{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ် — အတ္ထုပ္ပတ္တိ ၊ မှတ်တမ်း","description":null,"products":[{"product_id":"ဖြိုး၀င်းကိုကို-မာတင်လူသာကင်း","title":"မာတင်လူသာကင်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eကင်း၏ ငယ်ဘဝ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  မာတင်လူသာကင်း (ဂျူနီယာ) ကို ၁၉၂၉ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၁၅ ရက်နေ့တွင် အမေရိကန်တောင်ပိုင်း ဂျော်ဂျီယာပြည်နယ်၊ အတ္တလန်တာမြို့၌ မွေးဖွားခဲ့သည်။ သူ့ကို သူ၏ဖခင်အမည်ဖြစ်သော မိုက်ကယ်ဟုအမည်ပေး ခဲ့သည်။ ၁၉၃၄ ခုနှစ်တွင် ဂျာမနီသို့ ခရီးသွားခဲ့ပြီးသည့်နောက်တွင် သူ၏ ဖခင်သည် သူ၏ရှေ့နာမည်နှင့် သူ့သား၏နာမည်ကို “မာတင်” ဟု ပြောင်း လိုက်သည်။ “မာတင်လူသာ” သည် ၁၅ဝဝ ပြည့်နှစ်များအတွင်း ဂျာမနီတွင် ထင်ရှားသော ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကင်း၏ဖခင် သည် တရားဟောဆရာတစ်ဦးဖြစ်ရာ ယင်းဂျာမနီ ဘာသာရေးခေါင်း ဆောင်ကို လေးစားအားကျသည်။ သူ့သားကိုလည်း တစ်နေ့တွင် အောင်မြင် သော တရားဟောဆရာကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်စေချင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 “ကင်း” ကျောင်းစမတက်ခင်က သူသည် လူဖြူ ကလေးငယ်တစ် ယောက်နှင့် ဆော့ကစားလေ့ရှိသည်။ အသက် ၅ နှစ်အရွယ် ရောက်သော အခါ သူတို့နှစ်ဦးသည် မိမိနှင့်ဆိုင်ရာ ကျောင်းအသီးသီးသို့ တက်ခဲ့ကြ သည်။ လူမည်းကလေးငယ်များမှာ လူဖြူကလေးငယ်များတက်သော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းသို့ တက်ခွင့်မရှိပေ။ လူဖြူ ကလေးငယ်၏မိဘများသည် “ကင်း” အား သူတို့သားနှင့် ဆက်၍ ဆော့ကစားခြင်းမပြုရန် တားမြစ်ခဲ့သည်။ ကင်းသည် ငို၍ အိမ်သို့ပြန်ခဲ့ရသည်။ ကင်း၏ မိဘများက ကင်းအား အမေရိ ကန်ပြည်ထောင်စုတွင်ရှိသော လူမည်းများ၏ ခက်ခဲသောဘဝအကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ ကင်းသည် ထိုအချိန်မှစ၍ လူဖြူအားလုံးကို မုန်းတီးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     ကျောင်းတွင် ကင်းသည် အားကစားဝါသနာပါသည်။ ဘာသာစကား ကိုလည်း စိတ်ဝင်စားသည်။ စာအုပ်များလည်း ဖတ်သည်။ ဉာဏ်အလွန် ထက်သူဖြစ်၍ ဆရာ၊ ဆရာမများက ကင်းကို အတန်းနှစ်ကြိမ်ကျော် တက် ပေးခဲ့သည်။ သူသည် ၉ တန်းနှင့် ၁၁ တန်းကို မတက်လိုက်ရဘဲ အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်တွင် အခြေခံပညာ အထက်တန်း အောင်မြင်ပြီးဆုံးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eတရားဟောဆရာမိသားစုမှ မွေးဖွားလာသော ကင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                     ကင်း၏အဖိုး ... သူ့မိခင်၏ အဖေနှင့် ကင်း၏ဖခင်တို့သည် အတ္တလန် တာရှိ လူမည်းများတက်ရသော မောဟောက်စ်ကောလိပ်တွင် ပညာသင် ကြားခဲ့ပြီး အတ္တလန်တာမြို့ အီဘန်နီဇာ Baptist ခရစ်ယာန်ဘုရားရှိခိုးကျောင်းတွင် Baptist တရားဟောဆရာများဖြစ်လာသည်။ ဤအလုပ်အကိုင် သည် အမေရိကန်တောင်ပိုင်းတွင် လူမည်းတစ်ဦးရရှိနိုင်သော အမြင့်ဆုံး အလုပ်အကိုင်ပင် ဖြစ်သည်။ ကင်း၏ဖခင်သည် စီးပွားရေးသမားကောင်း တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အပြင် အတ္တလန်တာရှိ လူမည်းထု၏ အရေးပါသော ခေါင်း ဆောင်တစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ကင်း၏ကလေးဘဝတွင် ဘာသာရေးသည် အလွန်အရေးပါခဲ့သည်။ သူသည် ကျောင်းဆင်းသည်နှင့် ဘုရားရှိခိုးကျောင်းသို့ သွားရပြီး တနင်္ဂနွေ နေ့တိုင်းတွင်လည်း ဘုရားကျောင်းတက်ရပါသည်။ အသက် ၆ နှစ် အရွယ် တွင် သူသည်ဘုရားကျောင်းတွင် ဓမ္မသီချင်းစဆိုရာ သူ့အမေက စန္ဒရားတီး ပေးပါသည်။ သို့ရာတွင် သူအသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်ရောက်သောအခါ သူ သည် ဘုရားရှိခိုးကျောင်း၏ သင်ကြားမှုများကို စတင် မေးခွန်းထုတ်စ ပြုလာခဲ့ပါသည်။ သူသည် သူ့ဖခင်လို တရားဟောဆရာမျိုး မဖြစ်ချင်ခဲ့ပေ။ ဤအတွက် သူ့ဖခင်မှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်တွင် ကင်းသည် မောဟောက်စ်ကောလိပ်ကို စတင်တက်သည်။ ကောလိပ်ကျောင်းအုပ် ဒေါက်တာ ဘင်ဂျမင်မေးစ်” က ကင်း၏စိတ်ကို များစွာပြောင်းလဲပေးခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ကင်း၏အနာဂတ် နှင့် ပတ်သက်၍ဖြစ်သည်။ ၁၇ နှစ်အရွယ်တွင် ကင်းသည် တရားဟောဆရာ တစ်ယောက်ဖြစ်ရန် စိတ်ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူ့အဖေကို ပြောပြသောအခါ ကင်း၏အဖေက ကင်းကိုစမ်းသပ်ရန် သူ၏ဘုရားရှိခိုးကျောင်းတွင် လာမည့်တနင်္ဂနွေနေ့၌ တရားဟောရန် ကင်းအားပြောသည်။ ကင်းသည် ကြောက်ပင် ကြောက်သော်လည်း သူ၏တရားဟောပြောမှုသည် အောင်မြင်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကင်းသည် အပင်ပန်းခံ ကြိုးစားခဲ့ပြီး ဖေဖော်ဝါရီလ ၂၅ ရက် ၁၉၄၈ ခုနှစ်တွင် တရားဟောဆရာတစ်ယောက် စတင်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် တွင် ကင်းသည် အီဘန်နီဂါ ဘုရားရှိခိုးကျောင်း၌ တနင်္ဂနွေနေ့များတွင် စတင်အလုပ် လုပ်ပါတော့သည်။ ကင်းသည် မောဟောက်စ်ကောလိပ်မှ ဘွဲ့ ရခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် မြောက်ပိုင်းရှိ ပင်စီဗင်းနီးယားပြည်နယ်၊ ဖီလာ ဒဲလ်ဖီးယားမြို့ရှိ တရားဟောဆရာများ တက်သည့် ကောလိပ်တစ်ခုတွင် ဆက်လက်ပညာသင်ယူခဲ့သည်။ သူသည် ထိုကောလိပ်မှ ၁၉၅၁ ခုနှစ်တွင် ထပ်မံဘွဲ့ ရရှိပြီးသည့်နောက် မြောက်ပိုင်းမှာပင် ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် မန်ဆာချူးဆက်ပြည်နယ် ဘော်စတွန်မြို့ရှိ ကောလိပ်တစ်ခု တွင် ဆက်လက် ပညာများ ဆည်းပူးခဲ့ပြီး ၁၉၅၅ ခုနှစ်တွင် Ph.Dဘွဲ့ရကာ ဒေါက်တာမာတင်လူသာကင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   ဘွဲ့မရခင်က “ကင်း” သည် မြောက်ပိုင်း၌ပင် သာယာချမ်းမြေ့သော ဘဝ ထူထောင်ကာ နေထိုင်ရန် စိတ်ကူးခဲ့သည်။ မြောက်ပိုင်းတွင် နေထိုင် လျှင် သူသည် ကောလိပ်ပါမောက္ခဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။ ထိုသို့ နေထိုင်လိုသော်လည်း တောင်ပိုင်းရှိ ဆင်းရဲသား လူမည်းများက သူ့ကို လိုအပ်နေသည်။ သူသည် ကောလိပ်စာတမ်းများကို ညဘက်တွင်ရေးပြီး နေ့ဘက်တွင် အလုပ်လုပ်ရသည်။ ၁၉၅၄ ခု ဇန်နဝါရီလတွင် လူမျိုးအသား အရောင် ခွဲခြားဆက်ဆံသော တောင်ပိုင်းဒေသသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ ပထမဆုံး လုပ်ကိုင်သည့်အလုပ်မှာ အယ်လ်လဘားမားပြည်နယ် မွန်ဂိုပါရီ မြို့၊ ဒက်စ်တာလမ်း Baptist ဘုရားရှိခိုးကျောင်းတွင် တရားဟောဆရာအဖြစ် လူမည်းဆရာဝန်များ၊ ဆရာ ဆရာမများနှင့် ဝင်ငွေအတော်အသင့် ကောင်းသော လူမည်းများကို တရားဟောကြားမှု ပြုခဲ့သည်။ ထိုမြို့တွင် လူမည်း ၅ သောင်းနှင့် လူဖြူ ၉ သောင်းခန့် နေထိုင်သည်။ လူမည်းအများစုမှာ ဝင်ငွေနည်းပြီး ဆင်းရဲကြသည်။ ကင်းသည် သူတို့၏နာကျင်မှု ဝေဒနာများ ကို ခံစားနားလည်ခဲ့သည်။ သူ၏ ဘုရားရှိခိုးကျောင်းသည် ၎င်းတို့အတွက် ပြောင်းလဲရေးဗဟိုဖြစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45565559242901,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_912e0da5-0047-4c17-95d4-e1b8c7430c87.jpg?v=1730207894"},{"product_id":"ပီမိုးနင်း-ပီမိုးနင်း-ပီမိုးနင်း","title":"ပီမိုးနင်း၏ပီမိုးနင်း","description":"\u003cp\u003e           \u003cstrong\u003e၁။ ဘဝလမ်းခရီးကို ရှေးရှုခြင်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            စိတ်ဆင်းရဲခြင်း၏အစ၊ သဘောအလျောက် လုပ်ကိုင်ပုံများ၊ အနှီးလျှော်ရင်း စိတ်ကူးခန်း၊ ရေနစ်ရာတွင်ပင် အစွဲအလမ်းကြီးပုံ၊ အိမ်မှထွက်ပြေးခြင်း၊ စာသင်ခြင်း၊ ခရစ်ယာန် ဘုန်းကြီး အတတ် သင်ခြင်း၊ တောင်တန်းကြီးများ၏ လက်ယပ်ခေါ်ရာသို့ သွားခြင်း၊ ဆီးသီးနှင့် ထန်းလျက်၊ ပလောပီနန်သို့ ရောက်သွားခြင်း၊ မြန်မာ ပြည်သို့ ပြန်လာခြင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကျွန်ုပ်မှတ်မိသော ပထမအရွယ်သည် အဘွားဖြစ်သူ၏ ခါးထက် ၌ထိုင်ကာ အိမ်နောက်ဖေး ငှက်ပျောခြံကြီးထဲတွင် ငှက်ပျောရွက်ကို လိပ်လျက် အဘွားဖြစ်သူက ပီပီမှုတ်၍ပြသော ကလေးခါးထစ်ခွင် အရွယ်ပင် ဖြစ်လေသည်။ ထိုနောက် မတိမ်းမယိမ်း မှတ်မိသော အရွယ် ကား ထိုငှက်ပျောခြံကြီးကို မီးစွဲလောင်၍ ပြာကျလျက် ဖုတ်ပြီးသား ဖြစ်နေသော ငှက်ပျောသီးများကို ကခုန်စားသောက်လျက် ပျော်ရွှင်စွာ ကစားနေသော အပူအပင်မရှိသည့် ကလေးမျှသာ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်ုပ် ပျော်ရွှင်စွာ ကစားမြူးထူးနေရသလောက် ကျွန်ုပ်၏ ဘိုးဘွား တို့၏စိတ်ကား ဆင်းရဲငြိုငြင်ရသည့် အခါပင်ဖြစ်လေသည်။ အကြောင်း ကား ကျွန်ုပ်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ဘိုးဘွားတို့ ပျော်ရွှင်စွာနေထိုင်ခဲ့ရသော ငါးပင် အိမ်ကြီးကို ဓားပြတို့မီးရှို့သဖြင့် အိမ်ရော ငှက်ပျောခြံကြီးပါ ပြာကျခဲ့ရ သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းအိမ်ကြီးသည် သုံးဆယ်မြို့ ရွာမရပ်ရှိ အိမ်ကြီးဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ၎င်းနောက် မှတ်မိသည်ကား ကျွန်ုပ်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ မိဘနှစ်ပါး ထိုအိမ်ကြီး၏ နေရာတွင် အိမ်ငယ်ကလေးတစ်ခုနှင့် နေရခြင်းဖြစ်လေ သည်။ ထိုအိမ်ငယ်ကလေးသည်ကား တဲပုတ်ကလေးမျှပင် ဖြစ်လေသည်။ ထိုတဲပုတ်ကလေးမှတစ်ဖန် အိမ်လတ်တစ်ခုဖြစ်၍ လာလေသည်။ ဤအခါသည်ကား ကျွန်ုပ် စိတ်ဆင်းရဲရခြင်း၏ အစပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်ုပ်၏ ဖခင်သည်ကား ရုပ်ရည်အတော်ချောမောသူ တစ် ယောက်ဖြစ်၏။ လက်မှုပညာ အမျိုးမျိုးတို့ကိုလည်း ကောင်းစွာ တတ် ကျွမ်းသူတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် အလုပ်ကိုကား စွဲစွဲမြဲမြဲ မလုပ် ကိုင်ခဲ့ပေ။ ရုပ်ရည်ချောသလောက်၊ လက်မှုပညာကို ကောင်းစွာ ကျွမ်း ကျင်သလောက် လူလေတစ်ဦးဖြစ်ကာ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ သွားလာ နေသူ ဖြစ်လေသည်။ သို့ကြောင့်လည်း ခြောက်လတစ်ခါ၊ တစ်နှစ် တစ်ခါသာလျှင် အဖေဆိုသော သူ၏မျက်နှာကို တွေ့ရမြင်ရလေသည်။ ကျွန်ုပ်၏ မိခင်သည်သာလျှင် ဈေးတောင်းကိုခေါင်းရွက်၍ ရောင်းရသမျှ နှင့်ပင် ကျွန်ုပ်တို့ အသက်မွေးခဲ့ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်ုပ်သည် သားဦးဖြစ်၏။ သို့ကြောင့်ပင်လည်း မိခင် ဈေးရောင်း ထွက်သောအချိန်၌ ကျွန်ုပ်ပင်လျှင် သမီးမိန်းကလေးသဖွယ် ချက်ရ ပြုတ်ရ၊ လျှော်ရဖွပ်ရလေသည်။ အိမ်ကိစ္စအဝဝတို့ကို အလုံးစုံ လုပ် ကိုင်ခြင်းဖြင့် မိခင်ကြီးအား တတ်အားသမျှ အစွမ်းကုန် ကူညီခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ညီမငယ်ကလေး“တစ်ဦးကိုလည်း မိခင် ဈေးရောင်းထွက်သော အချိန်၌ မိခင်ပမာ ခါးထစ်ခွင်ကာ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အားလပ်သော နံနက်ဝေလီဝေလင်း အချိန်များ၌ ရွာရှိ ခြံကြီး များထဲသို့ လှည့်လည်လျက် ထန်းသီးကောက်ခြင်း၊ မှိုနုတ်ခြင်း၊ ဟင်းသီး ဟင်းရွက်ရှာဖွေခြင်း စသည့်အလုပ်တို့ကို မိဘတို့က ခိုင်းစေသည် မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်တိုင် သဘောအလျောက် အမြဲအစွဲ နေ့စဉ် နေ့တိုင်း လုပ်ကိုင်ခဲ့လေသည်။ မိုးတွင်းအခါများ၌ လယ်ပုစွန်လုံး နှိုက်ခြင်း၊ ငါးဖမ်းခြင်း စသည့်အမျိုးမျိုးသောအလုပ်များကို ကျွန်ုပ်သဘောနှင့် ကျွန်ုပ် လုပ်ကိုင်ခဲ့လေသည်။ ထိုအလုပ်များကို လုပ်နေစဉ်အခါ ကျွန်ုပ် ၏ စိတ်သည် နိဗ္ဗာန်နှင့်တူသော ပျော်ရွှင်ချမ်းသာခြင်းကို ခံစားရလေ သည်။ လွတ်လပ်စွာသွားလာ၍ ကိုယ့်သဘော ကိုယ့်စိတ်အတိုင်း ကိုယ် နေထိုင်ရသော လွတ်လပ်သည့် အကျိုးပေတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              တစ်ရံသောအခါ၌ မွန်းလွဲအချိန် ချောင်းထဲတွင် ကျွန်ုပ်တစ်ယောက် တည်း သရောပုံကြီးတစ်ခု၏အပေါ်၌ ကလေးအနှီးများကို လျှော်ဖွပ်နေ ရလေသည်။ အနီးအနား၌ လူသူဟူ၍ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။ ထိုကဲ့သို့ အနှီးများကို လျှော်ဖွပ်နေစဉ် ကျွန်ုပ်၏စိတ်ထဲ၌ တွေ့မြင်နေရ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e\u003cem\u003e \u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e\u003cem\u003e       * မူတွင် တွေ့ရှိရသည့်အတိုင်း ညီမငယ်လေးဟုပင် မပြင်ဆင်ဘဲ ထည့်လိုက်သည်။ နှမငယ်ကလေး ဟု သုံးနှုန်းမှ မှန်ပေမည်။ သို့သော် ယခုခေတ်တွင် ရောထွေးယှက်တင် သုံးစွဲနေကြပြီဖြစ်၍ ဤညွှန်ပြချက် မပါဘဲဖြင့်ပင် စာဖတ်သူတို့ နားလည်ပြီး ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။\u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e\u003cem\u003eဆရာကြီးပီမိုးနင်းသည် မည်သည့်အခါတွင် ဤကဲ့သို့ ရောထွေးယှက်တင် မသုံးစွဲခဲ့ပေ။ ဆရာကြီး ပီမိုးနင်းမှာ လက်တုန်သဖြင့် စာကို ကိုယ်တိုင်မရေးနိုင်ဘဲ နှုတ်ဖြင့်သာပြောသွားလျက် အနားမှ တစ်ယောက် က လိုက်ပြီး ရေးရလေသည်။ နောက်မှ အရေးကြီးသော အချက်တို့ကို ကိုယ်တိုင်ပြင်လေ့ရှိလေသည်။ ဤညီမလေး အသုံးအနှုန်းကို ဆရာကြီးမမြင်မိ၍သာ မပြင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်။\u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003e\u003cstrong\u003e\u003cem\u003eတည်းဖြတ်သူ။\u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e\u003cem\u003e \u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်ကား ကျွန်ုပ်၏ အိမ်ခေါင်းရင်းရှိ သူကြီး၏အိမ်သို့ မကြာခဏ ဝင်ထွက်သွားလာနေသော မြို့အုပ်စာရေးကြီး စသော လူတွေနှင့်၊ ထိုသူ တို့၏ ခံ့ညားစွာဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားတို့ပင် ဖြစ်လေသည်။ ထိုသည်တို့ကို တွေးတောနေရာမှ ထိုသူတို့ကို အားကျကာ ငါလည်း သူတို့လို ပညာသင်ရပါလျှင် တစ်နေ့တွင် မုချ ထိုသူတွေကဲ့သို့ပင် ခံ့ညား ထည်ဝါစွာ နေရမည်ကားမလွဲဟု တွေးတောကာ ပညာသင်လိုသော စိတ်တို့ကား တဖွားဖွား ပေါ်လာတော့လေသည်။ လုပ်လိုသော အလုပ် တစ်ခုကို မဖြစ်ဖြစ်ရလေအောင် လုပ်တတ်သော ကျွန်ုပ်၏ ဝါသနာ အတိုင်း ထိုနေ့တွင် အနှီးများကို မြန်မြန်ပြီးရန် တွင်တွင်သာ ကြိုးစား၍ အမြန်လျှော်ဖွပ်ခဲ့တော့လေသည်။ အနှီးများ လျှော်ဖွပ်ပြီးနောက် အိမ်သို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြန်ရောက်လျှင် ရောက်ချင်း ကျွန်ုပ်အား ကျောင်းတွင်အပ်နှံပါရန် မိဘတို့အား နားပူလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   ကျွန်ုပ်၏ မနားမနေပူဆာခြင်းဖြင့် နောင် ၁ဝ ရက်လောက်ကြာလျှင် ကျောင်းသို့ပို့ပါမည်ဟူသော မိဘတို့ ၏ ကတိစကားကို ကြားရသော ကျွန်ုပ်ကား ဝမ်းသာ၍မဆုံးတော့ပြီ။ ထိုသည့် နေ့မှစ၍ ချက်ရင်းပြုတ်ရင်း နေ့ရက်များကို မီးဖိုချောင်နံရံတွင် မီးသွေးဖြင့် ခြစ်ဆွဲ၍ မှတ်သားခဲ့လေသည်။ မီးသွေးမှတ်များ တစ်ခုထက် တစ်ခု ပိုလာလေလေ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်များကား တိုး၍တိုး၍ ပျော်ရွှင် လေလေ ဖြစ်ခဲ့လေသည်။ သို့အားဖြင့် အမှတ်များ ခြောက်မှတ်၊ ခုနစ် မှတ် ရှိခဲ့ကြောင်းကို သတိပြုမိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             တစ်နေ့သောအခါ အနှီးများကို လျှော်ဖွပ်ပြီးနောက် ရေချိုးရန် သရောပုံမှ ခုန်ချလိုက်ရာ ရေနက်သောနေရာဖြစ်သဖြင့် မြုပ်၍ သွားလေတော့သည်။ ထိုစဉ်အခါ၌ ကျွန်ုပ်ကား သေရေးကို မတွေးမိသေး။ တွေး ၍သော်လည်း မကြောက်မိ။ ငါသာသေရင်တော့ ကျောင်းမနေရတော့ ဘူး။ ကျောင်းမနေရရင် သူကြီးအိမ်လာတဲ့ မြို့အုပ်လိုလူတွေလို ငါနေရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးဟူသော ကျွန်ုပ် အထူး အလွန်စွဲလမ်းသည့် ထို မြို့အုပ်များကဲ့သို့ နေရေးနှင့် ကျောင်းနေရမည့် အရေးကိုသာလျှင် ဦးစွာ တွေးတောမိတော့လေသည်။ ထိုခဏ၌ ကျွန်ုပ်သည် ရေပေါ်သို့ ခဏမျှ ပေါ်လာ၏။ ပေါ်လာသည့်ခဏ၌ ကျွန်ုပ်သည် အသက်ကို တစ်ခါရှူ ရှိုက်လိုက်ရ၏။ ထိုအချိန်အခါ၌ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်ဆယ်မည့်သူကား အနီးအနား၌ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။ နောက်တစ်ကြိမ် မြုပ်သွား ရာ၌ အသက်မရှူနိုင် မွန်း၍ လာတော့၏။ ထိုအခါမှ ကြောက်လန့်ပြီး လျှင် အားရှိသမျှ ရေပေါ်သို့ ရောက်ရန် ခုန်လိုက်၏။ ရေထဲ၌ခုန်ရန် မလေးလံ မခဲယဉ်းလှချေ။ ထို့ကြောင့်လည်း ကျွန်ုပ်ခုန်လိုက်ခြင်းကြောင့် ရေပေါ်သို့ ပေါ်လာပြန်လေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း အသက်ကို အားရအောင် ရှူလိုက်ရပြန်၏။ ခုန်လျှင် ရေပေါ်သို့ ပေါ် လာရမည်။ ပေါ်လာလျှင် အသက်ရှူနိုင်မည်ဟူသော အသိဉာဏ်သည် ကျွန်ုပ်၏ ခေါင်းထဲသို့ ရုတ်ခြည်း ဝင်လာတော့လေသည်။ ထိုကြောင့် လည်း ကျွန်ုပ်သည် ခဏခဏ ခုန်၍သာနေလေသည်။ ခုန်တိုင်းလည်း ပေါ်လာသဖြင့် အသက်ကို ရှူရတော့လေသည်။ ထိုကဲ့သို့ ခုန်ရင်း အသက်ရှူ၍ နေခဲ့ရာမှ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ခုန်လိုက်ပြီးနောက် အတိုင်း မသိသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ဖြစ်စေလေသည်။ ကျွန်ုပ်၏ သတိကောင်း ခြင်းနှင့် ကြိုးစား၍ ခုန်ရကျိုးနပ်ပေတော့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 အကြောင်းကား ထိုအချိန်တွင် ခုန်၍ ပြန်ကျသောအခါ နှာခေါင်း ကား မမြုပ်တော့ပေ။ ကျွန်ုပ်ကား ရေတိမ်ရာသို့ ရောက်ခဲ့လေပြီ။ ကျွန်ုပ် ခုန်နေသည်ကား မည်မျှကြာသည်ကို မသိနိုင်။ မသိသော်လည်း ကျွန်ုပ် တွင်ကား ကမ်းစပ်သောင်ပြင်သို့ ရောက်သည့် အချိန်၌ မောပန်းလွန်း လှသဖြင့် လမ်းပင်မလျှောက်နိုင်တော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 သောင်ပြင်ထက်၌ ကိုယ်ကိုပစ်လှဲကာ ခဏမျှ အမောဖြေနေရတော့၏။ ထိုအခါကျမှ ရေနစ်လို့များသေရင် ... ဟု အတွေးကိုမှ မဆုံးမီပင် သေရေးကိုတွေးပြီး ကြောက်မိသဖြင့် ကြက်သီးများပင် ထလာ တော့လေသည်။ သို့ သော် ယနေ့မှစ၍ တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်အတွင်းကျောင်းနေရမည်ဖြစ်သော ကျွန်ုပ်၏ အရေးကို တွေးကာ ဝမ်းသာခြင်း စိတ်က ကြောက်စိတ်ကို လုံးလုံးဖုံးဖိတော့လေသည်။ ထိုနောက် သရောပုံ ပေါ်မှ အဝတ်များကိုယူကာ အိမ်သို့ ဒုန်းပြေးလေ၏။ အနှီးကလေးများ ကို နေပူထဲတွင်လှမ်းပြီး အရိုက်ခံရမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် ရေနစ်ကြောင်းကို မည်သူ့အားမျှ မပြောခဲ့ပေ။ လွတ်ရာသို့သာ ပြေးထွက်ခဲ့ လေသည်။ ဤသို့ ကြောက်၍ထွက်ပြေးခြင်းပင် ကျွန်ုပ် ပညာသင်ကြား ဖို့ရာ ကြမ္မာကောင်း ဖြစ်တော့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               သို့ထွက်သွားခဲ့ရာ ည ၆ နာရီအချိန်တွင် သုံးဆယ်မြို့ အာရ်စီ-အမ် ကျောင်းသို့ ရောက်ခဲ့လေသည်။ ထိုကျောင်း၌နေသော ကျွန်ုပ်၏ အစ်မကြီးတစ်ဝမ်းကွဲကို တွေ့လေရာ ကျွန်ုပ် ကျောင်းနေချင်ကြောင်း ကို ၎င်းအား ပြောပြလျှင်ပင် အစ်မကြီးလည်း ကျောင်းအုပ်ဘုန်းကြီး ဖာသာရ်-ပဲလဝါးထံ ကျွန်ုပ်အား အပ်နှံပေးသဖြင့် ထို အာရ်-စီ-အမ်ကျောင်းတွင် နေရတော့လေသည်။ ထိုကျောင်း၌ ကျောင်းသားပေါင်း ၄ဝ မျှရှိ၏။ ထို ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းမျှလည်း ဆင်းရဲသောမိဘမှ ပေါက်ဖွား ခဲ့သော ဆင်းရဲသားတို့ချည်းပင်။ ထို ဆင်းရဲသားတစ်စု ကျွန်ုပ်တို့အား သာသနာ\"ကပင် ကျွေးမွေးကာ ပညာကို သင်ပေးခဲ့ရလေသည်။ ထိုကျောင်းတွင်နေစဉ် သစ်ပင်များကို ရေလောင်းခြင်း၊ သစ်ပင်စိုက်ပျိုးခြင်း စသော အလုပ်တို့ကို ကျောင်းအားချိန်များတွင် နေ့စဉ်ပင် လုပ်ကိုင်ခဲ့ရ လေသည်။ ၎င်း အာရ်-စီ-အမ်ကျောင်းတွင် သုံးနှစ်မျှ ဆင်းရဲငြိုငြင် ..\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566337777813,"sku":"","price":5225.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_949089c7-e4cb-4696-9997-a7b647e71c76.jpg?v=1730208521"},{"product_id":"ပါရဂူ-မြသန်းတင့်","title":"မြသန်းတင့်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e \u003cstrong\u003e[\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e]\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  လူနာဆောင်ထဲ ဝင်မည်ပြုသောအခါ ယခင်က တွေ့ကြုံခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက် နှစ်ခုသုံးခုကို ပြန်လည်သတိရလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ၁၉၅၆ ခုနှစ်ကုန်လောက်က ဖြစ်သည်။ နယူးဒေလီမြို့၌ အာရှ စာရေးဆရာညီလာခံ ကျင်းပပြုလုပ်မည်ဖြစ်၍ ညီလာခံမကျင်းပမီ တစ်လအလိုလောက်တွင် အာရှစာရေးဆရာညီလာခံ အတွင်းရေးမှူး အဖွဲ့ဝင် မြန်မာကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ဒေလီမြို့တွင် သွားရောက်နေထိုင် ရသည်။ ထိုအချိန်ကာလအတွင်း ပန်ဂျပ်ပြည်နယ်မှ စာရေးဆရာအဖွဲ့ က ဖိတ်သောကြောင့် ဒေါက်တာအာနန် အမှူးပြုသော အာရှစာရေး ဆရာ ညီလာခံအတွင်းရေးမှူးအဖွဲ့ ဝင်တချို့ ပန်ဂျပ်ပြည်နယ်သို့ သွား ရောက်ကြရသည်။ အာရှစာရေးဆရာညီလာခံအတွင်းရေးမှူးအဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် မိမိလည်း ထိုခရီးတွင် လိုက်ပါသွားသည်။ ပန်ဂျပ်ပြည်နယ် မြို့တော်ရောက်သွားသောအခါ ဒေါက်တာအာနန်နှင့် ဒေသခံလူများက မိမိတို့ကို အမရိတဆရမြို့တော်ရှိ ကြည့်စရာ၊ ရှုစရာ များကို လိုက်ပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   ဤတွင် အမရိတဆရမြို့ရှိ ဆစ်ခ်လူမျိုးတို့၏နာမည်ကျော် ရွှေ ကျောင်းတော်သို့ ရောက်သွားသည်။ ဆစ်ခ်လူမျိုးတို့သည် စည်းကမ်း အလွန်ကြီးသည်။ ရွှေကျောင်းတော်အတွင်း ဝင်ရောက်ကြသော ဘုရားဖူး များအတွက်လည်း တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းများ ထုတ်ထားသည်။ ဘုရားကျောင်းအတွင်း ဖိနပ်လည်း မစီးရပေ။ ဦးထုပ်လည်း မဆောင်း ရပေ။ ထူးခြားသော စည်းကမ်းချက်တစ်ခုမှာ ဘုရားကျောင်းအတွင်း ဝင်ရောက်ကြသူများသည် ဦးခေါင်းပေါ်တွင် လက်ကိုင်ပဝါတင်ပြီး သွား ကြရသည်။ ဘုရားကျောင်းအတွင်း ဝင်ရောက်သွားကြသော မိမိတို့ လည်း သူတို့၏ စည်းကမ်းချက်အတိုင်း ဦးခေါင်းပေါ်တွင် လက်ကိုင်ပဝါ အုပ်ပြီး သွားကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒုတိယအတွေ့အကြုံမှာလည်း အိန္ဒိယပြည်၌ပင် ဖြစ်သည်။ အိန္ဒိယ ပြည် အာဂရာမြို့၌ ကမ္ဘာကျော် ချစ်ဗိမာန် `တာဂျမဟလ်” ရှိသည်။ “တာဂျမဟလ်” ရောက်သွားစဉ်ကလည်း တာဂျမဟလ်” အဆောက်အအုံအတွင်း ဝင်ရောက်သွားသောအခါ စည်းကမ်းချက်တစ်ခု ကို လိုက်နာရသည်။ မိမိတို့စီးသွားသောဖိနပ်ဖြင့် အဆောက်အအုံအတွင်း ဝင်ခွင့်မပြုပေ။ အသင့်ရှိနေသော မြက်ဖိနပ်ကို မိမိတို့၏ဖိနပ်အပေါ်က ထပ်ပြီးစီးလျက် အဆောက်အအုံအတွင်း ဝင်ရသည်။ ယင်းစည်းကမ်း ချက်ကို မလိုက်နာလျှင် အဆောက်အအုံအတွင်း ၀င်ခွင့်မပြုပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတတိယအတွေ့အကြုံမှာ မြန်မာနိုင်ငံ၌ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ၁၀ နှစ်၊ ၁၅ နှစ်ခန့်က ရတနာသိဂီသတ္တုတွင်း စာပေဟောပြောပွဲရောက်သွားစဉ်က သတ္တုတွင်းအုပ်ချုပ်သူများက မိမိတို့အား သတ္တုတွင်း တူးဖော်ပုံများကို လိုက်ပြကြသည်။ ထိုအချိန်က မိမိတို့လည်း သတ္တုတွင်း အင်ဂျင်နီယာများဆောင်းသော ဦးထုပ်များကို ဆောင်းထားကြရသည်။ ဦးထုပ်ဆောင်းမထားလျှင် သတ္တုတွင်း မကြည့်ရဟူသော စည်းကမ်းချက်တော့ ရှိဟန်မတူပေ။ ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော မိမိတို့သည် သတ္တု တွင်း လေ့လာနေပုံကို ရိုက်ထားသော ဓာတ်ပုံ၌သာ ဟန်တစ်လုံး ပန် တစ်လုံး ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခုလည်း ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီး၏ အသည်းအသန် လူနာဆောင် အတွင်း ဝင်မည်ပြုသောအခါ အပေါက်ဝတွင် မိမိတို့စီးလာသောဖိနပ် ကို ချွတ်ပြီး အသင့်ရှိနေသော ဖိနပ်တစ်ရန်ကို စီးရသည်။ အလွယ် တကူ ဝတ်၍ရသော ဝတ်ရုံအင်္ကျီကိုလည်း မိမိတို့အကျီအပေါ်တွင် ထပ် ပြီးဝတ်ရသည်။ ယင်းစည်းကမ်းချက်များသည် ထိုလူနာဆောင်အတွင်း သွားရောက်ကြသော ဧည့်သည်တိုင်းလိုလို လိုက်နာရသည့် စည်းကမ်း ချက်ဖြစ်ပုံရသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူနာဆောင်အတွင်းရှိ ခုတင်တစ်ခုပေါ်၌ သတိမေ့နေသော မြသန်း တင့်သည် လဲလျောင်းနေရှာသည်။ လူနာဆောင်၏ အပြင်ဘက် ဝရန် တာ၌ သတင်းလာမေးသူ လေးငါးယောက်လောက် မတ်တတ် ရပ်နေကြသည်။ ယင်းလေးငါးယောက်ထဲက ဒေါက်တာဇော်သန်းက မိမိနှင့် ကိုတာကို အခန်းထဲ ဦးဆောင်ခေါ်ငင်သွားသည်။ အခန်းဝ၌ နန်းအိအိဇာနှင့် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်သုံးယောက် ထိုင်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ လူနာခုတင်အနီးကပ်သွားသောအခါ စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ် သတိမေ့ပြီး လဲလျောင်းနေရရှာသော မြသန်းတင့်ကို တွေ့ရသည်။ လူနာ ခုတင်၏ ဘေးနှစ်ဖက်၌ မြသန်းတင့်၏ သမီးအကြီး မဗူးနှင့် အိုင်ရင်း တင်လှတို့ ရှိနေကြသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး မျက်နှာညှိုးနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသတိမေ့ပြီး လဲလျောင်းနေသော မြသန်းတင့်ကို ကြည့်ရင်း အတိတ်က အကြောင်းအရာတစ်ခုဆီ အာရုံရောက်သွားသည်။ လွန်ခဲ့သော ၂၇ နှစ်ခန့်ကလည်း ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီး၏ လူနာဆောင်တစ်ခုထဲ ရောက်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုလိုပင် သတိမေ့လျော့ပြီး လဲလျောင်းနေရရှာသောလူနာတစ်ဦးကို သွားကြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယင်းလူနာမှာ သိန်းဖေမြင့်ဖြစ် သည်။ သိန်းဖေမြင့်နှင့် မြသန်းတင့်သည် နွံထဲကကြာ”ကို တွဲဖက်ရေး သားကြသည်။ ယခုလည်း လူနာခုတင်ပေါ်၌ သတိမရတော့ဘဲ မေ့မြော နေပုံချင်းမှာ တစ်ပုံစံတည်းဖြစ်နေသည်။ နှစ်ယောက်စလုံးပင် ပြန်မထ သော အိပ်ခြင်းမျိုးဖြင့် အိပ်နေပုံမှာလည်း တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့သမီး မဗူးနှင့် သူနာပြုတချို့အား လူနာအကြောင်း မေးမြန်း စုံစမ်းပြီး လူနာအဆောင်အခန်းထဲက ပြန်ထွက်လာကြသည်။ လူနာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆောင်အခန်းထဲ ဝင်ရောက်သွားစဉ်က စိတ်တထင့်ထင့်ဖြင့် ဝင်ရောက် သွားခဲ့သည်။ အခန်းထဲက ပြန်ထွက်လာသောအခါ စိတ်ဇဝေဇဝါ ဖြစ် မနေတော့ပေ။ မြသန်းတင့်နှင့် နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့ရတော့မည်မဟုတ် ဟူသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့်သာ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခန်းအပြင်ဘက် ဝရန်တာရောက်လာသောအခါ ၀ရန်တာတွင် မတ်တတ်ရပ်စောင့်နေကြသော စာရေးဆရာတချို့နှင့်ရပ်ပြီး စကား အနည်းငယ်ပြောသည်။ အားလုံး၏မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ် အယောင် ဆိတ်သုဉ်းနေသည်ကိုသာ တွေ့မြင်ရသည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်များထဲ က မြသန်းတင့်နှင့် နံနက်တိုင်း လမ်းလျှောက်ဖက်ဖြစ်သော ယမန်နေ့ ကပင် မြသန်းတင့်နှင့် ကျိုက်ထီးရိုး အတူတက်သော မြသန်းတင့်၏ မိတ်ဆွေတစ်ဦးက မြသန်းတင့်အကြောင်းကို ပြောရင်း “ကျွန်တော်တို့ ကျိုက်ထီးရိုးအပေါ် ရောက်အောင် ခြေကျင်တက်ကြတယ်၊ စိုင်တမော့ တက်တော့ မြသန်းတင့်က မောတယ်လို့ ပြောတယ်”ဟု ပြောကြောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြောပြသည်။ သူပြောသောစကားကို ကြားရသောအခါ မိမိ၏စိတ်နှလုံး ထဲသို့ သို့လောသို့လော ဖြစ်နေသော ပြဿနာတစ်ခု ရှင်းသလိုလို ဖြစ် သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြသန်းတင့်၏အခြေအနေမှာ ယနေ့နက်ဖြန် သူ့မိသားစုကိုလည်းကောင်း၊ သူ့အသိုက်အဝန်းကိုလည်းကောင်း၊ မြန်မာစာပေလောကကို လည်းကောင်း စွန့်ခွာပြီး ထာဝရခရီးထွက်သွားတော့မည်။ မြသန်းတင့် ၏အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ အမျိုးမျိုးပြောနေကြသည်။ ယခုအခြေ အနေအထိ မြသန်းတင့်ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ မည်သည့်အကြောင်း ကြောင့်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနံနက်စောစော အိမ်အပေါ်ထပ်လှေကားထိပ်မှ လိမ့်ကျပြီး ဦးခေါင်းတွင် ဒဏ်ရာရလျက် မေ့သွားသည်မှာ သတိပြန်မရတော့ပေ။ အချို့က ဦးနှောက်သွေးကြောပြတ်ပြီး လှေကားထိပ်က လိမ့်ကျသွားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ အချို့က အခြားအကြောင်းတစ်ကြောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင့်ဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်ချက်ပေးကြသည်။ မိမိတွေးမိသောအကြောင်း က တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ မြသန်းတင့်တွင် ဆီးချိုလည်း မရှိ၊ သွေးတိုးလည်း မရှိ၊ နှလုံးရောဂါလည်းမရှိ။ ထို့ကြောင့် ရုတ်တရက် လေဖြတ်၍ဖြစ်စေ၊ နှလုံးသွေးကြောပြတ်၍ဖြစ်စေ လှေကားထိပ်မှ လိမ့်ကျခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင် သည့်အလားအလာမရှိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြသန်းတင့် ယခုကဲ့သို့ပြန်မထသော အိပ်ခြင်းမျိုးဖြင့် အိပ်နေရသည့် အခြေအနေရောက်ရခြင်း၏ အနီးကပ်အကြောင်းမှာ သူ၏ကျန်းမာရေး မာန်ကြောင့်ဟု ပြောချင်သည်။ လူတို့တွင် အလှမာန်ရှိသည်။ ဓနမာန် ရှိသည်။ အာဏာမာန်ရှိသည်။ ပညာမာန်ရှိသည်။ ယင်းမာန်မာနများမှ တစ်ပါး တချို့လူများတွင် လူတွေ သတိမပြုမိသည့် မာန်တစ်မျိုးရှိသေး သည်။ “အာရောဂျမဒ” (Health Infatuation) ခေါ် ယင်းမာနသည် အခြားမာန်မာနတရားများကဲ့သို့ပင် လူတို့ကို ထိခိုက်နစ်နာမှုဖြစ်စေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြသန်းတင့် ကျိုက်ထီးရိုးမသွားခင် တစ်နေ့က ညချမ်းအချိန် သူနှင့် ကျွန်တော် ရှမ်းကန်ဟိုတယ် (၃) တွင် ဆုံကြသည်။ မန္တလေး နဂါးစာပေမှ ဦးထွန်းဦး၏ညီ ကိုထွန်းရွှေသည် ရန်ကုန်လာလျှင်မြသန်းတင့်နှင့် ကျွန်တော့်ကို ဧည့်ခံကျွေးမွေးလေ့ရှိသည်။ ကိုထွန်းရွှေ ကျွေးမွေးဧည့်ခံ သော ဝိုင်းများတွင် တစ်ခါတစ်ရံ ဦးအောင်သင်းလည်း ပါသည်။ ထိုနေ့ ကဝိုင်း၌မူ ဦးအောင်သင်း ခရီးလွန်နေ၍ပါမလာ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်းသာ ကိုထွန်းရွှေ၏ဧည့်သည်များ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညနေချမ်းအချိန်ဖြစ်သည်။ ဆောင်းဝင်စပြုနေပြီဖြစ်သော်လည်း အိုက်စပ်စပ်ဖြစ်နေ၍ ရှမ်းကန်အဆောက်အအုံထဲတွင် ဝိုင်းမလုပ်ဘဲ အဆောက်အအုံရှေ့မျက်နှာစာ မြက်ခင်းပြင်တွင် ဝိုင်းဖွဲ့ နေကြသည်။ မြသန်းတင့်နှင့် သူ၏လမ်းလျှောက်အဖွဲ့ သည် နောက်တစ်နေ့ နံနက် စောစောတွင်ထပြီး ကျိုက်ထီးရိုး သွားကြတော့မည်။ ထို့ကြောင့် ထိုနေ့ ဝိုင်း၏ အနီးကပ်ဆွေးနွေးစရာအကြောင်းအရာမှာ '\u003cspan\u003eမြသန်းတင့်နှင့် သူ့ လမ်းလျှောက်အဖွဲ့၏ ကျိုက်ထီးရိုးခရီး” ဖြစ်နေသည်။ ထိုနေ့က မြသန်း တင့်သည် ဝီစကီတစ်ခွက်နှစ်ခွက် ဝင်ရုံရှိသေး ယခင်အကြိမ်များကထက် မြူးကြွနေသည်။ အာဝဇ္ဇန်းရွှင်နေသည်။ နောက်တစ်နေ့ ကျိုက်ထီးရိုး သွားမည်ဖြစ်၍ မြူးကြွနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကျိုက်ထီးရိုးခရီးအကြောင်း ကို ပြောနေရသည်ဖြစ်၍ အာဝဇ္ဇန်းရွှင်နေခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော် နက်ဖြန်နံနက် ကျိုက်ထီးရိုးသွားမယ်၊ ကျွန်တော်နဲ့ လမ်းလျှောက်ဖက် သူငယ်ချင်းတွေပါမယ်။ ကျိုက်ထီးရိုးဘုရားပေါ်မှာ ကျိုက်ထိုဟိုတယ်ရှိတယ်၊ ကျိုက်ထိုဟိုတယ်ကို ဖုန်းနဲ့ဘုတ်ကင်လုပ် ထားပြီးပြီ၊ ကျိုက်ထီးရိုးဘုရားကို ခြေကျင်အတက်အဆင်းလုပ်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစိတ်ပါလက်ပါပြောနေသော သူ့စကားကို နားထောင်ရင်း ကျွန်တော် သူ့အကြောင်း တွေးနေမိသည်။ မြသန်းတင့်သည် အောင်မြင်ကျော်ကြား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော စာရေးဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း ပညာမာန်၊ စာရေးဆရာ မာန်မရှိပေ။ သူ့လောက် အောင်မြင်မှုမရှိသော်လည်း၊ သူ့တစ်ဝက်လောက်ပင် အောင်မြင်မှုမရှိသော်လည်း လက်မထောင်နေကြသော စာရေးဆရာ တချို့ရှိသည်။ ယင်းစာရေးဆရာအချို့သည် ပညာမာန်၊ စာရေးဆရာမာန် ကင်းသော မြသန်းတင့်၏ နောက်ခံကားချပ်များ ဖြစ်နေကြသည်။ မြသန်းတင့်သည် ကိုယ်ပိုင်တိုက်ကြီးနှင့်နေရသော ရှားရှားပါးပါး စာရေး ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း ဓနကိုအကြောင်းပြု၍၊ ဥစ္စာကို အကြောင်းပြု၍ ဘဝင်မြင့်နေသူတစ်ယောက်လည်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လည်း သူ့ဘဝကို အကဲခတ်ကြည့်သောအခါ သာမန်လူများ အကဲမခတ် နိုင်သည့်မာန်တစ်မျိုးရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ယင်းမာန်မှာ ကျန်းမာရေး မာန်ဖြစ်သည်။ ဒီဃနိကာယ်တွင် အာရောဂျမဒ (ကျန်းမာမာန်)၊ ယောဗ္ဗနမဒ (အရွယ်မာန်)၊ ဇာတိမဒ (အမျိုး ဇာတိမာန်) ဟူ၍ မာန်သုံးမျိုးရှိကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြသန်းတင့်၏ဘဝတွင် ကျန်းမာမာန် တွယ်ကပ်နေသည်ကို မဆွကပင် သိလာခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်ကို ဒေါင်ဒေါင်မြည် ကျန်းမာသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း အလုပ်ဖြင့်လည်း ပြသည်။ စကားဖြင့်လည်း ပြသည်။ ပုလင်းကွဲနှင့်တူသော မျက်မှန်ထူထူကြီးကို တပ်ထားရလောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောင် မျက်စိအားနည်းသော်လည်း ပကတိမျက်စိမြင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ သွားလာလှုပ်ရှားနေသည်။ အဖော်မပါဘဲ တစ်ယောက်တည်း မြို့ထဲ ထွက်သည်။ ဘတ်စ်ကားစီးသည်။ ကားများ ဥဒဟိုပြေးသွားနေသော လမ်းကို ဖြတ်ကူးသည်။ သူ၏အပြုအမူကိုကြည့်လျှင် မျက်စိအကောင်း ပကတိရှိသူတစ်ယောက်လို ထင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ရာတွင် အမှန်က သူ၏မျက်စိအမြင်အားသည် တစ်လံနှစ်လံ လောက်အကျော်တွင် လူရုပ်သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရတော့ပေ။ သူ၏မျက်စိကို ကုမည့် မျက်စိကုဆရာဝန်က သူ့မျက်စိကိုစမ်းသပ်ကြည့်သောအခါ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ ထိုမျှလောက် မျက်စိအမြင်အားနည်းသူတစ်ယောက်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566393614485,"sku":"","price":5700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2c1cbbaf-d94d-4779-8d2c-e2b2ba5abe38.jpg?v=1730209420"},{"product_id":"နန်းညွန့်ဆွေ-မြန်မာဂီတပညာရှင်များ","title":"မြန်မာဂီတပညာရှင်များ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eမထင်မရှား ဂီတစာဆိုများ\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e(ကုန်းဘောင်ခေတ် )\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003eကုန်းဘောင်ခေတ်သည် မြန်မာစာပေဂီတသဘင်စသည့် အနုပညာများ အဘက်ဘက်မှ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ခဲ့သည့် ခေတ်ဖြစ်သည်။ တိုင်းတစ်ပါးမှ ရာမဇာတ်၊ အီနောင်ဇာတ်တို့ကို မြန်မာပြန်ဆိုခဲ့ရာ မြန်မာ့နည်းမြန်မာ့ဟန်နှင့် မြန်မာဆန်အောင် ပြုလုပ်ဖန်တီးထားသဖြင့် မြန်မာရာမ၊ မြန်မာအီနောင်ဖြစ်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရှေးအခေါ် ယိုးဒယား၊ ယခုအခေါ်ထိုင်းလင်းနိုင်ငံ၌ ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်များကို ဧည့်ခံဖျော်ဖြေနေသည့် ရာမဇာတ်ကိုပင်ကြည့်ပါ။ ဇာတ်လမ်းပေါ်လွင်ရုံသာရှိ၍ သူ့ပျောင်း နဲ့ နှောင်းမှု၊ ဇာတ်ကောင်စရိုက်အရ မာန်ပါမှု၊ အနုပညာမြောက်မှုမှာ မြန်မာ ရာမကို မမီချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဆိုပါဇာတ်များကို တင်ဆက်ကပြသဖြင့် စာပေတိုးတက်လာသည်။ ဂီတ ပညာ တိုးတက်လာသည်။ ညောင်ရမ်းခေတ်ခေါ် ဒုတိယအင်းဝခေတ် ဝန်ကြီး ပဒေသ ရာဇာတို့ခေတ်ကထက် တိုးတက်လာသည်။ စာအဆန်း အသံဆန်းတွေ ပေါ်လာသည်။ ဝန်ကြီးပဒေသရာဇာတို့ခေတ်တွင် သံရိုးနယ်ထဲတွင်သာ သီဆိုတီးမှုတ်ခဲ့ရာမှ ကုန်းဘောင် ခေတ်တွင် သံဆန်းတွေပေါ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အများသိကြသည့်အတိုင်း ကုန်းဘောင်ခေတ်တွင် အထင်ရှားဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ် ကြီးမှာ မြဝတီမင်းကြီးဦးစဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးထဲက အနောက်နန်းမမြကလေး ဖြစ်သည်။ သီချင်းရေးတတ်သူတွေလည်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဂီတစာဆိုများ ပေါ် ထွက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤတွင် ရတု၊ တေးထပ်၊ လေးချိုး၊ ဒွေးချိုး၊ အိုင်ချင်း စသည့် ကဗျာရေးတတ် သူများကို ထည့်မတွက်ပါ။ တီးလုံးတီးကွက်စည်းချက် ဝါးချက်နှင့် သီချင်းဖွဲ့ ဆိုတတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568766214293,"sku":"","price":17100.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d9536ee1-775d-4130-9f66-42f22c85fd20.jpg?v=1730211273"},{"product_id":"ဓမ္မဃောသကဦးမောင်မောင်-မြန်မာ့စီးပွါးရေးပုဂ္ဂုလ်ကျော်တစ်ဆယ့်နှစ်ဦး","title":"မြန်မာ့စီးပွါးရေးပုဂ္ဂုလ်ကျော်တစ်ဆယ့်နှစ်ဦး","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eဓမ္မဃောသက ဦးမောင်မောင်၏\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမိတ်ဆက်လွှာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          စာရေးသူသည် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်မဖြစ်မီနှင့် စစ် ပြီးကာလတွင် မြန်မာတိုင်းရင်းသား ကုန်သည်ကြီး များနှင့် စာတွေ့၊ ကိုယ်တွေ့ အတော်များများ တွေ့ ကြုံဆက်ဆံဖူး၏။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီး၏ လုပ်ရည်ကိုင် ရည်တို့ကိုလည်း တိုတိုကျဉ်းကျဉ်း ဖော်ပြရေးသား ရန် ဆန္ဒဖြစ်ပေါ်သော်လည်း ခိုင်လုံသော မှတ်တမ်း မှတ်ရာ မရှိသည်ကများသဖြင့် အခက်အခဲနှင့် တွေ့ရ သည်။ ဇွဲကောင်းကောင်းနှင့် ကြိုးစားရှာဖွေ စုံစမ်းမှုကြောင့် အကြောင်းအရာတစ်ပုဒ်ဖြစ်အောင် ရေးသား တင်ပြနိုင်ခဲ့သည်။ စီးပွားရေးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအကြောင်း ကို ဖော်ပြရာ၌ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၁) မြန်မာတိုင်းရင်းသားဖြစ်ရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၂) ဗုဒ္ဓဘာသာကို ကြည်ညိုအားပေးသူဖြစ်ရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၃) တရားတော်အရ အကုသိုလ်ကင်း၍သမာအာဇီဝလုပ်ငန်း ဖြစ်ရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၄) အမျိုးသားစိတ်ရှိရမည်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\" မူ \" လေးချက်ကို ချမှတ်၍ ရေးသည်။ စာရေးသူ၏ အဓိကရည်မှန်းချက်မှာ မဝေး လွန်းသော အတိတ်ကာလ၌ ရှိခဲ့ဖူးသော မြန်မာ့ စီးပွားရေး လူရည်ချွန်ကြီးများအကြောင်းကို နှောင်း ခေတ်လူငယ်များ သိတန်သလောက် သိရှိနိုင်ကြပါ စေ။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ၏ ထူးခြားလုပ်ကိုင်ဆောင် ရွက်မှုများကို အတုယူအားထုတ်နိုင်ကြပါစေဟူသောကောင်းမြတ်သောစေတနာဖြင့် ရေးသားတင်ပြရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ အချက်အလက် ကူညီရှာဖွေပေးကြသော ပုဂ္ဂိုလ်အပေါင်းတို့အား လေးစားစွာဖြင့် ကျေး ဇူးဥပကာရ တင်ရှိပါကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျမ်းမာချမ်းသာတော်မူကြပါစေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဓမ္မဃောသက ဦးမောင်မောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉-၃-၉၁\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e“ကံ၊ ဉာဏ်၊ ဝီရိယတွင်မဟုတ်ဘူး။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကာလသမ္ပတ္တိ၊ ပယောဂသမ္ပတ္တိ၊ ဉာဏသမ္ပတ္တိနှင့် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပြည့်စုံဖို့လည်း လိုသေးတယ်။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဆာဘိုးသာဟာ ကောင်းသောအခါကာလနှင့် ကြုံကြိုက်တယ်။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကောင်းသောလုံ့လဝီရိယနှင့် ပြည့်စုံတယ်။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအမြော်အမြင် ဉာဏ်ပညာ ဗဟုသုတလည်းရှိတယ်။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအဲဒီအင်္ဂါသုံးရပ်နဲ့ ညီညွတ်လို့ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအဘက်ဘက်မှာ ထိပ်တန်းက ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တယ်လို့\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမှတ်ရမယ်\"\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဆာဘွဲ့ရ မြန်မာပွဲစားကြီး ဦးဘိုးသာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်သိချင်တာက ဆာဘိုးသာရဲ့ အကြောင်းပါပဲ။ ဟိုခေတ် ဟိုအခါတုန်းက မြန်မာ့စီးပွားရေးလောကမှာ ဆာဘိုးသာဟာ ရှေ့တန်း က ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးပဲလို့ ဆိုကြတယ် ဦးရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်တာပေါ့ကွာ။ သူ့အကြောင်း မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်းနဲ့ မိုးမြင့် မောင်ရေးတဲ့ ထူးဆန်းထွေလာ ပြည်မြန်မာဆိုတဲ့စာအုပ်မှာ အသင့် အတင့်လောက်ပါတယ်။ အမှန်တော့ ဆာဘိုးသာအတ္ထုပ္ပတ္တိ” ဆိုပြီး ထူးချွန်တဲ့ မြန်မာကုန်သည်ကြီးတစ်ယောက်အကြောင်း စာတစ်အုပ် ရေး သားပြုစုဖို့တောင် ကောင်းပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်တို့လူငယ်တွေ အတုခိုး၊ နည်းယူဖွယ်ရာ အကြောင်း အရာကလေးများရှိလျှင် ပြောပြပါလားခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အကျဉ်းလောက်ပေါ့ကွာ။ ဦးဘိုးသာဟာ ဟံသာဝတီခရိုင် (ရန် ကုန်တိုင်း) သန်လျင်မြို့နယ်၊ ပဲခူးမြစ်ကမ်းမှာရှိတဲ့ ဖားကူးကျေးရွာက မထင်ရှားတဲ့ ကျေးတောသားကလေးတစ်ယောက်ပဲ။ ဦးညွန့်-ဒေါ်ဒွေး တို့ရဲ့ သားသမီးခြောက်ယောက်အနက် သားအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး ၁၂၁၉ ခုနှစ် တန်ခူးလ (ခရစ် ၁၈၅၇) တွင် ဖွားမြင်တယ်။ ငယ်စဉ်က ရွာဦးဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ လောကီလောကုတ္တရာ အခြေခံပညာများကို သင်ယူခဲ့တယ်။ အသက် ၂၀ အရွယ်မှာ မိဘရဲ့ လယ်ယာနဲ့ ဆန်စပါးလုပ်ငန်းမှာ ပါဝင် ကူညီလုပ်ကိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီလို ဦးဘိုးသာရဲ့ဘဝကို စခဲ့ရတယ်ပေါ့ကွယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟံသာဝတီခရိုင်ဆိုတာ အကြမ်းအားဖြင့် သန်လျင်၊ ကျောက် တန်း၊ ခရမ်း၊ သုံးခွ၊ ကွမ်းခြံကုန်း၊ တွံတေး၊ ပဲခူးခရိုင် အရှေ့ဘက် ပင် လယ်စပ်အထိ ကျယ်ပြန့်တဲ့ လယ်ကွင်းပြင်ဒေသကြီးဖြစ်မှာပေါ့ ဦးရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်ပါတယ်။ ဧရာဝတီမြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသပြီးလျှင် ပဲခူး၊ ဟံ သာဝတီမယ်ဟာ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ စပါးအထွက်အကောင်းဆုံး စပါးကျီကြီး ပေါ့။ အဲဒီနယ်မှာ လယ်ဧက ထောင်နဲ့ချီပြီးပိုင်ဆိုင်တဲ့ မြန်မာလယ်ပိုင်ရှင် မြေပိုင်ရှင် သူဌေးကြီးတွေ အများကြီးရှိတယ်။ အဲဒီလို ဆန်စပါးကိုမှီပြီး ကြီးပွားကြွယ်ဝနေတဲ့ဒေသမှာ ဦးဘိုးသာဟာ အသက် ၂၀ ကျော်အရွယ် မှာ တောရွာက စပါးပွဲစားကလေးအဖြစ်နဲ့ သူ့ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို စတင် ထူထောင်ခဲ့တာပါပဲ။ နောက်တော့ စပါးမှာ ဘုရင် (Paddy King, Paddy Magnate) \u003cspan\u003eတစ်ဆူ ဖြစ်လာတော့ တာပဲ \"\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “\u003cspan\u003eစပါးအရောင်းအဝယ်ကောင်းတဲ့ အချိန်ကာလကလည်း မှန် တယ်၊ နေရာဒေသကလည်းမှန်တယ်၊ အဲဒီလို ကာလဒေသမှန်တဲ့အခါ မှာ သူ့ရဲ့ စပါးပွဲစားလုပ်ငန်းကို စခဲ့တယ်ဆိုပါတော့ ဦးရယ်” ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မှန်တယ်။ အီဂျစ်မှာ စူးအက်တူးမြောင်းကြီး ဖောက်လုပ်ပြီးစီး သွားတော့ (၁၈၅၉-၆၉) တို့ နိုင်ငံရဲ့ ဆန်စပါး၊ ကျွန်းသစ်အရောင်း အဝယ်လုပ်ငန်းဟာ အနောက်နိုင်ငံတွေနဲ့ အထူးပဲ တိုးတက်ကျယ်ပြန့် လာတယ်။ အဲဒီတော့ ဦးဘိုးသာဟာ ဆန်စပါးလုပ်ငန်းမှာ ထင်ရှားတဲ့ စတီးဘုရားသား၊ ဘလုပ်ဘရားသား၊ ဖယ်ယာဝယ်သာရစ်ချဒ်ကုမ္ပဏီ၊ အေဘီစီကုမ္ပဏီ အစရှိတဲ့ အနောက်နိုင်ငံကုမ္ပဏီကြီးများရဲ့ စပါးအဝယ် တော်ပွဲစားကြီးများ ဖြစ်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ လက်အောက်မှာ အဝယ်တော်ပွဲစားငယ်ကလေးတွေ ရှိသေးတယ်။ နယ်တွေမှာလိုက်ပြီး စပါးဝယ်ရ တယ်၊ သိမ်းရတယ်။ နောက်ပြီး ဦးဘိုးသာဆီမှာ အပ်ရတယ်။ ဦးဘိုးသာ က တစ်ဖန် ကုမ္ပဏီကြီးများထဲမှာ သွင်းရတယ်။ ကုမ္ပဏီကြီးများက လည်း အများအားဖြင့် ဦးဘိုးသာကိုပဲ စပါးဝယ်ဖို့ တာဝန်ပေးအပ်ကြ တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဦးဘိုးသာက အင်္ဂလိပ်လို ပြောတတ်ရေးတတ်သလား ဦးရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟိုခေတ်က မက်ထရစ်တို့၊ ကောလိပ်တို့ဆိုတာ ဦးဘိုးသာနဲ့ မနီးစပ်ခဲ့ပါဘူး။ အေဘီစီလောက်တော့ နားလည်ဟန်တူပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အနောက်နိုင်ငံကုမ္ပဏီကြီးတွေနဲ့ ဆက်သွယ်ပြီး အောင်မြင်မှုရတဲ့ အရည်အချင်းဟာ ဦးဘိုးသာမှာ ထူးထူးခြားခြားရှိခဲ့တယ်။ အင်္ဂလိပ်စာ ရေးတတ်ပြောတတ်ဖို့ ခေတ်ပညာတတ်ထားဖို့ဆိုတာတွေက အဓိကလို အပ်ချက်မဟုတ်ပါဘူး။ ဉာဏ်ရည်သာဖို့၊ ဝီရိယရှိဖို့နဲ့ အကျင့်စာရိတ္တ ကောင်းပြီး သမာဓိရှိဖို့က စီးပွားရေးလောကမှာ အောင်မြင်ကြောင်း သော့ချက်တွေပေါ့ကွယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မှန်ပါတယ်ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်းမှာ ဒီလိုတွေ့ရတယ်။ ဦးဘိုးသာသည် ဗြိတိသျှ ခေတ်၊ မြန်မာ့စီးပွားရေးလောကတွင် ထွန်းပေါက်ကျော်ကြားလှသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သည်။ ဉာဏ်ပညာ ဖြင့်ပြည့်စုံသည်။ စီးပွားရေးလာဘ်မြင်တတ်သည် စသည်ဖြင့် လုပ်ရည် ကိုင်ရည်တို့ကြောင့် မြန်မာ့စီးပွားရေးလောကတွင် ခေါင်းဆောင်ကြီး တစ်ဦးဖြစ်လာသည်။ စပါးလုပ်ငန်းတွင် မြန်မာလူမျိုးထဲမှ အကျွမ်းကျင် ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုကြသည်လို့ ဖော်ပြထားတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “စံပြုထိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပဲလို့ ဆိုရမှာပါပဲ” “ဦးဘိုးသာတို့ခေတ်က စပါးတင်းတစ်ရာမှ ပွဲခက ငွေနှစ်ကျပ်လောက်ပဲရတယ်လို့ဆိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝယ်ရတဲ့ စပါးတင်းက တင်း ပေါင်း ထောင်နဲ့သောင်းနဲ့ချီပြီးဝယ်ရတော့ ဦးဘိုးသာရဲ့ ဝင်ငွေဟာလည်း (ဟိုခေတ်က တန်ဖိုး) ထောင်နဲ့သောင်းနဲ့ချီပြီး ရှိနေမှာပါပဲ။ အဲဒီလို ဆန်စပါးလုပ်ငန်းမှာ တိုးတက်ကျယ်ပြန့်လာတဲ့အလျောက် လူမျိုးခြားတွေ ဥပမာ-တရုတ်၊ ကုလားကုန်သည်များနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်အောင်ဆိုပြီး ဦးဘိုးသာနဲ့ အပေါင်းပါတစ်စုက ရန်ကုန်မြို့မှာ ပွဲစားအသင်းတစ်သင်းထောင်ကြတယ်။ အမည်ကတော့ (မြမ္မာ စပါးပွဲစားကြီးအသင်း Burmese Paddy Broker Society). \u003cspan\u003e69:200\u003c\/span\u003esqe. \u003cspan\u003e69:003:09081 အပေါ်က ကနေတဲ့ ဒေါင်းရုပ်၊ အလယ်က စပါးသယ်တဲ့ လောင်းလှေ ကြီးပုံ ဒါကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အင်မတန် မြန်မာဆန်ခြင်း ဝံသာနုစိတ် ဓာတ်ဟာ ပေါ်လွင်ထင်ရှားနေတယ်ကွယ့်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်ပါတယ်ခင်ဗျား။ ဗြိတိသျှခေတ်က ကုန်သည်ကြီးများအသင်း ဆိုတာ ရှိခဲ့ပါတယ်။ အင်္ဂလိပ်နဲ့ကုလား ကုန်သည်ကြီးတွေကပဲ ချုပ်ကိုင် ထားတယ်။ မြန်မာတွေ နေရာမရခဲ့ပါဘူး။ ယခု လွတ်လပ်ရေးခေတ်မှာတော့ ဗိုလ်ဆွန်ပက်လမ်းမှာ မြန်မာကုန်သည်ကြီးများနဲ့ စက်မှုလက်မှု လုပ်ငန်းရှင်များအသင်းဆိုပြီး ဖွင့်ထားပါတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဦးဘိုးသာတို့ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာလောက်ကပ် ကုန်သည် လောကမှာ ခေတ်မီနေတယ်၊ တိုးတက်နေတယ်ဆိုတာ ထင်ရှားတယ်။ တို့ခေတ်လူငယ်တွေလည်း စီးပွားရေးလောကမှာ စိတ်ဝင်စားကြဖို့၊ တိုး တက်အောင်ကြိုးစားကြဖို့ လိုလိမ့်မယ်ထင်တယ်။ နောက်ပြီး ဦးဘိုးသာ ဟာ ဘုန်းကြီးကျောင်းထွက်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သာသနာရေး၊ ဘာသာ ရေးနဲ့ လူမှုရေးကိစ္စတွေမှာ ရှေ့တန်းကနေပြီး ကြိုးစားဆောင်ရွက်တတ် တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျောင်းကန်ဇရပ်တန်ဆောင်းကြီးတွေ၊ ဘုရားဆင်းတုတော်၊စေတီတော်တွေ၊ အင်းစိန်က ပြည်သူ့ဆေးရုံတွေ စတဲ့ ဦးဘိုးသာရဲ့ ကောင်းမှုတွေဟာ အတော်များတယ် ဦးရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူမှုရေးအနေနဲ့လည်း ဘုရင်ခံရဲ့ အတိုင်ပင်ခံလူကြီး၊ ရွှေတိဂုံဂေါ ပကအဖွဲ့ဝင်လူကြီး၊ အခြားထင်ရှားပြီး အရေးပါတဲ့ အသင်းအဖွဲ့တွေမှာ လည်း ငွေရောလူရောပါဝင်ပြီး ဆောင်ရွက်လေ့ရှိတယ်။ ထူးခြားချက် တစ်ခုက အလှူဒါနနဲ့စပ်လာလျှင် ဘယ်အခါမှ မငြင်းတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်၊ ငွေကြေး အကူအညီဖြစ်စေ၊ အကြံဉာဏ်အလုပ်အကိုင်အကူအညီဖြစ်စေ၊ တစ်ဦး တစ်ယောက်က တောင်းခံလာလျှင်လည်း ဘယ်အခါမှ နှောင့်နှေးငြင်း ပယ်လေ့မရှိဘူးလို့ဆိုတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စိတ်သဘောထားကြီးမားပြီး သဒ္ဓါတရားကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ပဲလို့ ဆိုရမှာပေါ့ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေး... အဲဒီလို စေတနာကောင်းတဲ့အတွက် ပွဲစားကြီးဦးဘိုးသာ (နောင်အခါ ဆာဘိုးသာ)ဟာ ဗြိတိသျှအစိုးရက ၁၉၁၇ ခုနှစ်က ကေအိုင် အိပ်ချ်ဘွဲ့၊ ၁၉၁၉ ခုနှစ်က အိုဘီအီးဘွဲ့၊ ၁၉၂၃ ခုနှစ်က စီအိုင်အီးဘွဲ့၊ ၁၉၂၇ ခုနှစ်က အမြင့်ဆုံး ဆာ(မေ)ဘွဲ့ စတဲ့ ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးတွေ ချီးမြှင့် ခြင်းခံရတယ်။ ဟိုခေတ်အခါက အစိုးရဝန်ထမ်းမဟုတ်တဲ့ မြန်မာကုန် သည်တစ်ဦးက ဒီလို ဘွဲ့တံဆိပ်ဂုဏ်ထူးတွေရတယ်ဆိုတာ ဖြစ်တောင့် ဖြစ်ခဲကိစ္စပဲ။ ဟံသာဝတီခရိုင်၊ သန်လျင်မြို့နယ်၊ ဖားကူးကျေးရွာက ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာသာ ပညာသင်ယူလာရတဲ့ အညတရ တောပွဲစား ကလေး မောင်ဘိုသာဟာ ဗြိတိသျှလက်ထက်မှာ ကြွယ်ဝချမ်းသာပြီး တိုင်းပြည်မှာ ထင်ရှားတဲ့ ကုန်သည်ကြီး(ဆာ)ဘွဲ့ရ ဦးဘိုးသာဖြစ်လာတဲ့ အတွက် ချီးကျူးစရာ၊ အံ့သြစရာ မကောင်းဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဆာဘိုးသာရဲ့ အတိတ်ဘဝက ဘုန်းကံပါရမီလို့ ဆိုရမှာပေါ့ ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီလိုမယူဆရဘူး မောင်ရင်ရဲ့ ။ ဘုရားက ကံ၊ ဉာဏ်၊ ဝီရိယရယ် လို့ သုံးပါးဟောထားတယ်။ ကံဆိုတာမှာလည်း ရှေးအတိတ်ဘဝကကံ ကိုသာ ပြောလို့မဖြစ်ဘူး။ ယခုမျက်မှောက်ဘဝ ပစ္စုပ္ပန်ကံကလည်း ရှိရဦးမယ်။ ကံဟူသည် အလုပ်လို့ ဆိုထားတယ်မဟုတ်လား။ ပစ္စုပ္ပန်ကံ၊ ပစ္စုပ္ပန်အလုပ်ကို ကောင်းသောဉာဏ်၊ ကောင်းသောဝီရိယနဲ့ လုပ်ကိုင်ဖို့ လိုတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သဘောပေါက်ပါတယ်ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကံ၊ ဉာဏ်၊ ဝီရိယတွင်မဟုတ်ဘူး။ ကာလသမ္ပတ္တိ၊ ပယောဂ သမ္ပတ္တိ၊ ဉာဏသမ္ပတ္တိနှင့် ပြည့်စုံဖို့လည်း လိုသေးတယ်။ စောစောကပြော ခဲ့တဲ့အတိုင်း ဆာဘိုးသာဟာ ကောင်းသောအခါကာလနှင့် ကြုံကြိုက် တယ်။ ကောင်းသောလုံ့လဝီရိယနှင့် ပြည့်စုံတယ်။ အမြော်အမြင် ဉာဏ် ပညာဗဟုသုတလည်းရှိတယ်။ အဲဒီအင်္ဂါသုံးရပ်နဲ့ ညီညွတ်လို့ အဘက် ဘက်မှာ ထိပ်တန်းက ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ မှတ်ရမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်ပါတယ်။ တကယ်အားကျအတုယူဖို့ကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဆာဘိုးသာဟာ ၁၉၃၃ ခုနှစ် သြဂုတ်လ ၂၆ ရက်၊ အသက် ၆၇ နှစ်အရွယ်မှာ အနိစ္စရောက်တယ်။ မြန်မာနိုင်ငံ စီးပွားရေးကဏ္ဍမှာ ဆာဘိုးသာကဲ့သို့သော သားကောင်းရတနာများ ပေါ်ထွန်းနိုင်ကြပါစေ လို့ ဆုတောင်းမှာပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤဆောင်းပါးအတွက် အကူအညီပေးကြသော ဆာဘိုးသာ၏ သားအငယ် ဦးညွန့်သာ (၇၁) နှစ်နှင့် ဂန္ဓမာလာမုန့်တိုက် ဦးအောင်သာ ကျော်တို့ မကြာမီက ကွယ်လွန်သွားကြခြင်းအတွက် ဝမ်းနည်းပါ ကြောင်း။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568891748501,"sku":"","price":5700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a6ee8644-7d5c-491c-af9d-df7a50580d88.jpg?v=1730211953"},{"product_id":"ဒဂုန်ခင်ခင်လေး-ကမ္ဘာ့ရန်သူ","title":"ကမ္ဘာ့ရန်သူ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e(၁၉၄ဝ ခု၊ မတ်) \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအုပ်ရေ ၁ဝဝဝဝဝ၊ တန်ဖိုး - ၆ - ပဲ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာမကြီး ဒဂုန်ခင်ခင်လေးက ဂျာမနီပြည် နာဇီတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အင်္ဂလိပ်ဘာသာနဲ့ ရေးသားထားတဲ့ စာအုပ်တွေ ဖတ်ကာ ဇာတ်လမ်းဆင်ရေးသားတဲ့ စာအုပ်ဖြစ်ပါတယ်။ စာ အုပ်ကို စာရေးသူ ရည်ရွယ်ချက် ၂ ခု ထားရှိထားပါသတဲ့..။ ပထမအချက်က နာဇီဝါဒ လွှမ်းမိုးစဉ်ကစပြီး ဂျာမနီပြည်မှာ ယနေ့တိုင် နာဇီဂိုဏ်းဝင်မဟုတ်တဲ့ ဂျာမန်အမျိုးသားတွေကို အမျိုးသားချင်းပင် ဖြစ်လင့်ကစားမည်မျှ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေ သည်ကို မြန်မာများနားလည်စေချင်ပါသတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒုတိယအချက်ကတော့ လွတ်လပ်ရေးအတွက် မြန်မာ လူမျိုးတွေဟာ သခင်ပြောင်းလိုတဲ့ကိစ္စမျိုးနဲ့ သူတစ်ပါးကို အား ကိုးမျှော်မှန်း အားကိုးနေမယ့်အစား မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ကိုယ့်ထူးကိုယ်ချွန်နဲ့ ကြိုးပမ်းအားထုတ်စေချင်ပါသတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စာအုပ်ကို အခန်း (၇)ခန်း ခွဲခြားရေးသားထားတယ်။ ဇာတ်လမ်းက စာရေးဆရာ လူပျိုကြီး အက်ဒလာက နှမလေး ဆိုဖီနဲ့ နေထိုင်နေတယ်..။ နာဇီတွေက အစစအရာရာ ပိတ်ပင် တားမြစ်ထားလို့ အက်ဒလာမှာ လွတ်လပ်မှုမရှိတဲ့အတွက် ဘာ စာမှ မရေးနိုင်ဘူး။ နှမလေး ဆိုဖီမှာလည်း ဆေးပညာသာ သင်ကြားထားပေမဲ့ နာဇီတွေက အမျိုးသမီးတွေကို ချိုးနှိမ်ထား လို့ ဘာအလုပ်မှမလုပ်ရဘဲ အိမ်တွင်းမှုအလုပ်တွေပဲ လုပ်နေ ကြရတယ်။ အက်ဒလာမှာ ဂိုးတလားဆိုတဲ့ ညီတစ်ယောက် လည်း ရှိသေးတယ်။ သူက အိမ်ထောင်သည်ဆိုတော့ အိမ်ခွဲနေ တယ်။ ဂိုးတလားရဲ့ ဇနီး ဖလေယာက နာဇီဝါဒကို လိုလားသူ ဖြစ်တယ်။ ဇနီးကြောင့် ဂိုးတလားဟာ ဂတ်စတာပိုစုံထောက် သူလျှိုလည်း ဖြစ်နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူတို့ ညီအစ်ကိုမှာ ဟာဇစ်ဆိုတဲ့သူငယ်ချင်းတစ်ဦး ရှိ တယ်။ ပါမောက္ခတစ်ဦးပါပဲ...။ ဟာဇစ်နဲ့ ဆိုဖီက ချစ်သူတွေ ဖြစ်နေကြတယ်...။ လက်ထပ်ဖို့ ဆိုဖီက ယောက်မဖြစ်တဲ့ ဖလေယာကို အစ်ကိုတွေဆီ ခွင့်တောင်းပေးဖို့ ပြောတယ်။ အဲဒါနဲ့ ဆိုဖီနဲ့ဟာဇစ်တို့ လက်ထပ်ဖို့ ဖြစ်လာရော။ လက်ထပ် ဖို့ ပြင်ကြဆင်ကြ။ အဲဒီမှာ အက်ဒလာ၊ ဟာဇစ်နဲ့ ဆိုဖီတို့ စကားပြောဆိုနေကြတယ်။ ဟာဇစ်က “ဒီနာဇီတွေ လုပ်ပုံကိုကျွန်တော်ဖြင့် စိတ်ပျက်မိပါရဲ့ဗျာ” လို့ ပြောတဲ့စကားကို ဂိုး တလားနဲ့ ဖလေယာတို့ အိမ်ဝင်မယ်လုပ်တော့ ကြားသွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီမှာ ဖလေယာက ဟာဇစ်ဟာ နာဇီတွေကို မလိုလား ဘူး။ ဂတ်စတာပိုကို တိုင်တန်းရမယ်ဆိုတာတွေ ဖြစ်လာရော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နာဇီတွေ အောင်မြင်လွှမ်းမိုးဖို့ မလိုလားတဲ့သူအားလုံးကို ရှင်း လင်းရမယ်လို့ ဖလေယာက ယူဆတယ်။ ဂိုးတလားက ယောက်ဖ လောင်းဖြစ်နေတာရော ဘာသိဘာသာနေလိုက်ချင်တယ်။ ဖလေ ယာက နာဇီဝါဒအောင်မြင်ဖို့အတွက် ဆွေမျိုးတွေ၊ ဘာတွေ ငဲ့ညှာနေစရာမလိုဘူး။ ရက်စက်မှကြေကွဲ...တဲ့။ တကယ်လို့.. မတိုင်တန်းရင် ဂိုးတလားပါ သစ္စာဖောက်ဖြစ်နေမယ်။ ဒါနဲ့ ဂိုးတလားက မင်္ဂလာဆောင်ပြီးမှ တိတ်တိတ်လေး ဖမ်းကြဖို့ သဘောတူပြီး ဂတ်စတာပိုကို တိုင်လိုက်ကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်္ဂလာဆောင်ပြီးတဲ့အခါမှာတော့ဟာဇစ်ကိုဂတ်စတာပို တွေ တိတ်တိတ်လေး ဖမ်းဆီးသွားတယ်။ ဆိုဖီတစ်ယောက် ရင်ကွဲနာကျရှာတာပေါ့...။ ဂိုးတလားကတော့ ဖလေယာရဲ့ ကြိုး စားမှုနဲ့ ဂတ်စတာပို စုံထောက်ဘဝကနေ ထောင်ပိုင်ရာထူးကြီး ထိ တိုးမြှင့်ခံလိုက်ရတယ်။ အကျဉ်းသားတွေ နှိပ်စက်ရင်းကနေ ဂိုးတလားရဲ့ နှလုံးသားတွေ မာကျောလာတော့တယ်။ တစ်နေ့ မှာ... ခေါင်းမာတဲ့ အကျဉ်းသားတစ်ဦးကို “ဟိုင်း.. ဟစ်တလာ” လို့အော်ပြီး အသိအမှတ်ပြုခိုင်းတာကို မလုပ်လို့ သူကိုယ်တိုင် ဆူး လုံးကျာပွတ်နဲ့ဝင်ရိုက်တယ်။ အဲဒီအကျဉ်းသားဟာ သူငယ်ချင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယောက်ဖ ဟာဇစ်ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီမှာ ဂိုးတလား.. စိတ်ပျက်သွား တယ်။ နောင်တ တရားတွေလည်း ရမိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါနဲ့ အစ်ကိုကြီး အက်ဒလာဆီ ရောက်သွားတယ်။ ဆိုဖီ ကတော့ အိပ်ရာထဲမှာ လဲနေတော့တယ်။ ဂိုးတလားက ဟာဇစ်ကို ခေါ်ပြီး ဘယ်လဂျီယံနိုင်ငံထဲ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားပါတော့တယ်။ အစ်ကိုကြီး အက်ဒလာ၊ ဟာဇစ်၊ ဆိုဖီနဲ့ သူတို့...ချောချောမောမော ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့တယ်။ ဖလေယာကိုတော့ လင်တစ်ယောက်လုံးပျောက်ဆုံးသွားတာ မသိရကောင်းလားဆိုပြီး ဂတ်စတာပိုတွေက ဖမ်းဆီးပြီး နှိပ်စက်တော့တာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘယ်လဂျီယံနိုင်ငံမှ အက်ဒလာရဲ့ မိတ်ဆွေ ဂျော့ဖားအိမ်မှာ တော့ ဂိုးတလားတို့တစ်တွေ ဂျာမနီ နာဇီဝါဒကိုဘယ်လိုတော်လှန်၊ ခုခံကြမယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးတွေ ပြောနေကြလေရဲ့....။ ဂျာမနီ နာဇီ ကို မတော်လှန်လို့ မဖြစ်တော့ပါဘူး..။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နာဇီ တွေဟာ “ကမ္ဘာရန်သူ” ဖြစ်နေလို့ပါပဲ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာမကြီး ဒဂုန်ခင်ခင်လေးရဲ့ ကမ္ဘာ့ရန်သူ စာအုပ်ဟာ နာဇီမျက်ကန်းမျိုးချစ်ဝါဒကို ရွံမုန်းတော်လှန်ချင်တဲ့စိတ်တွေ ဖြစ် ပေါ်လာအောင် လှုံ့ဆော်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ စာအုပ်လို့ ဆိုချင်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45571043229845,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_66fca361-58f6-471a-a3fb-421583035da6.jpg?v=1730214751"},{"product_id":"ထွန်းကြိုင်-တူရကီအာဏာရှင်","title":"တူရကီအာဏာရှင်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eတူရကီအာဏာရှင် (၁၉၃၉ ဇန်နဝါရီ)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တူရကီလွတ်မြောက်ရေးတိုက်ပွဲဝင်ခေါင်း ဆောင် မတ်စဖားကမဲလ်ရဲ့ အတ္ထုပ္ပတ္တိစာအုပ်ဖြစ်ပါ တယ်။ စာအုပ်ရဲ့ နိဒါန်းမှာ “မတ်စဖားကမဲလ် အစရှိသော တူရကီလူမျိုး တက်လူတစ်စုတို့ ပြုလုပ်ပြသ လိုက်ပုံမှာ သူတစ်ပါးလက်အောက်သို့ ကျရောက်နေ သူတို့အဖို့ စံနမူကြီးသဖွယ် တူပေရကား” လို့ ဆိုထားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မတ်စဖားကမဲလ်ကို ဆလိုနီကဆိပ်ကမ်းမြို့လေး မှာ တူရကီအစိုးရတို့ရဲ့ အာဏာရုံးမှာ စာရေးအလုပ် လုပ်ကိုင်နေတဲ့ အလီရီဇာနဲ့ ဇာဘီဒါတို့က မွေးဖွား ခဲ့တယ်။ ဖခင်ကွယ်လွန်တော့ သားအမိတစ်တွေ ဦးကြီးထံမှာ သွားရောက်နေထိုင်ရတယ်။ မတ်စဖားဟာ သိုးကျောင်းတဲ့အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်ရတယ်။ လွတ်လပ်လို့ ပျော်ရွှင်နေတယ်။ အသက် ၁၀ နှစ်မှာ ကျောင်းစနေတယ်။ စာသင်ရတာ စိတ်မဝင်စားဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာက ရိုက်နှက်ဆုံးမတော့ အိမ်ကို အပြီးတိုင် ထွက်ပြေးခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက် ဆလိုနီကမြို့က စစ်ကောလိပ်ကျောင်းကို တက်တယ်။ ပြီးတော့ မွန်စတာမြို့ အထက်တန်း စစ်ကျောင်းကို ပြောင်းရွေ့တက်ရောက်တယ်။ မတ် စဖားဟာ စစ်ပညာတော့ ထူးချွန်တယ်။ ကျောင်းပြီးတော့ ဒုတိယ လက်ဖ်တင်နင် စစ်ဗိုလ်ကလေးဖြစ် လာတယ်။ ကွန်စတန်တီနိုပိုမြို့ ဘုရင်စစ်ကျောင်း တော်မှာ အမှုထမ်းတယ်။ ၁၉၀၅ ခုမှာ ကပ္ပတိန် ဖြစ်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီအချိန်တုန်းက တူရကီနိုင်ငံကို စူလတန်ဘုရင် အဗ္ဗဒူဟာမစ် အုပ်စိုးနေတယ်။ ဂရိနဲ့လည်း တိုက်ပွဲ ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီမှာ ဂျာမနီနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဂျာမနီ စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတွေက တူရကီစစ်တပ်ကို ဦးစီးနေ တယ်။ အဲဒီအခြေအနေကို မတ်စဖား မကျေမနပ် ဖြစ်နေတယ်။ ကိုယ့်နိုင်ငံ ကိုယ့်လူမျိုးသာ အုပ်စီး နေစေချင်တဲ့ မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ်တွေသာ လွှမ်းမိုးနေတော့တယ်။ အဲဒီမှာ သူ့ဆရာ မတ်စဖားက သူ့ နာမည်နဲ့တူနေလို့ မတ်စဖားကမဲလ်လို့ အမည်ပေး လိုက်တယ်။ အဲဒီကစ မတ်စဖားကမဲလ် တွင်သွား တော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက် အင်္ဂလိပ်ကလည်း တူရကီကို တိုက်ခိုက် လာတယ်။ မတ်စဖားကမဲလ်ဟာ ဂျာမနီစစ်တပ်နဲ့ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ရတယ်။ ဂျာမနီစစ်ဗိုလ်ချုပ်တွေရဲ့အစီအမံတွေကို ခံကြရတာပေါ့။ မတ်စဖားကမဲလ်ဟာ တူရကီလူမျိုးတွေဦးဆောင်တဲ့ တူရကီနိုင်ငံ ထူထောင်ဖို့ အမြဲတမ်း ဆက်သွယ်လှုပ်ရှားနေတယ်။ သူ့မှာ စစ်ရေးသာရှိပြီး နိုင်ငံရေးအားနည်းချက်တွေ ရှိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ တိုက်ပွဲတွေမှာ အောင်မြင်မှု တွေရနေတော့ မတ်စဖားကမဲလ်ရဲ့ အမည်ဟာ ထင်ရှားစပြုလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပထမကမ္ဘာစစ်ကြီးဖြစ်တော့ အင်္ဂလိပ်က တူရကီ ကို သိမ်းပိုက်လိုက်တယ်။ ဂရိကလည်း တူရကီနယ် အချို့ကို သိမ်းပိုက်ထားတယ်။ စူလတန်ဘုရင်သစ် ခမြားလည်း သူ့အာဏာတည်မြဲဖို့သာ အင်္ဂလိပ်နဲ့ သင့်မြတ်နေအောင် နေထိုင်နေရတယ်။ တိုင်းပြည် အတွက် ဘာမှမလုပ်ကိုင်နိုင်ဘူး။ အဲဒီမှာ မတ်စဖား ကမဲလ်ဟာ တပ်တွေကိုစုပြီး တူရကီနိုင်ငံလွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားအားထုတ်ရတော့တယ်။ အဲဒီ အချိန်က တူရကီပြည်သူတွေဟာ ဘာသာရေးအစွန်း ရောက်နေတော့ နိုင်ငံလွတ်မြောက်ဖို့ထက် တခြား ဘာသာဝင်တွေကို နှိပ်ကွပ်ဖို့လောက်ပဲ စိတ်ဝင်စား နေကြတယ်၊ လှုပ်ရှားနေကြတယ်၊ မတ်စဖားကမဲလ် တို့လည်း စစ်အောင်မြင်အောင် တိုက်ဖို့ထက် ပြည် သူတွေ ပါဝင်လာအောင် စည်းရုံးရတာ အခက်အခဲ ဖြစ်နေတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်ပိုင်းမှာ စစ်ရေးအောင်မြင်လာတာရော၊ နိုင်ငံလွတ်မြောက်ဖို့ဆိုတဲ့ ရည်မှန်းချက်စေတနာမှန်ကန်တာရောဆိုတဲ့ အခြေအနေတွေကြောင့် အင်္ဂလိပ်ကို အောင်မြင်အောင် တော်လှန်နိုင်ခဲ့ကြ တယ်။ မတ်စဖားကမဲလ်ဟာ သူ့ကို မွတ်စလင်ဘာ သာက အမြင့်ဆုံးချီးမြှင့်ထားတဲ့ ဂါဇီ” ဘွဲ့ကို ပယ်ဖျက်ခဲ့တယ်။ နိုင်ငံရေးနဲ့ ဘာသာရေးကို ခွဲခြား လိုက်တဲ့သဘောပါ။ မတ်စဖားကမဲလ်ဟာ လွတ် လပ်ရေးရရှိဖို့ အရိပ်အယောင်တွေ ယှက်သန်းလာမှ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့သူဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်ဆုံး တူရကီပြည်သူတွေက မတ်စဖား ကမဲလ်ကို “ကမဲလ် အတာတပ်” လို့ပဲ ခေါ်ဝေါ် ကြတော့တယ်။ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ “တူရကီလူမျိုး တို့ရဲ့ ဖခင်” ပါတဲ့။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45571046736021,"sku":"","price":1170.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b507f9ae-69a5-44b5-b1f1-11b46a3eadc3.jpg?v=1730214932"},{"product_id":"ထက်မြတ်-ပါရမီရှင်ချာလီချက်ပလင်","title":"ပါရမီရှင်ချာလီချက်ပလင်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eစာရေးဆရာကြီး \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eချာလီချက်ပလင်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eထွဋ်ဖတ်\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          ချာလီချက်ပလင်ကို ကမ္ဘာကျော် ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်၊ ဒါရိုက်တာ ကြီးအဖြစ် လူသိများကြလေသည်။ သူ့ကို ၁၈၈၉ တွင် လန်ဒန်မြို့၌ ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ၂၀ ရာစုအတွင်း ပေါ်ပေါက်ခဲ့သော ကမ္ဘာ့နိုင်ငံရေးဖြစ်စဉ် သမိုင်းတွင် အဖြစ်အပျက်၊ ယဉ်ကျေးမှုအတွေးအခေါ်များကို သြဇာကြီးမား စွာ သက်ရောက်နိုင်ခဲ့သော နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်ကြီးများ၊ အာဏာရှင်ကြီး များ၊ စာပေအနုပညာရှင်ကြီးများတွင် တစ်ဦးအပါအဝင်အဖြစ် သတ်မှတ် ခံခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၁၉ ရာစု အဦးအစမှာပင် ရုပ်ရှင်လုပ်ငန်းများ တွင်ကျယ်လာ သည်။ ထိုကာလမတိုင်မီက လူကိုယ်တိုင် ဇာတ်ခုံပေါ်တွင် ကပြအသုံးတော် ခံသည့် အော်ပရာပြဇာတ်၊ အလွမ်းအသော ထိုးဇာတ်များသာရှိခဲ့သည်။ ချာလီချက်ပလင်၏ မိဘနှစ်ဦးတို့သည်ပင် ထိုသို့ ကပြသည့် အနုပညာ ရှင်များဖြစ်ကြ၏။ ချာလီချက်ပလင်လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက နယ်လှည့် ဇာတ်အဖွဲ့များတွင် ဝင်ရောက်ကျင်လည်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ချာလီချက်ပလင်မွေးပြီးမကြာခင် သူ၏မိဘနှစ်ဦးတို့ ကွဲခဲ့ကြ သည်။ သူနှင့် သူ့အထက် သား (မအေတူ ဖအေကွဲ)အစ်ကို ဆစ်ဒနီတို့ နှစ်ဦးသည် မိခင်နှင့်အတူ ဆင်းရဲခက်ခဲစွာ ဘဝကိုရုန်းကန်ခဲ့ကြရသည်။ မိခင်ဖြစ်သူသည် လူမမယ်သားငယ်နှစ်ဦးကို ကျားကုပ်ကျားခဲ ပြုစုမွေးမြူရင်း စိတ်ဝေဒနာသည်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၁၉၁၄ ခုတွင် ချာလီချက်ပလင်၏ ပထမဆုံးရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားကို ရိုက်ကူးခဲ့သည်။ နာမည်ရပြီးနောက်ပိုင်းကာလတွင် ဆင်းရဲတွင်းနက်ခဲ့သည့် သူ့ငယ်ဘဝအတွေ့အကြုံများကိုရင်းပြီး အောက်ခြေလူထုလူတန်းစားတို့ အကြောင်း ရိုက်ကူးတင်ဆက်ပြသည့် ဇာတ်လမ်းများကြောင့် တစ်ဟုန်ထိုးအောင်မြင်ကျော်ကြားလာသည်။ သူ့ဇာတ်လမ်းများတွင် အလွမ်းနှင့်အသော ကိုတွဲ၍ လောကသဘာဝ လူ့သဘာဝကို ပြောင်မြောက်စွာ ရိုက်ကူးပြတတ် ၏။ သူ့တစ်သက်တာတွင် ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားပေါင်း ၈၀ ကျော် ပါဝင်သရုပ် ဆောင်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နာမည်ရခဲ့သော ဇာတ်ကားများမှာ1. The Kid, \u003cspan\u003e2. \u003c\/span\u003eThe Gold Rush, \u003cspan\u003e3. \u003c\/span\u003eCity Lights, \u003cspan\u003e4. \u003c\/span\u003eModern Times, \u003cspan\u003e5. \u003c\/span\u003eThe Great Dictator, \u003cspan\u003e6. \u003c\/span\u003eLimelight \u003cspan\u003eတို့ဖြစ်ကြသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ ဝတ်စားဆင်ယင်ခဲ့သည့် ဦးထုပ်၊ ကုပ်အကျီ၊ ဘောင်းဘီပွပွ၊ နှုတ်ခမ်းမွေး (နှုတ်ခမ်းမွေးမှာ သွားပွတ်တံမွှေးလို လက်နှစ်သစ်ခန့် နှာ ခေါင်းပေါက်အောက်တည့်တည့်တွင်သာ ကပ်လျက်၊ ဟစ်တလာလည်း ထိုကဲသို့ နှုတ်ခမ်းမွေးမျိုး မွေးထား၏။ မည်သူက အရင်မွေးသည်ကိုတော့ အထောက်အထား မရှာလိုက်နိုင်ပါ။ ချာလီချက်ပလင်က အရင်ကျသည် ထင်ပါ၏။) ဖိနပ်နှင့် တုတ်ကောက်များကြောင့် ချာလီချက်ပလင်ဟူသော အမည်၏ သင်္ကေတသဖွယ်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ချာလီချက်ပလင်သည် သူ့ဘဝ အကြောင်း သူကိုယ်တိုင် ပြန်ရေးပြသည့် ကိုယ်ရေးအတ္ထုပ္ပတ္တိတစ်ခုကို ရေးသားထုတ်ဝေခဲ့သည်။ သူ၏နိမ့်ကျသော မျိုးရိုးဇာစ်မြစ်၊ ဆင်းရဲနုံချာ သည့် ငယ်ဘဝ၊ အောင်မြင်ကြီးကျယ်မှု အဆိုးအကောင်းတို့ကို ပွင့်လင်း ရိုးသားစွာ ရေးသားတင်ပြထားသဖြင့် ထူးခြားသောအတ္ထုပ္ပတ္တိတစ်ခုဟု ဆိုနိုင်သည်။ ရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းဆန်သော သူ့ဘဝအကြောင်းကို လွမ်းစရာ၊ ရယ်စရာကောင်းအောင် အာဝဇ္ဇန်းကောင်းကောင်းဖြင့် ပြောင်မြောက်စွာ ရေးသားထားသည်။ ကြုံကြိုက်သဖြင့် အောက်တွင် မြန်မာပြန်ဆိုဖော်ပြလိုက်သည့် သူ့အတ္ထုပ္ပတ္တိနိဒါန်းကို ဖတ်၍ သူ့ရေးဟန်၊ အာဝဇွန်း ဉာဏ်ကို အတန်ငယ်အကဲခတ်နိုင်မည်ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ကျွန်တော်သည်လည်း အဆိုပါနိဒါန်းကိုဖတ်စဉ် စိတ်ထိခိုက် သဖြင့် အတန်ကြာအောင် စာအုပ်ကို ဆက်မဖတ်နိုင် ဖြစ်သွားခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ခါက ဘီ၊ ဘီ၊ စီ အင်္ဂလိပ်အစီအစဉ်တစ်ခုတွင် ဤနိဒါန်းကိုပင် ဖတ်ပြခဲ့ဖူးသည်ကို မှတ်မိနေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ချာလီချက်ပလင်သည် ကျောင်းစာအနည်းငယ်မျှကိုသာ သင်ခဲ့ရ သူဖြစ်သော်လည်း စာရေးဆရာကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ဖို့ ပါရမီပါသူဟု ကျွန် တော် ဆိုလိုက်ချင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်တိုင်ရေးအတ္ထုပ္ပတ္တိ။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eချားလ်စ်ချက်ပလင်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဝက်စမင်စတာတံတားကြီး မရှိမီက ကယ်နင်တန်လမ်းမှာ မြင်းစီး သွားဖြစ်ရုံ လမ်းငယ်ကလေးတစ်ခုမျှသာဖြစ်ပါသည်။ ၁၇၅ဝ ခု ဇွန်တွင် တံတားကြီးပြီးစီးပြီး လမ်းသစ်တစ်ခုကို ဘရိုက်တန်ထိ တိုးချဲ့ဖောက်လုပ် လိုက်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော် ငယ်စဉ်က ကျင်လည်ခဲ့သည့် ထို ကယ်နင်တန်လမ်းသည် ဗိသုကာလက်ရာမြောက် အိမ်များကြောင့် ဂုဏ်ယူ ဝင့်ကြွားစရာဖြစ်သည့်အပြင် သံပန်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော အိမ် ဆင်ဝင်များပေါ်မှ လမ်းသစ်ကြီးအတိုင်း ဘရိုက်တန်သို့ စတုတ္ထမြောက်ဂျော့ဘုရင်မင်းမြတ် မြင်းရထားဖြင့် ထွက်တော်မူသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြရ ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ၁၉ ရာစုအလယ်လောက်တွင် ကယ်နင်တန်လမ်းပေါ်ရှိ ဆိုခဲ့သော လုံးချင်းအိမ်များနေရာ၌ အခန်းခန်းဖွဲ့ ထားသည့်အိမ်များ၊ အလွှာထပ်တိုက် ခန်းများဖြစ်လာပါသည်။ သို့ရာတွင် ကျန်ရှိသော လုံးချင်းအိမ်များတွင် ဆရာဝန်များ အောင်မြင်သော ကုန်သည်ကြီးများ ဇာတ်သဘင်ပညာရှင် များ နေဆဲပင်ဖြစ်ပါသည်။ တနင်္ဂနွေမနက်ခင်းများတွင် ထိုအိမ်များရှေ့ ၌ မြင်းကထားသည့် ရထားများသည် (၁၀) မိုင်ခန့်ဝေးသော နော်ဝုဒ်၊ သို့မဟုတ် မာတန်အစရှိ ဇာတ်ပွဲရုံများရှိရာသွားမည့် ဇာတ်သမားများကို တင်ဆောင်ခေါ်ယူသွားရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကိုလည်းကောင်း၊ အပြန် တွင် လမ်းပေါ်ရှိ ဝှိုက်ဟော့စ်၊ ဟွန်း၊ တင်းကတ်အစရှိ အရက်ဆိုင်များ၌ ရပ်နားအပန်းဖြေနေကြသည်ကိုလည်းကောင်း တွေ့ရတတ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုသို့ ဇာတ်သဘင်ပညာသည်များ ဇာတ်ရုံကအပြန် နေ့လယ်စား မစားမီ အချင်းချင်းတွေ့ဆုံကြရင်း၊ တစ်ခွက်တစ်ဖလားသုံးဆောင်ရန် မြင်းရထားများဖြင့် ရောက်လာကြပုံကို ကျွန်ုပ် ၁၁ နှစ်သားအရွယ်က တင်းကတ်အရက်ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်ကြည့်နေခဲ့ဖူးပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နေညိုချိန် နောက်ဆုံးတစ်ယောက်ပြန်၍ ဆိုင်များတွင် လူစဲမှကျွန်ုပ် အိမ်ပြန်တတ်ပါသည်။ ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာ ကယ်နင်တန်လမ်း အဆုံးက အမှတ် (၃) ပေါင်နဲလ်တိုက်ခန်းများဖြစ်ပါသည်။ ခနော်ခနဲ့ လှေကားအတိုင်း ကျွန်တော်တို့ အခန်းကလေးရောက်အောင် တက်ရပါ သည်။ တိုက်ခန်းများက မှုန်မှုန်မှိုင်းမှိုင်း အဝတ်စုတ်များ၊ သိုးနေသော စားကြွင်းစားကျန် အနံ့များ နံဟောင်လျက်ရှိတတ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထိုနေ့က တနင်္ဂနွေနေ့ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်၏အမေသည် ပြတင်း ပေါက်အနီးတွင်ထိုင်လျက် အပြင်ကိုငေးနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်ဝင်လာသည့် အခါ လှည့်ကြည့်ပြီး ယဲ့ယဲ့ပြုံးပြပါသည်။ ၁၂ ပေပတ်လည်ခန့်သာရှိသော အခန်းကလေးမှာ အခါတိုင်းထက် ပိုကျဉ်းသယောင်ထင်ရပြီး အသက်ရှူ မဝသလို ခံစားရပါသည်။ အိမ်ခေါင်နိမ့်နိမ့်တို့ကလည်း ပို၍နိမ့်သယောင် ထင်ရပါသည်။ နံရံဘေးက စားပွဲပေါ်တွင် မဆေးဘဲထားသော ပန်းကန်၊ လက်ဖက်ရည်သောက်ပန်းကန်လုံးများဖြင့် ပြည့်နေပါသည်။ အခန်းထောင့် နိမ့်သော ခေါင်မိုးအောက်တွင် အမေက ဆေးအဖြူသုတ်ထားသော သံ ကုတင်အိုတစ်လုံးရှိပါသည်။ ကုတင်နှင့် ပြူတင်းပေါက်ကြားတွင် မီးလင်း ဖိုကလေးတစ်ခုရှိပါသည်။ ကုတင်ခြေရင်းတွင် ကျွန်ုပ်၏အစ်ကို ဆစ်ဒနီ အိပ်ရာလုပ်အိပ်သည့် ပက်လက်ကုလားထိုင်ကြီးကို ခေါက်ထားပါသည်။ သူသည် ထိုအချိန်က ပင်လယ်သို့ ခရီးထွက်နေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုနေ့က အခန်းကို အမေက သန့်ရှင်းမထားသဖြင့် ပို၍ စိတ်ရှုပ် စရာဖြစ်နေပါသည်။ ခါတိုင်းဆိုလျှင် အမေသည် အခန်းကို ရှင်းလင်းထားလေ့ရှိပါသည်။ အမေသည် အသက် ၃၇ နှစ် မပြည့်တတ်သေး။ ထက်မြက် သန်မြန်တုန်းဖြစ်ပါသည်။ စုတ်ချာသော အခန်းကျဉ်းကလေးကို နေချင် စဖွယ် သထားတတ်ပါသည်။ အထူးသဖြင့် ဆောင်းတွင်းအခါ တနင်္ဂနွေ မနက်ခင်းများတွင် အမေက ကျွန်ုပ်ကို အိပ်ယာထဲမှာပင် နံနက်စာ စားစေ တတ်ပါသည်။ ကျွန်တော် အိပ်ရာကနိုးလိုက်လျှင် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော အခန်းကလေးထဲတွင် မီးလင်းဖိုကလေးမှာ မီးတလက်လက်နှင့် ရေနွေး ခရားကလေးက အငွေ့ တစ်ချောင်းချောင်းထွက်အောင် ဆူပွက်လျက်။ အမေက ပေါင်မုန့်ကင်နေစဉ် ဟက်ဒေါ့၊ သို့မဟုတ် ဟယ်ရင် ငါးခြောက် ပြားကို ပူအောင် မီးမှာနွေးကင်ထားတတ်သည်။ နံနက်စာကို ဖျပ်လပ်စွာ ပြင်ဆင်နေသည့် အမေနှင့် နွေးထွေးသော အခန်းကလေးအတွင်း မြေခရား ထဲကို ရေနွေးနဲ့ထည့်နေသည့်အသံကို ကြားနေစဉ် ကျွန်တော်က အပတ်စဉ် ထုတ် ကာတွန်းတစ်အုပ်ကို ဖတ်နေတတ်မြဲ။ ငြိမ်ဆိမ်အေးချမ်းသော တနင်္ဂ နွေမနက်ခင်းများတွင် တွေ့ရတတ်သည့် ကြည်နူးဖွယ်အတွေ့အကြုံများ ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆိုခဲ့သော တနင်္ဂနွေနေ့ကမူ အမေသည် ပြူတင်းပေါက်အနီးတွင်ထိုင်ပြီး ဘာတွေ တွေးတောငေးမောနေသည်မသိပါ။ လွန်ခဲ့သော သုံးရက် ကတည်းက အမေသည် ထိုပြူတင်းဘေးတွင်ထိုင်ပြီး ထူးထူးခြားခြား နှုတ်ဆိတ်လျက် အတွေးထဲတွင် နစ်မျောမောနေခဲ့ပါသည်။ အမေ ပူပင်သောကများနေသည်ကို ကျွန်ုပ်သိပါသည်။ ဆစ်ဒနီ ပင်လယ်ခရီး ထွက်သွားသည်မှာ နှစ်လခန့်ရှိပါပြီ။ သူ့ဆီက သတင်းတစ်စုံတစ်ရာ မရ ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ စားဝတ်နေရေးစရိတ်အတွက် အရစ်ကျ ငွေပေးစနစ်ဖြင့် ငှားထားသော အပ်ချုပ်စက်ကလေးကိုလည်း ပြန်သိမ်းသွားပါပြီ။ (ငွေမပေး နိုင်လျှင် ထိုသို့လုပ်မြဲဖြစ်ပါသည်။) ကျွန်ုပ်ရှာ၍ရသော အကသင်ခန်းစာ အတွက်တစ်ပတ် (၅) သ္မလင်ဝင်ငွေကလေးကလည်း ရုတ်တရက် ရပ်ဆိုင်း သွားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်ုပ်တို့မှာ အခက်အခဲနှင့် အမြဲနပမ်းလုံးနေရသဖြင့် အခက်အခဲ ဆိုသည်များမှာ အဆန်းမဟုတ်တော့ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် ကလေးဘဝကပင် အခက်အခဲကို အမှုမထား မေ့လျော့တတ်ခဲ့ပါပြီ။ ကျောင်းဆင်းသည်နှင့် ကျွန်ုပ်သည် အိမ်က အမေ့ဆီကို အပြေးပြန်၊ ဗာဟီရတို့ကိုလုပ်၊ အမှိုက်များ ကိုသွန်ကာ ရေတစ်ပုံးဆွဲပေးပြီး မက်ကာသီအိမ်သို့ တစ်ညနေလုံး သွား နေတတ်ပါသည်။ စိတ်ညစ်ညူးဖွယ် ကျွန်ုပ်တို့ အခန်းကျဉ်းကျဉ်းကလေး ကို ခေတ္တရှောင်ပြေးခြင်းဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မက်ကာသီဇနီးမောင်နှံမှာ အမေငယ်ငယ် ဇာတ်ကတုန်းကပင် ခင်မင်ခဲ့သူများဖြစ်ပါသည်။ ကယ်နင်တန်လမ်းက နေချင့်စဖွယ် လုံးချင်း အိမ်ကလေးတစ်လုံးတွင် နေကြပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့နှင့်နှိုင်းစာလျှင် အတော် ကုံလုံပြည့်စုံကြသူများဖြစ်ပါသည်။ သူတို့တွင် ဝေါ်လီအမည်ရှိ သား ကလေးတစ်ယောက်ရှိပါသည်။ ဝေါ်လီနှင့်အတူ ကျွန်ုပ် နေဝင်အောင် ကစားလေ့ရှိပါသည်။ မိုးချုပ်သည့်အခါ ဝေါ်လီတို့က ကျွန်ုပ်ကို လက်ဖက် ရည်သောက်သွားဟု တားလေ့ရှိပါသည်။ ဤနည်းဖြင့် ကျွန်ုပ် သူတို့အိမ် တွင် ကြိမ်ဖန်များစွာ ညစာ စားရတတ်ပါသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မစ္စက် မက်ကာသီက ကျွန်ုပ်၏အမေကို မမြင်ကြောင်း၊ ဘာလုပ်နေကြောင်း မေး တတ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကလည်း အမေ ဘာလုပ်နေသည်စသည်ဖြင့် ဖြေရ ပါသည်။ အမေက သူ ဒုက္ခရောက်နေစဉ် သိကျွမ်းဟောင်းများကို ဒုက္ခ မပေးလိုသဖြင့် မတွေ့အောင်ရှောင်နေတတ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်ုပ်အိမ်တွင် အမေနှင့်အတူနေသောရက်များလည်း ရှိပါသည်။ အမေက ကျွန်ုပ်ကြိုက်တတ်သော ပေါင်မုန့်နှင့်အမဲဆီကြော် လုပ်ကျွေးတတ် ပါသည်။ အမေသည် စာဖတ်ကောင်းသူဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်ကို တစ်ခါတစ်ရံ စာအုပ်များ ဖတ်ပြတတ်ပါသည်။ မက်ကာသီတို့အိမ်မှာ အချိန်ဖြုန်းရသည် နှင့်စာလျှင် အိမ်မှာ အမေနှင့်အတူနေရသည်က ပို၍ပျော်စရာကောင်းကြောင်း ကျွန်ုပ်သဘောပေါက်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထိုတနင်္ဂနွေနေ့က ကျွန်ုပ်အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည့်အခါ အမေက ကျွန်ုပ်ကို မလာစေချင်သလို ကြည့်နေပါသည်။ အမေသည် ပိန်ချုံးပြီး ပင်ပန်းနွမ်းလျနေပုံပေါက်နေပါသည်။ သူ့မျက်လုံးများမှာ အနှိပ်စက်ခံရ သဖြင့် ဝေဒနာခံစားနေရသူတစ်ဦး၏ မျက်လုံးများနှင့်တူပါသည်။ ကျွန်ုပ် စကားဖြင့် မဖော်ပြနိုင်လောက်အောင် ဝမ်းနည်းခြင်းဖြစ်သွားပါသည်။ ကျွန်ုပ်၏စိတ်တွင် အမေနှင့်အတူ အိမ်တွင် နေချင်သည့်ဆန္ဒနှင့် အမေ့ကို သည်အတိုင်းထားခဲ့ပြီး သွားချင်သည့်ဆန္ဒတို့ လွန်ဆွဲလျက်ရှိပါသည်။ အမေက ကျွန်ုပ်ကို မလိုလားသောအမူအရာနှင့်ကြည့်ပြီး သား ... မက်ကာ သီတို့အိမ်ကို ဘာဖြစ်လို့ မသွားတာလဲ ဟု ပြောပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်ုပ်က ငိုချင်စိတ်ကိုထိန်းပြီး ကျွန်တော် အမေနှင့်အတူ နေချင် လို့ပါဟု ပြန်ဖြေပါသည်။ အမေက ပြူတင်းပေါက်တွင် ယခင်အတိုင်း ပြန်ကြည့်နေပြီး သားဖို့ ညစာဘာမှမရှိဘူး၊ မက်ကာသီတို့အိမ်မှာ သွား ကစားရင်း စားခဲ့ ဟုပြောလိုက်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမေ၏အသံတွင် ကျွန်ုပ်ကို အပြစ်တင်လိုသည့်ဟန် ခံစားရပါ သည်။ သို့ရာတွင် ကျွန်ုပ်၏စိတ်ထဲတွင် အမေ့ကိုအပြစ်မမြင်တော့ဘဲ အမေ သွားစေချင်ရင် ကျွန်တော်သွားပါ့မယ်ဟု နွမ်းလျစွာ ဖြေလိုက်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမေသည် ယဲ့ယဲ့ပြုံးပြီး ကျွန်ုပ်၏ ခေါင်းကို အသာပုတ်ပါသည်။ အေး ... အေး ... သွား ဟု ပြောပါသည်။ ကျွန်ုပ်က အမေ့ကို မသွား ချင်သည့်အကြောင်း ထပ်၍ပြောသော်လည်း အမေက သွားဖို့ကိုသာ ပြော နေပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏စိတ်တွင် အပြစ်မကင်းသလို ခံစားရင်း စိတ်ညစ်ညူးဖွယ်ကောင်းသော အိမ်ခန်းကလေးထဲ၌ အမေ့ကို တစ်ယောက် တည်းထားပြီး ထွက်ခဲ့ရပါသည်။ ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ကံကြမ္မာဆိုး တို့က အမေ့ကို ဂြိုဟ်မွှေကြတော့မည့်အဖြစ်ကို ကျွန်ုပ် မရိပ်စားခဲ့မိပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eMYAUTOGEOGRAPHY. Charles Chaplin.\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003ePENGUIN Books' \u003cspan\u003e1964)\u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45571377496213,"sku":"","price":1440.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_972d8e13-6a8a-4562-bb61-d166b9020baf.jpg?v=1730215076"},{"product_id":"တိုက်စိုး-ဧရာ၀တီ","title":"ဧရာဝတီ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e၁။ ဧရာဝတီ အစ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကချင်ရိုးရာပုံပြင်တွင် စကြဝဠာ တည်ဆောက်ပုံအကြောင်းအရာ ပါလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပါပုံမှာ ပထမ၌ စကြဝဠာကြီးသည် လဟာပြင်အတိသာ ဖြစ်လေသည်။ ထိုလဟာပြင်တွင် အဖိုဓာတ် အမဓာတ်နှစ်မျိုး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပေ၏။ ထိုဓာတ်နှစ်ခုသည်လည်း တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပေါင်းစပ်ရောနှောမိပြီးလျှင် အင်ဂေါင် ဝမဂ်နတ်မင်းကြီးဟူ၍ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ဖန် ထိုနတ်မင်းကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မောဒလန၊ မောဒလွတ်၊ လင်ယူလဝဟူသော နတ်ညီနောင်သုံးဦး ပေါက်ဖွားလာကြပြန်၏။ ထိုနတ် ညီနောင်တို့သည်လည်း မိုးကောင်းကင်၊ နေလနက္ခတ်၊ အဏ္ဏဝါရေပြင်၊ ပထဝီမြေကြီးတို့ကိုလည်းကောင်း၊ သက်မဲ့သစ်ပင် ဝါးပင် ပန်းမန်၊ သက်ရှိ လူသတ္တဝါ အခြားသတ္တဝါတို့ကိုလည်းကောင်း ဖန်းဆင်းခဲ့ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကာလအတန် ကြာသွားလေသည်။ ထို့နောက် အင်ဂေါင်ဝမဂမ် နတ်မင်းကြီးသည် ညာလက်ဖြင့် ရွှေခွက်ကိုကိုင်ကာ၊ ဘယ်လက်ဖြင့် ငွေခွက်ကို ကိုင်ကာ မဟာအဏ္ဏဝါအတွင်းမှ ရေတစ်ခွက်စီ ခပ်ယူလေသည်။ ပြီးသော် ထိုရေများဖြင့် မြောက်ဘက်ရှိ တောင်ထိပ်များပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်ရာ ညာဘက်မှ မေခမြစ် ဘယ်ဘက်မှ မလိခမြစ်ဟူ၍ ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။ ထိုမြစ်နှစ်သွယ်သည် အစဉ်အတိုင်း စီးဆင်းသွားကြ၍ ချင်ခရန်ဂါဒေသအနီး တွင် ပေါင်းဆုံမိကာ ဧရာဝတီမြစ်ဟူ၍ ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။ ဧရာဝတီမြစ်သည် အရပ်ဒေသပေါင်းစုံ ဖြတ်သန်း၍ ပင်လယ်ထဲသို့ စီးဝင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နတ်မင်းကြီးသည် ရွှေခွက် ငွေခွက်တို့ဖြင့် အဏ္ဏဝါရေကို ခပ်ယူ၍ မြေကြီးပေါ်သို့ အကြိမ်ကြိမ်လောင်းပြန်၏။ ထိုအခါ ကမ္ဘာမြေပြင်ပေါ်တွင်မြစ်ကြီးမြစ်ငယ်များ၊ အင်းကြီးအိုင်ငယ်များ ဖြစ်လာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဧရာဝတီကား၊ ကမ္ဘာလောက၏ အစအဦးဆုံးမြစ်ပေတည်း။ ထို့ကြောင့် အခြားဒေသရှိ မြစ်များထက် ထူးခြားသော အခြင်းအရာများကို တွေ့နိုင်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထူးခြားချက်များမှာ အခြားမဟုတ်၊ ထိုမြစ်တွင်းမှ ရွှေမှုန့်များနှင့် ငါးအမျိုးမျိုး ရနိုင်ရုံမက ဧရာဝတီ စီးဆင်းရာဒေသ ဝဲယာ၌လည်း သစ်ပင်ဝါး ပင်များ စည်ပင်လျက်လည်းကောင်း၊ ကောက်ပဲသီးနှံများ ဖွံ့ဖြိုးပွားများလျက် လည်းကောင်း ရှိနေခြင်းပင်။ ထို့ပြင် မြစ်တစ်လျှောက် ဝဲယာကမ်းခြေတွင် အဖိုးတန် ရေနံလည်း အမြောက်အမြား ရှိနေခြင်းပင်။ (၁) -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤသည် ကချင်ရိုးရာပုံပြင်အရ ဧရာဝတီမြစ် ပေါ်ထွန်းလာပုံအကြောင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၂။ ပထမမြစ်ကျဉ်းသို့\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ဧရာဝတီမြစ်ကြောင်း ခရီးစဉ်သည်လည်း ကချင်ပြည်နယ် မှပင် စရပေလိမ့်မည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကချင်ပြည်နယ်အစွန်ရှိ နှင်းဖုံးတောင်များမှ မေခဟူသော မြစ်ငယ်သည် လည်းကောင်း၊ မလိခဟူသော မြစ်ငယ်သည်လည်းကောင်း မြစ်ဖျားခံကြလေ သည်။ ထိုမြစ်နှစ်သွယ်သည် တောင်ဘက်သို့ စီးဆင်းလာခဲ့ရာ မြစ်ကြီးနားမြို့ အထက် နှစ်ဆယ့်ရှစ်မိုင်လောက် အရောက်တွင် ပေါင်းဆုံမိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြစ်ဆုံသည် ဧရာဝတီမြစ်၏ အစပေတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရေသည် အေးစိမ့်လှ၏။ တိမ်လည်း တိမ်၊ ကြည်လည်းကြည်လင်၏။ ရေထဲသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်လျှင် ငါးကြီးငါးငယ် သွားလာနေကြသည်ကို မြင်ရ လောက်အောင် ကြည်လင်ပါပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြစ်သည် မြစ်ကြီးနားတစ်ဝိုက် အရောက်တွင် ကိုက်ငါးရာမျှ ကျယ်ပြန့် ပေ၏။ ကမ်းခြေတစ်လျှောက်မှာကား ဆေးကြိတ်ကျောက်လုံးတွေ ပြန့်ကျဲလျက် ရှိနေကြသည်။ ရွှေကျင်နေကြသော ကချင်ရွာသားတွေလည်း ပြုံးပြီးပြောက် ပြောက် ရှိတတ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤတွင် ကမ်းပါးသည် အတန်မတ်စောက်လေသည်။ ထိုအပေါ်တွင် သစ်တောကိုင်းတောများ စိမ်းစိမ်းစိုစို ပေါက်နေလေသည်။ အဝေးတွင် တောင်တန်းပြာများကို မြင်နိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လှေသင်္ဘောသည် မြစ်ကြောင်းအတိုင်း စုန်ခဲ့၍ မြစ်ကြီးနားမှ လေးဆယ့် ခြောက်မိုင်အကွာ တာဟိုနားရွာကို ဖြတ်ကျော်လိုက်ပြီဆိုအံ့။ ကျောက်စိမ်းနှင့်\/\/\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပယင်းထွက်ရာ အနောက်ဘက် မိုးကောင်းတောင်စဉ်တောင်တန်းမှ တသွင် သွင်စီးဆင်း၍ ဧရာဝတီနှင့် လာပေါင်းသော ချောင်းကလေးကို ဆုံတွေ့ရပေ လိမ့်မည်။ မြစ်ကမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှမ်းတံငါများ လှေငယ်နှင့် ငါးရှာနေသည် ကို တွေ့ရပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြစ်သည် အကွေ့အကောက်တွေ များလာ၏။ မန်စွာရွာအနီး၌ ကျောက်တောင်ကြီးများသည် မြစ်လယ်တွင် ပေါ်နေ၏။ ဝဲဇလုတ်တွေကလည်း မရှား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆင်ဘိုရွာလွန်သော်ကား ရေစီးသည် သန်လာတော့သည်။ မြစ်ကြောင်း ကျဉ်းမြောင်းလာသည်။ ကျဉ်းမြောင်းလာလေလေ ရေများသည် စုစု၍ လာလေလေဖြစ်သည်။ ကမ်းနှစ်ဖက် အကွာအဝေးသည် ကိုက်ငါးဆယ်ခန့်သာ ရှိတော့သည်။ ထိုအခါ တရကြမ်းထိုးဆင်းလာသော ရေသည် ရှေ့၌ ကာဆီး လျက်ရှိသော ကျောက်ဆောင်ကြီးများကို အဟုန်ပြင်းပြင်းနှင့် တိုက်ခိုက်သဖြင့် ရေမှုန်ရေမွှားများ တဖွားဖွား ပြန့်စင်နေ၏။ တဝေါဝေါ မြည်သံများကိုလည်း တစ်မိုင်လောက်အထိ ကြားနိုင်ကောင်းသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကမ်းတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ကျောက်တောင်နံရံများသည် ဇွတ်အတင်းထိုး ဆင်းသော မြစ်ရေလုံးကို ဟိုမှာဆီး သည်မှာတားနေသည့်နှယ်ရှိလေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ရှေ့တည့်တည့်တွင် တောင်ကြီးကာဆီးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ သည်။ မြစ်ကြောင်း လုံးဝပျောက်သွားသကဲ့သို့ ထင်လိုက်ရသည်။ စုန်ဆင်း လာသော လှေသင်္ဘောသည် တောင်ကို ဆောင့်မည်ဆဲဆဲ ရှိနေရာမှ လက်ယာ ဘက်ကသော်လည်းကောင်း၊ လက်ဝဲဘက်ကသော်လည်းကောင်း ရေကြောင်း ကလေးပေါ်လာ၍ ထိုဘက်သို့ ဆတ်ခနဲလှည့်ကာ ကွေ့ချိုးလိုက်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သမိုင်းကြီးရွာသည် ဧရာဝတီ၏ အရှေ့ဘက်ကမ်းထိပ်တွင် တည်ရှိ၏။ ထိုရွာနားအရောက်တွင် မြစ်ကျဉ်းသည် ကိုက်ရှစ်ရာခန့်အထိ ကျယ်ပြန့်လာ ခဲ့လေသည်။ ရှုခင်းကား မြူတွေအကြား ရေးရေးပေါ်နေသော ရှမ်း၊ ပလောင် တောင်တန်းတွေ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤသည် မိုင်သုံးဆယ့်ခြောက်မိုင်ခန့် ရှည်လျှားလာခဲ့သော ပထမမြစ် ကျဉ်း အဆုံးပေတည်း။ ဗန်းမော်အနီးသို့ ဧရာဝတီ ရောက်သောအခါ မြေနု ချိုင့်ဝှမ်းကို ဖြတ်သန်းလာတော့သည်။ မြစ်ပြင်သည် နှစ်မိုင်နီးပါး ကျယ်လေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45571402760341,"sku":"","price":8550.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_5e961ef8-85de-42d2-9cae-45fdcc194c1b.jpg?v=1730215701"},{"product_id":"တိုက်စိုး-ဂန္ထ၀င်စာဆိုပညာရှိလေးဦး","title":"ဂန္ထဝင်စာဆိုပညာရှိလေးဦး","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eကိုရင်ဖိုးသိန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၁၈၅၂ ခုနှစ်တွင် (ဒုတိယ မြန်မာ-အင်္ဂလိပ်စစ်ပွဲကို အကြောင်းပြု၍) မြန်မာနိုင်ငံသည် မြန်မာဘုရင်အုပ်စိုးနေသေးသော အထက်မြန်မာနိုင်ငံနှင့် အင်္ဂလိပ်ဝန်ရှင်တော်မင်းကြီး အုပ်စိုးစပြုသော ဗြိတိသျှ(အောက်) မြန်မာ နိုင်ငံဟူ၍ နှစ်ပိုင်းကွဲခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုအခါကာလတွင် ဗြိတိသျှ(အောက်)မြန်မာ့နိုင်ငံအတွင်း ဟံသာဝတီ စီရင်စုအပိုင်(မော်ပီမြို့အနီးရှိ)မင်းရွာ၌ ဦးရွှေကြူ နှင့် ဒေါ်ငွေအမည်ရှိ ဆင်းရဲသား အိမ်ထောင်တစ်ခု ရှိခဲ့လေသည်။ ထိုအိမ်ထောင်မှ ဖိုးငြိမ်း၊ ဖိုးသိန်း၊ ပန်းဦး၊ မအုန်းပွင့်ဟူ၍ သားသုံးယောက်၊ သမီးတစ်ယောက် မွေးဖွားလာခဲ့လေသည်။ ၊ ဦးရွှေကြူးတို့မှာ ကျေးရွာသားအများနည်းတူ အညတရတောင်သူ လယ်သမားများဖြစ်ကြသည်။ သူများလယ်တွင် သူရင်းငှားလုပ်ကြသူများ သာဖြစ်ကြသည်။ သူတို့မှာ သားသမီးတွေကို ရပ်ရွာရှိ ဘုန်းကြီးကျောင်း သို့ မှန်မှန်ပို့ဖို့ပင် မလွယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဖြစ်တတ်သည်မှာ ဘုန်းကြီးကျောင်းကလည်း ရွာတိုင်းတွင် ရှိချင်မှရှိသည်။ ရှိပြန်ပါလည်း ကိုယ့်သားသမီးကို စာပေါက်ပေါက်ရောက်ရောက် တတ်အောင် နှစ်ချင်းဆက်၍ ကျောင်းထားနိုင်ခဲသည်။ ယေဘုယျဆိုရပါမူ သားသမီးကို တစ်နွေတစ်မိုးလောက်သာ ကျောင်းထားပြီးနောက် အိမ်မှု ကိစ္စတွင် ခိုင်းစေကြသည်သာများလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤတွင် ဖိုးသိန်းမှာ ဤစာအုပ်ငယ်နှင့် သက်ဆိုင်သဖြင့် သူ့အကြောင်း ကို အဓိက ဖော်ပြဖို့လိုပေလိမ့်မည်။ သူသည် ခရစ် ၁၈၆၂ခုနှစ်(မြန်မာ ၁၂၂၃ ခုနှစ် နှောင်းတန်ခူးလဆန်း ၂ ရက် တနင်္လာနေ့)တွင် ဖွားမြင်လေ သည်။ သို့သော် သူအရွယ်မရောက်မီ ကိုးနှစ်၊ ၁၀ နှစ်သားလောက်ကပင် သူ့အစ်ကို ဖိုးငြိမ်းနှင့်အတူ အဖေဖြစ်သူ ဦးရွှေကြူ၏ လုပ်ငန်းတွင် တစိုး တစိပါလာရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဖိုးသိန်းသည် အနီးအနားက ပေါက်တောရွာနေ ကရင်ကိုသာဖြူ အိမ်၊ ထိုနောက် ကိုရွှေလန်းအိမ်များတွင် မိုးအကုန်မှ ဆောင်းအထိ ကျွဲကျောင်း၊ ထမင်းပို့ ကူလီလုပ်ရလေသည်။ မင်းရွာနေ လှေသူကြီး ဒေါ်ပို့အိမ်နှင့် ကိုရွှေမိတ်၊ မသူတို့အိမ်များတွင် နွားကျောင်း၊ ဆီဆုံလှည့်လုပ်ရလေသည်။ ရံဖန်ရံခါ စပါးကြိတ်၊ မောင်းထောင်း၊ ဆန်ဖွပ်စသည်ဖြင့် အဖေကိုကူ၍ လုပ်ရသည့်အခါလည်းရှိလေသည်။ ရံဖန်ရံခါလည်း အမေဈေးရောင်း သွားသည့်အခါ အဖော်လိုက်တန် လိုက်ရသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော် သူတို့အဖေက ဖိုးငြိမ်း၊ ဖိုးသိန်းတို့၏ပညာရေးကို အမှတ် တမဲ့မထားခဲ့ပါ။ ဖိုးသိန်းထက် ငါးနှစ်ကြီးသော ဖိုးငြိမ်းကိုလည်း ဆရာ့ ထံအပ်ပြုသင်ကြားပေးခဲ့လေသည်။ ဖိုးသိန်းအတွက်လည်း အစီအစဉ်တစ် မျိုးလုပ်ပေးခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမှန်စင်စစ် ရွာတွင် ဘုန်းကြီးကျောင်း ကောင်းကောင်းမရှိ။ ထို ကြောင့် ဖိုးသိန်းကို ကိုရွှေမိတ်တို့အိမ်တွင် နွားကျောင်းဖို့ထားရင်း စာသင် ခိုင်းရလေသည်။ ကိုရွှေမိတ်က သင်ပေးသဖြင့် သူ့မှာ သင်ပုန်းကြီးကုန်ခဲ့ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့နောက်အဖေလုပ်သူက ရွာထဲက ဦးဝိုက်ထီထင်ရဲ့၊ စာတစ်မိုးတွင်း တက်ခိုင်းပြန်သည်။ ဦးဝိုက်က သူ့ကို မင်္ဂလသုတ်၊ အပြင်အောင်ခြင်း အတွင်းအောင်ခြင်း၊ ရတနာရွှေချိုင့်စသော ဘာသာရေးသင်ရိုးစာတွေကိုချပေးလေသည်။ တစ်ဖန် အဖေ လုပ်သူက မင်းရွာနှင့်ခရီးတစ်မိုင်ကွာရှိ နတ်ရဲကွင်းရွာကျောင်းဘုန်းကြီးကိုပင့်၍ ဖိုးသိန်းအား ရှင်ပြုပေးလေသည်။ ကိုရင်အဖြစ် ခုနစ်ရက်နေခဲ့ရပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုရင်အဖြစ် တစ်မိုးတစ်ဝါကြာအောင် ဖိုးသိန်းနေခဲ့ရသည်မှာ မင်းရွာ ကန်ကုန်းဘက်တွင် ကျောင်းသစ်တည်သည့်အခါ ဖြစ်လေသည်။ ဘုန်းကြီး မှာ ဦးဝဏ္ဏဖြစ်လေသည်။ ထိုဘုန်းကြီးနှင့်အတူနေရင်း ပရိတ်ကြီးနှင့် ဇာတ် အဋ္ဌကထာနိဿယများ ကျက်မှတ်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ခုတော့ရှိသည်။ အထက်ကဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း ကိုရင်ဖိုးသိန်းမှာ တစ်ရာသီ၊ နှစ်ရာသီဆက်၍ စာလိုက်နိုင်သည်မဟုတ်။ သူတို့အိမ်ထောင် မှာရှားပါးသည်။ သူကပါ ဝိုင်း၍လုပ်ကိုင်ပေးရမည်။ သူကိုယ်တိုင် လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ် ဝမ်းကျောင်းနိုင်အောင် ကြိုးစားရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုရင်ဖိုးသိန်းသည် ဝါအကျွတ်တွင် ရှင်လိင်ပြန်၍ ဝမ်းစာစပါး ရိတ် ပေးရသည်။ ထို့နောက် ဝါသနာကလေး ရှိနေသည်နှင့် ဆိုင်းနောက်ထိုင် ဝါးလက်ခုပ်တီး၊ စည်းတီးလိုက်၍ သင်လေသည်။ မြေဝိုင်းပန်းပင်လှည့် ဇာတ်ထဲတွင် လူပြက်လိုလို လုပ်ရသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သည်လိုနှင့် ဖိုးသိန်း ၁၆ နှစ်သားအရွယ် ရောက်လာခဲ့လေသည်။ ထိုအခါ သူ့အဖို့ တိုးတက်ရေးလမ်းစ ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။ ပေါ်လာပုံ ဆိုရဦးမည်။ ထိုအခါ ကာလ အောက်(ဗြိတိသျှ) မြန်မာနိုင်ငံတွင် အရေး ပိုင်ရုံး၊ နယ်ပိုင်ရုံး၊ မြို့အုပ်ရုံး၊ ရာဇဝတ်ရုံးတွေနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးတော်တော် ကလေးကျယ်ပြန့်လာသည်။ (စူးအက်တူးမြောင်းဖွင့်ပြီးနောက်) စပါးဈေး ကလည်း တင်းတစ်ရာ ၅၀°\u003cspan\u003eဈေးမှ ၇၀\u003c\/span\u003e°\u003cspan\u003e၊ ၈၀\u003c\/span\u003e°\u003cspan\u003eဈေးအထိ တက်လာရာ လူသူများသည် လယ်လုပ်ခွင့်ပတ္တာတို့ ဂရန်တို့လျှောက်လာသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ဖြင့် အစိုးရက ကြေးတိုင်စိုက်၍ မြေအမျိုးအစားသတ်မှတ်ရေး၊ အခွန်ခန့်ခွဲရေး စသည့် လုပ်ငန်းတွေကို ပိုမိုလုပ်ခဲ့သည်။ ထိုလုပ်ငန်းတွေ လုပ်လာသည်နှင့်အမျှ မြေတိုင်းစာရေး၊ လျှောက်လွှာစာရေး၊ စာရင်းစစ် စာရေး၊ မြို့အုပ်စာရေးစသည့် အောက်တန်းလခစား အလုပ်များလည်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ဖိုးသိန်း၏အစ်ကို ဖိုးငြိမ်းမှာလည်း ပညာခံလေး အနည်းငယ်မျှဖြင့်\/\/\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သံလျင်နေ ဦးလေးတော်တစ်ဦးကိုအကြောင်းပြု၍ သံလျင်- ကျောက်တန်း ဘက်တွင် မြို့အုပ်စာရေးဖြစ်နေသည်။ ထိုအခါ ဦးရွှေကြူတို့မှာလည်း သားအကြီးအလုပ်လက်ကိုင်ရှိနေသဖြင့် ဝမ်းရေးချောင်ချိလာလေမည်လား မဆိုနိုင်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်စေ ဖိုးသိန်းသည် ဦးလေးနှင့် အစ်ကိုဖိုးငြိမ်းက ခေါ်သဖြင့် သံလျင်သို့ ရောက်သွားလေသည်။ သူတို့က သူ့ကိုညောင်ဝိုင်း ကျောင်း(သိမ်ကျောင်း)ဘုန်းကြီး ဦးနန္ဒမာလာထံ အပ်ပေးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နေရာကျလှပေ၏။ ထိုကျောင်းတွင် ပေထုပ်တွေ၊ ပုရပိုက်ဆူရေတွေက စာတိုက်နှင့်အပြည့်ချည်းပင်။ ဖိုးသိန်းမှာ လောကနီတိနိဿယနှင့် ဟိတော ပဒေသလို ဆုံးမစာခြောက်ခြောက်သွေ့သွေ့ တွေကို ဖတ်ရသည်သာမဟုတ်သေး။ မြန်မာကဗျာလင်္ကာတွေနှင့် တဖြည်းဖြည်း တွေ့ထိစပြုလေပြီ။ ဆုံးမစာနီတိကို ကာရန်ထပ်ထားသော ကန်တော်မင်းကျောင်း မေတ္တာစာ မျိုးကို သူတွေ့လာရသည်။ ခေတ်သရော်စရာ ကြည်နူးစရာတွေကို နော ချိတ်ထားသော ဦးပုညမေတ္တာစာမျိုးကို သူတွေ့လာရသည်။ထို့ပြင် ဦးပုည ပင်ရေးသော ယုန်မင်းဝတ္ထုတရားစာ၊ သီဝိမင်းကြီး ဝတ္ထုတရားစာ၊ ဆဒ္ဒန် ဆင်မင်းဝတ္ထုတရားစာ စသည်များကို သာယာနာပျော်ဖွယ် ဖတ်လာရပြန် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုရင်ဖိုးသိန်းသည် ဦးပုညတရားစာတွေကို နှစ်သက်လာသဖြင့် အလွတ်ကျက်လေသည်။ ထို့နောက် သီတင်းနေ့များတွင် လူသူပရိသတ် ရှေ့၌ သံနေသံထားဖြင့် တရားဟောကြည့်ရာ နာမည်ရလေသည်။ သို့ဖြင့် ဗိုလ်ချုပ်ရွာ၊ သဲဖြူစမ်းရွာ၊ ပျဉ်ထောင်ကျောင်းရွာမှအစ ကျိုက်ခေါက်ဘုရား ဘက်အထိ အနီးအနားရွာများ၊ ကျောင်းများသို့ ကိုရင်ဖိုးသိန်း တရားဟောကောင်းကြောင်း သတင်းပျံ့နှံ့ခဲ့လေသည်။ ဆရာဘုန်းကြီးအခွင့်ဖြင့် ဟိုရွာ သည်ရွာများလိုက်၍ တရားဟောရသည်မှာလည်း သီတင်းနေ့တိုင်းလိုလို ပင် ဖြစ်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          က ပါသေးရိုးလား။ တန်ဆောင်မုန်းလ(နိုဝင်ဘာလ) ဆွမ်းကြီး လောင်း အလှူများတွင် သူဌေးကွင်း၊ ချောင်းစောက်၊ ပက်လက်ရွာတွေ ဘက်က ကိုရင်ကိုပင့်၍ တရားနာကြလေသေးသည်။ တရားပွဲအပြီး ပိုး သင်္ကန်း၊ ဖဲသင်္ကန်းတွေကိုလည်း လှူလိုက်ကြသေးသည်။ ကိုရင်ဖိုးသိန်းသည်လည်း တရားလိုက်ဟောနေရသည့်အကြားမှ ဘုန်းကြီးဆန္ဒအရ ဝိဓူ ရပျို့၊ နရစိုးပျို့များ၊ ဓမ္မသတ်များကို တစ်ဆင့်တက်၍ လေ့လာရပြန် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော် ကျောင်းတွင် ကိုရင်ဖိုးသိန်း ပညာဆက်လက်သင်ရန် အရှိန် ပျက်ခဲ့ရလေသည်။ အကြောင်းမှာ ကိုရင်ဖိုးသိန်း ဤမျှ ပညာသင်နေခြင်း သည် သူ့ရင်ထဲတွင် မြန်မာစာ၊ မြန်မာမှုကို လိုလားစိတ် စိမ့်ဝင်နေ၍လည်း ဖြစ်သည်။ အထက်မြန်မာနိုင်ငံတွင် မြန်မာ့ဦးစီး ဦးကိုင်ဖြစ်သော ဘုရင် စိုးစံနေသေးသည်မှာလည်း ကိုရင့်အဖို့ တစ်အင်တစ်အားပေပင်။ အခြေ အနေကောင်းလျှင် ဗြိတိသျှမြန်မာနိုင်ငံပင် မြန်မာဘုရင့်လက်ထဲသို့ ပြန် ရောက်ချင်ရောက်မည်မဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘယ်လိုပဲဖြစ်စေ။ အထက်မန္တလေးတွင် သာသနာ့ဒါယကာမင်းရှိသေး ၏ဟု အောက်သားတွေက ဂုဏ်ယူနိုင်သေးသည်။ ယခုမူ မင်းတုန်းမင်း လွန်၍ သီပေါမင်းနန်းတက်လာခဲ့ပြီး မင်းသားတွေဖမ်း ထောင်ချနေသည်။ ပြည်ရွာမငြိမ်မသက်ရှိနေသည်။ အင်္ဂလိပ်နှင့် ဆက်ဆံရေးကလည်း မကောင်း။ မန္တလေး နန်းတော်သည် ယိမ်းယိုင်နေလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုရင်ဖိုးသိန်းသည် သံလျင်မှ မန္တလေးတက်၍ စာလိုက်မည်ဟု စိတ် ကူးထားခဲ့လေသည်။ မန္တလေးရှိ ဘကြီးတော်တစ်ဦးထံသို့ပင် အကြောင်း ကြားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုဘကြီးထံမှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မန္တလေးကို တက်လာမည့်စိတ်ကို ဖြတ်လိုက်တော့၊ နေရာမကျဘူး။ အင်္ဂလိပ်မင်း အမှုတော်ကိုထမ်းပေတော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟူသော အကြောင်းကြားစာကို ရလေသည်။ ထိုစာကို ဆရာဘုန်း ကြီးအား ကိုရင်ဖိုးသိန်းပြကြည့်သည်။ ဘုန်းကြီးဦးနန္ဒမာလာသည်လည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အင်း ငါလည်း စိတ်ပျက်ပြီ။ သည်ကျောင်းမှာ ငါမနေလို၊ တော်ရာ ကိုသွားတော့မည်။ မင်းလည်း သင့်သလို အမှုထမ်းပေတော့” ဟု မိန့် ကြားပြီး ကျောင်းမှ ခွာသွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုရင်ဖိုးသိန်းအတွက် ညွှန်ကြားပေးမည့် ဆရာမရှိတော့၊\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45571409117333,"sku":"","price":3150.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_46f8c053-e27c-4fc7-8ea7-590e9e08f85f.jpg?v=1730215804"},{"product_id":"တင့်တယ်-မတ်ခ်တွိုင်း-ကလေးဘဝ","title":"မတ်(ခ်)တွိုင်း၏ကလေးဘဝ","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45572847435925,"sku":"","price":3240.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_74bfec45-dd6d-4356-86ff-172bb18d149f.jpg?v=1730216538"},{"product_id":"စိန်မျိုးမြင့်-မြောက်ဦးရှေးဟောင်းယာဥ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်များ","title":"မြောက်ဦးရှေးဟောင်းယာဥ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်များ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြောက်ဦးရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှု\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမွေအနှစ်များ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရခိုင်ရာဇဝင်နှင့် ပတ်သက်၍ သမိုင်းစာတမ်း၊ ဆောင်းပါး၊ သုတေသန အစီရင်ခံစာများ များစွာ ရှိပေသည်။ စာအုပ်အနေဖြင့် ပဲခူးမင်းကျောင်း  ဆရာတော် ဦးပဏ္ဍိတ၏ “ဓညဝတီ ရာဇဝင်သစ် ကျမ်း” (၁၉၁၀)၊ ရမ်းဗြဲတောင်ကျောင်းဆရာတော် ဦးစန္ဒမာလာ၏ “ရခိုင်ရာဇဝင်သစ်ကျမ်း” (၁၉၃၁) စသည့် တန်ဖိုးရှိလှသော သမိုင်းမှတ်တမ်းကျမ်းများ ထွက်ရှိခဲ့ဖူးပါသည်။ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် သြစတြေးလျ အမျိုးသားတက္ကသိုလ်မှ ဒေါက်တာ ပင်မလာဂတ်တမင်၏ \"Burma's Lost Kingdoms, Splen-downs of Arakan\" စာအုပ်လည်း ထွက်ခဲ့ဖူး သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထွက်ရှိဖူးသော စာအုပ်များ၌ မြောက်ဦး၊ ဝေသာလီ၊ ဓညဝတီနှင့် ကျောက်တော်စသည့် ဒေသ ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်များနှင့် ပတ်သက်၍ မှတ်တမ်းမှတ်ရာ စုံစုံလင်လင် ပြုစုထားသော စာအုပ်မှာရှားပါးပါသေးသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တကယ်တော့ ရခိုင်သမိုင်းမှာ အတော် ရှည်လျား ကျယ်ပြန့်ပါသည်။ ရခိုင်နှင့်ပတ်သက်၍ ရှိခဲ့သော သမိုင်းအချက်အလက်များ၌ ရှေးဦးပိုင်း ကာလအဆိုများမှာ ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန်၊ ပုံပြင်ဆန်ဆန်များလည်း ရှိပေရာ အငြင်းပွားဖွယ်ရာများ လည်း ရှိပါသည်။ ရခိုင်သမိုင်းတွင် ဒွါရဝတီ၊ ရှေး ဟောင်းဝေသာလီ၊ ငခွေးသင်းတောင်၊ ပထမ ဓည ဝတီ၊ ကန်သုံးဆင့်၊ နီလာပန်းတောင်း၊ ဒုတိယ ဓညဝတီ၊ တတိယ ဓညဝတီ စသည်ဖြင့် သမိုင်း၊ ရာဇဝင်ကို စဉ်ခဲ့ကြရာတွင် ရခိုင်သမိုင်းအစမှာ ဘီစီ  ရာစု အတော်စောစောဟု ဆိုကြသည်။ ပထမ ဓည ဝတီ ရာဇဝင်ပင် ဘီစီ ၃ဝဝဝ ၌ စတင်သည်ဟု  ဆိုပြန်ပါသည်။ အခိုင်အခံ့ မှတ်တမ်းပြုရန်မှာ ခက်ခဲပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝေသာလီကို တစ်ကျော့ပြန်တည်သော အေဒီ ၃၂၇ မှ ၇၇၆၊ ပထမမြောက်ဦး အေဒီ ၇၇၆၇၉၂၊ ပထမစပ္တဝက် အေဒီ ၇၉၄ - ၈၁၆၊ ပဉ္စာ အေဒီ ၈၁၈ - ၁၁၀၃၊ ပထမလောင်းကြက် အေဒီ ၁၁၀၃၊ ပထမပုရိန် အေဒီ ၁၁၀၃ - ၁၁၂၃၊ ဒုတိယ ပုရိန်အေဒီ ၁၁၂၃ - ၁၁၄၂။ ခြိပ် အေဒီ ၁၁၄၂ - ၁၁၅၄၊ ဒုတိယစပ္တဝက် အေဒီ ၁၁၅၅ - ၁၁၆၃၊ မြို့ဟောင်းတောင်ငူ အေဒီ ၁၁၆၃ - ၁၂၅၀၊ ဒုတိယ လောင်းကြက် အေဒီ ၁၂၅၁ - ၁၄ဝ၆ (၁၄၂၈)ဟူ၍ မှတ်တမ်းပြုကြသည်။ (အေဒီ ၈၁၈ မှ ၁၄၀၆ အထိ ကာလကို လေးမြို့ခေတ်ကာလဟု ဆိုကြပေ သည်။)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြောက်ဦးခေတ်ကာလမှာ အေဒီ ၁၄၃၀ မှ စတင်၍  အေဒီ ၁၇၈၄ ခုတွင် ဘုရင် ဘိုးတော်ဘုရားတိုက်ခိုက်သိမ်းယူခဲ့သဖြင့် မြောက်ဦးမင်းဆက်၊ မြောက်ဦးခေတ်မှာ မင်းဆက်ပြတ်ပြီး မြောက်ဦး မြို့တော်လည်း ပျက်သုဉ်းခဲ့ရပေသည်။ မြောက်ဦးခေတ်ကာလမှာ နှစ်ပေါင်း ၃၅၄ နှစ် အဓွန့်ရှည်ခဲ့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြောက်ဦးခေတ်ကာလတွင် မြန်မာဘုရင် များနှင့် ရခိုင်ဘုရင်များ၏ ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံမှုကိုလည်း တွေ့ရသည်။ မြောက်ဦး၌ အေဒီ ၁၄၃၃ ၌ နန်းတက်သော မင်းခရီ၏လက်ထက် တွင် အင်းဝဘုရင် နရပတိ (အေဒီ ၁၄၄၂ - ၁၄၆၈) နှင့် မဟာမိတ်ပြုခဲ့ကြသည်။ အေဒီ ၁၅၄၆ တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော စစ်ပွဲအပြီး တပင်ရွှေထီး၊ ဘုရင့် နောင်တို့နှင့် ရခိုင်ဘုရင်မင်းဗာကြီး (အေဒီ ၁၅၃၁ - ၁၅၅၃) တို့သည် နောက်ပိုင်း၌ ချစ်ကြည်စွာဆက်ဆံခဲ့ကြသည်။ အေဒီ ၁၅၉၇ တွင် တောင်ငူ မင်းငယ် (မင်းရဲသီဟသူ) နှင့် ရခိုင်ဘုရင် မင်းရာဇာကြီးတို့သည် ချစ်ခင်စွာ၁၆၂၂ - ၁၆၃၈ နှစ် ညောင်ရမ်းမင်း သာလွန် မင်းတရားတို့သည် သံတမန်များ အပြန်အလှန်စေလွှတ်  ကာ ချစ်ကြည်ရင်းနှီးခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         မြောက်ဦးကို တစ်ချိန်က မြို့ဟောင်းဟု လည်း အမည်ခေါ်တွင်ခဲ့ကြသေးသည်။ ရခိုင်သမိုင်း ၏ အကျော်ကြားဆုံး၊ အဖွံ့ဖြိုးဆုံး မြောက်ဦးခေတ် ၏ ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်များကို သွားရောက် လေ့ လာမည်ဆိုပါက မြောက်ဦးနှင့် မဝေးကွာလှသော ဝေသာလီ၊ ဓညဝတီနှင့် ကျောက်တော်ဒေသများ  နှင့်ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်များကို တစ်ဆက်တစ် စပ်တည်း သွားရောက်လေ့လာသင့်ကြပေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45578109616277,"sku":"","price":4500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d97051b0-db76-49bf-a6db-5fe0d9e33d41.jpg?v=1730218901"},{"product_id":"စစ်ကိုင်းဦးဘိုးသင်း-အလောင်းမင်းတရားကြီးဦးအောင်ဇေယျ","title":"အလောင်းမင်းတရားကြီးဦးအောင်ဇေယျ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအချီး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အို... ကိုယ်တို့ အချိန်... ကမ္ဘာလောကကြီးသည် ပွင့်လျက် နေမင်းသည် လောကသားတို့အား အချိန်ကိုပေးဝေနေပါသော်လည်း ကိုယ်တို့တစ်စုမှာ ကိုယ်တို့အတွက် အချိန်ကောင်း အချိန်မွန်ကို ရနိုင် ပါဦးမည်လော။ မည်သည့်အခါသို့ ရောက်မှ ကိုယ်တို့၏အချိန်သည် ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။ တို့ခေတ်ဟူ၍ ပြောရပါဦးမည်လော။ သဘာဝ ဓမ္မအားဖြင့် မှန်ကင်းတစ်လှည့် ထင်းတစ်လှည့်ဆိုသော စကားအတိုင်း ထင်းဖြစ်နေရသော ကိုယ်တို့ တစ်စုသည် ကြာမြင့် နေလှလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကောင်းစားအံ့သော သားငယ်များအတွက် လယ်ယာမြေကောင်းတို့ သည် အဘယ်မှာနည်း။ မျိုးစေ့နှင့်တူသော လူငယ်များအတွက်ကျောင်းသားများတို့သည် မည်သည့် လယ်ယာလယ်ကောင်းတို့တွင် စိုက်ပျိုးခြင်းခံရ၍၊ ရင့်မာထွားကျိုင်းဖွံ့ဖြိုးသော ကောက်ပဲသီးနှံတို့ အဖြစ်နှင့် တည်ရပါအံ့နည်း။ ကိုယ်တို့တိုင်းပြည်၌ တိုင်းပြည်နှင့်အမျိုး သားတို့၏ ဂုဏ်သတင်းကို ဆောင်၍ မြန်မာတို့၏လောကကြီးကို ကောင်းစားစေလျက်၊ မြန်မာတို့၏ အချိန်ကို ထွန်းတောက်ထိန်လင်း စေခြင်းဖြင့် မြန်မာတို့ခေတ်ဟု ထင်ပေါ်ကျော်ကြား၍ ကမ္ဘာကြီးတွင် နေမင်းမျိုးဟု သရေပြောင်ခဲ့စေသည့် ကမ္ဘာကြေသော်လည်း ဥဒါန်းမကျေနိုင်သော၊ အလောင်းမင်းတရားကြီးဘွဲ့ခံ ဦးအောင်ဇေယျဝတ္ထုတော်ကြီးကို ဖတ်ရှုသိရှိရခြင်းဖြင့် တိုင်းပြည်အမျိုးသားပျက်စီးခြင်း သည် အဘယ်သို့နည်း၊ ကောင်းစားခြင်းသည်လည်း အသို့နည်း။ တန်ခိုးကြီးသော တိုင်းပြည်အမျိုးသား ဆိုသည်ကား အသို့နည်း။ စစ်ကြီးဆင်၍ လူကို သတ်ခြင်းလော။ မည်သည်ကို ဆိုလိုသနည်း။ အစိုးရဆိုသည်ကား မည်သည်နည်း။ မည်သည့်တိုင်းပြည်၏ ဘုရင် ပါနည်း။ သရဖူဆောင်းသော သူသည် ဘုရင်ပါလော။ မြန်မာ တိုင်းပြည်ကြီးသည် အဘယ်ကြောင့် ဘယ်ကဲ့သို့ ပျက်စီးလေ၍၊ အဘယ့်ကြောင့် ဘယ်ကဲ့သို့ ကောင်းစားလာပြန်သနည်း။ ဦးအောင်ဇေယျ သည် မွန်တို့ကို နှိမ်နင်းသည်မှာ သူသည် ဘုရင် ပြုလုပ်လို၍လော။ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ ကိုင်း... ကျွန်တော်တို့သည် စဉ်းစား၍ ဤ ဝတ္ထုကို ဖတ်ကြပါစို့။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤဝတ္ထုကို ရေးခြင်းသည် ကိုယ်ကျိုးကိုယ်စီးပွားထက် တိုင်းပြည် အမျိုးသားအကျိုးကို မျက်နှာမူ၍ ရှေးရှုကာ ရေးထားပါသဖြင့် ကုန်းဘောင်ဆက်ရာဇဝင်တွင် မပါမရှိသောအကြောင်းစကားတို့ကို များစွာ ထည့်သွင်းဖော်ပြထားပါသည်။ ဤဝတ္ထု အားမည်မျှလောက် အပင်ပန်းခံ၍ ဗဟုသုတရှာဖွေစုဆောင်းပြီးလျှင် ရေးသားခြင်းကို လည်း စီကာပတ်ကုံး ဖော်ပြရပါမူ စကားသာများ၍ ဝတ္ထုသားမပါ။ လက်တန်ဆာ ရှည်သွယ်လျက် အိုးမကျယ်သောစောင်းကဲ့သို့ အသံ မကောင်း မပျော့ပျောင်းဘဲ နားညောင်းဘွယ်ဖြစ်မည်စိုးသဖြင့် အခွင့် ကို ချင့်ပြီးလျှင် အသင့်အတင့်နှလုံးသွင်းကာ အကျိုးကိုရှာဖွေရန် မင်းနှင့် တူသောမင်း၏ အတ္ထုပ္ပတ်ကို လိပ်ပတ်လည်ရုံ ရေးသားပါ တော့အံ့။ ကျွန်ုပ်တို့တိုင်းပြည်မှာလည်း စာအုပ်ပါအကြောင်းတို့ကို စဉ်းစားရှည်ဖွေနည်းစိစစ်၍၊ ကိုယ်အဖို့၊ ခေတ်အဖို့ အသုံးဝင်သည်မဝင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တော်တန်သည် မတော်တန်သည်ဟု မတိုင်းဆဘဲ အမြဲတကုတ် မှတ်ပိုက် ယူဆကျင့်ကြံလိုက်နာစေတတ်ကြ၏။ ထိုသို့ ပြုမူချက်သည် ဉာဏ်ကိုအသုံးမပြုစေရာရောက်၍၊ လူမျိုးညွန့်၊ လူမျိုးစတို့တုံးတတ်လေ၏။ ဥရောပတိုက်ကြီး၏ ကြီးပွားရာရေသောက်မြစ်ကြီးဖြစ်သော ဂရိတ်တိုင်းပြည်ကြီး ကြီးပွားလာရခြင်းမှာလည်း အဘယ်ကြောင့်၊ ဘယ်လို၊ ဘယ်ကဲ့သို့ ၊ ဘယ်နည်းစသည်ဖြင့် မေးခွန်းနှင့် ဆင်ခြေတို့ ကို အသုံးပြုတတ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ ထိုသို့ အသုံးပြုလေ့ အသုံးပြုထရှိခြင်းဖြင့် ဟုတ် မဟုတ်၊ မှန် မမှန်၊ သင့် မသင့်၊ လျော် မလျော်၊ ဆီလျော်သည် မဆီလျော်သည်တို့ကို အကြောင်းရှာလာတတ် ၍ တိုင်းပြည်လူမျိုးကြီးပွားကောင်းစားရေးအတွက် အထောက်အပံ့ကောင်းကြီးဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ လူတို့၌ မကောင်းသောထုံးနည်းကို မပယ်၍မကောင်းသော သစ်ကိုလောင်းခြင်းသည်လည်း ထိုကဲ့သို့သော မေးခွန်းမျိုးနှင့် ဆင်ခြေမျိုးကို အသုံးမပြုတတ်ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့် ဆင်ခြေထုတ်ခြင်း ဆင်ခြေထုတ်နည်း၊ ကိုယ်နှင့်သော်လည်းကောင်း၊ ခေတ်နှင့်သော်လည်းကောင်း၊ တိုင်းဆ နိဿရည်းတို့ကိုလည်း ထည့်သွင်းရေးသားပါရှိစေသည်ဖြစ်ပါ၍ ၎င်း စံထားပြီးလျှင် စာအုပ်ဖတ်ခြင်းဖြင့် ကိုယ်နှင့်ခတ်ကို တောက်ပထွန်း လင်း တန်ခိုးကြီးလျက် ကောင်းစားခြင်းဖြစ်နိုင်ပါစေလို။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အထူးသတိပြုရန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လယ်ယာနှင့် လယ်ရာ၊ လယ်တာတို့သည် မတူကြချေ။ လယ်ယာ ဆိုသည်ကား လယ်၊ ယာ ဟူ၍ဖြစ်လေသည်။ ယာဆိုသည်ကား စပါး မစိုက်နိုင်ဘဲ နှမ်း၊ ပြောင်း စသည်တို့ကိုပြုလုပ်ရသည့် မိုးဥတုလုပ်ခင်းဖြစ်လေသည်။ ထိုယာသည် တောင်ယာနှင့်ခြားနားပြန်လေသည်။ တောင်ယာကား တောင်ပေါ်တောင်ကုန်းမြင့် စသည်တို့ခုတ်၍မီးရှို့ပြီး လျှင် စူးထိုးပြီးသော် စပါးစသော ကောက်ပဲသီးနှံတို့ကို စိုက်ပျိုးရသည့် လုပ်ခင်းများကိုခေါ်ဆိုလေသည်။ လယ်ရာကား လယ်လုပ်ထားသော အကွက်၊ လယ်လုပ်ထားပြီးသောအကွက်ဖြစ်လေသည်။ လယ်တာ ကား လယ်လုပ်ရန်-ဝါ-လယ်လုပ်ကိုင်ရန်ငန်းတာမြေကွက်များကို ဆိုလိုသည်။ ဤစာအုပ်တွင် လယ်ယာ၊ လယ်တာဟု အရေးနှစ်မျိုး ပါရှိသည်ကို သတိပြုပါလေ။ ထိုကဲ့သို့ နှစ်မျိုးနှစ်ဝါဒ ရေးထားသော စကားအနည်းငယ်ကို သတိပြုရန် အောက်တွင် ရှင်းလင်းဖော်ပြထား ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                    လိဌ်ပတ်လည် -           သာယာပြေပြစ် လည်လည်ပတ်ပတ် ပြောဆို ခြင်း၊ ဝါစာသီလိဌ ဆိုသောစကားကို အထောက်အထားပြု၍ ရေးသား ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လိပ်ပတ်လည် -           အစ စကားနှင့် အဆုံးစကား အုပ်မိခြင်း၊ အချီ အချ ဆီလျော်ခြင်း စသည်တို့ကို လိပ်ပတ်လည်သည် ဆိုလေသည်။ ထိုစကားမျိုးသည် ရက်ကန်းလိပ်ကို ပမာပြု၍ နှိုင်းပြုပြောဆိုခြင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လုပ်ကိုင်စားကျင်း = လုပ်ကိုင်စားသောက်နေသော လယ်ယာမြေကွက်များ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လုပ်အိုင်စားကျင်း = ရေဝင်ချိုင့်ဝှမ်းသော ကန်၊ အင်းတို့ကို အမှီပြု၍ လုပ်ကိုင်ရသော မြေရာများ၊ လုပ်ခင်းကိုင်တာများ။ လာဘ် = လာဘဟူသော ပါဠိကို အထောက်အထားပြု၍ ရေးကြသည်။           လပ် = လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရရှိသော ပစ္စည်း၊ အပိုရရှိသောပစ္စည်း၊ တို့ဖြစ်၍-ပသတ်နှင့် အချို့ ရေးလျက်ရှိကြသဖြင့် ဤစာအုပ်တွင် လာဘ်ဟုလည်းကောင်း၊ လပ်ဟု လည်းကောင်း ကြိုက် ရာယူရန် နှစ်မျိုးနှစ်ဝါဒ ရေးထားပါသည်။ (မတရားသဖြင့် အပိုရ သော ပစ္စည်းကို လပ်ဟုမခေါ် တံစိုးဟုခေါ်လေသည်)။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖေါင် = ဘောင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သက္ကရစ် = သက္ကရာဇ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အစ။ ။ စာရေးခြင်းဖြင့် အကျိုးမပွားလူးသော ကျွန်ုပ်သည် မိခင်များ၏ ကျင့်ဝတ္တရားများ၊ မိခင်များတို့၏ ဂုဏ်တန်ခိုးများတို့ကို ရန်ကုန်မြို့ မြန်မာစာပေ ပရိယတ္တိကုမ္ပဏီမှ ထုတ်ရောင်းသော သား သမီးများ ကြီးပွားရေးလက်စွဲစာအုပ်၊ သူရိယသတင်းစာပုံနှိပ်တိုက်က ပုံနှိပ်ရောင်းချသော မိန်းမများအတွက် စာအုပ်တို့တွင် ထိုက်သင့်သည်လောက် ရေးသားဖော်ပြခဲ့လေပြီ။ ဤစာအုပ်အစ၌လည်း ကျွန်ုပ်ဖော် ထုတ်လိုသည်မှာ မိခင်များသည် တိုင်းပြည့်သူဖျက်များ ဖြစ်သည် အလားတူ၊ တိုင်းပြည့်သူတော်များ၊ တိုင်းပြည့်အကျိုးဆောင်များလည်း ဖြစ်ကြရပေလိမ့်မည်။ မိခင်များသည် မျိုးစေ့တို့၏အကျိုးကြီးမြင့်ပွား လူးရာဖြစ်သည့် လယ်ယာမြေကောင်းသဖွယ် ဖြစ်နိုင်သောကြောင့် မိခင်ကောင်းတို့တည်ထွန်းသော တိုင်းပြည့်ကံကြမ္မာနှင့် ဇာတာသည် ဆိုးယုတ်ညံ့ဖျင်းဖို့ရန် အလွန်ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။ မိခင်ကောင်းတို့ သည် သားသမီးတို့၏ တစ်သက်ပန်လုံးအတွက် လူလုပ်ရေးကို မွမ်းမံ ခြယ်လှယ်လိုက်သည် ဖြစ်သောကြောင့် (၁) သားကောင်းသမီးကောင်း ရနိုင်ရန် အာရုံပြုတတ်ခြင်း၊ (၂) ပဋိသန္ဓေကို ကောင်းမွန် မြင့်မြတ်လေအောင် စောင့်ရှောက်တတ်ခြင်း၊ (၃) သားသမီးတို့ကို အစဉ်သဖြင့် ကောင်းစားနိုင်အောင် မွန်မြတ်စွာဆုံးမတတ်ခြင်းတို့နှင့် ပြည့်စုံလေသည့်ရာမညတိုင်းတစ်လိုင်း သုံးရပ်တွင်သော မွန်တို့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတိုင်းပြည်မြို့ရွာဒေသတို့တွင် မြန်မာမင်းတို့၏ ထီးနန်းကိုစိုက်ထူ၍ မွန် မြန်မာလူမျိုးကွဲပြားခြားနားခြင်းမရှိစေဘဲ အောင်မြင်စိုး အုပ်သိမ်း ချုပ်ပိုက်လုပ်နိုင်တော်မူခဲ့သော ဟံသာဝတီဆင်ဖြူရှင် မင်းတရားကြီး သည် မိခင်ကောင်း၏ဆုံးမဩဝါဒဖြင့် အင်ဒိုချိုင်းနား ကျွန်းဆွယ်ကြီး တွင် တန်ခိုးအာဏာကြီးမြင့်တော်မူခဲ့သော မင်းကောင်းမင်းမြတ် တစ်ပါးဖြစ်ခဲ့သည့်အပြင် အိန္ဒိယနိုင်ငံနှင့် အရှေ့ဘက်တစ်ခွင်တွင် ထင်ပေါ်ကျော်ကြား၍ ဥရောပတိုက်တွင် တန်ခိုးကြီးမားနေသော သင်္ဘောသား ပေါ်တူဂီလူမျိုးများတို့ပင်လျှင် အရှေ့တစ်ခွင်သို့ ရောက်သောအခါ၊ ကျိုးနွံပျပ်ဝတ်ကြရလေတော့သည်။ မြန်မာပြည်သို့ သီဟိုဠ်ကျွန်းမှ တစ်ဆင့် ဒုတိယအကြိမ်ရောက်လာသော ဗုဒ္ဓဘာသာ ကို ယနေ့တိုင်အောင် တည်ထွန်းပြန့်ပွား စည်ကားတိုးတက် ဝေဆာနေ လေအောင် အခြေစိုက်၍ ထူထောင်ခဲ့သည့် အနော်ရထာမင်းစော၏ မိခင်နှင့် ထိုမင်းကြီး ခမည်းတော် ကွမ်းဆောင်ကျောင်းဖြူမင်း၏ မယ်တော်တို့မှာလည်း ထူးမြတ်သော၊ လိမ္မာ၍ မိခင်ပီသသော မိန်းမ မြတ် ရတနာတို့၏အဖြစ်နှင့် ယနေ့တိုင် ထင်ရှားနေသော မြန်မာတို့၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို အခြေရရှိစေသည့် မိခင်မြတ်တို့ ဖြစ်ကြလေသည်။ ဦးအောင်ဇေယျဝတ္တု၌လည်း ဦးအောင်ဇေယျအဖြစ်နှင့်၊ ကြီးမြင့်ရန် အခြေသည် မည်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပွားလာသည်။ ဦးအောင်ဇေယျ ဖြစ်မည့် သူငယ်ကလေးအိပ်သည့် သားလှောင်ပုခက်သည် မည်ကဲ့သို့သော ကျက်သရေမင်္ဂလာတို့နှင့် သန့်ရှင်းကြည်လင် ဖြူစင်သော လေလဟာ တွင် ယိမ်းနွဲ့ ပျံဝဲနေသည်တို့ကို စဉ်းစားနိုင်ရန် ဤဝတ္ထု၏ အစဖြစ်သော မိခင်တောသူမကလေးနှင့် သူ၏ သားငယ်များအကြောင်းကို ဆက်လက်၍ ဖတ်ကြပါဦးစို့။ ။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45580493193365,"sku":"","price":5400.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_bafbffc1-ac67-4165-8394-162a6af9ab00.jpg?v=1761404390"},{"product_id":"ငြိမ်းကျော်-ငွေတောင်","title":"ငွေတောင်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောသမ္ဘီမှ ကန္တာရဝတီ အစရှိသော\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခံစားမွေ့လျော်ဖွယ်ကောင်းသော ဆောင်းရက်များ၏ နံနက်စောစောတွင် တက္ကသိုလ် များ ဗဟိုစာကြည့်တိုက်၏ စလင်းကျောက်လှေကားခုံပေါ်၌ တံခါးဖွင့်ချိန်ကို ထိုင် စောင့်နေရသည်က များ၏။ တံခါးဖွင့်ဖွင့်ချင်း အပေါ်ထပ် စာငှားဌာနသို့သွားကာ အဟောင်းအပ်၊ အသစ်ငှားရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ တစ်အုပ်စ နှစ်အုပ်စ၊ တစ်ခါတစ်ရံလေးငါးအုပ်။ အရေးကြီးလျှင် မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းတို့၏ အငှားကတ်ပြားဖြင့် လွယ် အိတ်ကြီး နှစ်အိတ်စာမျှ သယ်ချလာရသည်။ အလွန်လေးလံပါမှ ခင်နေသောကောင်လေးတွေကို အကူအညီတောင်းကာ သယ်စေ ပိုးစေရသည်။ အရေးကြီးသော ထိုနေ့မျိုးတွင် ကျောင်းပြေးရသည်။ ရက်တစ်ရာလျှင် နှစ်ဆယ့်ငါးရက် ပျက်ကွက်ခွင့် ကို ဤနေရာတွင် အပြည့်အဝအသုံးချလိုက်သည်။ ကိုယ်လွတ်ရုန်း၍ပင် အတက်ခက် သော ဟီးနိုးကားပေါ်သို့ ရအောင်တက်ရသည်။ ကားအဆင်းတွင် အိမ်သို့ရောက် အောင် သုံးဖာလုံခန့် လျှောက်ရသည်။ ပင်ပန်းဖွယ်ဟု တွေးနိုင်သည်။ သို့သော် မမောနိုင်သေး၊ မမောတတ်သေး၊ မောရကောင်းပင် မသိတတ်သေး။ သုတေသနနတ် သည် ဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ထက်လှချေသည်တကား။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အချိန်ကာလကို အဆမတန် စေးနှဲတွန့်တိုနေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သုဓနုမင်းသားနှင့် ဒွေးမယ်နော် ကိန္နရီပျိုမတို့က လမ်းစဖျောက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ရ သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ သုဓနုတို့ဇနီးမောင်နှံသည် ဒုက္ခအပေးဆုံးဟု ထင်သည်။ ခြေရာမကြာခဏ ဖျောက်၍ပြေးတက်သည်။ ကောသမ္ဘီ၌ မျက်ခြည်ပြတ်သွား၍ရက်သတ္တပတ် တစ်ပတ်မျှ ယောင်လည်လည်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ဆင်ကန်းတောတိုး ရှာဖွေတော့မှ မထုရာနှင့် ကသ္မယတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ ရတော့သည်။ ကိန္နရီပျိုသည် သုဓနုကို လက်တွဲခေါ်ယူကာ အာရှတစ်ခွင်နှင့် ဥရောပကုန်းမြင့်ဒေသအနှံ့ ပျံလေ၏။ ပျံလေသမျှတွင် အက္ခရာအရေးအခြစ်များ ပြောင်း၍ပြောင်း၍ သွားပေသည်။ ဘာသာ စကားတို့သည်လည်း အကွဲကွဲအပြားပြား။ သက္ကတ၊ တရုတ်၊ တိဗက်၊ မွန်ဂိုလီးယား၊ ဂျပန်၊ ကိုရီးယား၊ ပါဠိ၊ အင်္ဂလိပ်၊ ပြင်သစ်၊ ဂျာမန်၊ ခိုတန်နှင့် အရှေ့တောင်အာရှ ဘာသာစကားများ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သုတေသနလုပ်ငန်းကို ဆယ်နှစ်လောက်မျှသာ တွေ့ကြုံရသူအဖို့ရာ သုဓနု အကြောင်းအရာသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အထုအထည်ကြီး ဖြစ်နေပေသည်။ လပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်သောအခါ စတင်ရေးသားရန် အသင့်ဖြစ်သည်။ နှစ်လကျော်မျှ ရေးသော အခါမှ ပြီးစီးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြီးစီးသော်လည်း စင်စစ် မပြည့်စုံသေးဟု နားလည်ပြီးဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e၂\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာအုပ်စာတမ်း အထောက်အထား မပြည့်စုံမှုသည် သုတေသနသမားတစ်ဦးအတွက် ကြီးစွာသော အတားအဆီးဖြစ်၏။ အားကိုးလောက်သော စာကြည့်တိုက်တို့မှာ အရေ အတွက်မများလှ။ အမျိုးသားစာကြည့်တိုက်၊ စာပေဗိမာန် စာကြည့်တိုက်။ ရာမာ ခရစ်ရှနာ စာကြည့်တိုက်၊ ဗုဒ္ဓတက္ကသိုလ် စာကြည့်တိုက်။ တက္ကသိုလ်များဗဟို စာကြည့် တိုက်၊ ဌာနတွင်း စာကြည့်တိုက်များကို အားထားရပြန်သည်။ ရန်ကုန်ဝိဇ္ဇာသိပ္ပံ တက္ကသိုလ် သမိုင်းဌာနစာကြည့်တိုက်၊ ဒဿနိကဗေဒဌာန စာကြည့်တိုက်၊ ပါဠိဌာန စာကြည့်တိုက်၊ သုတေသနအသင်း စာကြည့်တိုက်၊ သမိုင်းကော်မရှင် စာကြည့်တိုက်နှင့် ရှေးဟောင်းသုတေသန စာကြည့်တိုက်။ ထိုစာကြည့်တိုက်တို့တွင် လိုအပ်သော စာအုပ် မရသောအခါ ရန်ကုန်၊ မန္တလေးနှင့် ပုဂံရှိ အသိမိတ်ဆွေများထံသို့ စာရေးမေးမြန်း ၍လည်းကောင်း ကိုယ်တိုင်သွား၍လည်းကောင်း စုံစမ်းရသည်။ မရသော် ထိုမည်သော စာအုပ်စာတမ်းသည် လမ်းဆုံးပြီဟု မှတ်ရ၏။ တာဝန်မကြီးသော ဆောင်းပါးနှင့် စာအုပ်များကို နိုင်ငံခြားရောက် မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းများ၏ အကူအညီဖြင့်ရတတ် သည်။ လက်ရေးဖြင့်ရေးကူး၍ ပို့တတ်သည်။ ဓာတ်ပုံရိုက်ကူး၍ ပို့တတ်သည်။ ဈေးနှုန်းကြီးမားသော စာအုပ်များကိုကား မတတ်နိုင်ကြ။ အချို့ ကျမ်းများကား ကော်ပီမူပိုင် ဥပဒေသတ်မှတ်ချက်အရ ဓာတ်ပုံကူးယူခွင့်၊ မိုက်ကရိုဖလင် ကူးခွင့်မရှိ။ ထိုအခါ အဘယ်သို့တတ်နိုင်ပါတော့မည်နည်း။ စိတ်မလျှော့နိုင်သေး။ ရင်းနှီးသော စာကြည့် တိုက်အချို့ကို နိုင်ငံခြားမှမှာကြားပေးရန် အပူကပ်ရသည်။ မှာကြားပေးကြသည်။ သို့သော် စာအုပ်သစ်များမဟုတ်၍ ကြန့်ကြာရင်းနှင့် စာအုပ်လမ်းစ ပျောက်သွား ရ၏။ အချို့မှာ ပီကင်းပုံနှိပ်မူဖြစ်သော်လည်း ပီကင်း၌ တစ်အုပ်မျှမကျန်ရှိတော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟောင်ကောင်စာအုပ်ဆိုင်သို့ ညွှန်သည်။ ဤတွင် ဟောင်ကောင်နှင့် မြန်မာနိုင်ငံခြား သုံးငွေအခြေအနေကြောင့် ဝယ်ယူရန်ခက်ခဲသွား ပြန်ချေ၏။ ပုဂ္ဂလိကမှာယူခွင့်လည်း မရှိတော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တချို့ကျမ်းမှာ အစုံလိုက်ဝယ်မှ ရမည်။ လိုချင်သည်က အတွဲတစ်တွဲထဲက စာမျက်နှာ တစ်ရာခန့်သာ။ နာထန်မူ၊ ငါ့မူ၊ လာဆာမူ၊ ပီကင်းမူနှင့် တိုကျိုမူတို့အနက် တိုကျိုမူတစ်မူသာ လွယ်လင့်တကူ ဝယ်ယူနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဂျပန်နိုင်ငံ တိုကျိုမြို့ ရှိ တိဗက်ပိဋက သုတေသန အင်စတီကျု၏ ညွှန်ကြားရေးမှူး၊ မစ္စတာ ဟီရိုဆာတို အီငါ့အိထံသို့ စာရေးအကြောင်းကြားရသည်။ စာတစ်စောင်နှင့် ကတ်တလောက် ပေးပို့သည်။ ဝမ်းသာအားရဖြင့် စာကြည့်တိုက်မှူးနှင့် သွားတွေ့ကာ မှာယူပေးရန် ပြောရသည်။ နာထန်၊ လာဆာမူတို့နှင့်စာလျှင် ဤမူက ဈေးချိုကြောင်း၊ ပိုမိုသပ်ရပ် ကြောင်း ပြောပြရသည်။ ဈေးနှုန်းကိုကြည့်ကာ စာကြည့်တိုက်မှူးသည် သက်ပြင်းချ တော့၏။ အတွဲပေါင်း တစ်ရာ့ငါးဆယ့်တစ်တွဲပါ တိဗက်ပိဋကတစ်စုံ ကျသင့်ငွေ မှာ နှစ်သောင်းခုနစ်ထောင်။ တင်ပို့ခ စရိတ်က တစ်ထောင့်နှစ်ရာ။ စာကြည့်တိုက်၏ တစ်နှစ်စာငွေစာရင်းမှာ ဤကျမ်းတစ်စုံနှင့် ကုန်သလောက်နီးနီးရှိနေ၍ မတတ်နိုင်ကြောင်းခေါင်းခါပြလေသည်။ ထိုစကားကြောင့် တိုကျိုကပင်ပုံနှိပ်သော ထိုက်ရှိ တြိပိဋကခေါ် တရုတ်ဘာသာ ပိဋကတစ်စုံဝယ်ယူပေးရန် မဟ, \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိတော့။ ထိုက်ရှို့ တြိပိဋကကား ထိုထက်ဈေးကြီးလှချေသည်။ စိတ်ဆင်းရဲဖွယ် အကောင်းဆုံးကား အဆိုပါတိုကျိုမှ တိဗက်ပိဋကသည် မြန်မာနိုင်ငံတွင် မရှိမဟုတ်။ ဗုဒ္ဓတက္ကသိုလ် စာကြည့်တိုက်တွင် ဂျပန်သံရုံးကလှူ၍ ရှိနေသည်။ စဉ်ကပင်မစုံလင်။ သုဓနု ဇာတ်ပါဝင်သော အတွဲနှစ်တွဲမှာ လှူစဉ်ကပင် ပါမလာ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျမ်းရင်းကို မရရှိပါက တစ်ဆင့်ကိုးကိုသာ စိတ်ကူးရ၏။ သို့ရာတွင် ပုံပြင် အသွားဖြင့် ဘာသာပြန်ထားသော ရယ်စတန်၏ အိန္ဒိယနိုင်ငံလာ တိဗက်ပုံပြင် များစာအုပ်ကိုပင် မြန်မာနိုင်ငံ၌ မတွေ့နိုင်တော့ပေ။ ထိုအခါတွင် ဒုတိယဆင့်ပွားအကိုးအကားဖြင့် မကျေနပ်နိုင်သော်လည်း ရောင့်ရဲလိုက်ရချေ၏။ ဤအချိန်မျိုးတွင် ဂျပန် နိုင်ငံ ကျူရှုတက္ကသိုလ် ပါမောက္ခဟိကတ၏ ကျမ်းတစ်ကျမ်းကို လက်ဆောင်ရရှိ သည်။ ထိုကျမ်းနိဒါန်းတွင် လိုအပ်သော အထောက်အထားများစွာကို အိန္ဒိယ၊ တိဗက်၊ မွန်ဂိုလီးယား၊ အမေရိကန်နှင့် ဥရောပနိုင်ငံတို့မှ မှာယူလေ့လာခွင့် ရကြောင်း၊ ပေမူတစ်စောင်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကိုင်တွယ်ဖတ်ရှုရန် မလွဲမသွေလိုအပ်၍ ကိန်း ဗရစ်တက္ကသိုလ်စာကြည့်တိုက်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြောင်း စသည်ဖြင့် ရေးသားထား သည်။ အရာရာတွင် ချောမောပြေပြစ်စွတကားဟု နားလည်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖွံ့ဖြိုးသောနိုင်ငံများကို တန်းတူယှဉ်နိုင်ရန်ကား များစွာအားထုတ်ရပေဦးမည်။ ကိန်းဗရစ်တက္ကသိုလ် စာကြည့်တိုက်၊ ဟားဗတ်တက္ကသိုလ် စာကြည့်တိုက်၊ အမေရိကန် ကွန်ဂရက် စာကြည့်တိုက်များကို ဆယ်ပုံတစ်ပုံမီရန်ပင် များစွာ ကြိုးပမ်းတည်ဆောက် ယူရဦးမည် ထင်သည်။ ဘာသာရပ်အသီးသီးအတွက် တစ်ပြိုင်နက်ပြီး ပြည့်စုံသော စာအုပ်စာတမ်းများကို မစုဆောင်းနိုင်မီ အကြောင်းအရာတစ်ရပ်အတွက် လိုအပ်သမျှကို အပြည့်အစုံရရှိရန် ကြားဖြတ်တမံပိတ်၍ စုဆောင်းမှာကြားပေးနိုင်ပါက ဝမ်းမြောက် ထိုက်၏။ ဝမ်းမြောက်ရန်ကာလအတန်ကြာ စောင့်ဆိုင်းရပေဦးမည်ဟု ထင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရနိုင်သမျှအထောက်အထားနှင့် ရေးသား၍ မရနိုင်သလောဟု မေးတတ်ကြ သည်။ မေးခွန်းနှင့်ထိုက်တန်သော အဖြေသည် မေးခွန်းထဲ၌ပင် ပါဝင်လျက်ရှိပြီး ဖြစ်ပေသည်။ သီးခြားခွဲထုတ်၍ သုတေသနပြုခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ သုတေသနပြုခြင်း နှစ်ရပ်စလုံး၌လည်းကောင်း၊ တစ်ရပ်ရပ်၌လည်းကောင်း ရနိုင်သမျှ အထောက်အထား တို့သည် အလွန်တရာ နှောင့်ယှက်ဟန့်တားစမြဲ ဖြစ်၏။ အန္တရာယ်ပိုမိုကြီး၏။ အတိမ်း အစောင်း စိုးစဉ်းမျှမခံ။ လုံလောက်သော အထောက်အထား၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှိသမျှ အထောက်အထားအလုံးစုံကို ရှာဖွေခြင်းမပြု။ လက်လှမ်းမီရာဟု ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် မပြည့်စုံသေးဟု ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤမပြည့်စုံမှုသည် အဆက်ပြတ်မှုတို့ကို စေ့စပ်ကြည့်ရာတွင် အားနည်းစေ သည်။ နှိုင်းယှဉ်လေ့လာမှုကိုလည်း ပီပီသသ အထောက်အပံ့မပေးချေ။ အသွင် သဏ္ဌာန်ပေါ်ရုံမျှလောက်ကိုသာ ဖြစ်စေသည်။ အကယ်၍ စာအုပ်ပေါင်းသုံးဆယ်ကျော်နှင့် စာတမ်းပေါင်း ငါးဆယ်ကျော်မျှ ထပ်မံရရှိမည်ဆိုလျှင် ယခုထက် တိကျမည်။ ပြည့်စုံမည်ဟု မျှော်လင့်ထားပေသည်။ သို့တစေ ထိုအခါတွင်လည်း ထိုအခါ၌သာ ပြည့်စုံသော ပြည့်စုံပုံမျိုးပင် ရှိလိမ့်မည်ဟု ဆိုချင်သည်။ ရှေးဟောင်းသုတေသနအထောက်အထား ပစ္စည်းပစ္စယ အရေးအခြစ်တို့သည် အချက်အလက်သစ်များအဖြစ် အစဉ်သဖြင့် ဖြည့်စွက်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စင်စစ် ဤစာတမ်းသည် သုဓနုဇာတ်နှင့် သမိုင်းကြောင်းကို ပဏာမလေ့လာ ချက်မျှသာ ဖြစ်သေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e၃\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အကြောင်းအရာကို စာမျက်နှာရာနှင့် ချီ၍ ရေးသားထားသော ကျမ်းများရှိလေသည်။ ထိုအကြောင်းအရာကို နှစ်တစ်ရာ၊ နှစ်ရာ၊ သုံးရာအတွင်း မည်သို့ဖြစ်ပေါ်ပုံ အသေးစိတ်ရေးသားထားသော စာတမ်းများ ရှိသည်။ ထိုစာတမ်းက ပို၍အရေးကြီးလေသည်။ အရှေ့တောင်အာရှ ယဉ်ကျေးမှု သမိုင်းကို ခြုံ၍ရေးထားသော ကျမ်းထက် တစ်နိုင်ငံစီ၏ ယဉ်ကျေးမှုကို ရေးသားထားသော သီးသန့်တစ်ကျမ်းစီက ပို၍အားကိုးရ၏။ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော်ကို ခြုံ၍ ရေးသားသော တစ်နိုင်ငံစီ၏ သီးသန့်ကျမ်းထက် ရာစုနှစ် သုံးလေးစု စုကာ အသေး စိတ်ထားသောစာတမ်းက ပို၍အားထားလောက်၏။ ထိုစာတမ်းထက် ဗိသုကာ၊ ရုပ်တု၊ ဒင်္ဂါးစသော ပစ္စည်း၊ မင်းဆက်တစ်ပါးပါး အဖြစ်အပျက်တစ်ခုခုကို စေ့စေ့စုံစုံ ရေးသားထားသော စာတမ်းကို အားအထားရဆုံးဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျမ်းတစ်ကျမ်းတွင် ပါရှိသောအဆိုတစ်ရပ်ကို မြင်ကာမတ္တနှင့် အလွယ်တကူ လက်ခံကာ ကိုးကားထိုက်သလော။ ဝိဝါဒကွဲပြားခဲ့သော ခုနှစ်သက္ကရာဇ်၊ အမည်နာမ ကိုပင် သတိပြုညှိနှိုင်းရသေး၏။ အနက်ကောက်ယူချက်များ၊ ဖွင့်ဆိုချက်များ၊ သုံးသပ် ချက်များကို ပိုမိုစိစစ်ရချေ၏။ ဤတွင် မိမိကိုးကားမည့်ကျမ်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍ မည်သူက မည်သို့ဝေဖန်ထားသနည်း။ အကြမ်းအားဖြင့် ဘာသာရပ်တူ အခြားကျမ်းများ၊ စာအုပ် ဝေဖန်ချက်များကို ဖတ်ရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဘာသာရပ်မတူသော်လည်း အနည်းငယ် စပ်ဆိုင်သော အခြားစာတမ်းတို့၏ အောက်ခြေမှတ်စုတွင် မိမိကိုးကားမည့် ကျမ်းလာ အဆိုကို ချေပချက်ပေးထားပုံ တွေ့ရ၏။ ထိုချေပချက်ကိုပင် အခြားစာတမ်းတစ် စောင်၏ စာကိုယ်ထဲ၌ အကိုးအကားသစ်များဖြင့် ငြင်းပယ်ကာ အဆိုသစ်တင်ပြထား ပြန်သည်။ ဤမျှ ရှုပ်ထွေးနက်နဲခြင်းကြောင့် ဝင်္ကပါတောင် ခရီးသွားနှင့်မခြား ဖြစ်ရပေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လိုချင်သော အထောက်အထား အဆိုအမိန့်ကို တွေ့လျှင်တွေ့ချင်း မဆိုင်းမတွ ယူငင်ကိုးကားတတ်ခြင်းသည် ကရော်ကမည်ပြီးစလွယ် ပြုလုပ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်ထင်၏။ ဒေါက်တာဝင်တာနစ်က...ဟုဆို၏။ ဆေးဒီးက..ဟုဆို၏။ စသည်ဖြင့် ကိုးကားရေးသားသော စာတမ်းကို “ဟုဆို၏ သုတေသနစာတမ်းများ ဟု ပြက်ရယ်ပြုလေ့ရှိပေသည်။ အချို့က ရှေးရေးစာတမ်းထက် လက်ရှိစာတမ်းတို့က ပိုမိုခိုင်လုံသည်၊ ယုံကြည်စိတ်ချရသည်ဟု ဆိုကြသည်။ နောက်ဆုံးပေါ် စာတမ်း တစ်ခုလာ အဆိုတစ်ရပ်ကို ကိုးကား၍ ထပ်ဆင့်အတည်ပြုကာ မြန်မာနိုင်ငံရှိ တွေ့ရှိ ချက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်အတည်ပြုမိ၍ လွဲချော်မှားယွင်းသွားဖူးသော သာဓက ရှိခဲ့ဖူးပေ သည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဆရာကိုးကားရာ စာတမ်းကိုရေးသားသူ ပညာ ရှင်သည် လက်ရင်းကျမ်းကို မကိုးကားခဲ့၍ ဖြစ်သည်။ ရှေးမှတ်တမ်းနှစ်စောင်ကို လက်လွှတ်စဉ်းစားခဲ့၍လည်း ဖြစ်၏။ ထိုအဆိုကို ထပ်မံတိုးကားမိ၍ တိမ်းပါးချွတ်ချော် မှုကို ထပ်မံကျူးလွန်မိကြပြန်သည်။ ဤပြစ်မှုသည် သုတေသနစာတမ်း၏ တန်ဖိုးကို ယုတ်လျော့သွားစေသည်ကား အမှန်ပင်။ ဤပြစ်မှုမျိုးနှင့် ရင်မဆိုင်မိစေသော လမ်းမှာ သုတေသနကျမ်းများ၊ စာတမ်းများကို ဝေဖန်သော ဝေဖန်ချက်များဖြင့် စိစစ်ချင့်ချိန် ခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာပေယဉ်ကျေးမှုဘာသာရပ်နှင့် ပတ်သက်၍ နိုင်ငံတကာမှ ထုတ်ဝေသော ဂျာနယ်၊ စာစောင်တစ်ရာနီးပါးရှိ၏။ မြန်မာနိုင်ငံသို့ မှန်မှန်ရောက်သမျှမှာ နှစ်ဆယ်ကျော်ကျော်မျှ။ ထိုနှစ်ဆယ်ကျော်ကို စာကြည့်တိုက် တစ်ဟိုက်တည်းတွင် အပြည့်အစုံ မတွေ့နိုင်။ စာကြည့်တိုက် လေးငါးတိုက်ပေါင်းမှ စုံစုံလင်လင် တွေ့နိုင်၏။ အချို့မှာ ထုတ်ဝေသက် သုံးလေးနှစ်သာ ရှိသေးသည်။ အချို့မှာ နှစ်တစ်ရာနီးပါးမျှ ရှိပေပြီ။ ဂျာနယ် စာစောင်တစ်မျိုးလျှင် ယခုအထိ လေးငါးအုပ်သာရှိသေးသည်။ အချို့မှာ နှစ်ရာနီးပါးမျှ။ ထိုစာစောင်တို့တွင် မိမိအလိုရှိရာ အကြောင်းအချက်ကို အရှာရ မလွယ်။ အချို့ ဂျာနယ်စာစောင်တို့မှာ အညွှန်းစာအုပ်ထုတ်ဝေပြီး ဖြစ်သဖြင့် အရှာရ လွယ်၏။ သို့တစေအတွဲ ၁မှ ယခုအထိကားမဟုတ်။ ၁ မှ ၂ဝ အထိ၊ ၁ မှ ၃ဝ အထိသာ အညွှန်းစာအုပ်ပြုလုပ်ရသေးသည်။ ၃၁ မှ ယခု ၈၀၊ ၉၀၊ ၁ဝဝ ကျော်အထိ အညွှန်း မထုတ်ရသေး။ ဂျာနယ်စာစောင် အများအပြားမှာ အညွှန်းစာအုပ်မရှိသေး။ ထိုအခါ ရာပေါင်းများစွာသော ဂျာနယ်စာစောင်တို့ကို စာကြည့်တိုက်လေးငါးတိုက် တွင် မာတိကာအလိုက် ပိုက်စိပ်တိုက်ကာ ဖတ်ရ၏။ ထိုနောက် စပ်လျဉ်းရာ ဆောင်းပါးစာတမ်းတို့တွင် စာမျက်နှာအလိုက် ပိုက်စိပ်ချကာ ဖတ်ရ၏။ ပြုစုဆဲစာတမ်းအတွက် အသုံးမဝင် အလေအလွင့်ဖြစ်သွားသော စာမျက်နှာများက ကိုးဆယ့်ငါး ရာခိုင်နှုန်းမျှ ရှိမည်ထင်သည်။ မျက်လုံးကျိန်းစပ်ခြင်း၊ ဦးနှောက်ညောင်းညာခြင်းတို့ကို လိုအပ်ရာ ရှာမရသောအခါမှ သတိပြုမိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လိုအပ်ရာရှာ၍ တွေ့သောအခါ ဝမ်းမြောက်ကြည်နူးခြင်း ဖြစ်ရသည်။ ထိုဝမ်း မြောက်ကြည်နူးခြင်းသည် စာအုပ်အငှားအရမ်း ကူသယ်ခေါက်သယ်များပြားသော ကြောင့် ငြူစူငြိုငြင်စွာ ဆောင့်အောင့်ဆက်ဆံနေသူ စာကြည့်တိုက် အမှုထမ်းကိုပင် ခေတ္တမျှ မေ့လျော့သွားစေသည်။ ထိုအမှုထမ်း၏ ကိုယ်စိတ်နှလုံးအမူအရာကြောင့် စိတ်လက်မချမ်းမသာဖြစ်ရသော ဒေါမနဿသည် အခိုက်အတန့်အားဖြင့် ပြေပျောက် သွားရလေ၏။ မိမိနှင့် မိမိ၏ဘာသာရပ်မှတစ်ပါး အရာရာကို ခဏတာမေ့လျော့ သွားပေသည်။ သုတေသနသမား၏ ပီတိသည် ဤအခါမျိုးတွင် ပေါ်ပေါက်စမြဲဖြစ် ၏။ ဤပီတိကို စွဲလမ်းမိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သုတေသန စပါးကြီးမြွေသည် သူ့အပါးမှမခွာနိုင်အောင် အမြို့ကြီး ညိုချေပြီဟု နားလည်ရန်သာလျှင်ရှိ၏။ မိမိ ဝါသနာအလျောက် ထိုအညို့ကိုခံရသည်နှင့် ထွက်ပေါက်သည်လည်း အလို အလျောက် ပိတ်သွားပေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45580516819093,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f8cda26b-eea0-4a4e-bc5e-21dc33457146.jpg?v=1730220294"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်ဦးချစ်မောင်-ဂျာနယ်ကျော်တော်လှန်ရေးစာစောင်နှင့်နိုင်ငံတော်သစ်ဆီသို့","title":"ဂျာနယ်ကျော်တော်လှန်ရေးစာစောင်နှင့်နိုင်ငံတော်သစ်ဆီသို့","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eယမန်နှစ်က ဤအချိန်တွင် ဘာတွေဖြစ်နေကြသနည်း။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယမန်နှစ်က ဤလ ဤအချိန်တွင် မြန်မာပြည်မှာ ဘာတွေဖြစ်၍ နေသနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယမန်နှစ် ဤလ ဤအချိန်တွင် ဘာတွေဖြစ်၍နေသည်ကို ပြန်လည် စဉ်းစားမိသော တိုင်းသူပြည်သားတိုင်းပင် ကျောချမ်းသူချမ်း၍ အံကြိတ်သူကြိတ်ကာ၊ လက်သီးဆုပ်သူ ဆုပ်ပြီး၊ ယောင်ယမ်း ဓားဆွဲ၊ သေနတ် ကိုင်သူ ကိုင်မိမည်သာဖြစ်၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာမဖြစ်ဘဲ ယမန်နှစ်က .... သို့မဟုတ် ယမန်နှစ်အရင် ၂ နှစ်အတွင်းကအကြောင်းများ ကို ပြန်လည်စဉ်းစား၍ မရနိုင်ရှိရမည်သာဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျပန်တို့သည် နေရာတကာတွင် အမျိုးမျိုး ဆိုးသွမ်း မင်းမူ၍နေ ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျပန်ကုန်သည်များသည် မြန်မာတိုင်းရင်းသားများ၏ လက်ထဲ တွင်ရှိသော ကုန်စည်များကို အတင်းအကျပ် သေနတ်ပြ၍ အဖိုးမတန်သော ငွေစက္ကူများဖြင့် အတင်း လဲလှယ်ယူငင်လျက်ရှိကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျပန်စစ်သားများသည် မြန်မာတိုင်းရင်းသားများထံမှ လိုချင်ရာကို အတင်းဆွဲငင်လျက်ရှိကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျာနယ်ကျော် ဦးချစ်မောင် ဂျပန် ကင်ပေတိုင်ခေါ် စစ်ပုလိပ်အဖွဲ့သည် မြန်မာတစ်ပြည်လုံး မလှုပ်နိုင်အောင်၊ မလှုပ်ရှားဝံ့အောင် ဖမ်းစားဖိစီး နှိပ်စက်မင်းမူလျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤစာမျက်နှာများတွင် ဖော်ပြပါရှိသော ပုံများတွင် တွေ့မြင်ရသော အဖြစ်အပျက်တို့မှာ နေရာတကာတိုင်း နေ့စဉ် နေ့တိုင်းလိုပင် ဖြစ်နေခဲ့၏။ မြန်မာများသည် ဂျပန်တို့၏လက်အောက်၌ အလွန့်အလွန် အနေအထိုင်၊ အစားအသောက်၊ အပြုအမူ ကျဉ်းမြောင်းကျပ်တည်းကာ ဂျပန်တို့လက်အောက် မှ လွတ်မြောက်ရုန်းကန်ရန်အတွက် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းနှင့် ဗမာ့တပ်မတော် ကြီး၏ ခြေလှမ်းကိုသာ ကြည့်ရှုမျှော်ကိုးနေကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ပြည်လုံး၏မျက်စိသည် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း၏ အပေါ်တွင် သာ စူးစိုက်ကျရောက်လျက်ရှိ၏။ တစ်ပြည်လုံး၏နားသည် ဗိုလ်ချုပ် အောင်ဆန်း၏ စကားများ အစွန်းနိမိတ်တွင် တွဲလဲခိုမှီလျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း၏ ဗမာ့တပ်မတော်ကြီးသည် ၁၉၄၂ ခုနှစ်က အင်္ဂလိပ် နယ်ချဲ့စနစ်ကို တိုက်၍ ထုတ်ခဲ့ဖူးသလို ယခုလည်း ဂျပန်ဖက်ဆစ် ဝါဒဆိုးကြီးကို တိုက်ထုတ်ပေးလိမ့်မည်ဟု အစဉ်မပြတ် ယုံကြည်ကိုးစားခဲ့ ပြီးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း၏အရိပ်အခြည်ကိုသာမပြတ် ကြည့်ရှုအကဲခတ်လျက်ရှိနေခဲ့ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤအတွင်းတွင် ဂျပန်တို့ကား လိုချင်ရာကို ယူချင်သလို အဆီး အတားမရှိ ယူငင်နေကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗမာ့တပ်မတော်၏ ခြေလှမ်းကို လိုက်၍ ကြိုကြိုကြားကြား မကျန် စုံစမ်းထောက်လှမ်းနေကြ၏။ တော်လှန်ရေးအတွက် ပြင်ဆင်နေသည်ဟူ၍ သတင်း အစအန ရသော ကွန်မြူနစ်ပါတီကို သဲလွန်စလိုက်၍ ကောက်နေ ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မိလျှင် အသတ်” ဟု ဆိုခြင်းကို လူတိုင်းသိကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် အနည်းငယ်မျှလောက်သော လူတစ်စုမှတစ်ပါး အများသော တိုင်းသူပြည်သားတို့ကမူ မမိစေရအောင်၊ တောရွာကျေးလက်များမှ မကျန် စေရဘဲ ထူးကဲထက်သန်အောင်သောစိတ်ဖြင့် မည်သည့်အရိပ်အခြည်မှ မပေါ်ထွက် မပေါက်ကြားရအောင် ကူညီဖုံးဖိပေးလျက် ရှိနေကြပေ၏။ တော်လှန်ရေးလုပ်ငန်းကြီးသည် အောက်ခြေမှစ၍ ခိုင်မြဲစွာ တစ်ချိန်တည်းဂျာနယ်ကျော်တော်လှန်ရေးစာစောင်နှင့် နိုင်ငံတော်သစ်သို့ ထိုးထွက်ဖောက်ထွင်းလာရန် အားယူလျက် စီစဉ်လျက်ရှိခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျပန်တို့သည် မြန်မာလူမျိုးဟုဆိုက စားတော့မတတ်၊ ဝါးတော့ မတတ် ကြည့်ရှု အကဲခတ်နေသောအချိန်ဖြစ်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုသို့ မပြတ်မလပ် ကြည့်ရှုစောင့်ကြပ် အကဲခတ်နေသည့် အကြား မှပင် ဗမာ့တပ်မတော် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး၏ အမိန့်အရဖြင့် မတ်လ ၂၇ ရက်နေ့ ညတွင် ဂျပန်တို့ကို တွေ့ရာနေရာ၌ ဗမာ့တပ်မတော်သားများ၊ ပြောက်ကျား တပ်သားများ၊ ဆက်သားများသည် ရှိရာလက်နက်နှင့် တစ်ချိန်တည်း ထကြွ တော်လှန်ပစ်ခတ်ခြင်းဖြင့် မြန်မာပြည်၏ မြို့ရွာများ၊ မြစ်ချောင်း တောတောင် များ၊ လယ်ယာသစ်တောများကို ဖက်ဆစ်ဂျပန်သချိုင်းများအဖြစ်သို့ တစ်ရှိန် ချင်းရောက်စေလျက်ရှိခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၉၄၄ ခုနှစ်၊ အကုန်တွင် ရခိုင်ပြည်၌ ဦးပညာသီဟ ခေါင်းဆောင် လျက် ဖက်ဆစ်ဂျပန်ကို တော်လှန်ခြားနားခဲ့ပြီးသည့်နောက်၊ ၁၉၄၅ ခုနှစ် မတ်လ ၈ ရက်နေ့တွင် တစ်ဖန် မြန်မာပြည်အတွင်း မန္တလေးမြို့ကြီးမှနေ၍ ဗိုလ်မှူးကြီး ဗိုလ်ဗထူးက ဦးဦးဖျားဖျား ခြားနားတော်လှန်လိုက်သည်က စ၍ ကျန်နေရာ၊ ဒေသများ၌ ခြားနားထကြွရန် တရွရွဖြစ်နေကြသော တိုင်း ချစ်ပြည်ချစ် ရဲဘော် ရဲခေါင် ပြောက်ကျားများသည် ဤမတ်လ ၂၇ ရက်နေ့ ည ၇ နာရီအချိန်မှစပြီး ဂျပန်တို့ကို စိတ်ရှိသလို ဖိနှိမ်ပစ်ခတ်ခွင့်ရသော အခါ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မဆိုထားဘိ အသက်ကိုပင် ပမာမထားဘဲ တိုင်းသား ပြည်သူတို့ ဖက်ဆစ်မင်းမူခြင်းမှ ကင်းလွတ်အောင် အသေခံ အရဲစွန့် သဲသဲ မဲမဲကြီး တိုက်ခိုက်ခြင်းပြုနေခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျပန်က လက်ဦးသွားသဖြင့် သေဆုံးသွားရှာသော ရဲဘော်များလည်း အများပင်ရှိ၏။ ဂျပန်တို့က အင်အားကြီးမားသည်ကို သိလျက်နှင့်ပင် ရင်ဆိုင် ရှေ့တိုး အတင်းဝင် အတင်းတိုက်စစ်ထိုး၍ ဂျပန်တို့က ရန်ငြိုးကြီးစွာဖြင့် ပစ်ခတ် သတ်ဖြတ် ကျဆုံးသော ရဲဘော်များလည်း အများပင် ရှိနေခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျပန်စစ်တပ်တို့သည် မြန်မာလူငယ် တော်လှန်ရေးသမားများအား တွေ့ရာမဆိုင်း ပစ်ခတ်နေကြသည့်နည်းတူ ဂျပန်ကင်ပေများသည် အချို့သော သစ္စာဖျက် မြန်မာများ၏ သတင်းပေးမှုဖြင့် တော်လှန်ရေးနှင့် အဆက် အသွယ်ရှိသူများကို လိုက်လံဖမ်းဆီး သတ်ဖြတ်ညှဉ်းဆဲလျက်ရှိခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် တပ်မတော်နှင့် ပြောက်ကျားတပ်တို့က တပ်ဦးက၊ ရွာသား ရွာသူ၊ မြို့သားမြို့သူတို့က နောက်ပိုင်းကနေပြီး ဖက်ဆစ်ဂျပန်ကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ကြလျက်ရှိသဖြင့် တစ်ပြည်လုံးပင် အုန်းအုန်းကျွက်ညံ သေနတ်သံ မစ် တိုက်ပွဲကြီး တရစပ်ဖြစ်ပွားလျက်ရှိခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖက်ဆစ်ဂျပန်တို့ကို တွေ့ရာနေရာမှာ သတ်ဖြတ် သုတ်သင်လျက် ရှိ၏။ ဂျပန်ရှိသည်ဟုဆိုလျှင် တစ်ခါတည်း စွတ်၍လိုက်ပြီး အတင်းတိုက်၊ အတင်းပစ်၊ အတင်းသတ်လျက်ရှိ၏။ ဂျပန်တို့ကလည်း တတ်နိုင်သမျှ ပြန်လည်ခုခံသတ်ဖြတ်နေခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယမန်နှစ်က ဤလ ဤအချိန်တွင် ဂျပန်တပ်ကြီးများသည် မြန်မာ တော်လှန်ရေးသမားများရှိသည်ဟု သတင်းကြားရာနေရာကို ရှောင်ကွင်း ချီတက်လျက်သွားနေကြ၏။ တော်လှန်ရေးသမားများကလည်း ရွာသူရွာ သားများထံမှ ရသမျှသော သတင်းအစအနဖြင့် ခြေရာကောက် တောက်လျှောက် လိုက်ကာ ပစ်ခတ်ဖိနှိမ်လျက်ရှိရာ ဤတော်လှန်ရေး လူငယ်များ၏လက်ချက် ဖြင့် ဂျပန်ပေါင်း ၂ဝဝဝဝ ကျော် ကျဆုံးခဲ့ကြောင်း မဟာမိတ်တို့ကပင် ဝန်ခံ ကြရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရဲခေါင်ပြောက်ကျား ရဲဘော်များသည်ကား ဂျပန်တော်လှန်ရေး တိုက်ပွဲကို အပျော်အပါး ကစားစရာသဖွယ် မတွန့်မဆုတ်၊ သဲသဲမဲမဲကြီး လုပ်နေကြသည့်အဖြစ်ကိုလည်း မဟာမိတ်ထဲကပင် ဝန်ခံခဲ့ရ၏။ မဟာမိတ် တို့ အလလတိုက်ရမည့်စစ်ပွဲကို တော်လှန်ရေး တပ်သားများသည် မြန်မာ ပြည်သူပြည်သားများ အကျိုးငှာ နာရီပိုင်း ရက်ပိုင်းဖြင့် အပြီးပိုင်ပိုင် ဖြိုလှန် နိုင်ခဲ့ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤနည်းအားဖြင့် ဖက်ဆစ်ဂျပန်တို့၏ ရန်မီးကိုသာ မြန်မြန်ကြီး ငြိမ်းစေသည်မဟုတ်၊ ဂျပန်နှင့် ရင်မဆိုင်လို၍ ကောင်းကင်မှ အရမ်း ဗုံးကြဲ ချနေသော မဟာမိတ်တို့၏ တိုက်စစ်ပရိယာယ်ကြောင့် ပျက်စီးရမည့် ဘေးရန်ကိုလည်း နည်းပါးယုတ်လျော့စေခဲ့ကြသေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စစ်သား ဂျပန်၊ ကုန်သည်ဂျပန်၊ ကင်ပေတိုင်ဂျပန်၊ နွားဆွဲဂျပန်၊ ချွေးတပ်ဆွဲ ဂျပန်၊ ပစ္စည်းဆွဲဂျပန်၊ လှည်းဆွဲ ကားယူဂျပန်၊ စပါးသိမ်းဂျပန်၊ လူပျိုလှည့်ဂျပန်၊အနုကြမ်းဂျပန်၊ အကြမ်းကြမ်း ဂျပန်၊ ဘာ ဂျပန်၊ ညာဂျပန်မကျန် ဂျပန်အားလုံး တွေ့သမျှ ဆီး၍ သိမ်းကျုံးပစ်ခတ် သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် မြန်မာပြည်အား ဖက်ဆစ်ဝါဒကြီး ကပ်မှီဝင့်ကျယ်နေမှုကို တစုတဝေး တညီ တညာတည်း ဖြိုလှဲတိုက်ဖျက်ခဲ့ကြလျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖက်ဆစ်ဂျပန်တို့ ဝင့်ကျယ်သွားသော ၃ နှစ်သည် မြန်မာပြည် အား မိုးမှောင်ကြီးချထားသကဲ့သို့ဖြစ်စေရာ ယမန်နှစ် ဤအချိန်တွင် တစ်ခါ နက် မည်းနက်သော မိုးမှောင်ကြီးကို တပ်မတော်သားများ၊ ရဲခေါင်ပြောက်ကျား များသည် လက်နက်ပြောင်းများမှထွက်သော အလင်းရောင်ကလေးများဖြင့် တစ်ခါတည်း ဖြိုခွင်းဖယ်ရှားလျက်ရှိကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျပန်တို့၏ မြန်မာ့ အိုးခြေ အိမ်ခြေ၊ ရွာခြေမြို့ခြေနှင့် အသက်စည်း စိမ်ကို ဖြိုဖျက်ဖို့ နောက်ဆုံးအားထုတ်မှုကို တော်လှန်ရေး လူငယ်များက တွေ့ရာမဆိုင်း ခုတ်ပိုင်းပယ်ဖျက် သူ့အသက်ကို မပျက်နုတ်ယူလိုက်လျက်ရှိ နေခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခု ... ဖက်ဆစ်ဂျပန့် ဝဋ်မှ ကျွတ်လွတ်သွားပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရဲဘော်တို့၏ စွန့်စားပုံကို မြင်ရတွေ့ရကြားရသူတို့သည် အဘယ် မှာ ရဲဘော်တို့၏လုပ်ငန်းကို အထင်သေးနိုင်ကြပါတော့အံ့နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရဲဘော်တို့ခေါင်းဆောင်၍ တိုင်းပြည်က တစ်ခဲနက် လိုက်ပါကူညီ သဖြင့် သက်သာခွင့်ရသော လုံးပန်းမှုကြီးကို အဘယ်သူသည် အထင်သေး ရှုတ်ချဝံ့သနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရဲဘော်တို့ခေါင်းဆောင်၍ တိုင်းပြည်က တစ်ခဲနက်လိုလားသည့် အားလျော်စွာ သေတွင်းသို့ ဝင်၍ အတူတကွ တော်လှန်လာခဲ့ကြသောသွေးစည်းမှုကြီးကို အဘယ်ပရိယာယ်ရှင် နိုင်ငံရေးသမားသည် အဘယ် ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်ဖြင့် ဖြိုခွဲနိုင်အံ့နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရဲဘော်များ၊ ပြောက်ကျားများသည် တိုင်းသူပြည်သားတို့နှင့် တစ် စိတ်တည်း တစ်ဝမ်းတည်း၊ တစ်ကျိတ်တည်း တစ်ဉာဏ်တည်း သေတွင်း ကြီးထဲသို့ဝင်၍ သေတွင်းကြီးထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြရာ ထိုမျှလောက် ကြီးမား ခိုင်မာသော သွေးစပ်မှုကြီးကို အဘယ်စက္ကူဖြူ၊ ရှေ့ နေသည် ချေဖျက်နိုင်အံ့ နည်း။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585219158165,"sku":"","price":1080.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_45356d01-515a-491d-8ad3-727fbbc9ee93.jpg?v=1730220475"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်ဦးချစ်မောင်-ကမ္ဘာကြီးပျက်စီးလုနီးပြီလော","title":"ကမ္ဘာကြီးပျက်စီးလုနီးပြီလော","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁) \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eစစ်ရေးတပြင်ပြင် စစ်အင်တပြုပြဤကာလ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003eသားကောင်ကိုမြင်သော ကျားသည် သား ကောင်ကို မဝါးမျိုသေးဘဲ လှည့်လည်ကာ ကခုန် မြူးထူးခြင်း ပြုဘိသကဲ့သို့ ဤကမ္ဘာကြီးတစ်ခု လုံးပင် မိမိတစ်ဦးတည်းပိုင် သုသာန်တစ်စပြင် ကြီးဖြစ်မည့် အခြင်းအရာကို မြင်သော သေမင်း သည်လည်း၊ မြူးထူးရွှင်ပျော် သီချင်းတကြော်ကြော် နှင့် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ...\u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘာသာတရားတို့သည် လူတို့၏စိတ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ဤ လောက၌ အရာဌာနကိုလိုက်ကာ တည်တံ့နေရ၏။ ဘာသာတရား သာမရှိက လူတို့သည် အလွန်ရိုင်းစိုင်း ညစ်ညမ်းဆိုးသွမ်း ယုတ်မာ လှစွာသော အပြုအမူတို့ကို ပြုကြမည်သာ ဖြစ်၏။ ဗုဒ္ဓဘာသာ တရားသည် ဤကမ္ဘာလောက၌ ဂေါတမ မြတ်စွာဘုရား ထင်ရှား ပွင့်တော်မူသည်ကစ၍ ပြန်လည် ပြန့်ပွားလာခဲ့ပြီးလျှင် ယေရှုခရစ်၏ခရစ်ယာန် သာသနာ၊ မဟာမက်၏ မဟာမေဒင် သာသနာတို့သည် လည်း ထိုနည်းနှင်နှင် နေရာနှင့် နေရာတွင် ပေါ်လွင်ထင်ရှား ထွန်း ကား၍နေကြပြီ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤကဲ့သို့ ဘာသာတရားတို့၏ အမြိုက်အရသာကို နှစ်ပေါင်း များစွာ ခံစားသုံးဆောင်လာခဲ့ရသည်ဖြစ်လျက်နှင့်လည်း ဤခေတ် ဤအခါ ဤကမ္ဘာကား ရှေးအခါ ရှေးကာလတို့မှာထက်ပင် ပိုမို၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ ထူပြွမ်း၊ လူသရမ်းတို့ ဆိုးသွမ်းရာ စားကျက် ကြီးသဖွယ် ဖြစ်သည်မှာလည်း စိုးလန့်ဖွယ်ပင် ဖြစ်လေတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eက) နိုင်ငံရေး သုခမိန်များ၏အဆို\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းကဲ့သို့ ဘာသာတရားများသည် ကာလရှည်ကြာစွာပင် လူတို့၏စိတ်ကို ထိန်းသိမ်းလာလျက်နှင့် ဤကမ္ဘာ ဤလောက၌ ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်ခြင်း၊ လောဘရမ္မက်ကြီးခြင်း၊ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မညှာမတာ ပုတ်ခတ်သတ်ဖြတ်ခြင်း စသည်တို့ ထူပြောခြင်းမလှ ထူပြောနေသည့်အတွက် ထိုပြဿနာကြီးကို ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်း ခြင်းအလို့ငှာ စာရေးဆရာတို့သည် လည်းကောင်း၊ တရားဟော ဆရာ၊ နိုင်ငံရေးသမားတို့သည် လည်းကောင်း ရေးခဲ့၊ သားခဲ့။ ပြောခဲ့၊ ဟောခဲ့ကြလှလေပြီ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ် အတွင်းမှစ၍ ယနေ့သို့ တိုင်အောင် ဤကမ္ဘာကြီးကို ခြယ်လှယ်ဖန်သ စိုးမိုးနေကြသော မင်းစိုးရာဇာ တဖြာပဏ္ဍိတ် ပုရောဟိတ် သုခမိန်တို့က ဤခေတ်၊ ဤအချိန်နှင့် စပ်လျဉ်းပြီးလျှင် တရားမဲ့သောခေတ်၊ ရူးသွပ်သောခေတ်၊ ကလိမ်ချုံတမျှ ရှုပ်ပွေသောခေတ်၊ ပျက်တော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်သော ခေတ်၊ အရည်ပျော်ဆဲ ပျော်လတ္တံ့ သောခေတ်၊ မီးခိုးမီးလျှံများ တလူလူထွက်၍ ပျက်ခြင်းမလှ ပျက်ရတော့မည့်ခေတ် စသည်ဖြင့်ခေတ်၏ အခြေအနေတို့ကို ကျွန်ုပ်တို့ သိရှိစေရန် အတန်တန် ဖော်ပြပြောဆိုခြင်း ပြုကြလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမေရိကန်ပြည် သမ္မတဟောင်း ဟားဘတ်ဟူးဗားက ဤ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးသည် မည်သည့်ခေတ် မည်သည့်အခါကာလမှ မကြုံဖူး၊ မကြားဖူးသော ဘေးအန္တရာယ်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်တွေ့နေရ ချေပြီ။ ဤဘေးအန္တရာယ်ကြီးကိုလည်း မည်သူမျှ တွန်းလှန်ဖြိုဖျက် နိုင်မည် မဟုတ်ချေတကားဟူ၍ ဖွင့်ဟပြောဆိုခြင်း ပြုခဲ့လေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သမ္မတဟောင်းမှာ သတ္တိနည်း၍ ထိုကဲ့သို့ ဆိုသည်ဟု တွေးထင်ရမည်ကလည်း သမ္မတဟောင်း၏ ပြောဆိုချက်ကို ထက်မြက် ပေ့ဆိုသော ဉာဏ်ကြီးရှင် အမျိုးမျိုးတို့က တိုး၍ပင် ထောက်ခံ နေခဲ့ကြပြန်သောကြောင့် သမ္မတဟောင်းသည် ကြောက်ရွံ့ တုန်လှုပ် ရာ၌ တစ်ဦးတည်းမဟုတ်ကြောင်း ပိုမို သိလွယ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကမ္ဘာကျော် သတင်းစာဆရာကြီး ဟယ်ရိုဝိုင်းယက်က ကျွန်ုပ် တို့၏ အနာဂတ်ကား အမိုက်မှောင်ကြီးအတိ ဖြစ်ချေပြီတကားဟု ညည်းတွားကာ သက်ပြင်းကြီးချခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အလိုလိုမှ ကြောက်စိတ်နှင့် ယိမ်းယိုင်ချည့်နဲ့နေပြီဖြစ်သော ကျွန်ုပ်တို့ ကမ္ဘာကြီးသည် လွန်စွာ ဆိုးဝါးကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အန္တရာယ်ဆိုးကြီးနှင့် တေ့တေ့ဆိုင်ဆိုင် မရှောင်သာ မတိမ်းသာ တွေ့ဆုံနေရပြီဖြစ်သောကြောင့် သွေးရူးသွေးတန်းဖြစ်ကာ တုန်လှုပ်ချောက်ချား ပျက်ပြားဖွယ်ရာ ရှိ တော့ကြောင်းနှင့် အင်္ဂလန် ပြည် စာရေးဆရာကြီး ဂျွန်အိုဇင်ဟန်ဆိုသူက ရေးသားရလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤကမ္ဘာလောကကြီး အစည်းမပြေစေရန် ရှေးက သေသပ် စွာ ရစ်ပတ်ထားခဲ့သော အနှောင်အဖွဲ့ တို့သည် ယခုအခါ ပြတ်ခြင်း မလှ ပြတ်ကြကုန်လျက် ဤကမ္ဘာကြီး၏ မြေမျက်နှာပြင်ကို သုသာန်ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးလုနီးပြီလော သချိုင်း လုပ်တိုင်းကြီးတစ်ခုဖြစ်အောင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် တော်လှန် ကြလေပြီဟု အလွန်နာမည်ကျော်ကြားသော ဝတ်လုံတော်ရပြီး မစ္စတာ ဒေးဗစ်ဂျင်ဟီးဆိုသူက ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း ပြုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၎င်း၏ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုချက်ကို ထောက်ခံသောအားဖြင့် အယ်ဒီတာကြီး ဖရက်ဒရစ်ဟယ်ရီဆင်ကလည်း ဤအခါကာလကား ကမ္ဘာ့ရာဇဝင်တွင် မယှဉ်သာအောင် ရှုပ်ထွေးပွေလီ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မယုံကြည်ဘဲ ပျက်ရာပျက်ကြောင်း ကြံစည်ခြင်းဖြင့်သာ အချိန်ကို ကုန်စေသော အခါကာလဖြစ်ကြောင်းနှင့် ရေးသားလျက် ဆန်ဖရန် စစ္စကို ကရွန်နီကယ်ခေါ် သတင်းစာမှ အယ်ဒီတာကလည်း ယခု ခေတ်၌ လူတို့၏စိတ်သည် အလွန် ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်းနေပြီ။ မိမိ တို့ အား ချုပ်တည်းထားအပ်သော အနှောင်အဖွဲ့တို့ကို မလွတ် လွတ်အောင် ဖြတ်လျက် ရုန်းကန်ထွက်ကြလေပြီ။ ၎င်းတို့၏စိတ်၌ လက်စားချေရန်သာ အလိုရှိနေလေပြီ စသဖြင့် ထောက်ခံရေးသားခြင်း ပြုခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကမ္ဘာကျော် မော်တော်ကားသူဌေးကြီး မစ္စတာ ဟင်နရီဖို့က ယခုခေတ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ်၌ လွှမ်းမိုး၍လာသော စိတ်ဓာတ်မှာကြောက်ရွံ့စိုးရိမ်ခြင်းမကင်းဘဲ အတင်း ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်းလိုသော စိတ်ဓာတ်ပင်ဖြစ်ကြောင်း၊ ယခု မိမိတို့ နေကြထိုင်ကြရသည့် အခြေ အနေမျိုးကို မည်သည့်အခါကာလတွင်မှ မကြုံဖူး၊ မကြားဖူးကြောင်း၊ ယခု ချောက်ချား၍နေသော အခြင်းအရာမှာ နိုင်ငံရေးသတ်သတ်လည်း မဟုတ်၊ စီးပွားရေးသတ်သတ်လည်း မဆိုသာ၊ လူတို့၏ နဂိုစိတ်ရင်း မှာပင် ကြမ်းချင် တမ်းချင် စားချင် ဝါးချင် တိုက်ချင် ခိုက်ချင်သော စိတ်တို့ ဖိစီးလွှမ်းမိုးနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ရကြောင်း၊ လူတို့သည် ယခင် မိမိတို့ သိရှိပေါင်းသင်းခဲ့ရသော လူတို့ မဟုတ်တော့ဘဲပြောင်းလဲကုန်ကြပြီဖြစ်ရာ ထိုပြောင်းလဲခြင်းတွင် လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတို့သည် ၎င်းတို့ အားလုံးကို ဖမ်းစားကြချေပြီဖြစ်ကြောင်း၊ ဤကမ္ဘာကြီးမှာ ငန်းဖမ်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း၊ သွေးလေချောက်ချား ခြင်း၏ ရှေ့ပြေးနိမိတ်တို့သည် မဖုံးသာ မကွယ်သာအောင် ပေါ်ပေါက် လာပြီဖြစ်ရာ ရောဂါမှာ တစ်နေ့တခြား ဆိုးဝါးသည်ထက် ဆိုးဝါး လာခဲ့လေပြီဖြစ်ကြောင်း၊ ထို့ထက် ဆိုးဝါးသည်ကား ထိုရောဂါကို ပျောက်အောင် ကုသနိုင်သော ဆေးသမားများ မရှိခြင်းပင်ဖြစ်ကြောင်း နှင့် ရေးသားဖော်ပြခြင်း ပြုထားချေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အင်္ဂလန်ပြည်နှင့်တကွ ဗြိတိသျှ အင်ပါယာ နိုင်ငံကြီးတစ်ခု လုံးကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဘေးအန္တရာယ်တို့မှ ဆယ်တင်ခဲ့သူ ဖြစ်သော အင်္ဂလန်ပြည်မှ နိုင်ငံရေး သုခမိန်ကြီး မစ္စတာ လွိုက်ဂျော့ သည် ဤကမ္ဘာကို သတိကြီးစွာ ပေးသူတို့အနက် တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်၏။ ယခုကဲ့သို့ ဘေးအန္တရာယ်အတိ ပြည့်နှက်နေသည့် အခါ ကာလတွင် မစ္စတာ လွိုက်ဂူပြောသမျှ စကားတို့မှာ သတိပေး ချက်မပါဘဲ မဖြစ်နိုင်အောင်ရှိရာ ဤကမ္ဘာ၏အကြောင်းကို ၎င်း ကိုယ်တိုင် ထင်မြင်သည့် အချက်အလက်တို့ကို အောက်တွင် အမြွက်မျှ ဖော်ပြလိုက်ရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မစ္စတာ လွိုက်ဂျော့က ဤကမ္ဘာသည် အလွန်မောပန်း နွမ်းရိ မချိတင်ကဲ၊ အမွဲဗလချာ၊ ဆိုးဝါးစွာသော ကမ္ဘာဖြစ်၏။ ဤကမ္ဘာသည် အလွန်တုန်လှုပ် ချောက်ချားနေ၍ သွေးရူးသွေးတန်းနှင့် အရမ်းမဲ့ တစ်ရှိန်တည်း အစစ အရာရာကို ဖျက်ဆီးမည့် အခါကြီးနှင့် ကြိမ်ကြိုက်နေလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤခေတ်ကား လွန်စွာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောခေတ်၊ လွန်စွာ စိတ်မချရသောခေတ်၊ လွန်စွာ အသက်ရှူကျပ်လှသောခေတ်၊မောဟဖုံးလွှမ်းသောခေတ် ဖြစ်ချေသည်။ ယခုလက်ရှိ အခြေ အနေသည် လွန်စွာ ဆိုးသွမ်းနေပြီဖြစ်ရာ မိမိတို့ပင် ယခုအခြေ အနေမှ ဆယ်တင်ခြင်းငှာ မတတ်နိုင်တော့ပြီ။ ဤကမ္ဘာကား ဓာတ်ဆီ ပုံများကို လူတိုင်းပင် ကိုယ်ပေါ်တွင်တင်ဆောင်ပြီးနောက် မီးပုံကြီး ရှိရာသို့ အဆင်အခြင်မရှိ တစ်ဟုန်တည်း ပြေးလွှားနေကြသော ကမ္ဘာကြီးဖြစ်လေပြီ အစရှိသဖြင့် ကြိမ်ဖန်များစွာ ကမ္ဘာ၏ အခြေ အနေကို ဖွင့်ဟပြောဆို ဝန်ခံရပြီတကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုပြောဆိုချက်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၌ ယူဆပြီးဖြစ်သော အချက်တို့ကို ပိုမိုခိုင်လုံစေရန် အသီးသီး ထောက်ခံနေကြလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤကမ္ဘာမှာ ယောင်မှားခြင်း၊ ရှုပ်ထွေးခြင်းတို့ အတိ ပြည့်လျက် နေ့ညမရွေး ဘေးဥပါဒ်ဆိုက်ကပ်မည့် ကမ္ဘာကြီးဖြစ်လျက် သားကောင်ကိုမြင်သောကျားသည် သားကောင်ကို မဝါးမမျိုသေးဘဲ လှည့်လည်ကာ ကခုန်မြူးထူးခြင်း ပြုဘိသကဲ့သို့ ဤကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးပင် မိမိတစ်ဦးတည်းပိုင် သုသာန်တစ်စပြင်ကြီးဖြစ်မည့် အချင်းအရာကို မြင်သော သေမင်းသည်လည်း မြူးထူးရွှင်ပျော် သီချင်းတကြော်ကြော်နှင့် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းသေမင်း၏ ငင်သံကို လေယာဉ်ပျံ၊ မီးသင်္ဘော၊ မော်တော်ကားတို့ သွားသံ၊ လာသံများ၌ သော်လည်းကောင်း၊ ထိုထိုသော တိုင်းပြည်တို့မှ အာဏာရှင်များ၏ ကြွေးကြော်သံ၌သော်လည်းကောင်း၊ စစ်သားတို့သည် သေနတ်ကို ချီတုံချတုံပြုကာ ဒရိမ်းပြရာ၌သော်လည်းကောင်း၊ ဘယ်ညာဟူ၍ ညီညာစွာ ချကြသော ခြေသံများ၌သော်လည်းကောင်း ကောင်းစွာ ကြားသိနိုင်ကြပြီ ဖြစ်ပေသတည်း။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585220698261,"sku":"","price":9000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_33185875-2ff3-4250-bff0-91c81f696db5.jpg?v=1730220506"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-မာလာရီ","title":"မာလာရီ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၉၅၄ ခု တပို့တွဲလ ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဓာတ်မီးရောင်အောက်မှာ ရပ်ကာ ကျွန်မ စီးရမည့်ရထားကို ပလက်ဖောင်းတစ်ဖက်က မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။ ပြည်မြို့ သို့ ထွက်ရမည့် ရထားသည် ခရီးသည်များကို အပြည့်တင် လျက် ထွက်ရမည့်အချိန်က ငံ့လင့်လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရထားပလက်ဖောင်းကို ကျော်ဖြတ်လျက် လှေကား ပေါ်မှ ဆင်းခဲ့သည်။ ပထမတွဲများ ချိတ်သော နောက်တွဲများ ရှိရာသို့ ခပ်သုတ်သုတ်လျှောက်သွားသည်။ ပထမတန်းတွဲ၌ ချိတ်ထားသော နာမည်စာကတ်များကို လျှောက်ဖတ်ကာ ကျွန်မနာမည် ကပ်ထားမည့်တွေကို လိုက်ရှာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခရီးသွားရင်း လမ်းတွင် စာရေးရန် ကျွန်မ အလုပ်ပါ လာခဲ့သည်။ ကျွန်မ စီးမည့်တွဲ၌ ခရီးသည်များမပါလျှင် စာရေးနိုင်မှာပဲ အောက်မေ့ခဲ့သည်။ တစ်နေ့လုံး စီးရမည့် အတွက် ဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ်ရေးရန် အားခဲလာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပထမတန်းတွဲ၌ ချိတ်ထားသော နာမည်စာကတ်ကို မကြည့်သေးခင် တွဲထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ခရီးသည် များ ရောက်နှင့်နေကြသည်။ ဒီတွဲများ ဖြစ်လေမလား .. စိတ်အားလျော့လျော့နှင့်ပင် နာမည်စာကတ်ကို ဖတ်ကြည့် လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကြည်ကြည်ဌေး” “ဂျာနယ်ကျော် မမလေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြည်ကြည်ဌေးဆိုသော နာမည်ကို မြင်မြင်ချင်း ရုပ်ရှင် မင်းသမီးကြည်ကြည်ဌေးပဲ တွက်သည်။ ကျွန်မနှင့်အတူ သွားရမည့် ခရီးသည်မှာ အနုပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်၍ စိတ်ဝင် စားရမည့်ခရီးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အသက် ၆၀ ကျော် အမယ်အို၊ ဆေးပြင်းလိပ်ခဲထား သော ဝဝမည်းမည်းသည်းသည်း ယောက်ျားတစ်ယောက်၊ သူတို့နှစ်ဦးက ကျွန်မကို လှမ်းကြည့်လျက် အကဲခတ်နေကြ ဟန်တူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခပ်ငယ်ငယ် မိန်းမတစ်ဦးနှင့် ကြည်ကြည်ဌေးမှာ အိပ် ပျက်လာကြပုံ၊ ထိုင်ခုံများကို အိပ်စင်အဖြစ် ဖြန့်ခင်းလျက် ရထားမထွက်ခင်ပင် လှဲအိပ်နေကြသည်။ ယင်းရထားပေါ်တက်သွားပြီး အိပ်နေသော ကြည်ကြည်ဌေး ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်ရှိ ထိုင်ခုံများ၌ အိပ်စင် အဖြစ် ဖြန့်ခင်းလျက် ကျွန်မအတွက် နေရာယူလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကောင်းကင်ပြင်ကြီး၌ အဖြူရောင်သမ်းစ ပြုလာချိန်တွင် ဘူတာရုံမှ ရထားထွက်လာခဲ့သည်။ မလင်းတလင်း ရိပ်ငြိမ်မှု ပြည့်လျှမ်းသော နံနက်ဦး၌ မြမြလေးရှိသော လေအေးနှင့် ပေါင်းဆုံ၍နေရခြင်းကြောင့် လန်းဆန်းကြည်နူးလျက် မောမိနေစဉ် တစ်ဖက်မှ လှုပ်ရှားသွားသော သဏ္ဌာန်ကြောင့် အသာလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဗိုက်ထဲက ... အောင့်လိုက်တာ...” ကြည်ကြည်ဌေးသည် နှုတ်ကပြောရင်း အပေါ်ထပ်အိပ်စင်ပေါ်တွင် တက်လှဲအိပ်ရန် လှေကားကလေးကို ကိုင် တွယ်တက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မက လှည့်အကြည့် မျက်လုံးချင်း ဆုံကြသည်။ ပြည့်ဝိုင်းသော မျက်နှာလေး၌ သူ့မျက်လုံးသည် ထူး ထူးခြားခြား ကြည်လင်တောက်ပနေသည်။ ထို ကြည်လင်တောက်ပသော မျက်လုံးအစုံတွင် ပြုံးစနဲ့ ပြုံးကြည်ချိုမြ၍ ရယ်နေသောမျက်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရုပ်ရှင်ပြဇာတ် ထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် တွေ့ခဲ့ဖူးသော ပြုံးစစ ပြုံးကြည်ကြည် ရှိသော မျက်လုံးနှင့် မျက်နှာဟန်ပန်သည် ကျွန်မမျက်စိထဲ တွင် စွဲနေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ ကြည့်ခဲ့သမျှ ပြဇာတ်ရုပ်ရှင်၊ သူပါဝင်သော သူ့အခန်း၊ သူ့ဇာတ်ကွက်ကို နိုင်နင်းစွာ သယ်ယူတတ်သော သူ၏ အနုပညာစွမ်းရည်သည် စူးစိုက်လေ့လာချင်စရာ ကောင်းအောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရုပ်ရှင်ပြဇာတ်မှနေ၍ သူ့ကိုကြည့်ပြီး ပွင့်သစ်စ ပညာ သည် ကလေးတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်ယူဆ၍ မရသော သူ့ပညာစွမ်းရည်ကြောင့် အနုပညာဘက်၌ ဝါရင့်ပြီးသား ပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွက်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လင်းလုလုရောင်နီ” ပြဇာတ်ထဲ၌ ကြည်ကြည်ဌေးကို စတွေ့ရသည်။ ရုပ်ရှင်ပြဇာတ်များကို သွားရောက်ကြည့် သည့်အခါတိုင်း ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်ကိုလည်း မျက်ခြည် မပြတ် ကျွန်မ အာရုံစိုက်တတ်သည်။ ပညာသည်များ၏ ပင်ကိုအရည်အသွေးကိုလည်း တစ်စမကျန် အာရုံစိုက်လျက်အကဲခတ်၍ကြည့်နည်းမျိုး ကျွန်မမှာ အကျင့်ပါနေသည်။ ပေါ်လာရာ၊ ပြသရာ၊ မြင်မြင်သမျှ အရာအားလုံးကို စူးစိုက် စိစစ်ပြီး ကြည့်လေ့ကြည့်ထရှိသည့်အပြင် တစ်ပြိုင်တည်း ဝေဖန်မှုပါပြီးသား ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တချို့သော ရုပ်ရှင်ပြဇာတ်မင်းသမီးများ၏ အမူအရာ သရုပ်သဏ္ဌာန်တို့သည် ဇာတ်ကွက်၊ ဇာတ်ခန်းနှင့် တိမ်း ယိမ်းလွတ်ချော်သွားတတ်သော အမှတ်မထင်ကလေးတို့ကို ပင် ဂရုပြုလွန်း၍လားမသိ ဖမ်းမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြည်ကြည်ဌေး၏ လွတ်ကွက်၊ လစ်ကွက်တို့ကို တွေ့ မြင်ခဲသောကြောင့် သည်မျှလောက် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ စွမ်းဆောင်သွားနိုင်သော အရည်အချင်း၊ သည်မျှလောက် တစ် သားတည်းကျညီနိုင်သော အသားသေပုံမျိုးသည် ပွင့်သစ်စ ပညာရှင် မဟုတ်တန်ရာ၊ အနုပညာအခြေခံ ရင့်သန်ပြီးသား ဖြစ်ရမည်။ ကျွန်မ ဤသို့ ဝေဖန်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြည်ကြည်ဌေးကို မြင်သည်နှင့် ကျွန်မ ဝေဖန်ထား ချက်ကို ပြန်၍ သတိရသည့်အတိုင်း ကြည်ကြည်ဌေး၏ ဘဝအကြောင်းနှင့် ပညာအခြေခံကို သိလိုသော စိတ်ဆန္ဒမှာ နေရင်းထိုင်ရင်း ပြင်းပြလာသည်။ ။ | \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိပ်မောကျလျက်ရှိသော အမယ်အိုကိုကြည့်လျက် ကြည်ကြည်ဌေး အမေပဲ ထင်သည်။ အမယ်အို၏မျက်နှာ သည် ဖြစ်မိလျှင် ရှေ့သာ တိုးမည်၊ နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်၊ ပိုင်းဖြတ်နိုင်သော မျက်နှာမျိုး၊ ထက်မြက်သော အသွင်ဆောင်သည်။ အသားဖြူဆွတ်၍ အသားအရေ နူးညံ့ ညက် ပြောသည်။ နီရဲသော လက်ဖဝါးတွင် စိပ်ပုတီးကို ဆုပ်လျက်အိပ်ပျော်နေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပက်လက်အိပ်ပျော်နေသော လူဝဝ ထောင်ထောင်မောင်း မောင်း အသားမည်းမည်း အရောင်အဆင်းရှိသည့် ထိုလူ ကား ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သယောင်ယောင်၊ နူးညံ့ပျော့ပျောင်း မယောင်ယောင်၊ တွက်ရခက်သော၊ အကဲခတ်ရခက်သော ကြန်အင်လက္ခဏာမျိုး ဆောင်သည်။ “ကြည်ကြည်ဌေးရဲ့ ခင်ပွန်းများလား.......” ခင်ပွန်းဆိုလျှင် ခင်ပွန်းလို့ မထင်စရာ။ မင်းသမီးကို ထက်ကြပ်မကွာ အုပ်ထိန်းနေသော ဇာတ်အုပ် ဇာတ်ခေါင်းများလား ....။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမယ်အိုသည် နိုးလာကာ ထ၍ထိုင်သည်။ ရထား ပြင်ဘက် လယ်ကွင်းများကို ငေးမောကြည့်ရာမှ ကျွန်မနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်က စကားလှမ်းပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီနေရာတွေဟာ အမေတို့နေခဲ့တဲ့ နေရာတွေပေါ့။ ပြည် ဒိစတြိတ်၊ လက်ပံတန်းနယ်၊ မိုးအိုင်ရွာမှာ အမေတို့ လယ် လုပ်ခဲ့ကြတယ်။ ကြည်ကြည်ဌေးက ငယ်ငယ်လေးရှိသေး တယ်။ သမီးကြီးတွေကတော့ သူ့အရီးဇာတ်ထဲ ပါကုန်ကြ ပြီ။ ဇာတ်မင်းသမီးကြီး ဒေါ်စိန်ယုံဆိုတာ အမေ့ယောင်းမ၊ ဆရာအောင်ဗလ တပည့်၊ အဆိုကောင်း အကကောင်း အင်မတန် နာမည်ကြီးတယ်” တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမယ်အို၏အသံမှာ လွန်စွာ ညင်သာလျက် သူ၏ ပျော့ပျော့ပျောင်းပျောင်း အမူအရာနှင့် လိုက်ဖက်လှသည်။ ကျွန်မ သိလိုချက်တွေ အမယ်အိုထံမှ စတင်ကြားရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နားစိုက်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအချိန်တွင် ကြည်ကြည်ဌေးသည် လှေကားလေးမှပြန်တွယ်ဆင်းလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မမက ... ဂျာနယ်ကျော် မမလေးနော်...” ကြည်ကြည်ဌေးသည် ရှေ့မဆက်ဘဲ ပြုံးချိုထားသည်။ “ဟုတ်ပါတယ် .... ဂျာနယ်ကျော် မမလေးဟာ မမ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရထားမှာ ကပ်ထားတဲ့ စာရွက်ကလေးမြင်ရတော့ မမ နဲ့ ခရီးသွားရပြီလို့ ဝမ်းသာသွားတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အသံသာသာထဲ၌ ရယ်မောသံလေးပါ စွက်ဖက်လျက် မျက်နှာချိုချို ပြန်ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကြည်ကြည်ဌေးနဲ့ တွဲတစ်တွဲတည်း လာကြုံရတာ မမ ဝမ်းသာမိတယ်။ ညီမကို ပြဇာတ်ထဲမှာ စတွေ့ ဖူးတာပဲ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက် ရုပ်ရှင်မှာဆိုပါတော့ .... ညီမကို စတွေ့တွေ့ချင်း မမ စိတ်ဝင်စားလွန်းလို့ ဝေဖန်ထားတယ်” ။ “ဘယ်လို ဝေဖန်ထားသလဲ မမရယ် ...... သိပါရစေ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မအဖြေကို စောင့်နေသော သူ့မျက်နှာလေးမှာ စိတ် အား ထက်သန်စွာဖြင့် မျက်လုံးများ တောက်ပြောင်ပြုံးလဲ့နေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပြဇာတ်မှာ ညီမကို စတွေ့တွေ့ချင်း ပွင့်သစ်စ မင်း သမီးတော့ မဟုတ်ဘူး၊ အနုပညာအခြေမိ ရှိရမယ်၊ ဝါရင့်ပြီး သားဖြစ်ရမယ်လို့ မမ ဝေဖန်ထားမိတာ မှန်ရဲ့လား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြည်ကြည်ဌေးက ရယ်မောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မမ ဝေဖန်တာ မမှားပါဘူး .... အနုပညာအခြေခံ ကတော့ ကျွန်မ ငါးနှစ်သမီးက စခဲ့တာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်ပြီ .. မမလည်း ထင်တယ် .... မမထင်တာမမှားတော့ဘူး၊ ငါးနှစ်သမီးက စခဲ့တာဆိုတော့ စပုံစနည်း အနုပညာဘက် ရောက်ပုံရောက်နည်း မမ သိပ်သိချင်တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရထားသည် အရှိန်ပြင်းစွာ ခုတ်မောင်းနေသည်။ အပတ် ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရထားဘီးများ လည်နေသကဲ့ သို့ ကျွန်မ အာရုံမှာလည်း ရပ်နားခြင်းမရှိဘဲ ချာချာလည် လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မအနီးတွင်ရှိနေသော သူတို့မိသားစုသည် ကျွန်မ အနီး၌ တစ်နေရာစီ၊ တစ်သီးတခြားစီဖြစ်ချင်ဖြစ်လျက်၊ ပျောက်သောသူကလည်း ပျောက်ကွယ်လျက်၊ ကျွန်မ အနီး အနား၌ မရှိသော အရာဝတ္ထုများ၊ ပုံသဏ္ဌာန်များ၊ အသွင် အပြင်များ၊ အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံ ပြောင်းလိုက်ပေါ်လိုက်ဖြစ်လျက် ထိုအမျိုးမျိုးသော ပုံသဏ္ဌာန်တို့မှ အသံဗလံများကလည်း အသံအမျိုးမျိုးထွက်ပေါ်လျက် .......။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြည်ကြည်ဌေးသည် ငါးနှစ်သမီးအရွယ်မှစ၍ ဇာတ် သဘင်၊ ပြဇာတ်၊ ရုပ်ရှင်၊ ကဏ္ဍသုံးခုခွဲကာ သူ ပါဝင်လှုပ် ရှားခဲ့ပုံများကို ပြန်ပြောင်းပြောပြနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဇာတ်သဘင်အကြောင်း ပြောပြနေသည့်အခါ၌ ကပြခဲ့ သော ဇာတ်လမ်း၊ ဇာတ်ကွက်၊ ထိုဇာတ်၌ ဆိုခဲ့သော သီချင်း၊ ပြောခဲ့သော စကား၊ ပါးစပ်ဆိုင်းပါ တီးလျက် လက်မြှောက် မပြရုံတမည်..။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585247109269,"sku":"","price":6300.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_90cc006a-ccfd-400e-9ef8-e65a57fe26fd.jpg?v=1730220750"},{"product_id":"ကလောင်စုံ-သူတို့သိသောဗိုလ်ချုပိအောင်ဆန်း","title":"သူတို့သိသောဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအာဇာနည်ဗိမာန်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                                      ဆရာကြီးသခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအကာအရံ၊ အဆီးအတား၊ စည်းသားသော ဗိုလ်(တေဇ)ဂါထာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eသဗ္ဗဗုဒ္ဓ (တေဇ) ပတ္တာ။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eပစ္စေကာနဉ္စ ယံ(တေဇံ)\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e အရဟန္တာ နဉ္စ(တေဇေန)။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eရက္ခိ ဗန္ဒာမိ သဗ္ဗသော။ ။\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တေဇပတ္တာ- တေဇပတ္တာနံ၊ တန်ခိုးတေဇ၊ အဝဝတို့နှင့် ပြည့်စုံခြင်း သို့ ရောက်တော်မူကုန်ထသော။ သဗ္ဗဗုဒ္ဓါ-သဗ္ဗေသံ-ဗုဒ္ဓနဉ္စ။ လုံးစုံများ ဖြင်၊ ဘုရားရှင်တို့၏လည်းကောင်း၊ ပစ္စေကာနဉ္စ၊ ဘုရားငယ်ဟု။ သွယ်သွယ် ထင်ရှား။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါဘုရားတို့၏ လည်းကောင်း။ ... အရဟန္တနဉ္စ၊ ကိလေ သာ ကင်းပြတ်၊ ပရမတ္ထ သံဃာ၊ ရဟန္တာ အရှင်မြတ်တို့၏လည်းကောင်း.. ယံတေဇံ၊ ဖုံဖုံလွှမ်းမိုး၊ အကြင်တန်ခိုးတော်သည်၊ အတ္ထိ၊ ရှိပါပေ၏။ ဧတေ သံ၊ ဘုရား, \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eပစ္စေကဗုဒ္ဓါ၊ ရဟန္တာသခင်၊ ထိုထိုအသျှင် မြတ်တို့၏၊ တေဇေန၊ တန်ခိုးတေဇော်၊ အာနုဘော်တော် အစွမ်းအားဖြင့်၊ သဗ္ဗသော၊ နေ့ညမယွင်း၊ အချင်းခပ်သိမ်း၊ ... ဝါ။ လေးရပ် ရှစ်ရပ်၊ ဆယ်ရပ်ဒီသာ၊ မျက်နှာတိုင်း မျက်နှာတိုင်းမှ၊ ရက္၊ ဘေးရန်မနှောင့်ဖို့။ အစောင့်အရှောက်ကို၊ ဗန္ဓာမိ၊ ဖွဲ့ ဖွဲ့ စည်းစည်း၊ အဆီးအတားပမာ၊ စည်းသားပါ၏ဘုရား။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ဤတွင်ရွေ့ ကား၊ အရှေ့ကိုငမင်၊ တောင်ခွင်စစ်သား၊ နောက်ကား ဗိဿနိုး၊ သားမျိုးရပ်ခွင်၊ မြို့လုလင်နှင့်၊ လေးအင်မချို့၊ မြို့၏ကျက်သရေ၊ ထွန်းပပေသော တောင်တွင်းကြီးဟူ၍ လည်းကောင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၎င်းပြင်တစ်ဖြာ (၁) ရတနာတင်းတိမ်၊ ဂုဏ်သိမ်ကြေညာ၊ (၂) ဇေ ယာဝမုန၊ (၃) ပုဏ္ဏဝတီ၊ သညီပြောင်ဝင်း၊ တဘောင်လင်းသည့်၊ (၄) တောင် တွင်းကြီးဟူ၍ လည်းကောင်း၊ပေလည်းလေးပင်၊ ရှင်လည်းလေးပါးဟူ၍လည်းကောင်း၊ ပေတစ်ပင်၊ ရှင်တစ်ပါး ဟူ၍လည်းကောင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၎င်းနောက်တစ်နည်း။ တောင်တွင်းကြီး လူကောင်းသဖြင့်၊ မူလ ပေါင်း ၉၉ တွင်။ တိုးဘာက ၆၆ ရှိသည်ဟူသောအရ၊ တောင်တွင်းကြီးမြို့မ ၏ အရံအပါ ။ ကျေးရွာနယ်မြေပေါင်း ၁၆၅ ရှိသည်ဟူ၍လည်းကောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှေးဟောင်းခေတ်အခါက၊ လွန်စွာထင်ရှားခဲ့သော တောင်တွင်းကြီး မြို့တွင် ဘုရင်မင်းပေါင်း ၄၁ ဆက်မျှ စိုးစံတော်မူဖူးပေသဖြင့်၊ သရေ ခေတ္တရာပြည်၊ ပုဂံပြည်တို့ထက်ပင်။ အလျင် ရှေးကျကြောင်းနှင့်၊ ၎င်းတောင် တွင်းကြီးမြို့၊ ရတနာဗိမာန်တောရ ဆရာတော် ဘုရားကြီး၏ အန္တဝါသိက၊ အစိုးရပထမကြီး၊ ဦးညာဏ အသျှင်လျှင်၊ စီရင် တော်မူသည့် တောင်တွင်း ကြီး ရာဇဝင်သစ်တွင်ပါရှိသည့် -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရာဇဝင်တေးထပ်ကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရာဇဝင်မင်းအများကိုလ၊ အကျဉ်းအားမှာမည်၊ အခင်းသွား သမ္ဘာညီ သည်။ မြန်မာပြည်အကြောင်း၊ (လေးကျိပ်တစ်)တင်းတိမ်နဂရာမှာ၊ လင်းထိန် စွာ စံတဲ့မင်းကောင်း။ ။ ခေတ္တရာ ရွှေပြည်ဝယ်၊ (နှစ်ဆယ်ခွန်) မင်းပေါင်း။ ကဲအမွန်ရှည်ကြောင်း။ မင်းကောင်း များစံဌာနီ။ ။ ပုဂံမှာ (ငါးဆယ့်ငါး)ရယ် နှင့်။ ပင်းယအား (ခြောက်ဆက်)သာစည်။ ။ စစ်ကိုင်း၌ (ခုနစ်)မည်။ ညောင် ရမ်းပြည်(တစ်ဆယ်) မင်းရယ်နှင့်၊ အင်းဝ၌ (သ)သာ၊ မင်းမြတ်ရာဇာ။ ။ မုဆိုးဆက်(ဆယ့်တစ်ဖြာ)တွင်။ ပြည်ပျက်ရှာ အကြောင်းပလေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းအဆိုပါ၊ မင်္ဂလာတောင်တွင်းကြီးမြို့၏ မြို့ရံ ၁၃ မြို့မှာ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁) ငမင်မြို့။ ။ မြို့အရှေ့မှာ၊ ယခု နတ်ဝှက်ထားသည် ပြောဆို ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၂) စစ်သားမြို့။ ။ မြို့တောင်ဘက်မှာ လူနေနည်းပါးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၃) ဗိဿနိုးမြို့။ ။ လူနေမရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၄) လုလင်မြို့။ ။ မြို့မြောက်ဘက်မှာ မေဂျာဂျင်နရယ် ဗိုလ်ချုပ် အောင်ဆန်း တည်းဟူသော ဗိုလ်တေဇ၏ အဘိုး။ ရိုးရာအလိုက်၊ ရွှေတိုက်စာရင်းဝင်။ တောင်တွင်းကြီးမြောက်လက်တစ်ခွင်၊ ဘုရင်ဖြစ်ဖူးသော မြို့သူကြီး ဦးမင်း ယောင် ကြီးစိုးသော မြို့ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၅) နတ်မောက်မြို့။ ။ မြို့မြောက်ဘက်မှာ။ ဗိုလ်ချုပ်မင်း အောင် ဆန်း၏ ဇာတိဌာနဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၆) မြို့သစ်မြို့။ ။ ၎င်း၏မြောက်ဘက်မှာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၇) ရန်ကာမြို့။ ။ ၎င်းမြောက်ဘက်မှာ။ ယခု လူနေ မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၈) ပတ္ထနဂိုရ်မြို့။ ။မြို့ အနောက်မှာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၉) ဝါးနွယ်ကုန်းမြို့။ ။ မြို့ အရှေ့တောင်မှာ၊ ယခု လူနေမရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁၀) တောခွင်မြို့။ ။ မြို့အနောက်တောင်မှာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁၁) ပင်းမြို့။ ။ မြို့မြောက်ဘက်မှာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁၂) ကျောက်ပန်းတောင်းမြို့။ ။ မြို့မြောက်ဘက်မှာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁၃) ပုပ္ပားမြို့။ ။ မြို့မြောက်မှာ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤပြဆိုခဲ့သည့် တောင်တွင်းကြီးသမိုင်းရာဇဝင်အရ၊ သင်္ခါရဓမ္မ၊ လောကဓမ္မတာ။ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်တတ်ခြင်းကြောင့်၊ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းကို ဖွားမြင်ရာ။ မင်္ဂလာနတ်မောက်မြို့ တည်ထောင်ခြင်းမှာ။ တောင်တွင်းကြီးမြို့ မတည်ခင်။ ရှေးလျှင်အစ၊ ပထမက။ ပိဠိယက္ခမင်းကြီး တည်ထောင်စံနေတော်မူခဲ့သော ကာသိကရာဇ်တိုင်း။ ဗာရာဏသီပြည်ကြီး ဖြစ်ခဲ့ဖူးကြောင်း များနှင့်၊ ၎င်းဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း၏ အမိဘက်ကဆွေမျိုးသားချင်း၊ ပင်းနတ်မောက်-ကျောက်ပန်းတောင်း၊ သုံးမြို့ဝန်မင်း၏ ရှေ့ဘက်ဝန်စာရေးကြီး ဦးကြော့ရေးသားသည့် တေးသီချင်း ကဗျာ၊ လင်္ကာအရပ်ရပ်စာအုပ်ကို၊ ဟို လွန်ခဲ့သော ၃၄ နှစ်လောက်က၊ သူရိယတိုက်တွင်၊ ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်ပြင်ဆင်ရိုက်နှိပ်ခဲ့ရာ။ အဆိုပါ စာအုပ် မျက်နှာ ၁၃ မှာ၊ အောက်ပါ အတိုင်း တွေ့ရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနတ်မောက်မြို့ သမိုင်းဘွဲ့တေးထပ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပြည်ဗာရာ-ကာသိက။ လင်းသီရိခြည်ရောင်။ မင်းပီဠိ တည်ထောင်သည်။ ရှည် ယခေါင်-ပကတူး။ ။ အောင်နက် သန်မြေနဂိုရ်မှာ။ ရွှေပဟိုရ် နန်းစိုက်ခဲ့ဖူး။ ။ ပထဗျညွန့်နေရုံလို၊ ဇေယျခုံရောင်မြူး။ ရေယမုန်ညောင်ဦး နှင့်၊ တောင်ဖြူးမြင့်ဂီရိန် ။ ။ သပြေမော်-တေဇော်ရွှန်း။ ။ ရွှေမော်ကွန်းထွန်းခဲ့ထိန်ထိန်။ ။ အယုဇ္ဇ-ရဝေသိန်လို။ ရွှေဝတိန်စံခင်းသို့ ၊ ကန်မင်းရေ ကြည်ကြည်။ ဝန်းခပတ်လည်။ ။ ရွှေမောက်မြို့ ဒြပ်ရည်ကို။ နတ်တစ်ပြည် ဆိုလောက်ပေလေး။\u003c\/p\u003e\n          ၎င်းအထက်ပါ တေးထပ်ကိုရေးစပ်သည်။ ရှေ့ဖတ်ဝန် စာရေးဦးကြော့ မှာ၊ နှယ်နှယ်ရရ၊ သာမညမဟုတ်ပေ၊ ရှေးလွန်လေပြီးသောအခါ၊ ရတနာပူရ အင်းဝခေတ်၊ သက္ကရာဇ် ၈၆၃ ခုနှစ်တွင် နန်းတက်တော်မူသော။ ရွှေနန်းကြော့ရှင် ဘုရင်နရပတိနန်းစံ ၄ နှစ်အတွင်း၊ ယင်းတော်မြို့စား။ ရှစ်ရှား မြို့စား ညီအစ်ကို။ ငတုံးတာ၊ ငပြည့်ဝတို့သည်။ ပြည်အား တောင်ငူအား တို့နှင့် ခြားနားမှုံဆန်၊ ပုန်ကန်သောအရေးတော်တွင်၊ “ဘယ ကျော်သူ” ဆိုသော ရဲဘက်တော်အမတ်၊ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည်၊ ပွဲရဖန်များပေသည်ဟု၊ ထီးစလွယ်နှင့်တကွ၊ စားသော နတ်မောက်မြို့တွင်၊ ဆင်မြင်းဗိုလ်ပါ လောင်း စွက် သနားတော်မူကြောင်း။","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45540536615061,"sku":"","price":8100.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_5198207a-b113-4199-b74a-be1f7f796192.jpg?v=1730225405"},{"product_id":"ကလောင်စုံ-ရာပြည့်သမိုင်းဒေ၀ီ","title":"ရာပြည့်သမိုင်းဒေ၀ီ","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45540531273877,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_69ce8799-9295-4c5f-92fb-a30f8365be26.jpg?v=1730225471"},{"product_id":"ကလောင်စုံ-မြန်မာရာမဇတ်စာတမ်းများ","title":"မြန်မာရာမဇာတ်စာတမ်းများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာရာမဇာတ်စာပေများ၏ သွင်ပြင်နှင့် အရင်းခံရာ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ရာမသာချင်းထက်စောသော မြန်မာရာမဇာတ်စာပေရှိကြောင်း ရာမသာချင်းတွင် “သိန်းခိုကူးက၊ ဘီလူးကိုခွင်း၊ ရာမမင်းနှင့်၊ ကံနှင်းသည့်တာ၊ ရှေးဝတ္ထုဟောင်း၊ အကြောင်းထင်ထင်၊ ဓိပ္ပာယ်အင်ကို၊ သိမြင်သာအောင်၊ စာအရင်းစ၊ ပထမကို၊ မပြမဖွဲ့” ဟု ဆိုထားချက်အရ သိရပါသည်။ ထိုအဆိုအရ ဒဿဂီရိကို လေးဖြင့်ခွင်းပြီးနောက် ရာမနှင့် သီတာတို့ ပြန်ပေါင်းကြကြောင်း၊ ရှေးဝတ္ထုဟောင်း ရှိခဲ့ပြီဖြစ်၍ စာ၏အရင်း အစပထမကို မဖွဲ့ပြတော့ပါဟု ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ ရာမသာချင်းမတိုင်မီ မြန်မာရာမ ဇာတ်စာရှိပြီးဖြစ်သည်ဟု ထိုအဆိုအရ သိနိုင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စင်စစ် မြန်မာရာမဇာတ်စာသည် ၁၇-၁၈ ရာစုကတည်းက ရှိနိုင်ကြောင်း အထောက်အထားရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညောင်ရမ်းခေတ် မဟာဓမ္မရာဇာဓိပတိ (၁၀၉၅-၁၁၁၃\/၁၇၃၃-၁၇၅၁)လက်ထက်တွင် အင်းဝခေတ် ကန်တော်မင်းကျောင်း မေတ္တာစာကို ဖွင့်ပြဆိုသော တောင်တွင်းမင်းကျောင်းဆရာတော်က “အတွင်း အပဟူသော စကားကိုဖွင့်ရာတွင် “အပက လူပင်ဖြစ်သော်လည်း လူ၏လက္ခဏာကို ထောက်ရှု၍ အတွင်းသွင်းသဖြင့် အောင်မြင်ပြီးစီးသည့်အရာလည်း ရှိသည်ဟု ရှင်းပြပြီး သာဓကအဖြစ် ရာမာယဏမှဖြစ်ရပ်များကို ကိုးကားထားပါသည်။ ရာမမင်းနှင့် မျောက် စစ်သည်များ သီဟိုဠ်သို့ ရောက်၍ မြို့ကိုရံထားသောဖြစ်ရပ်၊ ဗိဘိဇနက သီတာကို ပြန်ပို့၍ အကြံပေးမိသဖြင့် ဗိဘိဇန အနှင်ခံရသောဖြစ်ရပ်၊ ရာမမင်းထံခိုဝင်သော ဓါဘိ ဇနကို ရာမက သုကြိတ်နှင့်တိုင်ပင်ပြီး လက်ခံသောဖြစ်ရပ်၊ ဗိဘိဇန၏ အကြံပေးချက် အရ ရာမက ဒဿဂီရိ၏ သား ဣန္ဒဇိတကို ပစ်ခွင်းနိုင်သောဖြစ်ရပ်၊ ဒဿဂီရိ၏ယဇ်ပွဲ အစီအစဉ်ကို ဟနုမာန်က ဖျက်ဆီးနိုင်သောဖြစ်ရပ်တို့ ဖြစ်သည်။ တောင်တွင်းမင်းကျောင်း ဆရာတော်သည် ထိုဖြစ်ရပ်များကိုဖော်ပြပြီး အပလူဖြစ်လင့်ကစား သွင်းသိပ်၍ သုံးတတ်လျှင် အကျိုးရှိကြောင်း ကောက်ချက်ချခြင်းဖြစ်သည်။ “ထိုအချက်တို့ကိုထောက်သဖြင့် ဆရာတော်သည် ရာမာယဏ ယုကဏ္ဍကို အနုစိတ်သိ၍ ကောက်ချက် ပင် ချနိုင်ကြောင်း သိရသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ရာမအကြောင်းသည် အရေးအသားဖြင့်ပင် ရှိနိုင်သည်။ အရေးအသားကို စဉ်းစဉ်းစားစားဖတ်ရှုခွင့်ရသောကြောင့် ဆရာတော် ဆင်ခြင်နိုင်၊ ကောက်ချက်ချနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ယူသော်ရနိုင်သည်”ဟူ၍ ဆရာဇော်ဂျီ က သုံးသပ်ပြထားပါသည်။ (ရာမအကြောင်းကို ပုဂံခေတ် ၁၁ ရာစုကတည်းက မြန်မာ တို့ သိခဲ့ပြီး နှုတ်ဆင့်ကမ်း ပြောဆိုခဲ့သည့်အစဉ်အလာရှိပုံကို ဆရာဇော်ဂျီက Ramayana in Burma (Myanmar) ososd:oza səcət:80869::èle: Cool \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်။)\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရာမသာချင်းပေါ်ပေါက်ပြီးနောက် ဘိုးတော်ဘုရားလက်ထက် ရေးသားသော ရွှေတိုက်စိုး ဦးတိုး ၏ ရာမရကန် (၁၁၄၆\/၁၇၈၄) ပေါ်ပေါက်သည်။ ရာမရကန်တွင် ဦးတိုးက အခြားရကန်ဆရာများ ကေလာသရကန်၊ မနော်ဟရီရကန်၊ မယ်သီတာရကန်” များ ရေးခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြချက်အရ ရာမရကန်မတိုင်မီ သီတာရကန် ဟူ၍ ပေါ်ပေါက် သေးသည်ဟု ယူဆရသည်။ စာကိုယ်မတွေ့ရသေးပါ။ ရာမရကန်တွင် ရာမနှင့် သုကြိတ်တွေ့ပြီး သုကြိတ်က ဒဿဂီရိလက်သို့ သီတာပါသွားပုံကို မြင်လိုက်ရကြောင်း ရာမမင်းအား လျှောက်ထားသည့်အခန်းအထိသာ ပါဝင်သည်။ ဇာတ်လမ်းအဆုံးမသတ် ပါ။ ယေဘုယျအားဖြင့် ရာမသာချင်း၏ဇာတ်လမ်းအတိုင်း ဖြစ်ပါသည်။ ရာမရကန် တွင် ရကန်၏သဘာဝနှင့်အညီ အချီးအဖွဲ့များ၊ ကိုယ်ရည်သွေးအဖွဲ့ များ၊ အကန် အကျောက်အဖွဲ့များကို သိုင်းသိုင်းဝိုင်းဝိုင်းဖွဲ့ပြီး ဇာတ်လမ်းကို အသေးစိတ်မဖွဲ့ပါ။ သီတာမင်းသမီးကလေး၏ အမူအရာအဖွဲ့ စသော လူ့အမူအရာများကိုမူ အသေးစိတ်ဖွဲ့ ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရာမရကန်ပေါ်ပေါက်ပြီးနောက် ဘိုးတော်ဘုရားလက်ထက်မှာပင် အိမ်ရှေ့မင်း အမိန့်တော်ဖြင့် ရေးသားသော ရာမပြဇာတ် (၁၁၅၁\/၁၇၈၉) ပေါ်ပေါက်ကြောင်း သိရ သည်။ အယုဒ္ဓယတိုင်း ဂျွမ်းပြည်၊ ဟရိဘုဉ္စတိုင်း ယွန်းပြည်ပါ အရပ်ရပ်ဒဏ္ဍာရီဇာတ် များကို ဂျွမ်းသံခံ၊ ယွန်းသံခံတို့နှင့် ညှိနှိုင်း၍ မြန်မာဘာသာပြန်ဆိုစေရာ လုံးဝဥဿုံ ပြီးစီးသည်များကို နန်းတော်အိမ်တော်များနှင့် သင့်လျော်မည်ဖြစ်သော ဇာတ်လမ်းဇာတ် ကွက်များကို ရွေးချယ်၍ သီဆိုခင်းကျင်းကပြနိုင်ရန် ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်အလိုက် ကဗျာလင်္ကာ ဇာတ်ချင်းများ ဝေပုံကျတာဝန်ခွဲ၍ ရေးသားကြကြောင်း လင်းပင်မင်းသား ၏ အမှတ်အသားတော်အရ သိရသည်။ ထိုအမှတ်အသားတွင် အီနောင်၊ ရာမ၊ သင်္ပတ္တ၊ကေသာသီရိပြဇာတ်တို့ကို ရေးသားပြီးစီးကြောင်း ဖော်ပြသည်။ တီးကွက်နှင့် ဇာတ်ချင်း ရေးသူများမှာ ပဘာဝတီဘွဲ့ခံ သခင်မင်းမိ၊ ပိုမင်းသား၊ မဟာနန္ဒယော်ဓာဦးကျီစိုး၊ မြဝတီမင်းကြီးဦးစတို့ ဖြစ်သည်။ ဇာတ်အဖွယ်အရာစကားနှင့် ဇာတ်ချင်းရေးသူများမှာ မလွန်မြို့စားမင်းသား မင်းရဲနန္ဒမိတ်၊ မိုးတားမြို့စားဝန်ထောက် နေမျိုးကျော်စွာ၊ ရွှေတိုက်စိုးဦးတိုး၊ တောင်ငူမြို့စားမင်းသား သတိုးဓမ္မရာဇာတို့ ဖြစ်သည်။ ထိုပညာရှင် ရှစ်ဦးအဖွဲ့ သည် ရာမပြဇာတ်ကို ရေးသားခဲ့ကြသည်ဟု သိရပါသည်။ စာကိုယ် မတွေ့ရ သေးပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “မြေထဲမင်းကြီးသည် ကျေးကုလားတို့ဘာသာမှ မြန်မာဘာသာပြန်၍ အရပ်ဒကာ ဦးဘီက ဆက်သည်ဟု အမှတ်အသားရှိသော ကလယ်ရာမဝတ္ထု (၁၁၆၂\/ ၁၈၀၀) ပေါ်ပေါက်ကြောင်း သိရသည်။ ရာမသာချင်းနှင့် လုံးဝမတူသောအချက်များ ပါဝင်သည် ဟု ဆိုသည်။ ပုံစံပြရလျှင် လေးတင်ပွဲတွင် ဒဿဂီရိမပါခြင်း၊ ဦးရီးတော်မရိသံက ရွှေသမင်ယောင်ဆောင်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ စာကိုယ်မတွေ့ရသေးပါ။\u003c\/p\u003e\n         စကားပြေဖြင့်ရေးသော ရာမဝတ္ထုနှစ်မူကိုလည်း တွေ့ရပါသည်။ တစ်မူမှာ ရန်ကုန်မြို့၊ သမိုင်းရပ် ဆရာတော်ဦးဣန္ဒကကျောင်းတိုက် ကျိုက်ဝိုင်းစေတီတော် ဂေါပကအဖွဲ့၌ ထိန်းသိမ်းထားသော ပေမူဖြစ်သည်။ ရာမဝတ္ထု ဟုပင် အမည်တပ် သည်။ ထိုပေမူကို တက္ကသိုလ်များ စာအုပ် ပြုစုထုတ်ဝေရေးကော်မတီ၊ ပေပုရပိုက်စာစဉ် အဖြစ် ၁၉၇၄ ခုနှစ်က ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ နောက်တစ်မူမှာ လန်ဒန်မြို့နေ ဦးတက် ထွတ်က ပေမူမှရေးကူးထားသော လက်ရေးမူကို မြန်မာစာပါမောက္ခဦးမောင်မောင်ကြီး တည်းဖြတ်သော မဟာရာမဝတ္ထု ဖြစ်သည်။ ၁၉၇၁ ခုနှစ်တွင် မြန်မာနိုင်ငံ သုတေသန အသင်းက ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေသည်။ ရာမဝတ္ထုကို မူဟောင်း၊ မဟာရာမဝတ္ထုကို မူသစ်ဟူ၍ ဆရာဦးသိန်းဟန် (ဇော်ဂျီ)က ရည်ညွှန်းသည်။ မဟာရာမဝတ္ထုတွင် စာရေးသူက ရှေးက ရေးခဲ့သော ရာမဇာတ်ဝတ္ထုသည် “အဓိပ္ပာယ်သွားငုပ်၍ စကားဇာတ်လုံးမပေါ် ရှိသည်။ အပြောစာသွားစာစပ်လည်း ရိုးသားသည်။ ယင်းသို့ ဖြစ်၍ အဓိပ္ပာယ်ဇာတ်လုံးကို ထင်ထင်မြင်မြင် သိသိသာသာ ခြားခြားနားနားစကားပေါ်စေလျက် ကဏ္ဏသုခရှိဖွယ် ဖြစ်သော၊ စကားနု စကားယဉ်တို့ကို စီစဉ်ကာ သွတ်သွင်းပြီးလျှင် ရွှင်လှသော ရာမ ဇာတ်ဝတ္ထုမူသစ်ကို စီရင်ပေအံ့”ဟု အမှာအထားပြုထားသည်။","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45540438376597,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_00cefef2-b447-48da-a91f-024b089befbe.jpg?v=1730225510"},{"product_id":"ကလောင်စုံ-မင်းလက်၀ဲနော်ရထာ","title":"မင်းလက်၀ဲနော်ရထာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာနိုင်ငံ စာပေပြန့်ပွားရေးအသင်းသည် စာဆိုတော်အထိမ်းအမှတ် ပွဲကြီးများကို နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်းပင် ကျင်းပပြုလုပ်ခဲ့သည်။ အထိမ်းအမှတ် အခမ်းအနား ကျင်းပရုံသာမဟုတ်၊ စာဆိုတော်အထိမ်းအမှတ် ဂုဏ်ပြု စာအုပ်လည်း ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ဤသို့ သော စာဆိုတော်ပူဇော်ပွဲကို စာပေလောကတစ်ခုလုံးတွင် မည်သည့်စာပေအသင်းအဖွဲ့ ကမျှ မလုပ် နိုင်ခဲ့ချေ။ ဤ မြန်မာနိုင်ငံ စာပေပြန့်ပွားရေးအသင်းတစ်ခုတည်းက သာလျှင် နှစ်စဉ်မပြတ် ကျင်းပပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤတွင် မြန်မာနိုင်ငံ စာပေပြန့်ပွားရေးအသင်း၏ အထိမ်း အမှတ်များကို စာရင်းတိုးချဲ့ ဖော်ပြသင့်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာနိုင်ငံ စာပေပြန့်ပွားရေးအသင်းကို ၁၃၂ဝ ပြည့်နှစ်၊ နတ်တော်လဆန်း ၁ ရက်နေ့တွင် စတင်တည်ထောင်ခဲ့ရာ ယခုအခါ ၁၅ နှစ်တိုင် ပေါက်ရောက်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၃၂၂ ခုနှစ်၊ တော်သလင်းလတွင် အနုပညာလောက အမှတ်(၁)ကို ထုတ်ဝေသည်။ ၁၃၂၃ ခုနှစ်၊ တော်သလင်းလတွင် အနုပညာလောက အမှတ်(၂)ကို ထုတ်ဝေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၃၂၄ ခုနှစ်၊ တော်သလင်းလတွင် ဝတို့ဌာနီကို ထုတ်ဝေ သည်။ ၁၃၂၆ ခုနှစ်၊ နတ်တော်လတွင် လယ်တီပဏ္ဍိတစာအုပ်ကို ထုတ်ဝေသည်။ လယ်တီပဏ္ဍိတ ဆရာဦးမောင်ကြီး ကွယ်လွန်သည့် ၂၅ နှစ်မြောက် အထိမ်းအမှတ် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၃၃၀ ပြည့်နှစ်၊ နတ်တော်လတွင် အနုပညာလောက အမှတ်(၃)ကို ထုတ်ဝေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ( ၁၃၂၄ ခုနှစ်တွင် စာဆိုတော် ဦးပုည နှစ် ၁၅၀ မြောက် အထိမ်းအမှတ်ကို ကျင်းပ၍ စာအုပ်ထုတ်ဝေရန်စီမံနေဆဲ မြန်မာနိုင်ငံ ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေး ကွန်ဂရက်က ပူးပေါင်းကျင်းပရန် ဆွေးနွေးကြ သဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံစာပေပြန့်ပွားရေးအသင်းက သီးခြား မပြုလုပ် တော့ဘဲ ပူးပေါင်းကျင်းပသည်။ စာအုပ်ထုတ်ဝေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ၁၃၂၈ ခုနှစ်၊ သီတင်းကျွတ်လတွင် မြဝတီမင်းကြီးဦးစ မွေးနေ့ နှစ် ၂ဝဝ ပြည့် အထိမ်းအမှတ်ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ ကျင်းပ သည်။ '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြဝတီမင်းကြီး စာအုပ်ကို ထုတ်ဝေသည်။ အီနောင်ဇာတ်ကွက် မန္နက်ကဏ္ဍဂလံ သန်လျက်စိုက်ခန်းကို ပြဇာတ်ကပြသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၃၃ဝ ပြည့်နှစ် စာဆိုလတွင် စာဆိုအကျော် ရှင်မဟာရဋ္ဌ သာရ မွေးနေ့နှစ် ၅ဝဝ ပြည့် အထိမ်းအမှတ်ဟောပြောပွဲ၊ ကဗျာရွတ်ပွဲ ကျင်းပသည်။ ရှင်မဟာရဋ္ဌသာရ” စာအုပ်ထုတ်ဝေသည်။ ထိုနှစ်မှာ ပင် စာဆိုတော်နေ့ ၂၅ နှစ်မြောက် ငွေရတုသဘင် အခမ်းအနားကို ကျင်းပသည်။ စာပေသမိုင်းတစ်လျှောက် ကျော်ကြားသော ကဗျာ၊ လင်္ကာ၊ စကားပြေ များစွာတို့ကို ရွတ်ဖတ်ခြင်း၊ အင်းဝ၊ ကုန်းဘောင် ခေတ် စာပေပြန့်ပွားမှု၊ တိုးတက်မှုအကြောင်းတို့ကို ဟောပြောသည်။ အထိမ်းအမှတ်ကတ်များ ထုတ်ဝေဖြန့်ချိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၃၃၂ ခုနှစ် နတ်တော်လတွင်မူကား ပုဂ္ဂိုလ်ကို မဟုတ်မူ၍ ကျမ်းသက်အရ ကျော်အောင်စံထား ဆရာတော်ဘုရားကြီးမူ၏ “ဝေါဟာရတ္ထပကာသနီ” ကျမ်းသက် နှစ် ၂၀၀ ပြည့် အထိမ်းအမှတ် ဟောပြောပွဲ ကျင်းပသည်။ “ကျော်အောင်စံထား စာအုပ် ထုတ်ဝေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၃၃၃ ခုနှစ် နတ်တော်လတွင် စာဆိုတော် စိန္တကျော်သူ ကွယ်လွန်သည့် နှစ် ၂၀၀ ပြည့် အထိမ်းအမှတ်ဟောပြောပွဲ၊ ကဗျာ ရွတ်ပွဲ ကျင်းပသည်။ စိန္တကျော်သူစာအုပ် ထုတ်ဝေသည်။ ထိုနှစ်မှာပင် ကင်းဝန်မင်းကြီး၏ နှစ် ၁၅ဝ ပြည့်အထိမ်းအမှတ် ဟောပြောပွဲ၊ ကဗျာ ရွတ်ပွဲ ကျင်းပသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၃၃၅ ခုနှစ်တွင် မွန်အမတ်ကြီး ဗညားဒလ နှစ် ၄ဝဝ ပြည့် အထိမ်းအမှတ် ဟောပြောပွဲ အခမ်းအနား ကျင်းပသည်။ မွန်-မြန်မာနှစ်ဘာသာ ရာဇဓိရာဇ်အရေးတော်ပုံကျမ်းထွက် တဘောင်သီချင်း များကို သီဆိုဖော်ထုတ်သည်။ “ဗညားဒလ စာအုပ် ထုတ်ဝေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ၁၃၃၅ ခုနှစ်တွင်ကား မင်းလက်ဝဲနော်ရထာ နှစ် ၂၅၀ မြောက် မွေးနေ့သည် လည်းကောင်း၊ အနန္တသူရိယအမတ်ကြီး နှစ် ၈၀၀ မြောက် ကွယ်လွန်သည့်နေ့သည်လည်းကောင်း ကြုံကြိုက် တိုက်ဆိုင်လှလေသည်။ မြန်မာနိုင်ငံ စာပေပြန့်ပွားရေးအသင်းသည် “မင်းလက်ဝဲနော်ရထာကို အခမ်းအနားလည်း ကျင်းပမည်၊ စာအုပ် လည်း ထုတ်ဝေမည်ဟု ဆုံးဖြတ်သည်။ စာအုပ်ထုတ်ဝေရာတွင်လည်း ယခင် ထုတ်ဝေခဲ့ပြီးသော အထိမ်းအမှတ်စာအုပ်များကဲ့သို့ စာရေး ဆရာများ စုပေါင်းရေးသား ထုတ်ဝေသည့် ထုံးကို စွန့်လွှတ်၍ နှစ်ဦး သုံးဦးမျှဖြင့် စာအုပ် ပြီးမြောက်စေရန် ရေးသားထုတ်ဝေမည်ဟု အမှု ဆောင် အစည်းအဝေးက ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ စာအုပ်ရေးရန်အတွက် မောင်ကျောက်တိုင်၊ ရှေးဟောင်း စာပေသုတေသီတစ်ဦး၊ နန်းညွန့်ဆွေ နှင့် မောင်ကြည်ရှင်တို့အား အပြီးအပြတ် လွှဲအပ် တာဝန်ပေးအပ်လိုက် ပေသည်။ လိုအပ်သော ပေပုရပိုက်စာအုပ်စာတမ်းများကို အသင်း၏ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌစာရေးဆရာ နန်းညွန့်ဆွေက ကြိုးစားပမ်းစား ရှာဖွေ စုဆောင်းပေးသဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံ စာပေပြန့်ပွားရေးအသင်းက အထူး ပင် ကျေးဇူးတင်ရှိရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မင်းလက်ဝဲနော်ရထာကား အလောင်းမင်းတရားကြီး၏ ခြောက်ကျိပ်ကိုးယောက်မြောက်သော သူရဲကောင်းပေတည်း။ အမည်နေ ဆိုသည်နှင့်ပင် အလောင်းမင်းတရားကြီး ဦးအောင်ဇေယျသည် နိမိတ်ကောင်းယူကာ အပါးတော်တွင် ထား၍ အသုံးပြုခဲ့သည်။ ယင်း သည့် ဦးနေမှာ လက်ဝဲသုန္ဒရဘွဲ့ကို ဦးစွာရသည်။ နောက်မှ လက်ဝဲ နော်ရထာဘွဲ့ကို ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးနေ လက်ဝဲနော်ရထာဘွဲ့ကို ရချိန်တွင်မှ ဦးမြတ်စံသည် လက်ဝဲသုန္ဒရဘွဲ့ကို ရသည်။ မန်ကျည်းတုံ လက်ဝဲသုန္ဒရပေတည်း။ မုံရွေးလက်ဝဲသုန္ဒရ ဦးနေ၏ စာပေများနှင့် မန်ကျည်းတုံ လက်ဝဲသုန္ဒရ ဦးမြတ်စံ၏စာပေများသည် အရောရော အနှောနှောဖြစ်ခဲ့သည်။ မဲဇာ တောင်ခြေ၏ ကျော်ကြားမှုသည် လက်ဝဲနော်ရထာ၏ တန်ခိုးဂုဏ်သတ္တိကို ဖုံးလွှမ်းသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။ လက်ဝဲနော်ရထာသည်ပင် မန်ကျည်းတုံရွာသား ဦးမြတ်စံ ဖြစ်သကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ဦးမြတ်စံ သည်ပင် မုံရွေးဇာတိ ဦးမြတ်နေ (ဦးမြတ်သာနေ) ဖြစ်သကဲ့သို့လည်းကောင်း အမျိုးမျိုး ပြောဆိုယူဆရေးသားလာကြသည်မှာ နှစ်နှင့် ခေတ် နှင့်ချီ၍ ကြာခဲ့ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခု မြန်မာနိုင်ငံ စာပေပြန့်ပွားရေးအသင်းသည် မင်းလက်ဝဲ နော်ရထာ နှစ် ၂၅၀ မြောက် မွေးနေ့ အထိမ်းအမှတ် အခမ်းအနား ကျင်းပပြုလုပ်၍ စာအုပ်ရေးသား ထုတ်ဝေလိုက်ပေပြီ။ နှစ်ကိုယ့်တစ် စိတ်ကဲ့သို့ဖြစ်နေသော ရင်ချင်းဆက် စာဆိုညီနောင်နှစ်ဦးကို မြန်မာ နိုင်ငံ စာပေပြန့်ပွားရေးအသင်းသည် ခွဲစိတ်ကုသလိုက်လေပြီ။ တစ်ဦး ချင်း တစ်ကိုယ်စီ ခြားနားလင်းရှင်းသွားပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            အနန္တသူရိယ အမတ်ကြီးအတွက်မှာကား၊ နှစ် ၈ဝဝ ပြည့် အထိမ်းအမှတ် အခမ်းအနား ဟောပြောပွဲနှင့် ကဗျာရွတ်ပွဲကို အသင်း က ကျင်းပသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အနန္တသူရိယ နှစ် ၈ဝဝ ပြည့် အထိမ်းအမှတ်ဟောပြောပွဲနှင့် ကဗျာရွတ်ပွဲ ကျင်းပရန်အတွက် ဆရာဦးမာဃသည် မြန်မာနိုင်ငံ စာပေ ပြန့်ပွားရေးအသင်းသို့ အလှူငွေ ကျပ် နှစ်ရာ့ငါးဆယ်တိတိ ထည့်ဝင် လှူဒါန်းသည်ကို ကျေးဇူးတင်ရှိကြောင်း အလျဉ်းသင့်၍ ဖော်ပြအပ် ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာနိုင်ငံ စာပေပြန့်ပွားရေးအသင်းသည် “မင်းလက်ဝဲ သုန္ဒရ နှစ် ၂၅၀ မြောက် အထိမ်းအမှတ် အခမ်းအနား ကျင်းပခြင်း၊ စာအုပ်ထုတ်ဝေခြင်းဖြင့် စာပေ၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ထုတ်ဖော်ပေးဆပ် မည် ဖြစ်ပါကြောင်း ကြိုတင်၍ အစီရင်ခံ တင်ပြအပ်ပါသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e      \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်ကြည်ရှင် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအထွေထွေအတွင်းရေးမှူး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e မြန်မာနိုင်ငံစာပေပြန့်ပွားရေးအသင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e ၁၃၃၅ ခုနှစ်၊ တပေါင်းလပြည့်နေ့။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45540421861525,"sku":"","price":5400.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_07f03f0a-7a89-4888-ab4e-48890a180b96.jpg?v=1730225585"},{"product_id":"ကလောင်စုံ-ဗညားဒလ","title":"ဗညားဒလ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာနိုင်ငံ စာပေပြန့်ပွားရေးအသင်းကို ၁၃၂၁ ခုနှစ်၊ နတ်တော် လဆန်း ၁ ရက်၊ စာဆိုတော်နေ့တွင် စတင်တည်ထောင်ခဲ့ရာ ယခုအခါ ၁၄-နှစ်တိုင်ခဲ့လေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုတစ်ဆယ့်လေးနှစ်သော နှစ်ပရိစ္ဆေဒအတွင်း မြန်စာပြန့် သည် စာပေယဉ်ကျေးမှု အနုပညာဆိုင်ရာ အထိမ်းအမှတ် အခမ်း အနားကျင်းပခြင်း၊ စာအုပ်ထုတ်ဝေခြင်း၊ ဟောပြောပွဲများ ပြုလုပ်ခြင်း တို့ကို နှစ်စဉ်မပြတ် ဆောင်ရွက်ခဲ့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အသင်းစာစဉ်တစ်ခုဖြစ်သော အနုပညာလောကစာစဉ်ကို အမှတ် ၃ အထိ ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ လယ်တီပဏ္ဍိတ၊ ဝတို့ဌာနီ၊ မြဝတီ မင်းကြီး၊ ရှင်မဟာရဋ္ဌသာရ၊ ကျော်အောင်စံထား၊ စိန္တကျော်သူ ဟူသော စာပေကျမ်းတို့ကို ထုတ်ဝေခဲ့ပေသည်။ ယခုအခါ “ဗညားဒလ”မည် သော ဤကျမ်းကို ထုတ်ဝေနိုင်ပြန်ပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အထိမ်းအမှတ် အခမ်းအနားနှင့် ဟောပြောပွဲတို့တွင် လယ်တီ ပဏ္ဍိတ ကွယ်လွန်သည့် ၂၅-နှစ်မြောက်၊ စိန်ဗေဒါ ကွယ်လွန်သည့် ၂၅-နှစ်မြောက်၊ အင်းဝမြို့တည် နှစ် ၆ဝဝ-ပြည့်၊ နန်းတော်ရှေ့ ဆရာတင်နှင့် ရွှေတိုင်ညွန့် ဂီတသရုပ်ဖော် ဟောပြောပွဲ၊ ဇာတ်သဘင် ဆွေးနွေးပွဲ၊ ဂီတဆွေးနွေးပွဲ၊ ပါရဂူ၏ ညီတော်မင်းနန် ဝတ္ထုဖတ်ပွဲ၊ ဆရာကြီး သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း၏ ဗျတ်ဝိဗျတ္တ ပြဇာတ်ဖတ်ပွဲ၊ ဘိုးဝဇီရအနှစ် ၁၂ဝ-မြောက်၊ မြဝတီမင်းကြီး အနှစ် ၂၀၀-မြောက်၊ ရှင်မဟာ ရဋ္ဌသာရ အနှစ် ၅ဝဝ မြောက်၊ ၂၅-နှစ်မြောက် စာဆိုတော်နေ့ ငွေရတု သဘင်၊ ဝေါဟာရတ္ထပကာသနီကျမ်းသက် နှစ် ၂၀၀- မြောက်၊ ကင်းဝန်မင်းကြီး နှစ် ၁၅၀-မြောက်ဟူသော အထိမ်းအမှတ် ဟော ပြောပွဲနှင့် ကဗျာရွတ်ပွဲများကို ပြုလုပ်ကျင်းပခဲ့၏။ မြဝတီမင်းကြီးပွဲ ကား အီနောင်အလံသန်လျက် စိုက်ခန်းကို စာရေးဆရာနန်းညွန့်ဆွေ က ဇာတ်ညွှန်းရေးသား၍ အလင်္ကာကျော်စွာ စာရေးဆရာ ဒါရိုက်တာ ဦးသုခ၏ သင်ကြားပြသမှုဖြင့် ရွာစားစိန်စတင်းဆိုင်းနှင့် တွဲဖက် ခင်းကျင်း ကပြခဲ့၏။ အီနောင်ဇာတ်တွင် မဟာဂီတများကို အလင်္ကာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျော်စွာ ဒေါ်စောမြဧကြည်၊ အလင်္ကာကျော်စွာ ဆရာကြီးဦးဘမောင်၊ ဝဏ္ဏကျော်ထင် ဒေါ်အောင်ကြည် စသော အကျော်ဒေယျ မဟာဂီတ ပညာရှင်ကြီးများက သီကျူး၍ မြဝတီမင်းကြီးအား ပူဇော်ခဲ့ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤနှစ်အဖို့ကား မွန်အမတ်ကြီး ဗညားဒလကို ထုတ်ဖော် ကျေးဇူးဆပ်ခွင့် ကြုံလေသည်။ မွန်အမျိုးသားပညာရှိကြီးဖြစ်၍ ထူးထူးကဲကဲ နှစ်လိုစွာ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုရပေ၏။ စင်စစ် ၉၃၄-ခုနှစ်တွင် အမတ်ကြီး ကွယ်လွန်ရာ ၁၃၃၄-ခုနှစ်တွင် အနှစ် ၄ဝဝ ပြည့်မြောက်၍ ထိုနှစ်အတွင်း ပွဲလမ်းကျင်းပ စာအုပ်ထုတ်ဝေရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် လည်း ဒီးဒုတ်ဦးဘချို အတ္ထုပ္ပတ္တိစာတမ်းဖတ်ပွဲ၊ သတင်းစာဆရာ ဦးသိမ်းမောင် အတ္ထုပ္ပတ္တိ စာတမ်းဖတ်ပွဲများ ကျင်းပပြုလုပ်ရသည်နှင့် ၁၃၃၅ ခုနှစ်တွင် ချဉ်းနင်းကာ လအနည်းငယ် စွန်းခဲ့ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗညားဒလ နှစ် ၄ဝဝ ပြည့် အထိမ်းအမှတ်ဟောပြောပွဲနှင့် ကဗျာရွတ်ပွဲကို ၁၃၃၅ ခုနှစ် ဝါဆိုလပြည့်ကျော် ၇ ရက်နေ့တွင် ရန်ကုန်မြို့၊ ဗိုလ်တထောင်ဘုရားလမ်း၊ ရာမာကရစ်ရှနာအသင်းတိုက် ခန်းမဆောင်တွင် ကျင်းပလျက် မွန်ယဉ်ကျေးမှုနှင့် စာပေပညာရှင် ဆရာ နိုင်ပန်းလှက ဗညားဒလနှင့် ရာဇာဓိရာဇ်အရေးတော်ပုံကျမ်း အကြောင်းကို ဟောပြောလေသည်။ မွန်ယဉ်ကျေးမှု ဂီတပညာရှင်များ က မွန်ဂီတတို့ဖြင့် မွန်အမတ်ကြီး ဗညားဒလအား အလေးအမြတ်ပြုခဲ့ ကြလေသည်။ ဆရာရန်နိုင်ဆွေက ဗညားဒလ ဂုဏ်ပြုသီချင်းကို ရေး သား၍ မင်းထာပိုင်က မွန်ဘာသာ ပြန်ဆိုလေသည်။ ထိုထိုပုဂ္ဂိုလ်များအားလည်း လွန်စွာပင် ကျေးဇူးတင်ရှိရပေကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤ “ဗညားဒလ” စာပေကျမ်းထွက်ပေါ်နိုင်ရေးအတွက် မေတ္တာ စေတနာရှေ့ထား၍ စာမူများ ရေးသားချီးမြှင့်ကြကုန်သော စာရေးဆရာကြီးများအားလည်းကောင်း၊ စာမူ မှသည် စာအုပ်အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိရေးနှင့် ပြည်လုံးကျွတ်ဖြန့်ချိရေး စာအုပ်လုပ်ငန်းအဝဝကို တာဝန်ယူဆောင်ရွက်ပေးသော တွင်းသင်းတိုက်အားလည်းကောင်း၊ မြန်စာပြန့်က အထူးတလည် ကျေးဇူးဥပကာရ တင်ရှိပါကြောင်း မမေ့ မလျော့ ဖော်ပြမှတ်တမ်းတင်ရပါသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာအုပ်ထုတ်ဝေရေးအဖွဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြနိုင်ခဲ့ကြခြင်း မြန်မာနိုင်ငံ စာပေပြန့်ပွားရေးအသင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eရာဇာဓိရာဇ်မှ မင်းကြီးစွာသို့\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်ုပ်တို့ ဟံသာဝတီပြည့်ရှင် ရာဇာဓိရာဇ်သည် နှစ်ဖက်သော ဗိုလ်ပါ တို့ ၏ ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းကိုမြင်သဖြင့် အတိတ် အနာဂတ် ပစ္စုပ္ပန် သုံးတန်စလုံး ဆင်ခြင်ပါသည်။ အကယ်၍ ဧကရာဇ်မင်းနှစ်ပါးစလုံး က ဘဝင်မြင့်၍ မာနထောင်လွှားပြီး အရှုံးအနိုင်ကို အပြိုင်အဆိုင် လုနေကြလျှင် ဗိုလ်ပါနှစ်ဖက်စလုံး ပျက်စီးကြမည်။ မြို့သူမြို့သား၊ ရွာသူရွာသား၊ ရဟန်းသံဃာများသည် ဒါန သီလ ဘာဝနာတရား တို့နှင့် ကင်းကွာကြရမည်။ သည်အပြစ်အားလုံးတို့သည် ဧကရာဇ် နှစ်ပါးတို့၌သာ တည်ရှိပါတကားဟု ရာဇာဓိရာဇ် မြင်ပါသည်။ သို့ မြင်မိ၍ သဗ္ဗညုတဉာဏ်အတွက် ပါရမီဖြည့်နေသော မင်း ယောက်ျား ဗညားနွဲ့ သည် အပြစ်ကိုကြောက်ရွံ့သဖြင့် မာနကို ပျော့ အောင်ဖျော့၍ မာန်ကို နိမ့်အောင် နှိမ့်ချ၍ သည်စစ်အရေးအခင်းတို့ ကို နှုတ်ရေးဖြင့် ဖြေရှင်းရန် ကျွန်ုပ်တို့အမတ်ကြီး လေးပါးအား အာဏာအပ်နှင်း၍ တာဝန်ပေးထားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e(ဗညားဒလ-၁၀၈)\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45540407246997,"sku":"","price":1620.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_729ec25a-11f6-4bb7-8a45-bd434d88abba.jpg?v=1730225686"},{"product_id":"ကလောင်စုံ-ပင်လုံမှစခဲ့သော","title":"ပင်လုံမှစခဲ့သော","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပင်လုံမှစခဲ့သော သွေးစည်းညီညွတ်ရေး\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                                          ဗိုလ်စိန်တင်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပင်လုံစာချုပ်ကို ရှမ်းပြည်တောင်ပိုင်း၊ ပင်လုံရွာကလေး တွင် ၁၉၄၇ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၂ ရက်နေ့က ချုပ်ဆိုခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပင်လုံရွာကလေးသည် သာမန် ရှမ်းအမျိုးသား ကျေးရွာကလေးသာ ဖြစ်ပြီးလျှင် သနပ်ဖက် အသင့် အတင့် ထွက်သော ကျေးရွာကလေးသာ ဖြစ်သည်။ ယင်း ကျေးရွာကလေးရှိ ရှမ်းအမျိုးသားအားလုံးတို့ သည် ငါတို့ ရွာသည် ကမ္ဘာကျော်ရွာကလေးတစ်ရွာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟူ၍ မည်သူကမှ အိပ်မက်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ဘူးပေ။ ဤသို့ပင် ရှမ်းပြည်နယ်မှ တိုင်းရင်းသား အားလုံးတို့ကလည်း ပင်လုံရွာကလေးအကြောင်းကိုသာမန် ကျေးရွာကလေးတစ်ရွာအဖြစ်သာ သိရှိထား ခဲ့ကြသည်သာ ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့တစေ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းသည် ၁၉၄၇ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလအတွင်း လန်ဒန်သို့သွားရောက်ကာ ဗမာ့ လွတ်လပ်ရေးအတွက် အရေးဆို ဆောင်ရွက်နေစဉ် ကာလဝယ် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းက “တောင်တန်း မပါသော ဗမာပြည် လွတ်လပ်ရေးသည် ဘာမျှ အဓိပ္ပာယ် မရှိ” ဟူ၍ တိတိလင်းလင်းပြောဆိုလျက် ရှမ်း၊ ကချင်၊ ချင်း ဒေသများကိုပါ လွတ်လပ်ရေးပေးရန်အတွက် တစ်ပါတည်းပင် ဗြိတိသျှ အက်တလီအစိုးရအား အရေးဆိုခဲ့ပါပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အတိတ်သမိုင်းကြောင်းကို ပြန်လည်၍ ကြည့်ပါ က ယခု ပြည်ထောင်စု မြန်မာနိုင်ငံဆိုသည်မှာလည်း လွန်ခဲ့သောမြန်မာဘုရင်များ အုပ်ချုပ်ခဲ့သော လွတ်လပ် သည့် မြန်မာနိုင်ငံတော်ကတည်းကပင် တောင်တန်း ပြည်နယ်များပါဝင်သော လွတ်လပ်သည့် မြန်မာနိုင်ငံ ပင် ဖြစ်၏။ ဤတောင်တန်းနယ်အားလုံးသည် မြန်မာ သက္ကရာဇ် ၁၂၄၇ ခုနှစ်၊ ခရစ်နှစ် ၁၈၈၅ ခုနှစ်၌ မြန်မာ နိုင်ငံအား အင်္ဂလိပ်များ သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် တောင် တန်းနယ်တစ်ခုလုံးပါ အင်္ဂလိပ်တို့က တဖြည်းဖြည်း သိမ်းပိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာနိုင်ငံ အင်္ဂလိပ်များ စစ်ဖြစ်ခဲ့သော ပထမ စစ်ပွဲ၊ ဒုတိယစစ်ပွဲ၊ တတိယစစ်ပွဲများတွင် မြန်မာ လူမျိုးများသာမက တောင်တန်းပြည်နယ်သား အားလုံး က ပါဝင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်ကို အထူးသတိပြုဖို့ လိုပေ သည်။ စစ်သူကြီး ဗန္ဓုလ အာသံသို့ စစ်ချီသောအခါ တွင် သိန်းဖော (ခေါ်) ကချင်အမျိုးသား ဂျိမ်းဖော့ အမျိုးသား စစ်သည်တော် ၁,\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝဝဝ မျှပါဝင် တိုက်ခိုက် ခဲ့ခြင်းနှင့် ဝက်ထီးကန်တိုက်ပွဲများတွင် ရှမ်းအမျိုးသား စစ်သည်တော် ၁ဝ\u003c\/span\u003e,\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝဝဝ ကျော်ပါဝင်၍ နယ်ချဲ့သမား ဗြိတိသျှစစ်သည်တော်များအား ရွပ်ရွပ်ချွံချွံ တိုက်ခိုက် ခဲ့ကြသည်ကို တွေ့မြင်ရမည်ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းအကြောင်းကြောင့် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း သည် တောင်တန်းပြည်နယ်အားလုံးပါ လွတ်လပ်ရေး ရရှိအောင် တစ်ပါတည်း တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အင်္ဂလိပ်အစိုးရကမူ တောင်တန်းဒေသမှာ မတိုး တက်သဖြင့် ၁၉၁၉ ခုနှစ်က မြန်မာပြည်မအား ဒိုင် အာခီအုပ်ချုပ်ရေး ပေးသောအခါ တောင်တန်းဒေသ အား ခြွင်းချန်ထားခဲ့သလို ထိုအုပ်ချုပ်ရေးမျိုးနှင့် မထိုက် တန်သေး။ တောင်တန်းဒေသသည် မတိုးတက်သေး၊ အုပ်ချုပ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးဟူသော အကြောင်းပြချက်နှင့် ခြွင်းချန်ထားလေသည်။ ထိုအကြောင်းပြချက်ကိုဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းက လက်မခံနိုင်၊ မြန်မာတို့နှင့် အတူ လွတ်လပ်ရေး တစ်ပါတည်း ရထိုက်သည်ဟူ၍ သာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသို့ တောင်းဆိုနေခိုက် ပဒေသရာဇ် သြဇာ အာဏာဖြင့်သာ ဆက်လက်ကြီးစိုးနေချင်သေးသည့် စော်ဘွားအချို့သည် ဗြိတိသျှအစိုးရထံ သံကြိုးရိုက် လိုက်သည်။ “ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းသည် ရှမ်းတို့၏ ကိုယ်စားလှယ်မဟုတ်။ ရှမ်းပြည်တောင်တန်းနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောခွင့်မရှိ။ တောင်တန်း ဒေသကို တောင်တန်းကိုယ်စားလှယ်ကသာ ပြောပိုင် ခွင့်ရှိသည်” ဟူ၍ ကန့်ကွက်ခဲ့ရာ ထိုသံကြိုးစာကို ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းအား နန်းရင်းဝန် အက်တလီက ပြခဲ့သည်။ ဗိုလ်ချုပ်မှာ ကြောင်အမ်း၍ အတော်ပင် ဗျာများ မှိုင်တွေသွားခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့တစေ နယ်ချဲ့စနစ်နှင့် ပဒေသရာဇ်စနစ်ကို တိုက်ပွဲဝင်ရင်း ရှမ်းပြည်လူထုအား တိုးတက်စည်းရုံး နိုင်ခဲ့သည်။ တောင်ကြီးမြို့ရှိ ရှမ်းပြည်လွတ်လပ်ရေး အဖွဲ့ချုပ်က ချက်ချင်းပင် လူထုအစည်းအဝေးကျင်းပ ခဲ့၏။ ထိုအစည်းအဝေးကြီးမှ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းကိုထောက်ခံသည်။ မြန်မာပြည်မကို လွတ်လပ်ရေးပေး လျှင် ရှမ်းပြည်အပါအဝင် တောင်တန်းဒေသအားလုံးလည်း လွတ်လပ်ရေး တစ်ပြိုင်တည်းပေးရမည်ဟုတောင်းဆိုပြီး ထိုတောင်းဆိုချက် ကြေးနန်းအား လန်ဒန်တွင်ရှိနေသည့် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းထံ ပို့လိုက် သည်။ ဗိုလ်ချုပ်ကား ထိုသံကြိုးစာကိုင်၍ အက်တလီ အား အရေးဆိုခဲ့ရာ အက်တလီအစိုးရအဖို့ “တောင်တန်း ခေါင်းဆောင်များ အချင်းချင်း ရှမ်းပြည် တစ်နေ ရာရာမှာဖြစ်စေ တွေ့ဆုံကြပြီး တိုင်ပင်ညှိနှိုင်းကြစေလို သည်” အများသဘောတူသောအချက်ကို အင်္ဂလိပ် က လက်ခံပါမည်။ တောင်တန်းသား အများစု မြန်မာ ပြည်မနှင့် ပူးပေါင်းလိုလျှင် ပူးပေါင်းပေးမည်။ တသီး တခြားနေလိုက တသီးတခြား နေခွင့်ပြုမည်” ဟူ၍ အောင်ဆန်းအက်တလီစာချုပ်တွင် ပါဝင်ချုပ်ဆိုခဲ့ရ သော ပင်လုံ ပြည်ထောင်စုနေ့ဖြစ်ပေါ်လာရသော လွတ်လပ်ရေး၏ ပထမဆုံးသော့ချက်ပင်တည်း။ ယင်း စာချုပ်အရလည်းကောင်း၊ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း၏ ကြိုးပမ်းချက်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ တောင်တန်း ခေါင်းဆောင်များ စည်းလုံးညီညွတ်လျက် ပင်လုံရွာ တွင် မြန်မာပြည်မနှင့်အတူ ပူးပေါင်းနေထိုင်မည် ဟူသော စာချုပ်ကို နယ်ချဲ့ နောက်လိုက် အဖျက်သမား ပယောဂတို့ကြားမှ အောင်မြင်စွာ ချုပ်ဆိုနိုင်ခဲ့ကြပေ သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45540405805205,"sku":"","price":2970.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_5f1b10f1-beb0-4db1-9832-db25f1353300.jpg?v=1730225714"},{"product_id":"ဗမာ့သမိုင်းပုံပြင်များ","title":"ဗမာ့သမိုင်းပုံပြင်များ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာပေနှင့် စာကြည့်တိုက်ဌာနခွဲမှ ၁၉၃၄ တွင် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e ပထမအကြိမ်ထုတ်ဝေရာတွင် ဖော်ပြခဲ့သော နိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငါတို့၏ ဘိုးဘေးဘီဘင်များသည် ဗမာနိုင်ငံ၏ အကျိုးငှာ မိမိတို့၏ အသက် စည်းစိမ်ကို ဇွဲသတ္တိကြီးစွာဖြင့် စွန့်ခဲ့ကြလေသည်။ မှန်ကန်သောတရားကို နှစ်သက် ကြလေသည်။ ကောင်းမြတ်သောစိတ်ထားကို မွေး၍ ကောင်းမြတ်သောအကျင့် ကို ကျင့်ခဲ့ကြလေသည်။ ကောင်းမြတ်သော ပညာ၊ ကောင်းမြတ်သော ယဉ်ကျေး မှုတို့ကို ဆောင်ယူ၍ မိမိတို့၏ဉာဏ်အားကို ဖြည့်တင်းခဲ့ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့်ပင်လျှင် ဗမာနိုင်ငံသည် ယခုထက်တိုင် ဗမာဟူသော နာမည် တစ်လုံးနှင့် ကိုယ့်ယဉ်ကျေးမှု၊ ကိုယ့်စာပေ၊ ကိုယ့်စီးပွားနှင့် ခိုင်မြဲလျက် ရှိသည်။ ယင်းသို့ရှိနေခြင်းသည် ငါတို့၏ ဘိုးဘေးဘီဘင်များက ငါတို့အား အပ်နှင်းခဲ့သော အမွေအနှစ်ဖြစ်လေရာ ထိုအမွေအနှစ်ကို ကြီးပွားစည်ကားအောင် ဆက်လက် ဆောင်ရွက်ရန်မှာ ငါတို့ခေတ်သစ် ဗမာများ၏ တာဝန် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤစာအုပ်၌ ပါသောပုံပြင်များသည် ဘိုးဘေးဘီဘင်များ၏ ဇွဲသတ္တိ စိတ် နေစိတ်ထား အပြုအမူတို့ကို ကြေးမုံသဖွယ် ဖော်ပြထားသော ပုံပြင်များဖြစ်သည်။ ထိုပုံပြင်များကို ရာဇဝင်အစောင်စောင်မှ လည်းကောင်း၊ ရှေးဟောင်းစာတမ်းများ မှလည်းကောင်း ရွေးချယ်ကောက်နုတ်၍ ရေးသားသည်။ ရေးရာတွင် အခြေခံ အကြံဉာဏ်ပေးခဲ့သော ဤဌာနခွဲ၏ နိုင်ငံသမိုင်း အတိုင်ပင်ခံ အဖွဲ့ ဝင် သခင် ကိုယ်တော်မှိုင်း၊ ဆရာအတတ်သင်ကျောင်းအုပ်ကြီး ဦးဘ၊ အရှေ့အာရှတိုက်လူငယ်များအစည်းအရုံး၏ ဉာဏဗလတာဝန်ခံ ဦးဘရှင်တို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပုံပြင်ဟောင်း ၄၉ ပုဒ်အနက် ဥဿာပဲခူးကို ဂျွမ်းစစ်သည်တို့ တိုက်စဉ်က၊ ဗမာ့ စပါးကျီ၊ ကျန်စစ်သား ထီးနန်းရပုံ၊ အလောင်းစည်သူမင်းကြီး၊ အမတ်ကြီးရာဇသင်္ကြံ၊ အင်းဝတည်ခန်း၊ ရမည်းသင်းစား သီလဝ၊ ဝန်စင်းဖိုးရာဇာ၊ သူရဲကောင်း သမိန်ပရမ်း၊ ဗညားနွဲ့ နှင့် ဗျည်းနွဲ့ ၊ ဆင်လိမ္မာ ဗကမတ်၊ ဒလတိုက်ပွဲ၊ သာလွန်မင်းတရား၊ အလောင်းမင်း တရား၊ တရုတ်-ဗမာစစ်ပွဲ၊ ယောအတွင်းဝန် ဦးဖိုးလှိုင်တို့ကို ဦးဘသောင်း ရေး သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပျူမင်းထီး၊ ဗိုလ်မင်း သမိန်ဖြတ်စ၊ ဒုတိယရာဇသင်္ကြံ၊ စစ်ကိုင်းစည်သူ ကျော်ထင်၊ ဘုရင်မရှင်စောပု၊ ဓမ္မစေတီမင်း၊ ဘုရင့်နောင်နှင့် နောင်ရိုးစစ်ပွဲ၊ ဘုရင့်နောင် နှင့် ပြည်ရေကြောင်းစစ်ပွဲ၊ ဘုရင့်နောင်နှင့် ရှမ်းပြည်၊ အနောက်ဘက်လွန်မင်း ငဇင်ကာကို ဆုံးမပုံ၊ မဟာဗန္ဓုလတို့ကို ဦးအုန်းဖေ (တက်တိုး) ရေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗမာနှင့်ချင်းဆွေမျိုးရင်း၊ မောင်ဒီ၊ ထို့မဲပါခေါ် မောင်သန်လျင်၊ ကျွဲများ ရှင်၊ မောတို့သမိုင်း၊ ဓညဝတီ မျိုးသာကီ၊ ပုဂံရွှေစည်းခုံစေတီတော်၊ စာပေအစ၊ ကျန်စစ်သားနှင့် ရာဇကုမာရ်၊ မျိုးတူနွယ်တူ ဝိုင်းဝန်းကူ၊ သူရဲကောင်း ဓမ္မဇေယ၊ ပုဂံအာဇာနည် ရဟန်းတော် ရှင်ဒိသာပါမောက်၊ မဟာပညာကျော်တို့ကို ဦးဝန် ရေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗမာသက္ကရာဇ်၊ ဗမာနိုင်ငံနှင့် ဗုဒ္ဓသာသနာ၊ လွှတ်တော် ဖြစ်ပေါ်လာပုံ။ မင်းညီနောင်သုံးပါး၊ မင်းကြီးရန်နောင်၊ တပင်ရွှေထီး၊ ဟံသာဝတီ၌ ရာဇဘိသိက် ခံခြင်း၊ အသစ်တိုးလာသော စာပေ၊ မက္ခရာမင်းသားကြီး၊ မင်းတုန်းမင်းတရားကြီး တို့ကို ဦးသိန်းဟန် ရေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပြင် စာပေနှင့် စာကြည့်တိုက်ရေးမှူး\u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗမာ နှင့် ဆွေမျိုးရင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးဝန်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှေးရှေး ကမ္ဘာတည်ဦးစအခါက ကမ္ဘာပေါ်တွင် တောတောင် မြစ်ချောင်းများ ရှိ သည်။ ကွင်းပြင် စိမ့်စမ်းများရှိသည်။ ဆင် မြင်း ကျွဲ၊ နွားများလည်း ရှိသည်။ သို့သော်လည်း လူများမရှိသေးချေ။ ထို့ကြောင့် ကမ္ဘာစောင့်နတ်ကြီးသည် လူဖန် ဆင်းရန်အလို့ငှာ ဗမာဥတစ်လုံးနှင့် ချင်းဥတစ်လုံးကို ဥလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗမာဥကို ကမ္ဘာစောင့်နတ်ကြီးသည် ဝါခင်းထဲက ဝါဂွမ်းပုံပေါ်တွင် အသာ အယာတင်ထားသည်။ ဝါဂွမ်းသည် နူးညံ့၍ ပူနွေးသောကြောင့် ဗမာဥသည် တစ်နေ့တခြား ရင့်မာလာပြီးလျှင် အချိန်စေ့ရောက်သောအခါ ဗမာကလေး ပေါက် လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ချင်းဥကို ကမ္ဘာစောင့်နတ်ကြီးသည် အလွန်လုံခြုံသော ကြေးနီဘူးတွင် ထည့်ထားလေသည်။ သို့ သော်လည်း ကြေးနီမှာ ဝါဂွမ်းကဲ့သို့ မနူးညံ့ချေ၊ မပူ နွေးချေ။ ထို့ကြောင့် ချင်းဥမှာ ရက်ပေါင်းများစွာကြာသော်လည်း မပေါက်ဘဲ ရှိ လေသည်။ ထိုအခါ ကမ္ဘာစောင့်နတ်ကြီးသည် ချင်းဥကို ကြေးနီဘူးမှ ထုတ်ယူ၍ မြစ်ရေတွင် မျှောချလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုမြစ်၏ ကမ်းနဖူး သာယာသောနေရာတစ်ခု၌ ငှက်တော်တစ်ကောင် သည် မြစ်ဘက်ကို မျက်နှာပြု၍ နားနေလေသည်။ ထိုခဏ၌ ပေါလာပေါလောနှင့် မျောလာသော ချင်းဥဖြူဖြူကြီးကိုမြင်၍ ဆယ်ယူပြီးလျှင် ဝါးရုံထဲရှိ မိမိ အသိုက်တွင် အသာအယာထည့်ထားလေသည်။ ထို့ပြင် ချင်းကို မိမိ၏ ဥရင်းပမာ နေ့စဉ်ညစဉ် စောင့်ရှောက်၍ ဥပေါ်တွင် ဝပ်လေသည်။ ဤသို့ဖြင့် ချင်းဥမှာ တစ်နေ့တခြား ရင့်မာလာ၍ အချိန်စေ့ရောက်သောအခါ ချင်းကလေးကို ပေါက် ဖွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါ ဖခင် ကမ္ဘာစောင့်နတ်ကြီးသည် ဗမာနှင့်ချင်း ညီအစ်ကို နှစ် ယောက်အား လုပ်ကိုင်စားသောက်ဖို့ရန် ကျွဲ နွား ဆင် မြင်းတို့ကို ပေးလေသည်။ ဗမာသည် ကျွဲနှင့်နွားကိုရ၍ ချင်းသည် ဆင်နှင့်မြင်းကို ရလေသည်။ သို့သော် လည်း ညီဖြစ်သော ချင်းငယ်သည် မြစ်ဝှမ်းမြေပြင်၌ မပျော်။ တောထဲ တောင်ပေါ် ၌သာ ကျေးငှက်သာရကာတို့နှင့်အတူ ပျော်ပျော်ပါးပါးနေလိုသည်ဟု ဆိုကာ ဆင် နှင့်မြင်းကို အစ်ကို ဗမာအားပေးခဲ့၍ တောထဲ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားလေသည်။ ဗမာမှာကား ဆင် မြင်း ကျွဲ နွားတို့ ကိုကျောင်း၍ မြစ်ဝှမ်းမြေပြင်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ လေသည်။ တွင် ထိုအခါမှစ၍ “ချင်းနှင့်ဗမာ ဆွေရင်းချာ။ ဗမာနှင့်ချင်း ဆွေမျိုးရင်း” ဟူ သောစကား ပေါ်လာလေသတည်း။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45540416258197,"sku":"","price":1800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_55bb2e1f-3406-4939-9cef-c860fdf4b912.jpg?v=1730225954"},{"product_id":"မင်းယု-ဝေ-ရိုးရိုးကြီးဇေယျ-ဘဝခရီး","title":"ရိုးရိုးကြီးဇေယျ၏ဘဝခရီး","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဇေယျာပူရ ခေါ် စစ်ကိုင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စစ်ကိုင်းမြို့သည် သမိုင်းဝင်မြို့ ဖြစ်သည်။ သာယာဝိုင်း စစ်ကိုင်း တည်”ဟူသော သင်္ကေတအတိုင်း မြန်မာသက္ကရာဇ် ၆၈၄ ခုနှစ်တွင် တည်ခဲ့ သည်။ တည်သူကား အသင်္ခရာစောယွန်း ဖြစ်သည်။ ဇေယျာပူရ (အောင်မြို့) အမည်ဖြင့် စတင်တည်ထောင်ခဲ့သည်။ မင်းအဆက်ဆက် စိုးစံခဲ့သည်။ နောင်သောအခါ ဇေယျာပူရမှ စစ်ကိုင်းအမည်သို့ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ ခေတ်အဆက်ဆက်လည်း ထွန်းကားသောမြို့ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စစ်ကိုင်းမြို့သည် သမိုင်းဝင်မြို့ ဖြစ်သည်။ သာယာဝိုင်း စစ်ကိုင်း တည်”ဟူသော သင်္ကေတအတိုင်း ဧရာဝတီဖြစ်သည် စစ်ကိုင်းကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသည်။ ရှေးအခါက စစ်ကိုင်းမြို့ အောက်ပိုင်းသည် ရေလွှမ်းမိုးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။၁၈၈၉ ခုနှစ်တွင်မူ ရေကာတာကြီး ဆောက်လုပ်လိုက်သဖြင့် ရေလွှမ်းမိုးခြင်းဘေးရန်မှ ကင်းဝေး ခဲ့သည်။ စစ်ကိုင်းတွင် နုန်းတင်မြေနုလွင်ပြင်များမှစ၍ ကျောက်တောင်များ အထိ ရှိသည်။ မြေမျက်နှာပြင် အသွင်အမျိုးမျိုး ဖြစ်သည်။ စစ်ကိုင်း တောင်တန်းမှာ ပေ ၇၀၀ ကျော်မှ ၁၃၇၃ ပေအထိ မြင့်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စစ်ကိုင်းတောင်ရိုးမှာ အလွန်သာယာသည်။ ရှေးဘုရင်များနှင့် ခေတ်အဆက်ဆက် ပြည်သူပြည်သားများသည် စစ်ကိုင်းတောင်ရိုးတွင် ရဟန်းများ၊ သူတော်စင်များ တရားကျင့်သုံးရာ ဂူ၊ ကျောင်း၊ ချောင်များ တည်ထားကြသည်။ သီလရှင်များအတွက်လည်း နေထိုင်ရန်ရှောင်များတည်ထားကြသည်။ တောင်ထွတ် ထောင်ထိပ်တိုင်းတွင်ကား စေတီပုထိုးများ တည်ထားကြသည်။ အလွန်သာယာကြည်နူးဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ ထိုစေတီ၊ ထိုချောင်များတစ်ဝိုက်တွင် သစ်ပင်မျိုးစုံလည်း ရှိသည်။ ပန်းမျိုးစုံ လည်း ရှိသည်။ ဆေးပင်မျိုးစုံလည်း ရှိသည်။ ကျေးငှက်မျိုးစုံလည်း ရှိသည်။ အလွန်ငြိမ်းအေးသာယာလှပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eညောင်တုန်းချောင်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စစ်ကိုင်းတောင်ရိုးတွင် အေးငြိမ်းသာယာသော ချောင်များစွာရှိသည့် အနက် ညောင်တုန်းချောင်မှာ တစ်မျိုးတစ်ဘာသာ အေးငြိမ်းသာယာသည်။ ယင်းချောင်သည် ကျောက်တောင်ဘေးတွင် တည်ရှိသည်။ ဧရာဝတီမြစ်ဘေး တွင်လည်း တည်ရှိသည်။ ညောင်တုန်းချောင်ကို မော်တော်ကားဖြင့် သွား၍ လည်း ရသည်။ ခြေကျင်သွား၍လည်း ရသည်။ ငှက်သမ္ဗန်ဖြင့် သွား၍လည်း ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငှက်သမ္ဗန်ဖြင့်သွားပါက ရှေးဦးစွာ စစ်ကိုင်းမြို့ပေါ်မှ မြင်းလှည်းစီး၍ သရက်ပင်ဆိပ်သို့ သွားရသည်။ ထိုမှ ငှက်သမ္ဗန်စီး၍ ရှင်ဖြူရှင်လှဆိပ်သို့ သွားရသည်။ ရှင်ဖြူရှင်လှဆိပ်သို့မရောက်မီ နာရီဝက်ခန့်စီးမိလျှင် အသောကာ ရုံဆိပ်သို့ ရောက်သည်။ ထိုဆိပ်တွင် ဆင်း၍ ၁၀ မိနစ်ခန့် ခြေကျင်သွားလျှင် ညောင်တုန်းချောင်သို့ ဆိုက်ရောက်လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညောင်တုန်းချောင်မှာ ရှေးယခင်က သီလရှင်ဆရာကြီး ဦးစီးတည် ထောင် သီတင်းသုံးသော သီလရှင်ချောင် ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သီလရှင် ဆရာကြီး ကွယ်လွန်အနိစ္စရောက်သွားသဖြင့် သီလရှင်ချောင် မဟုတ်တော့ ပေ။ သီလရှင်ဆရာကြီးသည် မကွယ်လွန်မီ မြေးဖြစ်သူ အရှင်တေဇောဘာသ အား လွှဲအပ်လှူဒါန်း၍ သီလရှင်ချောင်အဖြစ်မှ သံဃာတော်များ သီတင်း သုံးရာချောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခဲ့ပေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုအခါ ဆရာ အရှင်တေဇောဘာသ ကျောင်းထိုင်သော ညောင်တုန်း ကျောင်းတိုက်မှာ သိမ်၊ ကျောင်း၊ ဇရပ်များနှင့် ဝေဝေဆာဆာရှိနေပြီ။ အထူး သဖြင့် ဤချောင်တွင် ကမ္မဋ္ဌာန်းတရားအားထုတ်ရာ ကျောက်ဂူကြီးနှင့် စင်္ကြံလျှောက်ရာ စကြံကျောင်းကြီးမှာ တစ်မူထူးခြားစွာ တည်ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eထူးခြားသော ရဟန်းကြီး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုညောင်တုန်းကျောင်းတိုက်တွင် ဝါဆိုသံဃာ ၁၀ ပါး ရှိသည်။ ယင်းတို့အနက် ထူးခြားသော ရဟန်းကြီးတစ်ပါးကို ဖူးတွေ့နိုင်သည်။ ထိုရဟန်းကြီးသည် ကြည်ညိုဖွယ်အဆင်း ရှိသည်။ ရုပ်ရည်တင့်တယ်သည်။ အရပ်မြင့်မားသည်။ အလွန်တည်ငြိမ်၍ အေးချမ်းသောအသွင်ကို ဆောင်နေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုရဟန်းကြီးသည် နေ့စဉ်ပင် ကျောက်ဂူကြီးထဲတွင် တရားထိုင် ပြီးနောက် စင်္ကြံကျောင်းပေါ်သို့ တက်၍ တရားအမှတ်ဖြင့် စင်္ကြံလျှောက်လေ့ရှိသည်။ အရှင်သည် စင်္ကြံလျှောက်၍နားရာမှ ဧရာဝတီမြစ်ကို လှမ်းမျှော် ၍ ကြည့်တတ်သည်။ ဧရာဝတီမြစ်ထဲတွင် လှေသင်္ဘောများ စုန်ဆန်သွား လျက်ရှိသည်ကို မကြာခဏ တွေ့ရသည်။ ထိုအခါ လူ့ဘဝကို ဆင်ခြင်သုံးသပ် မိသည်။ “လူသားများသည် ဝမ်းရေးအတွက် အမျိုးမျိုး ရုန်းကန် လှုပ်ရှား လုပ်ကိုင်နေရပေသည်တကား။ ယင်းသို့ ရုန်းကန်လှုပ်ရှား လုပ်ကိုင်ကြရာတွင် လှေသင်္ဘောများ စုန်ချည် ဆန်ချည် ပြုနေရသကဲ့သို့ပင် ဘဝမှာလည်း နိမ့်ချည် မြင့်ချည် ရှိနေသည်တကား။ ဤမျက်မှောက်ဘဝသာမက သံသရာ ခရီးတွင်လည်း လူသားများသည် ဘဝအမျိုးမျိုး၌ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေ ရပေသည်တကား” စသည်ဖြင့် တွေးတောဆင်ခြင်မိသည်။ တရားသံဝေဂ ယူမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုရဟန်းကြီးကား အခြားသူမဟုတ်၊ တစ်ခေတ်က တစ်နိုင်ငံလုံးတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားခဲ့သော၊ ပြည်သူချစ်သော အနုပညာရှင်မင်းသားကြီး ဇေယျတစ်ဖြစ်လဲ အရှင်ဝဇီရာနန္ဒပင်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်လှမောင်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မင်းသားကြီးဇေယျ၏ အမည်ရင်းမှာ မောင်လှမောင်ဖြစ်သည်။ အဖမှာ ဦးဖောင်၊ အမိမှာ ဒေါ်ဆင်ဖြစ်သည်။ စစ်ကိုင်းမြို့အနီး ညောင်ကုန်း ရွာတွင် နေထိုင်ကြသည်။ ထိုရွာမှာပင် မောင်လှမောင်ကို မွေးဖွားသည်။ ဗြိတိသျှခေတ် ၁၂၇၈ ခုနှစ်၊ ဝါခေါင်လဆန်း ၁၃ ရက်၊ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ ၁၂၊ ၆၊ ၁၉၁၆ ခုနှစ်တွင် မွေးဖွားသည်။ မွေးချင်း ၁၁ ယောက်ရှိသည်။ မောင်လှမောင်မှာ ဆဋ္ဌမမြောက်သားဖြစ်သည်။ မိဘနှစ်ပါးသည် ခြံထွက်သီးနှံများကိုလည်း ရောင်းချသည်။ ရွှေလှောင်စက္ကူလုပ်ငန်းကိုလည်း လုပ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွှေလှောင်စက္ကူ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွှေလှောင်စက္ကူဆိုသည်မှာ ဘုရားတွင် ရွှေချထားသော ရွှေဆိုင်းရွှေ များကို ကပ်သောစက္ကူဖြစ်သည်။ ထိုစက္ကူကို မောင်လှမောင်တို့ခေတ်က ဝါးဖြင့် လုပ်ကြသည်။ အခက်၊ အရွက် မထွက်သေးသော ခြောက်တောင်၊ ခုနစ်တောင်ခန့် ဝါးများကို ခုတ်ပြီးလျှင် စိတ်ဖြာ၊ ထုံးရေစိမ်၊ ပေါင်းတင်၊ နှပ်၊ နယ်၊ ရေစိမ်၊ ထောင်း၊ နေလှန်း၊ ဖြန့်၊ ခွာ စသည်ဖြင့် အဆင့်ဆင့် ခက်ခဲပင်ပန်းစွာလုပ်ကိုင်ရသည်။ တစ်အိမ်သားလုံး လူကုန်ဝိုင်းဝန်းလုပ်ဆောင် ကြရသည်။ တစ်လလျှင် စက္ကူ၊ အချပ်နှစ်ထောင်ခန့်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စက္ကူ အချပ် ၁၀၀ လျှင် တစ်ကျပ်မှ တစ်ကျပ်ခွဲနှုန်းဖြင့် မန္တလေး မျက်ပါးရပ်သို့ သွားရောက် ရောင်းချကြရသည်။ မျက်ပါးရပ်ကမှထိုရွှေလှောင် စက္ကူပေါ်တွင် ရွှေပြားကပ်ကာ ရွှေဆိုင်းအဖြစ် ရောင်းချခြင်းဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးဖောင် ဒေါ်ဆင်မိသားစုတို့သည် ထိုရွှေလှောင်စက္ကူလုပ်ငန်းကို လုပ်ရင်း တစ်ဖက်ကလည်း မရန်းသီး၊ ပိန္နဲသီး၊ သရက်သီး စသည့် ခြံထွက် ပစ္စည်းများကို နှစ်မိုင်ခန့်ဝေးသော စစ်ကိုင်းဈေးထဲသို့ ခြေကျင်ထမ်းပိုး သယ်ဆောင်၍ သွားရောက် ရောင်းချကြရသည်။ တောင်သူလည်း လုပ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညောင်ကုန်းရွာမှာ အိမ်ခြေ ၁၀၀၀ ခန့် ရှိသည်။ အလယ်တွင် ချောင်းခြားလျက် ရှိသည်။ တစ်ဖက်ကမ်းတွင် အိမ်ခြေ ၅၀၀ ခန့်ရှိသည်။ အများစုမှာ ခြံစိုက်ခြင်း၊ ခြံထွက်သီးနှံများ ရောင်းချခြင်း၊ တောင်ယာလုပ်ခြင်း တို့ကို ပြုလုပ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးဖောင်တို့ ဆွေမျိုးတစ်သိုက်သည်သာ ရွှေလှောင်စက္ကူလုပ်ငန်းကို လုပ်ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုခေတ်တိုင် ဆွေမျိုးများသည် ရွှေလှောင်စက္ကူ လုပ်ငန်းကို ဆက်လက် လုပ်ကိုင်ကြဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ရှေးခေတ်နှင့် မတူတော့။ ရွှေလှောင်စက္ကူကို ဝါးနုဖြင့် မလုပ်တော့၊ ကောက်ရိုးဖြင့်သာ လုပ်ကြတော့သည်။ ဝါးဖြင့်လုပ်သကဲ့သို့ အဆင့်မများ၊ မပင်ပန်း၊ ပို၍ မြန်ဆန်သည်။ သို့ရာတွင် ဝါးဖြင့်လုပ်သော စက္ကူလောက်မူ မကောင်းပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖခင်ကို လုပ်ကျွေးသူကလေး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မောင်လှမောင်ကလေးသည် ထိုရွာရှိ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း၌ စတင် ပညာသင်ယူသည်။ ထို့နောက် မူလတန်းကျောင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ ပညာ သင်ယူသည်။ မောင်လှမောင်ကလေးမှာ မိခင်နှင့် ကြာရှည်မနေလိုက်ရရှာ။ ခုနစ်နှစ်သား၊ ရှစ်နှစ်သားလောက်တွင် မိခင် ဆုံးပါးသွားရှာပါသည်။ ထိုအခါ မိသားစုမှာလည်း တကွဲတပြား ဖြစ်သွားကြသည်။ အချို့က အိမ်ထောင်ပြု သွားကြသည်။ အချို့က နီးစပ်ရာဆွေမျိုးများထံတွင် သွားရောက်နေထိုင် ကြရရှာသည်။ မောင်လှမောင်ကလေး တစ်ယောက်တည်းသာ ဖခင်နှင့်အတူ ကျန်ရစ်သည်။ ဖခင်ကလည်း နောက်ထပ် အိမ်ထောင်မပြု။ သားကလေး ကိုပင် အဖော်ပြုနေထိုင်သည်။ မောင်လှမောင်ခမျာ ဝမ်းရေးအတွက် အတန်း ဆုံးအောင် မနေနိုင်ရှာ၊ သုံးလေးတန်းအရောက်မှာပင် ကျောင်းထွက်လိုက်ရ သည်။ ခြံထွက်သီးနှံများကို ထမ်းလျက် နှစ်မိုင်ကျော်ဝေးသော စစ်ကိုင်းဈေး သို့သွားရောင်းရသည်။ ထိုစဉ်က မရန်းသီး ဆယ်ပိဿာလျှင် ငါးမူးမှ သုံးမတ် အထိသာ ရသည်။ သို့ရာတွင် ထမင်းတစ်နပ်လျှင် တစ်ပဲမှ ဆယ်ပြားအထိသာ ကုန်ကျသည်။ ရွှေဈေးမှာ ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားလျှင် ဆယ့်နှစ်ကျပ်၊ ဆယ့်သုံး ကျပ်သာတန်ဖိုးရှိသည်။ မောင်လှမောင်ကလေးသည် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့်ပင် ဖခင်ကို လုပ်ကျွေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မောင်လှမောင်တို့ မွေးစက အင်းဝတံတားကြီးခေါ် စစ်ကိုင်းတံတား ကြီး မရှိသေးပေ။ စစ်ကိုင်းတံတားကြီးကို၁၉၂၇ ခုနှစ်တွင် စတင်တည်ဆောက် ခဲ့သည်။ ၁၉၃၄ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၂ ရက်နေ့တွင် ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုတံတားကြီး စတင်တည်ဆောက်ချိန် ၁၉၂၇ ခုနှစ်တွင် မောင်လှမောင် ကလေးသည် အသက် ၁၁ နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသည်။ ထိုအရွယ်မှာပင် သူသည် တံတားဆောက်ရာတွင် ပါဝင်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ တံတားကြီးကိုဆောက်ရာ၌ မြစ်လယ်တွင် အုတ်တိုင်ကြီးများ မစိုက်သေးမီ မြစ်၏ အရှေ့ ဘက်ကမ်းထိပ်တွင် မီးရထားလမ်းခင်းရန် ဖို့ထားသောမြေများ ပြိုမကျအောင် အုတ်နံရံကြီး ကာသည်။ ထိုအုတ်နံရံကာရန်အတွက် အုတ်စီရာ၌ အုတ်ပြားများကို ရေစိမ်ပြီးမှ စီသည်။ ထို့ကြောင့် ရှေးဦးစွာ အုတ်များကို အကျယ် ၁ဝ ပေ၊ အမြင့် ၅ ပေခန့်ရှိ သံရေကန်ကြီးထဲသို့ ထည့်၍ ရေစိမ်သည်။ ထိုရေစိမ်ပြီး အုတ်များကို ဆယ်ယူပြီးမှ စီကြသည်။ မောင်လှမောင် ကလေးသည် အသက်ငယ်ရွယ်သဖြင့် သံရေကန်ထဲရှိ ရေစိမ်ထားသော အုတ်များကို အပေါ်သို့ ဆယ်ယူတင်ပေးရသော အလုပ်ကို လုပ်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီအလုပ်ဟာ အမြင်အားဖြင့်တော့ မပင်ပန်းလှဘူးပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ရေထဲကအုတ်ကို လက်တစ်ဖက်တစ်ချပ်စီ ယူ ယူတင်ရတော့ လက်က ရေနဲ့ ထိတွေ့ပြီး နူးနေတယ်၊ အုတ်ချပ်မှာလည်း သဲပွင့်ကလေးတွေ ပါတယ် မဟုတ်လား၊ ကိုင်ပါများတော့ လက်ထိပ်ကလေးတွေစားပြီး သွေးတွေစို့စို့ ထွက်လို့ ထမင်းတောင် လက်နဲ့ မစားနိုင်အောင် ဖြစ်ရပါတယ်။ လုပ်ခက တစ်နေ့ ခြောက်မူးရတယ်။ ဒီလုပ်ခနဲ့ ဖခင်ကြီးကို ကျွေးမွေးခွင့်ရခဲ့ပါတယ်” ဟူ၍ မောင်လှမောင်က သူ့မိတ်ဆွေများကို ပြောပြခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုရင်ဝတ်ခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုသို့ လုပ်ကိုင်နေရာမှ လေးငါးလအကြာတွင် မန္တလေး၌ နေထိုင် သော ကြီးတော်ဝမ်းကွဲ ဒေါ်အေးမြက မောင်လှမောင်ကို ရှင်ပြုပေးသည်။ စစ်ကိုင်းတောင်ရိုးရှိ ရှင်ပင်နံကိုင်းချောင် ဆရာတော်ထံတွင် ကိုရင်ဘဝဖြင့် စာပေသင်ကြားသည်။ ဆရာတော်ကြီးမှာ အိန္ဒိယပြန်ဖြစ်၍ အင်္ဂလိပ်စာ အထူးတတ်ကျွမ်းသည်။ မောင်လှမောင်နှင့် ကိုရင်ဝတ်ဖက် ကိုမောင်လေး (မန္တလေးရုပ်ရှင် ကင်မရာမင်းဖြစ်လာသူ၊ ယခုကွယ်လွန်) စသူတို့ကို အင်္ဂလိပ်စာ သင်ပေးသည်။ မောင်လှမောင်ကလည်း အင်္ဂလိပ်စာသင်ချင် သည်။ သို့သော်ဆရာတော်က “မင်း အသက်ငယ်သေးတယ်၊ ပါဠိသဒ္ဒါကို အရင်သင်ပေးမယ်၊ ပြီးမှ အင်္ဂလိပ်စာသင်ပေးမယ်” ဟု ပြောကာ သဒ္ဒါကို စတင်သင်ကြားပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုရင်ကလေး မောင်လှမောင်သည် ကိုရင်ဘဝဖြင့် နေသည်မှာ တစ်နှစ်ခန့် ရှိသွားပြီ။ ဆက်လက်၍ ကိုရင်ဝတ်ကာ ရဟန်းပြုရန် ရည်ရွယ် မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုစဉ် ကြီးတော် ဒေါ်အေးမြ ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုရင်... တစ်သက်လုံး သင်္ကန်းဝတ်နိုင်ရင် ကောင်းတယ်၊ တစ်သက် လုံးမဝတ်နိုင်ဘဲ လူထွက်လာရင် တောင်မရောက်မြောက်မရောက်နဲ့ လောကီဘဝခရီး ဘဝမှာ အခက်အခဲတွေ့လိမ့်မယ်။ ကိုရင်ဘဝမှ လူထွက်ရင်လည်း စောစော စီးစီး လူထွက်တာကောင်းတယ်” ဟု ပြောဆိုလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုရင် မောင်လှမောင်သည် ကြီးတော်၏ စကားကို နက်နက်နဲနဲ ဆင်ခြင်မိသည်။ တစ်သက်လုံး သင်္ကန်းဝတ်ဖြင့်နေရန် မဖြစ်နိုင်ဟု သုံးသပ် မိသည်။ သို့ဖြင့် ကိုရင်ဘဝမှ ထွက်လိုက်သည်။ အင်္ဂလိပ်စာလည်း မသင် ဖြစ်တော့။ ကြီးတော်ခေါ်ရာ မန္တလေးအိမ်သို့ လိုက်ပါ၍ အတူနေထိုင်သည်။ ကြီးတော် မိသားစုသည် မန္တလေး၊ ဗန်းမော်သွား သင်္ဘောကြီးပေါ်တွင် ဈေးရောင်းသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ်ရှိနေပြီဖြစ်သော မောင်လှမောင်သည် ကြီးတော်မိသားစု၏ လုပ်ငန်းကို အစွမ်းကုန် ကူညီလုပ် ကိုင်ပေးသည်။ သူသည် ပွဲရုံများသို့သွား၍ ကုန်ဈေးနှုန်းကို လိုက်လံစုံစမ်း ရသည်။ မည်သည့်ကုန်မျိုးသည် မည်သည့်ဈေးနှုန်းရှိသည်ကို ကြီးတော် တို့အား ပြောပြရသည်။ ကြီးတော်တို့က သင့်ရာကုန်ကို သင့်ရာဈေးနှုန်းဖြင့် သင်္ဘောသို့ တင်ကြသည်။ ရောင်းချကြသည်။ သူတို့သည် သင်္ဘောဖြင့် ရက်ရှည်လိုက်ပါသွားကြသည်။ သင်္ဘောတစ်ပတ်ပြန်လာလျှင် မန္တလေးအိမ်၌ နှစ်ညလောက်ပင် အိပ်နေခွင့်ရခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် မောင်လှမောင်က အစစအရာရာ ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးရသည်။ ကုန်ဈေးနှုန်းများ သွားရောက် စုံစမ်းပေးရုံမျှမက ထမင်းချက်၊ ဟင်းချက်၊ ပန်းကန်၊ အိုးတိုက်၊ ထမင်းပွဲပြင်၊ ထမင်းပွဲသိမ်း၊ အိပ်ရာခင်း၊ အိပ်ရာသိမ်း စသည်ဖြင့် အောက်ခြေသိမ်းအလုပ် များကိုလည်း လုပ်ကိုင်ပေးသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြီးတော်မိသားစုသာမက သူနှင့်ဆက်ဆံသူများကပါ သူ့ကို ချစ်ကြ သည်။ ခင်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မောင်လှမောင်တစ်ယောက် အလွန်သဘော\u003c\/em\u003eကောင်းတယ်၊ စိတ် ကောင်းရှိတယ်၊ ရိုးသားတယ်၊ မပျင်းရိဘူး၊ ဘာအလုပ်မဆို မညည်းမညူ လုပ်တာပဲ” \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟူ၍ ရှေ့တွင်ရော ကွယ်ရာတွင်ပါ ပြောကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြီးတော်၏ သမီးတစ်ယောက်သည် ဆေးလိပ်ခုံထောင်ပြီး ဗန်းမော် ကို တင်ရောင်းသည်။ နေ့စဉ်ပင် ဆေးလိပ်သမ ဆယ်ယောက်က ဆေးလိပ် များ လိပ်ပေးသည်။ ထိုဆေးလိပ်အားလုံးကို ညဘက်တွင် အကုန်ပြီးအောင် မောင်လှမောင် တံဆိပ်ကပ်ပေးသည်။ အံ့ဖွယ်အလုပ် လုပ်နိုင်သူဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562262421653,"sku":"","price":1620.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_686e7cae-5d2f-422e-9bbd-436555a931b1.jpg?v=1730227298"},{"product_id":"မင်းယုဝေ-အတ္ထုပ္ပတ္တိထူး","title":"အတ္ထုပ္ပတ္တိထူး","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်္ဂလိပ်ဘုန်းတော်ကြီး \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရှင်အာနန္ဒာမေတ္တေယျ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တစ်ခါက ကျွန်ုပ်သည် မြန်မာရွာတစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိစဉ် အဖော်ရဟန်းများနှင့်အတူ အသုဘတစ်ခုသို့ သရဏဂုံတင်ရန် သုသာန်တစ်ခုသို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုစဉ် ကျွန်ုပ်သည် အလောင်းကို မီးသင်္ဂြိုဟ်သော နေရာအနီး၌ ဝါးကျောင်းငယ် တစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ ထိုကျောင်းပြတင်းမှနေ၍ အထဲသို့လှမ်း ကြည့်လိုက်သောအခါ ရဟန်းအိုတစ်ပါး သီတင်းသုံးနေထိုင် သည်ကို တွေ့ရသည်။ ရဟန်းအို၏မျက်နှာမှာ အိုမင်းရင့်ရော် သောအသွင်ကို ဆောင်နေသော်လည်း ချမ်းမြေ့၍ ကြည်လင် တောက်ပလျက်ရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ အထူးသဖြင့် မျက်လုံး အစုံသည် ကြည်လင်တောက်ပလျက် ရှိသည်။ ထိုကြည်လင် တောက်ပမှုသည် အကျင့်သိက္ခာနှင့် ပြည့်စုံ၍ အမှန်တရားကိုကြည် တွေ့ရသည်နေသော်လည်း အထူးသဖြင့် ည်လင်သိမြင်မှုကြောင့် ရောင်ပြန်ဟပ်မှုပင် ဖြစ်သည်ဟု ယူဆမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရဟန်းအို၏ ကြည်ညိုဖွယ်အသွင်ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လျက် ဤသုသာန်သည် ရွာနှင့် အလှမ်းဝေးလှ ကြောင်း၊ နေရာမှာလည်း သူ သေတို့ကို မီးရှို့ရာနေရာဖြစ် ကြောင်း၊ ဘေးရန်လည်းများလှ၍ စက်ဆုပ်ဖွယ်ရာလည်းဖြစ် ကြောင်း၊ အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာ၌ သီတင်းသုံးနေပါကြောင်း မေးမြန်းလျှောက်ထားမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါ ရဟန်းအိုက သူသည် ပျိုရွယ်စဉ် လူဝတ်ကြောင် ဘဝက အမျက်ဒေါသကြီးခဲ့ကြောင်း၊ စိတ်မြန်လက်မြန်လည်း ရှိခဲ့ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် မကြာခဏ ရန်ခိုက်ဒေါသဖြစ်ကာ ဒုက္ခ ရောက်ခဲ့ရကြောင်း၊ တစ်နေ့တွင်မူ သူ့အဖြစ်ကို ပြန်လည်သုံးသပ် ကာ ပြုပြင်ရန် ဆန္ဒဖြစ်ပေါ်လာကြောင်း၊ သို့ဖြင့် ရဟန်းတော် တစ်ပါးထံ ချဉ်းကပ်၍ သူ့ဆန္ဒကို ပြောပြခဲ့ကြောင်း၊ ထိုအခါ ရဟန်းတော်က “ဤလောက၌ လူမိုက်တို့သည် ငါတို့သေကြ လိမ့်မည်ဟု မသိကြကုန်။ ထိုမသိမှုကြောင့် ခိုက်ရန်ငြင်းခုံမှုတို့ သည် မပြေငြိမ်းနိုင်ကုန်။ ဤလောက၌ ပညာရှိသူတို့သည် ငါ တို့သေကြလိမ့်မည်ဟု သိကြကုန်၏။ ထိုသိမှုကြောင့် ခိုက်ရန် ငြင်းခုံမှုတို့သည် ပြေငြိမ်းနိုင်ကုန်၏” ဟူ၍ ဗုဒ္ဓ၏အဆုံးအမ ဖြစ်သော ဓမ္မပဒ ပါဠိတော်လာ အဆုံးအမတစ်ရပ်ကို ရွတ်ဆိုပြ ခဲ့ကြောင်း၊ ချက်ချင်းပင် သူသည် သတိသံဝေဂရကာ ရဟန်း ဘောင်သို့ ကူးပြောင်းခဲ့ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ခါတစ်ရံ လူတို့သည် ကုသိုလ်ကံ အကျိုးပေးအရဗုဒ္ဓ၏တရားတော်မှ အဆုံးအမ အနည်းငယ်မျှ နာကြားရရုံဖြင့် အမှန်တရားကို ချက်ချင်းနားလည် သဘောပေါက်နိုင်ခဲ့ကြ သည်။ အမှောင်ခန်းအတွင်းသို့ မီးအိမ်ကို ယူလာသောအခါ အလင်းရောင်ရသကဲ့သို့ ဗုဒ္ဓ၏တစ်ပိုဒ်မျှသော ဂါထာသည်ပင် လျှင် လူတို့၏စိတ်ကို အလင်းရောင် ရစေနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအခါ ဘဝသစ်သို့ ရောက်ရှိသွားသူပမာ စိတ်သစ်လူသစ် ဖြစ်သွားပေ တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ငါတို့ သေကြလိမ့်မည်” ဟူသော စကားသည် ရှင်းလင်း လွယ်ကူသည်နှင့်အမျှ အလွန်ပင် လေးနက်လှသည်။ အဓိပ္ပာယ် ပြည့်ဝလှသည်။ ထိုစကား၏တန်ဖိုးကို သာမန်အသိအမြင်ဖြင့် မသိမမြင်နိုင်။ စိတ်၏ အဇ္ဈတ္တသန္တာန်တွင် အလင်းရောင် ရရှိ သူမှသာလျှင် ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤအသိအမြင်မျိုးကို ရဟန်းအိုဖြစ်လာမည့် လုလင်သည် သိရှိလိုက်သည်။ သိရှိလိုက်သဖြင့်လည်း မြင့်မြတ်လှသော ရဟန်းဘဝသို့ ရဲဝံ့စွာကူးပြောင်းလိုက်သည်။ သူ၏ အမျက် ဒေါသတို့ကို ကြိုးပမ်းပယ်သတ်သည်။ တစ်စက်တစ်စက်ကျသော ရေသည် ကာလကြာသော် ရေအိုးကိုပြည့်စေနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့အတူ လုလင်ပျိုရဟန်းသည် အမျက်ဒေါသ ကို တစ်စတစ်စ ပယ်သတ်ခဲ့ရာ အတော်အတန် ပယ်သတ်နိုင်ခဲ့ သည်။ သို့ရာတွင် လုံးဝကင်းစင်အောင်ကား ပယ်သတ်၍မရ ဖြစ်နေသည်။ သို့ဖြင့် သူသည် ယခင် အမြင်ထူးရစေခဲ့သော တရားကို ပိုမိုခံစားသိမြင်နိုင်ရန် သုသာန်သို့ မကြာခဏကြွရောက်သည်။ တရားဘာဝနာ ရှုသည်။ ယင်းသို့ ကြွရောက် ရှုရာမှ သုသာန်မြေ၌ အမြဲနေထိုင်လျက် တရားဘာဝနာရှုရန် ဆန္ဒဖြစ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ဆန္ဒကို ဖြည့်စွမ်းသော အနေဖြင့် ရွာသားများက ကျောင်းငယ်တစ်ဆောင် ဆောက်လုပ် လှူဒါန်းရာ ထိုနေရာ၌ အမြဲသီတင်းသုံး နေထိုင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ သေခြင်းတရားကို နေ့စဉ်ဘာဝနာပွားကာ တရားမြတ်ကို ပိုမို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။ သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိသော တရားမြတ်ကို ရွာသား များအားလည်း ပြန်လည်ဟောကြား၍ အမှန်တရားကို ညွှန်ပြ ခဲ့သည်။ ရွာသားအားလုံးကပင် ရဟန်းအိုသည် တရားထူးတွေ့ကာ ပေါက်မြောက်နေသူဖြစ်သည်ဟု ပြောကြားသည်။ ကျွန်ုပ် ကလည်း ဤကဲ့သို့ပင် ယူဆမိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အထက်ပါ အကြောင်းအရာသည် အင်္ဂလိပ်လူမျိုး၊ ဗုဒ္ဓ ဘာသာ ဘုန်းတော်ကြီး အရှင်အာနန္ဒာမေတ္တေယျ ရေးသားသော စာတမ်းမှ ကောက်နုတ်ချက်ဖြစ်သည်။ အရှင်အာနန္ဒာမေတ္တေယျ သည် မြန်မာပြည်တွင် နှစ်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ရာမှ သူ့ကိုယ် တွေ့တစ်ရပ်ကို ထည့်သွင်းတင်ပြထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသို့ တင်ပြရာမှ- လူတစ်ယောက်သည် အမှန်တရားကို သိမြင်လိုက် သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အများကတန်ဖိုးရှိသည်ဟု ယူဆနေသော အရာတို့ကို စွန့်လွှတ်ကာ အမှန်တရားနောက်သို့ ကောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောက်ပါအောင် လိုက်တတ်ပုံကိုလည်း ဤသို့ ဆက်လက်တင် ပြထားပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လူ့ဘဝတွင် အမှန်တရားသည် အလွန်အရေးကြီးလှသည်။ လူတစ်ယောက်သည် အမှန်တရားကို သိမြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အများကတန်ဖိုးရှိသည်ဟု ယူဆနေသော အရာ တို့ကို စွန့်လွှတ်ကာ အမှန်တရားနောက်သို့ ကောက်ကောက်ပါ အောင် လိုက်တတ်ကြပေသည်။ ထိုသို့ လိုက်ကြခြင်း၏အကြောင်းရင်းဇာတ်မြစ်ကို လူများသည် မသိမမြင်နိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏နိုင်ငံ(အင်္ဂလန်နိုင်ငံ)တွင် လူပေါင်းများစွာ တို့ သည် ဗုဒ္ဓသားတော် ရဟန်းအဖြစ် ကူးပြောင်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို မသိမမြင်ကြချေ။ ထိုသူတို့၏ အမြင်တွင် ဗုဒ္ဓဘာသာရဟန်းအဖြစ် ကူးပြောင်းခြင်းမှာ လူ့ဘဝအတွက် အသုံးမဝင်၊ လူ့လောကကြီးနှင့် ဇနီးသားသမီးများအပေါ် တာဝန် မကျေ၊ ကိုယ်လွတ်ရုန်းသည်ဟု ထင်မြင်ယူဆကြသည်။ ဤသို့ ထင်မြင်သည်ကို အပြစ်မယူလိုပေ။ ရဟန်းအိုမြင်သကဲ့သို့ အမှန်တရားကို မမြင်မိသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤတင်ပြချက်သည် သူဘာကြောင့် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် လောကီကိစ္စတို့ကို စွန့်လွှတ်လျက် ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်းဘဝကို ခံယူခဲ့ပုံကို တစ်စိတ်တစ်ဒေသ ညွှန်ပြသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗုဒ္ဓသာသနာ ထွန်းကားသော မြန်မာ၊ သီရိလင်္ကာ၊ ထိုင်း စသည့်နိုင်ငံများတွင် လောကီစည်းစိမ်တို့ကို စွန့်လွှတ်ကာ ရဟန်းဘောင်သို့ ကူးပြောင်းသွားခြင်းကို လူအများပင် နားလည် သဘောပေါက်ကြမည် ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် အင်္ဂလန်ကဲ့သို့ ဗုဒ္ဓသာသနာ ထွန်းကားခြင်းမရှိသေးသည့် နိုင်ငံမျိုးတွင်ကား ဗုဒ္ဓဘာသာရဟန်းအဖြစ် ခံယူသွားခြင်းကို မည်သို့မျှ နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် အရှင်အာနန္ဒာမေတ္တေယျ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်သည့်အချိန်အခါ၌ သူ့နိုင်ငံသားများသည် သူ ဗုဒ္ဓဘာသာရဟန်းအဖြစ် ခံယူခြင်းကို ပိုမို၍ နားမလည်နိုင် အောင် ဖြစ်ကြပေမည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် အရှင်အာနန္ဒာ မေတ္တေယျသည် အင်္ဂလိပ်လူမျိုးများအထဲမှ ဗုဒ္ဓသားတော် ရဟန်း အဖြစ် ရှေးဦးစွာ စွန့်စားခံယူသူတို့အထဲတွင် တစ်ပါးအပါအဝင် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် သူ၏ ဆွေမျိုး မိတ်သင်္ဂဟများက ရဟန်းမပြု ရန် ဝိုင်းဝန်းတားမြစ်ကြသည်။ မည်သို့မျှ တားမြစ်သော်လည်း သူသည် လောကီစီးပွား ချမ်းသာတို့ကိုသာမက မိဘဆွေမျိုးများ ကိုပါ စွန့်ခြင်းကြီး ကြီးစွာဖြင့်စွန့်၍ ရဟန်းပြုခဲ့ပေသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် အမှန်တရားကို သိမြင်လိုက်သောကြောင့် ထိုအမှန်တရားနောက်သို့ ရဲဝံ့စွာ ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗုဒ္ဓသက်တော်ထင်ရှား ရှိစဉ်အခါကလည်း ဤကဲ့သို့ သာသနာ့ဘောင်သို့ အကူးရခက်သည့်ဖြစ်ရပ်များ ရှိခဲ့လေသည်။ အရှင်ရဋ္ဌပါလမထေရ်နှင့် အရှင်မသုမေဓာထေရီတို့သည် ဗုဒ္ဓ သာသနာတော်သို့ ခဲယဉ်းစွာ ကူးပြောင်းရသူများအနက် ထင်ရှား သောပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရဋ္ဌပါလသည် တစ်ဦးတည်းသော သူဌေးသားဖြစ်သည်။ အသက်အားဖြင့်လည်း ငယ်ရွယ်နုပျိုသေးသည်။ ကုဋေများစွာ ထိုက်တန်သော ရွှေငွေဘဏ္ဍာ တိုက်တာအဆောက်အအုံနှင့်လယ်ယာပစ္စည်းများသည် ရဋ္ဌပါလအတွက် အမွေဆက်ခံယူရန် အသင့်ရှိနေသည်။ ယင်းကဲ့သို့ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော သူဌေးသား ဘဝ၌ ရှိနေသော်လည်း ရဋ္ဌပါလသည် ဗုဒ္ဓ၏တရားလမ်းစဉ်ကို ကြားနာရသောအခါ စည်းစိမ်အားလုံးကိုစွန့်လွှတ်၍ ရဟန်းပြု လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရဟန်းပြုသည်ဆိုရာ၌ လွယ်ကူသည်ကား မဟုတ်ပေ။ ရဟန်းပြုခွင့်ကို အသက်နှင့်လဲ၍ ရယူခဲ့ရလေသည်။ မိဘနှစ်ဦး ဖြစ်သူ သူဌေးကြီးလင်မယားသည် ရဋ္ဌပါလရဟန်းပြုခွင့် တောင်းသော်လည်း ခွင့်မပြုကြ။ အကြိမ်ကြိမ် အဖန်ဖန်ပင် တားမြစ်ကြလေသည်။ မြောက်မြားစွာသော စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို ရဋ္ဌပါလ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် အမွေဆက်ခံယူမည့်သူရှိ၍ ရဟန်းပြုခွင့်မပေးနိုင် ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါ ရဋ္ဌပါလသည် အစာမစားဘဲ နေလေတော့၏။ “အသက်သေချင်လည်း သေစေတော့၊ ရဟန်းပြုခွင့်မရသမျှ ကာလပတ်လုံး အစာမစားတော့ပါ” ဟုဆိုကာ ဆိတ်ဆိတ်နေ လေတော့၏။ ဤတွင်မှ သူဌေးကြီးလင်မယားသည် “အသက် သေခြင်းထက် ရဟန်းပြုခြင်းက သင့်လျော်သေးသည်။ သားဖြစ် သူကို ရဟန်းအဖြစ်နှင့် တွေ့မြင်နိုင်သေးသည်” ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ ရဟန်းပြုခွင့် ပေးလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရဋ္ဌပါလသည် ရဟန်းပြုပြီး ဗုဒ္ဓ၏တရားလမ်းစဉ်အတိုင်း ကျင့်သုံးအားထုတ်သဖြင့် နောက်ဆုံး၌ “အရှင်ရဋ္ဌပါလမထေရ်” ဟူ၍ ဧတဒဂ်ရ ရဟန္တာတစ်ပါးအဖြစ် ထင်ရှားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သုမေဓာထေရီသည်လည်း တစ်ဦးတည်းသော ဘုရင့် သမီးတော်ဖြစ်၏။ ပျိုမျစ်နုနယ် ငယ်ရွယ်သူဖြစ်ရုံမက ရုပ်ဆင်း ရူပကာ လှပတင့်တယ်၏။ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့၏။ အမြော်အမြင် အသိပညာနှင့် ပြည့်စုံ၏။ မိမိနိုင်ငံ၌သာမက အခြားနိုင်ငံအသီး သီးမှ မင်းညီမင်းသား၊ ရှင်ဘုရင်များကပင် ထိမ်းမြားလိုကြောင်း ကမ်းလှမ်းခြင်း ခံရသူဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သုမေဓာမင်းသမီးသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ ခြွေရံသင်းပင်း၊ အာဏာ၊ ရာထူး စသော လောကီချမ်းသာမှုတို့ကို လိုတိုင်း ရတ တိုင်းဖြစ်ဟု ဆိုရလောက်အောင် ပြည့်စုံနေသူ ဖြစ်၏။ သို့သော် သူသည် ဗုဒ္ဓ၏တရားလမ်းစဉ်ကို ရဟန်းတော်များမှ တစ်ဆင့် ကြားနာခွင့်ရလိုက်သဖြင့် သာသနာ့ဘောင်သို့ ကူးပြောင်း လိုနေ၏။ ရဟန်းမအဖြစ်ဖြင့် ဗုဒ္ဓ၏တရားလမ်းစဉ်အတိုင်း ကျင့်သုံးအားထုတ်လိုနေ၏။ စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ အာဏာရာထူး များကို နှစ်လိုတပ်မက်ခြင်း အလျှင်းမရှိတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် ခမည်းတော်၊ မယ်တော်တို့က ရဟန်းမပြုခွင့် မပေး။ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ထီးနန်းစည်းစိမ်ကို ဆက်ခံစေ လိုသည်။ ရဟန်းမပြုခွင့်ကို အကြိမ်ကြိမ် တောင်းခံ၍မရသောအ ခါ သုမေဓာမင်းသမီးသည် သူ၏ဆံပင်ကို ကိုယ်တိုင်လှီးဖြတ် ပစ်လိုက်သည်။ ရဟန်းမပြုခွင့်မရလျှင် အစာမစားတော့ဘဲ အသက်အသေခံတော့မည်ဟု ဆန္ဒပြုလိုက်လေသည်။ ထိုအခါ တွင်မှ မယ်တော်၊ ခမည်းတော်တို့က လက်လျှော့ကာ ရဟန်းမ ပြုရန် ခွင့်ပြုလိုက်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562272743573,"sku":"","price":4050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_010dd8ef-5c01-402e-a249-2bc68610eecb.jpg?v=1730227329"},{"product_id":"မန်း၀င်းမောင်-မန်း၀င်းမောင်-မန်း၀င်းမောင်","title":"မန်းဝင်းမောင်၏","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသမ္မတ မန်းဝင်းမောင် အတ္ထုပ္ပတ္တိ \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဌေးဝင်းမောင်ပြောသော လေထီးသမ္မတ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၉၅၇ ခု၊ မတ်လ ၁၃ ရက်၊ နံနက် ၁၀ နာရီအချိန်မှာ အတွင်းဝန်များရုံးဝင်း ပြည်သူ့လွှတ်တော် အဆောက်အဦတွင် လူမျိုးစုလွှတ်တော်နှင့် ပြည်သူ့လွှတ်တော် အမတ်များရှေ့မှောက်နှင့် နိုင်ငံတော်တရားဝန်ကြီးချုပ်ရှေ့မှောက်၌ သမ္မတအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ကျမ်းသစ္စာကိုကျိန်ဆိုပြီး လက်မှတ်ရေးထိုးပြီးသည့်နောက် ပါပါသည် နိုင်ငံတော်သမ္မတ ဖြစ်သွားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၄၀ ခန့်ကြာသောအချိန်ကို ပြန်လည်ကြည့်လိုက် သောအခါ ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပါပါဟာ ၁၉၁၆ ခု၊ ဧပြီလ ၁၇ ရက်၊ မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၇၈ ခု၊ တန်ခူး လပြည့်၊ တနင်္လာနေ့နံနက် ၆ နာရီအချိန်၊ အဘ ဦးရွှေရင်၊ အမေ ဒေါ်သာယာမှ လှဲဆိပ်ရွာမှာ မွေးဖွားပါတယ်။ လှဲဆိပ်ရွာဟာ ဧရာဝတီတိုင်း၊ ပုသိမ်ခရိုင်၊ ကျုံပျော် မြို့နယ်မှာဖြစ်ပြီး ပုသိမ်မြစ်နှင့် ဆက်လျက်ရှိသော ဒါးကမြစ် ညာဘက်ကမ်းခြေ ပေါ်မှာ တည်ရှိပါတယ်။ ကျုံပျော်မြို့နှင့် ငါးမိုင်ခန့်ဝေးကွာပါတယ်။ လှဲဆိပ်ရွာဟာ မြစ်ကမ်းပါးတစ်လျှောက် ရွာတန်းရှည်ဖြစ်ပြီး ဗမာပိုင်း၊ ကရင်ပိုင်းဟူ၍ ခွဲခြားထား ပါတယ်။ ရွာတစ်ဖက်ကမ်းမှာ ဆန်စက်တစ်လုံးရှိပါတယ်။ ပုသိမ်မြို့မှ ဂျပန်ဆရာဝန်ဒေါက်တာကီမိုးရာ လာရောက်တည်ထားသော ဆန်စက်ဖြစ်ပါတယ်။ ဆန်ကြိတ် လုပ်ငန်းအပြင် ကြံသကာချက်သောလုပ်ငန်းပါ လုပ်ပါတယ်။ ဆန်စက်ကို ဒေါက်တာ ကီမိုးရာက သူ့ကိုယ်စားလှယ်နှင့် လွှဲထားပြီး နွေဦးပေါက်မှစ၍ မိုးကျသည်အထိ သူကိုယ်တိုင် လာရောက်နေထိုင်ပါတယ်။ သူ လာရောက်နေထိုင်စဉ်အတွင်း ဆေးကုသ ရေးလုပ်ငန်းကိုပါ လုပ်ကိုင်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လှေဆိပ်ရွာဟာ ပညာတတ်မြောက်တဲ့လူ ခပ်များများ မွေးထုတ်တယ်လို့ဆိုရင် မှားမယ်မထင်ဘူး။ ဘာဖြစ်သလဲဆိုတော့ ဗြိတိသျှခေတ်ကပင် ဆယ်တန်းအောင်၊ ဘီအေအောင်၊ ဆရာဖြစ်သင်အောင်၊ ဆရာ ဆရာမများ၊ ဘွဲ့ရဆရာဝန်၊ သူနာပြု ဆရာမများ၊ စာရေးစာချီများ အစရှိသည်တို့ကို မွေးထုတ်ခဲ့ပါတယ်။ နောက် သမ္မတ ဖြစ်လာတဲ့ ပါပါ့ကိုလည်း မွေးထုတ်ခဲ့ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပါပါ့အဖေနှင့် အမေဟာ လယ်သမားသားသမီးများဖြစ်ပါတယ်။ လှဲဆိပ်ရွာ ဟာ ပါပါ့ အမေရဲ့ ဇာတိရွာဖြစ်ပါတယ်။ ပါပါ့အမေရဲ့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေဟာ လှဲဆိပ်ရွာမှာပဲ စုနေကြပြီး လယ်ယာများ လုပ်ကိုင်ကြပါတယ်။ ပါပါ့အဖေဟာ မူလ တန်းဆရာဖြစ်သင် ကျောင်းစာမေးပွဲအောင်ထားတော့ လှဲဆိပ်ရွာနှင့် သိပ်မဝေးသော ဒနော်-ဆင်ခေါင်းကြီးရွာမှာ ကျောင်းဆရာလုပ်ရင်း ပါပါ့အမေနဲ့ အကြောင်းပါတယ်။ ပါပါ လူ့ပြည်ကို ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ပါပါ့အဖေဟာ တောကျောင်းဆရာပဲ ဖြစ်နေ သေးတယ်။ ပါပါ့ မှာ ညီအစ်ကိုမောင်နှမ လေးယောက်ရှိပါတယ်။ ယောက်ျားနှစ် ယောက်၊ မိန်းမနှစ်ယောက်ဖြစ်ပါတယ်။ အကြီးဆုံးက မိန်းမဖြစ်ပြီး ဒုတိယဟာ ပါပါ ဖြစ်ပါတယ်။ ပါပါ မွေးပြီး နှစ်နှစ်အကြာမှာ ကျုံပျော်မြို့မှာ ပညာအုပ်ရာထူး လစ်လပ်ပါ တယ်။ ပါပါ့အဖေဟာ ဆရာဖြစ်လက်မှတ် ရထားတဲ့အပြင် အခြေခံပညာလည်း အဖော်ရှိတဲ့အတွက် ပညာအုပ်ရာထူးကိုလျှောက်တော့ ရပါတယ်။ ပညာအုပ်အလုပ်ဟာ ကျုံပျော်မြို့နယ်ထဲမှာရှိတဲ့ ကျောင်းတွေကို လိုက်လံစစ်ဆေးရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပါပါငယ်စဉ်က လှဲဆိပ်ရွာမှာပဲ ကျောင်းနေရပါတယ်။ ပညာအုပ်သား၊ ပညာ အုပ်သားဆိုတော့ ထုံးစံအတိုင်း အရေးပေးခံခဲ့ရပါတယ်။ အရေးပေးခံရလို့ ပါပါက နွဲ့ဆိုး ဆိုးတယ် မဆိုးဘူးဆိုတာတော့ ပါပါသတိမရဘူးလို့ ပြောတယ်။ ပါပါတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက စာသင်တာ သင်ပုန်းကြီးတန်းမှ နှစ်တန်းအထိ ကျောက်သင်ပုန်းနှင့်ကျောက်တံကိုသာ သုံးရမယ်။ ကျောက်တံက တစ်နေ့တစ်ချောင်းလောက်ကျိုးတော့ ပါပါ့အတွက် ပါပါ့ အဖေက ကျောက်တံကို ဘူးလိုက်ထားပေးတယ်။ ကျောက်တံခဏခဏလုပ်မျိုးတော့ လုပ်ချိုးရကောင်းလားဆိုပြီး ပါအမေက ပါပါ့ကို တစ်ခါ တစ်ခါရိုက်ပါတယ်။ ပါပါ့ အဖေကတော့ ဘာမှမပြောပါဘူး။ ပါပါမွေးပြီး သူ ပညာ အုပ်ဖြစ်လို့ ပါပါဟာ သူ့အတွက် လာဘ်ကောင်းတယ်ဆိုပြီး ပါပါ့ကို အလိုလိုက်ထား ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပါပါ့ အဖေ နယ်ထွက် ကျောင်းစစ်ဆေးတဲ့အခါ ပါပါ့ကို တစ်ခါတစ်ခါ ခေါ်သွားပါတယ်။ တစ်ရွာမှတစ်ရွာကို ကူးသန်းသွားလာတော့ လမ်းလျှောက်ရတဲ့ အခါလည်းရှိတယ်၊ နွားလှည်းနဲ့သွားရတဲ့အခါလည်းရှိတယ်။ လမ်းလျှောက်ရတဲ့အခါ ဆိုရင် ပါပါ့ အဖေနဲ့ အတူသွားတဲ့လူတွေက တစ်ယောက်က ပါပါ့ကို ပခုံးပေါ်မှာ ထမ်းသွားကြတယ်။ ပါပါတို့ငယ်ငယ်တုန်းက ဗြောက်အိုးခေါ်တဲ့ ယမ်းနှင့် ကျောက်ခဲ ကလေးတွေ ရောထည့်ထားတဲ့ အထုပ်ရှိတယ်။ အဲဒီဗြောက်အိုးကို ပစ်လိုက်ရင် ထိတဲ့ နေရာမှာ ပေါက်ကွဲပြီး အသံမြည်တယ်။ ကျောက်ခဲကလေးတွေကတော့ လွင့်စဉ်ကုန် တာပေါ့။ နောက် မီးအိုးဆိုပြီး လက်သန်းလောက်အရွယ်၊ ၎င်းထက်ငယ်တဲ့အရွယ် အရှည်က တစ်လက်မလောက်ရှိမယ်၊ ထိပ်မှာ မီးစာအချောင်းလေးတပ်ထားတယ်။ အဲဒီမီးစာကို ရှို့လိုက်ရင် မီးအိုးဟာ ပေါက်ကွဲပြီး အသံကြီးမြည်လာတယ်။ ဒီ ဗြောက်အိုး တို့၊ မီးအိုးတို့ဆိုတာ တရုတ်ပြည်ကလာတယ်။ ပါပါငယ်ငယ်တုန်းက မီးအိုးဖောက်၊ ဗြောက်အိုးပစ်ဝါသနာပါတော့ အဖေ့နောက် ကျောင်းစစ်လိုက်တဲ့အခါ ကျောင်းဆရာ တွေက ပါပါ့ကို ဒါတွေပဲပေးကြတယ်။ ပါပါအနေနဲ့ မီးအိုးဖောက်ရမယ်၊ ဗြောက်အိုး ပစ်ရမယ်ဆိုရင် ထမင်းစားရမှန်းတောင်မသိဘူး၊ အိမ်မှာနေတဲ့အခါ ထမင်းစားချိန်ကျ ရင် ပါပါ့ အမေက ပါပါရဲ့ မီးအိုးဗြောက်အိုးတွေကို သိမ်းထားတယ်၊ ထမင်းစားပြီးမှ ပြန်ပေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပါပါ့အဖေဟာ ပညာအုပ်ဖြစ်တော့ ကျုံပျော်မြို့မှာ ရုံးထိုင်ပြီး၊ နေတော့ လှံဆိပ် ရွာမှာပဲနေတယ်။ မနက်ဆိုရင် သမွန်နဲ့ ရုံးတက်ပြီး ညနေဆိုရင် သမွန်နဲ့ပြန်လာတယ်။ ပါပါ ကျောင်းမတက်ရတဲ့နေ့ဆိုလျှင် ပါပါ့အဖေနောက် ပါပါ လိုက်သွားလေ့ရှိတယ်။ တစ်နေ့ ပါပါ့ အဖေနောက် လိုက်သွားတော့ ကျုံပျော်မြို့ကို ပုသိမ်အရေးပိုင်လာမယ် ဆိုလို့ အစိုးရအရာထမ်း၊ အမှုထမ်းတွေ ကြိုဆိုဧည့်ခံဖို့ ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်နေကြတယ်။ ဗြိတိသျှအစိုးရလက်ထက် အုပ်ချုပ်မှုစနစ်ဟာ ဗမာပြည်ကို တိုင်းအဖြစ်ခွဲပြီး တိုင်းမှာ ခရိုင်၊ မြို့နယ်ဆိုပြီး ထပ်မံခွဲလိုက်တယ်။ တိုင်းကို ဦးစီးအုပ်ချုပ်တဲ့ အရာရှိကို တိုင်းမင်း ကြီးဟူ၍လည်းကောင်း၊ ခရိုင်ကို ဦးစီးအုပ်ချုပ်သော အရာရှိကို အရေးပိုင်ဟူ၍လည်းကောင်း (အရေးပိုင်ဟူသောအမည်ကို ဂျပန်ခေတ် လွတ်လပ်ရေးရပြီးနောက် ခရိုင်ဝန်ဟု ပြောင်းလဲခေါ်ဝေါ်သည်။) မြို့နယ်နှစ်နယ်မှ သုံးနယ်ကို ဦးစီးအုပ်ချုပ်သော အရာရှိကို နယ်ပိုင်ဟူ၍လည်းကောင်း၊ မြို့နယ်ကို ဦးစီးအုပ်ချုပ်သော အရာရှိကို မြို့ပိုင် သို့မဟုတ် မြို့အုပ်ဟူ၍လည်းကောင်း ခေါ်ဝေါ်ပါသည်။ အရေးပိုင်ရာထူး ထမ်းဆောင်သူမှာ များသောအားဖြင့် အင်္ဂလိပ်မျက်နှာဖြူများသာ ဖြစ်ပါသည်။ အင်္ဂလိပ်မျက်နှာဖြူ အရေးပိုင် ကျုံပျော်မြို့သို့ လာသောနေ့မှာ ပါပါ ကျုံပျော်မြို့မှာ ရှိပါတယ်။ အရေးပိုင်ဟာ ပုသိမ်မြို့မှ ကျုံပျော်မြို့သို့ ပုသိမ်မြစ်မှ ဒါးကမြစ်အတိုင်း အစိုးရသင်္ဘောဖြင့် လာပါတယ်။ အရေးပိုင် စီးနင်းလိုက်ပါလာတဲ့ သင်္ဘောဟာ နေအိမ် အဖြစ် စက်မပါဘဲ ဆောက်လုပ်ထားသော သင်္ဘောဖြစ်ပြီး ယင်းနေအိမ်သင်္ဘောကို စက်ပါသောသင်္ဘောက ဆွဲလာရခြင်းဖြစ်တယ်။ အင်္ဂလိပ်လို Houseboat ခေါ်တယ်။ ကျုံပျော်ကမ်းနား သင်္ဘောဆိပ်မှာ ရာဇမတ်ကာ၊ ထုံးဖြူသုတ်၊ အုန်းလက်၊ ငှက်ပျောပင် အစရှိသည်တို့နှင့် မွမ်းမံပြင်ဆင်ထားပါတယ်။ ပါပါတို့ အဖော်တစ်စုနဲ့ ခပ်လှမ်းလှမ်း ကနေ ကြည့်ပါတယ်။ အရေးပိုင်သင်္ဘောကပ်ပြီးနောက် နယ်ပိုင်က သင်္ဘောပေါ်တက် သွားတယ်။(ကျုံပျော်မြို့ဟာ မြို့နယ်သုံးနယ်ဖြစ်တဲ့ ကျုံပျော်မြို့နယ်၊ ကျောင်းကုန်း မြို့နယ်နှင့် အသုတ်မြို့နယ်များကို အုပ်ချုပ်တဲ့ နယ်ပိုင်ရုံးစိုက်ရာမြို့ ဖြစ်ပါတယ်။) ခဏနေ နယ်ပိုင်နှင့်အတူတူ အင်္ဂလိပ်အရေးပိုင်မင်းက ဆင်းလာတယ်၊ နောက် ရာ ဇမတ်အတွင်းမှာ စောင့်နေတဲ့ အရာရှိတွေကို တစ်ဦးစီ လိုက်လံနှုတ်ဆက်တယ်။ ပါပါတို့အဖေက အရာရှိကလေးဆိုတော့ နောက်ဆုံးနားလောက်မှာက နေရတယ်။ အရေးပိုင်ကို တခမ်းတနားကြိုဆိုတယ်၊ လေးလေးစားစားဆက်ဆံတာကို ပါပါတွေ့ရတော့ အရေးပိုင်အလုပ်ကို လုပ်ချင်လာတဲ့စိတ် ပါပါ့မှာ ပေါ်လာပါတယ်။ ပါပါ ရွာ ပြန်ရောက်တော့ ကျုံပျော်မြို့မှာ အရေးပိုင်ရောက်လာလို့ တခမ်းတနားကြိုဆိုတဲ့ အကြောင်း ပါပါတွေ့ခဲ့ရသမျှကို ရွာက အပေါင်းအသင်းများသာမက ဦးကြီး၊ အရီးများ ကိုပါ မမောတမ်း ဖောက်သည်ချပြောပြတယ်။ ပြောပြရုံတင်မကဘူး၊ ကြီးလာတော့ ပါပါလည်း အရေးပိုင်လုပ်မယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲဒီကစပြီး ရွာကလူတွေက “မင်း ကြီးလာရင် ဘာလုပ်မလဲ” လို့မေးတိုင်း ပါပါက “အရေးပိုင်လုပ်မယ်” လို့ ပြန်ဖြေ တယ်။ ဒါနဲ့ ရွာကလူတွေ ခပ်များများက ပါပါကို အရေးပိုင်လို့ ခေါ်ကြတယ်။ (၁၉၄၇ ခုနှစ်၊ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းတို့ ကျဆုံးပြီးနောက် ပါပါ ဝန်ကြီးဖြစ်လာတဲ့အခါ ရွာကို ပြန်လည်ပါတယ်။ ရွာရောက်တော့ လူကြီးတချို့က ပါပါ့ကို ဘာပြောသလဲဆိုတော့ မင်းငယ်ငယ်တုန်းက ကြီးလာရင် အရေးပိုင်ဖြစ်မယ်ပြောပြီး ဖြစ်မယ့်ဖြစ်တော့ ဝန်ကြီးတောင် ဖြစ်နေပါလားဆိုပြီး ပါပါကို ပြောကြတယ်။)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လှဲဆိပ်ရွာကျောင်းဟာ မြန်မာစာသင်ကျောင်းပဲဖြစ်တယ်။ ဗြိတိသျှခေတ်က ပညာရေးစနစ်ဟာ အင်္ဂလိပ်လိုချည်းသင်တဲ့ကျောင်း၊ အင်္ဂလိပ်မြန်မာ နှစ်ဘာသာ သင်သောကျောင်းနှင့် မြန်မာစာသာ သင်သောကျောင်းဟူ၍ သုံးမျိုးသုံးစား ဖြစ်ပါ တယ်။ အင်္ဂလိပ်မြန်မာ နှစ်ဘာသာသင်သော ကျောင်းများမှာ ကျောင်းသားကျောင်းသူ များ အနေများကြပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လှဲဆိပ်ရွာကျောင်းမှာ သုံးတန်းအောင်အထိသာ ပါပါ့ကို ကျောင်းထားပြီး သုံးတန်းအောင်ပြီးနောက် ပုသိမ်မြို့ကျောင်းမှာ ဆက်လက်ကျောင်းထားဖို့ ပါပါ့ အဖေ မှာ အစီအစဉ်ရှိတယ်။ မြို့ကျောင်းရောက်တော့ အင်္ဂလိပ်စာသင်ရမှာမို့ အင်္ဂလိပ်စာ လိုက်နိုင်အောင်ဆိုပြီး နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်များမှာ ပါပါ့ကို အင်္ဂလိပ်စာ သင်ခိုင်း တယ်။ ပါပါ့ကို အင်္ဂလိပ်စာသင်ပေးတဲ့ ဆရာမဟာ ရွာထဲကပဲ။ သူလည်း ဆယ်တန်းအောင်ပြီး ပုသိမ်မြို့ အင်္ဂလိပ်မြန်မာ စာသင်ကျောင်းမှာ ဆရာမလုပ်တယ်။ ကျောင်း ပိတ်တုန်း သူ့မိဘထံ ပြန်လာခြင်းဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပါပါ လှဲဆိပ်ရွာကျောင်းမှာ သုံးတန်းအောင်ပြီး ပုသိမ်ကျောင်းကို ပြောင်းရွှေ့ စာသင်ရတယ်။ ပါပါနေတဲ့ကျောင်းဟာ မွန်ကရင် အထက်တန်းကျောင်းဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအခါမှာ ပါပါ့အစ်မကြီးဟာ မွန်ကရင်အထက်တန်းကျောင်းမှာသွားနေတာ နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်ရှိသွားပြီး မွန်ကရင်အထက်တန်းကျောင်းဟာ ယောက်ျား၊ မိန်းမ ရောနေသောကျောင်းဖြစ်ပါတယ်။ ရပ်ဝေးမှလာနေသော ကျောင်းသူကျောင်းသားများအတွက် ယောက်ျားဘော်ဒါဆောင်၊ မိန်းမဘော်ဒါဆောင်ဟူ၍ ခွဲခြားထားပါတယ်။ ပါပါ ပုသိမ်ကျောင်းသွားနေတဲ့နှစ်ဟာ ပါပါငယ်သေးတဲ့အတွက် အထူးကိစ္စတစ်ရပ်အနေနဲ့ ပါ အစ်မကြီးနဲ့အတူတူ မိန်းကလေးဘော်ဒါဆောင်မှာ နေခွင့်ရတယ်။ အဲဒီတုန်းက ပါပါ သင်တိုင်းပဲဝတ်ပါတယ်။ ပါပါကျောင်းတက်တော့ သင်တိုင်းပဲဝတ်လို့ မင်း မိန်းမလား၊ ယောက်ျားလားဆိုပြီး ကျောင်းသားကြီးတွေရဲ့ မေးမြန်းခြင်းကို ခံခဲ့ရပါတယ်။ ဘော်ဒါ မှာကျွေးတဲ့ ထမင်းဟင်းတွေဟာ အိမ်မှာနဲ့စာကြည့်ရင် ကောင်းတယ်လို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး။ နံနက်ပိုင်း ကျောင်းမတက်မီတစ်ကြိမ်နှင့် ညနေပိုင်း ကျောင်းဆင်းချိန်မှာတစ်ကြိမ်၊ တစ်နေ့ နှစ်ကြိမ်ကျွေးပါတယ်။ နံနက်ပိုင်းမှာ ထမင်း၊ ငါးပိရည်နှင့် တို့စရာ၊ ညနေပိုင်း ကျတော့ ထမင်းနှင့် ပဲဟင်း၊ ဒါပဲ။ ပါပါ အစားအသောက် ဆင်းရဲမှာစိုးလို့ ပါအဖေက ပါပါအတွက် လပေးနဲ့ အပြင်မှာ ဟင်းလျာမှာပေးတယ်။ နောက် လူကြုံရင် အိမ်ကနေ ငါးကြော်၊ ငါးပိကြော် အစရှိသည်တို့ကို ပို့ပေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပါပါ မွန်ကရင် အထက်တန်းကျောင်းရောက်တဲ့နှစ်မှာ သုံးတန်းမှာနေရတယ်။ တောရွာမှာနေစဉ် အင်္ဂလိပ်စာ ကြိုတင်သင်ကြားထားတဲ့အတွက် သုံးတန်းမှာ နေရ သော်လည်း ပါပါ့အတွက် အင်္ဂလိပ်စာ အခက်အခဲမရှိဘူး။ ထိုစဉ်က အင်္ဂလိပ်စာ ဆိုလျှင် သင်ပုန်းကြီးတန်းမှနေ သင်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပါပါ ပုသိမ်ကျောင်းရောက်စမှာ အဖေနဲ့ အမေကို အောက်မေ့တယ်။ ရွာကို လည်း အောက်မေ့တယ်။ နံနက် ငါးနာရီအချိန် ပုသိမ်မှ ဟင်္သာတသို့ ထွက်ခွာတဲ့ မီးရထားဥသြသံကြားရင် ပါပါ ငိုတာပဲ။ ပါပါ ပုသိမ်ကျောင်း စတက်သောနှစ်မှာ ပါပါ့ အဖေကိုယ်တိုင် ပါပါ့ကို လိုက်ပို့တယ်။ လှဲဆိပ်ရွာမှ ကျုံပျော်သို့ သမ္မန်စီးရတယ်။ ကျုံပျော်မှ ရေကြည်သို့ ဖို့(ဒ်)ကားစီးရတယ်။ ဟိုတုန်းက အမေရိကန်ဖို့(ဒ်)(Ford) ကားပဲ ခေတ်စားပြီး အသုံးများကြတယ်။ ဖို့(ဒ်)ကားကို တောကလူတွေက ဖွတ်ကား လို့ပဲ ခေါ်ကြပါတယ်။ ရေကြည်ဟာ ပုသိမ်နဲ့ ဟင်္သာတကြားမှာရှိတဲ့ ဘူတာမြို့ပဲ။ ရေကြည်ကနေ ပုသိမ်ကို မီးရထားစီးသွားရပါတယ်။ ကျောင်းပိတ်ပြန်တော့လည်း ဒီလမ်းအတိုင်းပဲ၊ ကျောင်းဖွင့်တိုင်း အဖေကိုယ်တိုင် ကျောင်းကိုလိုက်ပို့ပြီး ကျောင်းပိတ်တော့ အဖေမအားလို့ မလာနိုင်တဲ့အခါ အမေ လာကြိုပါတယ်။ ပုသိမ်သို့ အဖေ လာမကြိုနိုင်သော်လည်း ရေကြည်ဘူတာမှာတော့ အမြဲလာကြိုပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပုသိမ်မွန်ကရင်အထက်တန်းကျောင်းမှာ တစ်နှစ်နေပြီး နောက်တစ်နှစ် ကျောင်း ဖွင့်တော့ ပါပါ မိန်းကလေးဘော်ဒါဆောင်မှာ နေခွင့်မရတော့ဘူး။ ပါပါ့ အစ်မကြီး လည်း တခြားကျောင်းတစ်ကျောင်းမှာ ပြောင်းရွှေ့ ပညာသင်တယ်။ ဒါနဲ့ ပါပါ ယောက်ျားကလေးဘော်ဒါဆောင်မှာပဲ နေရတယ်။ သင်တိုင်းလည်း မဝတ်တော့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျောင်းမဖွင့်မီ ပါပါ့အဖေက ပါပါ့ကို ကျုံပျော်ခေါ်သွားပြီး ရှပ်အင်္ကျီဘောင်းဘီတိုတွေ ချုပ်ပေးတယ်။ ပြီးတော့ ဖိနပ်ဆိုင်မှာ ဘွတ်ဖိနပ်ခေါ်တဲ့ ဖိနပ်အမြင့်စားကို ချုပ်ပေး တယ်။ ကျောင်းတက်တော့ ဝတ်ဖို့ဖြစ်ပါတယ်။ ပါပါ့ အဖေဟာ ပါပါ့ကို ရှပ်အင်္ကျီ၊ ဘောင်းဘီတို၊ ဘွတ်ဖိနပ်တွေ ချုပ်ပေးသော်လည်း ပါပါ့ နာမည်ကိုတော့ ဗမာလိုပဲ ပေးပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ပညာတတ်လူတန်းစားတွေဟာ သူတို့သားသမီးများကို အများအားဖြင့် အင်္ဂလိပ်နာမည်ပေးတဲ့ခေတ်ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပါပါဟာ ငယ်ရွယ်စဉ်ကပင် မတော်တဆ ထိခိုက်၊ ဒဏ်ရာရခြင်းနှင့် ထိတွေ့ခဲ့\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45561299042453,"sku":"","price":1980.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_066647c0-1a7f-4b93-8131-4d8f28fa6305.jpg?v=1730227961"},{"product_id":"မျိုးမင်းရန်အောင်-ငြိမ်းချမ်းရေးအနုပညာရှင်ပါဘလိုပီကာဆို","title":"ငြိမ်းချမ်းရေးအနုပညာရှင်ပါဘလိုပီကာဆို","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45547361665173,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a2e1a67a-a72e-403a-a8c3-753b81a254d4.jpg?v=1730229464"},{"product_id":"မြတ်သက်-တရုတ်အမျိုးသားခေါင်းဆောင်ကြီးဆွန်ယက်ဆင်","title":"တရုတ်အမျိုးသားခေါင်းဆောင်ကြီးဆွန်ယက်ဆင်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြီးမြတ်တဲ့ တရုတ်အမျိုးသားခေါင်းဆောင်ကြီးနဲ့ တော်လှန်ရေးသမားကြီး ဆွန်ယက်ဆင်ကို ၁၂ နိုဝင်ဘာ၊ ၁၈၆၆ မှာ ဆင်းရဲတဲ့ လယ်သမားမိသားစုက ဖွားမြင်ခဲ့ပါ တယ်။ ကွမ်တုန်ပြည်နယ်၊ စုဟုန်ကျေးရွာမှာ ဖွားမြင်ခဲ့တာ ပါ။ ဒါပေမဲ့ ဆွန်ယက်ဆင် ပညာသင်ကြားရေးအတွက် တစ်ခု ကံကောင်းခဲ့တာက ဟာဝိုင်ယီကို ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ တဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့ ကူညီထောက်ပံ့မှု ရခဲ့ခြင်းပဲ ဖြစ်ပါ တယ်။ အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့ ကူညီထောက်ပံ့မှုနဲ့ ဆွန်ယက်ဆင် ဟာ ဟိုနိုလူလူမှာ ပညာသင်ကြားခဲ့ပြီး ဟောင်ကောင် ကောလိပ်က ဆေးပညာဘွဲ့ ရခဲ့ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆွန်ယက်ဆင် မွေးဖွားကြီးပြင်းကာ ပညာသင်ကြား ခဲ့ရတဲ့ အဲဒီအချိန်ကာလ၊ ၁၉ ရာစု နှောင်းပိုင်းကာလမှာ တရုတ်ပြည်ဟာ ခေတ်မမီ ခေတ်နောက်ကျတဲ့ တိုင်းပြည် တစ်ပြည်ဖြစ်ပြီး ကိုလိုနီတစ်ပိုင်း၊ ပဒေသရာဇ်တစ်ပိုင်းနိုင်ငံ ဖြစ်ပါတယ်။ ထိုနည်းတူပဲ နိုင်ငံကို တိုင်းတစ်ပါးသား မန်ချူး ချင်မင်းဆက် (၁၆၄၄-၁၉၁၁) တွေ အုပ်စိုးနေတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရလေ လိုလေ အိုတစ္ဆေနဲ့ လောဘဇောတိုက်နေတဲ့ မန်ချူး-တရုတ်မြေပိုင်ရှင်တွေ၊ အစိုးရအရာရှိတွေက တရုတ် ပြည်သူတွေကို နည်းမျိုးစုံနဲ့ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ် အမြတ်ထုတ် ကုပ်သွေးစုပ်နေကြတာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နယ်ချဲ့ အင်အားကြီး နိုင်ငံတွေကလည်း ဗြိတိန်၊ ပြင်သစ် စသည်) တရုတ်ပြည်ကြီးကို ကြီးလေးပြင်းထန်ပြီး တရားမျှတမှုမရှိတဲ့ သဘောတူစာချုပ်အမျိုးမျိုးနဲ့ အနိုင်ကျင့် အုပ်စိုးနေချိန်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ပြောရမယ်ဆိုရင် တရုတ် ပြည်သူတွေဟာ ပြည်တွင်းပြည်ပ အာဏာရှင်၊ မြေရှင်နဲ့ ဓနရှင်တွေရဲ့ အုပ်စီးမှုကို ခါးစည်းပြီး ခံနေကြရချိန်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီလောက် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ပြီး ကုပ်သွေးစုပ်နေကြတာကို တရုတ်ပြည်သူတွေ ငုံ့ခံခဲ့ကြသလားဆိုရင်တော့ ငုံ့မခံခဲ့ကြ ဘူးလို့ပဲ အဖြေပေးရမှာပါ။ တရုတ်ပြည်သူတွေဟာ မန်ချူး အုပ်စိုးသူတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ကြံရာပါတွေကို မကြာခဏဆိုသလို တော်လှန်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီအနေအထားမှာ ငယ်ရွယ်နုပျိုတဲ့ ဆရာဝန်လေး (ဒေါက်တာဆွန်ယက်ဆင်) တစ်ယောက် အဖနိုင်ငံတော် လွတ်မြောက်ရေးအတွက် မကြောက်မရွံ့ နဲ့ ထိပ်ဆုံးက ပါဝင် လှုပ်ရှားခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၈၉၄ ခုနှစ်မှာ တရုတ်ပြည် ပြန်လည်ထူထောင်ရေး အဖွဲ့ ချုပ်ကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ဒီအဖွဲ့ဟာဖြင့် တရုတ်နိုင်ငံ ရဲ့ ပထမဆုံးသော တော်လှန်ကြတဲ့ အဖွဲ့ အစည်းလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအဖွဲ့အစည်းရဲ့ အင်္ဂလိပ်လို အမည်က  (Union For the Regeneration of China) \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eလို့ တချို့. စာအုပ်များမှာရေးသားပြီး တချို့ စာအုပ်များထဲမှာတော့\u003c\/span\u003e 'Save China League' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eလို့ဖေါ်ြပကြပါတယ် ။ ဘယ်လုပဲခေါ် ဝေါ် ပါစေ၊ ဒီအဖွဲ့ကြီးဟာ တရုတ်ပြည်ရဲ့ ပထမဆုံးသော တော် လှန်တဲ့ အဖွဲ့ အစည်းကြီးဖြစ်ပြီး တရုတ်ပြည်သူလူထု တစ်ရပ် လုံးရဲ့ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ရှေးရှုပါတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဲဒီအချိန်၊ အဲဒီကာလရဲ့ အခြေအနေများအရ အဖွဲ့ ကြီးအနေနဲ့ ပြည်တွင်းမှာထက် ပြည်ပမှာ ထွက်ပြေးတိမ်း ရှောင်နေကြတဲ့ တရုတ်လူမျိုးများရဲ့ အကူအညီ အထောက် အပံ့များကို တွင်တွင်ကျယ်ကျယ် ယူခဲ့ကြရတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါက်တာဆွန်ယက်ဆင်ကိုယ်တိုင်လည်း ပြည်ပမှာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေရတာဖြစ်ပြီး ၁၈၉၆ မှာ သူ ဗြိတိန် နိုင်ငံ၊ လန်ဒန်မြို့တော်မှာ ရောက်နေခဲ့ပါတယ်။ တရုတ် ပဒေသရာဇ်စနစ်ကို အမြစ်က ဖြိုချဖျက်ဆီးဖို့ ဦးဆောင် လှုပ်ရှားနေတဲ့ ဒေါက်တာဆွန်ယက်ဆင်ကို မန်ချူးဧကရာဇ် ရဲ့ သူလျှိုသတင်းပေးတွေက မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် နေကြတာဖြစ်လို့ သူ လန်ဒန်မြို့တော်မှာ နေထိုင်လှုပ်ရှား နေတာကို ဧကရာဇ်အသိုင်းအဝိုင်းက ကောင်းကောင်းကြီး သိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သိတဲ့အတိုင်းပဲ တစ်နေ့မှာတော့ လန်ဒန်မြို့တော်ရှိ တရုတ်ကောင်ဆယ်လိတ်ရုံး တာဝန်ရှိသူတွေက သူ့ကို ဖမ်း ဆီးပြန်ပေးဆွဲခဲ့ကြပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မန်ချူးဧကရာဇ်ကို တော်လှန်ဖြိုဖျက်ဖို့ ကြံစည်ကြိုးပမ်းမှုများ အား အာဏာရအသိုင်းအဝိုင်းက သိရှိသွားခဲ့ပြီးတဲ့နောက် ဆွန်ယက်ဆင် ဟာ ဗြိတိန်နိုင်ငံ လန်ဒန်မြို့တော်ကို ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆွန်ယက်ဆင် လန်ဒန်မြို့တော်ထံ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လာတဲ့ သတင်းကို တရုတ်အာဏာပိုင်တွေကလည်း မကြာမီ ရရှိသွားခဲ့တာကြောင့် လန်ဒန်မြို့တော်မှာရှိတဲ့ တရုတ်ကောင်ဆယ်လိတ်သံရုံးထံ အကြောင်းကြားထားခဲ့ပါတယ်။ ဆွန်ယက်ဆင်ကို ‘တွေ့ရာသင်္ချိုင်း ဓားမဆိုင်း” ဖမ်းဆီးကာ တရုတ်နိုင်ငံပြန်ပို့ဖို့ကိုလည်း ဧကရာဇ်နန်းတော် က လန်ဒန်မှာရှိတဲ့ တရုတ်သံရုံးကို အမိန့်ပေးထားခဲ့တာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လန်ဒန်မှာရှိတဲ့ တရုတ်သံရုံးဝန်ထမ်းတွေဟာ ဧကရာဇ်ဘုရင် မင်းမြတ်ရဲ့ အမိန့်တော်အတိုင်း ဆွန်ယက်ဆင်ကို ပြန်ပေးဆွဲဖို့ နောက် ယောင်ခံလိုက် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၈၉၆၊ အောက်တိုဘာရဲ့ တစ်ခုသော စနေနေ့မှာတော့ တရုတ် သံအရာရှိတွေဟာ ဆွန်ယက်ဆင်ကို နောက်ယောင်ခံလိုက်ရင်းနဲ့ အောင် မြင်စွာ ပြန်ပေးဆွဲနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဆွန်ယက်ဆင်ကို ပြန်ပေးသမားတွေဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တာကတော့ လန်ဒန်မြို့၊ ပို့တ်လင်ရပ်ကွက်၊ အမှတ် ၄၉ မှာရှိတဲ့ တရုတ်သံရုံးထဲကိုပဲဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆွန်ယက်ဆင်ကို ပြန်ပေးဆွဲခဲ့ပြီးတဲ့နောက် နှစ်ရက်အကြာ တနင်္လာနေ့မှာ သံအရာရှိ တရုတ်လူမျိုးတစ်ဦးက သူ့ထံ လာရောက် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး တရုတ်ပြည်ကို ပြန်ပို့မည်ဖြစ်ကာ တရုတ်ထုံးတမ်းဥပဒေ အရ တရားစီရင်မှာဖြစ်ကြောင်းနဲ့ ပြစ်မှုထင်ရှားရင် ခေါင်းဖြတ်ကွပ်မျက် မှာဖြစ်ကြောင်း အသိပေးပြောဆိုခဲ့ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆွန်ယက်ဆင်ကို ဂလင်းလိုင်း”ကုမ္ပဏီရဲ့ ကုန်သင်္ဘောတစ်စင်းနဲ့ ကန်တုန်ကို ပို့ဆောင်မှာဖြစ်ပြီး အဲဒီမှာ သေဒဏ်ပေးဖို့ တရုတ်အာဏာ ပိုင်တွေက စီစဉ်ထားတာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ကန်တုန်ကို ပြန်မပို့မီ ရက်အနည်းငယ် အချိန်ရခဲ့ပြီး အဲဒီရက်တွေအတွင်းမှာ ဆွန်ယက်ဆင် ဟာ သူ့အခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေး၊ ထမင်းလာပို့ပေး စတာများကို လုပ်ဆောင်ရတဲ့ ဗြိတိသျှလူမျိုး အစေခံများအား သူ လွတ်ရာ လွတ်ကြောင်းအတွက် ချဉ်းကပ်ခဲ့ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အစောပိုင်းကလည်း ဆွန်ယက်ဆင်ဟာ သူ့ကို ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင် ထားတဲ့ တရုတ်သံရုံးအခန်းကနေ စာရေးထားတဲ့ စက္ကူစကလေးများ လမ်းပေါ်ကို ပစ်ချခြင်းဖြင့် အကူအညီတောင်းခဲ့ပါတယ်။ စက္ကူစကလေး တွေပေါ်မှာ သူ့ကို လာကယ်ဖို့ စာရေးပြီး အောက်ရှိ လမ်းမပေါ် ပစ်ချ ခဲ့တာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်း အကြောင်းမလှစွာဘဲ သူ ပစ်ချတဲ့စာရွက် အတိုအစကလေးတွေကို ကယ်မယ့်သူက မတွေ့ဘဲ သံရုံးအစောင့်တစ်ယောက်က တွေ့သွားခဲ့တာကြောင့် ဆွန်ယက်ဆင် ချုပ်ထားတဲ့အခန်းရှိ ပြတင်းပေါက်ကို ပျဉ်ချပ်နဲ့ ပိတ်ပစ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဆွန်ယက်ဆင် အတွက် သန့်ရှင်းရေးလာလုပ်တဲ့၊ ထမင်းလာပို့တဲ့ ဗြိတိသျှလူမျိုးအစေခံတွေကို ချဉ်းကပ်အကူအညီတောင်းရုံကလွဲလို့ တခြားနည်းလမ်းမရှိတဲ့ အခြေအနေပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ ချဉ်းကပ်အကူအညီတောင်းခဲ့သူတွေကတော့ အက်ဒဝပ်ကိုးလ် ဆိုတဲ့ ဗြိတိန်လူမျိုးတစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်။ ကိုးလ်ကို ကြည့်ရတာ သဘောကောင်းပုံရတာကြောင့် သူ့ကိုချဉ်းကပ်ပြီး အကူအညီတောင်းဖို့ဆွန်ယက်ဆင် ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီးတဲ့နောက် ဆွန်ယက်ဆင်က လန်ဒန်ရှိ သူ့မိတ်ဆွေ ဒေါက်တာကင်တလီထံ စာတစ်စောင်ပို့ပေးဖို့ ကိုးလ်ကို အကူအညီတောင်းခဲ့ပါတယ်။ ဒေါက်တာကင်တလီဆိုတာက တရုတ်ပြည် ဆေး သိပ္ပံမှာ ပညာသင်ကြားစဉ် ဆွန်ယက်ဆင်ရဲ့ ဆရာဖြစ်ပြီး လောလော ဆယ်မှာ လန်ဒန်မြို့တော်မှာ နေထိုင်နေတာဖြစ်ပါတယ်။ သူ လန်ဒန်ကို ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လာခဲ့ပြီးတဲ့နောက် ဒေါက်တာကင်တလီကို သွား တွေ့ခဲ့စဉ်မှာ ဆရာဝန်ကြီးက သူ့ကို တရုတ်သံအိမ်တော်နဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေဖို့ သတိပေးခဲ့ဖူးတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါပေမဲ့ ကြမ္မာငင်ချင်လာတော့ သူ့ဆရာ သတိပေးနေလျက်သားနဲ့ တရုတ်သံရုံးရဲ့ ဖမ်းဆီးမှုကို ခံခဲ့ရခြင်းလည်း ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုးလ်ကို သူ ရေးပေးတဲ့စာထဲမှာ ဒေါက်တာကင်တလီအနေနဲ့ သူ့ကို ဖြစ်တဲ့နည်းနဲ့ ကယ်တင်ပေးဖို့ ပါရှိပြီး သံရုံးအစေခံ ဗြိတိသျှ လူမျိုးအနေနဲ့ ဒီစာကို သူ့အားလပ်ရက်ဖြစ်တဲ့ နောက်နှစ်ရက်ကြာကျမှ ဒေါက်တာကြီးထံ ပို့ပေးနိုင်ခဲ့ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆွန်ယက်ဆင်ရဲ့ စာကို ရရှိလိုက်ချိန်မှာ ဒေါက်တာကင်တလီ တစ်ယောက် ငယ်ထိပ်မြွေပေါက်” သလို ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး ချက်ချင်းပဲ ကမ္ဘာကျော် ဗြိတိန်စုံထောက်အဖွဲ့ဖြစ်တဲ့ စကော့တလန်ယာဒ်ထံ စာပြ ကာ သွားရောက်အကူအညီတောင်းခံခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စုံထောက်အဖွဲ့ ကြီးက သိပ်အယုံအကြည်မရှိလှပါ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆွန်ယက်ဆင်ကို လာမယ့်အင်္ဂါနေ့မှာ သင်္ဘောတင်မှာဖြစ် ကြောင်းကို ကိုးလ်က ပြောပြထားတာကြောင့် ဒေါက်တာကြီးဟာ သွေး ရူးသွေးတမ်းဖြစ်ပြီး စကော့တလန်ယာဒ် ဆရာသမားတွေဆီကနေ ဗြိတိသျှနိုင်ငံခြားရေးရုံးကို ဒုန်းစိုင်းပြေးရပြန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုးလ်ဟာ ဆွန်ယက်ဆင်ထံက စာကို ပိတ်ရက် တနင်္ဂနွေကျမှ ဒေါက်တာ ကင်တလီထံ လာပေးနိုင်ခဲ့တာဖြစ်လို့ နိုင်ငံခြားရေးရုံး ဆရာသမားတွေ ကလည်း ပိတ်ရက်ဆိုပြီး ဘာမှမတတ်နိုင်ကြောင်း၊ တနင်္လာနေ့ကျမှ အထက်လူကြီးများထံ တင်ပြပေးမှာဖြစ်ကြောင်း ကြိုးနီစနစ်ကို ဆွဲဆန့် ကြပြန်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခေါင်းမီးတောက်နေတဲ့ ဒေါက်တာကင်တလီဟာ အလွတ်စုံ ထောက်တွေ၊ စကော့တလန်ယာဒ် တာဝန်ရှိသူတွေနဲ့ ရဲစခန်းတွေထံ တနင်္ဂနွေတစ်နေ့လုံး လှည့်ပတ်ပြေး အကူအညီတောင်းခဲ့ပေမဲ့ ဘာမှ အရာမထင်ခဲ့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါ့ကြောင့် တနင်္သာရုံးဖွင့်ရက်ရောက်တော့ နိုင်ငံခြားရေးရုံးကို အပြေးသွားပြီး ဆွန်ယက်ဆင် ပြန်ပေးဆွဲခံနေရတဲ့အကြောင်း နောက် ထပ်တစ်ဖန် ရှင်းပြအကူအညီတောင်းခံခဲ့ရပြန်ပါတယ်။ ဒီကြားထဲမှာ ဆွန်ယက်ဆင်ကို တရုတ်အာဏာပိုင်တွေ သံရုံးထဲက ခိုးထုတ်မသွား နိုင်အောင် အလွတ်စုံထောက်များ ငှားပြီး သံအိမ်တော်ကို နေ့ရော ညပါ စောင့်ကြည့်ခိုင်းခဲ့ရပါတယ်။ သံအိမ်တော်ကိုသာမကဘဲ တရုတ်ကိုထွက် မယ့် သင်္ဘောတွေကိုပါ စုံထောက်တွေကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းခဲ့ရတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါက်တာကြီးရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုဟာ နောက်ဆုံးတော့ အရာထင်လာ ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ နိုင်ငံခြားရေးရုံးက စကော့တလန်ယာဒ် စုံထောက်အဖွဲ့ ကို တရုတ်သံအိမ်တော်အနေနဲ့ သင်္ဘောလိုင်းတစ်ခုခုမှာ သင်္ဘောငှားရမ်းထားခြင်း ရှိ မရှိ စုံစမ်းထောက်လှမ်းဖို့ စေခိုင်းခဲ့ခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စကော့တလန်ယာဒ်ရဲ့ စုံစမ်းထောက်လှမ်းမှုအရ တရုတ်သံအိမ် တော်က ဂလင်းလိုင်းမှ ကုန်တင်သင်္ဘောတစ်စင်းကို တရုတ်ပြည်ထံ ကုန်စည်ပို့ဆောင်ဖို့ ငှားရမ်းထားကြောင်းနဲ့ အဲဒီကုန်သင်္ဘောမှာ ခရီးသည်တစ်ဦးပါမယ်ဆိုတာကို သိခဲ့ရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါပေမဲ့ ဆွန်ယက်ဆင်ကို သံအိမ်တော်က ထုတ်ယူဖို့မှာ အခက် အခဲဖြစ်နေရပြန်ပါတယ်။ ဒီမှာတင် ဒေါက်တာကင်တလီက သတင်းစာ တစ်စောင်ကို ဒီသတင်းပေးပြီး ဖွခိုင်းလိုက်ပါတယ်။ တစ်စောင်ကဖွ၊ တစ်စောင်ကဖွနဲ့ သတင်းစာတွေ ဝိုင်းရေးလိုက်ချိန်မှာတော့ တရုတ်တို့ ရဲ့ လုပ်ရပ်ကို မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ လန်ဒန်မြို့တစ်ခွင် ပွက်လောရိုက် ကုန်ကြပါတယ်။ အဲဒီမှာတင် ဗြိတိန်နိုင်ငံခြားရေးရုံးက ဆွန်ယက်ဆင် ကို ပြန်လွှတ်ပေးဖို့ တရုတ်သံရုံးထံ တောင်းဆိုခဲ့ပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နိုင်ငံခြားရေးရုံးရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို တောင့်မခံနိုင်ဘဲ တရုတ် သံတမန်တွေက ဆွန်ယက်ဆင်ကို လွှတ်ပေးခဲ့ကြရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45547200970901,"sku":"","price":1080.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_6fd0b160-1b51-485b-863e-d759b7307ef2.jpg?v=1730231083"},{"product_id":"မဟာအသရေစည်သူဦးချမ်းသာ-မင်းပူဦးသြဘာသ-ဘ၀နှင့်စာပေ","title":"မင်းပူဦးသြဘာသ၏ဘဝနှင့်စာပေ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\n\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမင်းပူး ဦးဩဘာသ နှစ် ၂၀၀ ပြည့် အထိမ်းအမှတ်”\u003c\/strong\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသီရိရတနာ “နမန္တာ”ရတု\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁။ နမန္တာလျှင်၊ ရိုးမခွင်မှ၊ ရေလျင်စီးထွေ၊ ရပ်ဝန်းခွေသား၊ ရေမြွှာနှစ်မန်း၊ ငဖဲမန်းနှင့်၊ ပန်းတိမ်းမန်းလှ၊ ပေါင်းဆုံကြလျက်၊ ထိုမှထွန်းသစ်၊ ဂုဏ်ရောင်လှစ်သော်၊ မန်းမြစ်ဂင်္ဂါ၊ နမန္တာတည့်၊ ခြောက်ဖြာဘုန်းရှင်၊ ကိုးဂုဏ်ရှင်လျှင်၊ ထက်ခွင် အာကာ၊ ဒေသစာဖြင့်၊ ငါးရာပြာသာဒ်၊ ပျံကြွလတ်သော်၊ ထွတ်မြတ်ဘုန်းခေါင်၊ မေတွေးနောင်၏မှတ်ဆောင် ကိုယ်စား၊ ကိုးကွယ်ထားဖို့၊ နဂါးနမန္တာ၊ တောင်းပန် ပါ၍ တစ်ရာ့ရှစ်ကွက်ပါဒစက်ကို၊ ကျောက်ထက်ပုံနှိပ်၊ ခတ်တံဆိပ်တည့်၊ တောင်ထိပ် သစ္စဗန်၊ ရှိတောင်းပန်၍t ငါးမာရ်ကုန်ခြွေ၊ မြတ်ဇိက၊ စက်ရွှေပါဒ၊ ခြေတော်ချ တည့်၊ နှစ်ပါးစုံရာ၊ မြသီလာကို သုံးခါဦးနှိမ်၊ သုံးကြိမ်ဦးခိုက်၊ သုံးစိုက်ရစ်ခွေ၊ ဦးညွှတ် ပေသား။ နေဝန်းထွက်ရာ၊ ရှေ့ပြုဗ္ဗာသို့ ၊ နမန္တာမောင်၊ ခရီးဆောင်သော်၊ အောင်ဖြူ ရှင်လှ၊ ဆည်အိုင်းမနှင့် နမန္တာအောင်မန်း၊ အံ့မခန်းတွင်၊ တောင်မန်းလက်ယာ၊ မြောင်း မဟာတည့်၊ တစ်ဖြာစကုမြို့၊ ဂုဏ်လျှံပျံ့လျက်၊ သာါနမန္တာ၊ မြစ်ဧရာနှင့်၊ နှစ်ဖြာယှက် ကူး၊ သာလှကြူးသော်၊ ဂုဏ်ထူးဆင်ကာ၊ နမန္တာလျှင်၊ ထက်ရွာနတ်ဆီ၊ မဏ္ဍကီသို့၊ တူညီနှိုင်းမျှ၊ ထူးမြတ်လှ၍၊ နမန္တာအောင်ပန်း၊ လှယဉ်ဆန်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမန်းနှင့်ဧရာ၊ ဆုံရင့်ကျူး၊ မြို့မန်းပူး။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆန်းတင့်တေဇာ၊ ပုံကာပွင့်ဖူး၊ ပျို့မန်းဦး။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနန်းမြင့်ဗွေချာ၊ ဘုံသာတင့်ထူး၊ ပျို့မန်းမှူး။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၂။ ပရန္တာတွင်၊ သုနာတင်သည့်၊ တိုင်းတွင်ဥသျှောင်၊ တိုင်းများနောင်သို့၊ ဘုန်းခေါင်ဇိနာ၊ ဒေသစာဖြင့်၊ အာကာခရီး၊ ကြွလာပြီးသော်၊ အံ့ချီး ဂုဏ်ဖြာ၊ကျောင်းမဟာဟု၊ တိသာဝေယန်၊ ဝိသုဖန်၍၊ ဗိမာန်လှကြူး၊ စန္ဒကူးကို၊ နတ်မှူး ဣန္ဒာ၊ ကူဆောက်ကာဖြင့်၊ နံ့သာကျောင်းတော်၊ ထုံနံ့ဆော်တွင်၊ စံတော်မူကာ၊ ရက်သတ္တာတည့်၊ မဟာမုနိ၊ သမ္ဗောဓိလျှင်၊ ဂီရိတောင်ထိပ်၊ သင်္ကန်းလိပ်၍၊ မြရိပ် လျှံစ်၊ စက္ကိန်းတဲတွင်၊ ထူးကဲလှမွန်၊ မြသလွန်ဟု၊ မိုးစွန်မာဃ၊ လှူ ဆက်သသည့်၊ မြသလွန်ပေါ်၊ ကျိန်းစက်ပျော်တည့်၊ သက်တော်ထင်ရှား၊ မြတ်ဘုရား၏ ထူးခြား သာသနာ၊ ပြုကြရာတွင်၊ သုနာပရန်၊ တိုင်းတံခွန်ကား၊ ရှေ့စွန်ဦးဖျား၊ အောင်လံ ကြားတည့်၊ ဘုရားမြတ်စွာ၊ သာသနာဝယ်၊ သုနာပရန္တ၊ တိုင်းရာဇတွင်၊ ထူပ+ထူပါ၊ စေတိယာနှင့်၊ ကန်သာကျောင်းပေါင်း၊ များလှတောင်းတည့်၊ မှတ်ကောင်းချိုသာ၊ နိဒါန်းဖြာသော်၊ ရာဝင်ထူးဘိ၊ သိရီဓမ္မာ၊ နော်ရထာ စည်သူ၊ မိုးညှင်းကူလျက်၊ နောက်မူကုန်းဘောင်၊ မင်း...မင်းခေါင်တို့၊ တည်ထောင်ကိုးကွယ်၊ ဆူဆူကြွယ်တည့်၊ မြန်လယ်ဘုံနန်း၊ သာတင့် ဆန်းတွင်၊ ဘုန်းတန်းရောင်ပြီး၊ ချမ်းသာကြီးနှင့်။ ထီးကြီးစေတိယ၊ ထူးမြတ်လှတည့်၊ နမမော်ကွန်း၊ သာဝင်ထွန်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆန်းတင့်တေဇာ၊ ပုံကာပွင့်ဖူး၊ ပျို့မန်းဦး။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနန်းမြင့်ဗွေချာ၊ ဘုံသာတင့်ထူး၊ မြို့မန်းမှူး။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမန်းနှင့်ဧရာ၊ ဆုံကာရင့်ကျူး၊ မြို့မန်းပူး။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၃။ ဇယန္တာရှင်၊ ဝေယံခွင်မှ၊ မြတ်ရှင်သာသနာ၊ စောင့်ရှောက်ရာတွင်၊ သုနာ ပရန်၊ တိုင်းတံခွန်မှ၊ နမန္တာမြစ်၊ ဘုန်းရောင်သစ်သည့်၊ သက္ကရာဇ် တစ်ထောင်၊ သုံးရာဆောင်၍၊ ရွှန်းပြောင်လေးဆယ်၊ ခုနစ်ကြွယ်သော်၊ သောင်းနယ်ထွန်းလင်း၊ ပြိုင်စံ ကင်းသည့်၊ မည်ရင်းဆောင်လာ၊ နမန္တာကို၊ သာသနာဘာသာ၊ မြန်+မြန်မာ၏။ အကျိုးငှာဖြည့်တင်း၊ ထမ်းဆောင်ခြင်းကြောင့်၊ နတ်မင်းဣန္ဒာ၊ ကူညီညာတည့်၊ နှစ်ရာပြည့်မြောက်၊ ရတုရောက်သော်၊ ထွန်းတောက်တနေ၊ စကားပြေတွင်၊ စာပေ နယ်တွင်း၊ ပြိုင်ဘက်ကင်း၍၊ ထွန်းလင်းလျှံပ၊ သြဘာသတည့်၊ ပေါက်ပြစံခေါင်၊ လေသာဆောင်မှ၊ ရှစ်စောင်ဇာတ်ဖော်၊ “စာမဟော်” လျှင်၊ ဆေးဖျော်ခြယ်စီ၊ စာပန်းချီသို့၊ တစ်လီရုပ်တု၊ စာပန်းပုသို့၊ စာနုပန်းလိမ်၊ စာပန်းထိမ်သို့၊ ကြိမ်ခါသံရွှင်၊ စာသဘင်သို့ ၊ ပန်းတွင် ၁၀ မျိုး၊ စာ ၁၀ မျိုးသို့ ၊ ၁၀ မျိုး ဂုဏ်ဖြာ၊ အလင်္ကာနှင့်၊ ကိုးဖြာရသ၊ ပြည့်ကြွယ် ဝလျက်၊ အနုဂုဏ်ရည် ခြောက်၊ ပညာမြောက်၍၊ မိုးအောက် စံပြ၊ သြဘာသတည့်၊ ကြုံရခုခါ၊ နှစ်နှစ် ရာတွင်၊ ပညာတောက်ပ၊ “သြဘာသာ၏ ဘဝစာပေ” စာမြုတေကို၊ ထုတ်ဝေထိမ်းမှတ်၊ ပူဇော်လတ်၍၊ ထုပ္ပတ်ဂုဏ်ဖြာ၊ ရွှန်းဝေဆာတည့်၊ ပြုဗ္ဗာရှေ့စွန်း၊ ဧရာသွန်းလျက်၊ နောက် မန်းရွှေစက်၊ ရာ့ရှစ်ကွက် နှင့်၊ မြောက်ဘက်စလင်း၊ မုန်းမန်းဆင်း၍၊ လျှံဝင်းကျောင်းတော်၊ ထုံနံ့ဆော်လျက်၊ တောင်သော်ဆားပွတ်၊ ဘူမိနက်၏၊ ဗွေချက်အောင်မန်း၊ ဘုန်းဆင့်တန်းသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနန်းမြင့်ဗွေချာ၊ ဘုံသာတင့်ထူး၊ မြို့မန်းမှူး။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e မန်းနှင့်ဧရာ၊ ဆုံကာရင့်ကျူး၊ မြို့မန်းပူး။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဆန်းတင့်တေဇာ၊ ပုံကာပွင့်ဖူး၊ ပျို့မန်းဦး။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eက) စကားလက်မွန် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မင်းပူး ဦးသြဘာသ၏ ဘဝနှင့်စာပေကို ဦးသြဘာသ၏ နှစ် ၂၀၀ ပြည့် အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် စက်တင်ပုံနှိပ်ရန် ရန်ကုန်မြို့ရှိ မင်းပူးအသင်းက အစည်း အဝေးတွင် တညီတညွတ်တည်း ဆုံးဖြတ်၍ စာပြုသူအား ‘ရေးသားပြုစုပေးရန် တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့ပါသည်။ ဝမ်းသာအားရ ဂုဏ်ယူကာ ထိုတာဝန်ကို လက်ခံ၍ ရေးသားပြုစုရန် ပဋိညာဉ်ပေးခဲ့ပါသည်။ တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း၊ တာဝန်ကို လက်ခံ ယူရခြင်းအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် ရှေးဦးစွာ တင်ပြလိုပါသည်။ စာပြုသူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၈၀ ခန့်က ယခင် မင်းပူးဦးသြဘာသ၏ မွေးဖွားရာဖြစ်သော မင်းပူးရွာနေရာမှာပင် မွေးဖွား၍ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသည့် အလျောက် မင်းပူးဦးသြဘာသ၏ အနီးကပ်ပတ်ဝန်းကျင်များဖြစ်သော လေညှာကုန်း၊ လေသာကျောင်း၊ လေသာကန်နှင့် ပတ်သက်၍ နှစ်ပေါင်းများစွာ တွေ့ထိပြီး အသေးစိတ် သိရှိမှတ်သားထား၍ ကိုယ်တွေ့ဗဟုသုတရှိသူ ဖြစ်သောကြောင့် တစ်ကြောင်း၊ မင်းပူး ဦးသြဘာသ၏ စကားပြေဖြင့် ရေးသားပြုစုသော ဇာတ်တော်ကြီးများသည် စကားပြေအရေးအသားတွင် အကောင်းဆုံးဟု ရှေးခေတ်အစိုးရအနေဖြင့် ရွေးချယ်ကာ အသိ အမှတ်ပြုသောအားဖြင့် ကျောင်းသုံးအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သော မဟာဇနက၊ ဝေဿန္တရာ၊ မဟောသဓာ၊ တေမိယ ဇာတ်တော်ကြီးလေးဆူ ကို မြန်မာဘာသာ သင်ပြခဲ့သူ ဆရာဦးထွန်းမြိုင်နှင့် ဆရာဦးဇင်တို့၏ သင်ပြမှု ကျေးဇူးကြောင့် အခေါက်ခေါက် အခါခါ ကျေကျေလည်လည် အပြန်ပြန် အာဂုံနီးပါး လေ့လာဆည်းပူးခဲ့ဖူးသူဖြစ်၍ တစ်ကြောင်း၊ ဘီအေ(ဂုဏ်ထူး)တွင် ရာဇဝင်ဘာသာ ရှစ်မျိုးကို ဖြေဆိုအောင်မြင်ခဲ့ သူဖြစ်၍ သုတေသနလုပ်ငန်းနှင့် သင့်လျော်သူဖြစ်၍ တစ်ကြောင်း၊ မင်းပူးဦးသြဘာသ သည် စာပေသမိုင်းတွင် လွန်စွာထင်ရှားသော ပုဂ္ဂိုလ်ထူးဖြစ်၍ စာပြုသူမှာ စာပေ နှင့် ရင်းနှီးသူဖြစ်သောကြောင့် ဦးသြဘာသ၏ စကားနှင့် ရတုများကို ဝေဖန်သုံးသပ် နိုင်စွမ်းရှိသူဟု ယူဆကြ၍တစ်ကြောင်း ထိုအကြောင်းလေးကြောင်းကြောင့် မင်းပူး အသင်းက တညီတညွတ်တည်း စာပြုသူအား ဤတာဝန်ကိုပေး၍ စာပြုသူကလည်း ဤဂုဏ်ကြီးလှသော တာဝန်ကို ဝမ်းသာစွာ လက်ခံရယူခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အထက်၌ ဖော်ပြခဲ့သော ပထမအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် ထပ်လောင်း တင်ပြလိုပါသည်။ စာပြုသူသည် ရှေးအခေါ် လေသာကုန်း၊ အင်္ဂလိပ် လက်ထက်တွင် ဓာတ်တော်များတွေ့ရ၍ ဓာတ်တော်ကုန်းဟု အမည်တွင်သော ကုန်းတော်ပေါ်တွင်ရှိသော မြေစိုက်စေတီကြီးငယ် လိုဏ်ဂူပါသော ဘုရားများ၊ တဝဂူများ၊ စုစုပေါင်း တစ်ရာကျော်ကိုလည်းကောင်း၊ ကျောက်ဆင်းတုများ၊ မံဘုရား များ၊ သစ်သားရုပ်တုတော်များ၊ ကြေးဆင်းတုများ၊ အုတ်အင်္ဂတေဖြင့် ပြုလုပ်သော ရုပ်တုတော်များကို လည်းကောင်း၊ ခြေလက်မောင်းတော်များ ကျိုးပြတ်နေသော ရုပ်တု တော်များ၊ ကျောက်ထီး၊ သံထီးကောင်းများ၊ ထီးကျိုး ထီးပျက်များမှစ၍ ခေါင်းလောင်း များ၊ သင်ပုတ်ပလ္လင်များ၊ လိုဏ်ဂူများ၏ နံရံနှင့် မျက်နှာကြက်များတွင် ရေးဆွဲထားသော မြင်းမိုရ်တောင် နေလနက္ခတ်တာရာ အာလိန်ငါးဆင့် သတ္တရဘန်တောင်စဉ် ခုနစ်ထပ်၊ မြစ်ခုနစ်ထွေ၊ နတ်ပြည်ခြောက်ထပ် စသော နံရံပန်းချီများကိုလည်းကောင်း၊ ဦးသြဘာသ၏ ပိဋကတ်တိုက် လိုဏ်ဂူအုတ်ကျောင်းနှင့် သိမ်တော်တွင် ဆေးရေးပန်းချီ များသာမက တံခါးဘောင်နှင့် တံခါးရွက်များတွင် ဟင်္သပြဒါးဆေးခံ ရွှေပြောက် ရွှေရေးများကိုလည်းကောင်း၊ ဘုရားစေတီ ပစ္စယံများ၏ ထောင့်များတွင် ရွှေပန်းခိုင် စိုက်ထားသော ရွှေအိုးများ၊ မနုဿီဟနှင့် ခြင်္သေ့များမှစ၍ အုတ်တစ်ချပ်မလုပ်မုခ်တစ်ခုမကျန် လေ့လာမှတ်သားမိပါသည်။ လေသာကန်နှင့် အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ သပြေ၊ သရက်၊ အုန်း၊ ထန်း၊ ထိန်၊ ခရေ၊ မန်ကျည်း၊ ကံ့ကော်၊ တမာ၊ ရင်ခတ်မှစ၍ သစ်ပင်ကြီးများရှိသည့် နေရာများကိုပင် မှတ်မိပါသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် မိဘ၊ ဦးလေး၊ ဦးကြီးများသည် ဓာတ်တော်ကုန်း ဘုရားဂေါပက လူကြီးများဖြစ်၍ စာပြုသူက ကူညီရန် အမြဲရောက်၍လည်းကောင်း၊ ကျောင်းသွား ကျောင်းပြန်မှာလည်း လေသာကုန်း၊ လေသာကန်ပေါင်ကို ကျော်ဖြတ်၍ သွားရသောကြောင့် တစ်ကြောင်း အမြဲထိတွေ့နေရသော ကိုယ်တွေ့ဗဟုသုတရခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eခ) နှစ်နှစ်ရာပြည့် တွက်ချက်သတ်မှတ်ပုံ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မင်းပူးဦးသြဘာသ၏ ဘဝနှင့်စာပေကို စ၍မရေးမီ စကားလက်မွန်တွင် ရှေးဦးစွာ ကြိုတင်ရှင်းလင်းထားသင့်သော အချက်နှစ်ချက်ကို ယခု ရေးသားပါမည်။ ပထမအချက်မှာ ဦးသြဘာသသည် မည်သည့် ခုနှစ်သက္ကရာဇ်တွင် ဖွားမြင်၍ နှစ် ၂၀၀ ပြည့် အထိမ်းအမှတ်ကို မည်သည့်ခုနှစ်ကစ၍ သတ်မှတ်ပါမည်နည်းဆိုသော အချက် ဖြစ်ပါသည်။ ၁၃၁၇ ခုနှစ်ထုတ် စတုတ္ထအကြိမ် ပုံနှိပ်သော မြန်မာစာပေ သမိုင်းမှ ကောက်နုတ်တင်ပြရသော် “ထိုပုဂ္ဂိုလ် (ဦးဩဘာသ)၏ မွေးဖွားသက္ကရာဇ် ကို သေချာစွာမသိရပေ။ နာရဒဇာတ်တော်ကြီး နိဂုံးတွင် “ငယ်သွေးပျိုနု၊ ကောင်း ရာမှုဖြင့်၊ ဆယ်စုသက်ဝယ်၊ ဝဏ္ဏရွယ်၌၊ ရှုဖွယ်ရူပ၊ သမဏလျှင်၊ သုတဇရာ၊ ပညာ ပွားမှု၊ ဤဝတ္ထုကို၊ ပြုစုစီရင်” စသဖြင့် ပြဆိုသည်ကိုထောက်သော် နာရဒ ဇာတ်တော် ကြီး ပြီးစီးသော သက္ကရာဇ် ၁၁၄၄ ခုနှစ်တွင် ဦးသြဘာသသည် အရွယ် ၁ဝ ပါးရှိ သည့် အနက် ဝဏ္ဏဒသက အရွယ်ဖြစ်သော အသက် ၂၀ မှ ၃ဝ အတောအတွင်းတွင် ဖြစ်သည်ဟု အနီးဆုံး ခန့်မှန်းရသောကြောင့် သက္ကရာဇ် ၁၁၁၄-၁၁၂၄ အတော အတွင်း မွေးဖွားလိမ့်မည်ဟုထင်ရ၏” ဟု ဖော်ပြပါရှိပါသည်။ အလားတူစွာ ပထမ ဦးဆုံးပြုစုသော စန္ဒကုမာရဇာတ်တော်တွင် “ပထမအရွယ်၊ နုနယ်ပျိုသက်၊ ရှင်လက်ထက် က”ဟု လည်းကောင်း၊ မဟောသဓာဇာတ်တော်ကြီးတွင် “ပထမအစု နုပျိုသောအရွယ်လည်း ဖြစ်ထသော” ဟု ဆိုသဖြင့် မြန်မာစာပေသမိုင်းတွင် ဖော်ပြ သော အသက် ၂၀ မှ ၃၀ အတွင်းဟုဆိုသည့် ယူဆချက်ကို ထောက်ခံပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုခန့်မှန်းယူဆချက်အရဆိုသော် မွေးဖွားသက္ကရာဇ်ကို ၁၁၁၄ မှ စသော်၁၃၁၄ တွင် နှစ် ၂ဝဝ ပြည့်ပေမည်။ သက္ကရာဇ် ၁၁၂၄ မှစလျှင်လည်း ၁၃၂၄ တွင် နှစ် ၂၀၀ ပြည့်ပေမည်။ ယခု သက္ကရာဇ်မှာ ၁၃၄၇-၄၈ ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် နှစ် ၂၀၀ ပြည့်ကို ခန့်မှန်းသော မွေးဖွားသက္ကရာဇ်ကစ၍ ရေတွက်က မဆီလျော်နိုင်တော့ပေ။ သို့ဖြစ်၍ မင်းပူးဦးသြဘာသ နောက်ဆုံးရေးသား စီရင်ပြုစုသော တေမိယ ဇာတ်တော်ကြီးပြီးသော ၁၁၄၈ ခုနှစ်ကစ၍ နှစ် ၂၀၀ ကို ထည့်၍ တွက်ချက်လျှင် ၁၃၄၈ ခုနှစ်သည် အသင့်လျော်ဆုံး၊ ယုတ္တိအရှိဆုံး၊ အတိကျဆုံးဖြစ်သည်ကို အားလုံး က လက်ခံ၍ ၁၃၄၇-၄၈ ကို နှစ် ၂ဝဝ ပြည့်ဟု သတ်မှတ်ကြပါသည်။ ဇာတ်တော် ကြီး ရှစ်ဆူပြီးသော ခုနှစ်သက္ကရာဇ်ကို လွယ်ကူစွာသိရှိနိုင်ရန် အောက်တွင် ဇယားဖြင့် ဖော်ပြထားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမှတ်ချက် ဘူရိဒတ် (ဘူ) ဇာတ်တော်ကို မင်းပူး လေသာကျောင်းတိုက် အရှင်နန္ဒမေဓာဆရာတော် ရေးသား၍ ၁၁၄၈ နတ်တော်လ ပြီးသည်။ သုဝဏ္ဏသာမ (ဃ)ကို လေသာကျောင်းတိုက်၏ တိုက်ခွဲ ပုဂံစစ်ရွာ ရန်ကုန်ဆရာတော်တပည့် အရှင် ပညာတိက္ခရေး၍ ၁၁၈၈ ခု နယုန်လ ပြီးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e           \u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂ) အသည်ကြီးဆိုတာ ဘာလဲ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ယခု ဒုတိယအချက်ဖြစ်သော “အသည်ကြီး” ဝေါဟာရနှင့် ပတ်သက်၍ ရှင်းလင်းတင်ပြပါမည်။ မင်းပူး ဦးသြဘာသက ၎င်းသည် အသည်ကြီးမျိုးရိုး ဖြစ်၍ အသည်ကြီး (တစ်နေရာတွင် အသည်ခေါင်း)၏သားဖြစ်ကြောင်း အမြဲဖော်ပြလေ့ ရှိပါသည်။ “အသည်ကြီး”သည် လူမျိုးလား၊ လူတန်းစားလား၊ ဘာလဲဟု မေးရန် ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအသည်”ကို ဤသို့ ဖွင့်ထားပေသည် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဇာတိသားဖြစ်သော မင်းမှုထမ်း မဟုတ်သူကို အသည်ခေါ်သည်။ တခြား အရပ်မှလာ၍နေသောသူကို ကားခေါ်သည်” (မြန်မာစာ ညွန့်ပေါင်းကျမ်း ဒုတိယတွဲ စာမျက်နှာ ၈၈)၊ ဦးမောင်မောင်တင် ကေအက်(စ်)အင်(မ်)အေတီ အင်(မ်)] ပြုစုသော ရွှေနန်းသုံး ဝေါဟာရအဘိဓာန် စာမျက်နှာ ၂၆၃ တွင်ပါရှိသော အဂ္ဂမဟာ သေနာပတိဝန်ရှင်တော် ကင်းဝန် သေနတ်ဝန် လယ်ကိုင်းမြို့စားမင်း၊ သတိုးသုဓမ္မ သက်တော် ရှည်ဖွဲ့ ဆိုသော ဧကပိုဒ်ရတုမှ ကောက်နုတ်တင်ပြပါမည်။ “စုလွတ် နယ်တွင်း မှီတင်း ထာဝရ၊ နေလကမူ၊ အသည်ဟူ၏၊ မတူနယ်လာ၊ စုလွှတ်မှာကို၊ ကားဆို၏။ ထိုကားက၊ အသည်မနှင့်၊ ကျလျှင် အလာ၊ မှတ်ပြီးခါမှ၊ တမာစေးလျှော်” စသဖြင့် ပါရှိ၏ ။ သက္ကရာဇ် ၉၆၁ ခုနှစ် နန်းတက်သော ရတနာပူရ ဒုတိယ မြို့တည် နန်းတည် ညောင်ရမ်းမင်းတရားက ပြဋ္ဌာန်းထားသော ၁၂ မှု မင်းတိုင်းနှင့်လျော်စွာ တာဝန်ယူရသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် “အသည်”မှာ မူလဇာစ်မြစ်က အရာထမ်း မင်းမှုထမ်းမဟုတ်၊ စစ်အတွင်းမှာ အခွန်ထမ်းတစ်မျိုးသာ ဖြစ်သည်ဟု မှတ်ယူရန်၊ စစ်မက်ကိစ္စပေါ်ပေါက်၍ စစ်ချီထွက်ရသောအခါ ချောပို့ဝန်ထမ်း လုပ်ကိုင်ရန် တာဝန်ကို အသည်အလာကပွားတို့က ကြေးတိုင်စိုက်ထားသော ၁၂မှုမင်းတိုင်းအရ ပစ္စည်း သို့မဟုတ် ငွေကို ၄-၂-၁ အချိုးကျ ပေးဆောင်ကြရသည်။ ကုန်းဘောင်ခေတ် အထူးသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင်မူ အသည်လူတန်းစားကို ဝန်ကြီး အဖြစ် ခန့်ထားခြင်းခံရသည်။ ဤမှာ “အသည်”နှင့် သက်ဆိုင်သော ရှင်းလင်းဖွင့် ဆိုချက် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သတိပြုမိသော အချက်တစ်ခုကို ဖော်ပြပါအံ့။ ဇာတ်တော်ကြီး ၁၀ ဘွဲ့ ကို တေ၊ ဇ၊ သု၊ နေ၊ မ၊ ဘူ၊ စန်၊ နာ၊ ဝိ၊ ဝေဟု အများသိထားကြသော အစဉ်ရှိပါ သည်။ မင်းပူးဦးသြဘာသ ဆရာတော်က ထိုအစဉ်အတိုင်းမလိုက်ဘဲ “စန်၊ နာ၊ ဝိ၊ ဝေ၊ မ၊ ဇ၊ နေ၊ တေ”ဟု အစဆုံးဖြစ်သော တေမိယဇာတ်တော်ကို နောက်ဆုံးထား၍ စီရင်ရေးသား ပြုစုပေသည်။ နေမိနှင့် တေမိဇာတ်တော်ကြီးများသည် နက်နဲခံ့ညား တည်ကြည်သော သမာဓိဂုဏ်နှင့် ပြည့်ဝ၍ အခက်ဆုံး၊ အနက်ဆုံးဖြစ်သောကြောင့် ပညာပြလို၍ နောက်ဆုံးမှာထား၍ ရေးသားဟန်တူပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           စကားလက်မွန်ကို အဆုံးမသတ်မီ ဖော်ပြလိုသည်မှာ စာပြုသူသည် မင်းပူး ဦးသြဘာသာကို ပူဇော်သောအားဖြင့် နှစ် ၂ဝဝ ပြည့် အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ရေးသားသော ၎င်း၏ ဘဝနှင့်စာပေကို ဦးကုလား၏ မဟာရာဇဝင်ကြီး၊ ဦးမောင်မောင်တင် ကေအက်(စ်)အင်(မ်)၊ အေတီအင်(မ်)] ပြုစုသော ကုန်းဘောင်ဆက် မဟာရာဇဝင် တော်ကြီးနှင့် ၎င်းပြုစုသော ရွှေနန်းသုံး ဝေါဟာရအဘိဓာန်၊ မြန်မာမဟာ မင်္ဂလာမင်း ခန်းတော်၊ မြန်မာစာညွန့်ပေါင်းကျမ်းများ၊ ပုဂံဝန်ထောက်မင်း၊ ဦးတင် ကေအက်(စ်) အင်(မ်)၊ အေတီအင်(မ်) ၏ ကဗျာဗန္ဓသာရကျမ်း၊ မြောင်းမြ ပဇောတာရုံ ဆရာတော် ဦးကုမာရ၏ အလင်္ကာပန်းကုံး၊ မြန်မာစာပေသမိုင်း၊ ဟံသာဝတီတိုက်မှ ပုံနှိပ်ထားသော ဇာတ်တော်ကြီးများနှင့် ဂုဏ်တော်ဖွင့်ပေါင်းချုပ်၊ မဲထီးဆရာတော်ဘုရား၏ ဝံသဒီပနီတို့၏ အထောက်အကူကို ရယူလျက် ကိုယ်စွမ်းရှိသမျှ ဉာဏ်စွမ်းရှိသမျှ ဖြင့် မာတိကာအစဉ်အတိုင်း အပြီးတိုင် ရေးသားပါမည်ဟု ပဋိညာဉ်ပေးကာ စကား လက်မွန်ကို အဆုံးသတ်ပါသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျေးဇူးတင်မှတ်တမ်း” \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မင်းပူး ဦးဩဘာသာ၏ ဘဝနှင့်စာပေကို ပြုစုရာ၌ အဘက်ဘက်မှ ကူညီမှုပေးခဲ့သော မင်းပူးအသင်း၊ စာမူတည်းဖြတ်သူ ဗုဒ္ဓဓမ္မလောက အယ်ဒီတာ ဆရာ မင်းပူး ဦးမျိုးသက်အောင် (မြသုတ)တို့အား အထူး ကျေးဇူးဥပကာရ တင်ရှိပါကြောင်း မှတ်တမ်းတင်အပ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003eမဟာသရေစည်သူ ဦးချမ်းသာ \u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိုင်စီအက်(စ်) အငြိမ်းစား (လက်ဝဲမင်းညို)\u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003e(\u003c\/em\u003e\u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003eဇာတိ မင်းပူးမြို့) \u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၉၈၅ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၉ ရက်နေ့။\u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45557475147925,"sku":"","price":3800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_704309fd-c869-45f9-a3be-ecf4d876ff50.jpg?v=1730231838"},{"product_id":"မိုးဇက်ပိုင်-တယ်လီဖုန်းတီထွင်သူအလက်ဇန္ဒားဂရေဟမ်ဘဲလ်","title":"တယ်လီဖုန်းတီထွင်သူအလက်ဇန္ဒားဂရေဟမ်ဘဲလ်","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45557469151381,"sku":"","price":1900.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_563441c6-0cc6-4b3e-aaec-c801b47b7397.jpg?v=1730232141"},{"product_id":"မိုးဇက်ပိုင်-တီထွင်မှုမှော်ဆရာကြီးသောမတ်စ်အက်ဒီဆင်","title":"တီထွင်မှုမှော်ဆရာကြီးသောမတ်စ်အက်ဒီဆင်","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45596526739605,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_9ef2d0e2-f358-40a2-aef2-56fb11024be3.jpg?v=1730232220"},{"product_id":"လေးကိုတင်-စာရေးဆရာ-စာရေးဆရာ","title":"စာရေးဆရာ၏စာရေးဆရာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွှေဥဒေါင်း၏ ရွှေဥဒေါင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၉၆၁ ခုနှစ်က ဆရာကြီး “တစ်သက်တာ မှတ်တမ်းနှင့် အတွေးအခေါ်များ’ဆိုတဲ့ စာအုပ် ရေးသားထုတ်ဝေခဲ့ တယ်။ ဒီစာအုပ်ကို စတုတ္ထတွဲအထိ ထုတ်ဝေခဲ့ရတယ်။ ဆရာကြီးရဲ့ တစ်သက်မှာ ဒီစာအုပ်ဟာ အရှည်ဆုံး၊ အများဆုံးရေးရတဲ့ စာအုပ်ပဲ။ ဒီစာအုပ် ၄ တွဲထဲက ဘယ်အတွဲကို အကြိုက်ဆုံးလဲလို့ ဆရာကြီးနဲ့တွေ့တဲ့ ဆရာ့စာဖတ်ပရိသတ်ကို မေးကြည့်တော့ လူတိုင်းလိုလို က ပထမတွဲနဲ့ ဒုတိယတွဲကို အကြိုက်ဆုံးပဲလို့ ပြောကြ တယ်။ ဒီပထမတွဲမှာ ကလေးဘဝနဲ့ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် က အကြောင်းတွေပါတယ်။ ကလေးဘဝ ငယ်ငယ်ရွယ် ရွယ်က အကြောင်းတွေကို ကြိုက်ကြတဲ့သဘောပဲ။ ဆရာကြီး မေးကြည့်သမျှလူတွေထဲမှာ တခြားလူတွေနဲ့ အကြိုက်ချင်းမတူတဲ့ ထူးထူးခြားခြား တစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူက မိုးကုတ်က အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက် ပါ။ သူကတော့ “ကျွန်မတော့ စတုတ္ထတွဲကို အကြိုက် ဆုံးပဲ ဆရာကြီး”တဲ့။ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ဒီအဖြေ ပေးတဲ့လူ ရှိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာကြီးကိုယ်တိုင်ကလည်း စတုတ္ထတွဲပဲကြိုက် တာပဲ။ ဒီစာအုပ်ကို နာမည်မှည့်ကတည်းက “တစ်သက် တာမှတ်တမ်းနှင့် အတွေးအခေါ်များ” လို့ မှည့်ထား တယ်။ စတုတ္ထတွဲမှာ အတွေးအခေါ်တွေ အများကြီးရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဆရာကြီးရွေးရင်လည်း စတုတ္ထ တွဲပဲရွေးမှာပဲ။ ဆရာကြီးရဲ့ ဘဝမှာ ရေးလာသမျှ စာအုပ် တွေထဲမှာ ဒီစာအုပ်ကို အားအရဆုံးပဲ။ ဘာဖြစ်လို့ အားရသလဲဆိုတော့ အတွေးအခေါ်တွေကို ရေးရလို့ပဲ။ ပထမတွဲမှာ ကလေး ဘဝရေးရတာက ဒီလောက်မဟုတ် ပါဘူး။ ကလေးဘဝ ချစ်ခန်းကြိုက်ခန်း တွေကတော့ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ရေးရသလိုပဲ။ မထူးဆန်းပါဘူး။ စာဖတ် တယ်ဆိုတာ အမျိုးမျိုးရှိတာပဲ။ ဉာဏ်ရှိတဲ့လူက တွေးရမှ အရသာရှိတာကလား။ စာရေးတယ်ဆိုတာလည်း ဉာဏ် ပါပြီး အတွေးအခေါ်တွေ ရေးမှကောင်းတာ။ ဒါကြောင့် စတုတ္ထတွဲကို စာရေးဆရာအနေနဲ့ အကြိုက်ဆုံး ဖြစ်မှာပဲ ပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တချို့ အတ္ထုပ္ပတ္တိမှတ်တမ်းစာအုပ်တွေ အတော် ရေးကြပါတယ်။ တချို့ကလည်း ဆရာ့စာအုပ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာတဲ့အခါ တို့လည်း ရေးလိုက်ဦးမယ်လို့ မောင်းတင်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပေါ်မလာဘူး။ တချို့က ရေးချင်တာက ကိုယ့်ဂုဏ်ကို ဖော်ချင်ကြတယ်၊ မြှောက် ချင်ကြတယ်။ ဆရာကြီးကတော့ ဒီလို မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အညံ့ခံရေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာကြီးဟာ ဒီစာအုပ်ရေးဖို့ စိတ်မကူးဖူးပါဘူး။ ရေးဖြစ်လာပုံကလေး ပြောပြဦးမယ်။ ၁၉၅၃ ခုနှစ်က “ဦးဖေသိန်း၏ ရွှေဥဒေါင်း” ဆိုတဲ့ အတ္ထုပ္ပတ္တိ စာအုပ်ငယ် တစ်အုပ် ရေးထုတ်ဖူးတယ်။ အဲဒါကလည်း ဆရာကြီးရဲ့ ရတနာ ပုံဝတ္ထုကို ကျောင်းသုံးပြဋ္ဌာန်းလို့ စာရေးဆရာရဲ့ အတ္ထုပ္ပတ္တိလည်း လိုတယ် ဆိုတာနဲ့ ကျောင်းသူကျောင်း သားတွေအတွက် အကြမ်းရေးခဲ့တာပါ။ မစုံ လင်ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒီစာအုပ် ထွက်လာပြီးတဲ့ နောက်တစ်နေ့မှာ လူထုဦးလှနဲ့ မအမာက အထူးသဖြင့် မအမာက “ဦးလေးသိန်း အတ္ထုပ္ပတ္တိ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ တစ်အုပ်ရေး စမ်းပါဦး”လို့ တိုက်တွန်းကြတယ်။ ဒီတော့ ဆရာကြီးကကိုယ့်အတ္ထုပ္ပတ္တိ ကိုယ်ရေးတယ်ဆိုတာ တိုင်းပြည်မှာ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ကြီးကျယ်ပြီး လူတစ်လုံး သူတစ်လုံး ဖြစ်လာသူတွေသာ ရေးလေ့ရှိကြတယ်။ ဦးလေးသိန်းမှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘာ တစ်လုံးမှ မဖြစ်လာသေးလို့ ဦးလေးသိန်း အကြောင်းကို တခြားလူတွေက ရေးထိုက်တယ်ထင်လို့ ရေးကြရင်လည်း ရေးကြပါစေတော့၊ ဦးလေးသိန်းတော့ ကိုယ်တိုင်ရေးရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးတဲ့ လူပဲလို့ တခြားလူတွေက စွပ်စွဲစရာဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီတော့ မအမာက “ကိုယ့်အကြောင်း ကိုယ်ရေး တယ်ဆိုတာ လူတစ်လုံး သူတစ်လုံးဖြစ်လာမှ ရေးထိုက် တာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ ဧရာမလူကြီး တစ် ယောက် ဖြစ်လာတယ်ပဲ ထားပါဦး၊ ငါလိုလူရှိသေး သလားဆိုတဲ့ သဘောမျိုးနဲ့ ဟိတ်ထုတ်ပြီး ရေးတာမျိုး ဆိုရင်တော့ စာဖတ်တဲ့လူအဖို့ အကျိုးများသင့်သလောက် မများဘူးပေါ့။ ကြီးကျယ်လှတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမယ့်လည်း စာရေးတတ်တဲ့ စာရေးဆရာ တစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယောက်ဖြစ်ရင် ဖတ်ချင်စဖွယ် ဖြစ်နိုင်တဲ့အပြင် စာဖတ် တဲ့လူအဖို့ သင်ခန်းစာယူနိုင်လောက်တဲ့ စာအုပ်မျိုး ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်”လို့ ပြောပြန်တယ်။ အဲဒီအခါကျမှ အင်း အမာပြောတာ ဟုတ်ပေသားပဲ။ မဆိုးဘူးဆိုပြီး ရေးဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီလို စိတ်ကူးရတော့ ကမ္ဘာကျော် အတ္ထုပ္ပတ္တိရေး ဆရာကြီး ဘော့စ်ဝဲလ် အကြောင်းကို သတိရမိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘော့စ်ဝဲလ်ဟာ ကမ္ဘာကျော် စာရေးဆရာကြီး တစ်ဦး ဖြစ်တဲ့ ဂျွန်ဆင်ရဲ့ အတ္ထုပ္ပတ္တိကိုရေးတဲ့အခါ သူရဲ့ အတ္ထုပ္ပတ္တိ စာအုပ် (Biography) ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးစာအုပ်တစ်အုပ် ဖြစ်ရုံမကဘူး၊ သူ့နောက် က ဒုတိယလိုက်တဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ဟာ ဘော့စ်ဝဲလ်ရဲ့ စာအုပ်နောက်က မိုင်ပေါင်းများစွာ ပြတ်ကျန်ရစ်တယ်လို့စာရေးဆရာကြီး လော့ဒ်မက္ကောလေးက ချီးကျူးရေးသား ဖူးတယ်။ ဘော့စ်ဝဲလ်ရဲ့ စာအုပ်ထဲမှာ ဒေါက်တာ ဂျွန်ဆင် နဲ့ သူတွေ့တိုင်း စကားနိုင်လုပြီး ပြောကြတဲ့အခါတိုင်း ဒေါက်တာ ဂျွန်ဆင်ကနိုင်ပြီး ဘော့စ်ဝဲလ်က ပြတ်ပြတ် သတ်သတ် ခွေးကျဝက်ကျနဲ့ ခံရပုံတွေကို အရှက်မငဲ့ဘဲ ရဲရဲတင်းတင်း ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ရေးသားဖော်ပြခဲ့တယ်။ ဒီစာအုပ်မှာ ဒေါက်တာဂျွန်ဆင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော်သလောက် ဘော့စ်ဝဲလ်က ညံ့နေတယ်။ ဒီတော့ ဒေါက်တာဂျွန်ဆင်တော်တာ ဘော့စ်ဝဲလ်က ညံ့နေလို့ အစွမ်းကုန် တောက်ပြောင်ပြီး အကောင်းဆုံး စာအုပ်ကြီး ဖြစ်လာတယ်။ တစ်ကမ္ဘာလုံးက စာအုပ်ကြီးကို ချီးကျူး မဆုံးရှိနေတုန်း ဘော့စ်ဝဲလ် ကွယ်လွန်သွားရော။ ဒီအခါ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘော့စ်ဝဲလ်ရဲ့ သားက သူ့အဖေရဲ့ စာအုပ် နာမည်ကြီး လွန်းလို့ ဂုဏ်ယူတယ်များထင်ကြသလား၊ မဟုတ်ဘူး။ သူသာတတ်နိုင်ရင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိရှိသမျှ သူ့အဖေရဲ့ စာအုပ် ကိုဝယ်ပြီး မီးရှို့ပစ်ချင်သတဲ့။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ ဒီစာအုပ်ကြီးမှာ သူ့ဖခင်ဟာ စာရေးကောင်းပေ မယ့် လူအနေနဲ့ ညံ့နေလို့တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အခု ဆရာကြီးရဲ့ စာအုပ်လည်း ဆရာကြီးရဲ့ အဆက်အနွှယ်တွေက စာအုပ်ကို မီးရှို့ချင်ကောင်း မီးရှို့ချင်ကြမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရှို့ချင်လည်း ရှို့ကြပေတော့ ဆိုပြီး ရေးဖို့ဆုံးဖြတ်ပြီး ရေးလိုက်တာပဲ။ ဆရာကြီးလည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘော့စ်ဝဲလ်စာအုပ်ကို ခပ်ဆင်ဆင် အနာခံရေးတာပဲ။ အညံ့ခံရေးတာပဲ။ ဘာမှ မဖုံးဘူး။ တချို့လူတွေက ကိုယ်ညံ့တာကို သေလောက်အောင် ဖုံးချင်ကြတာကို ဆရာကြီးက ဖော်ရေးတာပဲ။ ပထမတွဲမှာ စန္ဒဝီနဲ့ရဖို့ဟာ မရဘူး။ တခြားလူနဲ့ ရသွားတယ်။ ဒီလိုကိုယ်ညံ့တာ တွေလည်း ထည့်ရေးတယ်။ ပြင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီစာအုပ်ဟာ ဆရာကြီးရေးသမျှ စာအုပ်တွေထဲမှာ အရှည်ဆုံးပါ။ ဒီလောက်ရေးဖို့ ဘယ်တုန်းကမှမစဉ်းစားဘူး။ ရေးမိတော့လည်း ပေးဦး တစ်ရွက် ပေးဦး တစ်ရွက်ပဲ။ စာအုပ် ၄ အုပ်တွဲ ဖြစ်သွားရော။ ဒီစာအုပ်မှာ ကိုယ်အညံ့ခံရေးတာတွေကို နားလည်တဲ့လူ တွေက လက်ခံကြပါတယ်။ ဘော့စ်ဝဲလ်ရဲ့ စာအုပ် ကောင်းတာက တစ်မျိုးပေါ့။ ဆရာကြီးရဲ့ စာအုပ်က တော့ အတွေးအခေါ်များတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီးရဲ့ စာအုပ်က အတွေးအခေါ်ကောင်းလို့လို့ မပြောချင်ဘူး။ ဆရာကြီးစာအုပ်ရဲ့ အရေးအသားနဲ့ပတ်သက်လို့ ရေးကြ တာက ဆရာကြီးကိုယ်တိုင်ရေးတာထက် ပိုကောင်းနေ တယ်။ သူတို့ ရေးကြတာဖတ်ပြီး ငါဒီလောက်ရေးတတ် ရဲ့လားလို့တောင် အောက်မေ့မိတယ်။ ဒီစာအုပ်တွေထဲက သဘောကျတာ တစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒါက ကိုယ်ငယ်စဉ်က အဖြစ်အပျက်ကလေးတွေကို ကိုယ်တိုင်ပြန်ပြီး သရုပ် ဖော်ရတဲ့ အချက်ပဲ။ အဲဒါအရသာရှိတယ်။ ဒါ့ကြောင့် ဖတ်တဲ့လူကလည်း လိုက်ပြီးအရသာရှိတာ ဖြစ်လိမ့် မယ်။ ဆရာကြီး ငယ်ငယ်ကအကြောင်းတွေကို ပြန် လွမ်းပြီး ရေးတာကိုး။ ရေးရတဲ့လူအဖို့ ဒါအရသာပဲ။ ရေးတဲ့လူ အရသာရှိလို့ ဖတ်တဲ့လူ အရသာရှိတာပေါ့။ ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ ကိုယ်ကလည်း ပျော်နေတာ ကိုး။ ရေးရတာလည်း ပျော်တာပေါ့။ အခုနေ ဆရာကြီး နေရတာ အရသာ မရှိတော့ဘူး။ ဒီအဖြစ်အပျက်တွေ ကိုသာ ဆရာကြီးလိုက်ရေးရင် ဖတ်တောင် ဖတ်ချင်ကြ မှာ မဟုတ်ဘူး။ စာရေးတဲ့ အလုပ်နဲ့ ပတ်သက်လို့ ဆရာကြီး ကိုယ်တိုင်ကလည်း တော်ရော့ပေါ့။ ဒါတွေဟာ ဘာလုပ်မလဲ။ ဒီလိုဖြစ်လာပြီ လူကမှ ပျင်းတဲ့အပိုင်း ရောက်လာတော့ ကိုယ်ရေးတဲ့ အကြောင်းအရာတွေဟာ လည်းပျင်းမှာပေါ့။ ငယ်ငယ်တုန်းကနဲ့ မတူတော့ဘူး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလေ။ စောစောက ပြောသလိုပဲ။ ရေးတဲ့လူကိုယ်တိုင်က အရသာရှိမှ ဖတ်တဲ့လူလည်း အရသာ ရှိမှာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အခုတော့ စာဖတ်ကလည်း သိပ်မလုပ်တော့ဘူး။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကိုယ့်စိတ်ကူးနဲ့ ကိုယ်နေရတာ အကောင်းဆုံးပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e လူငယ်တွေ စာရေးနိုင်ကြပါစေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအားလုံးကျန်းမာချမ်းသာကြပါစေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e (၅-၁၂-၇၂ နေ့က ဆရာကြီး ရွှေဥဒေါင်းရဲ့ နှုတ်ပြော အမှာစကားကို မောင်သစ်လွင် (လူထု)နဲ့ မောင်စောလွင်တို့က မှတ်တမ်းတင်ပါတယ်။)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45543646134421,"sku":"","price":2250.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4d32ca21-f939-48e7-a577-85f4ee578944.jpg?v=1730241416"},{"product_id":"သက်လုံ-တရုတ်ပညာရှိကြီးမိန်းရှပ်","title":"တရုတ်ပညာရှိကြီးမိန်းရှပ်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eတရုတ်ပညာရှိကြီး မိန်းရှပ် \u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှေးဟောင်းတရုတ်ပြည်၏ ချိုမင်းဆက် ဆိတ်သုဉ်းခါနီးတွင် ကွန်ဖြူးရှပ်၏ ပညာနဲ့သက်ခံခဲ့ကြသည့် အတွေးအခေါ်အုပ်စုများ မြောက်မြားစွာ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ သို့တိုင်အောင် ကွန်ဖြူးရှပ်၏ အတွေးအခေါ် အောင်ပွဲခံနိုင်ရန်အတွက် ဆက်လက်၍ မြေတောင်မြှောက်ပေးမည့် လူတော်များ ထွက်ပေါ်လာနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ဖြစ်နေရာက မိန်းရှပ်အမည်ရှိ ပညာရှိတစ်ဦး ထွန်းကားလာသည်တွင်မှ ကွန်ဖြူးရှပ် ၏အတွေးအခေါ်တို့သည် တရုတ်ပြည်တွင် အောင်လံလွှင့်ထူ မင်းမူလာနိုင်တော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စကားပြောကောင်းလှခြင်း၊ သိက္ခာရဲရင့်မှုရှိခြင်း၊ ယုံကြည်မှုပြင်းပြခြင်းတို့အား ဖြင့် မိန်းချုပ်သည် ကွန်ဖြူးရှပ်၏ ဆုံးမပို့ချချက်များကို လူကြိုက်များအောင် ပြုလုပ် နိုင်ခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင်ပင် သူသည် အခြားသော အတွေးအခေါ်ဂိုဏ်းများ၏ အယူဝါဒ၊ သင်ကြားချက်များကို တိုက်ဖျက်နိုင်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကွန်ဖြူးရှပ်၏ အဆုံးအမလမ်းကြောင်းဝယ် မိန်းရှပ်တစ်ယောက် ထိန်လက် ဝင့်ကြွားလှသည်ဖြစ်ရကာ ပထမပညာရှိဖြစ်သော ကွန်ဖြူးရှပ်နှောင်းကာလတွင် သူ သည် ဒုတိယပညာရှိ” ဖြစ်လာရတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တရုတ်ဘာသာဖြင့် မိန်ဇူ ဟုခေါ်တွင်သော သူ၏နာမည်ကို ခရစ်ယာန် ဘာသာဝင်များ၏ လက်တင်ဘာသာဖြင့် မှတ်တမ်းပြုခဲ့ကြသော မိန်းရှပ်ဟူသော အမည်ဖြင့်ပင် ကမ္ဘာကျော်လာသည်။ ဤပုဂ္ဂိုလ်ကြီးသည် ကွန်ဖြူးရှပ် ကွယ်လွန်ပြီး နောက် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်ခန့်တွင် မွေးဖွားလာခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ၏ မွေးသက္ကရာဇ်နှင့် ကွယ်လွန်သည့် သက္ကရာဇ်တို့မှာ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် ဘီစီ ၃၇၂- ၂၈၉ တို့ဖြစ်ပေ၏။ ကွန်ဖြူးရှပ်ကဲ့သို့ပင် သူ၏မွေးဖွားချိန်နှင့်ပတ်သက် ၍ နိမိတ်တွေပေါ်ပေါက်ကြောင်း မှတ်တမ်းများရှိခဲ့၏။ သူ့ကို ကိုယ်ဝန်ရှိစဉ် နတ်သားတစ်ပါးသည် သူ့မိခင်အား ကိုယ်ထင်ပြခဲ့သည်ဆို၏။ ထို့အပြင် မိန်းရှပ်မွေးဖွားချိန် ၌ တောက်ပ၍အသွေးအရောင်စုံလှသော အလင်းကြီးသည် ဖွားမြင်ရာနေရာတစ်ဝိုက် တွင် ထွန်းလင်းနေခဲ့သည်ဟုလည်း မှတ်တမ်းများ၌ ဖော်ပြထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသို့သောအမှတ်အသားများကို ပညာရှိများအား ကြည်ညိုမှုကြောင့် အမွှန်း တင်မှတ်သားထားခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်ဟူ၍လည်း ကမ္ဘာ့ပညာရှင်များက မှတ်ချက် ချကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိန်းချုပ်သည် ယခုခေတ် ရှန်တုန်ပြည်နယ်တွင်ရှိသော စို့ပြည်နယ်တွင် မွေးဖွား ခဲ့သည်။ သူသည်လည်း ကွန်ဖြူးရှပ်ကဲ့သို့ပင် ငယ်စဉ်ကပင် ဖခင်ကိုဆုံးရှုံးခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ဖခင် ကွယ်လွန်ချိန်တွင် သူသည် အသက်သုံးနှစ်အရွယ်မျှသာ ရှိ သေးသည်။ သို့ဖြင့် မိခင်သည် သူ့ကိုကြီးပြင်းအောင် မွေးဖြူလာခဲ့လေရာ သူ၏မိခင် ကြီးမှာ ယခုခေတ်တိုင်အောင်ပင် “မိန်းမယ်တော်ကြီး” ဟူ၍ပင် နာမည်ကျော်ခဲ့ရတော့ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နာမည်ကျော်လောက်အောင်ပင် မိန်းမယ်တော်ကြီးသည် မိန်းရှပ်ကို မွေးမြူလာ ခဲ့၏။ နာမည်ကျော်ဖြစ်ရပ်ကား “အိမ် သုံးကြိမ်ပြောင်းခြင်း” ဖြစ်ရပ်ပင်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှေးဦးစွာ သူတို့နေထိုင်ခဲ့သော နေရာမှာ သုသာန်နားတွင် ဖြစ်၏။ ထိုအခါ ကလေးငယ် မိန်းရှပ်သည် ဈေးရောင်းတမ်း၊ ဈေးဝယ်တမ်းများ ကစားသည်။ ဤ သည်ကိုလည်း မိန်းမယ်တော်ကြီးက မကျေနပ်ချေ။ ဤပတ်ဝန်းကျင်များကို သူ မကြိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့ဖြင့် ချက်ချင်းပင် ထ၍ပြောင်းရွှေ့ပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တတိယအကြိမ်တွင်ကား ကျောင်းနားတွင် နေထိုင်ရသည်ဖြစ်ရာ မကြာမီပင် ကလေးငယ်မိန်းရှပ်သည် တပည့်လုပ်တမ်း၊ ဆရာလုပ်တမ်း ကစားလေရာ မယ်တော် ကြီးမိန်းသည် ကျေနပ်ပျော်ရွှင်သွားလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိန်းရှပ်သည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကပင် ကွန်ဖြူးရှပ်ကို အထင်ကြီးလေးစားခဲ့သည်။ သူသည် အောက်ပါအတိုင်း ပြောကြားခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကမ္ဘာပေါ်မှာ လူသားတွေရယ်လို့ စတင်ပေါ်ပေါက်လာပြီးကတည်းက ယနေ့ အထိ နောက်ထပ် ကွန်ဖြူးရှပ်တစ်ယောက်ဆိုတာ မပေါ်ပေါက်ခဲ့ဘူး။ ငါဟာ သူ့လို ဖြစ်ဖို့ စာပေသင်ကြားချင်တယ်။    ကွန်ဖြူးရှပ်လက်ထက် တပည့်တစ်ယောက် မဖြစ် နိုင်ပေမယ့် ကွန်ဖြူးရှပ်ရဲ့ တပည့်တွေရဲ့ ပညာကိုယူပြီး ငါ့ရဲ့ အရည်အသွေးတွေကို ထက်မြက်အောင် ကြိုးစားခဲ့တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိန်းရှပ်သည် ဤမျှပင်လျှင် ကွန်ဖြူးရှပ်ကို လေးစားကြည်ညိုခဲ့သည်။ သို့ဖြစ်သည့်တိုင်အောင် ပညာရှိကြီးနှစ်ဦးတို့၏ စိတ်သဘောအနေအထားများမှာ ကွာခြား လှပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကွန်ဖြူးရှပ်သည် သူ့အတွင်းပိုင်းက သူ့စိတ်ကိုသာ အာရုံစိုက်ထားပြီး သိမ်မွေ့ လှသည့် လူကြီးလူကောင်းဖြစ်သည်။ စကားပြောရာတွင် သတိဖြင့် ထိန်းချုပ်ပြော ဆိုခြင်းကို လွန်စွာပြုလုပ်တတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိန်းရှပ်ကား အပြင်လူများကို အာရုံစိုက်တတ်သည်။ စကားကို ဖောဖောသီသီ ပြောတတ်ရာ ဇဝနဉာဏ်ကောင်းခြင်းအတွက်ပင် နာမည်ကျော်နေရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အခြားသူများက အယူဝါဒကို တိုက်ခိုက်လိုသည့်သဘောဖြင့် စကားဆိုလာ သည်တွင် ကွန်ဖြူးရှပ်သည် တစ်ခါတစ်ရံ ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားတတ် သည်။ မိန်းရှပ်ကား ဤသို့မဟုတ်ချေ။ သွက်သွက်လက်လက်၊ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ချေပ ပြောဆိုလေရာ တိုက်ခိုက်ပြောလာသူ တစ်ဖက်သားမှာ ခံစစ်နေရာသို့ပင် ရောက်သွား ရသည်ဆို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိန်းရှပ် လူလားမြောက်သောအချိန်ကား ဘီစီလေးရာစု၏ နှောင်းပိုင်း တစ်ဝက် သောကာလတွင် မတည်မငြိမ်နှင့် စစ်မက်တွေ ဖြစ်ပွားနေသောကာလ ဖြစ်နေသည် နှင့်အညီ မိန်းရှပ်သည်လည်း သူ စံပြုထားသော ကွန်ဖြူးရှပ်ကဲ့သို့ပင် ရှိသလောက် စွမ်းရည်ကို ဖော်ထုတ်ရာတွင် အောင်မြင်သင့်သလောက် မအောင်မမြင်ဖြစ်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှိကျီ (သမိုင်းမှတ်တမ်းများ) ကျမ်းတွင် ဖော်ပြထားချက်များကို မှီး၍ရေးသားရ မည်ဆိုလျှင် မိန်းရှပ်သည် ပညာပြည့်စုံသောအခါတွင် ချီပြည်နယ်မှ ဘုရင်ရွမ်ထံပါး သွားရောက် ခစားပါသော်လည်း ဘုရင်က သူ့အား ရာထူးမပေးနိုင်ခဲ့ချေ။ သို့ဖြင့် သူသည် လျန်ပြည်နယ်မှ ဘုရင်ပေါ့ထံ သွားရောက်ခစားပြန်၏။ သို့ရာတွင် ဘုရင် ဟေ့က မိန်းရှပ်သည် တတ်ယောင်ကားသာဖြစ်၍ သူ၏စကားများမှာ အနှစ်မပါဟု ထင်မြင်ယူဆသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအချိန်က ပြည်နယ်များမှ ကိုယ့်အစုနှင့်ကိုယ် မဟာမိတ်ပြုကြ၍ စစ်ထိုးကြ ရန် ပြင်ဆင်နေခိုက်ဖြစ်ရာ မိန်းရှပ်သည် တပည့်ဖြစ်သူ ဝမ်ချိန်နှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ရာ ကွန်ဖြူးရှပ်၏ အဆုံးအမများကို ဖြန့်ဖြူးရန် စာဖြင့်ရေး၍ရေးသားသည် တွင် အခန်းခုနစ်ခန်းရှိသော မိန်းဇူကျမ်းကြီး (The Works of Meng Tza) ဖြစ် လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အထက်တွင်ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ဘုရင်မွေ့နှင့် အဆင်မပြေဖြစ်ရခြင်းမှာ လည်း အယူအဆချင်းမတိုက်ဆိုင်ကြ၍ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဘုရင်ပေါ့သည် အကျိုးအမြတ်ကို မျှော်ကိုး၏။ မိန်းရှပ်အတွက် အကျိုးအမြတ်ရရှိရန်ဟူသော စိတ်ကူးမျိုး လုံးဝမရှိချေ။ ထို့ကြောင့် ဘုရင်ဟေ့က တိုင်းပြည်အတွက် အကျိုးအမြတ်ရရှိအောင် ဘာလုပ်သင့်သနည်းဟု အကြံဉာဏ်တောင်းခံသောအခါတွင် မိန်းရှပ်က အောက်ပါ အတိုင်း ပြန်ဖြေကြားခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဘယ့်ကြောင့် အရှင်မင်းမြတ်က အကျိုးအမြတ်စကားကို ပြောရပါသလဲ။ လူသားဆန်တဲ့နှလုံးသားနဲ့ တရားမျှတခြင်းသဘောတရားတွေ ပေါ်ပေါက်တည်ရှိ နေသမျှ လုံလောက်နေပြီသာ ဖြစ်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့နောက် သူက ဘုရင်မင်းမြတ်သည် သူ့တိုင်းပြည်အတွက် အကျိုးအမြတ် ကို မျှော်ကိုးနေလျှင် မှူးကြီးမတ်ကြီးများက သူတို့၏မိသားစုအတွက် အကျိုးအမြတ် ကို မျှော်ကိုးကြမည်။ ငယ်မတ်ငယ်များနှင့် ပြည်သူပြည်သားများက မိမိတို့ အတွက် အကျိုးအမြတ်ကို မျှော်ကိုးကြမည်ဖြစ်သဖြင့် အချင်းချင်းမညီမညွတ်ဖြစ်လာ ကြကာ နိုင်ငံအတွက် အန္တရာယ်ရှိကြောင်း လျှောက်တင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့အပြင် နောက်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ရှိသေး၏။ ဘုရင်ပေါ့၏စစ်တပ်သည် စစ်ရေး ရှုံးနိမ့်ခဲ့သဖြင့် အရှက်ရခဲ့ရသည်။ နယ်မြေဆုံးရှုံးရသည်။ ထို့အပြင် သားတော်အကြီး ဆုံးကိုပင် ဆုံးရှုံးလိုက်ရ၏။    ဤသို့သောအခြေအနေမျိုးတွင် ဘုရင်ဟေ့က ရန်သူကို တုံ့ပြန်လက်စားချေလိုသည်ဖြစ်၍ မိန်းရှပ်ထံတွင် အကြံဉာဏ်တောင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိန်းရှပ်က ကြမ်းတမ်းသောစွမ်းအင်ကို အားထားခြင်းမပြုသင့်ကြောင်း၊ အပြစ် ဒဏ်ပေးခြင်းများကို လျှော့သင့်ကြောင်း၊ လွန်လွန်းသောအခွန်အတုတ်များကို မကောက်ခံသင့်ကြောင်း ဘုရင်မင်းမြတ်၏အရည်အသွေးများကို တိုးတက်ကောင်း မွန်အောင် လျှောက်ကြား၏ ။ သူ၏ လျှောက်တင်ချက်တွင်ပါဝင်သည့် အောက်ပါ စကားရပ်များကိုကြည့်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ယခုကဲ့သို့သောအခြေအနေမျိုးတွင် အရှင်မင်းမြတ်၏လူများအား ရန်သူ၏ ချပ်မိန်ညိုအဝတ်တန်ဆာများနှင့် သူတို့ရဲ့ ချွန်ထက်တဲ့လက်နက်တွေကို ခုခံတွန်း လှန်ဖို့ သစ်သားတုတ်တွေကို ပေးအပ်ထားသင့်ပါတယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိန်းရှပ်ဆိုလိုသည်မှာ ဤအခြေအနေမျိုးတွင် ရန်ကိုရန်ချင်း တုံ့ပြန်သည်ထက် အနုနည်းဖြင့်တုံ့ပြန်ပြီး အောင်မြင်မှုကိုရယူသင့်ကြောင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်။ သို့ရာတွင် သဘာဝကျစွာပင် ဘုရင်ပေါ့ သည် သူ့စကားကို နားမဝင်ခဲ့ချေ။ ဤ အကြောင်းများကြောင့်ပင် ဘုရင်ဟွေက မိန်းရှပ်ကို တတ်ယောင်ကား စာအုပ်ကြီး သမားဟု မှတ်ယူထားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ထင်ရပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မိန်းရှပ်သည် လျန်ပြည်နယ်တွင် ဆက်လက်၍နေထိုင်နေ သေးရာ ဘီစီ ၃၁၉ အထိဖြစ်သည်။    ထိုနှစ်တွင် ဘုရင်ပေါ့ နတ်ရွာစံ၍ သားတော် က ဘုရင်ရှင်အဖြစ် နန်းတက်လာသည်။ မင်းပျိုဖြစ်သူနှင့် တစ်ချီတွေ့ဆုံပြီးသည် တွင် ဘုရင်နှင့်ပတ်သက်၍ မိန်းရှပ်က အောက်ပါအတိုင်းပြောပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ငါက သူ့ကို အဝေးကကြည့်လိုက်တော့ ငါ့အမြင်က သူဟာ ပြည့်ရှင်ဘုရင် နဲ့မတူဘူး။ တစ်ခါ အနီးအပါးရောက်သွားပြန်တော့ ငါဟာ သူ့ကို မကြည်ညိုဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘာကျန်ပါသေးသနည်း။ သူသည် မင်းပျိုကို မကြည်ညိုသည်နှင့် ချီပြည်နယ် သို့ ထွက်ခွာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ချီပြည်နယ်သည် နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာကျော်မျှ ကုပ်ကုပ်ကလေးဖြစ်နေ၏။ သို့သော် ရွှမ်ဘုရင်မင်းမြတ်လက်ထက်တွင်ကား တစ်ချီပြန်၍ ထွန်းကားစည်ပင်လာရပြန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလေသည်။ ပညာရှိများအတွက် သူ၏နန်းရင်ပြင်တံခါးကို ထာဝစဉ်ဖွင့်ထား၏။ ရည်ရွယ်ချက်သော်ကား နိုင်ငံအုပ်ချုပ်မှုနှင့်ပတ်သက်၍ သူ့အားအကြံပေးရန်နှင့် တတ် သိထားသောပညာများကို ဖြန့်ချိဝေငှပေးရန်ဖြစ်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ဖြစ်လေရာ ပညာရှင်များနှင့် ပညာဆည်းပူးနေကြသူများသည် သူ၏ နန်း ရင်ပြင်သို့ စုရုံးဝင်ရောက်လာကြကုန်၏။ ရွှမ်ဘုရင်သည် ပညာရှိများအား ထည်ဝါသောနေထိုင်စရာများကို ပေးသည်။    ပမာဏကြွယ်ဝသော လစာရိက္ခာတော်များကို ပေးသည်။ ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးများကို ချီးမြှင့်သည်။ သို့သော် အုပ်ချုပ်ရေးဌာနများတွင် မူ သူတို့အား လုပ်ကိုင်ခွင့်ရာထူး ဌာနန္တရ မပေးခဲ့ချေ။ ယင်းသို့ မပေးခဲ့ခြင်းကား ပညာရှိများသည် သူ့အား အကြံပေးရာနှင့် ပညာပေးရာတို့တွင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြုလုပ်နိုင်စေခြင်းငှာ ဖြစ်ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွှမ်မင်းမြတ်သည် ပညာရှိကြီးမိန်းရှပ်တစ်ယောက် မိမိ၏ ချီပြည်နယ်သို့ လာ နေသည် ကြားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏သားတော်အား နယ်စပ်သို့သွားရောက် ၍ ပညာရှိကြီးကို ကြိုဆိုရန်စေလွှတ်လိုက်သည်။ နန်းတော်သို့ ရောက်သောအခါ တွင် ဘုရင်မင်းမြတ်သည် မိန်းရပ်အား ကြီးမြင့်သော ရာထူးဌာနန္တရကို ပေးတော် မူ၏။ ဤအတိုင်းဆိုလျှင် ချီပြည်နယ်သည် မိန်းရှပ်အတွက် ပညာစွမ်းပြသရန် အကောင်းဆုံးဒေသဖြစ်သည်ဟု ယူဆဖွယ်ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် ဤသို့မဟုတ်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အခြားပြည်နယ်များတွင် တွေ့ရခဲ့ရသည့် ချို့တဲ့အားနည်းချက်များကို ဆရာ ကြီးမိန်းရှပ်သည် ရင်ဆိုင်နေရတော့၏။ ရွမ်ဘုရင်သည်လည်း အခြားသော ပဒေသရာဇ်များကဲ့သို့ပင် မိမိအရှိန်ဩဇာ အားကောင်းနေရန်ကိုသာ အာရုံစိုက်သည်။ လှပသောမိန်းမများနှင့် ဥစ္စာဓနကြွယ်ဝမှုတွင် စိတ်ပါလွန်းလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွှမ်ဘုရင်သည် ယဉ်ကျေးရည်မွန်သော စာပေများနှင့် အကျွမ်းဝင်ခြင်းတော့ ရှိသဖြင့် ဆရာကြီးမိန်းရှပ်သည် ဘုရင်၏စိတ်သဘောနှင့် လိုက်လျောညီထွေရှိအောင် ညှိကြည့်သည်။    ဘုရင်၏စိတ်ဓာတ်ကို ကောင်းရာကောင်းကြောင်းဆီသို့ မွမ်းမံ တွဲ ခေါ်သွားရန် သူ ကြိုးစားအားထုတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူကသာ ကြိုးစား၏။ ရွှမ်ဘုရင်က သူကြိုးစားသလို ပြောင်းလဲဖြစ်ပေါ်လာ ပါသလား။   အောက်ပါကောက်နုတ်ချက်ကလေးကို ဖတ်ကြည့်လျှင် အထင်းသား ပေါ်လွင်လာပါလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်းမြတ်၏ အမတ်တစ်ယောက်ဟာ ဇနီးနဲ့ သားသမီးတွေကို မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်ဆီမှာ အပ်နှံခဲ့ပြီး ခရီးထွက်သွားတယ်ဆိုပါတော့။ သူဟာ ခရီး က ပြန်လာ တဲ့အချိန်မှာ သူ့ ဇနီးနဲ့ ကလေးတွေဟာ  အအေးဒဏ်ခံနေရပြီး အစားအစာ ငတ်ပြတ်နေရတာကိုမြင်ရင် သူဟာ မိတ်ဆွေကို ဘာလုပ်ထိုက် ပါသလဲ”ဟု မိန်းရှပ်က ဘုရင်ကြီးကိုမေးသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “စွန့်ပယ်ပစ်လိုက်ရမယ်”ဟု ဘုရင်ကြီးက ပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တကယ်လို့ မင်းမြတ်ရဲ့ နန်းရင်းဝန်ဟာ သူ့လက်အောက်က အရာရှိအရာခံ တွေကို မအုပ်ချုပ်နိုင်ဘူးဆိုပါတော့။ မင်းမြတ်ဟာ သူ့ကို ဘာလုပ်မလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အလုပ်က ဖြုတ်ပစ်လိုက်မှာပေါ့”ဟု အဖြေသည် လွယ်လွယ်ပင် ထွက်ပေါ် လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါဖြင့် ကောင်းပြီ၊ မင်းမြတ်ရဲ့ တိုင်းပြည်ထဲမှာ အုပ်ချုပ်ရေးဟာ ညံ့ဖျင်းနေ တယ်ဆိုပါတော့။ ဘာလုပ်မလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွှမ်ဘုရင်သည် တစ်ဘက်သို့ မျက်နှာလှည့်၍ အခြားသောအကြောင်းအရာ များကို ပြောဆိုလျက်ရှိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွှမ်ဘုရင်မင်းမြတ်သည် ပညာရှိကြီးမိန်းရှပ်၏ ဆိုဆုံးမစကားများကို လိုလိုချင်ချင်နားထောင်လောက်အောင်တော့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ပြည်နယ်တွင် အုပ်ချုပ်ရေးကောင်းမွန်လာဖို့ အတွက်တော့ သူ စိတ်မဝင်စားပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိမိ၏အသိလိမ္မာကို ဖြန့်ဖြူးပေးနိုင်စရာ ပရိသတ်မှာ လှုပ်ရှားလုပ်ကိုင်နိုင်ခြင်း မရှိသော အဖိုးမတန်သည့်ပရိသတ်မျှလောက်သာဖြစ်သည်ကိုသိရှိရသော ပညာရှိကြီး မိန်းရှပ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ချီပြည်နယ်ကို စွန့်ခွာ၍ ထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45543619788949,"sku":"","price":540.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_5149782f-6342-4233-8556-1b84f09cf347.jpg?v=1730241561"},{"product_id":"သခင်လေးမောင်-သခင်လေးမောင်","title":"သခင်လေးမောင်၏","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eငယ်ရွယ်စဉ် \u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e      \u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            ၁၂၆၉ ခုနှစ်၊ ဒုတိယဝါဆိုလဆန်း ၈ ရက်၊ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့တစ်ချက်တီး (ခရစ်နှစ် ၁၉၀၈) စစ်ကိုင်းခရိုင် ချောင်းဦးနယ်၊ အမြင့်ရွာ၌ ရှစ်ပါးသီလစောင့် မိခင် ဒေါ်တင့်မှ မွေးဖွား၍ ဖခင်ကား ဦးဘိုးထွန်းဖြစ်၏။ အမြင့်ကျေးရွာသည် လယ်ယာကိုင်းကျွန်းလုပ်ငန်း အမှီပြုလျက် (သလ္လာဝတီခေါ်) ချင်းတွင်းမြစ် အရှေ့ဘက်ကမ်းပေါ် တည်ရှိခြင်းကြောင့် မြစ်ရိုးတစ်လျှောက် အထက်အောက်ကုန်သွယ်ဖလှယ်မှုအတွက် ကောင်း၏။ ရှေးအင်းဝ ခေတ်ကမူ အမြင့်မြို့စား မင်းသား နန်းစိုက်ခဲ့ပြီးနောက် မြန်မာမင်းအဆက်ဆက် အမြင့်ဝန်၊ ငါးမြို့စားစစ်ကဲ စသည်တို့ ရုံးစိုက်ခဲ့ရာမြို့ဖြစ်သဖြင့် ကျောင်းကန်ဘုရား ပေါများပြီး ခေတ်ဟောင်း မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှု အခြေခံလက်ရာများ ယနေ့ထိ ကျန်ကြွင်းနေသေး၍ မြင်တွေ့နိုင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            မိဘများကား လယ်လုပ်၊ ကုန်သွယ်မှုဖြင့် မူလ၌ ချောင်လည်စွာ အသက်မွေးစား ကြသူ လူလတ်တန်းစားများ ဖြစ်သည်။ ပထမကမ္ဘာစစ်ပြီးနောက် ကမ္ဘာ့ရိက္ခာရှားပါးမှုကြောင့် ဆန်စပါး၊ ပဲ၊ ပြောင်း ဈေးကောင်းကြုံ၍ အသင့်အတင့် အကျိုးခံစားကြရသော် လည်း မတည်ငြိမ်သော ဈေးနှုန်းအခြေအနေတွင် နောင်ခေတ်များ၌ အကျပ်အတည်းများ နှင့်သာ အခြားလူလတ်တန်းစားနည်းတူ ကြုံတွေ့ကြရသည်။ အမြင့်ကျေးရွာ လောကဓာတ် စာသင်ကျောင်း သုံးတန်း၌ ရောက်သည့်အချိန်မှစ၍ မိဘများ၏ စီးပွားရေးအခြေအနေမှာ မြင့်တုံနိမ့်တုံ မတည်ငြိမ်ဘဲ ဖြစ်ခဲ့၏။ စစ်ကိုင်းမြို့ အစိုးရ အင်္ဂလိပ်မြန်မာ အထက်တန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောင်းသို့ ၁၉၂ဝ ခုနှစ် ဆက်လက်တက်ရောက် ပညာသင်ကြားခွင့်ကိုပင် ကျေးရွာ လောကဓာတ်ကျောင်း လေးတန်းစကောလားရှစ်ဆိုသည့် ပညာသင်ဆုငွေ ငါးနှစ် အကူ အညီ ရရှိခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           စစ်ကိုင်းမြို့သည် ဧရာဝတီမြစ်အကွေ့ မြစ်ငယ်မြစ်ဆုံရာ အင်းဝမြို့ဟောင်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တစ်ဖက်စီတည်ရှိလျက် မန္တလေး၊ အမရပူရမြို့ဟောင်း စသော မြန်မာ့ မြို့တော်ဟောင်းများနှင့်လည်း နီးပြီး သမိုင်းဝင် ကောင်းမှုတော်ဘုရား၊ ထူပါရုံဘုရား၊ ငါးထပ်ကြီးဘုရား၊ ဆင်များရှင်ဘုရား၊ စစ်ကိုင်းတောင် ဆွမ်းဦးပုညရှင်ဘုရားများအပြင် ကိုလိုနီခေတ် ဧရာဝတီမြစ်ကူးဖြတ်သည့် အင်းဝမီးရထား တံတားကြီးတို့ကြောင့် နာမည်ကျော် စိတ်ဝင်စားစရာ ရှေးမြန်မာမြို့ကြီးတစ်မြို့ ဖြစ်၏။ ဗြိတိသျှခေတ်မှ ယခုခေတ်အထိ တိုင်းမင်းကြီးနှင့် အရေးပိုင် (ခရိုင်ဝန်) ရုံးစိုက်ရာမြို့ဖြစ်ပြီး ခေတ်မီမြို့အင်္ဂါ မစုံလင့်ကစား မြန်မာ့ရိုးရာ အိမ်တွင်းလက်မှု ရက်ကန်းလုပ်ငန်း၊ သီးပင်ပန်းပင်ခြံလုပ်ငန်းများဖြင့် စိမ်းလန်း စိုပြည်သည့် မြို့တစ်မြို့ဟု ဆိုရမည်။ မင်းဝံတောင်တန်း အစိတ်အပိုင်း၊ စစ်ကိုင်းတောင်ရိုး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချောင်များတစ်လျှောက် သီတင်းသုံးကာ ပရိယတ္တိ၊ ပဋိပတ္တိ စောင့်ထိန်းလေ့ကျင့်ကြသူ ရဟန်းနှင့် သီလရှင်များ သီတင်းသုံးနေထိုင်ကြရာ သာသနာ့ရိပ်သာတစ်ခုလည်း ဖြစ်သဖြင့် စစ်ကိုင်းမြို့နှင့် စစ်ကိုင်းတောင်မှာ မြန်မာပြည်တွင် မသိသူရှား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ဆယ့်သုံးနှစ်သားအရွယ် အမြင့်ကျေးလက် လောကဓာတ် မြန်မာစာသင် ကျောင်းမှ စစ်ကိုင်းမြို့ အစိုးရအင်္ဂလိပ်မြန်မာ အထက်တန်းကျောင်းသို့ ကူးပြောင်းပညာ သင်ယူရသော လူငယ်တစ်ဦးအဖို့ အရပ်ရပ်ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေသစ်များနှင့် ရင်ဆိုင် ကာ မိဘဆွေမျိုး အုပ်ထိန်းမှုမှ လွတ်ထွက်လာလျက် ကျောင်းအိပ်ကျောင်းစား၊ အစု အဝေးနှင့် တစ်အိမ်တည်းနေ၊ တစုတပေါင်းတည်းစား၊ တစ်ကျောင်းတည်း၌ စည်းကမ်း စနစ်ကျနစွာ အြပ်ထိန်းသူ လူသစ်များအောက် ခေတ်ပညာသင်ကြားရခြင်းကား ဘဝသစ် တစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းလာရခြင်း အမှန်ပင်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အစိုးရအထက်တန်းကျောင်းဖြစ်သည်နှင့်အညီ မြို့ပေါ်မှ နေ့ကျောင်းသားများ အပြင် အစိုးရအထောက်အပံ့ခံ ပညာတော်သင်များ စစ်ကိုင်းတိုင်းအတွင်း ချင်းတောင် ဒေသမှလည်းကောင်း၊ မြစ်ကြီးနား၊ ဗန်းမော်၊ မိုးကုတ်မြို့များမှလည်းကောင်း၊ ရှမ်းပြည်မှ လည်းကောင်း အသီးသီးရောက်ရှိနေထိုင် သင်ကြားကြရာ ကျောင်းသားဘဝ ဆက်ဆံရေး မှာ မမျှော်လင့်သော ကျယ်ဝန်းတိုးတက် ဖြစ်ပေါ်လာမှုကြောင့် ခေတ်သစ်ကျောင်းသား အစုအဝေး အမြုတေသရုပ်ဆောင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးမှာ မစ္စတာဖလေဆင်ခေါ် မျက်နှာဖြူ လူမျိုးဖြစ်၏။ ဆရာ ကြီးသည် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်း ကွပ်ကဲရာ၌ စေ့စပ်တိကျခြင်း၊ အထက်တန်းအင်္ဂလိပ်စာ သင်ကြားပို့ချမှု၌ ကျင်လည်ခြင်း၊ ကျောင်းသားများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် တည်ကြည်ခြင်း အရည်အချင်းများရှိ၏။ တနင်္လာနေ့နံနက်တိုင်း ၈ နာရီခန့် အချိန်မှန်မှန် ကျောင်းအိပ်ကျောင်းစား ဘော်ဒါဆောင်သို့ (အင်စဖက်ရှင်) တက်ရောက်စစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်သည့်အခါ မော်နီတာကျောင်းသားခေါင်းဆောင်၏ နှိုးဆော်မှုဖြင့် ဘော်ဒါကျောင်းသားများက ခန်းဆောင်တစ်ခုလုံး ခုတင်အိပ်ရာ၊ အိပ်ခင်းများပါမကျန် စနစ်တကျ သပ်ရပ်စွာ သန့်ရှင်းမှု ပြုလုပ်ကြရလျက် မိမိကိုယ်ကိုလည်း ကျောင်းတက်ရန်အသင့်ဖြစ်သော ရေမိုးချိုးပြီးလိမ်း ဝတ်စားဆင်ယင်မှု အနေအထားဖြင့် ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးအလာ သက်ဆိုင်ရာခုတင်များ တည့်တည့်စီ၌ မတ်တတ်ရပ် အလေးပြုခဲ့ကြခြင်းများ ယနေ့တိုင် သတိရသေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဤမျှ စည်းကမ်းသေဝပ် ပြေပြစ်စွာ ပညာသင်ခံယူ သင်ကြားပို့ချနေသော ကျောင်း သားစုစုပေါင်း သုံးရာကျော်လောက်မှာ ဗြိတိသျှအစိုးရတို့ တန်ခိုးသြဇာကြီးနေခိုက် သိပ် သည်းသော အမှုထမ်းအရာထမ်းဖြစ်ရေး၊ ကိုလိုနီပညာရေးစနစ်မှာ ဣန္ဒြေရလှသည်ဟု အပေါ်ယံကြည့်က ထင်မြင်စရာရှိသော်လည်း အကယ်စင်စစ် ခိုင်မာနက်နဲ သိပ်သည်းသော လူ့အဆောက်အအုံတစ်ခုမဟုတ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်စတင်သင်ကြားသည့် ၁၉၂ဝ ပြည့်နှစ်၌ပင် လျှင် ပြည်လုံးကျွတ်အမျိုးသား နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှု ဂယက်အတွင်း ကိုလိုနီကျွန်ပညာ ဆန့်ကျင်ရေး ယူနီဗာစီတီကျောင်းသားသပိတ် လှုပ်ရှားမှုကြီးဖြစ်လာစဉ် ထင်ရှားစွာ တွေ့ ကြုံသိရှိခဲ့ရသည်။ ဘော်ဒါကျောင်းသားကြီးများက ခေါင်းဆောင်၍ ကျွန်ုပ်အပါအဝင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောင်းအိပ်ကျောင်းစား ငါးဆယ်ကျော်သည် ဒီဇင်ဘာလ၏ နေ့တစ်နေ့ ချမ်းအေးသော ညနေစောင်းအချိန် တစုတပေါင်းတည်း လှည်းများဖြင့် စစ်ကိုင်းတောင်ခြေ ဘုန်းတော် ကြီးကျောင်းတစ်ကျောင်း၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ငါးထပ်ကြီးဘုရားလမ်း ဆင်နင်း ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းတို့သို့ ချီတက်သွားကြရသည်မှာ စစ်ကိုင်းအစိုးရ အထက်တန်း ကျောင်းသား သပိတ်၏ ပထမခြေလှမ်းပင် ဖြစ်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သပိတ်၏ ဒုတိယနေ့ရောက်မှ ကျောင်းသားခေါင်းဆောင်ကြီးများ၏ ရှင်းလင်း ဟောပြောမှုကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ကား ယူနီဗာစီတီ အက်ဥပဒေဆန့်ကျင်၍ အမျိုးသားပညာရေး ထူထောင်မှု သပိတ်တိုက်ပွဲတွင် စစ်ကိုင်းမှနေ၍ ပါဝင်ဆင်နွှဲနေကြရကြောင်း သိကြရ၏။ မြို့တွင်းရှိ ဝံသာနုမျိုးချစ်ပုဂ္ဂိုလ်အသီးသီးကလည်း ကျွန်ုပ်တို့အဖို့ လိုအပ်သည့် အစားအစာ များ လာရောက်ပေးပို့ကြသည်မှာ မကုန်မခန်းနိုင်အောင် ဖြစ်၏။ ထိုနေ့က ကျောင်းသားသုံးရာကျော်ရှိသော အစိုးရကျောင်းမှာ ကျောင်းသားနှစ်ရာကျော် မတက်ရောက်၍ ကျောင်း ပိတ်လိုက်ရသဖြင့် ကျောင်းစည်းကမ်းပျက်ရကာ အရှက်တကွဲဖြစ်ရသည်မှာ အုပ်စိုးသူများ အဖို့ သံဝေဂရစရာပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျောင်းသားသပိတ်တိုက်ပွဲမှာ ဗြိတိသျှကုန်ပစ္စည်းသပိတ်တိုက်ပွဲ၊ ဗြိတိသျှ ယဉ်ကျေးမှု ဆန့်ကျင်ရေးတိုက်ပွဲများဖြစ်ကြသော တိုင်းရင်းဖြစ် ပင်နီ ပင်ဖြူ ဝတ်ဆင်ရေး၊ အမျိုးသားအချင်းချင်း ရိုင်းပင်းကူညီစောင့်ရှောက်ရေး၊ ဗိုလ်ဆံတောက်အစား ခေါင်းတုံး ထားကြရေး စသည့် ဝံသာနုလှုပ်ရှားမှု တိုက်ပွဲများဖြင့် ဖြည့်စွက်အားတင်းပေးရင်း တစ်ချိန် တည်းမှာ အခလွတ်ကျောင်းများ ဖွင့်လှစ်သင်ကြားပေးမှုကို ကျောင်းသားကြီးများက ကိုယ် ကျိုးစွန့်လွှတ် အနစ်နာခံဆောင်ရွက်ကြခြင်းဖြင့် တစ်ပြည်လုံး အမျိုးသားကျောင်းပညာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးလှုပ်ရှားမှု တစ်မုဟုတ်ချင်း ဖြစ်ပေါ်၍လာတော့၏ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            ရန်ကုန်မြို့တွင် သပိတ်ကျောင်းသားခေါင်းဆောင်များနှင့် ရာဇဝင်ဆရာကြီး ဦးလွန်း (ယနေ့ဆရာကြီး သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း)၊ ဒီးဒုတ်ဦးဘချို (ကွယ်လွန်သူ)၊ ဦးဖိုးကျား (ကွယ် လွန်သူ)၊ အစရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ စေတနာ့ဝန်ထမ်းအကူအညီဖြင့် ဗဟန်းရပ်ကွက်၌ အမျိုးသားကောလိပ်ဖွင့်လှစ်ကြလျက် အခြားမြို့များတွင် အမျိုးသားအထက်တန်း၊ အလယ် တန်းကျောင်းများလည်း အသီးသီး အမျိုးသားပြည်သူ့စေတနာ ပြင်းပြမှု လက်တွေ့ လုပ်ရပ် များကြောင့် အပျို့အနှံ့ ပေါ်ထွက်၍လာရတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ငယ်ရွယ်သော ကျောင်းသားတစ်ဦးအဖို့ သပိတ်သည် အမျိုးသားပညာရေး အတွက် ဗြိတိသျှအစိုးရအား ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ပွဲဖြစ်ကြောင်း ယေဘုယျသာနားလည်ပြီး အခြေအနေ၏ တွန်းပို့ရာ နောက်ဆုံး ယင်းအစိုးရကျောင်းသို့သာ အခြားလူငယ်ကျောင်း သားအများနှင့်အတူပြန်လည်တက်ရောက်သင်ကြားကြရသော်လည်း သပိတ်ခေါင်းဆောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောင်းသားကြီးများကား ငုပ်မိသဲတိုင် တက်နိုင်ဖျားရောက် တစ်ဆက်တည်း သပိတ် တိုက်ပွဲဆင်နွှဲလျက် အမျိုးသားကျောင်းဆရာများအဖြစ် မိမိတို့လုပ်အားကို စတေးသွားကြ သည်မှာ ချီးကျူးလေးစားအပ်သော စွန့်စားမှုတစ်ရပ်ဟူ၍ မှတ်တမ်းတင်ရပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဤသို့နှင့် ကျွန်တော်သည် အခြားကျောင်းသားများနှင့်အတူ သပိတ်လှန်၍ ပညာ ဆက်လက်သင်ကြားရင်း မိမိ၏ မိခင်စာပေမဟုတ်သော အင်္ဂလိပ်စာများ အပတ်တကုတ် ကြိုးစားနေရစဉ် မန္တလေး၌ နဝမမြောက် ဂျီ-စီ-ဘီ-အေ (ဝံသာနုအဖွဲ့ချုပ်) ကွန်ဖရင့်ကြီး များ ကျင်းပကြသည့်အခါ ကျောင်းသားများ၏ သပိတ်စတင်တိုက်ပွဲနေ့၊ တန်ဆောင်မုန်း လဆုတ် ၁ဝ ရက်ကို အမျိုးသားနေ့ဟူ၍ အသိအမှတ်ပြုကြောင်း ဆုံးဖြတ်သံကြားရ၍ဝမ်းသာသလိုဖြစ်မိ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာ အမျိုးသားပညာရေးအစစ်အမှန် ထွန်းတောက်မှုမှ လမ်းလွှဲပေးရန် မြန်မာအလိုတော်ရိတစ်စုနှင့် ဗြိတိသျှနယ်ချဲ့တို့ ပူးပေါင်းကာ (ဒိုင်အာခီ) အုပ်ချုပ်ရေး တီထွင်လျက် ဗြိတိသျှအစေအပါး မြန်မာရုပ်သေးပညာရေး ငါးထောင်စား ဝန်ကြီးတစ်ဦး စစ်ကိုင်းမြို့သို့ တိုင်းခန်းလှည့်အလာ မြင်တွေ့ရသည့်အခါ ဝမ်းနည်း မကျေမနပ်ဖြစ်မိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသည်တို့ကား ငယ်ရွယ်စဉ်အခါ စစ်ကိုင်းမြို့၌ ငါးနှစ်တာမျှ ပညာသင်ကြားရ စဉ် တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ရသော နုနယ်သေးသည့် ကျောင်းသားတစ်ဦး၏ နိုင်ငံရေးရာ အတွေ့ အကြုံများဖြစ်၏။ ယင်းတို့အား ယခုအခါ ပြန်လည်ဝေဖန် စစ်ဆေးကြည့်က ပြောင်းလဲ လာသော လူနေမှုပတ်ဝန်းကျင်အတွင်း လူငယ်၏ ဘဝကြမ္မာ၊ လူငယ်၏ မျိုးရိုးအစဉ်အလာ ဇာတိမာန်၊ လူငယ်၏ ခေတ်သစ် ကျောင်းသားဆက်ဆံရေး စည်းကမ်းစနစ်၊ လူငယ်၏ အမျိုးသားယဉ်ကျေးမှု အမြော်အမြင်များကား မည်သို့ရှိခဲ့ပြီး ယင်းမြော်မြင်ယူဆချက်များကို မည်သည့်အရာများက ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ထားကြသည်၊ မည်သည့်စနစ်များက လမ်းလွဲအောင် ဖန်တီးနေကြသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်၏။ လူငယ်၏ တိုးတက်မှုဖြစ်စဉ်၌ မိဘသားချင်းတို့၏ စီးပွားရေးအခြေအနေသည်လည်းကောင်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကျေးရွာနယ်ပယ်၏ အခြေအနေ သည်လည်းကောင်း၊ အစိုးရပညာရေးစနစ်တစ်ခုလုံး၏ ကောင်းကျိုးဆိုးကျိုးသည် လည်းကောင်း၊ တစ်မျိုးသားလုံး၏ နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေး၊ ယဉ်ကျေးမှုရေးသည်လည်းကောင်း မည်မျှ စီမံခြယ်လှယ်နေကြကြောင်းကိုလည်း တွေ့မြင်နိုင်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာ လူငယ် အပေါင်း၏ တိုးတက်ရေးလမ်းစဉ်ကား စီးပွားရေးအဟန့်အတား၊ ပညာရေးအဟန့်အတား၊ နိုင်ငံရေးအဟန့်အတား၊ လူမျိုးကွဲနယ်ချဲ့ အစိုးရ၏ အရပ်ရပ်ခြယ်လှယ်မှု စနစ်အဟန့် အတားများအောက် ရုန်းကန်ဆန့်ကျင် တိုက်ပွဲဝင်ရသော လမ်းကြမ်းကြီးသာဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့နိုင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒိုင်အာခီအုပ်ချုပ်ရေးကား ထိုစဉ်အခါ ကျောင်းသားအမြင်ဖြင့် ကျောင်းသား၏ ထိတွေ့ ခံစားမှုအရ အမျိုးသားနိုးကြားရေး၊ အမျိုးသားညီညွတ်ရေး၊ အမျိုးသားပညာရေး ဆန့်ကျင်သော အုပ်ချုပ်ရေးတစ်ခုသာဖြစ်ကြောင်း ယေဘုယျသာ သိနားလည်သည်။ ၎င်း၏ ဆိုးဝါးနက်နဲသော တစ်မျိုးသားလုံး သွေးခွဲဖိနှိပ်သော နိုင်ငံရေးပရိယာယ်ကိုမူ ကောင်းစွာ မသိနားမလည်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုစဉ်က မြန်မာအမျိုးသား အထူးသဖြင့် အင်္ဂလိပ်ခေတ် ပညာတတ်တစ်စု၏ နိုင်ငံရေးရည်မှန်းချက်မှာ မြန်မာ့အစဉ်အလာနှင့် တိုက်ဆိုင်ညီညွတ်သော လုံးဝလွတ်လပ်ရေးမဟုတ်။ ဗြိတိသျှနယ်ချဲ့ အောက် ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်မှု အခွင့်အရေးအတွက်သာ ဖြစ်သဖြင့် ဒိုင်အာခီအုပ်ချုပ်ရေးမှာ မြန်မာများအား ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်တတ်အောင် သင်ကြားခံယူခွင့် ပေးသဖြင့် လက်ခံအပ်သည်ဟု ပြုပြင်ရေး (အချောင်သမား) ရွှေတောင်ကြားပါတီနှင့် ၂၁-ဦးပါတီတို့က ဝါဒဖြန့်ခဲ့ကြ၏။ ဆိုလိုသည်မှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော် ကိုယ့်ပြည် ကိုယ် အုပ်ချုပ်လာခဲ့သူများအား အုပ်ချုပ်ရေးမတတ်သဖြင့် ဗြိတိသျှအောက် ခံယူသင်ကြား လျက် ဆက်လက်ကျွန်ခံရေးပင်ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ ဇာတိမျိုးရိုးရှိ မြန်မာအများက လက်မခံ နိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း ကျောင်းသား၏ သဘာဝအမြင်တင်မက ဝံသာနုမြန်မာအများ ကပင် ယင်းအုပ်ချုပ်ရေးကို ပြတ်ပြတ်သားသား သပိတ်မှောက်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း သမိုင်း မှတ်တမ်းတွင် တွေ့ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45543618773141,"sku":"","price":2430.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_332b04ce-4d76-416c-ad03-829ca65ff854.jpg?v=1730241868"},{"product_id":"သိန်းဖေမြင့်-ဇာတ်ဆရာဦးဖိုးစိန်","title":"ဇာတ်ဆရာဦးဖိုးစိန်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗမာ့ဇာတ်သဘင် သရဖူ\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၄ - ၂ - ၅၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးဖိုးစိန်၊ ဇာတ်ဆရာ ဦးဖိုးစိန်၊ ဘုရားဒကာ ဦးဖိုးစိန်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးဖိုးစိန်ကား မကြာမီ အသက် ၇ဝ ပြည့်တော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးဖိုးစိန်သည် လွန်ခဲ့သော အနှစ် ၅၀ ကျော်လုံးလုံး ဗမာ့ဇာတ် သဘင်၏ သရဖူ ဖြစ်နေခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးဖိုးစိန်သည် လွန်ခဲ့သောအနှစ် ၅၀ ကျော်လုံးလုံး ဗမာ့ယဉ်ကျေး မှုလောကတွင် အတောက်ပြောင်ဆုံးသော ကြယ်တစ်လုံးဖြစ်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးဖိုးစိန်သည် လွန်ခဲ့သော အနှစ် ၅၀ ကျော်လုံးလုံး အဆက် မပြတ် ထင်ရှားကျော်ကြားသဖြင့် နာမည်အကြီးဆုံး ဗမာတစ်ယောက် ဖြစ်၏။ ဗမာထဲတွင် သူ့လောက်နာမည်ကြီးသူ အလွန်ရှားပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လက်ချိုးရေလျှင် လက်တစ်ဖက်ပင် ကုန်နိုင်ဖွယ်မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးဖိုးစိန်ဆိုလျှင် လူတိုင်းက မေတ္တာထားကြသည်။ ဘတ်စ်ကား သမားက ဦးဖိုးစိန်၏ဇာတ်ပစ္စည်း တင်ဖို့ပါဆိုလျှင် ဈေးပေါပေါနှင့် ပို့သည်။ ယနေ့တိုင် ဦးဖိုးစိန်ကြီး သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းသည်ဆိုလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကုန်တင်ကုန်ချကူလီက လမ်းဖယ်ပေးသည်။ လမ်းလုပ်ပေးသည်။ ကူလီ ခလျှော့ယူကြသည်။ ဤအချက်သည် ဦးဖိုးစိန်အား ပြည်သူကမေတ္တာထားပုံကို ပြရုံမက ပြည်သူက ဇာတ်သဘင်စသော အနုပညာကို မည်မျှ ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း သရုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မျောက်ကလေးအကတတ်လျှင် မျောက်ဖိုးစိန်ဟု ခေါ်လိုက်ကြ သည်။ တစ်ယောက်ယောက် အကအဆိုကောင်းလျှင် ဖိုးစိန်ကွဟု သြဘာပေးကြသည်။ ဖိုးစိန်သည် အက-အဆို-ဇာတ်သဘင်စသော စကားများကို အစားထိုးနိုင်သော ဝေါဟာရသစ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤမျှ သာမကသေး၊ ဗမာလို ရည်ရည်မွန်မွန်ရှိသောကုလားကို ကုလားဖိုးစိန်ဟု ခေါ်တတ်ကြသည်။ ဖိုးစိန်သည် ဗမာ့အရည်အသွေးကို အဓိပ္ပာယ်ဖော် နိုင်စွမ်းရှိသည့် ဝေါဟာရသစ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်သည် ဦးဖိုးစိန်၏ဇာတ်ပွဲများကို များများမကြည့်ဖူးပါ။ စစ်မဖြစ်မီက နှစ်ကြိမ်သာ ကြည့်ဖူး၏။ သို့ရာတွင် ဦးဖိုးစိန်အတက်ဆုံး အချိန်တွင် ကြည့်ရခြင်းမဟုတ်၊ အမှန်အားဖြင့် ကျချိန်တွင်ကြည့်ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းပြင် ကျွန်တော်သည် အသက် ၁၅ နှစ်လောက်တုန်း က စိန်ကတုံးကိုကြည့်ရပြီး စွဲထားသဖြင့် စိန်ကတုံးစွဲရှိလေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော့်အဖို့ဆိုလျှင် ဖိုးစိန်ကား အသည်းစွဲမဟုတ်ခဲ့ပါ။ ဖိုးစိန် သည် ကျွန်တော့်အသည်းစွဲဖြစ်အောင် အစဖော်ပေးသူမှာ သခင်နုဖြစ်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            ၁၉၃၇ ခုနှစ်လောက်တွင် ကျွန်တော်သည် ဆရာလွန်း- သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ရေးသားပြီးစီးလေရာ သခင်နုက ဦးဖိုးစိန် ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိကိုရေးရန် တိုက်တွန်းလေသည်။ ကျွန်တော်က ဦးဖိုးစိန်က ဘာကောင်းလို့ ကျော်နေတာလဲဗျဟု မေးမိရာ သခင်နုက မင်းဘာသာ လေ့လာယူ၊ လာလိုက်ခဲ့ဟုဆိုပြီး ဦးဖိုးစိန်ထံသို့ ခေါ်သွားလေသည်။ ကျွန်တော်ကား သခင်နုလောက် ဦးဖိုးစိန်အတွက် စိတ်အားထက်သန် ခြင်း မဖြစ်ချေ။ သို့ရာတွင် ထိုစဉ်က သခင်နုနှင့်ကျွန်တော်တို့၏ ဆက်ဆံ ရေးမှာ အစ်ကိုအကြီးဆုံးနှင့် ညီအထွေးဆုံးဆက်ဆံရေးလို ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်သည် နောက်ထပ်ဆင်ခြေဆင်လက် အထွန့်တက် နေသေးသော်လည်း ကိုယ်တိုင်ကမူ သခင်နုနှင့်အတူ ဦးဖိုးစိန်ထံ ပါသွား ပါလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးဖိုးစိန်သည် ဂျူဗလီဟောတွင် ပွဲကလျက်ရှိလေသည်။ ဂျူဗလီ ဟောအပေါက်ဝတွင် ဦးဖိုးစိန်၏ဇနီးသည် ငွေဖလားကြီးကိုင်လျက် ရုံဝင် လက်မှတ်များကို သိမ်းလျက်ရှိ၏။ သခင်နုသည် ၎င်းအားသွားပြောပြီး ကျွန်တော်တို့သည် ဇာတ်စင်ပေါ်သို့ တက်သွားကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပထမဆုံးအနီးကပ်၍ မြင်ရသောဦးဖိုးစိန်ကို ယနေ့တိုင် ကျွန်တော် မှတ်မိသေး၏။ ကားလိပ်များနောက်ကွယ်မှာ သခင်နုက ကျွန်တော့်အား ဦးဖိုးစိန်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးပါသည်။ ထိုစဉ်က ဦးဖိုးစိန်မှာ အသက် ၅၅ နှစ် ကျော်လေပြီ။ ပင်စင်ယူသောအသက်ဖြစ်သဖြင့် ဦးဖိုးစိန် သည် အတော်ပင်နဲ့နေပေလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော်ထင်ခဲ့၏။ ကျွန်တော့် ရှေ့ရှိ ဦးဖိုးစိန်ကား ဇာတ်မင်းသားအဝတ်အစား ဆင်ပြီးသားဖြစ်ရုံမက တစ်ချီကပြီး ဝင်လာခါစဖြစ်လေသည်။ နဖူးပြင်တွင် မျက်နှာချေမှ စိမ့်ယို ထွက်နေသော ချွေးသီးချွေးပေါက်များကိုပင် မြင်နေရ၏။ တွန့်သော အရေများကိုလည်း ရေးရေးမြင်နိုင်သည်။ သို့ရာတွင် ဦးဖိုးစိန်တွင်နဲ့သော အမူအရာကား လုံးဝမရှိ။ လူငယ်ကလေးလိုပင် ဖျတ်ဖျတ်လတ်လတ်နိုင်လှသဖြင့် ကျွန်တော့မှာ အံ့သြ၍မဆုံး ဖြစ်နေလေသည်။ အခုအရွယ် ရောက်တောင် ကနိုင်တုန်းနော်ဟု ကျွန်တော်က တအံ့တဩပြောလေရာ ဦးဖိုးစိန်က ကနေရမှ လှုပ်ရှားနေရမှ ကျန်းမာတယ်ဟု ပြောလေသည်။ မှန်ပေသည်။ ကခြင်းသည် ကျန်းမာရေးလေ့ကျင့်ခန်း တစ်မျိုးပင်။ ၎င်း နောက် သူ့သားနှင့်တကွသော လူငယ်များ သူ့လိုဇွဲမရှိခြင်းကို ညည်းညူ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်သည် ဤတစ်ချက်ဖြင့်ပင် ဦးဖိုးစိန်အတွက် စိတ်အား ထက်သန်မှု သခင်နုနီးပါး ရှိလာလေတော့သည်။ အစီအစဉ်မှာ ဦးဖိုးစိန် ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိကိုမရေးမီ ဦးဖိုးစိန်အား အဘက်ဘက်မှလေ့လာရန် ဖြစ် ၏။ ဘယ်နေ့မွေး၊ ဘယ်မှာစာသင်ဆိုသည့် အချက်တွေထက် ဦးဖိုးစိန် ၏အနုပညာမှာ ဘယ်သို့၊ ဦးဖိုးစိန်ဇာတ်အုပ်စီးပုံ၊ ဦးဖိုးစိန်၏လူမှုဆက် ဆံရေး စသည်များကို အထူးထား၍ ဖော်ထုတ်ရန်ဖြစ်လေသည်။ ထို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောင့် ဦးဖိုးစိန်ဇာတ်နှင့် နယ်များသို့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် အတော်ကြာ လိုက်ပါသွားရန် ဆုံးဖြတ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်မကြာမီပင် ၁၃၀၀ပြည့် အရေးများ ပေါ်လာသည်။ ၎င်း နောက် ဒုတိယကမ္ဘာစစ် ဖြစ်လာလေသည်။ ဗမာပြည်သို့ပင်ဒုတိယကမ္ဘာ စစ်ကြီး ကူးစက်လာခဲ့၏။ ကျွန်တော်နှင့်သခင်နုတို့လည်း နိုင်ငံရေးလှိုင်း တံပိုး၏ ပုတ်ခတ်ချက်ကြောင့် ဦးဖိုးစိန်နှင့်ဝေးရာသို့သာ မျောပါသွားခဲ့ ကြလေကုန်သည်။ သို့ရာတွင် ဦးဖိုးစိန်အကြောင်း ရေးရန်ကိုကား မမေ့ခဲ့ ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့အပြင် နိုင်ငံရေးလုပ်လေလေ တိုင်းပြည်တွင် နိုင်ငံရေး စီးပွား ရေးတို့ အရေးကြီးသလို ယဉ်ကျေးမှုအရေးကြီးကြောင်း သိလေဖြစ်ပေရာ နိုင်ငံရေးတိုက်ပွဲများကြားမှာ လက်မလည်အောင် ဖြစ်နေသည့်အခါ ဖြစ် စေ၊ နိုင်ငံရေးတိုက်ပွဲ ခပ်အေးအေးဖြစ်နေ၍ လက်အားနေသည့်အခါမှာဖြစ်စေ ကျွန်တော်သည် ယဉ်ကျေးမှုခေါ်သံသို့ နားစွင့်မိပါသည်။ တရုတ် ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့ လာသောအခါ ဦးဖိုးစိန်ကြီးအား အဖိတ်သွားရင်း ဦးဖိုး စိန်အကြောင်းကိုရေးရန် အစီအစဉ်အဟောင်းသည် ကျွန်တော့် စိတ်ဝယ် အသစ်တစ်ဖန် ဖြစ်ခဲ့ပြန်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးဖိုးစိန်၏အသက် ၇၀-ပြည့်မြောက်မည့် အချိန်ကလည်း နီးလာ ပြီဖြစ်၍ စာတစ်အုပ်ဖြစ်အောင် မရေးအားသည့်တိုင် တတ်နိုင်သလောက် ရေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ဖြင့် မကြာမီက ဦးဖိုးစိန်ထံသို့ သွားခဲ့ပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45542191202453,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e733c698-c120-48e2-b323-4508f37f44ac.jpg?v=1730243144"},{"product_id":"သိန်းဖေမြင့်-သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်းဆရာလွန်းအထ္ထုပ္ပတ္တိ","title":"သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်းအမည်ခံဆရာလွန်း","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eနိဒါန်း\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eရှေးခေတ် စာရေးဆရာ သူပုန်များ\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            ဗမာစာပေ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိကိုကြည့်လျှင် ပင်ကိုဉာဏ်ကို အသုံးချ၍ ရေးသားထားခဲ့သော စာပေအပိုင်းအစ အလွန့်အလွန်ခေါင်းပါးသည်ကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ ဗမာစာပေကိုကြည့်၍ အကဲခတ်ရလျှင် ဗမာလူမျိုး သည် ပင်ကိုဉာဏ်အနည်းဆုံး (ဝါ) ပင်ကိုဉာဏ်ကို မသုံးဆုံးသော လူမျိုး တစ်မျိုးဖြစ်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်ရလေတော့မည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အကယ်၍ ဗုဒ္ဓဘာသာကြီးသည် ဗမာပြည်သို့ မနှံ့ပြား မထွန်းကား ပါလျှင် ဗမာစာပေဟု မယ်မယ်ရရ ခေါ်နိုင်အောင် အခြေအနေသို့ မရောက် ဘဲသော်လည်းရှိရမည်။ ဗေဒင် လက်ဖွဲ့ အင်းအိုင် မန္တရား ယုံတမ်းစကား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eများ မှိုပေါက်၍နေသော စာပေလျှင်လည်းဖြစ်ရမည်။ သို့မဟုတ် ပင်ကို ဉာဏ်ဖြင့် စိုက်ပျိုးအပ်သော စာပေဥယျာဉ်တစ်ခုသော်လည်း ပေါက်ပွား နေပေမည်။ ယခုမူ ဗုဒ္ဓဘာသာတရားကြီး ပျံ့နှံ့မှုကြောင့် ပင်ကိုဉာဏ် ခေါင်းပါးသော (ဝါ) ပင်ကိုဉာဏ်ကို သုံးခွင့်မရသော တစ်ဆင့်ကူးစာပေ ဖြစ်လျက် နေရချေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗုဒ္ဓဘာသာကြီးကို ဗမာပြည်သို့ ဆောင်ယူလာသော မဂဓဘာသာ (ဝါ) အများခေါ်အားဖြင့် ပါဠိဘာသာ (ဝါ) ဗုဒ္ဓဘာသာစာပေမှာလည်း ကျယ်ဝန်းပြည့်စုံလှ၍ ရှေးလူတို့အဖို့ ဖူလုံလှသည်ဖြစ်ရကား ဗမာစာရေး ဆရာတို့တွင် ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်ဖြင့်ထွင်၍ ရေးနေဖို့ မလိုခဲ့ချေ။ တောတောင် ချီးမွမ်းခန်းရေးလိုမူ ဝေဿန္တရာမှ ဟိမဝန္တာချီးမွမ်းခန်း၊ ကာဠုဒါယီ ကပ္ပိလဝတ်ပြည် အပြန်လမ်း ချီးမွမ်းခန်း စသည်တို့ ရှိပြီး အပျိုလှည့်ပုံ ရေးချင် မူ မဟော်သဓာ သူကိုယ်တိုင် လှည့်ပုံရှိပြီ။ ကျေးသားက သာလိကာမကို ပိုးပုံရှိပြီး ဇနကမင်းကြီး တည်တည်တံ့တံ့ ခန့်ခန့်ညားညား ယောက်ျား ပီပီ စွန့်စားသွားပုံရှိပြီ။ လမင်းကို ချီးကျူးပုံ ရေးချင်လျှင် သာမညဖလ သုတ်တွင် အဇာတသတ်မင်းကြီး ဥဒါန်းကြူးပုံရှိပြီး လမင်းကို ဇနီးမောင်နှံ ကြည့်ပြီး စကားပြောကြပုံရေးလိုလျှင် ကောသလသံယုတ်၌ ကောသလ မင်းကြီးနှင့် မလ္လိကာဒေဝီတို့ ပြောကြပုံရှိပြီး ဝတ္ထု ပြဇာတ်သာမက ရေးလိုလျှင် ဇာတ်တော်ကြီးဆယ်ဘွဲ့၊ ငါးရာ့ငါးဆယ်နိပါတ် စသည်တို့ ရှိပြီ။ ပညာဉာဏ်ချွန်သဖြင့် တံခွန်မြောက်သော ယောက်ျားတစ်ယောက် အကြောင်း ရေးလိုလျှင် မဟော်သဓာရှိပြီး သတ္တိရှိသော ဇာတ်လိုက် တစ်ယောက်အကြောင်း ရေးလိုလျှင် မဟာဇနကရှိပြီ။ ချစ်ဖွယ်ကောင်း လှသော မိန်းမအကြောင်း ရေးချင်လျှင် အမယာတို့ မင်္တို့ရှိပြီ။ နောက်ပိုး ခန်းကို ရေးလိုလျှင် ကုသဇာတ်ရှိပြီ။ သို့ကလို လိုရာကို ချိုသာစွာ ဆွတ်ခူး နိုင်သော ပဒေသာပင်ကြီးဖြစ်သော ဗုဒ္ဓဘာသာ စာကြီးပေကြီးတို့ အသီး သီးရှိနေပြီဖြစ်ရကား ဗမာတို့သည် ရောင့်ရဲနေခဲ့ကြ၏။ ပင်ကိုဉာဏ်ကို သိုဝှက်ထားကြသဖြင့် ပုပ်သိုးကုန်၏။ ပင်ကိုဉာဏ်ကို သုံးကာ အရဲစွန့်သူ ပေါ်ပေါက်လာပါက ကလေးကလားဟု ပြက်ရယ်ပြုခြင်းခံရ၏။ ရှုံ့ချခြင်း ခံရပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိန္ဒူ အငွေ့အသက်များကိုလည်း ရှေးဗမာတို့သည် နှစ်ခြိုက်စွာ ရှူရှိုက်လက်ခံကြ၏။ ဗေဒင်-အင်းအိုင် မန္တရား၊ ရသေ့များ၏ ယုံတမ်း စကားများကို ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့်အတူ ရောပြွမ်း၍ ရေးသားကြလေ၏ ။ ကာမသျှတ္တကျမ်းများကိုပင် ပြုခဲ့ကြ၏။ ရှေးဟိန္ဒူ များထံမှ အမွေဆက်ခံသော သီဟိုဠ်သားတို့၏ “ဆန်း” ကျမ်းများကိုပင် ဘုရားစကားကဲ့သို့ သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ရှေးအခါက စာပုံနှိပ်စက်မရှိခြင်း၊ ပေတွင်ကူးရေးရသည်မှာ မလွယ် ကူခြင်း၊ ပေရွက်နှင့်ပျဉ်ပြား၊ မီးသွေးနှင့် အမဲဆိုးထားသော သင်ပုန်းမှ တစ်ပါး ရေးစရာမရှိခြင်း၊ ရွှေမြို့တော်သို့ မသွားနိုင်လျှင် ဗမာပညာရှိမှာ ငတ်သေရတော့မည့် အကြောင်းများသာရှိခြင်း၊ ဘုရင်မသုံးလျှင် အညွှန့်တုံးသွားရခြင်းတို့ကြောင့် ရှေးအခါ ဗမာပညာရှိတို့သည် ရွှေမြို့တော် နန်းတော်ကြီးသို့သာလျှင် ရှေးရှုတိုးလျှိုးကြရလေသည်။ ဘုရင့် စိတ်နှလုံး ကို ဖရဏာ ပီတိ ဂွမ်းဆီထိအောင် ဘုရင်က ချီးကျူးအောင် “ဗောင်းတော် ငြိတ်-စိတ်တော်သိ” ဟူသဖြင့် ဘုရင့်အကြိုက်ကိုသာ အများအားဖြင့် စာ ရေးဆရာတို့သည် ရေးကြရလေတော့သည်။ ဘုရင်ကို ရိုသေနည်း၊ ဘုရင် စက်တော်ခေါ်က ကြမ်းကို မြည်မြည်မနင်းရနည်း၊ (စိန္တကျော်သူ၏ သြဝါဒ အထူးပျို့ကြည့်) ဘုရင့်သားတော်၊ သမီးတော်တို့ကို မြှောက်နည်း (ရွှေ နားတော်သွင်း ဧချင်းများကြည့်)။ ဘုရင်လုပ်သမျှကို မတော်လှန်ဘဲ ခံရ မည့်နည်း စသည်များကို အဖွဲ့အနွဲ့ အမျိုးမျိုးဖြင့် ရေးကြလေသည်။ ဗမာ ရာဇဝင်ရှိ ဗမာဘုရင်များလည်း သူတို့အား အကောင်းဆုံး မြှောက်ပင့်ရေး ထားသော စာရေးဆရာ၊ တိုင်းသူပြည်သား လူအများအား ကျွန်စိတ်သွင်း အပေးဆုံးသော စာရေးဆရာ၊ (ရာဇဝင်ဆရာများ အကြုံးဝင်သည်) သူတို့ မိန်းမပိုးပန်းရာ၌ ကူညီအားပေးသော စာရေးဆရာ (ဇေယျရန္တမိတ်-ရှင် သံခို၊ မြဝတီမင်းကြီးဦးစ စသည်တို့ကိုကြည့်) အတိုချုပ်အားဖြင့် သာရာ ညာစား စာရေးဆရာများကိုသာ ချီးမြှောက်ခဲ့ကြသောကြောင့်၊ မင်းအလိုတော်ရိ စာရေးဆရာများသာ ထွန်းကားခဲ့လေသည်။ ဗမာစာပေသည်၊ မင်း မှူးမတ်၊ သူဌေးတို့၏စာပေသာဖြစ်ခဲ့၍ ဆင်းရဲသား ဗမာအများ၏ စာပေ မဟုတ်ခဲ့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ရေးပုံ ရေးနည်းများမှာ ပြောင်းလဲတိုးတက်ခဲ့သော်လည်း၊ ဝါလင်္ကာမှစကားပြေ၊ သီချင်း ဘွဲ့ ခံမှ ပတ်ပျိုး၊ ဘောလယ်၊ ရတုရကန်၊ ဒွေးချိုးမှလေးချိုး၊ တေးထပ်မှပြဇာတ်၊ ဝတ္ထုစသည်ဖြင့် ရေးနည်းများ ပြောင်းလဲတိုးတက်ခဲ့သော်လည်း ရေးသောအကြောင်းများမှာ မပြောင်းလဲခဲ့ ချေ။ ရှင်မဟာရဋ္ဌသာရက ပျို့ဖြင့် ချီးကျူးခဲ့သော မိန်းမတို့၏ ကောင်း ခြင်း ငါးဖြာကို ရှင်သံခို နတ်ရှင်နောင်တို့က ရတုဖြင့်ရေး၊ မြဝတီဝန်ကြီးက ပတ်ပျိုးဖြင့်သီ၊ ဦးပုညက တေးထပ်ဖြင့် ချီးကျူးခဲ့လေသည်။ အင်းဝခေတ် က ရှင်မဟာရဌသာရ၊ ရှင်သီလဝံသတို့ တရားတော် နိပါတ်များမှ ထုတ် နုတ်၍ ပျို့ရေးကြသည်။ နောက်ဆုံးပေါ် မုံရွေးမာန်လည်ဆရာတော်တို့ လည်း ဘုရားဟော ဇာတ်တော်များမှ ပျို့ရေးကြသည်။ ဦးတိုးက ဟိန္ဒူဘာသာမှရသော ရာမဇာတ်ကို ရကန်ရေး၍ နားခံတော်ကြီးဦးရွှေနီက ဇာတ်တော်များမှယူလျက် ပဉ္စပါပီ ရကန်ရေးသည်။ တွင်းသင်းတိုက်ဝန် မဟာစည်သူနှင့် တောင်ဖီလာဆရာတော်တို့က ဝေဿန္တရာကို ပျံ့ရေး၍ အခြား ဦးကြင်ဥနှင့် ဦးပုညတို့က ပြဇာတ်ရေးသည်။ ဦးဖျော်က ပုလိပ် စား ဧချင်းဖြင့် ဘုရင်ကိုမြှောက်သည်။ ဦးပုညက မော်ကွန်းဖြင့် ဘုရင်ကို မြှောက်သည်။ ထူးခြား တိုးတက်သည်ကား မရှိလှ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဗမာပြည်၌ ထိုသို့စာပေကို ပုန်ကန်ခဲ့သော စာရေးဆရာ သူပုန်တို့ ရှားခဲ့လေသည်။ ပုဂံပြည်၌ ဗုဒ္ဓဘာသာကြီး ထွန်းကားလာသောအခါ၊လောကုတ္တရာစာပေ ပရိယတ္တိခေတ်ကောင်းနေခိုက်၊ လောကီရေးလည်း အရေးကြီးကြောင်းကို သူတို့အား သိစေလိုသဖြင့်၊ ပင်းယခေတ် ပညာရှိ တစ်ဦးဖြစ်သော စတုရင်္ဂဗလအမတ်ကြီးသည် လောကကြီး ကောင်းဖို့ရန်လောကနီတိနှင့် ဟိတောပဒေသဝတ္ထုတို့ကို ရေးသား၍ ပုန်စားပုန်ကန် ပြုခဲ့လေသည်။ (ပါဠိဘာသာဖြင့် ဖြစ်သောကြောင့် ဗမာစာနယ်တွင် ထည့် နိုင်သလားမဆိုနိုင်။ သို့သော် စာရေးဆရာကား ဗမာဖြစ်၏။) ပါဠိဘာသာ ကြီးပွားနေခိုက် အနန္တသူရိယက ဗမာစာဖြင့် လင်္ကာရေး၍ ပုန်ကန်ခဲ့သည်။ ရှင်မဟာရဌသာရ၊ ရှင်သီလဝံသတို့သည် ဇာတ်တော်များကို လောကီ အညွှန်းများ သင်ခန်းစာများထည့်၍ ပျို့များရေးကာ ပုန်ကန်ပြန်သည်။ ရှင်မဟာသီလဝံသကို ဘုန်းကြီးတို့က ရဟန်းတန်မဲ့ ကလေးကလား လင်္ကာတွေပျို့တွေရေးသည်ဟုဆိုကာ သပိတ်ပင်မှောက်ကြသေးသည်။) ရှင်ဥတ္တမကျော်ကား ရှင်ဘုရင်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ တောထဲမှာနေ၍ တော အကြောင်းကို ကာဠုဒါရီ ချီးမွမ်းခန်းကို အမှီပြုကာ ရတုရေး၍ ထုံးစံကို ပုန်ကန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အင်းဝ မင်းဆက်ပြုတ်၍ တလိုင်းလက်သို့ ဗမာပြည်ရောက်သော အခါလည်း တော်လှန်စာရေးသော စာရေးဆရာ မပေါ်သည်မှာ ထူးဆန်း ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက် ယောအတွင်းဝန်ဦး လှိုင်သည် မင်းလိုလိုက် မင်းကြိုက် မလုပ်ဘဲ သူမှန်သည်ထင်လျှင် ထင်ရာကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ရေးသားကာ ပုန်ကန် ပြန်သည်။ ဦးလှိုင်အား မာနကြီးသည်ဟု အများကခေါ်ကြ၏။ ဆရာဖေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလည်း သတ္တိရှိသူ ပုန်ကန်ရဲသူပင်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မင်းတုန်းမင်းလက်ထက် သီပေါမင်းလက်ထက်များတွင် ယပ်လှဲ တရားပေါ်လာ၏။ ကျပင်းတရားစာ၊ ဦးပုည တရားစာများကို အသံနေ အသံထားဖြင့် သီချင်းဆိုဘိသကဲ့သို့ တရားဟောဓမ္မကထိကများပေါ်လာ ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့နောက် ဗမာပြည်မှာ ထီးကျိုး စည်ပေါက် ကမောက်ကမဖြစ်ခဲ့ ရာ ရတနာပုံ မည်သော မန္တလေးခေတ်ထဲတွင် ယပ်လှဲဆရာတော် စိန်ဇနီ ဦးသီလာစာရဟူသော ဒွေးချိုးတို့က တေးဆိုသလို ဟောပြောကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗမာပြည်အလုံးကို အင်္ဂလိပ်တို့ သိမ်းယူသွားသောအခါလည်း ဗမာ ပညာရှိတို့သည် ငြိမ်သက်စွာ ငုံ့နေခဲ့ကြ၏။ အချုပ်တန်း ဆရာဖေသည်တော်လှန်ပုန်ကန်သောစာများ ရေး၏။ (သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း၏ ခွေးဂဏ္ဍိ တွင် ကြည့်) ဆီးဘန်နီဆရာတော်က ရတုများရေး၍ ကြေကွဲခြင်းကို ဖော် ပြခဲ့၏။ သို့သော် ဆရာတော်ကြီး၏စာမှာ အစ၌မျိုးချစ်စိတ်ကို လှုံ့ဆော် သလောက်အပြီး၌ ရှေးကံကြောင့် သည်လိုကျွန်ဖြစ်ရပြီ၊ ဝမ်းမနည်းကြနှင့် ဟု ရေးလိုက်သဖြင့် ကြွလာသောစိတ်ကလေးမှာ ဦးခေါင်းကို တင်းပုတ် ကြီးဖြင့်စီး၍ ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ဂျွမ်းပြန်လျက် ကျသွားတော့၏။ မောင်းထောင်ဦးကျော်လှလည်း ငြိမ်ငြိမ်မနေ အလျော့မပေးဘဲ ပုန်ကန်သောစာ များကို သံချိုဖြင့် စီကုံးခဲ့၏။ သို့သော် သိုက် တဘောင် ဗေဒင်စကား များဖြင့်သာ ပြွတ်သိပ်နေ၍ ကြွလာသော မျိုးချစ်စိတ်များသည် မောင်သန့် မင်းလောင်းဖြစ်မှု သာယာဝတီသူပုန်မှုမျိုး၌ လွင့်ပျောက်လေကုန်တော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်္ဂလိပ်ခေတ် စာရေးဆရာသူပုန်များ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဗမာပြည် ပျက်သည်မှာ ကျောင်းသားများ ၁၉၂ဝ ပြည့်နှစ် သပိတ် မှောက်သည်အထိအချိန်တွင်ကား ဦးကျော်လှမှတပါး စာရေးဆရာသူပုန် များ ပေါ်ပေါက်သည်ဟု မကြားရချေ။ ကျောင်းသားငယ်များ သီဆိုရသော “အောင်ဆုသြဘာ မင်္ဂလာဖြင့် ဆယ်ဖြာ လက်မြှောက်သော ရတုများကို ရေးသည့်ဆရာမျိုး၊ ဝေလမင်းသား ရွှေနားတော်သွင်း ဧချင်းကိုရေးသည့် ဆရာမျိုး၊ မရဏာနုဿတိမော်ကွန်းကို ရေးသားသောဆရာမျိုး၊ ကြာသမား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46923429838997,"sku":null,"price":7600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d9e381d2-88ee-4af4-97ab-b5ddbf8a064c.jpg?v=1730243252"},{"product_id":"သိမ်းတင်သား-ထူးအိမ်သင်၀ေးသွားတဲ့အခါ","title":"ထူးအိမ်သင်၀ေးသွားတဲ့အခါ","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42159566487701,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c2414dfb-6033-4529-babe-068f270ac7f2.jpg?v=1730243654"},{"product_id":"မြတ်သက်-မာရှယ်တီးတိုး","title":"မာရှယ်တီးတိုး","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျိုးဇက်ဘရော့ရဲ့ မိဘများဟာ သားသမီး ၁၇ ယောက်ရှိတာ ကြောင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးစွာနဲ့ပဲ နေ့စဉ်ဘဝကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကလေးတွေကို ဝဝလင်လင် ကျွေးမွေးနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ အစား အသောက်ထည့်တဲ့ ကြောင်အိမ်ကိုပင် သော့ခတ်ထားရတဲ့အထိ ဂျိုးဇက် တို့ရဲ့ ငယ်ဘဝဟာ ဆိုးရွားလှပါတယ်။ ဆောင်းရာသီလို အစာရေစာ ရှားပါးတဲ့ကာလများမှာ ဂျုံအစား ပြောင်းဆန်ကိုပဲ သူတို့မိသားစု စား သုံးကြရတာပါ။ ပြောစမှတ်ပြုကြတာကတော့ သူတို့မောင်နှမတစ်တွေ ဟာ ဧည့်သည်စောင်သည်လာမှပဲ အစာရေစာ ဝဝလင်လင် စားကြရတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဧည့်သည်ရှိနေတော့ မိခင်ဖြစ်သူက တစ်စုံတစ်ရာ ဆူပူ ခြင်းမပြုဘဲ သားသမီးတွေ စိတ်ကြိုက် စားသောက်ခွင့် ပြုပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲ... ဧည့်သည်တွေ ပြန်သွားမှသာ မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ ဆော်ပလော် တီးခြင်းကို မောင်နှမတစ်တွေ ကျောကော့အောင် ခံရပါတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တီးတိုးလေးရဲ့ ငယ်ဘဝမှာ အပျော်ရွှင်ဆုံးလို့ ဆိုရမယ့် အချိန် ကတော့ ဘိုးအေကြီးဖြစ်သူထံ သွားရောက်နေထိုင်ရတဲ့ အခါများမှာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့အဘိုးက ဆလိုဗေးနီးယားမှာနေတာဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါပေမဲ့ ဂျိုးဇက်ဟာ “ပျော်ရာမှာမနေရ တော်ရာမှာသာနေရ” ဆိုတဲ့ စကားအတိုင်း သူ ပျော်ပိုက်တဲ့ ဘိုးအေကြီးရဲ့ ရွာမှာ ကာလကြာရှည် နေထိုင်ရခြင်းမရှိဘဲ မိဘထံ ပြန်လာခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက တီးတိုးလေးဟာ အသက်ငါးနှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးပြီး အဘိုးဖြစ်သူနဲ့ အတူ အိမ်မှုကိစ္စများ ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးရတဲ့အပြင် တောရွာဘာဝ မွေး မြူထားတဲ့ ကြက်၊ ဘဲ၊ နွား၊ မြင်းများကို ထိန်းကျောင်းပေးရတာမျိုး လည်း လုပ်ရပါတယ်။ ဘိုးအေကြီးနဲ့ အတူ နေထိုင်စဉ် တီးတိုးလေး အတွက် အပျော်ဆုံးကတော့ မြင်းများနဲ့အတူ နေရတာပဲဖြစ်ပါတယ်။ တီးတိုးလေးဟာ အဲဒီအရွယ်ကတည်းက မြင်းကို ကုန်းနှီးမပါဘဲ ကျကျနန စီးနင်းနိုင်ခဲ့တာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘိုးအေကြီး ရွာကနေ မိသားစုနေထိုင်တဲ့ရွာဆီ ပြန်ရောက်တော့ လည်း သူ့ခမျာ အေးအေးနေရတာမဟုတ်ပါဘူး။ တောသူတောင်သား မိသားစုဖြစ်တဲ့အားလျော်စွာ ဆန်ဖွပ်မောင်းထောင်း၊ မုန့်ကြိတ်တာမျိုးတွေလည်း လုပ်ရပါတယ်။ ထိုနည်းတူ မြက်ရိတ်၊ နွားကျောင်း စတာ မျိုးတွေလည်း လုပ်ရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ထိုစဉ်က ခရိုအေးရှားပြည်နယ်ရှိ လူဦးရေ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်ဟာ စာမတတ်ကြပါ။ တကယ့်ကို ဖိုးသုညများသာ ဖြစ်ကြပါတယ်။ မိဘများ ကလည်း သားသမီးတွေကို လယ်ထဲ၊ ချောင်းထဲမှာ ခိုင်းနေရတာဖြစ်တဲ့ အတွက် ကျောင်းကို မလွှတ်လိုကြပါဘူး။ ဒါ့ကြောင့် စာတတ်မြောက် သူ နည်းပါးနေခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တီးတိုးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြော ရမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီကလေးဟာ ပညာရေးကံကောင်းတယ်လို့ပဲ ဆိုရပါ မယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မိဘများက မရှိမဲ့ ရှိမဲ့ အနေအထားမှာကို တီးတိုးကို ပညာသင်ကြားပေးခဲ့လို့ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ ခုနစ်နှစ်သားအရွယ်ကတည်းက မိဘက သူ့ကို ကျောင်းပို့ခဲ့ပါတယ်။ ကျောင်းနေစမှာ သူ့အနေနဲ့ အိမ်အလုပ်၊ ယာအလုပ်တွေ ကတစ်ဖက်၊ စာသင်ရတာက တစ်ဖက်နဲ့ အနည်းငယ် အခက်အခဲ တွေ့ ခဲ့ပေမဲ့ နောင် တစ်စတစ်စနဲ့ သူ စာလိုက်နိုင်လာခဲ့ပြီး စာတော်တဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောင်မှာ ကွန်မြူနစ်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့ပေမဲ့ ငယ်စဉ်ဘဝမှာတော့ တီးတိုးဟာ ဘာသာရေးကိုင်းရှိုင်းတဲ့ လူငယ်လေး ဖြစ်ပါတယ်။ တနင်္ဂနွေ နေ့တိုင်း လူကြီးများနဲ့ အတူ ဘုရားကျောင်းကို လိုက်သွားကာ ဝတ်ပြု ခဲ့တာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျောင်းနေပျော်ပြီး စာတော်နေစဉ်မှာပဲ သူ ကျောင်းထွက်ခဲ့ရပါ တယ်။ အသက် ၁၂ နှစ်သားအရွယ်မှာ ကျောင်းထွက်ခဲ့ရတာဖြစ်ပြီးတောရွာဓလေ့အတိုင်း တစ်ဝမ်းတစ်ခါးအတွက် သင့်ရာအလုပ်တစ်ခုခု ကို ဝင်လုပ်ခဲ့ရပါတယ်။ အစောပိုင်းမှာ ဦးလေးတစ်ယောက်ရဲ့ နွားတွေ ကို ထိန်းကျောင်းပေးခဲ့ရပြီး နောက်ပိုင်းမှာ စားပွဲထိုးအဖြစ် ကူးပြောင်းလုပ်ခဲ့တာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်မှာ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ တပ်ကြပ်ကြီး တစ်ဦးနဲ့အတူ ဇာတိက မိုင် ၆၀ ဝေးတဲ့ ဆီဆက်မြို့ထံ လိုက်သွားခဲ့ပြီး စစ်တပ်အရာရှိများရိပ်သာမှာ စားပွဲထိုးလုပ်ခဲ့တာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွာငယ်ဇနပုဒ်က လာတဲ့ လူငယ်လေးဟာ ဆီဆက်မြို့ကြီးရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှတဲ့ အဆောက်အအုံတွေ၊ မီးရထားကြီးတွေ.. စတဲ့ စတဲ့ မြို့ပြရဲ့ အဆောင် အယောင်တွေကို မြင်စ တစ်ခဏမှာ တအံ့တသြနဲ့ နှစ်ခြိုက်ခဲ့ရပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ငြီးငွေ့လာခဲ့ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငြီးငွေ့လာတာမှ နိစ္စဓူဝ လုပ်ကိုင်နေရတဲ့ ပန်းကန်ဆေး၊ စားပွဲ ထိုးအလုပ်တွေအပြင် မြို့ပြရဲ့ အဆောင်အယောင်တွေကိုပါ ငြီးငွေ့ လာ ခဲ့တာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တောကိုတော့ ပြန်မသွားတော့ဘဲ စားပွဲထိုးအလုပ်မှထွက်ကာ အလုပ်ရုံတစ်ခုမှာ ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ခဲ့ပါ တယ်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45547200413845,"sku":"","price":1080.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_6da382c7-a1eb-4401-a23f-0518c34f9d91.jpg?v=1730246923"},{"product_id":"မြတ်သက်-အမေရိကန်သမ္မတ၄၆ဦး","title":"အမေရိကန်သမ္မတ၄၆ဦး","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁။ ဂျော့ဝါရှင်တန် (၁၇၈၉ - ၁၇၉၇) \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ ပထမဆုံးသမ္မတကြီး ဖြစ်သော ဂျော့ဝါရှင်တန်ကို ၁၇၃၂ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလ ၂၂ ရက်တွင် ဝိတ်ဖီးနေအိမ် ပုပ်ခရိအရပ်ဒေသ ဝက်စ်မိုး လင်းကောင်တီ ဗာဂျီးနီးယားပြည်နယ်တွင် ဖွားမြင်ခဲ့ သည်။ ဖခင်မှာ သြဂတ်စတင်းဝါရှင်တန်ဖြစ်ပြီး မိခင်မှာ မေရီဘောဝါရှင်တန်ဖြစ်သည်။ ဖရက်ဒရစ်ဘတ်အနီးရှိ ယာခင်းတစ်ခု၌ ကြီးပြင်းခဲ့ရပြီး ဝါရှင်တန် အသက် ၁၁ နှစ်သားအရွယ်တွင် ဖခင်ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ သင်္ချာနှင့် မြေတိုင်းပညာကို သင်ယူခဲ့ပြီး အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ်တွင်အဖေတူ အမေကွဲ အစ်ကိုဖြစ်သူ လောရင့်နှင့်အတူ သွား ရောက်နေထိုင်ခဲ့သည်။ လောရင့်မှာ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ် ငန်းရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ၎င်းတာဝန်ယူဆောက်လုပ်ခဲ့သည့် ထင်ရှားသော အဆောက်အအုံမှာ မောင့်ဗာနွန် (Mount Vernon) ဖြစ်သည်။ မောင့်ဗာနွန်မှာ နောက်ပိုင်းတွင် ဝါရှင် တန်တောက်လျှောက်နေထိုင်ခဲ့သည့် စံအိမ်ကြီးဖြစ်သည်။ အစ်ကိုနှင့်အတူနေထိုင်ရင်း ရှီနန်ဒိုတောင်ကြားဒေသရှိလော့ဒ်ဖဲယားဖက်စ်ပိုင် မြေယာများကို စနစ်တကျတိုင်းထွာ မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူ လောရင့်နှင့်အတူပင် ဘာဘေဒိုးကျွန်းစု၊ အနောက်အင်ဒီးစ်ကျွန်းစုများသို့ သွား ရောက်ခဲ့ပြီး အဆိုပါဒေသများ၌နေထိုင်စဉ် ကျောက်ရောဂါ ကူးစက်ခံခဲ့ရသည်။ ၁၇၅၂ ခုနှစ်တွင် လောရင့် အဆုတ် ရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန်သောအခါ အစ်ကိုဖြစ်သူကျန်ရစ်ခဲ့ သည့်အမွေကို ဝါရှင်တန် ဆက်ခံရရှိခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၇၅၃ ခုနှစ်တွင် ဝါရှင်တန်၏စစ်မှုထမ်းဘဝ စတင်ခဲ့ သည်။ ထိုစဉ်က ဗာဂျီးနီးယားပြည်နယ် ဒုတိယအုပ်ချုပ် ရေးမှူးဖြစ်သူ ရောဘတ်ဒင်းဝစ်ဒိုင်းက စစ်ရေးတာဝန်ပေး အပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အဆိုပါအချိန်တွင် ပြင်သစ်နှင့် အင်္ဂလိပ်တို့ ဗာဂျီးနီးယားနယ်အနောက်ပိုင်း၌ နယ်မြေလုနေ ကြချိန်ဖြစ်သည်။ ဝါရှင်တန်ဦးဆောင်သည့်တပ်များနှင့် ပြင်သစ်တပ်များ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့ပြီးနောက် ၁၇၅၄ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၃ ရက်တွင် ဝါရှင်တန်၏တပ်ဖွဲ့ဝင်များ သည့် နက်ဆက်စီတီခံတပ် (Fort Necessity) ရန်သူ့ လက်သို့ ကျရောက်ခဲ့သည်။ သို့အတွက် ဗြိတိသျှဗိုလ်ချုပ် ကြီး အက်ဒွပ်ဘရက်ဒေါ့ စစ်ကူအဖြစ် ရောက်ရှိလာကာ ဝါရှင်တန်က ၎င်း၏လက်ထောက်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပြီး ပြင်သစ်တို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း ဘရက်ဒေါ့ ကိုယ်တိုင် ကျဆုံးကာ ထပ်မံအရေးနိမ့်ခဲ့ရပြန်သည်။ ၁၇၅၈ ခုနှစ်တွင် ပြင်သစ်ခံတပ် ဒူးကွေးကို ဝါရှင်တန် ခေါင်းဆောင် ၍ ပြန်လည်တိုက်ခိုက် သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မုဆိုးမတစ်ဦးဖြစ်သော မာသာဒန်းဒရစ်ကပ်စ်တစ်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့ပြီးနောက် ဂျော့ဝါရှင်တန်သည် ၁၇၅၉ ခုနှစ် တွင် မောင့်ဗာနွန်စံအိမ်၌နေထိုင်ကာ လုပ်ငန်းကိစ္စရပ်များ ကို ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲခဲ့သည်။ မူလက ဝါရှင်တန်သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လွတ်လပ်ရေးလိုလားသူတစ်ဦးမဟုတ်သော်လည်း နောက် ပိုင်းတွင် ဗြိတိသျှကိုလိုနီအုပ်စိုးသူများ၏ ဖိနှိပ်အုပ်ချုပ် မှုများကို မနှစ်မြို့ဖြစ်လာကာ လွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲမတိုင်မီ ဗာဂျီးနီးယားတပ်ဖွဲ့ ကို ဦးစီးကွပ်ကဲခဲ့သည်။ လွတ်လပ်ရေး တိုက်ပွဲကာလ ၁၇၇၅ ခုနှစ် ဇွန်လ ၁၅ ရက်တွင် ကွန်တီ နင်တယ်တပ်မတော်၏ဦးစီးချုပ်အဖြစ် ကွန်တီနင်တယ်ကွန် ဂရက်၏ တာဝန်ပေးအပ်ခြင်းကို ခံယူခဲ့ရသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲတွင် ဗြိတိသျှတို့အပေါ် အမေရိ ကန် အနိုင်ရခဲ့ခြင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် ဂျော့ဝါရှင်တန်၏ ဦးစီးခေါင်းဆောင်မှုကြောင့်ဖြစ်သည်။ အတွေ့အကြုံကြွယ်ဝ ခြင်း၊ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းမှုကောင်းမွန်ခြင်းနှင့် ကိုယ်စိတ် နှစ်ပါးကြံ့ခိုင်ခြင်းများတို့က အကွဲကွဲအပြားပြားဖြစ်နေသော လွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲဝင်တပ်ဖွဲ့ များကို စုစည်းညီညွတ်မှုရရှိ စေခဲ့သည်။ ဗြိတိသျှတို့ကို အနိုင်ရရှိခဲ့ပြီးနောက် ဂျော့ဝါ ရှင်တန်သည် ပြည်နယ်များအကြား တန်းတူညီမျှသော အာဏာခွဲဝေမှုရရှိစေသည့် ဖက်ဒရယ်အစိုးရ (Federal Government) တည်ထောင်ရေးကို လိုလားခဲ့သည်။ ၁၇၈၇ ခုနှစ်တွင် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ ဖွဲ့စည်းအုပ် ချုပ်ပုံအခြေခံဥပဒေရေးဆွဲရေးညီလာခံကျင်းပခဲ့ရာ ဥက္ကဋ္ဌ အဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့ပြီး ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေအတည်ပြုနိုင် ရေးအတွက် အဓိကနေရာမှ စွမ်းဆောင်ပေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျော့ဝါရှင်တန်၏အရည်အချင်း၊ ဇွဲသတ္တိနှင့် မဆုတ်မနစ် ကြံ့ကြံ့ခိုင်ခိုင်ဆောင်ရွက်နိုင်မှုများကြောင့် ၎င်းအား အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ ပထမဆုံးသောသမ္မတကြီး အဖြစ် တညီတညွတ်တည်း ရွေးကောက်တင်မြှောက်ခဲ့ကာ ၁၇၈၉ ခုနှစ် ဧပြီလ ၃၀ ရက်တွင် ကျမ်းသစ္စာကျိန်ဆိုခဲ့ သည်။ သမ္မတသက်တမ်းနှစ်ကြိမ်ဆက် (၁၇၈၉ မှ ၁၇၉၇ အထိ) တာဝန်ယူဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး သုံးကြိမ်သက်တမ်း အတွက်လည်း တာဝန်ယူဆောင်ရွက်ပါရန် အားလုံးက ဝိုင်းဝန်းပန်ကြားခဲ့သည်ကို ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ သမ္မတတာဝန်မှ အနားယူခဲ့ပြီးနောက် ယခင်ကအတိုင်း မြင်းတစ်စီးဖြင့် ၎င်းပိုင် ဥယျာဉ်ခြံမြေများအတွင်း လှည့်လည်ကြည့်ရှုသွား လာရင်း နှင်းဒဏ် မိုးဒဏ်များကြောင့် အအေးမိဖျားနာပြီး လည်ချောင်းနာရောဂါစွဲကပ်ကာ ၁၇၉၉ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလ ၁၄ ရက်တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ ဂျော့ဝါရှင်တန်မှာ မြေယာ ကို တန်ဖိုးထားချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်ရာ ၎င်းကွယ်လွန်ချိန်တွင် ဗာဂျီးနီးယား၌ မြေဧက ၇ဝ,\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝဝဝ နှင့် အနောက်ဗာဂျီးနီး ယားတွင် မြေဧက ၄ဝ\u003c\/span\u003e,\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝဝဝ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45547200217237,"sku":"","price":1800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_496ac033-1627-434f-80fc-818ac34b1c8b.jpg?v=1730246951"},{"product_id":"မိုးမြင့်လတ်-အမျိုးသားအထ္ထုပတ္တိအဘိဓာန်ပထမတွဲ၁","title":"အမျိုးသားအထ္ထုပတ္တိအဘိဓာန်ပထမတွဲ(၁)","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42279925940373,"sku":"","price":5850.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_15dd7713-b437-4706-ab07-f2ae4b3c1179.jpg?v=1730247217"},{"product_id":"မိုးမြင့်လတ်-အမျိုးသားအထ္ထုပတ္တိအဘိဓာန်ပထမတွဲ၂","title":"အမျိုးသားအထ္ထုပတ္တိအဘိဓာန်ပထမတွဲ(၂)","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးဗကလေး \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁၉၁၈ - ၂၀၀၉)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနာမည်ကျော် ကာတွန်းဆရာကြီး၊ ရွှင် ပြုံးစာစောင်ထုတ်ဝေသူ။ ။ အဖ ဦးစံလှ၊ အမိ ဒေါ်အေးပုံတို့က ၁၂ ဒီဇင်ဘာ၊ ၁၉၁၈ ၌ သံတွဲမြို့တွင် မွေးဖွားသည်။ ငယ်စဉ်ကပင် ပန်းချီ၊ ကာတွန်း ဝါသနာကြီးခဲ့သည်။ သံတွဲ ဟိုက်စကူးကျောင်းမှ ၁၀ တန်းအောင်ခဲ့ သည်။ ၁၉၃၆ တွင် မြန်မာပြည် ပန်းချီ အသင်းကြီး(ဘားမားအတ်ကလပ်)၏အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဦးငွေကိုင်၊ ဦးဘဂျမ်း၊ ဆရာဆောင်၊ ဦးဗကြည်၊ ဦးဟိန်စွန်း၊ ဦးအုန်းလွင်၊ ဦးစံ ဝင်း အစရှိသော ပန်းချီ၊ ကာတွန်းပညာ ရှင် များနှင့်ခေတ်ပြိုင်ဖြစ်သည်။ သူရိယ၊ ရန်ကုန်၊ တိုးတက်ရေးသတင်းစာများနှင့် ဒီးဒုတ်၊ ရယ်ရွှင်ဖွယ်ဂျာနယ်နှင့် မဂ္ဂဇင်းများ တွင် ကာတွန်းရုပ်ပြောင်များ ရေးဆွဲခဲ့သည်။ တို့ဗမာသတင်းစာ (၁၉၄၂) နှင့် ကလေး သတင်းစာ(၁၉၅၅) တို့ကိုလည်း ထုတ်ဝေခဲ့ သည်။ ထို့ပြင် အဝီစိ(ဗြိတိသျှဘားမားညွန့်မြန်မာကုမ္ပဏီ)၊ ဖိုးလနတ်သား(ဘုန်းဝင်း ရုပ်ရှင်ကုမ္ပဏီ)၊ သူဌေးမင်း(ဒိုင်းမွန်းကုမ္ပဏီ)၊ ကော်ဇောပျံ (ရွှေခြင်္သေ့ကုမ္ပဏီ)၊ အိမ်ရှင်မ (ဘီပီအိုင်ကုမ္ပဏီ)၊ ဒို့ရန်သူ စသော အသံထွက် ကာတွန်းဇာတ်ကားများကို ရိုက်ကူးခဲ့သည်။ လုံးချင်းဝတ္ထု၊ ဆောင်းပါး၊ ကာတွန်း၊ ပုံပြင် စုစုပေါင်း ၁၂၀ ခန့်ရေးသားခဲ့ပြီး ယင်းတို့အနက် ၁၉၅၂ တွင် မနီလာမြို့၌ ပုံနှိပ်သော ဝန်ကြီးချုပ်ဦးနု၏ ‘လူထုအောင်သံ” ဆေးရောင်စုံကာတွန်းစာအုပ်မှာ အကျော်ကြားဆုံးဖြစ် သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် ရွှင်ပြုံး” အပတ်စဉ်စာစောင်ကို ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ၂၉၊ ဒီဇင်ဘာ၊ ၂၀၀၉ တွင် ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီး၌ကွယ်လွန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗိုလ်ဗကို \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁၉၁၉ - ၁၉၈၅)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအငြိမ်းစားဗိုလ်မှူး၊ စာရေးဆရာ၊ ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်။ ။ အဖ ဦးသန်း၊ အမိ ဒေါ်ဝင့်တို့က ၁၀ ဒီဇင်ဘာ၊ ၁၉၁၉ တွင် မန္တလေးမြို့၌ မွေးဖွားသည်။ ရန်ကုန် တက္ကသိုလ်မှ ဝိဇ္ဇာ(ဂုဏ်ထူး)ဘွဲ့ကို ၁၉၄၁ ခုနှစ်တွင်ရရှိသည်။ ၁၉၅၇ ခုနှစ်တွင် ဥပဒေ ဘွဲ့ ကို ထပ်မံရရှိသည်။ ၁၉၅၅ တွင် အမေရိ ကန်ပြည်ထောင်စု ယေးလ်တက္ကသိုလ်မှ မဟာဝိဇ္ဇာဘွဲ့ ထပ်မံရရှိသည်။ ၁၉၄၁ တွင် ဗမာ့လွတ်လပ်ရေးတပ်မတော်ထဲ ဝင်ရောက် ခဲ့၍ ၁၉၅၃ တွင် ဗိုလ်မှူးရာထူးဖြင့် အငြိမ်း စားယူခဲ့သည်။ ၁၉၅ဝ တွင် ဇေယျကျော်ထင် ဘွဲ့ ရရှိသည်။ ၁၉၅၃-၅၉ တွင် စာပေဗိမာန် စာတည်းနှင့် သုတေသနမှူးအဖြစ် ထမ်း ဆောင်ခဲ့သည်။ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်၊ မန္တလေးတက္ကသိုလ်၊ ပုသိမ်ကောလိပ်၊ မော်လမြိုင် ကောလိပ်တို့တွင် ပြင်ပစာစစ်မှူး၊ ရန်ကုန် တက္ကသိုလ် မြန်မာစာဌာနတွင် ဘာသာဗေဒ ကို ပို့ချခဲ့သည်။ ၁၉၅၈ တွင် လွတ်လပ်ရေးမော်ကွန်းဝင်(ဒုတိယအဆင့်)ရရှိခဲ့သည်။ ၁၉၅၈ တွင် လူထုအော်သံ” ဇာတ်ကား၌ စတင် | \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eပါဝင်သရုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သီတာပြုံး (၁၉၇၀)၊ တစ်ကွေ့တစ်ကမ္ဘာ (၁၉၇၁) ဇာတ်ကားများဖြင့် အကယ်ဒမီဆုများရရှိခဲ့သည်။ ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်အဖြစ် သာမက၊ စာရေးဆရာ အဖြစ်လည်း “ယေးလ် တက္ကသိုလ်မှတ်တမ်း၊ မစ်ဆူရီခရီးသည်”၊ “တရုတ်ပြည်သို့ခရီး “ဟဲမင်းဝေးဝတ္ထုတိုများ” စသောစာအုပ်များကို ရေးသားထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ၂၂ ဇွန်၊ ၁၉၈၅ တွင် ရန်ကုန်၌ ကွယ်လွန်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးဗဆွေ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁၉၁၅ - ၁၉၈၇)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြေအောက်တော်လှန်ရေးခေါင်းဆောင်၊ ဆိုရှယ်လစ်ပါတီအထွေထွေအတွင်းရေး မှူး၊ နိုင်ငံတော်ဝန်ကြီးချုပ်ဟောင်း။ ။ အဖ ဦးထွန်းလှိုင်၊ အမိ ဒေါ်ပဲလေးတို့က ၁၉ ဧပြီ၊ ၁၉၁၅ တွင် ထားဝယ်ခရိုင်၊ အုန်းပင်ကွင်း ရွာ၌ မွေးဖွားသည်။ ငယ်စဉ်က ထားဝယ်မြို့ အမျိုးသားအလယ်တန်းကျောင်းနှင့် အစိုးရ အထက်တန်းကျောင်းတို့တွင် ပညာသင်ကြား ခဲ့သည်။ ၁၉၃၆ တွင် ၁၀ တန်းအောင်၍ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်သို့ ဆက်တက်သည်။ ၁၉၃၉ တွင် မြန်မာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ ကျောင်း သားများသမဂ္ဂ၏အထွေထွေအတွင်းရေးမှူး၊ ၁၉၄၀-၄၁ တွင် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ကျောင်း သားများသမဂ္ဂဥက္ကဋ္ဌတာဝန်များကို ထမ်းရွက်ခဲ့သည်။ ၁၉၃၈ ဒီဇင်ဘာတွင် မကွေးမြို့၌ ရေနံမြေအလုပ်သမားသပိတ်တပ်ကြီးနှင့် ဆုံ စဉ် အားပေးကူညီတရားဟောခဲ့သဖြင့် မကွေး ထောင်၌ အချုပ်ခံရသည်။ ပြစ်ဒဏ် ၆ လကျခံရသော်လည်း တစ်နိုင်ငံလုံးမှ ကျောင်းသားများ ဆန္ဒပြကြသဖြင့် ထောင်မှပြန်လွတ် ခဲ့သည်။ ၁၉၄၁ တွင် တက္ကသိုလ်မှထွက်၍ နိုင်ငံရေးလောကထဲသို့ ခြေစုံပစ်ဝင်ခဲ့သည်။ ပီ၊ အာရ်၊ ပီ ခေါ် ပြည်သူ့အရေးတော်ပုံပါတီ ၏ ဦးစီးခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရဲဘော်သုံးကျိပ်ဝင်များ ဂျပန်သို့ စေလွှတ်ခြင်းမှအစ ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးအထိ မြေအောက်တော်လှန်ရေးခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအဖြစ် လျှို့ဝှက်ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ၁၉၄၂၊ ဂျပန်ခေတ်တွင် ကေဘိုတိုင် ခေါ် မြို့ပြကာကွယ်ရေးတပ်၏ အကြီးအကဲတာဝန်ယူကာ နောက်ကွယ်မှနေ၍ တော်လှန်ရေးလုပ်ငန်းများ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ၁၉၄၅ တွင် ဆိုရှယ် လစ်ပါတီ၊ အထွေထွေအတွင်းရေးမှူး၊ ၁၉၄၅-၅၂ ထိ ဖဆပလအဖွဲ့ချုပ်၏ အထွေထွေ အတွင်းရေးမှူးတာဝန်များကိုလည်း ယူခဲ့သည်။ ၁၉၄၅၊ မတ်လ ၃၁ တွင် ဂျပန်တို့၏ ဖမ်းဆီးခြင်းခံခဲ့ရသည်။ ၁၉၅၂ တွင် ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးဌာနဝန်ကြီး၊ ၁၉၅၃ တွင် ကာကွယ်ရေးဌာနဝန်ကြီးအပြင်၊ သတ္တုတွင်းဝန်ကြီးဌာန ဝန်ကြီးအဖြစ်ပါ တွဲဖက်တာဝန် ယူခဲ့ရသည်။ ၁၉၅၆ တွင် ဝန်ကြီးချုပ်၊ ၁၉၄၅ တွင် ဆိုရှယ်လစ်ပါတီ၊ အထွေထွေအတွင်း ရေးမှူး၊ ၁၉၄၅-၅၂ ထိ ဖဆပလအဖွဲ့ချုပ်၏ အထွေထွေအတွင်းရေးမှူး တာဝန်များကို လည်း ယူခဲ့သည်။ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ၁၉၅၇ ဖေဖော်ဝါရီတွင် ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ်မှ နုတ်ထွက်ပြီး ဒုတိယဝန်ကြီးချုပ်တာဝန်အပြင် ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးဌာနကိုပါ ပူးတွဲတာဝန်ယူခဲ့ရသည်။ ဖဆပလနှစ်ခြမ်းကွဲချိန်တွင် ဦးကျော်ငြိမ်းနှင့်တွဲ၍ တည်မြဲဖဆပလကိုဖွဲ့စည်းကာ ဥက္ကဋ္ဌ တာဝန်ယူခဲ့သည်။ နိုင်ငံရေးလောကတွင် မူ “ကျားကြီးဗဆွေ”ဟုထင်ရှားသည်။ မာရှယ် တီတိုး၏ ဂုဏ်ထူးဆောင်ပထမဆင့်ဘွဲ့ တော်တံဆိပ်၊ ထိုင်းဘုရင်မင်းမြတ်၏ဆင်ဖြူ တံဆိပ်၊ လွတ်လပ်ရေးမော်ကွန်းဝင်(ပထမဆင့်)၊ နိုင်ငံ့ဂုဏ်ရည်ဘွဲ့(ပထမဆင့်)တို့ကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။ ၆ ဒီဇင်ဘာ၊ ၁၉၈၇ တွင် ရန်ကုန်မြို့၌ကွယ်လွန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗညားဒလ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(မ ၈၇၀ ခန့် - ၉၃၄)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘုရင့်နောင်ကျော်ထင်နော်ရထာမင်းလက် ထက် လက်ရုံးရည်၊ နှလုံးရည်နှင့် ပြည့်စုံသော အတိုင်ပင်ခံဗိုလ်မှူးဝန်ကြီး၊ ရာဇ ဓိရာဇ်အရေးတော်ပုံ ကျမ်းဖြင့် စာပေလောကတွင်ကျော်ကြားသူ။ ။ မွန်လူမျိုးဖြစ်ပြီး ဟံသာဝတီဆင်ဖြူများရှင်မင်းတရား ပုံဖြည့်စွက်ရန် ကျန်ကြီး၏ အတိုင်ပင်ခံဝန်ကြီးဖြစ်သလို၊ စစ်ရေး မက်ရေး၌လည်း ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။ ဘုရင့်နောင်မင်းတရားကြီးနှင့်တကွ မြန်မာ တစ်နိုင်ငံလုံး၏ ရိုသေလေးစားခြင်းကို ခံရ သည်။ ဟံသာဝတီထီးနန်းတွင် တော်နေရာ လက်ဝဲတော်ဦးကိုရသူလည်းဖြစ်၍ အဆောင် အယောင်နှင့်တကွ ရုံးတစ်ရုံးကိုလည်း ရ သည်။ စစ်ရေးတွင်မက စာပေအရေးအသား ၌လည်း စွမ်းဆောင်နိုင်သူဖြစ်သည်။ ရာဇ ဓိရာဇ်အမည်ရှိသော မွန်ဘာသာရာဇဝင်ကျမ်း ီကို “ရာဇဓိရာဇ်အရေးတော်ပုံကျမ်း” ဟု အမည်ပေးကာ မြန်မာဘာသာသို့ ပြန်ဆိုရေးသားခဲ့သည်။ ယင်းကျမ်းမှာ စကားပြေအရေးအသား ပြေပြစ်ကျစ်လျစ်မှု၌ ယနေ့တိုင် စံထားရဆဲဖြစ်သည်။ ဘုရင်ရာဇဓိရာဇ်နှင့် အင်းဝဘုရင်မင်းခေါင်တို့၏ စစ်မက်ရေးရာ များကို ရေးဖွဲ့ သောကျမ်းဖြစ်ရာ အရေးတော်ပုံငါးကျမ်းအနက် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ လောကသရုပ်၊ လူ့သရုပ်၊ ခေတ်သရုပ်၊ စစ်သရုပ်တို့ကို ပေါ်လွင်အောင်ရေးသားနိုင် သည်။ အရေးအသားမှာလည်း တိုတိုတုတ်တုတ်နှင့်လွန်စွာအဓိပ္ပာယ်ပါသော ဝါကျတို ကလေးများနှင့် ပြတ်သားရှင်းလင်းအောင် ရေးထားသည်။ နှောင်းခေတ်သမိုင်းဆရာတို့ မှီးရသောကျမ်းဖြစ်သည်။ ဘုရင့်နောင်မင်းတရားကြီးက ယုံကြည်တော်မူသော်လည်း သုံးကြိမ်တိုင်အောင် လုပ်ကြံခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည်။ ဘုရင့်နောင်ကား သတ္တိဗျတ္တိနှင့် ပြည့်စုံသူ ကို နှမြောရကား ကွပ်မျက်တော်မမူခဲ့။ တစ်ပါးသော ဧကရာဇ်တို့ သည်းမခံနိုင်သော ခွင့်လွှတ်မှုကိုပင်ပြုခဲ့၏။ သက္ကရာဇ် ၉၃၄ လင်းဇင်း “ဗညားသည်” အရေးတွင်မူ စစ်ရေးဖြစ် သောကြောင့် သည်းခံတော်မမူဘဲ အလုပ်အကျွေး ၅ ယောက်နှင့်တကွ ဇနက်” အမည်ရှိ ယိုးဒယားရွာငယ်တစ်ခုသို့ ပို့တော်မူ၏။ ဇနက်”တွင် နာဖျားများ၍ ယိုးဒယားမင်းက “ကမန်ပိုက်” တွင်နေစေရာ တစ်လအကြာတွင် ကြမ္မာကုန်လေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42279937671317,"sku":"","price":5850.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_5de81564-6076-4620-b0be-2aa1efa5a918.jpg?v=1730247265"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ဒေါက်တာဘူကာတီ၀ါရှင်တန်","title":"ဒေါက်တာဘူကာတီ၀ါရှင်တန်","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဘူကာ၊ တီ၊ ဝါရှင်တန်၏ ပဏာမ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအတ္ထုပ္ပတ္တိအကျဉ်းချုပ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘူကာ၊ တလိအဖာရ်ရို၊ ဝါရှင်တန်ခေါ် ကပ္ပလီ လူရည်မွန် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ နောက်ကြောင်း အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ကြည့်သော်၊ ငယ်စဉ်တောင်ကျေး ကလေးဘဝ ကျွန်သားပေါက်ကလေး တစ်ဦးအနေနှင့် မွေးဖွားပေါက်ပွားလာသည်။ ကျောင်းနေစဉ်အချိန်တွင် အလွန်ပင်ပန်း စွာ အလုပ်လုပ်လျက် ပညာကို သင်ကြားနာယူခဲ့သည်။ အသက် ၂ဝ နှင့် ၃ဝ စပ်ကြားအရွယ်တွင် ပြည်ထောင်စုအမေရိကန်နိုင်ငံ၌ ထင်ရှားကျော်စောခဲ့သော ကျောင်းတစ်ကျောင်းကို ဖွင့်လှစ်တည်ထောင် စီမံ အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကလေးအရွယ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၈၅၉-ခုနှစ်တွင် ဗာဂျီးနီးယားနယ် ဆေးပင်စိုက်ခင်းကြီးများဝယ် ဘူကာ ဝါရှင်တန် ဖွားမြင်သည်။ သူ့ဖခင် ဘယ်သူဘယ်ဝါ ဖြစ်သည်ကို သိခွင့်မရရှာ။ မိခင်ဖြစ်သူမှာလည်း ဆေးပင်အခင်းများတွင် အလုပ် လုပ်ရသော ဆေးခင်းရှင်၏ ပိုင်ကျွန်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကလေးငယ်၏ ငယ်နာမည်မှာ “ဘူကာ”ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘူကာသည်ကျောင်းနေသောအခါ၌ မိမိအမည်ကို ဝါရှင်တန်ဟု ပြောင်းလိုက်သည်။ ဘူကာနှင့် ဝါရှင်တန်စပ်ကြားရှိ “တီ”၏ အရှည်နာမည်မှာ တလီအာမ ဖယ်ရို ဟုခေါ်သည်။ ဤအမည်မှာ သူတို့၏ အာဖရိကလူမျိုး အစဉ် အလာ ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက်မှ ဆက်ခံလာသည့် အမည်နှင့်တူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘူကာဝါရှင်တန်သည် လူငယ်ကလေး ဖြစ်စဉ်အခါ၌ ပင်ပန်းစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည်။ ထင်းခွေ၊ ရေဆွဲရသည့်အလုပ်၊ ခြံဝင်းကို ရှင်းလင်း လှည်းကျင်းရသည့်အလုပ်၊ တစ်ခါတစ်ရံ သူ့သခင်မကလေး၏ စာအုပ် များကို ကျောင်းသို့ သယ်ပို့ရသည့်အလုပ် စသည့်အလုပ်မျိုးတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့ ရသည်။ သူ့သခင်မကလေး၏ စာအုပ်များကို သယ်ပိုးလျက် စာသင်ကျောင်းသို့ ပထမအခေါက် ရောက်သည့်အခါ သူ၌ အလွန်ပင် စာသင် လိုသည့်စိတ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်ကား ကပ္ပလီ လူမည်း ကျွန်လူမျိုးတို့အား စာသင်ခွင့်ပြုသော အချိန်အခါ မဟုတ်သေး ချေ။ ဘူကာဝါရှင်တန်၏ စိတ်ထဲ၌ပင် “ငါဖြင့် ဘယ်တော့မှ စာတတ် မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟူသည့် သဘောကိုပင် ပိုက်မိလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျောင်းနေခွင့် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘူကာဝါရှင်တန်၏ အသက်မှာ ရှစ်နှစ်သို့ ရောက်ကာလ၊ အမေရိ ကန်ပြည်ရှိ ကျွန်အားလုံးပင် ကျွန်တွင်းမှ လွတ်မြောက်ကြသည်။ ဘူကာ တို့၏ အိမ်သူအိမ်သား အားလုံးပင် ဗာဂျီးနီးယားနယ် အနောက်ပိုင်း ဒေသသို့ ပြောင်းရွှေ့ နေထိုင်ကြကုန်သည်။ ဘူကာမှာ မိမိ၏ ဘထွေး ဖြစ်သူနှင့်အတူ ဆားတွင်းတူးဖော်သည့် အလုပ်ကို လုပ်ရသည်။ ဤ ဆားတွင်းအနီး၌ မြို့တစ်မြို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုမြို့၌ကား ကပ္ပလီ များအတွက် ညကျောင်းတစ်ခု ဖွင့်လှစ်သည်။ သို့နှင့် ဘူကာမှာ စာရေး စာဖတ် ဤကျောင်း၌ အစပြု၍ တတ်မြောက်လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှည်းကျင်းသည်။ တစ်ကြိမ်ပြီး တစ်ကြိမ် လေးကြိမ် လေးခါတိုင်တိုင် အခန်းကို လှည်းကျင်းသည်။ စားပွဲ၊ ခုံ၊ ကုလားထိုင် စသည်တို့ကိုလည်း ဖုန်လေး ဖုန်မွှား အလျှင်းမရှိအောင် အဝတ်နှင့် သုတ်ခါသည်။ ဆရာမ ကြီးသည် ပြန်ရောက်လာကာ မိမိ၏ လက်ကိုင်ပဝါနှင့် ခုံကုလားထိုင် စသည့် ပရိဘောဂများကို တိုက်ကြည့်သည့်အခါဝယ် ဖုန်လေး ဖုန်မွှား များ တစိုးတစိမျှ မတွေ့ရချေတော့။ ဤနည်းဖြင့် ဘူကာဝါရှင်တန်သည် ကျောင်းဝင် အစမ်းစာမေးပွဲကို ဂုဏ်ထူးနှင့် အောင်မြင်လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျောင်းဆရာ\u003c\/strong\u003e -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘူကာဝါရှင်တန်သည် သုံးနှစ်မျှနှင့် ထိုကျောင်းတွင် တန်းကုန် သည်။ ထိုကျောင်း၌ အမြင့်ဆုံး အတန်းကို အောင်မြင်ပြီးနောက် မိမိ နေရပ်ဌာနီ မောလ်ဒင်မြို့သို့ ပြန်သွား၍ ကပ္ပလီလူကလေးများအတွက် စာသင်ကျောင်းတစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်သည်။ ဆရာအဖြစ်နှင့် ၂ နှစ် နေပြီး နောက် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု မြို့တော်ဝါရှင်တန်မြို့တွင် တည်ထောင် ထားသော ကျမ်းစာသင် သိပ္ပံကျောင်းသို့ သွားရောက်၍ ဓမ္မပညာရပ်ကို ဆည်းပူးသည်။ ကျမ်းစာသိပ္ပံကျောင်း၌ (၈) လမျှ ကြာလတ်သော် စစ်ဗိုလ်ကြီး ဂျင်နရယ် အမ်းစ်တရွန်း၏ ဖိတ်ခေါ်ချက်အရ သူနေခဲ့သော ဟမ္မတင် မြို့ကျောင်းတွင် ကျောင်းဆရာ ပြန်၍လုပ်ရသည်။ ဤအခွင့် ကို ဘူကာ ရရှိသည့်ကာလ အလွန်မှ အားရဝမ်းမြောက်ခြင်း ဖြစ်လေ သည်။ ထိုအခါ၌ကား ဘူကာမှာ အသက် (၂၀) မျှပင် ရှိချေသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟမ္မတင်ကျောင်းတွင် သစ္စာရှိစွာနှင့် အစွမ်းကုန် အမှုထမ်းသည်။ သို့နှင့် သူ၏ အရည်အချင်းကို သဘောကျသဖြင့် အလာဘားမားနယ် တက္ကစီဂျီခေါ် အရပ်တွင် လက်မှုပညာနှင့် ဆရာဖြစ် သင်ကျောင်းတစ်ခု ကို ဖွင့်လှစ်စီမံရန် ၁၈၈၁ ခုနှစ်တွင် ခန့်အပ်ခြင်းခံရသည့် ကျောင်းကိုအစပြုရန်မှာ အဆောက်အဦလည်း မရှိ၊ ငွေရင်းလည်း အလျှင်းမရှိ။ သို့သော် ဘူကာဝါရှင်တန်၏ ကြိုးပမ်းစွမ်းဆောင်မှုကြောင့် များမကြာ မီအတွင်း တက္ကစီဂျီအရပ်တွင် အကောင်းဆုံး ကပ္ပလီအမျိုးသား ကျောင်း တစ်ခု ဖြစ်မြောက်လာချေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဘူကာဝါရှင်တန်၏ အသက်မှာ ၂၂ နှစ်မျှပင် ရှိသေးသည်။ ယခုအခါ၌မူကား အမေရိကန် ပြည်ထောင်စု၊ တက္ကစီဂျီသိပ္ပံကျောင်းသို့ လက်မှုစက်မှု အတတ်မျိုးစုံ လာရောက်သင်ကြားသူ ကျောင်းသားပေါင်းမှာ တစ်နှစ်တစ်နှစ် (၃၀၀၀)ကျော်မျှပင် ဖြစ်ချေသည်။ ဤကျောင်းသို့ ကမ္ဘာအရပ်ရပ်မှ လာရောက် ကြည့်ရှုကြသူ အမြောက်အမြားပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအပြောအဟောကောင်း ပုဂ္ဂိုလ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတက္ကစီဂျီသိပ္ပံကျောင်းမှာ စင်စစ်အားဖြင့် လူများ၏ ကုသိုလ်ဒါန အလှူဝတ္ထုကိုသာ အမှီတံကဲပြု၍ ဆက်လက်တည်ရှိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ကျောင်း၏ ဝေယျာဝစ္စ စရိတ်ကြေးငွေများ ရရှိရန် ကျောင်းအုပ်ဖြစ်သူ ဘူကာဝါရှင်တန် ကိုယ်တိုင် အမြို့မြို့သို့ လှည့်လည်၍ တရားဟော ပြောရသည်။ ပရိသတ် သဘောကျအောင် ပြောဟောနိုင်သူ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ ကျောင်းအကြောင်းကို သိမြင်နားလည်လေသူ မှန်သမျှ မလှူဘဲမနေနိုင်အောင် စိတ်၌ ဖြစ်ပေါ်ကြသည်။ ဤနည်းဖြင့် ငွေမြောက် မြားစွာ ကျောင်းရန်ပုံငွေအတွက် ရရှိချေသည်။ သူ၏ အပြောအဟောကောင်းမှုအတွက် သူသည် အထူးနာမည်ကျော်ကြားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ချေသည်။ ထိုအချိန်အခါက အမေရိကန် တစ်ပြည်လုံးတွင် လူထု ပရိသတ်အား ဟောပြောရေးတွင် အတော်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုရချေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eချီးမြှင့်ခံရသည့် ဂုဏ်ထူးဘွဲ့များ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၈၉၆-ခုနှစ်တွင် အမေရိကန်ပြည်၏ အကျော်ကြားဆုံး တက္ကသိုလ် ဟားဗတ်ယူနီဗာစီတီသည် ဘူကာဝါရှင်တန်အား မဟာဝိဇ္ဇာဘွဲ့ (M.A] \u003cspan\u003eကို ချီးမြှင့်ချေသည်။ ၁၉၀၁ ခုနှစ်တွင်ကား ဒတ္တမောက် ကောလိပ်သိပ္ပံမှ \u003c\/span\u003e[LL.D] \u003cspan\u003eဥပဒေ ပါရဂူဘွဲ့ထူး ချီးမြှင့်ခြင်း ခံရသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒေါက်တာ ဝါရှင်တန်မှာ ပြည်ထောင်စု အစိုးရ၏ သမ္မတကြီး ကလိဖ်လင်၏ မိတ်ဆွေရင်း တစ်ဦးဖြစ်သည်။ တစ်ကြိမ်မကပင် သမ္မတ ကြီး၏ ဖိတ်မန္တကပြုချက်အရ အစိုးရ အိမ်ဖြူတော်၌ သွားရောက် စားသောက် နေထိုင်ခွင့်၊ စကားပြောဆို ဆွေးနွေးခွင့် ရရှိသည်။ အင်္ဂလန် ဘုရင်မကြီး ဝိတိုရိယပင်လျှင် ဒေါက်တာဝါရှင်တန်အား မိမိနန်းတော် သို့ တစ်ကြိမ်ဖိတ်ခေါ် ကျွေးမွေးဧည့်ခံဖူးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမသေခင် နောက်ဆုံးအချိန် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ၁၉၁၅ နှစ် နွေဦးပေါက်စအချိန် တစ်နေ့သောအခါတွင် ဒေါက်တာ ဝါရှင်တန်သည် စည်းဝေးတစ်ခု၌ ပရိသတ်အား ဟောပြောပြီးသည့် နောက် ရုတ်တရက် အားကုန်၍ လဲကျသွား၏။ မိမိသေရတော့မည့် ဆဲဆဲဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိနားလည်သဖြင့် သူ့အား မည်သို့ မြှုပ်နှံသဂြိုဟ် ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ သူ၏ မွေးရင်းဇာတိချက်မြှုပ်ရာဌာန အမေရိကန်တောင်ပိုင်း ပြည်ထောင်စု သူ့မွေးရင်းဇာတိအရပ်၌ သူ့အား မြှုပ်နှံ သင်္ဂြိုဟ်ရန် မှာကြားခဲ့လေသည်။ သို့နှင့် သူ့အား အလာဘားမားနယ် တက္ကစီဂီ အရပ်ဌာနသို့ အရောက်ပို့ကြရသည်။ ရောက်ရှိ၍ တစ်ညလွန် ပြီး နောက်တစ်နေ့ အချိန်တွင် အသက်ပျောက်လေသည်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544932376725,"sku":"","price":3150.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_588beeb9-e765-43d3-9320-2ffdcd858067.jpg?v=1730250692"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ပထမံဆရာသိန်း","title":"ပထမံဆရာသိန်း","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း ၁\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်သည် ၁၉၁၁ ခုနှစ်တွင် ရန်ကုန်မြို့ ကောလိပ်ကျောင်းမှ အိုင်အေစာမေးပွဲ အောင်မြင်ပြီးနောက်၊ ၁၉၁၃ ခုနှစ်တွင် အိန္ဒိယပြည် ဒယ်ရဒွန်းမြို့၌ သစ်တောကျောင်းတက်ရန်အတွက် အစိုးရ ရွေးကောက် စေလွှတ်သူများ အနက်တွင် တစ်ယောက်အပါအဝင် ဖြစ်ခဲ့ရာ ၁၉၁၆ ခုနှစ်တွင် အစိုးရ သစ်တောစာမေးပွဲကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီးလျှင် ဝန်ထောက် အဖြစ်နှင့် ပျဉ်းမနားမြို့၊ မိုးကုတ်နှင့် ကသာမြို့များတွင် ၇ နှစ်ခန့်တိုင် တိုင် အမှုထမ်းခဲ့ဖူးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်ကာလ အတောအတွင်း၌ ပျဉ်းမနားသစ်တောနယ် အတွင်းမှ ရရှိခဲ့သော ငှက်ဖျားရောဂါသည် မကြာခဏ ဖိစီးနှိပ်စက်ခဲ့ သည်တစ်ကြောင်း၊ အထက်လူကြီးများနှင့် မသင့်မတင့် ဖြစ်သည် အတွက်ကြောင့် နှစ်စဉ်တိုးမြဲလခကို သုံးနှစ်တိုင်တိုင် မတိုးဘဲ ရပ်စဲ ထားခြင်းတည်းဟူသော အပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းကို ခံရသည်က တစ်ကြောင်းကြောင့် အစိုးရဘက်၌ အမှုထမ်းရွက်ရခြင်းကို စိတ်ပျက်ပြီး လျှင် အားလပ်ခွင့်လေးလ ခံယူရာမှ နောက်ဆုံး၌ တစ်ခါတည်း နုတ် ထွက်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအထက်လူကြီးများနှင့် မသင့်မတင့် ဖြစ်ရခြင်းမှာ ကျွန်ုပ်သည် အလုပ်ဝတ္တရားများ၌ ပျက်ကွက်ပေါ့လျော့သောကြောင့် မဟုတ်။ သစ်တောဘက်ဖြစ်ပါလျက်နှင့် အခြားဘက်များကို တုပ၍ အထူးသဖြင့် အရို အသေကြိုက်သူ သစ်တောဝန်ထောက်တစ်ယောက်နှင့် အချင်းဖြစ်ပွား စကားများကြရာတွင် စိတ်မာန်အလျောက် လက်သီးလက်ရုံးတန်းကာ ခုခံပြောဆိုမိသော အပြစ်ကို ဝန်ချတောင်းပန်ခြင်းမပြုဘဲ ခေါင်းမာ ခဲ့ခြင်းအတွက်ကြောင့်၊ ထိုကဲ့သို့ အပြစ်ပေးခြင်းခံရသူဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်၏ ဖခင်မှာ တရုတ်လူမျိုး ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်၍ မိခင်မှာ မြန်မာလူမျိုး ဖြစ်လေရာ၊ ဖခင်သည် ကျွန်ုပ်အား ငယ်စဉ်ကပင် ပြည်ကြီးသို့ ပို့ထား၍ တရုတ်စာနှင့် တရုတ်စကားတို့ကို သင်ကြား လေ့လာခဲ့စေသည့်အတွက် ကျွန်ုပ်၏ ရုပ်အသွင်မှာ တရုတ်လူမျိုးအစစ် များနှင့် မခြားမနား ရှိနေသည့်ပြင်၊ တရုတ်ကပြားမို့ ခက်ခဲလှစွာသော တရုတ်စာနှင့် တရုတ်စကားကိုလည်း သွက်လက်စွာ ပြောနိုင်၊ ရေးနိုင်၊ ဖတ်နိုင်သည့်တိုင်အောင် တတ်မြောက်ခဲ့လေသည်။ အလုပ်မှ ထွက်လာ ခဲ့ပြီးသည့်နောက်၌ပင် ကျွန်ုပ်သည် ဖခင်၏ တိုက်တွန်းချက်အရ မြန်မာ ပြည်နှင့် တရုတ်ပြည်ကြီး၏ ကုန်စည်ကူးသန်းရောင်းဝယ်မှုလုပ်ငန်း အတွက် တရုတ်ပြည်ရှိ မြို့ကြီးများ အသီးသီးသို့ ၂ နှစ်ကျော် ၃ နှစ် တိုင်တိုင် လှည့်လည်စုံစမ်းခဲ့ရသည်ဖြစ်ရာ၊ ဖခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ တရုတ်ပြည်ဖြစ်ကုန်စည်များကို ပင်ရင်းဌာနဖြစ်သော ဒေသများမှ ကုန်သည်ကြီးများနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်ဆံခြင်းပြု၍ မြန်မာပြည်သို့ တင် . ပို့ရောင်းချပေးရန်ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအတောအတွင်း၌ ကျွန်ုပ်၏ မိခင်နှင့်ဖခင်တို့မှာ ရုတ်တရက် ရှောင်တခင် ရောဂါမျိုးဖြင့်၊ တစ်လအတွင်းတွင် နှစ်ဦးစလုံး ကွယ်လွန် အနိစ္စ ရောက်လေရကား၊ ထိုစဉ်အခါက ရှန်ဟဲမြို့သို့ ရောက်နေသောကျွန်ုပ်မှာ အလုပ်လက်လွတ်ဖြစ်ရုံမျှမက၊ မြန်မာပြည်သို့ ပြန်လာဖို့ပင် စရိတ်ကြေးငွေအတွက် ကျပ်တည်းခဲယဉ်းခြင်းနှင့် တွေ့ကြုံရလေ၏။ စင်စစ်မှာ ကျွန်ုပ်၏ သဘော၌လည်း မြန်မာပြည်သို့ ပြန်လိုသောဆန္ဒ မရှိလှချေ။ ရှန်ဟဲမြို့ရှိ ဖခင်၏ မိတ်ဆွေဟောင်းများထံမှ စရိတ်စကတောင်းခံရသော် ရနိုင်ဖို့ နည်းလမ်းရှိပါ၏။ သို့ရာတွင် သစ်တောဘက် ၌ အမှုထမ်းခြင်းအားဖြင့် မြန်မာပြည်၌ စိတ်အပျက်ကြီး ပျက်ခဲ့သော ကျွန်ုပ်သည် တရုတ်ပြည်နယ်၌ပင် ရတတ်သရွေ့ အလုပ်အကိုင် ရှာဖွေ လုပ်ကိုင်ရန် အကြံဖြစ်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ဖြစ်၍ ရန်ကုန်မြို့မှ ညီဖြစ်သူ တင်ပို့လိုက်သော ငွေကလေး ကို အိမ်လခနှင့် ထမင်းဖိုးအတွက် အသုံးပြုလျက် ရှန်ဟဲမြို့၌ပင် ဆက် လက်၍ အလုပ်အကိုင် ရှာဖွေခဲ့ရာ၊ အချို့သော အလုပ်ကလေးများ၌ ခေတ္တမျှ လုပ်ရသော အချိန်ကာလမှတစ်ပါး အားလပ်သည်သာလျှင် များခဲ့၍ နောက်ဆုံး၌ အိမ်ရှင်ကပင် သုံးလတွက်အိမ်လခကြောင့် နို့တစ် များပေးခြင်း ခံခဲ့ရလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ညနေ၌ ကျွန်ုပ်သည် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော ကြေးငွေက လေးနှင့် ထမင်းဆိုင်တစ်ဆိုင်၌ ဝင်ရောက်စားသောက်ခဲ့၍ ဤညစာသည် နောက်ဆုံး ညစာပင် ဖြစ်ချေမည်လောဟု မသိနိုင်သော အနေမျိုးဖြင့် စိတ်ပျက်စွာ လျှောက်လာခဲ့စဉ် ရန်ကုန်မြို့ ကောလိပ်ကျောင်း၌ အတူတကွ ပညာ သင်ကြားဖူးသော ကျောင်းနေဘက် သူငယ်ချင်းကျင်ဟုတ်နှင့် တွေ့လေ ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eအခန့်သင့်လိုက်လေ ကိုကျင်စိန်၊ ခင်ဗျားကို မနက်ကတည်း က ကျုပ်လိုက်ရှာနေတယ်၊ အလုပ်အကိုင်များ ဘယ့်နှယ်လဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eနေရာမှ မကျသေးပေါင်ဗျာ၊ ဘာကိစ္စနဲ့ ခင်ဗျားလိုက်ရှာသလဲ” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျားအတွက် အလုပ်တစ်ခု တွေ့ထားလို့ဗျ၊ ကျုပ်ရောက်တာတော့ ခင်ဗျားက မသိဘူး၊ ခင်ဗျားအကြောင်းတော့ ကျုပ် သိပြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဘယ်လို အလုပ်မျိုးလဲဗျ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကျောင်းကတည်းက ခင်ဗျားဟာ စွန့်စွန့်စားစား လုပ်ရတဲ့ အလုပ်မျိုးကို လုပ်ချင်ကြောင်း ပြောဖူးတာ ကျုပ် အခုတောင် မမေ့ဘူး။ ဒါကြောင့် ပထမံ ဆရာသိန်းက မနက်တုန်းက လူတစ်ယောက်လိုတယ် လို့ ပြောပြောချင်း ခင်ဗျားကို ကျုပ် ချက်ချင်းသတိရလာတယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဘယ်က ပထမံ သိန်းလဲဗျ” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခု ကာလနောက်ပေါ်တွေထဲက အင်းတွေ၊ မန္တရားတွေ၊ လက်ဖွဲ့ တွေ၊ သိုက်စာတွေ စတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို လောကဓာတ်ပညာနဲ့တွဲပြီး လိုက်စားနေတာ၊ ဒီလူတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ခင်ဗျား မကြားဖူး ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eသန့်သန့်တော့ ကြားဖူးပါရဲ့ဗျာ၊ နေဦးဗျို့ ဘယ်မှာတုန်းကပါ လိမ့်၊ သော် သတိရပြီ၊ ကသာမှာ ကျုပ်သစ်တောဝန်ထောက်လုပ်တုန်း က ရွှေလီနယ်မှာ ကျုပ်တစ်ခါ သူ့အကြောင်း ကြားခဲ့တယ်၊ လူထူး လူဆန်းတစ်ယောက်ဆိုပါကလား”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eထူးဆန်းတာကတော့ ဘာပြောဖို့ ရှိသလဲဗျာ၊ ရှေးက တိမ်မြုပ် နေတဲ့ ပညာရပ်တွေကို လိုက်စားတဲ့အပြင် ဒီလူက တရုတ်စကား၊ အင်္ဂလိပ်စကား၊ ကုလားစကား၊ ကချင်စကား၊ ရှမ်းစကားမှ စပြီး ဘာသာမျိုးစုံတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒို့ နေပါဦးဗျာ၊ သူက ဘယ်လိုအလုပ်များ ကျုပ်ကိုပေးနိုင်သတဲ့ လဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒါတော့ ကျုပ် သေသေချာချာ မသိဘူး၊ တရုတ်စကား ကောင်း ကောင်းတတ်ပြီး သတ္တိလည်းရှိ၊ အလုပ်လက်မဲ့လည်းဖြစ်၊ အရွယ်လည်းကောင်းကောင်းနဲ့ လူတစ်ယောက် လိုချင်တယ်လို့ ဒီကနေ့မနက်ပဲ သူက ကျုပ်ကို ပြောတယ်။ ဒါကြောင့် ကျုပ်က ခင်ဗျားဒီရောက်နေတာ သိလေတော့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ဆက်သွယ်ပေးရရင် နေရာကျမယ် လို့ အောက်မေ့တဲ့အတွက် ခင်ဗျားကို ကျုပ် လိုက်ရှာနေတာပဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eတွေ့ စမ်းရအောင်လေဗျာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eလာ ဒါဖြင့် လိုက်ခဲ့၊ ဈေးနားက ဘုံအိမ်ကို သူလာတတ်တယ်။ ဒီလူက တရုတ်စကားတတ်ပြီး တရုတ်တွေနဲ့ အားကြီးပေါင်းတဲ့လူဗျ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒီလူက ဘာကြောင့် ရှန်ဟဲကို ရောက်နေရတာလဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eရှန်ဟဲ မပြောနဲ့ ဆရာ၊ ဒီလူက ပီကင်းလည်း ရောက်ဖူးတယ်။ အိန္ဒိယပြည်လည်း နှံ့လို့၊ ဘိလပ်တောင် ရောက်ဖူးသေးတယ်လို့ ပြောကြ တယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eတွေ့ချင်သဗျာ၊ အလုပ်နေရာ ကျကျ မကျကျ၊ သူနဲ့တွေ့ရရင် တော်ပါပြီ၊ လာဗျာ သွားကြရအောင်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုနောက် ကိုကျင်ဟုတ်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် လန်ခြားတစ်စီးနှင့် ဘုံအိမ်သို့ သွားကြလေရာ၊ ပထမံ သိန်းနှင့် မတွေ့ရသော်လည်း ၎င်း ငှားရမ်းနေထိုင်လျက်ရှိသော အိမ်ကိုသိသည့် တရုတ်ကုန်သည်ကြီး တစ်ဦး၏ ညွှန်ကြားချက်အရ လန်ခြားနှင့်ပင် ဆက်လက်သွားရောက် ကြလေ၏။ ထိုအိမ်သို့ ရောက်သောအခါ တရုတ်လူမျိုး အစေခံ တစ်ယောက်နှင့်တွေ့၍ ၎င်း၏ဆရာမှာ ည ၇ နာရီအချိန်မှ ပြန်လာမည် ဟု ပြောသွားကြောင်းနှင့် ပြောပြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eခွကျတာပဲဗျာ၊ ၇ နာရီဆိုတော့ ကျုပ်မှာ ကိစ္စကလေးတစ်ခုရှိလို့ မအားပေဘူး၊ သို့သော် ဒီလိုလုပ်ပေတော့၊ ကျုပ်က စာတစ်စောင် ရေး ပေးလိုက်မယ်၊ ဒီစာနဲ့ ခင်ဗျားသွားပေတော့၊ ကိစ္စမရှိပါဘူးသွားသာ သွားပါ၊ ဒီလူက ခင်ဗျားကို မြင်ရရင် သဘောကျပြီးသားပါဗျ၊ သူ့အလုပ်ကိုသာ ခင်ဗျားက သဘောကျမယ် မကျမယ်ကိုသာ ခင်ဗျား စဉ်းစားဖို့ လိုမှာပါ၊ ဘယ့်နှယ်လဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်နေ၍ နက်ဖြန်အတွက်ပင် ထမင်းစား ဖို့ မရှိအောင် ဖြစ်နေသော ကျွန်ုပ်မှာ ထိုသူနှင့် စမ်းသပ်တွေ့ဆုံရန် သဘောတူညီရလေ၏။ သို့ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုကျင်ဟုတ်၏ နေအိမ်သို့ သွားကြ၍ ကိုကျင်ဟုတ်က ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း စာကို ရေးသားပေးအပ်ပြီးလျှင် နက်ဖြန် သူ့ထံအကြောင်းပြန်ရန် မှာ ထားပြီးနောက် ခွဲခွာကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်သည် ဈေးအနီးတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း၊ မည်သို့သော အလုပ်မျိုး ဖြစ်ချေမည့်အကြောင်းကို စဉ်းစားစိတ်ကူးလျက်ရှိရာ ၇ နာရီ ထိုးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လန်ခြားမတတ်နိုင်သည်ဖြစ်သောကြောင့် ခြေကျင်လျှောက်လာခဲ့လေ၏။ ပထမံသိန်း၏အိမ်သို့ ရောက်သော အခါ ယခင်က အစေခံနှင့်တွေ့၍ ကိုကျင်ဟုတ်ပေးလိုက်သော စာကို ပေးလိုက်ရာတွင် အစေခံသည် အိမ်ပေါ်သို့ တက်သွား၍ ၅ မိနစ်ခန့် ကြာသောအခါတွင် အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီးလျှင် ကျွန်တော့်အား ခေါ်သွား လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအစေခံသည် တစ်ခုသော အခန်းတွင်း၌ ကျွန်ုပ်အား ထားသဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် တစ်ယောက်တည်း စောင့်နေစဉ် အခန်း၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရှုရာတွင် ရှေးဆရာကြီးတို့၏ အနေအထိုင်နှင့် ခြားနားလှ၍ ဥရောပတိုက်သား အရာရှိကြီးများ၏ နေအိမ်အလား ခမ်းနားသပ်ရပ်စွာ ခင်းကျင်းပြင်ဆင်ထားသော စားပွဲကုလားထိုင်နှင့် ဆိုဖာကြီးများကို တွေ့ရသဖြင့် ပထမံသိန်းဆိုသူမှာ အလွန်တရာ ခေတ်ဆန်သည့်အပြင် ဥစ္စာကြေးငွေအရာဌာန၌လည်း အတော်အတန် ခိုင်လုံသူတစ်ယောက် ဟူ၍ ခန့်မှန်းမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်မိနစ်ခန့်ကြာသောအခါ အတွင်းဘက်တံခါးသည် ရုတ် တရက်ပွင့်လာ၍ အလွန်တရာ ကျစ်လျစ်သေးသွယ်လျက် အရပ်မြင့် မားလှသော လူတစ်ယောက်ကြောင်ကဲ့သို့ အလွန်တရာ ညင်သာလှသော ခြေလှမ်းဖြင့် အခန်းတွင်းသို့ ဝင်လာလေ၏။ ပထမံသိန်းဟူသော အမည်ရှိခြင်းအားဖြင့် ချောင်ချောကြီးထုံးလျက် လွယ်အိတ်နှင့် ပုဆိုး ရှည် ဝတ်ဆင်သော လူစားမျိုးဟူ၍ မှတ်ထင်ခဲ့ပါလျှင် မှားယွင်းချေမည် ဖြစ်လေသည်။ ပိုးဘောင်းဘီအပွကြီး၊ နက်ပြာရောင် ဘလေဇာကုတ်နှင့် ပေဘင်ရှူးကိုစီးလျက် ဗိုလ်ကေကိုလည်း ချောပြောင်သပ်ရပ်လှစွာဖြင့် နောက်သို့လှန်၍ ဇီးထားသည်ဖြစ်ရာ၊ အသားမှာမူ အင်္ဂလိပ်လူမျိုးတို့ က ကြေးဝါရောင်ဟု ခေါ်ကြ၍ မြန်မာလူမျိုးတို့က ရွှေရောင်ဟု ခေါ်ကြ သည့် လွန်မင်းစွာ ဝါထိန်လှသော အဆင်းရှိချေ၏။ နက်မှောင်ဖြောင့် စင်းစွာရှိသော မျက်ခုံးတို့နှင့် အရောင်တလက်လက် ထွက်သည့်တိုင်အောင် ချောပြောင်သပ်ရပ်စွာ ပြီးထားသော ဆံပင်တို့၏အကြား၌ ကျယ် ဝန်းလှစွာသော မဟာနဖူးကြီးသည်လည်း ဝါဝင်းသောအသားကြောင့် လွန်မင်းစွာ ပေါ်လွင်ထင်ရှားလျက် ရှိချေ၏။ ထိုကဲ့သို့ ထူးခြားသော အင်္ဂါရုပ်၌ အထူးခြားဆုံးသော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းမှာမူကား ၎င်း၏ ကြည်လင်တောက်ပသော မျက်လုံးများပေတည်း။ ပထမံသိန်းသည် ကျွန်ုပ်အား စိုက်၍ ကြည့်လိုက်သော အခါများ၌ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံးကို ဖောက်ထွင်း၍ သွားဘိသည့်အလား မှတ်ထင်ရသည့်ပြင် ဝမ်းတွင်း၌ ရှိသော စိတ်အကြံအစည်နှင့်တကွ အူသိမ်အူမ မကျန်အောင် ထိုးဖောက် မြင်စွမ်းနိုင်ပေဘိ၏ တကားဟူ၍ပင် မှတ်ထင်ရပေ၏။ ၎င်း၏ အသက် မှာမူ ခန့်မှန်းရန် ခဲယဉ်းလှသော အင်္ဂါရုပ်မျိုးဖြစ်သဖြင့် ၄ဝ ၏ ပတ်ဝန်း ကျင်လောက်၌ ရှိမည်ဟူ၍ တွေးထင်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခန်းတွင်းသို့ ဝင်လာသောအခါ ပထမံသိန်းသည် ကျွန်ုပ်နှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိနေသော ဆိုဖာကြီးပေါ်တွင် စည်းစိမ်ရှိသော အမူ အရာနှင့် ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်ပြီးနောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကိုကျင်စိန် ဟုတ်ပါစ” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မှန်ပါတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကျုပ်ကို ခင်ဗျားက ဘယ်လိုများ အကဲခတ်မိသလဲတော့ မဆို နိုင်ဘူး၊ ကျုပ်တော့ဖြင့် ခင်ဗျားကို မြင်မြင်ချင်း သဘောကျပြီ၊ ကိုင်း ကျုပ်က စကားရှည်ရှည် ပြောတတ်တဲ့လူ မဟုတ်ဘူး၊ ပြောစရာရှိတဲ့ ကိစ္စကို တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောကြစို့ ၊ တရုတ်စကား ခင်ဗျားပြောတတ်တာ တော့ သိရပြီ၊ စွန့်စားတဲ့ဘက်ကတော့ ဘယ်အထိ ခင်ဗျားစွန့်စားမလဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eစွန့်စားထိုက်တဲ့ အလုပ်မှန်လျှင် အသက်အထိ ကျွန်တော် စွန့် ဝံ့ပါတယ်” ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကောင်းလှပြီ၊ ကျုပ်လည်း ယုံကြည်တယ်၊ သို့သော် စွန့်စားထိုက် မထိုက်ဆိုတာက ရှိပေတယ်။ ဒီလိုဗျ ကိုကျင်စိန် စွန့်စားထိုက်တယ် ဆိုတာ တိုင်းပြည်အတွက်၊ အမျိုးသားအတွက်၊ ကိုယ်ကျိုးအတွက်ဆိုလို့ အမျိုးမျိုး ရှိတာကိုးဗျ။ ကောင်းပြီ၊ အမျိုးသားမှာလည်း အကျိုးရှိမယ်၊ ကိုယ်တိုင်လည်းပဲ အများကြီး အကျိုးခံစားရမယ်၊ ဒီလိုဆိုရင် ဘယ် အထိ ခင်ဗျားစွန့်စားမလဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒီလိုများဆိုရင် အသက်ကိုပါ မညှာပါဘူးဆရာ စွန့်ပါမယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကောင်းလှပြီ လောကကြီးမှာ ပညာတွေက ငုပ်ချည်ပေါ်ချည် ဖြစ်နေတယ်ဗျ၊ ခုကာလ လူများကတော့ ဘယ်လို ထင်နေကြသလဲ ဆိုတော့ ယခုခေတ်ကြီးမှာ ပညာတွေဟာ တိုးတက်လာတယ်တဲ့ဗျ။ ရှေးက ဘယ်တော့မှ ဒီအမျိုးကို မရောက်ဖူးဘူးတဲ့ဗျ၊ စင်စစ်မှာ ဒီလို မဟုတ်ဘူးဗျ၊ တိုးတက်တဲ့ဘက်က တိုးတက်လာပြီး တိမ်မြုပ်တဲ့ ဘက်က တိမ်မြုပ်သွားတဲ့ ပညာတွေ အများကြီးပဲ ကိုကျင်စိန်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46934458531989,"sku":null,"price":4750.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_59ec08e2-042a-478c-9f0e-23aae77b86b8.jpg?v=1730250718"},{"product_id":"ရှင်သန်မြန်မာအထ္ထုပ္ပတ္တိ-စွယ်စုံအနုပညာရှင်၀င်းဖေ","title":"စွယ်စုံအနုပညာရှင်ဝင်းဖေ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဝင်းဖေ။\u003c\/strong\u003eမန္တလေးမြို့တွင် ပန်းချီပန်းပု အနုပညာ ကျောင်းအုပ်ကြီး လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဝင်းဖေ။ \u003c\/strong\u003eရုပ်ရှင်ဒါရိုက်တာ လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဝင်းဖေ။\u003c\/strong\u003e ဝတ္ထုတိုများ ရေးပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသို့ ထွက် သွားသည်။ လေလှိုင်းမှတစ်ဆင့် အသံလွှင့်ခဲ့ သည်။ မြန်မာနိုင်ငံသို့ ပြန်လာသောအချိန် မှာ အခရိုင်းလစ်ပန်းချီကားကြီး များစွာ ရေး သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ ပြုလုပ်ခဲ့သမျှမှာ ထိပ်ဆုံးက အောင် မြင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဝင်းဖေ။\u003c\/strong\u003e ဝင်းဖေကို ၁၉၃၅ ခုနှစ်၊ ဇွန် ၆ ရက်မှာ မန္တလေးမြို့တွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝင်းဖေသည် ဖခင် ရွှေပြည် ဦးဘတင်၏ ဆန္ဒအရ ငယ်စဉ်က အမျိုးသားကျောင်းမှာ ကျောင်းတက်ခဲ့၏။ |\u003cspan\u003eဝင်းဖေ၏ အိမ်အမည်မှာ “အညို\u003c\/span\u003e'\u003cspan\u003eဖြစ်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eအညို ... မင်း အမျိုးသားကျောင်းမှာ မြန်မာသီချင်းတွေ ဆိုရ တယ်။ အဲဒါကောင်းတယ်။ အနုပညာဟာ အခြေခံပညာရေးမှာ ပါဝင်ရ တယ်။ ကျောင်းသားဟာ ငယ်စဉ်မှာ အနုပညာကို သင်ယူရမယ်။ ကြီးလို့ ကြိုက်ရင် ဆက်လုပ်၊ မကြိုက်ရင် ဆက်မလုပ်နဲ့။ မင်းကို အဖေ ပတ္တလား ဝယ်ပေးထားမယ်။ အိမ်မှာ ပတ္တလား တီးကွာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖခင် ရွှေပြည် ဦးဘတင်သည် ဝင်းဖေကို ကိုယ်တိုင် ပတ္တလား သင် ပေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်တော့ ဆရာခေါ်ပြီး ဝင်းဖေကို ပတ္တလား သင်ပေးစေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၄၂။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီး ဖြစ်ပွားချိန်တွင် ဝင်းဖေသည် ခုနစ်နှစ် သား အရွယ်သို့ ရောက်ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝင်းဖေသည် ကလေးဘဝက ကိုယ့်အိမ်မှာကိုယ် ပျော်ရွှင် လွတ်လပ် စွာ နေထိုင်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစစ်ကြီးစဖြစ်ချိန်တွင် သူသည် ပထမတန်း စာသင်ခန်းထဲမှာ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမန္တလေးမြို့ပေါ်သို့ စစ်လေယာဉ် တွေ ဝဲပျံလာနေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအထင်ကရ သာသနိက အဆောက် အအုံများနှင့် ကြီးမားထင်ရှားသော အဆောက်အအုံများပေါ်သို့ ဗုံးများ ကြဲချ လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ၏ ကျောင်းသည် မီးလောင်သွားပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမန္တလေးမြို့မှာ လူများသည် အော် ဟစ်ဆူညံနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြေးကြ၊ လွှားကြ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုန်းကြ၊ ခိုကြ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသား ပျောက်သူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသမီး ပျောက်သူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိခင် ပျောက်သူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖခင် ပျောက်သူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမန္တလေးမြို့သည် စစ်အနိဋ္ဌာရုံတို့ ဖြင့် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွား၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544685731989,"sku":"","price":3800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a05dd7e5-1246-436d-ae76-76e509747add.jpg?v=1730251539"},{"product_id":"ရှင်သန်မြန်မာအထ္ထုပ္ပတ္တိ-အောင်ဆန်းစုကြည်","title":"ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်","description":"\u003cp\u003eလူထုခေါင်းဆောင် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်သည် ၁၉၉၁ ခုနှစ်တွင် နိုဘယ်ငြိမ်းချမ်းရေး ဆု ရရှိခဲ့သည်။ ဒီမိုကရေစီ လိုလားထောက်ခံသည့် “နိုင်ငံ့ထိပ်တန်း အတိုက် အခံခေါင်းဆောင်တစ်ဦး အဖြစ် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၈၉ ခုနှစ်မှစ၍ မြန်မာအာဏာပိုင်များ၏ နေအိမ်အကျယ်ချုပ် ချထားခြင်းကို နှစ်ရှည်လများ ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် စိတ်ဓာတ်ခွန်အား လုံးဝ ယိုင်နဲ့ ကျဆင်းသွားခြင်း မရှိဘဲ၊ မတရားသည့် တရားဥပဒေများကို တစိုက် မတ်မတ် အာခံခဲ့သည်။ မြန်မာနိုင်ငံတွင် လူ့အခွင့်အရေးနှင့် ဒီမိုကရေစီ ထွန်းကားစေရန် လှုပ်ရှားတိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သည်။ ရဲရဲတောက် အာဂအမျိုးသမီး တစ်ဦးဖြစ်၍ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ကို သံမဏိနှင်းဆီဟု တင်စားကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ကို ဗမာ့လွတ်လပ်ရေးဖခင် အာဇာနည် အမျိုးသားခေါင်းဆောင်ကြီး ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းနှင့် နောင်တွင် မြန်မာသံအမတ်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်သူ ဒေါ်ခင်ကြည်တို့မှ ၁၉၄၅ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၁၉ ၂ ရက်တွင် မြန်မာနိုင်ငံ၊ ရန်ကုန်မြို့၌ မွေးဖွားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်သည် သူမ၏ ဖခင် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခံရစဉ်အခါက အသက် နှစ်နှစ်မျှသာ ရှိသေးသည်။ သူမ၏ မိခင် ဒေါ်ခင်ကြည်ကို အိန္ဒိယနိုင်ငံဆိုင်ရာ မြန်မာသံအမတ်ကြီးအဖြစ် | \u003cspan\u003eခန့်အပ်စေလွှတ်ခြင်း ခံရသည့် ၁၉၆၀ ခုနှစ်အထိ မြန်မာနိုင်ငံတွင် ကျောင်းတက်ပညာသင်ကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အိန္ဒိယနိုင်ငံတွင် ဆက်လက်ပညာ \u003c\/span\u003e| \u003cspan\u003eသင်ကြားပြီး အောက်စ်ဖို့တက္ကသိုလ်သို့ ဆက်လက်တက်ရောက်ခဲ့သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544682422421,"sku":"","price":900.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_02579f45-ae15-4987-9667-e37801b99c08.jpg?v=1730251568"},{"product_id":"ရဲဘော်ဖေသန်း-ကမ္ဘာ့သူရတပ်သာကျော်များ","title":"ကမ္ဘာ့သူရတပ်သားကျော်များ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသမိုင်းရှုထောင့် ၁\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုရီးယားနိုင်ငံသည် အာရှတိုက်အရှေ့ဘက်ကမ်းခြေမှ ဂျပန် ပင်လယ်နှင့် ပင်လယ်ဝါအကြားသို့ ထိုးထွက်နေသော ကျွန်းဆွယ်ပေါ် တွင် တည်ရှိသည်။ ဂျပန်ကျွန်းမှ မိုင် ၁၁ဝ ကျယ်သော ရေလက်ကြား ကခြားထားသည်။ မြောက်ဘက်တွင် မန်ချူးရီးယားနှင့် ဆိုက်ဘေး ရီးယားပြည်တို့ရှိကြ၏။ အကျယ်အဝန်းမှာ စတုရန်းမိုင် ၈၅,\u003cspan\u003e၂၂၅ ရှိ၍ လူဦးရေသန်းသုံးဆယ်ကျော်မျှရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုရီးယားနိုင်ငံသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်း ၃ဝဝဝ ကျော်ခန့် ကပင် ယဉ်ကျေးမှုအဆင့်အတန်း မြင့်မားခဲ့ပြီး ဘီစီ ၁၁၂၂ ခုနှစ်တွင် တရုတ်အမတ်ကြီးကီဂျာသည် ကိုရီးယားနိုင်ငံကို တည်ထောင်ခဲ့သည် ဟု အဆိုပြုကြလေသည်။ ထိုအချိန်မှအစပြု၍ ကိုရီးယားယဉ်ကျေးမှု တွင် တရုတ်တို့၏အယူဝါဒနှင့် ပညာရေးအတွေးအခေါ်များ သက်ဝင် လွှမ်းမိုးခဲ့သည်။ လွတ်လပ်စွာနေသော ကိုရီးယားကို အေဒီ ၁၅၉၂ တွင် ဂျပန်က လက်ရုံးအားကို တိုက်ခိုက်သိမ်းယူခဲ့၍ ခြောက်နှစ်တိုင် မျှ လုယက်ဖျက်ဆီးခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ကိုရီးယားတို့သည် ဂျပန်တို့အပေါ်တွင် အမုန်းကြီးမုန်းခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ကိုရီးယားတို့ သည် အနှစ် ၂၀၀ ကျော်မျှ နိုင်ငံခြားသားတို့နှင့် အဆက်အသွယ်မပြုဘဲထီးတည်းနေခဲ့ကြသည်။ သို့ရာတွင် ၁၈၇၆ ခုနှစ် ဂျပန်၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် ကိုရီးယားဆိပ်ကမ်းမြို့များကို နိုင်ငံခြားသင်္ဘောများဆိုက် ကပ်ရန် ဖွင့်ပေးခဲ့ကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုရီးယားပြည်သည် တည်နေရာကောင်းသည့်အပြင် သဘာဝ ပစ္စည်းများလည်း ကြွယ်ဝသဖြင့် အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံကြီးများက မျက်စိကျ ခဲ့ကြသည်။ တရုတ်၊ ဂျပန်နှင့် ရုရှားတို့သည် ကိုရီးယားကိုသိမ်းပိုက်လို ကြသည်။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရန်စောင်စစ်ပွဲများပင် ခင်းကျင်းတိုက်ခိုက် ခဲ့ကြသည်။ ၁၈၉၄ ခုနှစ်တွင် ကိုရီးယားအရေးအတွက် တရုတ်နှင့် ဂျပန်စစ်ဖြစ်ကြရာ ဂျပန်တို့က အနိုင်ရသဖြင့် ကိုရီးယားတွင် ဂျပန် သြဇာလွှမ်းမိုးလာခဲ့သည်။ တစ်ဖန် ၁၉၀၄ ခုနှစ်တွင် ကိုရီးယားအရေးမှ စတင်၍ ဂျပန်နှင့်ရုရှားတို့ စစ်ဖြစ်ပွားကြပြန်ရာ ရုရှားတို့စစ်ရှုံးသဖြင့် ကိုရီးယားတွင် ရရှိထားသော ယင်းတို့၏အခွင့်အရေးများကို ဂျပန်အား ပေးအပ်လိုက်ကြရသည်။ ၁၉၁၀ ပြည့်နှစ်၌မူ ဂျပန်သည် ကိုရီးယား အား ရုရှား၏ဘေးမှ စိုးရိမ်ရသည်ဟု အကြောင်းပြကာ သိမ်းပိုက်လိုက် ပြီးနောက် “ချိုဆင်” ဟူသော ရှေးဟောင်းအမည်ဖြင့် ခေါ်တွင်စေခဲ့ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုရီးယားလူမျိုးတို့မှာ ဂျပန်တို့ အုပ်စိုးမှုကို လုံးဝမနှစ်သက်ခဲ့ ကြသဖြင့် ပထမကမ္ဘာစစ်ပြီးချိန်မှစ၍ မျိုးချစ်စိတ်လွန်စွာ ပြင်းပြလာခဲ့ ကြသည်။ ဂျပန်အုပ်စိုးခြင်းကြောင့် ကိုရီးယားနိုင်ငံတွင် စက်မှုလုပ်ငန်း များ၊ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းများ၊ သတ္တုတွင်းတူးဖော်ရေးလုပ်ငန်းများနှင့် လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးလုပ်ငန်း တိုးတက်လာခဲ့သည်ဟုဆိုရလင့် ကစား ယင်းလုပ်ငန်းများ၏ အကျိုးစီးပွားကိုမူ ကိုရီးယားပြည်သူတို့ အနေဖြင့် ခံစားစံစားခွင့်ရခဲ့သည်မဟုတ်ပေ။ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားမှု တွင်လည်း ဂျပန်တို့ကသာလျှင် လက်ဝါးကြီးအုပ် ချုပ်ကိုင်ခဲ့ကြသည်။ အမျိုးသားစာသင်ကျောင်းများကိုပင် အားပေးခြင်းမပြုဘဲ နိုင့်ထက် ကလူ ပြုမူခဲ့ကြသည်။ ထိုတွင်မက ဂျပန်တို့က ယင်းတို့၏စာပေနှင့် ယဉ်ကျေးမှုတို့ကို တွင်ကျယ်စေခြင်းဖြင့် ကိုရီးယားပြည်သူတို့၏ အမျိုးသားရေးအပိုင်းကဏ္ဍကို သိမ်ငယ်စေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသို့လျှင် ဂျပန်တို့သည် ကိုရီးယားကို ၃၅ နှစ်တိုင်တိုင် ကြီးစိုးခြယ်လှယ်ခဲ့ကြပြီးနောက် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အပြီးတွင် လက်လွှတ် လိုက်ကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၄၃ ခုနှစ်တွင် ထုတ်ပြန်ခဲ့သော ကိုင်ရိုကြေညာစာတမ်းအရ ကိုရီးယားအား လျော်ကန်သော အချိန်တွင် လွတ်လပ်ရေးပေးပါမည် ဆိုထားသော်လည်း ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ပြီးသည့်တိုင် ကိုရီးယားနိုင်ငံမှာ လွတ်လပ်ခွင့်မရသေးပေ။ မြောက်ဘက်လတ္တီတွဒ်မျဉ်းကြောင်း ၃၈ ဒီဂရီ၏ မြောက်ဘက်ပိုင်းကို ရုရှားတပ်များက သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြ၍ တောင် ဘက်ပိုင်းကို အမေရိကန်တပ်များက သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြသည်။ ၁၉၄၈ ခု၊ ဖေဖော်ဝါရီလအတွင်း ဆိုဗီယက်ရုရှားက ယင်းတို့သိမ်းပိုက်ထားသော မြောက်ပိုင်းကို “ကိုရီးယားပြည်သူ့ ဒီမိုကရေစီသမ္မတနိုင်ငံ” အဖြစ် ကြေညာရာ ထိုနှစ် သြဂုတ်လတွင် အမေရိကန်သိမ်းပိုက်ထားသော တောင်ပိုင်းကိုလည်း ကိုရီးယားသမ္မတနိုင်ငံ” အဖြစ် ကြေညာခဲ့ကြပြန် သည်။ ဆီအောလ်မြို့မှာ ကိုရီးယားတောင်ပိုင်း၏ မြို့တော်ဖြစ်လာ၍ ဒေါက်တာ ဆင်မန်ရီးမှာ ပထမသမ္မတအဖြစ် ရွေးကောက်တင်မြှောက် ခြင်းခံခဲ့ရလေသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ကိုရီးယားသည် မြောက်ပိုင်း၊ တောင်ပိုင်း နိုင်ငံနှစ်ခုကွဲလျက် တိုင်းပြည်အရေးမှာလည်း ရှုပ်ထွေးပွေလီလာခဲ့ သည်။ ၁၉၅ဝ ပြည့်နှစ် ဇွန်လတွင် ကိုရီးယားမြောက်ပိုင်းနှင့် ကိုရီးယားတောင်ပိုင်းတို့စစ်ဖြစ်ပွားကြတော့၏။ ထို့နောက် ကုလသမဂ္ဂကော်မရှင် အဖွဲ့ ၏ စုံစမ်းအစီရင်ခံချက်အရ မြောက်ကိုရီးယားကို ကျူးကျော်သူ အဖြစ်ဖြင့် အဆုံးအဖြတ်ပေး၍ ကုလသမဂ္ဂတပ်များသည် တောင် ကိုရီးယားဘက်မှ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၄၅ ခု၊ ဖေဖော်ဝါရီလလောက်က မော်လတာမြို့၌ ကျင်းပ ခဲ့သော မဟာမိတ်နိုင်ငံကြီးများ၏ ညီလာခံတွင် ကိုရီးယားအရေး၌ စစ်ဆင်မှုလွယ်ကူစေရန် မြောက်ဘက်လတ္တီတွဒ်မျဉ်းကြောင်း ၃၈ ဒီဂရီ ၏ မြောက်ဘက်ပိုင်းကို ဆိုဗီယက်တပ်များက သိမ်းယူရန်နှင့် တောင် ဘက်ပိုင်းကို အမေရိကန်တပ်များ သိမ်းယူရန် သဘောတူညီခဲ့ကြ သည်။ ဤအစီအစဉ်မှာ သေနင်္ဂဗျူဟာနည်းအရ စစ်ဆင်မှုလွယ်ကူစေရန် အကြမ်းဖျင်းပြဋ္ဌာန်းခဲ့ကြခြင်းဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် ဒုတိယကမ္ဘာ စစ်ပြီးဆုံးသောအခါ၌ မဟာမိတ်နိုင်ငံကြီးများ၏ အမြင်တိုမှုကြောင့် ထိုနယ်နိမိတ်အတိုင်းပင် ကိုရီးယားနိုင်ငံသည်မြောက်ပိုင်း၊ တောင်ပိုင်း နှစ်ပိုင်း ကွဲပြားလျက် ယခုတိုင်တည်ရှိခဲ့ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၄၅ ခု၊ ဒီဇင်ဘာလအတွင်း မော်စကိုမြို့၌ ကျင်းပခဲ့သော နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးများ အစည်းအဝေးက ကိုရီးယားတောင်နှင့် မြောက် ပိုင်းကို တစည်းတလုံးတည်း ပူးပေါင်းစေ၍ နိုင်ငံကြီးလေးနိုင်ငံက ငါးနှစ်ခန့် ထိန်းသိမ်းထားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ သို့ရာတွင် ဆိုဗီယက်ရုရှားနှင့် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတို့ အယူအဆချင်း မတူညီမှုကြောင့် ထိုစီမံချက်မှာ ပျက်သုဉ်းခဲ့သည်။ သို့ဖြင့် ၁၉၄၈ ခု ဖေဖော်ဝါရီလတွင် မာရှယ်ကင်အီဆွန်းကြီးမှူးသော မြောက်ကိုရီးယား အစိုးရက “ကိုရီးယားပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ”ဟု တည်ထောင်လိုက်၍ သြဂုတ်လတွင် ဒေါက်တာဆင်မန်ရီးကြီးမှူးသော တောင်ကိုရီးယား အစိုးရက ကိုရီးယားသမ္မတနိုင်ငံ”ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ထိုသူတို့ရေးဆွဲသော ဖွဲ့စည်းအုပ်ချုပ်ပုံအခြေခံဥပဒေ နှစ်ခုလုံး၌ပင် “ကိုရီးယားသမ္မတ နိုင်ငံ”ဆိုသည်မှာ တောင်ပိုင်းနှင့်မြောက်ပိုင်းပါဝင်သော ကိုရီးယား တစ်နိုင်ငံလုံးကို ဆိုလိုကြောင်းဖော်ပြထားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြောက်ကိုရီးယားအစိုးရကို ဆိုဗီယက်ရုရှားနှင့် တရုတ်ပြည်သူ့ သမ္မတနိုင်ငံတို့က အသိအမှတ်ပြုပြီးလျှင် ပြည်ထောင်ချင်း စီးပွားရေး စာချုပ်များ အသီးသီးချုပ်ဆိုကြသည်။ မြောက်ပိုင်းတွင် ဆိုဗီယက် စီးပွားရေးစီမံကိန်းအရ မြေယာစနစ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးများပြုလုပ် သည့်အပြင် စက်မှုလက်မှုများကိုလည်း တည်ဆောက်ကြသည်။တောင်ကိုရီးယားအစိုးရကိုမူ အမေရိကန်၊ အင်္ဂလန်နှင့် ချန်ကေရှိတ် ခေါင်းဆောင်သော တရုတ်အမျိုးသားအစိုးရတို့က အသိအမှတ်ပြု၍ အီးစီအေစီမံကိန်းအရ အမေရိကန်အကူအညီဖြင့် စက်မှုလက်မှုလုပ် ငန်းများကို ပြန်လည်ထူထောင်ပေးကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် တောင်ပိုင်း နှင့်မြောက်ပိုင်းတို့မှာ အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်နေကြလျက် နယ်ခြားဒေသဖြစ် သော လတ္တီတွဒ် ၃၈ ဒီဂရီ မျဉ်းပြိုင်အနီးတွင် ရံဖန်ရံခါ အချင်းဖြစ်ပွားခဲ့ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၅၀ ပြည့်နှစ် ဇွန်လ ၂၅ ရက် နံနက်အစောပိုင်းတွင် မြောက် ကိုရီးယားတပ်များသည် ၃၈ ဒီဂရီ မျဉ်းပြိုင်ကို ဖြတ်ကျော်လျက် ကိုရီးယားတောင်ပိုင်းကို စတင်တိုက်ခိုက်ရာ ဇွန်လ ၂၈ ရက်နေ့တွင် ကိုရီးယားတောင်ပိုင်းမြို့တော်ဖြစ်သော ဆီအောလ်မြို့ကျဆုံး၍ ပြင်းထန်သောတိုက်ပွဲကြီးများ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားသည်။ ဇွန်လ ၂၅ ရက်နေ့ ညနေပိုင်းတွင် ကျင်းပသော ကုလသမဂ္ဂလုံခြုံရေးကောင်စီက ကိုရီးယားမြောက်ပိုင်းကို ကျူးကျော်သူအဖြစ် ကြေညာပြီးလျှင် တိုက် ခိုက်မှုအမြန်ဆုံးရပ်စဲရန်၊ မြောက်ပိုင်းစစ်တပ်များ ၃၈ ဒီဂရီမျဉ်းပြိုင် သို့ဆုတ်ခွာသွားရန်၊ ဤဆုံးဖြတ်ချက်များ အောင်မြင်သည်အထိ ကုလသမဂ္ဂအဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံများက စွမ်းအားရှိသမျှ ကူညီကြရန် ဆုံးဖြတ် လိုက်သည်။ ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်သည့်အတိုင်း ကုလသမဂ္ဂ အဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံများက ဝင်ရောက်ကူညီ တိုက်ခိုက်ပေးသဖြင့် နောက်ဆုံး တွင် ဤစစ်ပွဲကြီးမှာ မြောက်ကိုရီးယားတပ်များနှင့် ကုလသမဂ္ဂတပ်များ တိုက်ခိုက်သော စစ်ပွဲအသွင်သို့ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ မြောက် ကိုရီးယားတို့ဘက်မှလည်း တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံက အပျော်တမ်း တပ်များဖြင့် ကူညီခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိန္ဒိယနှင့် အာရပ်အုပ်စုနိုင်ငံများက ဤစစ်ပွဲကို အနုနည်းဖြင့် အေးငြိမ်းစေရန် အတန်တန်ကြိုးစားခဲ့ရာ ကုလသမဂ္ဂဘက်မှ ဗိုလ်ချုပ် ကြီးနမ်အီ ခေါင်းဆောင်သော ကိုယ်စားလှယ်များသည် အကြိမ်ကြိမ် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးကြသည်။ နောက်ဆုံး၌ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် သဘောတူညီ ချက်များရရှိသဖြင့် ၁၉၅၃ ခု၊ ဇူလိုင်လ ၂၇ ရက်နေ့ နံနက်ပိုင်းတွင် ပန်မန်ဂျုံစခန်း၌ စစ်ရပ်စဲကြောင်း သဘောတူစာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေး ထိုးကြသည်။ ထိုစာချုပ်တွင် ခေါင်းဆောင်ဆွေးနွေးသော နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ကိုယ်စားလှယ်များအပြင် မြောက်ကိုရီးယားစစ်သေနာပတိချုပ်နှင့် ဝန်ကြီးချုပ်မာရှယ်ကင်အီဆွန်း၊ တရုတ်နီ အပျော်တမ်းတပ်သေနာပတိ ချုပ်၊ ထို့ပြင် ဗိုလ်ချုပ်မှူးမတ်ကလပ်တို့လည်း လက်မှတ်ရေးထိုးကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤကိုရီးယားစစ်ပွဲမှာ သုံးနှစ်နှင့် တစ်လကျော်မျှ ကြာရှည်စွာ တိုက်ခိုက်ကြရသဖြင့် အိမ်ခြေတိုက်တာ အဆောက်အအုံများ၊ စက်မှု လက်မှုလုပ်ငန်းကြီးများ ပျက်စီးဆုံးရှုံးကြရသည်။ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်မှ ထိခိုက်ကျဆုံးခဲ့သူနှင့် သုံ့ပန်းအဖြစ် အဖမ်းခံရသူပေါင်းမှာ နှစ်သန်း သုံးသိန်းကျော်မျှ ရှိပေသည်။ စစ်ပြေငြိမ်းစာချုပ်အရ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် စစ်တပ်များသည် စစ်ကြောင်းတစ်လျှောက် မိမိတို့ရောက်ရှိနေရာမှ နောက်သို့ ၂ ကီလိုမီတာ (တစ်မိုင် ၂ ဖာလုံခန့်) ပြန်၍ဆုတ်ခွာကြရ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် မြန်မာဘာသာသို့ ပြန်ဆိုလိုက်သည့် ဤကမ္ဘာ့သူရ တပ်သားကျော်များ (အမှတ် ၁) တွင် ပါဝင်သော သူရဲကောင်းများ အားလုံးကို ကိုရီးယားစစ်ပွဲကြီးကသာလျှင် သန့်စင်မွေးဖွားပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယင်းသူရဲကောင်းများ၏ ဘဝအတ္ထုပ္ပတ္တိဆိုင်ရာ အရပ်ရပ် ကို မြန်မာဘာသာသို့ ပြန်ဆိုမိသော ကျွန်တော့်တွင် ကိုရီးယားစစ်ပွဲ ကြီးကိုလည်း သူရဲကောင်းများ၏ဘဝအတ္ထုပ္ပတ္တိနှင့် ယှဉ်တွဲ၍ဖော်ပြ ရန် မရှောင်မလွှဲသာတာဝန်တစ်ရပ် ထပ်မံဆပွားလာရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်းပါဦးမည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမူလအကြောင်းတရားဖြစ်သည့် ကိုရီးယားစစ်ပွဲသာ မဖြစ်ပွား ခဲ့ပါမူ အကျိုးတရားဖြစ်သော ဤသူရဲကောင်းများ မည်သည့်နည်းနှင့် မျှ ပေါ်ပေါက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေရာ ကိုရီးယားစစ်ပွဲကြီးကို မတင် ပြဘဲ သူရဲကောင်းများကိုသာ တင်ပြခဲ့သော် သူရဲကောင်းများ၏ လက်ခြေမျှသာဖြစ်သည့် လက်ရုံးရည်ကိုသာ အလေးပေး ရှေ့တန်း တွန်းတင်ရာ သဘောသို့ သက်ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။ တစ်ဖန်တုံ လည်း သူရဲကောင်းတို့၏ ဦးခေါင်းပိုင်းဖြစ်သည့် နှလုံးရည်ကို လျစ်လျူရှု ဥပေက္ခာပြုရာ ရောက်သွားနိုင်ပါသည်။ ဤသည်မှာကျွန်တော့်ဆိုလိုရင်း၏ တစ်စိတ်တစ်ဒေသသော အဓိပ္ပာယ်ကိုသာ ဖော်ပြခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ကျန်ရှိသေးသည့် တစ်စိတ်တစ်ဒေသအနက် ဖော်ချက်မှာမူ လူ့သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် လက်ရုံးရည်ဖြင့် ကမ္ပည်း တင်ခဲ့သူ အမြောက်အမြားရှိခဲ့ ပေါ်ထွန်းခဲ့ပါသည်။ သို့တစေ လက်ရုံး ရည် ပြည့်စုံသူတိုင်းကို သူရဲကောင်းများဖြစ်သည်ဟု အဘယ်သို့လျှင် ဆိုနိုင်ပါအံ့နည်း။ ထို့ကြောင့်လည်း အချို့ကို လူသတ်သမား လက်မရွံ့ များဟု သမိုင်းက ကင်ပွန်းတပ်ပြီး အချို့ကိုမူ အာဇာနည်များ၊ လွတ်လပ်ရေးဗိသုကာများ၊ မဟာသူရဲကောင်းကြီးများ စသည်ဖြင့် ဝိဝါဒကွဲလွဲစွာ ခေါ်ဝေါ်သမုတ်ခဲ့ကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့အတူ လူ့သမိုင်းသည် အရှည်လျားကြီး ရှည်လျားခဲ့သည် နှင့်အမျှ စစ်သမိုင်းလည်း လူ့သမိုင်းအလားတူ ယှဉ်တွဲရှည်လျားလာခဲ့ ရပါသည်။ သို့တစေ စစ်ပွဲတိုင်းကို တရားသောစစ်ပွဲဟု မဆိုနိုင်မူ၍ ကျူးကျော်ရေးစစ်ပွဲဟု ခေါ်ဝေါ်သမုတ်ကြရပြီး အချို့သောစစ်ပွဲများကိုမူ လွတ်မြောက်ရေးစစ်ပွဲ၊ ခုခံရေးစစ်ပွဲ စသည်စသည် ခွဲခြားမြင်ရ ခေါ်ဝေါ် သမုတ်ကြရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတရားသောစစ်ပွဲကို ဆင်နွှဲခြင်းသည် အမွန်မြတ်ဆုံးသော ငြိမ်းချမ်းရေးကို တည်ဆောက်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဉာဏ်အမြော်အမြင်ဖြင့် ပြီးပြည့်သော ပုဂ္ဂိုလ်များက အဆိုပြုခဲ့ကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤသို့စစ်စစ်ချင်း၊ လူလူချင်း၊ လက်ရုံးရည်လက်ရုံးရည်ချင်း တူညီကြပါလျက် အဘယ်ကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသည့် အနက် အဓိပ္ပာယ်ချင်း ကွဲပြားခြားနားရပါသနည်းဟု စောဒကတက်ဖွယ် အကြောင်းတစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစိန်ကဲ ကျောက်ကဲခတ်ရာတွင် တစ်ခုသော စံထား”သည်ရှိရ သကဲ့သို့ မည်သည့်ဖြစ်ရပ်မဟူ တစ်မူတည်းသော တရားကိုလည်း ရှိမြဲပင်ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤသည်မှာ စစ်ဆိုလျှင် စစ်၏တရားကိုယ်ဖြစ်သော (The | Principle of Aim) \u003cspan\u003eစစ်၌ထားရှိသည့် ရည်ရွယ်ချက်သဘောပေါ် တွင်မူတည်၍ တရားသောစစ်လော၊ မတရားသောစစ်လော ဆိုသည်ကို စောကြောအကဲဖြတ် သုံးသပ်ပေးရမည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူဆိုလျှင်လည်း အများအကျိုးအတွက် မိမိကိုယ်ကျိုးကိုမည်မျှ စွန့်လွှတ်သည်၊ ဆုံးရှုံးခံသည်၊ မည်မျှမွန်မြတ်သော ရည်ရွယ်ချက်ရှိ သည်၊ မိမိ၏ ဘုန်းလက်ရုံးကြောင့် လူများစု မိမိခြေဖဝါးအောက်သို့ မရောက်စေဘဲ မိမိဘုန်းလက်ရုံးကြောင့် လူအများစုလွတ်မြောက် စေမည်ဆိုသည့် သဘော မည်မျှသက်ဝင်ယုံကြည်သည်၊ ကျင့်ကြံအား ထုတ်သည်ဆိုသည့် အပေါ်တွင် မူတည်၍ ကွဲပြားခြားနားသည်ဟု ဆိုမည်ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကျဉ်းရုံးဆိုရပါမူ…..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစစ်တို့၏သဘော၌ ကျူးကျော်ရေး၊ ကျွန်ပြုရေး စစ်ပွဲများသည် ယုတ်ညံ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူတို့သဘော၌ ကျွန်ပြုရေး၊ ကျူးကျော်ရေးစစ်ပွဲတွင် ပါဝင် ဆင်နွှဲလျှင် လူသတ်သမားမှတစ်ပါး အခြားမဖြစ်နိုင်။ လွတ်မြောက် ရေးစစ်ပွဲတွင် မိမိ၏လက်ရုံးရည်ကို အသုံးချလျှင်ကား ထိုသူသည် အာဇာနည်မှလွဲ၍ အခြားမဖြစ်နိုင်။ ယင်းကြောင့် ဤစာအုပ်ပါ သူရဲကောင်းများအပေါ် စာရှုသူများအနေဖြင့် မည်သို့သော သူရဲကောင်း များဖြစ်သည်ကို ဝေဖန်အကဲဖြတ်နိုင်စိမ့်ငှာ ကိုရီးယားစစ်ပွဲ၏ သမိုင်း နောက်ခံကားဖြစ်သည့် သမိုင်း၏ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ရှုထောင့်နှစ်သွယ်မှ အကျဉ်းရုံးပြန်လည် ထင်ဟပ်ခြင်းပြုလိုက်ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူရဲကောင်းတို့ ၏ရည်မွန်သော စစ်စိတ်စစ်မာန်ရှိသည့် သဘော (The Principle of Morale) \u003cspan\u003eနှင့် စစ်၌မွန်မြတ်သော ရည်ရွယ်ချက်ထားရှိသည့်သဘော (\u003c\/span\u003eThe Principle of Aim) \u003cspan\u003eဖြစ် သည့် စစ်၏တရားကိုယ်နှစ်ရပ်ကို မှန်ကန်စွာ အကဲဖြတ်နိုင်ပါစေဟု ဆန္ဒပြုရင်း ....။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရဲဘော်ဖေသန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45545042083989,"sku":"","price":6750.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_beadf7f9-4671-4648-8e19-cdd95664323a.jpg?v=1730252030"},{"product_id":"ရဲဘော်ဖေသန်း-ကမ္ဘာကျော်စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများ","title":"ကမ္ဘာကျော်စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများ","description":"\u003cp\u003eဗိုလ်ချုပ်ကြီးမက်အာသာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- \u003cspan\u003eနောက်ဆုံးအချိန်အထိ အလံမလှဲခဲ့ပေသော ဗိုလ်ချုပ်လော ... \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e-ရန်သူ့ကျည်ကို မပြုံသောဗိုလ်ချုပ်လော ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမေရိကန်တပ်မတော်တွင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများမြောက်များစွာရှိသည့် အနက်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတစ်ဦးတည်းသာလျှင် စက်သေနတ်၊ ဗုံး စသည့်ခေတ်မီ လက်နက်များဖြင့်အတိုက်အခိုက် ခံရဖူးသကဲ့သို့လေးမြားတို့ဖြင့်လည်းအပစ် အခတ်ခံရဖူးလေသည်။ ထိုဗိုလ်ချုပ်ကြီးမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ “ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဒေါက်ကလပ်မက်အာသာပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗိုလ်ချုပ်ကြီးမက်အာသာသည် ဂျပန်လေယာဉ်များ၏အနီးကပ်တိုက် ခိုက်ခြင်းခံရသည့်နည်းတူ လူနီလူရိုင်းများ၏ လေးဖြင့်ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက် ခြင်းကိုလည်း ခံရဖူးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့ဗိုလ်ချုပ်ကြီးမက်အာသာသည် လူနီလူရိုင်းများ၏ အတိုက် အခိုက်ခံရသော အချိန်မှာမူ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးမက်အာသာ၏ ဖခင်ဗိုလ်မှူးကြီး မက်အာသာမှာ နယူးမက္ကဆီကိုရှိ လူနီလူရိုင်းများ၏နယ်မြေတစ်ခုကိုအုပ် ချုပ်ရသောအချိန်တွင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခါသမယအားဖြင့်လည်း မြေရိုင်းများကို ဓားမဦးချလုပ်ကိုင် စားသောက်ရန်နှင့် မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်ရန်ယင်းနယ်မြေပေါ် သို့တစ်ရပ်တကျေးမှ စွန့်စားလာရောက်လာကြသော ရှေးဦးလူဖြူ၊ တောင်သူလယ်သမားကြီးများမှာ တစ်ဖက်မှအခါမလပ်ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်နေသော လူနီလူရိုင်းများကို ကြောက်ရွံ့နေရသကဲ့သို့ အခြားတစ်ဖက်ကလည်းလူရမ်း ကား သေနတ်သမားများ၏ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုများကို ခေါင်းငုံ့ခံနေရသော အချိန်ဖြစ်သည်။ မက်အာသာ၏ဖခင်ဒု-ဗိုလ်မှူးကြီး မက်အာသာ၏ တာဝန် မှာ ၎င်းနယ်မြေ၏လုံခြုံရေးနှင့် အုပ်ချုပ်မှုကိုတာဝန်ယူရန်ပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့နှင့် ၁၈၈၄-ခုနှစ်အတွင်း နေ့တစ်နေ့တွင် ဗိုလ်မှူးကြီးမက်အာသာ ၏တပ်ရင်းရုံးစိုက်ရာ ခံတပ်ငယ်ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုစဉ်က သားဖြစ်သူ မက်အာသာလေးမှာ လေးနှစ်သားအရွယ်မျှ သာရှိသေးရာ ခံတပ်အပြင်မှ ဆူဆူညံညံအသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကလေးတို့သဘာဝ စူးစမ်းလိုသောစိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲကလေးထိန်း အဖြစ်ငှားရမ်းထားသော လူနီလူရိုင်းမကြီး၏လက်မှအတင်းရုန်းကန်ကာ ခံတပ်ကွက်လပ်ထဲသို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခံတပ်ကွက်လပ်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ ခံတပ်သစ်တုံးများပေါ်မှဖြတ် ကျော်ဝင်ရောက်လာသည့် မြားတစ်စင်းသည် မက်အာသာလေး၏ဦးခေါင်းနှင့် လက်တစ်လုံးကြားအကွာမှ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကယ်၍သာ မက်အာသာလေးမှာ ထိုစဉ်ကခံတပ်ကွက်လပ်ထဲသို့ စက္ကန့်ခွဲမျှ အချိန်စော၍ ရောက်ခဲ့ပါမူထိုအချိန်က သေပွဲဝင်ခဲ့ရမည်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤသို့ပင် မက်အာသာလေး၏ ငယ်စဉ်ဘဝသည် စစ်ကြွေးကြော်သံ များနှင့် သေနတ်သံများအကြား၌သာလျှင် ကြီးပြင်းခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခြားကလေးသူငယ်များကဲ့သို့ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင် ကလေးများကိုလည်း နားထောင်၍ ကြီးပြင်းခဲ့ရသူမဟုတ်ဘဲစစ်ပွဲကြီးများအကြောင်းနှင့် စွန့်စား ခန်းများကိုသာလျှင် နားထောင်ခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငယ်စဉ်က မက်အာသာသည် ပြည်တွင်းစစ်ကြီးအတွင်း ဖခင်ကြီးရရှိ ခဲ့သော အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတွင် စစ်သည်တော်တစ်ဦးအတွက် အမြင့် ဆုံးဆုတံဆိပ်ကြီးဖြစ်သည့် စီ-အမ်-အိပ်(ချ်) ဆုတံဆိပ်ကြီးကို မကြာခဏ ကြည့်လျက် ယင်းဆုတံဆိပ်ကြီးကို တစ်နေ့သောအခါတွင် ဖခင်ကြီးနည်းတူ မိမိလည်းရအောင်ယူမည်ဟု အကြိမ်ကြိမ်သန္နိဋ္ဌာန်ချခဲ့ဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမက်အာသာ၏ ကလေးငယ်ဘဝက ဆန္ဒသည်နောင် ရာစုတစ်ဝက် တိုင်သောအခါမှပင် အကောင်အထည်ပေါ်ခဲ့လေသည်။ ယင်းဆုတံဆိပ်ကြီး ကိုလည်း ဘက်တန်တိုက်ပွဲ၌ပင်ဆွတ်ခူးခဲ့လေသည်။ ယင်းတိုက်ပွဲတွင်မက်အာ သာသည် မိမိထက်အင်အားဆယ်ဆခန့်မျှသာလွန်သော ရန်သူကိုကြံ့ကြံ့ခံ တွန်းလှန်ခဲ့ပြီး အမေရိကန်လူမျိုးတို့ဂုဏ်ယူလောက်သည့် တိုက်ပွဲတစ်ပွဲ အဖြစ် ပြောင်မြောက်စွာတိုက်ပြသွားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမက်အာသာသည် မည်မျှရင်းနှီးသည့်မိတ်ဆွေပင်ဖြစ်စေ ထိပ်ပုတ် ခေါင်းပုတ်ဖြင့် နေထိုင်တတ်သူမဟုတ်ဘဲ သူစိမ်းတစ်ရံဆံနှင့်ဆက်ဆံသကဲ့ သို့ပင်ဆက်ဆံတတ်သည်။ ဤသို့အနေအထိုင် ကျစ်လျစ်လွန်းသည်ကို အကြောင်းပြု၍ အချို့မိတ်ဆွေများကသူ့အားပို၍ပင်လေးစားခဲ့ကြသည်။ရင်းနှီးသောမိတ်ဆွေများထဲတွင်လည်း သူ့အားပထမအမည်ဖြင့် ခေါ်ဝေါ်သူမရှိ သလောက်ပင် ရှားလေသည်။ သူ၏ဇနီးသည်ကပင်လျှင် သူ့အားဗိုလ်ချုပ် ကြီးဟူ၍ ရာထူးအမည်ကိုရှေ့တပ်၍ ခေါ်ဝေါ်လေ့ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝက်(စ်)ပွိုင့် စစ်တက္ကသိုလ်တွင် မက်အာသာနှင့် သင်တန်းနှစ်တစ်နှစ် တည်းတက်ခဲ့ဖူးသူ ဗိုလ်ကြီးအဲလင်ပုတ်က မက်အာသာသည် ပေါင်းသင်း ဆက်ဆံရေးတွင် ရှေးဆန်သည်ဟူ၍လည်းကောင်း၊ စကားပြောဆိုရာတွင် လည်း ဝါကျအထားအသိုမှအစ မိမိပြောဆိုမည့်စကားကို စိစိစစ်စစ်ရွေးချယ် ပြီးမှပြောဆိုတတ်သူ ဟူ၍လည်းကောင်းပြောဆိုခဲ့ဖူးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမက်အာသာသည် နှလုံးရည်ရော၊ လက်ရုံးရည်ပါ ပြည့်ဝသည့် စစ်သည် ကျော်ကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သို့သော် စိတ်ကြမ်းကိုယ်ကြမ်းကြီး မဟုတ် ဘဲကိုယ်အမူအရာ၊ နှုတ်အမူအရာ သိမ်မွေ့သကဲ့သို့ စိတ်နှလုံးလည်းနူးညံ့ သိမ်မွေ့သူဖြစ်ပေသည်။ ဝက်(စ်)ပွိုင့်စစ်တက္ကသိုလ်တွင် တက်ရောက်နေ စဉ်အတွင်း အဲလင်ပုတ်နှင့်မက်အာသာသည် ဒေးဗစ်ဝါးဖီးလ်ပါဝင်ဇာတ်ဆောင်သော“ဂီတဆရာ” ပြဇာတ်ကို သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။ ဇာတ် သိမ်းခါနီးတွင် အဲလင်ပုတ်က မက်အာသာအားလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ တွင် မက်အာသာအား မျက်ရည်မဆည်နိုင်ဘဲ တရှုပ်ရှုပ်ငိုကျွေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်ဟုဆိုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမက်အာသာသည်ဖိလစ်ပိုင်သို့ ရောက်သောအခါတွင် ရာသီဥတုပူ ပြင်းသည့်အပြင် ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်လည်းကောင်းလှသဖြင့် အခြားအရာရှိငယ်များနည်းတူ အရက်သေစာသောက်စားရန်၊ ကပွဲများ တက်ရောက်ရန်၊ တပ် အပြင်သို့ ထွက်၍အပျော်ကျူးရန် မကြာခဏပင် စိတ်ကူးပေါက်ခဲ့မိသည်။ ယင်းသို့စိတ်မတည်မငြိမ်ဖြစ်လာသောအခါများတွင်မူ မက်အာသာသည် ကိုယ် လုံးပေါ်မှန်တစ်ချပ်ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်လျက် တပ်သားတစ်ယောက်အား ဆုံးမနေသည့် တပ်ကြပ်ကြီးတစ်ယောက်၏ အမူအရာဖြင့်မှန်ထဲမှ မိမိ၏ရုပ် အသွင်ကို စေ့စေ့ကြည့်လျက်ဆုံးမစကားပြောပြီး မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသော စိတ်များကို ထိန်းတတ်လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမက်အာသာသည် အမေရိကန်ဝက်(စ်)ပွိုင့်စစ်တက္ကသိုလ်တွင် အမှတ် အများဆုံးရရှိခဲ့သော ဗိုလ်လောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ၎င်းစစ်တက္ကသိုလ် တွင်အနှစ်အစိတ်အတွင်း မက်အာသာ၏ အမှတ်ကိုစံချိန်ချိုးနိုင်သည့်ဗိုလ် လောင်းတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ၊ မပေါ်ပေါက်ခဲ့ဟုဆိုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမက်အာသာသည် ဗိုလ်ချုပ်အဆင့်သို့ တိုးမြှင့်ပေးခြင်းခံရသောအခါ အမေရိကန်တပ်မတော်တွင် အသက်အငယ်ဆုံးဗိုလ်ချုပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် ကြယ်လေးပွင့်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးအဖြစ် နှစ်ကြိမ်တိုင်ခန့်အပ်ခြင်းခံရသည့် ပထမဦး ဆုံး အမေရိကန်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးလည်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသက်ငယ်ရွယ်သူများကို ကျောင်းအုပ်အဖြစ် ခန့်ထားလေ့မရှိသော ဝက်(စ်)ပွိုင့်စစ်တက္ကသိုလ်တွင် အသက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ပထမဦးဆုံး ကျောင်းအုပ်အဖြစ် အမှုထမ်းခွင့်ရခဲ့သူလည်းဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမေရိကန်စစ်သမိုင်းတစ်လျှောက် စစ်ပွဲအသီးသီးတွင်တပ်သား များ၊ တပ်မှူးများ၊ စစ်သူကြီးများစသည့် လက်ရုံးရည်၊ နှလုံးရည်နှင့် ပြည့်စုံ သည့်စစ်သည်ကျော်ကြီးများသာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ စစ်ဘက်ဆိုင် ရာဆုတံဆိပ်ကြီးများကို ဆွတ်ခူးခဲ့ကြသည်ကားမှန်၏။ သို့တစေ စစ်ဘက် ဆိုင်ရာဆုတံဆိပ်များကို မက်အာသာလောက်မည်သည့်အမေရိကန်စစ် သည်ကျော်မျှဆွတ်ခူးနိုင်ခဲ့သူမရှိဟု ဆိုလေသည်။ ဤသို့မိမိနိုင်ငံမှ ချီးမြှင့်သော ဆုတံဆိပ်များသာမက အခြား(၁၀)နိုင်ငံမှ အစိုးရများက ပေးအပ်ချီးမြှင့် သောဆုတံဆိပ်များသည်လည်း မက်အာသာ၏ရင်ဘတ်တွင် ချိတ်စရာနေရာ မရှိလောက်အောင် များပြားလှသည်ဟုဆိုပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုမျှမက မက်အာသာတွင် သူမတူသောထူးခြားချက်များရှိသေးသည်။ ယင်းတို့ကား မက်အာသာသည် ဖိလစ်ပိုင်အစိုးရမှခန့်အပ်သည့် ပထမဦးဆုံးသော အမေရိကန်စစ်သူကြီးဖြစ်ခြင်း၊ မဟာမိတ်ကြည်း၊ ရေ၊လေ စစ်လက်ရုံးသုံးခုစလုံးကို အုပ်ချုပ်နိုင်ခွင့်ရသည့် ပထမဦးဆုံးသော အမေရိကန်စစ်သူကြီးဖြစ်ခြင်း၊ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဂရန့်၏ နောက်ပိုင်းတွင် အသက် အငယ်ဆုံးနှင့် အဆင့်အတန်းအမြင့်ဆုံး ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်လျက် အမေရိ ကန်ပြည်ထောင်စု၏ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အဆင့်အတန်းအမြင့် ဆုံးဖြစ်သည့် စီ-အမ်-အိပ်(ချ်)ဆုတံဆိပ်ကြီးကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ်ရရှိသောဗိုလ်ချုပ် ကြီးဖြစ်ခြင်း၊ ဖိလစ်ပိုင်အစိုးရ၏ စစ်အကြံပေးအရာရှိဖြစ်သည့်အလျောက် ကမ္ဘာပေါ်တွင်လစာအမြင့်ဆုံးရရှိသည့် စစ်အကြံပေးအရာရှိဖြစ်ခြင်း စသည့် ထူးခြားချက်များပင်ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူသည် အမေရိကန်တပ်မတော်တွင် အငယ်ဆုံး စစ်ဦးစီးချုပ်ဖြစ်လျက် (၄)နှစ် တစ်ကြိမ်ပြန်လည်ရွေးချယ်တင်မြှောက်လေ့ရှိသော ၎င်းစစ်ဦးစီးချုပ် ရာထူးကို(၄)နှစ်စေ့မြောက်သောအခါ ဒုတိယအကြိမ်ထပ်မံရွေးချယ်ခြင်းခံ ရသည့် စစ်ဦးစီးချုပ်တစ်ယောက်လည်းဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဆုံးဆိုရချေသော် အမေရိကန်တပ်မတော်ရာဇဝင်တွင် မက်အာသာ ကဲ့သို့ ထူးချွန်သည့်စင်မှုထမ်းများရှိသေးသည်လား၊ သို့မဟုတ် ရှိခဲ့ဖူးသည် လားဟူ၍ မေးငြားအံ့၊ မရှိဟူ၍သာဖြေရမည်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမှန်သည်။ အမေရိကန်တပ်မတော်တွင် မက်အာသာကဲ့သို့သော ဗိုလ် ချုပ်ကြီးမျိုးမက်အာသာတစ်ယောက်သာလျှင် ရှိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပထမကမ္ဘာစစ်ကြီးအတွင်း၌ ပြင်သစ်ပြည်၊ စိမ့်မီးဟေလ်မြို့သို့ အမေရိကန်တပ်များအလုံးအရင်းနှင့် စတင်ဝင်ရောက်စဉ်က မက်အာသာမှာ အပြင်းဖျားလျက်ရှိသည်။ ယင်းသို့အပြင်းဖျားနာလျက်ဖြင့်ပင် နောက်တစ်နေ့၌ အမှတ်(၈၄)၊ တပ်ရင်းကိုကွပ်ကဲဦးစီး၍ တိုက်ပွဲဝင်ရန်ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။ သို့ဖြင့် မက်အာသာသည် သူ့တပ်သားနှစ်ယောက်ကိုခေါ်ကာ တိုက်ပွဲဝင်မည့် အချိန်သို့တိုင်ပါလျက်မိမိအား လူနာတင်ကပ်ဖြင့် ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာသို့ သယ် ယူသွားရန် အမိန့်ပေးခဲ့လေသည်။ ဤသို့မက်အာသာ သည်ဖျားနာလျက်ဖြင့်ပင် လူနာကပ်ပေါ်မှနေ၍ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သူဖြစ်ပေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ကြောင့်ပင် ကွယ်လွန်သူဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဂျွန်ဆင်က “ဗိုလ်ချုပ်ကြီး မက်အာသာဟာ ဘယ်တော့မှအိပ်ရာပေါ်မှာနာဖျားလို့ သေမယ့်လူမဟုတ် ဘူး”ဟူ၍ဝေဖန်ပြောဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမက်အာသာသည် ပထမကမ္ဘာစစ်ကြီးအတွင်းက ရှေ့တန်းစစ်မျက် နှာများ၌သာလျှင် အမြဲရှိနေတတ်ပြီးတပ်ခွဲတစ်ခုအင်အားဖြင့်တိုက်ခိုက် သည့်တိုက်ပွဲအသေးအမွှားကလေးမှအစ မိမိတပ်သားများနှင့်အတူလိုက်ပါ တိုက်ခိုက်တတ်ခြင်းကြောင့် သူ၏အမည်မှာ တပ်သားလေးများ၏ပါးစပ်ဖျား တွင် ရေပန်းစားခဲ့လေသည်။ တစ်ကြိမ်တွင်လည်း မက်အာသာသည် ရန်သူ စက်ကြီးစခန်းတစ်ခုကို ဝင်ရောက်စီးရမည့်တပ်စုကလေးတစ်စုနှင့် လိုက်ပါ သွားခဲ့ပြီး သက်စွန့်ဆံဖျား ဝင်စီးခဲ့ဖူးလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့သက်စွန့်ဆံဖျား စွန့်စားတတ်ခြင်းကြောင့်ပင် ပထမကမ္ဘာစစ်ကြီး အတွင်းက မက်အာသာမှာအကြိမ်ပေါင်းမြောက်မြားစွာ အဆိပ်ဓာတ်ငွေ့များ အသင့်ခံခဲ့ရပြီး နှစ်ကြိမ်အထိသေလောက်သည့် ဒဏ်ရာများ ရရှိခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤသို့စွန့်စားခြင်းကြောင့် မက်အာသာသည်(၁၃)ကြိမ်မျှ ဆုဘွဲ့များ ဖြင့်ချီးမြှင့်ခြင်းခံခဲ့ရပြီး(၇)ကြိမ်မျှ သူရဲကောင်းဘွဲ့များနှင့်စစ်မှုထမ်းကောင်း လက်မှတ်များရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယင်းဆု၊ ဘွဲ့လက်မှတ်များမှာ သူရသတ္တိ ကိုရည်၍ပေးသော ဆုများဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့် ၁၉ဝ၈ခုနှစ်အမေရိကန် စစ်ဝန်ကြီးဌာနမှ အတွင်းဝန်ချုပ်ဖြစ်သူ နယူတွန်ဒီဘေကာက “မက်အာသာ ဟာ ပထမကမ္ဘာစစ်ကြီးအတွင်းက အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုရဲ့ နံပါတ်(၁) ရှေ့တန်းဗိုလ်ချုပ်ကြီးဖြစ်ခဲ့သည်”ဟူ၍ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့ပထမကမ္ဘာစစ်ကြီးအတွင်းက မက်အာသာသည် မိမိတပ်သား များနှင့်အတူ လက်တွဲ၍ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာများတွင် တိုက်ပွဲဝင်နေစဉ် အတွင်း၌ မည်သည့်အခါမျှ လက်နက်စွဲကိုင်ခြင်းမပြုဘဲ တိုက်ပွဲဝင်လေ့ရှိသည် ဟုဆိုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတိုက်ပွဲတွင် သူစွဲကိုင်သောလက်နက်မှာမူ မြင်းစီးကြိမ်လုံးကလေး တစ်လုံးသာလျှင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမက်အာသာသည် ဤသို့တိုက်ပွဲတွင် လက်နက်စွဲကိုင်ခြင်းမပြုဘဲမိမိ တပ်ရှေ့မှရဲရဲဝံ့ဝံ့ချီတက်တိုက်ခိုက်ပြလျှင်ဖြင့် မိမိတပ်သားများ၏တိုက် စိတ်ကိုမြှင့်တင်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ရင်းစွဲရှိသည့်အတွက်သူပါဝင် ဆင်နွှဲခဲ့သော တိုက်ပွဲတိုင်း၌အခွင့်ပေါ်လျှင်ပေါ်သလို တပ်သားများနမူနာယူ လောက်အောင် လက်စွမ်းပြတိုက်ခိုက်တတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eမိမိတပ်သားများကို မကြောက်မရွံ့ တိုက်ပွဲဝင်စေလိုလျှင် မိမိကိုယ် တိုင်ရှေ့မှနေ၍ မကြောက်မရွံ့ တိုက်ပြရမည်” ဟူသည်ကား မက်အာသာ၏ စစ်ပညာဖြစ်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းယုံကြည်ချက်ကြောင့် မက်အာသာသည်မနီလာတွင် ဂျပန်လေ ယာဉ်များတရစပ်ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်နေသည့်ကြားမှ ဌာနချုပ်ဝင်းအတွင်း၌ စိုက်ထူထားသည့် အလံကိုဖြုတ်ချခြင်းမပြုဘဲ ရုံးခန်းအတွင်း၌အေးဆေးတည် ငြိမ်စွာ အလုပ်ဆက်လုပ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဌာနချုပ်တည်ရှိရာသို့ ညွှန်ပြနေသောတလူလူလွင့်နေသည့် အလံ ကြောင့်ဂျပန်လေယာဉ်များသည် အနီးကပ်ထိုးဆင်းလာကြကာ မက်အာသာ ၏ ဌာနချုပ်အားသဲသဲမဲမဲ ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် မက်အာသာကမူ တပ်သားများစိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမည်စိုး သဖြင့်ဌာနချုပ်ရုံးခန်းမှခွာ၍လုံခြုံရာသို့ထွက်ခွာတိမ်းရှောင်ခြင်းမပြုသကဲ့သို့ဌာနချုပ်အတွင်းမှဂျပန်လေယာဉ်များအား လက်ယပ်ခေါ်နေသည့်အလံတော် ကိုလည်း ဖြုတ်ချခြင်းမပြုဘဲ လုပ်စရာရှိသောအလုပ်များကိုဣန္ဒြေမပျက် ဆက်လက်လုပ်ကိုင်နေခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗိုလ်ချုပ်ကြီးမက်အာသာ မကြာခဏပြောဆိုလေ့ရှိသောစကားမှာ “သေမှာမကြောက်သောသူများသာလျှင် အသက်ရှင်ထိုက်သူများဖြစ်သည်” ဟူ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမက်အာသာ၏ ထူးခြားသောအရည်အသွေးတစ်ရပ်မှာ သူကိုယ်တိုင် ရှေ့ဆောင်ရှေ့ရွက်ပြုလုပ်ပြခြင်းအားဖြင့် ၎င်း၏တပ်သားများကို အမြဲတစေ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေစေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မက်အာသာအုပ်ချုပ်ရသောတပ် များမှတပ်သားများ၏ စိတ်ဓာတ်ရေးအခြေအနေကိုစစ်ဆေးလျှင် အမြဲတစေ တက်ကြွလန်းဆန်းနေသည်ကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဖိလစ်ပိုင်ကျသည်ကို ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့ရသည်” ဆိုသော စာအုပ်ကိုရေး သားပြုစုခဲ့သူလည်းဖြစ်သကဲ့သို့ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးမက်အာသာ၏ ပုဂ္ဂလိကတပ် ရေးလည်းဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ဗိုလ်မှူးကြီးကာလို့(စ်)ရိုမူလိုကမူ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး မက်အာသာသည် ဘက်တန်၌တိုက်ပွဲများပြင်းပြင်းထန်ထန်ဖြစ်ပွားနေစဉ်\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45545042313365,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4bd017ea-ebfa-4ac9-aafa-2ca1c156073b.jpg?v=1730252059"},{"product_id":"ရဲဘော်ဖေသန်း-ကမ္ဘာကျော်စိတ်ပညာရှင်ကြီးဟန္နီဗော","title":"ကမ္ဘာကျော်စစ်ပညာရှင်ကြီးဟန္နီဗော","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း (၁) \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငယ်စဉ်ဘဝ ပတ်ဝန်းကျင်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟန္နီဗာ မွေးကင်းစအရွယ်တွင် ရောမသည် ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံငယ် အဆင့်မျှသာ ရှိပေသေးသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဟန္နီဗော၏မျိုးနွယ် ကာသေ တို့က လွန်ခဲ့သော နှစ်ရာပေါင်းများစွာမှ ယခုတိုင် မိမိတို့ ကြီးစိုးခွင့်ရနေ သည့် အနောက်မြေထဲပင်လယ် ရေကြောင်းကုန်သွယ်မှုကို ခြိမ်းခြောက်စ ပြုလာသော တက်သစ်စ နိုင်ငံငယ်တစ်ခု ဖြစ်သော ရောမကို မြင်နေခြင်း လည်း ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖိုနီးရှန်းကို တည်ထောင်ခဲ့သော ရှေးခေတ် ကာသေပြည်သည် မြောက်အာဖရိကရှိ ယခုခေတ် ကျူးနစ်မြို့အနီး၌ တည်ရှိသည်။ ဖိုနီးရှန်း လူမျိုးတို့သည် ရှေးခေတ် ဆီမီးတစ်မျိုးနွယ်မှ ဆင်းသက်လာသည့် လူမျိုးစု ဖြစ်လျက် လက်ဘနွန်နှင့် ပင်လယ်ကြားရှိ အရှေ့မြေထဲ ပင်လယ်ကမ်းရိုး တန်း တစ်လျှောက်၌ အခြေချ နေထိုင်လာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်လေသည်။ ယင်းတို့၏ ဆိပ်ကမ်းမြို့ကြီးများ ဖြစ်ကြသော တိုင်ယာနှင့် ဆီဒုန်တို့သည် ခရစ်ယာန် ဓမ္မကျမ်းဟောင်းထက် ကမ္ပည်းတင်ခြင်းခံရသော ဆိပ်ကမ်းမြို့ ကြီးများ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖိုနီးရှန်းပိုင် “ဘိုင်ဘလော့(စ်)”သို့မဟုတ် “ဘစ်ဘလော့(စ်)” အမည် တွင်သော ကျန်ဆိပ်ကမ်းမြို့ကြီး တစ်မြို့လည်း ရှိပေသေးသည်။ ဘစ် ဘလော့(စ်)သည် ဂရိဘာသာအရ “စာအုပ်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ယင်းကို အစွဲပြု၍ ခရစ်ယာန်ဓမ္မကျမ်းကို ဘိုင်ဘယ်လ်” ဟု ခေါ်ဝေါ်သမုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ပညာရှိများ အဆိုရှိလေသည်။ ဘစ်ဘလော့(စ်)မြို့သည် ထို ခေတ်က စက္ကူအဖြစ် အသုံးပြုသော (ပါပိုင်းရပ်စ်) ခေါ် ကျရွက်များကို ကမ္ဘာ့ဈေးကွက်အနှံ့သို့ တင်ပို့သော အဓိက ဆိပ်ကမ်းမြို့တစ်မြို့ ဖြစ်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလုံ့လဥဿာဟရှိသော ဖိုနီးရှန်း ကုန်သည်တို့သည် ခရစ်မပေါ်မီ နှစ်ပေါင်း ၁၂၀၀ ခန့်မှ စတင်ကာ အရှေ့မြေထဲပင်လယ်၏ ရေကြောင်း ကုန်သွယ်မှုကို ကြီးစိုးထားနိုင်သည်ဖြစ်ရာ ယင်းတို့၏ မြောက်မြားစွာသော ကုန်တင်သင်္ဘောများသည် လက်ဘနွန်၊ အာရှမိုင်းနား၊ ဂရိ၊ အီတလီ၊ အာဖရိက၊ စပိန်နှင့် မြေထဲပင်လယ်ကျွန်းများ၏ ဆိပ်ကမ်းများတွင် စုန် ချည်ဆန်ချည် ကုန်သွယ်ခြင်းပြု၍ နေနိုင်ခဲ့ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစင်စစ် ဖိုနီးရှန်းတို့သည် မျိုးရိုးဗီဇအားဖြင့် ကုန်သည်များသာ ဖြစ် ကြ၍ စစ်သားများ မဟုတ်ကြချေ။ ဤသို့ ရိုးသားသည့် ကုန်သည် မျိုးနွယ် ဘိုးဘေးတို့မှပင် ဟန္နီဗောသည် ဆင်းသက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖိုနီးရှန်း တို့သည် ကိုလိုနီထမ်းပိုးကို ကျွဲပခုံးထမျှ ထမ်းခဲ့ကြရသူများ ဖြစ်သည်။ ဖိုနီးရှန်းတို့၏ မိခင်မြေကို ကိုးရာစုနှစ်တွင် အာဆီးရီးယန်းတို့က ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ပြီး ကိုလိုနီပြုကျင့်ခဲ့ရာမှ စတင်ကာ ကိုလိုနီထမ်းပိုးအောက်မှ လွတ်မြောက်သည်ဟူ၍ မရှိခဲ့တော့ချေ။ ဖိုနီးရှားပြည်သည် အာဆီးရီးယား အင်ပိုင်ယာနှင့် အီဂျစ်အင်ပိုင်ယာကြား၌ ညှပ်ပိတ်မိနေသော ကျဉ်းမြောင်း သည့် ပင်လယ်ကမ်းရိုးတန်းဒေသဖြစ်ရာ အင်အားကြီးနိုင်ငံများ နှိပ်စက် ကလူပြုသမျှ လည်စင်းခံနေရသည့် ပြည်ငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ ထိုအခြေအနေတွင် လွတ်လပ်မှုကို မြတ်နိုးသော ဖိုနီးရှန်းတစ်စုသည် ယခင် သူတို့ ပင်လယ်ရေကြောင်း ကုန်သွယ်မှု စိုးမိုးခွင့်ရခဲ့သော မြေထဲပင်လယ် ကမ်းခြေတစ်လျှောက် သွားရောက် အခြေစိုက်နေထိုင်ခြင်း ပြုခဲ့ကြလေ သည်။ ယင်းသို့ဖြင့် ဖိုနီးရှန်းတို့သည် ဆိုက်ပရပ်(စ်)၊ စစ္စလီ၊ ဆာဒီးနီးယား၊ စပိန်၊ မော်လ်တာနှင့် မြောက်အာဖရိက ကမ်းခြေတစ်လျှောက်၌ တစ်စ တစ်စ ဝင်ရောက် ခိုလှုံလာကြတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤတွင် နယ်သစ်ပယ်သစ် ရှာဖွေအခြေစိုက်ခဲ့သော ဖိုနီးရှန်းတို့နှင့် ပင်လယ်ရေကြောင်း ကုန်သွယ်မှုကို လက်ဝါးကြီးအုပ်လိုသော ဂရိတို့ အကြား တင်းမာမှုများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။ ထိုစဉ်က ဂရိတို့သည် ကုန်စည်ဒိုင်များ ဖွင့်နိုင်ရန် အချက်အချာကျသော ဆိပ်ကမ်းမြို့များကို ကိုလိုနီပြုကျင့်နေသော ကာလလည်းဖြစ်ပေရာ သဘာဝအားဖြင့် ကုန်သည် များသာဖြစ်သည့် ဖိုနီးရှန်းတို့သည် ဂရိတို့၏ အနိုင်အထက်ပြုမှုများကြောင့် အတိုက်အခိုက် ရက်စက်သော စစ်သည်ရဲမက်များဘဝသို့ ကူးပြောင်းလာခဲ့ ရတော့သည်။ ဤနည်းဖြင့် အနောက်မြေထဲပင်လယ် ကမ်းရိုးတန်းနှင့် ယင်းဒေသရှိ ကျွန်းများကို လည်းကောင်း၊ ဂရိနှင့် ယင်းဒေသရှိ ကျွန်းများ ကို လည်းကောင်း ချုပ်ကိုင်နိုင်ရေးအတွက် ဂရိ၊ ကာသေတို့အကြား ပြင်းထန် ခါးသီးသော ရေကြောင်းစစ်ပွဲကြီးများ ဖြစ်ပွားခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့ရှိရာမှ ဟန္နီဗာ မမွေးဖွားမီ နှစ်ပေါင်း ၃ဝဝ၊ တစ်နည်း ဘီစီ ၅ဝဝ သို့ တိုင်သောအခါ ကာသေသည် နီးဝေးမဟူ တိုင်းကြီးပြည် ငယ် ခန့်ညားရသော အင်အားကြီးနိုင်ငံကြီး တစ်နိုင်ငံအဖြစ် ရပ်တည်လာ နိုင်ခဲ့လေသည်။ ကာသေ မာလိန်မှူးတို့သည် ပင်လယ်ရေကြောင်းဆိုင်ရာ ပညာရပ်တွင် ထူးချွန်သူများဖြစ်ရာ မြေထဲပင်လယ် ကမ်းရိုးတန်းသာမက အတ္တလန္တိတ် သမုဒ္ဒရာထဲသို့ပင် ချင်းနင်းဝင်ရောက်ကာ မြောက်အာဖရိက ကမ်းခြေများသို့တိုင် ခရီးဆန့်နိုင်ခဲ့ကြလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤသို့ ဂရိတို့နှင့် ပင်လယ်ရေကြောင်း ကုန်သွယ်မှုလုပ်ရာမှ ဖြစ်ပွား ခဲ့သော ပဋိပက္ခ အေးမည်ကြံဆဲမှာပင် မြောက်ဘက်ဆီမှ ရောမတို့က ကာသေအား ခြိမ်းခြောက်လာခဲ့ပြန်လေသည်။ ထိုစဉ်က ရောမသည် အင်ပါယာနိုင်ငံကြီးတစ်ခုအဖြစ် တန်ခိုးအာဏာ မကြီးထွားသေးချေ။ ဘီစီ လေးရာစုနှင့် ငါးရာစုက ကာသေတို့အဖို့ ရောမသည် လက်တင်နိုင်ငံ တစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး တိုင်ဘာမြစ်ဘေးတွင် ထွန်ယက်စားသောက်နေကြသော လယ်သမားများအဖြစ်သာ မြင်ခဲ့ကြလေသည်။ သို့ရာတွင် ကာသေ တို့ အထင်သေးခဲ့သော ရောမသည် ကာသေတို့ မျက်မှောက်၌ပင် အိမ်နီး ချင်းနိုင်ငံများအပေါ် နယ်မြေချဲ့ထွင်ရေး စစ်ပွဲများ ဆင်နွှဲရာမှ အီတလီ တောင်ပိုင်းသို့တိုင် နယ်ချဲ့ လာနိုင်ခဲ့ကြလေသည်။ ထို့ပြင် ရောမသည် ရပ်ဝေးရပ်နီး နိုင်ငံများသို့ သံတမန်နည်းဖြင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ ကာ သြဇာ အာဏာစက် ဖြန့်ယှက်ထားနိုင်ရုံမျှမက မက်ဆီးနား ရေလက်ကြားသို့ ဖြတ် ကာ စစ္စလီသို့ပင် စိမ့်ဝင်နိုင်ခဲ့ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပထမတွင် ကာသေတို့သည် ခြိမ်းခြောက်လာသော ရန်သူသစ် ရောမနှင့် အကြည်အသာရှိစေရန် ဘီစီ ၅ဝ၈ တွင် တစ်ကြိမ် ဘီစီ ၃၄၈ တွင် တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်တိုင် စာချုပ်များ ချုပ်ဆိုခဲ့သည်။ ထိုစာချုပ်များအရ စစ္စလီရှိ ကာသေတို့၏ စီးပွားကုန်သွယ်မှုဆိုင်ရာ အခွင့်အရေးတို့ကို ရောမ တို့က အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြသည်။ သို့ရာတွင် အီတလီတောင်ပိုင်းရှိ ဂရိ ကိုလိုနီများနှင့် ပတ်သက်၍ မကျေလည်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ယင်း အရေးအခင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍ ဂရိတို့က ရောမ၏ အကူအညီကို ယူကာ ကာသေအား ရန်စောင်မှုများ ပြုလုပ်လာသည်။ စင်စစ် စစ္စလီသည် အာဖရိက ထက် အီတလီနှင့် နီးနေခြင်းသည်ပင်လျှင် ရောမနှင့် ကာသေတို့ သဘောထား ကွဲလွဲစရာ အဓိက အကြောင်းတရား ဖြစ်လာရတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကာသေနှင့် ရောမတို့ အတိအလင်း စစ်ဖြစ်ရသည်အထိ ကြီးထွားလာခဲ့ရ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစစ္စလီအနီးဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းတောင်ကြား၊ ပင်လယ်အော်တို့ တွင် ကာသေနှင့် ရောမတို့ စစ်ဖြစ်ပွားခဲ့ကြသည်မှာ ၂၄ နှစ်မျှပင် ရှည် ကြာခဲ့လေသည်။ ပထမပိုင်းတွင် ကာသေတို့သည် တိုက်ပွဲတချို့ကို နိုင်ခဲ့ သော်လည်း ဘီစီ ၂၅၅ တွင် ရောမဗိုလ်ချုပ် ရီဂူလပ်(စ်)သည် ရေကြောင်းမှ ချီလာကာ မြောက်အာဖရိက ကမ်းခြေသို့ တက်ခဲ့သဖြင့် ကာသေတို့ စစ်ရှုံး သွားခဲ့ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤသို့ ကာသေတို့ အရေးနိမ့်သွားရသော အကြောင်းများတွင် ကာသေ စစ်ခေါင်းဆောင်များနှင့် အရပ်ဘက် အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းမှ ခေါင်းဆောင်များအကြား သဘောထား ကွဲလွဲခဲ့ခြင်းသည်လည်း အကြောင်း တစ်ရပ်အဖြစ် ပါဝင်ခဲ့လေသည်။ ကာသေအစိုးရအပေါ် အပြင်းထန်ဆုံးဝေဖန်သူမှာ ကာသေ ဗိုလ်ချုပ် ဟမီးလကားဗားကားပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဟမီးလကားသည် စစ္စလီရှိ ကာသေတပ်များကို ဘီစီ ၂၄၇ တွင် စတင် ဦးစီးကွပ်ကဲခဲ့သည်။ ထိုနှစ်၌ပင် ဟမီးလကား၏ ဇနီးသည် သားယောက်ျားလေး တစ်ယောက်ကို ဖွားမြင်ခဲ့လေသည်။ ထိုကလေးသည် နောင်တွင် ကမ္ဘာကျော် စစ်ဉာဏ်ကြီးရှင် တစ်ဦး ဖြစ်လာမည့် ဟန္နီဗာပင် တည်း။ ဟမီးလကားသည် စစ်ပညာ ထူးချွန်သည့် စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ကြည်းကြောင်းချီ စစ်ပွဲများတွင် ရောမတို့အား အနိုင်ရခဲ့ပါ၏။ စစ်ဦးပိုင်းတွင် ရောမတို့သည် ရေကြောင်း၌ပါ အရေးနိမ့်ခဲ့ သည်။ အတန်ငယ် စစ်ညောင်းလာသောအခါ ရောမတို့သည် ရေတပ် စစ်လက်ရုံးဖြင့် တိုက်မှသာ ကာသေတို့အား နိုင်ရာသည်ဟု သဘောပေါက် လာတော့သည်။ သို့ဖြင့် ရောမတို့သည် ရေတပ်အလုံးအရင်းဖြင့် ချီလာကာ စစ္စလီတစ်လျှောက်ရှိ ကာသေပိုင် တပ်မြို့များကို တစ်မြို့ပြီးတစ်မြို့ သိမ်းပိုက် လိုက်တော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ကာသေတို့သည် ရောမတို့နှင့် ငြိမ်းချမ်းရေး စာချုပ် ချုပ်ဆိုနိုင်ရန် စစ္စလီကို ရောမတို့၏ လက်သို့ ထိုးအပ်လိုက်ရလေ တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငြိမ်းချမ်းရေးစာချုပ် ချုပ်ဆိုပြီး၍ မကြာမီပင် ကာသေ ကြေးစား စစ်သည်များက ပုန်ကန်ထကြွကြတော့သည်။ ဤသည်ကို အခွင့်ကောင်း ယူ၍ ရောမသည် ဆာဒီးနီးယားနှင့် ကော်စီကာ အနီးရှိ ကျွန်းစုများကို နောက်ဆက်တွဲ ပြည်နယ်အဖြစ် ရောမ အင်ပါယာ ထီးမိုးအောက်သို့ သွတ် သွင်းလိုက်လေသည်။ ဤနည်းဖြင့် ကာသေသင်္ဘောတို့သည်လည်း အီတလီ မြောက်ပိုင်း ရေပိုင်နက်အတွင်းသို့ ဝင်ခွင့်မရတော့ချေ။ ထိုမှ စစ္စလီနှင့် ဆာဒီးနီးယား ကျွန်းမကြီးများကိုပါ ရောမပိုင်ပြည်နယ်များအဖြစ် သတ်မှတ် လိုက်တော့သည်။ ဤတွင် ပထမ “ပျူးနစ်” စစ်ပွဲကြီးလည်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့ လေသည်။ စစ်၏ အမွေဆိုးအဖြစ်ကား ကာသေစစ်ခေါင်းဆောင်တို့၏ ရင်ဝယ် ကျန်ရစ်ခဲ့သော နာကြည်းချက်ပင် ဖြစ်လေသည်။ ထိုနာကြည်း ချက်ကို အသည်းအူခိုက်မျှ ခံစားရသူမှာ ကာသေ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဟမီးလ ကားဗားကား ဖြစ်ပါသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခုသော် စစ္စလီသည် အသိမ်းခံရချေပြီ။ ကော်ဆီကာနှင့် ဆာဒီး နီးယားတို့သည် ဆုံးရှုံးခဲ့ရချေပြီ။ ကာသေတို့အဖို့ ကိုလိုနီ အခိုင်အမာ တည်ထောင်ထားသော စပိန်တစ်ပြည်သာ ကျန်တော့သည်။ သို့ရာတွင် ဆောင်ရွက်နိုင်ဖွယ် တစ်ခုမူ ရှိပေသေး၏။ အခက်အခဲ အကျပ်အတည်းဖြင့်မူ ဆောင်ရွက်ရမည် ဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ စပိန်ကို အခြေခံပြီး အီတလီ ကို ဝင်ရောက် သိမ်းပိုက်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ကာသေ တပ်များနှင့် စစ်ပစ္စည်းများကို စပိန်သို့ ပို့ရန် ကာသေအစိုးရက ဗိုလ်ချုပ် ကြီး ဟမီးလကားအား တာဝန်ပေးလိုက်လေသည်။ ဤအစီအစဉ်မှာ ရောမ တို့က အာဖရိက သိမ်းပိုက်ရန် ကြံစည်သော စစ်ဆင်ရေး အရေးနိမ့်သွားပြီး မရှေးမနှောင်းတွင် ပေါ်ပေါက်လာသော အစီအစဉ် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်တွင် ဟန္နီဗော၏ အသက်မှာ ကိုးနှစ်သားမျှသာ ရှိပေ သေးသည်။ ဂရိသမိုင်းပညာရှင် လီဗီ၏ အဆိုအရ ဟန္နီဗောလေးသည် သူ့အား စပိန်သို့ခေါ်သွားရန် ကလေးတို့ဘာဝ ဖခင် ဟမီးလကားထံ ပူဆာ သည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဟန္နီဗောလေးသည် ဖခင်ကြီးနှင့်အတူ ဘုရား ဝတ်ကျောင်းသို့ သွားရောက်လျက် ရောမရန်စွယ်ကို အပြီးတိုင် ချေမှုန်းပါ မည်ဟု သူရိယနတ်ဘုရား '\u003cspan\u003eဘားလ်”ထံ တိုင်တည်ကာ အဓိဋ္ဌာန်ပြုခဲ့သည် ဟု ဆိုလေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤသည်၏ နောက်ပိုင်း ပေါ်ပေါက်လာမိသော သမိုင်းအခြင်းအရာ တို့နှင့် စပ်လျဉ်း၍ မာ့က္ခ(စ်)ဝါဒီတို့က စီးပွားရေးကို အရင်းခံ၍ ပေါ်ပေါက် လာသော အခြင်းအရာများအဖြစ် ကောက်ချက်ချခဲ့ကြသည်။ ယင်း ကောက် ချက်မှာ သဘာဝကျသော်လည်း လူပုဂ္ဂိုလ်၏ အခန်းကဏ္ဍကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားခြင်းမပြု၍ ပြီးပြည့်စုံသည်ဟု မဆိုနိုင်ချေ။ ဤနေရာ၌ စဉ်းစားဖွယ် တစ်ရပ်ရှိသည်မှာ ကိုးနှစ်သားအရွယ် ကလေးငယ် တစ်ယောက်အနေဖြင့် စီးပွားရေးစစ်ပွဲရှုံးကာမျှ ဖခင်ကြီး စစ်ရှုံး၍ သောကရောက်နေသည်ကို မြင် ကာမျှဖြင့် ဘုရားဝတ်ကျောင်း၌ ဤမျှကြီးကျယ်သော သန္နိဋ္ဌာန်တစ်ရပ် ချမှတ်ခဲ့ပါမည်လား ဆိုသော အချက်ပင် ဖြစ်၏။ ဟန္နီဗာ သည် သာမန် ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ဘိမူ ဝမ်းနည်းမိစဉ် တစ်ခဏ ကလေးတို့သဘာဝ ငိုပစ်လိုက်ကာ မေ့မေ့ပျောက်ပျောက်နေသွားရုံသာ ရှိရပေမည်။ ဤသို့ ဟန္နီဗာသည် အခြား သာမန်ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့လျှင် သမိုင်း လမ်းကြောင်းသည်လည်း တစ်နည်းတစ်ဖုံ ပြောင်းလွဲသွားဖွယ်ရာ ရှိပေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမည်သို့ရှိစေ ထိုအချိန်ကပင် ကိုးနှစ်သားအရွယ် ဟန္နီဗောလေး၏ ဝိညာဉ်ဝယ် သူကိုယ်တိုင်သော် လည်းကောင်း၊ ကမ္ဘာကသော်လည်းကောင်း သတိမပြုမိသေးသော အရည်အချင်းများ၊ သန္ဓေတည်နှင့်နေပြီဟု ဆိုရမည် ဖြစ်လေသည်။ ထိုအရည်အချင်းများကား အမုန်းတရားကို ပရိစ္ဆေဒ ရှည်ကြာစွာ ကြောက်ဖွယ်လိလိ သိုမှီးထားနိုင်သော အာဃာတ၊ အနိုင်မခံ အရှုံးမပေးသော စိတ်ဓာတ်၊ မိမိစစ်သည်များ၏ ချစ်ခင်လေးစားမှုကို ရယူ နိုင်သော စည်းရုံးရေးစွမ်းရည်၊ ထူးချွန်ထက်မြက်သော စစ်ပညာ စသည်တို့ ပါတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ဖန် ထိုနေ့က ဘုရားဝတ်ကျောင်းတွင် ကျိန်ဆိုခဲ့ခြင်း၏ ရလဒ် ကား လူ့အသက်ပေါင်းများစွာ သေကျေရခြင်း၊ မြို့တော်ကြီးပေါင်းများစွာ ပျက်စီးရခြင်းနှင့် အင်ပါယာကြီးတစ်ခု ပြိုကွဲပျက်သုဉ်းရခြင်းတို့ပင် ဖြစ်ပေ သတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကာသေ စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဟန္နီဗောကို ကမ္ဘာကြေသော်လည်း ဥဒါန်းမကျသော စစ်ပွဲတကာ “အောင်မှူး သခင်” (Immortal Conqueror) \u003cspan\u003eဟူ၍ စစ်သမိုင်း သုတေ သီတို့က ကမ္ပည်းတင်ခဲ့ကြပြီး တချို့ သမိုင်းကဝိတို့ကမူ စစ်ပါရမီရှင်၊ စစ်ပါရဂူ (\u003c\/span\u003eMilitary Genius) \u003cspan\u003eစသည့် ဘွဲ့ မည်များတို့ဖြင့် တင်စားခဲ့ကြပါသည်။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(Genius) \u003cspan\u003eဆိုသည့် ဝေါဟာရကို ဆရာမောင်ထင် က\u003c\/span\u003e '\u003cspan\u003eဉာဏ်ကြီးရှင်” ဟူ၍ လည်းကောင်း၊ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း က “သေနင်္ဂဗျူဟာ စစ်ပညာ” တွင် (\u003c\/span\u003eMilitary Genius) \u003cspan\u003eကို စစ်ပါရဂူ၊ စစ်ဧတဒဂ်” ဟူ၍ လည်းကောင်း မြန်မာမှု ပြုထားသည်ကို သညာပြုလိုက်မိပါသည်။ ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ဆိုလျှင် သမိုင်းသုတေသီတို့က အဘယ့်ကြောင့် ကာသေ စစ်သူကြီး ဟန္နီဗာအား အထက်ဖော်ပြပါ ဘွဲ့ မည်များ အပ်နှင်းကာ ကမ္ပည်းတင်ခဲ့ကြပါသနည်းဟု မေး ဖွယ်ရာ ရှိပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းမေးခွန်းကို မဖြေမီ စစ်အောင်နိုင်သော စစ်သူ ကြီးတို့တွင် ရှိအပ်သည့် အရည်အချင်းများနှင့် စပ်လျဉ်း၍ ခေတ်ဟောင်း၊ ခေတ်သစ် စစ်ပါရဂူတို့၏ အနက်ဖွင့်ဆိုချက်များကို ရှေးဦးစွာ လေ့လာရန် လိုအပ်ဦးမည် ထင်ပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eတိုက်ပွဲ အောင်နိုင်သော စစ်သူကြီး ဆို သည်မှာ ဆင်နွှဲအံ့သော တိုက်ပွဲအတွက် လစ်ဟင်း မှု မရှိစေရန် အဘက်ဘက်မှ အကြိမ်ကြိမ်အလီလီ ကြိုတင်ကြံဆထားသူ ဖြစ်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတိုက်ပွဲ ရှုံးနိမ့်ရသော စစ်သူကြီး ဆိုသည် ကား တိုက်ပွဲမဝင်မီ သာမန်မျှသာ တွေးတောကြံဆ ထားသူ ဖြစ်သည်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e(\u003cspan\u003eဆန်ဇု) \u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအထက်ပါ အဆိုအမိန့်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃ဝဝဝ ကျော်က တရုတ်စစ်ပါရဂူကြီး ဆန်ဇု ရေးသားခဲ့ သည့် စစ်ပညာကျမ်း (The Art of War) \u003cspan\u003eပါ အဆိုအမိန့် တစ်ရပ် ဖြစ်ပါသည်။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတရုတ် စစ်ပါရဂူကြီး ဆန်ဇု ညွှန်းဆိုခဲ့သော အထက်ဖော်ပြပါ “အရည်အချင်းစံ”မျိုး ကာသေစစ်သူကြီး ဟန္နီဗော တွင် ရှိ၊ မရှိ သူဆင်နွှဲခဲ့သော ကန္နီစစ်ပွဲကပင် အဖြေပေးခဲ့ ပါသည်။ ကန္နီစစ်ပွဲတွင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရန်သူ့နယ်မြေပေါ်တွင် ဆင်နွှဲရသော စစ်ပွဲလည်း ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရန်သူ့အင်အားမှာလည်း မိမိ (ဟန္နီဗာ) ၏ အင်အား ထက် နှစ်ဆမျှ သာလွန်နေ၏။ ထိုအခြေအနေတွင် ဟန္နီဗော သည် မိမိ၏ မြင်းတပ်ကြီးကို တွင်ကျယ်စွာ အသုံးချနိုင် မည့် စစ်တလင်းကို စိတ်ကြိုက် ရွေးချယ်ကာ မိမိ ကြိုတင် ရွေးချယ်ထားသည့် သတ်ကွင်း”ထဲသို့ ရန်သူ မရှောင်မလွှဲ သာ စစ်ဆိုင်လာစေရန် ဖန်တီးယူခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ ကြောင့် ကန္နီစစ်ပွဲသည် ကမ္ဘာ့စစ်သမိုင်း တစ်လျှောက်တွင် ကြီးကျယ်ထင်ရှားသော စစ်ပွဲကြီး တစ်ပွဲအဖြစ် ထာဝရ နေရာယူနိုင်ခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်ပါသည်။ ကာသေစစ်သူကြီး ဟန္နီဗော၏ အောင်ပွဲသည် ကံကြောင့် လည်း မဟုတ်သကဲ့သို့ ရှောင်တခင် ပေါ်ပေါက်လာသည့် အခွင့်အရေးကြောင့်လည်း မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ကြောင့်လည်း “စစ်ဘုရင်ကြီး နပိုလီယံ” က စစ် အောင်နိုင်သော စစ်သူကြီးတို့၏ အရည်အချင်းနှင့် စပ် လျဉ်း၍ အောက်ပါအတိုင်း မိန့်ဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eစစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ အောင်မြင်မှုများမှာ မတော်တဆ ပေါ်ပေါက်လာသော အခွင့်အရေးကြောင့် မဟုတ်သကဲ့သို့ ကံကြောင့်လည်း မဟုတ် ချေ။ အမြော်အမြင်ကြီးစွာ ကြိုတင်စီမံတတ်ခြင်းနှင့် မွေးရာပါ အရည်အချင်းတို့ကြောင့်သာလျှင် ဖြစ် သည်။”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုစစ်ပွဲ၌ ရောမနှင့် ယင်း၏ မဟာမိတ် စစ်သည် ပေါင်း ၇ဝဝဝဝ ကျော်မျှ ကျဆုံးပြီး မိမိ (ဟန္နီဗာ) ဘက် မှ စစ်သည် ၆ဝဝဝ ကျော်မျှသာ ကျဆုံးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်ဖက်တပ်မှ ကျဆုံးသူ စုစုပေါင်း ၈ဝဝဝဝ နီးပါးမျှ ကျဆုံး သည်ဟု ဆိုရပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းစစ်ပွဲတွင် ကျဆုံးသူ အရေအတွက်မှာ ကြောက် ခမန်းလိလိပင် များပြားခဲ့သည်။ နာရီအနည်းငယ်မျှသာ တိုက်ရသော ဓား၊ လှံ လက်နက်တို့ဖြင့်သာ တိုက်ရသော ကန္ဒီစစ်ပွဲတွင် ကျဆုံးသည့် စစ်သည်ဦးရေမှာ ပထမ ကမ္ဘာ စစ်နှင့် ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်ကြီး နှစ်စစ်အတွင်း ဗြိတိသျှ လေ တပ်မတော်မှ ကျဆုံးခဲ့ရသည့် စစ်သည်အရေအတွက်ထက် များပြားခဲ့လေသည်။ တစ်ဖန် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်း ကျဆုံးခဲ့ရသည့် အမေရိကန် ကြည်း၊ ရေ၊ လေ စစ်သည် ဦးရေ၏ သုံးပုံတစ်ပုံနီးပါးမျှပင် ရှိခဲ့သည်။ ကန္နီစစ်ပွဲတွင်အသုံးပြုခဲ့သော “ဟန္နီဗော” ၏ နည်းဗျူဟာသည် အဏု မြူဗုံးတမျှ အဖျက်စွမ်းအား ကြီးမားလှသည်ဟု စစ်သမိုင်း သုတေသီတို့က ဆိုမှတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ စစ်အောင်နိုင် မှုတွင် လူသူအင်အား အနည်းအများကား အကြောင်း မဟုတ်။ စစ်ခံ၊ စစ်ထွက်၊ စစ်တက်၊ စစ်ဆုတ်ခြင်းတို့၌ ပွန်းတီးလိမ္မာခြင်း၊ အမြော်အမြင်ရှိခြင်းတည်း ဟူသော စွမ်းရည်သတ္တိ သေနင်္ဂဗျူဟာသာလျှင် ပဓာနဖြစ်သည်ဟု ဆိုမြဲ ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “စစ်တို့၏ သဘောသည် ဗိုလ်ခြေအင်အားနည်းသည်၊ များသည်မှာ အကြောင်းမဟုတ်။ လက် ရုံးရည်၊ နှလုံးရည်၊ ကြံရည် ဖန်ရည်သာမှသာ အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e(ဦးအောင်ဇေယျ) \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစစ်သူကြီးတို့၏ အတတ်သည် သေနင်္ဂဗျူဟာ ဖြစ် ၏။ အဘယ်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကက္ကဋဗျူဟာ၊ စက္ကဗျူဟာ၊ ပဒုမဗျူဟာ စသည့် အစီအရင်တို့ဖြင့် စစ်ခံ၊ စစ်ထွက်၊ စစ်တက်၊ စစ်ဆုတ်ခြင်းတို့၌ ပွန်းပွန်းတီးတီး တတ်သိလိမ္မာ စွာ အမြော်အမြင်ရှိသည်ကို သေနင်္ဂဗျူဟာ မည်၏။”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e(ဝိပ္ပလ္လာသ လက္ခဏဒီပနီကျမ်း)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကာသေစစ်သူကြီး ဟန္နီဗာသည် သေနင်္ဂဗျူဟာ၌ တတ်သိလိမ္မာသူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့်လည်း စစ်ဘုရင်ကြီး နပိုလီယံက သူ၏ တပ်မှူးများအား...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eငါသည် တပ်မှူးကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ရန် မဟာအလက်ဇန္ဒား၊ ဟန္နီဗာ၊ ဆစ်ပီယို၊ ဂျူးလီယက်ဆီဇာ စသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတို့၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိနှင့် သူတို့ ဆင်နွှဲခဲ့သည့် စစ်ပွဲကြီးများအကြောင်းကို အကြိမ်ကြိမ်အထပ်ထပ် ဖတ်ရှု လေ့လာခဲ့သည်။ သင်တို့လည်း တပ်မှူးကောင်း များဖြစ်လိုလျှင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိနှင့် စစ်ပွဲကြီးများအကြောင်းကို အထပ်ထပ် ဖတ်ရှု လေ့ လာပါလေ” ဟု ဩဝါဒပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။” တစ်ဖန် ..\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eစစ်သူကြီး တစ်ဦး၌ အခါခပ်သိမ်း ရှိအပ် သော အရည်အချင်းတို့မှာ ပထမ အမှုအခင်းကြီး များ ပေါ်ပေါက်လာပါက ဆုံးဖြတ်ပိုင်နိုင်သည့် ခိုင် ကျည်သော နှလုံးရည်နှင့် ဒုတိယ ကြောက်စိတ် အလျဉ်းကင်းသည့် ဘာမထီသော လက်ရုံးတို့ပင် ဖြစ်သည်။”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e(\u003cspan\u003eဂျိုမီနီ) \u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟန္နီဗာသည် ရန်သူတော် ရောမတို့ကို ရန်သူ့ နယ်မြေပေါ်၌ပင် အနိုင်ယူအံ့ ဟူသော မိမိပြုခဲ့သည့် ခိုင် ကျည်သော အဓိဋ္ဌာန်အတိုင်း ရန်သူက ထင်မှတ်ထားသော ဥရောပတွင် အမြင့်ဆုံး တောင်တန်းကြီးများ၊ ကျယ်ပြန့်သော စိမ့်မြေကြီးများ၊ ရေအလျဉ်အဟုန်ပြင်းသော မြစ်ကြီး များကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရန်သူ့နယ်မြေအတွင်းသို့ အရောက် ဝင်ခဲ့သည်။ ဟန္နီဗောက မိခင်နယ်မြေမှ စတင် စစ်ထွက်ခဲ့ စဉ်က စစ်သည်အင်အား ၁၀၂၀၀၀၀ ပါရှိခဲ့ပြီး “ရုန်းမြစ်” ကို ဖြတ်ကူးမိသောအချိန်တွင် စစ်သည်အင်အား ၆ဝဝဝဝ မျှသာ ရှိတော့ကာ အဲလ်ပတောင်တန်းကြီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ချိန်၌ စစ်သည်အင်အား ၂၃၀၀၀ မျှ ကျန်ရှိတော့သည်။ သို့တစေ သူ၏ ခိုင်ကျည်သော အဓိဋ္ဌာန်မှ တစ်ရွေးသားမျှ ပင် မလျော့စေရ။ စကားပြန်ပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော်၏ အကူအညီဖြင့် အမိန့်ပေးခဲ့ရသော လူမျိုးပေါင်းစုံ ပါဝင် သည့် တပ်ကြီးကို တစ်သွေးတစ်သံ၊ တစ်မိန့်တည်းအောက်တွင် အစုအစည်းမပြေ အုပ်ချုပ်ကွပ်ကဲနိုင်ခဲ့သည့် သူ၏ ခေါင်းဆောင်မှုစွမ်းရည်စတို့သည် ဟနူဗော၏ နှလုံးရည် ပင် မဟုတ်ပါလော။ စစ်တက်ရာ၌ ရှေ့ဆုံးက ထွက်ကာ စစ်ဆုတ်ရာ၌ တပ်၏ နောက်ဆုံးမှ ဆုတ်လေ့ရှိပြီး ထိုစဉ်က ကမ္ဘာပေါ်၌ စစ်စည်းကမ်း အကြီးဆုံးနှင့် စစ်အင်အား အတောင့်တင်းဆုံးသော ရောမ လီဂျင်တပ်ကြီးကို ရောမ မြေပေါ်တွင် ၁၆ နှစ်တိုင် ရှုံးပွဲမရှိ၊ အောင်ပွဲဆင်နိုင်ခဲ့သည် မှာ ဟန္နီဗော၏ ဘာမထီသော လက်ရုံးရည်ပင် မဟုတ်ပါ လော။ ဟန္နီဗာ ကွယ်လွန်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၂၀၀၀ ကျော်ခဲ့ပြီ။ သူ၏ နည်းဗျူဟာတို့သည် ခေတ်သစ် စစ်ပွဲများ တွင် အသုံးပြုနေရဆဲ။ ၁၉၁၄ ခုနှစ်က ဂျာမန်တို့ ကျင့်သုံးခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ် ထိုးစစ်ကြီး၏ (Double Envelopment Theory) (\u003cspan\u003eနဂါးပတ်ဗျူဟာ) သည် “အော်ဖီး ဒပ်စ်” မြစ်ကမ်းခြေတွင် ဟန္နီဗော ကျင့်သုံးခဲ့သည့် နည်း ဗျူဟာကို နည်းမှီခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နဂါးတို့မည်သည် မိမိ ကိုယ်လုံးဖြင့် ရန်သူကို အထပ်ထပ် ရစ်ပတ်၍ သတ်ဖြတ် ပစ်သည်ကို ရည်ရွယ်၍ (\u003c\/span\u003eDouble Envelopment Theory) (\u003cspan\u003eနဂါးပတ်ဗျူဟာ) တွင်သည်ကို လေ့လာရပါသည်။ ဗိုလ်ချုပ် အောင်ဆန်းကမူ\u003c\/span\u003e (Encirclement Strategy) (Envelope ment Tactics) \u003cspan\u003eကို ရန်သူအား ဝိုင်းသိမ်း၍ ဝိုင်းဝန်း၍ ဘေးပန်းတိုက်သည့်နည်းဟု မြန်မာမှုပြုခဲ့ပါသည်။ ဟန္နီဗော ၏ မဟာဗျူဟာ၊ နည်းဗျူဟာတို့သည် ယခုတိုင် ကမ္ဘာ့စစ် တက္ကသိုလ် အသီးသီးတွင် လေ့လာနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ လူသားတို့ အဏုမြူစစ်ပွဲကြီးများ မဆင်နွှဲဖြစ်သေးသမျှ “ဟန္နီဗော” ၏ မဟာဗျူဟာ၊ နည်းဗျူဟာတို့ကို ကမ္ဘာ့စစ် တက္ကသိုလ်များ၏ သင်ရိုးညွှန်းတမ်းမှ ထုတ်ပယ်၍ရဦးမည် မဟုတ်ဟု ခေတ်သစ်စစ်ပညာရှင်များက ကောက်ချက်ချကြ ခြင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။ နိဂုံးချုပ်အနေဖြင့် ဆိုရသော်.\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟန္နီဗာသည် စစ်အတတ်၌ လိမ္မာပွန်းတီးသော စစ်ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ဤစာအုပ် သည် ဟန္နီဗာ၏ သေနင်္ဂဗျူဟာကို ပဓာနထား၍ လေ့လာ မည် ဖြစ်ပါသည်။ သို့ရာတွင် လူသားမျိုးနွယ် တစ်ရပ်လုံး ကို ပျက်သုဉ်းစေနိုင်သည့် မဟာဗျူဟာ လက်နက်ကြီးများ ကို ယခု ၂၀ ရာစုနှစ်တွင် ပိုင်ဆိုင်နေသည့်တိုင် လူပုဂ္ဂိုလ် ၏ ခေါင်းဆောင်မှုစွမ်းရည် အခန်းကဏ္ဍသည်လည်း မှေးမှိန် သွားသေးသည် မဟုတ်ပေရာ ဟန္နီဗော၏ ခေါင်းဆောင်မှု စွမ်းရည်ကိုလည်း လေ့လာမည် ဖြစ်ပါသည်။ တစ်ဆက် တည်းမှာပင် လူသားတိုင်း အပြစ်မကင်း၊ စိတ်တည်း ဟူသော ဒင်္ဂါးတစ်ချပ်တွင် ခေါင်းတစ်ဖက်၌ စိတ်ယဉ်ရှိပြီး ပန်းတစ်ဖက်၌ စိတ်ရိုင်းရှိမြဲ ဖြစ်သည်။ ဒုစရိုက်ရှိသကဲ့သို့ သုစရိုက်လည်း ရှိမည်မှာ သဘာဝပင်။ ထို့ကြောင့် ကမ္ဘာကျော် စစ်ခေါင်းဆောင်ကြီး ဟန္နီဗော၏ စိတ်စရိုက်ကို လည်း လေ့လာမည် ဖြစ်ပါသည်။ မြန်မာပြန်သူ၏ ရည် ရွယ်ချက်မှာကား ကမ္ဘာ့ခေါင်းဆောင်ကြီးများ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိ ကို ယနေ့လူငယ်များ ဖတ်ရှုခြင်းဖြင့် ကမ္ဘာ့သမိုင်းကို လေ့လာနိုင်ရန်ပင် ဖြစ်ပါသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမြန်မာပြန်သူ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45545042411669,"sku":"","price":6750.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_84189261-e07c-45ae-bf1c-deee544a6fb7.jpg?v=1730252077"},{"product_id":"ရဲဘော်ဖေသန်း-စစ်သူကြီးမဟာအလက္ခဇန်းဒါး","title":"စစ်သူကြီးမဟာအလက္ခဇန်းဒါး","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း (၁) \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမိဘနှင့်သား \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e(ဘီစီ ၃၅၆-၃၄၀)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမာဆေးဒိုးနီးယားပြည့်ရှင် ဖိလစ်ဘုရင်၏ မိဖုရားခေါင်ကြီး အိုလံ ပီယာသည် (၁ဝ၆)ကြိမ်မြောက် အိုလံပစ်အားကစားပွဲတော်ကြီး ကျင်းပသည့် နှစ်တွင် ပဲလားမြို့၌ သားဦးရတနာလေးတစ်ပါးကို ဖွားမြင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုနှစ်ကို ခရစ်ယာန် သမိုင်းသုတေသီတို့က ဘီစီ ၃၅၆ ဟု ခန့်မှန်း ကြသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမာဆေးဒိုးနီးယားတိုင်းပြည်သည် ဂရိတ်ကျွန်းဆွယ် မြောက်ပိုင်း အတွင်း၌ တည်ရှိ၍ အေဂျီယင် ပင်လယ်နှင့် အတော်ပင် အလှမ်းဝေးသည်။ နေထိုင်သော လူမျိုးများမှာ ဂရိတ်လူမျိုး၊ သဲဆီးယန်း လူမျိုးနှင့် အီလီရီး ယန်းလူမျိုးများ သွေးနှောရာမှ ပေါက်ဖွားလာသော လူမျိုးဖြစ်လျက် ဘုရင် တစ်ပါးတည်း၏ စစ်အာဏာစက်အောက်တွင် စည်းလုံးစွာ နေထိုင်ကြသူ များ ဖြစ်သည်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသားတော်လေး ဖွားမြင်ချိန်တွင် ဖိလစ်ဘုရင်သည် အိုလံပီယာ အနီး၌ မရှိ။ ဖိလစ်သည် အိုလံပိုတောင်ကြီး၏ တစ်ဖက်သို့ ရောက်နေသည်။ စင်စစ် ဖိလစ်ဘုရင်သည် စစ်အတတ်၌သာ ဝါသနာထုံ၍ စစ်မြေပြင်၌သာပျော်သူဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခုလည်း ဖိလစ်သည် သဲဆာလီတွင် ပြည်ထောင်ချင်း ဖြစ်ပွားနေ သည့် စစ်ပွဲများတွင် ဘက်တစ်ဘက်မှ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ပေးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုနှစ်တွင် ဖိလစ်ဘုရင်သည် မင်္ဂလာသတင်းသုံးရပ်ကို ဆက်တိုက် ဆိုသလို လက်ခံပြီးသိလိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ၏ စစ်သူကြီး ပါမင်နီယံသည် မြေပြန့်လွင်ပြင်သို့ ဆင်းလုရန် ကျူးကျော်လာသည့် အီလီရီးယန်းတို့ကို တွန်းလှန် မောင်းထုတ်နိုင်လိုက် သည် ဆိုသည့်သတင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ၏ မိဖုရား အိုလံပီယာသည် သားဦးရတနာလေး ဖွားမြင်သည် ဆိုသည့် သတင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ၏ မြင်းသည် အိုလံပစ်ပွဲတော်ကြီးတွင် အောင်ပွဲရလိုက်သည် ဆိုသည့် သတင်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖိလစ်သည် အိုလံပီယာအနီးတွင် မရှိသည်ကများသည်။ အမှန်မူ ဖိလစ်ဘုရင်သည် တိုင်းရေးပြည်ရာအတွက် အစဉ်အလုပ်များနေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းကပင် တောင်ပေါ်သား အီလီရီးယန်းတို့ မြေပြန့်သို့ ဝင်ရောက်ကျူးကျော် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် နောင်တော်ဘုရင် ပါဒီခါးစ်နှင့် မာဆေးဒိုးနီးယန်းစစ်သည် ၄ဝဝဝ ကျော်တို့ ကျဆုံးခဲ့ရသည်။တောင်ပေါ်သား အီလီရီးယန်းတို့တွင် စစ်ရေး ရည်ရွယ်ချက် မည်မည်ရရ မရှိ။ မာဆေးဒိုးနီးယန်း မြေပြန့်လွင်ပြင်သို့ဆင်း၍ တောင်သူလယ်သမား တို့ကို လုယက်တိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောင်တော်လွန်သော် ညီတော်ဖိလစ် နန်းတက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖိလစ်ဘုရင်သည် လက်ရုံးရည်၊ နှလုံးရည်နှင့် ပြည့်စုံသော မင်း တစ်ပါးဖြစ်သည်။ အကြောက်ကင်း၍ နှုတ်ရေးလိမ္မာ၏။ ဉာဏ်လွှာ၏။ စိတ်၊ ရုပ် အပင်ပန်း အဆင်းရဲခံနိုင်၏။ လုံ့လဥဿဟရှိ၏။ ထိုမင်းရည် မင်းသွေးတို့ကြောင့်ပင် တောင်ပေါ်သားတို့၏ ကျူးကျော်မှုကို ဖိလစ် ဟန့် တားနိုင်ခဲ့၏။ ထိုကြောင့်ပင် မာဆေးဒိုးနီးယားမြေပြန့်နေ လယ်သမားတို့ သည် ဖိလစ်အပေါ် ချစ်ခင်လေးစားကြသည်။ ဖိလစ်ဘုရင်သည် ထောင်လွှား မှုကင်းသည်။ တိုင်းသူပြည်သားတို့အပေါ် ရင်ဝယ်သားနှယ် သဘောပိုက်ကာ တိုင်းပြည်၏ အစီးအပွားအတွက် ပြည်ပတွင် နယ်မြေချဲ့နိုင်ရေးအတွက် သာ အာရုံစိုက်နေသည်။ သူ၏ စစ်ရေးစားကျက်သည် ပြည်ပ၏ နယ်နိမိတ် စည်းကြောင်း အပြင်ဘက်၌သာ ရှိသည်။ ဤသည်တို့ အတွက်လည်း မာဆေးဒိုးနီးယားလယ်သမားထု အပါအဝင် လူများစုကြီးက ဖိလစ်၏ နယ်ချဲ့စစ်ပွဲများကို တရားသောစစ်ပွဲအသွင် ထင်မြင်လာသည်။ တိုင်းရေး ပြည်ရေးအတွက် စစ်ရေး ကြိုးပမ်းမှုကြီးဟူ၍ပင် သဘောပိုက်ခဲ့ကြသည်။ ယင်းတို့မှာ ပြည့်ရှင် ဘုရင်မင်းမြတ်နှင့် မာဆေးဒိုးနီးယား ပြည်သူ ပြည်သား တို့၏ ဆက်ဆံရေးဟု ဆိုကြစို့ ။ မိဖုရားခေါင်ကြီး အိုလံပီယာကမူ ဖိလစ် အပေါ် သည်နယ်မမြင်၊ အထင်လွဲနေသည်။ စင်စစ် မောင်တော်ဖိလစ်သည် စစ်ရေးတွင် အကြောင်းပြုပြီး အချစ်ရေးတွေ ငင်နေသည်။ အပျော်ကြူးချင်၍ စစ်ရေး “ထွင်”နေခြင်းဖြစ်သည် စသည်ဖြင့်။ ဖိလစ်သည် ရှေ့တန်းသို့သွား လေတိုင်း မာဆေးဒိုးနီးယား ပြည်သူ အချောအခေါင် အလှသရဖူ တစ် ယောက်စ နှစ်ယောက်စဆိုသလို ခေါ်ဆောင်သွားမြဲ ဖြစ်သည်။ အချို့ကိုမူ တရားဝင်ပင် ထိမ်းမြားလက်ထပ်လိုက်ချေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ သည် အခါ ဖိလစ်ဘုရင် စစ်ထွက်မည်ဟုဆိုလေတိုင်း အပျော်ကြူးရန် သက်သက် ဟူ၍ အိုလံပီယာက လှေနံဓားထစ် သတ်မှတ်လာခဲ့မိတော့သည်။ ဖိလစ် သည် နန်းတော်ကြီး (သို့မဟုတ်) နေပြည်တော်သို့ ပြန်တောင့်ပြန်ခဲ ပြန်လာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောအခါများတွင် သားတော်လေးအပေါ် ချစ်သောနှလုံး ဇနီးအပေါ် ပြုံးသောမျက်နှာဖြင့် ပျူငှာသော အလေ့အထတော့ ရှိပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် စစ်ထွက် ယောက်ျားတို့၏ အလေ့အထအတိုင်း ရာသီ ကောင်း၍ ခြေခင်းသာသည်နှင့် စစ်ထွက်ပြန်သည်မှာ သူ့စရိုက်ပါပေ။ အိမ် တွင်နေချိန် မရှိသလောက်ဟူ၍ပင် ဆိုရမည်။ အကယ်မူ ဖိလစ်ဘုရင် သည် ပြည်ပရန်ကို လက်မလည်အောင် ကာကွယ်နေရသည်။ အနောက်မြောက် အရပ်တွင် တောင်ပေါ်သား အီလီရီးယန်းတို့ကတစ်ဖက်၊ အရှေ့အရပ်တွင် သဲရာဆီးယန်းတို့က တစ်ဖက်။ ယင်းရန်နှစ်ရန်ကြားတွင် ပိုင်အိုနီးယန်းတို့က တစ်မှောင့်။ ထိုရန်သူတို့သည် မာဆေးဒိုးနီးယန်းဘုရင် ဖိလစ်၏ အားနည်း ချက်ကို အမြဲရှာဖွေနေကြသူများဖြစ်၏။ ယင်းတို့အချင်းချင်း ယာယီ မဟာ မိတ်ပြု၍ ဖိလစ်ဘုရင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်မှာ အစဉ်အလာသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ သို့ရာတွင် သူတို့သည် ယဉ်ကျေးမှုအဆင့် အတန်း နိမ့်ကျလှသည့် လူရိုင်းဘုရင်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့အချင်း ချင်း ယာယီမဟာမိတ်ပင်ဖွဲ့၍မရ။ ယင်းတို့ ပျော့ကွက်ကို ဖိလစ်က ကြို၍ သိထားသည်။ ဖိလစ်သည် သေးဘဲစ်မြို့ပြနိုင်ငံတွင် သုံ့ပန်းအဖြစ် နှစ်အတန်ကြာမျှ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူတို့အထာ၊ သူတို့ဓလေ့ကို ထုံကျွမ်းနေသည်။ သူတို့ မဟာမိတ်ဖွဲ့မည့် အကြံအစည်ကို ကြိုတင်ငုံမိထား သည်။ ထိုအခါက သေးဘဲစ်သည် စပါတာကို အောင်နိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် ပါရှားက သေးဘဲစ်သို့ ပဉ္စမံတပ်သား အများအပြား လွှတ်ခဲ့ သည်။ သေးဘဲစ်ကို အာရုံစူးစိုက်လာသည်။ ထိုအတွေ့အကြုံတို့က ဖိလစ် အား ထောက်လှမ်းရေးပညာကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ လူရိုင်းဘုရင်တို့ ယာယီ မဟာမိတ်ဖွဲ့၍ ထောင်ထားလာမည်ဟူသော သတင်းကို ကြားရသော အခါ ဖိလစ်သည် မိမိလေးသည်တော်များဖြင့် ပိုင်အိုးနီးယန်း ပြည့်ရှင်ဘုရင် ကို ခြိမ်းခြောက်ကာ မိမိနှင့်ငြိမ်းချမ်းရေး သီးခြားစာချုပ် ချုပ်ဆိုရန် အကျပ်ကိုင် လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤနည်းဖြင့် ဖိလစ်ဘုရင်သည် အရှေ့နှင့် အနောက်မြောက်နယ် မြေရှိ ရန်သူတို့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဖိလစ်ဘုရင်နှင့် ပတ်သက်၍ ဂရိတ်သမိုင်း သုတေသီတို့သည် ထိုခေတ်ကာလအတွင်း ဖိလစ် ဘုရင် လှုပ်ရှားမှုတို့နှင့်ပတ်သက်၍ မျက်ခြည်ပြတ်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိုလံပီယာ၏ဝမ်း၌ သားဦးရတနာလေးမှာ နောင်သော် စစ်အတတ် ဖြင့် ကမ္ဘာ့မြေပုံကို ပြောင်းလဲရေးဆွဲမည့် စစ်ဘုရင်ကြီး မဟာအာလက္ခဇန်းဒါး လောင်းလျာပင် ဖြစ်ပါပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအာလက္ခဇန်းဒါးသည် မိခင်၏ အုပ်ထိန်းမှုအောက်၌ ကြီးပြင်းရသူ ဟု ဆိုရမည်။ ဖခင်မူ ညှိုးနွမ်းသော ရုပ်သွင်၊ စုတ်ပြတ်သော ကိုယ်ဝတ်တို့ ဖြင့် ပြီးသော စစ်ပြန်ယောက်ျားကြီးအဖြစ်သာ ရံခါဆိုသလို မြင်ရတတ်သည်။ သည်ကြားထဲ ဖခင်ကြီး ဖိလစ်သည် မျက်စိတစ်ဖက်ကလည်း လပ်နေချင် သေးသည်။ အာလက္ခဇန်းဒါး သုံးနှစ်သားအရွယ်က ဖိလစ်သည် အာသင် တို့၏ ခံတပ်ကို စီးနင်းရင်း မျက်စိတစ်ဖက်လပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်) သူ့ဖခင်နှင့် ပတ်သက်၍ အာလက္ခဇန်းဒါး မှတ်မိသည်မှာ ဖခင်ကြီးသည် သူ့အပေါင်းအဖော် မုတ်ဆိတ်ထူလပျစ်နှင့် လူထွားကြီးများကို ခေါ်လာလေ့ရှိသည်။ ထိုလူကြီးတို့သည် ကိုယ်တွင် ဗလာကျင်း၍ ဝတ်လစ်စားလစ်ရှိသည့်တိုင် ခါးမှဓားများကိုမူ မချွတ်။ သေရည်ကြူးလာလျှင် ဓားတစ်ပြက် တုတ်တစ် ပြက် ရှိတတ်ချေသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငယ်စဉ်ဘဝက သူ့ဖခင်နှင့် ဆက်ဆံရေးကို သည်မျှလောက်သာ မှတ်မိသည်။ သို့ရာတွင် အာလက္ခဇန်းဒါးလေး ကြီးလာသောအခါ ဖခင်ကြီး ကဲ့သို့ပင် ယစ်ရွှေရည်ကို တမက်တမော ခုံမင်လာသည်။ သူ့ရဲဘော်ရဲဘက် များနှင့်အတူ တွဲသောက်သည့် အလေ့အထလည်း ထုံလာသည်။ ထိုရင်းနှီးမှု တို့ကြောင့် အာရှတိုက် စစ်ပွဲများတွင် သူ့ရဲ့ဘော်များ၏ ရဲဘော်စိတ် တုံ့ပြန်မှု ကိုလည်း ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သေရည်ကြူးသလောက် ရန်သူ ကိုလည်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်သည်။ အာလက္ခဇန်းဒါးနှင့် သူ့ရဲဘော်ရောင်းရင်း တို့သည် သူတို့တပ်တွင် သူတို့ခေါင်းဆောင်ပိုင်း လူစုလောက် ဒဏ်ရာရသူ ဟူ၍ ခိုင်းနှိုင်းစရာမရှိသလောက် ထင်ရှားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစင်စစ် ခမည်းတော်ဖိလစ်သည် လူယဉ်ကျေးဖြစ်သည်။ မာဆေး ဒိုးနီးယန်း ဘုရင်တို့သည် သူတို့ကိုယ်တွင်း၌ ဂရိတ်သွေးပါသည်ကို ဂုဏ်ယူလေ့ရှိကြသည်။ ဂရိတ်လူမျိုးတို့သည် ယဉ်ကျေးကြသည်။ စာပေကျမ်းဂန် ကဗျာ လင်္ကာတို့၌ ကျွမ်းကျင်သည်။ ဂရိတ်သွေးပါသော မာဆေးဒိုးနီးယန်း ဘုရင်တို့သည်လည်း ကဗျာ လင်္ကာ ပုံတိုပတ်စတို့၌ ကျွမ်းကြသည်။ စာပေနှံ့စပ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိုလံပီယာမှာမူ နန်းထက်၌ ဖွားလျက် မင်းသွေးစင်စစ်ဖြစ်သော် လည်း အယူသီးသည်။ အရည်းကြီးဂိုဏ်းဝင်ဟု ဆိုရချိမ့်မည်။ လပြည့် ဝန်းအောက်တွင် ဝတ်လစ်စားလစ်ကမည်။ အဆိပ်ပြင်းသောမြွေတို့ကို လက်မောင်းနှင့် ကိုယ်အင်္ဂါတို့ပေါ်တွင် ရစ်ပတ်လျက်ကမည်။ သည်အယူဝါဒ မျိုးတို့ကို ဆည်းကပ်သည်။ သည်နယ် တောင်ထိပ်ကပွဲသဘင်တစ်ခု၌ ဖိလစ်နှင့် စတင်တွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က နှစ်ဦးစလုံး ငယ်ကြိုက်လည်း ဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖိလစ်က အသက် ၂၀ ရွယ်ဟု ဆိုနိုင်မည်။ လူငယ်တို့ဘာဝ သူ့တွင် တာဝန်မရှိသေး။ အချိန်တွေက တစ်ပုံတစ်ပင် သုံး၍ မကုန်၊ သဲဘေးစ်မြို့တွင်ကျနေသည့် သုံ့ပန်းဘဝမှ လွတ်မြောက်စဉ် နောင်တော်ဘုရင်က လည်း နိုင်ငံတော်ကို အုပ်စိုးနေစဉ် အားလပ်ခိုက်ကာလတွင် “ခါဘေရွိုင်” မိန်းမလှကျွန်း၏ လျှို့ဝှက်နက်နဲမှုများကို စူးစမ်းရန် အလည်ရောက်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိုလံပီယာကလည်း နုနုငယ်ငယ်၊ သူမ၏ ခမည်းတော် ဘုရင် ချီးမြှင့်အပ်သော ပင်တိုင်ဆောင်နန်းမှ ခွာကာ ယဇ်သဘင်ဆင်နွှဲရန် မိန်းမလှ ကျွန်းရှိ တောင်ထိပ်သဘင်ပွဲသို့ မောင်ငယ်လေးနှင့်အတူ ရောက်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချစ်ခြင်းအစ မျက်စိက။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူငယ်တို့ဘာဝ တွေ့ကြသည်၊ ဆုံကြသည်၊ ချစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောင်တော်ဘုရင် ပါဒီခါးစ် စစ်မြေ၌ အသက်ကြွေရသည့် နှစ်၌ပင် ဖိလစ်နှင့် အိုလံပီယာတို့ ထိမ်းမြားခဲ့ကြသည်။ ဖိလစ်သည် လုပ်ကြံတိုက်ခိုက် ရန် ခက်ခဲသော တိုင်းနိုင်ငံကိုမှ သိမ်းပိုက်လိုသည်။ အထိန်းအကွပ်ကျပ်သော မိန်းမကိုမှ လိုချင်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိုလံပီယာသည် စိတ်စရိုက် ကြမ်းကြုတ်သည်။ စုန်းမသဖွယ် ဖြစ်သည်။ ရုပ်လှသလောက် စိတ်နေကြမ်းလှသည်။ သူမကိုမှ တမင်ရွေး၍ ဖိလစ်က မိဖုရားမြှောက်သည်။ ဖိလစ်သည် သူမအပေါ် မေတ္တာသဒ္ဓါ ပွားခဲ့ ပါသည်။ အခါခပ်သိမ်း စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ဖြင့်လည်း ကုံလုံစေခဲ့ပါသည်။ အကြောင်းကလည်း တစ်ဖက်ရှိခဲ့သည်။ သူမသည် ရုပ်ရည်တင့်တယ်ရုံမျှ မက အမျိုးကလည်း မြတ်သည်။ ဂရိတ်ပြည်တစ်ဝန်းတွင် သူတို့အမျိုးသည် အကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ အစဉ်အလာလည်း မသေးငယ်လှ။ သူတို့နှင့် ရန်သူ ဖြစ်ခြင်းထက် မိတ်ဆွေဖြစ်ခြင်းက ပို၍ အကျိုးရှိနိုင်သည်။ ထိုအမျိုးကြီး အဆွေကြီးသမားတို့ကို အကြင်လင်မယားအဖြစ် ပေါင်းသင်းမိလျှင် အပေါ့ အတန်သဘောထား၍မရ။ လျစ်လျူရှု၍ မဖြစ်။ သူတို့ မိဘမောင်ဖား ဆွေမျိုး များက ဖိလစ်သည် အိုလံပီယာအား သားမှတ်မှတ်၊ မယားမှတ်မှတ် ပေါင်း ခြင်းနှင့် ခင်ပွန်းကောင်းဝတ္တရားနှင့် ပြည့်စုံစွာ တင့်တောင့်တင့်တယ်ထားခြင်း တို့သည် မဆန်းလှချေတကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖိလစ်သည် အိုလံပီယာကို ချစ်ပါ၏။ သို့သော် တစ်နှစ်ပတ်လုံး တော့ မိဖုရားဘေးတွင် မနေနိုင်။ သူသည် ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်သည်။ ဘုရင် တွင် ဘုရင့်တာဝန်တော့ ရှိရပေလိမ့်မည်။ မိမိနယ်နိမိတ် ပိုင်နက်စည်း၏\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45545041625237,"sku":"","price":6750.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_fce336f4-c60f-4ff8-948d-a7f3b1437bd6.jpg?v=1730252120"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/print-books-biography-memoir.oembed?page=8","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}