား၊ မြင်းလှည်းမောင်းတဲ့သူလားမသိ၊ ဒါမှမဟုတ် ရဲအရာရှိလား၊ မီးသတ် ရဲဘော် ဝင်စားတာလား၊ တစ်ခုခုတော့ တစ်ခုခုပဲ။ သူက တိရစ္ဆာန်တွေ စိတ်ဝင်စားမှန်းသိလို့ ဘေးမဲ့နွားတွေ၊ ဈေးနွားတွေ ရှိတတ်တဲ့ ဈေးတွေ ဘက်က လှည့်ပတ်ပြီး စက်ဘီးကိုနင်းရင်း ကျောင်းလိုက်ပို့ရတယ်။ တချို့ ရက်တွေက ရဲစခန်းတို့ မီးသတ်စခန်းတို့ရှိတဲ့ လမ်းအတိုင်း စက်ဘီးပေါ် တင်ပြီး ပါးစပ်က သူစိတ်ဝင်စားတဲ့ နွားပုံပြင်တွေ၊ ရဲပုံပြင်တွေ ပြောရတော့ တာပေါ့။ နွားတွေအကြောင်း ပျင်းသွားတယ်ထင်ရင် တကယ်တော့ ကျွန်တော့်မှာ ပြောစရာပုံပြင်မရှိတော့ရင် မြင်းလှည်းတွေ၊ မြင်းခွာခြစ်တဲ့ နေရာ၊ ခွာရိုက်၊ အမွေးထိုးတဲ့နေရာကို ခေါ်သွားရတယ်။ မြင်းပုံပြင် တစ်လှည့်ပေါ့။ ရွှေဘက အရင်ဘဝက ကောင်းဘွိုင်များ ဖြစ်ခဲ့လေသလား မသိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           တစ်မနက် ကျောင်းသွားပို့တော့ ဆရာမ ခပ်ငယ်ငယ်တစ်ယောက် က ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီးက ကျွန်တော့်ကို တွေ့ချင်လို့ ဝင်တွေ့ပါဦးလို့ ပြောတော့ ခေါင်းနားပန်းကြီးသွားတာပေါ့။ ကျောင်းသားမိဘတချို့က ကျွန်တော့်ကြည့်ပြီး ပြုံးစိစိလုပ်နေကြတယ်။ ရွှေဘ ဘာတွေများ လုပ်ထား ပြန်ပြီလဲ၊ စိတ်ထဲမှာ တထင့်ထင့်နဲ့။ ဘာပြဿနာပါလိမ့်။ ဆရာမလေးရဲ့ မျက်နှာကို အကဲခတ်မိသလောက်တော့ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မတွေ့ရ ဘူးလေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရုံးခန်းထဲရောက်တော့ ဆရာမကြီးက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ဆီးကြိုတယ်။ အကြောင်းကတော့ သားသားတို့မှာ သောက်ရေ သုံးရေ အခက်အခဲ ရှိနေတာကြောင့် ရေကောင်းရေသန့် ဖောဖောသီသီ ကလေးတွေ သုံးစွဲကြရ ဖို့ အစီစဉ်သစ်နဲ့ လုပ်ဆောင်မယ့်အကြောင်း ရှင်းပြတာပါ။ ခပ်တိုတိုပြောရရင် အခုလောလောဆယ် ပါမလာသေးလို့ ညနေ ကျောင်းဆင်းတဲ့အခါ အလှူငွေ လာထည့်ပါမယ်လို့ ဆရာမကြီးကို ပြောပြခဲ့ရတာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညနေ ကျောင်းဆင်းချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့်လိုပဲ ကျောင်းသူ ကျောင်းသားရဲ့ မိဘတွေ ဆရာမကြီးရုံးခန်းဝမှာ ဆုံမိကြသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရက်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ရွှေဘ ကျောင်းသွားမပျင်းတော့ဘူး။ သူ့ကျောင်းက စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ကျောင်းပိတ်လေတော့ တနင်္လာနေ့ နံနက်ကျရင်တော့ နည်းနည်းနှိုးဆော်ရတယ်။ နွားအုပ်တွေရှိရာတို့ ရဲစခန်း ဘက်တို့ကနေ လှည့်ပတ်ပြီး ကျောင်းပို့ရတယ်။ ကျန်တဲ့နေ့တွေတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငွေကြေးတတ်နိုင်တဲ့မိဘတွေက သူတို့ကလေးရဲ့ မွေးနေ့ကျရင် မူကြို တစ်ကျောင်းလုံးကို အကျွေးအမွေးနဲ့ ခပ်ကျဉ်းကျဉ်း မွေးနေ့ပွဲလေး လုပ်လေ့ရှိတယ်။ ထမင်းကို ဟင်းကောင်းကောင်းနဲ့ ကျွေးတတ်သလို၊ ကလေးတွေ ကြိုက်တတ်တဲ့ ရေခဲမုန့်၊ ရွှေရင်အေး၊ ကျောက်ကျောတွေပါ တိုက်ကျွေးတတ်တော့ ရွှေဘ ကျောင်းပျော်တော့တာပေါ့။ တချို့က သကြားလုံးတို့ ဂျယ်လီတို့ ဝေဖာတို့ ဝေတတ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e* * *\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရက်တွေကြာခဲ့ပြီ။ ရွှေဘ ကျောင်းပျော်နေပြီ၊ ညနေ ကျောင်းဆင်း ချိန် ကျောင်းသွားကြိုတော့ ဆရာမတစ်ယောက်က ရွှေဘရဲ့ အဖေ ဆရာမ ကြီးက ခေါ်နေတယ်။ ခဏလောက်ဝင်တွေ့ ပါဦးလို့ပြောလို့ ကျောင်းပျော် နေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဖခင်ပဲ၊ စိတ်ထဲမှာ အလှူခံကိစ္စတစ်ခုခုပဲ ဖြစ်မှာပါလို့ တွေးပြီး ရုံးခန်းထဲဝင်သွားလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြုံးချိုနေတဲ့ မျက်နှာထားပိုင်ရှင်က မူကြိုကျောင်းတည်ထောင်တဲ့ နှစ်ပတ်လည် ပဒေသာကပွဲမှ မောင်ရွှေဘ ပါဝင်ကပြစေချင်သလားလို့ မိဘရဲ့ သဘောထားကို ခေါ်မေးတာပါ။သူ့ကို မူကြိုကျောင်းထားတာကိုက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းကျောင်း နေထိုင်တတ်အောင်၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ နေထိုင်ပေါင်းသင်းဆက်ဆံတတ်အောင်၊ ဆရာသမားတွေရဲ့ ဆိုဆုံးမမှုကို နာယူတတ်အောင် စတဲ့ ရည်ရွယ် ချက်တွေနဲ့ ထားခဲ့ကြတာအပြင် ဒီကလေး ကျောင်းထားဖို့အခြေအနေရှိရဲ့ လား ဆိုတာပါပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဆရာမကြီး ပြောပြတဲ့ ကျောင်းကပွဲ ကိစ္စမှာ ချက်ချင်းလက်ငင်း သဘောတူခဲ့တယ်လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ချက်ချင်းသဘောတူခဲ့တယ် ဆိုပေမယ့်လည်း ပဒေသာကပွဲမှာ ဝတ်ဆင်ရမယ့် ဝတ်စုံဖိုးကိုတော့ လာမယ့်တနင်္လာနေ့ကျ ဆက်ဆက်ပေးပါ မယ်လို့ ပြောခဲ့ရတယ်။ စက်ဘီးပေါင်တန်းပေါ်ထိုင်လိုက်လာတဲ့သားကို နားနားကပ်ပြီး ကျောင်းကပွဲမှာ ဝင်ကချင်သလားလို့မေးတော့ သူက မပါချင်ဘူးတဲ့လေ။ ဒါနဲ့ ကပွဲဆိုတာ သိပ်ပျော်စရာကောင်းတဲ့အကြောင်း အဝတ်သစ် အစားသစ်တွေ ဝတ်ရမယ့်အကြောင်း၊ ဒီပြင်သူငယ်ချင်းတွေ လည်း ဆိုကြ ကကြမယ့်အကြောင်း ပြောပြတော့ သူ စိတ်နည်းနည်းလည် သွားပြီး စဉ်းစားနေတယ် ထင်ပါရဲ့။ အင်းမလုပ် အဲမလုပ်နဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ညနေ ကျောင်းသွားကြိုတော့ ဆရာမလေးတစ်ယောက်က ကျောင်းကပွဲမှာ သားသားကို ပုံပြောဖို့ အရွေးခံရတယ်တဲ့။ ကျောင်းသူ ကျောင်းသား ရှစ်ဆယ်ကျော်ထဲမှာ ပုံပြင်ပြောနိုင်တာ သူတစ်ယောက်ပဲ ရှိသတဲ့လေ။ ဒါကြောင့် သားသားကို အိမ်မှာ ပုံပြောလေ့ကျင့်ခိုင်းပါလို့ မှာလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညစာစားပြီးလို့ အနားယူကြတဲ့အချိန်မှာ သားသားကို ပုံအပြောခိုင်း ကြည့်တယ်။ မပြောဘူး။ ဘယ်လိုချော့မော့ပြောလို့မှမရဘူး။ နောက်တစ်နေ့ ညကျလည်း ဆရာမမှာထားတဲ့အတိုင်း ပုံအပြောခိုင်းတာပဲ။ သားက မပြောဘူး။ ကျောင်းပို့တဲ့အခါ တွေ့ နေကျဆရာမကို ရွှေဘ အိမ်မှာ ပုံ အပြောခိုင်းလို့ မရတဲ့အကြောင်း ပြောရတော့တာပေါ့ ။ ဆရာမက ခပ်အေးအေးပဲ။ သားသား အိမ်မှာ ပုံမပြောတာ ဘာမှမဆန်းသလိုပဲ။ ရယ်နေပြီး အချိန်တန်ရင်တော့ အဆင်ပြေသွားမှာလို့ ပြောလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျောင်းကပွဲက တရွေ့ရွေ့နဲ့ နီးလာပြီ။ ကပွဲမှာဝတ်ဖို့ အဝတ် အစားတွေတောင် ဆရာမက ပေးလိုက်ပြီ။ လူမှုဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးစောင့်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46934453584021,"sku":null,"price":2850.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ce7e4727-393a-429c-9abf-cd51446a25d9.jpg?v=1730217782"},{"product_id":"ညီပုလေး-ဖင်စီခံနေ့စဥ်နှင့်အခြား၀ထ္ထုတိုများ","title":"ဖင်စီခံနေ့စဥ်နှင့်အခြားဝထ္ထုတိုများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eခြကိုက်ခံ ခြံစည်းရိုး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငရှဉ့်ကို သူတို့ချင်းခေါ်ကြတဲ့နာမည်က “လေထီးငရှဉ့်”တဲ့။ လေထီးသမားမို့ ဒီဘွဲ့ရတာ၊ လေယာဉ်ပျံကြီးပေါ်က ခုန်ချတဲ့ လေထီးသမား မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီကိစ္စမရှင်းရင် ပိုရှုပ်ကုန်လိမ့်မယ်။ ငရှဉ့်တို့က မီးရထား တွဲပေါ် ပြေးတက်လိုက်ပြီး လူအလစ်မှာ အထုပ်တွေ၊ အပိုးတွေ မပြီး ခုန်ချတတ်လို့ “လေထီးသမား”လို့ ခေါ်တာ၊ ဒါ သူတို့ချင်း ခေါ်ဝေါ်တဲ့ ဝေါဟာရ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငရှဉ့်သိပ်အတင့်ရဲတယ်။ တစ်ခါတလေ ရထားပြတင်းပေါက်က၊ တွဲပေါ်က ရိုးရိုးခုန်ချတာမဟုတ်ဘူး။ ရထားခေါင်မိုးပေါ်ကနေ ဝမ်းလျား ထိုးပြီး အလစ်သုတ်တာ။ သူခိုးလမ်းပြလုပ်တာ မဟုတ်ဘူးနော်။ သတိ ဝီရိယလေးရှိအောင်လို့။ ငရှဉ့်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်က ရထား ခေါင်မိုးပေါ်ကနေ သူ့ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို မြဲမြဲကိုင်ထား၊ သူက ဝမ်းလျားထိုးလျက်ကြီးနဲ့ အလုပ်လုပ်တာ၊ သူ အချက်ပြလိုက်ရင် အပေါ်က လက်ကို လွှတ်လိုက်တော့။ ငရှဉ့်က သံလမ်းနံဘေး အထုပ်ပိုက်လျက် ကြောင်ကျကျတာ။ ရထား အရှိန်ဘယ်လောက် မြန်ပါစေ။ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ထားမြန်လေ၊ ပိုင်ရှင်နဲ့ ဝေးလေ၊ သူ့အတွက် အန္တရာယ်ကင်းလေပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        အထုပ်ပိုင်ရှင်သိလို့ အော်ဟစ်ရင်လည်း သူက တွဲအောက်ကနေ တာ့တာ၊ ဘိုင့်ဘိုင်၊ ချဲရီယို လက်ကလေး ဝှေ့ပြနေရစ်ပြီး ပျောက်သွားရော။ အရချောင်သလိုလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အသက်နဲ့ရင်းပြီး ခုန်ရတဲ့လေထီး၊ ပြီးမှ ပါသမျှပစ္စည်း၊ အချိုးကျ ဝေခွဲယူကြတယ်။ လေထီးခုန်တဲ့သူက နည်းနည်းတော့ ပိုရတာပေါ့။ ငွေတွေ၊ ပစ္စည်းတွေက အလကားနီးနီးရနေတာ မဟုတ်လား။ ငရှဉ့်က အထုပ်ဖြဲ ဇစ်ဖွင့်လိုက်လို့ ပါလာတဲ့ပစ္စည်းပေါ်မှာ မတော်မတရား မလုပ်ဘူး။ သူ့ဘော်ဒါတွေကို အမှန်အကန်ပြပြီး ခွဲကြ၊ ခြမ်းကြတာလေ။ ဒီကိစ္စမျိုး သူဖျံမကျဘူး။ ကလိမ်ကကျစ်သမား မဟုတ် ဘူး။ ငရှဉ့်က အမှန်အကန်သမား။ သူတို့လောကက ကျဉ်းကျဉ်းလေး မဟုတ်လား။ မဟုတ်မဟတ်လုပ်ထားရင်လည်း တစ်နေ့ကျ ဘူးပေါ်သလို ပေါ်တာမျိုး။ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး သစ္စာမရှိရင် အလုပ်မဖြစ်ဘူး၊ ဒုက္ခရောက်မယ်။ အရနည်းတတ်တယ်။ ဒီလိုအယူတွေလည်း ရှိကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ခါများ ရန်ကုန်အထူးအမြန်တွဲကြီးပေါ်ကနေ ငရှဉ့်အလုပ်လုပ် တာ။ အိပ်ခန်းထဲကမောင်တွေက စောစောစီးစီး ကျိုး(အိပ်)နေကြပြီ။ အိပ်စင်နှစ်ခုကြား စားပွဲပေါ်တင်ထားတဲ့ ဝီစကီအကောင်းစားကို ငရှဉ့်ယူပြီး တစ်ကျိုက်၊ နှစ်ကျိုက် ကျိုက်လိုက်သေးတယ်။ ပြီးတော့ အမြည်းတစ်ဖတ် ကောက်ဝါးတယ်။ ပုလင်းလက်ကျန်ကို ခေါင်မိုးပေါ် လက်ဆင့်ကမ်း ပြီးမှ အလုပ်ကြီးလုပ်လိုက်တာ။လက်ဆွဲအိတ်က အတော်လေးဆိုပဲ။ ဝီစကီတစ်ငုံ၊ နှစ်ပုံလောက်နဲ့ ငရှဉ့်မမူးပါဘူး။ လေထီးခုန်လို့ ကောင်းရုံပဲ။ လက်ဆွဲအိတ် မြဲမြဲဆုပ်ပြီး ခုန်ချနေခဲ့တယ်။ တော်တော်လေးတဲ့အိတ်ကို မဖွင့်သေးဘူး။ သူ့ဘော်ဒါ လာတဲ့အထိ စောင့်တယ်။ နောက်နေ့မှ ခတ်ထားတဲ့သော့ကို စုံညီဖျက်ကြ တာ။ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ လေးစေချင်တဲ့အိတ်၊ ဖွင့်လည်းဖွင့်လိုက်ရော ငရှဉ့်တို့ နှစ်ယောက်သား ဆံပင်မွေးညင်းတွေ မြောက်တက်သွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လား...လား ....... မှန်းချက်နဲ့ နှမ်းထွက် မကိုက်ပါလား။ ပိုက်ဆံက သုံးပုလင်းလောက်ပါတာ။ လေးနေတာက ပစ္စတိုသေနတ်နဲ့၊ ကျည်တွေကြောင့် လေးနေတာ။ ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ ပစ္စတိုနဲ့ ကျည်ဆန်တွေ ကျွဲကျောင်း ချောင်းထဲ သွားပစ်လိုက်ကြရော။ တစ်ခါတလေလည်း ငွေတွေဖွေးနေအောင်ရချင်တာ၊တစ်ခါတစ်ရံကျတော့ ငွေတွေဖွေးမနေဘဲ မြွေတွေ အထွေးလိုက် ဖြစ်ချင်ဖြစ်တတ်တာမျိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငရှဉ့် သူ့ဆရာတွေကို အတိအလင်းပြောပြီးသား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ကျွန်တော် ဘိုင်ပြတ်တဲ့အခါ အလုပ်လုပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခြံစည်းရိုးကို ဘယ်တော့မှ ထင်းမခွေဘူး ဆရာ””တဲ့။ ငရှဉ့်ပြောတဲ့ “ခြံစည်းရိုး ထင်းမခွေဘူး” ဆိုတဲ့ သူခိုးတစ်ယောက်က ပြောတဲ့စကားကို ဆရာသမားတွေ နားမလည်လို့ ရှင်းပြရသေးတယ်။ ကျွန်တော့်ဇာတိ၊ ဆရာတို့ပိုင်နက် ဟောဒီ ရမည်းသင်း နယ်ထဲမှာ ဘယ်တော့မှ အလုပ်မလုပ်ဘူးဆရာ။ တပ်ကုန်း၊ ပျော်ဘွယ်၊ ပျဉ်းမနားဘက်တော့ တစ်ခါတလေ ရောက်တတ်တယ်ဆရာတဲ့။ တစ်ခါ တလေတော့လည်း ကျောက်ဆည်၊ စဉ့်ကိုင်ဘက်တဲ့။ ဒါလည်း သူ့ရွာနဲ့ ရွာပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြက်ပွဲ၊ ဖဲဝိုင်း၊ ဂျင်ဝိုင်းတို့ မရှိတဲ့အခါပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငရှဉ့်မှာ စည်းရှိတယ်။ သူ့ကတိအတိုင်း လုပ်တယ်။ အလုပ်လုပ် ပြီးလို့ အိတ်တို့၊ သေတ္တာတို့ ဖွင့်တဲ့အခါ ဘောင်းဘီများပါလာရင် ဘယ်တော့မှ သူမယူဘူး။ ဆရာသမားတွေ ဝတ်ကြပါစေ။ တစ်ယောက်မဟုတ် တစ်ယောက် တော်ကြမှာပါ။ ဒီလိုစိတ်ရှိတဲ့လူ။ တကယ်ဆိုရင် လေထီးခုန်တာ ဘောင်းဘီနဲ့ဆို ပိုမကောင်းဘူးလား။ ဒီလိုမေးစရာရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငရှဉ့်ကြည့်ရတာ ဘောင်းဘီကို စိတ်နာနေပုံပဲ။ ဘောင်းဘီဝတ်နဲ့ အလုပ် လုပ်ရင်း တစ်ခုခုနဲ့ ငြိခဲ့ဖူးလေသလား။ ဘာဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်တော့ မသိဘူး။ အတွင်းခံဘောင်းဘီနဲ့ အပေါ်က ပုဆိုးပဲ။ တစ်ခါတလေ အတွင်းခံတောင် မပါဘူး။ ပုဆိုးဝတ်နဲ့ ခုန်တာ၊ လေထီးငရှဉ့် အဲဒီလောက် ကျွမ်းတာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အသားညိုညို၊ ဂင်တိုတို၊ မျက်နှာပြဲပြဲ၊ ပုဆိုးလည်း တိုတိုဝတ်တတ် လေတော့ ငရှဉ့်ကြည့်ရတာ သစ်သီးမှည့်တစ်လုံးနဲ့ တူတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝတ်တာ စားတာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်တတ်စားတတ်တယ်။ စမတ်ကျကျ နေတတ်တယ်။ စီးကရက်ခဲလေ့ရှိပြီး မိုးအုံ့မျက်မှန်က ချွတ်တယ်လို့ မရှိဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါပေမဲ့ ငရှဉ့်အိတ်ထောင်က ကျွဲကျောင်းချောင်းရေလိုပဲ၊ နည်းတစ်ခါ များတစ်လှည့်လေ။ ရထားသံလမ်းပေါ်မှာ လူစီးရထားတွေ ပြေးနေသရွေ့ လေထီးငရှဥ့် စားဝတ်နေ‌ရေး မပူပေါင်..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငရှဉ့်တို့ ဥသျှစ်ကုန်းရွာကပဲ ကိုနေမျိုးအေးဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်။ ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း၊ ဖြူဖြူချောချော။ ကိုနေမျိုးအေးတို့ က အစဉ်အဆက်ချမ်းသာခဲ့ကြတာ။ လယ်လည်းရှိ၊ ယာလည်းရှိတယ်။ ကျွဲအုပ်၊ နွားအုပ်အပြင် ဆိတ်အုပ်ပါ ပိုင်လိုက်သေးတယ်။ ဥသျှစ်ကုန်းမှာ ဟာလာနှစ်စက်ရှိတာ။ သူတို့စက်က ပိုအလုပ်ဖြစ်တယ်။ သူ့ဥပဓိက ဥသျှစ် ကုန်းမှာ သူဌေးလေးမလုပ်ဘဲ မြို့တက်ပြီး ရုပ်ရှင်မင်းသားလုပ်ဖို့ ကောင်း တဲ့ရုပ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အသက် (၃၅) နှစ်ဆိုတော့ လူပျိုသိုး၊ လူပျိုဟိုင်းကြီးပေါ့။ အဲဒီ အသိုးအဟိုင်းကြီးကိုပဲ ဥသျှစ်ကုန်းတို့၊ ထန်းကိုးပင်တို့၊ စည်သာအေးတို့၊ ဆပ်ပြာကျင်းတို့က အပျိုကြီးငယ်လတ်တွေက ကိုနေမျိုးအေးကို အချစ်ဦး မို့ စိတ်ကူးနဲ့ သနပ်ခါးလူးကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            ကိုနေမျိုးအေးတစ်ယောက် ပျော်ဘွယ်က ဆင်သုံးကောင် ဘီစကွတ် စက်ရုံပိုင်ရှင် မိသားစုဝင် ဖြစ်တော့မှာလိုလို။ ရမည်းသင်း ပေါ်လွင်ရွှေဆိုင် မိသားစုက ကိုနေမျိုးအေးကို သူတို့သမီးအကြီးဆုံးလေးနဲ့ နေရာချထားပေး ချင်နေကြတယ်။ ဧဝရက်သောက်ရေသန့်မိသားစုရဲ့ သမီးဆရာဝန်မလေး ဘက်ကလည်း ကြီးရင်မှီရတာပေါ့တဲ့။ ကွာလတီစတိုးမိသားစုထဲက သမီး လတ် ကထိကဆရာမလေးနဲ့ဆိုရင် ရှေ့သွားနောက်လိုက်ညီသတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အေးအေးနေချင်တဲ့ ကိုနေမျိုးအေးက ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်ဝင်စားဟန် မတူဘူး။ ရွာမူလတန်းကျောင်းပြင်တဲ့ ကိစ္စ၊ (၁၈) တောင်ပြည့်ဘုရား ပဋ္ဌာန်း ရွတ်ဖတ်ပွဲ နှစ်စဉ်ဖြစ်မြောက်ရေး၊ ဥသျှစ်ကုန်းတစ်ရွာလုံး လျှပ်စစ်မီး ရရှိရေး၊ သူ့ဟာလာစက် နေ့စဉ်လည်ပတ်ရေး၊ ဥသျှစ်ကုန်းရွာ ရွေးကောက်ပွဲ ကော်မရှင် အလုပ်၊ ရပ်ရွာ ရေရရှိရေး စတဲ့အရေးတွေနဲ့ ကိုနေမျိုးအေး မအေးရရှာဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်နေ့တော့ ကိုနေမျိုးအေး မြို့ကိုတက်ဖို့ ကြုံလာတယ်။ လေးမိုင် လောက် ဝေးတဲ့ခရီး၊ စီးစရာဆိုလို့ မြင်းလှည်းပဲရှိတော့ မြင်းလှည်းပေါ် တက်ခဲ့တယ်။ ရပ်အကျိုးရွာအကျိုး ဆောင်ရွက်သူ၊ ပစ္စည်းဥစ္စာလည်း ပြည့်စုံသူဆိုတော့ တစ်ရွာလုံးရှိတဲ့ မြင်းလှည်းဆယ့်နှစ်စီး၊ ဘယ်အစီးပဲ ကိုနေမျိုးအေး တက်စီးလိုက်၊ မြင်းလှည်းဆရာရဲ့ ဘေး ဦးခန်း၊ ခေါင်းခန်းက နေရာပေးကြတယ်။ ကိုကျောက်ခဲ၊ ကြွက်နီ၊ ကိုစောဝင်း၊ ကိုမာဂျီ၊ ဇော်သက်ထွေး ဘယ်သူ့မြင်းလှည်းစီးစီး ကိုနေမျိုးအေးဆိုရင် အိုကေ လာ ထားပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုနေမျိုးအေးရဲ့ လက်ထဲမှာလည်း ရမည်းသင်းရောက်တဲ့အခါ လုပ် ရမယ့်အလုပ်တွေ တန်းစီပြီးရေးထားတဲ့ စာရွက်လေးဆုပ်လို့။ ပွဲရုံငွေခံရန်၊ သစ်ဈေးစုံစမ်းရန်၊ စက်အပိုပစ္စည်းဆိုင်သွားရန် အဘအတွက် ဆေးဝယ်ရန်၊ တိကုဆရာဝန်ခေါ်ရန် ဆိုတာမျိုးတွေပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့မြင်းလှည်း ဇရပ်ကတုံးနားရောက်တော့ ခရီးသည်နှစ်ယောက် လက်ပြတားလို့ မြင်းလှည်းရပ်ပြီး တင်ခဲ့တယ်။ ဒီပြင်ရွာက ဧည့်သည် သားအမိ ထင်ပါရဲ့။ ရွာလယ် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်နားရောက်တော့ ငရှဉ့်က သူလည်း မြို့လိုက်မယ်ဆိုပြီး လိုက်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           လမ်းမှာ ကိုနေမျိုးအေးနဲ့ မြင်းလှည်းဆရာ ကိုဝတုတ်နဲ့ စကားတွေ တပြောပြောပေါ့။ ငရှဉ့်က နားထောင်သူ၊ ဇရပ်ကတုံးက တက်လာကြတဲ့ သားအမိနှစ်ယောက်လည်း သူတို့ချင်း စကားပြောတဲ့အခါပြောလို့၊ ကုက္ကို ရိပ်ကောင်းတဲ့ မြင်းလှည်းလမ်းလေးအတိုင်း မောင်းလာကြတယ်။ သူတို့ ပြောကြတဲ့အထဲမှာ ပဲဈေး၊ နှမ်းဈေးလည်း ပါတယ်။ ခွာနာလျှာနာလည်း ပါတယ်။ ဒီဇယ်ဈေးအကြောင်းလည်း ပါတယ်။ ပရီးမီးယားလိဂ်မှာ ဒီနှစ် မန်ယူ ဖလားလက်မဲ့ဖြစ်သွားတဲ့အကြောင်းလည်း ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြို့အဝင်ကျော်လာတော့ ငရှဉ့်ကို မြင်းလှည်းဆရာက မေးတယ်။ “ကိုငရှဉ့် ဘယ်ဆင်းမှာလဲ”တဲ့။ ငရှဉ့်က ရန်ကုန်က စပယ်ယာတွေအော် ကြသလို “ခိုင်ရွှေဝါ၊ ဓမ္မာရုံ၊ ဂိတ်ဆုံး”တဲ့။ သူ မြင်းလှည်းဂိတ်ဆုံးအထိ လိုက်မှာဆိုတဲ့သဘော၊ ဈေးမရောက်ခင် ခါလာကြီးရဲ့ ကုန်မျိုးစုံဆိုင်နား ရောက်တော့ ငရှဉ့်က မြင်းလှည်းဆရာကို ခဏအရပ်ခိုင်းပြီး ခါလာကြီး ဆိုင်ထဲ ခပ်သုတ်သုတ်ဝင်သွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်အောင့်ကြာတော့ လန်ဒန်စီးကရက်တစ်တောင့်ကိုင်ပြီး ပြန်ထွက် လာတယ်။ ကိုနေမျိုးအေးတောင် ခါလာကြီးဆိုင်မှာ အသစ်ရောက်တဲ့ ပစ္စည်း စာရင်း လှမ်းဖတ်ခဲ့သေးတယ်။ သူလိုချင်တာ မပါပါဘူး။ ကိုနေမျိုးအေး\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45574485442709,"sku":"","price":13500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c02af9aa-316f-4cc6-90ce-0835e9b9357b.jpg?v=1730217849"},{"product_id":"ညီပုလေး-၀ထ္ထုတိုငါးပုဒ်","title":"ဝထ္ထုတို ၅ ပုဒ်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eရတနာပုံ ရွှေမန္တလေးဝတ္ထု\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သူတော်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဟဲ့ သူတော်...”စည်ရှင်ဘုန်းကြီးရဲ့ အသံ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်ဆုံးတစ်ခွန်းက ငေါက်သံပါပြီး ပထမတစ်ခွန်းထက် ပိုမာလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘုရား...” လို့ အမြန်ပြန်ထူးလိုက်ရတယ်။ “မြန်မြန်လာ... မနက်တိုင်း နှင့်စောင့်စောင့်နေရတာ နေမြင့်လှပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျောင်းတိုက်ရှေ့က တမာပင်အောက်မှာ တန်းစီပြီး ဆွမ်းခံကြွ ကြမယ့် သံဃာတွေ စုံနေကြပါပြီ။ သုနန္ဒက ညစ်ပြီး ကျုပ်ကို လှမ်း မခေါ်ဘူး။ ဆရာတော်တို့ရှိရာကို သူ အရင်သွားနှင့်ပြီး လူလုံးပြနေလို့ သာ ကျုပ် ဒီလိုအငေါက်ခံရတာပေါ့ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျုပ်ရဲ့ ပိတ်ဖြူကလနံကို သေသေချာချာပြင်ဝတ်ပြီး လက်စွဲတော်ကြေးစည်နဲ့ တင်းပုတ်ကလေးကိုခေါင်းရင်းက ဘုရားစင်မှာ ရှာတော့ တင်းပုတ်လေးသာတွေ့ပြီး ကြေးစည်က ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိ။ ကျောင်းသားတွေပဲ မနေ့ညနေက ယူဆော့ကြပြီး နေရာတကျ ပြန်မထားတာလား။ သုနန္ဒကပဲ “ချောက်” ချချင်လို့ ဝှက်ထားခဲ့လေ သလား။ သေသေချာချာလှန်လှောရှာတော့ ကျပ်ခြေရင်း သင်ဖြူးအောက်ကတွေ့တယ်။ ဒါတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်ပဲ။ ကျုပ် ကတော့ သုနန္ဒလက်ချက်လို့ ထင်မိတယ်။ ကျုပ်အပေါ် သုနန္ဒက ဒီလိုခဏခဏညစ်နေကျ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နေ့တိုင်းလိုပါပဲ။ တမာပင်အောက် ကျုပ်ရောက်တဲ့အခါ ဦးပဉ္စင်းတွေ သင်္ကန်းကို လက်ကတော့ထိုးပြီးလို့ သပိတ်လွယ်ရင်း ဝါစဉ်ကြီးငယ်အလိုက် နေရာယူတန်းစီပြီး နေကြပြီ။ ဆရာတော်ပါးစပ် က ဘာမှမပြောဘဲ ကျုပ်ကို မျက်လုံးနဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဒီ အကြည့်ရဲ့ နောက်မှာ အဓိပ္ပာယ်တွေ တစ်သီတစ်တန်းကြီးပါလာတယ်။ ကြိမ်လုံးကြည့်ထား သူတော်၊ နောက်နေ့တွေ ဒီလိုနောက်ကျရင်တော့ ဒဏ်ပေးမယ်။ ထကြွလုံ့လနည်းရကောင်းလား သူတော်ဆိုတဲ့ အကြည့်၊ ဆုံးမတဲ့အကြည့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးပဉ္စင်းတွေကတော့ ကျုပ်ဒီလိုအငေါက်ခံရတာ အကြည့်ခံရ တာကို သဘောကျနေကြပုံပါပဲ။ ပြီးတဲ့ ဦးပဉ္စင်းတွေက ပြုံးလို့၊ သူတော် သုနန္ဒကဆိုရင် သိပ်ကျေနပ်တဲ့ အပြုံးနဲ့ပေါ့။ ခဏနေတော့ ဆရာတော်က မိန့်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကဲ သူတော် ကြွ...ကြွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုန်းကြီးက ရိုးရိုးမိန့်တာပေမဲ့ ကျုပ်စိတ်ထဲမှာတော့ နည်းနည်း ငါ့သံပါနေတယ်လို့ ထင်လိုက်မိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နယုန်လ အရုဏ်ဦးရဲ့ လေပြည်ကလေးတွေဟာ ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေကြတယ်။ ဒီလေပြည်လေးတွေက မစိုးရိမ်ကျောင်းတိုက်နာရီစင် ရဲ့ “ငါးနာရီထိုးပြီ” ဆိုတဲ့ နာရီတီးသံကို သယ်လာကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျောင်းတိုက်ရဲ့ မြောက်ဘက်တံခါးရောက်တော့ ငါး နာရီထိုးတဲ့ သင်္ကေတသံက ဆုံးသွားတယ်။ ဒီလိုဆို ကျုပ်တို့ ဘယ်နောက်ကျလို့ တုံး ခါတိုင်းလိုပါပဲလား၊ အချိန်မှန်ပါရဲ့နဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြောက်ဘက်တံခါးကထွက်တော့ ကြေးစည်ကို ထုံးစံအတိုင်း တီးတော့မယ်အလုပ်မှာ သုနန္ဒက...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “အာဒိစ္စ ကြေးစည်တီးတော့လေ” တဲ့။ ဆရာတော် မကြား အောင် အသံအုပ်အုပ်နဲ့ လှမ်းပြီးပြောတယ်။ သူတော်သုနန္ဒ သက်သက် မဲ့ဆရာလုပ်တာ၊ လျှာရှည်တာ၊ သူတော် လည်လုပ်တာ။ ကျုပ်အပေါ် တမင်လာညွန့်တာ၊ ကျုပ်သိတာပေါ့။ ချက်ချင်းပဲ နောက်ကိုလှည့်ပြီး “မိုက်ကြည့်” ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့ကိုရွဲ့ပြီး ကြေးစည်ကို အကျယ်ကြီး လိုက်တီးတော့ ကြေးစည်သံဟာ ဝေဝေလွင်လွင်နဲ့ အောင်ဓူဝံ” ရပ်ကွက်ထဲမှာ ပျံ့လွင့်သွားတယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ သုနန္ဒကို တေးထား မိတယ်။ သူဝတ္ထုတွေ၊ ကာတွန်းတွေ ခိုးခိုးဖတ်နေတာ ဆရာတော်ကို ကျုပ် မတိုင်ချင်လို့။ တိုင်လိုပဲလို့ကတော့ ဘာပြောကောင်းမလဲ။ ဒီသူတော်ကို မြင်းခြံကားပေါ်တင်ပြီး ရွာပြန်ပို့ပစ်မှာ သေချာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အောင်ဓူဝံရပ်ကွက်ဆိုတာလည်း လက်လုပ်လက်စားတွေ အနေ များတော့ တဲတွေနဲ့ အိမ်တွေက လွှမ်းနေတာပေါ့။ တိုက်ဆိုလို့ နံကပ် တစ်ထပ်အဟောင်းကလေး နှစ်လုံးရှိရဲ့။ ဒီနံကပ်တိုက်က တိုက်ကလေး ရှင်တွေကလည်း ဆွမ်းတွေဘာတွေ လောင်းလေ့မရှိကြပါဘူး။ ဘယ် မှာအလှူတွေသွားလုပ်နေကြတယ်တော့ မပြောနိုင်ဘူး။ အံမယ် လမ်းတောင်ဘက်ထိပ် အာရောဂျုံတိုင်းရင်းဆေးတိုက်” က ဆရာကြီး ကတော် ဒေါ်စိန်ဦးတောင် ဆွမ်းလောင်းမှကိုး။ ဟုတ်ပေသားပဲ။ ဒီနေ့အင်္ဂါနေ့၊ ဆရာကြီးကတော်မွေးနေ့ ။ ပြီးတော့ ပန်းထိမ်ဖိုကလည်း ဆွမ်းလောင်းတယ်။ အောင်ဓူဝံရပ်ကွက်မှာ ဒီနေ့တော့ ဒီနှစ်အိမ်ပဲ ဆွမ်းလောင်းလိုက်ကြတယ်။ ဆရာကြီးကတော် ဒေါ်စိန်ဦးကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ကျုပ်အတွက်ဆွမ်းတစ်ဇွန်းကို သူတော်သုနန္ဒရဲ့ ကျပ်ထဲလောင်းနေကျ။ တချို့ ဒကာတွေ ဒကာမတွေက ကျုပ်လို ကြေးစည် တီးတဲ့သူတော်ကို ထည့်တွက်ကြတာ မဟုတ်ဘူးလေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျောင်းရောက်တော့ တစ်စားပွဲတည်းအတူ ဆွမ်းစားကြရပေမဲ့ တစ်ခါတလေတော့လည်း သူတော်သုနန္ဒလို ကျပ်ကို ထမ်းချင်သေး တာပေါ့ ။ ကျပ်ကို သုနန္ဒက သူတော်ပိုင် စီးထားတယ်။ ကျုပ်ကို တစ်လှည့်မပေးဘူး။ ကြေးစည်ချည်းပဲ နေ့တိုင်းတော့ ဘယ်သူ တီးချင် မလဲ။ ကြေးစည်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးတော့ရှိပါရဲ့။ ကျပ်ဆိုတာ ကြာလေ ညောင်းလေ၊ လက်အံသေလာလေပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အရပ်ထဲမှာ ခွေး ဟောင်တော့ ရှေ့ဆုံးက ကြေးစည်တီးတဲ့ကျုပ်ကို ဟောင်တာမဟုတ် လား။ ဦးဇင်း ပြုံးညိုကတော့ ကြေးစည်တီးတဲ့လူက နောင်ဘဝကျ အသံကောင်းတဲ့ နတ်သားတွေဘာတွေ ဖြစ်နိုင်သတဲ့။ ဦးဇင်း ပြုံးညို ပြောတဲ့စကားအတိုင်း တကယ်ဖြစ်လာရင်တော့ မဆိုးပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အောင်ဓူဝံရပ်ကိုကျော်ခဲ့ပြီး ငှက်ပျောခြံထဲကိုရောက်တယ်။ ဒီခြံ တွေထဲကလည်း သိပ်တော့ ဆွမ်းလောင်းလေ့မရှိဘူး။ ဆယ်ခါရံတစ်ခါလောင်းကြတာပါ။ အလယ်ခြံက ဦးလေးကြီးကတော့ထူးတယ်။ တစ်နှစ်လုံးမှာ ဇူလိုင်လထဲမှာ စောစောပိုင်းတစ်ရက်ပဲ ဆွမ်းလောင်း တယ်။ အဲဒီနေ့ကျရင် ပြက္ခဒိန်မကြည့်နဲ့တော့။ တစ်ပြည်လုံး ဝမ်းနည်းကြေကွဲကြတဲ့နေ့ပဲ။ စတုတ္ထခြံက ဆွမ်းခပ်နီနီတွေလောင်းတယ်။ အခု ထိတော့ သပိတ် ထဲက ဝတ်ခွက်တွေဟာ ချောင်ချိအားလပ်နေတုန်း ပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငှက်ပျောခြံကိုကျော်ပြီး မြတောင်ကျောင်းတိုက် အနောက် မြောက်ထောင့်မှာ ခဏရပ်ကြတယ်။ ကျုပ်တို့ကျောင်းရဲ့ အရှေ့ဘက် ဒဟတ္တာရပ်တို့၊ ရှမ်းဝိုင်းတို့၊ မုန့်တီစုရပ်တို့က ဒကာ၊ ဒကာမတွေဆီ က ဆွမ်းခံပြီး မြို့ထဲကိုကျုပ်တို့နဲ့ ဆွမ်းခံအတူကြွကြမယ့် သံဃာတော် တွေ ဒီနေရာမှာ လာပေါင်းကြပါတယ်။ ကျောင်းကအထွက်မှာ ကျုပ် တို့နဲ့ အတူထွက်ခဲ့တဲ့ သံဃာတော်တွေထဲက ဒေးဝန်းတို့၊ ဂေါဝိန်တို့ကို ဆွမ်းခံကြွကြမယ့် ဘုန်းကြီးတွေလည်း ဒီနေရာကနေခွဲပြီး အနောက် ဘက်ကို ကြွကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခဏနေတော့ ဆရာတော်က “သူတော် အာဒိစ္စ”တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်ထပ်တစ်ခွန်းမှ ဆက်မိန့်စရာမလိုတော့ဘူး။ ကျုပ်က ကြေးစည်ကောက်တီးလိုက်တယ်။ ရှေ့ဆက်ပြီး ဆွမ်းခံကြွတော့မယ် ဆိုတဲ့ သင်္ကေတဆိုလည်း ဟုတ်ရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျုပ်တို့သံဃာတန်းဟာ အခုဆိုရင် အပါးအစိတ်လောက်ရှိပြီ။ ရှေ့ဆုံးကကျုပ်၊ ပြီးတော့ သုနန္ဒ၊ နောက်က ဆရာတော်၊ ဆရာတော် နောက်ကမှ ဦးပဉ္စင်းတွေ ဝါစဉ်လိုက်လို့ နောက်ဆုံးက ကိုရင်ဘဒ္ဒိယ တို့၊ ကိုရင်ဇောတိကတို့ ၊ ရှင်ပဒုမတို့...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မလွန်ရပ်ကွက်ကြီးထဲက မလွန်နီးပါးတန်းတို့၊ မလွန်ပွတ်တန်း တို့၊ မလွန်ကြက်သွန်တန်းတို့၊ မလွန်ချင်းတန်းတို့ဆိုတဲ့ ရပ်ကွက်စိပ် ကလေးတွေထဲ ကျုပ်တို့လွန်းထိုးပြီး ဆွမ်းခံကြတယ်။ မလွန်ရပ်ဆိုတာ အရောင်းအဝယ်သမားတွေအနေများကြတဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ မြန်မာ ရပ်ကွက်စစ်စစ်ပေါ့။ လမ်းထောင့်ပွဲရုံက အမေကြီးက ဆွမ်းလောင်းနေ ကျ။ ပွဲကတော်က အသက်ကြီးပြီမို့ ပွဲရုံရှေ့ ရောက်ခါနီးရင် ကျုပ်က ကြေးစည်ကို ခပ်ကျယ်ကျယ်နဲ့ ခဏခဏတီးပေးရတယ်။ ပွဲကတော် ကြီးက နားနည်းနည်းလေးတယ်လေ။ ပွဲကတော်ရဲ့ ဆွမ်းတွေကဖြူဖွေးပြီး အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေလေ့ရှိတယ်။ ဆွမ်းက မွှေး လည်းမွှေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီနေ့ဝတ်ခွက်တွေထဲကို စပြီးနေရာယူတဲ့ ပဲရေပွကို ကားဝပ်ရှော့ က ဝပ်ရှော့ဆရာကတော်က လောင်းတယ်။ ပဲရေပွထားပုံက ရဲတွတ်နေ တာပဲ။ ဆီနည်းတာတစ်ခုပဲ ပြောစရာ ရှိတယ်။ အဝေးပြေးကားဂိတ်က ဗယာကြော်လောင်းတယ်။ မှတ်မှတ်ရရ တပေါင်းလဆုတ် ရှစ်ရက်နေ့ က သပိတ်တွေထဲမှာ ဗယာကြော်တွေအများကြီးရတဲ့နေ့ ။ အဲဒီနေ့က မန္တလေးမြို့လယ်ကောင်ကို မီးလောင်တာ နှစ်ပတ်လည်တဲ့နေ့။ ဘေး ဘယာတွေကို ကျော်လွှားကြဖို့ ရည်စူးကြတယ်ထင်ပါရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         မလွန်ချင်းတန်း တောင်ဘက်အစွန်က “ခွေးသတိ” ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ရှိတဲ့အိမ်က ပဲပြုတ်လောင်းတယ်။ ပဲပြုတ်ကတော့ ဆီလေး ပါလေကာနဲ့။ ပြီးတော့ ဈေးချိုထဲမှာ လက်ဖက်နဲ့အကြော်စုံရောင်းတဲ့ အမေကြီးက နိစ္စဘတ်ဆွမ်းနဲ့ဆွမ်းဟင်းတစ်ခွက်လောင်းနေကျ။ ဒီနေ့တော့ ကြက်ဟင်းခါးသီးချက်လောင်းတယ်။ ဆရာတော်အကြိုက်။ အခါးက သက်ကြီးဝါကြီးတွေနဲ့ တည့်တယ်ဆိုမဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အဲဒီအိမ်ပြီးတော့ ဆွမ်းနီကြင်ကြင်တွေ ထပ်ရသေးတယ်။ ၃၃ လမ်းထောင့်က အဝီစိတွင်းတူးထားပြီး ရေရောင်းတဲ့အိမ်ကလည်း နိစ္စ ဘတ်ဆွမ်းနဲ့ ဆွမ်းဟင်းတစ်ခွက်။ ဒီနေ့တော့ ဗယာကြော်ချက်တဲ့။ ဒီဒကာမကြီးက ပုရစ်ကြော်သိပ်ကြိုက်ပုံရတယ်။ ပုရစ်ပေါ်တဲ့ ရာသီဆို ရင် ပုရစ်ကြော်ကို ဆွမ်းဟင်းတစ်ခွက်အနေနဲ့ ခဏခဏလောင်းတယ်။ ဗိုက်ထဲမှာ ဥတွေနဲ့ ပုရစ်အမကြီးတွေ၊ ချင်းနဲ့ကြက်သွန်ဖြူနဲ့ ကြော်ထား တာ။ အဲဒါကတော့ ကျုပ်တို့၊ ဘဒ္ဒိယတို့အကြိုက်ပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခုနကပြောတဲ့ မန္တလေးမီးကြီးမလောင်ခင်က ကျုပ်တို့ဆွမ်းတွေ၊ ဆွမ်းဟင်းတွေ လှိုင်ပေါလယ်နေတာပေါ့။ ဒီမီးကြီးထဲမှာ ကျုပ်တို့ရဲ့နိစ္စဘတ်ဆွမ်းဒကာတွေရဲ့ အိမ်တွေ အများကြီးပါသွားတယ်။ အခုတော့ တချို့ဆွမ်းဒကာတွေပဲ ရှိတော့တယ်။ တချို့လည်း ရေကြည်ရာ ရေပေါရာအရပ်ကို ပြောင်းသွားကြပြီ။ မီးလောင်ပြီးမှ တချို့ကလည်း နိစ္စဘတ်ဆွမ်းမလောင်းတော့ဘဲ အလျဉ်းသင့်သလို လောင်းလှူကြ တယ်။ ဆွမ်းဒကာ ဒကာမအသစ်တွေလည်း တိုးတော့တိုးလာပါရဲ့။ အရင်ကလောက်တော့ မများသေးဘူး။ မန္တလေးမြို့ ရဲ့ အသည်းနှလုံးကို နုတ်သွားတဲ့ မီးကြီး။ နည်းတဲ့ မီးကြီးလားဗျာ၊ အခုတော့ အသည်းနှလုံး အသစ်နဲ့ ဆိုပေမဲ့ ဘယ်အသားကျဦးမလဲ။ ဒီဒဏ်က နည်းတဲ့ဒဏ်မှ မဟုတ်ဘဲ။ မီးလောင်ခံရတဲ့ လူထုက ပြာပုံထဲက ကုန်းရုန်းထကြရတာ။ ဒါကြောင့် ဆွမ်းကွမ်း မလောင်းနိုင်ကြသေးတာ ကျုပ်တို့ သိတာပေါ့။ ဒီလိုမဟုတ်ရင် မြန်မာလူမျိုးပါတဲ့ဗျာ၊ အလှူရေစက် လက်နဲ့မကွာတဲ့ လူမျိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တချို့ကလည်း မီးလောင်ပြီးမှ “မီးညွန့်တက်လာကြသတဲ့၊ အရင်က တစ်ထပ်တိုက်နဲ့လူက အခု နှစ်ထပ်သုံးထပ်။ အရင်က နှစ်ထပ်က အခု သုံးထပ်လေးထပ်၊ ဒါကတော့ လူနည်းစုဗျ။ တချို့ လည်း လူသစ်တွေ၊ ကျုပ်တို့ မျက်မှန်းမတန်းမိတဲ့သူတွေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သုနန္ဒစာချိုး ချိုးနေတဲ့ ခင်မောင်ဝင်း ချဉ်ပေါင်ဟင်းဆိုတဲ့၊ ချဉ်ပေါင်ဟင်းအများဆုံး လောင်းနေကျ ဒကာတော့ အဆောက်အအုံ ပြန်မဆောက်နိုင်ရှာဘူး။ သူ့မြေကွက်မှာ စုံစမ်းရန်- ညွန့်ဝေဆံသ၊ ၃၂ လမ်း”ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ထောင်ထားပုံထောက်တော့ မြေရောင်းရ တော့မယ့်ပုံပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အခါကြီး ရက်ကြီးဆိုရင် ပုန်းရည်နဲ့ဝက်သားတို့၊ ဝက်ခြေ ထောက်ရိုးနဲ့ လက်ပံခေါင်းချဉ်ရည်တို့ လောင်းလှူတတ်တဲ့ ဒကာမကြီး တို့ကတော့ အိမ်ငှားနေမယ့် လူဆီက စပေါ်ယူပြီး နံကပ်တိုက်ကလေး\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45574484754581,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1997ced7-1677-4deb-9513-66b30eefe514.jpg?v=1730217875"},{"product_id":"ညိုထွန်းလူ-၀ထ္ထုတိုငါးပုဒ်","title":"ဝထ္ထုတို ၅ ပုဒ်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eညိုထွန်းလူ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှလုံးသားလူကြမ်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဝတ်စားထားပုံက ယိုသူမရှက်၊ မြင်သူရှက်ကွ၊ ဂါဝန်လေးက တိုနံ့နံ့နဲ့ ခါးကနေ အောက်ကို တိုင်းလိုက်ရင် တစ်ထွာလောက်ပဲ ရှိ မယ်။ အင်္ကျီကလည်း စွပ်ကျယ်လက်ပြတ်ဝတ်ထားတာ မှတ်တာပဲ။ ကိုယ့်အမျိုးအဆွေ မဟုတ်လို့သာပေါ့ကွာ။ ဒီလောက် ဟီရိဩတ္တပ္ပ တွေကင်းတဲ့ဟာမလေးကို ကုပ်ဆွဲပြီး ခေါင်းနှစ်ချက်လောက် ထုလိုက် ချင်သဟ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤကဲ့သို့ ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် မတူညီသော စကားသံနှစ်ခုတွင် အနှိပ်သည် ကိုဟန်၏စကားပြောသံနောက်မှ ထက်ကြပ်မကွာ လိုက် ပါလာသည့် “အား” ဟူသော အသံသည်ကား အနှိပ်ခံရသူ ကျွန်တော့် ဆီမှ ပေါ်ထွက်လာခြင်းဖြစ်ပေသည်။ ကိုဟန်သည် လမ်းမှာတွေ့ခဲ့ရသော ကောင်မလေးတစ်ယောက် အမြင်မတော် ဝတ်စားဆင်ယင်ထား ပုံကို ကျွန်တော့်အား နှိပ်ရင်း စကားဖောက်သည်ချသည်။ သို့သော် ခိုးလိုးခုလုဖြစ်နေသော ခံစားမှုများသည် ပြောနေရင်း တန်းလန်းဒေါသအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားဟန်တူသည်။ သူ့လက်အချိန်အဆ လိုသည်ထက်ပိုသွား၍ ကျွန်တော့်ခြေသလုံးမှာ စူးခနဲ စူးခနဲနာလှ၏။ သည်ကနေ့လို အင်္ဂါနေ့တွင် အနှိပ်ခံမိတာမှားလေပြီ။ ခန္ဓာကိုယ် အညောင်းအညာဖြေဖို့အတွက် အားကိုးရသော ကျွန်တော်တို့လက်စွဲ ကိုဟန်၊ သူသည် ရက်တစ်ပတ်တွင် တနင်္လာနေ့နှင့် သောကြာနေ့မှာ နှိပ်ခြင်းမှအနားယူပြီး သူကြိုက်သော ကောင်မလေးဆီသို့ သွားတတ်လေ့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           တနင်္လာနေ့ပြီး အင်္ဂါနေ့၊ တစ်ဖန် သောကြာနေ့အပြီး စနေနေ့တွင် အနှိပ်ဂျူတီကို ပြန်ဝင်လာသောအခါ သူ့လက်အချိန်အဆ အလျော့အတင်း၊ အပြင်းအပျော့သည် သူ့ကောင်မလေးနှင့် အဆင်ပြေ ခြင်း၊ အဆင်မပြေခြင်းမှာ မူတည်သည်။ အဆင်ပြေလျှင်တော့ အနှိပ်ခံ ရတာ အိုကေ၏။ အဲသည်လိုမဟုတ်ဘဲ အဆင်မပြေဖြစ်လာပါက အနှိပ်ခံရသူခမျာ အီစလံဝေရလေ၏။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်တို့သည် အနှိပ်ခံမည်ဆိုပါက ဦးစွာပြက္ခဒိန်ကို ကြည့်ရှုရသည်။ မွေးနေ့ သောကြာ၊ တနင်္လာ ကေသာဆံဖြတ် မပြုအပ်ဆိုတာမျိုးလိုနှင့် ကျွန်တော်တို့သည်လည်း အင်္ဂါနှင့်စနေနေ့မျိုး၌ တတ်နိုင်သ၍ အနှိပ် မခံဖို့ ရှောင်ကြရှားကြသည်။ ယခုတော့ သတိမမူမိ၍ နေ့ရွေးမှား လေပြီ။ ကောင်မလေးနှင့် အဆင်မပြေမှုမှ ပေါက်ဖွားလာသော သူ့ဒေါသကို ကျွန်တော်ထံသို့ စုပြုံပုံအောလိုက်ပြီလော။ ခံရချက်ကား မသက်သာလှ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဖြည်းဖြည်းနှိပ်ပါ ကိုဟန်ရ၊ မခံနိုင်တော့ဘူး။ နာတယ်ဗျာ” အိပ်ရာပေါ်မှ မသက်မသာ ပက်လက်လှန်ရင်း သူ့အား တောင်းပန် သမှုပြုရသည်။ သူစိတ်ကြည်လင်နေလျှင်တော့ အရေးမကြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အောင်မာ အနှိပ်ခန်းတို့၊ ဘာတို့သွားရင် မင်းက ဒီလိုအသံမျိုး ထွက်မှာလားကွ။ ပေါင်ကို လက်ဖဝါးနဲ့ ဆုပ်ကိုင်ပွတ်လိုက်လုပ်ပြီးမင်းခန္ဓာကိုယ်ကို သူ့ကိုယ်လုံးနဲ့ဖိတဲ့အခါဖိ၊ ခွာတဲ့အခါခွာ၊ ဟောသလို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟောသလို.. ဒါမျိုးများ နာနာယားယား... တယ်လည်းကြိုက်၊ ပိုက်ဆံ သုံးထောင်ဆိုလည်း ဖတ်ခနဲ။ တစ်သောင်းဆိုလည်း... ရော့အင့်ယူတော် မူသဒ္ဓါကြည်ဖြူကြတာ မဟုတ်လားကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုဟန်က ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်တို့၏ အနှိပ် နည်းစနစ်ဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ယားကျိယားကျိနှင့် တဟဲဟဲဖြစ်သွားရလေ၏။ ကိုဟန်မျက်နှာတွင်လည်း အပြုံးရိပ်တွေဝေလျက်။ သည် တစ်ခါတော့ အရင်တုန်းကနဲ့ မတူတော့ပြီ။ သူ့မျက်နှာသည် ဘယ်ဟာ ကို အလိုမကျဖြစ်လာသည်မသိ။ လငပုပ်ဖမ်းသလို မှုန်ကုပ်နေသည် ကော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်းက ဒါလောက်လေးနှိပ်တာ နာသလားကွ.. ငေါက်ဆတ် ဆတ်အသံကြောင့် တွန့်ခနဲဖြစ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အသက်ကြီးပြီဗျ။ မာဆယ်တွေက အရင်ကလောက် ခံနိုင်ရည် မရှိတော့ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြေရာပြေကြောင်း ပြောလိုက်မှပို၍ဆိုးသွားသည်။ ကျွန်တော့် စကားသည် သူစိတ်တိုအောင် ဆွပေးလိုက်သည့်အလား။ ကျွန်တော့် ထက် အသက် (၇) နှစ်ကြီးတာကို မေ့နေသည်။ အသက်ကြီးသည့် အကြောင်းကိုပြောလျှင် သဘောတွေ့တော်မမူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အသက်ငါးဆယ်လေးကျော်တာနဲ့ မင်းကိုယ်မင်း အသက်ကြီး တယ်လို့ ထင်နေသလားကွ၊ ဒီမယ် မောင်ဟန်ကို ကြည့်စမ်း... အရင် တုန်းက ဒီခန္ဓာကိုယ် ဒီရုပ်နဲ့ မောင်ဟန်ပဲ၊ အခုလည်း ဒီခန္ဓာကိုယ် ဒီရုပ်နဲ့ မောင်ဟန်ကွ၊ ဘာများကွာလို့တုန်း”လေသံ ရှူးရှူးရှဲရှဲနှင့် နှာမှုတ်နေသော သူ့ကိုကြည့်ရင်း ကိုယ် ကျိုးတော့နည်းပဟဟု တွေးလိုက်မိပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်က အနှိပ်ခံရတာ ဝါသနာပါသည်။ ငယ်စဉ်က အဘွား ကိုနှိပ်ပေးသော ဒေါ်လဲ့ကြီးသည် ကျွန်တော်ကိုလည်း ကုပ်ကြောလေး ဆွဲပေးသည်။ ပေါင်နှင့်ခြေသလုံးကိုလည်း ဆုပ်နယ်ပေးတတ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် အဘွားအနှိပ်ခံတာကို ကြားကဝင်၍ အဆစ်တောင်းမိသော ကျွန်တော့်ခမျာ အနှိပ်ခံခြင်းကို စွဲသွားသည်။ အသက်ကြီးလာတော့ အလှုပ်အရှားနည်းပြီး သွေးလေးတတ်သည်။ သွားရလာရ နေရထိုင်ရတာ အဆင်မပြေ၊ ထို့ကြောင့် ကိုဟန့်ကို အားကိုးသမှုပြုရသည်။ သို့သော် အနှိပ်ခံရချင်တိုင်း အချိန်မရွေးခေါ်၍ ရတာမဟုတ်။ တစ်ခါ နှိပ် တစ်ထောင်ကျပ်၊ တစ်နာရီခွဲကြာနှိပ်ပေး၍ ကျေနပ်စရာကောင်းသော်လည်း တစ်နေ့ သုံးယောက်ထက်ပိုပြီး လက်သင့်မခံသောကြောင့် မီးရထားလက်မှတ်များ ဝယ်ယူသလို သူ့ထံ သုံးရက်ကြို၍ ဘွတ်ကင် လုပ်ထားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အနှိပ်သည်ကောင်းတို့မည်သည် နင်းနှိပ်ပြီးပါက အပူလည် ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို မနာကျင်စေဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြစ်အောင် စွမ်းဆောင် ပေးနိုင်ရသည်။ ကိုဟန်ကား အနှိပ်သည်ကောင်းတစ်ဦး၊ သူ့လက်နှင့် ထိလိုက်လျှင် တင်းသမျှအကြောအခြင်တွေ အားလုံးပြေလျော့သွား သည်။ သဘောမနောလည်း ကောင်းသည်။ ခက်တာက သူ့စိတ် သဘောဖြူချင်တဲ့အခါ ဖြူ၊ မည်းချင်တဲ့အခါ မည်း၊ သူ့စိတ်ကြည်လင်သောအချိန်၌ အနှိပ်ခံသူဆီသို့ရောက်နေသော သူ့လက်ချောင်းများ သည် စန္ဒရားခလုတ်များ နှိပ်နေဘိသကဲ့သို့ ရွရွလေး ဖွဖွလေး လှုပ်ရှား ကာ အပူတွေ တရှိန်းရှိန်းထွက်စေသည်။ အဲ စိတ်တိုနေလျှင်တော့ အနှိပ်ခံရသော အရသာသည် စောစောကပြောသော အခြေအနေနှင့် ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားသည်။ သိမ်းငှက်ခြေထောက်တွေနှင့် ကုတ်ဆွဲခံရ ဘိသကဲ့သို့ရှိသမျှ အကြောတွေပြတ်ထွက်သွားမှာကို စိုးရိမ်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ချက်အနှိပ်ခံလိုက်ရတိုင်း အားခနဲအားခနဲ အော်နေရ၍ လူစင်စစ် မှ ကျီးကန်းဖြစ်သွားရသည်။ ထိုအခါ သူ့စိတ် အလိုမကျ ဒေါပွသွား ပြီး သည်နှယ် အော်ရကောင်းလားဟု မာန်မဲခြင်းပြုလေ၏။ ကျွန်တော့် မှာ နာရတာကတစ်မျိုး၊ အငေါက်ခံရခြင်းက တစ်ဖုံ၊ ထိုနှစ်ခုတွဲ၍ ဂဟေဆက်ကာ ဒုက္ခရောက်ရပါ၏။ သိပ်နာလွန်းပါက... အလာလာ စုတ်သပ်၍ ညည်းညူရ၏။ သည်တော့လည်း သူ့ရဲ့ လက်အနှိပ် မသိမသာလေး လျော့ကျသွားတာကို သတိပြုမိသည်။ သူ့စိတ်ထဲမှ နည်းနည်းလေး ပြေလျော့သွားပြီထင့်။ ကိုဟန်သည် လေသံပျော့ပျော့လေးနှင့် အချော့ကြိုက်သူ၊ ယင်းသမို့ကြောင့် အနှိပ်ကြမ်းသည့်အခါ မျိုးတွင် “အား” အော်ချင်သောအသံကို ဘရိတ်အုတ်၍ အလယ်လယ် အလာလာ သံစဉ်တို့ကို ပြောင်းပေးလိုက်ရသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့စိတ်ပြေဖို့အရေးကြီးသည်။ ဤကဲ့သို့ မဟုတ်ပါက သူပြန်သွားသည့် အချိန်၌ အပူမလည်ဘဲ ကျန်ရစ်လျှင် အခက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ရပ်ကွက်တည်း အတူနေ အတူကြီးပြင်းလာကြသည်မို့ သူ့ အကြောင်းမသိဘဲ နေပါရိုးလား။ အသားညိုသည်။ အရပ်အနည်းငယ် မြင့်၍ တုတ်ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည်။ သို့ပေမဲ့ ဟိတ်ဟန်ကောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားသည် လက်ပြင်ကုန်းနေ၍ မလှမပဖြစ် သွားရသည်။ ထိုခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ တည်ရှိနေသော ဦးခေါင်းပုံသဏ္ဌာန် ကလည်း ရှာမှရှားသည်။ လုံးလုံးရှည်ရှည် သံပြည်တောင်းတစ်ခုမှောက်ထားသလိုပါပဲ။ နှာတံပြားသည်။ ပါးစပ်ပြဲသည်။ သည်အထဲ မျက်နှာအနည်းငယ် ခွက်နေ၍ နဖူးသည် ရှေ့သို့ အနည်းငယ် မောက် ထွက်နေပြန်သည်။ ဘဝကံအကျိုးပေး၍ ပုဗ္ဗေစရုပ်ရည်မလှရှာသည့် ကိုဟန်၊ သို့သော် စိတ်ကြမ်းလူကြမ်းမဟုတ်။ ရိုးသားဖြူစင်၍ စိတ်ထား ကောင်းသည်။ အလှအပ အနုအရွလေးတွေကိုလည်း\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45574486786197,"sku":"","price":1080.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e400d13a-5bb6-446f-a163-8411fc20dfc9.jpg?v=1730218105"},{"product_id":"စောဦး-၀ထ္ထုတိုငါးပုဒ်","title":"ဝထ္ထုတို ၅ ပုဒ်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eလွတ်လူ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုနေ့က ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်သည် ထောင်နံရံ၏ခြေရင်း ၌ ကပ်၍ ဖောက်ထားသော မြေလမ်းကလေးပေါ်၌ စကားတပြောပြော နှင့် လမ်းလျှောက်လျက်ရှိပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပုဒ်မ ၅ အကျဉ်းသားများသည် ထိုစဉ်က အတော်အသင့် လွတ်လပ်ခွင့် ရနိုင်သေးသည်ဟု ဆိုနိုင်လောက်အောင်ပင် ချုပ်ချယ်မှု များ ကမ်းမကုန်သေးရကား... ထောင်နံရံကို ကျော်တက်ရန် အား မထုတ်သေးသမျှ အိပ်ထောင်သံတိုင်ကို လွှနှင့် မတိုက်ဖျက်သေးသမျှထောင်စည်းဝိုင်းအတွင်း၌ အညောင်းပြေလမ်းလျှောက်ခွင့်၊ အချင်းချင်း စကားပြောခွင့်၊ ညောင်ပင်ပေါ်တက်ခွင့်၊ (မှန်ပါသည်၊ ထောင်စည်းဝိုင်း အတွင်း၌ မြင့်မားသော ညောင်ကျပ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ရှိရာ ထိုအပင် ထိပ် ဖျားသို့ တက်ရောက်ရခြင်းသည် ကြီးမားသော အခွင့်အရေးတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်ပါသည်။ ငယ်ရွယ်သော ပုဒ်မ ၅ ကလေးများနှင့် နှစ်ကြီး ပုဒ်မ ၅ အကျဉ်းသား သခင်ဘုန်းကြီး ဦးဉာဏတို့သည် ညနေတိုင်းပင်ညောင်ပင်ထိပ်ဖျားသို့တက်၍ လမ်းပေါ်မှ အပျိုချောကလေးများကို မှန်ပျောင်းဖြင့် ကသိုဏ်းရှုလေ့ရှိပါသည်။) ဖဲရိုက်ခွင့် (၎င်းကိုမူ ပြည်သူ့ ပစ္စည်းအလွဲသုံးစားမှုဖြင့် အချုပ်ခံနေရသူများ အပျင်းပြေကျင့်သုံးတတ် ကြပါသည်။) သီချင်းအော်ဆိုခွင့်၊ အလေးမ ဘောလုံးကန်၊ ခြင်းခတ်မှ အစ၊ ကြိုက်နှစ်သက်ရာကို တစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်စေ၊ အစုအဝေးနှင့်ပင် ဖြစ်စေ လုပ်နိုင်ကိုင်နိုင်ခွင့် ရရှိနိုင်သည့်အချိန်ပင် ဖြစ်ပါပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ခု ကျန်ပေသေး၏။ ရေချိုးလျှင် ခွက်ခြင်စံပုံစံစနစ် မရှိ သေး။ ဝဝလင်လင် ရေချိုး အဝတ်လျှော် ချေးတွန်းခြင်း ပြုနိုင်ဆဲအခါ လည်း ဖြစ်ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုဖေအောင်နှင့် ကျွန်တော်ဆိုလျှင် ပုဒ်မ ၅ သမားချင်းလည်း ဖြစ်၊ သက်တူရွယ်တူလည်း ဖြစ်၊ ခုတင်ချင်းလည်း ကပ်နေလျက်၊ထောင်ဝေါဟာရအားဖြင့် “မဲ့စ်” ခေါ် ထမင်းဝိုင်းအစုတွင်လည်း တစ်စု တည်းသာ ဖြစ်ကြသောကြောင့် ထောင်ထဲ ရောက်လာမှ သိကျွမ်းခြင်း ဖြစ်စေကာမူ သံယောဇဉ် ငြိတွယ်လျက်ရှိနေကြပေ၏။ ကိုဖေအောင်မှာ ကျွန်တော့်ထက် တစ်နှစ်နီးပါးစော၍ ထောင်နန်းစံနေရခြင်းကြောင့် လည်း၊ ကျွန်တော့်မှာ မစုံလင်မပြည့်သေးသော ထောင် ဗဟုသုတ တို့ကို ကို အောင်ထံမှ ဆည်းပူးမှတ်သားနိုင်ခွင့် ရရှိနေပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စိတ်အထင်၊ ထိုနေ့သည် သင်္ကြန်အကြိုနေ့ဟု အောက်မေ့မိ၏။ ထောင်နံရံ၏ တစ်ဖက်၊ စစ်ပုလိပ်တန်းလျားဆီမှ တစ်ချက်တစ်ချက် တွင် အိုးစည်စမ်းနေသံကို ကြားရပေ၏။ ကံ့ကော်နှင့် ပိတောက်နဲ့ ကလေးများသည်လည်း လေထဲ၌ သင်းပျံ့ပျံ့ရှိနေပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်သည် စကားတပြောပြောနှင့် ထောင် ဆေးရုံအနီးသို့ ရောက်လာခဲ့ကြရာ အထက်ထပ်ပြတင်းပေါက်တစ်ခု ၌ အပြင်သို့ မျှော်နေသော အသက် ၆၀ နီးခန့်ပါးရောင်နှင့် အဘိုးတည်းသာ ဖြစ်သောဇဉ် ငြိတွယ်၍ ထောင်နန်းဆောင် ဗဟုသုတ ဖြစ်စေကောက်တစ်နှစ်ပင်မပြည့်ဝသွားနိုင်ခွင့် အောက်မေ့မိ၏။ သည်း၊ ကျွန်တော်ထံမှ ဆည်းကြန်အကြိုနေ့ အချက်တစ်ချက်ကြီးတစ်ယောက်၏မျက်နှာကို မော်ကြည့်မိကြပေ၏။ နဖူးရည်များ တွန့်လျက် ပါးများပင် ခွက်ဝင်နေပြီဖြစ်သော ထိုမျက်နှာတွင် ဖျော့တော့သော မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာ ကျွန်တော်တို့ကို မြင်ဟန်ဘဲ ရွာတော့မည့် မိုးကဲ့သို့ မှိုင်းညို့ဆိုင်းဆို့လျက်ရှိပေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တော်တော် နေကောင်းပလား.. ဘကြီးထွန်း” ဟု ကိုဖေအောင် က မော့၍ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ သို့သော် ကျွန်တော်တို့၏အသံကို ကြားဟန်မတူသောကြောင့် အဖြေမရခဲ့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုဖေအောင်သည် မီးသေနေသော ဆေးပြင်းလိပ်ကို မီးညှိ လိုက်ပြီးနောက်... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီအဘိုးကြီးကို ကျုပ်ဘယ်နည်းနဲ့မှ ဖွင့်မပြောတော့ဘူး” ဟု အဆုံးအစမရှိ ငုံးတိတိပြောဆိုလိုက်ရာ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာကို မပြောမှာလဲဗျ” ဟု ကျွန်တော်က ပြန်၍ မေးခွန်းထုတ် နေရတော့ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့သည် ထိုင်နေကျ သရက်ပင်ခြေရင်း သို့ ရောက်လာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် နှစ်ယောက်သား ဝင်၍ ထိုင်လိုက် ကြပြီ၊ မီးခိုးများ ထောင်းထောင်းထလာအောင် ဆေးလိပ်များကို ကိုယ်စီ ဖွားလျက်ရှိပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သေနတ်ကို မပြောနဲ့၊ ကိုယ့်တောင်ဝှေးကိုတောင် ကိုယ် အနိုင် နိုင် သယ်နေရတဲ့ လူအိုကြီးတစ်ယောက်ကို သူတို့ ဘာများ ကြောက် နေကြပါလိမ့်..” ဟု ကိုဖေအောင်က စကားဆက်၍နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုဖေအောင်သည် စောစောက ကျွန်တော်တို့ တွေ့ခဲ့ရသော ဘကြီးထွန်း၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကို ရည်ညွှန်းပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်ရာဘကြီးထွန်း၏ အဖြစ်အပျက်ကို ဇာတ်စုံ မသိရသေးသော ကျွန်တော် သည် ကိုဖေအောင်၏ စကားတွင် ကြားမဝင်ဘဲ စူးစူးစိုက်စိုက် နား ထောင်နေမိပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘကြီးထွန်းသည် ကိုဖေအောင်နှင့် တစ်ရွာတည်းသား ဖြစ်၏။ အသက် ၆၂ နှစ် သားထောက်သမီးခံမရှိ၊ ဇနီး ဒေါ်သီတာအမည်ရှိ ပန်းနာသည် အဘွားအိုနှင့်အတူ တောင်ယာပဲခင်း လုပ်ကိုင်စားသောက် ၏။ ရွာတွင် ရွာမိရွာဘ တစ်ဦးဖြစ်လျက်။ သူ၏ရိုးဂုဏ်ကြောင့် တောင် သူ လယ်သမားသမ၌ ငွေထိန်းလူကြီးအဖြစ် သမဂ္ဂက တင်မြှောက် ထား၏။ ကိုဖေအောင်မှာ အတွင်းရေးမှူး ဖြစ်လေသည်။ ကျွန်တော် သိထားသမျှမှာ ဤအထိသာ ဖြစ်၏။ ကိုဖေအောင်က သူ့စကားကို သူဆက်၍ ရှင်းပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဘိုးကြီးက ခင်ဗျားကို ကျေးဇူးတင်တဲ့အကြောင်း ခဏခဏ ပြောရှာတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာဖြစ်လို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သူ့အသက်ကို ခင်ဗျားက ကယ်လိုက်တာကိုး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘကြီးထွန်း ထောင်ကို ရောက်စက ငှက်ဖျားတက်ရင်း ရောက်လာ၏။ အသက်က ကြီး၊ ငှက်ဖျားခံကလေးကလည်း ရှိနေ သည့်အထဲတွင် ဂါတ်အချုပ်၌ သမံတလင်းပေါ်တွင် ၅ ရက်တိတိ နေခဲ့ ရပြန်သည့်အကြောင်းကြောင့် ငှက်ဖျားပြန်ထ၏။ ကျွန်တော်တို့ထံသို့ ရောက်လာစနေ့ကမူ ညသန်းခေါင်ကျော်လောက်၌ အပျင်းဖျားတော့ ၏။ ကျွန်တော်သည် ဆည်းပူးမှတ်သားထားသမျှ ဆေးနည်းကလေး အရ အသင့်ဆောင်ထားသော ထန်းလျက်နှင့် လေးညှင်းပွင့်ကို ပြုတ်၍ တိုက်ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ရှောက်ရည် က်စဉ်းခတ်ပေးခြင်းဖြင့် လည်းကောင်း၊ ငရုတ်ကောင်းနှင့် ခပ်ပြင်းပြင်း မှိုင်းတိုက်ပေးလိုက်ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ နောက်တစ်နေ့ ညနေတွင် လူကောင်းပကတိ ဖြစ် သွားခဲ့၏။ ကျွန်တော်တို့အိပ်ထောင်တွင် လူငယ်များချည်း ရှိသဖြင့် ဧဧလူ နေချင်သော ဘကြီးထွန်းသည် နောက် ၅ ရက်ခန့်အကြာတွင်ထောင်ဆေးရုံဟောင်းဖြစ်သော လူရှင်းသည့်အိပ်ထောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ သွားရာ ကျွန်တော်နှင့် ကိုဖေအောင်တို့သာမက တစ်ထောင်လုံးကပင် ဘကြီးထွန်းအား စိတ်ချမ်းသာအောင် စောင့်ရှောက်အားပေး နေထိုင် လာခဲ့ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကံတူ အကျိုးပေးချင်းပဲ၊ ကျေးဇူးတင်နေစရာ မလိုပါဘူးဗျာ။ စိတ်ကောင်းကောင်းထား... ကောင်းကောင်းစား၊ ကောင်းကောင်းအိပ် ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ထား။ အခုနေမှာ ဒါပဲ အရေးကြီးပါတယ်” ဟု ကျွန်တော်က ပြန်ပြောလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “စိတ်လား... ဟာ အဘိုးကြီးက လူသာအိုဟာ စိတ်က အင်မတန်ခိုင်တဲ့ အဘိုးကြီးပဲဗျာ။ အမယ်ကြီး မမာမကျန်းနဲ့ သဲ့သဲ့ ကလေး ကျန်ရစ်ခဲ့တာကို ဒီကနေ့အထိ စကားတစ်လုံးစပ်လို့တောင် မပြောဘူး။ သူ့တစ်သက်မှာ မတရားမှုဆိုလို့ တစ်ခါဘူးမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး တဲ့။ သူလုပ်ခဲ့သမျှ သူ့ယုံကြည်ချက်အရ အားလုံး တရားတယ်တဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သမဂ္ဂကို သူ တော်တော်ရိုင်းပင်းသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သမဂ္ဂဟာ သူ့အသက်ပဲလို့ ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မြေယာ တော်လှန်ရေးကို သူ ထောက်ခံသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဘိုးကြီးဟာ ဟိုအနှစ် ၅၀ လောက်တုန်းကလည်း လယ် ကူလီပဲ၊ အခုအဖမ်းခံရတော့လည်း လယ်ကူလီပဲ။ သူ့အဖေလည်း လယ်ကူလီ။ သူ့အဘိုးလည်း လယ်ကူလီ။ မြေယာတော်လှန်ရေးကို သူ ဘယ်မှာ မထောက်ခံဘဲ ရှိမလဲ။ သူ့ဘဝဟာ သူ့ယုံကြည်ချက်ရဲ့ ဓားသွေးကျောက်ပဲ။ ရန်သူတွေဟာ သူ့ရဲ့ ခွန်အားကို ကြောက်တာမဟုတ်ဘူးဗျ၊ သူတို့ကြောက်တာက သူ့ရဲ့ ယုံကြည်ချက်နဲ့ သူ့ရဲ့ အသိတရားကို ကြောက်ကြတာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ယုံကြည်ချက်လက်ထိပ်နဲ့ ထောင်နံရံတွေက တိုက်မချနိုင်ပါ ဘူးဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “စိန်ပြောင်းနဲ့ တင့်ကားတွေကလည်း မဖျက်ဆီးနိုင်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဗုံးကြဲလေယာဉ်ပျံလည်း အလကားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဘိုးကြီးဟာ သံမဏိကြီးပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တရားမျှတမှုကို မြတ်နိုးတဲ့ သူ့စိတ်ဓာတ်ဟာ သံချပ်ကာ ကား တွေထက် မာပြီး ကျည်ချွန်တွေထက် ချွန်မြနေတော့ ဓားတွေကို သူ ဘယ်မှာ မှုတော့မလဲ။ အသက်ဆိုတာ ဒီနေရာမှာ နှမြောတွန့်တိုစရာ ပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာ သူ နားလည်နေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုဖေအောင်သည် သူ့ရှေ့ရှိ ထောင်ဆေးရုံအပေါ်ထပ်သို့ မျှော် ကြည့်လျက်ရှိ၏။ သူ့နှုတ်ခမ်းများမှာ နဂိုက ခပ်ပါးပါးတွင် တင်း ကျပ်စွာ စေ့ထားသဖြင့် အတွင်း၌ရှိသော သွားများပင် ပေါက်ထွက် လာလုမတတ် ရှိပေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘကြီးထွန်းဟာ တကယ့်လူပဲ” ဟု ကျွန်တော်က ကောက် ချက် ချလိုက်ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တချို့လူတွေဟာ သူ့လောက် စိတ်မခိုင်ကြဘူး ကိုစိုးမြင့်” ဟု ကိုဖေအောင်က ပြောပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သရက်သီးကင်းကလေးများကား ကျွန်တော့်တို့အနီး၌ တဖုတ် ဖုတ် ကြွေကျလျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်တော်လည်း နည်းနည်းတော့ သတိထားမိသားပဲ။ ထောင် နံရံကို ကျော်တက်ချင်တဲ့ လူတွေ ဗူးဝက “လွတ်လူ” စာရင်းအော်ရင် ကိုယ့်နာမည်များ ပါမလားလို့ နေ့စဉ်နားစွင့်နေတဲ့ လူတွေ...”\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45578101588117,"sku":"","price":720.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4f711778-6419-4efb-af45-919722f4ea4d.jpg?v=1730218322"},{"product_id":"စုထား-၀ထ္ထုတိုငါးပုဒ်","title":"ဝထ္ထုတို ၅ ပုဒ်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eတိမ်အနီးက ငှက်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောင်းဖွင့်စ ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် စတင်ခင်မင်ခဲ့ရသည့် သူငယ်ချင်းမို့ မဂျိုးကို ငယ်သူငယ်ချင်း အရင်းတစ်ယောက်လို သံယောဇဉ် ရှိခဲ့သည်။ သူငယ်ချင်းဟုဆိုသော်လည်း ကြုံကြိုက်တိုက်ဆိုင်၍ သူခင် ကိုယ်ခင် ခင်မင်လာခဲ့ရသော သူငယ်ချင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ သက်သက် ကိုယ်တိုင် မဂျိုးကို ခင်မင်ချင်၍ တကူးတက သူငယ်ချင်း ဖြစ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မာမီနှင့် မာမီ၏သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၊ သက်သက်တို့ ဆေး တက္ကသိုလ် ပထမနှစ်တွင် အင်္ဂလိပ်စာ သင်ကြားသည့် ဆရာမလည်း ဖြစ်သူ ဒေါ်တင်တင်ချိုတို့က စာသင်ခန်းရောက်သည်အထိ လိုက်ပို့ သည့်တိုင် ကျောင်းသားအများကြီးကြားမှ ဖြတ်လာရတော့ ခြေလှမ်း တို့က တုန်ခါနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သက်ငုံဖူးဆိုတာ သူလေ” “သက်ငုံဖူး” “သက်ငုံဖူး။ တီးတိုးယောက်ျားသံများတွင် သူ့နာမည်ကိုကြားရတိုင်း သက်သက်၏ ခေါင်း ကလေးသည် တဖြည်းဖြည်း ငုံ့လျှိုးသွားခဲ့လေသည်။ မီးယပ်နှင့် သားဖွားအထူးကု ဒေါ်ခင်မျိုးချစ်၏သမီး သက်ငုံဖူးဆိုသည့် သက်သက် က မိဘ၏ ဂုဏ်သိန်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ လှပ၍ စိတ်ဝင်စားဖွယ် နာမည်ကြောင့်လည်းကောင်း တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာရင်း ကြေညာ သင်ပုန်းတွင် စတင်ကပ်သည့်အချိန်မှစ၍ ကျောင်းသားဝန်းကျင်တွင် သတင်းကြီးခဲ့သူဖြစ်သည်။ အန်တီချိုက ဗိုလ်မှူးကြီးတစ်ယောက် ၏သမီးဆိုသော မီမီခိုင်ထွန်းနှင့် မိတ်ဆက်ပေး၍ နေရာ၌ ထားပေး ခဲ့သည့်တိုင် ခေါင်းမော်မကြည့်ဝံ့သေးချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရိုနံဘား ဝမ်း၊ ရိုနံဘား ဝမ်း” ဆိုသော အပြင်ဘက်မှ ကျောင်း သားကြီးများ၏ အော်ဟစ်သံများကြားတွင် အခန်းဝ၌ တစ်ယောက် တည်း ရပ်နေသော မဂျိုးကို စတင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ပထမအတွေ့အကြုံ လိုဖြစ်၍ ရှက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ရင်ခုန်ခြင်းပင် မပြေသေးသော သက်သက် သည် အဖော်မပါ တစ်ယောက်တည်းလာခဲ့သည့် သူ့ကို အံ့သြသလို သနားလည်းသွားမိသည်။ သူကတော့ အော်ဟစ်နောက်ပြောင်နေသည့်ကျောင်းသားများကြားတွင် အေးစက်သော မျက်နှာလေးဖြင့် ရပ်ရင်း အခန်းတစ်ခုလုံးကို ခြုံငုံကြည့်နေသည်။ နေရာရှာခြင်းဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ ဘယ်ဘက်ခုံစုများသည် အခန်းတံခါးနှင့် နီးသောကြောင့်လည်းကောင်း၊ ညာဘက်ခုံများသို့သွားသောလမ်းတွင် စာသင်ခုံက ပိတ် နေသောကြောင့်လည်းကောင်း၊ ဘယ်ဘက်ခုံစုများ၌ နေရာအပြည့်ဖြစ် နေသည်။ သူသည် စာသင်ခုံပေါ်မှ ပုံမှန်အနေအထားဖြင့်ဖြတ်ကာ ညာဘက်ခုံများဆီသို့ သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျောင်းသားများ၏ အော်ဟစ်သံက ပိုမိုကျယ်လောင်လာ သည်။ နောက်ဘက်ခုံများတွင် လာရောက်ထိုင်နေသည့် ကျောင်းသားကြီးများက စားပွဲခုံကို ဘင်ခရာတီးဝိုင်းတွင် ဘင်ထုသလို ထုရင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရဲရဲတောက်... တို့ဗမာတွေ.. သတ္တိခဲတွေ”ဟု သံပြိုင်အော် ဆိုကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူကမူ ကျောင်းသားများဘက်သို့ မျက်လုံးတစ်ချက် ဝင့်ကြည့် ရင်း နေရာလွတ်တွင် အေးဆေးစွာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာ သွင်ပြင်သည် ကျောင်းသားများကို တမင်မထီမဲ့မြင် လုပ်ဟန်မျိုးလည်း မတွေ့ရ။ နာမည်ကျော်ကြားလိုသည့် ဟန်ဆောင်သတ္တိရှိပြပုံမျိုးလည်း မတူ။ မိန်းမမာန တလူလူလွှင့်ထူထားပုံလည်းမဟုတ်။ နေ့စဉ်သင်နေ ကျ စာသင်ခန်းသို့ ဝင်ထွက်သွားလာလိုက်သလိုပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒါ ရိုနံဘာဝမ်း ခင်လေးနွယ်လေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မီမီခိုင်ထွန်းက သက်သက်နား တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခင်လေးနွယ်ဆိုတာ သူလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မာမီသူငယ်ချင်း နယ်မြို့လေးတစ်မြို့မှ ဆရာမ ဒေါ်ခင်သီသီ လွန်ခဲ့သည့်လက လာလည်စဉ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အန်တီတို့ကျောင်းက “ခင်လေးနွယ်” ဆိုတဲ့ ကလေး မန္တလေး အမ်စီမှာ နံဘာဝမ်းနဲ့ဝင်တယ်၊ သမီးသက်သက်တို့နဲ့ တွေ့ဦးမှာပေါ့။ သက်သက်က လိုတဲ့အကူအညီတွေ ပေးလိုက်ပါဦးနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု ပြောစဉ်ကတည်းကပင် ခင်လေးနွယ်ဆိုသူကို အထင်ကြီးခဲ့မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သီသီတို့ကျောင်းက နယ်ကျောင်းသာဆိုတယ် တယ်ဟုတ်ပါ လား၊ နံဘာဝမ်းဆိုတော့ သမီးတောင် “ဇောတိ” ကျော်တယ်သီရဲ့၊ တန်တော့ သီသီတို့မြို့မှာ ကျူရှင်တွေ သိပ်ကောင်းတယ်ထင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ်လည်း ဒီကောင်မလေး ရန်ကုန် မန္တလေးမှာ ကျောင်းလာတက်ပြီး နယ်ပြန်ဖြေတာနေမှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မာမီစကားအဆုံးတွင် အန်တီ ဒေါ်ခင်သီသီက သဘောတကျ ရယ်ရင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သီတို့မြို့မှာ ကျူရှင် ဟုတ်တိပတ်တိ မရှိသေးဘူး ချစ်ချစ်ရဲ့၊ ဘွဲ့ရပြီးတဲ့သူတွေကလည်း သည့်ပြင် စီးပွားရေးပဲလုပ်ကြတာ၊ မြို့ကြီး က ကျူရှင်ဆရာတွေကလည်း သူတို့မြို့ကို မျက်စိမကျသေးဘူး၊ သို့ တပည့်တွေကလည်း ချစ်ချစ်ရယ် မှတ်စုတွေ၊ တစ်ကြိုတွေ၊ အထူး ထုတ်တွေတောင် ဝယ်မဖတ်ကြဘူး၊ တချို့လည်း ရှိပါတယ်၊ သုံးလ ပြတ်တွေ လေးလပြတ်တွေ သွားတက်ကြတာ၊ ခင်လေးနွယ်ကတော့ သူ့မိဘတွေက မတတ်နိုင်ရှာပါဘူး၊ ကျောင်းစာသာ ကျက်တာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တော်လိုက်တာလို့ ကျောင်းစာနှင့်ပတ်သက်၍ သူများကို သိပ် အထင်မကြီးတတ်သည့် သက်သက်ပင် ရင်ထဲမှတဖွဖွ ရေရွတ်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျောင်းမှသင်သည့် သင်ခန်းစာတွေနှင့် ဂုဏ်ထူးငါးခု၊ အမှတ် ငါးရာကျော်နှင့် မန္တလေးဆေးတက္ကသိုလ်မှာ ခုံနံပါတ်တစ်ကိုရခဲ့သူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သက်သက်မှာမူ သက်သက်ရှစ်တန်းရောက်သည့်နှစ်မှစ၍ ဆရာသီးခြားခေါ်ကာ အိမ်မှာပင် ဘာသာစုံကျူရှင်ပေးခဲ့သည်။ စာကျက်ချိန်၊ အိပ်ချိန်၊ ကျောင်းသွားချိန်၊ နားချိန်အားလုံးကို မာမီ ကိုယ်တိုင် အချိန်ဇယားဆွဲ၍ မာမီကိုယ်တိုင် စောင့်ကြည့်ကြပ်မတ်ပေး ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သက်သက်သာမက အခု ကိုးတန်းရောက်နေပြီဖြစ်သော ညီမ လေး သက်ဝေကျော်နှင့် ရှစ်တန်းကျောင်းသား သက်အောင်ထွန်းတို့ကို လည်း သည်အတိုင်းပင်။ သက်သက်တို့ စားချင်သည့်အစာ၊ လိုချင် သည့်ပစ္စည်းအားလုံးကို နာရီမဆိုင်းစေရဘဲ စာကြည့်စားပွဲပေါ် ရောက် အောင်အထိ မာမီက လုပ်ပေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သက်သက် ခုနစ်တန်းရောက်သည့်နှစ်မှစ၍ မာမီ ဆေးခန်း မထိုင်တော့ဘဲ သားသမီးတို့၏ပညာရေးကိုသာ စိုက်စိုက်မတ်မတ် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ ဒါကြောင့်လည်း မာမီမိတ်ဆွေတွေက မာမီကို သားသမီးတွေအတွက်သာ အသက်ရှင်နေတဲ့သူတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နယ်တွင် ဆန်စက်၊ ဆီစက်နှင့် အဝေးပြေးကားများ ပိုင်ဆိုင် သော ဒယ်ဒီ၏စီးပွားရေးသည် မာမီ စိတ်ထက်သန်ရာကို ကြောင့်ကြ မဲ့စွာ လုပ်ကိုင်နိုင်ခွင့်ပေးခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e* * *\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်တစ်နေ့တွင် သက်သက်သည် မဂျိုးထိုင်သည့်ခုံသို့ လာခဲ့ သည်။ ကိုယ့်ထက်သာတဲ့ ကိုယ့်ထက်တော်တဲ့လူနဲ့ပေါင်းမှ ကိုယ်ပိုတော်လာမှာလို့ မာမီက ခဏခဏပြောတတ်သည်။ သည်တုန်းက သက်သက် သိသည်က ခင်လေးနွယ် ရိုနံဘာဝမ်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တို့ ဒီမှာ ထိုင်မယ်နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူက စာအုပ်ဖတ်နေရာမှ တစ်ချက်မော့ကြည့်ရင်း ခုံအပြင် ဘက်သို့ ထွက်ရပ်ပေးလေသည်။ သက်သက် အတွင်းဘက်သို့ ဝင် ထိုင်ပြီးမှ သူ့နေရာပြန်ထိုင်ကာ စာအုပ်ကို ဆက်ဖတ်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါကြောင့် သူတော်တာပေါ့။ ကျောင်းဖွင့်စ နေ့မျိုးမှာပင် စာကျက်နေတာဆိုသည့် အတွေးနှင့် သူဖတ်နေသော စာအုပ်ကို ငဲ့ကြည့်မိတော့ စကားထာ တဖြာလှလိမ့်မယ်” တဲ့။ ဝတ္ထုစာအုပ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သက်သက်နာမည် သက်ငုံဖူးတဲ့၊ မင်းက ခင်လေးနွယ်နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငါးမိနစ်ကျော် ဆယ်မိနစ်ခန့်ကြာသည့်တိုင် လှည့်ကြည့်ဖော် လည်းမရ၊ စကားလည်းမပြောလာဘဲ စာအုပ်ကိုသာ သဲသဲမဲမဲဖတ်နေ လေသည်။ ဒါကြောင့် သက်သက်ဘက် မျက်နှာအင့်တွင် သက်သက်ကပင်စ၍ ကမန်းကတန်း မိတ်ဆွေဖွဲ့လိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ ဪ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူက စိတ်ဝင်စားမှုမရှိစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ တချို့များ သက်ငုံဖူးပါလို့ မိတ်ဆက်ရုံနှင့် “ဒေါက်တာဒေါ်ခင်မျိုးချစ် သမီး မဟုတ်လား” ဘာညာဘာညာနှင့် ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားတတ်ကြ သည်။ သူကတော့ သာမန်နာမည်တစ်ခုလို့ပင် မှတ်ထင်သည်ထင် သည်။ ကျော်ကြားခဲ့သော သက်ငုံဖူးကို တကယ်မသိတာလည်း ဖြစ် နိုင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “နောက်ဆို တို့ဒီနေရာပဲ လာထိုင်မယ်လေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ရတယ်လေ၊ လာထိုင်ပေါ့၊ ဘယ်သူမှမရှိဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e သည်တော့မှ သူနှင့်စကားပြောဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အန်တီသီသီက သက်သက်ကိုပြောထားတာ၊ ညနေကျရင် မာမီကိုပြောလိုက်တော့မယ်၊ ခင်လေးနွယ်နဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်သွားပြီလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူက သက်သက်ကို ပြုံးကြည့်ပြီး ၊ “တို့သူငယ်ချင်းတွေအားလုံးက တို့ကို မဂျိုးလို့ပဲ ခေါ်တယ်” “ဒီလိုဆို သက်သက်လည်း မဂျိုလို့ပဲ ခေါ်မယ်လေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မဂျိုးက သက်သက်ကို ခေါင်းညိတ်ဖြေလိုက်သည်။ ထိုနေ့မှ စ၍ သက်သက်နှင့်မဂျိုး သူငယ်ချင်းဖြစ်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45578102898837,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e4c554bf-08be-41f1-8c12-2c34d03b598a.jpg?v=1730218491"},{"product_id":"စိန်စိန်-ရှုမ၀မဂ္ဂဇင်း၀ထ္ထုတိုများ၃","title":"ရှုမဝမဂ္ဂဇင်း၀ထ္ထုတိုများ(၃)","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမအေးစိန်တို့အလှူ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျောင်း ရေစက်ချပွဲက ရှင်ပြု ရဟန်းခံပါတွဲပါသတဲ့”” ဟူသော သတင်းကို အညာစုရပ်ကွက်တွင် ဝမ်းသာအားရ အိမ်တိုင်းက ပြောဆိုနေကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ထမင်းဟင်းလည်း ကျွေးမှာတဲ့၊ မုန့်ဟင်းခါးလည်း ကျွေးဦးမှာ တဲ့” ဟူသော စကားကို စားချင်သောက်ချင်သူတို့က ရွှင်မြူးစွာ နောက် ဆက်တွဲ ပြောလိုက်ကြသေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “စိန်ပါတီတို့ အငြိမ့်လည်း ပါသေးသတဲ့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အပျော်အပါးကို တောင့်တနေကြသော လူပျိုကာလသားများ၊ လုံမ ပျိုများက ရွှင်လန်းအားရ အချင်းချင်း သတင်းလွှင့်နေကြသည်ကလည်း ပြောလို့မဝနိုင်၊ ကြားလို့ မမုန်းနိုင် ဖြစ်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အချိန်ကား ... ဂျပန်ခေတ် စစ်ကာလ ခေတ္တအေးငြိမ်းနေခိုက် အခါက ဖြစ်၏။ နေရာကား... ရန်ကုန် ကမာရွတ်၊ ၆-မိုင် ခြံအတွင်းနေ အညာစု ရပ်ကွက်၌ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဗုဒ္ဓဘာသာ မြန်မာလူမျိုးတို့၏ ထုံးစံမှာ အလှူတစ်ခုခု ပြုရလျှင် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ခြောက်ကပ်ကပ်နှင့် သဘောကျလေ့မရှိသည်က မူတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဘုန်းကြီးအတွက် ကျောင်းဆောက်လှူရာတွင် ကျောင်းပြီး၍ ဘုန်းကြီး တက်ရောက် သီတင်းသုံးနေပြီဖြစ်သော်လည်း မပြီးချင်ကြပေ။ ကျောင်း ရေစက်ချပွဲ၊ ကျောင်းသာဓုခေါ်ပွဲ ဟူ၍ ပြုလိုကြသေး၏။ သဘောသွားမှာ အလှူဟူသည့် ပွဲကလေးတစ်ခုခုတော့ လုပ်လိုက်ရမှ ကျေနပ်လေ့ရှိကြသော မြန်မာတို့ ထုံးစံဟု ဆိုရပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အလှူရေစက် လက်နှင့်မကွာဟူသော ရှေးပါရမီရှင်တို့၏ စိတ်ရင်း ကဲ့သို့ သဘောထားပေလောဟု ယူဆလိုက ယူဆနိုင်ပါ၏။ သို့ရာတွင် ရံခါ တွေ့ကြုံရတတ်သည်ကား ချီးမွမ်းရန်ထက် စားပွဲသောက်ပွဲ ပျော် ရွှင်ပွဲတို့က လွှမ်းမိုးသွားတတ်လေရာ ပုထုဇဉ်တို့ဘာဝ လိုလားတတ်ကြသော ဓလေ့တစ်ခုဟုသာ ဆိုရန်ရှိပေသည်။ သို့ရာတွင် ကုသိုလ်လည်းရ၊ ဝမ်းလည်း ဝ၊ စိတ်လည်း ပျော်ရွှင်ရအောင် ပြုလုပ်တတ်ကြသော လူမျိုးများပေ-ဟု ထုံနေသော စရိုက်ကို မစွန့်နိုင်ကြောင်း ဖော်ပြရာရောက်ခြင်းသာ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျောင်းသာဓုခေါ်ပွဲ လုပ်ကြမည်ဆိုသော်လည်း ကျောင်းကား ဧရာမ အုတ်တိုက်ကြီး မဟုတ်ပါ။ သွပ်မိုး ပျဉ်ထောင်ကာ နှစ်ထပ်ကျောင်းကြီး လည်း မဟုတ်ပါ။ ခြူးပန်းခြူးနွယ်တွေနှင့် စမုတ်ဆောင်များ ဝေဆာနေသော ပြသာဒ်ကျောင်းလည်း မဟုတ်ပါ။ ကျယ်ပြန့်လှသော တစ်ထပ်ကျောင်းကြီး လည်း မဟုတ်သေးပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           လက်တွေ့မြင်ရသော ကျောင်းမှာ... ဓနိမိုး ဝါးထရံကာ ပျဉ်ခင်း ထားသော ကျောင်းငယ်မျှသာ ဖြစ်၏။ သူ့ခေတ်နှင့်သူ့အခါ ရဟန်းတော်များ ဝါဆိုရန်အတွက် ဆောက်လှူလေ့ရှိကြသော ဝါဆိုတဲကျောင်းငယ်မျှဟု ဆိုရပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျောင်းထိုင်ပုဂ္ဂိုလ်မှာ သာသနာရေးရာတွင် နိုင်ငံကျော်လျက်ရှိသော ဆရာတော် ဦးဥတ္တမစာရ ဖြစ်၏။ ကျောင်းဆောက်လုပ် လှူသူကား ရပ်ကွက် ခေါင်းဆောင်လူကြီး၊ ဆရာတော်၏ အစ်ကိုဝမ်းကွဲ ဒါယကာကြီး ဦးလွန်းရံ ဖြစ်သည်။ ဦးလွန်းရံသည် ရပ်ရွာပေါင်းစု အများကောင်းမှုအဖြစ် ခေါင်း ဆောင်၍ ဆောက်လုပ်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ရွာသားအများကောင်းမှု ဘုံ ကျောင်းကလေးမျှသာ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဤသည့် ရပ်ရွာကောင်းမှု ဓနိမိုး တဲကျောင်းကလေးကိုပင် ရေစက်ချ ပွဲ လုပ်လိုကြပါသေးသည်ဟု မူးစုပဲစု စေတနာရှင်များက ပွဲတောင်းနေကြ ပြန်သောကြောင့်၊ ရပ်ရွာခေါင်းဆောင် ဦးလွန်းရံသည် သံဃာအားကို ဘုရား မဆန်သာ၍ လိုက်လျောရ၏။ ရပ်ရွာပေါင်းစု အများကောင်းမှုအဖြစ်နှင့်ပင် ကျောင်းရေစက်ချပွဲတော်ကြီး ကျင်းပရန် စီစဉ်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျောင်း၏နာမည်ကို သုဇနကာရီကျောင်းဟု အမည်ပေး၍ ထိုရပ် ကွက်၏အမည်ကို အောင်ချမ်းသာရပ်ဟု ခေါ်တွင်ကြသည်။ ထိုရပ်ကွက်သို့ ထိုကျောင်းကလေး ရောက်လာရပုံအကြောင်းကလည်း ခေတ်နှင့်လျော်သော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           စစ်ကာလ၏ ဝိပ္ပတ္တိခေတ်ကြီးဝယ် ... ဘယ်အရာမှ အတည်တကျ မရှိချိန်တွင် အထက်အညာမှ ခရီးဆိုက်ရောက်လာသော ဆရာတော်ကို ကမာရွတ်ခြံတွင်းနေ ဆွေမျိုးတစ်စုတို့က အရအမိ ပင့်၍ တဲကျောင်းဆောင် လုပ်ပြီး တစ်ဝါတစ်ချီ သီတင်းသုံးနေစေကြ၏။ ဥဩခြံအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သေရမည်၊ နေရမည်ကို ခွဲခြားမသိနိုင်အောင် ဖြစ်နေချိန်တွင် ဆွေမျိုး ဒါယကာတို့ကို ခရီးကြုံခိုက် ချီးမြှောက်ပါဦးမည်ဟူသော နှလုံးထားဖြင့် ဆရာတော် ဦးဥတ္တမစာရသည် သည်းခံ၍ နေလိုက်၏။ ဆွေမျိုးတို့၏ ဆွမ်းကိုစား၍၊ တရားဓမ္မ ဟော၍၊ ဆိုဆုံးမ၍၊ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ဖြစ်စေ၍ တစ်ဝါတွင်းပတ်လုံး ဆရာဒကာ နေခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဝါကျွတ်ပြီးနောက် မိုးလေကုန်လေလျှင် ရန်သူလေယာဉ်တို့သည် အုပ်ချီ၍ လာကြသည်။ ရန်ကုန်မြို့ကြီးနှင့်တကွ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဗုံးမိုးရွာ ချတော့သည်။ အေးနေခဲ့သော စစ်အခြေသည် ပူနွေး၍ လှုပ်ရှားလာကြ သည်။ ထိုအခါ မြို့တွင်းနေ စစ်ဌာနသည် တောကောင်းရာ ခြံမြေကို ယူကာ ခြံတွင်းနေလူများကို နှင်လေတော့သည်။ စစ်မိန့်ကို ဘယ်သူမှ မငြင်းဆန်နိုင်၊ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ်ဖျက်ပြီး သူတို့ သတ်မှတ်ရာ မြေကွက်မှ လွတ်ရာသို့ ရွှေ့ကြရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒကာများ ပြောင်းသွားကြသောအခါ ဘုန်းကြီးကျောင်းလည်း ချန်နေ ရစ်၍ မဖြစ်နိုင်။ ရုပ်သေးစင်ပေါ်က ဘုန်းကြီးကဲ့သို့ မိမိကျောင်း မိမိကျောပိုးပြီး မပြောင်းနိုင်သောကြောင့် ကျောင်းကလေး ဖြိုဖျက်ကာ လှည်းနှင့်တင်၍ မောင်ပုတို့ နယ်မြေမှ ထွက်ခဲ့ကြရတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မြောက်ဘက် ဥဩခြံကြီးကို သိမ်းယူလိုက်သောအခါ ခြံတွင်းနေ လူအားလုံးသည် အနောက်ဘက်သို့ တချို့ ၊ တောင်ဘက်သို့ တချို့ ပြောင်း ကြ၏။ ဆရာတော်၏ ဆွေမျိုးစုကြီးသည် တောင်ဘက်ခြံသို့ ရွှေ့ပြောင်းကြ သောကြောင့် ဒကာများကို မှီခိုနေရသော ဘုန်းကြီးသည်လည်း ဒကာတို့ သွားရာသို့ လိုက်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           လူများမှာ ကိုယ့်အိမ် ကိုယ်ဆောက်၍ ဖြစ်ကတတ်ဆန်း နေကြ၏။ ဘုန်းကြီးကား သူ့ကျောင်းသူဆောက်၍ မနေနိုင်၊ ဤနေရာတွင် ရုပ်သေးစင် ပေါ်က ဘုန်းကြီးနှင့် ခြားနားလိုက်လေခြင်းဟု ဆရာတော် တွေးမိပေသေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ရုပ်သေးစင်ပေါ်က ဘုန်းကြီးမှာ “မင်းတို့ပေါက်ကံမြေ မနေချင်ဘူး ကွာ... တယ်ရှုပ်တယ်၊ ငါ အင်းဝပြည် ပြောင်းတော့မယ်” ဟု ဆိုကာ သူ့ကျောင်းသူ ကျောပိုး၍ ရွှေ့သွား၏။ သစ်တစ်ပင်ကျော်မိလျှင် အင်းဝပြည် တက် ရောက်တော့သည်။ ရောက်လျှင် ကျောပိုးလာခဲ့သော ကျောင်းကလေး ချတဲ့ပြီး ထိုင်နေလိုက်ရုံ ဖြစ်၏။ ဘယ်လောက်လွယ်လိုက်ပါသလဲ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ငါ့မှာတော့ လှည်းနှင့် တင်ယူပြီး ပုံချထားသော ဓနိတွေ၊ တိုင်တွေ ဝါးခြမ်းတွေ ထရံတွေသာဖြစ်ရာ ဘယ်သို့မျှ မလုပ်တတ်၊ လူတွေမှာလည်း သူတို့အိမ် သူတို့ဆောက်ရ၊ နေ့စာ ညစာ ရှာဖွေရနှင့် ဘယ်သူမှ အားလပ် ခြင်း မရှိ။ သင်းတို့ကို ပူဆာ၍ မသင့်၊ အလိုက်သိစွာ နေရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           လက်သမားငှား၍ ဆောက်ပါမည်ဟု ကြေးငွေ ထုတ်သုံးစရာလည်း မရှိ။ ငါ့ အတွက် သိကြားမင်း၏ ဗဏ္ဍကမ္ဗလာ တင်းမည် မဟုတ်သောကြောင့်၊ ဝိသုကြုံနတ်သားကလည်း ခဏချင်းပြီးသော ကျောင်းသင်္ခမ်းကို လာရောက်ဖန်ဆင်းပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ယင်းသို့ဖြင့် ငါ ဘာလုပ်ရပါ မည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နယ်ပေါင်းစုံ လှည့်လည်ခဲ့ပြီးသော ဆရာတော်သည် သစ်ဝါးဓနိပုံကို ကြည့်၍ တွေးတောနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒေသန္တရ ဗဟုသုတလည်း ရှိ၏။ ကျမ်းဂန်ဗဟုသုတနှင့်လည်း ပြည့်စုံ၏။ ကာလဒေသ အခြေအနေကိုလည်း နားလည်၏။ မိမိအတွက်နှင့်သူတစ်ပါးကိုလည်း ဒုက္ခမပေးလို၊ ရပ်တစ်ပါးသို့ ရှောင်၍သွားပါတော့မည် ဆိုပြန်ကလည်း ဤဒကာ ဒကာမတို့ ဝမ်းနည်းရှာပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သင်းတို့လည်း မပင်ပန်း၊ ငါလည်း ချမ်းသာစွာ နေဖြစ်နိုင်သော နည်းရှိလျှင် ကောင်း၏ဟု ကြံ၏။ ကြံပြီး ထိုမှ ဤမှနေရန် ရှာကြံကြည့်၏။ ခေတ်ပျက်ကာလတွင် ပင်လယ်ကမ်းခြေမှ ဝင်ကစွပ်ကောင်များကဲ့သို့ လူမရှိသော အိမ်တွေတိုက်တွေ ဝင်နေကြသော လူများကို မြင်နေရ၏။ ငါလည်း ယင်းသို့ နေရလျှင် ကောင်းပေရာ၏ ဟု အကြံရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒါယကာများနှင့် မနီးမဝေးသောနေရာတွင် အင်္ဂလိပ်တိုက်ငယ်တစ်လုံး သည် လူသူကင်းမဲ့လျက် ရှိ၏။ တံခါးပိတ်များတော့ မရှိ၊ လိုချင်သူ ဖြုတ်ယူသွားဟန် တူ၏။ သို့ရာတွင် “ခေတ္တပဲ နေလို့ဖြစ်ပါတယ်” ဟု နှလုံးပိုက်ကာ ထိုတိုက်ကို ပံ့သကူ ကောက်၍ ကျောင်းအမှတ်နှင့် တက်နေ လိုက်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “တို့ဆရာတော်က တယ်ခေတ်မီတာပဲ” ဟု ဒကာများက ချီးကျူး ကြ၏။ မိတ်ဆွေဘုန်းကြီးများ အလည်အပတ် ရောက်လာကြသောအခါ “အရှင်ဘုရားရဲ့ ပံ့သကူတိုက်က တယ်နေရာကျပါလား” ဟု ပြောကြ သေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           တွေးကြောက်တတ်သော ဒကာအချို့က “ဘုမသိ ဘမသိနဲ့ အင်္ဂလိပ်တိုက်ပေါ် ဘုန်းကြီးတက်နေလို့ ဖြစ်ပါ့မလား”” ဟု ဆိုကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဆရာတော်ကား မကြုံ၊ တိုက်ရှင် အင်္ဂလိပ်သည် ခြေဦးတည့်ရာ ထွက်ပြေးသွားလေပြီ။ ဘယ်ဆီရောက်နေသည်မသိ။ သေသည်၊ ရှင်သည် လည်း မသိနိုင်ပေ။ တိုက်အား၊ အိမ်အားဟူသမျှ သာလာယံဇရပ် ဖြစ်နေကြ သည်။ အလုပ်သမား ကူလီလူငှား လူသာမန်တို့ပင် တွေ့ရသမျှ တိုက်တွေ ပေါ် တက်နေနိုင်ကြသေးလျှင် ငါကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ပါးကော အဘယ့် ကြောင့် မနေနိုင်ဘဲ ရှိရမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဤသို့ခေတ်အကြောင်းနှင့် ဒေသအခြေအနေကို နားလည်ထားပြီး သော ဆရာတော်သည် ရဲရင့်စွာပင် အင်္ဂလိပ်တိုက်ပေါ်သို့ တက်၍ ပိုင်စိုး ပိုင်နင်း သီတင်းသုံးနေလိုက်လေသည်။ ခေတ်နောက်မကျသော ဆရာတော်သည် ဘုန်းကြီးနေထိုင်ကြောင်း သိရန် “ကျောင်း”ဟူသော စာတန်းကို ဂျပန်လို၊ ဗမာလို အက္ခရာနှစ်မျိုးနှင့် လှေကားအထက်နား၌ ရေးထားလိုက် သေး၏၊ ကဲ-ဘယ်သူက ဘာပြောချင်သေးသလဲ။ ကျောင်းဖြစ်ရော မဟုတ် လား။ဘုန်းကြီးနေလျှင် ဘုန်းကြီးကျောင်း ဖြစ်ရမည် ဟူသော ဝစနတ္တ နှင့်အညီ... တိုက်အထက်ထပ်တွင် ဘုရားဆင်းတုတော်နှင့်၊ ပိဋကတ် ဗီရိုနှင့်၊ ကျောင်းသားကိုရင်နှင့် စာပြလို့၊ ဘုရားရှိခိုးလို့၊ ကြေးစည်တီးလို့ နေ့စဉ် တွေ့မြင်ကြားနေကြရလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ယင်းသို့ပင် ဆောင်းရာသီ ကာလပတ်လုံးလည်းကောင်း၊ နွေရာသီ ကာလပတ်လုံးလည်းကောင်း ချမ်းမြေ့စွာ သာယာရွှင်ပြုံး သီတင်းသုံး နေထိုင်တော်မူလေသည်။ ချမ်းမြေ့စွာဆိုသော်လည်း အချက်ပေး ဥဩသံ နားထောင်၊ လေယာဉ်ပျံကို သတိထား၍ ဗုံးရှောင်နေရခြင်းတော့ မလွတ်၊ ဗုံးဘေး စက်သေနတ်ဘေးမှ လွတ်ကင်းခြင်းကိုပင် ချမ်းမြေ့စွာ ဆိုရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဖြစ်သမျှအကြောင်း အကောင်းချည်း ဟူသကဲ့သို့ ဥဩခြံအတွင်းမှ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရသော်လည်း ငါ့အဖို့ သာတောင် နေရာကျသေး၏ ဟု ဆရာ တော်က မှတ်ချက် ချလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မှန်၏။ ဟိုနေရာ၌ ဝါးကျောင်းကလေးမျှသာ။ ဤနေရာကား ... ပြေးလေသူ ဒကာတော် အင်္ဂလိပ်တို့ ဆောက်လုပ်ထားသော အုတ်တိုက် ဖြစ်၏။ သန့်ပြန့်၏။ နေရင်းထိုင်ရင်း နှစ်သက်၍ နေပေသေးသည်။ ဤ နေရာတော့ဖြင့် မောင်ပုတို့ နှောင့်ယှက်ခြင်း ကင်းကောင်းပါ၏။ ကြာကြာ နေရကောင်းပါ၏ဟု မှတ်ထင်ထားလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သို့ရာတွင် ထိုထင်မြင်ချက် မမှန်ချေ။ တစ်နွေကုန်ပြီးသောအခါ မောင်ပုတို့ ရောက်လာချေပြီ။ စစ်ဘက်ကမဟုတ်၊ စစ်နောက်ပါ ထောက်ပံ့ ရေး ကုမ္ပဏီဆိုသူတို့ ဖြစ်၏။ သူတို့က နေရာကောင်းဟူသမျှ လက်ညှိုးထိုး၍ ပိုင်စိုးနေကြသောအခါပေ။ ဆရာတော်နေသော တိုက်ကို လာကြည့်ပြီးလျှင် သဘောတော်ကျသွားကြ၍ စစ်မိန့်နှင့် သိမ်းလေတော့သည်။ တခြားနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ပြောသွားသော်လည်း ကြံဖန် ကျေးဇူးတင်ရပေသေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ချက်ချင်း နှင်မချဘဲ ရက်ချိန်းပိုင်းခြားထားသဖြင့် စီစဉ်ခွင့်ရပေ သည်။ ဝါဆိုလဆန်း ၃ ရက်နေ့သည် နောက်ဆုံးရက် ဖြစ်၏။ ကျောင်း ကလည်း မဆောက်ရသေး၊ ပံ့သကူတိုက်လည်း ရရန်မရှိတော့သဖြင့် ထိုနေ့ ၁၂ နာရီအချိန်တွင် စာပေ ပိဋကတ် တို့နှင့်တကွ ကျောင်းထောင် ပရိဘောဂ အားလုံးကို ကျောင်းသားများနှင့် ဒကာများက ထမ်းပိုး၍ အခိုက်အတန့်မှာ တစ်နေရာ၌ ချထားကာ ခေတ္တ တည်းခိုနားနေလိုက်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဟင်... ရွှေ့ရပြောင်းနှင့် မောပါ့၊ ရှေးဘဝတို့က ရုက္ခစိုးများနေသော သစ်တောကို ခုတ်လှဲရန် အမိန့်ပေးခဲ့ဖူးသော သစ်တောအရာရှိပင် ဖြစ်ခဲ့ လေသလော၊ ဒါကြောင့် ဝဋ်လည်သည် ထင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပုံချထားသော စာအုပ်တွေ၊ ကျောင်းပရိဘောဂတွေအနား၌ သင်ဖြူး ကလေး တစ်ချပ်ခင်းကာ ထိုင်တဲ့ပြီး ဆရာတော်သည် ဤသို့ တွေးတော လိုက်မိပေသေးသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45578110107797,"sku":"","price":4750.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2dd5dff4-46f6-477a-909d-21196b6072f3.jpg?v=1730218942"},{"product_id":"စိန်စိန်-ရှုမ၀မဂ္ဂဇင်း၀ထ္ထုတိုများ၂","title":"ရှုမဝမဂ္ဂဇင်းဝထ္ထုတိုများ(၂)","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအလှသစ်သောနေ့\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အင်စပတ်တော် ဦးအောင်ဒင်၏ ရှေ့မှောက်၌ ခြေစုံရပ်မိသောအခါ နွယ်၏ မျက်နှာကလေးမှာ ပိုမိုနွမ်းပျော်သွားလေသည်။ သူ့ရင်ထဲမှာ မည် မျှလောက် ပူပင်သောကဖြစ်နေမည်ကို ကျွန်မသိနေ၏။ သူ့ကိုယ်လုံးကိုထောက်တည်ထားရသော ခြေနှစ်ချောင်းမှာပင် ညွတ်ကျလုယောင်ရှိနေပြီ ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နွယ်သည် သူ့ရှေ့မှ စားပွဲကို အားပြုမှီတွယ်ရပ်နေ၏။ ဆံယဉ်စ ကလေးများမှာ နဖူးပြင်ထက်ဝယ် စွာကျလျက်ရှိသည်။ ကပိုကရိုထုံးနှောင် ထားသော တစ်ပတ်လျှိုဆံထုံးမှ တစ်ထွာသာသာခန့် ဆံမြိတ်ကလေးမှာ လည်း ပခုံးစွန်းဝယ် ပြန့်ကျဲလျက်ရှိ၏။ ဝင်းညက်နေသော အသားအရေ နှင့် နှာတံစင်းစင်း မျက်ခုံးထူထူ၊ မျက်တောင်ကော့ကော့ကြီးများက လိုက် ဖက်သော အလှများဖြစ်ကြသည်။ အကယ်၍သာ မျက်လုံးညိုညိုကြီးများ တွင် သောကရိပ်မသန်းဘဲ ရွှန်းစိုနေပါမူ၊ ဆေးမကူသော နှုတ်ခမ်းထူ ကလေးများတွင် ပြုံးရိပ်သန်း၍နေပါမူ၊ နွယ်၏ အလှသည် မည်မျှလောက် ကျက်သရေဆင့်ကာ ပွင့်လင်းနေပါလိမ့်မည်လဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျွန်မ၏ ရင်မှာပင် ကရုဏာစိမ့်စိမ့်ဖြင့် တသိမ့်သိမ့်လှိုက်ခုန်နေရ သည်။ ဆရာဦးအောင်ဒင်၏ နှုတ်မှ မည်သို့ ‘အဖြေ” ပေးမည်ကိုလည်း မဝံ့တံနှင့်ပင် သိချင်ဇောသန်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နွယ်.. နွယ်.. အသက် ၂၃ နှစ်မျှသာ ရှိရှာသေးသော စာရေး မကလေး နွယ်။ ကျွန်မနားထဲမှာတော့ မနေ့ညက ညဉ့်နက်အောင် သူထိုင် ပြောခဲ့သော စကားလုံးကလေးများကို ကြားယောင်နေဆဲရှိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နွယ့် ဖေဖေက ဉာဏ်ထက်တယ်။ စိတ်ကူးကောင်းတယ်။ တီထွင် တတ်တယ်။ အလုပ်နဲ့ လက်နဲ့မပြတ်နေရမှပျော်တယ်။ သူ့ရဲ့ အဓိကအလုပ် ကတော့ မော်တော်ကားဝပ်ရှော့ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရေဒီယို၊ ဓာတ်စက်၊ လက်နှိပ် စက်၊ စက်ဘီးပြင်တာတွေလည်း အားလုံးရပါတယ်။ မော်တော်ကိုယ်ထည် တွေလည်း ပုံဆန်းထွင်ပြီး ဆောက်တတ်သေးတယ်။ ဖေဖေလုပ်တဲ့ အလုပ် ထဲမှာ နှစ်ထပ်မော်တော်ကြီး တစ်စင်းတောင် ပါသေးတယ်။ တပည့်တွေ ကိုလည်းခိုင်း သူကိုယ်တိုင်လည်း ဝင်လုပ်တာပဲ၊ ဒီမော်တော်ကြီး ရေချတော့ နွယ်တို့အရပ်က လူတွေဟာ ဖေဖေ့ကို တော်တော်နဲ့ ချီးမွမ်းလို့ မဆုံးနိုင်ကြဘူး။ နွယ်တို့ မိသားစုတွေလည်း သိပ်ပျော်ကြတာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မိသားစုဆိုတာလည်း များများတော့မဟုတ်ပါဘူး။ မေမေ ဖေဖေနဲ့ နွယ်ရယ် ညီမလေးသွယ်နဲ့ ကြွယ်ရယ်၊ ဖေဖေ့ အစ်မ ကြီးကြီးသက်ရယ် ဒါပဲရှိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒီထဲမှာ နွယ့်ကို အချစ်ဆုံးကတော့ ဖေဖေပါ။ ဖေဖေက နွယ့်ကို နားလည်တယ်။ ရန်ကုန်ဖြစ်စေ၊ ဒီပြင်မြို့တစ်မြို့ဖြစ်စေ ရပ်ဝေးခရီးထွက်တဲ့ အခါမျိုးမှာ ဖေဖေက ဘာမှာမလဲမေးရင် ညီမလေးတွေက သူတို့လိုချင် တာကို တသီတတန်းကြီး မှာကြတာပဲ။ နွယ်ကတော့ ဖေဖေဝယ်ရ၊ ခြမ်းရ ဒုက္ခများမှာစိုးလို့ ဘာမှ မမှာပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဖေဖေပြန်လာရင် သူတို့မှာ တာတွေသာ အစုံအစေ့ မပါတတ်ပေမယ့် “သမီးကြီးဖို့ သမီးကြီးဖို့”နဲ့ နွယ်ကြိုက်တတ်တဲ့ အစားအစာ အသုံးအဆောင်တွေကို ဦးစားပေးပြီး ဝယ်လာတတ်လွန်းလို့ “သူ့သမီးအကြီးမှ ချစ်တယ်ပေါ့လေ”လို့ မေမေနဲ့ ညီမလေးများရဲ့ အထေ့အငေါ့ကို ခံရတတ်သေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒီလိုအခါမျိုးမှာဆို နွယ်က ဝမ်းနည်းရပြန်တာပေါ့။ သူတို့တွေဟာ နွယ့်ကို မချစ်ကြရုံမက၊ ဖေဖေ ချစ်တာကိုတောင် ကြိုက်ပုံမရပါလား”လို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           တွေးမိရင် သိပ်အားငယ်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ နွယ်ကတော့ အားလုံးကို ချစ်တာ ပဲမို့ သူတို့သိကြရင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့ ဝမ်းနည်းအားငယ်သမျှကို သူတို့ မသိစေရအောင် ကိုယ့်ဘာသာတစ်ယောက်တည်း ကျိတ်မှိတ်ပြီးခံပါ တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျောင်းပိတ်ရက်တွေမှာဆိုရင်လည်း မေမေနဲ့ ညီမလေးတို့က ပြင်ပ ပြင်လွင် လျှောက်လည်ချင်လည်တယ်။ ရုပ်ရှင်ကြည့်ချင်ကြည့်တယ်။ နွယ့် ကိုတော့ မခေါ်ဘူး။ ပြီးဆုံးပြီလို့မရှိတဲ့ အိမ်မှုကိစ္စတစ်ပုံတစ်ပင်နဲ့ အိမ် မှာ ကျန်နေရစ်ရတယ်။ လုပ်နေကျအလုပ်တွေမို့ အိမ်တွင်းမှုလုပ်ရတာကို နွယ် မပျင်းပါဘူး။ ကိုယ့်အလုပ် သံယောဇဉ်နဲ့မို့ အပြင်ထွက်ဖို့လည်း အချိန် မပေးနိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က `လိုက်ဦးမလား”လို့ မေးဖော် မရတာကိုတော့ ဝမ်းနည်းမိတာချည်းပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နွယ့်မှာတော့ ဘယ်တော့မှ အားချိန်မရှိတတ်တဲ့ ဖေဖေက “သမီး ကြီးရေ၊ ဒီကားသိပ်ကောင်းတယ်လို့ ကျော်နေတာဘွဲ့၊ တို့သားအဖ တစ်ခေတ် နောက်ကျန်နေဦးမယ်။ ကြည့်ကြဦးစို့ရဲ့” လို့ တမင်လိုက်ပို့ပေးမှသာ ရုပ်ရှင် ကို ကြည့်ရတာမို့ တစ်နှစ်လုံးမှာ သုံးခါထက် မပိုတတ်ခဲ့ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အခါကြီး ရက်ကြီးများမှာ ကြီးကြီးသက်နဲ့ ဥပုသ်အတူလိုက်စောင့် ချင်ရင်တော့ နွယ်က အိမ်တွင်းမှုတွေကို တစ်နေ့စာကြိုတင်လုပ်ကိုင်ပေးပြီး မှ လိုက်သွားတတ်လေ့ရှိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နွယ်က ဆယ်နှစ်သမီးလောက်တည်းက ကြီးကြီးသက်အုပ်ချုပ်တဲ့ အိမ်တွင်းမှုနဲ့ စားသောက်ခွင်မှာ ကူညီရသူပါ။ နွယ် ၁၅ နှစ်လောက်မှာတော့ မီးဖိုဆောင်နဲ့ အိမ်တွင်းမှုဟာ နွယ့်လက်နွယ့်ခြေချည်းလိုလို ဖြစ်လာပြီး ကြီးကြီးသက်က ကူညီရုံကူညီရတဲ့ အခြေမျိုး ရောက်သွားပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျောင်းစာကိုလည်း ဉာဏ်ထုံထိုင်းတဲ့ နွယ်က ဂရုစိုက်ပြီး ကြိုးစား ရပါသေးတယ်။ ဒီထဲကမှ ကတ်သီးကတ်သတ် လုယူရတဲ့ အချိန်တိုကလေး တွေမှာတော့ ပြင်ပစာနယ်ဇင်းများကို ဖတ်ရှုရပါတယ်။ နွယ့်အတွက် အမျိုး သမီး ဂျာနယ်တစ်စောင်နဲ့ မဂ္ဂဇင်း နှစ်အုပ်လောက်တော့ ဖေဖေက အမြဲ တမ်း ဝယ်ထားပေးလေ့ရှိပါတယ်။ အဲဒီ စာဖတ်ချိန်ကလေးများကတော့ နွယ့်ဘဝအတွက် နှစ်သိမ့်ကျေနပ်စရာ အချိန်ကလေးတွေပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒါနဲ့ တိုတိုပြောကြစို့ဆိုရင် နွယ်ခုနစ်တန်းအောင်တဲ့နှစ်မှာ ဖေဖေဟာ အစာအိမ်ပေါက်တဲ့ရောဂါနဲ့ ကွယ်လွန်သွားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နွယ်တို့မိသားစုထဲမှာ နွယ်ကလွဲရင် အကောင်းကြိုက်ပြီး အသုံးဖြာ တတ်ကြသူတွေချည်းမို့ တိုက်ခံအိမ်တစ်လုံးနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ပရိဘောဂတွေ ရယ် လှလှပပဝတ်ဆင်ပြီး ချောင်ချောင်လည်လည် သုံးနိုင်ကြတာရယ် ကလွဲလို့ ပစ္စည်းအထုပ်အထည်လည်း မကျန်ရစ်ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒါပေမဲ့ မေမေဟာ အံ့ဩလောက်အောင်တော်တဲ့ မိန်းမသားတစ်ဦး ပါ။ ဖေဖေ့တပည့်ဟောင်းတွေနဲ့အတူ မော်တော်ကားဝပ်ရှော့ကို သူပဲ ဦးစီးအုပ်ချုပ်ပြီး ဆက်လက်လုပ်ကိုင်ခဲ့ပါတယ်။ သံတိုသံစ အသေးအဖွဲ့ ကလေးကစပြီး ကားဘော်ဒီ၊ စက်ပစ္စည်းစတဲ့ ကားနဲ့ပတ်သက်သမျှကိုအားလုံးကုန် ရောင်းဈေးဝယ်ဈေး မေမေ သိပါတယ်။ စီမံခန့်ခွဲတတ်ပါတယ်။ ဒီတော့ ဖေဖေရှိတုန်းကလောက် ဝင်ငွေမကောင်းတော့တဲ့တိုင် နွယ်တို့မှာ လိမ့်လိမ့်လူးလူးတော့ မဖြစ်ရပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အစိုက်အလျှိုဝါသနာပါတဲ့ ကြီးကြီးသက်ကလည်း ခြံထွက်ပန်းမန်၊ သီးနှံရွက်ညွန့်တွေကိုအခါတိုင်းထက် တိုးချဲ့စိုက်ပျိုးပြီး အိမ်သုံးစရိတ်ခု သာခံသာရှိအောင်လို့ ရောင်းချလာပါတယ်။ နွယ်လည်း သမီးကြီးတစ် ယောက်အနေနဲ့ တာဝန်ရှိသလောက် ရှိနေတာမို့ မေမေ့အလုပ်မှာရော၊ ကြီး ကြီးသက်ရဲ့ စိုက်ပျိုးခင်းကိုပါ အားလပ်ချိန်တိုင်းမှာ ကူညီပေးပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒီထဲကပဲ နွယ့်အတွက် ရှက်စရာကောင်းလိုက်ပုံက ၉-တန်းကို ၂- နှစ် လုံးလုံးကြီးဆက်ပြီး ကျရှုံးခဲ့ရသတဲ့ရှင် ... ဘယ်လောက်များ မေမေ့ ကို အားနာဖို့ ကောင်းလိုက်သလဲလို့နော်...။ မုဆိုးမတစ်ယောက်အနေနဲ့ မေမေလုပ်ရတဲ့လုပ်စာကို နွယ် ဒါလောက်ဖြုန်းတီးခဲ့ရတယ်ဆိုတော့ မသိ သား ဆိုးဝါးရာ ကျလွန်းမနေပါဘူးလား။ နောက်ပြီးတော့လည်း နွယ်က သမီးအကြီးဆုံးအနေနဲ့ ညီမလေးတွေအတွက် နမူနာစံပြဖြစ်စေသင့်တာပါ။ ခုတော့ အကြီးဆုံးနဲ့ အချောဆုံးဟာ မိနွယ်ပေါ့လို့ ဆွေစဉ်မျိုးဆက် ကမ္ပည်း ထိုးရစ်စရာ ဖြစ်ခဲ့ရပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နွယ်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်အတွက် ရှိုက်ငိုရပေမယ့် ညီမလေးသွယ်အတွက် | ကိုတော့ ဂုဏ်ယူဝမ်းသာရပါသေးတယ်။ နွယ် ၉-တန်း ဒုတိယနှစ်ဖြေတော့နွယ့်ကို မီလိုက်လာတဲ့ သွယ်နဲ့ အတူတူဖြေရတာပါ။ နွယ်ကသာ ၂ နှစ် လုံးလုံးကြီး ဆက်ရှုံးနေပေမယ့် ညီမလေးသွယ်ကဖြင့် နှစ်ချင်းပေါက် အောင် ရုံမက နှစ်ဘာသာဂုဏ်ထူး ထွက်လာပါသေးတယ်။ အငယ်မလေးကြွယ် ကလည်း ၇ တန်းမှာ အတန်းပတ်လည် ဒုတိယချိတ်သတဲ့။ အာဂချစ်စရာ ကောင်မလေးတွေပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒီတော့ နွယ်က တတိယနှစ်မှာ ကျောင်းဆက်နေသင့်၊ မသင့် ချင့်ချိန်ရပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ မေမေ့ကို အားနာလှပေမယ့် ၉ တန်းမှ မအောင်သေးရင် အလုပ်ရဖို့ မလွယ်တာမို့ ဒီတစ်နှစ်ဖြင့် ဆက်နေပါဦးမယ် လို့ ဇွတ်မှိတ်ဆုံးဖြတ်ရပြန်တာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒီနှစ်အဖို့ အိမ်တွင်းမှာ ကြီးကြီးသက်နဲ့ မေမေရော၊ ညီမလေးများ ရော၊ ကြိုက်တတ်တာကလေးတွေ စားရအောင်၊ မကုန်သင့်တာလည်း မကုန်ရအောင် စီမံချက်ပြုတ်လို့ လျှော်ဟယ်၊ ဖွပ်ဟယ်၊ သိမ်းဟယ်၊ တိုက် ဟယ်နဲ့ တစ်နေကုန်သွားတတ်ပေမယ့် နွယ်အဖို့မှာ အမောမဖြေနိုင်အားခဲ့ပါ ဘူး။ တစ်ခါတလေ သနပ်ခါးကို လမ်းလျှောက်ရင်း ပွတ်ပြီး ညကျောင်း ကို ဆက်တက်ရပါတယ်။ ညကျောင်းဆင်းတော့လည်း ဒီနှစ်မှ စာမေးပွဲ မအောင်ရင် မဖြစ်တော့ဘူးဆိုတဲ့ စိတ်ဇောနဲ့ သန်းခေါင်ချဉ်းအောင်စာတွေ ကျက်မှတ်ရပြန်ပါတယ်။ သန်းခေါင်ထက်တော့ ပိုနေလို့မဖြစ်ပါဘူး။ နံနက် ၅- နာရီမတိုင်မီထပြီး အိမ်အလုပ်နဲ့ သံသရာ တစ်ပတ်လည်ရဦးမှာမို့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အဖျင်းနိုင်လှတဲ့ နွယ်ဟာနှစ်စတည်းက ဒီလောက် ကြိုးစားနိုင်လွန်း လို့သာ ကိုးတန်းကို အောင်လာခဲ့ပါတယ်။ တော်လိုက်တဲ့ ညီမလေး သွယ် ဆိုတာတော့ ဆယ်တန်းကို ရူပဗေဒဂုဏ်ထူးနဲ့ အောင်ပြန်တာပါပဲ။ ကြွယ် တစ်ယောက်လည်း ရှစ်တန်းအောင်လို့ ၉-တန်းရောက်လာပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒီတော့ ညီမလေးသွယ်ကို တက္ကသိုလ်ပို့ရာမှာ အထောက်အကူဖြစ် ပါစေတော့လို့ နွယ် အလုပ်ရှာရပါတယ်။ ကံအားလျော်စွာပဲ ဆိုပါစို့..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျောင်းဖွင့်ရက်မတိုင်မီပဲ ပ-လ-က ရုံးမှာ နွယ် အလုပ်ရပါတယ်။ နွယ်ရတဲ့ အောက်တန်းစာရေးလခကို ကိုယ့်အတွက် မုန့်ဖိုး တစ်လ ၁၅ ကျပ်ချန်ပြီး အားလုံးကုန် မေမေ့လက်ထဲ ထည့်ပေးနိုင်တော့မှလည်း အသက်ဖြောင့်ဖြောင့် ရှူနိုင်သွားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အိမ်မှုကိစ္စ ချက်ရေးပြုတ်ရေးတွေကို အခါတိုင်းထက် ကြိုစော ထလုပ်ပြီး ကိုယ့်အတွက် ထမင်းကို ချိုင့်ကလေးနဲ့ ထည့်ယူ၊ ရေကို ကမန်းကတန်းချို၊ သနပ်ခါးကို မှန်မကြည့်ဘဲ ပွတ်၊ သနပ်ခါး မခြောက်မီ အိမ်က ထွက်တဲ့အခါ ထွက်၊ ဆံပင်ကို လမ်းလျှောက်ရင်းမှ ဖဲပြားနဲ့ချည်လို ချည်ရပေမယ့် နွယ် မညည်းပါဘူး။ အကြီးဆုံး သမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒါလောက်တော့လည်း လုပ်သင့်ပေတာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နောက်ပြီး မနက်ပိုင်းမှာသာ ဒီလို ကသီကရီ ဖြစ်တတ်ရပေမယ့် ညပိုင်းကျတော့လည်း နားချိန်အားချိန် ရပေသားပဲရှင်။ ညပိုင်းမှာ အိပ်ရာ စောစောဝင်ပြီး ကိုယ့်မုန့်ဖိုးထဲက ဝယ်ထားတဲ့ မဂ္ဂဇင်းစာအုပ်ကလေးတွေ ဖတ်ရပြီဆိုမှဖြင့် နွယ့်အတွက် ကျေနပ်လောက်တဲ့ စည်းစိမ်သုခလို့ ခေါ်နိုင် ကောင်းပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ နွယ့် ဘဝလေးမှာ ကျေကျေနပ်နပ်နေလို့မှ တစ်နှစ်မပြည့်သေးပါဘူး။ ကြမ္မာရိုင်းဟာ ဆိုင်းမဆင့်ဗုံမဆင့်နဲ့ ဝင်လာလိုက် တာ နွယ့်အတွက် ဆောက်တည်ရာမရတော့ပါဘူးရှင်...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနွယ့်ကို နွယ့်အိမ်သားစုက တစ်မူခြားလာတယ်လို့ ပြောကြပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဖေဖေဆုံးပြီးတဲ့နောက်မှာ ကြီးကြီးသက်က မေမေနဲ့ တစ်ခန်းတည်း သွားအိပ်ပါတယ်။ နွယ်တို့ညီအစ်မသုံးယောက်က အစတည်းက တစ်ခန်း တည်းအိပ်ခဲ့တာပါ။ အခု ညီမလေးသွယ် တက္ကသိုလ်ရောက်သွားတော့ နွယ်နဲ့ကြွယ်ပဲ တစ်ခန်းတည်းကျန်နေရစ်တာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒါပေမဲ့ နွယ်က “တစ်ယောက်တည်းပဲ တစ်ခန်းနေချင်တယ်”လို့ ဗြုန်းစားကြီး အတင်းအကျပ်ပြောလာတော့ အားလုံးပဲ စိတ်မကျေနပ်ဖြစ် ကြတယ်။ ကြီးကြီးသက်က “ဒီမိန်းကလေးဟာ တစ်သက်လုံးက ညီအစ်မ ချင်း အတူနေလာပြီး ခုမှခွဲထွက်တာ ရိုးမှရိုးပါ့မလား။ ရည်းစားနဲ့ အချိန်း အချက်များ ရှိနေသလား မဆိုနိုင်ဘူး။ ကြွယ့်ကို သူ့အမေဆီပို့ပြီး ငါအရင် ကလို နောက်ဖေးဆောင်မှာ သွားအိပ်မယ်။ ညည်းပဲ စိတ်တိုင်းကျ နေတော် မူ”တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “မေမေကလည်း ယောက်ျားမရှိလို့ မိန်းမတွေချည်းနေရတဲ့အိမ်မှာ ဟိုအဆောင်တစ်ယောက် ဒီအဆောင်တစ်ယောက် ခွဲအိပ်လို့ မတော်ပါဘူး။ မိနွယ် မေမေနဲ့ လာအိပ်ရင် ကြွယ်နဲ့ ကြီးကြီးသက်အိပ်မှာပေါ့”လို့ ပြော သေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နွယ်က “ဟင့်အင်း... တစ်ယောက်တည်းဆို တစ်ယောက်တည်းပဲ အိပ်မယ်၊ နောက်ဖေးဆောင်မှာ အိပ်ရ အိပ်ရ မိနွယ်သွားအိပ်မယ်” ဆိုတော့ သူတို့အားလုံး မိနွယ်ကို မျက်ကြတာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နောက်ဆုံးတော့ မေမေက အခန်းချင်းလဲပြီး သူတို့ရဲ့ နှစ်ယောက်ခန်း ကို နွယ့်ကို ပေးပါတယ်။ နွယ်တို့နေတဲ့ သုံးယောက်ခန်းမှာတော့ သူတို့သုံးယောက် ပြောင်းနေကြတာပေါ့။ ဒီလိုပြောင်းရရွှေ့ရနဲ့ အလုပ်ရှုပ်ကြတော့ နွယ့်ကို အလကား အဓိပ္ပာယ်မရှိ “ကြောင်”ရမလားလို့ ဆူနေကြတာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒီထဲ ပြဿနာပိုတက်လာတာက နွေကျောင်းပိတ်လို့ သွယ် ပြန် ရောက်လာတာကြောင့်ပါ။ တကယ်ဆိုတော့ မိသွယ်ကို နွယ့် အခန်းမှာ အိပ်စေလိုက်ရင် ပြီးတာပါ။ နွယ်က “နွယ့် အခန်းကို ဘယ်သူမှ မလာရ ဘူး”လို့ ‘ဘူး’ ကိုင်ထားတာကြောင့်သာ ကြီးကြီးသက်နဲ့ သွယ်ဟာ ခပ်ကြောက်ကြောက်နဲ့ပဲ အောက်ထပ် တိုက်ခန်းဆင်းအိပ်ရတာပါ။ ဒီတော့လည်း ညအိပ်ရာဝင်ချိန်တိုင်းမှာ ကြီးကြီးသက်က မိနွယ်ကို ဗျစ်တောက်ဗျစ်တောက် လုပ်တာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နောက်ပြီး စားရေးသောက်ရေးနဲ့ ပတ်သက်လို့လည်း “မိနွယ် မီးဖို ဆောင်ကို တာဝန်မယူနိုင်တော့ဘူး။ မိနွယ်ပင်ပန်းလှပြီ။ ကြီးကြီးသက်ပဲ ဒီတာဝန်ကို လုံးလုံးပြန်ယူပါ။ စိုက်ပျိုးခင်းပဲ မိနွယ်လုပ်တော့မယ်”လို့ ဇွတ်အတင်း စီစဉ်ပစ်လိုက်ပါသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒီလိုနဲ့ ကြီးကြီးသက်က ချက်မှု ပြုတ်မှုတာဝန်ယူတဲ့ တိုင်အောင် လည်း နွယ်က ဖြောင့်ဖြောင့်မစားမိသေးပါဘူး။ နံနက်စာရော ညစာပါချိုင့်နဲ့ ထည့်ယူ၊ အခန်းတံခါးပိတ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း သတ်သတ်စားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အလုပ်ခွင်မှာလည်း အမှားမှား အယွင်းယွင်းဖြစ်ပြီး စိတ်ညစ်လာ ရင် မလုပ်ချင်တော့ဘူးဆိုပြီး ခွင့်ယူပြန်လာခဲ့မိတတ်ပါတယ်။ အိမ်ရောက် တော့လည်း အခန်းတံခါးပိတ်ပြီး အိပ်နေလိုက်တာပဲ...။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45578110599317,"sku":"","price":4750.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_39763341-dc58-4050-af5c-73868d9e6322.jpg?v=1730218958"},{"product_id":"စမ်းစမ်းနွဲသာယာ၀တီ-သတင်း၀ထ္ထုနှင့်အခြား","title":"သတင်းဝထ္ထုနှင့်အခြား","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသတင်းဝတ္ထု (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်း ငါရဲ့ နောက်ဆုံးသတင်းကို အဆင်သင့် ရေးထားပြီးပြီလား” ပြီး မျှော်လင့်မထားတဲ့ မေးခွန်းကြောင့် မျက်လုံးတွေ မိုက်ခနဲ ပြာသွား တယ်။ ကျွန်မ လက်ဖျားတွေကို ခပ်လျော့လျော့ဆုပ်ထားတဲ့ ဆရာမကြီး ဒေါ်ခင်မျိုးချစ်ရဲ့ လက်တွေဟာ ဖြုန်းခနဲ တင်းကျပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရ တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟဲ့ ... စမ်းစမ်း၊ ပြောလေ။ ငါ မေးနေတာ။ ငါရဲ့ နောက်ဆုံး သတင်းကို အဆင်သင့် ရေးထားပြီးပြီလားလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အန်တီ ဒေါ်ခင်မျိုးချစ်ရဲ့ စရိုက်သဘာဝဟာ အဲသည်အတိုင်းပါပဲ။ စိတ်မြန်တယ်၊ စိတ်ထက်တယ်၊ ဉာဏ်ကြီးသူ၊ ဉာဏ်ထက်သူပီပီ ကိစ္စ တစ်ခုကို ဒိုးခန်၊ ဒေါက်ခနဲ ဖြေရှင်းလေ့ရှိတယ်။ ကျွန်မတို့က နားဝေတိမ် တောင် လုပ်နေရင်လည်း စိတ်မရှည်တတ်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခုလို အငေါက်ခံလိုက်ရတော့မှပဲ ကျွန်မလည်း ဘယ်လို အဖြေ ပြန်ပေးရမယ်ဆိုတာ မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး ဆုံးဖြတ်လိုက်ရတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရေး ... ရေးထားပြီးပါပြီ အန်တီ၊ အ ... အဆင်သင့်ပါပဲ” “အေး ... ကောင်းတယ်၊ ဒါမှ မင်း သတင်းစာဆရာကောင်း\/ပီသတယ်။ နောက်ဆုံးအချိန်ဆိုတာ အဝေးကြီးရှိပါသေးတယ် အန်တီရယ်။ ဒါတွေ မဆွေးနွေးပါနဲ့ဦး။ ဘာညာဖြေရင် မင်း လူညံ့ပဲ။ အေး ... ဟုတ်ပြီ၊ အဆင်သင့်လုပ်ထား၊ ကြားလား။ ရက်စွဲနဲ့ အချိန်ကိုတော့ ကွက်လပ်ကလေး ချန်ထားပေါ့။ ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ “နင့်”သွားတယ်။ အနားမှာထိုင်နေတဲ့ ဆရာမကလေး “စမ်းသူ့မောင်”ဆိုရင် မျက်ရည် တွေ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက်ကျလာလို့မို့ သူ့မျက်နှာကို လက်ဝါးနဲ့ မသိမသာ ကွယ်ဝှက်ပြီး ဖြုတ်ခနဲ ထထွက်သွားရှာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မလည်း သည်အနေအထားကြီးကို တစ်ခုခုနဲ့ ဖောက်ထုတ်ပစ်ဖို့ အပူတပြင်း စဉ်းစားနေမိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခ          ပ်လှမ်းလှမ်းမှာတော့ အလှူပွဲလာ ပရိသတ်တွေဟာ စားကြ သောက်ကြ၊ ပြောကြဆိုကြနဲ့ စိုစိုပြည်ပြည် သိုက်သိုက်မြိုက်မြိုက်ပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာကြီး ဦးခင်မောင်လတ်နဲ့ ဒေါ်ခင်မျိုးချစ်တို့က မြေးဖြစ်သူ မောင်မောင်ဝင်း (ဒေါက်တာခင်မောင်ဝင်းနဲ့ ဒေါ်ခင်ညွန့်ရီတို့ရဲ့ သား ကလေး)ကို ရဟန်းခံတဲ့ အလှူပွဲပါ။ တောင်ဥက္ကလာ စွန်းလွန်းဂူရိပ်သာကျောင်းရဲ့ တစ်ခုသော ဇရပ်ကျယ်ကြီးထဲမှာ ဆွေစုမျိုးစုနဲ့ မိတ်သင်္ဂဟ အနည်းငယ်ကိုဖိတ်ပြီး ဆွမ်းကျွေးပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခပ်ကျဉ်းကျဉ်း အလှူဆိုပေမဲ့ ပရိသတ်တစ်ရာကျော်လောက်ကို “ရွှေလမင်း”က ထောပတ်ထမင်းနဲ့ ဧည့်ခံပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မနှစ်က ထမနဲပွဲမှာ ဧည့်ပရိသတ်တွေကြား ကချင်လုံချည် ရွှေချည် တလက်လက် အပြုံးဝင်းဝင်းပြက်ပြက်နဲ့ လှည့်လည်ဧည့်ခံနေတဲ့ အန်တီ ဒေါ်ခင်မျိုးချစ်ဟာ ခုတော့ဖြင့် အလှူတစ်ရပ်ရဲ့ သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ တစ်နေရာမှာ ဒရင်းဘက်ချခင်းပြီး သက်သောင့်သက်သာ လဲလျောင်းလို့ နေရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အရင်လို ဧည့်သည်တွေရှိရာ လိုက်ပြီး ဧည့်မခံနိုင်တော့တာမို့ ဧည့်သည် များကပဲ အန်တီနားနေတဲ့အိပ်ရာဆီကို လာရောက် နှုတ်ဆက်ကြရပါတယ်။ အားပေးကြရပါတယ်။ သာဓု အနုမောဒနာ ပြုကြရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်အလှူပွဲမှာကတော့ စာပေလောကပရိသတ် နည်းပါတယ်။ အန်တီ ကျန်းမာရေးကြောင့် တကူးတကန့်ဖိတ်ကြားဖို့ အခြေအနေ မပေး တာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘဘဦးခင်မောင်လတ်နဲ့ အန်တီတို့ရဲ့ နိုင်ငံရေး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဟောင်းတွေ အထူးသဖြင့် စုံစုံလင်လင် တွေ့ရတဲ့ပွဲပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗိုလ်ချုပ်အောင်ကြီးလို့ ကျွန်မတို့နှုတ်စွဲနေတဲ့ စာရေးဆရာ သခင် အောင်ကြီးကို အကြာကြီး မြင်လိုက်ရပါတယ်။ ဗိုလ်ချုပ် (ကျွန်မတို့ သတင်းထောက် ဘဝကတည်းက အဲသလိုပဲ နှုတ်ကျိုးခဲ့ပါတယ်)က အချိုပွဲ အလှူပါဝင်ပါတယ်။ စာရေးဆရာမကြီး (ဒေါ်)မမြတ်လေးကလည်း အချိုပွဲ ကုသိုလ် ပါဝင်ပါသေးသတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီအလှူပွဲမှာ ရဟန်းဒါယကာ ရဟန်းအမတွေဖြစ်တဲ့ ဒေါက်တာ ခင်မောင်ဝင်းနဲ့ ဒေါ်ခင်ညွန့်ရီတို့ကို ကမကထပြု ပံ့ပိုးဆောင်ရွက်ပေးသူ ကတော့ ဗိုလ်ကြီးဟောင်းဒေါ်လှသန်း (ဒိုင်းခင်ခင် မလှသန်း) မိသားစု ပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရေစက်ချ တရားနာဖို့အချိန်ကျတော့ တရားနာမယ့် ဆွမ်းစားကျောင်း ကို အန်တီက လိုက်ဖို့ ပြင်ပါသေးတယ်။ လမ်းမလျှောက်နိုင်တာမို့ ပွေ့ချီ ခေါ်ရမှာပါ။ အသက် ၇၃ နှစ်ရှိပြီဖြစ်တဲ့ အန်တီကို ဒိုင်ခံပြီး ပွေ့ချီသယ်ချ ပေးနေတဲ့ ဗိုလ်ညီပု (အသက် ၇၈ နှစ်)ကလည်း အနားမှာ အရန်သင့်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘဘက တားပါတယ်။ ထ“ဒီကပဲ အာရုံပြုပါကွယ်” သ င်သည်သည်တော့လည်း အန်တီက နာခံရှာပါတယ်။ “ဟုတ်ကဲ့ ... ဟုတ်ကဲ့” ဆိုပြီး အိပ်ရာပေါ် ပြန်လှဲချ မှိန်းသွားရှာပါတယ်။ အန်တီ အနားမှာ အမြဲစောင့်ရှောက် ပြုစုနေတဲ့ မဖြူကလေး ရှိနေပေမဲ့ ကျွန်မလည်း အန်တီကို စောင့်မယ်လို့ နေရစ်လိုက်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မတို့ ဇနီးမောင်နှံနဲ့အတူ အန်တီ အင်မတန် ခင်မင်တဲ့ သခင် အုန်းမြင့် (တိုးတက်ရေး အုန်းမြင့်)ပါ ကျန်ရစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သခင်အုန်းမြင့်ဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ လောလောလတ်လတ် “စံပယ်ဖြူမဂ္ဂဇင်း”မှာ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းရဲ့ လက်ရေးမူနဲ့ ပေးစာတစ်စောင်အကြောင်း တင်ပြခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အန်တီအနားမှာစောင့်ရင်း ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ်တွေကို မှတ်သား ခွင့်ရလိုက်ပါတယ်။ အသက် ၇၀ ကျော်ပြီဖြစ်တဲ့ သခင်အိုကြီးဟာ ဂျင်းဘောင်းဘီနဲ့ ၊ လမ်းလျှောက်ဖိနပ်နဲ့၊ လွယ်အိတ်နဲ့၊ ကိုင်းနှစ်ဖက် ကြိုးချည် ပြီး လည်မှာဆွဲထားတဲ့ စာကြည့်မျက်မှန်နဲ့၊ ပေါ့ပါးဖျတ်လတ်တဲ့ အသွင် အလျာဟာ အံ့သြစရာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သမိုင်းကို အမှန်အကန် မှတ်တမ်းတင်ချင်တဲ့၊ အတိအကျ အခိုင်အခံ့ ကျန်ရစ်စေချင်တဲ့ စေတနာနဲ့ တတ်အားသလောက် အားထုတ်နေသူပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းရဲ့ အိမ်မှာ တစုတဝေးကြီး လုပ်ခဲ့၊ ကိုင်ခဲ့၊ နေခဲ့၊ ထိုင်ခဲ့တာတွေ အစ်မကြီး အားလုံးသိတယ်။ မေးထား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒရင်းဘက်ပေါ်မှာ မှိန်းနေတဲ့ အန်တီ လွန့်လှုပ်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဆိုရှယ်လစ်ဝါဒနဲ့ ဆိုရှယ်လစ်ပါတီ ဘယ်လိုကစပြီး ဗမာပြည်မှာ ပေါ်ပေါက်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ကိုလတ်နဲ့ အစ်မကြီး ကောင်းကောင်းသိတယ်။ မေးထား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အန်တီက လက်နှစ်ဖက်ကို ကမ်းပေးတယ်။ အလိုက်တသိ ေထူပြီး ထိုင်လျက် အနေအထားဖြစ်အောင် ပြုပြင်ပေးဆဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အတိတ်ကို ဘာလို့များ ပြန်ဖွင့်ပြချင်နေရတာလဲ သခင်အုန်းမြင့်ရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အန်တီ ဘာကို ဆိုလိုသလဲ၊ မဆုပ်ဖမ်းတတ်ပေမဲ့ အန်တီ မျက်လုံး ကလေးတွေထဲမှာ “အလင်း”တစ်ခုကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ပါတယ်။ ယုံယုံ ကြည်ကြည် ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ အတိတ်ကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် အမှတ်ထင်ထင် ရှိနေတဲ့ “အလင်း”ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိုခြင်း၊ နာခြင်းတို့ရဲ့ သင်္ကေတနိမိတ်တွေကို ယာယီ ဆေးကြော သန့်စင်ပစ်လိုက်တဲ့ အဲသည် “အလင်း”ဟာ ကျက်သရေတစ်မျိုးကို ဆောင် ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရပ်စကင်း”ရဲ့ ဟောပြောချက်တစ်ခု (ဆရာမြသန်းတင့် ဘာသာပြန်) ကို သတိတရ ရှိလိုက်တာလေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ချမ်းမြေ့ဖွယ်ကောင်းပြီး အကျိုးရှိစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့အတိတ်ကိုပြန်လည်အောက်မေ့စိတ် ပေါ်လာတဲ့အခါ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာဟာ ကျက်သရေအရှိဆုံး အချိန်ပဲတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နယ်ချဲ့တော်လှန်ရေးကာလ၊ မြေအောက်တော်လှန်ရေးကာလတွေကို အတိတ်ကန့်လန့်ကာလှစ်ပြီး ဒိုးဒိုးဒေါက်ဒေါက် ရှင်းပြနေတဲ့ သခင်အုန်း မြင့်နဲ့အတူ အန်တီက တစ်ခွန်းစ၊ နှစ်ခွန်းစ ဝင်ထောက်ပေးနေတယ်။ စကားများများ မပြောနိုင်လို့ တစ်ခွန်း၊ နှစ်ခွန်း စိတ်လိုက်မာန်ပါပြောပြီးရင် မောမောနေတတ်တဲ့ အန်တီကို သွယ်ဝိုက်လှည့်ဖြားစွာ စကားပြောင်းပြီး အိပ်ရာပေါ် လဲလျောင်းစေရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အင်း ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်က ဒီနေရာမှာ ဒီတရားကို စတွေ့ခဲ့တာပါပဲ။ ဘုန်းကြီး ဗိုလ်သိန်းဆွေရဲ့ ကျေးဇူးတော်ပါပဲ” အရ လက်အုပ်ချီပြီး ကျေးဇူးရှင်ကို အာရုံပြုရှာပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝိပဿနာတရားကို စတင်အားထုတ်ခဲ့တဲ့ သည်စွန်းလွန်းရိပ်သာမှာ မြေးဖြစ်သူကို ရဟန်းပြုစေခဲ့တာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စက်မှုတက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဖြစ်တဲ့ မြေးကလေး မောင်မောင်ဝင်း ဟာ ခုချိန်မှာ “ဦးပညာဝံသ”အဖြစ်နဲ့ ရဟန်းဘောင်ကို ရောက်ရှိလို့နေပါ ပြီ။ ပဉ္စင်းဒါယကာဖြစ်တဲ့ ဒေါက်တာခင်မောင်ဝင်းကလည်း သားပဉ္စင်းနဲ့ အတူ ဆယ်ရက် တရားဝင်မယ်တဲ့။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါနကုသိုလ်၊ သီလကုသိုလ်၊ ဘာဝနာကုသိုလ်တို့အတွက် အာရုံပြု အမျှအတန်းဝေလျက်က အန်တီဟာ လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ပေးလိုက် တယ်။ ကျွန်မက အသာဖမ်းဆုပ်ထားဆဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်း ... သတင်းစာဆရာကောင်း ဖြစ်ပါစေနော်။ မငိုရဘူး၊ မရယ်ရဘူး၊ အဖြစ်မှန်ကို မြင်အောင်ကြည့်။ တိကျအောင် မှတ်တမ်းတင် ပြီး သတင်းရေး၊ ကြားလား”မကြားချင်ပေမဲ့ “ဟုတ်ကဲ့”လို့ ဖြေရပြန်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “နိုင်ငံခြားမှာဆိုရင် သတင်းစာတိုက်ကြီးတွေမှာ မြေအောက်ခန်းရှိ တယ်။ နာမကျန်းဖြစ်နေတဲ့ တိုင်းသိပြည်သိ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေရဲ့ အတ္ထုပ္ပတ္တိ အကျဉ်းကို အသင့်ရေးပြီး သိမ်းထားတယ်။ နောက်ဆုံး သတင်းအတွက် နေ့ရက်နဲ့ အချိန်ကိုသာ ကွက်လပ်ချန်ထားတယ်။ အဲဒီမှတ်တမ်းတွေ သိမ်းဆည်းတဲ့ မြေအောက်ခန်းကို “မော်ကျူရီ”လို့ ခေါ်တယ်ကွ။ ဟက် ... ဟက်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မမှာသာ သွေးပူလှိုက်ဆူနေရပေမဲ့ အန်တီကတော့ သွေးအေး အေးနဲ့ ရယ်ကာမောကာ ပြောလျက်ပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ယောက် နာမကျန်းဖြစ်ပြီလို့ သတင်းရရင် သတင်း ထောက်ဟာ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ဆိုင်တဲ့ အသင့်ရေးပြီးသား နောက်ဆုံးသတင်းကို မော်ကျူရီထဲကထုတ်ပြီး အသင့်ပြင်ထားရတယ်။ လူမမာသတင်းလည်း မကြာခဏ စုံစမ်းရတယ်ကွ။ ဟက် ... ဟက် သတင်းထောက်တွေ သတင်းလာမေးလို့များတော့ အကောင်းမထင်နဲ့။ ဘယ်တော့ “ကြွ” မလဲ ဆိုတာ အလောသုံးဆယ် သိချင်နေလို့မှတ်။ သတင်းစာ ဖောင်မပိတ်ခင် “ကြွ”မှ လုပ်ရကိုင်ရ လွယ်တာ။ ဖောင်ပိတ်ပြီးမှ “ကြွ”ရင် သွင်းပြီးသား စာဖောင်တွေ ပြန်ဖျက်ရဦးမှာကိုး။ လက်ဝင်တာပေါ့။ အေး ... အဲဒီလို...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အို ... အဲဒီသတင်းမျိုး မရေးခင် အန်တီခိုင်းထားတဲ့ ဝတ္ထုတွေ စမ်းစမ်း အများကြီးရေးရဦးမှာလေ။ ကျော်ကြားတဲ့မိန်းမတွေရဲ့ အိမ်ထောင် ရေးဘဝတို့၊ ကျော်ကြားတဲ့မိန်းမနဲ့ အိမ်ထောင်ရေး တည်ဆောက်မိတဲ့ အိမ်ဦးနတ်များရဲ့ ဘဝတို့ ဝတ္ထုတွေ ရေးရဦးမယ်လေ။ အန်တီ အမှာစာ ရေးပေးမယ်ဆို။ အဲဒါလေးတွေ စဉ်းစားထားပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အေး ... ဟုတ်တယ်၊ အေး ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အန်တီ ခဏမှိန်းသွားတယ်။ ပြီးတော့ မျက်လုံးမဖွင့်ဘဲ နှုတ်ခမ်း မပွင့်တပွင့်နဲ့ ခပ်ဖြည်းဖြည်း ပြောရှာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အစာဝင်ရင်တော့ ပြန်ကောင်းလာမလားဘဲ။ နေကောင်းရင် ခင်ဝင်း သိင်္ဂီတို့အိမ် မင်းကို ခေါ်သွားရဦးမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပန်းချီဆရာမ ခင်ဝင်းသိလို့ ကြားဖူးနေပါတယ်။ ၊ သွားကြတာပေါ့ အန်တီ”\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45580485820565,"sku":"","price":4085.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_6cf18641-78c1-4704-949e-77720380bddd.jpg?v=1730219546"},{"product_id":"ငြိမ်းကျော်-အလွမ်းရွှေရတု၀ထ္ထုများ","title":"အလွမ်းရွှေရတုဝထ္ထုများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဇာတ်သိမ်းခန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လှမ်းမည့်ခြေလှမ်းသည် တုံ့ခနဲ ရပ်သွားသည်။ တွေ့ လိုလှ၍ ရှာဖွေခဲ့ရသော သူ့ကို မြင်လိုလှ၍ ရှာဖွေခဲ့ရသော သူ့မျက်နှာကို မရှာဖွေ နိုင်သော အချိန်တွင် ရှေ့တူရူ၌ တွေ့ နေရချေပြီ။ မျှော်လင့်ခဲ့စဉ်၊ အောက်မေ့ခဲ့စဉ်၊ တသခဲ့စဉ်ကမူ သူ့မျက်နှာကို အရိပ်အခြည်မျှပင် မြင်ခွင့် မရခဲ့။ သူ့ကို စိတ်၌ ပိတ်ကွယ်ထားရစ်ခဲ့ပြီ။ သူ့အကြောင်းကို မေ့ချန် ထားရစ်ခဲ့ပြီ။ ဘဝဟောင်းကို မိတ်ဆာမျှမကျန် ပြည်ဖုံးကားချလိုက်ပြီ ဆိုသောအခါ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်ပြန်ချေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့အဖို့ရာ ကျွန်တော့်အတွေးမျိုး ရလိုမှ ရကောင်းမည်။ အမှတ်မဲ့ တွေ့ဆုံမိခြင်းကို အကြောင်းပြ၍ ကျွန်တော်ကဲ့သို့ ရင်ခုန်ချင်မှ ခုန်မည်။ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မည်။ သို့ရာတွင် ကျွန်တော့်လိုပင် မျက်တောင်မခတ်နိုင်အောင် စိုက်၍ကြည့်နေသော သူ့မျက်လုံးတွင် စိုးရိမ်ကြောင့်ကြခြင်းက ကြီးစိုးလျက် ရှိဟန်တူ၏။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော့်ရင်ကို ငြိမ်အောင် အားပြုရသည်။ ခြေလှမ်းကို ဆက်၍လှမ်းရသည်။ နှုတ်ခမ်း ပေါ်တွင် အပြုံးကို တင်ဖြစ်အောင် တင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါ သူ့ခြေလှမ်းသည် ကျွန်တော့်ဆီသို့ တည့်တည့်လှမ်းလာသည်။ လက်တစ်လှမ်းအကွာတွင် ရပ်၍ မျက်လွှာချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြန်လည်ကြည့်ကာ ပြုံးလေသည်။ ဖျော့တော့အားနည်းလှ ချေသည်။ မဝံ့မရဲသောအသွင်။ ။ “မောင်ရယ်... ငြိမ်းကို ခွင့်လွှတ်ပါတော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော် စကားမဆိုနိုင်၊ ရင်ထဲတွင် မကောင်းတော့။ သို့သော် ကျွန်တော့်အဖြေကို သူ စောင့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ငြိမ်း မတောင်းပန်ခင်ကတည်းက မောင် ခွင့်လွှတ်ခဲ့ပြီပဲ ငြိမ်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ငြိမ်း မိုက်မိခဲ့ပါတယ်၊ ငြိမ်း မှားပါတယ် မောင်၊ မောင့်ဆီက ဒီစကားမျိုး ကြားရလိမ့်မယ်လို့တော့ တစ်သက်မှာ မမျှော်လင့်ရဲစရာပါ။ အင်းလေ.. သားသည်ဖအေတွေ၊ သားသည်မအေတွေပဲ ဖြစ်နေကြတော့ မှ ရင့်ကျက်နိုင်ကြရပြီပေါ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါကြောင့်လည်း ဟုတ်နိုင်ပါတယ်။ မလွှဲမရှောင်သာလို့ ရင့်ကျက်လိုက်ရတာ ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့။ မောင် ငြိမ်းသတင်းကို အမြဲ နားစွင့်ပါတယ်။ ငြိမ်း ကိုမြင့်အောင်နဲ့ လက်ထပ်တုန်းကလည်း မောင်လာဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။ လက်ထပ်မယ့်နေ့ရယ်၊ နေရာရယ် မသိရ တော့ လာလို့မရဘူးပေါ့။ ငြိမ်းအသိုင်းအဝိုင်းက မောင့်ကို မယုံကြဘူး။ ငြိမ်းတို့လက်ထပ်ပွဲမှာ မောင်လာပြီး ဝုန်းဝုန်းဒိုင်းဒိုင်းလုပ်မှာ စိုးကြတယ်နဲ့ တူပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စိုးလည်း စိုးရိမ်ထိုက်ပါပေသည်။ လျှို့လည်း လျှို့ဝှက်ထားလိုက် ပါပေသည်။ အကြောင်းသော် ထိုလက်ထပ်ပွဲမတိုင်မီ သုံးနှစ်ခန့်က “ငြိမ်း လက်ထပ်လျှင် ငြိမ်းရေးခဲ့သော စာအားလုံးကို သတို့သားလက်၌ အပ်နှံ လက်ဖွဲ့ မည်။ ငြိမ်းကို ကျွန်တော် မပိုင်ဆိုင်ရလျှင် ငြိမ်းကို ဤတစ်သက် တွင် ပိုင်ဆိုင်သူ မရှိလာစေရ” ဟု ကျွန်တော် စာရေးခဲ့သည်။ နှုတ်ဖြင့် လည်း အဖန်ဖန် ဆိုခဲ့သေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့နောက် ကျွန်တော်အိမ်ထောင်ပြုပြီး တစ်နှစ်ကျော်အကြာတွင် ငြိမ်း လက်ထပ်သည်။ ထိုလက်ထပ်ပွဲသို့ ကျေအေးခွင့်လွှတ်သော သဘောဖြင့် တက်ရောက်ရန် ကျွန်တော် စိတ်ကူးရ၍ သူ့အသိုင်းအဝိုင်း ကို မေးမြန်းထောက်လှမ်းကြည့်သောအခါ ဝေ့လည်လည် လုပ်ပစ်ကြ သည်။ သူ လက်ထပ်မည့်သူမှာ ကိုမြင့်အောင်ဆိုသူ ဖြစ်ကြောင်းမှတစ်ပါး အခြား မည်သို့မျှ တိုး၍မသိရ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပြီးတော့ ငြိမ်း မီးဖွားတုန်းကလည်း သတင်းမေးလာဖို့ မေးမြန်း ကြည့်ပါသေးတယ်။ ဘာမှမသိရလို့ မလာဖြစ်ဘူး။ ဒါထက် ကလေးက ကျန်းကျန်းမာမာပဲနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခုတော့ ကျန်းမာတယ်ဆိုပါတော့၊ လမစေ့ဘဲ မွေးရတော့ နည်း နည်းလှိတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဆေးတွေဘာတွေလိုရင် မောင့်ဆီစာရေးလိုက်လေ၊ ခု ဘာတိုက် သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဗီတာဇုန်ပါပဲ” “ဝယ်ရတာ ခက်ခဲရင် မှာပေါ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တစ်ခါတစ်ခါတော့ ဝယ်မရဘူး၊ ဆိုင်မှာ ပြတ်သွားတာကိုး၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒုက္ခမရှာပါနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မဟုတ်ဘူး ငြိမ်းရဲ့၊ ဒုက္ခဆိုတာ ရှာရင် မတွေ့ဘူး၊ မရှာတုန်း ကမှ တွေ့ခဲ့တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငြိမ်းမျက်နှာ ညှိုးကျသွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သိတယ် မောင်၊ ငြိမ်း အားလုံးသိတယ်၊ မောင် ဘယ်လောက် ဒုက္ခရောက်ခဲ့တယ်ဆိုတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့အသံသည် ဆို့နစ်၍သွားသောအသံ ဖြစ်သည် ထင်သည်။ သူနှင့်ပတ်သက်၍ အချိန်ကုန်၍ ကုန်မှန်းမသိ၊ ငွေကုန်၍ ကုန်မှန်းမသိ၊လူပန်း၍ ပန်းမှန်းမသိ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော့် အပေါင်းအသင်းတို့ သည်လည်း ကျွန်တော့်နည်းတူ ဒုက္ခခံကြရသည်။ ထိုအချိန် ထိုအခါက ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါသည်ဆိုသော ယုံကြည်ချက်၊ ကျွန်တော် လက်တွဲ ထားသော သူငယ်ချင်းများ၏အပါးမှ ထွက်ပြေးကာ သူ့ကို လိုက်ရှာခဲ့ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများ၊ ဆိုးရွားသော အခြေအနေများ တိုး၍ တိုး၍ ဖြစ်ပေါ်လာသောအချိန်တွင် ကျွန်တော်သည် သူ့ကို အရူးအမူး ရှာဖွေလျက်ရှိသည်။ ပေါက်ကွဲသံများကို မကြားယောင်ပြု၍ သူရှိရာ အရပ်သို့ ခြေလေပွေမွေ့ လျက် ရှိခဲ့သည်။ သူငယ်ချင်းအချို့၏ ဝိညာဉ် လွင့်စဉ်သွားသောအချိန်၌ ကျွန်တော်သည် တောက်သံ တခေါက်ခေါက် ခေါက်ရင်းနှင့် သူ့ကိုယ်ငွေ့ ရှိရာသို့ မှန်းဆလျက်ရှိခဲ့သည်။ အရာအားလုံး သည် သူ့ထက် အရေးမကြီး၊ သူ့ထက် တန်ဖိုးမရှိ၊ သူ့ထက် အရာ မရောက်ဟု သတ်မှတ်ခဲ့ဟန်တည့်။ ကျွန်တော့်နှုတ်က ဆိုခဲ့သည်ကိုမျှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်အားမနာ၊ နတ်ကိုးလား ကိုး၏။ နတ်ရိုးလား ရိုး၏။ လင်တ ရူးသော် စုန်းပူးမပူး၊ ကျွန်တော်မသိသော်လည်း မယားတရူးကား အမှန် ပင် စုန်းပူးလေ၏ဟု ယခုမှ ကျွန်တော် ရှက်သိ သိချေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါပေမဲ့ မောင်၊ ငြိမ်း တစ်ခုပြောချင်ပါတယ်၊ မောင့်ကို တမင် ဒုက္ခရောက်စေချင်တဲ့ သဘောနဲ့ရည်ရွယ်ပြီး ငြိမ်း သစ္စာမဲ့ခဲ့တာ မဟုတ် တာ အမှန်ပါ။ ငြိမ်းစိတ်တွေ ဘယ်လိုဖြစ်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာ ငြိမ်း ခုထိ တွေးလို့ မရပါဘူး၊ ယုံပါ မောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတွေး၍မရ ဆိုသည်ကို ကျွန်တော် နားမလည်သော်လည်း ကျွန်တော်တွေး၍ မရခဲ့သည်ကိုမူ ကျွန်တော် နားလည်၏။ မထောက် မကွက် ပြုရက်စရာ မရှိဟု သူ့ကို အကြွင်းမရှိ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့ သည်။ ထို့အလျောက် သူ့မိဘများက အခိုက်အတန့်အားဖြင့် လိုက်ခဲ့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြာမီ တင့်တောင့်တင့်တယ် လက်ထပ်ပေးပါမည်၊ ရှေ့ရေးကောင်းရန် စီစဉ်စရာ အများကျန်ရှိပါသေးသည်။ အကန့်အသတ်မရှိ ကျောင်းပိတ် ထားရက်နှင့် ကြုံနေခိုက်ဖြစ်၍ ငြိမ်း ခိုးရာလိုက်သည့်သတင်းသည်ကျောင်း၌လည်းကောင်း၊ ကျွန်တော်တို့မြို့၌လည်းကောင်း သိရှိပျံ့နှံ့ခြင်း မရှိသေး၊ သို့ဖြစ်၍ ဣန္ဒြေမပျက် ပြန်လိုက်ရန် လာခေါ်ရကြောင်း ဆိုကြ သည်။ ကျောင်းမဖွင့်မီ မကြာမတင် လပိုင်းအတွင်း လက်ထပ်ပေး ပါမည်။ လက်ထပ်ပြီးလျှင် နှစ်ဦးစလုံး ကျောင်းဆက်တက်ပါဟုလည်း ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုထိုသောစကားတို့ကို သူ့မိဘနှင့် ကျွန်တော့်မိဘ စကားပြော ကြသည်။ စကားအဆုံးတွင် ကျွန်တော့်မိဘက ငြိမ်းကို တိုက်လည်း မတိုက်တွန်း၊ ကန့်လည်းမကန့်ကွက်သော မျက်လုံးဖြင့် လှမ်းကြည့်ကြ သည်။ ငြိမ်းက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ ကျွန်တော်က “ငြိမ်းသဘော ပေါ့” ဟု ဆိုလိုက်ရသည်။ ထိုအခါ ငြိမ်းသည် လိုက်မည်ဟူသောအမှတ် ဖြင့် သူ့မိခင်ကို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ငြိမ်းကို သူ့အဝတ်အစားများယူရန် သူ့မိခင်က ပြောသည်။ ငြိမ်းက အကုန်လုံးမယူ၊ အချို့ကို မနက်ဖြန်ကျမှ သူ လာယူမည်ဟု ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်သည် အဝတ်ဗီရိုထဲကို လက်လှမ်းလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့ သော တစ်လကျော်က ရုံးတက်၍ လက်မှတ်ထိုးထားသော သူနှင့် ကျွန်တော်၏ လက်ထပ်စာချုပ်ကိုယူ၍ ငြိမ်းထံသို့ လှမ်းပေးလိုက်သည်။ ငြိမ်းသည် နားမလည်သောအကြည့်နှင့် ခေါင်းခါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မောင် ယူထားလေ၊ ဘာပြုလို့ ငြိမ်းက ယူထားရမှာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မဟုတ်ဘူးလေ၊ ငြိမ်းကို မောင် ဘယ်လောက် ယုံကြည်တယ် ဆိုတာ မောင် သက်သေပြတာပါ၊ ယူပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မျက်ရည်စတို့ဝေ့လာသော ငြိမ်း မျက်လုံးအစုံကို ကျွန်တော် မြင်ရသည်။ ထို့နောက် စာချုပ်ကိုယူသည်။ မကြာမီ သူ့မိဘပြန်သည်။ သူတို့ ကားရပ်ထားရာ လမ်းထိပ်အထိ လိုက်ပို့ရန်ကြံသော်လည်း ခြေတို့ကို လှမ်းမရ။ ညီတော်မောင်ကို လိုက်ပို့ခိုင်းသည်။ ကားအနီးသို့ရောက်သော် သူ့မိခင်သည် ကားတံခါးဖွင့်ရင်း ကျွန်တော့်ညီကို “မင်း ပြန်တော့လေ” ဟု ဆိုသည်။ ညီက ပြန်လှည့်လာ၍ ခြေလှမ်း လေးငါးလှမ်းအရောက် တွင် “ဖြန်း” ခနဲ ရိုက်သံကြားရသည်။ ကြည့်လိုက်သောအခါ ငြိမ်း၏ မိခင်သည် ငြိမ်းပါးကို ဘယ်ပြန်ညာပြန်ရိုက်ရင်း ကားထဲသို့ ဝင်ခိုင်း သည်။ ကြောင်တက်တက်ဖြစ်သော ညီသည် ကားဆီသို့ အသွားတွင် ကားစက်နှိုးသံနှင့် ဆက်တိုက်ပင် မောင်းထွက်သွားပေပြီ၊ ထိုအကြောင်း ကို ကြားရသောအခါ ကျွန်တော်တို့အားလုံး စိုးရိမ်မကင်းဖြစ်ရပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်တစ်နေ့တွင် လူစိမ်းတစ်ယောက် ရောက်လာ၍ အထုပ် တစ်ထုပ်ပေးသည်။ ဖွင့်ကြည့်သောအခါ ငြိမ်းမိခင်က ကျွန်တော့်ထံမှ ငှားယူသွားသော ဝတ္ထုစာအုပ်တို့ပင် ဖြစ်သည်။ နားလည်ရန် ခက်ချေ ၏။ အဘယ်ကြောင့် အရေးတကြီး ပြန်ပေးရသနည်း။ ညနေပိုင်းတွင် ညီတော်မောင်ကို ထိုအိမ်သို့ သွားနေကျအတိုင်း သွားစေသည်။ သို့သော် ညီသည် အိမ်ပေါ်သို့ တက်ခွင့်မရ။ ဤတွင်မှ အတိအကျ နားလည် လိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့နောက် ငြိမ်းသည် ဝေးလံသောအရပ်သို့ ရောက်သွားပြီဟု လွှင့်လိုက်သောသတင်းကို ကြားရသည်။ ပထမ တောင်ငူ၊ ဒုတိယ မေမြို့၊ တတိယ တောင်ကြီး၊ တစ်ဖန် ရန်ကုန်၊ တစ်ဖန် မြောင်းမြ၊ ထိုမှတစ်ဖန် ကြည့်မြင်တိုင်၊ ထိုမှ ခွာရဝတီ စသည်ဖြင့် လေတိုက်ရာသို့ လွင့်ပါသော ဂွမ်းစလို ငြိမ်း ရောက်သွားသည်။ နောက်ဆုံး အင်းမမြို့သို့ ငြိမ်း ပြန်ရောက်လာသည်ဟု အတိအကျ သိရသောအခါ “တရားရုံးမှ တစ်ဆင့် ပြန်လည်ခေါ်ယူမည် ဖြစ်ကြောင်း သူ့မိဘထံ စာရေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “မောင် သည်လိုမပြုသင့်၊ ငြိမ်း အရှက်ရလိမ့်မည်။ ငြိမ်းကို မေ့ တော့။ မောင့်ကို ငြိမ်း မေ့လိုပြီ။ ငြိမ်းတို့နှစ်ဦးအကြားမှာ မေတ္တာကျိုးပျက် ခဲ့ပါပြီ” ဟု ငြိမ်း စာရေးသည်။ ဤတွင် ကျွန်တော်သည် ရှည်လျားလှသော စာတစ်စောင် ငြိမ်းထံသို့ ပို့လိုက်သည်။ ထိုစာတွင် ငိုသံပါသည်။ ဒေါသသံပါသည်၊ နာကြည်းသံပါသည်၊ အောက်မေ့သံပါသည်၊ ကြိမ်း ဝါးသံပါသည်၊ တောင်းပန်သံပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “ငြိမ်း နည်းနည်းပိန်သွားတယ်နော်၊ အလှကတော့ ခုထိ မပျက် သေးပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         သူက ပြုံးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “မောင်ကတော့ အရင်လိုပဲ၊ ပိန်လည်း မပိန်ဘူး။ ဝလည်း မဝဘူး၊ ဆံပင်ပုံကလည်း အရင်ကလို ဘုတ်သိုက်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “အိမ်လာလည်ပါလား၊ မှတ်မှ မှတ်မိရဲ့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “ငြိမ်း မှတ်မိပါတယ်၊ အခွင့်သင့်ရင် လာလည်မှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မောင့်ဇနီးက ကြိုက်ပါ့မလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “သူ အကုန်သိတယ်၊ ဖွင့်ပြောပြခဲ့တယ်၊ မလိမ်ချင်ဘူး ခွင့်လွှတ် ပါတယ်။ ငြိမ်းကိုတောင် သူက တွေ့ ဖူးချင်တယ်တဲ့၊ ဓာတ်ပုံထဲမှာသာ မြင်ရတာကိုး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “သိနေတော့ မျက်နှာပူစရာကြီး၊ မောင့်ကိုရော တစ်မျိုးထင်မှာ ပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “မထင်ပါဘူး၊ သူက မောင့်ကို သိပ်ချစ်တာ၊ မောင်ကချစ်တာ ထက် ပိုမယ်ထင်တယ်၊ ကြုံရင်လာခဲ့ပါလား။ ပြီးတော့ ငြိမ်းဆီလည်း မောင်လည်း လာလည်မယ်လေ..၊ လိပ်စာလည်း ပေးဦး”\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45580506759317,"sku":"","price":2430.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_8832238f-00b1-453a-892b-3b5b3b9daf62.jpg?v=1730220107"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/print-books-essays-stories.oembed?page=3","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}