{"title":"OtherwebsiteZero","description":"","products":[{"product_id":"၇၄-၇၅-၇၆-နိုင်ငံရေးအင်အားစု-၇၄-၇၅-၇၆-မ-ဆ-လ-အာဏာရှင်ဆန့်ကျင်ရေးအံတုလှုပ်ရှားမှုများ","title":"၇၄-၇၅-၇၆ မ.ဆ.လ အာဏာရှင်ဆန့်ကျင်ရေးအံတုလှုပ်ရှားမှုများ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁၉၇၄) ခုနှစ် မေ-ဇွန်အလုပ်သမားအရေးအခင်းသည် မ.ဆ.လ စစ်အာဏာရှင်ခေတ် ၁၉၇၄ခုနှစ် မေလနှင့်ဇွန်လအတွင်း မြန်မာပြည်အနှံ့အပြား ရှိ စက်ရုံ အလုပ်ရုံအားလုံးနီးပါး ပါဝင်သည့် အလုပ်သမားထုကြီးက မ.ဆ.လ စစ်အာဏာရှင်များအား အံတုပြီး မိမိတို့ရသင့်ရထိုက်သည့် အခြေခံအခွင့်အရေး များကို တောင်းဆိုဆန္ဒပြ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသည့် အရေးအခင်းကြီးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဆိုပါအရေးအခင်းတွင် မိမိတို့ရသင့်ရထိုက်သည့် အခွင့်အရေးများ ကို တရားသဖြင့် ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆန္ဒပြတောင်းဆိုခဲ့ကြသည့် အလုပ်သမားထုကြီး မှာ “တောင်းတော့ ဆီ၊ ဆန် ပေးတော့ ကျည်ဆန်” ဆိုသကဲ့သို့ မ, \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆ\u003c\/span\u003e,\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eလ စစ်အာဏာရှင်များ၏ လက်နက်အားကိုးနှင့် အကြမ်းဖက်နှိပ်ကွပ် ခြင်းခံခဲ့ရသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုကဲ့သို့ အလုပ်သမားသပိတ်ကြီးအလုပ်သမားအရေးအခင်းကြီး ဖြိုခွဲ ခံလိုက်ရသဖြင့် မိမိတို့အလုပ်သမားများနှင့် ပြည်သူလူထုဘက်တွင် ရင်းနှီးပေး ဆပ်လိုက်ရခြင်းများရှိခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်တွင် မ.ဆ.လ စစ်အာဏာရှင်တို့၏ စစ်ဘီလူးရုပ်သည် ဖုံး၍၍မရအောင် ပေါ်ထွက်လာပြီး အလုပ်သမားထုအ တွင်း သာမက ကျောင်းသားထု အတွင်း ပြည်သူလူထုအတွင်း မ.ဆ.လ စစ်အာဏာရှင် များအပေါ် မကျေနပ်မှုများ မလိုလားမှုများ ခံပြင်း နာကြည်းမုန်းတီးမှုများ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး အဆိုပါ အလုပ်သမားအရေးအခင်း၏ နောက်တွင် (၁၉၇၄) ဒီဇင်ဘဦးသန့်အအေခင်း၊ (၁၉၇၅) ဇွန်လ အလုပ်သမား သပိတ်နှစ်ပတ်လည်အရေးအခင်း (ခေါ်)ရွှေတိဂုံအရေးအခင်း၊ (၁၉၇၆) မတ်လ မှိုင်းရာပြည့်အရေးအခင်းစသည့်ကျောင်းသားလှုပ်ရှားမှု အရေး အခင်းများ နှင့် အတူ မ, \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆ\u003c\/span\u003e,\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eလ စစ်အာဏာရှင်ဆန့်ကျင်ရေး၊ နိုင်ငံရေး လှုပ်ရှားမှုများလည်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဆိုပါအရေးအခင်းများ၊ လှုပ်ရှားမှုများတွင်လည်း ပြည်သူများက မိမိတို့၏ လိုလားချက်များကို ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆန္ဒပြတောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် စစ်အာဏာရှင်တို့က ထုံးစံ အတိုင်း လက်နက်အားကိုးနှင့် အကြမ်းဖက်ဖြိုခွဲခဲ့ သဖြင့်ရဟန်းရှင်လူ၊ ကျောင်းသားပြည်သူ ရာပေါင်းများစွာ၊ ထောင်ပေါင်းများစွာ အသက်စတေးခဲ့ကြရ၊ ဖမ်းဆီး နှိပ်စက်ထောင်ချခံခဲ့ကြရသည်။ အလုပ်သမားများ နည်းတူ ရဟန်းရှင်လူ ကျောင်းသားပြည်သူများ၏ ဘဝပေါင်းများစွာ၊ အသက်ပေါင်းများစွာ စွန့်လွှတ် စတေးခဲ့ကြရသည်။ ဤကဲ့သို့ နှိပ်ကွပ်မှုများ၊ ချေမှုန်းမှုများကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ရည်မှန်းချက်များ မအောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း၊ ကျွန်တော်တို့၏ လိုလားချက်များ၊ တောင်းဆိုချက်များ၊ မပြည့်ဝခဲ့သော်လည်း အဆိုပါ အရေးအခင်းများ၏ရလဒ်အဖြစ် မ.ဆ.လ စစ်အာဏာရှင် စနစ်ဆိုးကြီးအား ဆန့်ကျင် တိုက်ဖျက်ပြီး အပြီးတိုင် ဖယ်ရှားပစ်လိုသည့် စိတ်ဓါတ်များ ကျွန်တော်တို့ ရင်ထဲတွင်ရော ပြည်သူများ၏ ရင်ထဲတွင်ပါ နက်နက် ရှိုင်းရှိုင်းကိန်းဝပ်လာခဲ့သည်။ အဆိုပါစိတ်ဓါတ်များသည်ပင် နောက်ဆယ်စုနှစ် တစ်ခုခန့်အကြာတွင် ကျွန်တော်တို့၏ ညီငယ်မျိုးဆက်ဖြစ်သည့် (၈၈) မျိုးဆက်များရင်ထဲသို့ ကူးဆက်ထွန်း တောက်သွားခဲ့ပြီး (၈၈) အရေးတော်ပုံကြီး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်း(၈၈) အရေးတော်ပုံကြီးသည် ကျွန်တော်တို့ (၇၄-၇၅-၇၆) မျိုးဆက်များ ဦးဆောင်ပါဝင်ဆင်နွှဲခဲ့သည့် အရေးအခင်းများ၏ အဆက်ဟုဆိုနိုင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအချို့သမိုင်းသုတေသီများ၊ မြန်မာ့နိုင်ငံရေးကို လေ့လာ အကဲဖြတ် နေသူများ၊ ပြည်တွင်းပြည်ပတက်ကြွလှုပ်ရှားသူများ၊ မီဒီယာသမားများက မြန်မာပြည် နိုင်ငံရေးသမိုင်းအား အကဲဖြတ်ရာတွင်လည်းကောင်း ပုံဖော်ရာတွင်လည်းကောင်း မြန်မာနိုင်ငံ၏ စစ်အာဏာရှင် စနစ်သည် လွန်ခဲ့ သည့် နှစ်(၂၀)ကျော် (၈၈)အရေးအခင်းကာလ နောက်ပိုင်းတွင်မှ ပေါ်ထွန်းလာခဲ့သယောင် စစ်အာဏာရှင်ဆန့်ကျင်ရေး ဒီမိုကရေစီရေး တောင်းဆိုလှုပ်ရှားမှု များသည်လည်း အဆိုပါကာလကျမှ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သယောင် ပြောဆိုရေးသား နေကြသည်များရှိပါသည်။ ဤသို့ မှတ်ယူနေကြသူများလည်းရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှန်စင်စစ် မြန်မာပြည် စစ်အာဏာရှင်စနစ်သည် (၁၉၆၂) ခုနှစ် စစ်အာဏာသိမ်းချိန်ကတည်းက စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုဆိုလျှင် နှစ်(၅၀)ကျော်ရှိပါပြီ။ ထို့ကြောင့် (၈၈)နောက်ပိုင်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည့် န.၀.တ၊ န.အ.ဖ စစ်အာဏာရှင်စနစ်ကို မ.ဆ.လ စစ်အာဏာရှင်စနစ်က မွေးထုတ်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ မ, \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆ.လ စစ်အာဏာရှင်စနစ်၏ အဆက်ဖြစ်သည်။ မ.ဆ.လ စစ်အာဏာရှင်များသည် န.၀.တ၊ န.အ.ဖ စစ်အာဏာရှင်များကဲ့သို့ပင် ပြည်သူများအပေါ် လက်နက်အားကိုးနှင့် အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည်။ အကြမ်းဖက် ဖိနှိပ်ခဲ့ သည်။ လူ့အခွင့် အရေးများ ချိုးဖောက် ကျူးလွန်ခဲ့သည်။ ဤကဲ့ သို့ ဖိနှိပ်မှုများ၊ အကြမ်းဖက်မှု ကျူးလွန်မှုများရှိခဲ့ခြင်းကြောင့် ကျောင်းသား၊ အလုပ်သမားများ အပါအဝင် အနှိပ်ခံပြည်သူများဘက်ကလည်း ဆန့်ကျင်တွန်းလှန်မှုများ ရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် (၈၈)နောက်ပိုင်းမှစ၍ယနေ့အထိပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည့် ဒီမိုကရေစီလှုပ်ရှားတောင်းဆိုမှုများသည် (၈၈)အရေးတော်ပုံကြီး၏ အဆက် ဖြစ်သကဲ့သို့ (၈၈)အရေးတော်ပုံကြီးသည်လည်း (၇၄-၇၅-၇၆) အလုပ်သမား ကျောင်းသား အရေးအခင်းများ၏ အဆက်ဖြစ်သည်။ ထိုနည်းတူ (၇၄-၇၅-၇၆) လှုပ်ရှားမှုများသည်လည်း (၆၂-၆၃) ကျောင်းသားလှုပ်ရှားမှုတိုက်ပွဲများ၏ အဆက်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ အဓိတင်ချင်သော အချက်မှာ (၁၉၇၄-၇၅-၇၆) အလုပ်သမား ချောင်းသားလှုပ်ရှားမှုများ၊ အရေး အခင်းများသည် မျက်မှောက်ခေတ်မြန်မာ့နိုင်ငံရေးသမိုင်း၏ မည်သို့မျှ မေ့ပျောက် ၍မရနိုင်သော အရေးပါသည့် သမိုင်းတွင်းဆက်တစ်စ်သည် ဆိုသည့် အချက်ဖြစ်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဆိုပါအချက်ကို အလေးထား ဖော်ထုတ်တင်ပြလိုသည့် အတွက် လည်းကောင်း၊ မ.ဆ.လ စစ်အာဏာရှင်စနစ်အား ဆန့်ကျင်အံတုခဲ့သည့် (၇၄၇၅-၇၆) နိုင်ငံရေးမျိုးဆက်တို့၏ နိုင်ငံရေးဖြတ်သန်းမှု အတွေ့အကြုံများအား ပစ္စုပ္ပန်နှင့် အနာဂတ် မြန်မာ့နိုင်ငံရေးမျိုးဆက်တို့ လေ့လာသိရှိနိုင်စေရန်နှင့် လက်ဆင့်ကမ်း သယ်ဆောင်နိုင်ရန် အလို့ငှာ လည်းကောင်း၊ ဤစာအုပ်ကို စီစဉ် ထုတ်ဝေလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤစာအုပ်တွင် (၁၉၇၄-၇၅-၇၆)မ, \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆ\u003c\/span\u003e, \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eလအာဏာဆန့်ကျင်ရေး အံတု လှုပ်ရှားမှု၏အစိတ်အပိုင်းများဖြစ်သည့် (၁၉၇၄-၇၅) အလုပ်သမား \u003c\/span\u003e အရေးအခင်း၊ (၇၄)ဒီဇင်ဘာ ဦးသန့်အရေးအခင်း၊ (၇၅)ဇွန် နှစ်ပတ်လည် အရေးအခင်း (ခေါ်) ရွှေတိဂုံအရေးအခင်း၊ (၇၆)မတ်လ မှိုင်းရာပြည့် အရေးအခင်း တို့အား အပိုင်း (၄)ပိုင်းခွဲ၍ တင်ပြထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့ပြင် (၇၄-၇၅-၇၆) နိုင်ငံရေးအင်အားစု၏ ထောင်တွင်းဖြတ်သန်းမှု အတွေ့အကြုံများကို လည်းကောင်း၊ (၇၄-၇၅-၇၆) နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှုနှင့် ဆက်နွယ်သည့် အခြားအခြားသော အထွေထွေနိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှုနှင့် အတွေးအမြင် များ ကို လည်းကောင်း ကဏ္ဍအလိုက် အခန်းခွဲ၍ တင်ပြထားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရေးအခင်း(၄)ခုနှင့် ပတ်သက်၍ ဖော်ပြရာတွင် ကိုယ်တိုင်ကြုံတွေ့ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူတို့၏ အတွေ့အကြုံများကိုသာမက ထိုစဉ်က သတင်းစာများမှ ရေးသားချက်များကိုလည်း နှိုင်းယှဉ်လေ့လာနိုင်ရန် ကဏ္ဍအလိုက် သတင်း မှတ်တမ်းအနေဖြင့် ယှဉ်တွဲဖော်ပြထားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤနေရာတွင် အထူးတင်ပြလိုသည်မှာ ဤစာအုပ်တွင် ပါဝင်ရေးသား သူအများစု (အားလုံးနီးပါး)မှာ စာရေးဆရာများမဟုတ်ကြပါ။ အချို့ဆိုလျှင် စာပေရေးသားမှု အတွေ့အကြုံလုံးဝမရှိသူများဖြစ်ကြသည်။ မိမိတို့ တွေ့ကြုံ ဖြတ်သန်းမှုများကို အရိုးခံအတိုင်း တင်ပြထားခြင်းမျှသာဖြစ်၍ အရေးအသား မညက်ညောမှုများ ရှိနိုင်ပါသည်။ ထို့ပြင် မိမိတို့တွေ့ကြုံ ဖြတ်သန်းမှုများမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက အဖြစ်အပျက်များဖြစ်၍ အချက်အလက်မှားယွင်းမှုများ၊ ဝေဝါးမှုများ၊ မေ့လျော့ကြွင်းကျန်မှုများလည်း ရှိနိုင်ပါသည်။ ထိုအားနည်းချက်များ တွေ့ရှိပါက နာလည်မှုများ ထားပေးကြပါရန် စာရေးသူများ ကိုယ်စား အနူးအညွတ်မေတ္တာရပ်ခံလိုပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနိဂုံးချုပ်အနေဖြင့် ယခုစာအုပ်အတွက် စာမူရေးသားပေးပို့သူများနှင့် စာအုပ်ဖြစ်မြောက်ရေးအတွက် ဝိုင်းဝန်းကူညီကြသည့် ရဲဘော်များ၊ မိတ်ဆွေများ အားလုံးကို အထူးပင် ကျေးဇူးတင် ရှိ ပါကြောင်း မှတ်တမ်းတင် ဖော်ပြအပ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစီစဉ်သူများ ၇၄-၇၅-၇၆ နိုင်ငံရေးအင်အားစု\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဇွန်(၆)၊ ၂၀၁၃\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45516048826517,"sku":"","price":5000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_73420595-f4ba-448d-921b-8d85c38b0c5c.jpg?v=1730270511"},{"product_id":"ဇော်ဂျီ-နင်လားဟဲ့ချစ်ဒုက္ခနှင့်-အခြားဝတ္ထုတိုများ","title":"နင်လားဟဲ့ချစ်ဒုက္ခနှင့် အခြားဝတ္ထုတိုများ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမေရိကန် ဝတ္ထုဆရာ ဆင်ကလဲယား လူးဝစ်[ ၁၈၈၅-၁၉၅၁ ]\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမေရိကန် ဝတ္ထုဆရာ လူးဝစ်သည် ၁၈၈၅ ခုနှစ်တွင် ဖွားမြင်၍ ၁၉၅၁ ခုနှစ် အသက် ၆၆ နှစ် အရွယ်တွင် အနိစ္စရောက်သည်။ အသက် ၄၅ နှစ် အရွယ်တွင် ၁၉၃၀ ပြည့်နှစ် နိုဗဲဆု အချီးအမြှင့် ၊ ခံရသည်။အဖသည် ဆရာဝန်ဖြစ်၍ အမိသည် ဆရာဝန်၏သမီး ဖြစ်သည်။ လူးဝစ်သည် ငယ်စဉ်အခါက သူ့ဇာတိဖြစ်သော ဆောက်စင်တာ မြို့ငယ်တွင် သူ့အဖ ဆေးကုရာ၌လိုက်ပါတတ်သည်ဟု ဆိုသည်။ တန်းမြင့်ကျောင်းမှ အောင်သောအခါ ယေးလ်တက္ကသိုလ်၌ ပညာ ဆက်လက် သင်ကြားသည်။ ၁၉၀၈ ခုနှစ်တွင် ဘွဲ့ရ၍ ကျောင်းမှ ထွက်သည်။ တက္ကသိုလ်၌ စာသင်နေစဉ် ဆောင်းပါးများကို ရေး လေ့ရှိသည်။ တက္ကသိုလ်မဂ္ဂဇင်းတစ်စောင်၏ အယ်ဒီတာ ဖြစ်ခဲ့ ဖူးသည်။ ဆိုရှယ်လစ်ဝါဒကို သဘောကျ၍ ဝတ္ထုဆရာ အပ္ပတန် ဆင်ကလဲယား (Upton Sinclair) တည်ထောင်သော ဆိုရှယ်လစ် ကိုလိုနီ၌ ဝင်ရောက်ဆောင်ရွက်ဖူးသည်။ ကျောင်းမှ ထွက်ကတည်းက စာ-နယ်-ဇင်း လောက၌သာ ကျင်လည်ခဲ့သည်။ နယူးယောက်မြို့၌ အလုပ် လုပ်ဖူးသည်။ ဆန်ဖရန်ဆစ္စကိုမြို့၌ အလုပ်လုပ်ဖူးသည်။ ဝါရှင်တန်မြို့တော်၌ အလုပ်လုပ်ဖူးသည်။ ထို့နောက် နွားရောင်းသော ပင်လယ်ကူး သင်္ဘောများ၌ အလုပ်လုပ်ဖူးသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ လက်ထောက် အယ်ဒီတာ အလုပ်ကို လုပ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သတင်းထောက် အလုပ်ကို လုပ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ဆောင်းပါးနှင့် ဝတ္ထုတိုတို့ကို ကြိုးကြား ကြိုးကြား ရေးသည်။ ထိုအခါကသော် ဖျော်ဖြေမှု သက်သက် စာမျိုးကိုသာ ရေးလေ့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၉၂၀ ပြည့်နှစ် နောက်ပိုင်းသို့ ရောက်လာသောအခါ သူ့စေတနာ၊ သူ့ဆန္ဒ၊ သူ့အမြင်အတိုင်း ရေးနိုင်လာသည်။ ထိုနောက်ပိုင်းတွင် သူ ပထမဦးဆုံး ရေးသော ဝတ္ထုရှည် (Main Street) သည် သူ မမျှော်လင့်ဘဲ ကျော်စောလာသည်။ စောင်ရေ ငါးသိန်း ပုံနှိပ်ရ သည်ဟု အဆိုရှိသည်။ ထို့နောက် ထိုဝတ္ထုမျိုး ဆက်တိုက်လိုလို ထွက်လာသည်။ ထိုဝတ္ထုမျိုးဆိုသည်မှာ အခြားမဟုတ်။ သူ့ဝါဒ အမြင်အရ သူ့ခံစားမှုဖြင့် သိလာသော အမေရိကန်အရင်းရှင် ပေါက်စ လူတန်းစားနှင့် ထိုလူတန်းစားလောက၏ အကောင်းအဆိုး အကျိုးအပြစ်တို့ကို သရုပ်ဖော်နိုင်သော ရသစာပေကို ဆိုလိုသည်။ အယ်ဒီတာအလုပ်၊ သတင်းထောက်အလုပ်တို့ကို သူ လုပ်စဉ်က ထိုလောကအကြောင်းကို သူ အများကြီး သိခဲ့သည်။ နောက်ထပ်သူ သိချင်သေးသည်ကို သိအောင်လည်း ခရီးထွက်လေ့ ရှိသည်။ ထို့နောက် စနစ်တကျ မှတ်သား၍ ပြန်လာတတ်သည်။ ထို့နောက် ထိုအကြောင်းတို့ကို ဝတ္ထုမရေးသေးခင် သူငယ်ချင်း မိတ်ဆွေတစ်စု နှင့် စားကာ သောက်ကာ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝတ္ထုကို စ၍ ရေးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မည်သူ၏ အတွေ့ကိုမျှ မခံ၊ ဂူအောင်း ရသေ့ကဲ့သို့ နေတတ်သည်ဟု ဆိုသည်။ သူ့ဝတ္ထုများတွင် ပါးစပ်က ဘုရား...ဘုရား၊ လက်က ကိုးရိုး ကားရား လုပ်နေကြသော အစိတ်အပိုင်းကို သရော်ရာ၌ အလွန် ပြောင်မြောက်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ သူ့ဟာသသည် မဟုတ်သည်ကို ဆော်၍၊ မဟတ်သည်ကို သရော်တတ်သော ဟာသ ဖြစ်သည်ဟု လည်း ဆိုကြသည်။ သူ့ကို စာရိတ္တ ပြုပြင်ရေးသမားဟုလည်း ဆိုချင် ကြသည်။ အချို့ကလည်း သူ့မှာ စာရိတ္တ ပြုပြင်ရန်ဆန္ဒ တစ်ရွေးသား မျှမရှိဟုလည်း ဆိုချင်ကြသည်။ သို့ရာတွင် အမေရိကန် လူ့အဖွဲ့ အစည်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု၌ တွေ့ရတတ်သော အပြစ် အနာ အဆာတို့ကိုကား သရုပ်ဖော်၍ သရော်နိုင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42481849008277,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_68eb6d55-313d-4c98-8f5c-f3a840c295db.jpg?v=1730270677"},{"product_id":"တက္ကသိုဘ်ဘုန်းနိုင်-ညနက်နက်မှာလထွက်ခြင်း","title":"ညနက်နက်မှာလထွက်ခြင်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယုံနိုင်ဖွယ်မရှိ..၊ ဪ...ယုံနိုင်ဖွယ်မရှိလေသည့် အဖြစ်၊ ယုံနိုင်ဖွယ် ရှိလေလင့်ကစား ကိုယ်တွေ့ကြုံနေရသဖြင့် ကိုလှဝေသည် အမှန်တရား၏ သဘောကို မငိုင့်တငိုင် မျက်မှောက်ပြုနေမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမှန်တရား၏ သဘော...၊ သည်စကားက ရင်တွင်းမှာ ဘယ်သို့ဘယ်ပုံ ပေါ်လာရပါသနည်း၊ ဘယ်သို့ပေါ်ပေါ်...စကားကတော့ အခြေအနေနှင့် ဆီလျော်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြည့်ပါ၊ သင်္ချိုင်းကုန်းတဲ့..၊ အဟင်း...သင်္ချိုင်းကုန်းထက် အမှန် တရားသဘောနှင့် နီးစပ်သောအရာ ဤလောကမှာ ဘာရှိပါ သေးသနည်း...။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမှန်တရားဟူသည်က သူ့သဘော သူဆောင်သည်။ ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါ သူငါ၏ အကြိုက်ကို မလိုက်။ ကြိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ မကြိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ ဖိတ်ခေါ်သည် ဖြစ်စေ၊ ငြင်းပယ်သည်ဖြစ်စေ သူ့သဘော သူဆောင်၍ သူ့အလုပ်သူ လုပ်သွားရိုး ဖြစ်သည်။ သည်တော့...သေခြင်းတရား ဟူသည်မှာ အမှန်တရား၏ သဘော...။ သင်္ချိုင်းကုန်းဟူသည်က အမှန်တရား သဘော၏ သင်္ကေတ၊နိမိတ်ပုံ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခက်သည်ကား...သင်္ချိုင်းကုန်းက လှနေခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သင်္ချိုင်းကုန်းကို လှနေသည် ထင်မိခြင်းအတွက် ကိုလှဝေ၏ စိတ်တွင်း ၌ တစ်မျိုးချည်းဖြစ်နေသည်။ မည်သို့ဖြစ်စေ...လှသည်ကတော့ အမှန်ပင် လှနေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သင်္ချိုင်းကုန်းသည် သင်္ချိုင်းကုန်းနှင့် မတူသည့်အတွက် လှနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခဲတစ်ပစ်သာသာမှာက...ကမ်းခြေ၊ ကမ်းခြေမှ သဲသောင်သည် ပြေပြေ ပြစ်ပြစ် ကျယ်ကျယ်ဝန်းပန်း နိမ့်လျောဆင်းသွားသည်။ ဒီရေတက်စသာရှိသေး သဖြင့်ပင်လယ်၏ လှိုင်းလုံးတို့မှာ ဟိုအဝေးမှာသာ ရှိသေးသည်။ လှိုင်းတို့၏ ဒေါမာန်သံကို မကြားရသေး။ ပင်လယ်ပြင်သည် ဒေါမာန်ကို မပြသေး။ ရှစ်ခွင်မှာမြူဆင်းလို့...ငွေနှင်းတဲ့နုစိုဟု စာဆိုရှိသော သည်လို နတ်တော်လမှာ မြန်မာ့ ပင်လယ်ပြင်မှန်သမျှ ဒေါမာန်ကင်းနေသည်။ ပင်လယ်ရေက အဝေးမှာ စိမ်းဖန့်ဖန့် အသွေး ပြေးရုံပြေးနေသည်။ သောင်၏ အဆုံးဆီ၌မူ ပြိုကွဲသောလှိုင်းထုသည် ဖြူဖြူဖွေးနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လခြမ်းပုံ ပင်လယ်ကွေ့ အစွန်းနှစ်ဘက်မှ တောင်ဆင်နှာမောင်းတို့က လည်း လှနေသည်။ လှရပေမပေါ့။ ရှစ်ခွင်မှာ မြူဆင်းသော လမှာကိုလေ။မြူပြာဟုတော့ စာမှာခေါ်သည်။ အမှန်က မပြာပါ လှပသော မီးခိုးရောင်မွဲမွဲလေးသာ ဖြစ်သည်။ ပါးပါးလွှာလွှာလေးလည်း ဖြစ်၏။ သည်လို လှပသော မီးခိုးရောင် မွဲ မြူပါးပါးလွှာလွှာလေးတွေ လွမ်းကာသည့်ကြားမှ လှမ်းမြင်ရသော တောင်ဆင် နှာမောင်းတွေကိုတော့ ပြာသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သင်္ချိုင်းကုန်းအပါအဝင် ကမ်းရိုးတန်းမြေမြင့်ဆီ၌ ဘာသစ်တောမျှ မရှိ။ သို့ရာတွင် ပို၍ကုန်းတွင်းကျသော အပိုင်းတွင်ကား အုန်းတောနှင့် သစ်တောတို့သည် မှောင်မှောင်မြမြ စိမ်းနေကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သင်္ချိုင်းကုန်းသည် အမှန်ပင် ကုန်းကလေးဖြစ်၏။ သင်္ချိုင်းကုန်းနှင့် မြေကြောဆက်လျက်ရှိသည်က ရိုးပြတ်ငုတ်တိုများသာ ကျန်နေသော လယ်ကွက်ကျဉ်းကျဉ်းကလေးများသာ ဖြစ်သည်။ ကုန်းသည် အနောက်မြောက်ဆီသို့ လျှော်နိမ့် ကျသွားရာ ဒီရေဝင်သော ချောင်းလေးတစ်သွယ်က ကြား၌ ဖီလာခြားခံလျက် ရှိသည်။ ချောင်းတစ်ဘက် မြေအတန်နှိမ့်ရာတွင်ကား နေလှမ်းဆားကန်များ ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သင်္ချိုင်းကုန်းမြေက ဘာမျှမကျယ်၊ ဪ...ဘယ်လောက် ကျယ် သည် ကျဉ်းသည်ကား အပြောရခက်သား၊ အကြောင်းမှာ သင်္ချိုင်းမြေသည် ဘယ်နေရာမှစရွေ့ ဘယ်နေရာ၌ဆုံးသည်ကိုပြသည့် ဘာအမှတ်အသားမျှမရှိ၊ ဂူတို့ မြေပုံတို့လည်း မရှိ၊ သာမန်သဲကျစ်မြေ ကုန်းဝါဝါလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။ မြေလမ်းနှင့် လှည်းလမ်း ဖြတ်သန်းသွားသော ဝိသေသထူးမရှိသည့် ကုန်းပြောင် ဝါဝါလေး တစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။ ရောက်စက ကိုလှဝေသည် သည်ခြေလမ်းနှင့် လှည်းလမ်းအတိုင်းရွာသို့သွားခဲ့သည်။ သည်ခြေလမ်းနှင့် လှည်းလမ်းအတိုင်းပင် မိမိတည်းခိုရာအဏ္ဏဝါဇီဝဗေဒ စခန်းသို့ ပြန်ခဲ့သည်။ အသွားရော အပြန်ရော သည်ကုန်းဝါဝါလေးကိုဘာမှန်းမသိဘဲ ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ ခရီးလမ်း၌ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော မြေကွက်လေး တစ်ကွက်။ ကိုလှဝေသည် အပြုံးမဟုတ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ရေးရေးရိပ်ရိပ် ပြုံး လိုက်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘာတဲ့...၊ ခရီးလမ်း၌ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော မြေကွက်လေးတစ်ကွက် ..။ကဗျာဆန်လိုက်ပါဘိတော့၊ အင်း ... မှန်လည်းမှန်လိုက်ပါဘိတော့၊ ကဗျာတစ် ပိုဒ်ပင် စပ်လိုက်ဖို့ကောင်းသေးတော့..၊ စင်စစ်သင်္ချိုင်းဟူသည် သတ္တဝါမှန်သမျှ...ခရီးလမ်း၌ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော မြေကွက်လေးတစ်ကွက် ဖြစ်လေသည်။ \" ဟံမယ်မင်း...သင်္ချိုင်းဆိုသည်ကို သည်လို လူတွေက ဘာကြောင့် အနက်အဓိပ္ပာယ် မဖွင့် ဆိုကြပါသနည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုစဉ် ရွာသားလေးဦးက သူတို့လုပ်ငန်း၏ နိဂုံးချုပ်အဖြစ် ကျင်းထဲသို့ မြေများထည့်လေမှ မြေကျသံများကြောင့် ကိုလှဝေသည် အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ခံစားရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တကယ်တော့...ယခုရက်များအတွင်း ကိုလှဝေမှာ သူ့ကိုယ်သူ အိပ်မက် မက်နေသကဲ့သို့ ထင်မိသည်။ အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသောကြောင့်လည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့ရင်တွင်းမှာ ခံစားမှုမျိုးစုံတို့ လုယက်ပေါ်ပေါက်နေရာ...ဘာကို ခံစားရမှန်းပင် မသိ၊ ဘာကို ခံစားရမှန်းမသိတော့ သူ့အဖြစ်က ခံစားမှုမဲ့သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျင်းထဲ မြေကျသံကြားမှ ပီသလှသော ခံစားမှုတစ်ရပ်က သူ့ရင်တွင်းမှာ လှိုက်၍ပေါ်လာသည်။ ဆို့နှင့်မှု။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုလှဝေက တစ်ပင်တည်း မတ်မတ်ပေါက်နေသော သစ်ပင်၏ အရိပ် အောက်၌ မတုန်မလှုပ်ရပ်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သူတို့ လုပ်နေကြသည်ကို ဘာမျှဝင်မပြော ဘာမျှလည်း ဝင်မလုပ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တကယ်တော့ လူသေကို ဘယ်လို မြေမြှုပ်ရသည်ဆိုသော အတတ်၌ သူမကျွမ်းကျင်၊ ကျွမ်းကျင်သူတို့က လုပ်နေလေရာ သူက ဘေးမှ ငြိမ်ဆိတ်စွာပင် ကြည့်နေရသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သြော်...ယခုတော့ ပြီးပေပြီ။ သည်တော့မှ သူ့ရင်သည် လှိုက်ကာ ဆို့နင့်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူတစ်ယောက်တော့ သွားလေပြီ...။ သံသရာခရီးလမ်းမှာ လူတစ် ယောက်တော့ မြေကွက်လေးတစ်ကွက်ကို ဖြတ်သန်း၍ သွားလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့နှင့်သောရင်ဖြင့် ကိုလှဝေက သစ်ပင်ရိပ်မှ ထွက်လိုက်သည်။ ပြည့်လု နီးသော ကွင်းထဲသို့ မြေကြီးခဲသုံးလေးခဲကို ပစ်ထည့်သည်။ ဒါပဲလုပ်ရသည်၊ အခြား ဘာလုပ်ရန် ရှိသေးတော့သနည်း.......။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လက်မှမြေမှုန်များကို ပွတ်ခါပြီး ကုန်းနေသောခါးကိုဆန့်၍ ကိုလှဝေက အနီးတစ်ဝိုက်ကို ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြေပုံလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည့်တိုင်အောင် သင်္ချိုင်းမြေသည် သင်္ချိုင်းမြေနှင့် မတူသေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သြော်...အသုဘပို့သည်ကလည်း အသုဘပို့သည်နှင့် မတူ၊ လုံးဝ မတူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြေးရေမှ လူလေး...ဆယ်ဦး ဆယ့်ငါးဦးသာ ရှိမည်။ အားလုံးက ဆိတ်ဆိတ်ငြိမ်ငြိမ် ရှိလှသည်။ ငိုသံယိုသံ တမ်းတပူဆွေးသံတို့လည်း မရှိ။ သည် အသံတွေမရှိတော့ အသုဘက အဟင်း...အသုဘနှင့် မတူလှ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဪ...ငိုကြွေးမည့်သူပင် မကျန်လေသော သွားလေသူတစ်ဦး။ ကိုလှဝေသည် မသိမသာ အံကြိတ်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မှန်သည်။ ငိုကြွေးမည့်သူ တစ်ယောက်မှမရှိ။ သို့ရာတွင် မျက်ရည်ဝိုင်းသူ တစ်ဦးတော့ရှိသည်။ သည်တစ်ဦးက မိမိ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုလှဝေသည် မျက်ရည်ဝိုင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ဘေးဘီကို ကြည့်မိပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူအချို့က ပြန်ကုန်ကြပြီ။ စောစောက ယောက်ျားလေးဦးအနက် တစ်ဦး က ဝါးလုံးတိုတစ်ချောင်းကို မြေပုံခေါင်းရင်း၌ ထိုးစိုက်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြေပုံနှင့် သုံးလေးလံကွာ၌ ဆူးခြုံတစ်ခု ရှိသည်။ ဆူးခြုံ၊ ရိပ်ကိုခိုလျက်  မိန်းမကြီးနှစ်ဦးက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသည်။ သူတို့အနီးတွင် ကလေးနှစ်ဦး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယောက်ျားလေးက သုံးနှစ်သားခန့်၊ မိန်းမလေးက ငါးနှစ်သမီးခန့်' ရှိ မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယောက်ျားလေးသည် ပြုးဝိုင်းသော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် မြေပုံဆီ ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးများ၌ မျက်ရည်မရှိ မျက်နှာလေးကလည်း မညှိုးနွမ်း။ သူ့အသွင်မှာ ဘာကိုမျှ နားလည်ပုံမပေါ်။ လူကြီးတွေ လုပ်ကိုင်နေကြခြင်းကို အံ့ဩစိတ်ဝင်စားဟန်ဖြင့်သာ မတုန်မလှုပ် စိုက်ကြည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိန်းကလေးလည်း မငို၊ သို့ရာတွင် သူကလေး၏မျက်နှာလေးမှာ ညှိုးငယ် နေသည်။ ညှိုးငယ်သည်ဆိုသည်ထက် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသည်ဆိုလျှင် ပိုမှန်မည် ထင်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုမှ လှ၀ေသည် သတိကောင်းစွာဝင်လာသည်။ စောစောက ငိုင်နေ မိသော မိမိကိုယ်ကိုလည်း မိမိ ပြန်အပြစ်တင်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုလှဝေသည် ညင်သာစွာခြေလှမ်းလျက် ကလေးနှစ်ဦးအနီးတွင် မားမား ရပ်လိုက်၏။ ကိုလှဝေ၏မျက်လုံးများက ကလေးမလေး၏ မျက်လုံးများနှင့်အလျင်ဆုံမိသည်။ သည်မျက်လုံးလေးများက စကားပြောသည်။ စိုးရိမ်မှု၊ ကြောက် လန့်မှု၊ အားငယ်မှု၊ အားလုံးကို ဖော်ပြနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုလှဝေကို ကြည့်ရင်းက ကလေးမသည် သူ့မောင်လေး၏ လက် မောင်းလေးတစ်ဘက်ကို ဘာကြောင့်မသိ လှမ်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယောက်ျားလေးက ကိုလှဝေကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်သည်။ ရှူးဖိနပ် အနက်၊ တက်ထရွန်ဘောင်းဘီ မီးခိုးရောင်၊ စိမ်းပြာနုရောင် တက်ထရက်စ် ရှပ် အင်္ကျီနှင့် ရပ်နေသော ကိုလှဝေကို သူက ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်ကောင်လို ကြည့်နေသည့်ဟန် မျက်မှောင်လေး မတွန့်တန့်ဖြင့် ကြည့်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုလှဝေက မျက်နှာကို အချိုသာဆုံးပြီးကာ ယောက်ျားလေးထံ သူ လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကလေးက သူ့လက်ကိုလှမ်းမဆွဲ၊ လှမ်းမဆွဲသည့်အပြင် ကိုယ်ကို ချာကနဲလှည့်ကာ သူ့အစ်မလက်မှပါ ရုန်းထွက်၍ ခြေလမ်းလေးအတိုင်း ရွာဘက်ဆီ ထွက်ပြေးသည်။ မိန်းကလေးကလည်း ကိုလှ၀ေကို တစ်ချက်မော့ကြည့်ပြီး သူ့မောင် နောက် ပြေးလိုက်သွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိန်းမကြီးတစ်ဦးက ဘာမျှမဘဲ ကလေးနှစ်ဦးနှောက် ထလိုက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျန်တစ်ဦးက နေရာမှထလိုက်ပြီး ကိုလှဝေကို မှတ်ချက်ပေး၏။ \"စိမ်းနေသေးလို့ပါ၊ တော်တော်ကြာ သွေးက ပြောလာပါလိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42481860509845,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_48c18a25-a3bc-4390-a460-a335404ffc15.jpg?v=1730270711"},{"product_id":"တက္ကသိုဘ်ဘုန်းနိုင်-နွေကန္တာဦး","title":"နွေကန္တာဦး","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နွေကိုလွမ်းသူနှစ်ဦး ယင်းမာပင်ကိုကျော်၍ နာမည်ကြီး သံစကာကွေ့ကို လွန်မိသည် ဆိုလျှင်ပင် နွေကန္တာဦး၏ အရိပ်အငွေ့ကို ထိတွေ့မြင်သိရသကဲ့သို့ အနံ့အသက်ကလေး များကိုလည်း ရှူရှိုက်ခံစားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိပ်မက်ဆန်သော ကမ္ဘောဇ ရှမ်းမြေမြင့်၏ တောင်ရိုင်းတောင်လှိုင်း တောင်တံတိုင်းတို့သည် နောက်၌ ကျန်ရစ်ပြီ၊ ထင်းရူးသည် ကလောအလွန် ကတည်းက နှုတ်ဆက်နေရစ်သည်။ တောင်ကြီးခရိုင်နှင့် မိတ္ထီလာခရိုင်နယ်စပ် မကွေး ကြိုးဝိုင်းအစ နမ့်ပန်ဒက် ချောင်းယဉ်ဘေးဆီကတည်းက ရွက်ကြွေစ ကျွန်းပင်တို့ ကလည်း ခရီးတစ်လျှောက် လိုက်ပါမလာတော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မော်တော်ကားလမ်းဘေး ဝဲယာတွင် မြေမြင့်နှင့် လွင်ပြင်ကိုပင် အဆက် မပြတ်အောင် သစ္စာရှိစွာ သွယ်နွယ်အုပ်ဆိုင်း ပေးလေသော ဝါးတောပုပု တို့သည်သာ ရှုခင်းကို စိုးမိုးနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြရည်ကို ဆောင်ချင်ပေလျက် ဝါးရုံအုပ်တို့သည် ရွှေဝါသွေးကို ရေးရေးပြ ကြရပြီ၊ ရွှေဝါ ရွက်တို့ထံမှ သင်းပျံ့ပျံ့ရနံ့သည် မွေးကြိုင်ကြိုင် လှိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တောနှင်းသောက်ရသောကြောင့် မခြောက်မစို တောင်ညိုညိုကလည်း မြေသင်း ရနံ့ ပျံ့ပျံ့ပျူးလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနွေ၏ ရနံ့၊ ချစ်ဖွယ်သော နွေကန္တာဦး၏ ရနံ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သြော်... နွေကန္တာဦး၏ သွေးသောက်ရောင်းရင်းဖြစ်သည့် ထနောင်း ဆူးဖြူနှင့် ဆူးရစ်တို့ပင် ပေါ်လာနှုတ်ဆက် ကြိုဆိုလေပြီ။ သြော်... ကြိုဆိုကြ လေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ကျွဲတပ်ဆုံရွာအလွန် တံတားကုံး အနီကြီးကို ကျော်မိ၍ ညင်ညင်သာသာ ကွေ့ဝိုက်ရှည်သွယ်လေသော ကားလမ်းပေါ်အရောက်၌ (စ)နံပါတ်တပ် ဖီးယက်(စ်) ကားကလေးကို ရှေ့ပိုင်းမှ မောင်းနှင်လာသူ ဒရိုင်ဘာသည် မသိမသာ သက်ပြင်းချသည်။ သူ့သက်ပြင်းကား စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားသောကြောင့် ချလေသည့် သက်ပြင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြေပြန့်သို့ ရောက်လေတော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စတီရာရင်ကို ထိန်းရင်း မသိမသာ ခေါင်းနောက်လှည့်၍ ဒရိုင်ဘာက ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မြေပြန့်ရောက်တော့မယ် ဆရာ၊ တော်တော်လေး အိုက်လာတယ်နော်ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကား၏ နောက်ခန်း၌ ကိုယ်ကို နောက်လှန်ကာ ခေါင်းကို မော့ရင်း ဘေးဘီကိုလျက် လိုက်ပါလာသည့် “ဆရာ” အခေါ်ခံရသော တစ်ဦးတည်း လူရွယ်က အထူးအထွေ ပြန်မဖြေ “အင်း”ဟုသာ ရှည်ရှည်ညည်းညည်း တုန့်ပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခက်ခဲလှသည် မဟုတ်သော်လည်း သိသိသာသာ ကွေ့ဝိုက်၍ မသိမသာ တွန့်လိမ်လေသော လမ်းဖြစ်သောကြောင့် ဒရိုင်ဘာသည် သတိမူလျက် ကားကို အရှိန်မပြင်းတပြင်း မောင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မောင်းလျက်ကလည်း စဉ်းစားမိသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့ဆရာသည် ခါတိုင်း၌မူ နှုတ်သွက်သူဟု မဆိုနိုင်စေ နှုတ်လေးသူကား မဟုတ်၊ ယခု ဤခရီးတွင်မူ နှုတ်နည်းသည်၊ ရွက်ဝါတို့ကို စမြင်လေသည်မှစ၍ အထူးနှုတ်ဆိတ်သည်။ ဤအတွက်မူ အနည်းငယ် အံ့သြမိသည်။ သို့ရာတွင် ဆရာ၏ ဤမူဟန်ကြောင့် သူ့၌ ကန့်ကွက်ဖွယ်မရှိ၊ သူ့အလုပ်က ကားကို ကောင်းကောင်းမှန်မှန် မောင်းရန်သာ မဟုတ်လေလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အေးချမ်းသာယာသော တောင်ကြီးမြို့မှ ပူအိုက်သော ဤဒေသနားအရောက်၌ ဆရာသည် ပင်ပန်းနေရော့မည်။ အမှန်က ဆရာသည် အမြဲပင်ပန်းနေသူ ဖြစ်လေသည်။ နေ့မအိပ်ညမအိပ် လူနာတွေနှင့် အမြဲပင်ပန်း နေသူသာတည်း၊ ယခုလည်း ပင်ပန်းသောကြောင့် ကားနောက်ခန်း၌ အိပ်မောကျပါလာလေသည်လား မပြောတတ်၊ ဆရာအိပ်မောကျ ပါလာလျှင်မူ သူ ဝမ်းသာ ရမည်၊ သူ့ဆရာသည် ည၌ အိပ်မောကျတတ်သူမဟုတ်၊ ဒါကိုတော့ သူသာ အသိဆုံးပါ။ အသိဆုံးပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒရိုင်ဘာသည် ဤသို့ စဉ်းစားကာ ဂီယာ မပြောင်းရရုံ အရှိန်ပေး၍ `ကားကို မှန်မှန်လေး မောင်းလာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြင်နာသိတတ်၍ တာဝန်ကျေသော ဒရိုင်ဘာခမျာ သိရှာမည် မဟုတ်၊ အမှန်မှာ သူ့ဆရာသည် အိပ်မောကျ၍ ပါလာသည်မဟုတ်ပါ၊ အိပ်မက်မူးရီနှင့် ဆိုလျှင်မူ မှန်လိမ့်မည် ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိပ်မက်ဆန်သော ကမ္ဘောဇ ရှမ်းမြို့တော်၏ ချယ်ရီတောနှင့် ထင်းရှူးမြိုင် ရိပ်ဝယ် သူသည် အိပ်မက်မူးရီ မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ထာဝစဉ် ဆောင်းလဆန်သော ရှမ်းမြို့တော်သည် သူ၏ပစ္စုပ္ပန်သာ ဖြစ်သည်။ လှုပ်ရှားရင်း ရှင်သန်နေရသော ပစ္စုပ္ပန်သည် အိပ်မက်မူး ရီဖွယ်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မပေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အတိတ်ဆိုသည်မှာမူ အိပ်မက်ဆန်သည်။ သို့မဟုတ် မရှိသည်ကို ရှိယောင်အဖြစ် အိပ်မက်ပမာပြလာ လှည့်စားတတ်သည်။ သည်အတွက်မူ သူ့ အတွက် ဝမ်းနည်းရမည်လော၊ ဝမ်းသာရမည်လော မပြောတတ်၊ ကြည်နူး လွမ်းဆွတ်မိသည်ကိုမူ သိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတော့ ကြံကြံဖန်ဖန် တွေးမိသည်။ မသိနိုင်သော နောင်ဘဝခေါ် အနာဂတ်ဆီ သယ်ပိုးပေးသည်ဆိုသော သေခြင်း တရားရှိသည့်နည်းတူ သိခဲ့ဖူးသော်လည်း မရှိတော့ပြီဖြစ်သည့် အတိတ်ဆီ ပြန်ခေါ်သွားနိုင်သည့် နောက်ကြောင်းပြန် သေခြင်းတစ်မျိုးများ ရှိခဲ့လျှင် ကောင်းများ ကောင်းလေမည်လောဟု တွေးမိသည်။ ကောင်းကောင်းလေမည်လော မှန်သည်။ ကောင်းများကောင်းလေမည်လော၊ အတိအကျတော့ မသိပါလေ၊ အကြောင်းမှာ အတိတ်ကာလမှ ကြည်နူးလွမ်းဆွတ်ဖွယ်ရာများသည် ကောင်းခြင်း ဆိုးခြင်းနှင့် မဆိုင်၊ ခံစားမှုနှင့်သာ ဆိုင်သည်။ ကောင်းသည်ကိုလည်း ခံစားရသည်။ မကောင်းသည်ကိုလည်း ခံစားရသည်။ ခံစားရသည့် အရာမှန်သမျှသည် ကြည်နူး လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ရာချည်းသာတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူက သူ့ အတွေးနှင့်သူ ငြိမ်ပါလာခိုက် ကားသည် ဘုရားငါးဆူ တောင်ကြားဝသို့ ဆိုက်ရောက်လာသည်။ တောင်ကြားဝနောက်ဆုံး မြေမြင့်မှ လှမ်းမျှော်ကြည့်လျှင် သာစည်လွင်ပြင်သည် မျက်စိတဆုံး ပြန့်ချင်တိုင်းပြန့်၍ ပြောချင်တိုင်း ပြောနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နွေ၏ ညနေပိုင်းမြူတို့ လွင်ပြင်ကို မှုန်မှုန်လွှမ်းနေသော်လည်း ရှုခင်း ဝါးအောင် ဆိုင်းဆို့ခြင်းတော့ မရှိသေး။ အနောက်မိုးပြင်ဝယ် ဝင်ပြီးစနေသည်ရောင်လျှံကို ချန်ထားဆဲဖြစ်သောကြောင့် သည်ကနေကြည့်လျှင် နောက်ခံကားပြု အရာဝတ္ထုတိုင်းကို သဲသဲကွဲကွဲ မဟုတ်သည့်တိုင်စေ စေ့စေ့စပ်စပ် သတိပြုရာက မြင်နိုင်သေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒရိုင်ဘာက အော်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟိုမှာ ဆရာ ပုပ္ပား၊ ပုပ္ပားကို မြင်နိုင်သေးတယ်” - နောက်မှ သူကလည်း လှည့်ကြည့်သည်။ အမြင့်မှစီးကြည့်ရသောကြောင့် နွေ၏ခရမ်းရောင်လွင်ပြင်သည် ပြန့်ချင်တိုင်း ပြန့်သွားရာမှ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီ၌ အနံလိုက် ထောင်တက်နေသယောင်ယောင်ရှိသည်။ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း၏ နယ်နိ မိတ်အစပ်ကို ကျော်မိုး ထိုးထောင်လျက် တိမ်စိုင်လိုလို တိမ်တောင်နှယ်နှယ်နှင့် ပုပ္ပားတောင်မင်းကို သီးသီးခြားခြား ထီးထီးမတ်မတ် မြင်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒရိုင်ဘာက ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟောဒီ နေရာကိုရောက်တိုင်း ပုပ္ပားကို လှမ်းမြင်မိတယ်ဆရာ၊ တောင်တန်းကြီးတွေထဲ ကားမောင်းလာတုန်း စိတ်က ကျဉ်းကြပ်တယ်၊ လွင်ပြင်ကို ဘွားခနဲတွေ့ရတော့ စိတ်က အိပ်မက်ကနိုးသလို လွတ်လပ်သွားတယ်၊ ပုပ္ပားကို လှမ်းမြင်ရတော့ အင်း ဟိုဒင်း အောက်မေ့ချင်တယ် ဆရာရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူက စိတ်ဝင်စားဟန်နှင့် ဒရိုင်ဘာကို ပြန်မေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘယ်လို ကိုထွေးရင်၊ ပုပ္ပားကိုမြင်ရတော့ အောက်မေ့ချင်တယ် ဟုတ်စ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒရိုင်ဘာ ကိုထွေးရင်က ပြုံးခြင်းထက် သာရုံရယ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်တယ်၊ အောက်မေ့ချင်တယ်၊ ကျွန်တော်က ကျောက်ပန်းတောင်း သား မဟုတ်လားဆရာ၊ ကျွန်တော်ဖတ်တဲ့ ဝတ္ထုရေးဆရာတွေရဲ့ အသုံးနဲ့ပြောရရင် လွမ်းတယ်ပေါ့၊ ပုပ္ပားကိုလွမ်းတယ်၊ ကျောက်ပန်းတောင်းကို လွမ်းတယ်၊ အထူး သဖြင့် ပုပ္ပားနဲ့ ကျောက်ပန်းတောင်းရဲ့ နွေကို လွမ်းတယ်၊ ကျွန်တော် သိပ်ကဗျာဆန်သွားသလားဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့ဆရာက ရယ်သည်။ သူ့ဆရာ ရယ်သောကြောင့် ကိုထွေးရင်ကလည်း လိုက်ရယ်သည်၊ ရယ်ခြင်းပြီးကြလျှင် သူ့ဆရာထံမှ စကားတစ်ခုခု ကြားရလိမ့် မည်ဟု ကိုထွေးရင်က မျှော်လင့်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့ဆရာထံမှ စကားသံ ထပ်မပေါ်လာ၊ ကိုထွေးရင်မှာ ပွဲမကျသော ပြက်လုံးကို ထုတ်မိသည့် လူရွှင်တော်ကဲ့သို့ ခံစားရရှာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုထွေးရင်သည် ကားကို မှန်မှန်သာ ဆက်မောင်းလာခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖွင့်ထားသော ကားမှန်တံခါးတို့မှ လေသည် အသံမြည်လျက် ဝင်လာ နေ၏။ နွေ၏လွင်ပြင်လေသည် ကုန်းမြေမြင့်မှ ထာဝစဉ်ဆောင်းဆန်သောတောင် တန်းလေနှင့် ကွာခြားလှသည်။ တောင်တန်းလေက နုသည်၊ ထိတွေ့ရာ၌ ပေါ့သည်၊ ခံစားမိရာ၌ အေးမြလတ်ဆတ်သည်။ နွေ၏လွင်ပြင် လေက ကြမ်းသည်။ ထိတွေ့ရာ၌လေးပင်သည်။ ခံစားမိရာ၌ ပူနွေးထိုင်းမှိုင်းသည်။ ဪ ငိုက်မြည်းဖွယ်ရာလည်း ရှိသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကားလမ်းသည် ဖြောင့်ဖြောင့်ပြေးနေ၏။ ဝဲယာ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက် တွင် ဝါးရုံတောတို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ၊ လယ်မြေ ယာမြေတို့က ခြောက်ခမ်း ပတ်ကြားအက်နေသည်၊ ထနောင်းပင်ပု၊ ဆူးဖြူပင်မှီ၊ ဆူးရစ်ပင်ပြတ်တို့သာ ချုံသာသာ အမြင့်အစုနှင့် ပုပုနိမ့်နိမ့်ဖြင့် မြေကိုကင်းစောင့် တန်ဆာဆင်နေကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လေ၌ ဖုန်မှုန့်မြေနံ့တို့သာ စိုးမိုးသည်၊ သို့ရာတွင် ခံပွင့်ဦးတို့၏ ရနံ့များကကြိုးစားသင်းပျံ့ကြည်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သြော်...နွေကန္တာဦး၌လည်း သူ့အပွင့်၊ သူ့ အဖူး၊ သူ့ရနံ့၊ သူ့ဓာတ်နှင့် သူ့အထာအလျောက် လှပသော လွမ်းမောဖွယ်ရာတို့ ရှိနေကြသည်။ ရှိနေကြ ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှေ့တစ်မိုင်ခန့် အဝေး၌ လွင်တီးခေါင် သစ်ပင်ကျွန်းငယ်ပမာ ရွာဟုသာ သိသာသော တစ်နေရာကို လှမ်းမြင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါကျမှ ကား၏နောက်မှ ဆရာက စကားဆိုသည်။ “ခုနင်က ဘာတဲ့၊ အင်း... ကိုထွေးရင်က နွေကို လွမ်းသတဲ့ ဟုတ်လား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဗျာ ခင်ဗျာ၊ဆရာဘာပြောတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဪ... စောစောက ကိုထွေးရင်က နွေကို လွမ်းတယ်ဆိုလို့ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဪ... အဟင်း... အင်း... အင်း ...ဟုတ်ကဲ့ဆရာ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “နွေကိုလွမ်းတယ်လို့ မပြောဘဲနွေကို ချစ်တယ်လို့ ပြောကြရအောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကိုထွေးရင်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ တစ်ချက် စဉ်းစားသည်။ ထို့နောက် သူဖတ်ဖူးသော ဝတ္ထုတစ်ခုတွင်းမှ ဇာတ်ဆောင်တစ်ဦး၏ လေသံကို အတုယူ၍ တည်ကြည်စွာ ဖြေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ကန့်ကွက်စရာမရှိပါဘူး ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုထွေးရင်အနေနဲ့ ကန့်ကွက်စရာလည်းမရှိဘူး၊ နွေကိုချစ်တယ်ဆိုရင် ဟောဟိုရှေ့က ရွာမွန်သာမှာ ခဏနားကြရအောင်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုထွေးရင် ငိုင်သွား၏။ ထိုနောက် အသံပျော့ပျော့နှင့် ကန့်ကွက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “နေဝင်ပြီဆရာ၊ မိတ္ထီလာရောက်အောင် တစ်နာရီနီးပါး ဆက်မောင်းရ ဦးမယ်၊ နောက်ကျနေရင် ဆရာကြီး ဒေါက်တာဦးဘမောင်နဲ့ ဇနီးကလည်း စိတ်ပူနေကြဦးမယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဦးဘမောင်က စိတ်ပူစိုးရိမ်တတ်သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါကြောင့်လည်း အင်မတန် လူအားကိုးတဲ့ ခရိုင်ဆရာဝန်ကြီး ဖြစ်နေတာ မဟုတ်လား၊ ဒို့ရွာမွန်သာမှာ ခဏနားကြရအောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါပေမယ့် ခက်တာကဆရာ၊ ဆရာတို့က မိတ္ထီလာမှာ တစ်ညအိပ်ပြီး မနက် ၅ နာရီထိုးထ ရန်ကုန်ကို အရောက်မောင်းမယ်ဆို၊ ဆရာတို့ ဆေးပညာ ညီလာခံက သဘက်ခါ စတော့မယ်ဆို” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်တယ် အဲဒါကြောင့်လည်း ဆရာ ရွာမွန်သာကို ဝင်မယ်၊ ခင်ဗျားမှာ ကန့်ကွက်စရာ ရှိသေးလား ကိုထွေးရင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုထွေးရင်က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဆရာ့ကို ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ မကန့်ကွက်ဖူးပါဘူး၊ ဆရာ ပင်ပန်းမှာ စိုးလို့ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါဖြင့်ရင် ရွာမွန်သာမှာ ခဏရပ်ပေးပါ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ” ကားသည် ဆက်လက်ပြေးလာခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42481864442005,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_fc8b0a04-5213-49f4-b9ca-635157305b9a.jpg?v=1730270723"},{"product_id":"တက္ကသိုဘ်ဘုန်းနိုင်-နှင်းငွေ့တစ်ထောင့်မိုးတစ်မှောင့်","title":"နှင်းငွေ့တစ်ထောင့်မိုးတစ်မှောင့်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း(၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\n\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eက)\u003c\/strong\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆောင်းက ကောင်းကောင်းသစ်ခဲ့ပြီးပြီ။ ဆောင်းသစ်ခဲ့ပြီးပြီမို့ ညနေမှာ နှင်းငွေ့တို့ ဝှေ့ဝှေ့လေး မှုန်နေသည်။ ပြာပြာရီရီလေးဆိုတော့ မြူနှင့်ပင် တူနေသည်။ သို့ရာတွင် မြူဆိုသည်က နွေ၏ပစ္စည်းပါ။ ဆောင်း၏ တန်ဆာမဟုတ်။ ပြီးတော့မြူမှာက အနံ့မရှိ၊ အနည်းဆုံး အနံ့မရှိဘူးဟု ထင်သည်။ နှင်းမှာတော့ အနံ့ရှိသည်။ သင်းသည် မွှေးသည်ဟုတော့ မဆိုနိုင်။ လန်းဆန်းသော ရနံ့တမျိုးကတော့ အမှန်ရှိသည်။ သည်ရနံ့ရလျှင် ဆောင်းသစ်ပြီဟုသိရသည်။ သို့မဟုတ် နှင်းတို့ ရောက်လာပြီဟု နားလည်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမှန်ကတော့ ဆောင်းသစ်ပြီဆိုခြင်းနှင့် နှင်းတို့ ရောက်လာပြီဆိုခြင်းသည် အဓိပ္ပါယ်အတူတူပဲဟု ထင်သည်။ တစ်ခုပဲ ခက်သည်။ ဆောင်းသစ်ပြီဆိုတော့ မိုးကာလ ကြွေစင်သွားပြီဟု ဆိုနိုင်ပါသလော။ ဆိုနိုင်မည်မထင်၊ အဟောင်းနှင့် အသစ်သည် တစ်ပိုင်းတစ်လက်စ ထပ်နေတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညနေကိုကြည့်ပါ၊ အရှေ့ဘက် လောကဓာတ်တစ်ခြမ်းမှာ နှင်းတို့ ပြာပြာရီရီ မှုန်နေသည်။ အနောက်ဘက် ကောင်းကင်မှာတော့ တိမ်တောက်နေသည်။ မိုးကာလ နေဝင်ချိန်ကဲ့သို့ ရောင်မျိုးတွေ စုံနေသည်။ ခရမ်းရမ်၊ မီးခိုးရောင် တိမ်စိုင်တွေလည်း ရှိနေကြသေးသည်။ တစ်ချီတစ်ချီတွင် လေကပြင်းပြင်းလေး လာသည်။ မြောက်ပြန်လေလည်း မဟုတ်။ ဘယ်အချိန်မှာ တိမ်တိုက်တွေ ဆက်ပြီး လွှမ်းသွားဦးမည်နည်း။ အဲသည်လိုဆိုလျှင် တန်ဆောင်မုန်းည ကောင်းကင်မှာနက္ခတ်တွေ စုံအောင် ပေါ်နိုင်ပါဦးမည်လော။ လှတတ်သော တန်းဆောင်ရွှေတိုင် ညတစ်ညမှာ မိုးသားတွေရှိလျှင်တော့ အင်း  ဝမ်းနည်းစရာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကထိက ဒေါက်တာဦးမြင့်နွယ်သည် ထနောင်းနှင့် တမာပင်တို့ ရံအပ်သော မန္တလေးတက္ကသိုလ် ဗဟိုရှိ လမ်းငိုက်စိုက် ကလေးအတိုင်း လျှောက်လာရင်း ပြုံးမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စိတ်ပညာ ကထိကဖြစ်သောကြောင့် စိတ်အကြောင်း နားလည်သည်။ အထူးသဖြင့် မိမိစိတ်ကို မိမိ နားလည်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိမိသည် စိတ်ကူးယဉ်တတ်သည်။ စိတ်ကူးယဉ်တတ်ခြင်းကိုလည်း ရှက်ဖွယ်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မထင်မှတ်ခဲ့။ အမှန်မှာ လူ့စိတ်သည် လူ့စိတ်ဖြစ်နေဖို့ သင့်တင့်သော စိတ်ကူးယဉ်မျှက လိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်ရာသီက စိတ်ကူးယဉ်၍ အလွန်ကောင်းသည်၊ လှသည်၊ ဆန်းသည်၊ လွမ်းဖွယ်ပင် ညိုညိုလေးရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးမြင့်နွယ်သည် ဘားရှားဟတ်(ထ)ဟု အစိုးရအင်ဂျင်နီယာတွေခေါ်သော လက်ထောက်ကထိကများနေသည့် သစ်သားအိမ်တန်းရှေ့မှ တောင်ဘက်ဆီ ဦးတည်လျှောက်လာနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နီနီညိုညိုနှင့် သစ်သားအိမ်လေးများက လှပသည်။ အိမ်ခြံဝင်းမှ မြေတို့က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားမြေတို့နှင့်မတူ၊ သူတို့က လွလွဖြူဖြူနိုင်သည်။ ဖို့ထားသောမြေဟု သိရသည်။ မြေက လွလွဖြူဖြူ ဆိုတော့ ပေါက်နေကြသော သစ်ပင်ပန်းပင် တို့၏ အစိမ်းရောင်သည် ပို၍ ကြည်လင်ပေါ်လွင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အင်ဂျင်နီယာတွေ၏ အသုံးအနှုန်းကလည်း အခက်သား။ သစ်သားအိမ် လှလှကလေးများကို ဘာကြောင့် ဘားရှားဟတ်(ထ)ဟု ခေါ်ကြမှန်းမသိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မန္တလေးသည် လှကြောင်း လူတွေသည် မိမိကို ယခင်က ဘာကြောင့် မပြောကြမှန်းလည်း မသိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကဗျာဆန်သော အလှ သည်စကားကို မကြိုက်သေး။ ကဗျာအသက်ရှိသော အလှ - ဟုတ်ပြီ။ ကဗျာအသက် ရှိသော အလှ။ မန္တလေး၏အလှမှာ ကဗျာအသက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုးရှေ့အဝေးမှာ ရှမ်းတောင်မင်း... ဟုတ်သည်၊ တောင်မင်း ... မြင့်သည်၊ ခန့်သည်၊ တည်သည်၊ ငြိမ်သည်။ နှင်းလွှာ အကာသားမို့ ပြာပြာမှောင်နေသေးသည်။ တောင်မင်းနှင့် ရှုသူကြားမှာက လယ်ကွင်းပြင်တွေ။ တောအုပ်က ဟိုတစ်စု သည်တစ်စု။ စေတီဖြူဖြူလေးတွေကလည်း မရှား။ သူတို့ကလည်း တည်ငြိမ်သည်။ သူတို့မရှိလျှင် ရှခင်း ဘာဖြစ်သွားမည်နည်း။ မပြည့်မစုံ မလှမပဖြစ်သွားမည်က သေချာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးမြင့်နွယ်သည် အရှေ့ဘက်သို့ ချိုးလိုက်ပြီး တောင်တန်းပြာဆီ မျက်နှာမူ၍ လျှောက်သည်။ နှစ်ထပ်တိုက်ကြီးများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ကျော်လျှောက်လာသည်။ မိမိ၏ တိုက်ခြံအတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့ပြီး ဦးမြင့်နွယ်သည် ဟိုဘက်ခြံ သည်ဘက်ခြံကို ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုတစ်ဖက်ခြံမှာက မိမိနှင့်ရွယ်တူခန့် ရုက္ခဗေဒပါမောက္ခသည် လသားအရွယ် သားငယ်ကို မြှောက်ချီနှုတ်ဆက် နေသည်။ မိမိကဲ့သို့ပင် ကျောင်းမှ ပြန်ရောက်စဖြစ်မည်။ အင်္ကျီအဝတ်အစား မလဲရသေး။ ပါမောက္ခက သားငယ်ကို မြှောက်ချီချော့မြူနေခိုက် သားအလတ်က သူ့ခါးကို နောက်မှဖက်ကာ ခိုတွဲထားသည်။ ခပ်ကြီးကြီးတစ်ကောင်ကမူ ခြံတွင်း၌ စက်ဘီး ပတ်စီးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးမြင့်နွယ်က သက်ပြင်း မသိမသာချလိုက်ပြီး တိုက်တွင်း ဝင်လာခဲ့သည်။ မိမိကိုတော့ ဆီးကြိုမည့်သူမရှိ။ မိမိက ကြည်နူးဝမ်းသာစွာ ပွေ့ယူချီမြှောက် ချော့မြူရမည့်သူလည်း မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးမြင့်နွယ်သည် ရင်တွင်း၌ မဟာ့တဟာဖြင့် အိမ်ပေါ်ထပ်တွင် အဝတ်အစားလဲသည်။ အင်္ကျီတွေကို ကြိုးတန်းမှာ ကိုင်းချိတ်နှင့် ချိတ်ထားလိုက်သည်။ ပုဆိုးကိုတော့ ခုတင်ခြေရင်းတွင် ဖြန့်လွှားထားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အောက်ထပ်ဆင်းလာခဲ့ပြီး ပီယာနိုခုံပေါ်တွင် ထိုင်သည်။ ပီယာနို အံဖုံးကို ဖွင့်ပြီး အသံစမ်းသည်။ ဘာတီးရမည်နည်း။ ဘာတီးရမှန်းမသိ၊ ဘာကိုမှလည်း ဟုတ်တိပတ်တိ တီးချင်စိတ်မရှိ။ ခြေသံကြားရပြီး ကော်ဖီတစ်ပန်းကန်ကိုင်လျက် တပည့်ကျော် သက်ဝေ ပေါ်လာ၏။ သက်ဝေက ကော်ဖီပန်းကန်ကို စားပွဲပုလေးပေါ် တင်ထားသည်။ ဦးမြင့်နွယ် ပီယာနိုတီးခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး သက်ဝေကို မေး၏။ “ ကော်ဖီက ဒီတစ်ခွက်တည်းလား ” “ ဟုတ်ကဲ့ဆရာ တစ်ခွက်တည်း၊ ဧည့်သည်လာဦးမှာမို့လို့လား ” “ မင်းဘိုးအေ ဧည့်သည်လာရမလား၊ ငါ ကော်ဖီခါးခါး များများသောက်ချင်တယ် ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ ဆောရီး ဆရာ၊ အဲဒါ ကျွန်တော်ပြောမလို့၊ ဟိုနေ့က သတင်းစာထဲမှာ ဆောင်းပါးတစ်ခု ဖတ်ရတယ်။ ကော်ဖီထဲမှာ ကာဖင်းဆိုလား ဘာဖင်းဆိုလား အဲဒီဓာတ်ပါတယ်တဲ့။ အဲဒီဓာတ်ဟာ နှလုံးရောဂါ ဖြစ်တတ်တယ် ဆိုလား၊ နှလုံးတုန်တတ်တယ်ဆိုလား၊ အဲ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်တတ်တယ်လို့ အသေအချာဆိုထားတယ် ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ အဲဒါ ဘာဖြစ်သလဲ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ ဒါကြောင့် ဆရာ့ကို ကျွန်တော် ကော်ဖီတခွက်ပဲ ပေးတာ ” ဦးမြင့်နွယ်က သက်ဝေကို စေ့စေ့ကြည့်ပြီး မေးသည်။ “ ဒီမှာ ... သက်ဝေ၊ မင်းက ဆရာလား ငါက ဆရာလား ” “ ဟာ ... ဒီကိစ္စက အရှင်းကြီးပဲ၊ ကျွန်တော်က ကျွန်တော်၊ ဆရာက ဆရာ ” “ အေး ... ရှင်းရင်ပြီးရော၊ ကော်ဖီထပ်ဖျော်ခဲ့၊ ကရားနဲ့တစ်လုံး ကြားလား ” “ ဆရာ ကုန်နိုင်ပါ့မလား ” “ ရှည်မနေနဲ့ သက်ဝေ၊ ငါခိုင်းတာလုပ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ ကျွန်တော်က အလကား ကျန်နေမှာစိုးလို့၊ သကြားက ဈေးကြီးတယ်၊ ပြီးတော့ ဆရာ ဂေါက်ကွင်း သွားတော့မလို့ မဟုတ်လား ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ ငါ... ဒီနေ့ ဂေါက်မရိုက်ဘူး ” * ဪ ... ဒါကြောင့်ကိုး ...” “ ဘာလဲ ဒါကြောင့်ကိုး ” \"ဆောင်းတွင်းကြီး မိုးရွာတာ ” ၊ သက်ဝေက သည်မှတ်ချက်ကို ပေးပြီး အခန်းတွင်းမှ ထွက်သွား၏။ မကျေမနပ်နှင့် ဦးမြင့်နွယ်သည် ကော်ဖီ ထိုင်သောက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သက်ဝေသည် လေသာရှည်သည်။ ကော်ဖီဖျော်တော့ အကောင်းသား။ ဦးမြင့်နွယ် အကြိုက်အတိုင်း လေးလေး ခါးခါးနှင့် သကြားပေါ့ပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကော်ဖီသောက်ရင်း ဦးမြင့်နွယ်က ပြုံးမိသည်။ ပညာရှိ သက်ဝေပြောသည်မှာ အမှန်သား။ ကော်ဖီကို များများ သောက်၍ မကောင်း။ ခက်သည်က မိမိသည် နို့မပါသော ကော်ဖီခါးကို အလွန်ကြိုက်သည်။ ဘာမှလုပ်စရာမရှိလျှင် ကော်ဖီခါးကို လက်ဖက်ရည်ကြမ်းလို ထိုင်သောက်နေရမှ ကျေနပ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခု ညနေပိုင်း၌ လုပ်စရာမရှိ၊ ဂေါက်ကွင်းသွားဖို့ အချိန်ကလည်း စကောစက။ အင်း ... ကော်ဖီသောက်ပြီးလျှင် ခြံတွင်းဆင်း၍ အက်ပရုတ် (ဂေါက်သီးအနီးကပ်ရိုက်)ကျင့်မည်။ တစ်နာရီမျှ အချိန်လောက်တော့ ချောင်ချောင်ချိချိ ကုန်သွားနိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42481868046485,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ee254568-055e-49ae-b596-f6ba38743075.jpg?v=1730270740"},{"product_id":"တက္ကသိုဘ်ဘုန်းနိုင်-မိုးတွေရွာမှဖြင့်လျင်ကွယ်","title":"မိုးတွေရွာမှဖြင့်လျင်ကွယ်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိုးညိုညိုအောက် လမ်းလျှောက်ခြင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါက်တာမျိုးမွန်က ပြုံးမိသည်။ အဘယ်မည်သော အပြုံးဟူ၍မူ မိမိအပြုံးကို မိမိမသိ။ ရင်မှာ လွမ်းမြမြလေး ခံစားရသည်။ နာကြည်းမူကလည်း မကင်း။ မာနနှင့် ဒေါသတို့ကလည်း ငွေ့ငွေ့ ရှိသည်။ သည်ကြားထဲက လွမ်းမြမြ။ ရင်မှာ လွမ်းမြမြ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိုးညိုညို။ စိန်ပန်းနီနီ။ ချစ်သော။ အင်း ... ချစ်သော ဝါဝါ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါက်တာမျိုးမွန်က ခြေလှမ်းခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ ချစ်သော ဝါဝါ။ ချစ်သော ဝါဝါဟူသည် ရှိပါသေးသလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဪ ... ဝါဝါတော့ ရှိမည်ပေါ့။ ရှိနေဦးမည်ပေါ့။ ချစ်သော ဝါဝါ သို့မဟုတ် ချစ်လှစွာသော ဝါဝါ။ ဤသို့ ခေါ်နိုင်သော ဝါဝါ။ ချစ်သော ဝါဝါ။ သူရှိပါသေးသလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ဪ ... ချစ်သော ဝါဝါ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         လောကမှာ ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မိမိ၏ အသည်းနှလုံးတွင်းမှာ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤအသိကြောင့် ရင်မှာ လွမ်းမြမြ ဖြစ်ရသည်။ ဤအသိကြောင့်ပင် ရင်မှာ နာကြည်းရသည်။ ဤအသိကြောင့်ပင် မာနနှင့် ဒေါသတို့ ငွေ့ငွေ့ ရင်မှာ ပေါ် ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြာခဲ့ပြီ။ သည်တော့ သည်ခံစားမှုတွေ ရင်မှာ ရှိထိုက်ပါသေး၏လော။ သည်လို မိုးညိုညိုအောက်မှာ လမ်းလျှောက် ထိုက်ပါသေး၏လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အထူးသဖြင့် သည်နေရာမှာ။ သည်မြို့မှာ။ အပြစ်မဲ့သည့် ဇာတိမြေဖြစ်သော ဤမြို့ဆီသို့ပင် မိမိ မပြန်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ။ ယခုတော့ လုံလောက်သော အကြောင်းကြောင့် ခေတ္တပြန်ရောက်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤနေရာ ဤအချိန် ဤမိုးညိုညိုအောက်၌ လမ်းလျှောက်မိခြင်း အတွက်ကား လုံလောက်သော အကြောင်းမရှိ။ မရှိဟု ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိုးညိုညိုတွင် ဤနေရာရောက်က ပတ္တမြားပွင့်တွေ ဆင်သည့် စိန်ပန်းပင်ကြီးကို မြင်ပြန်လျှင် တစ်ချိန်တုန်းက ချစ်သော ဝါဝါကို ပြန်သတိရလေဦးမည်ကိုလည်း မိမိသိသည်။ သိလျက်နှင့် မိမိက ဘာကြောင့် ဤနေရာဆီ လျှောက်ဖြစ်အောင် လျှောက်ခဲ့ရသနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါက်တာမျိုးမွန်က ပြုံးမိပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ချိန်တုန်းက ချစ်သော ဝါဝါ။ ဤစကားကလည်း မှန်ပါ၏လော။ တစ်ချိန်တုန်းက ချစ်သော ဝါဝါဆိုတော့ ယခုအခါ မချစ်တော့သော ဝါဝါ ဖြစ်နေခဲ့ပြီလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤအကြိမ်တွင်မူ မိမိ၏အပြုံးကို မိမိသိလိုက်သည်။ ဝမ်းနည်း၍ ပြုံးသည်၊ နာကြည်း၍ ပြုံးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဪ ... ခုအခါမျိုးမှာ ဤအပြုံးမျိုးကလွဲ၍ အခြား ဘယ်အပြုံးမျိုး မိမိက ပြုံးနိုင်ပါမည်နည်း။ ဒေါက်တာမျိုးမွန်က ဆက်လျှောက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိမိကိုယ်ကို မလှည့်စားလိုပါ။ သည်နေရာကို လျှောက်လာခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့် လျှောက်ချင်၍ လျှောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့် လျှောက်ချင်၍ လျှောက်ရသနည်း။ ဤမေးခွန်းကိုတော့ မိမိ အဖြေရှာရန်မလိုဟု ထင်သည်။လျှောက်ချင်၍ လျှောက်သည်။ နှလုံးသားက စေခိုင်း၍ လျှောက်သည်။ နှလုံးသားဟူသည်မျိုးက အကြောင်းအကျိုး ပြတတ်သည် မဟုတ်။ သည်တော့ လျှောက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဪ ... မျိုးမွန်ရယ် လျှောက်လေဦး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြေလမ်းဝါဝါလေးအတိုင်း ဒေါက်တာမျိုးမွန်က လျှောက်လာသည်။ မသိမသာနှင့် မြေက မြင့်လာ၏။ သက်ရင်း အမှူးပြုသော ချုံစုတို့ကလည်း တဖြည်းဖြည်း ထူလာ၏။ ထီးထီးမားမားရပ်နေသော စိန်ပန်းပင်ကြီးကို လှမ်းတွေ့ရသည်။ မိုးညိုညိုကို နောက်ခံပြုလျက် ပတ္တမြားပွင့်တို့ စွေးစွေးနီနေကြသည်။ ။မြေဝါလမ်းလေးက စိန်ပန်းပင်ကြီးကို လွန်လျက် ရှေ့ဘက်သို့ ဆက်သွားသော်လည်း ဒေါက်တာမျိုးမွန်က မလိုက် တော့ဘဲ စိန်ပန်းပင်ကြီးအောက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ဒေါက်တာမျိုးမွန်က ပတ္တမြားထီးကြီး မိုးထားသည်နှင့်တူသော စိန်ပန်းပင်ကြီးကို မော့ကြည့်သည်။ ရွက်စိမ်းနုနုတို့ ပါးပါးရှိနေပြီ။ သို့ရာတွင် ရဲရဲနီသော ပွင့်ခိုင်ပွင့်ဆုပ်တို့ကသာ ပင်လုံးကို ကြီးစိုး ထား သည်။စိန်ပန်းပွင့်ပုံက တစ်ခဲနက်နှင့် ပြည့်ပြည့်သိပ်သိပ်နိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဪ ... ရင်မှာလည်း ခံစားမျှတို့ တစ်ခဲနက်နှင့် ပြည့်ပြည့်သိပ်သိပ်နိုင်လှသည်တကား။ ချောမွတ်သော ပင်စည်ကို လက်တစ်ဘက်ဖြင့်ကိုင်လျက် ဒေါက်တာမျိုးမွန်က ရှေ့ဘက်သို့ ကြည့်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တောင်ဝိုင်း တောင်တန်းကြီးက ခန့်ညားတည်ငြိမ်လှသည်။ ဤတောင်တန်းကြီးက ဘာမျှမပြောင်းလဲ။ ဟိုးတုန်း ကလည်း ခန့်ညားတည်ငြိမ်သည်။ ယခုလည်း ခန့်ညားတည်ငြိမ်သည်။ လောကနှင့် ဘဝကို ဤတောင်တန်းကြီးကဲ့သို့ ခန့်ညား တည်ငြိမ်စွာ ရှာကြည့်နေနိုင်လျှင် ကောင်းလေစွ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါက်တာမျိုးမွန်က စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူဖွာရှိုက်ပြီး တောင်တန်းကြီးကို ကျောခိုင်းလိုက်သည်။ စိန်ပန်း ပင်ကြီး၏ ပင်စည်ကို မှီရပ်လျက် အနောက်ဘက်သို့ ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိမိလျှောက်လာခဲ့ရာ မြေလမ်းဝါဝါလေး။ ပေါ်လွင်နေသော ကုန်းမြေသည် အနောက်ဘက်သို့ လျှောနိမ့်ဆင်းသွား၏။ မြင်ကွင်း၏ လက်ယာဘက်ဆီ၌ စိမ်းမှောင်သော သစ်ပင်အုပ်စုများကြားမှ ပေါ်ထွက်နေသော ဖြူဖွေးသည့် မော်လမြိုင်ကောလိပ်အဆောက်အအုံကြီးကို လှမ်းမြင်ရသည်။ လက်ဝဲဘက်ဆီ၌ကား ရွှေနတ်တောင်နှင့် ဘုရား စေတီ။ မျက်နှာမူရာ အနောက်တည့်တည့်၌ ဒူးရင်းနှင့် မင်းကွတ်ခြံကြီးများ။ ထိုမှလွန်သော် မျက်စိတစ်ဆုံး၌ ဖြောင့်နေသော တောတန်း။ ဤအထက်၌မူ တိမ်လိပ်တို့ ရိပ်ရိပ်ညိုညို လွှမ်းတက်လာနေသော ကောင်းကင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဝေးဆီမှ မျက်လုံးကိုရုပ်လျက် ဒေါက်တာမျိုးမွန်က ကုန်းမြေလျှောလျှောကို ပြန်ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခြေသွားလမ်း ဝါဝါလေးသည် ကုန်းမြေ၏ အနိမ့်ဆုံးအပိုင်းတွင် နှစ်ခွဖြစ်လျက် ခွဲထွက်သွားသည်။ လမ်းတစ်သွယ်က ကောလိပ်နယ်မြေဆီ သွားသည်။ လမ်းတစ်သွယ်က ဒူးရင်းခြံများဆီ သွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒူးရင်း ခြံကြီးများဆီ သွားသောလမ်းလေးဆီ ဒေါက်တာမျိုးမွန်က မျှော်ကြည့်သည်။ သော် ... ဟိုအခါတုန်းဆီ ကလည်း ဤလမ်းလေးဆီ မျှော်ကြည့်ခဲ့ရသည်။ ချစ်သူလာရာလမ်းဆိုတော့ မျှော်ကြည့်ရသည်ပေါ့။ ချစ်သူလာရာလမ်းဆီ မျှော်မကြည့်သောသူဟူ၍ လောကမှာ ရှိပါ၏လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုတော့ ရင်မခုန်။ လွမ်းမြမြသာ ရှိသည်။ ဟိုတုန်းကတော့ ရင်ခုန်သည်။ ချစ်သူလာရာလမ်းဆီ မျှော်ရင်း ရင်ခုန်ခဲ့ရသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝါဝါ။ နာမည်လေးနှင့်လိုက်အောင် အသားလေးက ဝါသည်။ ဝါသော အဝတ်အစားလေးများကိုမှ ရွေးချယ် ဝတ်တတ်သည်။ သည်တော့ မိမိကလည်း မှတ်ထားလိုက်သည်။ ချစ်သူလာလျှင် ဝင်းဝါသည်။ တစ်လောကလုံး ဝင်းဝါသည်။ မိမိရင်တွင်းမှာတော့ လမင်းသာသည်။ဒေါက်တာမျိုးမွန်က မျက်လုံးများကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မျက်လုံးကို ပိတ်လိုက်ခါမှ အတိတ်ပန်းချီကားတို့က ပိုမို ပီသထင်ရှားလာသည်။ မြေလမ်းဝါဝါလေးအတိုင်း ချစ်သော ဝါဝါက ကြော့ကြော့ယဉ်ယဉ်လာသည်။ စိန်ပန်းပင်ကြီးနားအရောက် တောချုံလေးများ အကာအကွယ်ရသောအခါ၊ အပြေးလေးလာသည်။ မုတ်သုန်လေတိုးသော နေ့မျိုးတွင် ပြေးလာသော ဝါဝါ၏ခေါင်းမှ ဆံပင်ဆံနွယ်တို့က လှပစွာ လေမှာ ဝဲပျံလှုပ်ရှားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စိန်ပန်းပင်အောက်မှ မိမိက ဆီးကြိုသည်။ ရင်ခွင်တွင်း ခုန်ဆင်းလာသော လမင်းကြီးကို ဆီးယူပွေ့သည့်နှယ် ယုယုယယ ဆီးကြိုပွေ့ယူရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကောင်းကင်မှာ မိုးညိုနေမည်။ စိန်ပန်းပင်ကြီးက ရဲရဲနီနေမည်။ သို့ရာတွင် မြေပြင်မှာတော့ လသာနေသည်။ ဝင်းဝင်းဝါဝါကြီး သာနေသည်။ ဒေါက်တာမျိုး မွန်က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ပင်ပန်းလှစွာဖြင့် ချစ်သူလာရာလမ်းဆီ မျှော်ကြည့်မိပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါက်တာမျိုး မွန်တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွား သည်။ ခေတ္တ ကြောင်နေရာမှ မယုံနိုင်ဘဲ မိမိ၏ မျက်လုံးများကို မိမိ ပွတ်ကြည့်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုယ်ဟန်က ကြော့ပါသည်။ လည်တိုင်သွယ်က ရှင်းပါသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးက ဝါဝင်းပါသည်။ ချစ်သော ဝါဝါ။ သည်နေရာ သည်လမ်းမှာ သည်အသွင်နှင့် သည်တစ်ယောက်သာ ရှိမည်။ ချစ်သော သို့မဟုတ် ချစ်ခဲ့ရဖူးသော ဝါဝါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဪ ... ယခုအကြိမ်မူ ဝါဝါ့ကို ဘယ်ပုံ မိမိ ဆီးကြိုရပါ့။ ဝါဝါက တဖြည်းဖြည်း အနီးသို့ ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုယခင် အခါများကမူ ဤနေရာသို့အရောက်တွင် ဝါဝါသည် မိခင်တွေ့သော သမင်မငယ်သို့ အပြေးလေး လာမြဲဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုမူ ဝါဝါ၏ အမူအရာက တည်ကြည်လှသည်။ တည်ကြည်လွန်းသည်ဟုပင် ဒေါက်တာမျိုးမွန် ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝါဝါ၏ ခေါင်း လေးကမော့ပြီး မျက်နှာလေးက ချီကာ မျက်လုံးများက ရှေ့တည့်တည့်ဆီသာ ကြည့်သည်။ စိန်ပန်း ပင်ကြီးနှင့် မိမိရှိရာသို့ တစ်ချက်လေးမျှပင် မကြည့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရုတ်တရက် ဖမ်းစား သော အံ့ဩစိတ်အပြေတွင် ရှက်စိတ်နှင့် နာကျည်းစိတ်တို့က ဒေါက်တာမျိုးမွန်၏ ရင်တွင် ပေါ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝါဝါသည် မိမိကို မမြင်မဟုတ်၊ မြင်ရမည်ပင်။ ထီးထီးမားမားရှိသော စိန်ပန်းပင်အောက်တွင် ထူးထူးခြားခြား ရပ်နေသော လူတစ်ယောက်ကို မမြင်ဘူးဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်။ မြင်ရသော လူတစ်ယောက်ကို တစ်ချက်တော့ အနည်းဆုံး ကြည့်မည်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ မကြည့်။ ဪ .... မြင်လျက်အားနှင့် မကြည့်သည်မှာ အဓိပ္ပါယ် ရှင်းလှသည်။ မကြည့်ချင်၍ ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူက မကြည့်ချင်တော့ ကိုယ်ကလည်း မျက်နှာလွှဲရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါက်တာမျိုးမွန် မျက်နှာလွှဲမည်အပြုတွင် ဝါဝါ၏ မျက်နှာလေးက မိမိရှိရာဘက် တည့်တည့်လှည့်လာသည်။ တမင် လှည့်သည်တော့ မဟုတ်။ လမ်းက အနည်းငယ် မိမိဘက် ကွေ့လာသောကြောင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်မိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါက်တာမျိုးမွန် မျက်နှာ မလွှဲဖြစ်။ မလွှဲသည့်အပြင် မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ဝါဝါ၏ မျက်နှာလေးကို စူးစူးစိုက်စိုက်ပင် ကြည့်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝါဝါ၏ မျက်နှာလေးက ထူးခြားသည်။ မျက်လုံးများက ပိုထူးခြား၏။ မျက်နှာလေးက ထူးခြားသည်မှာ မည်သို့သော ခံစားမျှ၏ အရိပ်အရောင်ကိုမျှ မပြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မျက်လုံးများက ထူးခြားသည်မှာ ဝန်းဝန်းစိုက်စိုက် စူးစူးစိုက်စိုက် အနေအထားတွင် လှုပ်ရှားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မပြသောကြောင့် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လေက တိုက်နေသဖြင့် ဝါဝါ၏ ဆံနွယ်များက နောက်သို့ ပျံ့လွင့်နေသည်။ အသက်မဲ့သယောင်ရှိသော မျက်နှာ။ အသိရိပ် ကင်းသယောင်ရှိသော မျက်လုံးများနှင့် ဝါဝါသည် ဒေါက်တာမျိုးမွန်နှင့် တစ်လံအကွာအထိ ချဉ်းကပ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လမ်းသည် ကွေ့သွားပြန်ရာ ဒေါက်တာမျိုးမွန် အနီးမှကပ်၍ ဝါဝါက ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခေါင်းလေးက မော့လျက်။ မျက်နှာလေးက ချီလျက်။ မျက်လုံးများက ငြိမ်လျက်။ ဒေါက်တာမျိုးမွန်ကို မြင်သည်ဟု အရိပ်အရောင် တစ်ချက်မျှပင် မပြဘဲ ဝါဝါက အနီးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42481870897301,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e239aaf4-f6c0-4495-b684-866eb14c2f14.jpg?v=1730270747"},{"product_id":"တက္ကသိုဘ်ဘုန်းနိုင်-လွမ်းပါလေရစ်သည်းသောင်ငွေဦး","title":"လွမ်းပါလေရစ်သည်းသောင်ငွေဦး","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပိုင်း(၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အာရုဏ် (သို့မဟုတ်) ညနိဒါန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်အတွက် လသာနေသော နွေညကို လှပါလေသလောဟု သတိမပြုမိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လသာနေသည် ။ သည်အချက်ကိုပင် ဘယ်အချိန်က သတိပြုထားမိသည် မသိ။ဟုတ်ကဲ့ ....... လတော့ သာနေသည်။ အပြင်ဘက်မှာပါ ...... ကျွန်တော့် အခန်း၏ အပြင်ဘက်မှာပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့် သန္တာန်၏ အပြင်ဘက်မှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွက်ဝါတွေ ကြွေသံကိုလည်း ကြားနေရသည် ထင်သည်။ မဟုတ်ပါ။ ရွက်၀ါတွေ ကြွေသံတော့ မဟုတ်နိုင်ပါ။ ရွက်ဝါကြွေသံကို ကြားဘူးပါသလား။ မဖြစ်နိုင်ပါ။ ကြွေပြီးသား ရွက်ဝါတွေ လေအတွန်းခံရသောကြောင့် မြေမှာ တိုက်လွင့်သံသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ထင်ပါသည်။ ထင်သည်လေ ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညမှန်းတော့ သိနေသည်။ လ သာနေသော နွေညမှန်းတော့ ကောင်းကောင်းကြီး သိနေသည်။ ခက်ရချည်ရဲ့ ... ဘယ်အချိန်က ဘယ်လို သိလိုက်ရပါသလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွက်ဝါတွေ လှုပ်ရှားသံ ကြားနေရသည့်ကြားက ညသည် တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည် ထင်ရပြန်သည်။ အင်းလေ....... သည်ရွက်ဝါကောင်တွေက အားတိုင်း မပြတ် အော်နေကြသည်မှ မဟုတ်ဘဲ၊ လေကလည်း မရပ်ဘဲ တိုက်နေသည်မျိုးမှ မဟုတ်ဘဲ..........။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လေတိုက်ချင် တိုက်ပါစေ။ ရွက်ဝါတွေကလည်း ထအော်ချင် အော်ကြပေါ့။ လလည်း သာချင် သာနေလေ.......။ ဘာဖြစ်သေးသလဲ...... အားလုံး အပြင်ဘက်မှာ။ ကျွန်တော့ အပြင်ဘက်မှာ....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြတ်စွာဘုရား... အပြင်ဘက်........... အပြင်ဘက်... ကျွန်တော် အပြင်ဘက်။ အပြင်ဘက်ရယ်... ကျွန်တော်ရယ်၊ ကျွန်တော်ရယ်....... အပြင်ဘက်ရယ်။ ကျွန်တော်က သတ်သတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အပြင်ဘက်က သတ်သတ်။ အမယ်လေး............ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပါလား။ ကျွန်တော် တစ်ယောက် ထီးထီးပါကလား............။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်သည် လမ်းလျှောက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်၏။ ရပ်လိုက်မှပင် စောစောက ကျွန်တော် သည် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေခဲ့မှန်း သိမိပြန်သည်။ ၁၀ ပေပတ်လည် အခန်း ကျဉ်းကျဉ်းဝယ် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန်သာ လျှောက်နိုင်သည် မဟုတ်လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာရေး စားပွဲ၌ ကျွန်တော် ဝင်ထိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့် ကိုကို... ဓာတ်ပုံတွင်းမှ ကျွန်တော့ ကိုကိုကကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဟုတ်သည်.... စိုက်ကြည့်နေသည်။ ပြုံးကြည့်နေသည်မဟုတ်။ ဓာတ်ပုံတွင်းမှာ ကိုကိုက မပြုံးပါ။ သော်... အပြင်မှာလည်း ကိုကိုသည် ပြုံးခဲလှသည်။ ကျွန်တော့် ကိုကိုသည် ပြုံးခဲလှပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မပြုံးနဲ့ ကိုကိုရေ.. မပြုံးနဲ့ သိလား။ အခုမှ ခင်ဗျား သာပြီး မပြုံးနဲ့တော့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာမေးပွဲ နီးချိန်မို့ ကျွန်တော့် စားပွဲမှာ ပွရှုပ်နေသည်။ ကျွန်တော်ဖွင့်ဖတ်ထားသော ကိုကို့ထံမှ စာတွေကြောင့် ပိုမိုပွေရှုပ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ညီလေးငယ်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညီလေးငယ်ကို ကိုကို သိပ်အောက်မေ့တာပဲ။ ညီလေးငယ်နဲ့ ခွဲနေရတာဟာ ငယ်ငယ်တုန်းက ညီလေးငယ် နွဲ့ဆိုး ဆိုးပြီး ကိုကို့ကို မေးစေ့ ယောင်အောင် ထိုးတာထက် အခံရခက်တယ်။ အသည်းနှလုံးမာတဲ့ ညီလေးငယ်က ကိုကို့ကို သရော်လေမလား။ ကိုကို့ စကားဟာ မိန်းမစကား....လို့။ မိန်းမစကားပဲ ပြောပြော၊ မိန်းမလျာစကားပဲပြောပြော... ညီလေးကို ကိုကို တကယ်အောက်မေ့တယ်။ အငယ်ရယ်... ကိုကိုတို့ ညီအစ်ကို ဘယ်တုန်းက ခွဲနေခဲ့ကြဖူးလို့လဲ။ ပြီးတော့... ဒီလောကကြီးထဲမှာ ကိုကိုနဲ့ညီလေးငယ် နှစ်ယောက်တည်း...\" သည်စာကတော့ တစ်နှစ်က ကျွန်တော် တက္ကသိုလ် ရောက်စတွင် ကိုကို့ထံမှ ရသည့် ရှေးဦး စာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်တစ်စောင်... သည်တစ်စောင်ကိုတော့ သည်နှစ် အစပိုင်း၌ ကျွန်တော် ရခဲ့သည်။ ... သံယောဇဉ်အကြောင်းကို ညီလေးငယ် ကောင်းကောင်း သိရဲ့ လား။ နှောင်ကြိုးလို့လဲ ပြောကြတယ်။ တွယ်တယ်လို့လည်း ပြောကြတယ်။ ရုန်းမရတဲ့ သဘော၊ ခွာမရတဲ့ သဘော။ ဘယ်သူမပြု မိမိမှုလို့ တရားကတော့ ပြောတယ်။ ပုထုဇဉ်အတွက်တော့ တရားဆိုတာဟာ စကား  တစ်မျိုးသာပဲပေါ့။ မဟုတ်ဘူးလား..... ညီလေးငယ်။ နားထဲမှာ အသံပေါ်လာတယ်။ ပြီးတော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပျောက်သွားတယ်။ နှလုံးသားမှာတော့ သံယောဇဉ်.. တစ်ဇဉ်လည်း မဟုတ်ဘူး၊ နှစ်စဉ်လည်း မဟုတ်ဘူး၊ သုံးစဉ်လည်း မဟုတ်ဘူး။ ခိုင်လိုက်တာမျိုးကလည်း သံယော လို့ မရေးဘဲ သံရော..... အဲဒီလို ရေးဖို့ကောင်းတယ်။ သံနဲ့ ရောထားသလို သိပ်.. ခိုင်တယ် သိလား ညီလေးငယ်...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်စာ၏ အဓိပ္ပာယ် (ဝါ) အပြင်သဒ္ဒါနည်း အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်တော် နားလည်သည်။ အတွင်းသဘော ဆိုလိုချက်ကိုမူ ဘာမျှ ကျွန်တော် မရိပ်စားမိခဲ့။ အဲသည်တုန်းက...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်ထပ် တစ်စောင်မှာတော့ ကိုကိုသည် သူ့ရင်ကို ထင်ထင်ရှားရှား ဖွင့်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “...ရူးလောက်တယ်။ ဒီစကားကိုပဲ ကိုကို ရှာတွေ့တော့သည်။ သူ့အလှဟာ ရူးလောက် တယ်။ လှတာနဲ့ ရူးရမှာလားလို့ စိတ်ကူးမယဉ်တတ်တဲ့ ညီလေးငယ်က မေးမလား မသိဘူး။ ရူးတယ်ဆိုတာဘာလဲ... ကာလသားတွေ ဟာသ သရုပ်ဖော် ကကြတဲ့ ဥမ္မာဒန္တီ ပြဇာတ်ထဲက ပေါတောတော ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်ကုန်ကြတာမှ ရူးတယ် ခေါ်သလား။ ဥပမာ... မိုးနတ်ဒေဝီဘောလယ်မှာ ဦးပြုံးချို စပ်ထားသလို အာသဝေ မပျက်သမျှ ပါလေချက် သမုဒယ တဏှာ၊ ယခုဘဝမှာ... မနီးရင်လေ...ကြီးမောင့်ဒုက္ခာ... ဆိုတာ မျိုးကကော... ရူးရတာကို ပြောတာပဲပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အင်း...ကြီးမောင့်ဒုက္ခ... ကိုကို့ဒုက္ခ......။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သီတင်းကျွတ် ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ ညီလေးငယ် ပြန်လာတုန်းက ကိုကို ဖွင့်ပြောမယ် ကြံသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် မပြောရက်ဘူး။ ညီလေးငယ်ထက် ပိုချစ်ရသူ တစ်ယောက်ကို ကိုကို တွေ့နေပြီ... လို့ ညီလေးငယ် ထင်သွားမှဖြင့်ရင်....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုကို့ကို ခွင့်လွတ်ပါ၊ ညီလေးငယ်ကိုလည်း ချစ်ပါတယ်။ သူ့ကိုလည်း ချစ်တယ်။သူဘယ်သူဆိုတာ ဒီတစ်ခါ ညီလေးငယ်ပြန်လာရင် ကိုကို ပြောမယ်။ အဲ... ပြလည်း ပြမယ်ကွယ်။ ရူးလောက်တယ် ဆိုတဲ့ ကိုကို့စကားဟာ ပို မပို...အဲဒီတော့မှ ညီလေးငယ် ဆုံးဖြတ်....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်တစ်စောင်ကတော့ ကိုကို့ဆီက ကျွန်တော် နောက်ဆုံး ရခဲ့သော စာ ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ညီလေးငယ်\"....\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နွေဦးရောက်တော့မယ်။ သစ်ရွက်တွေ ကြွေတော့မယ်ပေါ့။ လူတွေ... စာရေးဆရာ တွေပေါ့.... သစ်ရွက်ကြွေတာကို မြတ်မြတ်နိုးနိုး စာဖွဲ့ကြတယ်။ ကြွေတာဟာ မြတ်နိုးစရာလားကွယ်။ ပြီးတော့ လှကော... လှသတဲ့လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \"ညီလေးငယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုကို့ အတွက်တော့ အားလုံးကြွေသွားပြီ။ မျှော်လင့်ချက် ဆိုတာတွေလေ... ကိုကိုကဘာမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဘဝဆိုတာကို စကတည်းက အနုတ်လက္ခဏာနဲ့ စခဲ့ရတယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီတစ်ခါဘဲ မျှော်လင့်ခဲ့ဘူးတယ်။ မျှော်လင့်ချက် ဆိုတာဟာ အမှန်က ပိတ်နေတဲ့ မျက်လုံးပါ။ သူ့ဘာသာသူ ဘယ်တော့မှ မပွင့်ဘူး။ ရောင်ခြည်လေး သမ်းပြမှ ဖွင့်မိရတာမျိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အရောင်လက်တိုင်း ရွှေ မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ရောင်ခြည်သမ်းလာ တိုင်းလည်း အရုဏ် မတက်ဘူး။ ဪ.. အရုဏ ဆိုတဲ့ ပါဠိစကားကလဲ နေရဲ့ ပထမအရောင်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရသလို နေဝင်ခါနီး နိဂုံးအရောင်လို့လည်း အဓိပ္ပာယ် ရှိသား...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုကိုသာ မှားပါတယ် ညီလေးငယ်... ကိုကိုသာ မှားပါတယ်။ အမှောင်ကို ကိုကို မကြောက်ဘူး။ လူတိုင်းဟာ အမှောင်ထဲက လာကြတယ်။ ပြီးတော့ အမှောင်ကို ပြန်သွားကြတယ်...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပဟေဠိဆန်သော ဒီစာကို တစ်နေ့ ကျွန်တော် ရသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်နေ့ ညနေမှာတော့ သံကြိုးစာ....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သံကြိုးရိုက်လိုက်သူကတော့ ဒေါ်လေး။ ကိုကိုနှင့် ကျွန်တော်တို့၏ ဒေါ်လေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သံကြိုးစာမို့ စာကြောင်းတို့က တိုသည်။ ဪ.. ရှည်ဖို့ကော လိုပါသေးသည်လော။ အကြောင်းအရာတို့က တိုလွန်းသောအကြောင်း။ ဒီလောက၌ တိုလွန်းသော အကြောင်း...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့် မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်တစ်ပေါက် သံကြိုးစာမှ စာကြောင်းပေါ် ကျသွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “....ထွန်းနောင် ကွယ်လွန်၊ အငယ် အမြန်ဆုံး ပြန်လာ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42481874534549,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_fb65493e-d56c-4181-b504-ef235611ab58.jpg?v=1730270755"},{"product_id":"တက္ကသိုဘ်ဘုန်းနိုင်-လေရူးသည်စာမတတ်ပါ","title":"လေရူးသည်စာမတတ်ပါ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း(၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်... ပစ္စုပ္ပန်နှင့် အတိတ်၊ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ဝမ်းသာခြင်း၊ ပြီးတော့ ဝမ်းသာခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသည်က စိတ်၊ မိမိ၏စိတ်။ အာရုံတွေကို အာရုံအဖြစ် မထားနိုင် သေးဘဲ ပစ္စုပ္ပန်ဆတ်ဆတ်ပေါ် အတိတ်ရိပ်တွေ၊ အနာဂတ်ရိပ်တွေ အဖုံးခံ၊ အလွမ်းခံ၊ အပြုပြင်ခံနေသည့် မိမိ၏ စိတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြို့ကြီးကတော့ လှပနေသည်။ ယခင်ကထက် ပိုလှပနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟေ့ကောင် မြတ်ထန်၊ အဲလေ... မြတ်မောင်၊ တက်တော့၊ တခြား ကားတွေ ထွက်ကုန်ပြီ၊ ဘာကြည့်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သူတို့က တစ်နေရာ သွားမှာပဲ၊ သွားနှင့်ပါစေပေါ့၊ တို့ အေးအေး ဆေးဆေးပဲ သွားကြမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “မင်း အများကြီး ပြောင်းသွားတယ်” “တကယ်လား မြင့်အောင်” “ကဲ... နောက်မှ ပြော၊ အင်း..... တို့ ပြောစရာတွေ အများကြီးရှိတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြင့်အောင်က ကားဦးမှ ပတ်ပြီး ဒရိုင်ဘာထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်ရာ သူ့ဘေး ရှေ့ခုံတွင် ဝင်ထိုင်၍ မြတ်ထန်က ကားတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သန့်ရှင်းကျယ်ပြန့်လှပနေသည့် ကမ်းနားလမ်းမကြီးပေါ်မှ ဆန်နီ ပစ်ကပ် ကားဝါလေးက ဘီးလှိမ့်ထွက်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကဲ... ပြော၊ ငါ ဘာတွေ အများကြီး ပြောင်းလဲနေသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “မင်းက ခံ့ပြီး ပိုချောလာတယ်၊ ဣန္ဒြေကလည်း အင်း... ကြီးနေ သလိုပဲ၊ ပြီးတော့ မင်း မျက်နှာမှာ ငယ်ငယ်တုန်းက မာန်ရိပ်တွေ၊ ထန်ရိပ်တွေ မရှိတော့ဘူး၊ အင်းလေ... မင်း အခု နာမည်ကလည်း မြတ်မောင်၊ ဒါထက် မင်းကို မြတ်ထန်လို့ ငါ ခေါ်တာ ကြိုက်ရဲ့လား၊ ငါက နှုတ်ကျိုးနေတဲ့ကောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကြိုက်သလို ခေါ်ပါ၊ ပြီးတော့ အခု ဘယ်လို ခေါ်ခေါ် ရပြီပဲ။ မထူးတော့ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒါ ဘာပြောတာလဲ” “သော် ... အားလုံး ပြီးသွားပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စတီယာရင်ကို ထိန်းမောင်းရင်းက မြင့်အောင်သည် မျက်မှောင်ကုတ် ၍ မြတ်ထန်ဘက် တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြီးမှ ရှေ့သို့ ပြန်ကြည့်ပြီး အေးချမ်းစွာ ဆို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အေး..... အားလုံး ပြီးသွားပြီ၊၊ အင်းလေ.. မင်း တို့မြို့ကိုတောင် ပြန်လာပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြတ်ထန်က ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ ငြိမ်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခွဲစိတ်ခန်းသစ်ကြီး ဖွင့်ပွဲကို ရန်ကုန်က ပါရဂူတွေ လာတက်မယ် ဆိုတော့ ပထမ မင်းတော့ ပါမယ် ငါ မထင်ဘူး၊ နောက် မင်းဆီက ဖုန်းလာမှ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါကတော့ ကိရိယာသစ်တွေ ကိုင်တွယ် အသုံးပြုတာ ပြဖို့ ဒီက ဖိတ်တာကိုး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “အေးလေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တို့မြို့ဆီ မင်း ပြန်လာပြီပဲ၊ ပြီးတော့ ငါ့အိမ်မှာ တည်းမယ်ဆိုလို့ ငါ ဂုဏ်ယူတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီလောက်တောင်ပဲလားကွာ၊ မင်းလည်း တက္ကသိုလ်က ကထိက ကြီး တစ်ဦးပဲဟာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခေတ္တတွေတွေပြီးမှ မြင့်အောင် ဟီးခနဲ ရယ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အေး.. အဟေး၊ တို့ ချောင်းရေထဲ ကုန်းကြောင်းလျှောက်ကြတဲ့ ကောင်လေး နှစ်ကောင် မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဘာတဲ့ မင်း ပြောတာ၊ ပရီမက်တစ်(ဗ်) အား(ဂျ်)၊ ဟား ဟား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “မင်း မှတ်မိသေးသားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟ..... မှတ်မိသေးတာပေါ့၊ ဘာလ်... မင်းက အားလုံးကို မေ့ပစ် လိုက်ပြီလား” - မြတ်ထန်က မသိမသာလေး သက်ပြင်းရှိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒီလို ငါ့စိတ်ကိုငါ မလှည့်စားပါဘူး၊ ပြီးတာတွေ ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ရင်ထဲမှာ ကျန်နေတာက ကျန်နေတယ်၊ အဲဒီအချက်ကို တည့်တည့်လက်ခံပြီး ဘဝမှာ တည့်တည့်နေရမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်း အဲဒီလို နေလို့ ရပြီပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရပြီလေ၊ ရပြီ ဆိုပါတော့၊ မင်း ပြောသလိုပဲ၊ ငါ ဒီမြို့ကို ပြန် လာပြီ၊ ပြန်လာဝံ့ပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အား... ဒီစကား ကြားရလို့ ငါ ဝမ်းသာတယ်” ကားက တောင်ဝိုင်းလမ်းတစ်လျှောက် စပြေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တောင်ဝိုင်းလမ်း၊ အမှတ်သညာက ပြောနေခြင်းပါ။ ရှုခင်းတွေက ရှေးကနှင့် မတူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်း ဘာငြိမ်သွားတာလဲ” “ရှုခင်း” “ဘာဖြစ်သလဲ” “ပိုရှင်း... ပိုလှ... ပိုသာယာသလိုပဲ” “ဟုတ်တာပေါ့။ မြို့အလှကို ဖျက်ဆီးနေတာကြီးမှ မရှိတော့ဘဲဟာ” “အာ... ဟုတ်ပါရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            တောင်တန်းမှ ပြေပြေ လျှောကျနေသည့် သဘာဝ ကုန်းစောင်း မြက်ခင်းနှင့် ဥယျာဉ်ကို မြတ်ထန်က သမင်လည်ပြန် ကြည့်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်း ရှေ့ကျ ကွမ်းရေကန်ကို လှမ်းကြည့်၊ သာအံ့ဩဦးမယ်\" ဟုတ်သည်။ အံ့ဩရသည်။ ယင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခင်က သည်နေရာက လှမ်းကြည့်လျှင် မြင်ရသည်။ မှိုင်းမှိုင်းညိုညို အိုအို မှုန်မှုန် အနိဋ္ဌာရုံ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုတော့ လမ်းဆုံမှနေ၍ အရှေ့ဘက်သို့ ပြေးသော လမ်းမကြီးက ပြည်လမ်းမကြီးကဲ့သို့ သစ်သစ်လွင်လွင်၊ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်၊ ခမ်းခမ်းနားနား။ လမ်းဆုံအဝိုင်းမှာက မျက်စိပသာဒ လှလှသည့် ကျောက်တိုင် အဆင်အယင် မြို့ပြတန်ဆာ။ “အသာယာဆုံး နေရာကို ဝင်တဲ့ထိပ်က အလှဖျက်နေတဲ့ဟာကြီး လည်း မရှိတော့ဘူး၊ ခု ဘယ်လောက် ကျက်သရေရှိလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လမ်းဆုံ ရောက်အပြီးတွင် မြင့်အောင်က ကားကို လက်ဝဲဘက်ရှိ ကျိုက်မရောလမ်းခွဲအတိုင်း မောင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်း အိမ်က တက္ကသိုလ်ဝင်းထဲမှာ မဟုတ်ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်တယ်လေ၊ မင်းကို ပြစရာတွေ ရှိတယ်၊ အရင်တုန်းက မရှိတဲ့ လမ်းတွေ၊ ဟိုးကျရင် ဗိုလ်ချုပ်လမ်းမကြီးကနေ ပြန်ကွေ့ဝင်ပြီး ငါ့အိမ် ကို သွားမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လက်ဝဲဘက် အဝေးမှာက စိမ်းပြာသော ကျိုက်သလံတောင်တန်း။ ပြီးတော့ နွေဦးမှာ ဖြစ်သောကြောင့် ရွှေညိုရောင် ရိုးပြတ် အကျန်အကြွင်းနှင့် လယ်ကွင်းများ၊ စိမ့်ရေ ရှိသောကြောင့် ဟိုမှာ သည်မှာ စိမ်းမြနေသည့် မြက်ခင်း နှင့် စိုက်ခင်းများ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လက်ယာဘက်မှာက တောရိပ် တောင်ရိပ်မှ အိမ်သစ်၊ တိုက်သစ်၊ရပ်ကွက်သစ်များ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လမ်း၏ လက်ယာဘက် တစ်နေရာတွင် မြင့်အောင်က ကားကို ထိုးရပ်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာလုပ်တာလဲ” “မင်း စိတ်ဝင်စားမှာပါ” “ဘာလဲ” ““မမှတ်မိတော့ဘူးလား၊ ပန်းမခူးရတဲ့ ပိတောက်ရိပ်သာလေ” မှတ်မိသည်။ မှတ်မိရုံမက ရင်က မသိမသာလေး ခုန်လာသည်။ သူက မြင့်အောင်နှင့်အတူ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်း ပြောတယ်၊ ရင်ထဲမှာ ကျန်နေတာက ကျန်နေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို တည့်တည့် လက်ခံပြီး ဘဝမှာ တည့်တည့် နေတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ဘဝကို တည့်တည့် ကြည့်ကြမယ်၊ အဲ မရှိတော့တာကိုလည်း ဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုလို့ ယူရင်ပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “မင်း ဘာလုပ်တယ် ဆိုတာ ငါ နားလည်တယ် မြင့်အောင်၊ စကား မရှည်နဲ့၊ သွားမှာသာသွား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အတိတ်ကို...” “စကားမရှည်နဲ့လို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပြောသာ ပြောတယ်၊ နေရာဟောင်းကို မှတ်မိပါ့မလား မသိဘူး၊ ရှာကြည့်ကြတာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဓိပ္ပာယ်ရှိပါသလား မသိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သို့ရာတွင် စိတ်ဝင်စားမှု တစ်ခုက ထူးထူးဆန်းဆန်းလေး လှုံ့ဆော် တိုက်တွန်းနေသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကုန်းရိုးလေး၊ အပြစ်ကင်း သန့်စင်နေသော ကုန်းရိုးလေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သစ်ပင်ပုလေးများသာပေါက်သည်။ ဟိုတစ်စု သည်တစ်စု သစ်ပင် အုပ်ကွက်ကွက်များတော့ ကျန်နေသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ပတ်ဝန်းကျင် တောတို့က နွေဦးမှာ သစ်လွင်စိမ်းမြနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဪ... သည်လိုတော့လည်း သဘာဝသည် သဘာဝပါတကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကောင်းကင်ပြာက တိမ်ဖြူးဖြူ၊ ပါးပါးနှင့် လှနေသည်။ နေရောင်က လည်း ကြည်လင်၍ လင်းနေသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နွေဦး၏ လေရူးလေးပင် သဘာဝအတိုင်း တိုက်ခတ်လာနေပါကလား။ မြင့်အောင်က ရှေ့မှ သွားရင်း ဆို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သာယာတယ်နော်၊ ဒီနေရာကိုလည်း ကျက်သရေရှိရှိနဲ့ တင့်တင့် တယ်တယ် ဖြစ်အောင် သုံးဖို့ လျာထားကြတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           စကားပြောရင်း လျှောက်သော်လည်း မြင့်အောင်၏ မျက်လုံးများက ဟိုကြည့် သည်ကြည့် လုပ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခဏ၌မူ သူက ဆို၏။ “ဟာ... ဟောဟိုမှာ၊ အဲဒီနေရာ မဟုတ်လား” သူ ညွှန်ပြသည်က သီးသီးခြားခြား တည်နေသော သစ်ပင်အုပ်လေးတစ်ခု။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အတန်လေး ကြီးနေသော ပိတောက်ပင်က သုံးပင်ခန့်။ စိန်ပန်းတစ်ပင် နှင့် ငုဝါတစ်ပင်လည်း ရှိသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူငယ်ချင်း နှစ်ဦးက သစ်ပင်ရိပ်များ အောက်တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြင့်အောင်က ပိတောက်ပင် တစ်ပင်၏ ပင်စည်ကို လက်ညှိုးထိုးပြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပင်စည်မှာက သံချေးတက်နေသော သံတစ်ချောင်း ရှိနေသည်။ မြတ်ထန်က မြေပြင်ကို ကြည့်သည်။ ဘာမျှမရှိ။ ဘာမျှ မရှိတော့။ စိန်ပန်းပွင့်ကြွေများသာ မြေမှာ နီနီရဲနေသည်။ ငုပွင့်ကြွေများကလည်းရွှေရွှေဝါဝါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပိတောက်တွေကသာ မပွင့်သေး။ အဖူးစိမ်းပုံ လုံးလုံး သေးသေးများ တော့ ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လေရူးကြောင့် သစ်ကိုင်း သစ်ရွက်တွေက ညင်ညင်သာသာ လှုပ်ယိမ်း နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဪ... သည်လေရူးနှင့် ပိတောက်တွေ ပွင့်ပါလျှင်လည်း သူ့ရင်က ပြည့်လျှမ်းလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပွင့်ကြွေတို့မှတစ်ပါး အခြား ဘာဆိုဘာမှ မရှိသော မြေပြင်ကို မြတ်ထန်က ငြိမ်လျက် စိုက်ကြည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နားတွင်းမှာတော့ တေးသံတစ်ခုက ပေါ်လာနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42481879220373,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a8afb2d0-2a53-42f4-80b4-8fd1cc22e7da.jpg?v=1730270767"},{"product_id":"တက္ကသိုဘ်ဘုန်းနိုင်-သာ-၀ေးရာဆီကိုပါ","title":"သာ၍၀ေးရာဆီကိုပါ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း(၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မှောင်လိုက်သည်မှာ မည်းနေ၏။ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်ပါသည်လေ။ သည်အမှောင်မျိုးကို မကြုံဖူးပါလား။ ရှေ့ကို ဘယ်ပုံတိုးရမည်နည်း။ ရှေ့တိုးလေ မှောင်လေ။ အမှောင်က ဆုံးပါတော့မည်လော။ အမှောင်ထဲမှာပင် နေလိုက်ရမည် လား။ အို...မဖြစ်သေး။ ကိုယ်က ပြေးရမည်။ ပြေးနေရသူ။ ပြေး..ပြေး - ပြေး --။ မှောင်ထဲမှာပင်ပြေး။ ဟိုး...အဝေးရောက်သည်အထိပြေး၊ ဪ...ပြေးနိုင်မှ လွတ်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုး...အနောက်မှာ။ မှတ်မိသမျှ ဟိုးအနောက်မှာက တံတိုင်းကြီး။ ငြင်းပယ်သော တံတိုင်းကြီး၊ ဖီလာဆီးသော တံတိုင်းကြီး၊ ရက်စက် ညိုမှိုင်းသော တံတိုင်းကြီး၊ သည်တံတိုင်းကြီးကို ကြောက်ပါသည်။ သည်တံတိုင်းကြီးတွင်းက အခန်းကျဉ်းလေးကို ပိုကြောက်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း။ အခန်းကျဉ်းလေးတွင်းမှာ ကိုယ်တစ်ယောက် တည်း။ ဪ...သည်အခြေကျမှတော့ တစ်ယောက်တည်းပေါ့။ မှောင်ထဲက ဖယောင်းတိုင်မီးလေးလို ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း။ ဖယောင်းတိုင်မီးလေး ငြိမ်းသွားတော့အမှောင်ပဲပေါ့။ ကိုယ့်ဘ၀ဆိုသည့်ဖယောင်းတိုင်မီးလေး ငြိမ်းသွားလျင်ကော. . . \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြေးပြေး ပြေးနိုင်မှ လွတ်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မှောင်ထဲမှာ ပြေးရတော့ ခလုတ်တိုက်မိလေသလော။ အရှိန်သည် တုံ့ခနဲ လန့်သွားသည်။ ဦးခေါင်းကလည်း တစ်စုံတစ်ရာနှင့် တိုက်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိတ်လန့်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အလင်းရောင်တို့ စူးရှစွာ ဝင်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အပြန်အလှန် စကားပြောသံများလည်း ပေါ်လာ၏။ “ဘာဘူကာပါလိမ့်” “ဒိုက်ပျက်လေ၊ ဟိုမှာ စာရေးထားသားပဲ” “ဪ..ဟုတ်ပါရဲ့၊ ဟင်္သာတနားနီးပြီလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်၊ ကြားထဲမှာက ခမောက်စု၊ ယုန်သလင်း၊ နိဗ္ဗာန်၊ နတ်မော်၊ လေးဘူတာတောင် ကျန်သေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လေးဘူတာတောင် ကျန်သေးသလား၊ သိပါဘူး၊ ကျွန်တော်က ဒီလမ်းမှာ တစ်ခါမှ မသွားဖူးသေးဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြည်လင်စွာ နိုးလာခဲ့ပြီဖြစ်သော သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို မျက်လုံး ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         သြော်..ရထားတစ်ခုပေါ်မှာပါကလား။ စောစောက ဦးခေါင်းနှင့် တိုက် မိသည်မှာ သစ်သားခုံတန်းနောက်မှီ ဖြစ်သည်။ ချိုစောင်းတစ်ဖက်က အနည်းငယ် လေး နာနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         သူ့လက်တစ်ဖက်က နာသောနေရာဆီ ရောက်သွားသည်။ စေးထန်းထန်း အရာတို့ကို စမ်းမိသည်။ ပြန်ရုပ်ယူလိုက်သော လက်ဖျားတွင် သွေးစသွေးနများကို တွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်ဒဏ်ရာက ကောင်းကောင်းမကျက်သေးပါလား။ မကျက်သေးဆို အင်း....အဲ....ဘယ်နှရက်ရှိပြီနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် မျက်မှောင်ကြိုက်လိုက်မိသည်။ မမှတ်မိ။ ဘယ်လိုကော ရလာ သလဲ။ အင်း .အဲဒါလည်း ဒုက္ခ။ ထားတော့။ ယခု လွတ်လာခဲ့ပြီ မဟုတ်လော။ လွတ်လာရင် ပြီးရောပေါ့။ လွတ်အောင်ပြေးခဲ့ရသည့်နောက်တော့ ဒဏ်ရာသည်က ရမည်။ မဆန်း။ ဘာမျှမဆန်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘူတာတွင် ရထားက ခဏလေးသာဆိုက်ပြီး ပြန်ထွက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘူတာလေးက သေးသေး။ ရွာလေးကလည်း သေးသေး။ တက်သူ ဆင်းသူဟူ၍လည်း များများစားစား မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထွက်စဖြစ်သောကြောင့် အရှိန်နှေးသောရထားက တလှုပ်လှုပ် တငြိမ့်ငြိမ့် နိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် တွဲတွင်းရှိ ခရီးသည်များကို ကြည့်မိပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စောစောက စကားပြောနေကြသူနှစ်ဦးက သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိခုံတွင် တွဲထိုင်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုလည်း သူတို့ စကားပြောကြပြန်သည်။ “တွဲက လူချောင်တယ်နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ယင်းမှတ်ချက်ကို ပေးသူကား ခေါင်းတုံးဆံတောက်နှင့် အသက်သုံးဆယ် ခန့် ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်၏။ မိုးကာဖျင် ဂျာကင်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားသည်။ သူ့အနီးတွင် နိုင်ငံခြားလေယာဉ်ကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ တံဆိပ်အမှတ်အသားပါသော အပြာရောင်လက်ဆွဲ သားရေအိတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့စကားပြောအဖော်ကား ပင်ညိုရောင် တိုက်ပုံအင်္ကျီ မနွမ်းတနွမ်းကို ဝတ်ထားသည်။ ဘိုကေမှာ နောက်ပါး ဘေးပါးဖြစ်ပြီး ဆံပင်နက်တွင် ဆံပင်ဖြူများ ရောနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုသူက စကားပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “ခါတိုင်းတော့ ဒီလိုင်းလည်း လူကျပ်တာပဲပေါ့ဗျာ၊ အခုတော့ ရထားတွေ မှာ စည်းကမ်းလည်း ပြန်ကိုင်နေတယ်၊ ပြီးတော့ ရန်ကုန်မှာက ညမထွက်ရအမိန့် ထုတ်ထားတယ် မဟုတ်လား၊ ညခြောက်နာရီမတိုင်ခင် ရန်ကုန်ဝင်နိုင်အောင် ရထားက အချိန်ပြောင်းပြီး မနက်လေးနာရီ ပုသိမ်ကထွက်တော့ လူချောင်တာပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ တစ်ဦးတည်းသော သူ့အတွက်လည်း ပြဿနာတစ်ခုက ရှင်းသွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မှောင်နှင့်မည်းမည်း။ ဟုတ်သည်။ ထွက်လာစက မှောင်နှင့်မည်းမည်း။ နံနက်လေးနာရီဆိုတော့ မှောင်နှင့်မည်းမည်း ရှိသေးသည်ပေါ့။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဘယ်အချိန်က ရထားထွက်လိုက်သည်ကိုပင် သတိမပြုမိ။ အိပ်ပျော်လိုက် လာတော့ အိပ်မက်တွေ ဘာတွေမက်သည်ပေါ့။ အိပ်မက်တွင်းမှာလည်း မှောင်နှင့် မည်းမည်း။ မှောင်ကြီးထဲတွင် ခရီးသွားရခြင်း၊ အင်း...အဟင်း...ဒါပေမဲ့ တံတိုင်း ကြီးရယ်၊ အခန်းကျဉ်းလေးရယ်၊ အဲဒါတွေက အိပ်မက် မဟုတ်ပါ။ အိပ်မက်ထဲမှာ တော့ ပါတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ အိပ်မက် မဟုတ်ပါ။ မဟုတ်ပါ။ ပြီးသူ့လက်က ဦးခေါင်းမှ ဒဏ်ရာဆီ ပြန်ရောက်သွားသည်။ သွေးစိုစိုထိုင်း ထိုင်းကို စမ်းမိပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သည်တစ်ကြိမ်တော့ ဒဏ်ရာအကြောင်း ဆက်မစဉ်းစားဘဲ ခရီးသည်များ ကို တစ်ဦးချင်း လိုက်ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            ဘယ်ဘက်ခုံတန်းမှာက လူငယ်နှစ်ဦး။ ဆံပင်များက နီကြောင်ကြောင်နှင့် ကုပ်ကျော်အောင် ရှည်သည်။ ဘောင်းဘီတွေက ကျပ်သည်။ ခြေမျက်စိလောက်ကျတော့ အစတွေက ကားနေပြန်သည်။ လက်ပတ်နာရီကြီးတွေကတော့ ပြူးတူးပြဲတဲ။ ဒိုင်ခွက်ကလည်း အရောင်စုံပါတကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျန်ခရီးသည်များကတော့ သူလိုငါလို။ ယောက်ျားတွေရော၊ မိန်းမတွေပါ သူလို ငါလို။ အထုပ်တွေလည်း ပါသည်။ တောင်းတွေလည်း ပါသည်။ ခြင်းတွေ လည်း ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မလှမ်းမကမ်းတွင်တော့ အဘိုးကြီးတစ်ဦးက ရပ်နေသည်။ အရပ်ကြီးက ရှည်ပြီး ခါးက ကိုင်းနေ၏။ ဖျင်ကြမ်းတိုက်ပုံအောက်မှာ ဘာမျှမရှိ။ ရင်ဘတ်မှ အရိုးတို့ ပေါ်နေသည်။ ဝါးခမောက်အောက်၌ ပေါ်နေသော မျက်နှာက မေးရိုးသည် ခိုင်ပြီး လေးထောင့်ပုံကျသည်။ သို့ရာတွင် ပါးများက ချိုင့်ဝင်နေပြီး မျက်လုံးများက ဖြူဖြူမွဲမွဲနိုင်လှသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဘိုးကြီးသည် ခုံတန်းနောက်မှီစောင်းကို ကိုယ်တစ်ခြမ်းနှင့် မှီထားသည်။ ခေါင်းပိတ် ဝါးတောင်ဝှေးတစ်ခုကိုလည်း လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ကာ အားယူထောက် ထား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လက်ဖျား၌ စေးထန်းထန်းကပ်နေသော သွေးတို့ကို အမှတ်မထင် လက်မ နှင့်ပွတ်ရင်း သူက စဉ်းစားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဘိုးကြီးသည် ဘာကြောင့်မထိုင်ပါသနည်း။ အိုကြီးအိုမ သည်အဘိုး ကြီးကို ဘယ်သူကမှ ထိုင်ခိုင်းတော့ဘူးလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူက သူထိုင်နေသည်ကို ပြန်ကြည့်မိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နှစ်ယောက်ထိုင်ခုံတွင် သူတစ်ယောက်တည်း။ သည်ထိုင်ခုံပေါ်မှာ စောစော က သူဇိမ်နှင့် ကွေးအိပ်လာဟန်တူသည်။ ယခုလည်း ခြေကို မကွေးတကွေး တင်ထားပြီး ပြတင်းနံရံနှင့် နောက်မှီထောင့်မှာ ကိုယ်ကို အလိုက်သင့် မှေးထားသည်။ တယ်တော့ဇိမ်မကျလှ။ နေရာကို ဗိုလ်ကျအပိုယူထားသည်နှင့် တူနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူက နေရာကို ပြင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ့ဘေးတွင် လူတစ်ယောက်စာ လွတ်သွားသည်။ သူက အဘိုးကြီးကို လှမ်းကြည့်ပြီး အမူအရာဖြင့် ဖိတ်ခေါ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တုန်တုန်ချည့်ချည့်ဖြင့် အဘိုးကြီးက လျှောက်လာပြီး သူ့ဘေးတွင် ဝင် ထိုင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သာဓု...သာဓု၊ ဘုန်းကြီးပါစေ၊ သက်ရှည်ပါစေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဘိုးကြီးက ထိုင်အပြီး၌ ဆုပေးသောအခါ ဆံရှည်ကောင်လေးနှစ်ဦးက ပြုံးစိစိဖြင့် လှမ်းကြည့်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဘိုးကြီးပေးသောဆုကို သူက စဉ်းစားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုန်းကြီးပါစေ။ အင်း ..အဟင်း ..သည်အခြေနှင့် သည်ဘဝမှာ ဘုန်းကြီး ဖို့က ဘာဆိုင်သနည်း။ အသက်တော့ ရှည်လိုသည်။ အသက်ရှည်ဖို့သည်သာ ဘဝ၏ တစ်ခုတည်းသော ဦးတည်ချက်ဖြစ်ခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။ ဘဝဆိုတာကလည်း မှောင် ထဲက ဖယောင်းတိုင်မီးကလေး။ အဲဒီမီးကလေး မငြိမ်းဖို့၊ ခနဲမှုတ်လိုက်လို့ ငြိမ်းသွားသလို မငြိမ်းဖို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်တော့...ပြေး လွတ်အောင်ပြေး။ အဘိုးကြီးက တိုးတိုးညင်ညင် မေး၏။ “ဘယ်သွားမှာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘယ်ထိအောင်သွားမှာလဲ” ““အဲ.....အင်း...ပုသိမ်ကလာတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့အဖြေက အမြီးအမောက်မတည့်။ ဖြေပြီးမှ အမြီးအမောက် မတည့်သည် ကိုလည်း သူသတိပြုမိသည်။ သို့ရာတွင် မတတ်နိုင်။ အခြားဖြေစရာလည်း မရှိပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဘိုးကြီးက သူ့ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်သည်။ သို့ရာတွင် သည်မျက်လုံး များအတွင်း၌ အထူးတလည် စူးစမ်းမှုကို မတွေ့ရ။ အရာရာကို လျစ်လျူရှုနိုင်သည့် မျက်လုံးမျိုး ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ် အရာရာကို လျစ်လျူရှုရန် အလေ့ရနေသော မျက်လုံးမျိုး ဖြစ်ဟန်တူသည်။ သော်သည်အရွယ်ကျမှ အရာရာကို လျစ်လျူရှု နိုင်ပြီပေါ့။ နေဝင်ချိန်ရောက်နေသောဘဝမှာ ဘာတွေကကော စိတ်ဝင်စားဖွယ် ရှိပါ တော့မည်နည်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မျက်လုံးသွားပြီးနောက် အဘိုးကြီးသည် ဘာစကားမျှ ထပ်မပြောတော့။ ရထားတွဲကြမ်းပြင်ဆီ စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ဦးခေါင်း တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ဆက်လိုက် ပါလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ လူနှစ်ဦး၏ မျက်လုံးနှစ်စုံသည် သူ့ထံစိုက်လျက်ရှိမှန်း သူ သတိပြုမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သူတို့၏ မျက်လုံးများကို ရင်မဆိုင်ဘဲ မျက်နှာလွှဲလျက် သူက အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42481889575061,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e4544de7-1c66-4d89-a95a-8d04d0582f49.jpg?v=1730270780"},{"product_id":"တက္ကသိုဘ်ဘုန်းနိုင်-သူငယ်ချင်းလိုပဲဆကိ-ခေါ်မည်ခိုင်","title":"သူငယ်ချင်းလိုပဲဆကိ၍ခေါ်မည်ခိုင်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eချစ်ရိပ်ပွင့် ကို လုလင့်ဘာသာ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပျူငှားဆန်၊ဆို လွမ်းလိုလိုနှင့် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသံချိုမြမြ နှမပြာဝင်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနေရစ်မင်းဟု ...\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှမပြာဝင်း နေရစ်မင်းဟု ... နေရစ်မင်းဟု ... နေရစ်မင်းဟု ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော့်ရင်တွင် ဟိုတောင်ယံမှ ရိုက်ခတ်တုံ့ပြန်လာသော ဥဩငှက်၏ နွေတေးပမာ ဤကဗျာ၏ နောက်ဆုံးစာပုဒ်များ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာပေ၊ ကဗျာ၊ လင်္ကာကို မြတ်နိုးရကောင်းမှန်း သိစ။ စာပေ၊ ကဗျာ၊ လင်္ကာကို မြတ်နိုးရ ကောင်းမှန်း သိသော်လည်း စာပေ၊ လင်္ကာ၊ ကဗျာဆိုသည်မှာ သမုဒယသစ္စာ အရင်းတည်၍ ဒုက္ခသစ္စာ ကြွင်းလေသည် သော ဘဝလမ်းဌာနေ၌ သောကဝဋ်ကြိုး နှောင်ပတ်ချည်မိလေရာမှ ပေါက်ဖွားခြင်းကို ရှင်းလင်း မသိစဉ် သမယ ... ဟိုစဉ်ကာလများကတည်းက “ ရှင်အဂ္ဂသမာဓိ ”၏ “ နေမိဘုံခန်းပျို့ ”လာ ဤစာပိုဒ် များကို အကြောင်းမဲ့တ,သ အကြိမ်ကြိမ် နှတ်မှ ခုံခုံမင်မင် စိတ်ကူးယဉ် ရေရွတ်ခဲ့ဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုမူ .. နှုတ်မှ မရွတ်သာ။ ရင်မှာသာ ပဲ့တင်ထပ်ရသော ဤကဗျာသည် ခိုင့်အတွက် ဖြစ်ရပါလေ ပြီကော ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ မောင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါလေ ခိုင်၊ နောင်ဘဝဆိုသည်လည်း ရှိပါစေ ခိုင် ....။ ဘဝတို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ဖွားမြောက်လေသော သံသရာဆိုသည်နှင့် သံသရာ၌ ပြန်လည်တွေ့ဆုံတတ်သော ရေစက် ဆိုသည်လည်း ရှိပါစေ နိုင် ... ။ သံသရာလမ်းဘုံဘဝ ကွန်းထောက်တစ်စခန်းမှာ ရေစက်အဟုန်ကြောင့် ခိုင်နှင့် မောင် ပြန်တွေ့ဆုံလျှင် ... မောင့်ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်ပါစေ ခိုင် ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမရှိတော့ပြီဖြစ်၍ မကြားနိုင်လေသူ တစ်ဦးကို စကားဆိုသူတစ်ဦးအား ရူးသွပ်သူ ဟု ဆိုကြပါလေ။ ဆိုကြစမ်းပါလေ။ ကျွန်တော်သည် ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦး အမှန်ဖြစ်ပါ၏။ အကြောင်းမှာ အထက်ပါ ကျွန်တော် စကားတို့ကို ချစ်လှစွာသော ခိုင်တစ်ယောက် မကြားနိုင်တော့ပါ လေ ....။ ကျွန်တော် မည်မျှကြားစေချင်ဦးတော့၊ ချစ်သောခိုင် မကြားနိုင်တော့ပါ လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခိုင်မကြားနိုင်မှန်း သိလျက်နှင့် ....\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ နှမပြောဝင်း၊ နေရစ်မင်းဟု ...” ဤစကားကို ကျွန်တော်နုတ်မှ မရေရွတ်ရဲ၊ ရေရွတ်ခဲ့သော် .. မမြင်နိုင်သော တောင်လေရူးသည် မသိနိုင်သည့် နွေတိမ်ခိုးတို့ နောက်ဆွယ်ရှိ ဝိညာဉ်လောက၏ မှောင်ခိုးရိပ်မှ ဆိတ်ဆိတ်သုဉ်းသုဉ်း ရပ်နေရလေရမည့် ခိုင့်ဆီ သယ်ဆောင်သွားသည် ဆိုပါအံ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခိုင် အထင်မလွဲစေလိုပါ .....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e  “ နှမပြောဝင်း၊ နေရစ်မင်း ...”ဟု ကျွန်တော်မပြောရက်ပါ ။ တတ်နိုင်လျှင် မပြောချင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနွေ၏ ပင်အိုကို စွန့်ခွာမြေသက် လေထက်ပါလေသူ ရွက်ဝါတို့အား ပင်အိုသည် နှတ်ဆက်စကား မဆိုနိုင်သကဲ့သို့ ကျွန်တော်လည်း မဆိုနိုင်ချင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခက်သည်မှာ ... ခိုင်သည် ရွက်ဝါမဟုတ်။ ကျွန်တော်သည်လည်း ပင်အိုမဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြုံရချက် နာသမျှမှာ .... ရွက်ဝါနှင့် ပင်အိုပမာပင် မနိုင်းသာခဲ့။ ပင်အိုအတွက်မူ ညိုသောရွက်တို့ ကြွေစင်လေလျှင် ပျိုသော ရွက်တို့ ဝေလွင်ပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှစ်လွှာပေါင်းမှ တစ်ရွက်ဖြစ်ရသည့် စွယ်တော်ရွက်လျှင် တစ်လွှာကြွေခဲ့ပြီမို့ တစ်ရွက် မမည်လေ သကဲ့သို့ မပြည့်စုံတော့သော အထီးကျန် ဤဘဝဝယ် ဘယ်အချိန်ထိ ရပ်တည် နေရမှန်း မသိနိုင်သည့် ကျွန်တော်နှင့်စာလျှင် ပင်အိုသည် ကံကောင်းလေပါသည် ။ ခံစားမှု မရှိ၍လည်း ပို၍ကံကောင်းလေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခံစား စံစားမှုရှိသော သုံးပါးလောကဝယ် ... ဒုလ္လဘဟူ၍ အမြင့်မြတ်ဆုံးဆို သော အတိတ်ကိုလည်း မမေ့။ ပစ္စုပ္ပန်ကိုလည်းသိ။ အနာဂတ်ကိုလည်း ကြိုမြင်တတ်သောလူ ဖြစ်နေရသည့် ကျွန်တော်သည်သာ ကံအဆိုးဆုံး ဖြစ်နေရပါ ၏။ လူတစ်ယောက်အနေနှင့် ပိုင်ဆိုင်ထားရသော ထက်မြက်သည့် အာရုံတရားတို့နှင့် ဥပါဒါန် ဖုတ်၊ တစ္ဆေ ခိုအောင်း မှီတွယ်ရာ သက္ကာယဒိဋ္ဌိ မနော စိတ်ဂူ ငါစွဲဟူသည်တို့ကိုပင် မုန်းတီးရ လေမည်လား မပြောတတ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း မမြင်ချင်၊ မကြားချင်၊ မသိချင်ပါ ခိုင် ..။ အတိတ်ဆိုတာကိုလည်း မေ့ချင်ပါသည် ခိုင် ..။ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း မောင်မပျော်ပါဘူး ခိုင် ..။ အနာဂတ်ဆိုတာကိုတော့ တွေးမိတိုင်း ကြောက်လန့်မိတယ် မိခိုင်ရယ် ” ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမမြင်ချင်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော် မြင်နေရသော ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လေငင်တိုင်း ရိုင်းရိုင်းသဲသဲ ဝဲဝဲလွင့်လွင့်၊ ဆင့်ဆင့် ဆက်ဆက် ကြွေသက်နေသော ရွက်ဝါ ရွှေ မြေခသည့် နွေလရက်ဆည်းဆာရိပ် ပြာရီရီတည်း။ ကျွန်တော် ရပ်တည်နေရာမှာ မြေပုံမို့မို့ အုတ်ဂူညို့ညို့တို့ဖြင့် မျှို့ အသရေ မရှိပါလေသော သချိုင်းမြေသာတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွက်ဝါဆိုသည်မှာ ဇာတ်လမ်းဆုံးခန်းတွင် လွမ်းတေးမဆိုဘဲ ငိုပွဲကို ဟန်အမူအရာဖြင့် သယ်ယူ တတ်သည့် ရာသီ၏ ကချေသည် များသာဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရာသီကချေသည်တို့၏ ငိုပွဲကို အသည်းကြွေလုဖြင့် ရှုမြင်နေရင်း ကျွန်တော်သည်သာ မငိုရဲပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ ငိုချင်ပါရဲ့ ခိုင် ...။ ဒါပေမယ့် ဆိတ်ငြိမ်တဲ့ ခိုင်ရဲ့ ဝိညာဉ်လောကဟာ မောင်ရဲ့ ငိုရှိုက်သံ တွေကြောင့် နှောင်းဘဝသောက ပဲ့တင်ချက်နဲ့ မပျက်စီးစေလိုဘူး မိခိုင် ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိခိုင်တစ်ယောက် ဖြစ်ရာဘဝမှာ ငြိမ်းချမ်းနိုင်ပါစေ ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ မောင့်ဘဝတော့ မငြိမ်းချမ်းနိုင်တော့ပါဘူး မိခိုင်ရယ် ...။ မောင့်အပေါ် ခိုင် ချစ်သမျှ၊ ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းကံဆိုးကို အငြိုးနဲ့ မုန်းမိလေသမျှ မောင့်ဘဝမှာ ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ မရှိနိုင်တော့ပါဘူး ခိုင်ရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသိလျက်နှင့်လေ၊ ချစ်ဝိပါက်ဟု ဆို များ ဆိုကြပါစေ။ ကျွန်တော် ဖြစ်ရသည်မှာ ကြယ်ကြွေကို လည်ကာကောက်သည့် တစ်ယောက်သော သူ ရူးပမာသာ ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော် ရှာဖွေကောက်သော ကြယ်ကြွေများမှာ မရှိတော့ပြီဖြစ်သော အတိတ်ကာလမှ လွမ်းဆွတ် တမောဖွယ်ရာများသာ ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခိုင်နှင့် ကျွန်တော် အတူကျင်လည်ခဲ့ရသည့် အတိတ်ကာလမှာ လွမ်းဆွတ်တမောဖွယ်ရာများသာ ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42481893212309,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_3c01a81a-54e9-4702-b876-f55b3733a6e6.jpg?v=1730270795"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်နန္ဒမိတ်-စာရေးချင်သောသူများသို့","title":"စာရေးချင်သောသူများသို့","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုခေတ်တွင် စာဖတ်သူဦးရေ တိုး၍လာသလောက် စာရေးချင် သောသူများလည်း တစ်နေ့တခြား များပြားလာလေသည်။ လစဉ် ထုတ် မဂ္ဂဇင်းတိုက်ကြီးများမှ နေ့စဉ်ထုတ် သတင်းစာတိုက်များ နှင့် တစ်ကျပ်နှစ်ဆယ့်ငါးပြားတန်၊ တစ်ကျပ်တန်၊ ခုနစ်ဆယ့်ငါး ပြားတန်၊ ပြားငါးဆယ်တန် စာစောင်မဂ္ဂဇင်းတိုက်များသို့ နေ့စဉ်နှင့် အမျှ ရောက်ရှိလာသော ဆောင်းပါး၊ ဝတ္ထု၊ ကဗျာ၊ စာညွန့် စသော စာမူများမှာ သက်ဆိုင်ရာ စာနယ်ဇင်းတိုက်များမှ အယ်ဒီတာများ ဖတ်၍ မကုန်နိုင်လောက်အောင်ပင် ရှိလေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤကဲ့သို့ ... စာဖတ်ချင်သောစိတ်၊ စာရေးချင်သောစိတ် တိုးတက်လာသည်မှာ တိုင်းပြည်အတွက် အားတက်ဖွယ်ကောင်းသောအချက် ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် .... စာဖတ်ချင်သောစိတ် ရှိသူများက ဝယ်၍သော်လည်းကောင်း၊ ငှား၍သော်လည်းကောင်း မိမိတို့ဖတ်လိုရာ စာနယ်ဇင်းများကို ဖတ်ရှုခွင့်ရနိုင်သည့်တိုင်အောင် စာရေးချင်သောသူများမှာကား မိမိတို့ရေးလေသမျှ မည်သည့် စာနယ်ဇင်းတွင်မျှ ရှာ၍မတွေ့နိုင်အောင် အခက်ကြုံကြရသည်။ (ဝါ) မိမိတို့ ရေးသားပေးပို့လိုက်သမျှသည် သက်ဆိုင်ရာ အယ်ဒီတာ အမှိုက်ခြင်းထဲသို့သာ ရောက်ရှိသွားခြင်းနှင့် ကြုံကြရသည်။ အနယ် နယ် အရပ်ရပ်မှ ပေးပို့ကြသော စာမူများအနက် (နာမည်ရ စာရေး ဆရာများ၏ စာမူများမပါ) စာမူပေါင်း ၁၆၀ လျှင် အယ်ဒီတာ အဖွဲ့က ကြိုက်သော စာမူတစ်စောင်ရနိုင်ရန် အတော်ပင် ခဲယဉ်းလေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤသို့ဆိုလိုက်သဖြင့် အနယ်နယ်အရပ်ရပ်မှ စာရေးချင်စိတ် ရှိ၍ ရေးသားပေးပို့လိုက်သူများသည် ပညာမတတ်၊ စာမတတ်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်။ သက်ဆိုင်ရာ စာနယ်ဇင်း အယ်ဒီတာအဖွဲ့က ကြိုက်သော စာမူတိုင်းသည် ကောင်းသော စာမူ မဖြစ်သကဲ့သို့ မကြိုက်သော စာမူတိုင်းသည်လည်း မကောင်းသောစာမူ မဟုတ် နိုင်ပါပေ။ သို့သော် အနယ်နယ်အရပ်ရပ်မှ စာရေးချင်စိတ်ရှိ၍ ရေးသားပေးပို့လိုက်သော စာမူများမှာ အများအားဖြင့် ညံ့တတ်ကြ သည်။ ဤသို့ “ညံ့” ခြင်းမှာလည်း ပညာမတတ်၍လည်း မဟုတ်။ စာမတတ်၍လည်း မဟုတ်၊ မိမိတို့ တွေ့မြင် ကြားသိနေသော အကြောင်းအရာများကို ဖော်ပြရာ၌ “ဖော်စပ်ပုံ နည်းမှားနေသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဖော်စပ်ပုံ” ဟု ဆိုလိုက်သောကြောင့် စာရေးရာ၌ လှေနံ ဓားထစ်၊ တရားသေ “ဖော်နည်းကား ရှိပြီဟု မထင်မှတ်သင့်။ စာပေဆိုသည်မှာ အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အနုပညာတွင် ပါဝင် သည်ဖြစ်ရာ စာရေးကောင်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်ရန် မလွယ်ကူပေ။ စာရေးကောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်ရန်လည်း မည်သည့် “ဖော်နည်းကား” ကိုမျှ ပုံသေကားကျ မှတ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။ “ကွီနိုင်သည် အဖျားရောဂါကို ပျောက်စေ၏”ဟူသော “ဖော်နည်းကား” ကို ပုံသေ ကားကျမှတ်ထားကာ တိုက်ဖွိုက်ခေါ် အူရောင်ဖျား ဖျားနေသူအား ကွီနိုင်တိုက်ချေက လူနာမှာ မသက်သာသည့်ပြင် ပို၍ ဝေဒနာ ခံစားရမည်ဖြစ်၏။ ထို့အတူ ဆေးကျမ်းဆရာက “ချိုဆိမ့်သော အရသာသည် သည်းခြေကို နိုင်၏။ သြဇာအရှိဆုံး ဖြစ်၏။ နှစ်သက် စေတတ်၏။ အသက်ကို ရှည်စေတတ်၏။ အရုပ်အဆင်းကို ကောင်း စေတတ်၏။ ဣန္ဒြေကို ကြည်လင်စေတတ်၏ဟု ဆိုတိုင်း ချိုဆိမ့် သောအရာကို များစွာစားပါက သလိပ်ပျက်ခြင်း၊ ဆီးအကြိမ်များစွာ သွားခြင်း စသောဝေဒနာကို ခံရမည် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုနည်းကဲ့သို့ပင် “အချဉ်သည် အစာကို ကြေစေတတ် ၏၊ နှုတ်ကိုမြိန်စေ၏၊ လေကိုနိုင်၏” ဟု ဆိုသဖြင့် အချဉ်ကို ပို၍စားခဲ့လျှင် စိတ်ပျံ့လွင့်ခြင်း၊ ရေငတ်ခြင်း၊ သည်းခြေပျက်ခြင်း စသော ဘေးဥပဒ်ကို တွေ့တတ်လေသည်။သို့ဖြစ်၍ စာရေးချင်သူများသည် “ဖော်နည်းကား” နောက်သို့ မလိုက်ဘဲ “ဖော်စပ်ပုံ” ကိုသာ ဂရုပြုသင့်သည်။“ဖော်စပ်ပုံ” ကို ဂရုပြုသင့်သည် ဆိုသည်မှာ တစ်ဦး တစ်ယောက်သော စာရေးဆရာက အကြောင်းအရာတစ်ခုခုကို ဝါကျ တိုတိုဖြင့် ရေးသားဖော်စပ်ထားသဖြင့် စာကောင်း ပေကောင်း တစ်ပုဒ် ဖြစ်နေသည်ကို အားကျကာ သူ့ပုံကိုလိုက်၍ လုပ်ရန်မဟုတ်၊ မိမိက အကြောင်းအရာတစ်ခုခုကို ထိုစာရေးဆရာကဲ့သို့ လိုက်ရေးလျှင် ထိုစာရေးဆရာ ရေးသလောက်ကောင်းမည်မဟုတ်၊ အကယ်၍\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်းသည့်တိုင် ထိုစာရေးဆရာ၏ ဖော်စပ်ပုံနှင့် မိမိဖော်စပ်ပုံမှာ ထပ်တူထပ်မျှလို ဖြစ်နေသဖြင့် မိမိမှာ သူများနောက်လိုက်သာ ဖြစ်ဖို့ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာပေ” ဆိုသည်မှာ မိမိ တွေ့၊ မြင်၊ ကြား၊ သိသော အကြောင်းခြင်းရာတို့ကို မိမိဦးနှောက်နှင့်ပေါင်း၍ “ဖော်စပ်” ထားသော စာလုံးကလေးများပင် ဖြစ်သည်။ ဤသို့သော စာလုံးကလေးများ ဖော်စပ်ရန်အတွက် စာရေးချင်သူတစ်ယောက်တွင် မည်သည့်အရာများ ရှိရပါမည်နည်း။ စာရေးချင်သူတစ်ယောက်သည် လောကကို ရှုမြင်နိုင်ရ မည်၊ တွေ့ထိနိုင်ရမည်၊ လောက၏ အရိပ်လောက်ကိုသာ မြင်ခြင်း၊တွေ့ခြင်းသည် စာရေးချင်သူတစ်ယောက်အတွက် စာရေးနိုင်ရန် အထောက်အကူရမည်မဟုတ်။ လောက၏အရိပ်နှင့် လောကသည် ခြားနားသည်။ အရိပ်ကို အကောင်မထင်သင့်ပေ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e စာပေဆိုသည်မှာ... လောက(ဝါ)ဘဝမှရသည့် ကုန်ကြမ်း နှင့် စာရေးဆရာ၏ ဦးနှောက်တို့ ပေါင်းစပ်ထားသော စကားလုံး ကလေးများ၊ စာလုံးကလေးများပင် ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်၍ စာရေး ချင်သူများသည် လောက၏ အကြောင်းအရာတို့ကို မိမိဦးနှောက်၏ ကွန့်မြူးချက်ဖြင့် အချောကိုင်ကာ ဖော်ပြတတ်ရပေမည်။ ဖော်ပြ တတ်အောင် ကြိုးစားရပေမည်။ ဤတွင် “ဖော်စပ်ပုံ” ၌ အမြဲတမ်း လိုက်နာမှတ်သားသင့်သော ဥပဒေသတစ်ခုရှိ၏။ ထိုဥပဒေသကား“လောက (ဝါ) ဘဝမှ တွေ့မြင်ကြားသိရသော ကုန်ကြမ်း များကို မိမိဦးနှောက်ဖြင့် ပေါင်းစပ်၍ ကွန့်မြူးရေးသားပါ” ဟူ၏။ “ကွန့်မြူးရေးသားပါ”ဆိုသဖြင့် ဆင်ကိုဆိတ်၊ ဆိတ်ကို ဆင်ဖြစ်အောင် ရေးနည်းမျိုးကို ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်၊ ပုံတူကူး၍ ရေးခြင်းမျိုးကိုလည်း ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်၊ မည်သည့်စာရေးဆရာမျှ လည်း ဆင်ကို ဆိတ်၊ ဆိတ်ကို ဆင်ဖြစ်အောင် မရေးကြ၊ ပုံတူ ရေးကူးခြင်းလည်း မလုပ်ကြ။ ဆင်ကိုဆိတ်၊ ဆိတ်ကိုဆင်ဖြစ်အောင်ရေးလျှင် ထိုစာရေး ဆရာ၏ရေးသားချက်သည် မှန်ကန်နိုင်ပါဦးမည်လား။ သို့မဟုတ် ပုံတူကူး၍ ရေးသည်ဆိုလျှင်လည်း ထိုစာရေးဆရာ၏ ရေးသား ချက်သည် အသက်ရှိသော အနုပညာမဟုတ်ဘဲ အသက်မဲ့သော စက်ရုပ်ဖြစ်နေမည် မဟုတ်ပါလား။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ဖြစ်ရာ စာရေးချင်သူများသည် လောက (ဝါ) ဘဝမှ တွေ့မြင်ကြားသိရသော ကုန်ကြမ်းကို မိမိဦးနှောက်ဖြင့် ပေါင်းစပ်၍ ကွန့်မြူးသည့်သဘော (ဝါ) ဖော်စပ်သည့်သဘော (ဝါ) တီထွင် ဆန်းသစ်သော သဘောပါအောင် ရေးတတ်ရန်လိုလေသည်။ ဤ ကဲ့သို့ စာကောင်းပေကောင်းရေးတတ်ရန်အကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဆရာကြီးပီမိုးနင်းက... ။“စာကောင်းဆိုသည်မှာ ရာဇဝင်နှင့်လည်းမဆိုင်၊ အဘိဓမ္မာ တတ်ခြင်းနှင့်လည်းမဆိုင်၊ ဖတ်၍ကောင်းအောင် သစ်လွင်ကွာခြား သော စိတ်ကူးဉာဏ်ကူးကို ပြသောစာများကိုသာ စာကောင်းဟု ခေါ်၍ ထိုကဲ့သို့စာများကို ရေးသားသူများကို စာရေးကောင်းဟု ခေါ်ရလေသည်” ဟု သြဝါဒစကား ရေးသားခဲ့၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e ရာဇဝင်တတ်သောကြောင့် စာရေးကောင်းဟု မဆိုနိုင်။ စာရေးကောင်းသူ တစ်စုံတစ်ယောက်မှာ ရာဇဝင်ကို တတ်ခြင်း ကြောင့် စာမှာ ပို၍မကောင်း၊ စာပို၍ ညံ့မှာကိုပင် စိုးရလေသည်။အဘိဓမ္မာတတ်သောကြောင့် စာရေးမကောင်း၊ စာရေး ကောင်းသူတစ်ယောက်မှာ အဘိဓမ္မာ များအားကြီးသဖြင့် ၎င်း၏စာ မှာ ငါးသိုင်းများ ဟင်းဟုံ၍ပင် နေတတ်လေသည်။ အနှစ်ချုပ်မှာ စာကိုရေးရာ၌ မိမိတတ်ကြောင်းကိုပြလိုသော မာနစိတ်ဝင်၍ လာ သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်တည်း စာကိုထိခိုက်တတ်လေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့အပြင် မိမိသင်၍ တတ်သောပညာတွေကို မိမိရေးသားသော စာထဲသို့ ဆွဲ၍ သွင်းလိုသောစိတ်က လွှမ်းမိုးအားကြီးသောကြောင့် ပင်ကိုဉာဏ် ထွက်ခွင့်မရ၊ ပင်ကိုသံအစား ပဲ့တင်သံတွေများ၍ နေတတ်လေသည်။ ။“မိမိရေးသောစာ၌ သင်ဖူး ကျက်ဖူးသော ပညာဂုဏ်ကို မပြလိုဘဲ ဖတ်သူ ပျော်ပါစေ၊ ဖတ်သူ ကြေကွဲပါစေ၊ ဖတ်သူ ထိတ်လန့်ပါစေ၊ ဖတ်သူ ဝမ်းနည်းပါစေ၊ ဖတ်သူ ပြုံးရွှင်ပါစေ၊ ဖတ်သူ မှတ်ပါစေ၊ ဖတ်သူ သတိသံဝေရပါစေဟူသော စိတ်ဖြင့် အကြောင်းအရာတစ်ခုခုကို ရေးတတ်သော ဆရာမှသာ စာရေးကောင်းဖြစ်၍ ၎င်း၏ စာကို စာကောင်းဟု ခေါ်ရလေသည်” ဟူ၍ လည်း စာရေးချင်သူများအတွက် အခြေခံအချက်များ ညွှန်ပြခဲ့ လေသည်။ စာရေးချင်သူတစ်ယောက်တွင် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းဖြစ်သော လောက (ဝါ) ဘဝမှ အကြောင်းအရာတစ်ခုခုကို တွေ့မြင်ကြားသိ ခံယူပြီးဖြစ်ပြီ၊ ဉာဏ်ကွန့်မြူးမှုလည်းရှိပြီဟု ဆိုကြပါစို့၊ ထိုသူသည် မည်သည့် “ဟန်”ဖြင့် ရေးချပါမည်နည်း။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e စာရေးရာတွင် အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့်\u003c\/span\u003e Content \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအကြောင်း အရာနှင့်\u003c\/span\u003e Form \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟန်ဟူ၍ရှိရာ အချို့သော စာရေးဆရာများက ဟန် (ရေးပုံရေးနည်းစတိုင်)ထက် အကြောင်းအရာကို ပို၍ အရေးကြီး သည်ဟု ယူဆ၏။ ကျွန်ုပ်အတွက်မူကား\u003c\/span\u003e Content \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအကြောင်း အရာသည် စာရေးရာ၌ အရေးကြီးသည့်နည်းတူ\u003c\/span\u003e Form \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟန်သည် လည်း အကြောင်းအရာကဲ့သို့ပင် ထပ်တူထပ်မျှ အရေးကြီးသည်ဟု ယူဆ၏။ ထို့ကြောင့် ဤဆောင်းပါးတွင် “ဟန်” အကြောင်းကို အကျဉ်းမျှ ထည့်၍ရေးလိုပေသည်။ ။ မိမိမြင်တွေ့ ကြားသိ ခံယူထားသော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်း ဖြစ်သည့် အကြောင်းအရာသည် မည်မျှပင် စိတ်ဝင်စားဖွယ်၊ လွမ်းဆွတ်ဖွယ်၊ ရယ်ရွှင်ဖွယ်၊ ထိတ်လန့်ဖွယ် ဖြစ်နေစေကာမူ ရေးပုံ ရေးနည်း ဟန်မကောင်းက နတ်သုဒ္ဓါအဆီခဲတွင် ရွှေမစင်တစ်ပဲသား ကျသကဲ့သို့ စားရမည်လည်းခက်၊ လွှင့်ပစ်ရမည်လည်း နှမြောဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သက်ဆိုင်ရာ အယ်ဒီတာ၏ အမှိုက်ခြင်းထဲသို့ ရောက်သွားတတ်လေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်ုပ်အနေအားဖြင့် အနယ်နယ် အရပ်ရပ်မှပေးပို့ကြသော စာရေးချင်သူများ၏ စာမူများမှာ များသော အားဖြင့် အကြောင်းအရာတွင် မဆိုးလှသော်လည်း ဟန်တွင်ကား တော်ပါသည်ဟု ဆိုလောက်သော စာမူများ အလွန်ပင် ရှားသည်ကို တွေ့ရလေသည်။ဥစ္စာစီးပွားရှာမှီးရေး၊ကြီးပွားတိုးတက်ရေးနှင့်ပတ်သက်၍ကန်တော်မင်းကျောင်းဆရာတော်က“ဥစ္စာကိုလိုသော်၊ အမှီကောင်းကိုရှာ၊ ကိုယ်အနာလည်း ကင်းလှစေ၊ မပျင်း\u003c\/span\u003e, \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝီရိယ အားထုတ်ကြ၊ မာနဟူသည့် မှန်ကင်း ထွတ်ကိုကျ၊ ပုညရှေးလည်းကူမစေ၊ သုံးထွေစရိုက်မျှ၊ ယစ်သမျှ ဆင်ခြင်လေ၊ သဘင်ကြည့်ရှု နည်းလှစေ၊ လောင်းထွေကစားမှု၊ ပျော်မှုဆင်ခြင်လေ” ဟူ၍ ရေးသားခဲ့သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤအကြောင်းအရာကိုပင် ဆရာပီမိုးနင်းက အများအားဖြင့် ယခုအခါ ညည်းညူပြောဆိုကြသည်ကား ဘာမျှလုပ်၍မဖြစ်၊ လုပ်လျှင်ပျက်၊ ငွေကုန်အရင်းရှုံး၊ ကြွေးတင် ဒေဝါလီဖြစ်ဖို့ရှိတာပဲ။ ဤစကားသည် အမြဲလိုလိုကြားရသော စကားဖြစ်လေသည်။ ဤကဲ့သို့ ပြောသူများသည် အဘယ်ပုံ လုပ်ရမည်ဟူသော အချက်ကို သတိမရ၊ ဘာကို လုပ်ရမည် ဟူသောအချက်ကိုသာ တွေးတောကြသူများ ဖြစ်သည်။”“ဘယ်ပုံဟူသော စကားသည် စနစ်ကို ဆိုလို၏။ စနစ် မရှိက ဘာကိုလုပ်လို့မျှ မဖြစ်မြောက်နိုင်ပေ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ဖြစ်သောကြောင့် ဘာကိုထက် ဘယ်လိုဟူသောအချက်က ပိုမို၍ အရေးကြီးလေ သည်။”“ဘယ်လိုဟူသောစနစ်ကို မထွင်က ဘာကိုလုပ်လို့မှ မဖြစ် မမြောက် မအောင်မြင်နိုင်ဟု ပုံသေမှတ်ရမည်။ ဘာကိုလုပ်ရ မည်ဟု လေးလံခက်ခဲစွာ ရှာကြံဖို့မရှိ။ လူတို့အတွက် အသုံးဝင် ၍ အကျိုးရှိသဖြင့် အများကြိုက်နှစ်သက်သော အရာတစ်ခုခုကို လုပ်လျှင် ဘယ်လိုဟူသော နည်းစနစ်ကောင်းချေက ဧကန် တွင်ကျယ်ရမည်သာတည်း\u003c\/span\u003e' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟူ၍ ရေးသားခဲ့ပြီးလျှင် ဆရာ မြို့မမောင်ကမူ “ဆယ်သန်း” ဂျာနယ်တွင်...\u003c\/span\u003e'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eနန်းရင်းဝန်ဖြစ်ရန် ဘီအေအောင်ဖို့မလို၊ ဘီအေအောင် သော်လည်း အသုံးမချတတ်လျှင် အလကား...” စသည်ဖြင့် မိမိတို့ဟန်၊ မိမိတို့ရှုထောင့်မှနေ၍ မိမိတို့ နိုင်နင်း သလို ရေးသားခဲ့ကြလေသည်။ဤအရေးအသား သုံးခုတွင် ဆရာမြို့မမောင်က ဆရာ ပီမိုးနင်း၏ ဟန်အတိုင်းလိုက်၍ ရေးလျှင်သော်လည်းကောင်း၊ ဆရာ ပီမိုးနင်းက ကန်တော်မင်းကျောင်းဆရာတော်၏ ဟန်အတိုင်း တု၍ရေးလျှင်သော်လည်းကောင်း မှတ်သားစရာ စာကောင်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်လာနိုင်ရန် မရှိချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အကြောင်းအရာ ချင်း တူကြပါလျက် မိမိတို့မြင်သော ရှုထောင့်က ကွဲပြားနေသော ကြောင့်ပင်တည်း။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့ကြောင့် “စာရေးချင်သောသူများ သည် မိမိတို့ အမြင်၊ မိမိတို့အသိ၊ မိမိတို့ဟန်၊ မိမိတို့ရှုထောင့်မှနေ၍ အယ်ဒီတာကြိုက်သော စာလည်းဖြစ်လေအောင်၊ ပရိသတ်အတွက် ကောင်းသော ပစ္စည်းကို ဉာဏ်ဖြင့် ကွန့်မြူးဖော်စပ်၍ စာကောင်းပေကောင်းတည်း ဟူသော ကုန်ချောဖြစ်လာရန် အညွှန်းမျှ ရေးသားအကြံပေးအပ် ပါသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42481926996117,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_555772f8-9e52-4af9-a54e-89f586e288f5.jpg?v=1730270954"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်နန္ဒမိတ်-ကောင်ကင်နှင့်မြေကြီးကိုတောင်းခံသူ","title":"ကောင်ကင်နှင့်မြေကြီးကိုတောင်းခံသူ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eနန္ဒမိတ်ရုပ်ပုံလွှာ မြသန်းတင့်\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သံတွဲသား စာရေးဆရာများထဲတွင် ကျွန်တော်နှင့်အရင်းနှီးဆုံးမှာ ကိုတင်အောင်(တက္ကသိုလ်နန္ဒမိတ်) ဖြစ်၏။ ကိုတင်အောင်သည် ကျွန်တော့်ထက် လေးနှစ်ငါးနှစ်ကြီးပြီးကျွန်တော့်ထက် တက္ကသိုလ်သို့စောရောက်သူ ဖြစ်သည်။ အစတုန်ကတော့ သိပ်မရင်းနှီးလှ။ သူကကျောင်းသားကြီး စစ်မဖြစ် ခင်ကတည်းက ၉ တန်းလား ၁၀ တန်းလား ရောက်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော်က စစ်ပြီးမှ ၁၀ တန်းအောင်လာသူ။ သူက သထုံဆောင်တွင်နေပြီး ကျွန်တော်က ဥတ္တရဆောင် (ရွှေဘိုဆောင်)တွင်နေသဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံသာ တွေ့ကြသည်။ ပုံပန်းသဏ္ဌာန် တ အသားဖြူဖြူ အရပ်ပြတ်ပြတ် ကိုယ်လုံးပြည့်ပြည့်။ ညိုကျဲသောဆံပင်တို့ က နဖူးပေါ်တွင် ခွေလိပ်၀ဲကျလျက် မောင်ကြည်လင်က မိတ်ဆက်ပေးသဖြင့် ဂျာနယ်ကျော်တွင် ဆောင်းပါးကလေးတွေ၊ ကဗျာကလေးတွေရေးနေသည် တက္ကသိုလ်နန္ဒမိတ်ဟု သိထားသော်လည်း ရင်းရင်းနှီးနှီးမရှိလှ။ သူ့ကိုတွေ့လျှင် ဆေးပြင်းလိပ်ကိုခဲပြီး ပြုံးနေတတ်သည်။ စကားများများ ပြောလေ့မရှိ၊ သူများ စကားပြောလျှင် ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် နားထောင်နေတတ်သည်။ သူကလည်း အေးစက်စက် ကျွန်တော်ကလည်း စကားဝိုင်းတွင် စကားများများပြောတတ် သူမဟုတ်။ ထို့ကြောင့် သူနှင့် ကျွန်တော် ရင်းရင်းနှီးနှီးမရှိ။ လမ်းတွေ့လျှင် နှုတ်ဆက်ဖို့လောက်၊ ပြုံးပြရုံလောက်သာဖြစ်သည်။ သူနှင့်ကျွန်တော် မရင်းနှီးခဲ့သည့် အခြားအကြောင်းတစ်ကြောင်းမှာ သူက ထိုစဉ်ကတည်းက အရက် သောက်တတ်နေပြီး ကျွနိတော် ထိုစဉ်က အရက်မသောက်တတ်သေးသောကြောင့်လည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်မည်။ အရက်ဝိုင်းမှာတော့ လူချင်းရင်းနှီးလွယ်သည်။ “တစ်ယောက်အကြောင်းကိုတစ်ယောက် နားလည်လွယ်သည်း အရက်ဝိုင်း ကစား ဝိုင်းနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ့သူတွေသည် လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ကိုဖမ်းရာတွင် အလွယ်ဆုံးနေရာများ ဖြစ်မည်ထင်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုတင်အောင်သည် သထုံကျောင်းဆောင်တွင်နေသည် ဆိုသော်လည်းအဆောင်တွင်မရှိ။ အပြင်တွင်သာ အနေများသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သွေးသောက်မဂ္ဂဇင်းမှာလား ဂျာနယ်ကျော်မဂ္ဂဇင်းမှာလား မသိ။ သူရေးသောကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေသည်။ ကဗျာ အမည်က “ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို အားပေးလော့'ဆိုသည့်ကဗျာ ဖြစ်သည်။ သူ့ကဗျာမှာ လေးလုံးစပ်သက်သက်မဟုတ်၊ လွတ်လပ်ကာရံဖြစ်သည်။တစ်ခါ တစ်ရံတွင် အက္ခရာငါးလုံး၊ ခြောက်လုံးယူသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် နှစ်လုံး သုံးလုံး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၉၅၀ ခုနှစ်၊ တက္ကသိုလ်နှစ်လည်မဂ္ဂဇင်းတွင် အတူလုပ်ကြသောအခါ သူနှင့် ပို၍ရင်းနှီးလာသည်။ ထိုနှစ်တက္ကသိုလ်မှလူငယ်စာရေးဆရာများတက္ကသိုလ်နှစ်လည်မဂ္ဂဇင်းတွင်အမှုဆောင်အရွေးခံကြသည်ခါတိုင်းနှစ်များတွင်မူ စာရေးဆရာများပါလေ့မရှိ။ ထိုနှစ်ကမူ ကျွန်တော်တို့တစ်တွေ တက္ကသိုလ် မဂ္ဂဇင်းတွင် အမှုဆောင်အဖြစ်အရွေးခံရန် စိတ်ကူးရကြသည်။ စစ်မဖြစ်မီ တက္ကသိုလ်မဂ္ဂဇင်း အိုးဝေမဂ္ဂဇင်း၊ ဂန္တလောကမဂ္ဂဇင်းတို့ကို ထုတ်ဝေခဲ့ကြတုန်းက ခေတ်စမ်းစာရေးဆရာတွေ ဦးစီးခဲ့ ကြသည်။ ထိုမဂ္ဂဇင်းများမှနေ၍ စာရေးဆရာတွေ မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ပြင်ပမဂ္ဂဇင်းများတွင်မရေးမီ တက္ကသိုလ်နယ် မဂ္ဂဇင်းများတွင် ကလောင်သွေးခဲ့ကြသည်။ လေ့ကျင့်ခဲ့ ကြသည်ဟု ပြောနိုင်သည်။ မြန်မာစာ ပေလောကတွင်ထင်ရှားလာမည့် စာရေး ဆရာ တော်တော်များများသည် ထိုမဂ္ဂဇင်းများမှ မွေးဖွားလာခဲ့ကြခြင်းဖြစ် သည်။ ထိုရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် တက္ကသိုလ် နှစ်လည်မဂ္ဂဇင်း အမှုဆောင်အဖွဲ့တွင်ကျွန်တော်တို့ အရွေးခံခဲ့ကြ ခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကံကောင်းချင်တော့ ကျွန်တော်တို့ လျာထားတဲ့သူ တွေအားလုံး အရွေးခံကြရ သည်။ ကျွန်တော်နှင့် ကိုစံလွင်(စာပေဗိမာန်)တို့ ကအင်္ဂလိပ်စာတည်း မောင်ကြည်လင်နှင့် တက္ကသိုလ် နန္ဒ မိတ်က မြန်မာစာတည်းများ ဖြစ်ကြပြီး ကိုတင်ကြီး (တက္ကသိုလ်နီလာ)ကအလုပ် မန်နေဂျာ ကိုကျော်အောင် (စာရေးဆရာကျော်အောင်) က အမှုဆောင်အတွင်းရေးမှူးမခင်ဝင်းကြည်(နောင်တွင် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်၊ ပါဠိဌာနမှ အငြိမ်းစားယူသွား သည့်ဆရာမကြီး)၊ ကိုခင်မောင်ဇော်(နောင်တွင် လူထုအောင်သံရုပ်ရှင်တွင် ကိုမြကြီးအဖြစ်ပါဝင်ခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်ကျော်လောက်က အမေရိကန်အသံတွင် အလုပ်လုပ်ရင်း အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတွင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သူ)တို့ ပါဝင်ကြသည် မဂ္ဂဇင်းတွင် အလုပ်အတူတူလုပ်သည့်အခါတွင်မှ ကိုတင်အောင်နှင့် ကျွန်တော်သည် ပို၍ရင်းနှီးသွားကြသည်။ ကျွန်တော်က သူတို့ မြန်မာစာကဏ္ဍက စာမူတွေကိုလည်း ကူဖတ်ပေးသည်။ ပုံနှိပ်တိုက်သွားတော့ လည်း ကျွန်တော်တို့တစ်သိုက် တစ်စုတစ်ဝေးကြီးသွားကြသည်။ ကြော်ငြာ လိုက်ကောက်တော့လည်း ကျွန်တော်တို့အားလုံး အတူတူသွားကြသည်။ ပြင်ပက စာရေးဆရာတွေဆီ သွားတော့လည်း ကျွန်တော်တို့ အတူတူသွားကြသည်။ ကျွန်တော်တို့မတိုင်ခင်တုန်းက တက္ကသိုလ်နှစ်လည်မဂ္ဂဇင်းများတွင် ပြင်ပစာရေး ဆရာကြီးများ၏စာမူကို ထည့်လေ့မရှိ ကျွန်တော်တို့လက်ထက်ကျမှသာ ပြင်ပ စာရေးဆရာများ၏ စာမူများကိုထည့်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့က ဒဂုန်တာရာရေးသည့် လူကိုလေ့လာခြင်ဆောင်းပါးများထဲက ဗဟိန်း၊ သို့မဟုတ် ကဗျာဆိုသည့်ဆောင်းပါးကို အင်္ဂလိပ်လိုပြန်၍ ထည့်ချင်သည်။ အပ်လိပ် သာပြန်မည့်သူကို စဉ်းစားကြသည့်အခါတွင် သူကြီးဂေဇက်ဦးခင်မောင် (တောသား) ကို ကျွန်တော်တို့ သတိရသည်။ သူကြီးဂေဇက် ဦးခင်မောင်မှာမြန်မာလိုဝတ်ပြီး စာအကြောင်း ပေအကြောင်းတွေ ပြောကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုတင်အောင်သည် ဘီအေအထက်တန်းသို့အရောက်တွင် ကျောင်းမှာ မနေတော့ဘဲ အပြင်တွင်နေပြီး တိုးတက်ရေးသတင်းစာတိုက်တွင် တိုက်ထိုင် အယ်ဒီတာ ဝင်လုပ်သည်။ ထိုစဉ်က တိုးတက်ရေးသတင်းစာတိုက်တွင် မင်းရှင် လည်းရှိသဖြင့် မင်းရှင်နှင့်ပတ်သက်ပြီး ရောက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုတင်အောင် သည် ကျောက်မြောင်း သီတာလမ်းက အိမ်ကလေးတစ်အိမ်မှာ တစ်ယောက် တည်း ငှားနေသည်။ မြို့ထဲသို့ရောက်လျှင် တိုးတက်ရေးသတင်းစာတိုက်က ကိုတင်အောင်ထံဝင်ပြီး ကျွန်တော်တို့ စတည်းချလေ့ရှိသည်။ တစ်ခါတလေ ညနေအလုပ်ဆင်းလျှင် ကျွန်တော်သည် ကျောက်မြောင်း သီတာလမ်းက ကို တင်အောင်၏အိမ်ကလေးသို့လိုက်သွားပြီး ညအိပ်သည်။ သူ့အိမ်ကလေးမှာ ဘာမျှမရှိ။ သောက်ရေအိုးတစ်လုံး ရေခွက်တစ်ခွက် ပန်းကန်ပြားသုံးလေးချပ်၊ ခြင်ထောင်၊ ခေါင်းအုံးနှင့် စောင်တစ်ထည် နှစ်ထည်တို့သာရှိသည်။ စာအုပ်များ အရက်ပုလင်းခွံအလွတ်များနှင့် ဆေးလိပ်တိုများသာ သူ့အိမ်ကလေးကို တန်ဆာဆင်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်တော့ မင်းရှင်က အသံလွှင့်ရုံတွင် အလုပ်ဝင်လုပ်သဖြင့် တိုးတက် ရေးသတင်းစာက သူ့နေရာတွင် ကျွန်တော် ခဏဝင်လုပ်သည်။ တိုးတက်ရေး သတင်းစာတိုက်ပိုင်ရှင် တိုးတက်ရေးဦးစိန်(ဦးဗဂျီငို)က ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကိုလည်း ခေါင်းကြီးရေးခွင့်ပြုသဖြင့် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် အလျဉ်းသင့်သလို ခေါင်းကြီးပိုင်းရေးကြသည်။ ပုံမှန်ရယ်လို့တော့ မဟုတ်။ သူစိတ်ကူး ရလျှင် သူရေးပြီး ကျွန်တော်စိတ်ကူးရလျှင် ကျွန်တော်ကရေးသည်။ ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းကြီးပိုင်းများမှာ ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေး ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေးတို့နှင့် ပတ်သက်လေ့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုတင်အောင်၏ပထမဦးဆုံး ဝတ္ထုရှည်ဖြစ်သော “နန္ဒာပုလဲ”ဝတ္ထုရှည် မှာ ထိုအချိန်လောက်တွင်ရေးပြီး ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ဇာတ်လိုက် ကိုဘသင်းမှာ ကိုတင်အောင်၏ကိုယ်ပွားဟု ဆိုနိုင်သည်။ တွေးခေါ်ပုံ၊ ပြုမူ ဆက်ဆံပုံတို့တွင် ကိုဘသင်းနှင့် ကိုတင်အောင်သည် အတူတူဖြစ်နေသည်။ သူ့ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးက ကဗျာဆရာမ ပုလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကဗျာဆရာမ ပုလဲသည်လည်း သူချစ်နေသည့် သစ်စကဗျာဆရာမ လေးတစ်ယောက်၏ပုံတူ ဖြစ်သည်။ “နန္ဒာပုလဲ”သည် ဒဿနဆရာကိုဘသင်း နှင့် ကဗျာဆရာမပုလဲတို့၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းဖြစ်သော်လည်း ထိုစဉ်က မြန်မာ နိုင်ငံရေး နောက်ခံကားပေါ်တွင်ရေးထားခြင်ဖြစ်သဖြင့် ဖဆပလအစိုးရက သူ့ဝတ္ထု စာအုပ်ကို ဖြန့်ချိခွင့်မပြုဘဲ ပိတ်ပစ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၉၅၂ ခုနှစ်လောက်တွင် ကျွန်တော်တို့ စာရေးဆရာတစ်သိုက် ကိုသန်းတင်(စာပေသစ်မဂ္ဂဇင်းထုတ်ဝေ သူနှင့် နောင်တွင်ပညာတန်ဆောင် အယ်ဒီတာ)၏အိမ်တွင် စုဝေးနေကြသည့်အခါ ကိုတင်အောင်လည်း ကျွန်တော်တို့ ဆီ ရောက်လာသည်။ ကိုသန်းတင်၏အိမ်တွင် အမြဲတမ်းနေသူများမှာ ကျွန်တော် အောင်လင်း မင်းရှင်၊ တက္ကသိုလ်နန္ဒမိတ်နှင့် မောင်ကြည်လင်တို့ ဖြစ် သည်။ သူ့အိမ်မှာ စာရေးဆရာတွေ၊ ဂီတသမားတွေ၊ လူစုံလာကြသည်။ သော်တာဆွေမှာ အိမ်နှင့်စိတ်ဆိုးပြီး ကျွန်တော်တို့နှင့်အတူ ကိုသန်းတင်၏ အိမ်တွင် တစ်နှစ်လောက်လာနေသွားသည်။ လေးငါးရက်လောက် တစ်ပတ် ထောက်လာနေသည့် ဧည့်သည်များမှာ မင်းရှင်၊ နောင်၊ မိုးဝေ၊ သန်းဆွေ၊ ဂီတတနက်သန် ကိုစောငြိမ်း စန္ဒရားအောင်ခင်၊ အဘဦးသန်းမြင့်၊ တင့်တယ်။ ကျွန်တော် မမှတ်မိသူတွေလည်း အများကြီးရှိဦးမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုစဉ်က ကိုသန်းတင်၏အိမ်သည် စစ်ပြီးခေတ် လူငယ်စာရေးဆရာများ ထားသည့်အိမ် ဖြစ်သည်။ ညနေတိုင်လျှင် စာပေပိုင်း၊ အရက်ဝိုင်း ဂီတဝိုင်းတစ်ခုခုတော့ အမြဲရှိတတ်သည်။ ဂီတနက်သန်ကိုစောငြိမ်း၏ မိုးသက်လေနှင် နှင့် စိမ် စသည့်သီချင်းများမှာ ထိုစဉ်ကစပ်သည့်သီချင်းများ ဖြစ်သည်။ စောငြိမ်းက တယောထိုး အောင်လင်းက ပတ္တလားတီး ကျွန်တော်က မင်ဒိုလင်တီး၊ သန်းဆွေနှင့် မင်းရှင်ကဆိုပြီး ဂီတဝိုင်းဖွဲ့ကြသည်။ နန္ဒမိတ်ကမူ အရက်ကလေးနည်းနည်း၀င်လာလျှင် ပုဆိုးကိုစွန်တောင်ဆွဲပြီး သူ့သီချင်းနှင့်သူ ကလေ့ရှိသည်။ ဆိုသည့်သီချင်းမှာ ဝိုင်အမ်ဘီအေဆရာတင်၏သီချင်း ထင်သည်။ “သည်အချိန် ရောက်လာလျှင် ကျွန်တော့်စိတ်တွေ ဖောက်ဖောက်လာတယ်။ ဘယ်လိုပင်စိတ်ကို ကြိတ်မျိုမရ ချာချာလည်”နောက်တော့ နန္ဒမိတ်သည် တိုးတက်ရေးသတင်းစာမှထွက်၍ သံတွဲ သို့ပြန်သွားပြီး ကျောင်းဆရာလုပ်နေသည်း သည်တစ်ခေါက် ရန်ကုန်ပြန်လာ သည့်အခါတွင် နန္ဒမိတ်တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်တော့ သူ့ဇနီး မအမာ ပါလာ သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် လှည်းတန်းထိပ်က အိမ်ခန်းကလေးတစ်ခန်းမှာ နေကြသည်။ သူ့အိမ်သည် ကျွန်တော်တို့ စားအိမ်၊ သောက်အိမ် ဖြစ်လာသည်။ သူ့ဇနီး မအမာကလည်း သူ့ယောက်ျား၏ အပေါင်းအသင်းတွေအပေါ်တွင် သည်းခံနိုင်သည်။ နန္ဒမိတ်သည် အချိန်ပြည့် စာရေးဆရာတစ်ယောက်အနေဖြင့် ရပ်တည်ရန်ကြိုးစားသည်။ ဝတ္ထုတိုတွေ ဝတ္ထုရှည်တွေ အများကြီးဖြစ်သည် ထင်သည်။ သို့ရာတွင် ထိုခေတ်က စာမူခမှာဘာမျှမရ။ဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ်ကို ရာကျော်ရသည့်စာရေးဆရာဆို၍ အင်မတန်ရှားသည်။ အများအားဖြင့် ဂဏန်း သုံးလုံးအောက်မှာသာ ရကြသည်။ နောက်တော့ နန္ဒမိတ်သည် မြဝတီမှာ ဝင် လုပ်သည်ဟု ကြားရ၏။ သည်တုန်းက ကျွန်တော်အပြင်မှာမရှိဘဝတက္ကသိုလ် တွင်ရောက်နေသည်။ ကျွန်တော့်ဝတ္ထု အဟောင်ကလေးတွေကို မဂ္ဂဇင်းထဲ ထည့်ပေးပြီး ကျွန်တော့်အိမ်ကို တတ်နိုင်သမျှရောက်သည်။ ထို့အတွက် သူ့ကို အငြိုငြင်ခံရသည်ဟု ကျွန်တော်ကြားရသည့်အခါတွင် ကျွန်တော် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နန္ဒမိတ်သည် ဘယ်နေရာမှာမှ ကြာကြာမလုပ်။ သူက လွတ်လပ်မှုကို ကြိုက်သည်။ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေချင်သည်။ သူမပျော်လျှင် လခတွေ ဘယ်လောက်ပဲရရ မလုပ်။ စိတ်ညစ်မခံ။ သူက အရက်ကလေးသောက်လိုက်၊ စာကလေးရေးလိုက်၊ မိတ်ဆွေများနှင့် စကားပြောလိုက်ဖြင့် လွတ်လပ်စွာနေချင်သည်။ ရုံးခန်းအဆောင်အယောင် စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်တို့ကို မက်မောသူမဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြာခင် မြဝတီမှထွက်သွားပြီး နဝဒေးမဂ္ဂဇင်းတွင် အယ်ဒီတာဝင်လုပ် နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ နဝဒေးမဂ္ဂဇင်သည် သြဇာရှိသည့် စာပေမဂ္ဂဇင်း ကြီးတစ်စောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဘာ့ကြောင့်မှန်းမသိ။ နဝဒေးမဂ္ဂဇင်း ရပ်သွား သည့်အခါတွင် သူသည် စုံထောက်မဂ္ဂဇင်းတွင်ဝင်လုပ်သည်ဟု ကြားရသည်။ ထိုအခါတွင် ကျွန်တော်နှင့် သိပ်မတွေ့ဖြစ်တော့ကျွန်တော်က စုံထောက်ဝတ္ထုတို့ ဘာတို့ကို မရေးတတ် ကျွန်တော် ဘဝတက္ကသိုလ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ်သွားသည့်အခါတွင် သူနှင့် ဝေးသည်ထက် ဝေးသွားတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘဝတက္ကသိုလ်တွင် အတော်ကြာကြာနေပြီး ကျွန်တော် ပြန်ရောက် လာသည့်အခါတွင် နန္ဒမိတ်သည် သံတွဲသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး ကျောင်းဆရာလုပ်နေသည်။ သူ့ဇနီး မအမာလည်းဆုံးသွားပြီး နောက်အိမ်ထောင်ပြုသည်ဟု ကြားသည်။ လူချင်းကား မတွေ့ဖြစ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူနှင့်ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတွေ့ လိုက်သည်မှာ ၁၉၈၀ ပြည့်နှစ်လောက်ဟု ထင်သည်။ မိုးတွေရွာနေသော ညတစ်ညတွင် သူ ကျွန်တော့်ထံပေါက်လာသည်။ သူ့ကိုကြည့်ရသည်မှာ ခါတိုင်းလို ရွှင်ရွှင်လန်းလန်းမရှိလူကလည်းအရင်တုန်းကလောက်ဝဖိုင့်ခြင်းမရှိတော့ဘဲကိုယ်စစ်သွားသည်ထင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်တော် ရန်ကုန်ကို ပြောင်းလာတယ်။ ရေးပြီးသားစာမူ ၃ ၄ ပုဒ် က ကိုယ်တိုင်ရေးတာ။ နှစ်ပုဒ်က ဘာသာပြန်တာ။ အဲဒါ ထုတ်ဝေသူရှာပေးစမ်း ပါ။ ခင်ဗျားက ရန်ကုန်မှာနေတော့ အဆက်အသွယ်မပြတ်ဘူး မဟုတ်လား ပြီးတော့ ဝီလျှံစလင်းရဲ့ “မြန်မာပြည်စစ်မြေပြင်”ကိုလည်း ပြန်ရိုက်ချင်တယ်။ထုတ်ဝေသူရှာပေးစမ်းပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်က ထုတ်ဝေသူ တစ် ဦးနှင့် ဆက်သွယ်ပေးသဖြင့် သူ့စာအုပ်တစ် အုပ် တော့ရိုက်ဖြစ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်စာအုပ်များ ရိုက်ဖြစ်သလား၊ မရိုက် ဖြစ်သလား ကျွန်တော်မသိ။ သူနှင့်လည်း နောက်ထပ် မတွေ့တော့ သံလျင်သို့ပြောင်းသွားသည်ဟုသာ ကြားလိုက်ရ သည်။ သူကလည်း သူ့ကိစ္စနှင့်သူမို့ ရန် ကုန်ဘက်ကို သိပ်ရောက်ဟန်မတူး ကျွန်တော်ကလည်း မျက်စိမှုန်လာသဖြင့်အဖော်တစ်ယောက်မပါဘဲ အပြင်မထွက်သည်လိုနှင့်ပင် သူနှင့် ကျွန်တော်အနေဝေးသွားခဲ့ကြသည်။ အင်းစိန်သို့ပြောင်းသွားသည်ဟု ကြားရပြီးနောက် မတွေ့တော့။သူဆုံးပြီဟု ကြားလိုက်ရသည့်အခါတွင် သဂြိုဟ်ပြီးနေပြီ။ သူ့ အသုဘ ကိုပင် လိုက်မပို့ဖြစ်ခဲ့။ ကမ်းသာယာမဂ္ဂဇင်းအတွက် စာရေးမည်ဆိုသည့်အခါ သူ့အကြောင်း နန္ဒမိတ်နှင့် သူ၏နန္ဒာပုလဲတို့ကို ကျွန်တော် သတိရလာကာ လှိုက်ဖိုစွာခံစားနေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြသန်းတင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42481942823061,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_455ae352-1860-44c7-8eaf-bad42858c4fc.jpg?v=1730270977"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်နန္ဒမိတ်-တိုင်တန်းနစ်","title":"တိုင်တန်းနစ်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဇတ်လမ်းအဖွင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၉၁၂ခုနှစ် \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဧပြီလ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e[၁] \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအကောင်းဆုံးနှင့် အကြီးဆုံး ဇိမ်ခံသင်္ဘောကြီး..... ။ တိုင်တန်နစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခေါမတိုင်း ရာဇဝင်ပုံပြင်များထဲ၌ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို အုပ်စိုးခဲ့သည့် မိသားစုတစ်စု ရှိခဲ့ဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုမိသားစုသည် အခြားအခြားသော မိသားစုများထက် ခန္ဓာကိုယ်ရော၊ အသ်ဉာဏ်ပါ “မနှိုင်းယှဉ်လောက်အောင် ကြီးမားသည်။ သို့ဖြစ်၍လည်း ထိုမိသားစုသည် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို စိုးမိုးနိုင်ခဲ့သည်။ ဤကား ခေါမရာဇဝင် ပုံပြင်အဆို။ သည်နှယ် အဆိုရှိခဲ့သော မိသားစုကို ခေါမဝေါဟာရအားဖြင့် တိုင်တန်နှစ် ခေါ်စမှတ်ပြုကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုလည်း အခြားအခြားသော ဇိမ်ခံသင်္ဘောကြီးထက် အဘက်ဘက်မှ သာလွန်နေသည့် သင်္ဘောကြီးကို တိုင်တန်နစ်ဟု အမည်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤတိုင်တန်နစ် သင်္ဘောကြီးတွင် အထပ်ပေါင်းများစွာများစွာသော အထပ်များအနက် အကောင်းဆုံး၊ ဇိမ်အရှိဆုံး ပထမတန်းထပ်မှာ အထပ်အေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအထပ် “အေ'တွင် ပထမတန်းစား အိပ်ခန်းများ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပထမတန်း အိပ်ခန်းအမှတ် ၃၃ တွင် စီးနင်းလိုက်ပါလာသော ခရီးသည် သည် အိပ်စင်ပေါ်၌ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ မှောက်ချည်၊ ပြန်ချည် လူးချည် လှိမ့်ချည် ဖြစ်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂနာမငြိမ်သည့် ခရီးသည်၏ အတွင်းစိတ်အခြေအနေကို မျက်နှာပေါ်တွင် ပြန်နေသော ချွေးများက ဖော်ပြနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရီးသည်က အရပ်ရှည်သူမဟုတ်။ တိတိကျကျပြောရလျှင် သူ့အရပ် ငါးပေမှ နှစ်လက်မသာ စွန်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆံပင်ပါးပါးမှာလည်း ဖြူနေပြီ။ မျက်နှာကမူ ထူ၍ မည်းနက်နေ သောမျက်ခုံးမွေးအစုံမှလွဲ၍ ထူးခြားသည့်လက္ခဏာမရှိ။ အများစုက ခရီးသည်အား အသက် ၅၀ လောက်ဟု ခန့်မှန်းကြမည်ဖြစ်သော်လည်းအမှန်စင်စစ်တွင်မူ သူ့အသက်မှာ ယခုမှ ၃၄ နှစ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတိကျအောင်ဆိုရလျှင် ၃၄ နှစ်မှ ၁ဝ ရက် စွန်းရုံသာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမျက်စိအောက်ရှိ အရေးအကြောင်းများက နက်နေကာ မျက်နှာအသားအရောင်က အင်္ဂတေလို ဖြူညစ်ညစ်၊ ဆံပင်က ဖြူဖြူပါးပါး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ဖြင့် ခရီးသည်ကိုမြင်သူတိုင်းက အသက်ငါးဆယ်ဟု ခန့်မှန်းတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရီးသည်သည် အိပ်စင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်၍ လှဲနေရင်း လက်နှစ်ဖက် ကို ရင်ဘတ်ပေါ်၌ ယှက်၍ တင်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယှက်၍ တင်ထားသည့် လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ကွေးဆန့်ချည်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေစေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမငြိမ်သက်သည့် အတွင်းစိတ်ကို လှုပ်ရှားနေသည့် လက်ချောင်းများ သက်သေပြနေခြင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလွန်ခဲ့သော ငါးလအတွင်း စိတ်ထောင်းကိုယ်ကြေ ဖြစ်နေခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံက ခရီးသည်အား စိတ်မှောက်သွားစေလောက်အောင် ဖန်တီးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိပ်ပျော်နေရာမှ နိုးလာသည့်အချိန်များ၌ ခရီးသည်၏ စိတ်အစဉ်သည်ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုကို လျှောက်နေရသလိုအစလည်း မရှိ၊ အဆုံးလည်း မရှိ အချိန်နာရီဟူ၍လည်း မရှိ။သို့ ဖြစ်နေတတ်၍လည်း ခရီးသည်သည် မိမိစိတ်ကို ပြန်ထိန်းကာ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိ မည်သည့်နေရာသို့ရောက်နေသည် ။ မည်သည့်အချိန်နာရီရှိနေပြီဆိုသည်ကို ခဏခဏပြန်သတိပေးနေရသည်။ မိမိစိတ်သည် တဖြည်းဖြည်း ကယောင်ချောက်ချားဖြစ်နေရာမှ ရူးသွား သည့် အဆင့်ထိ ရောက်သွားနိုင်ကြောင်း မိမိကိုယ်တိုင် သိနေခြင်းမှာ ခရီးသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဆိုးဆုံးခံစားရချက်။ အိပ်စင်အထက် မျက်နှာကြက်ပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသည့် ပန်ကာကို ခရီးသည်က စူးစိုက်၍ကြည့်လိုက်၏။ ပန်ကာက ရပ်နေသည်။ မိမိမျက်နှာကို လက်ဖြင့် စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ (၁၅) ရက်ခန့်ကြာသည့်တိုင် မရိတ်မသင်ဘဲ ထားခဲ့သည့် မုတ်ဆိတ်။ မြိုင်းမွေးများက ထိုးထိုးထောင်ထောင်း ၊ ကိုယ်ပေါ်တွင်ဝတ်ထားသည့် ဝတ်စုံကိုမူ ခရီးသည်က ပြန်ကြည့်ရန် မလို။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချွေးတွေသံတွေဖြင့် ညစ်ပေကာတွန့်ကြေနေမည်ကို ခရီးသည်က သိပြီးသား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတိုင်တန်နှစ် ဇိမ်ခံသင်္ဘောကြီး၏ ပထမတန်းအခန်းသို့ ခရီးသည်တစ်ဦး အဖြစ် တက်ရောက်လာပြီးနောက် ရေမိုးချိုး၍ အဝတ်အစားလဲရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် ခရီးသည်က ရေလည်းမချိုး၊ အ၀တ်အစားလည်း မလဲဘဲ အခန်း နံပါတ် ၃၃ သို့ တန်းဝင်လာကာ အိပ်စင်ထက်သို့တက်၍ အိပ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိပ်ပုံကလည်း ခြေပစ်လက်ပစ်။ သုံးရက်နီးနီး အအိပ်ကြီး အိပ်နေခဲ့သည်။ သည်သုံးရက်တွင် နိုးနေသည့်အချိန်က နည်းနည်း။ ။ ထမင်းမစား၊ ဟင်းမစားရုံမက ရေပင် မသောက်ဘဲ အိပ်နေခဲ့ခြင်း။ ယခုနိုးလာသည့်အချိန်မှာ တနင်္ဂနွေနေ့။ ညနေပင် အတော်စောင်းနေပြီ။ ခရီးသည်က နယူးယောက်မြို့သို့ သင်္ဘောဆိုက်မည့်အချိန်ကို တွက်ကြည့် ၍ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတနင်္ဂနွေ ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတနင်္လာ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်္ဂါ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓဟူး \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓဟူးနေ့ နံနက်မှ နယူးယောက်သို့ သင်္ဘောရောက်နိုင်မည်။ တနင်္ဂနွေ ညနေစောင်းမှ ရေတွက်ကြည့်လျှင်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနယူးယောက်သို့ရောက်ရန် အနည်းဆုံး နာရီ ၅၀ ကျော်ကျော် သင်္ဘော ခုတ်မောင်းရဦးမည်။'ခုတော့ ငါ့အဖို့ အန္တရာယ်ကင်းသွားပါပြီ\" \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရီးသည်က မိမိကိုယ်ကိုမိမိ အားတင်းလိုက်သည်။ သို့တိုင်အောင် အတွင်း စီတ်က အန္တ ရာယ်ကင်းပါပြီဟုဆိုသည့်အချက်ကို သွက်သွက်လက်လက် လက်မခံဘဲ ဖြစ်နေပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'အသက်တွေအများကြီးပေးပြီး ရယူခဲ့ရတဲ့ပစ္စည်းဟာ ခုဆိုရင် လုံခြုံတဲ့ နေရာကို ရောက်နေပြီမဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရီးသည်က မိမိကိုယ်ကို မိမိ အားပေးလိုက်ပြန်၏။ 'လုံခြုံသမှ သိပ်ကိုလုံခြုံတဲ့နေရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရီးသည်က ဤသို့ စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ချရင်း အတွင်းအင်္ကျီအိတ်ကို စမ်းကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ ,\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအကြိမ် ၁၀၀ မြောက် စမ်းကြည့်ခြင်း။ ။ အတွင်းအင်္ကျီအိတ်ထဲတွင် သော့က ပကတိအတိုင်းပင် ရှိနေသည်။ ခရီးသည်ကို စိတ်ချသွားသည်။ သို့ဖြစ်၍လည်း မျက်စိအစုံကိုမှိတ်ကာ မှေးနေလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမည်မျှကြာအောင် မှေးနေလိုက်မိသည်ကို ခရီးသည် မသိ။ သူသိသည်မှာ တစ်စုံတစ်ခုက သူ့ကိုလှုပ်နှိုးလိုက်သည်ဟုသာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှုပ်နှိုးလိုက်သည့် တစ်စုံတစ်ခု ဆိုသည်ကလည်း ကျယ်လောင်သော အသံကြီးတစ်ခု မဟုတ်သလို …\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြင်းထန်သည့် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုလည်း မဟုတ်။ အိပ်နေသည့် အိပ်စင်က ငြိမ့်ခနဲ လှုပ်နှိုးလိုက်သလိုလို။ ပထမတန်း အခန်းအမှတ် ၃၃ ရှိရာ သင်္ဘောဦးပိုင်း လက်ကောက် အောက်ဘက်တည့်တည့် ဟိုအဝေးတစ်နေရာဆီမှ တစ်စုံတစ်ရာက အခြားတင်း နှင့် ဝင်ကြိတ်မိလိုက်သလိုလို။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရီးသည်သည် အိပ်စင်ထက်တွင် ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်ကာ နှစ်ဖက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွှဲချလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခဏအကြာတွင် စက်အရှိန်ဖြင့် တုန်ခါနေသည့် သင်္ဘောကြီးတစ်ခုလုံး ငြိမ်သက်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရီးသည်အဖို့ သင်္ဘောပေါ်တွင် မတွေ့ဖူးသည့် ခံစားရချက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤသို့ ခံစားလိုက်ရပြီးမှ ခရီးသည်၏ “နောက်နေသည့် စိတ်အဆုံးတွင် 'အသိတရား' အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသင်္ဘောကြီးတွင် ခုတ်မောင်းနေသမျှ စက်တွေအားလုံး ရပ်သွားပြီဟူသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရီးသည်သည် အိပ်စင်ထက်တွင်ပင် ဆက်၍ထိုင်နေရင်း အသံဗလံများကို နားစွင့်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြားရသည်က စက်သံများမဟုတ်။ စဉ် လမ်းကူးများတွင် သွားလာလှုပ်ရှားနေကြသော သင်္ဘောမောင် ၏ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တိုးတိုးသက်သာ ပြောင်လှောင်သံများ။ ဆက်နေသည့် အခန်းများရှိ ခရီးသည်များ၏ စကားသံများသာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်၍ ပိုးဟပ်တစ်ကောင်၏ နှာမောင်းရှည်ကဲ့သို့ ရွံစရာ ကောင်းသည့် စိတ်မချမ်းသာမှုတစ်ခုက ခရီးသည်တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွမ်း ရစ်ပတ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသာမန်ခရီးသည်တစ်ယောက်သာဆိုလျှင် ဤသို့သော အနှောင့်အယှက် မျိုးကို မသိကျိုးကျွန်ပြုကာ အိပ်မြဲတိုင်း ပြန်၍အိပ်လိုက်မည်။ သို့ရာတွင် ပထမတန်း အခန်းအမှတ် ၃၃ တွင် နေရာယူထားသည့် \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရီးသည်အဖို့မူ သည်လိုနှောင့်အယှက်မျိုးကို မသိကျိုးကျွန် လုပ်မနေနိုင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်ခရီးသည်၏ စိတ်က ကယောင်ချောက်ချားဖြစ်နေကာ ရူးဖို့ရန် လက်တစ်လုံးလောက်သာလိုတော့သည့် အခြေအနေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ဖြစ်၍လည်း သည်ခရီးသည်၏ ငါးပါးသောအာရုံတို့က အစွမ်းကုန် ထက်မြက်နေကြကာ မြင်လာ၊ ကြားလာ၊ တွေ့လာသမျှကို ပုံကြီးချဲ့၍ မြင်နေ၊ ကြားနေ၊ တွေ့နေခြင်း။ ထို့ကြောင့်လည်း ပေါ်လာသည့် အနှောင့်အယှက်ကြောင့် ခရီးသည် ပြန် အိပ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထမင်းမစား ဟင်းမစားရုံသာမက သုံးရက်လုံးလုံး ရေကိုပင် မသောက်ဘဲ အခန်းအောင်းနေခဲ့သော ခရီးသည်အဖို့ ရူးသွပ်ခြင်းသို့ရောက်ရန် လက်တစ်လုံး သာ လိုတော့သည့် စိတ်အခြေအနေကို ပေါ်ပေါက်လာသည့် အနှောင့်အယှက် ကမီးလောင်ရာ လေပင့်လိုက်သကဲ့သို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရီးသည်သည် ပိတ်ထားသောအခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် စက် လမ်းကူး လမ်းကမ်းအတိုင်း ́ လှေကားမကြီးရှိရာဘက်သို့ ဒယီးဒယိုင် လျှောက် လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e[ ၃ ]\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခြေဆန့် လက်ဆန့်နေနိုင်ကာ သဘာဝရှုခင်းကိုလည်း အတိုင်းသား မြင်နေရသည့် အညောင်းဖြေခန်းမမှ မိမိတို့အိပ်ခန်းရှိရာသို့ ပြန်လာနေကြသည့် ခရီးသည်များက ရယ်ရယ်မောမော ပြောပြောဆိုဆို။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှတ် ၃၃ အခန်းမှ ခရီးသည်ကမူ မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်။ လှေကားမ ကြီး ရှိရာသို့သာ စူးစူးစိုက်စိုက်လာနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှေကားမကြီး၏ အလယ်ဆင့်သို့ အဆင်း အပေါ်ဘက်နံရံထက်တွင် ကြေးနီဘောင်များဖြင့် လှပစွာတန်ဆာဆင်ထားသည့် တိုင်ကပ်နာရီကြီးတစ်လုံး။ နာရီ၏ ရွှေရောင်လက်တံများက ရောက်နေသည့်အချိန်ကို ညွှန်ပြနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eည ၁၁ နာရီ ၅၁ မိနစ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှေကားမကြီး အောက်ဆုံးအဆင့်နားတွင် လှပစွာခြယ်လှယ်ထားသည့် မီးတိုင်စင်တစ်ခု၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်မီးတိုင်စင်နားတွင်ရပ်နေသည့် သင်္ဘောမောင်တစ်ယောက်က အပေါ်မှဆင်းလာသော အခန်းအမှတ် ၃၃ မှ ခရီးသည်ကို အထင်အမြင်သေး အမူအရာ ဖြင့် စိုက်၍ကြည့်နေ၏။ အထက်တန်းစားခရီးသည်များသာ လိုက်ပါစီးနင်းနိုင်သော ပထမတန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအထပ် 'အေ'တွင် အဝတ်အစား စုတ်စုတ်နုပ်နုပ် လူရုပ်လူရည်ညံ့သည့် ခရီးသည် တစ်ယောက် ရောက်နေခြင်းကို သင်္ဘောမောင်က နှာခေါင်းရှုံ့ခြင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'သင်္ဘောစက်တွေရပ်သွားတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ” ခရီးသည်က သင်္ဘောမောင်အား မေးလိုက်၏။ ပြင်စရာ ဆင်စရာ နည်းနည်းပါးပါးရှိလို့ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်ခင်ဗျာ သင်္ဘောမောင်က ရိုရိုသေသေ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး အဖြေပေးနေသည်။ 'သင်္ဘောကလည်း အသစ်ကျပ်ချွတ်၊ ခရီးကလည်း ပထမဆုံးထွက်တဲ့ အဒီလိုဆိုတော့ အထစ်အငေါ့ကလေးတွေ ရှိတတ်စမြဲပေါ့ခင်ဗျာ။ ဒါအတွက် စိတ်ပူမနေပါနဲ့ခင်ဗျာ။ သင်္ဘောကလည်း ရေမြုပ်နိုင်တဲ့သင်္ဘော မဟုတ်ပါဘူး သင်္ဘောမောင်၏စကားကို ခရီးသည်က... 'သံနဲ့လုပ်ထားတဲ့ သင်္ဘောဆိုရင်မြုတ် နိုင်တာချည်းပဲဟေ့။ ကျုပ် ကုန်းပတ် ဘက်ကို ထွက်ပြီးကြည့်မယ်\" သင်္ဘောမောင်က ခေါင်းကို သွက်သွက်ခါပစ်လိုက်ပြီး.... 'အပြင်ဘက်ကိုထွက်ဖို့ မသင့်ပါဘူးခင်ဗျာ၊ အပြင်ဘက်က ကြောက်စရာ ကောင်းအောင် အေးလှပါတယ်” ခရီးသည်က ပခုံးနှစ်ဖက်ကို တွန့်ပစ်လိုက်သည်။ အအေးဒဏ်ကို သူက ခံနေကျ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရီးသည်သည် တစ်ဖက်သို့လှည့်လိုက်ပြီး သင်္ဘောလက်ယာထောက်ဦးပိုင်း ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ရောက်နိုင်သည့် လှေကားအတိုင်း တက်သွားကာ တံခါးကိုဖွင့်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသင်္ဘောဦးပိုင်း လက်ယာဘက် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ခရီးသည်က အပ်အကြောင်းပေါင်း တစ်ထောင်လောက်ဖြင့် အထိုးခံ လိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိပ်ခန်းထဲတွင် သုံးရက်အောင်းခဲ့ပြီးနောက် အပူချိန် ၃၈ ဒီဂရီသာ ရှိနေသည့် လဟာပြင်သို့ ရောက်လာရခြင်းမှာ အပ်အချောင်းပေါင်း တစ်ထောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42481952718997,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c141e12a-2854-4ccd-bcd9-18069d708def.jpg?v=1730270996"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်နန္ဒမိတ်-မြန်မာပြည်စစ်မြေပြင်","title":"မြန်မာပြည်စစ်မြေပြင်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁၉၄၁) ခုနှစ်၊ မတ်လ (၁၃)ရက်နေ့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမကွေးမှ ပြည်သို့ လေယာဉ်ဖြင့် လာနေသော အချိန်တွင် မြန်မာ ပြည်၏ မြို့တော်ရန်ကုန်မှာ ရန်သူဂျပန်များ၏ လက်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်လျက် ရန်ကုန် မန္တလေးလမ်းမှာလည်း ပြတ်တောက်နေသော အင်္ဂလိပ်တပ်များ ပြင်ဦးလွင်သို့ တဖွဲဖွဲ ရောက်လာနေသော အချိန်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြည့်လေတိုင်း သဲပွင့်များသာလျှင်မင်းမူနေသော အိုင်ရက် စစ်မျက်နှာမှ ရှစ်ရပ်ခွင်လုံး မင်စိမ်းဖုံးနေသလို စိမ်းစိုသော သစ်တောများ ရှိရာ မြန်မာပြည်စစ်မြေပြင်သို့ ရုတ်တရက် လာရောက်တာဝန်ယူရသော ကျွန်ုပ်မှာ အစသော် ယောင်တောင်တောင် ကြောင်တက်တက် ဖြစ်နေမိ သည်။ မြို့အမည် ရွာအမည်များကို ပြောရခေါ်ရသည်ကပင် တမျိုးဖြစ် နေ၏။ တစ်စုံတစ်ယောက်က မြို့တစ်မြို့ကို ဖော်ထုတ်၍ ပြောလိုက်လျှင်ပင် ထိုမြို့ ထိုဒေသ မည်သည့်အရပ်တွင် ရှိသည်ကို ဒိုးဒိုးဒေါက်ဒေါက် မသိနိုင်ဘဲ နေ၏။ မြန်မာပြည်သည် ကျွန်ုပ်အဖို့ သူစိမ်းပြင်ပြင် ဖြစ်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှတ် (၁) မြန်မာပြည်တပ်မကြီးအား ပြန်လည်စုစည်းရန် တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံရသော ကျွန်ုပ်သည် အိုင်ရက်မှ အိန္ဒိယ၊ အိန္ဒိယမှ မြန်မာပြည်သို့ လေကြောင်းခရီးဖြင့် ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ဤအချိန် တွင် ဘုရင့်လေတပ်မတော် အုပ်စုနချုပ်မှာ မင်္ဂလာဒုံကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရ ပြီးနောက် မကွေးတွင် ရောက်နေသည်။ ပြည်တွင် မြန်မာပြည်စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံးအား ကွပ်ကဲလျက်ရှိသော ဗိုလ်ချုပ်ကြီးအလက်ဇန်ဒါသည် စုဆောင်းမိသမျှသော အင်အားဖြင့် ဒီရေတက်သလို တက်လာ ရန်သူအား တတ်နိုင်သမျှ တားဆီးရန် အားထုတ်နေသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးထံ သတင်းပို့ရန်နှင့် အမိန့်ကို နာခံရန် ပြည်သို့ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ဗိုလ်ချုပ်ကြီး၏ ဌာနချုပ်တွင် ပြန်လည်စုစည်းရမည့် အမှတ်(၁) တပ်မကြီး၌ ပါဝင်ရမည်ဖြစ်သော တပ်မနှစ်ခုမှ ဦးစီးနှစ်ယောက်ကို အဆင်သင့်ပင် တွေ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မနေသည်မှာ ဦးစီးများ ဖြစ်သော ဗိုလ်ချုပ်ကလေး စကော့နှင့် ကိုဝင်သည် ကျွန်ုပ်နှင့် အနှစ်နှစ် ဆယ်တိုင်တိုင် တပ်ရင်းတစ်ရင်းထဲတွင် လက်ပွန်းတတီး နေခဲ့ဖူးသော မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းများ ဖြစ်နေခြင်းပင်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူစိမ်းပြင်ပြင်ဖြစ်နေသော မြန်မာပြည်တွင် မိမိနှင့် လုပ်ဖော် ကိုင်ဖက် မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းများကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် အားတက်၍ လာမိလေသည်။ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစတော့ ဦးစီးရသော အမှတ် (၁) မြန်မာတပ်မှာ တောင်ငူအနီး တွင် အခြေစိုက်ထားသော ပဲခူးရိုးမနှင့် စစ်တောင်းမြစ်ဝှမ်းမှ တက်လာ မည့် ရန်သူများကို ချေမှုန်းရန် တာဝန်ယူထားရသည်။ ကိုဝင် ဦးစီးရသော အမှတ် (၁၇) အိန္ဒိယတပ်မမှာမူ စစ်တောင်းတံတားတိုက်ပွဲတွင် များစွာ အထိနာခဲ့ပြီးနောက် ပြည်မြို့ တောင်ဘက် မိုင် (၃၀)အကွာ၌ ပြန်လည် စုစည်းနေရဆဲ ရှိသေးသည်။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးအလက်ဇန်ဒါသည် ကျွန်ုပ်အား အမှတ် (၁)တပ်မ ကြီး ပြန်လည်စုစည်းရန် တာဝန်ပေးအပ်ပြီးနောက် ထိုနေ့တွင်ပင် အိန္ဒိယ သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာပြည်စစ်မြေပြင်ကို ကွပ်ကဲရန် ဗိုလ်ချုပ်ဟူတန်က တာဝန် ယူရသည်။ ကျွန်ုပ်မှာမူ ပြန်လည်စုစည်းရရှိသော အမှတ် (၁) တပ်မတော် ကြီးဖြင့် ပြည်မြို့ မှနေ၍ တက်လာသော ရန်သူကို ခုခံရန်တည်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုအချိန်ထိ စုစည်းရရှိထားသော ကျွန်ုပ်၏တပ်မကြီးကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ မြန်မာပြည်စစ်ဌာနချုပ်မှ ကြွင်းကျန်နေသော အရာရှိ အရာခံနှင့် တပ်သားအချို့ကို တွေ့ရ၏၊ စုစုပေါင်းမှ လူခြောက်ဆယ်ထက် မကျော် ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်ုပ်၏ တပ်မကြီးဌာနချုပ်ကို ပြည်မြို့ရှိ တရားရုံးဟောင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ဖွင့်လှစ်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့ပြီးနောက် ကိုဝင်နှင့်အတူ တောင်ဘက် မိုင်သုံးဆယ်အကွာရှိ အမှတ် (၁၇) အိန္ဒိယတပ်မအား စစ်ဆေးရန် ထွက် လာသောအခါ ပွဲတော်ကြီးတမျှ ဖွေးဖွေးလှုပ်နေသော လူအုပ်ကြီးကို တွေ့ ရ၏။ ကုလားစစ်ပြေး ဒုက္ခသည်များတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁၇)တပ်မမှာ စစ်တောင်းတံတားတိုက်ပွဲ၌ အထိနာခဲ့သည် မှန် သော်လည်း စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်လျက် ရှိသည်ကို တွေ့ရ၏။ နောင်အခါ၌ ဝင်းဂိတ်၏ ခြင်းဇစ်အထူးတပ်ဖွဲ့တွင် လူစွမ်းကောင်း တစ်ဦးအဖြစ် နာမည်ကျော်လာသော အသက်ငယ်ငယ်သာ ရှိသေးသည့် ဗိုလ်မှူးမိုက်ကားလ်ဗက်မှာ (၁၇)တပ်မတော်တွင် ပါဝင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရန်သူများ သိမ်းယူထားသော ဟင်္သာတမြို့ကို မြစ်ကြောင်းမှနေ၍ ရဲရဲဝံ့ဝံ့တိုက်ခိုက်ကာ ဂျပန်အရာရှိများပါသော မြန်မာ ဘီအိုင်အေတပ်အား အထိအခိုက် အကျအဆုံးများအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့၏။ ထိုနည်းတူ (၁၇)တပ်မမှ အခြားတပ် တစ်တပ်ကလည်း လက်ပံတန်းကို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ကာ ရန်သူများကို မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမတ်လ (၂၂) ရက်နေ့တွင် ရန်သူက ပြည်မြို့အား လုပ်ကြံမည့် အရိပ်အယောင်များ တွေ့ရသဖြင့် တောင်ငူတွင် ရှိနေသော အမှတ် (၁) မြန်မာတပ်မကို ဒရင်ဒဘို၊ ကျောက်ပန်းတောင်း၊ အောင်လံဒေသသို့ ချီတက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ စစ်ကူရောက်လာသော အမှတ် (၅) တရုတ် တပ်မတော်က ပဲခူးရိုးမနှင့် စစ်တောင်းမြစ်ဝှမ်းကို ကာကွယ် စောင့်ရှောက်သည်။ ပြည်မြို့ တောင်ဘက်ရှိ မိုင်သုံးဆယ်အကွာတွင် နေသော အမှတ် (၁၇) အိန္ဒိယတပ်မတော်ကိုလည်း ပြည်သို့ ချီလာစေပြီး တပ်စုစေသည်။ ရန်သူလေယာဉ်များက ပြည်မြို့ ကို ခဏခဏ လာရောက်ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်သော်လည်း အင်အားမများလှ။ ရန်သူ၏ ပဉ္စမံတပ်သားများက အိုးအိမ်များကို ညစဉ်လိုလို မီးတင်ရှို့ကာ ကျွန်ုပ်တို့အား နှောင့်ယှက်ကြ သည်။ ပြည်မြို့သည် ပဉ္စမံတပ်သား အင်အားကောင်းသော မြို့တစ်မြို့တည်း။ ဧရာဝတီမြစ်ကိုဖြတ်၍ တောင်ကုတ်တောင်ကြားလမ်းမှ တစ်ဆင့် အိန္ဒိယသို့သွားရန် ရောက်ရှိနေကြသော ကုလားစစ်ပြေးဒုက္ခသည်များ အရေးကလည်း ဤအထဲတွင် တမှောင့်ဖြစ်နေသည်။ ကျောက်ရောဂါ၊ ဝမ်းရောဂါလည်း ပြန့်ပွားလျက် ရှိနေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်ုပ်၏ အမှတ် (၁) တပ်မကြီးတွင် ပါဝင်သော တပ်ဖွဲ့ ကလေး များက ဟင်္သာတတိုက်ပွဲ၊ လက်ပံတန်းတိုက်ပွဲ စသော တိုက်ပွဲကလေးများ ကို အနိုင်တိုက်၍ ကျွန်ုပ်တို့ တပ်သားများ၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်နေစဉ် မကွေးတွင်ရှိသော လေတပ်အုပ်စုကလည်း တတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းပြနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\" မတ်လ (၂၀)ရက်နေ့တွင် လေကြောင်းကင်းထောက်ချက်အရ မင်္ဂလာဒုံ၌ ရန်သူလေယာဉ်အစင်း (၅၀)ခန့် ရှိနေသည်ကို သိရှိရသည်။ ထို့ကြောင့် မကွေးတွင် ရှိသမျှ လေယာဉ်နှင့် စစ်တွေတွင် အစောင့်ချထားသော လေယာဉ်များပူးပေါင်းကာ ရန်သူလေယာဉ်များကို တိုက်ခိုက်သည်။ ကောင်းကင်တိုက်ပွဲတွင် ရန်သူလေယာဉ် (၁)စင်း ပျက်ကျပြီး လေယာဉ် ကွင်းရှိ ရန်သူလေယာဉ် (၁၆)စင်းကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ဘက်မှ တစ်စင်းသာ ပျက်ကျခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဤသတင်းကို ကြားရ၍ ဝမ်းသာနေစဉ် မတ်လ (၂၁)ရက်နေ့၌ ရန်သူက အင်အားအများအပြားဖြင့် မကွေးလေယာဉ်ကွင်းကို လာရောက် တိုက်ခိုက်ကြောင်း သတင်းရရှိသည်။ ရန်သူသည် နောက်တစ်ရက် ညနေ အထိ ခြောက်ကြိမ်တိုင်တိုင် လေယာဉ်အစင်း (၂၅၀)ကို အသုံး၍ တိုက် စစ်ဆင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပထမအကြိမ် တိုက်ခိုက်ရန်လာစဉ် မကွေးလေယာဉ်ကွင်းပေါ်၌ အင်္ဂလိပ်လေယာဉ် (၃၂)စင်းသာ ရှိနေသည်။ ဤလေယာဉ်များအနက် အချို့က ကောင်းကင်သို့ အချိန်မီ တက်နိုင်ပြီး ရန်သူလေယာဉ်များကိုတိုက်ခိုက်နိုင်သည်။ ရန်သူ့ဘက်မှ လေးစင်း ပျက်ကျသွားသည်။ သို့သော်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်အားချင်းက အဆမတန် ကွာနေရာ ... မတ်လ(၂၂)ရက်နေ့ နံနက် ကိုးနာရီသို့ ရောက်သောအချိန်၌ အင်္ဂလိပ်ဘက်မှ လေယာဉ်ခြောက်စင်း မျှသာ ကျန်နေတော့၏။ ထို ခြောက်စင်းတွင်လည်း သုံးစင်းသာ ပြန်လှန် ခုခံနိုင်သည့်အခြေ ရှိနေသည်။ မတ်လ (၂၃)ရက် နှင့် (၂၇)ရက်နေ့များ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတွင် ရန်သူသည် စစ်တွေလေယာဉ်ကွင်းကိုလည်း အင်ကြီးအားကြီးဖြင့်တိုက်ခိုက်ပြန်ရာ မြန်မာပြည်စစ်မြေပြင်ရှိ ကြွင်းကျန်သမျှ လေယာဉ်များ မှာ အိန္ဒိယသို့ အပြီးအပိုင် ရွှေ့ပြောင်းသွားရတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤအချိန်မှ စ၍ ကျွန်ုပ်၏ တပ်မကြီးသည် လေကြောင်းဖြင့် ကင်းထောက်ခြင်းကို လုံးဝ မလုပ်နိုင်တော့ချေ။ ရန်သူ့ဘက်မှ လေကြောင်းအင်အားမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းလာသည်နှင့်အမျှ ပြည်၊ မိတ္ထီလာ၊ သာစည်၊ ပျဉ်းမနား၊ ပြင်ဦးလွင်၊ လားရှိုး၊ တောင်ကြီး၊ မန္တလေး စသော မြို့များမှာ ရန်သူ့ဗုံးဒဏ်ကြောင့် မီးဟုန်းဟုန်းတောက်၍ လာတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်ုပ်တို့ တပ်သားများမှာလည်း တိုက်ကြီး အိမ်ကြီးများတွင် စခန်းမချ ရဲတော့ဘဲ တောထဲသို့ ဝင်၍နေကြပြီး ညအချိန်၌သာချီတက်ရတော့၏။ လေကြောင်းမှ ကင်းမထောက်နိုင်သည့်အထဲ မြေပြင်ထောက်လှမ်းရေး အစီအစဉ်ကလည်း ညံ့ဖျင်းလျက်ရှိရာ ကျွန်ုပ်တို့သည် ရန်သူ့အခြေအနေ ကို ကောင်းစွာ သိခွင့်မရတော့ဘဲ အကန်းလမ်းလျှောက်သလိုသာ ချီတက် နေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်ုပ်တို့သည် လေတပ်အကူအညီ လုံးဝမရဘဲ ဖြစ်သည့်နည်း ဖြင့် ရန်သူကို ခုခံနေကြစဉ်၊ စစ်တောင်းမြစ်ဝှမ်းတွင် ကြံ့ကြံ့ခံနေသော အမှတ် (၂၀၀) တရုတ်တပ်မမှာ ဂျပန်တို့၏ အမှတ် (၅၅)တပ်မ၏ ဖြတ်တောက်ထိုးဖောက်ခြင်းကို ခံနေရပြီဟူသော သတင်းကို ကြားလာရပြန် သည်။ အမှတ် (၅) တရုတ်တပ်မတော်တွင် တပ်မသုံးခု ရှိသည့်အနက် အမှတ် (၂၀၀)တပ်မတော်သည် မတ်လ(၂၄)ရက်နေ့တွင် ဂျပန်တို့၏ ထိုးဖောက်ဖြတ်တောက်ခြင်းကို ခံနေရပြီး၊ အမှတ် (၂၂) တရုတ်တပ်မှ တပ်အချို့မှာ တောင်ငူနှင့် မိုင်ခြောက်ဆယ်အကွာ ပျဉ်းမနားတွင် ရောက် နေလျက် ထိုတပ်မတွင် ပါဝင်သော အခြားတပ်များမှာ လာရှိုးအထိသာ ခရီးပေါက်နိုင်သေးသည်။ တတိယမြောက် တပ်မဖြစ်သော အမှတ် (၆) တပ်မှာ မြန်မာနယ်စပ်အနီး၌သာ ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှတ် (၂၀၀) တရုတ်တပ်မသည် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာ သော ရန်သူကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုခံနေစဉ် ပျဉ်းမနားသို့ ရောက်နေ သော အမှတ် (၂၂)တပ်မမှ အချို့ တပ်များက စစ်ကူပေးနိုင်ရန် အပြင်းချီလာသည်။ အခြေအနေမှာ တထိတ်ထိတ် ခုန်စရာ ဖြစ်နေတော့၏။ မတ်လ(၂၈)ရက်နေ့တွင် ကျွန်ုပ်၏ တပ်မကြီးက ခံစစ်မှ ထိုးစစ်သို့ ပြောင်း လိုက်ရန် အမိန့်ရောက်လာသည်။ ခံစစ်မှ ထိုးစစ်သို့ ပြောင်းလိုက်ခြင်း အားဖြင့် စစ်တောင်းမြစ်ဝှမ်းတွင် ဘတစ်ပြန်ကြားတစ်ပြန် ဖြစ်နေသော တရုတ်တပ်များအား အကူအညီပေးရာ ရောက်မည်ကို ကျွန်ုပ် သိပါ၏။ သို့သော် ကျွန်ုပ်၏တပ်မကြီးမှာ ပြန်လည်စုစည်းနေရသည့် အခြေအနေ တွင် ရှိနေပြီး သတင်းထောက်လှမ်းရေးကလည်း ညံ့ဖျင်းလှလေရာ ခံစစ်မှ ထိုးစစ်သို့ ပြောင်းရမည်ကို စိတ်လေးနေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် အထက်မှ ပေးသည့် အမိန့်အတိုင်း လိုက်နာရပေတော့မည်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့ကြောင့် ကိုဝင် ဦးစီးသော တပ်မအား ... ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(က) ပြည်မြို့ တောင်ဘက် မိုင်ခြောက်ဆယ်ခန့် ဝေးသော အုတ်ဖိုသို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရထားလမ်းအတိုင်း ချီတက်ရန်၊ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(ခ) အုတ်ဖိုမြို့မြောက်ဘက် ဇီးကုန်းတွင် တပ်တစ်ခုခွဲ၍ အရှေ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောင်ဘက် တောင်ပံနှင့် အုတ်ဖိုအကြားရှိ ဒေသကို စောင့်ရှောက်ထားရန်၊ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(ဂ) ပြည်မြို့တောင်ဘက် (၂၃)မိုင်အကွာ မရာဝတီမြစ်ကမ်းပေါ်ရှိ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညောင်စာရွာကို အခိုင်အမာပြည် အနောက်ဘက်တောင်ပံကို ကာကွယ်ရန်နှင့် ရန်သူများ ဧရာဝတီကို ဖြတ်ကျော်၍ မလာနိုင်အောင် တားဆီးထားရန်၊ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(ဃ) အထက်ပါ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လိုက်နာလုပ်ဆောင်ရာတွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတွေ့သမျှ ရန်သူကို ချေမှုန်းရင်း ဒေသဆိုင်ရာ အောင်ပွဲကလေး များ ရရှိအောင် တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုဝင် တပ်မအား ကျွန်ုပ် ပေးလိုက်သော အမိန့်အတိုင်း လုပ် ဆောင်နိုင်စေရန် ကျွန်ုပ်ပေးနိုင်သော အကူအညီမှာ ကမ်းတက်တပ်သား အချို့၊ ကွန်မန်ဒိုခေါ် တိုက်ခိုက်ရေးတပ်သားအချို့နှင့် မြန်မာနယ်စောင့် တပ်သားအချို့ ပါဝင်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဧရာဝတီမြစ် အနောက်ဘက် ကမ်းမှနေ၍ ကို၀င်နှင့် တိုင်ပင်ကာ ကိုဝင် ပေးသမျှ တာဝန်ကို ထမ်း ဆောင်ရန်ပင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြည်မြို့တောင်ဘက် (၂၅)မိုင် အကွာရှိ ထုံးဘိုတွင် ဂျပန်နှင့် ဘီ-အိုင်-အေ တပ်အချို့ ရောက်နေသည်ဟု သတင်းရထားသည်။ ထုံးဘို သည် ရာဝတီ အနောက်ဘက်ကမ်းတွင် ရှိရာ ကိုဝင်ရှိရာ အရှေ့ဘက် ကမ်းသို့ ဖြတ်ကျော်ကာ နောက်မှနေ၍ ဝင်တိုက်မည့် အန္တရာယ်ကို ကာ ကွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရသည်။ မြစ်ကို မဖြတ်ကျော်နိုင်သော်လည်း လက်နက်ကိုင်တပ်သားများပါသော တိုက်ရေယာဉ်တစ်စင်းကို ကင်းလှည့် နေစေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42481963565205,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f6d4100b-9357-43ea-bf2c-b940d78e3448.jpg?v=1730271003"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်နန္ဒမိတ်-သံလွင်မြစ်ကမ်းတိုက်ပွဲ","title":"သံလွင်မြစ်ကမ်းတိုက်ပွဲ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာပြန်သူ၏\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အင်္ဂလိပ်စစ်တပ်တွေကိုကူညီတာဟာ အင်္ဂလိပ်တွေ မြန်မာပြည် ကို ပြန်လာပြီး အုပ်စိုးနိုင်အောင် ကူညီတာလို့တော့ မယူဆစေချင်ဘူး။ ကျုပ်တို့က ဒီအချိန်မှာ အင်္ဂလိပ်ကိုကူညီတာဟာ ဂျပန်ကို ဆန့်ကျင်ချင်လို့ပဲ၊ စစ်ပြီးတဲ့အချိန်မှာ မြန်မာပြည်ကို မြန်မာတိုင်းရင်းသားတွေပဲ အုပ်ချုပ်ရမယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အထက်ပါစကားက မျက်နှာဖြူအရာရှိတစ်ယောက်၏ ရှေ့ မှောက်တွင် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီး ဖြစ်ပွားနေချိန်၌ ပြောဆိုခဲ့သူမှာ မည်သူဟု ထင်ပါသလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုခဲ့သူမှာ နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်ကြီးလည်း မဟုတ်၊ ထင်ပေါ်ကျော်ကြားသောပုဂ္ဂိုလ်ကြီးလည်းမဟုတ်၊ အညတြ မြန်မာပြည်သားတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်၏။ချစ်စွာသော စာဖတ်သူသည် သူ့အမည်ကို ကြားလျှင် အံ့သြ သွားမည်။ သူနေထိုင်သော ရပ်ရွာဒေသကိုသိရလျှင် ပို၍ အံ့သြသွားမည်။သူ့ အမည်မှာ ပူချင်ကွေ့ဖြစ်၏။ သူနေထိုင်သောဒေသမှာကိုးကန့်နယ်အတွင်းရှိ ပန်းဟိုင်ရွာဖြစ်၏။ သူ့အဖို့တွင် တိုက်သူကြီးတစ်ယောက်၏ အစ်ကိုဟူသော ရပ်ရွာက ဂုဏ်တင်ခေါ်ဝေါ်သည့် အမည်ကလွဲ၍ အခြား ထင်ရှားသော ကြီးကျယ်သောဂုဏ်ဒြပ်များ မရှိပါချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် သူသည် တိုင်းပြည်နှင့်လူမျိုးကို ရဲရဲတောက် ချစ်မြတ် နိုးသူတစ်ယောက်ဖြစ်၏။ ၁၉၄၃ ခု၊ ၄၄ ခုနှစ်များတွင် သံလွင် အရှေ့ဘက်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိလာသော အင်္ဂလိပ်တပ်များ၏ သြဇာ အာဏာမှာ တဖြည်းဖြည်း တစ်စစ ကြီးကျယ်လာသည်။ ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်ကြီး မဖြစ်မီကပင် နေမဝင်သော ဗြိတိသျှအင်ပါယာဟူ၍ တန်ခိုးထွားခဲ့သော အင်္ဂလိပ်တို့ကို မကြောက်မရွံ့ ဘဲ ထက်သန်သော လွတ်လပ်ရေးစိတ်ဓာတ်ဖြင့် အင်္ဂလိပ်ကို ကူညီခြင်းမှာ စစ်ကြီးပြီးသွား သည့်အချိန်တွင် မြန်မာပြည်အား အင်္ဂလိပ်က ပြန်၍အုပ်စိုးနိုင်အောင် ကူညီနေခြင်းမဟုတ်။ ဂျပန်ဆန့်ကျင်ရေးလုပ်ငန်းများအတွက် ယာယီ ကူညီပူးပေါင်းခြင်းသာဖြစ်သည်ဟူ၍ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရဲရဲတင်းတင်း ပြောဝံ့သော ကိုးကန့်နယ်မှ ပန်းဟိုင်ရွာသား ပူချင်ကွေကို ကျွန်တော် သည် စိတ်ထဲမှ လေးလေးစားစား ချီးကျူးလိုက်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုးကန့်နယ် ပန်းဟိုင်ရွာမှ မျိုးချစ်ရဲဘော်ကြီး ပူချင်ဒိုကဲ့သို့ မြန်မာပြည်လွတ်လပ်ရေးကို ရဲရဲနီသောဆန္ဒဖြင့် လိုလားတောင့်တ ကာ ရရာလက်နက်များဖြင့် သံလွင်မြစ် အနောက်ဘက်ကမ်းမှ ရက် စက်ရာတွင် ပြိုင်ဘက်ရှားလှသော ဖက်ဆစ်ဂျပန်တို့အား ခုခံတိုက်ခိုက် နေသူမှာ ကိုးဆိုင်း”ရွာမှ ရွာသူရွာသားများပင် ဖြစ်၏။ဂျပန်ဆန့်ကျင်ရေးကို စွမ်းစွမ်းတမံ ဆောင်ရွက်နေသည်နှင့် အမျှ အင်္ဂလိပ်များ ပြန်လည်အုပ်စိုးရေးကို အထူးဟန့်တားနေသူကား ကိုးဆိုင်ရွာသူရွာသားများ၏ စစ်ရေးနှင့် နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင် 'ယန် ဝမ်ဆူး ́တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            ကိုးဆိုင်းသည် အခြားရွာများကဲ့သို့ သံလွင်မြစ် အရှေ့ဘက် ကမ်းတွင် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ရွာတစ်ရွာမျှသာဖြစ်သည်။ သို့သော် ရွာသူရွာသားများမှာ အခြားရွာမှ ရွာသူရွာသားများနှင့် စိတ်ဓာတ်ချင်း မတူ၊ အခြားရွာသူရွာသားများက လာမည့်ဘေး အဝေးကရှောင် ဟူသော စိတ်ဓာတ်မျိုးကို မွေးမြူထားကြသော်လည်း ကိုးဆိုင်းရွာသူ ရွာသားများကမူ လာမည့်ဘေး ပြေးတွေ့မည်ဟူသော စိတ်ဓာတ်မျိုး ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် မွေးမြူထားကြ၏။ ဂျပန်ရန်မှ ပြေးရှောင်မည် ဟူသော အကြောက်စိတ်ဓာတ်ကို ပယ်ထုတ်ကာ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းနေသော ဖက်ဆစ်ဂျပန်အား တော်လှန်တိုက်ထုတ်ပစ်မည်ဟူသော စိတ် ဓာတ်ကို မွေးထားကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤကဲ့သို့သော တော်လှန်ရေးစိတ်ဓာတ် ပြင်းထန်သူများနှင့် ချစ်စွာသော စာဖတ်သူများအား ကျွန်တော်က မိတ်ဆက်ပေးလိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုးဆိုင်း ရွာသူရွာသားများသည် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အခြေအနေ များကို လည်ပင်းတရှည်ရှည်ဖြင့် ငုံးမျှော်၍မနေဘဲ မိမိတို့အလိုရှိသော အခြေအနေမျိုးကို ဖန်တီးရယူလိုစိတ် ပြင်းထန်သူများဖြစ်၏။ သူတို့ ပါ သည် သံလွင်အနောက်ဘက်ကမ်းမှ အင်ကြီးအားကြီးဖြင့် ခြိမ်းချောက် နေသော ရန်သူ ဂျပန်များကို အချိန်မရွေး လက်တုံ့ပြန်နိုင်ရန် ရှိစု မဲ့စု လက်နက်ကလေးများဖြင့် အသင့်ပြင်ဆင်ထားကြ၏။ကိုးဆိုင်းရွာသည် ဂျပန်ဆန့်ကျင်ရေးအတွက် ဘူမိနက်သန် မှန်လှသော ဒေသတစ်ခုဖြစ်နေသည်တကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုးဆိုင်းရွာမှ နိုင်ငံရေးနှင့် စစ်ရေးခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ယန်ဝမ် ဝေ့သည် မြန်မာ့တော်လှန်ရေးသမိုင်းတွင် အရေးကြီးသောကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သူတစ်ဦးဖြစ်၏။ သို့သော်...သူ့အတွက် အဘယ်မည်သော သူသည် သူ၏လုပ်ရပ်များကို မှတ်တမ်းကလေးများ ရေးထားခဲ့ပါ လေသနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူခေါင်းဆောင်သော ကိုးဆိုင်းရွာသူရွာသားတို့၏ သူရသတ္တိကို လည်း အဘယ်မည်သောသူသည် စာကလေး လေး,ငါးကြောင်းမျှ ရေးဖော်ရခဲ့ပါသနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျပန်တော်လှန်ရေးကြီး အနှစ် ၂၀ မျှ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်၍ ကိုးဆိုင်း ရွာသူရွာသားများ၏ စိတ်ဓာတ်ကိုလည်းကောင်း၊ ကိုးဆိုင်းရွာသူ ရွာသားတို့အား ခေါင်းဆောင်ပေးခဲ့သော ယန်ဝမ်ယု၏ သတ္တိနှင့် မျိုးချစ်စိတ်ကိုလည်းကောင်း၊ ယနေ့ အသက်ရှင်လျက်ရှိသော ကိုးဆိုင်း ရွာမှ နောင်လာနောက်သားများ မှတ်မိကြပါလေစ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤကဲ့သို့လျှင် မြန်မာပြည်ဖွား တိုင်းရင်းသားတို့၏ တော်လှန်ရေး လုပ်ငန်းအရပ်ရပ်သည် မှတ်တမ်းတင်မည့်သူမရှိဘဲ တစ်စတစ်စ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်ခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော် ယခု မြန်မာပြန်ဆိုသော (Burma Drop) စစ်မှတ် တမ်းစာအုပ်ကို ရေးသားသူ (John Beamish) ဂျွန်ဘီယာမစ်(ရှ) သည် ကိုးကန့်နယ် ပန်းဟိုင်ရွာမှ ပူရှင်ကွေ၏အကြောင်းကို လည်း ကောင်း၊ ကိုးဆိုင်းရွာမှ ရွာသူရွာသားများနှင့် ကျေးရွာခေါင်းဆောင်ယန်ဝမ်၀ှေ့၏ ယန်ဝမ်၀ှေ့အကြောင်းကိုလည်းကောင်း နေမဝင်သော ဗြိတိသျှအင်ပါယာကြီး၏ အကြောင်းကို ချီးကျူးခန်းဖွင့်ရင်း အမှတ် မထင် ရေးမှတ်ခဲ့သည်ဟု ကျွန်တော် ယူဆမိသည်။ မူရင်းစာရေးဆရာ ဂျွန်ဘီယာမစ်(၄)၏ မိခင်မှာ မြန်မာတိုင်းရင်းဖွား အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်၍ ဂျွန်သည် မြန်မာပြည်ဖွား တိုင်းရင်းသားတို့၏ သူ့ကျွန်မခံလိုသော စိတ်ဓာတ်ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့လေသလားဟုလည်း ကျွန်တော် အတွေးဝင်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကိုးကန့်နှင့် ကိုးဆိုင်းဒေသမှ လွတ်လပ်ရေးစိတ် ပြင်းထန်နေသော နယ်သူနယ်သားများ၊ ကျေးရွာခေါင်းဆောင်များ အကြောင်းကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သဖြင့် ကျွန်တော်သည် မူရင်း စာရေး' ဆရာ ဂျွန်ဘီယာမစ်ရှ်အား အထူးကျေးဇူးတင်ပါကြောင်း ဤနေရာမှ နေ၍ ပြောကြားလိုပါသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် တုံးဆွေးမှ မှိုပေါက်လာခြင်းပင်တည်း။ နွားချေးမှ ကြာပေါက်လာခြင်းပင်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \"ကျွန်တော်တို့ ဒုက္ခရောက်နေတဲ့အချိန်မှာ အင်္ဂလိပ်တွေက လာပြီး အကူအညီမပေးဘူး၊ ရိုယ်ဖယ်တစ်လက်တောင်မှ ပေးဖော် မရဘူး။ ရနိုင်သမျှ လက်နက်တွေကို ကျွန်တော်တို့ရွာက ရှိစုမဲ့စု စုဆောင်းပြီး ကျွန်တော်တို့နယ်ကို ကာကွယ်ရတယ်။ တရုတ်တပ်သားတွေဆီက ရနိုင်သမျှလက်နက်ကို ငွေနဲ့စက်ပြီး လဲရတယ်။ ဟော.. ခုတော့ ကျွန်တော်တို့တတ်နိုင်သမျှ အကာအကွယ်လည်း လုပ်ပြီးရော ကျွန်တော်တို့သခင် လာပြီးလုပ်မယ့် အင်္ဂလိပ်ဗိုလ်မှူးလည်း ရောက်လာရော ပြန်ပြီးတွေးကြည့်လိုက်ရင် အင်္ဂလိပ်တွေကို တော်တော် စိတ်နာ စရာကောင်းတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုးဆိုင်းနယ်၏ ကာကွယ်ရေးတာဝန်ကို ယူထားရသော ယန်ဝမ်ဝေ့က အိန္ဒိယရှိ အင်္ဂလိပ်စစ်ဌာနချုပ်မှ စေလွှတ်လိုက်သော အာဏာ ပိုင် အရာရှိဖြစ်သူ ဂျွန်ဘီယာမစ်ရှ်အား အထက်ပါအတိုင်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောဆိုခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူသားအချင်းချင်းဖြစ်ပါလျက် အသားရောင်ခွဲခြားမှုကိုလည်း မြန်မာတိုင်းရင်းသား လွတ်လပ်ရေးစိတ်ဓာတ် ပြင်းထန်သူ ယန်ဝမ် လှေက အောက်ပါအတိုင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အသားဖြူဆိုရင် ခင်ဗျားတို့က ယဉ်ကျေးတယ်၊ ပညာတတ် တယ်လို့ သတ်မှတ်လိုက်တာပဲ။ အသားမဖြူတဲ့လူမျိုးဆိုရင် ခင်ဗျား တို့က ရိုင်းစိုင်းတယ်၊ မယဉ်ကျေးဘူးလို့ ခွဲခြားလိုက်တာပဲ။ အင်္ဂလိပ် အစိုးရက စေလွှတ်လိုက်တဲ့ မျက်နှာဖြူအရာရှိတွေဟာ ကိုယ့်လက် အောက်မှာရှိတဲ့ တိုင်းသူပြည်သားတွေကို ဂရုစိုက်ဖို့ထက် သူတို့မွေး ထားတဲ့ မြင်းတွေ၊ ခွေးတွေလောက်ကိုပဲ ဂရုစိုက်တတ်ကြတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒီဗြူရိုကရက်တွေဆိုတာ လက်တစ်ဆုပ်စာလောက်ပဲ ရှိပါ တယ်။ လူမျိုးတိုင်းမှာ ဒီလိုအဆင့်အတန်းခွဲခြားတတ်တဲ့လူတွေ ရှိ တတ်တာပဲမဟုတ်လား၊ သူတို့က လူနည်းစုပါ” .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်သည် မူရင်းစာရေးဆရာဖြစ်သူ ဂျွန်ဘီယာမစ်ရှ်နှင့် ကိုးဆိုင်းနယ်၏ နိုင်ငံရေးနှင့် စစ်ရေးခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ယန်ဝမ်၀ှေ့တို့၏ စကားစစ်ထိုးပွဲကို အာရုံစူးစိုက်၍ ဖတ်နေမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုးဆိုင်းနယ်၏ကာကွယ်ရေးတပ်မှူးဖြစ်သူ ယန်ဝမ်လှေကသံလွင် အရှေ့ဘက်ကမ်းသို့ အထူးတာဝန်ဖြင့် ရောက်ရှိလာသော ဂျွန်ဘီယာ မစ်ရှ်အား ပြန်၍ အဖြေပေးလိုက်ပုံလေးမှာလည်း သင်းလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \"လူနည်းစုဆိုတာကတော့ ဟုတ်ချင်ဟုတ်မယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီ လူနည်းစုက သိပ်ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ မြန်မာတိုင်းရင်းသား တွေဆိုရင် လူမဟုတ်သလိုပဲ ဆက်ဆံတယ်။ ဒါကို မြန်မာတိုင်းရင်း သားတွေက ဘယ့်နှယ်လုပ်ပြီး မေ့နိုင်ကြမှာလဲ။ တကယ်လို့ မြန်မာ တိုင်းရင်းသားတွေဟာ အင်္ဂလိပ်ကို သဘောကျတယ်ဆိုရင်၊ အင်္ဂလိပ် အုပ်စိုးတာကို သဘောကျတယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ လွတ်လပ်ရေးပေးရ မယ်လို့ တောင်းဆိုနေကြမှာလဲ။ ဗြိတိသျှ ဓနသဟာယထဲမှာတောင်မှ မနေချင်ကြဘဲ ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ရေးပေးရမယ်လို့ တောင်းဆိုနေတဲ့ မြန်မာတိုင်းရင်းသားတွေမှာ ဒီလိုတောင်းဆိုဖို့ ရာဇ၀င်အထောက် အထားတွေ အခိုင်အလုံရှိပါတယ်” ။ ကျွန်တော်သည် ကိုးဆိုင်းနယ်သားတစ်ဦး၏ ထုတ်ဖော်ပြောဆို ချက်များကို ပြန်၍တင်ပြသော ဂျွန်ဘီယာမစ်ရှ်ကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲပင် ချီးကျူးလိုက်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီးမဖြစ်မီနှင့် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီး ဖြစ်နေချိန် အတောအတွင်း ကျွန်တော်တို့ ရန်ကုန်နှင့် မန္တ လေးတစ်ဝိုက်တွင် အနေများသော မြန်မာတိုင်းရင်းများက အောက်ကျနောက်ကျရှိနေ သည်ဟု ယေဘုယျအားဖြင့် ထင်မှတ်ခဲ့သော ရှမ်းပြည်မြောက်ပိုင်း သံလွင်မြစ် အရှေ့ဘက်မှ ကျွန်တော်တို့၏ ညီရင်းအစ်ကိုတော်များ ဖြစ်ကြသော၊ သွေးရင်းသားရင်းများဖြစ်ကြသော ကိုးဆိုင်းနှင့် ကိုးကန့် နယ်သူနယ်သားများနှင့် အတွေးအခေါ် အမြော်အမြင်နှင့် နိုင်ငံရေး ရှုဒေါင့်မှာ အံ့သြ၍မကုန်နိုင်လောက်အောင် တိုးတက်မြင့်မားနေခဲ့ လေသည်တကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42482061541525,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_7eb70eb2-99b7-4b3b-ab4d-18e796ae74da.jpg?v=1730271016"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်နန္ဒမိတ်-သန်းခေါင်ယံခုနှစ်မိနစ်","title":"သန်းခေါင်ယံခုနှစ်မိနစ်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဖွင့်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၉၄၄ ခု၊ မတ်လ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရေညှိရောင် စစ်ဂျစ်ကားလေးတစ်စီးက လစ်စဒတ်မြို့ဆီသို့ ခရီးပြင်း နှင်လျက်။ကားမောင်းနေသူက ဒုတပ်ကြပ်မိုက်။ ဘေးတွင်ထိုင်၍လိုက်ပါလာသူက ဗိုလ်မှူးဂျက်။ကားနောက်ဘက် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် အမ်ပီ ၃၈ မရှင်ပစ္စတိုကို ရင်ခွင်တွင်ပိုက် ကာ သီချင်းညည်းလျက် ဝဲယာ တစ်ဖက်တစ်ချက် မျက်စိကစားရင်း လိုက်ပါ လာသူက တပ်ကြပ်ကြီးဖူးလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့သုံးယောက်သည် အမှတ်(၁) ဗြိတိသျှကွန်မန်ဒို တပ်မဟာမှ ထောက် လှမ်းရေးများဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့ကိုယ်ပေါ်တွင် ဆင်မြန်းထားကြသည်ကတော့ ဂျာမန်ကြည်းတပ် စစ်ဝတ်စုံများ ။ ဝတ်စုံများပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားကြသည်ကလည်း ကြည်းတပ် ရာထူး တံဆိပ်များ။သူတို့စစ်အင်္ကျီအိတ်ထဲတွင်လည်း ကြည်းတပ်ရာထူးအဆင့်များ၊ အမည် များကို ဖော်ပြထားသည့် စာရွက်စာတမ်းများ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လစ်စဒတ်သည် လစ်ပီမြစ်ကမ်းပေါ်ရှိ မြို့ငယ်တစ်မြို့မျှသာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် မြို့ငယ်ကလေးမျှသာဖြစ်သော လစ်စဒတ်သည် စစ်ကြီးအတွင်း လတ်တလောပေါ်ပေါက်နေသည့် စစ်အခြေအနေအရ အရေးပါသောဒေသတစ်ခု။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆည်းဆာအချိန်သို့ရောက်ရန် နှစ်နာရီလောက်လိုနေသည့်တိုင် အနောက် တောင်ဘက် ကောင်းကင်တွင် တဝင်းဝင်းတလက်လက် ထိုးတက်နေသည့် ကျည်ရောင်များကို မြင်နေရ၏။ဗုံးသံ အမြောက်သံကျလည်း မိုးထစ်ချုန်းနေသလို။ဂျာမန်စစ်သူကြီး မိုဒယ်တပ်မတော်တပ်ဖွဲ့ အမှတ်ဘီသည် ရူဟာ စစ် နယ်မြေကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်လာသော အမေရိကန်တပ်များအလယ်တွင် ညှပ်ပူး ညှပ်ပိတ် အမိခံရစေရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန်ခုခံရင်း ခွာစစ်ဆင်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ဖြစ်၍လည်း အနောက်တောင်ဘက် ကောင်းကင်တွင် လေယာဉ်ပစ် အမြောက်ကြီးများ၊ အဝေးပစ်အမြောက်ကြီးများမှ ပေါ်ထွက်လာသည့်အရောင် များက ပြောင်ပြောင်ဝင်းဝင်း ထွန်းလက်နေခြင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကားနောက်ဘက်ထိုင်ခုံတွင် အမြင့်ကြီးများ၊ အပုကလေးများ၊ အရှည် ကြီးများ စစ်ဇာတ်ကားမှ သီချင်းတစ်ပုဒ်ကိုညည်းရင်း လိုက်ပါလာသော တပ် ကြပ်ကြီးဖူးလားက ရှေ့ထိုင်ခုံမှ ဗိုလ်မှူးဂျက်အား လှမ်းမေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘယ်လောက်လိုသေးသလဲ ဗိုလ်မှူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သုံးယောက်လုံးပင် ဂျာမန်စကားကို ဂျာမန်အမျိုးသားများနှင့်မခြား ပြောတတ်သူများ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ဖြစ်၍လည်း ဖူးလားက ဂျာမန်စကားဖြင့်ပင် မေးလိုက်ခြင်း။ “ငါးမိုင်လောက်ပဲ လိုတော့တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြေပုံစာရွက်ကိုလည်းမကြည့်၊ ခရီးသွားပြီးသည့် မိုင်ကိုဖော်ပြသည့် ဒိုင်ခွက် ကိုလည်းမကြည့်ဘဲ ရှေ့ ကိုသာ လှမ်းမျှော်ကြည့်နေသည့် ဗိုလ်မှူးဂျက်က အဖြေ ပေးလိုက်ရင်း...၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လမ်းမှာ မီးနီတွေနဲ့တိုးမနေရင်တော့ ဆယ်မိနစ် ဆယ့်ငါးမိနစ်အတွင်း ရောက်မှာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \"ကျွန်တော်တော့ ယန့်တွေရဲ့ ခရီးဝေး ဖောက်ထွင်းထောက်လှမ်းရေး တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်တိုးမိမှာပဲစိုးတယ်\"\" “ဟုတ်တယ်၊ ဒါပဲစိုးရိမ်စရာရှိတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယန့်ဆိုသည်မှာ အမေရိကန်များအား ဗန်းစကားဖြင့် ယန်ကီဟုခေါ်ရာမှ အတိုချုံးလိုက်သည့် ဝေါဟာရ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗြိတိသျှတို့၏ အမှတ်(၁) ကွန်မန်ဒိုတပ်မဟာက မတ်လ ၂၃ ရက်နေ့တွင် ရိုင်းမြစ်ကို ဝီဆယ်ဆိုသောနေရာမှ ဖြတ်ကူးလာခဲ့ရာ၌ ဗိုလ်မှူးချက်နှင့် အဖွဲ့သား နှစ်ယောက်က မိမိတို့တပ်နှင့်အတူ ပါလာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခုတော့ သူတို့သုံးယောက်က ဂျာမန်ကြည်းတပ် စစ်ဝတ်စုံကိုဆင်မြန်းကာ ဂျာမနီ စစ်ဂျစ်ကားတစ်စီးဖြင့် ဆွီဇာလန်နယ်စပ်မှ မိုင်တစ်ရာခန့်အကွာ ဂျာမနီနိုင်ငံအတွင်း၌ လှုပ်ရှားနေခြင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လစ်စဒတ်မြို့ထဲတွင် ဗြိတိသျှ အမျိုးသမီးသူလျှိုအဖြစ် လျှို့ဝှက်သတင်းပို့ နေခဲ့သော ဟယ်လင်အား ဂျာမနီနိုင်ငံမှ ပြန်ခေါ်ရန်။လစ်စဒတ်မြို့ရှိ ဂျာမန်ခဲယမ်းမီးကျောက်တိုက်ကြီးကို ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးရန်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤတာဝန်နှစ်ရပ်ကို ထမ်းဆောင်ရေးအတွက် ဗိုလ်မှူးချက်အား တာဝန်ပေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ဖြင့် သူတို့သည် ရည်မှန်းချက်ရှိရာ လစ်စဒတ်မြို့ငယ်သို့ ပုံမှားရိုက်၍ ချီတက်လာခဲ့ခြင်း။လစ်စဒတ်မြို့ ကလေးသည် ဂျာမန်စစ်ကြောင်း နောက်တန်းနှင့် မိုင်များစွာ မကွာ။ သို့တိုင်အောင် အမေရိကန် ခရီးဝေးဖောက်ထွင်းထောက်လှမ်းရေး တပ်သားများက ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးအထိ ရောက်လာတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်အကြောင်းကို သူတို့သုံးယောက်လုံး နားလည်ပြီးသား။သူတို့သုံးယောက်စလုံးပင် ဂျာမန်စကားကို မွတ်နေအောင်တတ်သည်။ ဂျာမန်ကြည်းတပ်ဝတ်စုံနှင့် ရာထူးတံဆိပ်များ တပ်ဆင်ထားသဖြင့် ဂျာမန်တပ် များနှင့် ရင်ဆိုင်တိုးရမည်ကို မစိုးရိမ်။သို့သော် ခရီးဝေးဖောက်ထွင်းထောက်လှမ်းရေး အမေရိကန်တပ်မှ တပ်ဖွဲ့ သားများနှင့် တွေ့ရလျှင် ... ။သည်အတွေးက သူတို့သုံးယောက်အား စိုးရိမ်စိတ်ပွားနေစေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျာမန်စစ်ကား၊ ဂျာမန်စစ်ဝတ်စုံဖြင့် မှာရိုက်လာသော သူတို့သုံးယောက် အား အမေရိကန် ထောက်လှမ်းရေးသမားများက လက်ဦးအောင် ဖျောင်ပစ်ကြ မည်မှာ မုချ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ဖြစ်၍လည်း ဂျစ်ကားနောက်ဘက်တွင် လိုက်ပါလာသည့် တပ်ကြပ်ကြီး ဖူးလားက သီချင်းအညည်းရပ်ကာ စိုးရိမ်မှုကို ဖော်ထုတ်ခဲ့ခြင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ရည်မှန်းချက်နှစ်ရပ်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်ကာ အောင်မြင်မှု ရအောင် ဆောင်ရွက်ရမည်က ဗိုလ်မှူးဂျက်၏ တာဝန်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗြိတိသျှအမျိုးသမီးသူလျှို ဟယ်လင်သည် ဇန်နဝါရီလကပင် လစ်စဒတ် ၏ မြို့ငယ်သို့ စစ်ပြေးဒုက္ခသည်တစ်ယောက်အဖြစ် အခြားသူများနှင့် ရောနှော လျက် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟယ်လင်နေထိုင်သည့်လမ်းမှ လူများက သူမအား ဂါဝါစတိန် အမည်ဖြင့်သိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရုဟာစစ်နယ်မြေမှ စစ်သတင်းများကို ဟယ်လင်က ဗြိတိသျှဆောက်လှမ်း ရေးအဖွဲ့ထံ ပေးပို့နိုင်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျာမန်စစ်သူကြီးမိုဒယ်၏ နောက်တန်းခဲယမ်းမီးကျောက်တိုက်ကြီး မည် သည့်နေရာတွင်ရှိနေသည်ကိုလည်း ဟယ်လင်က အတိအကျသိထားပြီဆိုသည့် သတင်းကိုလည်း ဗြိတိသျှ ထောက်လှမ်းရေးအဖွဲ့က ရရှိခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိုဒယ် နောက်တန်းခဲယမ်းမီးကျောက် သိုလှောင်ရေးတိုက်ကြီးကို ဗြိတိသျှ လေတပ်က လေကြောင်းမှ တိုက်ခိုက်ရမည်ကလည်း ခက်နေပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျာမန်တို့က သိုလှောင်ရေးတပ်များအဖြစ် ထင်မှတ်စေနိုင်မည့် တိုက်ခေါင်မိုး များပေါ်တွင် ကြက်ခြေနီအမှတ်အသားများကို ထင်ထင်ရှားရှားကြီး ရေးခြယ်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အပြစ်မဲမြို့နေလူထုကို မထိခိုက်စေချင်သည့် ဗြိတိသျှစစ်အာဏာပိုင်များက စစ်နှင့်မသက်ဆိုင်သည့်နေရာကို လေကြောင်းမှတိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုရဟု တားမြစ် ထားခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟယ်လင်ကိုလည်း ဂျာမန်ထောက်လှမ်းရေးက မသင်္ကာဖြစ်လာပြီး အမြဲ မပြတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရာ လက်ရှိနေရာတွင် ဆက်နေ၍မဖြစ်တော့ဟု သတင်း ရထားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် ဟယ်လင်အားတွေ့ရန် အရေးအကြီးဆုံး။ ဟယ်လင်အား မတွေ့ရလျှင် ဒုတိယရည်မှန်းချက်ကိုလည်း ဆက်လက် ဆောင်ရွက်နိုင်တော့မည်မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ဖြစ်၍ ဗိုလ်မှူးဂျက်ခေါင်းဆောင်လျက် တာဝန်နှစ်ရပ်ကို ထမ်းဆောင်ရန် ချီတက်လာခဲ့ခြင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရိုင်းမြစ်ကို တပ်မဟာနှင့်အတူ ဖြတ်ကူးလာပြီးနောက် ဂျက်က မန်းစတား မြို့ဘက်သို့ ခြေလျင်ခရီးပြင်းနှင်ခဲ့ရသည်။သူတို့အဖို့ လိုနေသည်မှာ ဂျာမန်စစ်တပ်သုံး ကားတစ်စီး။ခြေလျင်နှင်နေခြင်းဖြင့် ခရီးမတွင်ရုံမက ဂျာမန်ထောက်လှမ်းရေးက မယုံ မကြည်ဖြစ်လာမည်ကိုပင် ကြောက်နေရသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မန်းစတားမြို့ဘက်သို့ ချီတက်ရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရံဖန်ရံခါ စီတန်းရပ်ထားသည့် ဂျာမန်စစ်ကားများကို တွေ့ရပါ၏။သို့သော် ကားအရေအတွက်နှင့် တပ်သားအရေအတွက်က များများ။ ဂျက်အဖို့ အခွင့်မသာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သန်းခေါင်အချိန်မှ ချီတက်လာခဲ့သော ဂျက်နှင့်အဖွဲ့သည် နံနက် အရုဏ် တက်လုနီးသို့ ရောက်လာတော့မှ ချက်ကောင်းကိုတွေ့ရတော့၏။ စက်ပျက်၍ လမ်းတွင် ရပ်ထားရသည့် စစ်တပ်ဂျစ်ကားတစ်စီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကားဒရိုင်ဘာက ဂျစ်ကားအဖုံးကိုဖွင့်ကာ ခေါင်းငုံ့လျက် အလုပ်ရှုပ်နေ၏။ အဖော်ဖြစ်သူက ဂျစ်ကားခြေနင်းခုံပေါ်တွင် မှေးထိုင်ရင်း စီးကရက်ဖွာနေ၏။ဗိုလ်မှူးဂျက်က ၅ မိနစ်ခန့်ကြာအောင် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့် ခိုက်သည်။အနီးအနားတွင် အနားယူနေသည့် အခြားစစ်သားများမရှိ ဂျစ်ကားတစ်စီးနှင့် ဂျာမန်တပ်သား နှစ်ယောက်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တပ်ကြပ်ကြီးဖူးလားအား အရေးရှိက ကာပစ် ပစ်ပေးနိုင်ရန် ရေရာယူ ခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် ဗိုလ်မှူးဂျက်က ဒုတပ်ကြပ်မိုက်အား ကားခြေနင်းခုံပေါ်မှ ဂျာမန်အား သုတ်သင်ပစ်ရန် တာဝန်ပေးလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူကမူ ခေါင်းငုံ့၍ အလုပ်ရှုပ်နေသည့် ဒရိုင်ဘာကို..။ စက္ကန့် ၆၀ ကြာအသွားတွင်ပင် လုပ်ရမည့်အလုပ်က ပြီးသွားသည်။တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် သစ်သားလက်ကိုင်တပ်ထားသည့် ဝါယာကြိုးဖြင့် ဗိုက်က ခြေနင်းခုံပေါ်မှ ဂျာမန်လင်ပင်းကို ဆွဲညှစ် သုတ်သင်ပစ်လိုက်သလို...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗိုလ်မှူးဂျက်ကလည်း ငုံ့နေသော ဂျာမန်ဒရိုင်ဘာ၏ နောက်ကျောကို ဂျာမန်စစ်ဓားမြှောင်ဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခြောက်ပေတွင် တစ်လက်မသာလျော့သော ဒုတပ်ကြပ်မိုက်က အသက် ၂၃ နှစ်အရွယ်၌ ကျွဲပေါက်တစ်ကောင်လို သန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိခင်ဖြစ်သူက ဂျာမန်အမျိုးသမီးဖြစ်သောကြောင့်လည်း ဂျာမန်စကားကို မွတ်နေ၏။ မိုက်က ဂျစ်ကားခြေနင်းခုံပေါ်မှ ဂျာမန်ကို ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လည်ပင်းညှစ်၍ သတ်နိုင်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိုက်၏ မိခင်သည် မြူးနစ်မြို့တွင် ဟစ်တလာ၏ ရှပ်ညိုတပ်သားများ အရိုက်အနှက်ခံရကာ ကွယ်လွန်ခဲ့ရ၏။ သို့ဖြစ်၍လည်း မိုက်က ဟစ်တလာ တပ်သားများအပေါ်တွင် ကမ္ဘာမကြေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးရေးတွင်လည်း မိုက်က စွမ်းသည့် ဒုတပ်ကြပ်တစ်ယောက်။စက်ဘက်တွင် အချက်ကျကျနားလည်သည့် တပ်ကြပ်ကြီးဖူးလားက ပျက် နေသည့် ဂျစ်ကားကို ပြင်ရာ၌ ဘာမှမကြာလိုက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အရှေ့ဘက်မှ လင်းရောင်ခြည်ဖြာထွက်လာသည့်အချိန်တွင် သူတို့သုံး ယောက်က ဂျစ်ကားကိုမောင်း၍ ချီတက်လာခဲ့ကြပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မန်းတောမြို့အား တောင်ဘက်တွင်ချန်ထားခဲ့သော သူတို့သည် ကွေ့ လျက် ဝိုက်လျက် အရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်လာခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိုင် ၄၀ ခန့်မောင်းလိုက်သောအခါ ဂတ်တာဆလော့မြို့သို့ ရောက်လာ၏။ ဂတ်တာဆလော့သည် ရူဟာနှင့် ဟင်နိုဗာသွား လမ်းမကြီးပေါ်တွင် အလယ် လောက်၌ တည်ရှိနေသဖြင့် ဂျာမန်တပ်သားများ ခြေချင်းရှုပ်နေကြသည့်မြို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တပ်သားများမှာ အများအားဖြင့် ဂျာမန် အမြဲတမ်းတပ်မတော်မှ တပ်သား များ။ သို့သော် ဟစ်တလာ ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့မှ အက်စ်အက်စ်တပ်သားအချို့ လည်း ပါဝင်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တမြန်တစ်နေ့ညက ဗုံးကြဲခံလိုက်ရသဖြင့် လမ်းတွင် တိုက်ပြို တိုက်ဖျက် များ၊ ကားပျက်များဖြင့် အသွား အလာရ နှောင့်နှေးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အထူးသဖြင့် လစ်စဒတ်မြို့ရှိရာ တောင်ဘက်သို့သွားလမ်းမှာ ကား ကားပျက်များဖြင့် လောလောဆယ် ပိတ်ဆို့လျက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စစ်တပ်ထုံးစံအတိုင်း ခရီးသွားခွင့်အမိန့်များ ပါမလာသည့်တိုင် ဗိုလ်မှူးဂျက်၊ က မစိုးရိမ်။သူတို့သုံးယောက်ကိုလည်း မည်သူကမှ စစ်လား ဆေးလား လုပ်ခြင်းမရှိ ဂတ်တာဆလော့တွင် သောင်တင်နေကြခြင်းဖြစ်ရာ တစ်တပ်နှင့်တစ်တပ်၊ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မေးနေမြန်းနေနိုင်ခြင်း မရှိတော့။  မတ်လ ၃၀ ရက်နေ့၊ နေ့လယ်သို့ရောက်မှပင် ဗိုလ်မှူးချက်နှင့် အဖွဲ့က လစ်စဒတ်မြို့ ရှိရာ တောင်ဘက်သို့ ခရီးဆက်နိုင်ခဲ့ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျက်တို့အဖို့ ဂတ်တာဆလော့တွင် သောင်တင်နေခဲ့ရခြင်းအတွက် ရလိုက် သည့် အမြတ်ကား အခြား စစ်လော်ရီကားကြီးများထံမှ ဓာတ်ဆီပုံး ခိုးယူနိုင် ခဲ့ခြင်းပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မတ်လ ၃၀ ရက်နေ့ ညနေ ၅ နာရီတွင် ဂျက်နှင့် အဖွဲ့က လစ်စဒတ်မြို့ ဆင်ခြေဖုံးသို့ ချဉ်းကပ်နိုင်ကြလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42482072354965,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_730b9f1a-ddb4-4219-81bf-0d8519fbdd9f.jpg?v=1730271023"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်နန္ဒမိတ်-အင်ဖာတိုက်ပွဲ","title":"အင်ဖာတိုက်ပွဲ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လက်ဝှေ့ကျော်နှစ်ဦး ... ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ဦးကား အင်္ဂလိပ်၊ တစ်ဦးကား ဂျပန်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပထမအချီတွင် ဂျပန်လက်ဝှေ့ကျော်သည်ကမ္ဘာ့ချန်ပီယံဘွဲ့ထူးကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဆွတ်ခူးထားခဲ့သော အင်္ဂလိပ် လက်ဝှေ့ကျော်ကြီးအား ကြိုးဝိုင်းအပြင်နှင့်တူသော ချင်းတွင်းအနောက်ဘက်ကမ်း၏ ဟိုမှာ ဘက်သို့ လွင့်စဉ်သွားသည်အထိ ထိုးသတ်လိုက်နိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြိုးဝိုင်းကား မြန်မာပြည်။ အချိန်ကား (၁၉၄၂)ခုနှစ်အတွင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကမ္ဘာ့လက်ဝှေ့စင်မြင့်သို့ ဇွတ်အတင်းတက်လာသော ဂျပန်သည် တရားမဝင်သော တံတောင်ဆစ်နှင့် ဒူးကိုပါ အသုံးပြုကာ နယ်ချဲ့ ချန်ပီယံ ဘွဲ့ထူးကြီးကို ဆွတ်ခူးရယူထားသော အင်္ဂလိပ်လက်ဝှေ့ကျော်ကြီးအား အငိုက်တွင် အရှိုက်ကိုထိုးလျက် ပထမအချီတွင် အနိုင်ယူခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          (၁၉၄၃)ခုနှစ် နှစ်ဦးပိုင်းသို့ ရောက်လာသောအခါ လက်ဝှေ့ကျော် နှစ်ဦးစလုံးပင် ဒုတိယအချီအတွက် အဘက်ဘက်မှ ပြင်ဆင်လျက်ရှိနေ ကြလေသည်။ (၁၉၄၃)ခုနှစ်တွင် ဂျပန်သည် မြန်မာပြည်တစ်ပြည်လုံးကို သူတို့ ခန့်မှန်းထားသည်ထက်ပင် အချိန်များစွာ စော၍သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ရာ ထိုနှစ် မေလသို့ရောက်လာသောအခါ သိမ်းပိုက်ရရှိထားသော မြန်မာပြည် ကိုပင် ကာကွယ်ရင်း ခံစစ်ပြ၍ပင်နေရမည်လား၊ သို့တည်းမဟုတ် အိန္ဒိယ သို့ဆက်လက်ချီတက်၍ ထိုးစစ်ဆင်ရမည်လားဟူသော ပြဿနာနှင့်ရင် ဆိုင်လာရတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျပန်စစ်သူကြီးအချို့က အိန္ဒိယပြည်၏အရှေ့မြောက်ဘက်တံခါး ဖြစ်သော အာသံကို ချက်ချင်းပင် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန် တိုက်တွန်းကြ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် အိန္ဒိယသို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရသော အင်္ဂလိပ်တို့က ရခိုင်ဘက်ဆီသို့ ခြိမ်းခြောက်လာသဖြင့် ထိုတိုက်တွန်းချက်ကို ချက်ချင်းလက် ငင်းအကောင်အထည်ဖော်ရန် တွန့်သွားခဲ့ရသည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တဖန် (၁၉၄၂)ခုနှစီ ကုန်ခါနီးတွင် မြန်မာပြည်အလယ်ပိုင်းနှင့် အိန္ဒိယပြည်မကြီးအား ဗဟိုပြုနေသော အင်ဖာကို တိုက်ခိုက်သိမ်းယူရန် အကြံပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တိုကျိုရှိ ဘုရင့်တပ်မတော်ဌာနချုပ်နှင့် စင်္ကာပူရှိ အာရှအရှေ့ တောင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဂျပန်စစ်ဌာနချုပ်တို့က ထိုအကြံကို လိုလိုလားလားပင် လက်ခံခဲ့ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာပြည်ရှိ အမှတ်(၁၅) ဂျပန်တပ်မတော်အား အင်ဖာကို တိုက်ခိုက်သိမ်းယူရန်အတွက် အစီအစဉ်ရေးဆွဲရန် တာဝန်ပေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤအကြံကို ထောက်ခံသူများက အင်္ဂလိပ်တို့သည် ခံစစ်အတွက် အကွက်ကျကျ ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိသေးသည့်အပြင် အင်ဖာသည် မြန်မာပြည်အလယ်ပိုင်းနှင့် မြောက်ပိုင်းဒေသအား ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အတွက် ဗဟိုကျသောနေရာဖြစ်နေခြင်း စသောအကြောင်းများကို တင်ပြ ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤတင်ပြချက်များမှာ အမှန်တကယ်လည်း ဟုတ်မှန်လှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် အင်ဖာတိုက်ပွဲကို အထူးတာဝန်ယူ၍ တိုက်ခိုက်ရမည့် ဂျပန်စစ်သူကြီးနှစ်ဦးက အင်ဖာအား ချက်ချင်းဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရေးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ခဲ့ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိမိတို့၏ စစ်သည်တော်များ အလုံးအရင်းဖြင့် ချီတက်နိုင်ရန် အတွက် ရထားလမ်း၊ ကားလမ်း ဟူ၍ လုံးဝမရှိရုံမက တောအတန်တန်၊တောင်အဆင့်ဆင့်က လမ်းမှပိတ်ဆီးလျက်ရှိကာ ဖြတ်သန်းချီတက်ရမည့် ၊ ဒေသမှာ ရောဂါလည်း ထူပြောလှချေသည် ဟူသောအကြောင်းပြချက်ဖြင့် ကန့်ကွက်ခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းပြချက်များမှာလည်း အမှန်တကယ်ပင် ဟုတ်မှန်လှချေသည်။ ဤကဲ့သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ခဲ့ကြသော စစ်သူကြီးနှစ်ဦးအနက် မတ္တာဂူချီမှာ နောင်အခါတွင် အင်ဖာတိုက်ပွဲ၌ အရေးအပါဆုံးသော ဇာတ်ဆောင်တစ်ဦးဖြစ်လာသည်ကို တွေ့ရပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ဖြင့် အင်ဖာအား ချက်ချင်းဆက်၍ တိုက်ခိုက်ရန် ပြဿနာမှာ နှစ်ဖက်အငြင်းအခုန်ကြားတွင် ချောင်ထိုးထားခြင်းခံရသည့် အဖြစ်သို့ရောက်လာကာ အမှတ် (၁၅)ဂျပန်တပ်မတော်သည်လည်း ခံစစ်ဖြင့်သာ (၁၉၄၂)ခုနှစ်ကုန်အောင် အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          (၁၉၄၃)ခုနှစ် နှစ်ဦးပိုင်းသို့ ရောက်လာကြသောအခါ ဂျပန်၏ အာဏာပိုင်များအဖို့ အင်ဖာတိုက်ပွဲအစီအစဉ်ကို ပြန်၍ သုံးသပ်စရာ အကြောင်းများပေါ်ပေါက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          (၁၉၄၃)ခုနှစ် နှစ်ဦးပိုင်းဖြစ်သော ဇန်နဝါရီလတွင် ဗိုလ်မှူးချုပ် ဝင်းဂိတ်ဦးစီးသော ခြင်းဒစ်စစ်ကြောင်းများသည် လူတိုင်းက ဖြတ်ကျော် ရန်ခဲယဉ်းလှသည်ဟု ယူဆထားသော တောတောင်ကန္တာရကြီးကိုဖြတ်၍ ဂျပန်များအုပ်စိုးထားသော မြန်မာပြည်အလယ်ပိုင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ရန်သူ့စစ်ကြောင်းများနောက်မှနေ၍ လှုပ်ရှားနေခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤလှုပ်ရှားမှုမှာ အင်္ဂလိပ်တို့က ထိုးစစ်ကြီးဆင်နွှဲရန်အတွက် ပဏာမလှုပ်ရှားမှုပင် ဖြစ်လေသလားဟု ဂျပန်စစ်အာဏာပိုင်များကစိုးရိမ် လာကြတော့သည်။ မြန်မာပြည်မြောက်ပိုင်းတွင်လည်း (၁၉၄၂)ခုနှစ် ကမောင်းထုတ်ခံခဲ့ရသော ယူနန်တရုတ်တပ်မတော်သည်လည်း လူသူနှင့် လက်နက်များ အားပြန်လည်စုဆောင်းကာ တရုတ်-မြန်မာလမ်းမကြီးအား နှင့် အမေရိကန်အကူအညီဖြင့် ပြန်လည်ဖွင့်နိုင်ရန် ကြိုးစားလာသည်ကို တွေ့ နေရသည်။မဏိပူရတွင် အင်္ဂလိပ်တို့သည် အင်ဖာလွင်ပြင်၌အခြေစိုက်စခန်း ကြီးဖွင့်လှစ်ကာ အင်ဖာမှနေ၍ အရှေ့နှင့်တောင်ဘက်အရပ်များသို့ လမ်း များကိုဖောက်လုပ်ချဲ့ထွင်လျက် အင်ဖာအနီးတွင်လည်း လေယာဉ်ကွင်း အသစ်အဟောင်းများကို တိုးချဲ့ပြင်ဆင်ဖောက်လုပ်နေကြသည်ကို ဂျပန် အာဏာပိုင်များ ကြားသိလာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤအကြောင်းပြချက်သုံးရပ်က တစ်ခုတည်းသော ပန်းတိုင်ဆီသို့ ဦးတည်ညွှန်ပြနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မဟာမိတ်တို့၏ တန်ပြန်ထိုးစစ်ပင်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မဟာမိတ်တို့သည် (၁၉၄၃)ခုနှစ်စောစောပိုင်းတွင်ပင် မြန်မာပြည် အားတန်ပြန်ထိုးစစ်ဆင်ကြလိမ့်မည်ဟု ဂျပန်စစ်အာဏာပိုင်များက ယူဆ လာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        ဂျပန်ကို တန်ပြန်ထိုးစစ်ဆင်မည့် မဟာမိတ်တို့၏ အခြေစိုက်စခန်းကြီး ဖြစ်သော အင်ဖာအား ယခုထက် အင်အားပြည့်မလာမီ မိမိတို့က စ၍ ချေမှုန်းလိုက်ခြင်းက နောက်လာမည့်အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်ကာကွယ်သည် မမည်ပါလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖြစ်ပေါ်လာသော အခြေအနေသစ်ကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် မြန်မာ ပြည်ရှိ စစ်အာဏာပိုင်အဖွဲ့ကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဖွဲ့ သစ်တွင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ကဝါဘီက မြန်မာပြည်လုံးဆိုင်ရာ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးအဖြစ် တာဝန်ယူ၍ မြန်မာပြည်မနှင့် ရခိုင်ရှိဂျပန်တပ်များကို ထိန်းသိမ်းအုပ်ချုပ်ရန်နှင့် အမှတ် (၁၅)ဂျပန်တပ်မတော်က မြန်မာပြည် အလယ်ပိုင်း၊ မြောက်ပိုင်းနှင့် ယူနန်စစ်မျက်နှာတို့တွင် တာဝန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာပြည်ရှိ၏ဂျပန်စစ်အာဏာပိုင်အဖွဲ့ကို အသစ်ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းရာ၌ ဗိုလ်ချုပ်မတ္တာဂူချီအား အမှတ် (၁၅) ဂျပန်တပ်မတော်ကို တာဝန်ပေးလိုက်ခြင်းမှာ အတော်ပင်ထူးခြားသော အချက်တစ်ရပ်ဖြစ်၏။အသက် (၅၆)နှစ်ရှိ မတ္တာဂူချီမှာ စိတ်ခက်ထန်သလောက် လက်အောက်ငယ်သားများက ဖိန့်ဖိန့်တုန်အောင်ကြောက်ရသူဖြစ်ပြီး တစ်ခုခု ကိုလုပ်မိလျှင်လည်း မဖြစ်မနေ ဇွတ်တရွတ်လုပ်တတ်သူဟု နာမည်ကြီး နေသူဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မတ္တာဂူချီ၏ အမှတ် (၁၅) တပ်မတော်တွင် တပ်မသုံးခုပါရှိသည့် အနက် အမှတ် (၅၆)တပ်မကယူနန်တရုတ်တပ်များကိုစောင့်ကြည့်နေပြီး အမှတ် (၁၈)တပ်မက မန္တလေး အနောက်မြောက်ဘက် မိုင်(၂၅၀) အကွာ ရှိမြန်မာပြည်မြောက်ပိုင်းဒေသတစ်လျှောက်ကို တာဝန်ယူရတာ အမှတ် (၃၃)တပ်မက အနောက်ဘက်နှင့် အနောက်မြောက်ဘက်မှ ချင်းတွင်းကို ဖြတ်ကာ မန္တလေးသို့လာရောက်တိုက်ခိုက်မည့် ရန်သူများကို တားဆီး  လျက်ရှိသည်။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး မတ္တာဂူချီ၏လက်အောက်တွင် ရိက္ခာ၊ ဆေးဝါး၊ ရုံးအဖွဲ့ သားများကိုပါ ထည့်သွင်းရေတွက်လိုက်မည်ဆိုပါက စုစုပေါင်း လူအင်အား ၁ဝဝဝဝဝ(တစ်သိန်း) ရှိနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          (၁၉၄၂)ခုနှစ်က တပ်မတစ်ခုကို အုပ်ချုပ်နေရစဉ် အင်ဖာအား တိုက်ခိုက်ရန် အပြင်းအထန်ကန့်ကွက်ခဲ့သော မတ္တာဂူချီသည် တပ်မတော် တစ်ခုအား ချုပ်ကိုင်ရသည့် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဖြစ်လာသောအခါ အင်ဖာအား နှောင့်နှေးခြင်းမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်သိမ်းယူရန် လောဆော်၍လာတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝင်းဂိတ်၏ ခြင်းဒစ်စစ်ကြောင်းများကပင် ဖြတ်ကျော်၍မရ ဟု ယူဆနေသော တောတောင်ကန္တာရကြီးကို ကျော်နင်း၍ လာနိုင်ခဲ့ပါလျှင် ' သူ၏အမှတ် (၁၅) ဂျပန်တပ်မတော်ကြီးသည်လည်း အချိန်ကောင်း ရာသီ ကောင်းသည့်အခါသမယတွင် ပြင်ဆင်မှုကောင်းကောင်းလုပ်၍ ဖြတ်ကျော်ခြင်း မလုပ်နိုင်စရာမရှိဟု မတ္တာဂူချီသည် တွက်ကိန်းချမှတ်လိုက်၏။ထို့ကြောင့် မတ္တာဂူချီသည် မြန်မာပြည်စစ်နယ်မြေ ဒေသလုံးဆိုင်ရာ အာဏာပိုင်ဖြစ်သော ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကဝါဘီအား အင်ဖာနှင့် ပတ်သက်၍ သူ့ထင်မြင်ချက်များကို လက်ခံလာစေရန် လှုံ့ဆော်လာတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့တိုင်အောင် ကဝါဘီ၏ ဌာနချုပ်နှင့် မတ္တာဂူချီ၏ ဌာနချုပ်မှ အချို့ အဖွဲ့ဝင်များက မတ္တာဂူချီ၏အကြံအစည်ကို ကန့်ကွက်နေကြသေး သည်။ သူတို့က အင်ဖာကို တိုက်ရန်အတွက် တပ်ဖွဲ့များ အလုံအလောက် ရနိုင်ရန် ခဲယဉ်းခြင်းနှင့် တပ်ဖွဲ့များလုံလောက်အောင်ရနိုင်သည်ဆိုပြန် လျှင်လည်း အလွန်များပြားသော တပ်ဖွဲ့များကို နောက်မှနေ၍ ရိက္ခာ ထောက်ရမည့်လုပ်ငန်းမှာ များစွာခက်ခဲလှသည်ဟု အကြောင်းပြကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိန္ဒိယရှိ အင်္ဂလိပ်တို့၏ ဆက်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းနှင့် မြန်မာ ပြည်ရှိ ဂျပန်တို့၏ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအခြေအနေကို ယှဉ်၍ကြည့်လိုက် ပါက ဂျပန်တို့ကပင် သာနေသေးသည်ကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိန္ဒိယပြည်မှနေ၍ အင်ဖာသို့ရောက်နိုင်သည့်လမ်းမှာ ကုန်းလမ်း တစ်လမ်းသာရှိသော်လည်း ရန်ကုန်မှ မြစ်ကြီးနားသို့လည်းကောင်း၊ ချင်း တွင်းမြစ်ကမ်းပေါ်ရှိ မြို့များပေါ်သို့လည်းကောင်း ရောက်နိုင်သည့်လမ်း များမှာ များပြားလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ခုခုလုပ်မိလျှင် မဖြစ်မနေ ဇွတ်လုပ်တတ်သော မတ္တာဂူချီ သည် သူ့အကြံအစည်ကို ဟန့်တားနေသူများ၊ ဟန့်တားချက်များကို ဘေး သို့ပုတ်၍ထုတ်လိုက်ကာ စူးစူးစိုက်စိုက်ပင် သူ့အကြံအစည်ကို ဆင့်ကဲ ဆင့်ကဲတင်ပြလာသည်။ သို့ဖြင့် တိုကျိုရှိ ဘုရင့်ဌာနချုပ်နှင့် စင်္ကာပူရှိ အာရှအရှေ့တောင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဂျပန်စစ်ဌာနချုပ်တို့က မတ္တာဂူချီ၏အကြံ အစည်ကို တဖြည်းဖြည်းသဘောတူလာတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရက်များ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ဂျပန်ပြည်ရှိ တိုကျိုအစိုးရက မတ္တာဂူချီ၏အကြံအစည်ကို ပို၍ပို၍ ထောက်ခံလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသို့ထောက်ခံလာသည်မှာလည်း အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ပါချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျပန်သည် စစ် စ၍ဖြစ်လာသည့် အချိန်မှ တိုတောင်းလှသော တစ်နှစ်အချိန်အတွင်း အရှေ့မြောက်ဘက်ရှိ အလွန်ဝေးကွာလှစွာသော အလူရှန်ကျွန်းများကိုလည်းကောင်း၊ ပစိဖိတ်သမုဒ္ဒရာအတွင်းတွင် တောင်ဘက်အလွန်ကျသော နယူးဂီယာနာကိုလည်းကောင်း သိမ်းပိုက်နိုင်ပြီး ဂျပန်အင်ပါယာကြီးကို အလွန်ကျယ်ပြန့်စွာ တိုးချဲ့နိုင်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ကြောင့်လည်း ဂျပန်တိုင်းသူပြည်သားတို့၏ စိတ်ဓာတ်မှာလည်း ဂျပန်အစိုးရက ဦးဆောင်၍ ဆင်နွှဲနေသော စစ်ကြီးကြောင့် များစွာတက် ကြွ၍လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော်(၁၉၄၃)ခုနှစ်သို့ ကူးလာသော အချိန်တွင်ကား အခြေ အနေအရပ်ရပ်မှာ တစ်မျိုးပြောင်းလာတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျပန်သည် အလွန်ဝေးကွာသော အလူရှန်ကျွန်းစုများမှဆုတ်ခွာ လာရကာ တောင်ပိုင်း ပစိဖိတ် သမုဒ္ဒရာအတွင်းတွင်လည်း ဂျပန်တပ် များသည် မဟာမိတ် ရေတပ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး မက်အာသာ၏ နှိမ်နင်းခြင်းကို ခံနေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂေါဒတူးမြောင်း၊ ကိုရယ်ဆီး၊ မစ်ဒ်ဝေးကျွန်း၊ နယူးဂီယာနာနှင့် အခြားသောဒေသများတွင် ဂျပန် ကြည်းတပ်၊ ရေတပ်၊ လေတပ်များသည် ဆက်ကာဆက်ကာ အထိနာတော့သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဂျပန်တိုင်းသူ ပြည်သားတို့၏ စိတ်ဓာတ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်း၍လာခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျပန်အစိုးရသည် လူထုစိတ်ဓာတ် မြှင့်တင်ရေးအတွက် လက်ညှိုးထိုးပြစရာ အောင်ပွဲတစ်ခုခုကို အရေးတကြီး အလိုရှိနေလေ၏။ မြန်မာပြည်ဘက်ဆီမှအောင်ပွဲသည် စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်ရေး ဆေးတစ်လက်ပင် ဖြစ်နိုင်ကောင်းပေစွ။ ဤအောင်ပွဲသည် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာ အရပ်တွင်သာ သိရှိထင်ရှားသည့် တိုက်ပွဲမျိုး မဖြစ်စေရဘဲ တိုင်းသိပြည်သိ ဂျပန်ကသိ သည့် အောင်ပွဲမျိုးဖြစ်စေရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိန္ဒိယပြည်တွင် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်စေကာ အိန္ဒိယအစိုးရကြား ကျီးလန့်စာစား ဖြစ်စေရမည့် အောင်ပွဲမျိုးလည်း ဖြစ်လာကာ မြန်မာပြည် မြောက်ပိုင်းကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာရန် တာစူနေသော အင်္ဂလိပ်တို့၏ ခြေလှမ်းကိုလည်း ဖမ်း၍ ရိုက်လိုက်သော အောင်ပွဲမျိုးဖြစ်လာစေရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42482080874645,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b47bed40-c470-4191-a791-d8bce64f39be.jpg?v=1730271031"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-၀သန်လေချိန်မှန်ကူး","title":"၀သန်လေချိန်မှန်ကူး","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁) \u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလမိုက်သောညမှာ သဲသဲမဲမဲရွာနေသော မိုးကြောင့် ပိန်းပိတ်အောင် မှောင် နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလေသံကလည်း ပြင်းလှသည်။ လေကို နှိုင်းလျက် အရှိန်တကြီး ဖြတ်ဆင်း လာသော မိုးသီးမိုးပေါက်တို့၏ အသံကလည်း စူးစူးရှရှ အဆက်မပြတ် မြည်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလျှပ်စီးတို့ တဝင်းဝင်းလက်နေသည်။ လျှပ်လက်ပြီးတိုင်း မိုးချုန်းသံတို့ တစ်လောကလုံးကိုလွှမ်းကာ တဝုန်း၀ုန်း မြည်ဟည်းနေ၏။ ခပ်လှမ်းလှမ်ရှိ ရွာမွန်သာ ချောင်တွင်းမှ တဝေါဝေါ ရေစီးသံတို့သည် မိုးသံလေသံတို့နှင့် ရောလျက်ဆူညံနေ၏။ညွန့်မေ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မိုးရေတို့ဖြင့် ရွှဲရွှဲစိုနေသည်။ ခိုက်ခိုက်တုန် အောင်လည်း ချမ်းလှသည်။ မျက်နှာနှင့်လက်မောင်းများ ပေါ်လာမှန်သော မိုးသီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုးပေါက်တို့၏ဒဏ်ကိုလည်း ခပ်စပ်စပ်ခံနေရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘုရား ... ဘုရား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလျှပ်စီးတစ်ချက် ရှည်စွာ လက်လိုက်သောကြောင့် ညွန့်မေသည် ထိတ်လန့်စွာ ရွတ်လိုက်သည်။ ရှည်ကြာသော လျှပ်ရောင်တွင် နုနုငယ်တို့၏ အိမ်ပျက်ကြီးကို ထီးထီးမားမား ကြီး ခေတ္တမြင်လိုက်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောက်စိတ်သည် ညွှန့်မေ၏ သန္တာန်ကို လွှမ်းခြုံလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညွန့်မေသည် ရှေ့ဆက်လျှောက်သည်။ စိတ်က ပြေးချင်နေသော်လည်း ပြေး၍ကမရ။ လူသည် ခြေက သယ်သမျှသာ ရွေ့လျားနေရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမကြာမီ ရေးရေးမည်း မည်း တန်းနေသော ခင်တန်းဆီရောက်လာ၏။ ခင်တန်း၌ ရှိသမျှသစ်ပင်တို့သည် ယိမ်းယိုင်လှုပ်ရာ ကာ တဟဲဟဲတရှဲရှဲအော်မြည်နေကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလက်ပံပင်ကြီးက သီးသန့်ပေါ်လွင်နေသည်။ အခြားအပင်တို့ကဲ့သို့ ပင်စည် သည်မယိမ်းမယိုင်၊ လက်တံရှည်ကြီးမှာ နှင့်တူသော အကိုင်းများကိုသာ ဆန့်တန်းလျက် ခါးတစ်ဝက်လည်ချီတန့်ချီ ဖြစ်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတုန်လှုပ်စွာရပ်ရင်း ညွန့်မေက အသံပြုသည်။ “နုနုငယ်၊ နုနုငယ် ရောက်နေပြီလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖြေသံမကြားရ၊ သို့ရာတွင် လက်ပံပင်အောက် မှောင်ရိပ်၌ တစ်စုံတစ်ရာ လှုပ်ရှားလေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုစဉ် လျှပ်တစ်ချက်ပြက်သည်။ လျှပ်ရောင်၌ နုနုငယ်၏ သဏ္ဌာန်ကို ထင်ရှာ စွာ မြင်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလက်ပံပင်ရင် ၌ ပင်စည်ကို ကျောပေးလျက် နုနုငယ်ကရပ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနုနုငယ်၏ အသားလေးများသည် ဆွတ်ဆွတ်ဖြူအောင်ဖွေးနေ၏ ။ နက်မှောင် သောဆံပင်များသည် လေဝယ်ကာ နောက်သို့ ပျံ့လွင့်နေကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“န... နု... နုနုငယ်လား \" လက်ပံပင်ရိပ်ရှိ သဏ္ဌာန်ဆီမှ ဖြေသံပေါ်လာသည်။ “ဟုတ်ပါတယ် မမညွန့်၊ နုငယ်လေ၊ နုငယ်ရယ်ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလျှပ်ရောင်မရှိပြီ။ သို့ရာတွင် ထူးဆန်းစွာပင် နုနုငယ်၏ သဏ္ဌာန်လေး မှာ ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်လျက်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအသားလေးများက ဆွတ်ဆွတ်ဖြူလျက်၊ အို ... အဝတ်အစားများကလည်းဆွတ်ဆွတ်ဖြူလျက်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနက်မှောင်သောဆံပင်များကလည်းလေ၀ယ်၀ဲကာပျံလွင့်မြဲပျံလွင့်လျက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညွန့်မေသည် ယခုမှ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။ သတိရမိသည့် ခဏ၌ ကြက်သီးတို့လည်း ဖြန်းဖြန်းထသွား၏။ ထိန်း၍ မရအောင် တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ပြန်မေးသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒါပေမဲ့ ဒါပေမဲ့ နု  နု၊ နုနုငယ်က သေပြီးပြီ မဟုတ်လား” ရယ်သံသဲ့သဲ့က အလျင်ပေါ်လာ၏။ ထိုနောက်မှဖြေသံ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်ပါတယ်။ သေပြီးပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက နုနုငယ်စောင့်နေတယ်။ လာလေ မမညွှန့်၊နုငယ်ဆီလာလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနုနုငယ်က ကြိုဆိုသည့်ဟန် လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းပြရှာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညွန့်မေက ငြင်းပယ်သော စကားကို ဆိုကြည့်၏။ အသံက ထွက်မလာ၊ ခေါင်းသာ အကြိမ်ကြိမ်ခါနိုင်၏။ ခေါင်းခါရင်းလည်း ကိုယ်မလှည့်ဘဲ နောက်ပြန် ဆုတ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလက်ပံပင်အောက်မြေမြင့်မှ နုနုငယ်က ဆင်း လိုက်လာသည်။ အသာလေးများက ဆွတ်ဆွတ်ဖြူဆဲ ဖြူလျက်။ အဝတ်အစားများကလည်း ဆွတ်ဆွတ်ဖြူဆဲ ဖြူလျက်။ အို နက်မှောင်သောဆံပင်များကလည်း လေဝယ် ပဲကာပျံလွင့်ခြံ ပျံလွင့်လျက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုယ်မလှည့်ဘဲ ညွှန့်မေက နောက်သို့သာ ဆုတ်နေသည်။ လက်ကလေး နှစ်ဖက် ရှေ့ ထုတ်ဆန့်တန်းရင်း နုနုငယ်ကလည်း ဖြည်း ညင်းစွာ လိုက်လာနေသည်။ညွန့်မေသည် ကိုယ်ကိုနောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ ပြေးရန်လည်း ပြင်လိုက် သည်။ ထိုစဉ်ပင် ခြေတစ်ဖက်က တွင်း တစ်ခုတွင်း ကျွံမိပြီး လဲကျသွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြင်းထန်သော မိုးချုန်းသံ တစ်ခုကိုလည်း ကြားလိုက်ရသည်ထင်၏။ ညွန့်မေသည် ကြောက်အားလန့်အားနှင့် အော်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကိုဘခက် ကိုဘခက်၊ ညွန့်ညွန့် ညွန့်ကို” ညွန့်မေသည် စကားမဆုံးနိုင်၊ သို့ရာတွင် ခိုင်မာမြဲမြံသော လက်တစ်ခုက မိမိ၏လက်မောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထား မှန်း ခံစား မိသည်။ ခိုင်မာမြဲမြံ၍ ပူနွေး မှန်ကန်သော လက်တစ်ခု၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအသံကလည်း ပေါ်လာ၏။ “ညွန့် ညွှန့်မေ ဘာဖြစ်သလဲ။ အိပ်မက်မက်သလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိတ်အစဉ်၏ အလွန်တိုတောင်းသော ခဏသာဖြစ်သတည်း၊ ရင်ပေါ်၌ ရုပ်ဝတ္ထုကြီးတစ်ခုပမာ လေးလံစွာဖိထားသော အလုံး ကြီး သည် ကျသွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရေနစ်ရာမှ ပြန်ပေါ်လာသူကဲ့သို့ ညွန့်မေသည် လေကို တအား ရှူရှိုက်လိုက်၏။ မိမိ၏လက်မောင်း ကို ခိုင်မာမြဲမြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော ချစ်လင်၏ လက်မှပူနွေးခြင်း ကို ပိုမိုသိသာစွာ ခံစားရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညွန့်မေသည် အသာပြုံးလိုက်ပြီး စကားဆို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်တယ်၊ အိပ်မက်မက်လို့ ကိုဘခက်ကို ကျွန်မခေါ်လိုက်ရတာလေ။ အကြာကြီးပဲ၊ မကြားဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မကြာပါဘူးကွာ၊ ကြားတာကတော့ အွန့် အွန့် အို့အို့ အော့အော့နဲ့” “ဒါပေမဲ့ ရှင်နိုးတယ်နော်” “ဟ နိုးလို့ မေးတာပေါ့ ကွ၊ နိုးလို့ မေးတာပေါ့” ညွန့်မေသည် ဒုတိယအကြိမ် ပြုံးမိပြန်သည်။ သူ့ကိုယ်ကို သိမ်းဖက်ပွေ့ယူ ထားသော ဘခက်၏ လက်မောင်း တစ်ဖက်ကို ညင်သာယုယစွာ ပွတ်ရင်း ချိုသာစွာ ပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ရှင်သိပ် အအိပ်ဆတ်တာပဲနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟယ် အအိပ်ဆတ်တာပေါ့၊ ကိုယ်တို့က တပ်မတော်ကလာတာ၊ အအိပ် ဆတ်တယ်၊ စာလည်းသတိ၊ သွားလည်း သတိ၊ အိပ်လည်း သတိ၊ အစစအရာရာ သတိနဲ့ချည်းပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒါပေမဲ့ ရှင် အိပ်ပျက်တာ သုံးည ဆက်တိုက်ရှိပြီပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တရုတ်ဖြူတွေနဲ့ တိုက်တုန်းက ဆယ့်ငါးရက်တိတိ၊ ဘုရားစူး လွတ်ရုံ အိပ်ဖူးတယ်။ ဒါလည်း မင်းကို ပြောဖူးသားပဲ။ ထားပါတော့လေ၊ ညွန့် ဘာအိပ်မက် မက်သလဲ၊ နေဦး ကိုယ်မီး အိမ် မြှင့်လိုက်ဦးမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘခက်သည် ခုတင်ပေါ်မှဆင်းပြီး မှိန်မှိန်သာထွန်းထားသော ရေနံဆီမီးအိမ်ကို ပိုမိုအလင်းရောင်ရရန်း မီးစာမြင့်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပြင်ဘက်၌ မိုးသဲသဲရွာနေမှန်း ညွန့်မေ သတိပြုမိသည်။ လျှပ်တို့လည်း ဝင်းနေ၏။ မိုးတို့လည်း ချုန်းနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခုတင်ထက်သို့ ဘခက်ပြန်ရောက်လာသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကဲ ဆိုစမ်း ဘာအိပ်မက် မက်သလဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညွန်မေက အသာအယာရယ်၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ညွှန့် ဘာရယ်တာလဲ\" \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ညွန့်ပြောရင် ရှင်လည်း ရယ်မှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ရယ်ရောဆိုလဲ ရယ်ပါမယ်၊ မရယ်စေချင်ဘူးဆိုလည်း မရယ်ပါဘူး။ ပြော မှာသာ ပြောပါဦး\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညွန့်မေသည် ဆက်မပြောဘဲ ရယ်ပြန်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ညွန့်ရာ ရယ်နေပြန်ပါပြီ၊ ဘာသဘောကျလို့လဲ” အိပ်မက်ကို သဘောကျလို့ပါ” “ဘာမက်လို့ “နုနုငယ်ကို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ဟေ့  နုနုငယ်ကို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညွန့်မေသည် အိပ်မက်ကို ပြန်လည်ပြောပြ၏။ ညွန့်မေ စကား ဆုံးသောအခါ ဘခက်က တည်ငြိမ်စွာ မှတ်ချက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ညွန့်က စိတ်စွဲလို့ပါကွာ၊ အင်းလေ မိနုငယ်ကို တို့ဘယ်လိုမေ့နိုင်ပါ့မလဲ။ ညွန့်လည်း မမေ့နိုင်ဘူး၊ ကိုယ်လည်း မမေ့နိုင်ဘူး၊ ဟိုကောင်နှင်းငွေဆိုရင်တော့ ဘယ်လိုရှိရှာမယ်မသိဘူး\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညွန့်မေသည် ဘခက်၏ရင်ခွင်၌ ခေါင်း အပ်လျက် တိုးတိုး ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ညွန့်ကတော့ တစ်မျိုး ထင်တယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘယ်လို ထင်လို့တုံး” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“နုငယ် မကျွတ်ဘူးထင်တယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်တယ်၊ အိပ်မက်ထဲမှာ နုငယ်ကသေသေချာချာကို ပြောတယ်။ ကျွန်မနားထဲမှာ ကြားယောင်တုန်းပဲ၊ ဘာတဲ့ အဲဟုတ်ပါတယ်၊ သေပြီးပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက နုငယ်စောင့်နေတယ်။ အဲဒီလို ပြောတယ် ကိုဘခက်ရဲ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဘခက်သည် သူ့လေ့အတိုင်း အော်ရယ်တော့၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကြည့် ရှင်ရယ်တယ်၊ ကျွန်မစကားက ဘာရယ်စရာကောင် လို့တုံး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ရယ်စရာကောင်းတာပေါ့၊ တခြားလူက ပြောရင် ကိုယ်ရယ်ချင်မှရယ်မယ်။ ညွန့်လို ဘီအီးဒီဘွဲ့ရထားတဲ့ ဆရာမကြီးကပြောတော့ ရယ်တာပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘာဆိုင်လို့တုံး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟောဗျာ၊ နို့ ညွန့်ပဲပြောတယ်၊ ညွန့်တို့စိတ်ပညာ သင်ခဲ့ရတယ်။ ကမ္ဘာကျော် ခွဲခြမ်း စိတ်ဖြာ စိတ်ပညာဆရာကြီး ဒေါက်တာဖရွိုက်က အိပ်မက်ဆိုတာကို စိတ်စွဲလမ်း မှုရဲ့ အကျိုးလို့ ရှင်းပြတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42482089590933,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1382bd08-1de8-4386-b1ec-7bf245c6c15f.jpg?v=1730271046"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-ခေါမသမိုင်းရိပ်ပြ-ဂန္တ၀င်ဇာတ်ဆန်းများ","title":"ခေါမသမိုင်းရိပ်ပြ ဂန္တ၀င်ဇာတ်ဆန်းများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှာစာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကမ္ဘာ့စာပေနယ်တွင် လည်းကောင်း၊ မြန်မာ့စာပေနယ်တွင် လည်းကောင်း၊ ရသစာပေ အနုပညာရှင်လည်းဖြစ်၊ စာပေပညာရှင်လည်း ဖြစ်သောသူ ရှား ပါသည်။ ရသစာပေ အနုပညာရှင်ဟူသည်မှာ ကဗျာဝတ္ထု၊ ပြဇာတ် အစရှိသော ရသစာပေအမျိုးမျိုးကို အနုပညာမြောက် ဖွဲ့ဆိုတတ်ကြသော စာရေးဆရာ များ ဖြစ်ကြပါသည်။ စာပေပညာရှင်ဟူသည်မှာ ကဗျာသဘောတရား၊ ဝတ္ထု သဘောတရား၊ ပြဇာတ်သဘောတရား၊ စကားပြေသဘောတရား၊ စာပေ ဝေဖန်ရေး သဘောတရား၊ အလင်္ကာသဘောတရား၊ ဘာသာစကားသဘော တရား၊ စာပေသဘောတရားများ၊ ဇာတ်ညွှန်းသဘောတရားများကို နည်းစနစ် နှင့်တကွ ကျွမ်းကျင် တတ်မြောက် နားလည် သရုပ်ခွဲကာ စာပြု ကျမ်းပြုတတ် ကြသော ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပါသည်။ စာဖတ်ပရိသတ် လေးစားသော ရသ စာပေ အနုပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန်လည်း မလွယ်။ အများပြည်သူ လေးစားသော စာပေပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန်လည်း မလွယ်ပါ။ လူပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး အနေနှင့် ရသစာပေ အနုပညာရှင်လည်းဖြစ်၊ စာပေပညာရှင်လည်း နှစ်ထပ်ကွမ်းဂုဏ်နှင့် ပြည့်စုံသည့်သူ ဖြစ်ဖို့ ပို၍ပင် မလွယ်ပါ။ ထိုသို့ မလွယ်ကူလှသောကြောင့် ခေတ်တစ်ခေတ်စီ၌ ရသစာပေအနုပညာရှင် ဖြစ်သကဲ့သို့ စာပေပညာရှင်လည်း ဖြစ်သော လူပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ရှားလှပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာ စာပေလောကတွင် ဆရာဇော်ဂျီ ဆရာမင်းသုဝဏ်တို့သည် ရသစာပေအနုပညာရှင် ဖြစ်သကဲ့သို့ စာပေပညာရှင်လည်း ဖြစ်သော နှစ်ထပ်ကွမ်း ဂုဏ်နှင့် ပြည့်စုံသည့် ပညာရှင် ဆရာကြီးများ ဖြစ်ပါသည်။ ထိုဆရာကြီး နှစ်ဦးနောက်၌ ထိုဆရာကြီး နှစ်ဦးကဲ့သို့ ရသစာပေအနုပညာရှင်၊ စာပေ ပညာရှင် ဟူသော နှစ်ထပ်ကွမ်းဂုဏ်နှင့် ပြည့်စုံသည့် အနည်းငယ်မျှသော ရှားပါး ပညာရှင်တို့အနက် တစ်ဦးမှာ ဆရာကြီး တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာကြီး တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်သည် မြန်မာကဗျာ၊ မြန်မာသီချင်း၊ မြန်မာဝတ္ထု အနုပညာလက်ရာကောင်းများကို ရသမြောက် ဖန်တီးနိုင်သည့် စာပေ အနုပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သကဲ့သို့ ဝတ္ထုရှည် သဘောတရား၊ စာပေဝေဖန် ရေး သဘောတရား၊ ကဗျာသဘောတရား၊ ကမ္ဘာ့စာပေနှင့် မြန်မာစာပေ သဘောတရားများကို အဆင့်မြင့် နက်နဲစွာ သရုပ်ခွဲ လေ့လာ ဖော်ထုတ် ကျမ်းပြု ရေးသားခဲ့သော စာပေပညာရှင် ဆရာကြီးတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာကြီး တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်သည် အနည်းဆုံး နှစ်တစ်ထောင်ခန့် သက်တမ်း ရှိသော မြန်မာစာပေကို မြန်မာတို့ သိစေရန်၊ နှစ်တစ်ထောင်မှ နှစ် နှစ်ထောင်ကျော် သက်တမ်းရှိသော အနောက်တိုင်း ဥရောပစာပေ ခေါ် ကမ္ဘာ့စာပေကိုလည်း မြန်မာတို့ သိစေရန် များစွာ ပင်ပန်းခံ ကြိုးကုပ်အားထုတ် ရေးသား တင်ပြခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခပ်သိမ်းကလျာ ရှုဖွယ်သာတည်းဟူသော စာပေကျမ်း၊ လီရနာ ဂင်္ဂါ ဧရာဝတီ (ကဗျာ၏ နိယာမနှင့် ကဗျာ၏ သင်္ခါရ) ကဗျာကျမ်း၊ ခေါမ သမိုင်းရိပ်ပြ ဂန္တဝင်ဇာတ်ဆန်း စာတမ်း၊ အမြင့်သို့ အာရုံညွန့်တက်ခြင်း ကဗျာ စာတမ်း၊ ဝေဖန်ရေးအထက်မှာ မည်သူမှ မရှိပါ၊ စာတမ်းများကို ဆရာကြီး ဘဝ၏ နောက်ဆုံး ဆယ့်လေးနှစ်တာအတွင်း စာဖိတ်ပရိသတ်အတွက် အထူး သဖြင့် ဆရာကြီး၏ ပြောစကားအရ လူငယ် ကဗျာဆရာလောင်းများ၊ ဝတ္ထု ရေး ဆရာလောင်းများ ဟူသော မျိုးဆက်သစ်တို့အတွက် ရည်ရွယ် ပြုစု ရေးသား တင်ပြသွားခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထူးချွန်သည့် ကဗျာဆရာ၊ စာရေးဆရာ ဖြစ်ချင်သော လူငယ်များ အနေနှင့် မိမိအမျိုးသားစာပေ (ဝါ) မြန်မာစာပေကို ထဲထဲဝင်ဝင် နှံ့နှံ့စပ်စပ်သိထားသင့်သကဲ့သို့ ကမ္ဘာ့စာပေ။ ကမ္ဘာ့စာပေဝါဒ၊ အနောက်တိုင်း အနုပညာ ဝါဒတို့နှင့် ပတ်သက်၍လည်း သမိုင်းကြောင်း ဖြစ်ထွန်း ပေါ်ပေါက်မှုများနှင့် တကွ ကမ္ဘာ့အနုရသစာပေ လက်ရာကောင်းများကို ကောင်းစွာ သိသင့်သည်ဟု ဆရာကြီး ယုံကြည် ယူဆပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အထူးသဖြင့် အနောက်တိုင်းဖြစ် စာပေဝါဒ၊ အနုပညာဝါဒ အမျိုးမျိုး နှင့် ပတ်သက်၍ ကဗျာဆရာလောင်း၊ ဝတ္ထုဆရာလောင်းများကို ဆရာကြီး သတိပေးလိုဟန် ရှိပါသည်။ ကလောင်သစ်တို့ကို ကမ္ဘာ့စာပေ၊ မြန်မာ့စာပေ ။ မနှံ့စပ်ခင် အနောက်တိုင်းဖြစ် စာပေဝါဒ၊ စာပေအနုပညာ အယူအဆဝါဒများ ၏ နောက်မြီးဆွဲ လိုက်မိသူမျိုးဆရာကြီး မဖြစ်စေလိုပါ။ စီးကြောင်းတို့ များစွာ ပါဝင်သော စာပေသမုဒ္ဒရာကြီး အကြောင်း နှိုက်နှိုက်နှံနှံ စပ်စပ် မသိ၍ စီးကြောင်းတစ်ခုမျှသာဖြစ်သော စာပေဝါဒတစ်ခုကို အစွန်းရောက် နာယူပြီး ဝါဒတစ်စုဖြင့် မိမိကလောင်၊ မိမိအမြင်ကို မိမိဘာသာ လက်ထိတ်ခတ် မိလျက်သား ဖြစ်သွားရခြင်းမျိုးကို ဆရာကြီး တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် အားမပေးပါ။ စာပေဝါဒတစ်ခုသည် ကိုင်စွဲသူ၏ ကန့်သတ်မြင် ရှုထောင့်တစ်ခုသာ ဖြစ်လေ့ရှိပြီး ဗဟုမြင်မှ ကင်းကွာတတ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် စာဖတ်ပရိသတ်နှင့် ကဗျာဆရာ၊ ဝတ္ထုဆရာလောင်းလျာများအတွက် ဗဟုမြင် (ဝါ) အမြင်ကျယ်ကျယ် ဖြင့် ရှုမြင်ခြင်းမျိုးကို ပေးနိုင်ရန် ဆရာကြီး ကြိုးစားလေ့ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာကြီး၏ အယူအဆမှာ ကမ္ဘာကိုလည်း သိရမည်။ မြန်မာကို လည်း သိရမည်။ ကိုယ့်ငါးချဉ် ကိုယ်ချဉ်ရုံနှင့်လည်း မဖြစ်သေး။ နိုင်ငံခြား ဒိန်ခဲတုံးကြီး၏ ကောင်းခြင်းများအပြင် Side Effect (ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး) များ၊ အစွန်းသွားမှုများကို မသိ နားမလည်ဘဲ အပိခံ၍လည်း မဖြစ်သေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုယ့်မှာ ရှိတာ၊ ကောင်းတာ မြင့်တာတွေကိုလည်း သိရမည်။သူ့မှာ ရှိတာ ကောင်းတာမြင့်တာတွေကိုလည်း သိရမည်။ အထင်သေးလွန်မှု၊ အထင်ကြီးလွန်မှုများ၊ အစွန်းရောက်မှုများကို ရှောင်သင့်သည်။ ကိုယ့်၌ မရှိသေးသော ကောင်းတာမျိုးကို လေ့လာနည်းယူသင့်သည်။ ကိုယ့်၌ ရှိပြီးသော ကောင်းခြင်း၊ မြင့်ခြင်း၊ မွန်ခြင်းတွေကိုလည်း မတိမ်ကော မပျောက်ပျက် စေသင့် ရှေးပညာရှိတို့ သတိပေးလေ့ရှိသည့် စကားအတိုင်း အရိုးကို အစွယ်မဖုံးအောင် ပြုဆောင်သင့်သည်ဟု ဆရာကြီး ယူဆသည်။မြန်မာစာပေ ပရိသတ်တို့အဖို့ ကမ္ဘာ့စာပေမှ မသိမဖြစ် သိသင့် လေ့လာသင့်သော စာတို့ကို နိုင်ငံခြားဘာသာမှ မြန်မာဘာသာသို့ ပြန်ဆို တင်ပြရာတွင်လည်း ဆရာကြီး ရေးသား သုံးစွဲသွားသော ရေးဟန်နှင့် အသုံး အနူန်းတို့မှာ အံ့သြဖွယ် အတုယူဖွယ် ဖြစ်ကြောင်း တွေ့မြင်ရပါသည်။ ရေးသား ပြန်ဆို တင်ပြ မတတ်လျှင် အလွန်အိပ်ငိုက်စဖွယ် ဖြစ်စေမည့် လေးနှင့်နက်နဲ လှသော ကမ္ဘာကျော် ပလေးတိုးကျမ်း၏ အချို့အပိုင်းကဏ္ဍများ အရစ္စတိုတယ် ၏ ကျမ်းတစ်ကျမ်းတို့ကို ဆွဲဆောင်မှု အားကောင်းကောင်း၊ ရေးထားဟန် သွက်သွက်ဖြင့် နိုင်နင်းကျွမ်းကျင်စွာ ပြန်ဆိုတင်ပြပုံမှာ ကမ္ဘာ့ကျမ်းလေးကြီး များကို ဖတ်ချင့်စဖွယ် ဖြစ်အောင် မြန်မာဘာသာသို့ မည်သို့ ပြန်ဆိုတင်ပြ၍ ရကြောင်း ကျွန်တော်တို့ ပညာရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခပ်သိမ်းကဗျာ ရူးဖွယ်သာတည်း ကမ္ဘာ့စာပေနှင့် မြန်မာ့စာပေ နှိုင်းယှဉ်ဆန်းစစ် တင်ပြသော စာပေကျမ်းဂါလီနာ ဂင်္ဂါ ဧရာဝတီ ကဗျာ နိယာမနှင့် ကဗျာ၏ သင်္ခါရ (ကမ္ဘာ့ကဗျာသဘောနှင့် မြန်မာ့ကဗျာသဘော အကြောင်း နှိုင်းယှဉ်လေ့လာတင်ပြသော) ကဗျာကျမ်းနှင့် ခေါမသမိုင်းရိပ် ဂန္တဝင်ဇာတ်ဆန်းများကို ဆရာကြီး ရေးသားတင်ပြရာတွင် နှိုင်းယှဉ် လေ့လာ ရှုမြင်နည်း (compare and contrast) ဖြင့် ကမ္ဘာ့စာပေကိုလည်း သိစေ၊ မြန်မာ့စာပေ၌ သူတို့စာပေနှင့်အပြိုင် အဆင့်မြင့်မြင့် အရာတို့ ရှိနေခြင်းကို လည်းသိစေ ပရိသတ်ကို တရားမဟော ဆရာမလုပ်ဘဲ ရသစုံစုံ၊ မြင်ကွင်းစုံစုံ ဖြင့် ဆွဲဆောင်လျက် မြန်မာစာဖတ်ပရိသတ်နှင့် ကလောင်သစ်လောင်းလျာများ အတွက် ရေးသား တင်ပြခဲ့ပုံမှာ အလွန်ပညာပါပြီး ရေးရေးလွယ်သော ဘာသာပြန် နည်းပညာသုံး စာပေကျမ်းပြု ပညာကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခေါမသမိုင်းရိပ်ပြ န္တဝင်ဇာတ်ဆန်းများ တန်ခိုးရှင်များအကြောင်းတွင် မူလ သူတို့စာ သူတို့ ဇာတ်လမ်းထဲ၌ တဏှာပေမ ကာမရာဂအကြောင်း များကို တွင်းတွင်းစူးစူး တစ်တစ်ခွခွ မျက်စိရှက်၊ နားရှက်စရာ ရေးဖွဲ့ထား သည်တို့နှင့် ပတ်သက်၍ မူလစာဆို ပုဂ္ဂိုလ်တို့၏ ဆိုလိုရင်း သဘော အဓိပ္ပာယ် နှင့် ရသလည်း မပျက် မပျောက်ရစေ၊ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှု မြန်မာ့အမြင်၌ ဖတ်၍လည်း ဣန္ဒြေမဲ့ သိက္ခာမဲ့ အပြစ် ဒေါသသင့်သည်မျိုး မဖြစ်ရ။ မြန်မာ့ နား၊ မြန်မာ့မျက်စိဖြင့် ကြား မြင်ဖတ်ရှု၍လည်း သင့်တယ် စေအောင် ဆရာကြီးအနေနှင့် ဝေါဟာရ အသုံးအနှုန်းများ ဖြင့် သုံးစွဲပြပုံ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘာသာပြန်တင်ပြပုံ တင်ပြနည်းနှင့် ရသပေးပုံတို့မှာ မျက်စိရှက်စရာ၊ နားရှက် စရာ မပါရှိဘဲ ညက်ညောပါးနပ် ပြောင်မြောက်လှပါသည်။ ခေါမတို့အကြောင်း လည်း သိစေ၊ မျက်စိရှက်၊ နားရှက်လည်း မဖြစ်ရစေ ဆရာကြီး ရေးတတ်လှ ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာကြီးသည် မိမိစာပေ၊ ခေါမအတွေးအမြင်၊ ဒေါမသမိုင်း၊ မယဉ်ကျေးမှုအကြောင်း တင်ပြရာတွင် ခေါမသမိုင်းရိပ် ဂန္တဝင်ဇာတ်ဆန်း များပါ အရေးကြီးသော တန်ခိုးရှင်များအချို့ကို နိုင်နင်း ကျွမ်းကျင်စွာ ဘာသာ ပြန်ဆို ဖော်ပြပြီးနောက် ယင်းသမိုင်းရိပ်ပြ ဂန္တဝင်ဇာတ်ဆန်းများပေါ် “သူရဲကောင်းများအကြောင်းကို ဘာသာပြန်ဆို တင်ပြလျှင်လည်း ရှေးမြန်မာ သမိုင်း မစ်သ်တို့ပါ တကောင်း နဂါးနိုင်မင်း၊ တကောင်းနဂါးရမင်း၊ တကောင်း သူရဲကောင်း မောင်ပေါက်ကျိုင်း၊ ပထမမြန်မာနိုင်ငံတော်ကြီး တည်ထောင်ပေးခဲ့သော သရေခေတ္တရာ သူရဲကောင်းမင်း ဒွတ္တပေါင်၊ ဒုတိယ မြန်မာနိုင်ငံတော်ကြီး တည်ထောင်ပေးခဲ့သော ပုဂံသူရဲကောင်းမင်း သမုဒ္ဒရာဇ်နှင့် သူရဲကောင်း လုလင် ပျူစောထီး၊ တတိယမြန်မာနိုင်ငံတော်ကြီး ဆက်လက် တည်ဆောက် ပေးခဲ့သော သူရဲကောင်းမင်း အနော်ရထာ၊ ယင်းအနော်ရထာမင်း၏ ကျန်စစ်သား ငထွေးရူး၊ ငလုံးလက်ဖယ်၊ ညောင်ဦးဖီးဟူသော သူရဲကောင်း လေးဦး၊ ဗျတ်ဝိ၊ ဗျတ္တဟူသော လူစွမ်းကောင်း နှစ်ဦး အစရှိသော ရှေးဟောင်းသမိုင်းမစ်သ်။ သရေခေတ္တရာ သမိုင်းမစ်သ်နှင့် ပုဂံသမိုင်းမစ်သ်တို့ပါ မြန်မာသူရဲကောင်းများ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ဆန်းစစ် ရေးသား တင်ပြစရာများ ဆရာကြီးမှာ ရှိလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်စရာ မရှိပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာဖတ်ပရိသတ်အတွက် ကံမကောင်း အကြောင်းမလှသည်မှာ လုံမလေးမဂ္ဂဇင်း တာဝန်ခံ အယ်ဒီတာစာရေးဆရာမ မလေးလုံ ကွယ်လွန် သွားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ မြန်မာစာဖတ်ပရိသတ်အတွက် စာပေစိတ် စာပေ စေတနာရှိသော ဆရာမ မလေးလုံသည် ဆရာကြီးတက္ကံသိုလ်ဘုန်းနိုင်မှ စာဖတ် ပရိသတ်သို့ ပေးဆက် တင်ပြလိုသော “ခေါမသမိုင်းရိပ်ပြ ဂန္တဝင်ဇာတ်ဆန်းများ” ကို တန်ဖိုး သိနားလည်စွာဖြင့် လုံမလေးမဂ္ဂဇင်းတွင် လစဉ် အခန်းဆက် ဘာသာပြန်စာပေ လက်ရာကောင်းတစ်ခု အဖြစ် စာပေဝတ္တရား လွန်စွာ မှန်မှန် ထည့်သွင်း ဖော်ပြပေးခဲ့ပါသည်။ \"ခေါမ တန်ခိုးရှင်များကို တစ် ဂဏ္ဍရပ်ပြီး “ခေါမသူရဲကောင်းများ အကြောင်း လုံမလေးမဂ္ဂဇင်းတွင် ဆက်လက်ပြန်ဆို ဖော်ပြခါနီး အချိန်တွင် စာပေစိတ်ရှိသော ဆရာမ မလေးလုံ ကွယ်လွန် သွားခဲ့၍ ဆရာကြီး တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်လည်း ခေါမသူရဲကောင်းများ ကဏ္ဍကို ဆက်လက် ပြန်ဆိုရေးသားရန် ရှိသော်လည်း မပြန်ဆိုဖြစ်တော့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာကြီးသည် ကမ္ဘာ့စာပေ ခေါ် ဥရောပစာပေ ယဉ်ကျေးမှုကြီး၏ အရေးကြီးသော မူလဘူတ အရင်းအမြစ် အနွယ် စတင်ရာ ခေါမစာပေနှင့် မြန်မာစာဖတ်ပရိသတ်ကို အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်စေချင်ပါသည်။ အနောက်တိုင်း စာပေနှင့် အတွေးအခေါ်ကို အပြည့်အ နားလည်ဖို့မှာ ခေါမစာပေနှင့် အတွေး အခေါ်ကို မသိ၍ မဖြစ်ပါ။ အနောက်တိုင်း စာပေ၊ ခေါမစာပေတို့မှ အနုပညာ ဆိုင်ရာ နည်းပညာ နည်းစနစ်များ မသိဘဲ လုံးချင်းဝတ္ထု နော်ဗယ်လီ (Novel) ခေါ် ရသစာပေ အမျိုးအစားသစ်ကို ကမ္ဘာ့စံချိန်မီ ရေးသားနိုင်ဖို့ မလွယ်ပါ။ ခေါမစာပေ ကမ္ဘာ့စာပေတို့ဆီမှ လုံးချင်းဝတ္ထု (Novel) နည်းပညာများ၊ အနုပညာနည်းစနစ်များနှင့် ပတ်သက်၍ အတုယူစရာ၊ ဆည်းပူးစရာများ ရှိပါသည်။ ယင်းတို့ကို သဘောပေါက် သိနားလည်သကဲ့သို့ မိမိတို့၏ မြန်မာ စာပေ၊ မြန်မာယဉ်ကျေးမှု၊ မြန်မာ့အတွေးအခေါ်ကိုလည်း ကောင်းစွာ သိနားလည် မည် ဆိုလျှင် အရိုးကို အရွက်မဖုံးသော လုံးချင်းဝတ္ထု (Novel) ကောင်းများ ဖန်တီးနိုင်ပါလိမ့်မည်။ ဤကား ဆရာကြီးတက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်၏ စာပေ စေတနာပါတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာကြီးဇော်ဂျီသည် ကမ္ဘာ့စာပေနယ်ပယ်မှ “ပလေတိုနိဒါန်း”ကို မြန်မာစာပေနယ်အတွက် စတင်ပြန်ဆိုပေးခဲ့ပါသည်။ အဆိုပါ“ပလေတိုးနိဒါန်း” စာအုပ် ပုံနှိပ် ထုတ်ဝေပြီးနောက် နှစ်အနည်းငယ်အကြာ ဆရာကြီးရီနှင့် ဆုံတွေ့စဉ် ဆရာကြီးဇော်ဂျီကို ဆရာ တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် ချီးကျူး ပြောဆို မေးမြန်းခဲ့ပါသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဆရာ ပလေတိုးနိဒါန်းကို ဘာသာပြန်ပေးတာ သိပ်ဝမ်းသာတယ် ဆရာ၊ ပလေတိုး နိဒါန်း ပြီးတော့ အရစ္စတိုတယ်ရဲ့ စာပေကျမ်း ၈ ကျမ်းကို ဆရာ ဆက်ဘာသာပြန်မှာပဲလို့ မျှော်နေတာ။ အရစ္စတိုတယ်လ်ကျမ်းတွေကို လည်းဆရာ ဆက်ပြီး ဘာသာပြန်ပေးပါဦး ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဒါတွေ ဆရာ ဘာသာမပြန်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပတိုး နိဒါန်း စာအုပ် ထွက်ပြီးတော့ အခြေအနေ ကြည့်ရတာ ဒီကျမ်းတွေဟာ မြန်မာပြည်အတွက် အချိန်မတန်သေးဘူး။ စောနေတယ် ထင်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42482102730901,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_dd73ccc0-089e-4ecf-93cb-7c0ecd1138d0.jpg?v=1730271058"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-တန်ခူးလေနှင့်လျောတော့သည်","title":"တန်ခူးလေနှင့်လျောတော့သည်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပိတောက်ချင်းတော့ မတူပါလေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တစ်နှစ်တွင် သည်တစ်လပေပ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်လတွင် တစ်ရက်ထဲ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခက်ခဲတဲ့ ရက်ဗုဒ္ဓါ ပွင့်ရှာကြ စုံမြိုင်တွင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးကြော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရာသီပန်းဖြစ်သဖြင့် ဆန်းသစ်သည့်ဂုဏ်ကို မြတ်နိုးမိရာမှ တန် ဖိုး ထားခဲ့မိလေသလား မသိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ချစ်ခြင်း၊ မုန်းခြင်း၊ နှစ်သက်ခြင်း၊ မနှစ်သက်ခြင်း စသော နှလုံးသားနှင့်သာ ဆိုင်သည်ဟု အနုပညာရှင်တို့ ဖွဲ့နွဲ့လေ့ရှိသည့် စိတ်ဝေဒနာသဘောတို့မှာ ကြောင်းကျိုးဆက်သွယ် တွေးခေါ်မှုမှထက် ပုဂ္ဂလိက အတွေ့အကြုံဝယ် မူတည်ပေါ်ပေါက်လာသည် ဟူသော အယူအဆမှာ မှန်ကောင်းမှန်ပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပိတောက်ကို ချစ်မိရသည့် အကြောင်းကို မရှာလိုပါ။ ပိတောက် ပင်ရိပ်၌ ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ပိတောက်ကို မချစ်သော မိမိ၏ အယူအဆ နိုင်ငံတွင် “တစ်ပြည်သူ” သက်သက်သာ ဖြစ်နေသည့် ချစ်လှစွာသော ထားတစ်ယောက်အား မုန်းသင့်သည့် အထောက်အထား၊ မေ့ထိုက်သောအကြောင်းချက် တွေ့ရှိလျက်နှင့် မမုန်းရက်၊ မမေ့နိုင်သော မိမိ ကိုယ်ကိုလည်း အပြစ်မတင်လို...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မင်သော ပိတောက်ကို မြင်လေတိုင်း မကြင်သော တစ်ယောက် ကို ထင်ယောင်မိသဖြင့် မချိလှသောရင်မှာ မသက်သာသော်လည်း သည်ဝေဒနာ၏ သံသရာကိုသာ တစ်နှစ်တစ်ခါ ထပ်ကာလည်စေမိ သော ကိုယ့်ကိုယ်သာ အံ့ဩရမည်ထင်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပိတောက်ပွင့်လျှင်မူ ပင့်သက်ကိုရှူရင်း ပင်မြင့်ကိုမျှော်မိစမြဲဖြစ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြင်မိလျှင် မြင်လေတိုင်း မလှုပ်ရှားသော်လည်း အသည်းပြင်၏ နက်ရှိုင်းသော တစ်နေရာဝယ် မြည့်မြည့်နှင့် ငွေ့ငွေ့ကျန်လေသေး သည့် ဝေဒနာကို လှုံ့ဆွလေသော သည်ပန်းကိုမှ “သည်ပန်းမှမြတ် ပန်းတော်” ဖြစ်နေမိသည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို နားမလည်မိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရာသီပန်းဖြစ်သဖြင့် ဆန်းသစ်သည့်ဂုဏ်ကို မြတ်နိုးမိရာမှ တန် ဖိုးထားခဲ့မိလေသလား မသိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၃)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လ,တန်ခူးဖြစ်သဖြင့် ခရီးကျူးစမိုးသားတိမ်လွှာတို့ အံ့ကာဆိုင်း၍ မှိုင်းပျပျရှိသော တာသင်္ကြန် ကာလတည်း။“မိုးနံ့၊ ရေနံ့၊ ပိတောက်နံ့တို့မှာ မြေသင်းနံ့နဲ့ ရောလျက် သင်းပျံ ကြိုင်နှံ့နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညောင်ဝိုင်းရွာ၏ ကျစဒီရေနှင့် ပြည့်ဖြိုးလျက်ရှိသေးသော ချောင်း မရေစပ် ပိတောက်ပင်အောက်ဝယ် တစ်ယောက်တည်း အေးအေးလူလူ ထိုင်နေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခပ်လှမ်းလှမ်း အာရှလူငယ်ဥက္ကဋ္ဌ ကိုသိန်းမောင်၏ အိမ်ဝင်းအတွင်းရှိ မုန့်လုံးရေပေါ်ဝိုင်းမှာ ကျွန်တော့်ပတ်ဝန်းကျင်၌ အစီအရီ ဝိုင်း ပေါက်နေသော ဓနိပင်များ ကာကွယ်နေသဖြင့် မမြင်ရသော်လည်းထိုမှ အသံများကို ကောင်းစွာကြားနေရ၏။ “ဥက္ကလာပ... ဟမ္မသောက...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညောင်ဝိုင်းရွာ၏ မိန်းမကြမ်းကြီးဒေါ်ပု၏ မျောက်ဆရာ သီချင်းသံနှင့် မြေပြင်ကို ကြိမ်နှင့် တဖျတ်ဖျတ်ရိုက်သံသည် ပေါ်ထွက်လာသည်။ လူကြီး၊ လူငယ်၊ မိန်းမ၊ ယောက်ျားများ၏ ဝါးကနဲ ပွဲကျသံ မှာလည်း ပေါ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗိုလ်ကြီးရေ. . ဟောဒီမှာ ကယ်ပါဦး၊ လူစင်စစ်က အမြီးနောက် ပေါက်ပြီး မျောက်ဖြစ်နေပြီ၊ အဟီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်တပည့်ကျော် ရဲဘော်သန်းထွတ်ကြီး၏ ဟန်လုပ်ထား သော ရွှတ်ပြက်ပြက် ငိုသံကြီးက နောက်မှ ဆက်ထွက်ပေါ်လာ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အံမာ.. နင့်ဗိုလ်ကြီးများအားကိုးလို့၊ ကဲ... ကမှာက၊ မကရင် ရှေ့ကအမြီးပါ ဆွဲနှုတ်လိုက်ရမလား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အံမာလေး. . လေး. . ဒါလေး တစ်ခုတော့ ချမ်းသာပေးပါ၊ က, ဆိုရင်လည်း က,ပါမယ်၊ ဟယ်.. တတ်နိုင်ဘူး မင်းပဘာ၊ မင့်အတွက်ဖြေဖျော်ရမယ်ဆိုရင်တော့ မောင်ကြီးကုသမျောက်ဘဝနဲ့ လှလှ ကြီး က,ပါမယ်... အဲဟယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သန်းထွတ်ကြီးမှာလည်းမခေ၊ မင်းသားဟဲ, ဟဲ၍ ဒေါ်ပုအားခွပ် လိုက်သည်။ ပရိသတ်မှာ ပွဲကျသွားပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အံမယ်-အံမယ် သေနာက ငါ့ကိုပဘာ၊ သူ့ကိုကုသတဲ့၊ ကဲ ကဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျောပြင်ကို တအုန်းအုန်းထုသံ ထွက်လာသည်။ ညောင်ဝိုင်းရွာတွင် ခေတ္တစခန်းလာချနေသော ကျွန်တော်တို့ ဗမာ့ တပ်မတော် တော်လှန်ရေးတပ်စုလေးမှ အရွှတ်ဆုံး၊ အနောက်ဆုံး မျက် နှာ အပြောင်ဆုံး တပ်သားကျော်သန်းထွတ်ကြီးနှင့် ညောင်ဝိုင်းရွာ “အပျိုခေါင်း” ဒေါ်ပုကြီးတို့၏ နှစ်ပါးသွားမှာ ဤသို့လျှင် စိုစိုပြည်ပြည်နှင့် မြိုင်ဆိုင်လှချေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သင်္ကြန်မှာ ပျော်တတ်သူတို့အတွက် ဘက်မရှိအောင် ရွှင်ဖွယ် ကောင်းသော မြန်မာ့ပွဲတော် တစ်ခုမှန်ပါ၏။ အပေါင်းအသင်းနှင့် စည်စည်ကားကား ပျော်ရသည်ထက် ကိုယ့်အတွေးနှင့်ကိုယ် နှစ်သိမ့် ကြည်နူးရသည်ကို ပိုမက်မောသော ကျွန်တော်ကသာ ချောင်းရေစပ်၌ အေးအေးလူလူ လာထိုင်နေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျဆင်းလျက်ရှိသော ချောင်းရေတိုးသဖြင့် ငိုက်ညွှတ်ကျလျက် ရှိသော ဓနိပင်၏ အရိပ်တို့မှာ ငြိမ်ငြိမ့်နှင့်လှုပ်ယမ်းနေသည်။ နောက်ကျိသော ချောင်းရေပြင်တွင် အခွေခွေလည်ရွေ့လျက်ရှိသည့် ဝဲဂယက် တို့နှင့်အတူ ဗေဒါပင်နှင့် လမုသီးများမှာလည်း တလှုပ်လှုပ်မျောပါနေ ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပိတောက်ပွင့်လွှာကလေးများမှာ အသာအယာမြေဆီသို့ ကြွေဆင်းလျက်ရှိသည်။ မြေပြင်နှင့်ဝဲလည်လျက်ရှိသော ရေစပ်ဝယ် ရွှေဝါပွင့်ချပ် တို့ ခပ်ကျဲကျဲပြန်နှံ့လျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တော်လှန်ရေးကာလ၏ လွမ်းဖွယ်သည့် ဤတစ်ခုသော သင်္ကြန်ဝယ် မတူလေသော ပိတောက်နှစ်ခိုင်တို့ တိုက်ဆိုင်ပွင့်မိကြခြင်းဖြစ် ပါ၏။ အတွေး၌နစ်မြော၍ စိတ်မှာ ဗေဒါနှင့်အတူ ချောင်းရေအလိုက် ဘယ်အထိ မှီပါနေမိသည်မသိ၊ ဗွမ်းကနဲ သွန်လောင်းချလိုက်သော ရေသံနှင့်အတူ တစ်ကိုယ်လုံးရွှဲစိုသွားကာမှ အလန့်တကြားနောက်သို့ လှည့်ကြည့်မိသည်။ သာယာသော နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် ရယ်မောသံကို လည်း တစ်ပြိုင်နက် ကြားလိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထား..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထားသည် ကျွန်တော့်လိုသင်္ကြန်အခါတွင် တစ်ကိုယ်တော်ကျင့် သုံး၍ အပုန်းကောင်းသူကိုမှ မိအောင်ရှာဖွေရေလောင်းရသည်ကို ကျေနပ်ဝမ်းမြောက်လှသည့်အလား လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရယ်မောနေပါ၏။ ရှည်သွယ်သမျှ ကော့ပျံသော ပိတုန်းရောင်မျက်တောင်တို့ ဝန်းရံအပ် သည့် မျက်လုံးပြာ၂-စုံဝယ် ရွှင်မြူးခြင်း၏ မျက်ရည်ကြည်များမှာ ပြည့်လျှမ်း ဝင်းလဲ့နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရုတ်တရက်တော့ စကားမဆိုမိ၊ ရွှေဝါရောင်နုအသားနှင့် မျက်လုံးပြာရှင် ထား၏ရယ်မောစဉ် လျှပ်လက်ပြေးသည့် သန့်စင်ဖြူဖွေးသော သွားညီညီလေးများကိုသာ အသားကြည့်နေမိသည်။ “ဘယ့်နှယ်လဲ ကိုမြင့်ခိုင်၊ ပိတောက်ပင်အောက်မှာ တိတ်တိတ်လေး ကျိတ်ဆွေးနေတာ လူမိလို့ အံ့အားသင့်နေပလား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်လို သုံးလိုင်းကြယ်တစ်ပွင့် ဗိုလ်လေးတစ်ဦးအား တစ်ရွာလုံးက ဗိုလ်ကြီးဟု လေးလေးစားစား ခေါ်ကြသော်လည်းထား ကမူ နာမည်ကိုသာ ရင်းရင်းနှီးနှီး ခေါ်သည်။ ခေါ်ထိုက်သည့် အကြောင်း လည်းရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စစ်မဖြစ်မီ တက္ကသိုလ်၌ ထားနှင့် ကျွန်တော်တို့အတူပညာ ဆည်း ပူးခဲ့ကြဖူးသည်။ ထိုစဉ်တုန်းကမူ ကုလားနှင့် ကပြားများသာ အယူများသော သတ္တဗေဒကို မိန်းကလေးဖြစ်လျက်လိုက်နေသော ထားအားကျွန်တော်မသိသကဲ့သို့၊ ဖီလိုဆိုဖီဌာန တက္ကဗေဒစာအုပ်များအကြား ၌သာ အချိန်ကုန်တတ်သော ကျွန်တော့်အားလည်း ထားကမသိ၊ မြင်ဖူး တွေ့ဖူးကြယုံမျှဖြစ်သည်။ စစ်အတွင်း တပ်မတော်တွင် အမှုထမ်းရင်း အာရှလူငယ်ဌာနချုပ်သို့ မကြာခဏအလည်ရောက်မိမှ အမျိုး သမီးဌာနတွင် ထာဝရတွေ့ရသောထားနှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးခဲ့ရသည်။ အကြောင်းဆုံပြန်၍ ထားတို့ အိမ်သားများက ညောင်ဝိုင်းရွာသို့ စစ်ပြေးအလာ ကျွန်တော်ကလည်း တာဝန်နှင့် အဆိုက်ဖြစ်သဖြင့် အလိုက် သင့်ပိုမို အကျွမ်းဝင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တက္ကသိုလ်မှ ဝေးကတည်းက တက္ကသိုလ် “မီးလျူး” ပတ်ဝန်း ကျင်မှ အပြင်လူအတွက် အတန်စိမ်းသော တက္ကသိုလ် “လင်ဂို” သီး ခြား ဘာသာစကားမျိုးနှင့်ကင်းခဲ့သော ကျွန်တော်တို့ ၂ ဦး အတွက် အချိန်အားလပ်တိုင်း စကားပြောမဆုံးနိုင်အောင် ရှိရသည်မှာလည်း မဆန်းဟု ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အံ့အားသင့်သွားတာတော့ မှန်ပါတယ်၊ ကျိတ်ဆွေးစရာကတော့ လွမ်းဖို့သခင် မရှိသေးပါဘူးထား...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တယ်ဆိုလိုက်တဲ့ စာပါလား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထားသည် ခပ်ရွှင်ရွှင်နောက်လိုက်ရင်းပိတောက်ပင်ရင်း ကျွန်တော့် ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မသိပါဘူး၊ ထားက ရှင်တို့စစ်သားတွေ ဆိုလေ့ရှိတဲ့ လှရာရာ ... ရွေးလို့ ဆင်မပေးရဆံမြညှာကေ... ဆိုတဲ့ သီချင်းသဘောလိုများ ပိတောက်ပွင့်တာရင်း ဆွေးနေသလားလို့ပါ....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထားသည်ပေါင်ပေါ်တွင် မှောက်တင်ထားသော ဖလားအောက် ခံပေါ်၌ ပိတောက်ပွင့်ကလေးများအား ကောက်ယူ စီဆော့ကစားရင်း ခပ်အေးအေးနှင့် ဆက်နောက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်ကမူ အသာပြုံးရင်း ပင်ထက်မှာ လျှံဝင်းသော ပန်းမင်း ရွှေငုံတိုင်အားသာ မျှော်ငေးကြည့်နေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်တော်က ပိတောက်ပန်းကို သိပ်ချစ်တယ်၊ ဒီလိုချစ်တဲ့ ပိတောက်နဲ့ ထားပြောသလို လွမ်းစရာဇာတ်ကြောင်းများ မတော်တဆ လာဆက်သွယ်မိမှာကို ... တစ်ခါတစ်လေ တွေးကြောက်မိသေး တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟော... ရှင်စိတ်ကူးယဉ်လာပြန်ပြီ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထားသည် ကျွန်တော့်စကား ဘယ်နေရာမှ ဟာသတွေ့သွားသည်မသိ၊ တခစ်ခစ်နှင့် ရယ်နေသည်။ အရယ်ရပ်သော် ဆက်လက်၍များပင် ဝေဖန်မှတ်ချက် ချနေပြန်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရှင်တို့ စိတ်ကူးယဉ်သမားတွေ၊ စာရေးဆရာတွေ၊ ကဗျာ ဆရာတွေ အားလုံးပေါ့လေ၊ တော်တော်ရယ်ဖို့ကောင်းတယ်၊ သူ့ သဘာဝပွင့်ချင်လို့ ပွင့်နေတဲ့ ပိတောက်လည်းမနေရ စံပယ်လည်း မလွှတ်၊ သဇင်လည်း ချမ်းသာမပေး၊ နှင်းဆီလည်းမကျန်ဘူး၊ လျှောက် ဖွဲ့နွဲ့ပြီး မျက်ရည်နဲ့ လိမ်းပေးချင်ကြတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါကတော့ ဒီလိုရှိပါတယ်ထား၊ ကဗျာဆရာ့ လုပ်ငန်းကိုကတိကျတဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ယေဘုယျ သဘောပေါ်အောင်ဖွဲ့နွဲ့ ဖန်တီးရခြင်းပေကိုး၊ ဥပမာ ပန်းရဲ့ပွင့်ခြင်း ကြွေခြင်းဆိုတဲ့ နယ် ကျဉ်း တိကျတဲ့ အကြောင်းတစ်ရပ်ကို ဖွဲ့နွဲ့နေသယောင်ဖြစ်ပေမယ့် ကဗျာဆရာတွေဟာ လောကသဘာဝတစ်ခုခုရဲ့ဖြစ်ခြင်း၊ ပျက်ခြင်း၊ မတည်မြဲခြင်းဆိုတဲ့ ယေဘုယျအနက်သဘောကို ဖတ်သူရဲ့ ဉာဏ် အမြင်မှာထင်လာအောင် သီကုံးကြရတာကလား။ ပန်းရဲ့ အကြောင်း ဖော်ရာမှာ လူရဲ့ဝေဒနာ၊ စေတနာသဘောတွေကို သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့ တင်ပြခဲ့တဲ့ ဆရာဇော်ဂျီတို့၊ ဆရာမြကေတုတို့ရဲ့ ကဗျာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခါက ဒီသဘောမျိုး ကျွန်တော် ရှင်းပြခဲ့ဖူးတယ် ထင်တယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရှင်ပြောနေတုန်းတော့ နားလည်သလိုလိုပါပဲ။ နောက်တော့သာ ဘာမှမရေရာတာ ရှင်တို့အနုပညာဆိုတာကဒီလိုပဲ ဝေ့လယ်လယ် ထင်ပါရဲ့။ ဒါထက်နေပါဦး ရှင်ကကော ကဗျာဆရာ မဟုတ်ပေမယ့် ပိတောက်ပန်းကို ဘယ်လိုများမြင်ထားသလဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်က ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဖြေလိုက်လျှင် ထားဆီမှအဘယ် သို့သော ဝေဖန်ချက်လာမည်ကို သိနှင့်သဖြင့်ပင်ပြုံးလိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်တော်ကတော့ ပိတောက်ရိုမန်းတစ်လပ်ဖ် စိတ်ကူးယဉ် အချစ်အဖြစ်နဲ့ပဲမြင်မိတယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထားသည် မျက်လုံးလေးပြူးကာ ကျွန်တော်အားလှည့်ကြည့် လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “ထားအတွက် ရယ်စရာကောင်းသွားသလား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီနေရာမှာတော့ ထားအမြင်နဲ့ ရှင့်အမြင် တူလွန်းလို့ အံ့အား သင့်သွားတာပါ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်မှာလည်း အံ့သြသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42482127437973,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ea54f9a0-52ec-4308-be7c-0710fc63c778.jpg?v=1730271109"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-ပညာရဲ့သဘော","title":"ပညာရဲ့သဘော","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာမှာကော ဆရာ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝေါဟာရအနက်အားဖြင့် ပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာမှာလည်း ဗုဒ္ဓယဉ်ကျေးမှုကလာတဲ့ ပညာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဝေါဟာရတွေ အများကြီးရှိတယ်။ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားက ပညာကို အလွန်မှ သူမတူအောင် အလေးအနက်ဟောပြ၊ ဆုံးမ သွန်သင်ခဲ့တယ်။ ဗုဒ္ဓတရားတော်မှာ ပညာက ထိပ်ပဲ။ သီလသိက္ခာ၊ သမာဓိသိက္ခာ၊ ပညာသိက္ခာဆိုပြီး သာသနာသုံးရပ် ဗုဒ္ဓက ဟောခဲ့ တာရှိတယ်။ ဒါကို နက်နက်နဲနဲလိုက်ကြည့်တဲ့အခါ သတိပြုရမယ့် စကားလုံးတွေ တွေ့တယ်။ အရေးကြီးဆုံးကတော့ ဆရာတို့မြန်မာက ယူထားတဲ့ ပညာဆိုတဲ့ စကားပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက် ဉာဏဆိုတဲ့ စကားလုံး၊ နောက် ဝိဇ္ဇာဆိုတဲ့ စကားလုံး၊ ခုနက ပြောခဲ့သလို သိက္ခာဆိုတဲ့ စကားလုံး၊ ပြီးတော့ သိပ်မသိကြသေးတဲ့ စကားရှိသေးတယ်။ ပဇာနနာဆိုတဲ့ စကား။ နောက် ဒဿနဆိုတဲ့ စကား။ အဲဒါတွေအားလုံးကို ပညာအကြောင်း ဆွေးနွေးရာမှာ ထည့်သွင်းဆွေးနွေးရလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပထမဆုံး အလွန်ယေဘုယျကျပြီး လူအများ နားလည် လက်ခံမယ့်စကားနဲ့ပဲ ဆရာပြောပါ့မယ်။ ပညာဆိုတာ ဘာလဲ။ပညာဆိုတာ လူ့ရဲ့ အရည်အသွေး၊ လူ့ရဲ့ စွမ်းအင်တစ်ခုလို့ ယူဆလို့ရတယ်။ ပညာရှိဆိုတယ်တဲ့လူဟာ ပညာဆိုတဲ့ စွမ်းအင် ရှိတာပဲ။ အရည်အသွေးကို ပြောရရင် မျက်စိ၊ နား၊ လက်နဲ့သွားပြီးကိုင်လို့ထိလို့ မရဘူး။ ဉာဏ်နဲ့သာ သိနိုင်တယ်။ သူ့ရဲ့ စွမ်းအင် ဆိုတာ ဉာဏ်သဘော ပညာက လူကိုအကျိုးပြုတဲ့ စွမ်းအင်ရှိတယ်။ ဘယ်လိုအကျိုးပြုတဲ့ စွမ်းအင်လည်းဆိုရင် ယေဘူယျအားဖြင့် ဖြစ် ချင်တာတွေကို ဖြစ်အောင်၊ မဖြစ်ချင်တာတွေကို မဖြစ်အောင် ပညာ ကလူကို လုပ်ပေးနိုင်တယ်။ ဒါက အလွန်မြင့်တဲ့ အနက်အဓိပ္ပာယ် မို့ ဆရာ ရှင်းပြပါမယ်။ အဲဒီဟာ သဘောပေါက်ဖို့ လိုတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပညာအကြောင်းပြောရင် ဟိုကလည်း ပညာ၊ ဒီကလည်း ပညာ ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီတော့ ခုနက အင်္ဂလိပ်စကားလုံးပြောရရင် Information ဆိုတာသိခြင်းကိုပြောတာ။ သိခြင်းဆိုတာက ဘယ် လိုသိခြင်းလဲ။ ဘယ်လိုသိနည်းနဲ့ သိထားတာလဲ။ ကြည့်ပြီး သိတာ ရှိတယ်။ ကြားပြီးသိတာရှိတယ်။ သူများပြောတာက တစ်ဆင့်သိတာ ရှိတယ်။ သို့သော် Information ဆိုတဲ့ သိခြင်းသည် အာမခံချက် သိပ်မရှိဘူး။ သူ့မှာ မလွဲမသွေမှန်ကန်မှု ရှိချင်မှရှိမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသိတော့သိလိုက်တာပဲ။ အဟုတ်သိတာ ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ် မယ်။ မဟုတ်တာကိုလည်း ဟုတ်တာအဖြစ် သိချင်သိနေမယ်။ ဒါမှ မဟုတ် တစ်ဝက်တစ်ပျက် အမှန်ကိုလည်း အပြည့်အစုံအမှန်လို့ သိချင်သိမယ်။ ဒါကြောင့် ခုခေတ်စကားတွေရှိတယ် မဟုတ်လား။ Disinformation တို့ Misinformation တို့။  ဒါကလူသားကို Information ဆိုတဲ့ အသိပေးခြင်း၊ လူတွေကို အမှန်လို့ ယုံသွား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအောင် လုပ်ခြင်းအားဖြင့် ဉာဏ်ကြီးတဲ့သူတွေက ဉာဏ်နည်းတဲ့ သူတွေကို ကစားလို့ရတယ်။ သူက အကောင်းလည်းရှိတယ်။ အဆိုး လည်းရှိတယ် အမှန်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ အမှားလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ အာမခံချက် မရှိဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eKnowledge ကရောဆရာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eKnowledge ဆိုတာက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူက အမှန်တရားဘက်ကို နည်းနည်းကပ်တယ်။ အဲဒီလိုသိခြင်းမျိုးကို ခေါ်တယ်။ ရှုကြည့်ခြင်း၊ လေ့လာခြင်း စတာတွေပေါ်မှာရှိတဲ့ အချက်အလက် အစုအဝေးကို Knowledge လို့ခေါ်တယ်။ တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီ အစု အဝေးမှာတင် ရပ်မနေဘဲ အဲဒီလို စုဆောင်းရရှိတဲ့ အချက်အလက် တွေပေါ်မှာ တည်ပြီးတော့ စဉ်းစားပြီး ကောက်ချက်ယူတဲ့ သဘောတွေကို Knowledge လို့ခေါ်တာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုယ်စူးစမ်းရှာဖွေထားတဲ့ သိမှုအစုပေါ့။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ သိမှု အစုအပုံကနေပြီးတော့ စဉ်းစားတွေးခေါ်ပြီး ကောက်ချက်ယူတဲ့ သဘောပဲ။ သဘောဆိုတာ ဉာဏ်ကိစ္စ။ ပသာဒတွေနဲ့ သွားကိုင်လို့ ရတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အင်္ဂလိပ်လို idea လို့ ခေါ်တယ်။ ပလေတို ကြီးက အိဒလို့ ခေါ်တယ်။ အတူတူပါပဲ။ ဉာဏ်ကိစ္စ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်တစ်ခါ သိရုံသိပြီး သဘောပေါက်ရုံတင်မကဘဲ နားလည်တာမျိုး၊ သိတိုင်းနားမလည်ဘူး နားလည်တဲ့ အဆင့်ရောက်တဲ့ အသိမျိုးကိုမှ Knowledge လို့ခေါ်တာ။ နောက် Knowledge ဆိုတဲ့စကားမှာ နားလည်တဲ့ စကားရိပ် အနက်အဓိပ္ပာယ် ပါနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်စကားတစ်ခု Learning ဆိုတာ များသောအားဖြင့် Learning ကို သင်ယူသည်လို့ ပြောနေကြတယ်။ သူ့ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကတော့ လေ့လာသဖြင့်ရရှိသောသိနားလည်မှု များသော အားဖြင့်တော့ philosopy တို့ ဘာသာစကားတို့ စတဲ့နယ်ပယ် တွေက သိနားလည်မှု လေ့လာမှုကို Learning လို့ခေါ်တာ knowledge နဲ့ Learning နဲ့ကမတူဘူး။ ဆင်တာ။ ဒါပေမယ့် knowledge က ပိုကျယ်ဝန်းတယ်။ ပိုလည်း တိကျချင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက် Intuition ဆိုတာက လူတကာ သိပ်အသုံး နည်းတယ်။ သူလည်း သိတာပဲ။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လို အသိမျိုးကို ခေါ်တာလဲဆိုတော့ နက်နဲလေးနက်ပြီး အများတကာ လူတကာ မသိနိုင်၊ ဉာဏ်မမီနိုင်တဲ့ ပညာမျိုးကိုခေါ်တာ။ ပါဠိစကားကျတော့ ရှိတယ်။ ဉာဏဝိဿယတဲ့။ သူက ခက်ခဲလေးနက်တယ်။ အလွယ် တကူ မသိနိုင်တဲ့ သဘောတွေ အဲဒါတွေ ရှိတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒီတော့ ဥပမာဆိုပါတော့။ ခုခေတ်မှာ ပြောကြတာ ရှိတယ်။ လူတိုင်းတော့ Relativity ကို ကြားဖူးနေကြတာ၊ ပြော နေကြတာ။ တကယ်နားလည်လို့လားလို့ မေးတော့ မသိဘူး။ ဒါက အိုင်းစတိုင်းတို့လိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုးမှ သိနိုင်တယ်။ လူတကာ အကုန်မလိုက် နိုင်ဘူး။ ဒီသဘောတွေ ရှိနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက် ဒါတွေ အကုန်လုံးနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ အကျယ်အဝန်း ဆုံး စကားက wisdom,  wisdom ကို “ပညာလို့ ဆရာခေါ်ရတာက ပါဠိစကား၊ ပညာကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာပြန်တဲ့ဆရာတွေက wisdown လို့ ပြန်ကြတာ ရှိလို့ပဲ။ သူကတော့ သာမန်သိမှုလေး မဟုတ် ဘူး။ သာမန်သိမှု အစုအပုံလေး မဟုတ်ဘူး။ သူက ကျယ်ပြန့်တဲ့ သိနားလည်မှုအပေါ်မှာ အခြေခံပြီး အဆင့်မြင့်တဲ့ ဆုံးဖြတ်စွမ်းမှု နားလည်မှုကို ခေါ်တယ်။ ဒီနေရာမှာ ပညာရဲ့ အသုံးလေးပါလာတယ်။ အနက်အဓိပ္ပာယ်လေး။ တတ်သိနားလည်ရုံတင် မကဘူး။ တတ်သိနားလည်မှုအပေါ်မှာ အခြေခံပြီး လူသည် ဆုံးဖြတ်စွမ်းမှု ရှိလာတယ်။ ပြီးတော့ ရေရေလည်လည် ပယ်ပယ်နယ်နယ် ထောင့် စေ့စေ့ကနေ နားလည်လာတယ်။ ဒါမျိုးမှ wisdom လို့ခေါ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်္ဂလိပ်လိုတော့ wisdom ကို အနက်ပြန်တဲ့အခါမှာ (wisdom implies superior judgement and understanding based on broad knowledge ) wisdom ကသာမန်သိရုံမဟုတ်၊ လူတွေ လုပ်ကိုင်ပြောဆို တွေးတောကြံဆတဲ့ နေရာတွေမှာ ရှေ့ဆောင်ရှေ့ရွက်ပြုနိုင်တဲ့ သဘောမျိုး၊ ထိန်းသိမ်း နိုင်တဲ့ သဘောမျိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပါဠိလိုတော့ ပညာပုဗ္ဗင်္ဂမဆိုတဲ့ စကားရှိတယ်။ အရိယာ သံဃာ အရှင်မြတ်တွေရဲ့ စိတ်မှာ ပညာသည် ရှေ့က အမြဲသွားတယ် လို့ ဘုရားသခင် ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးက ဟောတယ်။ လူသာမန် တွေက မကြာခဏပညာရှေ့မဆောင်ဘဲ ပညာမှတစ်ပါးအခြားသော အရာတွေက ရှေ့ဆောင်တဲ့အတွက် လောကကြီးမှာ ဝမ်းနည်းစရာတွေ၊ ကြေကွဲစရာတွေ အများကြီး ဖြစ်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါကြောင့်မို့လည်း ပညာဆိုတာ သိရုံတင်မကတော့ဘူး။ လူရဲ့ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မနောကံတွေကို ထိန်းသိမ်းကြပ်မတ်ပြီး ရှေ့ဆောင်ပြုပြင်ပေးတဲ့သဘောရှိတယ်။ ကောင်းသောအဓိပ္ပာယ်တွေ အများကြီးဝင်နေတယ်။ ယေဘုယျ သဘောမျိုး နားလည်ထား ရမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာမှာ 'ပညာ'ဆိုတဲ့ စကားက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပညာဆိုတဲ့စကား ဘယ်က လာသလဲဆိုရင် ပဇာနနာ ဆိုတဲ့ စကားကလာတယ်။ သိပ်ခက်တဲ့ ပညာနဲ့ ပတ်သက်လာရင် မြတ်စွာဘုရားက ပဇာနာတိဆိုတဲ့ စကားကိုသုံးတယ်။ ဥပမာ နိဗ္ဗာန်မဂ်ဖိုလ်ကို ရောက်ဖို့အတွက် တစ်ကြောင်းတည်းသော လမ်း၊ တစ်ခုတည်းသောယာဉ်လို့ ဝိသေသနပြုပြီး မြတ်စွာဘုရားဟောတဲ့ မဟာသတိပဋ္ဌာန်သုတ်တော်ကြီးမှာ ပဇာနာတိဆိုတဲ့ စကားကို အထပ်ထပ်သုံးတာ တွေ့ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဥပမာ လျှောက်ရင်လျှောက်တယ်လို့ သိပါ။ ထိုင်ရင် ထိုင် တယ်လို့ သိပါ။ အဲဒီမှာ မြတ်စွာဘုရားက “သိ” ဆိုတဲ့ စကားကို ပဇာနာတိလို့ သုံးတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သိခြင်းသဘောကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြောတဲ့ ပါဠိစကားတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ပဇာနာတိကတော့ အမြင့်ဆုံးပဲ။ လျှောက်ရင်လျှောက်တယ်လို့ ပညာနဲ့သိပါ။ ဒါကြောင့် မို့ ပဇာနာတိလို့ ဟောတယ်။ အကြောင်းမဲ့သုံးသွားတာ မဟုတ်ဘူး။ မြတ်စွာဘုရားက “သိပါ” ဆိုတာ အများအားဖြင့် သိပါ၊ လေးလေး နက်နက် သိပါ၊ အဖက်ဖက်က ထောင့်စုံအောင်သိပါ၊ ထိုးထွင်းပြီး သိပါဆိုတဲ့ သဘောတွေ့ပါတယ်။ မြန်မာလို ဘာသာပြန်ဖို့ နည်းနည်း ခက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပညာဆိုတဲ့စကားကလည်း ပြဇညာဆိုတဲ့ စကားက ဆင်း သက်လာတာ။ အတူတူပါပဲ။ အဲဒီလို ပြဇညာက ဆင်းသက်လာတာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပညာနဲ့ နွယ်နေတဲ့ စကားတစ်လုံးရှိတယ်။ ဉာဏ ဉာဏဆိုတာ လည်း သိခြင်းပဲ။ ပါဠိမှာတော့ ဉာဏကိုသိခြင်း၊ ပညာစေတသိက် လို့ အနက်အဓိပ္ပာယ် ပေးတယ်။ ပညာအကြောင်းပြောရင် ဉာဏ အကြောင်းပါပြီး ဉာဏအကြောင်းပြောရင် ပညာအကြောင်း ပါ တယ်။ အနက်အဓိပ္ပာယ်အားဖြင့်တော့ တူတာများတယ်။ သဒ္ဒါနည်း အရ ကွဲကွဲပြားပြား သုံးသွားတာပဲ ရှိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဥပမာဆိုပါတော့ မင်္ဂဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်ဆိုတဲ့ စကားတွေ ကြားဖူးမှာပေါ့။ ဉာဏ်ဆိုတဲ့နေရာမှာ မဂ်ပညာ၊ ဖိုလ်ပညာလို့လည်း သုံးတယ်။ ဒီလိုပဲ စိန္တာမယဉာဏ်၊ သုတာမယဉာဏ်၊ သောတာမယ ဉာဏ်၊ ဘာဝနာမယဉာဏ်လို့ သုံးသလို စိန္တာမယပညာ၊ သုတာမယ ပညာ၊ သောတာမယပညာ၊ ဘာဝနာမယပညာလို့လည်း သုံးတယ်။ အချို့နေရာတွေမှာ အပြန်အလှန် အတူပမာသုံးလို့ရတာတွေရှိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါကြောင့်လည်း ပညာရှိကို အမျိုးမျိုးခေါ်ကြတယ်။ လူ အများကြားဖူးတာက ပညာရှိကို ပဏ္ဍိတလို့ပဲ ကြားဖူးကြတယ်။ မေဒါဝီဆိုတာလည်း ရှိတယ်။ မေဒါဝီကလည်း ပညာရှိကိုပဲ ပြော တာ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မေဒဆိုတာကလည်း ပညာကိုပဲပြော တာ။ အဲဒီလိုပဲ ဝိညူကိုလည်း ပညာရှိလို့ခေါ်တာပဲ။ ကဝိ ဆိုတာ လည်း ပညာရှိအဲဒီလိုပဲ ဉာဏီဆိုတဲ့ ပညာရှိလည်း ရှိတယ်။ စကား လုံးတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆက်သွယ်နေတဲ့ သဘောတွေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ခါ ပညာအကြောင်းပြောလို့ရှိရင် မပါရင်မဖြစ် ပညာနဲ့ ဆက်သွယ်ထားတဲ့ စကားတစ်လုံး ရှိသေးတယ်။ ဝိဇ္ဇာ။ ဝိဇ္ဇာကို ပါဠိ အဘိဓာန်မှာ အနက်ပေးတာက အတတ်ပညာတဲ့၊ အဘိဉာဉ်တဲ့ ဒေဝ ကျမ်းတဲ့၊ မန္တာန်တဲ့၊ အရိယဉာဏ်တဲ့။ စကားတစ်လုံးတည်းမှာအဓိပ္ပာယ် ကွဲတာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ အင်္ဂလိပ်လိုတော့ ဝိဇ္ဇာကို knowledge or learning or schorlarship or science တဲ့၊ wisdorm တဲ့၊ skill တဲ့၊ အဲဒီလိုပေးတာတွေရှိကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဓမ္မာစကြာတရားတော်ကြီးမှာ ပညာဆီ ရောက်သွားတဲ့ အကြောင်း ပြောတဲ့အခါမှာ စက္ခုံဥဒပါဒိ၊ ဉာဏံဥဒပါဒိ၊ ပညာဥဒပါဒိ၊ ဝိဇ္ဇာဥဒါပါဒိ၊ အာလောကောဥဒပါဒိဆိုတဲ့ စကားတွေ သုံး တယ်။ ဥဒပါဒိဆိုတာ ထင်ရှားတာကိုပြောတာ။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြတ်ပြတ်သားသားဖြစ်သွားတာ ဥဒပါဒိ၊ ဒီနေရာမှာ ပညာ၊ဝိဇ္ဇာဆိုတဲ့ စကားသုံးတယ်။ အဲဒီမှာ ကိန်းဝပ်နေတဲ့ သဘောတွေကို ရှင်းသာ ရှင်းမယ်ဆိုရင်တော့ ကျမ်းတစ်ကျမ်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အကျယ်မချဲ့တော့ဘူးနော်။ ပိုပြီးသိလိုသူများကတော့ ဘုရားဟောကျမ်းတွေ၊ ဆရာတော်အရှင်မြတ်ကြီးတွေ ဟောကြားခဲ့တဲ့ ကျမ်းတွေကို ဆက် လက်ဖတ်ရှုပါလို့။ ဒီလောက်ပဲ မှာချင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cbr data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003cbr data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42482149359765,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_0f7693ea-b1d8-4cbf-9592-a3ddc4731f3c.jpg?v=1730271137"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-မိုးညအိမ်မက်မြူ","title":"မိုးညအိမ်မက်မြူ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပိုင်း(၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘ၀ဟောင်းမှအစ်မ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆယ်ဆဆင့်နှောင် \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမယ်နှင့်မောင်တို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောင်ဟိမဝါ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတက်စဉ်ခါလည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်သာတစ်ဖက် \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမယ်တစ်ဖက်နှင့် \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွှေလက်ဆွဲကိုင် \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနွှဲကာယိုင်၏ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမုခ်လိုဏ်ဂူဝ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတူရောက်ကြသော်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e သူကရှေ့ဝင် \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနန်းလေသွင်ဖြင့် \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမယ်လျှင်နောက်က \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပါနေကျတည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e (၁) \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မီးရထား၏ မှန်ကာပြတင်းပေါက်မှ မျှော်ကြည့်လျှင် စိမ်းလန်းသော လယ်ကွင်းတို့ထက် ကျသက်စ ပြုပြီဖြစ်သော မိုးသီးမိုးပေါက်တို့ကို မြင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သီတင်းကျွတ်လ အစတွင်ဖြစ်၍ စပါးပင်တို့သည် ခါးလယ်မျှ အမြင့်ဆောင်ကြကုန်ပေပြီ။ လေဝယ် လှိုင်းထ၍ ငြိမ့်အိနေသော ဤစပါး မြပင်လယ် တစ်ကြောကို လွန်၍ မျက်လုံးကို ဆန့်ကြည့်သော် အရှေ့ဆီ၌ မိုးမြူသင်တိုင်း ဆင်သိုင်းစ မှိုင်းပျပျ ပဲခူးရိုးမအား မြင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မီးရထား၏အရှိန်မှာ လျှော့သွားသည်နှင့် မရှေးမနှောင်းပင် ကြီးမား သော သံတံတားကို ဖြတ်ကျော်စဉ် ကြားရတတ်သည့် ပဲ့တင်ရိုက်သံ ပေါ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တံတားကြီး၏အောက်၌ ဒေါသတကြီးနှင့် တဟဲဟဲ စီးဆင်းနေသော ချောင်းရေညိုညိုကို တွေ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒါ ဖိုးသာအောင် ကုန်းတံတားပဲ တူမကြီး၊ သာယာဝတီခရိုင်နဲ့ ပြည်ခရိုင်နယ်စပ်လေ၊ နောက်ဆယ့်ငါးမိနစ် မိနစ်နှစ်ဆယ်ဆိုရင် ပေါင်းတည် ကို ရောက်တော့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှေ့မှခရီးသည် အသက်ငါးဆယ်ခန့်ရှိ အဘိုးကြီးက ပြောသဖြင့် တူမကြီးဟု အခေါ်ခံရသူ အသက်သုံးဆယ်ခန့် ဖြူဝင်းသော အသားအရေ၊ နက်မှောင်ကော့ပျံသော မျက်တောင်၊ ပေါ်ထင်သောနှာတံ၊ ချောမောသမျှ တည်ကြည် မွန်ရည်သော မျက်နှာရှင် မိန်းမရွယ်က ဖြူစင်ညီညာသည့် သွားလေးများပေါ်အောင် ယဉ်ကျေးဖွယ်ရာ ပြုံးလိုက်၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဪ...ပေါင်းတည်အောင် ရောက်တော့မယ်၊ ခုလို ကြိုတင် သိရတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးရယ်၊ ဒါထက် ဦးကတော့ သဲကုန်းအထိ ဆက်သွားရဦးမယ်နော်...”ဟု ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်တယ်၊ ဪ...ဒါထက် ဦးတို့ သံပြတ်နဲ့သာ စကားပြောခဲ့ ကြရတယ်၊ ခွဲကာနီးမှ အသိဖွဲ့ ကြရအောင်၊ ဦးနာမည်က ဦးသိန်းမောင် ခေါ်တယ်၊ အဲ...စက်ပိုင်ရှင်ပေါ့လေ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိန်းမရွယ်က ပြုံးလိုက်သည်။ အပြုံးမှာ တောက်ပသော်လည်း တည်ငြိမ်ခံ့ညား၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်မနာမည် ဒေါက်တာ မသက်ရီ၊ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် စိတ်ပညာဌာနက ကထိကတစ်ဦးပါ၊ ဦးနဲ့ ခုလိုသိရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးသိန်းမောင်မှာ အံ့သြသည့်ဟန် မသိမသာ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒေါက်တာ...ဒေါက်တာ မသက်ရီ၊ ဒေါက်တာဆိုတော့ ပါရဂူဘွဲ့ ရှင် ပေါ့နော်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပါရဂူဆိုတဲ့စကားကြီးက မြင့်မားလွန်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဝေါဟာရ အဖြစ်နဲ့တော့ ဒီကနေ့ သုံးစွဲနေကြတာပါပဲရှင်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးသိန်းမောင်က ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဆတ်ရင်း မှတ်ချက်ချသည်။ “အင်း... ခေတ်ကြီးကတော့ တော်တော်ပြောင်းလဲခဲ့တာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုတုန်းကတော့ ပါရဂူ ဒေါက်တာဘွဲ့က အင်မတန် ရှားတာကလား။ ဦးသိသမျှတော့ ဒေါက်တာဘမော်၊ ဒေါက်တာဘဟန်၊ ဒေါက်တာသိန်း၊ ပြီးတော့ ဦးတို့ နယ်သား တူမကြီးတို့ ဆရာဖြစ်လိမ့်မယ် ပါမောက္ခ ဒေါက်တာဦးလှဖူး၊ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေလောက်ပဲ ရှိကြတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်ကဲ့ ... ဆရာကြီး ဦးလှဖူးဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆရာဆိုလည်း ဟုတ်ပါတယ်၊ ဖခင်ဆိုလည်းမှန်ပါတယ်၊ ဆပ်မကုန်တဲ့ ကျေးဇူးရှင်ကြီးပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အင်း... အင်း... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာသကွယ်၊ တူမကြီးတို့လို မိန်းမသားတစ်ဦးက ဒေါက်တာဘွဲ့ ရထားတာ တွေ့ရတော့ မြန်မာပြည် ကြီးရဲ့ ရှေ့ရေးအတွက် ဦးဝမ်းသာမိတယ်။ ဦးတို့နယ်ကို အလည်လာတုန်း တူမကြီးပျော်ရွှင်ပါစေလို့ ဦးဆုတောင်းတယ်၊ ဦးတို့ နယ်သူနယ်သား တွေက အင်မတန် ခင်မင်ဖော်ရွေပါတယ်၊ ကဲ...ကဲ...တူမကြီး ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးသိန်းမောင်သည် အလိုက်သိစွာ စကားကို ဖြတ်၍ သတင်းစာ၌ မျက်နှာအပ်လိုက်၏။မသက်ရီသည် ဦးသိန်းမောင်အား ကျေးဇူးတင်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စင်စစ် ကမ္ဘာလှည့် ခရီးသွားခဲ့ဖူးသူ တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် မသက်ရီမှာ အစစ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုရှိသောကြောင့် ဆင်းမည့်ဘူတာနီးခါမှ အရေးတကြီး သိမ်းဆည်းရန် ပစ္စည်းများမရှိ။ သို့ရာတွင် အဓိကထား ဆောင်ရွက်ရန် ကိစ္စတစ်ရပ်မူရှိသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် မသက်ရီသည် အလိုက်သိသော ဦးသိန်းမောင်ကို ကျေးဇူးတင်မိခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီသည် စာရေးစာအုပ်မှ ရေးပြီးသော စာတစ်ရွက်ကို ဆုတ်ခွာယူလိုက်သည်။ မီးရထားလှုပ်လှုပ်တွင် တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားရေး ထားရသည်မို့ လက်ရေးများသည် မသေသပ်။ သို့တစေ ကိစ္စမရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီသည် မသိမသာပြုံး၍ စာရွက်ကို ခေါက်ကာ စာအိတ်တစ်ခု တွင်း ထည့်သည်။ ထိုနောက် လိပ်စာတပ်၏။ ရထားမှာ အရှိန်မပြင်းသဖြင့် စာရေးရန် မခက်လှ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဦးမင်းလွင်၊ ဒုတိယ အတွင်းဝန်၊ ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီးဌာန၊ အတွင်းဝန်များရုံး၊ ရန်ကုန်မြို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီသည် စာအိတ်ကို ပိတ်ပြီးနောက် လွတ်အိတ်တစ်လုံးတွင် ထည့်လိုက်၍ အသင့်အတင့် သိမ်းဆည်း ပြင်ဆင်စရာရှိသည်များကို သိမ်းဆည်း ပြင်ဆင်သည်။ မိနစ်ပိုင်းအတွင်း အားလုံး ပြီးစီးသဖြင့် နေရာတွင် ထိုင်ကာ ပြတင်းမှနေ၍ အပြင်သို့ မျှော်ကြည့်မိပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပေါင်းတည်သို့ လာရခြင်းအတွက် မသက်ရီမှာ ရင်အနည်းငယ် ခုန်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီသည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် စာရေးဆရာ ကထိက တစ်ဦးမှ တစ်ဆင့် ပေါင်းတည်သား စာရေးဆရာ ကဗျာဆရာ အနုပညာသမား ၊ တော်တော်များများနှင့် သိကျွမ်းခဲ့၏။ သူတို့ပြောပြသော ပေါင်းတည်နယ်၏ ၊ အလှမှာ ရင်ခုန်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စိမ်းသော လယ်ကွင်း၊ လန်းသော တောရိပ်၊ မှောင်သောရိုးမ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် မသက်ရီသည် ဤလှပမှုတို့အား အသေအချာ မတွေ့ရ။ အကြောင်းမှာ အပြင်ဘက်၌ နှောင်မိုးးသည် အငြိုးကြီးကြီးနှင့် သည်းသည်း ကြီး ရွာနေပြီဖြစ်သောကြောင့်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မီးရထားသည် အရှိန်လျှော့သွားပြန်ကာ ချောင်းငယ်တစ်ခုကိုကျော်ဖြတ်သည်။ ပေါင်းတည်မြို့ကို စဝင်လေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မီးရထားသည် ရဲဌာနဝင်းဟု သိသာသော အဆောက်အအုံဘေးများ မှ စတင် မြို့တွင်းဝင်သည်။ ထိုအခိုက်တွင်ပင် ဦးသိန်းမောင်က သတင်းစာမှ မျက်နှာခွာ၍ စကားဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တူမကြီးက ဒီနယ်ကို ပထမဆုံး လာလည်တယ်ဆိုတော့ မေးရ ဦးမယ်၊ ဘူတာမှာ လာကြိုမယ့်လူတွေ ဘာတွေ ရှိရဲ့ နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရှိပါတယ်ဦး၊ ကျွန်မအငြိမ်းစား တရားဝန်ကြီး ဦးမင်းခိုင်အိမ်မှာ တည်းမလို့ပါ၊ လာကြိုပါလိမ့်မယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဪ... ဦးမင်းခိုင်ဆီလား၊ ဟာ... ဒီလိုဆို လာကြိုမယ့်လူ မရှိတောင် မပူပါနဲ့၊ ဘူတာမှာ ဘယ်သူမေးမေး သိကြပါတယ်၊ အဲ... စကားစပ်လို့ ပြောရဦးမယ်၊ ဦးတို့ပေါင်းတည်နယ်ဟာ ဆရာစံ သူပုန်ကြီးတုန်းက နာမည်ကျော်တာမို့ တချို့က ပေါင်းတည်သားဆိုရင် လူကြမ်း လူရမ်းကြီးတွေ ထင်တတ်ကြတယ်၊ အင်း ဝံသာနုရေးရာမှာ ဦးတို့တွေက ကြမ်းချင်ကြမ်း၊ ရမ်းချင်ရမ်းမပေါ့လေ၊ ဒါပေမဲ့ သာမန်အချိန်ဆိုရင် ဦးတို့နယ်သားတွေက အင်မတန် ဖော်ရွှေယဉ်ကျေးတတ်ပါတယ်၊ ဆိုလို တာက တူမကြီးကို ကြိုမယ့်လူ မရှိတောင်မှ ဘာမှမပူပါနဲ့လို့၊ ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီသည် “ဟုတ်ကဲ့ရှင်”ဟု ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြောလိုက်ရ သော်လည်း ရင်တွင်း၌မူ ကျိတ်သဘောကျမိသည်။ ဤနယ်သားတို့သည် မိမိတို့နယ်ကိုမူ အလွန်လေးစား ဂုဏ်ယူဟန် ရှိစွတကား။ မသက်ရီနှင့် ခင်မင်သော ပေါင်းတည်သား စာရေးဆရာ သော်တာဆွေကလည်း တစ်ကြိမ်၌ ဝင့်ကြွားစွာ ရေးဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပြင်သစ်မှာ ဂါစကွန်နယ်၊ အင်္ဂလန်မှာ စကော့ပြည်နယ်၊ မြန်မာပြည်မှာတော့ ပေါင်းတည်နယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အစ်ကိုဆွေကြီး”ပြောသည်မှာ မှန်သည်ဖြစ်စေ၊ မှားသည်ဖြစ်စေ မသက်ရီမှာ ပေါင်းတည်သို့ ရောက်လာခြင်းအတွက် ရင်ခုန်မိရိုးအမှန်ပင်...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီ အတွေးမဆုံးမီ မီးရထားသည် ပေါင်းတည်ဘူတာ၌ ဆိုက်မိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီက ဦးသိန်းမောင်အား နှုတ်ဆက်ကာ ခရီးဆောင်သားရေ သေတ္တာနှင့် တိုလီမိုလီ ပစ္စည်းများကို ဆွဲ၍ ရထားထက်မှ ဆင်းခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အပြင်ရောက်ခါမှ မိုးမှာ ထင်သည်ထက် ပိုသည်းနေမှန်း မသက်ရီ သိရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ပြင်းသော လေအဟုန်ကြောင့် မိုးသီးမိုးစက်များမှာ နေရာအနှံ့ စဉ်ပက်နေသည်။ နေ့လယ်ပိုင်း ရှိသေးသော်လည်း မိုးမှာ မှောင်၍ ညနေစောင်းထင်ရ၏။ လေပြင်၌ ညည်းညူ ယိမ်းယိုင်နေသော သစ်ပင် ကြီးများအသံကို ခွင်း၍ မိုးခြိမ်းသံများ လွှမ်းမိုးနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လွယ်အိတ်တွင်းမှ စာကို အဆင်သင့် တွေ့ရသောအခါ စာတိုက် ပုံတွင်း ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘူတာရုံ ပလက်ဖောင်းထက် ရပ်ရင်း မသက်ရီသည် ဟိုဟိုသည်သည် မျှော်ကြည့်မိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိုးကြောင့်လော၊ ဆင်းသူ နည်း၍လောမသိ၊ ဘူတာ၌ လူရှင်း နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပူသွားမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤမိုး ဤလေ ဤရေတွေကြားတွင် သူစိမ်းတစ်ရံဆံမြေ၌ ရောက်လာသည်မှာ အားငယ်ဖွယ်မူ ကောင်း၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ရှိုက်၍ ကိုယ်ကိုမတ်ကာစိတ်အားတင်းလိုက်သည်။ ရေခြား မြေခြား နိုင်ငံခြား၌ပင် မိမိသည်ကျင်လည်ခဲ့ဖူးလေသည် မဟုတ်ပါလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခိုက်တွင်ပင် အသက်လေးဆယ်အရွယ် လူတစ်ဦးက မသက်ရီ ၏အပါးသို့ ကပ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “ခွင့်ပြုပါခင်ဗျာ၊ ဒေါက်တာ ဒေါ်သက်ရီ ဆိုတာများ ဖြစ်ပါ သလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုလူ၏ မေးခွန်းကြောင့် မသက်ရီမှာ ဝမ်းသာသွားမိ၍ ပြန်မဖြေမီ သူ့အားလည်း လျင်မြန်စွာ အကဲခတ်လိုက်မိသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရုပ်ရည်မှာ မွန်ရည်၍ ဝတ်ဆင်ပုံမှာ ရိုးသားသပ်ရပ်၏။ ယဉ်ကျေး ရိုကျိုးသော ဟန်ပြင်၌ ငြိမ်သက် တည်ကြည်မှုလည်း ရှိသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီသည် အေးချမ်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်မနာမည် သက်ရီပါ”ဖြေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်တော့်နာမည် စိုးလှိုင် ခေါ်ပါတယ်၊ သခင်ကြီး ဦးမင်းခိုင်ရဲ့ ဘဏ္ဍာစိုးပါ၊ ဆရာမအတွက် သခင်ကြီးက ဒီစာပေးခဲ့ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးဘိုးလှိုင် လှမ်းပေးလိုက်သော စာကို ယူရင်း မသက်ရီသည် သူ၏မျက်နှာကို တစ်ချက် ဖျတ်ခနဲကြည့်မိသည်။ မိမိကို “ဆရာမ”ဟု ခေါ်သည်ကိုထောက်၍ ဦးဘိုးလှိုင်သည် မိမိအား ကောင်းကောင်းကြိုတင် သိထားပုံရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာမှ လက်ရေးမှာ မသက်ရီ သေချာစွာမှတ်မိသော ဦးမင်းခိုင်၏ လက်ရေးဖြစ်သည်။ စာ၌ အထွေအထူးမူမပါ။ ဦးမင်းခိုင်မှာ ပြည်သို့ အရေးတကြီး ကိစ္စတစ်ရပ်ကြောင့် ထွက်သွားရသဖြင့် ယနေ့အရောက်ပြန်ရန် ကြိုးစာမည်ဖြစ်သော်လည်း ရထားဆိုက်ချိန် မီချင်မှ မီမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ မမီသော် မိမိအားခွင့်လွှတ်ရန်နှင့် ဘဏ္ဍာစိုးလှိုင်အား အစစယုံကြည်ရန်စသည်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42482162204821,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_23683d55-24b9-403b-89eb-b47bf68f39e0.jpg?v=1730271165"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-သူ့ကျွန်မခံပြီ","title":"သူ့ကျွန်မခံပြီ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရစ်နှစ် ၁၈၈၅ ခု၊ မေလ၏နောက်ပိုင်း မိုးသည်းထန်သော ညတစ်ည ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုးသံလေသံတို့ဖြင့် ဆူညံလျက် ဤသို့ အမှောင်မင်းမူနေသောညဝယ် ရတနာပုံနေပြည်တော်၏ အနောက်ပြင် “ကုလားမြို့ ” အပါအဝင် မေဃဂီရိရပ်ရှိ ငါးကျောထုထရံ ဝန်းကာအပ်သည့် အမိုးသုံးထပ်လည်ပေါ် တန်ဆာဆင်အပ်သော ဖရန်စစ်အရေးပိုင် အမ်းဖရက်ဒရစ်ဟတ်စ်(M.Frederik Hacts) နေအိမ်ခြံဝင်းတံခါး ရှေ့၌ နွားဆွဲဗီရိုလှည်းတစ်စီးသည် မြင်းစီးသူရဲ ဝဲယားအခြံအရံနှင့် ရုတ်တရက် ထိုးဆိုက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရထားထက်မှ ခေါင်းနှင့်ကိုယ်ပါ ဝတ်ရုံနက်များ ခြုံလွှမ်းထားကြသော လူသုံးဦး ဆင်းလာကြသည်။ ထိုအခိုက်တွင် ပင် မိုးသံလေသံတို့အားခွင်းလျက် သိန်းငှက်သံပမာ အသံတစ်ရပ်သည် စူးစူးရှရှ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ရထားထက်မှ ဆင်းလားသူသုံးဦးမှာ ခြေလှမ်းတုံ့သွားကြသည်။ သို့ရာတွင် ခြံတံခါးအတွင်းဘက်မှ လှံစွပ်တပ်သေနတ်ကိုင် အစောင့်တစ်ဦးသည် ပေါ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တန်စမ်းပါ ကိုရင်ကျောက်လုံးရာ၊ ကိုရင့်ကင်းဝတ်က အရင်မဟုတ် လား၊ ကျုပ်တို့ အရင်ကျွေးပါရစေဦး” \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခြားတစ်ဦးက ကွမ်းဖတ်များ ထွေးထုတ်ရင်း ပြန်ကြားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကွေးရင်လည်း ကွေးချေပေါ့ ကိုရင်ချစ်စံနယ်၊ ကျုပ်လည်း ကွေးချင်ကွေးမပေါ့၊ ရွှေနန်းတော်ကြီးထဲ အစောင့်အနေကျတာမှ မဟုတ်ဘဲ၊ ဒီကုလားဖြူသံတဲ လာလာအမှုထမ်းရတာ စိတ်တော့အကုန်သား၊ ထွီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောက်လုံးဆိုသူကလည်း ကွမ်းတံတွေးထွေးရင်း ပြန်ပြောသဖြင့် ချစ်စံ ဆိုသူက \"ကိုရင် နှုတ်လေးလည်း စောင့်စည်းပါ” ဟု သတိပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောက်လုံးက တဟားဟား အော်ရယ်လျက် စကားကို ဆက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အစိုးရိမ်ကြီးရန်ကော ကိုရင့်နယ်၊ ကျုပ်က ပူစရာမရှိတာကို ပြောတာပါ။ . ဟိုအင်္ဂလိပ်အရေးပိုင် စိန့်ဘာဘီ(ST.BARBE)နဲ့ သူ့မျက်နှာဖြူခွေးကောင်တွေ , ဘုန်းတော်ကြီးဘုရားရဲ့ အရှိန်အစော် မခံနိုင်လို့ ပြန်ပြေးပြီးကတည်းက နေပြည်တော်မှာ မှုစရာ ဘယ်သူများ ကျန်သေးသတဲ့တုံး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"တန်ပါလေ ကိုရင်၊ ကိုရင်က ထန်းရည်လေး နည်းနည်းထွေရင် - တယ်လေထွားလာတာကိုး၊ သဟာနဲ့ တောင်ပြောမြောက်ရောက်စကားတွေ , မှောက်မှောက်မှားမှား ရှိပါ့မယ်၊ တော်ပြီ၊ ကျုပ် သွားလှဲနေ့ဦးမယ်၊ နာရီစေ့ရင် နိုးသဟာပ” .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချစ်စံက တဲအတွင်းသို့ ဝင်သွားသဖြင့် အခြားနှစ်ယောက်မှာလည်း ထလိုက် သွားသည်။ အပြင်ဘက် မီးပုံဘေးတွင် ကျောက်လုံးနှင့် အဖော်တစ်ယောက်သာ ကျန်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောက်လုံးက ပျင်းရိဟန်နှင့် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ကောက်ကာငင်ကာ ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မွေးမေလေး ...သူ မသနားလို့ ရွှေသားကို ထည့်လိုက်လေ၊ ဒီရေက တိုးသနဲ့ ထိုင်းနိုင်ငံ၊ ဒီမိုးရယ် ဒီလေတွေနဲ့ဟယ်””\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘယ့်နှယ် ထိုင်းနိုင်ငံလဲ ကိုရင့်နှယ်၊ ဒီတစ်ခါ ချီတော်မူရင် ရန်ကုန် , ဟံသာဝတီ မဟုတ်လား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့အဖော်က ထောက်လိုက်သဖြင့် အတွင်းမှ ချစ်ငံ၏သံသည် ပေါ်လာ ရပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကိုရင်တို့ ကိုရင်တို့၊ နှုတ်လေးများလည်း စောင့်စည်းကြပါ\" ကျောက်လုံးက ပမာမပြုဘဲ သူသန်ရာ ဆက်ပြောနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အေး...ဟုတ်သဟ၊ ဒီတစ်ခါ ချီတော်မူရင် ရန်ကုန် ဟံသာဝတီ၊ ဒီဘင်္ဂလားမြို့ရဲ့ ကုလားဖြူတပ်တွေကို ပင်လယ်ထဲ မောင်းထုတ်ရမယ်၊ မွေးမေလေး သူမသနားလို့ ရွှေသားကိုတဲ့ ထည့်လိုက်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ထည့်လိုက်တယ်...ဟေ.. ဟေ\" ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘေးမှအဖော်သည် ညာသံပေးရင်း မီးပုံဘေး ဖျာကြမ်းပေါ်သို့ အိပ်ချလိုက် သည်။ ကျောက်လုံးကသာ ဆွေးဆွေးမြည့်မြည့် ဆက်ဆိုနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ရန်ကုန် ဟံသာဝတီ၊ ဒီမိုးရယ် ဒီလေနဲ့၊ သေပေစေ မွေးမေထည့် တယ်၊ လွမ်းပေါင်ကွယ့်လေး.. လွမ်းပေါင်ကွယ့်လေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအုတ်ပေါင်နှင့် ရေစည်ကြားမှ လူနှစ်ဦးမှာ ခေါင်းပြု၍ အရိပ်အကဲကို ခတ်ကြပြန်သည်။ လက်ယာဘက်၌ လူရိပ်သူယောင် မတွေ့ကြရ။ တဲအတွင်း၌လည်း မိမိတို့ရှိရာ ဘေးတိုက်ပေး၍ ကိုယ့်ဘေး၌ကိုယ် ကြည်နူးနေသော ကျောက်လုံး တစ်ယောက်သာ ရှိတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့ကြောင့်ပင် နောက်တစ်ကြိမ် လျှပ်ပြက်ပြီးလျှင်ပြီးချင်း နှစ်ဦးသားသည် ကိုက်အစိတ်ခန့်ဝေးသော သံတဲ၏ အရိပ်ဆီသို့ သွက်လက်စွာ ကူးလာခဲ့ကြပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသံတဲမှာ ခြေတံရှည်ဖြစ်၍ အောက်ထပ်မှ လူတစ်ယောက် ကောင်းစွာ ရပ်နိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခြံတွင်းမှလူသည် ဗိုလ်မှူးအား မှောင်မည်းနေသော ဤအောက်ထပ် အရှေ့တောင်အစွန်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်ငင်သွား၏။ တစ်နေရာသို့ရောက်သော် ရပ်လိုက်ကြ ပြီး ဦးဆောင်ခေါ်ငင်လာသူသည် အဆင်သင့်ထားခဲ့ဟန်တူသော ခုံငယ်တစ်ခုပေါ် တက်၍ ကြမ်းပြင်ကို ဓားရှည်နှင့် ကန့်လန့်ခွာလိုက်၏။ ထို့နောက် ကွာလာသော ကြမ်းပြင်အား လက်နှစ်ဖက်နှင့် မပြ၏။ လူတစ်ယောက် ဝင်သာရုံအပေါက်တစ်ခု ဟလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဗိုလ်မှူး ဒီခုံပေါ်တက်ပြီး ခုလိုမ,ထားပါ၊ ကျွန်တော် တက်နှင့်ပါ့မယ်၊ အပေါ်က ကျွန်တော်က ကြမ်းဆွဲမ,ထားမှ ဗိုလ်မှူး တက်ခဲ့ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗိုလ်မှူးက နားလည်သည့်ဟန် ခေါင်းညိတ်သည်။ မကြာမီ နှစ်ဦးစလုံး ချောမောစွာနှင့် အပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။ “ပိုင်နိုင်သေသပ်လှပါပေတယ် သွေးသောက်ကြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပေါ်ထပ်သို့ ရောက်လျှင်ရောက်ချင်း ဗိုလ်မှူးကြီးက ဦးဆောင်ခေါ်ငင် လာသူ၏ ပခုံးပေါ်လက်တင်၍ ချီးမွမ်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီအခန်းဟာ အရေးပိုင်ဟတ်(စ်)ရဲ့ အတွင်းခန်းနဲ့ အနီးဆုံးပဲ၊ အပေါ်ကနေ ဒီဘက်အဆောင်ကို သူနဲ့ သူ့လက်ထောက်တွေကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ လာခွင့်မပြု ဘူး၊ လား...လာ ဗိုလ်မှူး၊ ဟိုပြတင်းနား သွားကြမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသွေးသောက်ကြီး အခေါ်ခံရသူက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ ပြတင်းတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားသဖြင့် ဗိုလ်မှူးလည်း ခြေကိုဖော့ကာ လိုက်သွား သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်းမှာ လေလုံသဖြင့် အပြင်မှ မိုးသံတို့ကို ယုံသို့သာ ကြားရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှစ်ဦးသား ချဉ်းကပ်လာသည့်ပြတင်း၌ တရုတ်ကပ်တံခါး တပ်ထားကာ တစ်ဖက်အတွင်းမှ ဖိတ်ခန်းဆီးအထူတစ်ရပ်ချကာထား၏။ ခန်းဆီးမှလွှဲကာ မီးရောင် သည် ဤမှာဘက်သို့ ပျော့ပျော့ခွင်းလာနေ၏။ သွေးသောက်ကြီးက ဓားမြှောင်နှင့် တရုတ်ကပ်ကြားမှလျှိုလျက် ခန်းဆီးအား အနည်းငယ်ရွှေ့ရုံ ဆွဲဟလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ဖက်အခန်းတွင်း၌မူ ဖယောင်းတိုင်ကြီးများ အရောင်ကြောင့် လင်းထိန် နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ဖက်ခန်း၏ ကြမ်းပြင်တွင် အမွေးထူ ကြက်သွေးရောင် ပြင်သစ် ကော်ဇာကြီး နှစ်ချပ်အား ဗဟိုတွင် ကြမ်းပြင်ပေါ်အောင်ခွာလျက် ခင်းထားသည်။ အခန်းတွင်းသို့ဝင်ရာ တံခါးမကြီး၌ အစိမ်းရင့်ရောင် ကတ္တီပါခန်းဆီးကြီးတစ်ခု ရှိ၏။ ဖြူစင်သော နံရံများတွင် ရွှေရောင်တောက်နေသော ဖယောင်းတိုင်စိုက်အမ်တိုင် များ ကပ်ချိတ်ထား၏။ နံရံကပ်တိုင်တွင် 'ငွေပန်းကွပ် ပြောင်းတိုသေနတ်များအား လည်း အလှချိတ်ထားသေး၏။ ဤမှာဘက်ခန်းမှ ချောင်းကြည့်နေသူများ၏ လက်ဝဲ ဘက်ရှိ နံရံဗဟို၌မူ ခံ့ညားသော မျက်နှာဖြူကြီးတစ်ဦး၏ ရွှေပေါင်ကွပ်ထားသည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ် ရှိ၏။ ပန်းချီကား၏ အောက်ခြေတွင် အနောက်နိုင်ငံသုံး ဆို့(ဒ်) ခေါ် ဓားရှည်နှစ်လက်ကို အိမ်မှထုတ်၍ ကြက်ခြေခတ် တန်ဆာဆင်ကပ်တွယ်ထား သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပန်းချီကား၏ အောက်တည့်တည့်တွင် ကြမ်းဝယ် အဝတ်အုပ် ကုလား ထိုင်ကြီးနှစ်လုံး ရင်ပေါင်တန်းလျက်ရှိရာ ၄င်းတို့ထက်၌ ထိုင်နေကြသူ ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးမှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ လက်ယာဘက်တွင် ထိုင်နေသူမှာ ဆိတ် မုတ်ဆိတ်မွေးခွန်၊ ကော့ပျံသော နှုတ်ခမ်းမွေး၊ ခံညားသော်လည်း ပြုံးချိုသော မျက်နှာသွယ်သွယ်နှင့် အညိုရောင် သိုးဆောင်းဝတ်စုံ ဆင်ယင်ထားသည့် ပြင်သစ် အရေးပိုင်မင်းကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။ ၄င်း၏ လက်ဝဲဘက်တွင် ထိုင်နေသူမှာ ပိုးအင်္ကျီ ကိုယ်ကြပ် ရွှေဖလားရောင် တောင်ရှည်အချိတ်ပုဆိုးနှင့် အသက်လေးဆယ် မြန်မာ လူမျိုးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ၄င်းပုဂ္ဂိုလ်မှာ အရပ်ပြတ်ပြတ် တောင့်တင်းခိုင်မာသောကိုယ်ထည်ရှိ၍ ဟန်ပန်မှာ အမိန့်ပေးလေ့ရှိသူတစ်ဦး၏ မြင်ရုံနှင့် ရွံ့ကြောက်ရိုသေဖွယ် သဏ္ဍန်ပေါ်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤအခိုက်တွင်မူ ၄င်းပုဂ္ဂိုလ်မှာ ရှေ့သို့ အတန်ကိုယ်ညွှတ်စောင်းလျက် ကြမ်းပြင်တွင် ဖုံတစ်ခုစီထက် ဒူးယှက်ထိုင်နေသူလူနှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးအား တစ်စုံ တစ်ခု လှမ်းမေးနေဆဲဖြစ်သဖြင့် မျက်နှာအား ဤဘက်ခန်းမှ ချောင်းကြည့်နေသူများ သည် တိုက်ရိုက်မမြင်ရ၊ သို့ရာတွင် လည်ကုတ်ပေါ်တွင်မူ ဆေးနှင့် ထိုးနှံထားသော နဂါးရုပ်ကြီးကို ထင်ရှားစွာ တွေ့နိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗိုလ်မှူးနှင့် သွေးသောက်ကြီးမှာ တစ်ဦးမျက်နှာတစ်ဦး။ လှည့်ကြည့်မိကြ သည်။ သွေးသောက်ကြီးက သူ၏လည်ကုတ်ကို သူပြန်စမ်းပြရင်း မျက်လုံးများသည် ဗိုလ်မှူး၏ လည်ကုတ်ဆီ ရောက်သွားသည်။ ဗိုလ်မှူး၏ လည်ကုတ်တွင်လည်း နဂါးရုပ် ရှိနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လှေသင်းအတွင်းဝန်မင်း ကိုယ်တော်တိုင်ပါလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗိုလ်မှူး၏ပါးစပ်မှ တိုးတိုးထွက်လာသည်။ သွေးသောက်ကြီးမှာမူ သိသိ သာသာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထိုအခိုက်တွင် အတွင်းဝန်မင်းမှာ တည့်တည့်ပြန်ထိုင် လိုက်သဖြင့် ၄င်း၏သိန်းငှက်မျက်နှာကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သွေးသောက်ကြီးမှာ ကျောတစ်လျှောက်၌ စိမ့်ချမ်းသွားသည်။ လှေသင်း အတွင်းဝန်မင်းဆိုလျှင် ရွှေနန်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံး အထက်ဆုံး၊ အခက်ထန်ဆုံး။ သီပေါဘုရင်၏ အယုံဆုံး စစ်သူကြီးတစ်ပါးအဖြစ် သွေးသောက်ကြီးမှာ သိပြီးဖြစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတွင်းဝန်မင်းသည် အရေးပိုင်ဟတ်(စ်)၏ မျက်လုံးများအား တည့်တည့် ရင်ဆိုင်လျက် စကားစပြောသည်။ စကားသံမှာ လူသဏ္ဌာန်ကဲ့သို့ မာကျောစူးရှပေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် သင်၏သံတဲသို့ အချိန်မဲ့ ထွက်လာခဲ့သည်ကိုထောက်၍ ယခုပြောအပ်မည့်စကားသည် လွတ်တော်တွင်း၌ပင် ရုတ်တရက် မပေါက်ကြားအပ် သည်ကို သိပါလေ။ ဤအရေးကြီးသော စကားရပ်ကို ကျွန်ုပ်မဖွင့်ဟမီ ကျွန်ုပ်သိလို ချက်တို့အား မေးပါအံ့။ သံကြီးတမန်ကြီး ပီသစွာ ချစ်ကြည်သော မဟာမိတ်၏ ကျင့်ဝတ်နှင့်အညီ တော်တည့်မှန်ကန်စွာ ဖြေပါလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတွင်းဝန်မင်း စကားဆုံးသောအခါ ကော်ဇောထက်ဖုံဝယ် ထိုင်နေသူ တစ်ဦးသည် ပြင်သစ်ဘာသာဖြင့် စကားပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသွေးသောက်ကြီးက ဗိုလ်မှူးအား အသောလက်တို့၍ စကားပြန်လုပ်သူအားညွှန်ပြသည်။ ထိုသူမှာ ပိန်ပိန်သွယ်သွယ် သွေးမျက်လုံးနှင့် ကောက်သောနှာတံ၊ မောက်သောနဖူး ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီလူကို သိပ်မသင်္ကာချင်ဘူး ဗိုလ်မှူး၊ သံတဲကိုလည်း မကြာခဏလာ၊ ဝိုင်အရက် သောက်လေ့ရှိတယ်။ ဘွန်ဘွိုင်ဇင်(Bon Vision)လို ဖရန်စစ်လူလည်တွေနဲ့ လည်း သိပ်တွဲတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗိုလ်မှူးက အသာခေါင်းညိတ်လျက် စကားပြန်မှတစ်ဆင့် အတွင်းဝန်မင်း နှင့် ပြင်သစ်အရေးပိုင်တို့၏ အပြန်အလှန် ပြောဆိုချက်ကို စူးစိုက်စွာ နားထောင်နေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟတ်စ်သည် ကိုယ်ကို အနည်းငယ်စောင်း၍ ရှေ့သို့ ယဉ်ကျေးရိုကျိုးစွာ ညွတ်ရင်း ပြန်ကြားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အတွင်းဝန်မင်းဘုရားကြီးကိုယ်တော်တိုင် ကြွရောက်လာခဲ့သဖြင့် ကျွန်ုပ် မှာ များစွာဂုဏ်ယူမိပါသည်၊ အမေးကိုဖြေရသော် ကျွန်ုပ်တို့ ဖရန်စစ်တိုင်းကြီးသည် အိမ်နီးချင်း လက်နက်နိုင်ငံကြီးဖြစ်သော အင်္ဂလန်ကျွန်း၏ အငြိုအငြင်ကိုခံ၍ အင်းဝ ရွှေနန်းရှင် ဘုန်းတော်ကြီးဘုရား၏ အကျိုးတော်ကို ထမ်းရွက်ရန် ရွှေလမ်း ငွေလမ်း ခင်းခဲ့သည်ကို မင်းဘုရားကြီး အသိပင်၊ မေးလိုသည်ကို အမိန့်ရှိပါ၊ ကျွန်ုပ် သိသမျှ အရေးပိုင်သမျှ ဖြေကြားပါမည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှေသင်းအတွင်းဝန်မင်း၏ မျက်နှာမှာ ပိုမိုတည်ကြည်သွားလျက် ပြင်သစ် အရေးပိုင်၏ မျက်နှာမှတစ်ဆင့် စိတ်အား အကဲခတ်သည့်ဟန် စက်စွာ စိုက်ကြည့် လျက် တိုတောင်းသော မေးခွန်းတစ်ရပ်ကို ပြုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်ုပ်တို့၏ အကြည်တော် သင်တို့တိုင်းကြီး၏ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး အင်(မ်)ဂျူးလီး(စ်)ဖယ်ရီ(M.Jules Ferry)အရာမှ ကျသွားပြီဆိုသည်မှာ မှန်ပါ သလော\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မှန်ပါသည် အတွင်းဝန်မင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဤသို့ဖြစ်လျှင် ကျွန်ုပ်တို့နှစ်နိုင်ငံ၏ရေးရာတို့မှာ အင်(မ်)ဂျူးလီး(စ်)ဖယ်ရီ လက်ထက်စဉ်က ဆွေးနွေးတိုင်ပင် ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်၌ အင်(မ်)ဂျူးလီး(စ်)ဖယ်ရီမှာ ထောင်အကျဉ်း၌ သေခြင်းကို ငံ့လင့်နေတော့မည်။အဘယ် သူသည် ကျွန်ုပ်တို့ ရှေ့ဆောင်ဖွယ်ရှိသည်တို့ကို အားပေးထောက်ပံ့ပါမည်နည်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရှေ့တိုင်းသားပီပီသာ တွေးတတ်၍ ကမ္ဘာ့ရေးရာဗဟုသုတ နည်းသေး သော အတွင်းဝန်မင်း၏အဖြစ်ကို ရိပ်မိသဖြင့် ဟတ်စ်၏ မျက်နှာမှာ မသိမသာ ပြုံးယောင်ယောင် ဖြစ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဤအတွက်မူ စိုးရိမ်ခြင်း မရှိစေလိုပါ၊ အင်(မ်)ဂျူးလီး(စ်)ဖယ်ရီမှာ အကျဉ်းလည်း မကျပါ၊ သေခြင်းကိုလည်း ငံ့လင့်မနေပါ၊ အရာမှကျခြင်းလည်း မဟုတ်ပါ၊ လွှတ်တော်၌ မဲအများနှင့် ထောက်ခံမှု မရသဖြင့် အစိုးရအဖွဲ့ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်ပါသည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤသို့ ဟတ်(စ်)၏ ဖြေကြားချက်ကို စကားပြန်မှတစ်ဆင့် သိရသောအခါ အတွင်းဝန်မင်း၏ မျက်မှောင်မှာ နားမလည်သယောင် ဖြတ်သွားသည်။ ထို့နောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘယ့်နှယ် အကျဉ်းမချဘူး ဟုတ်၊ အရာချ အပြစ်ရသူကို မသုတ်သင်ပစ် ရန် ရန်စွယ်ဘယ်အေးမလဲ၊ သင်တို့ သမ္မတမင်းက တယ်ညံ့ဖျင်းသကိုး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု မိမိကိုယ်ကိုပြောဟန် ညည်းညူလိုက်သည်။ ဟတ်(စ်)ကသာ ဆက်ရှင်းပြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်ုပ်တို့နိုင်ငံရဲ့ အုပ်ချုပ်ပုံစနစ်အရ အစိုးရအဖွဲ့ ပြောင်းလဲပေမဲ့ အစိုးရသစ်ဟာ အစိုးရဟောင်းရဲ့ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ကတိခံဝန်ချက်တွေကို လိုက်နာရမြဲပါ။ သို့ဖြစ်ပါ၍ အင်(မ်)ဂျူးလီး(စ်)ဖယ်ရီ မရှိတော့ပေမဲ့ ဖရန်စစ်နိုင်ငံဟာ အင်းဝရွှေနန်းတော်နဲ့ ထားဆိုခဲ့တဲ့ ကတိကိုဆက်လက်အကောင်အထည်ဖော်ပါလိမ့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘယ်လိုသက်သေခံ အထောက်အထား ပြမလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟတ်(စ်)သည် မည်သူ့အားမျှ ယုံကြည်ဟန် မပေါ်သော အရှေ့တိုင်းသား နန်းတွင်းအရာရှိအား တစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှေသင်းအတွင်းဝန်မင်းကသာ ဆက်လက်အမိန့်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အသင်ကသာ ဤသို့ဆိုသည်၊ ကျွန်ုပ်တို့ သိရသမျှမှာ ပါရစ်မြို့ တော်ရှိ အင်္ဂလိပ် ကုလားဖြူ သံအမတ် လော့ဒ်လိုင်ယွန်(Lord Lyons)ဟာ ဘိလပ်ဘုရင်မအမိန့် နဲ့ ဖရန်စစ်နဲ့ မြန်မာအစီအစဉ် ဖျက်ပစ်အောင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် တောင်းဆိုလို့ အင်(မ်)ဂျူးလီး(စ်)ဖယ်ရီတောင် အသင့်အတင့် လျှော့ပေးခဲ့ရတယ်ဆို မဟုတ်လား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဤအချက်ကို ကျွန်ုပ်ကောင်းစွာ ဖြေရှင်းနိုင်ပါသည်။ ဖရန်စစ်နှင့် မြန်မာ နိုင်ငံတို့၏ ဆက်သွယ်ရေးအစစ်အမှန်ကို အထူးလျှို့ဝှက်ထားသည်ကို ဝန်မင်းအသိပင် မဟုတ်ပါလော။ လော့ဒ်လိုင်ယွန်အား ဝန်ကြီးမင်းဖယ်ရီက အလျှော့ပေးခဲ့သည် ဆိုခြင်းမှာလည်း မမှန်ပါ။ ဖရန်စစ်တိုင်းနှင့် အင်းဝရွှေနန်းတော်တို့ စစ်ရေးစာချုပ် ပြုလုပ်သော် အင်္ဂလိပ်အစိုးရအနေနှင့် အင်အားကို အသုံးပြုကာ တားဆီးတန် တားဆီးမည်ဟု လော့ဖ်လိုင်ယွန်သည် ခြိမ်းခြောက်လာသဖြင့် ရာဇပရိယာယ်အဖြစ် ဝန်ကြီးဖယ်ရီသည် ဖရန်စစ်တိုင်းသည် အင်းဝရွှေနန်းအား မည်သည့်စစ်ရေး အကူအညီမှ ပေးမည်မဟုတ် ပြန်ကြားခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုပြန်ကြား မျက်ပြုသည့်နေ့တွင်ပင် တုံကင်ပြည်မှတစ်ဆင့် ရတနာပုံနေပြည်တော်သို့ လက်နက် ခဲယမ်းများ ပို့ရေးအစီအစဉ် အကြောင်းကြားစာကို ဝန်ကြီးဖယ်ရီသည် ပါရစ်မြို့ မြန်မာသံအဖွဲ့လက်သို့ အပ်ခဲ့သည်မှာ ရွှေနန်းတော်သို့ရောက်ပြီ ထင်ပါသည်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟတ်(စ်)သည် မုတ်ဆိတ်မွေးအား အသောပွတ်၍ အတွင်းဝန်မင်းထံမှ အကို တောင်းသည့်ဟန် ဦးခေါင်းကို ညင်သာစွာ ရှေ့သို့တစ်ချက်လွှတ်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“စာရောက်သည်မှာ မှန်ပါသည်။ သို့ရာတွင် စာ၌ဆိုသော လက်နက်ခဲယမ်း မီးကျောက်များပို့ရေး အစီအစဉ်မှာ ယနေ့တိုင် အကောင်အထည် မပေါ်သေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အကောင်အထည် ပေါ်ပါစေမည်၊ ယခုလောလောဆယ်မူ တုံကင်၌ ကျွန်ုပ်တို့ရင်ဆိုင်နေရသော အရေးအခင်းမှာလည်း မပြီးပြတ်သေး၊ တရုတ်ဘုရင် ဧကရာဇ်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ အာနန်ပြည်အရေးကြောင့် ပွားခဲ့သော စစ်မီးမှာလည်း မငြိမ်းသတ်သေး၊ ဤအရေးများ ပြီးပြတ်သော် ဝန်ကြီးဖယ်ရီ စာပါအတိုင်း မတိမ်းမသွေ ဖြစ်ပါစေမည်း၊ ဝန်ကြီးဖယ်ရီ၏ အစိုးရသည် လွန်ခဲ့သော မတ်လမှ နှုတ်ထွက်ခဲ့ရသည်။ နှစ်လကြာမြင့်သော ဤမေလတွင် အဆိုပါစာပါ အချက်အလက်တို့အား ဆောင်ရွက်စီမံ၊ ရန် ရတနာပုံနေပြည်တော်သို့ ကျွန်ုပ် ရောက်ရှိလာခြင်းသည်ပင် ဖရန်စစ်နိုင်ငံသည် အင်းဝရွှေနန်းနှင့် ပတ်သက်၍ သဘောထားမပြောင်းလဲကြောင်း လုံလောက်သော သက်သေဟု ကျွန်ုပ် ယူဆပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတွင်းဝန်မင်းသည် မျက်မှောင်တစ်ချက်ကြတ်လျက် နဖူးအရစ်များ မပေါ်လာသည့်တိုင်အောင် တွေဝေစဉ်းစားနေသည်။ ထို့နောက် ကော်ဇောပေါ်မှ ဂ္ဂိုလ် နှစ်ဦးထံသို့ မျက်လုံးများမှာ ရောက်သွားသည်။ စကားပြန်လုပ်သူက မသိမသာ ခေါင်းကိုညိတ်ပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတွင်းဝန်မင်း၏ မျက်နှာမှာ ပြန်လည်ကြည်လင်လာ၍ ဟတ်(စ်)အား အဓိပ္ပာယ်ပါစွာ ကြည့်လျက်ဆို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဤမျှရှင်းပြသည်ကို ကျေနပ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ဘက်မှ ဆောင်ရွက်ရန် ရှိသည်တို့အား ဘုန်းတော်ကြီးဘုရားထံ အမိန့်ခံယူ၍ မကြာမီ ပြန်ကြားပါမည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှေသင်းအတွင်းဝန်မင်းသည် စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုင်ရာမှ ထသည်။ သို့ရာတွင် အရေးပိုင်ဟတ်(စ်)သည် ယျာယျာသလဲ ထိုင်ရာမှ သူပါထရင်း တားဆီးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လောတော်မမူပါနဲ့ ဝန်မင်း၊ မြင့်မြတ်သော ရွှေနန်းတော်မှ ဝန်မင်းများ ကြွရောက်ခိုက်မှာ ကျွန်ုပ် ဧည့်ဝတ်ပြုပါရစေ၊ တစ်ဖက်ခန်းမှာ စားကောင်းသောက်ဖွယ်တို့နှင့် ပါရစ်မြို့မှ နောက်ဆုံးရောက်ရှိလာသော အလွန်ဆေးဘက်ဝင်သည့် ဝိုင်အရက် ချိုများ ပြင်ဆင်ထားသည်။ ကြွတော်မူပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြောပြောဆိုဆိုပင် ဟတ်(စ်)သည် တံခါးပေါက်ဝရှိ ကတ္တီပါခန်းဆီးအား ကိုယ်တိုင်မလျက် လမ်းပေးဖိတ်ခေါ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမကြာမီပင် အခန်းမှာ လူသူမဲ့၍ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျန်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42482170757269,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_12744c8d-f282-49ca-bf28-ee1924003a19.jpg?v=1730271180"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-ခေတ်သစ်ရာဇ၀င်","title":"ခေတ်သစ်ရာဇ၀င်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာလိုရေးသော ကမ္ဘာ့ရာဇဝင်ကျမ်းနှင့် တိုင်းတစ်ပါး ရာဇဝင်ကျမ်း အလွန် ရှားပါသည်။ ပထမကမ္ဘာစစ် မဖြစ်မီက သူရိယတိုက်မှ ပေါ်တူဂီရာဇဝင်၊ တရုတ်ရာဇဝင်၊ ဂျာမနီရာဇဝင်၊ ဂျပန်နိုင်ငံ အတ္ထုပ္ပတ္တိ စသော စာအုပ်များ ထုတ်ဝေဖူး၏။ ပထမကမ္ဘာစစ် ပြီးကလည်း စစ်ကြီးရာဇဝင်စာအုပ်များ ပေါ် ဖူး၏။ အိတ်ခ်ျဂျီဝဲလ်ရေးသော ကမ္ဘာ့ရာဇဝင်အကျဉ်းကို ဘာသာပြန်၍ ပုံနှိပ်ဖူး၏။ သို့သော် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းက ပျက်စီးသည့်အထဲတွင် ပါသွားကြသဖြင့် စာအုပ်စုံသည်ဟု နာမည်ရသော စာကြည့်တိုက်များမှာပင် ဘာသာပြန်ဖြစ်စေ၊ စုပေါင်းရှာဖွေ ပြုစုခြင်းဖြစ်စေ မြန်မာလိုရေးထားသည့် ကမ္ဘာ့ရာဇဝင်ကျမ်းနှင့် တိုင်းတစ်ပါး ရာဇဝင်ကျမ်းတို့ကို တွေ့ရန်ခဲယဉ်းလှ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီး အပြီးတွင် ကမ္ဘာ့ရာဇဝင်ကျမ်းအချို့ တွေ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလောကီထုပ္ပတ် လူတို့ဇာတ်၊ လူ့ ကမ္ဘာ့သမိုင်းအခြေပြ ဟူ၍ ကမ္ဘာ့ရာဇဝင်ကို အသင့်အတင့် ပြည့်စုံအောင် လေ့လာနိုင်ရန် ကျမ်းစာအုပ်များ ပေါ်ထွက်လာပါ သည်။ ယင်းတို့သည် လူတို့ယဉ်ကျေးမှု တိုးတက်လာပုံ ဇာတ်လမ်းပေါ်အောင် ခြုံ၍ ၍ရေးကြ၏။ ရေးပုံ ရှင်းလင်းပြတ်သား တိုတုတ်၏။ ရာဇဝင်ကို မင်းစဉ်မင်းဆက် ပိုင်း၍ ရေးကြသည်လည်းရှိသည်။ ကျောက်ခေတ်၊ ကြေးခေတ်၊ သံခေတ် စသည်ဖြင့် ခေတ်ပိုင်း၍ ယဉ်ကျေးမှုကို သရုပ်ဖော်သည်လည်းရှိသည်။ အားကြီး အားသာသူက စိုးမိုးသည့်သဘောမှ လူထုနည်းအုပ်ချုပ်ပုံနှင့် ပစ္စည်းမဲ့ အာဏာရှင်အထိ နိုင်ငံရေးအယူရှိ ကျင့်ထုံးပြောင်းခဲ့ပုံကို ပြသည်လည်းရှိ၏။ အချုပ်အားဖြင့် ကလေးမှ လူကြီးအထိ အဆင့်ဆင့်ရှိသော လူထုကို ပညာပေး သော စာအုပ်များဖြစ်ရာ အားလုံး သူ့နည်းနှင့်သူ ကောင်းကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျမ်းပြုသူတို့တွင် မည်သူ့အတွက် ဤကျမ်းကို ပြုရပါသနည်းဟူသော ပြဿနာ ပေါ်တတ်ပါသည်။ အပျင်းပြေလိုသူတို့အတွက် ရယ်စရာဝတ္ထုကိုရေး သည်။ နက်နဲသိမ်မွေ့စွာ ဉာဏ်စေစားလိုသူတို့အတွက် ဘဝပြဿနာနှင့် အဖြေ အတိအကျ ဖော်ထုတ်မရနိုင်သော ဇာတ်လမ်းကိုရေးသည်။ အကြောင်းရာတစ်စု တည်းကိုပင် ရေးသော်လည်း ကလေးအတွက်ရေးသည်။ လူကြီးအတွက်ရေးသည်။ ပညာရှင်တို့အတွက် ရေးသည်ဟူ၍ ခွဲခြားရေးသားကြရ၏။ လူကို လိုက်၍ အကြိုက်ကို နတ်ယူတော့ဟု အတိုအထွာ အကုန်ထည့်ကာ အရူးလွယ်အိတ်မျိုး လည်း ရေးကြရသည်။ ရာဇဝင်ကျမ်းပြု ရာ၌ နယ်ချဲ့ကို လက်ခံနိုင်အောင်၊ မျိုးချစ်စိတ်ကို နိုးကြားအောင်၊ ပြည်ထောင်စုစိတ်ကို ရင့်သန်အောင်၊ အရင်းရှင် စနစ်ကို မုန်းအောင်၊ သို့မဟုတ် အမှန်ကို မြင်သာအောင် အမျိုးမျိုး ရေးကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကမ္ဘာ့ရာဇဝင်ကျမ်းတို့ကို မြန်မာဘာသာဖြင့် ရေးပြီးရှိသည်တို့အနက် အလယ်တန်း ကျောင်းသားတို့အတွက် ဖတ်ရန်ရှိပြီဟု ထင်ပါသည်။ ဗဟုသုတ လိုလားသော သာမန်အရပ်သားတို့အတွက်လည်း ရှိနေပြီဟု ထင်ပါသည်။ အသေးစိတ် သုတေသနပြု၍ရေးသော အလွန်ပြည့်စုံသော ကျမ်းမျိုးထက်၍ သာမန် ပညာပေးကျမ်းထက်လည်း လေးသော တက္ကသိုလ်ဝင်နှင့် တက္ကသိုလ် အဆင့်သို့ရောက်စ အသက်ပိုင်းနှင့် ပညာအဆင့်ရှိသူတို့အတွက် အနည်းဆုံး ကျမ်းတစ်စောင် လိုသေးသည်ဟု ယူဆပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤစာအုပ်ငယ်သည် လိုနေသည့်အကွက်ကို တတ်စွမ်းသမျှ ဖြည့်စွက် ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ တက္ကသိုလ်ဝင်နှင့် တက္ကသိုလ်ရောက်စ ကျောင်းသားတို့တွင် အသုံးဝင်စေရန် ရည်ရွယ်၍ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာ့ရာဆင် အခြေပြကို ရေးပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရေးပုံ ရေးနည်းကိုလည်း အမြွက်မျှ ဖော်ပြလိုပါသည်။ တစ်ဆယ့်ရှစ် ရာစု ကုန်ခါနီးမှ နှစ်ဆယ်ရာစုလယ်အထိ ကမ္ဘာ၏ နိုင်ငံရေး အဖြစ်အပျက် အကျဉ်းကို အခြေခံ ဘောင်ခတ်ကာ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေးနှင့် ယဉ်ကျေးမှု တိုးတက်ပြောင်းလဲပုံကို ထင်ရှားအောင် အဆစ်ဆစ်အပိုင်းပိုင်း ဖော်ပြရာ၌ သီးခြားနိုင်ငံဆိုင်ရာ အခန်းတို့တွင် ထိုနိုင်ငံဆိုင်ရာ ရာဇဝင်ကျမ်းတို့ကို မှီငြမ်းပြု ပါသည်။ ထိုကျမ်းတို့အမည်ကို ဤစာအုပ်နောက်ပိုင်း၌ ဖော်ပြပါရှိပါသည်။ ထိုကျမ်းတို့မှ တစ်ပုဒ်စီ တစ်ခန်းစီကို လိုသလို ယူငင်ပေါင်းစပ်၍ ဤစာအုပ်ငယ် ပေါ်ပေါက်လာရပါသည်။ အချိန်များစွာ အကုန်ခံ၍ သုတေသနပြုပြီးမှ ရေးခြင်းမဟုတ်ကြောင်းကို အတိအလင်း ဝန်ခံလိုပါသည်။ အခါကာလအားလျော် စွာ လိုနေသည့် ကွက်လပ်ကို ဖြည့်ခြင်းဖြစ်ရကား ဤစာအုပ်ငယ်ထက် ပြည့်စုံ ရှင်းလင်း ကောင်းမွန်သည့်စာအုပ်တစ်အုပ်မက ရှေ့တွင် များစွာပေါ်ထွက်လာလျှင် ကောင်းမည်ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယနေ့ ကျောင်းသားတို့သည် ရာဇဝင်ကို မြန်မာလို ဖတ်ကြမှတ်ကြ၍ စာမေးပွဲတွင်လည်း မြန်မာလိုပင် ရေးသားဖြေဆိုကြသောကြောင့် တစ်နည်းအားဖြင့်ကောင်း၏။ ဘာသာစကား အခက်အခဲကင်းသဖြင့် မြန်မြန်ဖတ်နိုင်သည်။ စွဲစွဲ မှတ်နိုင်သည်။ ရေရေလည်လည် ဖြေနိုင်သည်။ သို့သော် မြန်မာစကားနှင့် ရေးပြီးစာအုပ်ကား မရှိသလောက်ရှား၏။ ထို့ကြောင့် ရာဇဝင်ကျမ်းများ တစ် အုပ်ထက်မက များစွာပေါ်ထွက်လာပါစေဟု ဆန္ဒပေါ်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသန်းထွန်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၉-၆-၆၁\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁\/၁ သထုံလမ်း၊ တက္ကသိုလ်နယ် ရန်ကုန်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eရှေးရိုးစာအုပ်ရေးစနစ်များမှ ရုန်းထွက်ဆန်းသစ်လာသောနိုင်ငံအုပ်ချုပ်ရေး အယူအဆနှင့်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဖွဲ့အစည်းသစ်များ အနောက်တိုင်း၌ပေါ်လာပုံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနည်းဟောင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရစ်နှစ် ၁၇၈၉ ခုနှစ်တွင် ပေါ်လာသော ပြင်သစ်တော်လှန်ရေး မတိုင်မီက  ဥရောပတစ်တိုက်လုံးရှိ နိုင်ငံအသီးသီးမှ အုပ်ချုပ်ရေးနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး သဘောဓလေ့ စသည်တို့ကို နည်းဟောင်း ဟု ခေါ်လေ့ရှိကြ၏။ နည်းဟောင်း အရ မျက်နှာသာပေးခံရသော လူတန်းစားနှင့် အနှိမ်ခံရသော လူတန်းစားဟူ၍ ကွဲပြား၏။ ပြည်ရွာကို သက်ဦးဆံပိုင်ဘုရင်က အုပ်ချုပ်၏။ အရာရှိ အရာခံတို့၌ လာဘ်ပေးလာဘ်ယူ ထူပြော၏၊ အဂတိလိုက်စားကြ၏။ မြေရှင်ကြီးများ တန်ခိုးထွား၏။ သာသနာပိုင်က မင်းအပေါ်၌ သြဇာရှိ၏။ စီးပွားဥစ္စာမှန်သမျှ လူနည်းစုက ပိုင်ဆိုင်၍ လူများစုအတွက် ဆင်းရဲတွင်း နက်လှသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်္ဂလန်\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကမ္ဘာ့နိုင်ငံအသီးသီးနှင့် နှိုင်းစာလျှင် လူများစုက အကျိုးခံစားခွင့်အတွက် အင်္ဂလန်၌ မျှော်လင့်ချက် အများဆုံးရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ အဘယ့်ကြောင့် ဆိုသော် သက်ဦးဆံပိုင် ဘုရင်စနစ်ကို တော်လှန်၍ ပါလီမန်ဖြင့် စီမံရသော ဥပဒေအရ စိုးမိုးသည့် ဘုရင်ခေတ် ပေါ်ထွန်းလျက်ရှိနေသည်မှာ တစ်ဆယ့်ရှစ် ရာစုဦးကပင် ဖြစ်ရကား၊ အင်္ဂလန်သည် အများတကာထက် လက်တွေ့အားဖြင့် နိုင်ငံရေးအဆင့်အတန်းမြင့်သည်။ တစ်ဆယ့်ရှစ်ရာစုအတွင်းက နိုင်ငံအုပ်ချုပ်ရေး တွင် အင်္ဂလန်၏ နမူနာသာလျှင် အသင့်တော်ဆုံးဟု ယူဆကြသည်။ အင်္ဂလန်၌ ပြည်သူတို့ အလွတ်လပ်ဆုံး ဖြစ်၏ဟု ထင်ကြ၏။ စင်စစ်သော် ပါလီမန်ကြောင့် လွတ်လပ်ကြသည်မဟုတ်။ အစကပင် လူတစ်ဦးချင်း ရသင့်သော အခွင့်အရေးကို အုပ်ချုပ်သူက. စော်ကားလျှင် မခံတတ်သော သဘောရှိခဲ့ကြသဖြင့် ယခု ကဲ့သို့ လွတ်လပ်စွာ ပြောရေးဆိုခွင့် ရနေကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ယခု ပါလီမန် အာဏာ အကြီးဆုံးဖြစ်လာသောအခါ ဘုရင်ကား အမည်ခံမျှသာဖြစ်၍ အခွန် ခန့်ခွဲခြင်း၊ ဥပဒေပြုခြင်း၊ ပြင်ခြင်း၊ တရားဆုံးဖြတ်ခြင်း၊ ထာဝရ စစ်တပ်ကို ကွပ်ကဲခြင်းစသည့် အရေးပါသော ကိစ္စမှန်သမျှတို့၌ ပါလီမန်ကို လွန်ဆန်၍ ဘာမျှ မလုပ်နိုင်ချေ။ သို့သော် ထိုအခါက ပါလီမန်သည် ယခုခေတ် အများ နားလည်သော ပြည်သူလူထု၏ ကိုယ်စားလှယ်စစ်စစ် မဟုတ်သေးချေ။ အဘယ့်ကြောင့် ဆိုသော် ယခုအခါမှာကဲ့သို့ အရွယ်ရောက်သူတိုင်း မဲပေးနိုင်ခြင်း မရှိ သည့်ပြင် လူဦးရေအလိုက် မျှတညီညွတ်အောင် အမတ်အရေအတွက် ပေ၍ ပေးထားခြင်း မရှိသဖြင့် ပိုက်ဆံချမ်းသာသူ မြေရှင် လူနည်းစု၏ ကိုယ်စားလှယ်များသာ ပါဝင်သော ပါလီမန် ဖြစ်နေပါသည်။ ပါလီမန် အမတ်တိုင်းလည်း - မြေရှင်ကြီးများ ဖြစ်၍နေပါသည်။ ထိုအခါမျိုး၌ လာဘ်ပေးလာဘ်ယူနှင့်အဂတိ လိုက်စားခြင်းကား နေ့စဉ် ကျင့်မြဲလေ့ကဲ့သို့ ရှိနေပါသည်။ အင်္ဂလန် မင်းဆက်အသစ်ကို စသူ ဂျော့ (၁) နှင့် ပြည်ရေးပြည်ရာအ၀၀ကို ဘုရင့်ကိုယ် စား လွှဲအပ်ခြင်းခံရသော ရောဘတ်ဝါလပို တို့ လက်ထက်များ၌ ကဲ့ဘိနက် ခေါ် ခေတ်ဝန်ကြီး အဖွဲ့နှင့်တကွ ဝန်ကြီးချုပ်ဟူ၍ အုပ်ချုပ်ရေးကြိုးကိုင် အဖွဲ့ အစည်းတစ်ရပ် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လာပါသည်။ ပါလီမန်က ဆက်၍ မထောက်ခံ လျှင် ကဲ့ဘိနက် တစ်ဖွဲ့လုံး ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ရမည့် အစဉ်အလာလည်း ပေါ်၍ လာပါသည်။ ကိုဘိနက်က အုပ်ချုပ်ရေးကို နိုင်နင်းစွာ တာဝန်ယူနိုင်သဖြင့် ဘုရင်၏ တာဝန်မှာ အခမ်းအနားရှိလျှင် အဆောင်အယောင်ဖြင့် အကန်တော့ခံ ထွက်ခြင်းမျှသာ ရှိပါတော့သည်။ သို့သော် ဂျော့ ၃ သည် ၁၇၆ဝ ၌ နန်းတက်လျှင် မင်းနှင့်တူအောင် အုပ်ချုပ်ရေး၌ ပါဝင်စွက်ဖက်ရန် ကြိုးစားပြန်ရာ အသင့် | အတင့် အောင်မြင်သော်လည်း အမေရိကန်စစ်၌ အရေးနိမ့်သဖြင့် ပါလီမန်ဝါဒ ပြန်လည်အားရှိလာရသည်။ ပါလီမန်ကို ပြည်သူ့ကိုယ်စားလှယ် အစစ်ဖြစ်အောင် ပြုပြင်ရန် လှုံ့ဆော်လာကြပြန်သည်။ ဤတွင် မှတ်သားလောက်သော လှုံ့ဆော် ပွဲကား ချာတစ်အရေးတော်ပုံပင် ဖြစ်ပါသည်။ ချာတစ်တို့က (ခ) မဲပေးခွင့်ရသူ ပို၍များရန်၊ (၂) မျှတအောင် အမတ်နေရာ ပြန်၍ဝေရန်၊ (၃) အမတ်တို့ကို | လစာပေးရန်၊ (၄) အမတ်လောင်း ပစ္စည်းအင်အား ကန့်သတ်ချက်ကိုလျှော့ရန်၊ (၅) လျှို့ဝှက်မဲပေးခွင့်ပြုရန်နှင့် (၆) နှစ်စဉ် ပါလီမန်ရွေးကောက်ပွဲ ကျင်းပရန်တို့ ဖြစ်ပါသည်။ ပြုပြင်ရေးကို တောင်းဆဲ၌ ပြင်သစ်တော်လှန်ရေး ပေါ်လာသဖြင့် အင်္ဂလန်က လန့်၍ ပြုပြင်ရေးအားလုံး ရပ်စဲကာ ပြုပြင်ရေး တောင်းလျှင် နိုင်အောင်ပင် နှိပ်ကွပ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြင်သစ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနည်းဟောင်းကိုဖျက်ရာ၌ ပြင်သစ်၏ နမူနာလည်း ထူးခြားမှတ်သားဖွယ် ဖြစ်၏။ ပြင်သစ် ဘုရင်ကား သက်ဦးဆံပိုင် ဘုရင်ဖြစ်၍ ၎င်း၏ အလိုအတိုင်း တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်သည်။ မင်း၏ အတိုင်ပင်ခံအဖွဲ့ ရှိသော်လည်း မင်းလို လိုက်ရသည်များ၏။ မင်းနှင့်ကင်းသော အဖွဲ့အစည်းဟူ၍ မရှိချေ။ ပါရီမြို့တော်၏ ၊ ပါလီမန် မှာလည်း မင်း၏ ပြန်တမ်းကို အတည်ပြုရသော တရားလွှတ်တော် ချုပ်သာ ဖြစ်ပါသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မင်း၏ တစ်ဖက်သတ် အလိုတော်ကို ပါလီ မန်က ခုခံသော်လည်း ပြောပလောက်သည် မဟုတ်ချေ။ အချို့နယ်များ၌ အုပ်ချုပ်ရေး အတိုင်ပင်ခံအဖွဲ့ များ ရှိတတ်၍ မြို့များ၌လည်း မြို့အတိုင်ပင်ခံ အဖွဲ့ ရှိမြဲဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ပြည်သူ့ဆန္ဒကို ပြနိုင်သော အဖွဲ့များ မဟုတ်ချေ။ အဂတိ လိုက်စားမှု အားကြီးသော အုပ်ချုပ်ရေးဟု ဆိုရချေမည်။ တရားဥပဒေ၏ ညီညွတ်ခြင်းလည်း မရှိချေ။ အချို့ဒေသ၌ ရှေးရောမဓလေ့နှင့် တရားဆုံးဖြတ်၍ အချို့အရပ်၌ ဂျာမနီ ဥပဒေကို သုံးသည်။ မတရားဖမ်းဆီး ချုပ်နှောင်ခြင်းများရှိလျက် ငွေဖြင့်ဝယ်၍ ရာထူးလက်ကိုင် ရထားသူများက မျက်နှာကြီး မျက်နှာငယ်လိုက်၍ တရားစီရင်မြဲ ဖြစ်သည်။ စစ်တပ်၌လည်း ရာထူးကြီးလျှင် ဂုဏ်ကြီးသူတို့၏ သားများသာ ရမြဲဖြစ်၏။ တစ်နယ်လျှင် မည်မျှ အခွန်ဆက်ရမည်ဟု ကြိုတင်သတ်မှတ်၍ အခွန်ကောက်စေသဖြင့် ပိုသမျှကို ကောက်သူက ယူနိုင်ရကား ဆင်းရဲသားတို့ထံမှ ရနိုင်သလောက် မတရား တောင်းယူခြင်းများ ပေါ်ပေါက်သည်။ စင်စစ် ဆင်းရဲသား တောသား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှင့် လူလတ်တန်းခေါ်သော မျက်နှာငယ် လူတန်းစားတို့ ဒုက္ခရောက်ဆုံးတည်း။ လူဝီ ၁၅ သည် ပြည်ရေးရွာမှုကို အဓိကမထား၊ အပျော်အပါးဖြင့်သာ အချိန် ကုန်သည်။ လူဝီ ၁၆ မင်းဖြစ်လျှင် အချိန်ကာလအားလျော်စွာ ပြုပြင်သင့် သမျှကို ပြုပြင်လိုစိတ်ရှိသော်လည်း အခွင့်အရေး ကောင်းသမျှ ခံစားလျက် မျက်နှာသာပေး၍ထားခဲ့သော အထက်တန်းစားနှင့် ရဟန်းတော်များက ပိုသဖြင့် လက်လျှော့ခဲ့သည်။ ရှေးထုံးရှိလင့်ကစား ပြင်သင့်လျှင် ပြင်မည်ဟူသော သတ္တိ လူဝီ ၁၆ ၌ မရှိချေ။ ဘဏ္ဍာတော် အယိုအဖိတ် များသည့်အထဲက အမေရိကန် စစ်ကို အကူလွတ်သဖြင့် ပို၍ ဘဏ္ဍာရေး အခက်အခဲကြုံတွေ့ရသည်။ ငွေ ပြဿနာကို အဖြေပေးနိုင်အံ့ဟူသော အထင်နှင့် ၁၇၈၇ ခု၌ အရေးပါသူတို့၏ ညီလာခံကို ခေါ်ယူခဲ့၏။ ထိုညီလာခံက ပြဿနာအရပ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းရန် ၁၆၁၄ ခုမှစ၍ တစ်ကြိမ်မျှ ခေါ်ယူခြင်း မပြုခဲ့သော အတိုင်ပင်ခံ လူတန်းစား အဖွဲ့ချုပ် ကို ခေါ်ယူပါဟု အကြံပေးခဲ့၏။ ယင်းသည်ပင်လျှင် ပြင်သစ်၌ သက်ဦးဆံပိုင် ဘုရင်စနစ်၏ ဇာတ်သိမ်းဖြစ်ပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအောက်တန်းစား\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဆင်းရဲ အပင်ပန်းဆုံး လူတန်းစားကား တောင်သူလယ်သမား တော သားများ ဖြစ်ပါသည်။ ထွန်ယက်စိုက်ပျိုးရာ၌ မျိုးသန့်မျိုးကောင်း ရွေးခြင်း၊ မြေသြဇာကျွေးခြင်း စသည်ဖြင့် ထွန်ယက်၍ မျိုးကြဲခြင်းစသော နည်းသစ်နည်း ဆန်းများကို ကြားမျှမကြားဘူးချေ။ ရှေးရိုးအတိုင်းသာ ဆောင်ရွက်ကြ၏။ အင်္ဂလန် မှတစ်ပါး ဥရောပတစ်ခွင်၌ ရှေးကံကျွေးချ ခေတ်မှ မြို့စားတို့က လယ်သမားတို့ အပေါ်၌ထားသော အချုပ်အနှောင်များ ကျန်နေသေး၏။ အခွန်ပေးစရာ ရှိလျှင်လည်း အကြီးလေးဆုံး ပေးရသူများဖြစ်၏။ လမ်းမကြီးများ ပြင်စရာရှိလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအလကား လုပ်အားပေးရ၏။ မြေခွန် ဆက်ရ၏။ သာသနာခွန် ဆက်ရ၏။ ' မြေရှင်ကြီးများက အခြားစေခိုင်းစရာ ရှိလျှင်လည်း မငြင်းဝံ့။ ငွေကြေးပိုလျှံ၍ စုဆောင်းမိပြန်ကလည်း အခွန်ကောက်သူက ညှစ်ယူပြန်သည်။ ၀အောင်မစားရ၊ လှအောင်မဝတ်ရ။ အချုပ်အားဖြင့် လူဖြစ်လျက် လူတန်းစေ့အောင် မနေရချေ။ ရုရှ၊ ပိုလန်၊ ဟန်ဂေရီတို့၌ ၎င်းတို့၏ အခြေအနေသည် အဆိုးဝါးဆုံးဖြစ်၏။ အင်္ဂလန်၌ အသက်သာဆုံးဖြစ်၍ ပြင်သစ်တွင် ထကြွညီညာ၍ ပြုပြင်ရေးကို ရသလောက် တောင်းယူရန် အားသွန်လျက်ရှိသည်ကို တွေ့ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူလတ်တန်းစား (ဘူဇွာ)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ဆယ့်ခုနစ်နှင့် ရှစ်ရာစုများ၌ မြို့များ ကြီးပွားများပြားလာ၏။ \"အရောင်းအဝယ် ကောင်းသည်ကိုမှီ၍ ပေါ်ပေါက်လာသော တိုးတက်ရေးဖြစ်ရကား နယ်ချဲ့ရန် တအားတိုးလာခြင်းလည်းဖြစ်သည်။ ၁၇၈၇ ခု၌ လန်ဒန်တွင် လူနေ တစ်သန်းကျော်၏။ ပါရီ၌ ငါးသိန်းရှိ၏။ သောင်းကျော်မြို့ ရှစ်ဆယ်ရှိ၏။ အမ်စတာဒမ်၊ ဟမ်ဘတ်စ်၊ ဘရီမန်နှင့် ဖရင့်စ်ဖတ်တို့၌ အရောင်းအဝယ် အထူးကောင်းလှသည်။ တစ်ဆယ့်ရှစ်ရာစုသို့ရောက်လျှင် ယခင်က လက်မှုပညာသမား တို့သည် မိမိသုံးစားရန်မျှသာ ကုန်ပစ္စည်းထုတ်လုပ်ရာက အမြတ်အတွက် ရောင်းစားရန် ထုတ်လုပ်သောခေတ်သို့ ပြောင်းလဲလာသည်ကို တွေ့ရ၏။ ဤတွင် ပစ္စည်းထုတ်လုပ်ရာ၌ ယခင်ကထက် ပို၍ကောင်းသော်လည်း စရိတ်နည်းအောင် ပြုပြင်တီထွင်ခြင်းများကို ကြံဆအားထုတ်လာကြသည်။ ရောင်းစားရန် ပစ္စည်းအမျိုးအမည်သစ်များလည်း ပေါ်လာသည်။ ယခင်က လမ်းပန်းဆက် အသွယ်ခြင်း၊ အစိုးရက အခွန်ကန့်သတ်ချက် များခြင်းတို့ကြောင့် ရောင်းဝယ် ရေးညံ့သော်လည်း ယခု ယင်းတို့ကို ကျော်လွန်လျက် ကမ္ဘာအနှံ့ ကုန်သင်္ဘော များ သွားလာလျက်ရှိပေပြီ။ အရှေ့အိန္ဒိယကုမ္ပဏီ၊ ဒတ်ချ်အရှေ့အိန္ဒိယကုမ္ပဏီ၊ ဟတ်ဆင်ဗေး ကုမ္ပဏီ စသည်ဖြင့် ငွေအားကြီးမားသဖြင့် လက်ဝါးကြီးအုပ်လျက်ရောင်းဝယ်နိုင်သော အဖွဲ့ များပေါ်လာ၏။ လက်ဝါးကြီးအုပ်စနစ် ရှိလင့်ကစား အရောင်းအဝယ် တိုးတက်မြဲ တိုးတက်သည်။ ယင်းသို့ တိုးတက်သဖြင့် အထူး အရေးပါသော အကျိုးကားလက်မှုပညာသည်။ လက်လီလက်ကား ဈေးသည်နှင့် ကုန်သည်တို့ ပါဝင်သော လူလတ်တန်း ဘူဇွာပေါ်လာခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ အင်္ဂလန်နှင့် ပြင်သစ်၌ ဘူဇွာတို့ အားအကောင်းဆုံးဖြစ်၏။ ငွေရှိလျှင် နိုင်ငံရေးအာဏာရှိရန်ပြင်ဆင်ကြသည်။ ပါလီမန်ကို အမှီပြု၍ အင်္ဂလန်မှ ဘူဇွာတို့ လိုသော တန်ခိုးကိုရ ကြသည်။ ပြင်သစ်ဘူဇွာတို့ အလှည့်သာ ကျန်ပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအထက်တန်းစား\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဥရောပ၌ မျက်နှာသာပေးခြင်းခံရသော အထက်တန်းစာဟူသည် ဂိုဏ်း အုပ်ဂိုဏ်းချုပ် စသည့် အထက်တန်း ဘုန်းကြီးနှင့် မြို့စား ရွာစား သူကောင်းမျိုး တို့ဖြစ်၍ ပထမနှင့် ဒုတိယအဖွဲ့ ဟုခေါ်သည်။ ၎င်းကိုကား လူဦးရေအလိုက်တစ်ရာလျှင် တစ်ယောက်မျှသာရှိသော လူနည်းစုသာ ဖြစ်ပါသည်။ ဂုဏ်၊ ရာထူးနှင့် ပစ္စည်းအင်အားကြီးသူများဖြစ်၏။ အထက်တန်း ဘုန်းကြီးများသည် သီလ သိက္ခာ သမာဓိရာ၌ ချီးမွမ်းဖွယ်မရှိ၊ သူကောင်းမျိုးတို့က ငွေပေး၍ ဂိုဏ်းအုပ်ဂိုဏ်းချုပ် ရာထူးကို ဝယ်ယူထားသူများဖြစ်၍ သာသနာရေး ခေါင်းဆောင်အတုများသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ လက်အောက်မှ ဘုန်းကြီးအစစ်များ ကား သနားစဖွယ် ဆင်းရဲကြ၏။ သူကောင်းမျိုးမှာလည်း လူပေါ်ကျော့များသာ ဖြစ်၏။ နန်းတော်၌ ဝင်ထွက်စား၍ မိမိပိုင် နယ်ပယ်မှ တောင်သူလယ်သမား တို့ ဆက်သသောအခွန်ကို ရနိုင်သမျှ ညှစ်ယူသည်။ တောနေချို့တဲ့သော သူ ကောင်းမျိုးလည်းရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသာသနာယုံကြည်မှု\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ခရစ်ယာန်သာသနာတွင် ရိုမန်ကက်သလစ် ကျောင်းတော် အင်္ဂလီကန် ကျောင်းတော်နှင့် အခြား ပရိုတက်စတင့် ကျောင်းတော်အများရှိ၏။ ဤတွင် တစ်ဆယ့်ရှစ်ရာစုက ရိုမန်ကက်သလစ် ကျောင်းတော်သည် အားအကောင်းဆုံး၊ တန်ခိုးအကြီးဆုံး ကျောင်းတော်ဖြစ်သည်။ ၎င်းနှင့် သဘောမတူသော မည်သည့် ဂိုဏ်းခွဲနှင့်မျှ ညှိနှိုင်းဆက်ဆံခြင်းမရှိချေ။ ရှေးက နိုင်ငံရေးအာဏာ ရရှိခဲ့ဖူးသော် လည်း ယခုအခါ၌ ရှေးကလောက် တန်ခိုးမရှိတော့ချေ။ သို့သော် ယခုတိုင် ပညာရေး၌ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ခြင်း၊ လက်ထပ်မင်္ဂလာပွဲကို ဆောင်ရွက်ပေးရခြင်းနှင့် မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ နှိပ်ကွပ်ခြင်းတို့ကို စီမံရသေးသည်။ ဤဂိုဏ်းတော်တွင်း၌ ဂျင်ဆင် အစု၊ ဖေဗရောင်နီယန် အစုနှင့် ဂျက်စဝတ် အစုဟူ၍ ဂိုဏ်းငယ်များ ရှိပြန် သဖြင့် စည်းရုံးရေးအား ပျက်ခဲ့ရသည်။ အင်္ဂလန်မှ အင်္ဂလီကန်ဂိုဏ်းကား ဥစ္စာ ပစ္စည်း ပြည့်စုံ၍ မျက်နှာသာပေးခံခဲ့ရသည်။ ၎င်းနှင့် အယူအဆမတူသော အခြား ပရိုတက်စတင့် ဂိုဏ်းသားများသည် အစိုးရရာထူးကို ပါလီမန်က ခွင့် မပေးလျှင် လက်ခံနိုင်ခြင်းမရှိချေ။ နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာပြုခြင်း၊ ဖွားသေစာရင်းတင် ခြင်း၊ လက်ထပ်မင်္ဂလာပြုခြင်းကို ဤဂိုဏ်းဘုန်းကြီးမှ ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။ သို့စဉ်လျက် ပရက်စတေရီယန်၊ ယူနီတေရီယန်၊ ကွေ့ကာနှင့် မက်သဒစ်များပေါ်လာသေး၏။ ဂျာမနီာက်၌ လူဘရန်ဂိုဏ်း ထွန်းကား၏။ ၄င်းတို့ထက် ကျော်လွန်၍ ခရစ်ယာန်ကျောင်းတော်များနှင့် သမ္မာကျမ်းစာတို့ကား ဆည်းကပ် ဖွယ်မဟုတ်၊ ဘုရားသခင်နှင့် လူသားအကြား၌ အဆောင်အယောင်မလိုဟု ဆို။ ၎င်းတို့အပြင် ခေတ်သစ် လောကဓာတ်ပညာ ထွန်းကားလာသဖြင့် ရှေး၊သာသနာ ယုံကြည်မှုများကို ပစ်ပယ်သူ ပေါများ၍ လာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနည်းသစ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e တစ်ဆယ့်ရှစ်ရာစုကား ပညာသစ်ကိုရှာသော ခေတ်လည်းဖြစ်၏။ ပညာ ရှင်တို့သည် လက်တွေ့ မပြနိုင်လျှင် မယုံစတမ်းဟု ခေါင်းမာစလည်းဖြစ်၏။အင်္ဂလိပ်လူမျိုး ဆာအိုက်ဆက်နယူတန် (၁၆၄၂-၁၇၂၇) သည် မှန်ပြောင်းကိုပြုပြင်၍ အာကာသသျှတ္တရကို ထွန်းကားစေ၏။ မြေ၏ ဆွဲငင်အားကို သင်္ချာ ၊ နည်းဖြင့် ပြနိုင်ခဲ့၏။ ယင်းကား လောကဓာတ်ပညာ ထွန်းကားစေသော ခေါင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆောင်ကြီးတစ်ဦးပေတည်း၊ ဂေါ့ဖရိုက် ဝေလမ်ဗွန် လိုက်ဗနဇ် (၁၆၄၆- ၁၇၁၆) သည် နယူတန်နှင့်အတူ ကာကလပ်စ် သင်္ချာကို ထွင်ခဲ့သဖြင့် ဗိသုကာ ပညာ ကြီးပွားလာ၏။ ဗင်ဂျာမင်ဖရင့်ကရင် (၁၇၁၆-၁၇၉ဝ)က လျှပ်ပြက်သည် ကို လေ့လာ၍ လျှပ်စစ်ဓာတ်၏ အခြင်းအရာကို ဖော်ထုတ်၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမေရိကန်တော်လှန်ရေး၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးလည်းဖြစ်၏။ ဆက်ပရိစလီ (၁၇၃၃-၁၈၀၄) အန်ဂျွိုင်နီလဗွိုင်ဆာ (၁၇၄၃-၁၇၉၄) နှင့် ဟင်နရီကဝင်ဒစ် (၃၁-၁၈၁၀) တို့က ခေတ်သစ် ကေမစ်စထရီ (ဓာတုဗေဒ)ကို တီထွင်ခဲ့ကြ သည်။ အက်ဒဝပ်ဂျင်နာ (၁၇၄၉-၁၈၂၃)ကကျောက်ရောဂါကို ဆေးထိုးခြင်းဖြင့် ကာကွယ်နိုင်ကြောင်း စတင်ပြသနိုင်ခဲ့၏။ ဤနည်းသစ်များ ကြံဆကြလျက် နိုင်ငံတကာ၌ လောကဓာတ် ဆရာများကို မင်းအမတ်တို့ ဝိုင်း၍ အားပေးကြသည်။ လန်ဒန်၌ ၁၆၆၂ ခုနှစ်တွင် အသင်းတော်နှင့် ပြင်သစ်၌ ပြင်သစ် အကယ် 'ဒမီ စသော အဖွဲ့များ ပေါ်လာလျက် ခေတ်အလိုက် အသစ်ရှာဖွေတွေ့ရှိသည် များကို ဆွေးနွေးကြသည်။ စာပုံနှိပ်စက်များ တိုးတက်လာသဖြင့်လည်း ပညာ ပြန့်ပွားလွယ်၏။ တစ်ဆယ့်ရှစ်ရာစုတွင် ထူးသည်ကား ရှိပြီး နိုင်ငံရေး၊ လူမှု ရေးနှင့် သာသနာရေး အဖွဲ့အစည်းအားလုံးကို ဝေဖန်စစ်ဆေးလျက် ယုံသင့်မှ ယုံမည်ဟူသော သဘော ခေတ်စားလာခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42482315034773,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2297e0c2-a82a-44c1-bd03-21bca319efb1.jpg?v=1730271415"},{"product_id":"နတ်နွယ်-ပတ္တမြားခေါ်သံ","title":"ပတ္တမြားခေါ်သံ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာရေးသူနှင့် စပ်လျဉ်း၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒန်ကင်ကိုင်းကို အင်္ဂလန်နိုင်ငံ ယောက်ရှိုင်းယားခရိုင် ဗရက်ဖို့မြို့၌ မွေးဖွားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သူသည် ဗရက်ဖို့တယ်လီဂရပ်နှင့် အားဂတ်သတင်းစာတို့တွင် အငယ်တန်း သတင်းထောက်အဖြစ်နှင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း စတင်ခဲ့သည်။ သို့ နောက် လန်ကက်စတာ မာကျူရီနှင့် ယောက်ရှိုင်းယားပို့စ်တို့တွင် ပြောင်းရွှေ့ လုပ်ဆောင်သည်။ ၁၉၅၅ ခုနှစ်တွင် လန်ဒန်မြို့ရှိ ဂျွန်ဘူး မဂ္ဂဇင်းတွင် အလုပ်ဝင်သည်။ ယင်းမဂ္ဂဇင်းသည် နောက်ပိုင်းတွင် တူဒေးမဂ္ဂဇင်း ဖြစ်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် အိမ်တွင် အုပ်ချုပ်မှု အယ်ဒီတာအဖြစ် သွားရောက်အမှုထမ်းခဲ့သည်။ ထိုမှာပင် သူ၏ ပထမဆုံး ဝတ္ထုဖြစ်သော A Cage of Ice ကို ရေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ထိုဝတ္ထု အောင်မြင်ခဲ့သဖြင့် သူသည် မျှော်မှန်းချက်ဖြစ်သော အချိန် ပြည့် စာရေးဆရာဘဝသို့ ကူးပြောင်းကာ ဝတ္ထုများကို ဆက်လက် ရေးသားခဲ့ သည်။ ယခု ဘာသာပြန်ဆိုသော Green River High မှာ သူ၏ သတ္တမ မြောက် ဝတ္ထုဖြစ်ပြီး ၁၉၇၉ ခုနှစ်တွင် ပထမကြိမ် ပုံနှိပ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e-----\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်ကနေ့ သောကြာနေ့ ဖြစ်သည်။ အလျင် သောကြာနေ့တွေလို ပင်အလုပ်များပေဦးမည်။ သည် သောကြာက ပို၍မှပင် ဆိုးချေဦးမည်။ အကြောင်းမှာ အမှုထမ်း တစ်ဝက်လောက်သည် တုပ်ကွေးမိနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အချို့ကတော့ တကယ်ဟုတ်သည်။ အချို့ကတော့ ရောင်တော်ပြန် နှင့် စေလွှတ်ကြခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်မနက် အိပ်ရာမှ နိုးသောအခါ ကျွန်တော်သည် တကယ်ပင် အဝေးသို့ ထွက်ပြေးချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။ ကျွန်တော်၏ အိပ်ရာကတော့ နွေးပါသည်။ သို့သော် အခန်းတစ်ခုလုံးမှာမူ လူနေဖို့ မဟုတ်ဘဲ ရေခဲပြင် က ပင်ဂွင်းငှက်များ နေဖို့သာ သင့်လျော်နေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျွန်တော် စဉ်းစားသည်။ ကျွန်တော် ထွက်ပြေးချင်သည်။ သို့သော် ဖြစ်မည် မဟုတ်ပါ။ ဘယ်တော့မှလည်း ဖြစ်မည် မဟုတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျောင်းမှာ နေတုန်းကရော၊ တပ်ထဲမှာတုန်းကရော အတန်းပိုင် များနှင့် သင်တန်း တပ်ကြပ်ကြီးများက လူငယ်တို့၏ သန့်ရှင်းတက်ကြွမှုတွင်လောကနီတိတရားများကို အသည်းစွဲအောင် ရိုက်သွင်းခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ခွင့်ပြု ထားသည်က တနင်္ဂနွေနေ့ ညနေပိုင်းတွင် ကျားမ နှစ်ယောက်တွဲ တင်းနစ် ကစားရသည်လောက်ပဲ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အမျိုးသမီးတွေကို တံခါးဖွင့်ပေးထားခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ပါဟု ဆိုသည်။ ကျွန်တော် ရှောင်ကြဉ်ပါသည်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ဆီကို အဲသည်လို မျိုးသမီးတွေ လာခြင်းလည်း မရှိသလောက် နည်းပါးလှပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အရာရှိကောင်း တစ်ယောက်ဆိုသည်မှာ မိမိအနေနှင့် ကွမ်းတစ်ယာ ရေတစ်မှုတ် မစားသောက်မီမှာပင် မိမိ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ၀လင် အောင် ကျွေးမွေးရမည်ဟု ဆိုပါသည်။ ကောင်းပြီ။ ထိုသို့ ပြုကျင့်ပါပြီ။ သည်တော့ ဘာဖြစ်သနည်း။ သူတို့သည် အဝအပြဲစားသောက်ပြီးနောက် သူတို့၏ အင်္ကျီအိတ်များထဲတွင် အပြည့်အမောင်းထည့်ပြီး ယူသွားတတ်ကြပါသည်။ ပြီးတော့ သင့်ကို သူတို့၏ မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေပုံက စကားတစ်ခွန်း ပြောနေဘိသကဲ့သို့ ရှိသည်။ အအကြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           တာဝန်။ကျွန်တော်သည် ဤစကားလုံးကို သိရှိသော နောက်ဆုံးမျိုးဆက်ထဲ တွင် တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်ပါသည်။ ဤစကားလုံး၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို သိရှိ နားလည်သူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           လူတစ်ယောက်သည် ဤစကားလုံး၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်နှင့် လိုအပ်မှု တို့ကို သူ၏ခေါင်းထဲတွင် တစ်ကြိမ် စွဲသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တာဝန် ဟူသော အရာသည် အချက်ပေးနာရီကဲ့သို့ပင် သူ့ကို အမြဲတမ်း သတိပေးလျက် ရှိတဲ့ သည်။ မိမိ မလုပ်ချင်သည့် အလုပ်များကိုလည်း တာဝန်ကြောင့် လုပ်ဆောင်ပေတော့မည်။ အရာရာသည် ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းကြောင့်ပင်။ဤသောကြာနေ့မနက်တွင်လည်း ကျွန်တော်သည် မထချင်ဘဲနှင့် အိပ်ရာမှ ထခဲ့ရသည်။ မုတ်ဆိတ်မွေး နှုတ်ခမ်းမွှေးရိတ်ရသည်။(သန့်ရှင်းသော စစ်သားတစ်ယောက်သည် ထက်မြက်သော စစ်သားတစ်ယောက်ပင် ဖြစ် သည်။) နံနက်စာကောင်းကောင်း ပြင်ဆင်ရသည်။ (နံနက်စာ မစားခဲ့ရသော ရဲဘော်တစ်ယောက်သည် စစ်ရေးပြကွင်းတွင် အားပြတ်ပြီး လဲကျတတ်သည်။)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖိတ်ဖိတ်လက်နေသော ရှူးဖိနပ်စုံကို ကျွန်တော် စီးသည်။ ထို့အတူမိတ်ဖိတ်လက်နေသော ဝတ်စုံကို ဝတ်သည်။ ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ အပြင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မိုးကာအင်္ကျီကို ထပ်ဝတ်သည်။ ထို့နောက် ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်သို့ သွားသည်။ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          '' သည်လို မိုးသည်းသည်းရွာသော နေ့မျိုးတွင် ဘတ်စ်ကားသည် အမြဲတမ်း နောက်ကျပြီး အမြဲတမ်း ပြည့်ကျပ်နေတတ်ပါသည်။ မိမိလို မစောင့်နိုင်သူ များအကြားတွင် မိမိလည်း စောင့်မနေနိုင်ဘဲ မတ်တတ်ရပ်ပြီး ပါသွားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စောစောက ကျွန်တော် ပြောခဲ့သည့် အချက်များအရ ကျွန်တော့်ကို စစ်သားတစ်ယောက်ဟု ထင်လျှင် ထိုအတိုင်း ထင်နိုင်ပါသည်။ သို့သော် ၀မ်းနည်း စရာစကားပြောလျှင် ကျွန်တော်သည် စစ်သားဟောင်းတစ်ယောက်သာလျှင် ဖြစ်ပါသည်။ စစ်သားတစ်ယောက်၏ အမှတ်သင်္ကေတများ ကျွန်တော့်ကိုယ်ပေါ် မှာရော ကျွန်တော့်ကိုယ်ထဲမှာရော ရှိနေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ခိုက်ခိုက်တုန် အေးမြပြီး မိုးတွေ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ထို နေ့နံနက်က ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်သောဘဏ်တိုက်သို့ အလုပ် ဆင်းရန် သွားရောက်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ အရေးကြီးသော ပြဿနာကို အပြီးသတ် ဖြေရှင်းရန် သွားရောက်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်လောက်က ကျွန်တော့်ကို မန်နေဂျာကြီးက သူ၏ ရုံးခန်းသို့ ဆင့်ခေါ်ခဲ့ပါသည်။ အထက်တန်းကောင်တာစာရေးကြီး အငြိမ်းစား ယူသွားပြီဖြစ်သဖြင့် ကျွန်တော်သည် ဝါစဉ် အကြီးဆုံးဖြစ်သဖြင့် ထိုနေရာသို့ ရာထူးတက်မည်ဖြစ်ကြောင်း၊ တစ်နှစ်လျှင် ပေါင်တစ်ရာ့ငါးဆယ်ခန့် ပိုမိုရရှိတော့ မည်ဖြစ်ကြောင်း မန်နေဂျာကြီးက ပြောပါသည်။ဘဏ်မန်နေဂျာကြီး ဗားစတော့သည် ဤသတင်းကို ပြောကြားရာတွင် ကျွန်တော့်ကို သူရဲကောင်းဘွဲ့တံဆိပ် အပ်နှင်းနေသည့်ပမာပင် ဖြစ်သည်။ ယင်းကြောင့်ပင်ဖြစ်မည်။ ကျွန်တော်က ဤကိစ္စကို နှစ်ရက်လောက် စဉ်းစားပါရစေဦးဟု ဆိုသောအခါ သူ အများကြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ရာထူး တက်မှုကို အမြဲတမ်း မျှော်လင့်နေသော အမှုထမ်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ့ဘဝတွင် မကြာခဏ ရာထူးတက်ရသည်ဟူ၍လည်း မရှိခဲ့ပါ။ တစ်ကြိမ်တစ်ခါလည်း လက်ခံ သင့်မသင့်ဆိုသည်ကိုလည်း စဉ်းစားခဲ့ခြင်း မရှိပါ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စတော့၏အမြင်တွင် ကောင်တာစာရေးကြီး ရာထူးသည် 'ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်သော လှေကားနှစ်ထစ်ပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် ကျွန်တော်ကမူ ဤအလုပ်ကို တစ်မျိုးမြင်ပါသည်။ ကောင်တာ အမှုထမ်း အားလုံးလောက်သည် အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြသည်။ အချို့ကလင်ကောင်ဖမ်းနေကြသူများ ဖြစ်သည်။ အချို့က စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းထားသူများ ဖြစ်ပြီး အချို့က အိမ်ထောင်ကျကာစများ ဖြစ်သည်။ အချို့က ကိုယ်ဝန်ဆောင် များ ဖြစ်ကြသည်။ ဘဏ်မှာ သူတို့ အလုပ်လုပ်နေကြသည်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ရသင့် ရထိုက်သည့် ခွင့်ရက်များကို အပြည့်အဝယူရန် နည်းနည်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိကြပါချေ ရှောင်တခင်ခွင့်ဆေးခွင့်၊ မီးဖွားခွင့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကောင်တာအမှုထမ်းတွေ အားလုံးဟာ ခင်ဗျားရဲ့ တာဝန်ပဲဖြစ်မယ် မစ္စတာတန်နီကလစ်။ အဲဒါကို ခင်ဗျား သဘောပေါက်သလား” မန်နေဂျာကြီးက ပြောသည်။ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းတာဝန်တွေအားလုံးနဲ့ သူတို့ရဲ့ ပြဿနာတွေအားလုံးကိုခင်ဗျားက ကြီးကြပ်တာဝန်ယူရမယ်။ ဒီနေရာဟာ တာဝန်ရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားဟာ ကိုးနှစ်လုံး တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင် တဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူဆက်ပြီး မိန့်ခွန်းခြွေနေစဉ်တွင် ကျွန်တော်က ထိုကိုးနှစ်ကို ပြန်ပြောင်း စဉ်းစားနေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုးနှစ်ကိုးမိုးကို ကျွန်တော် စဉ်းစားသည်။ ကိုးနှစ်ကိုးမိုးကို ကျွန်တော် ကျိန်ဆဲမိသည်။ သည်ကနေ့က ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက် ချရမည့်နေ့ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         တကယ်တော့ သည်အလုပ်ကို ကျွန်တော် လက်ခံရပါမည်။ သည်လို လက်ခံရမည်ကိုလည်း ကျွန်တော် အင်မတန် မုန်းပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မန်နေဂျာကြီး၏ အခန်းထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်တော် ဘာပြောရမည်နည်း။ ရှင်းပါသည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသည်မှာ ရှော့တန်နီကလပ်၏ ဇာတ်သိမ်းပင် ဖြစ်တော့သည်။ သည်အလုပ်ကို ကျွန်တော် ဝင်တုန်းက ယာယီဟု သဘောထားခဲ့သည်။ စားဝတ်နေရေးအတွက် တစ်ခဏတာ ကွန်းခိုရာဟု မှတ်ယူခဲ့သည်။ သည့်ထက်ကောင်းသော အလုပ်၊ သည့်ထက် သင့်လျော်သော အလုပ်ကို တွေ့လျှင် ပြောင်းရွှေ့ ရန်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် တတိတိနှင့် ကိုးနှစ်ဟူသော အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးခဲချေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုမူ ခိုင်ခံလှသော ဘဏ်တံခါးကြီးသည် ကျွန်တော်၏ ရှေ့ဘက်တွင် လုံးဝ ပိတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ကောင် တာစားပွဲရှည်ကြီးတွင် ခိုင်မြဲစွာ တုပ်နှောင်ထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်ပြီး ကျွန်တော် တစ်သက်လုံးလုပ်ရမည့်အလုပ်က ဘာနည်း။ “ကြာသပတေးနေ့မှာ ခွင့်မပေးနိုင်ဘူးဂျူးဒစ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြာသပတေးနေ့တိုင်း ခွင့်ယူတတ်သော ဂျူးဒစ်ကို ဤသို့ပြောရမည်။ သည်အခါ အငြိုငြင်ခံရမည်။ အကျိန်ဆဲ ခံရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ကျွန်တော့်အလုပ်က ဗားစတော့ ပြောသလို အရေးကြီးသောလုပ်ငန်း များကို အသိရှိရှိ တာဝန် ရှိရှိဖြင့် ထမ်းဆောင်ရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤကား ထိုစဉ်က ကျွန်တော် စဉ်းစားမိခဲ့သည်များဖြစ်သည်။ သို့သော်ထိုနေ့မှာပင် ဇာတ်လမ်းတစ်ခု စခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပထမဆုံးအဖြစ်က သည်လို။ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ကျွန်တော့်ဘေးက လူတစ်ယောက် သတိမေ့ပြီး လဲကျသွားသည်။ ဘာတစ်ခုမျှ အရိပ်နိမိတ်ပြခြင်းမရှိ ဘတ်စ်ကား အလယ်တန်းတွင် မတ်တတ်ရပ်နေရာမှ အလိုလို လဲကျသွားခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကားရပ်ရန် ကျွန်တော် ဟစ်အော်လိုက်သည်။ ထိုလူကို ကျွန်တော် ပွေ့ထူလိုက်သည်။ လူတစ်ယောက် ဖယ်ပေးသောထိုမပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သွေးဆုတ်ပြီး ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေ သည်။ အသက်ရှူ ကျပ်နေသည်။ သို့သော် တစ်မိနစ်လောက် ကြာသောအခါ သူ သတိပြန်ရလာ သည်။ သို့သော် မူးမော်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သို့ဖြင့် လက်မှတ်ရောင်းကို ကျွန်တော် ပြောရသည်။ ရှေ့မှတ်တိုင်တွင် ကားရပ်ပြီး လူနာတင်ကားကို ဖုန်း ဆက်ခေါ်ရန် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် လက်မှတ်ရောင်းက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဆေးရုံက ရှေ့ တစ်မိုင်လောက်မှာပဲ ရှိတယ်။ ဒီကားနဲ့ပဲ သွားရင် ပို မြန်လိမ့်မယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ဖြင့် ဘတ်စ်ကားနှင့်ပဲ သွားကြသည်။ ဆေးရုံသို့ ရောက်ရှိသောအခါ နေမကောင်းသူကို ကျွန်တော်ပဲ ပွေ့ယူပြီး ဆေးရုံထဲသို့ပို့ရန် သယ်ဆောင် သွား သည်။ သို့သော် မပင်ပန်းလှပါ။ သူ့ကိုယ်က ဖက်ရွက်လို ပေါ့ပေါ့လေးသာဖြစ်သည်။ အရေးပေါ်ဌာနမှာ ကျွန်တော် အတန်ကြာသောင်တင်နေရသည်။ ဆရာဝန်ကို အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဆရာဝန်သည် အဘိုးကြီးကို နှလုံးစမ်းသပ်ခန်းသို့ ပို့လိုက်ပြီး ကျွန်ကို ပြန်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်း၏ အကျိုးတရားကတော့ နာရီဝက်လုံးလုံး ကျွန်တော် အလုပ် နောက်ကျရတော့သည်။ သည့် အတွက် ကျွန်တော် ဒေါသဖြစ်ရသည်။ အကြောင်းမှာ အချိန်တိကျခြင်းသည်လည်း ကျွန်တော့်တွင် ငြိတွယ်နေသော် အရာတစ်ခုဖြစ်တော့သည်။ ဤအကျင့်ကိုလည်း ကျွန်တော် မဖျောက်ဖျက်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။ ယင်းကြောင့်ပင် ကျွန်တော်သည် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီ။ ဖွင့်နေပြီဖြစ်သော ဘဏ်တိုက်ဆီသို့ အသွားတွင် ကျွန်တော့်ကိုအစဉ် မကြည် လင်ဘဲ ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျွန်တော်သည် လမ်းတစ်ဖက်တွင်ရပ်ပြီး ဘဏ်တိုက်ရှိရာဘက်သို့ ဖြတ်ကူးမည်ရှိစဉ် ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် ဗင်တော့ အပြောတစ်စီး ပိတ်ရပ်ထားသည်။ အချက်လက်တံက ညာဘက်သို့တွေ့ရန် ပြနေသည်။ ဗင်ကားသည် ကျွန်တော် ကဲ့သို့ပင် ယာဉ်ကြောပြတ်ကို စောင့်ဆိုင်းလျက် ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ဖြင့် ကျွန်တော်သည် မိုးများဖြင့် မှိုင်းနေသော ကားမှန်ကိုဖြတ် ၍ ကားရှေ့ခန်းမှ လူကို မြင်ရသည်။ သူ့မျက်နှာ တစ်မျိုးဖြစ်နေသည်။ ပုံမကျ ပန်းမကျ ဖြစ်သည်း၊ ခပ်ကြမ်းကြမ်းကြီးဖြစ်သည်။ မပြီးသေးသောပန်းပုရုပ်တစ်ခု နှင့် တူသည်။ ထို့နောက် သည် ကွေ့သွားသည်။ သူ့နောက်မှ တခြား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကားနှစ်စီးလောက် ပါသွားသည်။ ကျွန်တော်၏ စိတ်တွင် စောစောက . လူ၏မျက်နှာကို မြင်နေဆဲပင် ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဗင်ကားသည် ဘဏ်ဘေးရှိ လမ်းကလေးထဲတွင် ရပ်သွားသည်။ ကားတံခါးမဖွင့်မီမှာပင် ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲတွင် အသိတစ်ခု ဝင်လာသည်။ ထို ပုံမကျပန်းမကျမျက်နှာသည် ခြေအိတ်တစ်ခုဖြင့် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဘဏ်ကို ဓါးပြတိုက်ကြပေတော့မည်။“ကျွန်တော်သည် ကားများအကြားမှဖြတ်ပြီး လမ်းအလယ်သို့ ရောက် ရှိသွားသည်။ တစ်ဖက်မှလာသော ကားများကို ကြည့်သလိုလိုနှင့် ဗင်ကားကို မျက်လုံးထောင့်မှ ကြည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကားထဲမှ လူလေးယောက် လျင်မြန်စွာ ထွက်လာကြသည်။ နှစ်လုံးပြူးသေနတ်နှစ်လက် တွေ့ရသည်။ ပေါက်ချွန်းနှစ်လက် မြင်ရသည်။ အိပ်ဇောပိုက် မှ မီးခိုးများ ကန်ထွက်နေသည်။ ကားစက်နှိုးထား၍ပဲ ဖြစ်မည်။ ယင်းသို့ဆိုလျှင် ကားထဲတွင် ပဉ္စမမြောက် လူတစ်ယောက် ရှိနေပေဦးမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့ မပြေးပါ။ အဏ်သို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားနေကြသည်။ \" အထဲသို့ သုံးယောက် ဝင်သွားသည် တံခါးပေါက်မှာ တစ်ယောက် ကျန်ရစ်သည်။ သူ့လက်ထဲမှာ နှစ်လုံးပြူးသေနတ်ရှိသည်။ လမ်းဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သေနတ်ကို နှိမ့်ပြီး ချိန်ထားသည်။ သေနတ်ဒင်က သူ၏ ညာဘက်တင်ပါးကို 'ထောက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူနှင့် ကျွန်တော်အကြားတွင် ကားကလေးတွေ ဖြတ်သွားနေကြသည်။ ထို့နောက် လော်ရီကားတစ်စီး ဖြတ်သွားသည် ထိုနောက် ဘတ်စ်ကားတစ်စီး ဖြက်သွားပြန်သည်။ ကျွန်တော်၏မြင်ကွင်းကို ကွယ်သွားသည်။ အလားတူပင် သူ၏မြင်ကွင်းကိုလည်း ကွယ်သွားပါသည်။ ဘတ်စ်ကားကြီး ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် ရပ်သွားသည်။ ကားပေါ်မှ လူတချို့ အမန်းကတန်း ဆင်းကြသည်။ ကျွန်တော် လည်း ကားကြီးကို တွေ့သွားပြီး သူတို့နှင့် ရောလိုက်သည်။ ကျွန်တော့်မျက်လုံး များကို သူနှင့် လွှဲထားသည်။ ဘဏ်ဘေးက လမ်းကြောင်းကလေးကို ကူးဖြတ်မည် ဟန်ဆောင်ထားသည်။ အ သည်က သူ၏ ညာဘက်သို့ ရောက်နေ ပင် ဖြစ်သည်။ သို့မှသာလျှင် သေနတ်ကို သူ ဝှေ့ယမ်းလိုက်လျှင် သေနတ်ဒင်က သူ၏တင်ပါးကို တိုက်နေပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အမေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကလေးတစ်ယောက်၏ ထိတ်လန့်တကြားအော်လိုက်သံဖြစ်သည်။ “ ကျွန်တော်က သူနှင့် ခုနစ်ပေ ရှစ်ပေလောက်တွင် ရှိနေသည်။ ကိုယ် တစ်ခြမ်း ကျောပေးထားသည်။ ဗင်ကားပြာ၏ နောက်ဘက် လူသွားစင်္ကြံလမ်း အစွန်တွင် ကျွန်တော် ရပ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တိတ်စမ်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ခတ်ထန်စွာ သူအော်လိုက်သံကို ကျွန်တော် ကြားရသည်။ သူ၏ အာရုံသည် ကလေးငယ်နှင့် သူ့အမေထံ ရောက်ရှိနေသည်။ တစ်ခဏလေးသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်အတွင်းမှာပင် ကျွန်တော်ကဗင်ကားကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ပြီး ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်း မြန်မြန်လှမ်းလိုက်ပြီး သူ့ကို ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42482332074133,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_15111dce-8d6b-42c7-92c0-1fbcf6d1bd29.jpg?v=1730271439"},{"product_id":"နတ်နွယ်-မြန်မာပြည်မြောက်ပိုင်း","title":"မြန်မာပြည်မြောက်ပိုင်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း -(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောကို ကြည့်သည်။ တောင်ကို ကြည့်သည်။ တောင်ပေါ်မှာလည်း တောရှိသည်။ တောနှင့် တောင်သည် ဤဒေသ၏ မျက်နှာပြင်။ တောသည် တောင်နှင့် စပ်နေပြီး လွင်ပြင်သည် တစ်တောင်နှင့် တစ်တောင်၏ အပိုင်းအခြား နယ်နိမိတ်မျှသာတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူတို့သည် မကြာမီ တောစပ်သို့ ရောက်တော့မည်ဖြစ်သည်။ တော၏တစ်ဖက်တွင် တောင်ရှိသည်။ တောနှင့်တောင် အကြားတွင် ချောင်းတစ်ခုရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ သို့ရာတွင် သူတို့ရှိရာ နေရာမှ မမြင်ရချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူတို့သည် တစ်တောင်ကျော် တစ်တောင်ဆင်း၊ တစ်တောင်ဆင်း တစ်တောင်တက်ဖြင့် တစ်နေ့လုံးလိုလို ခရီးပြင်းနှင်ခဲ့ကြသည်။ ယနေ့ သူတို့ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရသော လွင်များတွင် ယခုလွင်သည် အကျယ်ပြန့်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ဤမှလွန်လျှင် လွင်ဟူ၍ မည်မည်ရရမရှိတော့။ တောင်ပေါ်ကွက်လပ်နှင့်တောင်ကြားမြေနိမ့်များလောက်သာ ရှိသည်ဟု ပြောသည်။ ကိစ္စမရှိ။ ဤကား မနက်ဖြန်ခရီးတည်း။ ယနေ့အဖို့မူ သူတို့သည် တော်အလွန် တောင်အစတွင် စခန်းချကြမည် ဖြစ်သည်။ ဤခရီးတွင် သွားလာသူများ နားနေအိပ်စက်ရန် တောင်ခြေတွင် လင့်စင်များ ရှိသည်ဟု သိရသည်။ ယင်းကြောင့်ပင် သူတို့သည် လင့်တောသို့ နေရောင်နှင့် ရောက်ရန် သုတ်ခြေနှင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤဒေသ၏ ဆောင်းနေ့သည် ပို၍ တိုတောင်းသည်။ တော်တောင် ထူထပ်၍လည်း ဖြစ်သည်။ မြူနှင့် သိပ်သည်း၍လည်း ဖြစ်သည်။ နေသည် တောင်ထိပ်မှထွက်၍၊ တောင်ထိပ်မှာပင် ဝင်သည်။ မြူနှင့် တိမ်ဖြူဖြူများသည် တောင်ခါးပန်းများတွင် ခိုအောင်းနေတတ်သည်။ နှင်းကို ကြိုနေသည်နှင့် တူသည်။ မြေမှထွက်သော မြူနှင့် မိုးမှကျသောနှင်းသည် နေအတော်မြင့်သည်အထိ မခွဲခွာချင်ပဲ ရှိနေတတ်ကြသည်။ နေစောင်းပြီဆိုလျှင်လည်း တောနိမ့်နိမ့် တောင်နိမ့်နိမ့်များပေါ်တွင် မြူက အရင်ဖြစ်သည်။ ဆည်းဆာနှင့်အပြိုင် ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့မှ နှင်းကလာသည်။ အမှောင်နှင့် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်ပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူတို့သည် ယခုအခါ ကုန်းအမြင့်ကို မသိမသာ တက်စပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရိုးပြတ်တောသည် နေရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မြေသည် ပို၍ ညိုလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"လာဟေ့ နေမကျခင် လင့်တောကို ရောက်အောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရှေ့မှသွားနေသော ကနန်းအမျိုးသားကြီးက သူ့နောက်တွင် ဝါးတစ်ရိုက်ခန့် ပြတ်၍ကျန်ရစ်ခဲ့သော လူရွယ်ကို အားမလိုအားမရ ပြောလိုက်သည်။ သို့ရာတွင် ရပ်၍ မစောင့်။ ခြေလှမ်းကို မလျှော့၊ လှည့်မကြည့်။ ထမ်းပိုးပေါ်တွင် ညာလက်တင်၍ သုတ်သုတ်သွားနေသည်။ သို့ရာတွင် သူ့နားသည် မျက်စိ၏တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေသည်။ နောက်မှ လိုက်ပါသူ၏ ခြေအကျကို မှတ်သားနေသည်။ ခြေကျသံ အစိတ်အကျဲကိုလည်းကောင်း၊ အတိုးအကျယ်ကို လည်းကောင်း ထောက်ချင့်၍ နောက်မှလူသည် ဖြည်းဖြည်းသွားနေသည်၊ မြန်မြန်သွားနေသည်ကို သိရှိ၏။ ခြေသံလုံသည် မလုံသည်ကိုတွက်၍ အမှတ်တမဲ့ လျှောက်လာနေသည်၊ သို့မဟုတ် သတိထား၍ လျှောက်လာနေသည်ကို သိသည်။ မြေပြင်တွင် နေသူများသည် အလှမ်းဝေးဝေးကို ကြို၍မြင်နိုင်သဖြင့် နားကို တန်ဖိုးမထားလှ။ သို့ရာတွင် တောထဲ တောင်ထဲတွင် နေသူများကား အချိန်မရွေးဆိုသလို မိမိ အနီးအနားမှကပ်၍ ရန်သူထွက်ပေါ်လာနိုင်သဖြင့် မျက်စိထက် နားနှင့် နှာခေါင်းကို အားကိုးအားထား ပြုကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘယ်ဖနှောင့်က ဘာဖြစ်နေလို့ ခြေဖျားထောက်ပြီး လျှောက်နေတာလဲ မောင်ရွှေဝါရေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကနန်းအမျိုးသားကြီးက နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ မေးခွန်းထုတ်လိုက်ပြန်သည်။ နောက်မှ လူသည် ပါးစပ်မှ အဖြေမပေးမီ ဘယ်ဖနှောင့်ကို ချလိုက်သည်။ သို့ရာတွင် နာကျင်သည့်အလား ဘယ်ခြေတစ်ခုလုံးကို ရုတ်တရက် ကြွလိုက်မိသည်။ ပြီးမှ သူသည် အံသွားကိုကြိတ်၍ ဘယ်ခြေဖဝါးကို အပြားလိုက် ခပ်ပြင်းပြင်း ဖိနင်းလိုက်သည်။ နှစ်ချက်၊ သုံးချက် နင်းမိသောအခါ အနာပျောက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သုံးမြှောင့်ဆူး စူးလို့ပါ၊ လျှောက်လို့ရပါပြီ။ ဘကြီးမိုးသာ သွားပါ၊ ကျွန်တော် လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘကြီးမိုးသည် ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ အနောက်နေကို မျက်နှာမူ၍ သွားနေသည်။ ပခုံးပေါ်မှ အလေးချိန်ကြောင့် သူ့ကိုယ်သည် လှိုင်းအိသလို ကြွချည်နိမ့်ချည် ဖြစ်နေသည်။ ခြေလှမ်းအကြွတွင် လူက မြင့်တက်သွားပြီး ခြေလှမ်းအကျတွင်မူ လူကလည်း နိမ့်ဆင်းသွားသည်။ လက်ဆီဝ၍ ပြောင်ချောနေသော ထမ်းပိုးဝါးသည် ရှေ့ တောင်းနောက်တောင်း၏ အလေးချိန်ကြောင့် ညွတ်ချည်ကြွချည် ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝါးနက်ကြောများဖြင့် အတိုင်စေ့ အဖောက်စေ့ ရက်ထားသော ပန်းခိုင်းတောင်းနှစ်တောင်းကို သာမန်ကြည့်လျှင် ကျည်တောင်၊ ဘူးခြောက်၊ ဂွမ်းစောင်နှင့် အဝတ်အထည်များသာ အပေါ်ပိုင်း၌ မြင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ဤမျှ လေးလံစရာ မရှိဟု ထင်မှတ်ရသော်လည်း တောင်းအောက်ပိုင်း၌ ဆားများ အပြည့်အသိပ်ရှိသည်ကိုသိလျှင် အတော်အတန် ခွန်အားဗလရှိသူပင်လျှင် ဤအထမ်းနှင့် ဤခရီးကို သွားဖို့ စိတ်ကူးရဲမည် မဟုတ်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ရာတွင် တောင်ပေါ်မှာမွေး၍ တောင်ပေါ်မှာ ကြီးပြင်းခဲ့သော ဤလူကြီးမှာမူကား ဆားအချိန်နှစ်ဆယ်လောက်ကို ထမ်း၍ လေးငါးညခရီးကိုသွားရန် အပန်းမကြီးပါချေ။ ယခုပင်အတွေ့လေ၊ ဆားနှစ်တောင်းကိုထမ်း၍ တစ်နေ့ကျိုးခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေလည်း သူသည် လူငယ်လူရွယ်တစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် ဝါးတစ်ရိုက်ခန့် ရောက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် သူသည် အလုံးအထည် ဖြိုးခိုင်လှသူတစ်ဦးကား မဟုတ်ချေ။ အသားအရေကျစ်၍ အရိုးအဆစ်ကြီးတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။ သူ၏အင်အားများသည် ကြွက်သားတို့မှ ဖြစ်ပေါ်ခြင်းမဟုတ်ပဲ အကြောများ၊ အရိုးများမှ ဖြစ်ပေါ်ခြင်းဟုသာ ဆိုရမည်။ သူ၏ ကိုယ်လုံးမှာ သေးငယ်သည်ဟုပင် ဆိုရမည်။ အကြောင်းမူ သူ၏အရပ်သည် ငါးပေမျှလောက်သာ ရှိသော်လည်း လူပုကွတစ်ယောက်ဟု မထင်ရ။ အရပ်နှင့်အလုံးသည် လိုက်ဖက်ညီညွတ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် သူ့ကိုယ်တွင်ရှိသော အကြောများသည်ကား ကြောက်မက်ဖွယ်ရာပင်ဖြစ်သည်။ အကြောပေါင်းတစ်ထောင်သည် ကိုယ်၏ အပြင်အပတွင် ထွက်၍ နေကြသကဲ့သို့ ရှိသည်။ နားထင်ကြောသည် လည်းကောင်း၊ လည်ကြောသည် လည်းကောင်း၊ လက်ကြောသည် လည်းကောင်း၊ ခြေကြောသည် လည်းကောင်း မြွေဟောက်များကဲ့သို့ကြွကြွထောင်ထောင် ရှိလှသည်။ သူ့အသက်သည် ငါးဆယ်ပြည့်လုပြီဖြစ်၍ ဦးပြည်းကတုံးသည် ဖြူနေသည်။ သို့ရာတွင် မျက်လုံးများသည် နက်မှောင်လှသည်။ သပိတ်ရောင် ထနေသည်။ ကမ္ဘာ့လောကတစ်ခုလုံးသည် သူ့မျက်လုံးတွင် လာ၍ အရိပ်ထင်မည်လောဟု အောက်မေ့ရသည်။ သူ့ကိုယ်တွင် မှဲ့နီမဲ့နက်များ ပြည့်နေသည်။ အသားအရေ နည်းပါးသော်လည်း စိုသည်။ စိုပြည်သော်လည်း နုနယ်ခြင်းမရှိ။ ကြမ်းတမ်းကွဲအက်သည်။ သို့ရာတွင် မျက်နှာသည် အပူအပန် အကြောင့်အကြမရှိသကဲ့သို့ ငြိမ်နေသည်။ အကောင်းအဆိုးနှင့် ထိတွေ့ရိုက်ခတ်ခြင်း မရှိဖူးဘူးသကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသည်။ “\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတကယ်မူ သူသည် ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်သော ဘဝခရီးကို လျှောက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ အရပ်ဒေသပေါင်းစုံကို သွား၍ အလုပ်အကိုင်မျိုးစုံကို လုပ်ကာ အဖြစ်အပျက် အရေးအခင်းပေါင်းစုံတွင် ပါဝင်ခဲ့သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ယခုပင် သူသည် အောက်ပြည်အောက်ရွာသို့ တစ်နွေတစ်မိုး သွားနေခဲ့ပြီးမှ ရွာသို့ ပြန်လာနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသို့ ပြန်လာနေခြင်းသည်ပင်လျှင် ဗန်းမောက်တွင် မောင်ရွှေဝါနှင့် တွေ့၍ဖြစ်သည်။ သူ၏အကြံအစည်က ဝန်းသိုသို့ လှည့်လိုက်ဦးမည်ဟု ရှိထားသည်။ သို့ရာတွင် မောင်ရွှေဝါက ရွာသို့ လိုက်လိုသည်ဟု ဆိုသဖြင့် ခရီးစဉ်ကို ပြောင်းလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူသည် မောင်ရွှေဝါကို အထူးပင် ခင်မင်ခြင်း ရှိသည်။ မောင်ရွှေဝါ၏ အမိနှင့် အဖေသည် သူ၏ ညီနှင့် ညီမများသဖွယ် ဖြစ်သည်။ ဗန်းမောက်မြို့ရှိ မောင်ရွှေဝါ၏ ဦးကြီးသည် သူနှင့် ရောင်းရောင်းဘက် ဖြစ်သည်။ မောင်ရွှေဝါ၏ အဘိုးသည် ပုဂံမင်းလက်ထက် အင်္ဂလိပ်များနှင့် တိုက်စဉ်က သူ၏တပ်မှူးဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က သူသည် ဆယ့်ခုနှစ်နှစ်ကျော်ကျော် ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်မျှသာ ရှိသေးသည်။ ရန်သူ ကင်းစခန်းတစ်ခုကို ညအချိန်တွင် ဝင်ရောက်စီးနင်းတိုက်ခိုက်ရင်း တပ်မှူးကျဆုံးခဲ့ရသည့် အကြောင်းကို စစ်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိုးကောင်းနယ် ကြိုးကြာရွာသို့ သွားရောက် သတင်းပါးစဉ်ကဆိုလျှင် မောင်ရွှေဝါ၏ ဖခင်သည် ဆယ်နှစ်သားအရွယ် လူမမည်သာ ရှိချေသေးသည်။ သို့ရာတွင် လွန်ခဲ့သည့် ငါးနှစ်ခန့်က အာသံမှအပြန် ကြိုးကြာရွာသို့ ဝင်ခဲ့သည်တွင် တပ်မှူးကတော် မရှိတော့ပြီကို တွေ့ရသည်။ တပ်မှူး၏သားသည် ကလေး လေးယောက်ဖခင်ဖြစ်နေပြီကို တွေ့ရသည်။ တပ်မှူး၏သားနှင့် အကြောင်းပါသူသည် မိမိသူငယ်ချင်း၏ နှမ ဖြစ်နေသည်ကိုလည်း အံ့သြစွာ သိရှိရသည်။ သို့ဖြင့် သူသည် ဦးနွဲ့မွန်နှင့် ဒေါ်စောရုံတို့အိမ်တွင် တစ်လနီးပါးမျှ ကြာခဲ့သည်။ သို့ရာတွင်သူက စိတ်တွင် မကျေမနပ်ရှိနေခဲ့သည်။ ဦးနွဲ့မွန်သည် သူ့တပ်မှူး၏သား ဖြစ်သော်လည်း တပ်မှူး၏သွေး မပါသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဇာတိသွေး ဇာတိမာန်လည်း နည်းပါးလှသည်။ သို့သော် မောင်ရွှေဝါသည် အဖေနှင့်မတူနှင့်မတူပဲ အဘိုးနှင့် တူလေသည်။ မောင်ရွှေဝါသည် ဘကြီးမိုးထံတွင် အဘိုးအကြောင်းကို မေးမြန်းခြင်း ပြုသည်။ ဤကတည်းကပင် ဤသူငယ်ကို သူက မျက်စိကျခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုမူ တပ်မှူး၏မြေးကို မိုးကောင်းနယ်သား ယောက်ျားသားတစ်ဦးအဖြစ်ဖြင့် သူ တွေ့မြင်နေရချေပြီ။ ဤ သူငယ်သည် ရဲရင့်သည်။ ဤသူငယ်သည် ဇာတိမာန်ရှိသည်။ မောင်ရွှေဝါသည် သွက်သွက်လှမ်းသည်။ မြန်မြန်လျှောက်သည်။ သို့နှင့်တိုင် ရှေ့မှ အဘိုးကြီးကို လိုက်မမီသေးပဲ ရှိသည်။ အဘိုးကြီး လမ်းလျှောက်သည်မှာ အပန်းတကြီး မရှိ။ အေးအေးမှန်မှန်ပင်ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ခြေကျညီပြီး ခြေနုတ်မြန်သဖြင့် ခရီးပေါက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သည်အဘိုးကြီးကို သူ လေးစားသည်။ သည် အဘိုးကြီးသည် အရပ်စုံသည်။ အလုပ်စုံသည်။ အတတ်စုံသည်။ တကယ့် စစ်သားကြီး တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ့အဘိုး၏ တပ်သားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ အောက်ပြည်အောက်ရွာတွင် မျက်နှာဖြူများနှင့် တိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအာသံသို့ရောက်စဉ်ကလည်း တိုင်းရင်းသားသူပုန်များဘက်မှ ပါဝင်၍ အင်္ဂလိပ်ကို တိုက်ခဲ့သည်။ တရုတ်ပြည်ထဲသို့လည်း အတော်ဝေးဝေးလံလံ ရောက်ဖူးသည်။ အံ့သြစရာ ကောင်းသည်မှာသည်အဘိုးကြီးသည် ဘုရင့်တပ်မတော်တွင် ပါဝင်၍ တိုက်ပွဲပေါင်း မြောက်မြားစွာ ဆင်နွှဲခဲ့သော်လည်း မင်းမှုထမ်းတစ်ဦးအဖြစ် လုပ်ဆောင်လိုစိတ် မရှိခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ အရှင်သခင်ကြီးငယ်တို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြှောက်စားချီးမြှင့်ခြင်းတွင် မသာယာခြင်း၊ မနှစ်သိမ့်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သည်မျှသာမက သည်အဘိုးကြီးသည် သူ၏ ဘဝလမ်းကြောင်းကိုလည်း ပြောင်းလဲပေးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူက စွန့်စားချင်သည်။ မာန်မာနရှိသည်။ မခံချင်စိတ်ရှိသည်။ သူ့အဘိုးကဲ့သို့ တပ်မှူးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ရန် ငယ်ငယ်ကတည်းက စိတ်သန်ခဲ့သည်။ ယင်းသို့ ရှိနေသည့်အချိန်တွင် သူ တွေ့မြင်နေရသော အရေးအခင်းများက သူ့ဘဝကို လှုံ့ဆော်ပေးနေသည်။ နယ်သူနယ်သားများသည် မိမိတို့ တစ်ဝမ်းတစ်ခါးအတွက် ပင်ပန်းကြီးစွာ လုပ်ကြရသည်။ သည်မျှနှင့် မပြီးသေးဘဲ အကြီးအကဲများ၊ သူဌေးသူကြွယ်များနှင့် လက်စွဲတော်များက ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်း ပြုကြသေးသည်။ သို့ဖြင့် သူက ရွှေမြို့တော်သို့ သွားရောက်ပြီး ဘုရင့်အမှုတော်ကို ထွန်းထွန်းပေါက်ပေါက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ထွက်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် အဘိုးကြီးက သူ့ကို တားခဲ့သည်။ ရွှေမြို့တော်၏ စိတ်ပျက်ဖွယ်ရာ အရေးအခင်းများ၊ မင်းခစားတို့၏ စိတ်ပျက်ဖွယ်ရာ ဘဝများကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူတို့ ရွာသူရွာသားများ၏ စိတ်ထားဖြူစင်မှုကို သည် အဘိုးကြီးက ပြောပြခဲ့သည်။ ရွာတွင် အခိုက်အတန့်နေပြီးနောက် ချင်းတွင်းဘက်သို့သွားရန်၊ ထိုမှတစ်ဆင့် နာဂနှင့် မဏိပူရနယ်များသို့ သွားရန် စိတ်ကူးရှိသည်ဟု အဘိုးကြီးက ဆိုသည်။ သို့ဖြင့် သူသည် ရွှေမြို့တော်သို့ သွား၍ ဘုရင့်အမှုတော်ထမ်းရွက်ရန် အကြံအစည်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး သည်အဘိုးကြီးနှင့်အတူ လိုက်ပါရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့အနေနှင့် သည်အဘိုးကြီးထံတွင် လေ့လာဆည်းပူးစရာ အများအပြား ရှိသည်။ သူသည် လက်ရည်တူ တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ခိုက်သည့်အမှုတွင် မည်သူ့ကိုမျှ မမှုသော်လည်း လူအများ စုပေါင်း၍ စစ်ဆင်စစ်တိုက်သည့် နေရာတွင်ကား အတွေ့အကြုံမရှိသေးပဲ ဖြစ်နေသည်။ မျက်နှာဖြူတို့၏ လက်နက်ကောင်း၊ လက်နက်ဆန်းများ အကြောင်းလည်း သိုးသိုးသန့်သန့် ကြားဖူးရုံသာ ရှိသည်။ ယခုမှ သည်အဘိုးကြီး ကျေးဇူးကြောင့် အင်းဖီးရိုင်ဖယ်ကို ပခုံးပေါ် တင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ အဘိုးကြီးထံတွင် အပစ်အခတ် အတိုက်အခိုက် ပညာများ ဆည်းပူးရန် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူတစ်ယောက်ကို သည်သို့ ဆရာတင်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ့ထက် သာလွန်တတ်ကျွမ်းသည်ဟု လက်ခံထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ယခုလို နှစ်ယောက်ချင်း လမ်းလျှောက်သည့်နေရာတွင် သူ့ထက် ကျောသည်ကို မကျေနပ်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။ ခြေထောက်ချင်း အတူတူ လမ်းလျှောက်ကြသည့်နေရာတွင် သူက အခြားသူ တစ်ယောက်ကို မမှီဟု ဆိုသည်မှာ မဟုတ်နိုင်ပေ။ သာချင်းသာလျှင် သူကသာ သာရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်ရွှေဝါ၏ မျက်နှာသည် တင်းမာလာသည်။ ဒေါသငွေ့ သန်းလာသည်။ သူက မည့်သူ့ကိုမျှ စိတ်ဆိုးခြင်း မဟုတ်လျှင် သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ဆိုးခြင်း ဖြစ်ရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရှေ့မှ သွားနေသူသည် သူ့ထက် အသက်ထက်ဝက်မက ကြီးသည်။ အဘိုးကြီးအရွယ် ဖြစ်သည်။ သူက လူငယ် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်တွင် သူ့ထက် ထက်ဝက်နီးပါးမျှ ငယ်သည်။ အရပ်အမောင်းတွင်လည်း သူက ခေါင်းတစ်လုံး ပို၍ မြင့်သည်။ သူ၏ ခြေတစ်လှမ်းသည် အဘိုးကြီး၏ ခြေတစ်လှမ်းခွဲမှုနှင့် ညီသည်။ ထိုမျှသာမက အဘိုးကြီးသည် အလေးချိန် နှစ်ဆယ်ကျော်ကို ထမ်း၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသွားနေသည်။ သူ့ ပုခုံးပေါ်တွက်ကား ရိုင်ဖယ်တစ်လက်နှင့် အဝတ်ထုပ် တစ်ထုပ်သာ ပါရှိသည်။ စုစုပေါင်း ငါးပိဿာပျော့ပျော့သာ ရှိသည်။ သို့နှင့်တိုင် သူက အဘိုးကြီးကို မမှီပဲ ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်ရွှေဝါသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး ရိုင်ဖယ်ရိုးတွင် ချိတ်ထားသော အဝတ်ထုပ်ကို ဘယ်ဘက်ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ရှည်လျားသော ရိုင်ဖယ်ကို ညာလက်အောက်ချ၍ ကိုင်သည်။ အားယူသည့်အနေဖြင့် သေနတ်ကိုင်ထားသော လက်ကို ရှေ့နောက်လွှဲယမ်းရင်း ပြင်းပြင်းလျှောက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းသို့လျှောက်နေရင်း သူ၏ စိတ်အာရုံသည် လက်ထဲမှ သေနတ်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ရွှေမြို့တော်မှ ဘကြီးမိုး ရလာသော သေနတ်ဖြစ်သည်။ ဝယ်လာခြင်း မဟုတ်။ မိန်းမငယ်တစ်ဦးအား ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်း ပြုနေသော မင်းစစ်သည် တစ်ဦးအား တိုက်ခိုက်၍ ရယူလာခြင်းဖြစ်သည်။ မိုးကောင်းတွင် သူကိုင်ကြည့်ခဲ့ဖူးသော သေနတ်သည် သည်သေနတ်ထက် လေးသည်။ အချိုးအစားလည်း မကျမနရှိသည်။ သည်သေနတ်သည် ရှည်လျားသည်မှအပ ကိုင်ရတွယ်ရ ပေါ့ပါးလွယ်ကူသည်။ ကျည်ကျပ်သည်မှာ အရေးမကြီးချေ။ သူတို့နယ်မှထွက်သော သေနတ်များသည် ကျည်ကျပ်ကျပ်ဖြင့် အသုံးပြုရသည်များပင် ဖြစ်သည်။ မိုးကောင်းတွင် သူတွေ့ခဲ့ရသော သေနတ်သည် ဘကြီးတော်လက်ထက်က သေနတ်များ ဖြစ်သည်ဟု ဘကြီးမိုးက ပြောသည်။ ယခု သေနတ်မှာ ပုဂံမင်းများလက်ထက်တွင်မှ စ၍ ပေါ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဤသေနတ်နှင့် ပတ်သက်၍ ကုလားမည်းများနှင့် ကုလားဖြူများ အချင်းဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ပြောင်းနှင့် ကျည်သည် ကျပ်နေသဖြင့် နှစ်တောင်နှင့် လက်တစ်ဝါးခန့်ရှည်သော ပြောင်းတွင် ကျည်ချောချောမွတ်မွတ် သွားစေရန် ကျည်တွင် ဆီသုတ်ထားရသည်။ ကျည်ကို ပြောင်းသို့ ထည့်မည့်အချိန်တွင် ကျည်ထိပ်မှ စက္ကူပါးကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ဖြတ်ရသည်။ ဤတွင် ပြဿနာပေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကုလားမည်းများသည် ဝက်သား မစားကြ။ ကျည်တွင် သုတ်ထားသည်က ဝက်ဆီဖြစ်နေသည်။ ဤသို့သော စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ အကြောင်းများကို သူက ဘကြီးမိုးထံမှ ကြားသိရခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရုတ်ခန် သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ အရိပ်ကြီး ကျလာသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး သိမ့်ခနဲ အေးသွားသည်။ ချက်ချင်းပင် သူ့မြင်ကွင်းသည် မှိန်သွားသည်။ မောင်ရွှေဝါသည် အတွေးတွင် ကျက်စားနေရာမှ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလန့်တကြား ကြည့်လိုက်မိသည်။ သို့ရာတွင် တစ်မုဟုတ်ချင်းမှာပင် ဘေးအန္တရာယ် တစ်စုံတစ်ခု ကျရောက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ တောအုပ်အတွင်းသို့ အမှတ်မထင် ရောက်ရှိသွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။ နေရောက် ရုတ်တရက်ပျောက်သွား၏။ တောအမှောင်နှင့် တောအရိပ်၏ ကြီးစိုးခြင်းကို ရုတ်ခြည်း ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့တစ်ဝိုက်တွင် ပင်စည်နှင့် ပင်လုံးများသာ ရှိနေသည်။ ပင်လုံးများအကြားတွင် နွယ်များ ကိုင်းများ ရှိနေသည်။ အချို့အပင်ငယ်များသည် လူတစ်ရပ်သာသာ မြင့်လေသည်။ အရပ်ရှစ်မျက်နှာတွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောပိတ်နေသဖြင့် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်သောအခါ မိုးကောင်းကင်ကို မမြင်ရ။ အင်ရွက်၊ ကျွန်းရွက်နှင့် ကညင်နီရွက်များသာ ရှိနေသည်။ ကျွန်းရွက်ကြီးများ၏ အလယ်အူကြောင်းသည် နီရော်စပြုနေသည်။ အချို့ အရွက်များသည် ကြွေပင် ကြွေချင်နေကြပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောအုပ်အတွင်းသို့ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းအတိုင်းလိုက်သွားရာ ခဏအကြာတွင် လမ်းနှစ်ခွကို တွေ့ရသည်။ ဘကြီးမိုးကို အစအနမျှ မမြင်ရ။ သူက မည်သည့်လမ်းသို့ လိုက်ရမှန်းမသိ ရှိသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42482375327893,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_0e96c22d-2f3a-48cc-b55f-6a81b62b9d88.jpg?v=1730271448"},{"product_id":"နတ်နွယ်-မိမိနှင့်စာရေးဆရာများ","title":"မိမိနှင့်စာရေးဆရာများ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိ နှင့် မိုးဝေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုနေ့က မိုးတွေ ဝေနေသည်။ ဒီဇင်ဘာလတွင် နှင်းပွင့်ကလေးတွေ ဝေသလို၊ သြဂုတ် လတွင်လည်း မိုးပွင့်ကလေးတွေ ဝေနေသည်။ တစ်မိုးလုံး အုံ့ကာမှိုင်းနေသည်။ ရှစ်ခွင် တိုင်းသည် ဆွတ်ပျံ့လွမ်းမောဖွယ်ရာတည့်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှိုက်လှဲကြေကွဲသော ခံစားမှုများဖြင့် သံပြိုင်သီကြွေးလျက်ရှိသော ဈာပနတေးသံ သည် မိုးပွင့်များအကြားတွင် ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ် နေကြသူများ၏ နှလုံးသားအား ဆွဲငင် ဖမ်းစားလျက် ရှိသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းသို့ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ချစ်လှစွာသော မိုးဝေကို အပြီးအပိုင် ခွဲခွာကြရ တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူသည် ၁၉၆၇ ခုနှစ် သြဂုတ်လ ၁၅ ရက်နေ့တွင် ခရစ်တော်၌ အိပ်ပျော်ခဲ့ပြီ တည်း။ သို့သော်သူ မသေပါ။ သူ သေပြီ မဟုတ်ပါ။၁၉၆၈ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလတွင် မိုးဝေမဂ္ဂဇင်း မွေးဖွားခဲ့သည်။ သူ၏အမည်၊ သူ ရေးသားခဲ့သော စာပေနှင့် သူ၏ ယုံကြည်ချက်တို့သည် ယနေ့တိုင် ရှင်သန်လန်းစွင့် လျက် ရှိတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုးတွေဝေနေသော နေ့တစ်နေ့ပင် ဖြစ်သည်။ ကြာတော့ ကြာပြီ။ ကြာချေပြီ။ ဟို ၁၉၅၃ ခုနှစ်က ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ၂၈ နှစ်က ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်း ၃၀ ပြည့်တော့မည်။ ဘရွတ်ကင်းလမ်း (ယခု ဘိုကလေးဈေးလမ်း) ရှိ စုံထောက်ဝတ္ထု မဂ္ဂဇင်း တိုက်သို့ မိမိ ရောက်ရှိသွားသည်။ ကွယ်လွန်သူ စာရေးဆရာတင့်ထူးနှင့်အတူ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်မှာ မိုးဝေနှင့် တွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူနှင့် ပထမဆုံး တွေ့ရသည်တော့ မဟုတ်။ ထုတ်ဝေသူ ဦးဆန်နီ၊ တာဝန်ခံ အယ်ဒီတာ တင့်ဆန်းတို့နှင့် အရင်တွေ့ရသည်။ မိုးဝေက သည်အချိန် မလာသေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိ ရောက်သွားသည့်အချိန်က နည်းနည်းစောနေသည်။ သူက ညနေ နှစ်နာရီ သုံးနာရီတွင်မှ မဂ္ဂဇင်းတိုက်သို့ လာသည်။ တိုက်သို့ရောက်လျှင် သူ စာရေးသည်။ မဂ္ဂဇင်းကိစ္စ ဆောင်ရွက်သည်။ ပြီးလျှင် ဘာလုပ်သနည်း။ ဦးဆန်နီထံမှ နေ့တွက်တောင်းသည်။ သည်တုန်းက နေ့တွက်နှင့် အလုပ်လုပ်ကြသည်။ နေ့တွက်နှင့် ရေးကြ သည်။ တစ်နေ့ရေးမှ တစ်နေ့ စားရသည်ဟု ဆိုရမည်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနေ့တွက်ရလျှင် ဘာလုပ်ကြသနည်း။ အားလုံးစုပြီး ရုပ်ရှင်ကြည့်ကြသည်။ ငါးမတ်တန်းမှာ တန်းစီကြသည်။ အဲသည်တုန်းက ကြည့်စရာ ရုံတွေကလည်း များသည်။ ကြည့်စရာ ကားတွေကလည်း များသည်။ တစ်နေ့တစ်ကား ကြည့်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဆာခံနိုင်အောင် တစ်ခုခု စားကြသည်။ ဆီချက်ခေါက်ဆွဲ စားသည်က များသည်။ တစ်ပွဲမှ ငါးမူးရယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဝင်းဝင်းရုံဘေးက တရုတ်ဆိုင်မှာ ထမင်းစားကြသည်။ အဲသည်တုန်းက ဘဲကင် ခြောက်ဆယ့်ငါးပြားဖိုး ဝယ်လို့ရသည်။ ဟိုအကင် သည်အကင်ကလေးတွေက တစ်ပန်းကန်မှ တစ်မတ်ရယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါပါပဲ။ အဲသည်တုန်းက သည်လူစု အရက်မသောက်ပါ။ မိုးဝေ အရက် မသောက်သေးပါ။ သူ ဘာလုပ်သနည်း။ စာဖတ်သည်။ စာရေးသည်။ ရုပ်ရှင်ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူက စာအင်မတန်ဖတ်သည်။ ဘာတွေ ဖတ်သနည်း။ ပထမဆုံး သတင်းစာ တွေ ဖတ်သည်။ သတင်းစာတွေမှာပါသည့် သတင်းတွေ၊ ဆောင်းပါးတွေ အားလုံး လောက်ကို သူ ဖတ်သည်။ အထူးသဖြင့် နေရှင်းသတင်းစာကို ကြော်ငြာကအစ ခေါင်းကြီးအထိ အစအဆုံး လျှောက်ဖတ်သည်။ နေရှင်းသတင်းစာမှ အင်္ဂလိပ်စာ အရေးအသားကို သူ သဘောကျသည်။ ထို့နောက် တိုင်းမဂ္ဂဇင်းကို သူ ဖတ်သည်။တိုင်းမဂ္ဂဇင်း အရေးအသားကို သူ နှစ်သက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အင်္ဂလိပ်စာအရေးကောင်းသည်။ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ရေးသားရန် သူမကြာခဏ ကြုံးဝါးခဲ့သည်။ အထ မမြောက်ခဲ့ပါ။ အခြေအနေ မပေးခဲ့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပတ်စဉ်ထုတ် ဂျာနယ်များ၊ စာစောင်များနှင့် လစဉ်ထုတ်မဂ္ဂဇင်းများ အားလုံး လောက်ကို သူ ဖတ်သည်။ လုံးချင်းဝတ္ထုများကိုလည်း လက်လှမ်းမီသလောက် ဖတ်သည်။ ,\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်္ဂလိပ်ဘာသာထုတ် ဝတ္ထုများကို ဖတ်ရာတွင်လည်း စုံထောက်၊ လျှို့ဝှက် သည်းဖို၊ စွန့်စားခန်း ဝတ္ထုများကိုသာမက ဂန္ထဝင်ဝတ္ထုများနှင့် ခေတ်သရုပ်ဖော်ဝတ္ထု များကိုပါ ပေါက်ပေါက်ရောက်ရောက် ဖတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်လို များများဖတ်၍လည်း များများရေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက ကလောင်အမည် အမျိုးမျိုးနှင့် စာအမျိုးမျိုး ရေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူက ၁၉၄၆ ခုနှစ်ကတည်းက စာ စရေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အသက် ၂၀မပြည့်မီ ကတည်းက စာရေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အသက် ၄ဝ တွင် သူ ကွယ်လွန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာရေးသက် ၂၀ အတွင်းတွင် မိုးဝေ၊ ခင်မောင်ကြီး၊ ဗိုလ်သိန်းတန်၊ သက်မော်၊ စံလေးမောင်၊ ပါမောက္ခ ဦးသွင် ဟူသော ကလောင်အမည်များဖြင့် ဝတ္ထု၊ ဘာသာပြန်နှင့် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ စာအုပ်ပေါင်း သုံးရာကျော်ရေးခဲ့သူ။ စာနယ်ဇင်းများတွင် ရေးခဲ့သည်မှာပုဒ်ရေ ခြောက်ရာကျော်သူ။ သူ၏ ပထမဆုံးသော တင်မောင်ဆွေဝတ္ထုတိုမှာ သွေးသောက် မဂ္ဂဇင်းတွင် ပါရှိသော မျက်ရည်တစ်စက် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပထမဆုံး လုံးချင်းမှာ သိန်းလေးဆယ် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူသည် တင်မောင်ဆွေဝတ္ထုများနှင့် ထင်ရှားခြင်း ရှိသလို၊ တိုင်းရင်းသား စည်းလုံးညီညွတ်ရေးကို အခြေပြုသော နော်ထားမူ (၁၉၅၂)၊ ကွန်မင်တန် ကျူးကျော်မှုဆန့်ကျင်ရေးကို အခြေပြုသော သစ်ဦးသဇင် (၁၉၅၃)။ ပဒေသရာဇ် ဆန့်ကျင်ရေးနှင့် နယ်ချဲ့ဆန့်ကျင်ရေးကို အခြေပြုသော လဲ့လဲ့ရောင်နီ (၁၉၅၃) နှင့် မောင့်သစ္စာရှင် (၁၉၅၃) တို့သည်လည်း ထင်ရှားအောင်မြင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ၏ထင်ရှားသော ဘာသာပြန်ဝတ္ထုများမှာ အိုလီဗာတွစ်၊ စိမ်းလဲ့မြေလွှာ၊ ချိုတမာ၊ ပါတီဝင်၊ ပင်လယ်ဝံပုလွေ စသည်တို့ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထားတော့။ သူ စာများများ ဖတ်သည်။ သူ စာများများ ရေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲသည်နေ့က သူ နည်းနည်း နောက်ကျသည်။ သုံးနာရီထိုးမှ ရောက်လာသည်။ သူ့ ပခုံးတွင် လွယ်လာသော ချည်လွယ်အိတ်အနွမ်းကလေးကို စားပွဲပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါက်ခနဲ အသံမြည်သည်။ လွယ်အိတ်ထဲတွင် လေးလံသော အရာဝတ္ထုတစ်ခု ပါရှိသည်။ အလွတ်စုံထောက် တင်မောင်ဆွေ ပခုံးစလွယ်သိုင်းအိတ်ဖြင့် ကိုင်ဆောင်သော ပျူဂါ သေနတ် မဟုတ်ပါ။ နှစ်တောင့်ထိုး လက်နှိပ်ဓာတ်မီးသာ ဖြစ်သည်။ သူက အိမ်အပြန် နောက်ကျမည်။ ကားဆိပ်မှနေ၍ သူ့အိမ်သို့ရောက်အောင် တော်တော်လေး လျှောက်ရ သည်။ လမ်းက ရှည်သည်။ လမ်းက မှောင်သည်။ လမ်းက ဆိုးသည်။ သို့သော် လမ်းအမည်က သုခ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူက ခရီးရောက်မဆိုက်ပင် လွယ်အိတ်ထဲက အင်္ဂလိပ်စာအုပ်တစ်အုပ် ထုတ် သည်။ စာအုပ်က ချိုးဖောက်လျက်သား ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် မျဉ်းကြောင်း မပါသော ဖူးစကက်စက္ကူ အဝါတွေကို ထုတ်သည်။ စက္ကူတွေက တွန့်ကြေနေသည်။ ထို့နောက် ရှက်ဖာ ဖောင်တိန်အနက်ကိုထုတ်ပြီး စာရေးတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်တွင်မှ ဦးဆန်နီနှင့် ကိုတင့်ဆန်းတို့က မိမိကို သူနှင့် မိတ်ဆက်ပေးသည်။ သူက စာရေးနေရာက မိမိကို ကြည့်သည်။ မိမိကို နှုတ်ဆက်သည်။ လှိုက်လှဲဖော်ရွေစွာ နှင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် စာရေးကား မပျက်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်ကား သူ့အကျင့် ဖြစ်သည်။ သူ စာရေးသည့်အကျင့် ဖြစ်သည်။ သူက စကားပြောရင်း စာရေးတတ်သည်။ စာရေးရင်း စကားပြောတတ်သည်။ ခဏကြာသောအခါ သူက ဦးဆန်နီကို ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လက်ဖက်ရည်တိုက်ဗျာ ဆာပြီဗျ။ ဒီမှာ ဧည့်သည်လည်း ရောက်နေတယ်၊ သွား သွား သွားမယ်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် သွားကြမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ စကားပြောလျှင် ထစ်သည်။ ဦးဆန်နီက ရွှေသွားများပေါ်အောင် တဟဲဟဲရယ်ကာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'သွားမှာပေါ့ဗျာ၊ ခင်ဗျားက ရောက်လာရင် စာမှ မရေးရသေးဘူး။ လက်ဖက် ရည်သောက်ဖို့ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူနှင့် ဦးဆန်နီ အင်မတန်ရင်းသည်။ ညီအစ်ကိုလို ရင်းသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် တွဲလာကြသည်မှာလည်း ကြာပြီ၊ စီးပွားဖက်တွေ ဖြစ်ကြသည်။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ ဖြစ်ကြသည်။ ခေတ်ပြင်စာပေတိုက်ကို တည်ထောင်ခဲ့ကြသူများလည်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ သွားကြသည်။ သူက ရေးလက်စ စာရွက်များနှင့် မှီငြမ်းပြု သော စာအုပ်ကို ယူခဲ့သည်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် စကားပြောကြသည်။ သူက စကားပြောရင်း၊ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း၊ မုန့်စားရင်း စာကို ဆက်ရေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီမှာ ဒီမှာ၊ ခင်ဗျား သူ့ကို ထမင်းမကျွေးဘူးလား။ သူက နယ်ကလာတဲ့ စာရေးဆရာဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခဏကြာသောအခါ သူက ပြောသည်။ ဦးဆန်နီ သွားကြီး၆လျက်“ဟဲ ဟဲ ဟဲ ကျွေးမှာပေါ့ဗျာ၊ ခင်ဗျား စာကိုသာ ပြီးအောင်ရေးပါ” ထိုညက ဦးဆန်နီ ထမင်းကျွေးသည်။ ထိုမျှမက ရုပ်ရှင်ပြသည်။ ထိုမျှမကသေး။ “ခင်ဗျား....ခင်ဗျား သူ့ကို စာမူခ ပေး... ပေး” အယ်ဒီတာချုပ်က စာမူခပေးရန်ပြောသည်။ ထုတ်ဝေသူက ပေးရသည်။ မိမိအဖို့ ပထမဆုံး ရသော စာမူခ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအချိန်က မိမိသည် စုံထောက်မဂ္ဂဇင်းတွင် စာမူသုံးလေးပုဒ် ပါပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ရန်ကုန်သို့ ရောက်တော့မှ ပထမဆုံးအကြိမ် စာမူခ ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် သူတို့အားလုံးသည် မိမိအပေါ်တွင် စေတနာ ရှိကြသည်။ အားပေးကြ သည်။ ကူညီကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိကို ရန်ကုန်တွင် နေထိုင်ရန် အကြံပေးကြသည်။ စုံထောက်မဂ္ဂဇင်းတွင်လုပ် ကိုင်ရန် ပြောကြသည်။ သူတို့နှင့်အတူ လုပ်ကိုင်နေထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ကြသည်။ဘာ စဉ်းစားစရာ လိုသေးသနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိ မန္တလေးသို့ ပြန်သည်။ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ရန်ကုန်သို့ ပြန်လာသည်။ တစ်ဖက်က ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်တွင် ကျောင်းတက်သည်။ တစ်ဖက်က စုံထောက်မဂ္ဂဇင်း တွင် စာရေးသည်။ စုံထောက်မဂ္ဂဇင်းတိုက်တွင် အလုပ်လုပ်သည်။ တစ်နေ့လျှင် နှစ်ကျပ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းသို့ဖြင့် သူနှင့် လက်တွဲခဲ့ရသည်။ သူနှင့် ရင်းနှီးခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၉၅၆ ခုနှစ်တွင် သူနှင့် ခေတ္တ ခွဲခွာရသည်။ မိမိ အိမ်ထောင်ကျသည်။ မန္တလေးသို့ ပြန်လာသည်။ ရန်ကုန် ပြန်ရောက်သည်။ ငြိမ်းစာပေတွင် လုပ်သည်။ ပြည်တော်သစ် ဂျာနယ်တွင် လုပ်သည်။ အမျိုးသားသတင်းစာတွင် လုပ်သည်။ ကိုတင်အောင် မစန်း စာပေတွင် လုပ်သည်။ လျှို့ဝှက်သည်းဖို မဂ္ဂဇင်းတွင် လုပ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်အတွင်းဝယ် သူနှင့် တွေ့သည့်အခါလည်း ရှိ၊ မတွေ့သည့် အခါလည်းရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၉၆၂ ခုနှစ်တွင် သူနှင့် ပြန်လည်ပေါင်းဆုံရသည်။ စုံထောက်မဂ္ဂဇင်းကို မြစာပေ က တာဝန်ခံ ထုတ်ဝေသောအခါ မိမိ ပါဝင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုမှစ၍ သူနှင့် တောက်လျှောက်တွဲရသည်။ စုံထောက်မဂ္ဂဇင်းကို သူနှင့်မိမိတို့ တာဝန်ခံ ထုတ်လုပ်ရသည်။ သူက အယ်ဒီတာချုပ်။ မိမိက တာဝန်ခံအယ်ဒီတာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် သူက မဂ္ဂဇင်းလုပ်ငန်းများကို မိမိအား လွှဲထားသည်။ သူက စာရေး သည်။ စာဖတ်သည်။ သို့သော် ရုပ်ရှင်အကြည့်သွားသည်။ မိတ်ဆွေများနှင့် အနေများ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူက လူတွေကို ခင်သည်။ လူတွေကလည်း သူ့ကို ခင်သည်။ သူက မည်သူ့ကိုမျှ မုန်းသည် မရှိ။ သည်တော့ သူနှင့် လူတွေနှင့် လုံးထွေးလျက် ရှိသည်။ သူက ပျော်ကတ်သည်။ သူတစ်ပါးအတွက်လည်း ပျော်တတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအထူးသဖြင့် သူ ခင်မင်သူများအတွက် ပိုပြီး ပျော်တတ်သည်။ ပိုပြီး ဝမ်းသာ တတ်သည်။ သည်တော့လည်း သူနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်အကြောင်းကို ပြောရမည်ဆိုလျှင် တစ်ခုသော သြဂုတ်လ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုနေ့ကလည်း မိုးတွေ ရွာနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသြဂုတ်လ ၁ ရက်နေ့ ဖြစ်သည်။ ပုဂံစာအုပ်တိုက် နှစ်လည်နေ့ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ပုဂံနှစ်လည်နေ့ ကျင်းပသည်။ ပုဂံနှစ်လည်စာအုပ် ထုတ်ဝေ သည်။ စာရေးသူများနှင့် မိတ်ဆွေများကို ဖိတ်ကြားပြီး ကျွေးမွေးဧည့်ခံသည်။ ခြိမ့်ခြိမ့်သဲ ပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပုဂံနှစ်လည်နေ့တွင် စာရေးဆရာများ၊ စာပေမိတ်ဆွေများ ဆုံကြသည်။ စကား ပြောကြသည်။ ဆွေးနွေးကြသည်။ ပျော်ပျော်ပါးပါး စားသောက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုနှစ်က ပုဂံနှစ်လည် စာအုပ်မှာ မိမိ၏ မြန်မာပြည်မြောက်ပိုင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့တွင် လာရောက်သူများကို စာအုပ်လက်ဆောင်ပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် မိုးဝေသည် စာအုပ်ကို ကြိုတင် ရရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ထိုမျှမက ကြိုတင် ဖတ်ရှုပြီးလည်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူက မြန်မာပြည်မြောက်ပိုင်းကို ဝေဖန်သည်။ မိမိကို ဝေဖန်သည်။ ထို့နောက် မိမိကို အားပေးချီးကျူးသည်။ ထုတ်ဝေသူကို အားပေးချီးကျူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ ပျော်ရွှင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူက ပုဂံစာအုပ်တိုက်နှင့် မြန်မာပြန်မြောက်ပိုင်းအတွက်ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက် ကြပါရန် ဆန္ဒပြုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့နောက် ပျော်ရွှင်စွာ သီချင်းဆိုကြရန် ပြောသည်။ ပျော်ရွှင်စွာ ကခုန်ကြရန် ပြောသည်။ သည်တော့ မည်သူမျှ မငြင်းသာ။ အားလုံးပင် ပျော်ရွှင်ရင်းနှီးစွာ သီဆို ကခုန်ကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်တွင် အားလုံး ပျော်ကြရသည်။ ဝမ်းသာကြရသည်။ အမှတ်တရ ဖြစ်ကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်နှစ် သြဂုတ်လတွင် သူ ကွယ်လွန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခု သူ မရှိတော့။ သို့သော် သူ့ကို အထိမ်းအမှတ်ပြုသော မိုးဝေမဂ္ဂဇင်း ရှိနေ၍သာသည်။ မဖြေသာသည့် အကြောင်းတစ်ခုကတော့ ပုဂံစာအုပ်တိုက်နှင့် ပုဂံစာအုပ် ထုတ်ဝေသူ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂံစာအုပ်တိုက်ကို တည်ထောင်ထုတ်ဝေခဲ့သူ မောင်ကိုဦးလည်. ကွယ်လွန်ခဲ့ ၊ မိုးတွေ ဝေနေသော သြဂုတ်လများတွင် ပုဂနှစ်လည်ပွဲ မကျင်းပခဲ့သည်မှာ လည်း ကြာပြီ။ ထို့အတူ ပုဂံစာအုပ်များ ထွက်ပေါ်မလာသည်မှာလည်း ကြာတောင့် ကြာချေပြီ။ သြဂုတ်လသည် လွမ်းမောဖွယ်ရာပင် ဖြစ်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e( မူရင်းအမည် “သြဂုတ်လ အလွမ်းပြေ” )\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e( မိုးဝေ၊ ဩဂုတ်၊ ၁၉၈၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42482380243093,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_0b1bb0ad-2ef9-40f2-a952-a02de8d6b34f.jpg?v=1730271459"},{"product_id":"ကျော်ဝင်း-စိန်ခေါ်ကြသူများ","title":"စိန်ခေါ်ကြသူများ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုယ့်စာကိုယ်ရေး၊ ကိုယ့်တေးကိုယ်ဆို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လူ” နှင့် သမိုင်း” - ယခုထက်တိုင် ယတိပြတ်အဖြေပေးဖို့ မလွယ်လှသည့် မေးခွန်းတစ်ခုရှိသည်။ “လူက သမိုင်းကိုရေးသလော၊ သမိုင်းက လူကိုရေးသလော” ဆိုသော ပုစ္ဆာဖြစ်သည်။ ယခု အတိအကျ အဖြေထုတ်မည့်သူတွေ ပေါ်လာပြီ။ ၂၁ ရာစုလူငယ်များဖြစ်ပါ ၏။ “သမိုင်းကရေးသော လူမဖြစ်စေရ၊ လူက သမိုင်းကိုရေးရမည်” ဟု ခပ်ရဲရဲ ကြွေးကြော်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်ပြီး စကားလုံးအသစ်များ လျှံကျလာ ရာ အရေးကြီးသော ဝေါဟာရတစ်ခုကို မသိလို့မဖြစ်။ TailorMade Biography ဟုဆိုသည်။ သူများရေးသော “အတ္ထုပ္ပတ္တိ” Biography သက်သက်မဟုတ်။ ယနေ့လူငယ်တွေက ကိုယ့်အကြောင်း သူများရေးတာမလိုချင်၊ ကိုယ်တိုင်ရေးရမည်ဟု ခံယူ သည်။ သို့နှင့်တိုင် “ကိုယ်တိုင်ရေး အတ္ထုပ္ပတ္တိ” Auto Biography တော့လည်း မဟုတ်ပြန်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “ကိုယ်တိုင်ရေး”ဆိုသည်နှင့် မလုံလောက်။ ပေါ့လွန်းသည်။ ဆိုလိုချက်အကုန်မမိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မိမိစိတ်ဆန္ဒနှင့် ကိုက်ညီအောင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ တီထွင်ဖန်တီးထားသော ကိုယ် တိုင်ရေး အတ္ထုပ္ပတ္တိဖြစ်ရမည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ပါသည်။ TailorMade ဆိုသည်က ဤသဘောအားလုံးကို ညွှန်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြောရလျှင် ဇာတ်၏အစမှာ ၂၀ ရာစုအဆုံးနှင့် ၂၁ ရာစု အစလောက်က ကျင်းပခဲ့သော လူငယ်ရေးရာ ကွန်ဖရင့်များဟု ဆိုရပါလိမ့်မည်။ အဆိုပါကွန်ဖရင့်များတွင် ပညာရှင်များစုဝေးပြီး ရာစုသစ်လူငယ်၏ သဘောသဘာဝများကို စစ်တမ်းထုတ်ခဲ့ရာ အယူအဆနှစ်ခု သိသိသာသာ ကွဲလာသည်။ ပထမအစုက လူငယ်ရေစီးကို ဘဝင်မကျ။ “မိုဒယ်မရှိ၊ မစ်ရှင်ပျောက်၊ အတ္တကြီး” No Model, Lost Mission and Egocentric ဆိုသော အဓိကအချက်သုံးချက်ကို ထောက်ပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒုတိယအစုက ဤ ဝေဖန်ချက်ကို ဘဝင်မကျပါ။ လူကြီးမျက်စိနှင့် လူငယ်တွေကို ကြည့်ခြင်းဖြစ်ရာ သဘာဝမကျဟု တုံ့ပြန်ဝေဖန်သည်။ တစ်ဆက် တည်းမှာပင် “ယနေ့လူငယ်များ၏ တူရူချက်မှာ လူကြီးတွေ လိုက် မမီတော့လောက်အောင် သိပ်မြင့်သွားပြီ”ဟုလည်း အကဲဖြတ်ပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အိုက်ဒေါ(လ) နှင့် “အိုက်ဒီး(လ)”“မိုဒယ်မရှိ'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုသော ပထမဝေဖန်ချက်နှင့်ပတ်သက်၍ လူ ငယ်များဘက်မှ ပြောစရာတွေရှိနိုင်သည်။ (ဤနေရာတွင် ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ခေတ်စားနေသော မိုဒယ်(လ)ကောင်မလေးတွေ နှင့်မရောထွေးစေချင်ပါ။ အတုယူလောက်သည့် စံပြပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကိုဆိုလိုရင်းဖြစ်သည်) စင်စစ် “မိုဒယ်(လ) ဟု လွယ်လွယ်ပြောနေသော်လည်း၊ “ဘယ်လိုမိုဒယ်(လ)မျိုးလဲ” ဆိုသည်ကို ဆန်းစစ်ဖို့ လိုမည်ဟု ဆိုသည်။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိုဒယ်(လ)တွင် “အိုက်ဒေါ(လ)” Idol နှင့် “အိုက်ဒီး(လ)Ideal ဆိုပြီး နှစ်မျိုးရှိရာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မတူပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “အိုက်ဒေါ(လ)”သဘောက စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ပိုဆိုင်သည်။ “နှလုံးသားခိုက်’ Heart-Throb ဆိုသောစကားနှင့် ယှဉ်တွဲပြော ကြသည်။ ဆယ်ကျော်သက်ရွယ်တွင်Boy Friend, Girl Friend ဖြစ်တတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နည်းနည်းအရွယ်ရလာတော့ နာမည်ကြီး အဆိုတော်၊ ရုပ်ရှင်စတား၊ အားကစားသမား စတာမျိုးတွေ ဖြစ်နိုင် သည်။ စိတ်ပညာရှင်များ၏ အလိုအရ မိမိ၏ ဘာမှမဆန်းပြားသော သာမန်ဘဝမှ ခေတ္တဖြစ်စေ ထွက်ပြေးလိုရာမှ ပေါ်ထွက် လာသော “ဆလစ်ဘရစ်တီ မြတ်နိုးစိတ်” Celebrity Admiration ဟု အကဲဖြတ်ပါသည်။ ဤကိစ္စမှာ လူငယ်တိုင်း၏ စိတ် သဘာဝဖြစ်ရာ ယခင်ကရှိသလို ယခုလည်းရှိသည်။ ဘာမှမဆန်း၊ ဟိုတုန်းက “ပရက်စလေ ́ ယခု “အမ်မီနန်)၊ အရင်က “မွန်ရိုး၊ ဒီနေ့ “ဘရစ်နီစပီးယား’ ဒါပဲကွာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အိုက်ဒီး(လ) က ဤသို့မဟုတ်။ ပို၍ လေးနက်သည်။ ကြည်ညိုအားကျခြင်းနှင့် ဆိုင်သည်။ ဆယ်ကျော်သက် အရွယ် တွင် မိဘများဖြစ်တတ်ပြီး အရွယ်ရလာသည်နှင့်အမျှ အမျိုးသား ခေါင်းဆောင်များ၊ နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်များ၊ ဘာသာရေး ခေါင်းဆောင်များ စသည်ဖြင့် အပြန့်ကျယ်သွားနိုင်သည်။ သူတို့ဆီမှ တစ်ခုခု အတုယူစရာ ရှိလိမ့်မည်ဟု ယူဆရသော မိမိ၏လောက အမြင်ကို မြင့်မားတက်ကြွစေသော “ဟီးရိုး”သဘောဖြစ်သည်။ စိတ်ပညာရှင်များအလိုအရ “ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသား သရုပ်ပါသော အချက်ပြမီးတိုင်' Personalized Beacon of Change ဟု ဆိုပါသည်။ ယနေ့လူငယ်များတွင်မူ “အိုက်ဒီး(လ)'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမရှိသလို ဖြစ်နေရာ အဆိုပါ “အချက်ပြမီးတိုင်” ပျောက်နေတော့သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဆိုပါအပြောင်းအလဲအတွက် လူငယ်တွေကို အပြစ်တင် မည်ဆိုလျှင် မတရားပါ။ ပို၍တာဝန်ရှိသည်မှာ လူကြီးများကိုယ် တိုင်ဖြစ်ဖို့များသည်ဟု စောဒကတက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အိုင်ဒီအိုလိုဂျီ” နှင့် “အိုင်ဒီယာ”“မစ်ရှင်ပျောက်'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုသော ဒုတိယဝေဖန်ချက်နှင့် ပတ်သက် သော တုံ့ပြန်ဆွေးနွေးချက်များမှာလည်း စိတ်ဝင်စားစရာကောင်း သည်။ စင်စစ် လူငယ်များ၏ နိုင်ငံရေးနှင့်ဝေးလာသော တိမ်း ညွတ်မှု’ \u003c\/span\u003eApolitic Trend ကိုကြည့်ပြီး မစ်ရှင်ပျောက်ဆုံးပြီဟု သဘောထားကြဟန်ရှိသည်။ ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်က ထုတ်ပြန်ခဲ့သော ဂျာမနီအခြေစိုက် “ရဲလ်” သုတေသနစင်တာ၏ အစီရင်ခံစာတစ်ခု တွင် “လူငယ်များ၏ နိုင်ငံရေးစိတ်ဝင်စားမှုမှာ သိသိသာသာ ကျ လာသည်” ဟု အကဲဖြတ်ထားသည်။ ဤသည်မှာ တွေ့ရှိချက် နှစ်ရပ်အပေါ် အခြေခံ၍ ကောက်ချက်ချသည်ဟု မှန်းဆရပါ သည်။ ရွေးကောက်ပွဲများတွင် လူငယ်မဲဆန္ဒရှင် အရေအတွက် နည်းလာခြင်းနှင့် နိုင်ငံရေးပါတီများတွင် လူငယ်ပါတီဝင်အချိုးကျ လာသော အချက်များဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စောဒကတက်သူများက လူငယ်များ နိုင်ငံရေးနှင့် ဝေးလာ သည်ကို မငြင်း။ သို့နှင့်တိုင် လူ့လောက ကောင်းစားရေးကို ရှေးရှုသော နိုင်ငံရေးဆိုသည်ကို စိတ်ပျက်သွားသည်မဟုတ်။ မယုံ ကြည်တော့သည်မဟုတ်။ လက်တွေ့ဆောင်ရွက်နေသော နိုင်ငံ ရေးသမားများနှင့် နိုင်ငံရေးအဖွဲ့ အစည်းများအပေါ် သံသယရှိ လာခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့လုပ်ကိုင်နေသော လုပ်ထုံးလုပ် နည်းများအပေါ် ဘဝင်မကျတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့အမြင် အရ ယနေ့နိုင်ငံရေးမှာ လူတွေစု၊ စကားတွေများပြီး ပက်ကျိသွား သွားသလို ဖြစ်နေသည်။ အင်ဖော်မေးရှင်းခေတ်၏ ဒိုင်းနမစ်အပြောင်းအလဲများနှင့် ဘယ်လိုမှ စရွေးမကိုက်ဟု မြင်လာကြ သည်။ အမေရိကန်လူငယ်များက စီလီကွန်ချိုင့်ဝှမ်း၏ စပိကို ကက်ပတော်(လ) တောင်ကုန်းက အမီမလိုက်နိုင်ဟု ဝေဖန်ကြ သည်။ ဤအချက်များအရ Apolitic ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်။ Anti Politic လုံးဝမဟုတ်ဟု ရပ်ခံတင်ပြကြသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နိုင်ငံရေးဆိုသည်နှင့် အိုင်ဒီအိုလိုဂျီနှင့် တွဲစပ်ကြည့်ကြ သည်များလည်းရှိသည်။ အိုင်ဒီအိုလိုဂျီကြီးများ ပြိုကျနေသော ခေတ်တွင် လူဖြစ်ကြီးပြင်းရသူများအနေနှင့် မည်သည့် အိုင်ဒီအို လိုဂျီကိုမှ အရမ်းအကန်း မယုံတော့သည်မှာ အလွန်သဘာဝကျ ပါသည်။ နောက်ဆုံးလက်ကျန်ဟု ဆိုနိုင်သော လစ်ဘရယ် ဒီမို ကရေစီကိုပင် အကြွင်းမဲ့စိတ်ချလက်ချ ပုံအပ်နိုင်ကြသည်မဟုတ် ပါ။ “တန်ဖိုး” Value ကို ယုံကြည်သည့်တိုင် ငုပ်လျှိုးနေသော “အကျိုးစီးပွားများ' Interests ကို သံသယနှင့် စောင့်ကြည့်ချင် ကြသည်။ သို့နှင့်တိုင် ဘေးထိုင်ဘုပြော သက်သက်တော့လည်း မဟုတ်ပြန်၊ ပြိုကျနေသော “အိုင်ဒီအိုလိုနေရာတွင် “အိုင်ဒီယာ” များဖြင့် ကျားကန်ဖို့ အားသန်ကြဟန်ရှိသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဆိုပါအိုင်ဒီယာ၏ ရှေးရှုရာသည်ပင် သူတို့၏ “မစ်ရှင်” ဖြစ်တန်ရာသည်။ တစ်ခုတော့ရှိသည်။ ယခင်ကလို “ဆင်ခေါင်း ခွေးမချီနိုင်” မစ်ရှင်မျိုးမဟုတ်။ တစ်နိုင်တစ်ပိုင် မစ်ရှင်ဟု ဆိုနိုင် သည်။ “ကိုယ်ပိုင်မစ်ရှင်” Personal Mission ဟု ညွှန်းလေ့ရှိပါ သည်။ ဤမစ်ရှင်က “လောကကြီး ဘာဖြစ်နေလဲ”ကို အလေးမပေး။ “ငါ ဘာလုပ်ပေးနိုင်လဲ” ကို အဓိကထား စဉ်းစားသည်။ အကောင်အထည်မဲ့လောကကြီးကို အပြစ်မတင်။ မိမိ၏ အစွမ်း အစကို အထက်မြက်ဆုံးဖြစ်အောင် တည်ဆောက်သည်။ စင်စစ် မစ်ရှင်ပျောက်ဆုံးသွားခြင်း မဟုတ်ပါ။ မစ်ရှင်နှင့်ပတ်သက်သော သဘောထားများ မတူတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချဉ်းကပ်ပုံများပြောင်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43096994578581,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_504f0b4d-f4fd-4157-823f-09f2a71acd32.jpg?v=1730271558"},{"product_id":"ကျော်ဝင်း-နှစ်ဆယ့်တစ်ရာစု-သားရွှေဥ","title":"နှစ်ဆယ့်တစ်ရာစု သားရွှေဥ","description":"\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003e                              အခန်း (၁)\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003e                     အကျင့်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003e                               နိဒါန်း\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အရှေ့ရော၊ အနောက်ပါ တစ်ကမ္ဘာလုံးက ဆယ်ကျော်သက်ကလေးတွေ တစ်ခုတ်တစ်ရ ရှာဖတ်နေကြတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိပါတယ်။“ထိရောက် စွမ်းဆောင်ရည်မြင့် ဆယ်ကျော်သက်တို့ရဲ့ အမူအကျင့် ခုနစ်မျိုး\" (The 7 Habits of Highly Effective Teens) spotစာအုပ်ပါ။ ဒီစာအုပ်ကို ရေးတဲ့သူကတော့ SEASOEY နာမည်ကျော် စီမံခန့်ခွဲမှုပညာရှင် '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eစတီဗင်ကိုဗေး”ရဲ့သား။ “ရှောင်ကိုဗေး\u003c\/span\u003e' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          'စတီ ဗင်'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eရဲ့ ‘စွမ်းဆောင်ရည်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်များရဲ့ \u003c\/span\u003esaysome quel (The 7 Habits of Highly Effective People) လည်း အရောင်းသွက် စာအုပ်တစ်အုပ်ပါ။ဒါပေမဲ့ အဲဒီစာအုပ်က အရွယ်ရောက်ပြီးသူတွေအတွက် ရည်ရွယ်ရေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။ “ရှောင်”ရဲ့ စာအုပ် ကတော့ ဆယ်ကျော်သက်တွေအတွက် ဖြစ်တာမို့ ခပ်သွက်သွက်နဲ့ ဖတ်ရတာ ပိုရွှင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ဆီက ဆယ်ကျော်သက် ပရိသတ်အတွက် ဒီစာအုပ်ကို မိတ်ဆက်ဖော်ပြလိုက်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                     သစ်ရွက်လှုပ်ရင် ရယ်ချင်ချင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှက်ရှက်နဲ့ပဲ ဝန်ခံပါရစေ။ မှတ်မှတ်ရရ ခုနစ်တန်းနှစ်ကပေါ့။ အတန်းဖော် သူငယ်ချင်းမိနစ်ကိုး(လ)” အပေါ် ကျွန်တော် မရိုးမသားစိတ်တွေ ဖြစ်နေမိတယ်။ (ကျွန်တော့်အထင်) နစ်ကိုး(လ)က တကယ်လှတယ်။ ခက်တာက လှသလောက်လောင်တတ်တာ။ ဒီတော့ ကျွန်တော်လန့်တာပေါ့။ ကိုယ်တိုင် '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမပွား\u003c\/span\u003e'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eရဲဘူးလေ။ ထုံးစံအတိုင်း အောင်သွယ် အားကိုးရတာပေါ့။ သိပ်မရှာရပါဘူး။ ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းမ “ကလယ်ရာ”က ဒါမျိုး ဝါသနာပါတယ်။ ကျွမ်းလည်း ကျွမ်းတယ်။ ကျွန်တော့်ကိုလည်း စိတ်ပါလက်ပါ ကူညီပါတယ်။ “စိတ်ချ ငါ့တာဝန်ထား\" တဲ့။ တော်လိုက်တာ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်တစ်နေ့ '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eကလယ်ရာ\u003c\/span\u003e'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eနဲ့တွေ့တော့ ကျွန်တော့်မှာ အသံတွေတောင် တုန်လို့။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘယ်လိုလဲဟ နင် ပြောပြီးပြီလား” “အေး\" “နင် ဘယ်လို ပြောလိုက်လဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘယ်လို ပြောရမလဲဟ၊ ပေါ်တင်ပေါ့။ ဟု နစ်ကိုး(လ)၊ သူ့ကို ဟိုကောင် ရှောင်က ခိုက်နေတယ်လို့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟာ” ကျွန်တော် ဖျားသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖြေကိုလည်း ဆက်ပြီး ကြားချင်နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲတော့... သူက ဘာပြန်ပြောလဲ” “ရယ်တာပေါ့...၊ ဒီဖက်တီးတော့ စာမလိတ်တဲ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကလယ်ရာ'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eက ရယ်ရယ်မောမော ထွက်သွားပေမယ့် ကျွန်တော့်မှာ ငိုချင်လှပြီ။ ကြွေပြီပေါ့ဗျာ။ အဆုံးအစမရှိတဲ့ တွင်းနက်ကြီးထဲကို ဇောက်ထိုး ကျသွားသလိုပါပဲ။ ဒီတစ်သက် ဘယ်မိန်းမကိုမှ ချစ်မိမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ တောင် တွေးလိုက်မိသေးရဲ့။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီအဖြစ်လေးဟာ ဒီစာအုပ်ရဲ့ မူရင်းစာရေးသူ “ရှောင်ကိုဗေး'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eရဲ့ ဖြစ်ရပ် မှန် ဇာတ်လမ်းပါး မရယ်ပါနဲ့၊ ခင်ဗျားတို့လည်း ဒါမျိုး ကြုံဖူးမှာပါ။ “အသည်းစား ဘုရင်မကြီးရဲ့ လှည့်ဖျားမေတ္တာ.. ဘာ ညာ\u003c\/span\u003e' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောင် အော်ချင်\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအော်ခဲ့ဦးမှာ။ ပြောချင်တာက '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆယ်ကျော်သက် အရွယ်ဆိုတာ အသေးအဖွဲ့ လေးကအစ ခံစားလွယ်၊ ထိခိုက်လွယ်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ပါ။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “စိတ်ညစ်လိုက်တာ၊ အိမ်စာတွေလည်း မပြီးသေးဘူး။ ဟင် နက်ဖြန်ဆို လပတ်ပါလား။ ဘာစာမှလည်း မရသေးဘူး။ ဒုက္ခပါပဲ။ ဟောတော်၊ ကိုးနာရီ တောင်ထိုးပြီ။ အမေရေ ထမင်းစားမယ်”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟွန်း ဒီကောင့်အိမ်က ဗီစီဒီ ဝယ်ပြီးပြီတဲ့။ ဘိုးတော်ကလည်း ဝယ်ပေးမယ်ဆို ခုထိ ဝယ်မပေးသေးဘူး။ ဟောဗျာ ကျောင်းချိန်က နီးလှပြီ။ ပျင်းလိုက်တာ။ ကျောင်းရောက်ရင် ဟိုကောင် ကြားရဲ့ ကြွားလုံးတွေ ကြားရ ဦးတော့မှာ။ ခုနေ ကမ္ဘာပျက်သွားရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ။ ဟိုဥက္ကာ ပျံကြီးကလည်း ဘာကြောင့် ဝင်မတိုက်တာတုန်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သူတို့ ဝိုင်းက ဆရာတွေက အပျံစားတဲ့။ တို့ဆရာတွေကတော့ တယ် မနိပ်လှပါဘူး။ မနိပ်ဆို အမေတို့က ဈေးချိုတဲ့ဝိုင်းမှာ ထားတာကိုး။ ငါကိုက ကံဆိုးပါတယ်လေ။ ဟို မိန်းမဆိုရင် ရယ်ဒီမိတ် ခါးကမချဘူး။ ငါ့ဖြင့် တစ်ခါ လာလည်း ပုံပုံစတိုးက တီရှပ်...။ အင်း ... ဘုရားရှိခိုးဦးမှ နောက်ဘဝကျရင် သူဌေးသမီး ဖြစ်ပါရစေအရှင်ဘုရား...”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်း သိပ်ရက်စက်တယ်ကွာ၊ အေးလေ... ငါ့မှာမှ စီးတော်ယာဉ်မှ မရှိတာ။ ဘတ်(စ်)ကား တိုးဝှေ့စီးရတဲ့ကောင်ကို အက်စ်အီးပေါ်က ဘယ်ကြည် မလို၊ ပြီးတော့ ဟို မောင်က “အမ်စီ'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e၊ ငါက ဆယ်တန်းနှစ်ခါကျ။ ပညာနဲ့ ငွေ ရောနိုင်ရင် ချစ်ပြီ ချစ်ပြီ၊ မရောနိုင်ရင် မချစ်ပြီ၊ မချစ်ပြီ ထီ ထီ... အချစ်စစ်မမည်\"\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီလို “ဆူးတောင်တွေ ပေါက်နေတဲ့ ကလေးတွေဟာ ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ လူကြီးဘဝကို တက်လှမ်းကြမှာတဲ့လဲ။ သူတို့စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေမယ်၊ သူတို့အကျင့်တွေမှာ ဘာတွေ ဖော်ပြနေမလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရှုံးဘွတ်ကင် ဟောဒီမှာ ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အတွေ့ရများတဲ့ ဆယ်ကျော် သက်တွေရဲ့ အကျင့်တွေကို စဉ်းစားရသမျှ ဖော်ပြလိုက်ပါတယ်။ သူငယ်ချင်းမှာ ဒီလို အကျင့်တွေထဲက ဘယ်နှစ်ခုလောက်များ ရှိနေပြီလဲ။ အကုန်လုံးပဲလား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁) တရားခံရှာ (React)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စစ်အေးခေတ်က ရေပန်းစားဖူးတဲ့ အပေါစားပြက်လုံးတစ်ခုရှိတယ်။ လူငယ်တစ်ယောက်ဟာ လမ်းလျှောက်သွားရင်း မတော်တဆ ခလုတ်တိုက်မိ တယ်တဲ့။ ချက်ချင်းပဲ အခုလို တုံ့ပြန်လိုက်တယ်။ “ဒါ နယ်ချဲ့စနစ်ကြောင့်ပဲ”။ အလိုမကျစရာတစ်ခုခု၊ အခက်အခဲ တစ်ခု ခု၊ ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်ပြီဆိုတာနဲ့ ဘာမှ စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ တရားခံတစ်ယောက်ယောက်ကို ဆိုင်ဆိုင်-မဆိုင် ဆိုင် အမြန်ဆုံးရှာလိုက်တဲ့ အကျင့်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၂) ခြေဦးတည့်ရာ (Begin with No End in Mind)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုယ် ဘာဝါသနာပါလဲ၊ ကိုယ် ဘာဖြစ်ချင်လဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေး ကြည့်။ သူများပြောတာတွေ နားမယောင်နဲ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရိုးရိုးသားသား ဆန်းစစ်လိုက်ရင်၊ ဘာတစ်ခုမှ ဟုတ် ဟုတ်ငြားငြား ဝါသနာမပါတာက များပါတယ်။ နက်ဖြန်ဆိုတာ မတွေးဘူး။ ဒီနေ့ဆိုတဲ့ အခိုက်အတန့်လေးမှာပဲ နေတယ်။ စားပြီး အိပ်နေ ဘိက္ခဝေ၊ သေရင် ပက်လက် နတ်ပြည်တက်...။ သိပ်နိပ်...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၃) ကြုံသလို ကျပန်း (Put First Thing Last)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာကျက်မလို့ စားပွဲထိုင်လိုက်တယ်။ တီဗီက ဇာတ်ကားကောင်းတာနဲ့ စားပွဲကထ တီဗီရှေ့ရောက်။ ဒီနေ့ အဝတ်တွေလျှော်မယ်၊ စိတ်ကူးနေတုန်း သူငယ်ချင်းက လာခေါ်၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် နေကုန်ထိုင်။ ကာယလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်လိုက်ဦးမယ်၊ အင်္ကျီလည်း ချွတ်လိုက်ရော တယ်လီဖုန်းက မြည်လာပြီ။ “ဟဲလို အမိန့်ရှိပါခင်ဗျား”၊ “အို ဆွီတီလား အိုကေ”...။ ပျော်စရာတော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော်တော်ကောင်းမယ်။ ဘာအရေးအကြီးဆုံးလဲ၊ ဘာကို အရင်စလုပ်မလဲ၊ မစဉ်းစားဖူးပါဘူး။ ကြုံသလို ကျပန်းပဲ လုပ်ပစ်လိုက်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၄) သူသေ ကိုယ်ရှင်(Think Win-Lose)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          'ငါ့ကို ဒီလိုကျောလို့ ဘယ်ရမလဲ”၊ “စဉ်းစားစမ်း ဒီကောင့်ကို ဘယ်လို ဆော်ပစ်ရမလဲ”။ “ကေသရာဇာဆိုတာ တစ်ကောင်တည်းကွ၊ ဘယ်တော့မှ နှစ်ယောက်အဖြစ်မခံဘူး'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e။ ကိုယ်နဲ့ စာပြိုင်ဘက်၊ ဒါမှမဟုတ် ရည်းစားလု ဘက်၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု အပြိုင်ဖြစ်နေတဲ့ လူတိုင်းအပေါ် ထားလေ့ရှိတဲ့ သဘောထားပါ။ နိုင်ရင်နိုင်၊ မနိုင်ရင် ခြေကန့်လန့်ထိုးလိုက်မယ်ဆိုတဲ့ အကျင့် ပါ။ “အချစ်နဲ့ စစ်မှာ မတရားဘူးဆိုတာ မရှိ\u003c\/span\u003e'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eလို့ ဆိုပေမယ့် အရာရာ ဒီအတိုင်း ပဲ ကျင့်သုံးပါတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၅) မင်းမပြောနဲ့၊ ငါပြောမယ်၊ (Seek First to Talk, Then Pretend to Listen)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူမှာ ပါးစပ်ရော၊ နားရော ပါပေမယ့် များသောအားဖြင့် နားကို မေ့နေကြတယ်။ ပါးစပ်ကိုပဲ စိတ်စေရာ ခိုင်းတတ်ကြတယ်။ လူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ပြီဆိုတာနဲ့ စကားတွေ တရစပ်ပြောတော့တယ်။ မလွှဲသာလို့ နားထောင်ရ ပြီဆိုရင်လည်း နားထောင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး၊ နောက်ထပ် ကိုယ်ပြောရမယ့် စကားတွေကိုသာ တွေးနေတတ်တယ်။ သူများ အာလူးဖုတ်တာ ဘာလို့ နားထောင်မှာလဲဗျာ။ ပျင်းစရာကောင်းမှကောင်း။ ကိုယ်တိုင် မိန့်ခွန်းခြွေရတာ ကမှ အရသာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၆) တစ်ကိုယ်တော်ရိန်းဂျား(Don't Cooperate)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီကောင်တွေက ဘယ်လောက်တော်လို့ ဒင်းတို့နဲ့ ပူးပေါင်းရမှာလဲ။ ငါဆီက အရည်အချင်းတွေကို အသုံးချချင်လို့ စကားလုံးလှလှလေးတွေနဲ့ လာရောနေတာ။ ဘာပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်ရေးလဲ၊ သွားစမ်းပါ။ ကိုယ့်မြင်း ကိုယ်စိုင်း၊ စစ်ကိုင်းရောက်ရောက်။ ကိုယ့်လှေ ကိုယ်ထိုး ပဲခူးရောက်ရောက်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၇) ပုရောဟိတ်စတိုင် (Wear Yourself Out)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မပြည့်တဲ့အိုးသာ ဘောင်ဘင်ခတ်မြဲပါ။ ငါက ရေပြည့်အိုးပဲ ဘာမှ ထပ်ဖြည့်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ငါ့မှာ အမှန်တရားရှိပြီးပြီ။ နောက်ထပ် အမှန်ရ စရာ မလိုတော့ဘူး။ အလကား အချိန်ဖြုန်းတာတွေ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီအကျင့်တွေဟာ ကောင်းလား၊ မကောင်းလား၊ သူငယ်ချင်းတို့ ကိုယ် တိုင်ပဲ စဉ်းစားကြည့်ကြပါ။ “ရှောင်ကိုဗေး'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eရဲ့ အလိုအရတော့ ဒါတွေဟာ ကျဆုံးခန်းအတွက် ရုံဝင်လက်မှတ်တွေ ဖြစ်ပါသတဲ့။ မင်းမှာ ဒီအကျင့်တွေ ရှိနေပြီဆိုရင်တော့ ကျဆုံးဖို့အတွက် “ဘွတ်ကင်\u003c\/span\u003e' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eလုပ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီဆိုရ တော့မှာပေါ့။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                             ဘဝသစ်ပင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အထက်မှာ ဖော်ပြခဲ့တဲ့ “အရှုံးဘွတ်ကင်' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eတွေကို ပြောင်းပြန်စဉ်းစား ကြည့်ကြရအောင်။ ဟောဒီလို အကျင့်ခုနစ်မျိုး ရလာပါလိမ့်မယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁။ တာဝန်ယူစိတ် (Be Proactive)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိလာရင် “ငါ ဘာမှားနေလဲ'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုတာက စ\u003c\/span\u003e,\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eစဉ်းစား ပါတယ်။ ပြီးမှ ကျန်တာတွေကို ဖြန့်တွေးတယ်။ “ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတော့ လွတ်စေ၊ သူများကိုတော့ တရားခံ\u003c\/span\u003e' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါမျိုး မလုပ်ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တာဝန်ယူတဲ့စိတ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၂။ ပစ်ကွင်းကို ချိန်ပစ် (Begin with the End in Mind)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငါ ဘာဖြစ်ချင်တာလဲ၊ ငါ့ရည်မှန်းချက် ဘာလဲဆိုတာကို ပထမဆုံး ပိုင်းဖြတ်တယ်။ '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမစ်ရှင်\u003c\/span\u003e' Mission) စိတ်ဓာတ်ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၃။ အရေးကြီးတာ အရင်လုပ် (Put First Thing First))\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြုံသလို ကျပန်းမလုပ်ဘူး။ အစီအစဉ်ရှိရှိနဲ့ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ဆောင်ရွက်တတ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၄။ သူ မနာ၊ ကိုယ် မနာဆက်ဆံရေး (Think Win-Win)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုယ် နိုင်စေ၊ သူ ရှုံးစေ သဘောမထားပါ။ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိ စေမယ့် “ကြားအဖြေ'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eကို နှလုံးသွင်းပါတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၅။ နားလည်မှုရှိ (Seek First to Understand, Then to be understood)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပထမဆုံး သူများကို နားလည်အောင် ကြိုးစားတယ်။ ကိုယ့်ကိုလည်း သူများက နားလည်အောင် တံခါးဖွင့်ထားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၆။ လက်တွဲကြိုးပမ်း (Synergize)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငါတကော မလုပ်ဘူး။ အများနဲ့ လက်တွဲကြိုးပမ်းနိုင်ဖို့ အားထုတ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၇။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သ (Sharpen the Saw)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စိတ်တံခါးကို ပိတ်မထားဘူး။ အတွေးသစ်၊ အမြင်သစ်တွေအတွက် အမြဲ တံခါးဖွင့်ထားတယ်။ ကိုယ့်အသိ၊ ကိုယ့်အကျင့်ကို အမြဲချွန်မြနေစေဖို့ မပြတ် '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eသ\u003c\/span\u003e' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eနေပါတယ်။ ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီအကျင့်တွေ မင်းမှာရှိပြီဆိုရင်၊ ဘဝတိုက်ပွဲမှာ အောင်ပွဲအလီလီရမှာ သေချာသလောက် ဖြစ်ပါပြီ။ ဒါကြောင့် ဒါတွေဟာ ဘဝအောင်ပွဲအတွက် အာမခံကတ်ပြားတွေလို့ ဆိုနိုင်လောက်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီအကျင့် ခုနှစ်ချက်ကို မှတ်မိလွယ်အောင် ရုပ်ပုံလေးနဲ့ သရုပ်ဖော်ကြ ဦးစို့။ ပထမ ၃ ချက်က ကိုယ့်ရဲ့ အတွင်းအဇ္ဈတ္တကို အောင်နိုင်ဖို့ ကြိုးပမ်းရတာပါ။ Private Victory ပါ။ “အတွင်းအောင်ခြင်း'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eပေါ့။ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ရဲ့ အမြစ်နဲ့ တူပါတယ်။ အမြစ်အားကောင်းရင် ဒီသစ်ပင်ကြီး လဲမှာပြိုမှာ မပူရ တော့ဘူးပေါ့။ စတုတ္ထကနေ ဆဋ္ဌမထိ အကျင့် ၃ မျိုးကတော့ ပင်စည်နဲ့တူတယ်။ လေဒဏ်၊ မိုးဒဏ်၊ မုန်တိုင်းဒဏ် ခံနိုင်ဖို့ ပင်စည်သန်စွမ်းဖို့လည်း လိုတယ် လေ။ လူအများနဲ့ ဆက်ဆံတဲ့အပိုင်းမှာ အောင်ပွဲဆင်နိုင်ဖို့ပါ။ \u003c\/span\u003ePh:Mic Victory ပေါ့။ “အပြင်အောင်ခြင်း'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eလို့ မှတ်ကြမယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43096997724309,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_0d1f5b1e-8994-492e-8736-e867d404c2bf.jpg?v=1730271562"},{"product_id":"ကျော်ဝင်း-သူတို့အမြင်-သူတို့အပြော","title":"သူတို့အမြင် သူတို့အပြော","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပီတာအက်(ဖ)ဒရပ်ကာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရင်းလွန် လူ့အဖွဲ့အစည်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုစာစုမှာ “ပီတာအက်(ဖ)ဒရပ်ကာ” (Peter. E. Drucker) ၏ ၁၉၉၄ ခုနှစ်ထုတ်စာအုပ် “အရင်းလွန် လူ့အဖွဲ့အစည်း (Post Capitalist Society) မှ ဖြစ်သည်။ စာအုပ်တစ်ခုလုံး၏ ဆိုလိုချက်ကို ငုံမိစေသည်ဟု ယူဆရသော နိဒါန်းပိုင်း အပြောင်းအလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e( The Transformation ) ကို ၇၅ အခြခံ၍ \" ဒရပ်ကာ \" ၏ အခြားစာအုပ်မှ ထုပ်နုတ် ဘာသာပြန် မိတ်ဆက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအနောက်တိုင်း၏သမိုင်းကို အကြမ်းဖျင်းကြည့်လိုက်လျှင်ပင် ရာစုအနည်း ငယ်မျှကြာပြီးတိုင်း ကြီးမားနက်ရှိုင်းသည့် အပြောင်းအလဲများနှင့် ကြုံတွေ့ရလေ့ ရှိသည်ကို သတိပြုနိုင်ပါသည်။ ဤသို့ပြောင်းလဲသည့်အခါတိုင်း လူ့အဖွဲ့အစည်း တစ်ရပ်၏ လောကအမြင် အခြေခံတန်ဖိုးများ၊ လူမှုရေးနှင့် နိုင်ငံရေးအဆောက် အအုံ၊ ယဉ်ကျေးမှုအနုပညာနှင့် အဓိကကျသော အဖွဲ့အစည်းများ အားလုံးကို ဆယ်စုအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အသစ်ပြန်လည်စုစည်းပုံဖော်လေ့ရှိကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် နှစ်ပေါင်း (၅၀)မျှ ကြာသွားသောအခါ အဟောင်းနှင့် ဘာမှမဆိုင်တော့သော လောကသစ်တစ်ရပ် ပေါ်ထွက်လာရတော့သည်။ ဤတွင် အခြေ အနေသစ် လောကသစ်တွင် လူဖြစ်လာရသော မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များ အနေနှင့် မိမိတို့ မိဘများမွေးဖွားပြီး ကြီးပြင်းခဲ့ရာ မိမိတို့အဘိုးအဘွားများ ဖြတ်သန်းခဲ့ရာ ခေတ်ဟောင်း၊ လောကဟောင်းကို စိတ်ကူးမျှနှင့်ပင် မှန်းဆမရတော့လောက် အောင် အဆက်ပြတ်သွားရတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမျက်မှောက်ခေတ်ပြိုင်ကမ္ဘာတွင် ဤကဲ့သို့သော အပြောင်းအလဲကြီးတစ်ခု အရှိန်အဟုန်နှင့် ဖြစ်ပေါ်လျက်ရှိနေပေပြီ။ စင်စစ် ကျွန်တော်တို့ အားလုံးမှာ ဆိုခဲ့ပါ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်စဉ်ကြီးကို ဖြတ်သန်းနေသူများ ဖြစ်သည်။ ဤ ဖြစ်စဉ်ကြီးကို ဖြတ်သန်းရင်းမှပင် ကျွန်တော်တို့သိထားသော အရင်းရှင်စနစ် ဆိုသည်ကြီးကို သမိုင်းထဲတွင် ချန်ထားခဲ့ရပေတော့မည်။ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး ရှေးရှုပုံဖော်နေကြသည်မှာ အရင်းလွန်လူ့အဖွဲ့အစည်း တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမှတ်တိုင်များ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလက်လှမ်းမီသလောက် သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤကဲ့သို့သော အပြောင်းအလဲမျိုးကို (၁၃) ရာစုက တစ်ကြိမ်ကြုံခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်က ဥရောပ လူ့အဖွဲ့အစည်းအများစုမှာ အသစ်ဖြစ်ထွန်းလာသော “မြို့ကြီးများ (Cities) တွင် ဗဟိုပြု စုစည်းလာကြသည်။ “ကုန်သည်များနှင့် လက်မှုပညာသည်များ၏ အစည်းအရုံးများ” (guilds) မြို့အရပ်မှာပင် အခြေတည် ပေါ်ထွက်လာပြီး အဓိကလွှမ်းမိုးသော လူမှုအင်အားစု ဖြစ်လာသည်။ စီးပွားရေးဘက်တွင် “ရပ်ဝေး မြေခြား ကုန်သွယ်ရေး” (Long distance trade) ပြန်လည် စန်းပွင့်လာသည်။ပန်းချီ၊ ပန်းပုနှင့်ဗိသုကာမှုတွင်လည်း ပုံသဏ္ဌာန်သစ်၊ ဟန်သစ်တို့ ဖွံ့ဖြိုးလာ ခဲ့သည်။ ပညာရေးဘဝတွင် ကျေးလက်ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းများနေရာသို့ မြို့ပြ ဒေသ၏ ကနဦးတက္ကသိုလ်များက ဝင်ရောက်နေရာယူစပြုလာသည်။ ဘာသာ ရေး ဖနှင့် ယဉ်ကျေးမှုဘက်တွင် “စိန့်ဒိုမိနစ်' ၏ နောက်လိုက်များဖြစ်သော “ဒိုမစ်နင်ကင်ဂိုဏ်း' နှင့် 'စိန့်ဖရန်စစ်'၏ နောက်လိုက်များ ဖြစ်သော “ဖရန်စစ်စကင် ဂိုဏ်း' တို့ အပြိုင်ပေါ်ထွက်လာကြသည်။ ဘာသာစကား ဘက်မှဆိုလျှင် “လက်တင်” ဘာသာမှ ဒေသန္တရဘာသာစကား အသီးသီးသို့ ရွေ့သွားပြီး စာပေ အနုပညာဘက်မှပြောရလျှင် “ဒန်တီ'၏ ခေတ်ဟု ဆိုနိုင်ပါလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤသို့ဖြင့် နှစ်ပေါင်း (၂၀၀)မျှ ကြာသွားသောအခါ နောက်ထပ် အပြောင်း အလဲကြီးတစ်ရပ်နှင့် ကြုံလိုက်ရပြန်ပါသည်။ “ဂူတင်ဘတ်' ပုံနှိပ်စက် တီထွင် လိုက်သော (၁၄၅၅) ခုနှစ်နှင့် မာတင်လူသာ၏ ပရိုတက်စတင့် လှုပ်ရှားမှုကာလ (၁၅၁) ကြား နှစ်ပေါင်း (၆၀) ကျော်ကျော် ဖြစ်သည်။ (၁၄၀၀) နှင့် (၁၅၀၀) ပြည့်နှစ်ကြားတွင် “ဖလောရင့်' နှင့် “ဗင်းနစ်” မြို့များ၌ အထွတ်အထိပ် ရောက် လာသော ပြန်လည်ဆန်းသစ်ရေး ကာလလည်းဖြစ်ပါသည်။ ရှေးဟောင်း ယဉ်ကျေးမှု အနုပညာများကို ပြန်လည်ဖော်ထုတ်ခြင်း၊ အမေရိကတိုက်ကို ရှာဖွေ တွေ့ရှိခြင်း၊ ရောမခေါဘဏီတပ်ကြီးများနောက်ပိုင်း ပထမဆုံး အမြဲတမ်း စစ်တပ်အဖြစ် စပိန်ခြေလျင်တပ်ဖွဲ့ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း၊ အာရေဗျကိန်းဂဏန်းများကို အခြေခံ၍ သင်္ချာပညာ ပေါ်ထွန်းလာခြင်း စသည်တို့မှာ ထင်ရှားသော မှတ်တိုင် များ ဖြစ်ပါသည်။ သို့ဖြင့် (၁၅၂၀) လွန်သည်နှင့် အလယ်ခေတ်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ကျောခိုင်းလိုက်သည့် ခေတ်သစ်တစ်ခု အစပြုလာခဲ့တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်တစ်ကြိမ် အပြောင်းအလဲကို (၁၅ရ၆) ခုနှစ်က မွေးထုတ်ပေး လိုက် သည်ဟု ဆိုနိုင်ပါလိမ့်မည်။ ဤနှစ်မှာပင် အမေရိကန် လွတ်မြောက်ရေးစစ်ပွဲ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သလို ဂိမ်းဝပ်၏ ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်လည်း စတင်လည်ပတ်ခဲ့သည်။ ထို့ထက် “အဒမ်စမစ်'၏ “နိုင်ငံများ၏ ဓန” (wealth of Nations) မှာလည်း ဤနှစ်မှာပင် ထွက်လာခဲ့သည်။ ဤမျှ အရေးကြီးသော (၁ရရ၆)မှ စတင်ခဲ့သော အပြောင်းအလဲကြီးမှာ နှစ်ပေါင်း (ထ) မျှ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး “ဝါတာလူးစစ်ပွဲ' ရောက်မှ ဆုံးခန်းတိုင်သွားခဲ့သည်။ ဤ နှစ်ပေါင်း (၄၀) ကာလအတွင်း စက်မှုတော်လှန်ရေး ကြီး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သလို ပထမဆုံး ခေတ်သစ်တက္ကသိုလ်များလည်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ အရင်းရှင်စနစ် ကွန်မြူနစ်စနစ် စသောခေတ်သစ် အိုင်ဒီအိုလိုဂျီများ၏ မြစ်ဖျားခံရာမှာလည်း ဤဆယ်စုများပင်ဖြစ်သည်။ ပြောရလျှင် ခေတ်သစ် ဥရောပ ယဉ်ကျေးမှုကို အပီအပြင်ပုံဖော်ခဲ့သော အပြောင်းအလဲကြီး ဖြစ်ပါသည်။ ဤသို့ဖြင့် ၁၈၂၀ နောက်ပိုင်းမှစ၍ “ခေတ်သစ် အရင်းရှင် စနစ်” ဆိုသော အခင်းအကျင်း သစ်တစ်ခု ဖြစ်တည်လာရတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာအကြာ ကျွန်တော်တို့ခေတ်သို့ ရောက်သော အခါတွင် နောက်ထပ် အပြောင်းအလဲကြီးတစ်ခုနှင့် ဒုတ်ဒုတ်ထိ ရင်ဆိုင်နေရပေပြီ။ ဤအကြိမ်တွင်တော့ အပြောင်းအလဲ၏ “ခွင်” မှာ၊ အနောက်တိုင်း လူ့အဖွဲ့အစည်း အတွင်းမှာပင် ကန့်သတ်ထား၍ မရတော့ပါ။ သမိုင်းရေစီးသည် အနောက်ကိုကျော်၍ ကမ္ဘာလုံးအတိုင်းအတာသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ပါသည်။ လက်ရှိအပြောင်း အလဲ၏မူလအစကို သတ်မှတ်ရာတွင်လည်း မတူသောအဆိုပြုချက် အမျိုးမျိုး ရှိနိုင်သည်။ အချို့က အနောက်မဟုတ်သော နိုင်ငံတစ်ခုဖြစ်သည့် ဂျပန်နိုင်ငံ စီးပွားရေးအင်အားကြီး ဖြစ်လာသော (၁၉၆၀) တစ်ဝိုက်ဟု ယူဆကြသည်။ အချို့ကလည်း အင်ဖော်မေးရှင်းကို ဗဟိုအချက်အချာနေရာသို့ ပို့လိုက်သော ကွန်ပျူတာကို အမှတ်ပေးကြသည်များရှိသည်။ ကျွန်တော်၏ သီးခြားအယူအဆ အရဆိုလျှင် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီးအပြီး ထွက်ပေါ်လာသော “အမေရိကန် စစ်မှု co\u0026amp;tup:98\u0026amp;z?quc3\" (American G.1 Bill of Rights) of cops: copsza: စဉ်းစားဖို့ လိုမည်ထင်သည်။ ဤဥပဒေအရ အမေရိကန်စစ်မှုထမ်းများကို တက္ကသိုလ်ပညာ သင်ကြားခွင့်ရရန် ငွေကြေးထောက်ပံ့ရမည် ဖြစ်သည်။ ဤအချက်က ပညာလူ့အဖွဲ့အစည်းသို့ ဦးတည်လှည့်ပြောင်းသွားစေနိုင်သည့် အစပြုချက်ဟု ယူဆနိုင်မည်ထင်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအကယ်၍ သမိုင်းကိုသာ လမ်းပြမြေပုံအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်မည်ဆိုလျှင် လက်ရှိအပြောင်းအလဲမှာ ခရစ်နှစ် (၂ဝဝဝ) သို့မဟုတ် (၂၀၂၀) လောက်ထိ ခရီးဆက်ဦးမည့် အလားအလာရှိသည်။ သို့တိုင် ကမ္ဘာကြီး၏နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေး အပြောင်းအလဲများကိုမူ ယခုပင် မျက်မှောက်ပြုနေရပြီ ဖြစ်ပါသည်။ ပြောရလျှင် ကျွန်တော်တို့တတွေမှာ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်စဉ်ကြီးတစ်ခု၏ ခရီး တစ်ဝက်တွင် ရောက်ရှိနေပြီဟု ဆိုနိုင်ပါလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပုံပျက်လာသော အရင်းရှင်စနစ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုအနည်းငယ်သာဆိုလျှင် “အရင်းလွန် လူ့အဖွဲ့အစည်း' ဟု ဆိုလိုက်သည်နှင့် မာဝါဒက ရည်ညွှန်းဖော်ထုတ်ခဲ့သော ဆိုရှယ်လစ်စနစ်ဟု အများစုက နားလည်ကြပါလိမ့်မည်။ ယခုအခါ မာက်ဝါဒ၏ ကံကြမ္မာကို သမိုင်းက သက်သေပြခဲ့ပြီးဖြစ်ပါသည်။ သို့နှင့်တိုင် အရင်းရှင်စနစ် ကိုယ်တိုင်သည်လည်း မယိမ်းမယိုင်ကျောက်စာတိုင်ကြီးနှယ် အပြောင်းအလဲမရှိ တည်တံ့နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါ။ ဖွံ့ဖြိုးပြီးနိုင်ငံအများစု၏ တိုးတက်ဖြစ်ထွန်းမှုများမှာ အစဉ်အလာ အရင်းရှင်စနစ် နယ်ပယ်ကို သိသိသာသာ ကျော်လွန်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအစဉ်အလာ အရင်းရှင်လူ့အဖွဲ့အစည်းကို လူမှုအလွှာနှစ်ခုက လွှမ်းမိုးထား သည်။ ကုန်ထုတ်အရင်းအနှီးများကို ပိုင်ဆိုင်ချုပ်ကိုင်ထားသော “အရင်းရှင်' များနှင့် ကား(လ)မက္ခက “ပစ္စည်းမဲ့' ဟု ဝိဂြိုဟ်ပြုခဲ့သည့် အလုပ်သမားထုတို့ ဖြစ်သည်။ ကား(လ)မာ၌ သက်ရှိထင်ရှား ရှိချိန်တွင် အလုပ်သမားထု၏ အခြေ အနေမှာ လုပ်အားမှလွဲပြီး ဘာမှရောင်းစရာမရှိ၍ ပစ္စည်းမဲ့ဟု ဆိုနိုင်စရာရှိပါသည်။ သို့နှင့်တိုင် မာ၌ ကွယ်လွန်သော (၁၈၈၃) နောက်ပိုင်း “ကုန်ထုတ်သတ္တိ တော်လှန်ရေး' (Productivity Revolution) အကျိုးဆက်ကြောင့် တစ်စုံတစ်ရာ ချောင်လည်သော လူလတ်တန်းစားအဖြစ် ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့သည်။ ဤသို့ ဆက်လက် ဖွံ့ဖြိုးခဲ့ရာမှ စက်မှုနိုင်ငံအသီးသီးရှိ အလုပ်သမားထု၏ အခြေအနေမှာ ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်အပြီးတွင် အမြင့်ဆုံးအမှတ်သို့ ရောက်လာခဲ့တော့သည်။ သို့နှင့်အမျှ (၁၉၅၀) တစ်ဝိုက်ရောက်သောအခါ စက်မှုအလုပ်သမား လူတန်းစားမှာ ဖွံ့ဖြိုးပြီး နိုင်ငံများ၏နိုင်ငံရေးဘဝတွင် အရေးကြီးသော အင်အားစုတစ်ရပ် ဖြစ်လာခဲ့ပါသည်။ သို့သော် ၁၉၆ဝ ဝန်းကျင် ““စီမံခန့်ခွဲမှု တော်လှန်ရေး” (Management Revolution) အရှိန်ရလာခြင်းနှင့်အတူ ကော်လာပြာအလုပ်သမား၏ အနေ အထားမှာ အရေအတွက်အရသော်လည်းကောင်း၊ အရေးပါမှုအရ သော်လည်းကောင်း အကျဘက်သို့ ရောက်လာခဲ့ရသည်။ ခရစ်နှစ် (၂၀၀၀) အရောက်တွင် စက်မှုဖွံ့ဖြိုးပြီး နိုင်ငံအားလုံးကို ကော်လာပြာအလုပ်သမားဦးရေမှာ အလုပ်အင်အားစု တစ်ခုလုံး၏ ခြောက်ပုံတစ်ပုံ (သို့မဟုတ်) ရှစ်ပုံတစ်ပုံခန့်သာ ရှိတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအစဉ်အလာ အရင်းရှင်လူတန်းစား၏ ဖွံ့ဖြိုးမှု အမြင့်ဆုံးအမှတ်မှာ ထို့ ထက်ပင်စောသေးသည်ဟု ဆိုရပါလိမ့်မည်။ (၂၀)ရာစုဆန်းခါစ (အတိအကျပြောရလျှင် ပထမကမ္ဘာစစ် အကြိုကာလ) ကပင် အစဉ်အလာ အရင်းရှင်တို့၏ ဘုန်းမီးနေလမှာ အကျဘက်သို့ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်လောက်မှစ၍ အမေရိကန်မှ မော်ဂန်၊ ရော့ဖဲလား၊ ကာနက်ဂျီဖို(ဒ်) တို့လို၊ ဂျာမနီမှ ဆိုင်မင်၊ သိုင်ဆင်၊ ခရု(ပ)တို့လို ဗြိတိန်မှ ကုနတ်၊ လီဗာ၊ ဗစ်ကာ၊ အန်းစထရောင်းတို့လို အရာရာ ချုပ်ကိုင်ခြယ်လှယ်နိုင်သော အရင်းရှင်ဆို၍ မရှိတော့ပါ။ ဒုတိယကမ္ဘာ စစ်အပြီး ကာလလောက်မှစ၍ အဆိုပါလက်ဝါးကြီးအုပ် အရင်းရှင်ကြီးများနေရာတွင် စီမံခန့်ခွဲမှု တော်လှန်ရေးက မွေးထုတ်လိုက်သော “ပရော်ဖက်ရှင်နယ် မန်နေဂျာများ” က အစားဝင်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ မီဒီယာမျက်နှာစာများတွင် နေရာယူထားသော ခေတ်သစ်ဇောတိကများ မရှိမဟုတ် ရှိပါသည်။ သို့နှင့်တိုင် သူတို့တတွေမှာ ကုန်ထုတ်အရင်းအနှီးများကိုပိုင်ဆိုင်ထားသော အရင်းရှင်များမဟုတ်၊ အလွန်မြင့် မားသော လခနှင့်ဘောနတ်များရနေသည့်တိုင် ဝန်ထမ်းများသာဖြစ်သည်။ ကော်လာဖြူအလုပ်သမားများသာဖြစ်ပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအထူးသဖြင့် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုမှာဆိုလျှင် တိုင်းပြည်၏ အရင်း အနှီးအများစုမှာ လက်ဝါးကြီးအုပ် အရင်းရှင်ကြီး တစ်ယောက်စ၊ နှစ်ယောက်စ၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင်ရှိနေသည်မဟုတ်၊ စတော့ရှယ်ယာဈေးကွက်ထဲတွင် လည်ပတ် လျက်ရှိနေသည်။ ဤသို့ လည်ပတ်နေသော အရင်း၏ တစ်ဝက်ကျော်မှာလည်း ပင်စင်လစာငွေများသာဖြစ်နေသည်။ ဤပင်စင်ငွေ၏ တကယ့်ပိုင်ရှင်အစစ်မှာ အရင်းရှင်များမဟုတ်။ ဝန်ထမ်းများသာဖြစ်သည်။ မာက်ဝါဒ ဆိုလိုချက်အရ ဆိုရှယ်လစ် လက္ခဏာမှာ ကုန်ထုတ် အရင်းအနှီးများကို အလုပ်သမားထုက ပိုင်ရမည်ဟုဆိုလျှင် လက်ရှိကမ္ဘာပေါ်တွင် ဆိုရှယ်လစ်အကျဆုံးနိုင်ငံမှာ အရင်းရှင် ထိပ်သီး အမေရိကန်ဟူ၍ပင် ဆိုရတော့မလို ရှိတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤတွင် ပြောလိုသည်မှာ အစဉ်အလာ အရင်းရှင်စနစ်၏ အဓိက အင်အားစု နှစ်ရပ်ဖြစ်သော အလုပ်သမား (ကော်လာပြာ အလုပ်သမား) သည်လည်းကောင်း၊ အရင်းရှင် (ကုန်ထုတ်အရင်းအနှီးပိုင်ရှင်) သည်လည်းကောင်း၊ မိမိတို့၏ မူလ အနေအထားမှ ယုတ်လျော့ကျဆင်းနေပြီ ဆိုသည့်အချက် ဖြစ်ပါသည်။ သူတို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနေရာတွင် အစားထိုးဝင်လာပြီး ရှေ့တန်းသို့ တဖြည်းဖြည်း တက်လာကြသူများမှာ ပညာဖြင့် အသက်မွေးသော “ပညာအလုပ်သမား” (Knowledge worker) နှင့် “ဝန်ဆောင်အလုပ်သမား” (Service worker) တို့ပင် ဖြစ်တော့သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43097003950229,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_93b565b8-9357-4cb8-adc8-df34d0abb10a.jpg?v=1730271572"},{"product_id":"ကျော်ဝင်း-အင်တာဗျူး","title":"အင်တာဗျူး","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဗျူး (စာရေးသူ၏အမှာ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အင်တာဗျူးစာပေ၊ စာပေဝေါဟာရတစ်ရပ်အနေနှင့် ရှိ၊ မရှိ ကျွန်တော် မသိပါ။ မိမိ ဖတ်ဖူး၊ ကြိုက်ဖူးသော အင်တာဗျူးများကို စဉ်းစား မိ၍ ချရေးကြည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို ပထမဆုံး ကြိုတင် ဝန်ခံထားလိုပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစင်စစ်၊ ကျွန်တော်သည် ဘာမှမဟုတ်။ ဘာမှမဟုတ်သူတစ်ဦး ကို ဘယ်ဗျူးဆရာကမှလည်း စိတ်ဝင်စားလိမ့်မည်မဟုတ်ရာ၊ ကိုယ်တိုင် ဗျူးခံဖို့ ကိစ္စမှာ စဉ်းစားစရာမလိုဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ ဒီကြားထဲ “ဗျူးချင် လို့ပါ” ဟု ဆိုလာသူ တစ်ယောက်နှစ်ယောက်နှင့် တွေ့ရာ၊ တကယ်ပင် အံ့ဩမိ၍ စိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်း ရိုးရိုးသားသား မေးလိုက်မိသည်။ “နေပါ ဦး၊ ခင်ဗျားတို့က ဘာကြောင့် ဗျူးချင်တာတုန်း”...။ ဗျူးဆရာများက ဘာမှ ပြန်မဖြေ။ ကျွန်တော့်ကိုသာ ထူးထူးဆန်းဆန်း သတ္တဝါတစ်ကောင် လို ခပ်ကြောင်ကြောင် ပြန်ကြည့်ကြသည်။စိတ်ထဲက အားနာသလို ဖြစ်သွား၍ ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို တစ်မျိုး ပြင်ကြည့်လိုက်သည်။ “ထားပါတော့ဗျာ.. ဘာတွေဗျူးကြမှာလဲ”။ ဒီတော့မှ သူတို့က စဉ်းစဉ်းစားစား အဖြေပေးပါသည်။ “အထူးအထွေတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘယ်လို စာဖတ်ဝါသနာပါလာတာလဲ၊ ဘယ်လို စာဖတ်သလဲ၊ ဘယ်လို စာရေးဖြစ်သလဲ စသဖြင့်ပေါ့..”။ မိမိကိုယ်ကို တစ်ခါမှ ပြန်မမေးဖူးသော “ဘယ်လို” များ ဖြစ်နေသည်။ “မေးဖို့ကော.. လိုပါသလား၊ ဒါတွေသိလို့ စာဖတ်သူမှာ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ၊ ငါကကော ဆရာကြီးလုပ်ပြောရအောင် ဘာကောင်မို့လဲ...” ဗျူးဆရာများကို ပြန် ဗျူးချင်စရာ မေးခွန်းတွေ တသီကြီး ခုန်ထွက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့နှင့်တိုင်၊ ဘာတစ်ခုမှ ပြန်မမေးလိုက်တော့ပါ။ ကိုယ့် အခြေ အနေကို ရိုးရိုးပဲ ဖွင့်ဟ၍ ငြင်းလိုက်ရပါသည်။ “ခင်ဗျားတို့ မေးခွန်းတွေ ဖြေရလောက်အောင် ကျွန်တော်က ဘာကောင်မှ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ၊ မဖြေ ပါရစေနဲ့”၊ ထိုဆရာများကတော့ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လို ထင်ကြမည် မသိပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ သူတို့ ကို အမှန်ပင် ကျေးဇူးတင်မိသည်။ သူတို့နှင့်တွေ့မှ “အင်တာဗျူး” ဆိုသည်ကို တလေးတနက် စဉ်းစားမိသော ကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော့်အထင် “အင်တာဗျူး” နှစ်မျိုး ရှိလေမည်လား တွေးမိ သည်။ ပထမအမျိုးအစားက အောင်မြင်ကျော်ကြား လူသိများသူများကို ဗျူးခြင်း ဖြစ်သည်။ “ဆယ်လစ်ဘရစ်တီ အင်တာဗျူး” (Ce1ebrity Interview) ဆိုပါစို့. . ။ အထူးသဖြင့်ပရိသတ်စိတ်ဝင်စားသော အနုပညာ ရှင်များကို ဗျူးလေ့ရှိကြသည်။ အဗျူးခံပုဂ္ဂိုလ်၏အယူအဆထက် သူ့ဘဝ သူ့အကြောင်း သူ့ရုပ်ပုံလွှာကို သိချင်သည်က အဓိကဖြစ်မည် ထင်ပါ သည်။ ကျွန်တော်တို့ ဆီက မဂ္ဂဇင်း ဂျာနယ်များတွင် အတွေ့ရများသည့် အင်တာဗျူးမျိုး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒုတိယအမျိုးအစားမှာ ပြဿနာတစ်ရပ်၊ အယူအဆတစ်ခု၊ အကြောင်းအရာ တစ်မျိုးမျိုးကို “တည်” ၍ ဗျူးခြင်းဖြစ်သည်။( CaseOrientate Interview ) ဟု နားလည်ရပါမည် ..။ လုပ်ငန်းရှင်များ၊ နိုင်ငံရေး စစ်ရေးခေါင်းဆောင်များကို ဗျူးကြသည်များ ရှိသလို၊ လမ်းပေါ်မှ အညတရများကို ဗျူးကြသည်များလည်း ရှိနိုင်သည်။ အဗျူးခံပုဂ္ဂိုလ်မှာ ဆယ်လစ်ဘရစ်တီ ဖြစ်မဖြစ်ဆိုသည်ထက် မေးလိုသည့် အကြောင်းအရာနှင့် အဟပ် ညီမညီကို အဓိကကြည့်ပြီး ရွေးကြဟန်ရှိ သည်။ နာမည်ကျော် ဗျူးဆရာ “လာရီကင်း” ၏ အင်တာဗျူးများမှာ ဤ အမျိုးအစားတွင် ပါလိမ့်မည် ထင်သည်။ “ဒက္ခိဏစွန်း စာအုပ်တိုက်” (south-end Press) နှင့် New Perspectives Quarterly (N.P.Q) မဂ္ဂဇင်းတို့မှ အင်တာဗျူးများမှာလည်း ဤသဘောပင် ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြောကြစတမ်းဆိုလျှင်၊ ပထမအမျိုးအစား အင်တာဗျူးမှာ ကျွန်တော်နှင့် မနီးစပ်လှပါ။ ဘာမှမဆိုင် ဟူ၍ပင် ဆိုရပါလိမ့်မည်။ ကျွန်တော် ကြုံခဲ့ရသော ဗျူးဆရာများမှာ ဤအမျိုးအစားကို အာရုံကျ သူများ ဖြစ်လိမ့်မည်ထင်၍ ငြင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်သည် ကျော်ဟိန်းမဟုတ်၊ ထက်ထက်မိုးဦးမဟုတ်၊ ဘာမှမဟုတ်...။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒုတိယအမျိုးအစား အင်တာဗျူးများကိုမူ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် တခုတ်တရ ရှာဖတ်ဖြစ်သည်။ အလွှာစုံမှ လူမျိုးစုံ၏ သဘောထားအမြင် မျိုးစုံကို သိခွင့် ဖတ်ခွင့်ရသည်မှာ ဦးနှောက်ဆွစရာများ၍ အရသာရှိ လှသည်။ တစ်ခါတလေ. . ၊ ဗျူးဆရာမေးခွန်းများကို ကိုယ်တိုင် ဝင်ဖြေ ကြည့်ရင်း ဦးနှောက်လေ့ကျင့်ခန်း ယူလို့လည်းရသည်။ သူက ဆယ်လစ် ဘရစ်တီ ဖြစ်စရာမလို။ ထိပ်ဆုံးမှ အောက်ဆုံးထိ လူပေါင်းစုံ ဖြစ်နိုင် သည်။ ကိုယ်မြင်တာ ကိုယ်ပြောခွင့်ရှိသည်။ လွတ်လပ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီလိုနှင့် အင်တာဗျူး စာဖတ်ပရိသတ်ကိုယ်တိုင် အဗျူးခံဘဝ ရောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ တရားခံမှာ “ဗျူတီ” မဂ္ဂဇင်း အယ်ဒီတာ ကိုရဲမိုး...။“ဗျူတီမှာ အင်တာဗျူး ပြန်ထည့်မလားလို့” “ဟာ... ကောင်းတာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုရဲမိုး စပြောတော့ မြားဦးက ကိုယ့်ဘက် လှည့်လာမည်မှန်း မသိ။ တစ်ခါက ဗျူတီအင်တာဗျူးများကို စွဲစွဲလမ်းလမ်း ဖတ်ခဲ့သူဖြစ်ရာ အားတက်သရော ထောက်ခံမိသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်တော်က ဆရာနဲ့ စဖွင့်ဖို့ စိတ်ကူးထားတာ” | ကျောချမှ ဓါးပြမှန်း သိရတော့သည်။ သို့ဖြင့် အကြောက် အကန် ငြင်းရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟာ... ဒါတော့ မဖြစ်ဘူးဗျ။ ကျွန်တော်က ဘာကောင်မှ မဟုတ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်က အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ရွေးပြီးမှ ဘယ်သူနဲ့ ဗျူးမလဲ စဉ်းစားထားတာ။ မငြင်းပါနဲ့ ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော် နှစ်ခြိုက်သော အင်တာဗျူး အမျိုးအစားဖြစ်ရာ နည်းနည်းတော့ စိတ်ဝင်စားလာသည်။ လူချင်း ရင်းနေ၍ ငြင်းရမှာ အားနာတာလည်း ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘာအကြောင်းအရာလဲ” “ငြိမ်းချမ်းရေး..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော် မငြင်းချင်တော့ပါ။ မငြင်းနိုင်တော့ပါ။ အသံကြားရုံ နှင့်ပင် နှုတ်ခမ်းတပြင်ပြင် ဖြစ်လာရပါသည်။ အချိန်မှာ အီရတ်စစ်ပွဲ ကာလဖြစ်ရာ ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက ငြင်းခုံမဆုံးခဲ့သော စစ်နှင့်ငြိမ်းချမ်းရေး ပြဿနာမှာ တစ်ကျော့ခေတ်စားလာချိန် ဖြစ်သည်။ တစ်ခုပဲရှိသည်။ ဤမျှအရေးကြီးသော အကြောင်းအရာကြီးကို ကျွန်တော့် လို စာတိုပေစရေးသူတစ်ဦးက ပြောသင့် မပြောသင့်။ နောက်ဆုံး ဖတ်ဖူး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသော ဗျူးများနှင့်ယှဉ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားတင်းယူ ရသည်။ ကျွန်တော် ဖတ်ဖူးသော အင်တာဗျူးများထဲတွင် သေဒဏ်ကျ တရားခံနှင့် ဗျူးတာလည်း ပါသည်။ လမ်းဘေးဈေးသည်လည်း ပါသည်။ ပြောရလျှင် အရူးနှင့် ဗျူးသည်ပင် ပါသည်။ ကိစ္စမရှိ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လုပ်မယ်ဗျာ။ တစ်ခုတော့ ခွင့်ပြုပါ။ စာရေးဆရာတစ်ယောက် အနေနဲ့ ဖြေတာမျိုးတော့ မလုပ်ပါနဲ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို စာရေးဆရာလို့ မခံယူရဲလို့ပါ။ ဒီတော့ လူလတ်ပိုင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးအပေါ် သဘောထားပေါ့။ ဖြစ်မလား..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဆရာ ဖြေချင်သလို ဖြေပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီလိုနှင့် ကိုရဲမိုးနှင့်အတူ ငြိမ်းချမ်းရေးစကားတွေ ပြောဖြစ်လိုက် ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖတ်ဖူး မှတ်ဖူးတာတွေ တစ်ဆင့် ပြန်ဖောက်သည်ချသည် က များပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်အင်တာဗျူးတစ်ခုမှာ ကျွန်တော်၏ ရှားရှားပါးပါးစာဖတ် ပရိသတ်တစ်ဦးဖြစ်ရာ ကိုယ့်ဘက်မှ သူသိချင်တာ ဖြေဖို့ တာဝန်ရှိသည် ထင်၍ လက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြောရလျှင် ကျွန်တော် အဗျူးခံအနေနှင့် ပါဝင်ခဲ့သော အင်တာဗျူးနှစ်ခုလုံးမှာ အင်တာဗျူး ပီပီသသ ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်ပါလိမ့်မည်။ စကားစမြည် သဘောမျိုး ပို၍ဖြစ်လိမ့်မည် ထင်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ကျွန်တော့်ထက် အသက်နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်မျှငယ်မည် ဟု ထင်ရသော လူငယ်များနှင့် စကားပြောခွင့်ရသည်ကို ကျွန်တော်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျေနပ်ပါသည်။ ပျော်လည်း ပျော်သည်။ သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်သည်။ ထားတော့..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကမ္ဘာကျော် ဗျူးဆရာကြီး “လာရီကင်း”၏ အယူအဆတစ်ခုနှင့် ယခုစာစုကို နိဂုံးချုပ်ပါမည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ခါသော် ဗျူးဆရာ ကင်းကို တန်ပြန် ဗျူးဆရာတစ်ဦးက ဤသို့ မေးခွန်းထုတ်သည် ဆိုသတတ်။“ခင်ဗျား ဗျူးဖူးတဲ့ထဲမှာ ဘယ်သူတွေနဲ့ ဗျူးရတာ သဘော အကျဆုံးလဲ” )\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဆယ်လစ်ဘရစ်တီမဟုတ်တဲ့ သူတွေ” “ဘာ့ကြောင့်လဲဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဆယ်လစ်ဘရစ်တီတွေက ကိုယ့် “အမှတ်အသား သရုပ်” (Identity) ကို မထိခိုက်အောင် ထိန်းပြီးဖြေတယ်ဗျ။ဆယ်လစ်ဘရစ်တီ မဟုတ်တဲ့သူတွေကတော့ စိတ်ထဲ ရှိတဲ့အတိုင်း ဖြေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုရဲမိုးတို့ကတော့ မသိ။ “လာရီကင်း’ ဆိုလျှင်တော့ ကျွန်တော့် ကို သဘောကျလိမ့်မည် ထင်သည်။ (သည်းခံပါ။) ဆယ်လစ်ဘရစ်တီ မဟုတ်သော ကျွန်တော်မှာ ဘာ အမှတ်အသားသရုပ်မှ စဉ်းစားဖို့မလိုရာ စိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်း ဖြေချလိုက်သည်။ စာဖတ်သူအတွက် ကျွန်တော် ပေးနိုင်သည်မှာ “ရိုးသားမှု' မှလွဲ၍ ဘာမှမရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျော်ဝင်း ၇. ၁. ၂၀၀၄ကလည်း ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီတော့ ဒီလှုပ်ရှားမှုထဲမှာ စစ်အေးရဲ့ ဂယက် တွေကလည်း ပါလာတယ်။ ပါလာတော့ ကမ္ဘာစစ်ကြီးကို တားဆီးမယ် ဆိုတဲ့ ဒီလှုပ်ရှားမှုကြီးကိုယ်တိုင်က စစ်အေးရဲ့ Ideology အငြင်းပွားမှုတွေနဲ့ မကင်းဘူးဖြစ်လာတယ်။ ပထမဦးဆုံး စကွဲခဲ့တာ ကျွန်တော် မှတ်မိ သလောက်တော့ ဆွီဒင်နိုင်ငံ စတော့ဟုမ်းမှာလုပ်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး ကွန်ဖရင့်မှာ။ ငြိမ်းချမ်းရေးလှုပ်ရှားမှုထဲမှာကိုပဲ အယူအဆ ၂ ခု ကွဲကြ တယ်။ ရုရှားနဲ့ နီးတဲ့ လိုင်းက လက်နက်ဖျက်သိမ်းရေးကို တင်တယ်။ တရုတ်နဲ့နီးတဲ့ လိုင်းက အမျိုးသားလွတ်မြောက်ရေး လှုပ်ရှားမှုတွေကို တင်တယ်။ ဒီနေရာမှာ နောက်ခံအယူအဆတွေကိုလည်း နည်းနည်း ပြောဖို့လိုမယ်။ လက်နက်ဖျက်သိမ်းရေးကလည်း ၂ မျိုးဗျ။ တစ်ခုကတော့ အနုမြူလက်နက်တွေအားလုံးကို ဖျက်သိမ်းဖို့ အထွေထွေလက်နက် ဖျက် သိမ်းရေးဆိုပြီး အဆိုတင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအဆိုကို အနုမြူလက်နက်ပိုင် ပြီးသားနိုင်ငံတွေက လက်မခံဘူး။ သူတို့ က ရှိပြီးသားကိုး။ အစတုန်းက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော့ အမေရိကန်တစ်ဦးတည်း ပိုင်တာ။ နောက်တော့ ဆိုဗီယက်ကပါ ပိုင်လာတယ်။ အဲတော့ သူကလည်း လက်မခံဘူး။ ကိုယ့်ရှိပြီးသားကျတော့ မဖျက်ချင်ဘူး။ သူများရှိလာမှာလည်း မလိုလားဘူး။ အဲဒီတော့ သူတို့က လက်နက်လျှော့ပေါ့ရေးဆိုပြီး ပြောင်းပြောလာတယ်။ အဲဒါကိုလည်း ကျန် တဲ့ အနုမြူလက်နက်မပိုင်တဲ့ နိုင်ငံတွေက မလိုလားကြဘူး။ ဒီလို အနုမြူ လက်နက်ကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားလို့ ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် အာမခံ ချက်မရှိဘူးပေါ့။ အဲဒီတော့ အထွေထွေလက်နက်ဖျက်သိမ်းရေး လုပ်ပါ။ အဲလိုမှမဟုတ်ရင် ကျုပ်တို့ လည်း အနုမြူလက်နက်လုပ်မှာပဲဆိုတဲ့ အငြင်း ပွားမှု ဖြစ်လာတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒီအချိန်မှာက နိုင်ငံအားလုံး လွတ်လပ်ရေး မရသေးဘူး။ လွတ်လပ်ရေးအတွက် ဆက်တိုက်နေတဲ့ နိုင်ငံတွေက ရှိနေတယ်။ ဥပမာ ဗီယက်နမ်ဆိုရင်လည်း တောင်ပိုင်းက လွတ်လပ်တယ်ဆိုပေမယ့် အမေ\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43097008144533,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_952943aa-89c2-420a-a358-d5321e9b5b96.jpg?v=1730271576"},{"product_id":"ကျော်ဝင်း-အာရပ်ကမ္ဘာသို့-မိန့်ခွန်း","title":"အာရပ်ကမ္ဘာသို့ မိန့်ခွန်း","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအက်စလားမုအလိုင်း(လ)ကွန်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(ဆာလမ်မာလေးကွန်း)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမေရိကန်သမ္မတဘားရက်အိုဘားမား၏ အီဂျစ်နိုင်ငံ ကိုင်တက္ကသိုလ်တွင် ပြောကြားသော မိန့်ခွန်း ၂၀၀၉ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၄ ရက်၊ ညနေ ၃း၅၈ နာရီ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်းသော ညနေခင်းပါ ခင်ဗျား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဆွေတော်တို့ရဲ့ ဘယ်တော့မှ မသေဆုံးနိုင်တဲ့ ထာဝရမြို့တော်ကြီး ကိုင်ရိုမှာ အခုလို ဆုံစည်းခွင့်ရတဲ့ အတွက် ကျွန်တော့်အနေနဲ့ အကြီးအကျယ် ဂုဏ်ယူမိပါ တယ်။ သမိုင်းမှာ ထူးခြားထင်ရှားတဲ့၊ သမ္ဘာရင့် အဖွဲ့အစည်း ကြီးနှစ်ခုရဲ့ ဧည့်သည်တော်အဖြစ် လာရောက်ရတဲ့ အတွက် လည်း ပိုပြီးတောင် ဂုဏ်ယူရပါသေးတယ်။ မိတ်ဆွေများ ခင်ဗျား၊ အဆွေတော်တို့ရဲ့ အယ်လ် အာဇဟာ” တက္ကသိုလ် ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ကတည်းကအစ္စလာမ်မစ် ဂန္တလောကရဲ့ မီးပြတိုက်ကြီးအဖြစ် အထင် အရှားရပ်တည်ခဲ့တဲ့ အဖွဲ့ အစည်းကြီး ဖြစ်ပါတယ်။ အလား တူပဲ အဆွေတော်တို့ရဲ့ ကိုင်ရိုတက္ကသိုလ်ကျောင်းတိုက်ကြီး ဆိုရင်လည်း လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်ကတည်းက အီဂျစ်လူမျိုးတို့ရဲ့ ခေတ်မီ တိုးတက်ရေးအတွက် အကောင်း ဆုံး ရေခံမြေခံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ပြောကြစတမ်းဆိုရင်၊ အဆွေတော်တို့ရဲ့ ဒီအဖွဲ့အစည်းကြီး နှစ်ခုဟာ အစဉ်အလာနဲ့ ခေတ်မီတိုးတက်ရေးရဲ့ သဟဇာတဖြစ်မှုကို ထင်ဟပ် ဖော်ပြလိုက်တဲ့ သင်္ကေတနှစ်ပါးလို့ သဘောရပါတယ်။ မှန်ပါရဲ့လား ခင်ဗျား။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော့်အနေနဲ့ အဆွေတော်တို့နဲ့တကွ အီဂျစ် ပြည်သူလူထု တစ်ရပ်လုံးရဲ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုအတွက်၊ အထူး ကျေးဇူးတင်ရှိပါကြောင်း၊ ပထမဆုံး ပြောကြား ပါရစေ။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ၊ အမေရိကန်လူထုရဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်းမွန်တဲ့ဆန္ဒနဲ့ ကျွန်တော်တို့တိုင်းပြည်က မွတ်စလင် ကွန်မြူနတီရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး နှုတ်ခွန်းဆက် စကားတွေကို ကျွန်တော်နဲ့အတူ တစ်ပါတည်း သယ်ဆောင်ခွင့် ရခဲ့တဲ့ အတွက်လည်း ဂုဏ်ယူမိပါကြောင်း ပြောချင်ပါတယ်။ ဒီလို ကျေးဇူးတင်စိတ်၊ ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက် စိတ်တွေနဲ့ မိတ်ဆွေ အားလုံးကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ နှုတ်ခွန်းဆက်သလိုက် ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအက်စလားမု အလိုင်း(လ)ကွန်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(လက်ခုပ်ဩဘာသံများ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိတ်ဆွေများ ခင်ဗျား၊ ကံမကောင်းအကြောင်းမလှ စွာဟာ ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ဆုံတွေ့ကြရတဲ့ အခါသမယဟာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုနဲ့ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက မွတ်စလင်တွေကြား ခါးခါးသီးသီး တင်းမာနေချိန် နိုင်ခြေပါတယ် တကယ်တော့ ဒီတင်းမာမှုတွေဟာ လက်ရှိပေါ်လစီရေးရာ အငြင်းအခုံတွေကို ကျော်လွန်ပြီး သမိုင်းရေး အင်အားစု တွေထဲထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အမြစ်တွယ်လို့ - နေတယ်။ ရာစုနှစ်တွေနဲ့ ချီပြီး ကြာမောလှပြီဖြစ်တဲ့ အစ္စလာမ်နဲ့ အနောက်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးမှာ ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်ပြီး အညီအညွတ် ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြတဲ့၊ လှပတဲ့အချိန်တွေ ရှိခဲ့ဖူးသလို၊ ပဋိပက္ခတွေ၊ ဘာသာရေး စစ်ပွဲတွေအထိ အခြေအနေဆိုးခဲ့ ရတဲ့၊ အကျည်းတန် ကာလတွေနဲ့လည်း ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမကြာသေးခင်က သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရင်ပဲ ရှိရင်းစွဲ အမုန်းမီးပွားတွေကို ပိုမိုလောင်မြိုက်ပျံ့နှံ့စေခဲ့တဲ့ ကိုလိုနီစနစ်တို့ စစ်အေးတိုက်ပွဲတို့ဆိုတဲ့ သမိုင်းဆက်ထုံး တွေကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ ကိုလိုနီစနစ်က မွတ်စလင် အများစုရဲ့ ရပိုင်ခွင့်နဲ့ အခွင့်အလမ်းတွေကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ စစ်အေးက မွတ်စလင် အများစု နေထိုင်တဲ့နိုင်ငံတွေကို၊ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရည်မှန်းချက်တွေအပေါ် အလေးမထားဘဲ ဘက်တော်သား နိုင်ငံရေးထဲ ဆွဲသွင်းခဲ့တယ်။ အဲဒီ နောက်ပိုင်း ခေတ်မီရေးနဲ့ ဂလိုဘယ်လိုက်ဇေးရှင်းက သယ်ဆောင်လာတဲ့ တစ်ခွင်တစ်ပြင်လုံး အပြောင်းအလဲတွေကို ဖြတ်သန်းရင်း မွတ်စလင်တွေရဲ့ အမြင်မှာ အနောက်နဲ့ ပတ်သက်ရင်၊ အစဉ်အလာ အစ္စလာမ်တန်ဖိုးတွေအပေါ် ရန်လိုတဲ့ အင်အားစုအဖြစ် ကြည့်မြင်လာစေတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစင်စစ်မတော့ သမိုင်းဆိုတာ အခုလိုပဲ ခါးတစ်ခါ၊ ချိုတစ်လှည့် ဖြစ်တတ်တာ ဓမ္မတာပါ။ ဝမ်းနည်းစရာကောင်း တာက အကြမ်းဖက် အစွန်းရောက်ဝါဒီတွေဟာ၊ သမိုင်းအဆက်ဆက် အမုန်းမီးပွားတွေကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် အသုံးချပြီး အရေအတွက်အရ မများလှပေမယ့် စွမ်းသန်တဲ့ မွတ်စလင် အနည်းစုကြားမှာ အာဃာတမီးတောက်ကြီးတွေလောင်မြိုက်စေခဲ့ တာဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအကြမ်းဖက် အစွန်း ရောက်ဝါဒီများရဲ့ ၂၀၀၁ ခုနှစ် စက်တင်ဘာ ၁၁ ရက် တိုက်ခိုက်မှုနဲ့၊ အပြစ်မဲ့အရပ်သားတွေကို သေကျေအနာတရ ဖြစ်စေခဲ့တဲ့နောက်ပိုင်း သတ်ဖြတ်မှုတွေကြောင့် ၊ နိုင်ငံ အချို့ဟာ မြင့်မြတ်တဲ့ ဘာသာတရားကြီး တစ်ခုအပေါ်၊ အမြင်သွေလွဲမှုတွေ ရှိသလောက် ရှိလာရပါတယ်။ အစ္စလာမ် ဟာ အမေရိကနဲ့ အနောက်အတွက်သာမက လူသား တစ်ရပ်လုံး အပေါ်မှာကိုပဲ ရန်လိုတဲ့ သဘောထားရှိတယ်လို့ ထင်မှတ်မှားကြတာတွေ ရှိခဲ့ပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီလိုဖြစ်စဉ်ဖြစ်ရပ်တွေ အားလုံးဟာ ပိုမိုကြီးမားတဲ့ အထိတ်တလန့် ဖြစ်ရမှုတွေနဲ့၊ ပိုမိုပြင်းထန်တဲ့ မယုံသင်္ကာ ဖြစ်ရမှုတွေကိုသာ မီးလောင်ရာလေပင့် ဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ကျွန်တော်တို့ကြား မတူခြား နားမှုတွေနဲ့ ဆက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်နေကြမယ်ဆို ရင် ကျွန်တော်တို့ ရန်သူတွေကို လုပ်ပိုင်ခွင့်အာဏာ အပ်လိုက် သလို ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ ရန်သူတွေဆိုတာ ငြိမ်းချမ်းရေးထက် အမုန်းပင် စိုက်လိုကြသူတွေကို ဆိုလို တာပါ။ ပူးပေါင်းဆောင် ရွက်ဖို့ထက် ရန်ဖြစ်ဖို့ အားသန် ကြသူတွေကို ပြောတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်း ပူး ပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကသာလျှင် ကျွန်တော်တို့ အားလုံး အတွက် တရားမျှတမှုနဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေ အောင်မြင် ရရှိအောင် ကူညီဖြည့်စွမ်းနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘယ်သူ့ အတွက်မှ အကျိုးများစရာ မရှိတဲ့ ဝိရောဓိသံသရာကြီးကိုအဆုံးသတ်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိတ်ဆွေများ ခများ၊ အဆွေတော်တို့ရဲ့ ကိုင်ရိုး တော်ကြီးကို ကျွန်တော်ရောက်ရှိလာတာဟာ အမေရိကန် ပြည်ထောင်စုနဲ့ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက မွတ်စလင်တွေကြား၊ ဆက်ဆံရေး အသစ်တစ်ခု စတင်ဖို့ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီဆက် ဆံရေးအသစ်ဟာ အပြန်အလှန် လေးစားမှုနဲ့ အပြန်အလှန် အကျိုးရှိမှုအပေါ် အခြေခံရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အမေရိကနဲ့ အစ္စလာမ်ဟာ တသီးတသန့် မဟုတ်ဘူး။ ငြိုးသူရန်ဘက် တွေလည်း မဟုတ်ဘူး။ တရားမျှတရေး၊ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး၊ မတူတဲ့ အယူအဆတွေအပေါ် သည်းခံနားလည်ရေးနဲ့ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတဲ့ တူညီတဲ့ အခြေခံမူတွေပေါ်မှာ အတူ တကွရပ်တည်နေကြတဲ့ ညီရင်းအစ်ကိုတွေဖြစ်တယ် ဆိုတဲ့ အမှန်တရားအပေါ် အခြေခံကြရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပြောင်းအလဲတစ်ရပ်ဟာ နေ့ချင်းညချင်း ထွက် ပေါ် မလာနိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိမှတ်လက်ခံထား ပါတယ်။ ဒီနေ့ ကျွန်တော်ပြောတဲ့ စကားတွေကို အဆွေတော် တို့အားလုံး လက်ခံစဉ်းစားပေးကြမယ် ဆိုတာကိုလည်း အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နှစ်ပေါင်း မြောက်မြားစွာ အစိုင်အခဲဖြစ်နေတဲ့ မယုံကြည်မှုတွေကို မိန့်ခွန်းလေးတစ်ခု ခြွေလိုက်ရုံနဲ့ အမြစ်ပါမကျန် ဖယ်ရှား နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ မျက်မှောက်ပြုနေရတဲ့ လက်ရှိအနေအထားကို ရောက်လာစေတဲ့ သမိုင်းအဆက် ဆက် ပြဿနာတွေကိုလည်း ဒီညနေခင်းလေး တစ်ခု အတွင်း ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်တာ သေချာပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် လက်ခံယုံကြည် ထားတာ တစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့လက်ရှိ အခြေအနေက ရှေ့ကို ဖောက်ထွက်ဖို့ဆိုရင် ပွင့်ပွင့် လင်းလင်း ပြောကြဆိုကြ ရပါတော့မယ်။ အရင်ကလို ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးတွေနောက်မှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ကြိတ်ပုန်းသွားလို့ မရတော့ပါဘူး။ ရင်ထဲ အသည်းထဲရှိသမျှ မချွင်းမချန် ဖော်ထုတ်ကြရပါလိမ့်မယ်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်း မှာပဲ အပြန်အလှန် နားထောင်ကြဖို့၊ အပြန်အလှန် လေး စားကြဖို့၊ အပြန်အလှန် လေ့လာကြဖို့၊ ဘုံတူညီချက် တစ်ခု (common ground) ကို မရအရ ရှာဖွေဆုပ်ကိုင်ကြဖို့ ခွဲစွဲမြဲမြဲ ထက်ထက်သန်သန် ကြိုးပမ်းကြရပါလိမ့်မယ်။ ‘ကျမ်းမြတ်ကိုရာမ်' က မိန့်မှာသလို၊ အလ္လာအရှင်မြတ်ကို ဦးထိပ်တင်ပြီး အမှန်စကားကို အမြဲပြောကြားရပါလိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(လက်ခုပ်ဩဘာသံများ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီနေ့ ကျွန်တော် ကြိုးပမ်းအားထုတ်မယ့် ကိစ္စဟာ ကျမ်းမြတ်ကိုရာမ်ရဲ့ ဒီမိန့်မှာချက်ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့် ဘက်က အတတ်နိုင်ဆုံး၊ အကောင်းဆုံး ရိုးသားမှုနဲ့ အမှန် ဆိုပါရစေ။ ကျွန်တော်တို့ ရှေ့မှောက်မှာ ကျရောက်နေတဲ့ တာဝန်ကို နှိမ့်နှိမ့်ချချ ခံယူရင်း၊ ကျွန်တော့်ခံယူချက်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ပြောပါရစေ။ ညီရင်းအစ်ကို လူသားတွေအဖြစ် ကျွန်တော်တို့ မျှဝေလက်ခံထားတဲ့ အကျိုးစီးပွားတွေဟာ ကျွန်တော်တို့တစ်တွေကို တကွဲတပြားဆီဖြစ်အောင် တွန်းပို့ နေတဲ့ အင်အားစုတွေထက် အဆများစွာ တန်ခိုးကြီး ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြောရရင် ဒီခံယူချက်ဟာ ကျွန်တော့်ဘဝအတွေ့ အကြံထဲမှာကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း အမြစ်တွယ်နေခဲ့တာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်ဟာ ခရစ်ယာန်တစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ဖခင်ကြီးဟာ ကင်ညာမိသားစုကလာတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဘိုးဘေးဘီဘင်တွေထဲမှာ မွတ် စလင်တွေ အများကြီးပါ။ ကျွန်တော့်ကလေးဘဝ ဆိုရင် လည်း အင်ဒိုနီးရှားမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့ရတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကလေးဘဝ တစ်လျှောက်လုံး မိုးသောက်ယံ တိုင်းနဲ့ ဆည်းဆာချိန်တိုင်းမှာ ဗလီတွေက နှိုးဆော်တဲ့အသံ (အာဇန်)ကို နာခံရင်း လူဖြစ်ကြီးပြင်းခဲ့ရတာလို့ ပြောနိုင် ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူငယ်ဘဝရောက်တော့လည်း ချီကာဂို မွတ်စ လင် ကွန်မြူနတီမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒီကာလ တုန်းကဆိုရင်လည်း မွတ်စလင်ယုံကြည်မှုမှာ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာ နဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရရှိခံစားရသူတွေ အများကြီး တွေ့ခဲ့ဖူး ပါတယ်။ နောင် သမိုင်းကျောင်းသား တစ်ယောက်ဖြစ်လာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော့ အစ္စလာမ်အပေါ် ကျေးဇူးကြွေးတင်နေတဲ့ အနောက် တိုင်း ယဉ်ကျေးမှုအကြောင်း သိလာရပါတယ်။ ရာစုနှစ် များစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ပညာအလင်းကို သယ်ဆောင် ပေးခဲ့တာဟာ အဆွေတော်တို့ရဲ့ “အယ်(လ)အာဇဟာ\" တက္ကသိုလ်လို အစ္စလာမ်သောတုဇနတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီပညာအလင်းကပဲ ဥရောပ ပြန်လည်ဆန်းသစ်ရေးနဲ့ ဉာဏ် အလင်းခေတ်တွေကို လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ တကယ်တော့ ခေတ်သစ်တန်ဖိုးတွေကို မွတ်စလင် ကွန်မြူ နတီက သယ်ယူတီထွင်ပေးလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(လက်ခုပ်ဩဘာသံများ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့အတွက် မရှိမဖြစ်တဲ့ အက္ခရာ သင်္ချာ၊ ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ သုံးနေရတဲ့ သံလိုက်အိမ်မြှောင်၊ ရေကြောင်း အတတ်ပညာ၊ ပုံနှိပ်စက် အတတ်နဲ့ စာပေ ရေးသားမှု အနုပညာ၊ ရောဂါပျံ့နှံ့ပုံနဲ့ ကုသပုံ ... တွေ\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43097011650709,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_8b226c7f-cbfd-49a4-8a3e-c2303e2a50fd.jpg?v=1730271580"},{"product_id":"ကြည်နိုင်-မြန်မာ့သမိုင်းပုံပြင်ပုံရိပ်များ","title":"မြန်မာ့သမိုင်းပုံပြင်ပုံရိပ်များ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာရေးသူ၏ အမှာ\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်သည် သမိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးမဟုတ်ပါ။ သို့သော် သမိုင်းကို စိတ်ဝင်စားပါသည်။ မြန်မာ့သမိုင်း၊ ကမ္ဘာ့သမိုင်းတို့ထဲတွင် စိတ်ဝင်စားဖွယ် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်များစွာ ပါဝင်နေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသမိုင်းထဲတွင် အတုယူစံပြုစရာ ပုဂ္ဂိုလ်များ၊ လုပ်ဆောင်ချက်များ ပါဝင်သကဲ့သို့၊ သင်ခန်းစာယူဖွယ်များလည်း ပါဝင်ပါသည်။ အနော်ရထာ ကျန်စစ်သားတို့ကဲ့သို့ မင်းကောင်းမင်းမြတ်များအကြောင်း၊ နိုင်ငံအတွက်ဆောင်ရွက်ချက်များ ပြည်သူ့အရေး ရှေးရှုလုပ်ဆောင်ချက်များ တွေ့ရသကို သို့ စလေမင်းခွေးတို့လို ပြည်သူကို နှိပ်စက်သော မင်းဆိုးမင်းညစ်များကိုလည်း တွေ့ရပါသည်။ ရှင်အရဟံကဲ့သို့ ကြည်ညိုဖွယ်သာသနာပြုပုဂ္ဂိုလ်များကိုတွေ့ရပြီး သိုဟန်ဘွား၊ ဒီဗရစ်တို (ခေါ်) ငဇင်ကာတို့လို သာသနာဖျက်များအကြောင်းလည်းသင်ခန်းစာယူဖွယ်၊ ရှုတ်ချဖွယ် တွေ့ရပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသမိုင်းရာဇဝင်ထဲတွင် ရာဇကုမာရ သားကောင်းသားမြတ်များကို တွေ့သိကြည်နူးရသကဲ့သို့ နရသူမင်းလို ထီးနန်းစည်းစိမ် အာဏာရမ္မက် ငမ်းငမ်းတက်ကာ ဖခင်ကိုပင် သတ်ဖြတ်လုပ်ကြံခဲ့သော သားဆိုးသားညစ်မျိုး ကိုလည်း ရှုတ်ချဖွယ်၊ သင်ခန်းစာယူဖွယ် တွေ့ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိအရှင်အတွက် မိမိအသက်ကို မငဲ့ကွက်ဘဲ သစ္စာတရားစောင့်ထိန်း သူများကို တွေ့ရသကဲ့သို့ ချီးမြှင့်မြှောက်စားကာ စောင့်ရှောက်ခဲ့သည့်ကျေးဇူးကိုမထောက်ဘဲ မိမိကိုယ်ကျိုးကိုသာ ကြည့်တတ်သည့် သစ္စာမဲ့သူများကိုလည်း တွေ့ရတတ်ပါသည်။ ထို့ပြင် စစ်တိုက်ရမှ နေသာထိုင်သာရှိသောမင်းခေါင်နှင့်ရာဇာဓိရာဇ်တို့လို ပြည်တွင်းစစ်မီးမွှေးသူ စစ်ဘုရင်များကိုတွေ့ရသကဲ့သို့ ပင်းယစကြိုသူမြတ်လို၊ ရှင်ဒိသာပါမောက္ခလို တိုင်းပြည်ငြိမ်း ချမ်းရေးအတွက် စွမ်းဆောင်ကြသော ရဟန်းပုဂ္ဂိုလ်များကိုလည်း ကြည်ညို ဖွယ်တွေ့ရပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝန်ဇင်းမင်းရာဇာလို၊ အမတ်ဒိန်လို၊ မဟာပညာကျော်လို ရာဇသင်္ကြန် တို့လို ပညာရှိပုဂ္ဂိုလ်များ၏ စကားများ၊ အကြံဉာဏ်များ၊ သြဝါဒများကိုလည်း မှတ်သားဖွယ် ထိတွေ့ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သမိုင်းသင်တာ မအအောင်လို့”” ဆိုသည့် ဆရာကြီးဒေါက်တာ သန်းထွန်း၏ စကားတစ်ခွန်းကိုလည်း နားထဲစွဲနေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်ငယ်စဉ်က အဘွားရင်ခွင်တွင် သမိုင်းပုံပြင်များကို ညစဉ် နားဆင်ကြည်နူးခဲ့ရ၊ အားတက်ဝမ်းမြောက်ခဲ့ရပါသည်။ ကျွန်တော်ကဲ့သို့ မြန်မာ့သမိုင်း ရာဇဝင်ကို ပုံပြင်သဖွယ်၊ ပုံရိပ်သဖွယ် ဖတ်ရှုကာ သုတပွားစေ လိုသော ဆန္ဒ၊ စိတ်ဓာတ်ရင့်ကျက်စေလိုသော ဆန္ဒဖြင့် ကလေးသူငယ်၊ လူငယ်များအတွက် ရည်ရွယ်ကာ ဤစာအုပ်ကို ရေးသားပြုစုရခြင်း ဖြစ်ပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤစာအုပ်တွင် သမိုင်းပုံရိပ်ရှေ့ပိုင်းခေတ်များကို မြန်မာသက္ကရာဇ် ဖြင့် ဖော်ပြထားပြီး ကုန်းဘောင်ခေတ်ပုံရိပ်ကို ခရစ်နှစ်ဖြင့် ဖော်ပြထားပါ သည်။ (မြန်မာသက္ကရာဇ်အား ခရစ်နှစ်ပြောင်းလိုသော် (၆၃၈) ကို ပေါင်း ထည့်ပါက ခရစ်နှစ်ကို သိနိုင်ပါသည်။)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောင်းသူကျောင်းသားများ မြန်မာ့သမိုင်းကို စိတ်ဝင်စားကာ အကျယ်ဖတ်ရှုလိုသူများအတွက် စာကိုးစာရင်းကိုလည်း ဤစာအုပ်အဆုံးတွင် တင်ပြထားပါသည်။ မိမိရင်သွေးများအား တစ်ဆင့်ပြန်ပြောပြနိုင်ဖို့ မိဘ ကိုလည်း ဖတ်ကြည့်စေချင်ပါသည်။ ဤစာအုပ်ကို ဖတ်မိလျှင် မြန်မာ့သမိုင်း ရာဇဝင်ကို တီးမိခေါက်မိရှိလာကာ သုတပွားများနိုင်ကြောင်း ယုံကြည်စွာ တင်ဆက်လိုက်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအစဉ်လေးစားလျှက်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြည်နိုင်\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၈-၉-၂ဝ၁၅\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဘိရာဇာနှင့် သားနှစ်ပါး\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကလေးတို့ရေ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာနိုင်ငံမှာ တကောင်းပြည်ကို စတင်တည်ထောင်တဲ့ အဘိရာဇာ မင်းကြီးဆိုတာ ရှိခဲ့လေတယ်။ “တကောင်းဘိရာဇာ” လို့လည်း အမည် တွင်သတဲ့။ တကောင်းမြို့ဆိုတာ မြန်မာပြည်မြောက်ဖျားမှာ ရှိလေတယ်။ မန္တလေးမြို့ကနေ ဧရာဝတီမြစ်ကြောင်းအတိုင်း ဆန်တက်သွားရင် မြစ်ရဲ့ အရှေ့ဘက်ကမ်းမှာ ရှိသတဲ့။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတကောင်းမှာ ဗမာ၊ ရခိုင်၊ ရှမ်း စတဲ့ တိုင်းရင်းသားတို့ နေထိုင်ခဲ့ ကြတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဘိရာဇာမင်းကြီးဟာ သာကီဝင်မင်းမျိုး ဖြစ်တယ်။ အနောက်ဘက် အိန္ဒိယနိုင်ငံ ကပိလဝတ်ပြည်ဘက်ကနေ စစ်ရှောင်ရင်း မြန်မာနိုင်ငံတွင်းရောက်လာတယ်လို့ဆိုတယ်။ အဘိရာဇာမင်းကြီးမှာ ကံရာဇာကြီးနဲ့ ကံရာဇာ ငယ်ဆိုတဲ့ သားတော်နှစ်ပါး ရှိလေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဘိရာဇာမင်းကြီး အနိစ္စရောက်တဲ့အခါ သားတော်နှစ်ပါး ထီးနန်းကို သူရထိုက်၊ ရထိုက် ငြင်းခုံကာ နန်းလုကြသတဲ့။ အဲဒီ အခါ ကံရာဇာကြီးဘက်က ရဲမက်စစ်သည်တွေကလည်း ဓားလှံလေးများ လက် နက်ပြင်ကြတယ်။ ကံရာဇာငယ်ဘက်က စစ်သည်ရဲမက်တွေကလည်း အလားတူ လက်နက်ပြင်ပြီး နှစ်ဖက်တိုက်ဖို့ ပြင်ကြလေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43097019351189,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2199a18f-f733-4165-b847-b9a27493bfc1.jpg?v=1730271585"},{"product_id":"ကြည်အေး-တမ်းတတတ်သည်","title":"တမ်းတတတ်သည်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e[၁]\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညကပင် အထွေးကို အိပ်မက် မက်သေးသည်။ အထွေးကို ခဏခဏ အိပ်မက်မက်လေ့မရှိ။ အထွေးက ကိုယ်နှင့်အတူ ရှိနေသလို စိတ်ထဲအမြဲနေသောကြောင့်ထင်သည်။ ညကမူ အထွေးကို အိပ်မက်မက်သည်။ ညက အေးလည်းအေးသည်။ နှင်းများဝေကာ ပြာမှောင်သည်။ တစ်လံအကွာက ဘာကိုမှ မမြင်ရ။ မမြင်ရသည်ကို အလကားငေးမောနေလျက်က ဝရံတာ တွင်ပင် ပက်လက်ကုလားထိုင်၌ အိပ်ပျော်သွားသည်။ သည် နောက် အထွေးကို အိပ်မက်မက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအထွေးက ကိုယ်နှင့်အဝေးကြီးမှာ ရှိနေသည်တဲ့။ အထွေး၏ ဖြူဖွေးဝင်းပသော မျက်နှာကလေးကို လှမ်းမျှော်ပြီး မမှီမကန်းလို ကြည့်ဆဲမှာ နီးနီးလာတယ် ထင်ရလျက်က ဘယ်လို ဘယ်လိုမှန်းမသိ၊ အထွေးမရှိတော့ချေ။ အထွေးရေ လို့တော့ လှမ်းမခေါ်မိဘူးတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုးလင်းလျှင် အထွေး၏ ထူထဲသော မျက်ခုံး၊ မျက်တောင်များကို သတိရ၏။ ပန်းနုရောင် နှုတ်ခမ်းက နားမှာ ကပ်လျက် စကားပြောမည်လို နီးစပ်၏။ ထို့ကြောင့် “အထွေး ရေ ကျွန်တော့်ဆီလာပါ၊ မောင့်ဆီလာပါ”ဟု အိပ်ရာပေါ် ဝမ်း လျားမှောက်လှဲ၍ ငိုရ၏။ ထိုသို့ငိုစဉ်ကမူ အထွေးဟာ ဘယ် တော့မှ ကိုယ့်ဆီလာတော့မယ် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ခုလို မသိသေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညက အိပ်မက်ထဲမှာတော့ အထွေး၏ ဆံပင်များ သည် အင်မတန်ရှည်လျားကာ လွင့်ပါးနေတယ် ထင်သည်။ ကိုယ့်စိတ်ထဲက အထွေးရဲ့ မတိုမရှည် ဆံပြတ်များကို မကျေနပ် နိုင်လို့ထင်ရဲ့၊ အထွေးတစ်ယောက် လှပါလျက်နဲ့ ဆံပင်ပွနေတာ မကြိုက်နိုင်ပါဘူး။ အထွေးရဲ့ တဒိတ်ဒိတ်တိုးတဲ့ နှလုံးသွေးတစ် ဝက်ဟာ မဟာဆီမဟာသွေး စစ်စစ်ပါဆိုတာကို အားနည်းနည်း နာလျှင် အထွေးဆံထုံးထုံးဖြစ်မည် ထင်သည်။ အထွေး ဆံထုံး ထုံးတာ တစ်ခါမှ မမြင်စဘူး။ ကြည့်ချင်ပါရဲ့။ သို့သော် နောက် လည်း မြင်ဖူးမည်တော့မဟုတ်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအထွေး ကိုယ်တို့မြို့ကို ရောက်စကဆိုလျှင် သည့် ထက် ဆံပင်တိုသေးသည်။ အထွေးကို ရှမ်းမလို့ ထင်ကြသည်။ အထွေး၏ အမြဲပခုံးကမချသည့် လွယ်အိတ်ထဲ ဘာပါလေမလဲ လို့ သင်္ကာမကင်း ဖြစ်ကြသည်။ အထွေး၏ ရင်ဖုံးအကျီ ဖျင်မည်းကို မျက်စိရှုပ်ကြသည်။ ဟောင်းနွမ်းပျော့ဖတ်သော ကြိုးကြီးချိတ်ထဘီအနီနှင့် အစိမ်းချိတ်ကို ခပ်တိုတို ဝတ်ပြန် တော့ အရပ်ခပ်ပြတ်ပြတ်နှင့် အထွေးကို ကြည့်ရသည်မှာ ဘာလိုနေ သလိုလိုပင်တည်း။ အထွေးကို တစ်ခါမြင်ရသူများက လှတယ် ပါကလားရယ်လို့ နှစ်ခါပြန် မကြည့်သော်လည်း ဆန်းကြယ်ပါ တကားရယ်လို့ သုံးလေးခါလည်ပြန်လှည့် စမြဲ တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်လိုပင် ဆံပင်ညှင်းသိုးသိုး၊ အဝတ်အစား မလှ မပနှင့် အထွေးရောက်ခဲ့ချိန်မှာ ကိုယ်က နောက်ဘာဖြစ်မည်ဆိုတာ စိုးစိမျှမသိသည့် ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် သောင်ပြင်သို့ ပြေးဆင်း ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအထွေးရောက်သည့်နေ့မို့ထင်ရဲ့ သောင်ပြင်က သဲများ ထပြီးပျံအောင် လေက ဗုံးဗုံးဒိုင်းဒိုင်း တိုက်သည်ကို သတိရသည် လေ။ ဧရာဝတီမြစ်ပြင်က အောက်အရပ်ဆီကို ခါတိုင်းလို သာယာပြေပြစ်မစီးဆင်းနိုင်ချေ။ လှိုင်းအနှောင့်အယှက်ထသည်။ ရေက ကြည်စမြဲ၊ ဖြူစမြဲ၊ မြစ်လယ်ကရေကို လက်ခုပ်နှင့် ခပ်၍သောက်လျှင် ချိုစမြဲပင်။ ချက်ချင်း အေးလာပြီး တိမ်များ ထူထပ်လာတယ် ထင်ရသော်လည်း အညာမိုးနှောင်းသည် ကိုယ်တို့မြို့မှာ ကောင်းလေ့မရှိ။ ကိုယ့်ကျောပေါ်ကို မိုးပေါက်များ စပ်အောင် မကျလာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုယ်ရေကူးနေဆဲမှာ “အထွေး”ဆိုသည့် တစ်နေ့မှာ ကိုယ်တမ်းတနေရမည့် နာမည်ကို ပထမဆုံး ကြားဖူးသည်။ ထိပ်တင်မထွေးလို့ သူတို့က ရွတ်ကြ ပြောကြသည်။ ရှင်ဘုရင့် သားတော်နှင့် ရှမ်းမက မွေးသည့် သမီးလို့ဆိုကြသည်။ ကိုယ် ရေကောင်းကောင်း မကူးတော့ချေ။ ခါတိုင်းလို မြစ်လယ်မှာ ကိုယ်ဖော့ပြီး လုံချည်ပူပေါင်းနှင့် လှိုင်းမစီးတော့ချေ။ အကြောင်းကတော့ အထွေးဟာ ကိုယ်တို့အိမ်ခေါင်းရင်းက ဒေါ်မြမင်းတို့ အိမ်မှာ ရောက်ပြီဆိုတာ သိရသည်မို့ ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအထွေးကတော့ သေးငယ်သော ကချင်တောင်ပတ် လည်ဝိုင်းသည့် မြို့ကလေးထုံးစံအတိုင်း သတင်းပျံ့လွယ်ကာ လူတို့တစေ့တစောင်း လာကြည့်လွယ်သော အဖြစ်ကို ဂရုစိုက် ဟန် မပေါ်ချေ။ အထွေးက ဟန်လုပ်ပြီး နေတာလားလည်း မသိ။ အထွေးနှင့် ဒေါ်မြမင်းတို့ညီအစ်မ စကားဝိုင်းပြောနေကြ သည်။ ကိုယ်ကလည်း ဂန္ဓမာပွင့် အဝါများကို စိတ်ဝင်စားဟန်ဆောင်ပြီး အထွေးကိုကြည့်နေခဲ့သည် မဟုတ်လား။ လာကြည့် ပြီး ပြန်သွားကြသူများအထဲမှာ ကိုယ်မပါချေ။ ကိုယ်က ပြန်ဖို့ စိတ်မကူးမိဘဲ ရင်ထဲမှာ ညှင်းညံ့မြို့မြဝေဒနာတစ်မျိုးကြွလို့ ဒေါ်မြမင်းတို့ အိမ်ထောင့်မှာ မာလကာပင် ခြေကန်ပြီးရပ်လျက် ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအထွေး၏ ရင်တင်းဖြိုးဖျပ်သော မျက်လုံးအကြည့် ကို သတိပြုမိပါရဲ့။ ခပ်တောင့်တောင့် ထိုင်တာကို သဘောမကျ ရှိပါရဲ့။ အင်္ကျီမည်းပေါ်က ငွေမတ်စေ့ ကြယ်သီးများတပ်ကာ ငွေခွက်နှင့်ဝံစွယ်ကို ဆွဲကြိုးဆွဲထားတာ အရုပ်ဆိုးသည်ထင်၏။ အဲသည်တုန်းကတော့ အထွေး၏ နာမည်ပျက်လှသော လွယ် အိတ်ကို မမြင်မိချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါ်မြမင်းတို့ ညီအစ်မက အထွေးရှေ့မှာ မျက်လွှာ သိပ်မပင့်ချေ။ ခါးညွှတ်ကာ ကိုယ်ကိုရို့သည်။ အထွေးကို “မမ ကလေး”လို့ ခေါ်သံကြားသည်။ အထွေးကမူ ဣန္ဒြေကြီးကြီးနှင့် စကားသိပ်မပြောသော်လည်း ပြောသမျှမှာ အံ့သြစဖွယ် တိုးတိတ်သာယာ၍ ရွှင်လန်းသော လေသံပါလေရာ ကိုယ်စိတ် ချမ်းသာခဲ့သေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုသည်မှာ အဆုံးအစရယ်လို့ မပြနိုင် ဘူး အထွေး။ မနက်စာစားပြီး တစ်နေ့လုံး လောက်လေးဝနှင့် ချိုးပစ်ထွက်လည်နေပြီး ညနေရေကူးဆင်းရာက တက်လာသည့် ၁၉ နှစ်သားကလေးဟာ အခု ပြန်တွေးသည့်အခါ နှစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးသော်လည်း ကိုယ်ပဲရယ်လို့ယုံကြည်နိုင်သေးသည်မှာတော့ အထွေး၏ ရုပ်ပုံကို စွဲ မက်သော၊ စိတ်ချင်းတစ်နည်း မဟုတ်လျှင် ကျန်တစ်နည်းနှင့် တူပေသည်မို့သာတည်း။ သည် တုန်းကတော့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုသည်ကို မရွတ်ဆိုတတ်သေး တာအမှန်ပင်။ သို့ရာတွင် ကိုယ်ရဲ့ လက်ဖျားများတော့ တုန်ရီ လေပြီ။ မကြာခင် ငိုယိုနေရတော့မည်ဆိုတာကို မသိသေး သော်လည်း ငိုတော့ ငိုချင်လေပြီ။ ဂန္ဓမာပင်များ အကြားမှာပင် သည်အတိုင်းနေသည်မှာ နေဝင်၍ မိုးချုပ်သည် အထိပင်တည်း။ ယခု ပြန်တွေးလိုက်လျှင် ဒါဟာ အစလို့ဆိုချင်ဆိုနိုင်မည်။ သို့သော်...အထွေး။ အထွေးကို တွေ့လိုက်ပြီးလျှင်ပြီးချင်း ကြင်လို့ ချစ်တာပါပဲ ဆိုတာ မပြောရက်နိုင်သလို ရှိလှတာကို သူတစ်ပါးနှင့်တကွ အထွေးပါ နားလည်မည်မထင်၊ အရင့်အရင် မမြင်ဖူးခင်၊ မကြားဖူးခင်က ချစ်ရတယ်ထင်သည်။ သည်လိုပင် ကိုယ်သေဆုံးပြီးသည့်နောက်အထိလည်း ကိုယ်ရဲ့ အချစ်က ထူး ဆန်းသော နည်းတစ်နည်းနှင့် အထွေးအဖို့ ကျန်ရစ်ဦးမည် ထင် သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတော့လည်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုသည့် ကမ္ဘာ မြေပေါ်မှာနေ၍ မိုးတိမ်ဗွေနှင့်လည်း လှမ်းမီသော အင်အားကြီးတစ်ခုသည် ကိုယ်၌လာ၍ဖြစ်ပေါ်ပြီး “အထွေး”ဟူသည့် လှပသော ရုပ်တစ်စုံကို ဖန်ဆင်းသည်လို့ပင် ဆန်းပြားစွာထင်သည်။ ဒါကြောင့် အထွေးသည် ကိုယ်ပိုင်သော၊ ကိုယ်ကဖြစ်သော သံသရာအစအဆုံးက ရင်းနှီးခဲ့သောသူပါဟု ပြောပြရလျှင် အနည်းငယ် စိတ်ကျေနပ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်တုန်းကများသာ ယခု အချိန်အထိ ဖြစ်ပေါ်လာ မည့် အကြောင်းအရပ်ရပ်ကို ကြိုတင်ပြီးသိမည်ဆိုလျှင် အထွေး ၏လက်ကလေးကို မြဲမြဲဆွဲ၍ လွတ်ရာဝေးဝေးသို့ တစ်ခါတည်း ပြေးပါလေရဲ့။ ယခုပြောနေရင်းလည်း ကိုယ့်မေးရိုး ကိုယ့်လက် သီးနှင့် ဆောင့်ထိုးလိုက်ချင်သည်။ အမြဲပင် သည်လိုပြောပြီးနေခဲ့ ရသည်။ နောက်ကျပြီ၊ နောက်ကျပြီလို့ ထင်သည်။ စင်စစ်တော့ ယခုလို ပြောလာသည်မှာ သံသရာတစ်ဝက်မျှ ကြာပြီဖြစ်သော် လည်း တကယ်နောက်ကျသည်မှာ ယနေ့မှသာတည်း။ မနေ့က တုန်းကဆိုလျှင်တောင် နောက်မကျသေးဘူးဟု ဆိုချင်ဆိုနိုင် သည်။ လောကမှာ မဖြစ်နိုင်တာတွေ များသလောက်ပင် ဖြစ်နိုင် တာတွေလည်း များပါလေသည်။ သို့သော် မောင့်ကိုတော့ အထွေး ခွင့်လွှတ်စေချင်သည်။ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ သည်လိုပဲ တောင်းပန်နေရမည့်သူ ဆိုတာ ကို အထွေး အသိပါတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစင်စစ်တော့ အထွေးက ခွင့်လွှတ်တတ်သူ သို့မဟုတ် မထိခိုက်တတ်သူ၊ သို့မဟုတ် မပြုံးချင်ဘဲ ပြုံးတတ်သူဖြစ်သည်။ ဘယ်ဟာလဲရယ်လို့တော့ ကိုယ်ဘယ်အခါမှ ပြောနိုင်မည် မဟုတ်။ အထွေးက မောင့်ကို စိတ်နှလုံးဝေစေသည်၊ ဒါပဲသိ၏။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43097121128597,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d6768420-4bc0-4ece-a593-34bbc673da24.jpg?v=1730271605"},{"product_id":"ကြည်အေး-နွံအညစ်ဝယ်","title":"နွံအညစ်ဝယ်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနွံအညစ်ဝယ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလောကကြီးသည် ကာမဘောင်ကြီးပေတည်းဟု ဘုန်းဘုန်းဟောပြခဲ့သည်မှာ မှန်လှပါကလား...ဟု သန်းကြည် အောက်မေ့မိသည်။ ယောက်ျား၊ မိန်းမအရွယ်အစားစား အတန်းစားအမျိုးမျိုးတို့သည် ကာမဘုံသားများဖြစ်သော နေရာ၌ ဂျပန်ကော်ရုပ်များ တခုနှင့်တခု မကွဲပြားသလို လုံးစေ့ပတ်စေ့ တူကြသည်တကား၊ ဪ.. ကာမဘောင်ကြီးမှာ လူဖြစ်လာရတာမို့လည်း ထမင်း၀၀ စားရတော့သကိုးဟု သန်းကြည်သည် တရားကျရာကပြောင်ချော်မိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသန်းကြည်သည် မှန်ထဲက ကိုယ့်ရုပ်ကိုငေးစိုက်၍ကြည့်မိပြန်၏။ ရှည်လျားသော ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ဘီလူးသည် တစ်တစ်ရစ်ရစ် အသားညိုညက်ညက် မိန်းမတယောက်ပုံကို ကိုးယိုးကားယား ပြလေ၏။ သန်းကြည်သည် ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ်ကြည့်လေ့ မရှိလှ။ ဘာကြောင့်ဆိုလျှင် မျက်နှာတယ်မလှသောကြောင့် ဖြစ်လေ၏။ မျက်နှာခပ်ဝိုင်းဝိုင်းလုံးလုံးမှာ နှာခေါင်းပါးစပ် မျက်လုံးမျက်ခုံးတို့သည် တခုမှ လှတယ်ဟုမရှိ။ ကံမသဖြင့် အားလုံးစုလိုက်သော် အဆင်ပြေရှာသည်။ သန်းကြည်၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်မှာ ကြွကြွရွရွတော့ အရှိသားပင်...၊ ကြော့ရှင်းသည် မဟုတ်သော်လည်း တော်ပုံစားပုံကြောင့်လား၊ အနေအထိုင်ကြောင့်လားမသိ၊ စိတ်ထိခိုက်စရာတော့ ဖြစ်လေသည်။ အသားရောင်ကို ရှိသည့်အတိုင်းပြသော အော်ဂန်ဒီ များများပဒုမ္မာအကျီကို ဗိုက်မှဘော်လီချိတ်ထိုးထားတာ ပေါ်အော် တိုတိုဝတ်သည်။ အင်္ကျီမှာ ကျပ်လည်းကျပ်လေရာ၊ ကြယ်သီးကို ဆွဲတပ်လိုက်သော် ကန့်လန့်အစင်းအရစ်များ စီရီလာသည်။ ရင်ဘတ် ကြယ်သီး တလုံးကိုကား မတပ်ဘဲထားလိုလှရာ ရင်ဖုံးသည် ဝ တခြမ်းလိုကွေးကာ ဟနေလေသည်။ သန်းကြည်၏အလှမှာ ထိုမျှပင်ရှိသည်။ သူမ၌ ကြီးမားကြမ်းတမ်းသော လက်များခြေများ ရှိသည်။ လက်ချောင်းများကား အရစ်ရစ်တွန့်၍ ပုတိုသည်။ လက်သည်းများသည် အဖျားကား၍ ပက်ပဲဖြစ်နေသည်။ ခြေချောင်းများမူကား အင်မတန်ညိုမဲကာ သနပ်ခါးကြောင်းများအုပ်ကာ ပြားပပ် ပြန့်ကျဲလျက်ရှိသည်။ သန့်ရှင်းခြင်းလည်းမရှိ၊ သို့သော်... သန်းကြည်သည် ဒါတွေကို ဂရုမစိုက်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသန်းကြည်အဖို့ အလှကို တန်ဖိုးထားခြင်းမရှိ။ သူမ၌ ကာမဂုဏ် သစ္စာတရားတခုသာ ရှိလေသည်။ သန်းကြည်သည် ကြေးစား၍ ယောက်ျားတကာနှင့် အိပ်သော မိန်းမတယောက်မျှသာ ဖြစ်လေသည်။ သူ၌ ကိုယ်ခန္ဓာရှိလျှင် တော်ပေပြီ။ မိမိကို ထမင်းကျွေးသော ကိုယ်ခန္ဓာကို သန်းကြည်သည် မှန်ထဲမှနေ၍ ကြည့်မဝတော့ချေ။ တနေကုန် အိပ်ထားသဖြင့် တွန်ကြေသော အင်္ကျီကို ဆွဲဆန့်သည်။ အနီနှင့် အဝါပွင့်များခြယ်သော ၊ လင်မရစ်လုံချည်ကို ပြင်၍ ကိုယ့်ဓလေ့အတိုင်း ဘိုသီဘတ်သီ ဝတ်သည်။ ခါးသေးသဖြင့်သာ မချောကျခြင်းဖြစ်လေ၏။ ထို့နောက် သန်းကြည်သည် ခေါင်းဖြီးစပြုလေသည်။အပြင်၌ မိုးသည်ဖွဲ့နေ၏။ မိုးသံကို နားထောင်ရသည်မှာ ပျင်းစရာပင်၊ ဘဝမှာ ထူးထူးခြားခြားဘာမှ မရှိ၊ ထပ်တလဲလဲ ဖြစ်နေတာများကိုသာ တွေ့ရသည်။ ရုပ်ရှင်၊ ပြဇာတ်များကိုလည်း သိပ်မကြည့်ချင်တော့ချေ။ ပိုက်ဆံလည်း ကုန်လှသောကြောင့်ပေတည်း။ ရှာရခက်သောငွေကို စုရမည်။ စုနိုင်မှ သည်အတိုင်း ငြိမ်ငြိမ်နေသွားနိုင်မည်။ ခေါင်းပြီးပြီးသော် သန်းကြည်သည်ငိုင်နေပြန်သည်။ အိပ်ရေးဝဝနှင့် ငိုင်ရခြင်းမှာ စည်းစိမ်ရှိလှ၏။ စိတ်သည်လေးလေးပင်ပင်နှင့် ဟိုသည်ကို ရောက်လာသည်။ အိမ်နီးချင်းများအကြောင်း၊ ညနေ ထမင်းချက်ဖို့အကြောင်း၊ မနက်ဖြန် ဆူးလေဘုရားပွဲတော်မှ ကြည့်ချင်ပွဲ သွားရမည့်အကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သန်းကြည်သည် အိမ်ရှေ့အိမ်ကိုကြည့်မိသည်။ ငြိမ်ချက်သားကောင်းလှသည်။ တံခါးများလည်း ပွင့်နေသည်။ အိမ်ရှေ့ အိမ်၌ ယောက်ျားချည်းလေးယောက်နေသည်။ အသက်အကြီးဆုံး ဖြစ်ဟန်တူသော အသက်သုံးဆယ်ရွယ်လူမှာ ကိုတင်လှအမည်ရှိ ရုံးဝန်ထောက်ဖြစ်သည်။ သူ့ကိုယ်သူ လူပျိုဟုပြောကာ ရှုပ်ပွေရမ်းကားလှသော လူပေတည်း။ သို့သော် အမြင်ကပ်စရာ မာနကြီးလှသည်။ သန်းကြည်က ပြုံး၍မှ ပြန်မပြုံးချင်သော ခွေးမျိုးကြီးပင်၊ အရက်သောက်လျှင်လည်း လုံချည်မနိုင်အောင် သောက်တတ်သည်။ သူနှင့်တွဲသော ကောင်မများမှာ ငယ်ငယ်လှလှနှင့် အင်္ဂလိပ်စကားတတ်ကြတာ တွေ့ရသည်။ သို့သော်လည်း တလှည့် အခန့်မသင့်လျှင်တော့ မိမိကိုကြုံရဦးမည်ဟု သန်းကြည်က ထင်စားထားလေသည်။ သည်တော့မှ လက်စားချေရမည်။ ကိုလှတင်ထက် နည်းနည်းငယ်ပုံရသော ရခိုင်ကြီးမှာ လူအေးကြီးပင်၊ သူ့နာမည်က စံထွန်းလှကျော်ဆိုလား၊ ကျော်ထွန်းလှစံဆိုလား၊ စံလှထွန်းကျော်ဆိုလား။ ရှေ့နောက်ညီညီ ၊ မမှတ်တတ်ပါပြီ။ ရိုးလိုက်သည်မှာ ထင်းတုံးကြီးအတိုင်းဟု သန်းကြည်က ဥပမာထားသည်။ လူအိုပမာ ငြိမ်းချမ်းသူဖြစ်သော်လည်း သည်လူသာလူပျို၊ အစစ်ဟု လည်ပတ်သော သန်းကြည်ကသိသည်။ သူ့ကိုတော့ သန်းကြည်သည် ဘယ်လိုမှစိတ်ထား၊ အဖက်လည်းမလုပ်ချေ။ သူဘာအလုပ်လုပ်သည်ဆိုတာတောင် မသိ။ အသက်အစိတ်ခန့်ရှိ အသားညိုညို။ စုတ်ချွန်းချွန်းသေးသေးကွေးကွေးလူကား သန်းကြည်နှင့် ရင်းနှီးသော ကောလိပ်ကျောင်းသားအောင်ခင် ဖြစ်လေသည်။ အောင်ခင်ကို သန်းကြည် အံ့ဩသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောင်းသားဆိုပြီး ကျောင်းမှန်မှန်တက်သည်လည်း မရှိ၊ စာမေးပွဲလည်း အင်မတန် ခဲသည်၊ ဖြေလျှင်လည်း အောင်ခဲသည်။ အဝတ်အစားကိုလည်း ဂရုမစိုက်၊ ဘန်ကောက် ၊ လုံချည်ဝတ်သော်လည်း အဖို့တန်မှန်းမသိ၊ ခေါင်းကလည်း ပွယောင်းယောင်းနှင့်၊ မျက်နှာက လက်လည်းမရှိသည့် ပူစီကလေးလိုနေသော်လည်း သေသေချာချာများကြည့်လျှင် တဇွတ်ထိုးမိုက်မဲဟန်ကလေးကို နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ၊ မျက်နက်ဆန်များမှာ၊ နဖူးရေများမှာတွေ့ရသည်။ အောင်ခင်ကြောင့် ယခုဆာလော ပိုက်ဆံရွှင်ရသည်။ သူသည် သန်းကြည်ကို အလုပ်ပြီပြီသသ မဆက်ဆံချေ။ အလကားနေရင်းနှင့် တဆယ်ငါးကျပ် ပေးလျှင်ပေးသည်။ပင်နစ်လင်ဖိုးကြောင့် ပိုက်ဆံမရှိသည့်အခါမူကား သန်းကြည်သည်အကြွေးစာရင်းနှင့် မှတ်တတ်သည်။ အောင်ခင်ကမူ ဘာမှ သတိမူဟန်မရှိ၊ သူအလိုရှိလျှင် တံခါးလာခေါက်တတ်သည်။ အလိုမရှိလျှင် မျက်နှာထား ခပ်ကြီးကြီးနှင့် မှုန်ကုပ်ကုပ် လုပ်တတ်သည်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်အောင်ခင်ကလေးတော့ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးလို့ အသက်ရှည်ပါစေ။ ။ ကျန်တယောက်မူကား တယောကျော် ကိုမောင်မောင်ပင်ဖြစ်သည်။ ကိုမောင်မောင်မှာ မိန်းမနှင့်ကလေးများကို အညာမှာထားခဲ့ပြီး ရန်ကုန်မှာသောင်တင်နေသောလူဖြစ်လေသည်။ ကိုမောင်မောင်သည် အငြိမ်မနေနိုင်သော လက်ချောင်းများနှင့်အတူ မွေးဖွားလာသည်။ သူ့လက်ချောင်းများသည် တယောထုံးတံနှင့် သံကြိုးများကို မကလိရလျှင် ဖဲချပ်များကို တဖျတ်ဖျတ် လှန်တတ်သည်။ တရေးနိုးထပြီး တီးဆိုလျှင် တီးဆိုသည်။ အိမ်ရှေ့ပြတင်းပေါက်နှင့် ကပ်နေသော သူ့ အိပ်ရာပေါ်၌ ပက်လက်ကြီးလှဲကာ ဖဲချပ်များကို မှတ်လျှင်မှတ်နေသည်။ ကိုမောင်မောင်ကား လူချောပင်။ သူသည် သန်းကြည်ကို စွဲမက်သော မျက်လုံးများနှင့် ကြည့်ရုံသာ ကြည့်တတ်သည်။ ပြီးတော့လည်း ဘာမှ မလှုပ်ရှားချေ။ သူ့သွေးများသည် ရေခဲသာသာပင် နွေးမည်ထင်ရသည်။ သည်လိုပင်စွဲမက်သော မျက်လုံးများနှင့် ကြည့်ကြည့်နေကာ ကြည့်ကြည့်နေရင်းဖြင့်သာ အဆုံးသတ်သည်။ သန်းကြည်က ကြိုးစားပါ၏။ သို့သော် သူသည် ဘယ်တော့မှ တံခါးလာမခေါက်ချေ။ သူတို့နှင့်သိရသည်မှာ အောင်ခင်မှတဆင့် ဖြစ်လေ၏။ သန်းကြည်သည် သူတို့အားလုံးကို မိမိထက် အင်မတန် အထက်တန်းကျသည်ဟုထင်ကာ သိပ်ပြီး မရဲလှချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တခါသော အခါ၌မူကား... ယောက်ျားဟူသော ဆန့်ကျင်ဘက် လိင်၏ အရိပ်အရောင်များကို သူတို့၌ အားတက်စရာ မြင်ရသည်။ စင်စစ်သော မိန်းမတယောက်ဖြစ်သော မိမိကိုသူတို့သည် အလိုရှိကြသည်ကို သူမ တွေ့ရလေသည်။ ရခိုင်ကြီးသည်ပင် မရိုးသောအချိန်ကို တွေ့သည်။ ကိုမောင်မောင်လည်း ပူနွေးလာသည်ကို တွေ့သည်။ ကိုယ်ယုံကြည်သော တံခါးလေးတွေ ကိုယ်စီပတ်ထားကြတာသာရှိသည်။ သန်းကြည်သည် အောင်ခင်ကလေးကို အံ့သြပြန်သည်။ ထို့နောက်ကား သူမ၏ သစ္စာတရားအတိုင်းပင် လောကကြီးသည် ကာမဘောင်ကြီးပေတည်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"အော်.. ထမင်းအိုး တယ်ရပါဦးမယ်...\"ဟု သန်းကြည်ညည်းကာ မှန်ရှေ့မှခွာသည်။ မီးဖိုချောင်သို့ရောက်သော် မနက်က ဟင်းများ နံနေသည်ကိုတွေ့ရသည်။ လင်တော်မောင် ပြန်လာလျှင် ဟင်းမရှိရကောင်းလားဟု သွက်ဦးမည်၊ ဈေးဝယ်ရမှာလည်း ပိုက်ဆံနှမြောမြောရှိလေရာ၊ သန်းကြည်သည် ငံပြာရည်ချက်ကလေးတခွက် ချက်ရန်ပြင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့ကြောင့် ငရုတ်သီးထောင်းရသည်၊ ကြက်သွန်လှီးရသည်၊ ပုစွန်ခြောက် ထောင်းရသည်။ အားလုံးပြီး၍ ချက်တော့မည်ပြင်တော့ ဆီမရှိချေ။တခုသာရှိသည်။ ကိုမောင်သည် ပိုက်ဆံအလွန်သုံးသောသူဖြစ်၏။ သူ့ကို မရအရ ဖောအောင်ရှာပေးရလေသည်။ သူဘယ်လို သုံးသည် ဆိုတာတော့... သန်းကြည်အဖို့ မေးကောင်းသော အရာမဟုတ်ချေ။ မေးလျှင် သူတို့ရန်ဖြစ်လေတော့သည်။ ယခုလည်း စကားတလုံးမှ မပြောဖြစ်ဘဲ၊ ထမင်းစား၍ ပြီးသွားလေပြီ။ သန်းကြည်ကသာ တွတ်တွတ်ပြောသည်။ ထမီ ဘိန်းစားရုတ်သွားသည့် အကြောင်း၊ ဟိုဘက်အိမ်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအောင်သွယ်ဒေါ်မြအိမ်မှာ သမီးရည်းစားနှစ်ယောက် ချိန်းတွေ့သည့်အကြောင်း၊ နံရံပျဉ်ပြားကို လွန်ပူနှင့်ဖောက်ပြီး ချောင်းကြည့်တာ ဘာမြင်ရကြောင်း၊ ကိုမြမောင်ကတော့ \"အင်း...အင်း\"ဟု လေးလေးကြီး လိုက်ကာ ထမင်းစားပြီးသည်နှင့် ရှပ်အင်္ကျီအိတ်က ကွာစိများကို တစိပြီးတစိကိုက်သည်။ \"ကိုမြမောင်\"ဟု သန်းကြည်က ထမင်းပွဲသိမ်းရင်း ခေါ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"ဟေ\"ဟု သူကထူးသည်။ \"မနက်ကလေ သိလား\"ဟု သန်းကြည်က ပြောသည်။ \"အင်း\"ဟု သူကဖြေသည်။ \"ဟိုဘက် အစွန်ဆုံးက ကောင်မဖြူဖြူဟာလေ... ဟိုညနေညနေ ဘော်လီမပါဘဲ သရက်ထည် အကျီတထပ်ထဲ ဝတ်ဝတ်ပြီး လမ်းသလားတဲ့ ကောင်မလေးသိတယ်မှုတ်လား\" ကိုမြမောင်က မကြားသလို နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"အဲဒါ ဆိုက်ကားစီးလားပြီး သူ့အိမ်ထဲ ကုပ်ပြီး တံခါးပိတ်နေတာကိုး၊ ဆိုက်ကားသမားက တက်လိုက်လာပြီး ပိုက်ဆံတောင်းတော့ ဘယ်ရှာတွေ့တော့မတုန်း၊ ကျပ်ကိုမေးတော့ အမြင်ကပ်ကပ်နဲ့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တာ... အဟိ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသန်းကြည်နှင့် \"ကောင်မဖြူဖြူ \"မှာ ပြိုင်ဘက်များပေတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"မင်းကလဲကွာ\"ဟု ကိုမြမောင်က နောက်ကျပြီးမှဟန့်သည်။ \"အို... ဘာလဲ... မတရားသဖြင့်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"မင်းကော လုပ်ဖူးဘူး\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"အမယ် ကျုပ်က ပိုက်ဆံမပါမှ လုပ်တာပါတော်\"သန်းကြည်တို့ ရှစ်အိမ်တွဲ နှစ်ထပ်တန်းလျားမှာ နောက်ဖေးမှ လှေခါး ဟိုဘက်စွန်းတခု သည်ဘက်စွန်းတခု တပ်ကာ အလည်မှ စကြံရှည်ဖြင့် သွယ်ကာထားရာ၊ အိမ်ခန်းပေါက်တိုင်းကို နောက်ဖေးချောင်မှဝင်ရသည်။ ဘယ်အိမ်ပေါက်ကို ဝင်လိုသူမဆို ဟိုဘက်လမ်းလှေကားမှသော်လည်းကောင်း၊ သည်ဘက်လမ်း လှေကားမှသော်လည်းကောင်း တက်ရမည်။ လှေကားမှ တက်ပြီးသော် ဝင်လိုရာ အိမ်ပေါက်ကို ဝင်ပြီးသည်နှင့် ပျောက်လေရာ၊ ဆိုက်ကားသမားသည် လှေကားတတ်လိုက်လာသော်လည်း ဘယ်အိမ်ခန်းကိုဝင်၍ ပိုက်ဆံတောင်းရမှန်းမသိတော့ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"အခုလေ... ဟိုဘက်လမ်းက လူတွေကပါ ကျုပ်တို့လမ်းမှာ လာဆိုက်ပြီး ဒီဘက်လှေကားကတက်၊ ဟိုဘက်လှေကားက ဆင်းသွားရောတော့။ သည်လိုချည်း လုပ်နေတယ်၊ ကျုပ်တို့ ဆိုက်ကားစီးချင်လို့တောင် စီးလို့မရဘူး၊ သွားမယ့်လမ်းပြောလိုက်ရင် လိုက်တော့ဘူးရှင့် \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်လိုနှင့် တညနေကုန်သည်။ မှောင်ရီလာသော် သန်းကြည်သည် ဖယောင်းတိုင် နှစ်ဆယ့်ငါးတိုင်အား မီးပွင့်ပြာကလေးကို ထွန်းသည်။ သူတို့အိမ်ခန်းကလေးသည် ပြာလဲ့မှောင်တောလေး ဖြစ်နေသည်။ ညဉ့်၏ အဆင်သည် လျို့ဝှက်နက်နဲလာသည်။ ဆန်းကြယ်လာသည်။ သန်းကြည်သည် ပျော်၏၊ ကျေနပ်၏။ ဆေးပေါ့လိပ်တိုတိုကို ကြွက်လျှောက်ပေါ်မှ လှမ်းယူကာ မီးညှိသည်။ အပြင်လမ်းထိပ်မှ ညဈေးတန်း၏ အသံဗလံသည် ဝေ့၍လာသည်။ သန်းကြည်သည် အပြင်ထွက်ချင်စိတ်ပေါက်လာလေသည်။ လူသူတွေထဲမှာ ရောပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလျှောက်ချင်သည်။ မျက်စိသည့် ပြူးကျယ်ကာ ထက်မြက်သည်။ \"လမ်းလျှောက်ရအောင်တော်\" \"အိပ်ချင်တယ်ကွာ...\"ဟု ပြော၏။ ကိုမြမောင်သည် အိပ်ရာသို့ ဝင်သည်။ \"ကိုးနာရီတောင် မထိုးသေးဘူး\" သန်းကြည်သည် အိမ်ရှေ့ပြတင်းမှ ဝေးနေသည်။ အိမ်ရှေ့ကိုလှတင်တို့အိမ်၌ မီးအလွန်လင်းနေသည်။ ခါတိုင်းထက်ပင် ဆူညံဆူညံလုပ်နေကြသည်။ ကိုမောင်မောင်သည်ပင် လက်အလကား အားနေပြီး စကားဝိုင်းထဲဝင်လျက် ရှိသည်။ ရခိုင်ကြီးကမူ ပ်ငြိမ်ငြိမ်ပင်၊ ယောက်ျားအားလုံးတို့၏ မျက်နှာအမူအရာကို မျက်စိကောင်းသော သန်းကြည်သည် စေ့စေ့ငှငှ မြင်လေ၏။ \"ကိုအောင်ခင် ကလေးကော... ဘယ်ရောက်နေပါလိမ့်\"သန်းကြည်၏ စပ်စုစိတ်သည် ကြွလာကာ ဘာဖြစ်သလဲဆိုတာ သိချင်လာသည်။ သူတို့ ခါတိုင်းလို စကားငြင်းကြတာမဟုတ်။ ရန်ဖြစ်ကြတာ မဟုတ်။ ဟော.. ကိုလှတင်ကြီး၏ တိုင်းသံကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြားရပြန်သည်။ သန်းကြည်သည် ကိုမြမောင်ကို ငဲ့ကြည့်သည်။ လင်လုပ်သူမှာ အိပ်ရာပေါ် မှောက်လျက်ကြီးလှဲလျက် ငြိမ်နေသည်။ သူ့လက်များ၌ စီးကရက်တလိပ် မီးမညှိသေးဘဲ ညှပ်လျက်ရှိသည်။ \"ကျုပ် အိမ်ရှေ့အိမ် သွားလိုက်ဦးမယ်။ ဘာဖြစ်ကြတယ် မသိဘူး၊ ကိုအောင်ခင်များ ဓားထိုးခံရသလား မသိဘူး\"ဟု ပြောပြောဆိုဆို နောက်ဘေး ဘုံလှေကားမှ ဆင်းခဲ့သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်တန်းလျား၏ အောက်ခန်းများကား တချို့ပိတ်လေပြီ၊ ဖိနပ်ချုပ်ဆိုင်နှင့် စာပုံနှိပ်စက် နှစ်ခန်းတွဲများသာ မီးထိန်ကာ အလုပ်လုပ်လျက်ရှိသည်။ သန်းကြည်သည် ညရိပ်နှင့် မီးရောင်များကိုဖြတ်ကာ ခဏလေးနှင့်ရောက်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်အိမ်ကို ကိုအောင်ခင် အကြောင်းပြု၍ ခုလိုဆင်ခြေရှာတွေ့သည် အခါတော့ လာရဲသည်။ သန်းကြည်သည် သူမရှိသမျှ အသိဉာဏ်ဖြင့် မျက်နှာလို မျက်နှာရ အမူအရာကိုပြုကာ \"ဘာလုပ်နေကြလဲ...ဟင်\"ဟု မရဲတရဲမေးသည်။ သူမသည် ကောင်းကောင်းလည်း မရယ်ရွှင်ပြကြံရာ စပ်ဖြဲဖြစ်နေသည်။ ကိုလှတင်သည် ဘာမျှမပြော...၊ စိတ်ညစ်ဟန်ဖြင့် သန်းကြည်ကို အဖက်မတန် ဟန်ပြဖို့ရာတောင် မေ့ပြီး ငေးကြည့်နေသည်။ ကိုမောင်မောင်က လက်ဖဝါးများ အချင်းချင်းပွတ်ကာ ရပ်နေလေသည်။ ရခိုင်ကြီးက ခပ်ဆိုင်းဆိုင်းနှင့် \"ဘာမှမလုပ်ပါဘူး။ အကောင်ကလေး မူးလာလို့”ဟု ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသန်းကြည်မှာ စိတ်ပူသွားပြီး \"အော်... ကိုအောင်ခင့်နှယ်နော်\"ဟု ရေရွတ်ကာ ရှေ့သို့တိုးလာ၏။ အကောင်ကလေးကမူ မူးလဲနေတာ အမှန်ပင်၊ ပါးစပ်မှ အန်ဖတ်များလည်း ရင်ဘတ်ပေါ် ပေနေသည်။ ။ တဟင်းဟင်းညည်းကာ \"မူးတယ် ...မူးတယ်\"ဟု အော်လေသည်။ ကားတွေလည်း မပီမသ များနေသည်။ သို့သော် ကိုအောင်ခင်ကလေး ဟုတ်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်ကလေးမှာ အောင်ခင်ထက်ပင် ငယ်ပုံရသေး၏။ ဪ... ကလေးကလေးမှ ကလေးကလေးပါပဲ။ သူ့အမေများမြင်ရင် ဘယ်နှယ်နေပါ့မယ်...။ သန်းကြည်သည် ရင်ဆို့မိသည်။ သည်လိုမြင်ကွင်းမျိုးမှာ သူမအဖို့ ရိုးလှပြီဖြစ်သော်လည်း သည်လောက် ငယ်ရွယ်မွန်ရည်သူကလေးမျိုး ဖြစ်နေပုံတော့ မတွေ့ဘူးချေ။ \"ခွေးမသားလေး\"ဟု ကိုလှတင်က ဆဲသည်။ \"ကဲ...သူ့ပစ္စည်းတွေ ကျတော်သွားယူခဲ့မယ်\"ဟု ရခိုင်ကြီးကဆိုသည်။ကိုကိုမောင်က ကောင်ကလေးခေါင်းကိုထူကာ \"ဟေ့ ဝင်းမောင် ဝင်းမောင်\"ဟု ခေါ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသန်းကြည်သည် ဘာမှန်းမသိသော်လည်း ကူညီဖို့အသင့်ရှိနေသည်။ \"ဝင်းမောင်လေး\"ဟု စိတ်ထဲကရွတ်သည်။ မိန်းမကလေးလို လှပချောမွတ်သော မျက်နှာကလေးကို ချစ်သည်။ ဝင်းမောင်လေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့လျှင် အိမ်ရှေ့အိမ်၌ လူတယောက်တိုးလာသည်။ သန်းကြည်သည် ။ အိမ်ရှေ့ပြတင်းပေါက်မှာချည်းနေသည်။ ဝင်းမောင်ကတော့ သူမကို ဂရုမစိုက်ချေ။ မျက်လုံးချင်းများဆုံလျှင် ပြုံးပြလိုက်မည် ကြံသည်။ သန်းကြည်သည် စိတ်အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သည်။ ညစ်လည်း ညစ်ညူးသည်။ ဝင်းမောင်၏ သန့်ရှင်းသော ကလေးငယ်လို မျက်နှာကလေးကို မြင်လျှင် ကိုယ့်မှာ အပြစ်တွေ ပုံနေသလို ခံစားမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝင်းမောင်၏အကြောင်းကို ရသမျှ စုံစမ်းလေရာ သူမသည် ကိုအောင်ခင်ကလေးကို ကပ်ရပေသည်။ သို့သော် သူက တယ်မပြောချင် \"ခင်ဗျား ကောင်လေးကို မမြူနဲ့နော်\"ဟု ရက်ရက်က်စက်ပြောသေးသည်။ ပြီးတော ငွေငါးကျပ်ပေးသည်။ သန်းကြည်သည် ရင်ထဲက နာလေသည်။ ရင်နာနာနှင့်ပင် ကောင်လေးကို စိတ်ဝင်စားမြဲရှိလေသည်။ လင်သည်ကိုလည်း ပါးစပ်မငြိမ် ပြောမိသည်။ \"ကိုမြမောင်ရေ အဲဒီကောင်လေးဟာ ဘယ်ကပါလိမ့်...ဟင်၊ သူဌေးသားကလေးနဲ့တူတယ်၊ ပိုးလုံချည် ခါးကမချဘူး\" ကိုမြမောင်က မျက်လုံးလှန်ကြည့်သည်။ သန်းကြည်သည် အနည်းငယ်တုန်သွားသည်။ \"ဒီကောင်လေးတော့ ပျက်စီးပါလိမ့်မယ်၊ ဟိုကကောင်တွေနဲ့ပေါင်းရင် \"ဟု ပူပန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်လေးသည် အောင်ခင်နှင့်တွဲပြီး ထွက်တတ်လာသည်။ သန်းကြည်သည် စိတ်မသက်သာတော့ချေ။ သူမသည် အခွင့်အရေးကိုရှာသည်။ ထို့ကြောင့် တနေ့တော့ တွေ့သည်။ \"ကျမတို့အိမ်လာလယ်ပါ၊ နေ့လည်နေ့ခင်း ပျင်းရင်လေ၊ ကိုအောင်ခင်တို့နဲ့ ခင်ပါတယ်\"ဟု သူမပြော၏။ သန်းကြည်၏အသံသည် အက်လှသည်။ ပြီးတော့မျက်နှာသည် ညိုတဝက် ပြုံးတဝက်ရှိသည်။ ဝင်းမောင်က ပထမမျက်မှောင်ကုတ်သည်။ ထို့နောက်တမျိုးပြုံးနှင့် \"မသန်းကြည်ဆိုတာလား”ဟု မေးလေသည်။ သန်းကြည်သည် ကမန်းကတန်း ခေါင်းညိတ်၏။ သူမ ဝမ်းသာရမလား၊ ဝမ်းနည်းရမလားမသိ။ \"ကျွန်တော် အိမ်မလယ်တတ်ပါဘူး\" ဆယ့်လေးငါးရက် ကြာသော် သန်းကြည်သည် မနေနိုင် မထိုင်နိုင်နှင့် ဝမ်းမောင်တို့အိမ်သို့ကူးရန် ရမယ်ရှာပြန်သည်။ ဝမ်းမောင်ကို နီးနီးကပ်ကပ်မတွေ့ရလျှင် မနေနိုင်တော့ဘူးဟာလားကွယ်၊ ခက်သည်။ သန်းကြည်သည် မနက်က စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်းဈေးကဝယ်လာသည့်\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43097133973653,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_91424a06-6ff1-497f-a82b-a059938a7010.jpg?v=1730271616"},{"product_id":"ကြည်အေး-မောင့်နှမ-မြနန္ဒာ","title":"မောင့်နှမ မြနန္ဒာ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟော... လိုနေတဲ့အိမ် လာပြီ” \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု ဒေါ်ယုယုခင်က ပြော၏။ ဦးသန်းတင့်က အကျင့်ပါနေဟန်ဖြင့် သူ့မယား ပြောသည်ကို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲက ဖဲ ၁၃ ချပ်ကို အသစ် ပြန်စီပြန်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုတင်မောင်က \"သူ လာပြီလား၊ သူလား” ဟု အနည်းငယ် တုန်ယင်သော အသံဖြင့် မေး၏။ ပြီးတော့ ဖဲချပ်များကို ပက်လက်စီ၍ စားပွဲပေါ်ချလိုက်ကာ စီးကရက် တစ်လိပ်ကို မီးညှိစပြုလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်နေ့လုံး တစ်ခါမျှ မဒေါင်းသေးသော ကိုလှဦးက ခေါင်းယမ်း လိုက်သော်လည်း ပြုံးရယ်ကာ \"မျှော်လို့သာပန်းရင့်၊ လမ်းဘယ်မမြင်” ဟု အသံနေ အသံထားဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါက်တာ ခင်အေးရီက “ဂျိုကာကို မျှော်တာလား၊ ခုမှ ရောက်လာသူကလေးကို မျှော်တာလား၊ ရွှေဘိုက ရောက်လာမယ့် ရှင့်ယောက္ခမကြီးရဲ့ သမီးကို မျှော်တာလား... ဟင်” ဟု ပြောပြီး သူ့ဝါသနာအတိုင်း တဟားဟား ရယ်ပစ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါက်တာ့ လင်သည် လင်းထင်ကမူ ပျင်းရိမှေးမှိန်သော မျက်လုံးများ ဝင်းလဲ့လာပြီး သက်ပြင်း မသိမသာချကာ “မောင့်နှမ မြနန္ဒာ၊ မောင်နှမမြနန္ဒာ” ဟု အသံမထွက်ဘဲ နှုတ်ခမ်းသာ လှုပ်၍ စိတ်တွင်းမှ တသသ ရွတ်ဆိုနေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြနန္ဒာ၏ ဗောက်ဝက်ဂွန်ကားသည် ဆင်ဝင်အောက်မှ ဖြတ်ပြီး သစ်ရိပ် သိုသိပ်သော ကံ့ကော်တန်း၌ ရပ်နားသံ ကြားရ၏။ ကလစ်ခနဲ တံခါးဖွင့် ဆင်းသံ၊ ဂျပ်ခနဲ ပြန်ပိတ်သံ ကြားရ၏။ ခုံမြင့်ဖိနပ်သံကို ခပ်အုပ်အုပ် ကြားရပြန်ပြီး မြနန္ဒာ၏ အသံသဲ့သဲ့ကို ကြားပြန်သည်။ အိမ်ရှေ့ တံခါးကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသော့ဖွင့်ပေးသော ယုယုခင် တစ်သက်လုံး မွေးလာခဲ့သည့် တင်ကြည်က ဖျာပျာသလဲ နှုတ်ဆက်သည်ကို ပြန်ပြီး လိုက်လျောညီထွေ ဖြေတာ ဖြစ်မှာပဲ၊ မြနန္ဒာက ဒါလေးတွေ ရှိတယ်။ တင်ကြည် ဆိုတာကလည်း ဟိုမိန်းမချော ဝတ်စားပုံကလေးတွေ၊ ပင်တိုင်စံလို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြော့မော့တဲ့ဟန်ကလေးကို ငေးရင်းက ထမင်းဝတဲ့ ကောင်မစားပဲ။ မိန်းမချင်းတောင် ကြိုက်ချင်သလား မသိ။ ငါ တစ်သက်လုံး ကျွေးလာတဲ့ သူကို မြင်ရင်တောင် သူ တစ်ခါမှ သည်လောက် အူမရွှင်ဖူးဘူး၊ ဒေါ်ယုယုခင်သည် သူ့မျက်နှာ ချက်ချင်း အိုစာသည်ထက် အိုစာလာသည်ကို သိ၏။ သူ့မျက်နှာ ကြည်လင်လာအောင် စိတ်ကို အသစ်ပြန်ပြင်သော ဖဲ၌ပြောင်းလိုက်၏။ တကယ်တော့ ဆရာဝန်ကြီးကတော် မြနန္ဒာလာမှ သူတို့ဖဲဝိုင်း အိမ်ပြည့်မည် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်တနင်္ဂနွေမှာမှ လူစုရ ခက်လိုက်တာ။ လာနေကျ တရုတ် ကပြား ညီအစ်ကို မလာတာနှင့်ဘဲ ပွဲပျက်ရတော့မလို ဖြစ်သည်။ သူတို့ ညီအစ်ကိုက သည်နေ့မှ သန်လျင်သွားကြသည်တဲ့။လူပျို သိုးနှစ်ယောက် သီတာစီးလို့ သန်လျင်သွားပြီး ရှင်မွေ့နွန်း ရှာသလား မသိ။ ဒေါ်ယုယုခင် သည် တကယ်ပင် မျက်နှာကြည်လင်လာပြီး အိုရခြင်း အနည်းငယ် လျော့သွား၏။ တော်သေးရဲ့။ မန္တလေးကပါလာတဲ့ ကိုလှဦးရဲ့ သူငယ်ချင်း ကိုတင်မောင် တစ်အိမ် ဝင်ပေလို့။ သူက မကစားတာ အနှစ် နှစ်ဆယ် ကျော်ပြီတဲ့၊ ပန်းချီဆရာတဲ့၊ မြနန္ဒာ နာမည်ကြီးလွန်းလို့၊ မြင်ဖူးကြည့်ဖူးချင်လို့ ဖဲဝိုင်းကို လိုက်လာတာဆိုပဲ။ အဖြစ်သည်းလိုက်တာ။ ယောကျာ်းများ သည်လိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ မြနန္ဒာမှာ သူတကာထက် ဘာများ သာတာရှိလို့လဲကွယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါ်ယုယုခင်သည် လွန်ခဲ့သော အနှစ် နှစ်ဆယ်ခန့်က မြနန္ဒာကို စ၍ မြင်ဖူးခဲ့သည်ကို သတိရမိလေ၏။ အဲသည်တုန်းက ဒေါ်ယုယုခင်သည် ယခုလို ပေါင် ၁၇၀ ရှိသော ကိုယ်လုံးနှင့် မဟုတ်။ ဆိုးဆေးဖြင့် နီကြန် ကြမ်းကောက်လာသော ဆံပင်နှင့် မဟုတ်။ တကယ်ပါ။ ယုယုခင်တို့လည်း ဖြူဖြူတုတ်တုတ်နှင့် ယောကျာ်းတို့အလယ်မှာ ထည်ခဲ့ဖူးပါသေး၏။ ယုခင်တို့ရဲ့ နှင်းဆီဖူးသဏ္ဌာန် သေးငယ်သော နှုတ်ခမ်းကို သူတကာ စွဲမက်ဖူး ပါသေး၏။ သူရဲ့ ကြီးမားဖွံ့ဖြိုးလှသော ရင်သားများကို တင်းကျပ်သော ဘော်လီဖြင့်ပင် ချိုးနှိမ်ခဲ့ရသေး၏။ မြနန္ဒာနှင့် သူ အသက်တူလောက် ရှိမည်ထင်၏။ သို့သော် မြနန္ဒာသည် ဘီအေ နောက်ဆုံးနှစ်၌ စာသင်နေစဉ်မှာ သူက တက္ကသိုလ်သို့ သစ်လွင်ကျောင်းသူအဖြစ် ရောက်ခဲ့ရ၏။ အဲဒီတုန်းက ဆယ်တန်း အကြိမ်ကြိမ် ကျခြင်းသည် ခုခေတ်လောက် တော်မစားလှပေမယ့် ယုခင် သုံးခါကျခဲ့သည်။ ပြီးတော့လည်း ဘယ် စာမေးပွဲကို တစ်ခါဖြင့် မအောင်တတ်။ စာဖတ်ရတာ ဝါသနာကို မပါဘူး။ သူ့၌ ကျောင်းသူစိတ် မရှိ။ အရပ်သူစိတ်သာ ရှိခဲ့သည် အမှန်ပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောင်းမှာကတည်းက မြနန္ဒာ ကျော်ကြားလှသည်။ တိုင်းမင်းကြီးသမီးဆိုတော့ ကျော်ကြားသင့်သည်ထက် ကျော်ကြားတာ ဖြစ်မှာပဲ။ ဘယ်လောက်များ လှလို့လဲ။ အို... လှတာတော့ လှတာပဲ။ ရခိုင်မဆိုတော့ အသားညိုညို၊ ကုလားဆင်ပေါ့။ သူ့နှုတ်ခမ်းကလည်း ယုခင်တို့ နှုတ်ခမ်းလို မသေးငယ်လှပါဘူး။ ခြုံကြည့်ရလျှင် ခုမနက်မှ နိုးထပွင့်သစ်လိုက်သည့် နှင်းဆီလို ကျက်သရေ ရှိတယ်ဆိုတာတော့ မငြင်းချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ယုခင်တို့လို၊ နယ်ကကျောင်းသူများလို မြန်မာဆန်ဆန် ဣန္ဒြေနဲ့ နေတတ်တာတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ယောကျာ်းရဲ့ အဖက်ခံပြီး တွဲကရတဲ့ ပွဲတွေမှာ နာမည်ကြီးတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနာမည်ကြီးသော မြနန္ဒာကို ဟိုတုန်းက မနီးစပ်ခဲ့ရပေမယ့် ယခု ဒေါ်ယုယုခင်သည် သစ်တော အရေးပိုင် ဦးသန်းတင့်ကတော်အနေဖြင့် တစ်ဖဲဝိုင်းတည်း တန်းတူ ထိုင်ခဲ့ပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြန်တွေ့ကြသော် မြနန္ဒာသည် ယုယုခင်ကို ကျောင်းတုန်းက တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ဆိုတာကို သိရသေးသည်။ “အို--- ယုက ကျောင်းရောက်တာ အများကြီး နောက်ကျတာပဲ၊ မြနန္ဒာတို့က အဲဒီတုန်းက စီနီယာ မမတွေပေါ့။ ယုတို့က ကျစ်ဆံမြီး နှစ်ဖက်နဲ့ ကလေးစိတ်မပျောက်ဘဲ ကစားလို့ ကောင်းတုန်း” ဟု သူက ငယ်ဟန်ဆောင်လိုက်သေး၏။ဖြစ်နိုင်လျှင် \"ယုက ကောလိပ်ကို အသက် မပြည့်သေးဘဲ ရောက်တာ” လို့များ ပြောလိုက်ချင်သေး၏။ သို့သော် သူ့ယောက်ျားကို သူ နည်းနည်းရှက်သည်။ ပြီးတော့ ကိုလှဦးဆိုတဲ့လူ နောက်က ထောက်လိုက်ရင် ခက်မယ်။ ဒေါက်တာခင်အေးရီနဲ့လည်း တစ်ခန်းတည်း တစ်လလောက် နေခဲ့ဖူးတော့ ခင်အေးရီက ဟောဟောဒိုင်းဒိုင်းနဲ့ ပွင့်လင်းစွာ ရယ်မော ပြောဆိုတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြနန္ဒာက ခင်အေးရီလောက် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် မတောင့်ပါဘူးလို့ သူ တစ်ခါက ခုလို ဖဲဝိုင်းမှာ ပြောဖူးသည်။ (နူကို ခုလိုပဲ စောင့် နေကြစဉ်ပေါ့။ မြနန္ဒာ ဘယ်လိုလှကြောင်းကို မျက်နှာရူး ကိုလှဦးတို့၊ တရုတ်ကပြား လူပျိုသိုး ညီအစ်ကိုတို့၊ စိတ်ကူးယဉ် စာရေးဆရာ လင်းထင်တို့၊ အိမ်ကလူတောင် ပါလိုက်သေး ဟိမဝန္တာ ချီးမွမ်းခန်း ကျနေတာပဲ)။ သည်တော့ ခင်အေးရီဆိုတဲ့ ကာယကံရှင်ကပါ ရောပြီး အားလုံး ဝိုင်းရယ် ကြသည်။ တကယ်ပဲ မြနန္ဒာက ဘယ်လောက်ချောလို့လဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်သက်လုံး လိုတရနေလို့ မိုးလင်းကမိုးချုပ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သနေရတာ တစ်ခုပဲ ပူစရာရှိတဲ့ မိန်းကလေး။ သည်လောက်တော့ ဖြစ်ရမှာပေါ့။ မြနန္ဒာက ခပ်ပိန်ပိန်ပဲ။ ပေါင် ၁၃၀ ပဲ ရှိတယ်လို့တော့ ပြောတယ်။ အရပ်က ၅ ပေ၊ ၄ လက်မ ဆိုတော့ မြန်မာအနေနဲ့ ရှည်မျောမျောပေါ့။ ရေမှန်မှန်ကူးလို့ ပြေပြေပြစ်ပြစ်တော့ ရှိပါရဲ့ ၊ တို့အကြိုက်ကတော့ ဖြူမှ၊ တုတ်တုတ်ခဲခဲကလေးမှ လှတယ်ထင်တာပဲ။ မြနန္ဒာရဲ့ ဆံပင်ကလည်း ကောက်လှပါတယ်။ မျက်လုံး၊ မျက်ခုံးကလည်း မှောင်လှပါတယ်။ နှာခေါင်းကလည်း ချွန်လှပါတယ်။ ရခိုင် ခေါ်တောစပ်မဘဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ပေမဲ့ သူ့လက်ဝတ်လက်စားတွေကတော့ ပျံနေတာပဲ ဆရာ။ နီလာစုံ၊ ပတ္တမြားစုံ၊ ပုလဲစုံ၊ စိန်စုံအပြင် ရွှေဒင်္ဂါးမတ်စေ့ပြားကလေးတွေ ကို ဆွဲကြိုး လက်ကောက်မှာ စည်းပြီးပတ်တာက အဆန်းပဲ။ ငွေကိုလည်း ကနုကမာနဲ့ရောပြီး တစ်ဆင်စာ ပြင်ဝတ်တတ်တော့ အဆန်းပဲ။ ဗိုလ်တော့ အတော်ဆန်တဲ့ မိန်းမ။ တတ်လည်း တတ်နိုင်ပေတာကိုး ကလေးကလည်း နှစ်ယောက်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါ်ယုယုခင်သည် ကိုယ်ကို ဆတ်ခနဲ တုံ့လိုက်ပြီး မျက်နှာထား ကို ပြင်ပြန်၍ ရယ်ရွှန်းကာ \"ဟာ.. မဒမ် မြနန္ဒာကျော်ပါလား၊ ယုတို့ စောင့်နေတာ ကြာပြီ” ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြည့်ပါဦး။ အခန်းထဲ ဝင်လာပုံက ရော်ရွက်တွေ ကြွေလာသလိုပဲ။ မင်းသမီးဟန်ကလေးနဲ့ လေမှာလွင့်လာသလိုပဲ။ အောက်က သည်လောက် မြင့်တဲ့ ခုံမြင့်ဖိနပ်စီးပြီး သည်လောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝင်လာတာ အံ့ဩဖို့တော့ ကောင်းတယ်။ ခုခေတ်ကြီးမှာတောင် ရှားနဲလ်ရေမွှေးကို လှိုင်အောင် ဆွတ်တုန်းပဲ။ သူ့လင်က နိုင်ငံခြား ခဏခဏသွားရတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ သူ့လင်က မြနန္ဒာကို အရုပ်ကလေးလို ပြင်ပြီး ဧည့်ခန်းမှာ အလှထားတာပဲ။ ဘာမက်စရာတုန်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါ်ယုယုခင်သည် မျက်နှာထား တင်းမာကာ ရင်ပင် ကော့လာပေ၏။ အိမ်မှာတော့ ကိုတင့်သာ အရုပ်ဖြစ်ရမည်။ ကိုတင့်ကို ငါးကျပ်တန်ကအစ သည်ကပေးမှ ကိုင်ရတာ။ ဘယ်ပွေနိုင်မလဲ။ ယုယုခင်တို့ကို မြနန္ဒာလို ထားလို့ ဘယ်ရမလဲ။ မြနန္ဒာ ယောကျာ်းက နံပါတ် ၂-၃-၄အပြင် မထင်မပေါ်တွေက မနည်းဘူးတဲ့။ ပြီးတော့ ဟိုတစ်လောက အဆိုတော် ဟိုဟာမတောင် အိမ်ပေါ် ခြောက်လလောက် ခေါ်တင်ထားသေးဆိုပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"မြလုံချည်လေးက လှလိုက်တာ” ဟု သူ ဆက်ပြောလိုက်၏။ သူ့၌ စိတ်ငယ်ခြင်း စိုးစဉ်းမရှိတော့ဘဲ မြနန္ဒာကို သနားခြင်းပင် ဖြစ်ပေါ်လာလေ၏။ ကလေး မမွေးသော မိမိဘဝကို သူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျေနပ်အားရစရာမရှိ တာလည်း မေ့ပျောက်သွားလေ၏။ မြနန္ဒကို လှပသည်လို့ ပြောရမှာလည်း သူ ဝန်မလေးသလို ရှိ၏။ စောစောက နာမည်တောင် မခေါ်ချင်ဘဲ ဖဲ တစ်အိမ်လိုလို့သာ ခေါ်လိုက်သည်ကို သူ့ဘာသာ သတိရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"လှတဲ့သူ ဝတ်လို့ လှတာပေါ့လေ၊ မြ ဝတ်ရင် ဘာမဆို လှရမှာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား ရီ” ဟု ဒေါက်တာခင်အေးရီဘက်သို့ လှည့်ပြောလိုက်သေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါက်တာခင်အေးရီသည် သူပြောသည်ကို ကြားဟန်မရှိဘဲ မြနန္ဒာ လွင့်ပါးဝင်ရောက်လာသည်ကို ငေးမောလျက်ရှိသည်ကို တွေ့ရလေ၏။ ပန်းချီဆရာ ကိုတင်မောင်က ပက်လက်လှန်ချထားသော ဖဲချပ်များပေါ် လက်ထောက်ကာ စီးကရက်ကို အားရပါးရ ရှိုက်ရင်း မီးခိုးများကြားမှ မြနန္ဒာကို တအံ့တဩ ကြည့်သည်။ \"လှရက်ပါပေ့ဗျာ” လို့ သူ ဆိုချင်သလား။ သည့်အပြင် တစ်ခုခု သူဆိုချင်သေးသည်။ ဘာလဲ၊ သူ ဘာဆို ချင်သေးသလဲ။ မြနန္ဒာဟာ ဆရာဝန်ကြီးကတော် မဒမ်ဂျော်ပဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ၁၆ နှစ်သား ကောလိပ်ရောက်စ ကျောင်းသားရဲ့ အရွယ်တင်သော အမေပဲ။ သည့်ပြင် ဘာဆိုစရာများ ကျန်သေးသလဲ။ ကိုလှဦးကတော့ မိန်းမမြင်လျှင် တူနွှဲ အိပ်ရာဝင်ချင်တတ်သော သူ့စိတ်ရှိမြဲအတိုင်း တပ်မက်ဟန်နှင့်သာ ကြည့်တတ်သည်။ မြနန္ဒာမှာ ကိုလှဦးလိုလူမျိုး တပ်မက်စရာ ဘာရှိသလဲ။ ဘာမှ မရှိလှပါဘူး ထင်သည်။ မြနန္ဒာ၏ ရင်သားများသည် ယခု ပေါင် ၁၇၀ ကျော်လာသော ယုယုခင်၏ နို့မတိုက်ဖူးသော ရင်သားများအရွယ် တစ်ဝက်သာ ရှိမည်။ လင်းထင်ကတော့ အများသိကြသည့်အတိုင်း မြနန္ဒာကို တစ်သက်လုံး စွဲလမ်းလာသူပီပီ မြနန္ဒာကိုမြင်လျှင် လွမ်းအိပ်မက်မက်သည်ပေါ့။ ကြည့်ပါလား။ စောစောက ပျင်းရိပျင်းတွဲဟန်သည် ပျောက်ခဲ့ပြီ။ သူ့မျက်လုံးများ ဝင်းပလှပသည်။ မြနန္ဒာကို သူ တကယ် စွဲတုန်းပဲ။ ဟိုကလည်း စွဲစရာ လုပ်တတ်တုန်းပဲ။ ပြုံးလဲ့လဲ့ကလေးနဲ့ပေါ့။ အေးတိအေးစက်နဲ့ ခုထိ ကိုယ့်ကို တစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောသေးဘူးကိုတင့်ကော... ကိုတင့်ကော၊ သူ့ယောက်ျားသည် ကုလားထိုင်မှ တစ်ချက်ထကာ မြနန္ဒာကို ရွှန်းရွှန်းစားစား တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဆက်မကြည့်ရဲသည့်ပမာ မျက်လွှာချကာ ဖဲ ၁၃ ချပ်ကို အသစ်ထပ်၍ စီပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"ကဲ... ကိုတင့် ရှင် ထတော့။ မြနန္ဒာ မရောက်သေးလို့ သူ့ တစ်အိမ်ဝင်ခိုင်းထားတာ ဖယ်ပေးလိုက်တော့လေ လာ သည်နားလာ။ ကိုယ့် မယားဖဲ ဂျိုကာ နှစ်ကောင်မှ ပါရဲ့လား ကြည့်” ဟု ဒေါ်ယုယုခင်သည် ရွှန်းပြက်ပြက်ကလေး ပြောပြန်လေ၏။သို့သော် ဘယ်သူမျှ ဖဲဝိုင်းကိစ္စ ရုတ်တရက် မလှုပ်ရှားကြသေးဘဲ ရှိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါက်တာခင်အေးရီသာ ခဏနေမှ ဒေါ်ယုယုခင်ဘက် လှည့်လာပြီး \"ဘာဆေးစားလို့များ သည်လောက် နနနယ်နယ်ကလေး ဖြစ်နေရတယ် ဆိုတာ မသိတော့ပါဘူး။ သူ ဘယ်တော့မှ မအိုတော့ဘူးလား” ဟု မတိုးမကျယ် ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"အဖြူနဲ့ ခရုခွံ ပန်းရောင်နုကလေး တွဲဝတ်ထားပုံကိုလည်း ကြည့်ပါဦး။ ပုလဲ ဆွဲကြိုးကလေးနဲ့ ဟပ်လို့၊ ရီလည်း အဲဒီလို ဝတ်ကြည့်ဦးမယ်။ ဘယ်လို ထွက်လာမလဲ မသိဘူး။ ဟား... ဟား... ဟား” ဟု ခပ်ကျယ်ကျယ် ရယ်မောပြန်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါ်ယုယုခင်သည် သူ့ဖဲကို စားပွဲပေါ် ဖုတ်ခနဲ ပစ်ချလိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"ကဲ... မြနန္ဒာ ဝင်လာတာနဲ့ ထမင်းမေ့ ဟင်းမေ့ မေ့ကုန်ကြပြီ။ ဟို... ပန်းချီဆရာကလည်း ဖဲတစ်ထွေလုံး ပက်လက်လှန်ပြီး ချထားတော့ ဘယ်လိုလုပ် သည်ဝိုင်း ကစားလို့ ရတော့မလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်းတယ် ကိုတင့် ထွက်...ထွက်။ နှစ်အိမ်ကစားရတာ အားကြီးနာတယ်။ ရှင် သည်လာခဲ့။ ဟောဟိုက ထိုင်ခုံ သည်ဆွဲလာခဲ့။ ပြီးတော့ ကျုပ်ကို ဘေးတိုက်ကြည့်ပြီး ဗိုက်ခေါက်ထူသလေး၊ မေးနှစ်ထပ်ဖြူသလေးနဲ့ မကဲ့ရဲ့နဲ့ဦးနော်” ဟု ပြောပြီး၊ “ကဲ... ကိုကိုငမ်းတို့ရဲ့ မြနန္ဒာကို ထိုင်ခွင့်ပေးကြဦးမှပေါ့ရှင့်၊ ဟောဒီ ဒေါက်တာကရော ကိုယ့်ယောက်ျား ကိုယ်နိုင်အောင် မထိန်းတော့ဘူးလား” ဟု ကျယ်ကျယ်ကြီး ပြောချလိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြည့်လေ။ ဝုန်းခနဲ ငနဲသားလေးယောက် ထလိုက်ကြတာ သခင်မ ဘုရင်မ ဝင်လာတာကျနေတာပဲ။ ကိုယ့်လူတောင် ရောယောင်လို့ ပါသေးတယ်။ ယောကျာ်းများ အပေါ်ယံ တယ်မက်တာပဲ။ (မြနန္ဒာဟာ ငါ့လို ယောကျာ်းကို ထမင်းကောင်း ဟင်းကောင်း ချက်ကျွေးမယ် ထင်သလား သူ့ ပန်းရောင်လက်သည်းချွန်ကလေးတွေ အရောင်မှိန်မှာ ကြောက်လွန်းလို့။ ပြီးတော့ သားကို ကောလိပ်ကျောင်းမှာ ဘော်ဒါထား၊ သမီးငယ်ကလေး နာနီလက် အပ်ပြီး အပျိုလုပ်နေတာပဲ။ ကားတစ်စင်းနဲ့ လည်နေတာပဲ။ အပျိုလုပ်နေတဲ့ ယမင်းရုပ်ကလေးကို အဖိုးတန်နေလိုက်ကြတာ။ ပန်းချီဆရာက ကုလားထိုင် အတင်းထိုးပေးတယ်။ စာရေးဆရာက စီးကရက် တည်တယ်။ မြနန္ဒာ စီးကရက်ကို မီးခိုးထောင်းထောင်းထပါရော။ မြနန္ဒာ ခေါင်းတစ်ချက်ညိတ်ခေါ်ရင် အကုန်ထလိုက်မယ့် လူချည်းပဲနော်။ တစ်ချက်မှ နောက်လှည့်ကြည့်မယ့်သူ မပါဘူး။ ငတင့်ရောပေါ့။ သူက သာဆိုးသေး။ သည်မိန်းမ အုပ်နိုင်ချုပ်နိုင်လွန်းလို့ မတော်လှန်ရဲလို့ နေရတာ။)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါပေမဲ့ အလှပြင်ပြီး ကားတစ်စီးနဲ့ လည်နေတတ်တဲ့ မြနန္ဒာဟာ လှတာကလွဲလို့ ဘာများ အဖိုးတန်လွန်းလို့ပါလိမ့်။ သူ့ကို ပါတီတကာမှာ မြင်ရပါရဲ့ ။ သူ့ယောကျာ်းနဲ့ တစ်ကွဲတစ်ပြားစီပဲ။ လာတုန်း အတူလာပြီး ပြန်တော့မှ အတူပြန်ကြတာပဲ။ မြနန္ဒာနားမှာ နိုင်ငံခြားသားတွေကလည်း အုံလို့။ ဟိုတလောက သူ့မောင်ဝမ်းကွဲဆိုတဲ့ ရခိုင်အင်္ဂလိပ် ကပြားလေးနဲ့ တတွဲတွဲပဲ။ တို့တော့ကြည့်ရတာ မသင်္ကာလှဘူး။ ကောင်လေးကို နိုင်လိုက်တာဆိုတာလည်း ခိုင်းသည့်ကျွန် ထွန်သည့်နွားပဲ။ ခု သည်ကောင်လေး ဘယ်ရောက်နေပြီလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါ်ယုယုခင်သည် သူ့မျက်နှာ အိုစာဦးမှာ ကြောက်ပြန်သည်နှင့် ထိုအတွေးမျှင်ကို မနည်း ဖြတ်ရလေ၏။ သူ့ရှေ့မှာ မိုးကျနတ်မယ်လို့ ထင်ပေါ်ကျော်စောနေသော မြနန္ဒာအား မနှစ်လိုစိတ်ကိုတော့ ချိုးနှိမ်လို့မရ။ ယောက်ျားတွေကိုလည်း စိတ်ဆိုးသည်နှင့် ဘေးက လင်သည် ဦးသန်းတင့်၏ ကျောကုန်းကို အုန်းခနဲ ထုကာ “ကဲ.. အားလုံး အသင့်ဖြစ်ကြပါပြီလားရှင်။ ကျွန်မတို့ ဖဲဝိုင်း စဖို့ အချိန်တော်လောက်ပါပြီနော်” ဟု ပြောလိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတဟားဟား ရယ်တတ်သော၊ ဘယ်လို မိန်းမစားမှန်းလည်း မသိသော၊ သားဖွားဆေးရုံမှာ အချိန်ကုန်ပြီး လင်သည် စာရေးဆရာကို လွှတ်ထားတတ်သော၊ မြနန္ဒာကို စွဲလမ်းစိတ် မပြေသူကို ယူသော ဒေါက်တာ ခင်အေးရီက မိမိကို လှည့်ကြည့်ကာ ပခုံးကို အသာကိုင်ပြီး “သူ့ကုသိုလ်နဲ့သူ ဖြစ်တာပဲ ယုရယ်” ဟု ပြောကာ တဟားဟား ရယ်လိုက်ပြန်ရာ၊ ဒေါ်ယုယုခင်ပင် တဟင်းဟင်းနှင့် အတင်းဖျင်းညှစ်လို့ ရယ်ရချေသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြနန္ဒာသည် တကယ် ကုသိုလ်ကောင်းသော မိန်းကလေးပါပဲဟု ဒေါက်တာခင်အေးရီ တွေးမိလေ၏။ မိန်းမဟူသည် ချောမောလှပမှ သို့မဟုတ် ပညာဉာဏ်ကြီးမားမှ သို့မဟုတ် ဖွဲမျှသာတည်း။ အကြမ်းဖျင်း ပြောရလျှင် မြနန္ဒာသည် မိန်းမလှဖြစ်၍၊ မိမိ ဒေါက်တာခင်အေးရီက မိန်းမပညာရှိဖြစ်ကာ၊ ယုယုခင်သည် ဖွဲမျှသည်တည်း။ ဒေါက်တာခင်အေးရီ သည် ထိုစိတ်ကူးကို ပြက်လုံးကောင်းလို အောက်မေ့ကာ တဟားဟား ရယ်မိပြန်သည်။ ဘာကိုမဆို သူ ရယ်စရာရှာ၍ မြင်တတ်သည်မှာလည်း ကုသိုလ်တစ်မျိုးပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e မြနန္ဒာကို မနှစ်လိုစရာ သူ့၌မရှိ။ မြနန္ဒာ၏အလှသည် ရှားပါး၍ အပြစ်ရှာရ မလွယ်သော ပြည့်စုံကျနခြင်း ရှိလေသည်။ ကြည်နူးစေသော၊ စိတ်ချမ်းသာစေသော၊ နှစ်လိုဖွယ်သော အလှပင်။ မြနန္ဒာ၏ အတွင်းသဏ္ဍာန် တစ်ခုခုကလည်း ရုပ်ရည်အလှနောက်၌ လျှို့ဝှက်ခိုအောင်းကာ စွဲမက်ဖွယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်းစေသည်။ ထိုလျှို့ဝှက်ခြင်းသည် ဝမ်းနည်းခြင်းလား၊ တရားရှိခြင်းလား၊ ဖြူးဖြောင့်ခြင်းလား၊ တစ်ခုခုပဲ။ ခင်အေးရီ မသိ။ သိနိုင်အောင် ခင်မင်ရင်းနှီး ပေါင်းသင်းခွင့် မရခဲ့။ ထိုလျှို့ဝှက်ခြင်းကြောင့်ပင် အရေပြား တစ်ထောက်သာ လှသော အလှမျှ မဟုတ်ဘဲ အသက်အရွယ်ရလာလေလေ ရင့်ကျက်ပြီး ကျက်သရေ ရှိလေလေ။ အရောင်အဝါ တောက်ပလေလေ ဖြစ်တာ အမှန်ပင်။ မြနန္ဒာသည် ဆံပင်များ ဖွေးဖွေးဖြူတောင် တစ်မျိုးတော့ လှနေဦးမည် ထင်သည်။ ခုလည်း အသက်လေးဆယ် ပြည့်လုပြည့်ခင် ရှိမည်။ သူ့ကို ကြည့်ရသူအား အသက်အရွယ်ကို သတိမရစေသော ဂရု မထားစေသော အဆင်းနှင့် ပြည့်စုံသည်။ )| ကုသိုလ်ကောင်းသည်လို့ ဆိုချင်တာ တစ်ခုကလည်း မြနန္ဒာသည် မျိုးနှင့်ရိုးနှင့် ချမ်းသာ ကြွယ်ဝလှခြင်းပင်။ ပိုက်ဆံ၏ ဖန်တီးချက်ဖြင့် ဘီအေ အောင်ခဲ့သူ။ အင်္ဂလန်၊ အမေရိကန်၊ ဥရောပနှင့် ဂျပန်ကို လှည့်လည်ခဲ့သူ။ အင်္ဂလိပ်၊ ပြင်သစ်နှင့် ဂျာမန် သုံးဘာသာကို ကျွမ်းကျင်သူ။ ညစာစားပွဲများကို အထက်တန်းကျကျ တည်ခင်းတတ်သူ မြနန္ဒာ ဖြစ်ရပြန်၏။ သူ့ ယောကျာ်း ဆရာဝန်ကြီး ဖြစ်ခြင်းကလည်း မြနန္ဒာ၏ သရဖူမှ တဖျပ်ဖျပ် လက်သော နီလာကျောက်မျက် ဖြစ်ပါပေသည်။ မြနန္ဒာကို ဘဝက အခွင့်ကောင်း များစွာပေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ပေမဲ့ ခင်အေးရီသည် မနှစ်လိုမဖြစ်။ မြနန္ဒာနှင့် နေရာချင်း လဲလိုစိတ် မရှိ။ ခင်အေးရီသည်လည်း အားထားစရာ ပညာပါရမီ ပါခဲ့သည်။ ၂၃ နှစ်မှာ ဘယ်သူ ဆရာဝန်အောင်ခဲ့ပါသလဲ။ ၂၇ နှစ်မှာ သားဖွားမီးယပ်သမားတော်ကြီး ဖြစ်ခဲ့ပါသလဲ။ ဆေးရုံအလုပ်တစ်ဖက်ဖြင့်ပင် ဂျာမနီ၊ ပြင်သစ်စာကို သင်ဖြစ်ကာ မြနန္ဒာလိုပင် ကျွမ်းကျင်ရုံမက ဆေးကျမ်းစာများပင် ဖတ်လျက်ရှိသေး၏။ မြနန္ဒာက သေးသွယ်ရှည်လျား၍ ချွန်ထက်သော လက်သည်း ပန်းရောင်ကလေးများက တပြောင်ပြောင် တလက်လက်နှင့် ပီယာနိုတီးသောအခါ ဒေါက်တာခင်အေးရီသည် လက်သည်း ငုံးတိတိ။ လက်စွပ်ပင်၊ နာရီပင် မရှိ။ ဝက်မှင်ဘီးနှင့် ဆပ်ပြာနှင့် ရေနွေး နှင့် အထပ်ထပ် ငါးမိနစ်တိတိ တိုက်ဆေးသဖြင့် နီရဲနေသော လက်များ၊ လက်အိတ်စွပ်ထားသော လက်များဖြင့် ဆေးရုံမှာ ပေါင်းပြုတ်ထားသဖြင့် ပိုးမွှားကင်းသော ကိရိယာများကို ကိုင်ကာ မမွေးနိုင်သော ကိုယ်ဝန်ဆောင် ဗိုက်ကိုခွဲ၍ ကလေးအရှင်ကို ထုတ်ခဲ့သည်။ ကင်ဆာဖြစ်စ သားအိမ်ကို ထုတ်ခဲ့သည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် မျက်လုံးနှစ်စုံသာ ပေါ်သော်လည်း ထိုမျက်လုံးတို့သည် စိတ်အားထက်သန်ခြင်းဖြင့် ဝင်းဝင်း တောက်လျက်ရှိသည်။ ခင်အေးရီသည် ပီယာနို မတီးချင်လို့ မတီးခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်သည်။ သူ့လက်များသည် ပဉ္စလက်တန်ခိုး ရှိသလို အမျိုးမျိုး တတ်နိုင်တာ အမှန်ပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြနန္ဒာကို မနှစ်လိုစရာ မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတကယ်တော့ မြနန္ဒာကို တကယ်ပင် နှစ်လိုမိသေးသည်။ မြနန္ဒာ မိန်းမလှ၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော၊ မိန်းမ “ဇွဲ” တို့ မနာလိုခြင်း ရိုက်ခတ်လို့ မရသော အထက်တန်းကျဟန်ကို ခင်အေးရီ သဘောကျလေသည်။ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် မြနန္ဒာ၏ ပြင်ပရုပ် ချောမောလှပခြင်းကို ခင်အေးရီ စူးစမ်းလို့ မရသေးသော (အားလပ်သည့် တစ်နေ့မှာတော့ ရအောင် စူးစမ်းဦးမည်။) ထူးခြားသော အတွင်းသဏ္ဍာန်က ထည်ဝါစေသည်။ မာနကြီးတယ်လို့တော့ မဆိုလိုက်ပါနှင့်။ ခင်အေးရီသည် ခင်အေးရီသာ မဖြစ်လျှင် မြနန္ဒာသာ ဖြစ်ချင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ခုတော့ ရှိသည်။ ခင်အေးရီသည် အနည်းငယ် တုတ်ခိုင်လွန်းသည်။ ဆေးရုံ၌ ပင်ပန်းအိပ်ပျက်လှသဖြင့် အစားပြန်အိပ်ခြင်း၊ ပို၍ စားသောက်ခြင်းတို့ကြောင့်ပဲလား။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ရေကူး လမ်းလျှောက် မှန်ခဲ့လို့လား မသိ။ ဒါမှမဟုတ် ပျော်ပျော်နေတတ်သောဘိုးအေနှင့်ပင် တူလေသလားမသိ။ တဟားဟားဖြင့် ရယ်မောလွယ်သော ဒေါက်တာ ခင်အေးရီသည် အင်မတန်မှ ကျစ်လျစ်တောင့်တင်းလှသည်။ ခုမနက်တိုင်း အင်းလျားတစ်ပတ် ပတ်ဆဲပင်။ သူ့ယောကျာ်း လင်းထင်နှင့် တွဲသွားလျှင် သူက အစ်မကြီးနှင့် တူနေတတ်သည်။ မကြာခဏလည်း အမေးခံရသည်။ မိတ်ဆွေများက နောက်ပြောင်တတ်သည်။ သူသည် လင်းထက်ထက်လည်း ငါးလခန့် အသက်ကြီးတာ အမှန်ပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလင်းထင်နှင့် ဘယ်သူမှ သဘောမတူဘဲ ဇွတ်အဓမ္မ လက်ထပ်ခဲ့သည်။ လင်းက ဘီအေသာ အောင်သော စာရေးဆရာ၊ မိဘအမွေကို ရသဖြင့် အေးအေးထိုင်စားနေသော အလုပ်မရှိ။ ဒါထက် အလုပ်မလုပ်သော ယောက်ျား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလင်းနဲ့ လက်ထပ်ကြတဲ့နေ့ကများ သိပ်ရယ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ ဟား... ဟား၊ ကိုယ်က ဆေးရုံက ညတာဝန်ကအပြန် အိပ်ပျက်နေသဖြင့် မျက်တွင်း ဟောက်ပက်နှင့် ရေ ကမန်းကတန်းချိုး အဝတ်အစား ခပ်ပြောင်ပြောင် လက်လက်ဝတ်ပြီး ကိုယ့်အော်စတင်ကလေး မောင်းပြီး လင်းကို ရှာရတယ်။ လင်းက သူ ငှားနေမြဲ အခန်းကျဉ်းကလေးထဲမှာ စီးကရက်ပြာတွေ ပွလို့။ လင်းကို ရေချိုးခိုင်းတာ မချိုးဘူး။ အင်္ကျီလဲခိုင်းတော့လည်း ပေကပ်ကပ်။ ဘန်ကောက်ပုဆိုးတော့ ရှောရှောရှူရှူ ကောက်ဝတ်ပြီး နှစ်ယောက်သား ရုံးကိုပြေးကြတယ်။ သူ့သူငယ်ချင်း ကိုတင်မောင်ကြည်ရယ်၊ ကိုညွန့်ရွှေရယ်က ရုံးမှာ စောင့်ကြလို့။ ကိုယ့်အပေါင်းအသင်း ဒေါက်တာ မျိုးခင်ရယ်။ ဒေါက်တာ ကြည်နွဲ့ဦးရယ်ကလည်း ရုံးမှာစောင့်ကြလို့။ ကိုယ်က နည်းနည်း ရှက်လို့ အသက် ငါးလလျှော့ပြောလိုက်မှ လက်ထပ်စာချုပ်ထဲမှာ လင်းနဲ့ သက်တူရွယ်တူ ဖြစ်သွားတယ်။ အဲဒီည လင်းရဲ့ စားပွဲကို ကိုယ်ရှင်းတော့ \"မောင့်နှမမြနန္ဒာ” ဆိုပြီး သူ ကဗျာတွေ စပ်ထားတာ အမယ်လေး တစ်ထပ်ကြီးပဲ။ ပထမတော့ (ရှက်ပါရဲ့) မနာလိုမခံချိနဲ့ မျက်ရည်တွေ ဘာတွေကျ။ သူ့ကို ထုနှက်ပြီး ကဗျာတွေ ဆုတ်ပစ်တာပေါ့။ အထပ်လိုက်ကြီး ဆွဲဆုတ်တော့ မဟုတ်ဘူး ဆရာရေ။ ဒါနဲ့ စာလုံးလေးတစ်လုံး လှတာတွေ့လို့ ကောက်ဖတ်တော့ တော်တော်ကောင်းတဲ့ ကဗျာတွေ၊ နှမြောစရာကြီးဆိုပြီး ကိုကပဲ သိမ်းရသေးတယ်။ ပြီးတော့ ကိုယ်ဘာသာကိုယ် ရယ်ချင်ပြီး ကြုံဖူးရဲ့လားကွယ်တို့ဆိုပြီး တဟားဟား ရယ်ရတာပဲ။ ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်ငါးနှစ်လောက်ကြာမှ ကြည်နွဲ့ဦးနှင့် ကိုမျိုးခင်တို့ စထရင်းမှာ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် လက်ထပ်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒီမှာမှ မြနန္ဒာကို ပထမဆုံး မြင်ဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြနန္ဒာ နာမည်ကြီးလှပေမယ့် ခင်အေးရီသည် ကောလိပ်၌ ထင်ပေါ် ကျော်ကြားတာတွေကို ဂရုမစိုက်သဖြင့် တစ်ကြောင်း၊ သူကိုယ်နှိုက်က ရွှေတံဆိပ်ဆုရပြီး ပညာဘက်မှာ ကျော်ကြားသလို စာမပြတ် ကျက်မှတ်ရသည်မို့ တစ်ကြောင်း၊ သူလို စာသာကျက်တတ်သော ကျောင်းသူနှင့် မြနန္ဒာတို့\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43097146294421,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_8902448e-48f7-4257-9ded-cf0c53f3fd84.jpg?v=1730271633"},{"product_id":"ကြပ်ကလေး-၀တ္တုတိုပေါင်းချုပ်","title":"ကြပ်ကလေး----၀တ္တုတိုပေါင်းချုပ်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eချိန်းတဲ့ည \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤဝတ္ထုနှင့် သက်ဆိုင်သည်ဟု အထင်ရှိသူများသည် အရူးထောင်သို့\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e              ခပ်မြန်မြန်ကလေး သွားစေလိုသည်။)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e             (၁) မှန်တစ်ချပ်မှသည် ဖူးစာရှင်တစ်ယောက်သို့\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမအူကုန်းရပ်ကွက်ရှိ ပန်းပေါင်းစုံဖြင့် သာယာလှတင့် ရှုချင့်စဖွယ်ရှိ သော ခြံကျယ်ကြီးအတွင်းဝယ် ခန့်ညားလှသော တိုက်ခံနှစ်ထပ်အိမ်ကြီးတစ်လုံး သည် ကိုရီးယားစစ်မြေပြင်၌ သွေးခဲသေနေသော အမေရိကန်စစ်သားကဲ့သို့ \" တောင့်တင်းတင်းကြီး တည့် ရှိနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်ရှေ့ ဆင်ဝင်အောက်တွင် ပက်လက်ကုလားထိုင်တစ်လုံးချ၍ သ အင်းစာဖတ်နေသော အဘိုးကြီးကား၊ ဤအိမ်ကြီး၏ ဦးစီးရာဇ မက်အာသာ အဖြစ်ကို ခံယူနေသော သူဌေးကြီးဦးသိန်းမောင်ပင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးသိန်းမောင်၏ တစ်ဦးတည်းသောသမီးဖြစ်သူ အသက်နှစ်ဆယ်ခန့် မိန်းမချောကလေး ခင်ခင်စိုးကား နေမကောင်းဖြစ်နေသော မိခင် ဒေါ်ဖြူဝင်းကို အပေါ်ထပ်၌ ဆန်ပြုတ်တိုက်နေလေသည်။ ဒေါ်ဖြူဝင်းမှာ ဘုရားတရားကို အလွန်ကြည်ညီသည်ဖြစ်၍ နာမကျန်းဖြစ်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အသက်က လည်း ကြီးဖြစ်သဖြင့် ရုတ်တရက်သေသွားနိုင်သည်ဟု ယူဆကာ သေလျှင်လည်း ဖြောင့်ဖြောင့်သေရပါစေတော့ဟူ၍ ဘုရားစင်နား၌ ခုတင်ကို ရွှေ့ပြောင်း ထားလေသည်။ မိန်းမဖြစ်၍ ဤမျှနှင့် ကျေနပ်ရသည်။ ယောက်ျားဖြစ်လျှင်ကား ဘုရားခန်းထဲ၌ပင် ဝင်ရောက် အိပ်ဦးမည်ဟု ကြိမ်းသေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါ်ဝင်း၏တူ ခင်ခင်စိုး၏ အစ်ကိုဝမ်းကွဲဖြစ်သူ ဦးကား မီးဖိုထဲမှ ပြာများကာ နောက်ဖေးတမံသလင်းပေါ်တွင် ဖြန့်ကြပြီး ကြောင်တစ်ကောင်ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလျှောက်ခိုင်းလျက် ကြောင်ခြေရာများကို မှန်ဘီလူးနှင့် လိုက်လံကြည့်ရှုနေလေ သည်။ သူကား ခေသူမဟုတ်။ မြန်မာပြည်စုံထောက်အဖွဲ့ကြီးကို လက်ဖျားတွင် မက ခြေဖျား ခေါင်းဖျားများပါ ခါသွားစေလောက်အောင် စွမ်းဆောင့်ပြမည်ဟု ကြုံးဝါးလျက်ရှိသော အလွတ်စုံထောက်လောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ နေ့ရော ညဉ့်ပါ စုံထောက်ပညာများကို လေ့လာနေသည်သာမက- တစ်ခါက အိပ်မက်ထဲ ၌ပင်မက်သူကို နီးလာသောအခါ နောက်တစ်ခါမက်လျှင် မှတ်မိစရန်ဟု ပုံတူ ဆွဲထားဖူးလေသည်။ သူ စုံထောက်ပညာများ ဆည်းပူးသမျှကို- နောက်မှလိုက် - သံသိမ်းဆည်းပေးရသော သူကား ထမင်းချက်မိန်းမကြီး ဒေါ်နုပင်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်ကြီး၏ လက်ဝဲဘက်ဘေး ခြံအတွင်းတွင်ကား သဲအိတ်တစ်ခုသည် မာလကာကိုင်းမှ တွဲရရွဲကျနေလျက်၊ အင်္ကျီချွတ် ဘောင်းဘီတိုနှင့် လူပိန်သွား သော်တစ်ယောက်သည် ထိုသံအိတ်ကို ဝါးချွန်နှင့်တည့်မတ်စွာချိန်လျက် ပြေး ဆောင့်နေလေသည်။ ရုတ်တရက် သူ့ကိုမြင်ရလျှင် အထင်ကြီးစရာဖြစ်၏။ သို့ သော် သူ့ခမျာမှာ လေထီးဆင်းစစ်သားလည်း မဟုတ်မှာပါ။ နိုင်လွန်သာပေါ်လာ ရေး လေထီးကို သူမမြင်ဖူးပါ။ ဂျပန်ခေတ်က ကင်ပေတိုင် သူ့ကိုလိုက်သက် သည်ဟုဆိုကာ ခုနှစ်ရက်ခန့် ပုန်းနေ၏။ တော်လှန်ရေးတွင်ကား ဟိုယောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသောင် သည်ယောင်ယောင် ဝင်လုပ်ခဲ့ပြီး တော်လှန်ရေးကြီး ပြီးသွားသောအခါ ဘာအလုပ်မျှလည်း မလုပ်ဘဲ အရေးကျလျှင် ပြည်ထောင်စုရန်သူကို ခုခံတိုက် ခိုက်ရန် ဆိုလျက် + + ၊ စစ်ပညာများကို တစ်ယောက်တည်း လေ့ကျင့် နေ သဖြင့် သူ့အဖေနှင့် ဘုကျကာ အဖေ၏သူငယ်ချင်း ဦးသိန်းမောင်နှင့် လာရောက်နေထိုင် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးသိန်းမောင်က သဘောကောင်းလှသည့် အဘိုးကြီးဖြစ်ရုံသာမက သူများပြောလျှင်လည်း ယုံလွယ်တတ်သည်ဖြစ်ရကား၊ ယခုကဲ့သို့ သူခိုးပေါ်ချိန် ဝယ်၊ ခြေရာခံလိုက်နိုင်သည်ဟု ကြေညာထားသော တူတော်မောင်မြဦးနှင့် ဓားဖြင့် ပြန်ပေးများ၏ရန်ကို ကြကြံ့ခိုင် ခံနိုင်စွမ်းရှိသော တော်လှန်ရေးသမားကြီး စိုးဟန်တို့ကို ဘယ်လက်ရုံး ညာလက်ရုံးပြကာ ကျေနပ်နေရှာလေသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် သူ၏အိမ်ကြီးထဲမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို လိုချင်လှသဖြင့် သွားရည် - စာများများကာ ယူရန်နည်းလမ်းအ၀၀ကို ရှာဖွေကြံဆလျက်ရှီသော သူတစ် ဦးကိုကား၊ သူတို့အိမ်မှ မည်သူတစ်စုံတစ်ယောက်မျှ မသိကြသေးပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုသူကား မျက်နှာချင်းဆိုင်အိမ်မှ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ကျော်ဆန်း\" ပင် ဖြစ်လေသည်။ ကျော်ဆန်း၏မိဘများမှာ စိုးတက်များဖြစ်ကြ၍၊ သူတို့ ၏ တစ်ဦးတည်းသော သားကလေးကို ကျောင်းတွင် ဘော်ဒါထားလျှင် ပျက်စီး - မည်ကိုစိုကြသဖြင့် အိမ်တွင်လည်း မြို့ထဲနှစ်သဖြင့် ချည်နေ၍ စာကျက်၍မရ ဟုဆိုကာ မအူကုန်းတွင် အိမ်တစ်လုံးနှင့် မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ဝယ်ပေး ထားကြလေသည်။ ကျော်ဆန်းမှာ တစ်ယောက်တည်းနေရမှာ ပျင်း သဖြင့် အလွန် ချစ်ခင်လှသော သူငယ်ချင်းဘမောင်ကို ခေါ်ထားပြီးလျှင်၊ အတူစား အတူ သောက် အတူသွား အတူလာ နေထိုင်လေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် ထမင်းတာဝန်ကို ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျော်ဆန်းတို့အိမ်တွင်နေသော လှခိုင်မည် သောတပည့်ကျော်က တာဝန်ယူလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြူတင်းပေါက်နားသို့ ကုလားထိုင်ရွှေ့ကာ ပြုတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ် လက်နှစ်ဘက်ယှက်တင် မေကိုပါတင်လျက်ထိုင်ရင်း ကျော်ဆန်းသည် သက်ပြင်း ချမိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့မျက်စိအစုံတို့၏ရှေ့တွင် သံပြားပေါက်များကို လူတစ်ရပ်ခန့်မြင့် အောင်ကာရံထားသော ဦးသိန်းမောင်၏ခြံကျယ်ကြီး တည်ရှိလေသည်။ ထိုခြံ ကြီးအတွင်းရှိအိမ်မှ တစ်ပိုင်းတစ်စသောမြင်ရသော ပြတင်းပေါက်အချို့တွင် ဖြတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလျှောက်သွားတတ်သော ခင်ခင်စိုးကို ချီးကနဲ ရိပ်ကနဲ မြင်ရမည်လားဟု စောင့် - ကြည့်နေရင်းက အသံဝါကြီးနှင့် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ဆိုနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(ဘယ်သောအခါများ + ဟား x ဟား  x တူနှစ်ကိုယ် နီးရပါမယ်၊ မောင်ကြံရွယ်နတ်ပန်းထက်ပင် ခူးရခက်သေးတယ်နော် ။ ဝင်းဝင်းပပ ၊ လှတဲ့ ပျိုနှမရယ်၊ မောင့်အသည်းမယ် အမြဲပဲစွဲလမ်းတော့ဘယ် တူမောင် မယ်နီးသို့ဖြင့် ခင်နှမရယ်- ခက်သေးတယ်) ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟေ့- ကျော်ဆန်းရာ တော်စမ်းပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနဘေထပ် ကလေးနှင့် ဘမောင်ရောက်လာကာ- ကျော်ဆန်း၏ ဘေး ဘက်စားပွဲခုံပေါ်သို့ တင်ပါးလွှဲ တက်ထိုင်လိုက်ရင်း\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43097151766677,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b0217eda-48fe-4333-9e38-75beae9d99e6.jpg?v=1730271649"},{"product_id":"ကြူးနစ်-ဝတ္ထုတိုအချို့အဝက်","title":"ဝတ္ထုတိုအချို့အဝက်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝမ်းတစ်ထွာရဲ့ လွမ်းစာဘွဲ့\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပစ္စည်းကရှား ငွေကရှားမို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူသားမဖြစ်ချင်တော့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆာရီယယ်လစ်ဇင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခေတ်သစ်ပန်းချီကားထဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝင်ပုန်းပဲ နေချင်တော့၏ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပျင်းထူပြီး တောင်တောင်အီအီ တွေးမိချိန်မျိုးတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း (၃၀) လောက်က ရှုမဝမဂ္ဂဇင်းထဲမှာ ဖတ်ဖူးသော ကျွန်ုပ်တို့၏ မော်ဒန် ကဗျာဆရာ “သစ္စာနီ” ၏ ကဗျာအပိုင်းအစတစ်ခုကို ကျွန်တော် အမှတ်မထင် ရွတ်ဆိုမိတတ်ပါသည်။ အမှန်စစ်စစ်ဆိုသော် ကဗျာဆရာသည် ပန်းချီအနုပညာ ၌လည်း ကျင်လည်တူးခတ်သူဖြစ်ရာ ဆာရီယယ်လစ် (Surrealist) ပန်းချီ ဆရာအချို့ တွေးဆခံစားတတ်သည့် အကန့်အသတ်နယ်နိမိတ်မဲ့ပြီး၊ ဘာဆိုဘာမှ မရှိသော (Voil) လေဟာနယ်ကြီးတစ်ခုကို အာရုံခံပြီးနောက် ပစ္စည်းတွေ ငွေတွေလိုက်ရှာရာမှ ဘာမျှမတွေ့ရသဖြင့် အထက်ပါ ကဗျာပိုဒ်ကို ဖွဲ့သီချင်းဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်ဟု ကျွန်တော် ထင်မိပါသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ် ၃၀ လောက်တုန်းက ယခုကာလနည်းတူ ပစ္စည်းတွေ ငွေတွေ ပေါများခဲ့ပါသည်။ မိတ် ဆွေ ရှာတတ်ဖွေတတ်ဖို့ပဲ လိုပါသည်။ (ကဗျာဆရာ အပါအဝင် အနုပညာရှင်တို့ ကား ငွေရှာမှုအတတ်တွင် အိုင်ကျူ နိမ့်သူများ ဖြစ်ကြရာ၊ ၄င်းတို့ ငွေရှားကြောင်း ညည်းညူးသံကို ကျွန်တော် မကြာခဏ ကြားရလေ့ ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်ကတော့ ဘယ်တုန်းတမျှ ငွေလည်းရှား တယ်မထင်၊ ပစ္စည်း လည်းရှားတယ်မထင်ခဲ့၊ ကျွန်တော့်မှာ ငွေမရှိ၊ ပစ္စည်းမရှိခြင်းသာဖြစ်သည်။ လူတစ်ချို့က “ပစ္စည်းတွေ ဈေးကြီးလိုက်တာ” ဟု ခိုငှက်တွေလို ညည်းတတ်ကြ သည်။ အမှန်က ဈေးကြီးခြင်းမဟုတ်၊ သူတို့မှာ ငွေနည်းနေ၍၊ ပစ္စည်းတန်ဖိုးကို လိုက်မမီနိုင်ခြင်း မဟုတ်ပါလား၊ ကျွန်တော်၏ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်က “ဆိတ်သားရှားလိုက်လေဗျာ' ဟု ခိုသံပေးလာသောအခါ ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော်၏အိမ်မှ တစ်ခေါ်သာသာမျှသာ ဝေးသည့် မွေးမြူရေးခြံတစ်ခုသို့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်အား လက်ဆွဲခေါ်ဆောင်သွားပြီး “ကြည့်စမ်းပ ကိုယ့်လူရယ်၊ ဆိတ်သား ဘယ်မှာရှားလို့လဲ” ဟု ပြောလိုက်ပါသည်။ စနစ်တကျ တည်ဆောက်ထားသည့် ထိုခြံဝင်းကြီးထဲမှ အမိုးအကာလုံခြုံသော လှောင်အိမ်မြောက်များစွာထဲတွင် မြောက်များစွာသော ဝဖြိုးဆူဖြိုးလှသည့် ဆိတ်များ၊ သိုးများ ရှိနေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကမ္ဘာမြေပြင်က သူ့နဂိုအတိုင်း တည်တန့်နေပြီး လူတွေကသာ စက္ကန့် နှင့်အမျှ တိုးပွားနေသော ကျွန်တော်တို့၏ တမ္ဘာလောကတွင် အပေါများဆုံး ဖြစ်သော အရာသည် စိန်၊ ရွှေ၊ ငွေ၊ ကျောက်သံပတ္တမြားတွေ မဟုတ်ပါ။ အသုံးပြု စရာ အီလက်ထရွန်းနစ် ပစ္စည်းတွေမဟုတ်ပါ။ “ပညာရွှေအိုး၊ လူမခိုး” ဟူသော ဆိုရိုးစကားလာ ... ပညာကိန်းဝပ်ရာ စာအုပ်စာပေတွေလည်း မဟုတ်ရပါ။ ရုပ်ကို အာဟာရ စောင့်သည် ဆိုသော်လည်း ဓမ္မတရားနှင့်အညီ၊ ရုပ်ဖြင့်ဖွဲ့စည်း တည်ဆောက်ထားသော ကျွန်တော်တို့၏ ခန္ဓာအတ္တဘောတွေကို အစဉ်မပြတ်ထောက်ပင့် ဝိုင်းရံထားကြသည့် အစားအသောက်တွေသာ ဤကမ္ဘာလောကမှာ အပေါများဆုံး အလျှံပယ် အကြွယ်ဝဆုံး ဖြစ်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။ ယင်းသို့ ပေါများဖို့ လည်း အရေးအကြီးဆုံး အချက်အချာအကျဆုံး မဟုတ်ပါလေ လော ...။ကျွန်တော်တို့ကား ... စားရေရိက္ခာ အစာရေစာ ပေါကြွယ်ဝသည့် မြေကမ္ဘာ၏ အစိတ်အပိုင်းမှာ လူ့ဘဝကို ရရှိခဲ့ကြသည့်အတွက် ကံထူးကြလေစွ။ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဧရိယာ မိုင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသည့် “စပါးကျီ' ကြီးတွေ ရှိနေကြသည် မဟုတ်ပါလော။ ကျွန်တော်တို့၏ မရေမတွက်နိုင်သော မြစ်ချောင်း အင်းအိုင်များတွင် တစ်ချိန် ဘီလီယံပေါင်းများစွာရှိသည့် ပုဇွန်၊ ကဏန်း၊ ငါး၊ လိပ်၊ မကန်းတွေ ပေါလှ ပါဘိတောင်း ... ကျွန်တော်တို့၏ ရှုမျှော်မဆုံးသောတောင်တောစုံမြိုင်ကြီးတွေကလည်း အမျိုးအစားစုံလှစွာသည့် သီးနှံသစ်ဖု သစ်ဥ တွေကအစ ပျားရည်၊ ပျားသလက် အလယ်၊ သမင်၊ ဒရယ်၊ ချေငယ်၊ စိုင်၊ ဆတ်၊ ဖွတ်၊ ပဒတ်အထိ ကျွန်တော်တို့၏ ပါးစပ်ပေါက်များထဲသို့ ထည့်သွင်းဖြည့်လောင်းပေးနေကြသည် မဟုတ်ပါလော၊ မိတ်ဆွေသာ အစားအသောက် ဇီဇာမကြောင်လျှင် မြွေအမျိုးမျိုး၊ ဖားအမျိုးမျိုး၊ ကင်းလိပ်ချော၊ ပုတ်သင်တို့ကို သာမက၊ နွားချေးပိုးလောင်းများ၊ မြို့ တောင်ပို့ထဲမှ မင်းများ၊ ကင်းမလက်မည်း များကိုလည်း အာဟာရအဖြစ် သုံးဆောင်နိုင်သေးသည်။ ကျွန်တော်တို့ဆီတွင် အမျိုးအမည်စုံလှစွာသော ချတ်ပုံ၊ ပြုတ်ပုံ ကွဲပြားကြသော ဟင်းလျာ အာဟာရ တွေလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိသည်။ မြစ်ဝကျွန်းပေါ် ဟင်းလျာ၊ အညာဟင်း လျာ၊ တောင်ပေါ် ဟင်းလျာ၊ ပင်လယ်ပိုင်းဟင်းလျာ စသည်ဖြင့် နယ်မြေဒေသ အလိုက် ရသာခြားနားသည့် အာဟာရတွေ စား၍မကုန် လှူ၍မခန်းအောင် တုံလုံပြည့်ဝစေသည်။ “ဆီကိုရေချိုး၊ ဆေးရိုးမီးလှုံ၊ စပါးတောင်လိုပုံ' ဟူသော စကား ဥပမာသည် ကျွန်တော်တို့ တစ်တွေ၏ အာဟာရချမ်းသာမှုကို ရည်ညွှန်း ခြင်းဖြစ်သည်။ ကဗျာလင်္ကာစာသမားတို့ကလည်း ရှေးကတည်းကပင်၊ အောက် အလွှာက လူသားတွေ ဖြစ်ဘိငြား၊ အစားအသောက် လှိုင်လှိုင်ထွေးခဲ့ရကြောင်း မှတ်တမ်းတင် စာဖွဲ့များ ရေးသားခဲ့ကြသည်၊ (မိတ်ဆွေ အကျယ်သိလိုပါက ဝန်ကြီးပဒေသရာဇာ၏ တျာချင်းများ၊ ဦးကြီး၏ လွမ်းချင်းများကို ရှုပါလေ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုကာလတွင် ကျွန်တော်တို့ သည် ကိုယ့်မြေကိုယ့်ရေထွက် အာဟာရ၊ ကိုယ့်ရိုးရာ အာဟာရများကို သာမက၊ တိုင်းခြားအာဟာရတွေကိုပါ ဖောဖော သီသီ စားသုံးဝါးခွင့် ရနေကြပြီဖြစ်၏။ ကျွန်တော်တို့သည် အင်တာနေရှင်နယ် လက်ဖက်ရည် ကော်ဖီရည်များသာမက၊ အင်တာနေရှင်နယ် ပေါင်မုန့်၊ ကိတ်မုန့်၊ရေတ်ကာ၊ ကွတ်ကီး၊ ဒိုးနတ်များကိုပါ စိတ်တိုင်းကျ မျိုးချနေကြ၏။ နံနက်ကာလ အစာအဖြစ် ယခင်လို ကောက်ညှင်းပေါင်းနှင့် ဘူးသီးကြော်ကို မသုံးကြတော့ဘဲ “စူပါကော်ဖီမစ်” နှင့် “ဝမ်း(န)ဒါး” ပေါင်မုန့်ကို ယူရိုပီယန် နံနက်စာအလား စတိုင် ထွားထွားနှင့် သုံးဆောင်တော်မူကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်လောက ကျွန်တော်၏မိတ်ဆွေ “ကိုဘူးယိုဆိုသူက “လာဗျာ၊ အိတ်စဲ လင့်မှာ စူပါကွေကာအုတ် သွားသောက်ရအောင်ဗျာ” ဟု ကျွန်တော့်ကို ဖိတ်မန္တက ပြုလာသည်။ ပထမတော့ ကျွန်တော် နားမလည်။ “အိတ်စဲသင့်” တို့ “တွေကာ အုတ်” တို့ဆို တာတွေကို ဘာမှန်းမသိ။ နောက်မှ ... “အိတ်စဲလင့်” ဆိုတာက Excellent အမည်ရှိ မြန်မာလူမျိုးပိုင် စားသောက်ဆိုင်၊ ‘တွေကာအုတ်” ဆိုတာတ (Qulcer ဂats ခေါ် မြန်မာတို့၏ မုန့်ဆန်းစေ့နှင့်တူသော အင်္ဂလိပ် ဂျုံစေ့မှုန့် လက်ဖက်ရည်ဖြစ်ကြောင်း သတိရလာ၏၊ “ကျေးဇူးပဲဗျာ၊ ကျွန်တော့်အိမ်မှာ ထမင်းကြော်နဲ့ ငါးခြောက်ဖုတ်စားပြီး၊ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းတွေ သောက်လာလို့ ဗိုက်တင်းနေတယ်။ နောက်များမှ လိုက်တော့မယ်ဟု ကျွန်တော်က ယဉ်ကျေးသမှု နှင့် ငြင်းပယ်ခဲ့ပါသည်။ “ကွေကာအုတ်ဆိုတာ ကျုပ်တို့ မူလတန်းကျောင်းသား ကတည်းက ကျောင်းမှာ တစ်ပတ်တစ်ကြိမ် အလကားသောက်ရတဲ့ ဂျုံပြုတ်ပါ\" ဟူသော စကားကိုမူ မိတ်ဆွေ “ကိုဘူးယို' အား မပြောလိုက်တော့ပါ။ ထို့နောက် တိုဘူးယို ထွက်ခွာသွားလျှင် ဆာလောင်နေသော ကျွန်တော်သည် လမ်းထိပ်ရှိ “အိုးကလေး ဘိန်းမုန့်' သည် ဒေါ်ဘုမ၏ဆိုင်သို့ ခပ်သုတ်သုတ် လှမ်းလာခဲ့ပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                   ကျွန်တော်က အနောက်တိုင်း အစားအသောက်တွေကို မနှစ်မြို့၍ မဟုတ်။ ကြိုက်ပြီး စွဲလန်းသွားလျှင် ကျွန်တော့်လို “ဘိုင်ကျ' နေသည့်အကောင် စားချင်သောက်ချင်ပါလျက် အခက်တွေ့ကာ အိမ်မြှောင်အပြီး ပြတ်ဘဝရောက်မှာ စိုး၏။ အနောက်တိုင်းအာဟာရတွေကို တတ်နိုင်သလောက် ‘ဝေရာမဏိ\" ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြောရလျှင်တော့ အစာအာဟာရမှန်သမျှ ကျွန်တော်တန်ဖိုးထားကာ လေးလေးစားစား ဝါးမျိုစား သောက်လေ့ရှိပါသည်။ လမ်းဘေးက “အိုးကလေး ဗယာကြော်' သည် ကစ္စနားဆိုသော ကုလားကြီးကိုလည်း “သူငယ်ချင်းကြီး” ဟု ခေါ်ဝေါ် သုံးနှုန်းပါသည်။ဖိလစ်ပိုင်နိုင်ငံမှာ ကမ္ဘာကျော် ဟင်းလျာသမိုင်း သုတေသီ၊ အစာ အာဟာရ ဝေဖန်ရေးပညာရှင် ဟင်းလျာအစားအသောက်ဆိုင်ရာ စာအုပ် (၇) အုပ် ရေးသားခဲ့ဖူးသော “ဒိုရင်းဖနန်းဒက်(၆)\" (Drect Tcrnandez) က “အစားအသောက်ဟာ အမြဲတမ်း သမိုင်းပဲ။ ဒါ့အပြင် အစားအသောက်ဟာ သူ့ နှောင်ထုံး၊ လူ့ယဉ်ကျေးမှု၊ လူ့သီးခြား မူပိုင်သရုပ်သကန်လည်း ဖြစ်တယ်” ဟု ပြောခဲ့ဖူးပါသည်။ ထိုဆရာမကြီးသည် တမြန်နှစ်က နယူးဝိ(စ်) မဂ္ဂဇင်း သတင်း ထောတ်နှင့် အင်တာဗျူးခဲ့ရာတွင် အရှေ့တောင် အာရှနိုင်ငံများတွင် နန်းတွင်း ဟင်းလျာ (Court Cuisinc) ရှိသော နိုင်ငံဆို၍ ထိုင်းနိုင်ငံတစ်ခုတည်းသာ တွေ့ရသည်ဟူ၍ ပြောခဲ့ပါသည်။ ဆရာမကြီး ဖနန်ဒက်(ဇ်) အကြီးအကျယ် မှား သွားပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ဆီတွင် ဟင်းလျာခွက် သုံးရာပြည့်မှသာ ပွဲတော်တည်ခဲ့သူ ပုဂံဘုရင် 'နရသီဟပတေ့” နန်းစံ အုပ်ချုပ်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလော။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43097157730453,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f2d65b58-25bf-4ef4-98db-fa28d4e16f5a.jpg?v=1730271681"},{"product_id":"ကြေးမုံဦးသောင်း-ဗမာ့ခေတ်မှကြေးမုံသို့","title":"ဗမာ့ခေတ်မှကြေးမုံသို့","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြေးမုံဦးသောင်း နိဒါန်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(ညိုမြ-ရေးသည်။)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအောင်ဗလခေါ် ကိုသောင်းနှင့် ကျနော်တို့မှာ ဗမာ့ခေတ်တောရကျောင်း ၌ လည်းကောင်း၊ အင်းစိန်တောရကျောင်း၌လည်းကောင်း ကျောင်းထိုင်ခဲ့ကြ ဖူးသဖြင့် ကျောင်းနေဖက်များဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပါသည်။ တက္ကသိုလ်မှာလိုပင် ကျနော်က အသက်ကြီး ဝါကြီးသော ကျောင်းသားကြီးဖြစ်လျက် ကိုသောင်း က သက်ငယ်ဝါငယ် မောင်သစ်လွင်သဘောမျိုးဖြစ်သော်လည်း ထိုတောရ ကျောင်းထွက်များအဖြစ်ဖြင့် ကျောင်းနေဖက်ပင် ဖြစ်နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျနော်သည် မြန်မာပြည်၏ ပထမ သတင်းစာပညာတော်သင်အဖြစ် ဖြင့် စစ်ကြိုခေတ်ကဘိလပ်သို့ ရွေးချယ်စေလွှတ်ခြင်းခံရ၏။ ဘိလပ်သို့ ရောက် ချိန်တွင် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ဖြစ်ပွားခဲ့ရာ ကျနော်တက်ရောက်ရမည့် လန်ဒန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောလိပ်မှာ စစ်ကိုအကြောင်းပြကာ အကန့်အသတ်မရှိ ပိတ်လိုက်လေ သည်။ ထို့ကြောင့် အစိုးရက အခြား သတင်းစာသင်တန်းကျောင်းများ ရှာ ဖွေရာတွင် အမေရိကန်ပြည် ချီကာဂိုမြို့၌ သင့်တော်သော တက္ကသိုလ်တခုတွေ့ရှိခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမေရိကန်ပြည်၌ တက္ကသိုလ်ပေါင်း (၂၀၀၀) ကျော်ရှိသည့်အနက် တက္ကသိုလ် (၂၀၀) ခန့်တွင် သတင်းစာသင်တန်းများ ပူးတွဲထားရှိပေသည်။ ယင်းတို့တွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁) နယူးယောက်မြို့ရှိ ကိုလံဘီယာတက္ကသိုလ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၂) ချီကာဂိုမြို့ ရှိ အနောက်မြောက်တက္ကသိုလ်နှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၃) မစ်ဆိုရီပြည်နယ်တက္ကသိုလ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတို့မှာ သတင်းစာသင်တန်းပေးရာ၌ အဆင့်အတန်းအမြင့်ဆုံးဟု နာမည်ကြီးကြ၏။ အစိုးရကကျနော့်အား ချီကာဂိုမြို့သို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ရာ၌ ကျနော်သည် (၂) နှစ် ကြာသောအခါ အနောက်မြောက်တက္ကသိုလ်မှ သတင်းစာပညာ မဟာ ဝိဇ္ဇာဘွဲ့ကို ကောင်းစွာ ဆွတ်ခူးနိုင်ခဲ့ပါသည်။ကိုသောင်း၏ စာအုပ်အတွက် နိဒါန်းရေးရာတွင် အဘယ့်ကြောင့် ကျနော်၏ အကြောင်းအရာများကို တောက်တဲ့ပမာ ကိုယ်ရည်သွေးနေသ နည်းဟု မေးဖွယ်ရှိပါသည်။ သို့သော် ဆက်ဖတ်ကြပါဟုသာ ပြောလိုပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၉၄၀-ခုနှစ်က လန်ဒန်မြို့သို့ ကျနော်ရောက်ရှိချိန်တွင် ကျနော် တက်ရောက်ရမည့် တက္ကသိုလ်ကြီး ကျောင်းပိတ်သွားသကဲ့သို့ ၁၉၄၂-ခုနှစ် တွင် ကျနော် သတင်းစာဘွဲ့ရရှိကာ ပြည်တော်ပြန်မည်ပြုစဉ် မြန်မာပြည်ကြီး မှာလည်း ဂျပန်များ လက်အောက်သို့ ကျရောက်ကာ ကျနော့်အဖို့ အိမ်ခြံ တံခါး ပိတ်သွားလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမေရိကန်ပြည်၌ သောင်တင်ကာ တက္ကသိုလ်များ၌လည်းကောင်း၊ အစိုးရဌာနများ၌လည်းကောင်း လှည့်လည်အလုပ်လုပ်နေခဲ့၏။ အမေရိကန် များက သဘောကောင်းပါသည်။ ကျနော်က “ခင်ဗျားတို့ဆီမှာနေရတာ ကြာတော့ ပျင်းလာပြီ။ ရွာကိုလွမ်းလှပြီ။ ဒါကြောင့် မြန်မာပြည်နဲ့ နီးရာ အရပ်ကို ပို့ပေးစမ်းပါ” ဟု ပန်ကြားရာတွင် အာသံပြည်ရှိ အမေရိကန်စစ် စခန်း၌ ပြန်ကြားရေးအရာရှိအဖြစ် ပို့ဆောင်ခဲ့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိန္ဒိယပြည်၌ တက်ဘုန်းကြီး ဦးသိန်းဖေမြင့်သည် အင်္ဂလိပ်များနှင့် ပူးပေါင်းကာ “လေနတ်သား” သတင်းစဉ် ထုတ်ဝေသကဲ့သို့ ကျနော်လည်း အမေရိကန်များနှင့် ပူးပေါင်းကာ “လင်းယုန်” သတင်းစဉ်ကို ထုတ်လုပ်ခဲ့ ပါသည်။ လေနတ်သားနှင့် လင်းယုန်နှစ်စောင်စလုံးပင် ဂျပန်ခေတ်အတွင်း မဟာမိတ်လေယာဉ်များမှ ကြဲချပေးသော ရွှေပေလွှာများဟု ဆိုရပေမည်။ စစ်အတွင်း အနောက်မဟာမိတ်များဘက်သို့ ရောက်ရှိနေသော ကျနော် တို့အဖို့ လုပ်ကွက်ရှိသလောက် လုပ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဏုမြူဗုံးကြောင့် စစ်ကြီးမှာလည်း ဒရောသောပါး ပြီးဆုံးသွားပါ သည်။ ကျနော်လည်း အမေရိကန်များနှင့်အတူ ရန်ကုန်သို့ ပြန်လည်ရောက် ရှိလာပြီး များမကြာမီ အလုပ်မှနုတ်ထွက်ကာ ကိုသောင်းတို့ရှိရာ ဗမာ့ခေတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောရကျောင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပါသည်။ ဗမာ့ခေတ်မှ ဉာဏ်ပူဇော်ခမှာ လစဉ် ငွေ (၃၀၀) ကျပ်ကျော်ဖြစ်လျက် အမေရိကန်များနှင့် လုပ်စဉ်က စီခဲ့သော လခ (၁၆၀၀) ကျပ်နှင့် အတော်ကွာခြားပေသည်။ သို့သော် ထိုစဉ်က မြန်မာ သတင်းစာလောကတွင် ထိုနှုန်းလောက်သာ တတ်နိုင်ကြသည် မဟုတ်ပါ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလော။ ထိုမှတပါးလည်း ပညာတော်သင်တဦး၏ တာဝန်နှင့် ဂုဏ်သိက္ခာမှာ ငွေကြေးနှင့် မသက်ဆိုင်ပါချေ။ စာနယ်ဇင်းလုပ်သားတဦးအနေဖြင့် ရောက်ရာဘဝမှ ကောင်းကျိုးပြုရပေမည်။ ရေမြင့်ကြာမြင့် ဟူသကဲ့သို့ ကိုယ့်တိုင်း ပြည် ကိုယ့်လူထုနှင့် အတူသာလျှင် အမြဲတစေ မကင်းမကွာဘဲ တက်ခြင်း ကျခြင်း ရှိရမည် မဟုတ်ပါလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗမာ့ခေတ် ဦးအုန်းခင်မှာ စာတတ်ပေတတ် ပုဂ္ဂိုလ်တဦးအနေဖြင့် ကျော်ကြား ခဲ့သူမဟုတ်ပါ။ သို့သော် သူသည် အောက်သက်ကြေသူဖြစ်၏။ ပညာရေး၌ လည်းကောင်း၊ စီးပွားရေး၌လည်းကောင်း ကိုယ့်ဒူးကိုယ်ချွန် တက်လမ်းရှာ ခဲ့ရာမှ လုပ်ငန်းတရပ်ကို ကောင်းစွာထူထောင်ကာ “သစ်တပင်ကောင်း ငှက်တသောင်းချမ်းသာ” စေသော အဖြစ်ကို စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပဲရော့ ဦးဆံနီသည်လည်းကောင်း၊ ဟံသာဝတီ ဦးညွန့်သည်လည်းကောင်း၊ ဦးညီပု .. အစရှိသော မြန်မာအဆွေညီနောင်များသည် လည်းကောင်း အလားတူ လုပ်ငန်းရှင် ကုသိုလ်ရှင်ကြီးများပင် ဖြစ်ပေသည်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးအုန်းခင်သည် လုပ်ငန်းရှင်တဦးအနေနှင့် တော်သည်ဟုပင် ဆိုရ ပါမည်။ အုပ်ချုပ်ရေး၌ အောက်ခြေသိမ်း စေ့စပ်ကျွမ်းကျင်ကာ တပြား နှစ် ပြား ခွာယူတတ်ပြီး သူတို့ အမြတ်များများ ကျန်အောင် လုပ်တတ်ခြင်းကို မဆိုလိုပါ။ ထိုအမြတ်အစွန်းတို့ကို မက်မောပိုက်ထွေးလိုခြင်း မရှိဘဲ ရံဖန်ရံ ခါ အရေးကြုံလျှင် အားလုံးစွန့်လွှတ်စွန့်စားနိုင်သော သဘောရှိသူဖြစ်၏။ သတင်းစာလောကတွင် သတင်းအမျိုးမျိုးလက်ခံလျက် ဝေဖန်ချက် အဖုံဖုံ ရေးသားရစမြဲဖြစ်ရာ ပြည်သူလူထုနှင့်လည်းကောင်း၊ အစိုးရနှင့်လည်းကောင်း အမှုကိစ္စအမျိုးမျိုး ကြုံတွေ့နိုင်ပေသည်။ ဗမာ့ခေတ်၌ ကျနော်တို့ရှိစဉ်က ဦးအုန်းခင်သည် လုပ်ငန်းရှင်အနေဖြင့် အရေးကြုံလျှင် အမြဲပင် သက်လုံ ကောင်းသူ ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသတင်းစာတစောင် ထူထောင်ရာတွင် အယ်ဒီတာဌာနနှင့် အုပ်ချုပ် ရေးဌာနဟု ရှိစမြဲဖြစ်ရာ ကျနော့်အနေဖြင့် အုပ်ချုပ်ရေးဌာနသည် ပို၍ အ ရေးကြီးသည်ဟု ထင်ပါသည်။ အယ်ဒီတာလုပ်သူများ မည်မျှ တော်စေကာ မူ အုပ်ချုပ်ရေးဌာန၌ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေပါက သက်ဆိုးမရှည်နိုင်ပါ။ အုပ်ချုပ်ရေးဘက်၌ ကျွမ်းကျင်တည့်မတ်လျှင်ကား အယ်ဒီတာများ ညံ့ဖျင်းစေကာ မူ ပြောင်းလဲခန့်အပ်ခြင်းဖြင့် အဓွန့်ရှည်နိုင်ပါသည်။ ဦးအုန်းခင်မှာ အုပ်ချုပ် ရေးဘက်၌ ကောင်းစွာ အခြေစိုက်ထူပြီးမှ အယ်ဒီတာကောင်းများ ရှာဖွေကာ သူကိုယ်တိုင်လည်း စာပေဘက်သို့ လိုက်စားခဲ့သူဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာသတင်းစာသမိုင်းကို လေ့လာလျှင်လည်း မြန်မာ့အလင်း သတင်းစာတိုက်နှင့် ဟံသာဝတီ (ရန်ကုန်) တိုက်တို့သည် အုပ်ချုပ်ရေးဘက် ကို အဓိကထားသော စနစ်ရှိသည်ကို အများသတိပြုမိကြပေမည်။ နိုင်ငံခြား ရပ်များရှိ သတင်းစာတိုက်များမှာလည်း အများအားဖြင့် ဤနည်းနှင်နှင် ပင်ဖြစ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် သူရိယသတင်းစာတိုက်ကို လေ့လာလျှင်ကား တမျိုးတွေ့ ကြပေမည်။ ဘကြီးဘဘေ အမှူးပြုသော နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်ကြီးများက သူရိယတိုက်ကို စတင်ထူထောင်ရာတွင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများမှာ ဉာဏ်ပညာ ပြည့်စုံပြီးဖြစ်လျက် စီမံကွပ်ကဲရာ၌လည်း အတွေ့အကြုံ များခဲ့သူများဖြစ်၏။ လုပ်ငန်းရှင်သည် ပညာရှင်လည်း ဖြစ်သောကြောင့်ဘကြီးဘဘေကဲ့သို့သော စွယ်စုံဆရာကြီးများ လက်ထက်တွင် မားမားမတ်မတ် တဟုန်တည်း တိုး တက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အယ်ဒီတာဘက်၌လည်းကောင်း၊ အုပ်ချုပ်ရေး ဘက်၌လည်းကောင်း ဘကြီးဘဘေကဲ့သို့ နှစ်ဖက်ချွန် နှစ်မျိုးရ စာနယ်ဇင်း သမားများကား ရှာမှရှားပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗမာ့ခေတ်သတင်းစာတိုက်၌ လုပ်ငန်းရှင် ဦးအုန်းခင်သည် အယ်ဒီတာ အမျိုးမျိုး ရှာဖွေအားကိုးခဲ့ရာမှ အောင်ဗလခေါ် ကိုသောင်းနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ သည်မှာ သူတို့နှစ်ဦးနှစ်ဘက်အတွက် အတော်အဆင်ပြေသည်ဟု ဆိုရ ပေမည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကိုသောင်းသည် လူပင်ငယ်သော်ငြား လည်း ဘကြီးဘဘေ၏ ပါရမီမျိုး ဗီဇပါရှိလျက် အယ်ဒီတာအလုပ်နှင့် အုပ် ချုပ်ရေးတာဝန်များကို ဘာမျှဝန်မလေးသလို ခပ်အေးအေး ပူးတွဲရွက် ဆောင်နိုင်သူ ဖြစ်၍ပေတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျနော်သည် သတင်းစာပညာတော်သင် ဖြစ်ခဲ့ပါ၏။ နိုင်ငံခြားမှ ဘွဲ့ရခဲ့ပါ၏။ သို့သော် အယ်ဒီတာဌာန၌သာ ဝါသနာပါလျက် အုပ်ချုပ်ရေး တာဝန်ကို နည်းနည်းမျှ အလိုမရှိပါ။ ငွေလည်း မကိုင်တတ်။ စာရင်းအင်း ကိုလည်း မကြည့်ချင်ပါ။ လုပ်ငန်းနှင့် ပတ်သက်သော ကိန်းဂဏန်းနှင့် တိုလီ မိုလီ ပြဿနာများမှာ အတွေးသမား၊ အရေးသမား ကလောင်ရှင်အဖို့ဆူးငြောင့်ခလုတ်များသာတည်းဟု ယူဆပါသည်။ ထိုကြောင့် ဗမာ့ခေတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောရကျောင်း၌ တဝါဆိုခဲ့ပြီးနောက် အိုးဝေသတင်းစာတိုက်ကို ကျနော် ကိုယ်တိုင် ဦးစီးထူထောင်သောအခါ တိုးတက်ခြင်းမရှိဘဲ ကြာမြင့်စွာ လုံး လည်လိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအောင်ဗလခေါ် ကိုသောင်းကား အတောင်အလက် မစုံသေး၍ ဗမာ့ ခေတ်၌ပင် လေးငါးနှစ် ဝါဆိုပြီးမှ တစင်ထောင်သူဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် သူ ကား ဘကြီးဘဘေကဲ့သို့ (နှစ်မျိုးရ အော်ဒီမန်စာချုပ်) ဖြစ်၍ သူ ထူထောင် ကြေးမုံသတင်းစာမှာ စတင်ထုတ်ဝေသည့်နေ့မှစ၍ တရှိန်ထိုးတက်ကာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်းကင်လေ မိနေပြီဖြစ်ပါသည်။ ကြေးမုံသည် ကိုသောင်း၏ လက်ထက် ၌လည်းကောင်း၊ ပြည်သူပိုင်လုပ်ပြီးချိန်၌လည်းကောင်း သူ့မူ သူ့ဟန်အတိုင်း ဘယ်သောခါမျှ စောင်ရေကျဆင်းဖွယ် မရှိပါချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့ကြောင့် ကျနော်သည် ဘိလပ်ပြန် သတင်းစာသမားတဦးအနေဖြင့် ဖြောင့်ချက်ပေးရသည်ရှိသော် အောင်မြင်သော စာနယ်ဇင်းသမားတဦး ဖြစ်မြောက်ရန် ဘိလပ်သွားစရာမလိုပါ။ ဘိုးဝဇီရသည်လည်းကောင်း၊ ဘကြီးဘဘေသည်လည်းကောင်း၊ ကိုသောင်းသည်လည်းကောင်း ပညာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော်သင်များ မဟုတ်ပါ။ လုပ်ငန်းနှင့်ပတ်သက်သမျှ အဘက်ဘက်တွင် စိတ်ဝင်စားမှု၊ လေ့လာမှုသည် အဓိကလိုအပ်သော အရည်အချင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘိလပ်ပြန်သတင်းစာသမား ဖြစ်သော်ငြားလည်း အထက်ပါ ခြံပေါက် စွယ် စုံဆရာများလောက် မစွဲသည်မှာကျနော့်အဖို့ ရှက်ဖွယ်ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ကျနော်ဘက်၌လည်း အလားတူ မစုံသော ပုဂ္ဂိုလ်ကျော်ကြီးများ ရှိနေသဖြင့် အဖော်ကောင်းများ ရရှိနေပါသည်။ လယ်တီပဏ္ဍိတ ဦးမောင်ကြီးသည် လည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်း၊ သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်းသည်လည်းကောင်း စာပေဘက်၌သာ စိတ် ဝင်စားခဲ့ကြပါသည်။ စာရင်အင်း ကိန်းဂဏန်းစသော အုပ်ချုပ်ရေး ဗာဟီယ များကို လွန်စွာ စက်ဆုပ်သော အယ်ဒီတာကြီးများ ဖြစ်ခဲ့ကြပါသည်။ ထို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောင့်လည်း ထိုဆရာကြီးများမှာ ဘယ်သောအခါမျှ လုပ်ငန်းရှင်၏ စည်း စိမ်မျိုးကို မစံစားရဘဲ ဖြစ်သလို နေထိုင်စခန်းသွားခဲ့ကြပါသည်။ သူတို့ အနေဖြင့်လည်း တိုင်းပြည်ကို ကျေးဇူးပြုနိုင်ခဲ့ပုံမှာ ကျနော်တို့လို နောက်လူ “စာ” များအတွက် အားတက်စရာပင်ဖြစ်တော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၃)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုသောင်းသည် အင်္ဂလန်ပြည်တွင် စောင်ရေအများဆုံး ထုတ်ဝေရသော “ဒေလီမီရာ” သတင်းစာကြီးကို အတုယူကာ ကြေးမုံသတင်းစာကို ထုတ် ဝေခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ပုံသဏ္ဌာန်၊ အချိုးအစား၊ အထားအသို၊ အတည်းအဖြတ်၊ အထေ့အငေါ့မှစ၍ အားလုံး ပုံတူပြုလုပ်ခဲ့ပေသည်။ ထိုကြောင့်လည်း သပ်ရပ် စင်ကြယ်သော ရွှေပြေးသတင်းစာအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် ကိုသောင်း၏ ကြေးမုံသတင်းစာကို ကျနော်မကြိုက်သော အချက်တခု ရှိပေသည်။ ထိုအချက်ကား ဘက်လိုက်ခြင်းပင်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤခေတ်တွင် ကြီးပြင်းလာသူများဖြစ်သည့်အလျှောက် လက်ဝဲ ဖက်ရှင်ကို လိုက်စားကာ အလံဖြူ အလံနီ အငွေ့အသက်မကင်းသော သတင်းစာဖြစ်ခဲ့ပေသည်။ အရွှေလက်ဝဲအုပ်စုမှ သတင်းများကို အသားပေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလေ့ရှိပြီး အနောက်လက်ယာအုပ်စုမှ သတင်းများကို အမြီးတပ်ခြင်း၊ နှုတ် ခမ်းမွှေး ဆွဲထည့်ခြင်း၊ လုံးဝမှောင်ချကာ အမှိုက်ပုန်းထဲ ထည့်ပစ်ခြင်းများကို ကြေးမုံက ပြုလုပ်လေ့ရှိခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသတင်းစာတစောင်အနေဖြင့် မိမိနှစ်သက်ရာ ဝါဒသဘောတရားကို ဦးစားပေးနိုင်ပါ၏။ သို့သော် ခေတ်ကာလအလျှောက် မိမိတိုင်းပြည်၏ အခြေအနေအရ လိုအပ်သော ကမ္ဘာ့သတင်းဗဟုသုတများကိုကား မကွယ် မဝှက် ဟုတ်တိုင်းမှန်ရာ တင်ပြသင့်ပေသည်။ ။ \" ကျနော်တို့ မြန်မာပြည်သည် ပဒေသရာဇ်ခေတ်၌လည်းကောင်း၊ နယ်ချဲ့ခေတ်၌လည်းကောင်း ကမ္ဘာ့ဗဟုသုတများကို တကြိမ်တခါမျှ စုံလင် စွာ လေ့လာခဲ့ဖူးသည်မရှိသေးပါ။ အုပ်စိုးသူများ၏ မှိုင်းအတွင်း၌ပင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယောင်ဝါးဝါးနေခဲ့ကြရ၏။ လွတ်လပ်ရေးရရှိချိန်တွင် ကျနော်တို့အဖို့ ကမ္ဘာ့ အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို ယထာဘူတကျကျ ဆည်းပူးလေ့လာကြရန် အချိန် ဖြစ်၏။ ဤသို့ မဆည်းပူး မလေ့လာဘဲ တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးခြင်းငှာ မဖြစ်နိုင်ပါ။ဂျပန်ပြည်သည် မီဂျီဘုရင်ခေတ် (လွန်ခဲ့သော နှစ်တရာ) မှ စ၍ ကမ္ဘာ့ ရေးရာများကို ဂျပန်တမျိုးလုံး ကြိုးစားလေ့လာကြရာမှ ယခုလို ထိပ်တန်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ရုရှားပြည်၏ အလားတူကြိုးပမ်းချက်သည် လီနင်ခေတ်မှ စသည်မဟုတ်ပါ။ (၁၇) ရာစုခေတ်၌ ပီတာဘုရင်ကိုယ်တိုင် ဥရောပတိုက်ကို လှည့်လည်လေ့လာရာမှ စခဲ့ပေသည်။ အင်္ဂလန်ပြည်သည် ရာဇဝင်တလျှောက်လုံး နိုင်ငံခြားရပ်များမှ မောင်းထုတ်ခံရသော ပညာရှင် ပေါင်းစုံတို့ကို လက်ခံပြုစုကာ အတတ်မျိုးစုံရှာမှီးခဲ့၏။ အမေရိကန်ပြည် သည်လည်း ယနေ့တိုင် လူမျိုးပေါင်းစုံတို့၏ ဗဟုသုတပေါင်းစုံတို့ ထွန်းကား ရာနိုင်ငံအဖြစ် တိုးတက်နေခြင်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာပြည်နှင့်တကွတ်လပ်ခါစ အာရှ၊ အာဖရိကနိုင်ငံသစ်တို့သည် ကြားနေဝါဒကို ကျင့်သုံးကြခြင်းမှာ လက်ဝဲလက်ယာ အရှေ့အနောက် အုပ်စုနိုင်ငံအားလုံးနှင့် သင့်မြတ်စွာ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံလျက် နှစ်ဘက်စလုံး မှ ဗဟုသုတများကို စုံလင်စွာ ရရှိလို၍ ဖြစ်၏။ ဤသို့သော အခြေအနေတွင် သတင်းစာများက လွတ်လပ်ခါစ ကြားနေပြည်သူလူထုကို လက်ဝဲသို့ လည်း ကောင်း၊ လက်ယာသို့လည်းကောင်း တဘက်သတ် မှိုင်းတိုက် ရိုက်သွင်းသင့်ပါသလော....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကြေးမုံသတင်းစာသည် ကိုသောင်းတို့လက်ထက် တွင် စောင်ရေအများဆုံး သတင်းစာအဖြစ်ဖြင့် လက်ဝဲကို ဘေးတီးပေးခဲ့ရာ မှ မြန်မာပြည်သူများ လက်ဝဲမှိုင်းမိခဲ့ရလေသည်။ သတင်းစာဆိုသည်မှာ စောင်ရေများလေတာဝန်ကြီးလေဖြစ်သည်ကို သတိပြုသင့်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသတင်းစာများကို ပြည်သူပိုင်ပြုလုပ်ချိန်က ကိုသောင်း၏ ကြေးမုံသတင်း စာသည် မြန်မာပြည်တွင် အကြီးဆုံး အကြွယ်ဝဆုံးဖြစ်၍ အစိုးရအဖို့ အတော် အကျိုးများသည်ဟု ကြားသိရ၏။ ကိုသောင်းအဖို့ ဤဘဝ၌ လူဖြစ် လာရာတွင် ကြီးကျယ်ဖွံ့ဖြိုးသော လုပ်ငန်းကြီးတခုကို ဖန်တီးကာ ပြည်သူ့ အစိုးရလက်သို့ အပ်နှံနိုင်ခဲ့သည်မှာ ကျေနပ်ဖွယ်ဖြစ်၏။ သူသည် “ဆန်ကုန် မြေလေး” စာရင်းဝင်တဦးမဟုတ်တော့ချေး သူ့ဘဝ၌ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်မှာ ထင်ရှား၏။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43097160745109,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1e869f47-91ed-45cd-8509-2cbd82751540.jpg?v=1730271686"},{"product_id":"ကြေးမုံဦးသောင်း-ဘီလူးတို့ရွာ","title":"ဘီလူးတို့ရွာ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စစ်တပ်နည်းနှင့် သတင်းထုတ်လုပ်ပုံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ပြည်ထဲရေးနှင့် သာသနာရေးဝန်ကြီး ဗိုလ်မှူးကြီးစိန်လွင်ကို တွေ့လိုက်ပါ။ (၉) နာရီမှာ စောင့်နေလိမ့်မယ်”ဟု တင်မောင်၏ အထက်အရာရှိဖြစ်သော ပြန်ကြားရေးဝန်ကြီးက ဖုန်း ဆက်ပါသည်။ ဗိုလ်မှူးကြီးစိန်လွင်မှာ တင်မောင် မတွေ့ချင်ဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပါ၏။ သူက ဘာကြောင့် တွေ့ချင်ပါလိမ့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတင်မောင်အဖို့ ပြန်ကြားရေးဝန်ကြီးဌာနတွင် ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးအဖြစ် သတင်း ကိစ္စအဝဝကို တာဝန်ယူရသူ ဖြစ်ပါသောကြောင့် ဝန်ကြီးများ၊ ပါတီခေါင်းဆောင်များက ဆင့် ခေါ်ကာ သတင်းပိတ်စေရန် အမိန့်ပေးခြင်း၊ သတင်းကြေညာချက် ပေးခြင်းများ ပြုသည်ကို ဆောင်ရွက်ရစမြဲဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ဗိုလ်မှူးကြီးစိန်လွင်က မခေါ်ဖူးပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိ၏ ရာထူးအဆင့်နှင့် တာဝန်အရ မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ်လမ်းစဉ်ပါတီခေါင်းဆောင်များ၊ အစိုးရအဖွဲ့ဝင်များနှင့် ဆက်ဆံရသည်။ အစည်းအဝေးများ၊ ဧည့်ခံပွဲများတွင် တွေ့ဆုံရင်းနှီး ကြရသည်။ ထိုသို့ ရင်းနှီးသူများတွင် ဗိုလ်မှူးကြီးစိန်လွင် မပါခဲ့ပေး ကျနော်ကိုယ်တိုင်ကပင် သူနှင့် မျက်နှာချင်းမဆိုင်မိစေရန် ရှောင်ရှားခဲ့ပါသည်။ အကြောင်းမှာ သူနှင့် တကြိမ်တွေ့ခဲ့ ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တခါတွေ့ခဲ့သည်နှင့် တသက်လုံး ပူလုံ ပေးပြီး နောက်ထပ် မတွေ့လို တော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုးသည်းထန်လွန်းသဖြင့် မှောင်ကြီးကျနေသော နေ့တနေ့တွင် ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ တိတိကျ ကျ ၁၉၅ဝ ခု၊ သြဂုတ်လ (၁၄) ရက်နေ့ကို မမေ့နိုင်ပါ။ ထိုစဉ်က တင်မောင်မှာ အသက် (၂၄) နှစ်ရှိ သတင်းထောက်တဦးသာဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော (၂) နှစ်က စတင်တောက်လောင်လာခဲ့သော ပြည်တွင်းစစ်မီးသတင်းကို ထောက်လှမ်းနေသူဖြစ်၏။ ထိုနေ့ နံနက်က ပြန်ကြားရေး ဝန်ကြီးဌာနမှ သတင်းထောက်များကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး သတင်းထူးတပုဒ်ကို ထုတ်ပြန်လေသည်။ ကရင်အမျိုးသားသမဂ္ဂခေါင်းဆောင်၊ ကရင်အမျိုးသားကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့၏ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးစောဘဦးကြီးသည် တိုက်ပွဲတခုတွင် ကျဆုံးပြီဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ဘိလပ်ပြန် ဝတ်လုံတော်ရ စောဘဦးကြီးသည် ထင်ရှားသော မြန်မာ့နိုင်ငံရေးခေါင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆောင်တဦးဖြစ်သည်။ ဂျပန်ခေတ်ကပင် နိုင်ငံရေးလောကတွင်ရှိနေပြီး ကရင်-မြန်မာ သွေး စည်းရေးကို ဆောင်ရွက်ခဲ့၏။ အင်္ဂလိပ်ပြန်ဝင်လာသောအခါ ဘုရင်ခံ၏ အတိုင်ပင်ခံ အစိုးရ အဖွဲ့ ဝန်ကြီးဖြစ်ခဲ့သည်။ မြန်မာ့လွတ်လပ်ရေးပေးအံ့ဆဲအခါတွင်မူ ကရင်ပြည်နယ် သီးခြားရ ရှိရေးအတွက် အင်္ဂလန်သို့သွားကာ အရေးဆိုခဲ့သည်။ အင်္ဂလိပ်တို့က လိုက်လျောခြင်းမပြု သဖြင့် ဦးအောင်ဆ၊ ဦးနုတို့နှင့် စေ့စပ်ဆွေးနွေးကာ ကရင်လူမျိုးစုပြည်နယ်ရရှိရေးကို အားထုတ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကရင်အမျိုးသားအဖွဲ့ချုပ်ကို ဦးဆောင်ကာ ကရင်အမျိုးသားတို့၏ အခွင့်အရေးကို တွေ့ဆုံဆွေးနွေးပြီး အရေးဆိုနေရာက မပြေလည်သောကြောင့် လက်နက်စွဲကိုင် ခြားနားခဲ့ သူဖြစ်သည်။ ယခု ရန်ကုန်မှ မိုင် (၇ဝ) ဝေးသော မော်လမြိုင်မြို့အနီးတွင် အသေမိသည်ဟု ဆို၏။ ကျဆုံးသော သူပုန်ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ သတင်းကို ရေးသားကြရန် သတင်းထောက် (၁၀) ဦးစုစေကာ မော်လမြိုင်သို့ ဖိတ်ခေါ်ရာတွင် သတင်းဓာတ်ပုံရိုက်ကူးရန် တင်မောင်လိုက်ပါ ခွင့်ရရှိလေသည်။ လေယာဉ်ပေါ်တွင် စစ်ဗိုလ်များက သတင်းကို ဆက်လက်ရှင်းပြောကြသည်။ ကရင်ခေါင်းဆောင်ကြီးနှင့်အတူ အင်္ဂလိပ်ဗိုလ်မှူးဟောင်းတဦးပါ အသေမိသည်ဟု ပြောပြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသတင်းထောက်များက စိစစ်မေးမြန်းကြသောအခါတွင် သူပုန်ကြီးနှင့် အဖော်တို့ကို အရှင်မိခဲ့သည်။ သူတို့က လက်နက်ချကြပါလျက် ပစ်ခတ်သတ်ဖြတ်ကြသည်ဟု သိကြရပါ သည်။ “အနီးဆုံးစစ်တပ်စခန်းကို ပို့ရန်စီစဉ်တော့ သူတို့က ပြေးကြတာကိုး၊ သူတို့အသက်ကို ကယ်ခွင့်မရတော့ဘူး” ဟု ပြောသည်။ သတင်းထောက်များအဖို့ အမှန်ကို ရေးခွင့်မရှိပါ။ အစိုးရထုတ်ပြန်သည့်အတိုင်း “အသေမိသည်” ဟု ရေးကြရပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e သတင်းထောက်အဖွဲ့ လေဆိပ်ရောက်သောအခါ မော်လမြိုင်ဆေးရုံသို့ ခေါ်သွားသည်။ အလောင်းမှာ ရောက်ခါစရှိသေး၏။ ကျဆုံးသူ ခေါင်းဆောင်ကြီးကို ရင်ခွဲစင်ပေါ်တင်ထား သည်။ သူ၏ အဝတ်များမှာ သွေးများ၊ ရွံ့များနှင့် ပေရေနေသဖြင့် မူလအရောင်ကိုပင် မသိ နိုင်ပါ။ ရေလွှမ်းနေသော လယ်များမှ ရေပြင်ကျယ်ထဲတွင် ကြိုးနှင့် ဆွဲကာယူလာကြသည်။ ရွာ ကြီးတရွာရောက်မှသာ လှည်းနှင့် တဆင့် သယ်ခဲ့နိုင်ကြသည်။ ရုပ်ကလာပ်မှာ လွန်ခဲ့သော (၂) ရက်တာက သေလွန်သဖြင့် ဖူးယောင်နေလေပြီး ပုပ်ဟောင်နေလေပြီ။ အမင်္ဂလာရှုခင်းပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘုရင်ခံ၏ အတိုင်ပင်ခံ အစိုးရအဖွဲ့တွင် ဝန်ကြီးတဦးဖြစ်ခဲ့သူ စောဘဦးကြီးသည် ကရင်-ဗမာ ညီညွတ်ရေး ဆွေးနွေးပွဲများကို ဇွဲကြီးစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့စဉ်က သတင်းထောက် များနှင့် များစွာ ရင်းနှီးခဲ့သည်။ အရပ်မြင့်မြင့် မုတ်ဆိက်ထူထူ၊ နံ့သာရောင် ဥရောပဝတ်စုံကိုသပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော သူ့ကိုယ်ဟန်ကို တင်မောင်ဓာတ်ပုံအများ ရိုက်ခဲ့ဖူးပါသည်။ သူသည် ခန့်ညားသူတဦးဖြစ်သဖြင့် ဝန်ကြီးချုပ်ဦးနုနှင့် တွဲကာ ဓာတ်ပုံရိုက်ရာတွင် ကျက်သ ရေရှိသည်။ ယခုမူ ယိုယွင်းနေသော စောဘဦးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်မောင်မရှုရက်ပါး ဓာတ်ပုံပင် ကောင်းစွာ မရိုက်နိုင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျဆုံးလေသူကို ပြပြီးနောက် အောင်နိုင်သူကို ဓာတ်ပုံရိုက်ကြရန် ပွဲထုတ်ခဲ့လေသည်။ ချက်ချင်း ရာထူးတက်လာသူ ဗိုလ်ကြီးစိန်လွင်ကို သူ၏ လက်ထဲတွင် အရက်ဖန်ခွက်တခုနှင့် တွေ့ရသည်။ (အောင်ပွဲတော်ကြီးအတွက် အားလုံးတို့ကို ယမကာချောင်းစီးအောင် ဧည့်ခံ ထား၏) ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူသည် လူငယ်တဦးသာဖြစ်စေကာမူ ရင့်ရော်စပြုနေလေပြီ။ တင်မောင်ထက် အသက် အနည်းငယ် ကြီးဟန်တူသည်။ (နှစ်နှစ်ကြီးသည်) သူ့ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကမူ ပိုမိုမြင့်မားပြီး သန်မာညိုမောင်းသည်။ အောင်နိုင်သူ၏ ဝတ်စုံမှာလည်း ရှုံးနိမ့်သူနှင့် မခြားနားပါ။ ညစ်ပတ် ပေရေနေသည်။ သွေးများ၊ ရွံ့များ ဖုံးနေပါသည်။ သစ်လွင်တောက်ပသော ရွှေကြယ်နှစ်ပွင့်တို့ ကသာ ပုခုံးပေါ်တွင် ပြောင်လက်နေကြသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာမူ ညစ်ပေနေသည်။ ခိုင်မာသော မေးရိုး၊ ထူထဲသော မျက်ခုံးတို့က မာန်ဟုန်ပြင်းလှသည်။ သူ၏ မျက်လုံးတို့က ရက် စက်ခြင်း၊ သနားကြင်နာမှု ကင်းမဲ့ခြင်းတို့ကို ထင်ရှားစွာ ပြသနေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတင်မောင်က Speed Graphie ကင်မရာကြီးကို သုံး၍ ဓာတ်ပုံရိုက်သောအခါ ခွန်အား ကြီးမားသော ကင်မရာမှန်ပြောင်းမှတဆင့် သူ၏ မျက်နှာကို အနီးကပ်ကြည့်ခွင့်ရရှိသည်။ ကြာမြင့်စွာ ကြည့်မိသည်။ ယင်းသို့ အသေးစိတ်ကြည့်မိသောအခါတွင် တင်မောင်၏ နှလုံး သားက သိလိုက်ပါသည်။ သူသည် သာမန်လူသားမဟုတ်၊ စက်ဆုပ်ရွံရှာကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါကြီးတဦး ဖြစ်နေသည်ကို ရင်လေးစွာ မြင်သိလိုက်ပါသည်။ ရက်၊ လ၊ နှစ်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဗိုလ်ကြီးစိန်လွင်အဖို့ သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ကြယ်ပွင့်များ၊ တပွင့်ပြီးတပွင့် တိုးနေသည်ဟု သတင်းများ ကြားရလေသည်။ တင်မောင်လည်း မြန်မာနိုင်ငံ တွင် အကြီးဆုံးသတင်းစာကြီး၏ ထုတ်ဝေသူနှင့် အယ်ဒီတာချုပ်အဆင့်အထိ တက်နိုင်ခဲ့ပါ သည်။ ထိုသောအခါတွင် နေ့တနေ့၌ လူသားမဆန်သော သူ၏ မျက်လုံးများကို ဆိုင်မိပြန်ရ ပါသေး၏။ တော်သေးသည်။ မျက်တောင်တခတ်သာ ဖျတ်ကနဲ ဆိုင်ကြရသဖြင့် တော်ပါသေး သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၉၆၂ ခု၊ ဇူလိုင်လ (၇) ရက်နေ့က ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ မိုးရာသီဖြစ်ပါလျက်နှင့် ထူးထူးခြား ခြား မိုးမရွာဘဲ တောက်ပနေသော နေမင်းက ထွန်းလင်းနေပါသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရန်ကုန်တက္ကသိုလ်တွင် ကျောင်းသားများ ဆန္ဒပြသော သတင်းကို ထောက်လှမ်းရန်\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43097161859221,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/3_6b465822-69d9-4828-bd52-ea16b1c22f59.jpg?v=1730271692"},{"product_id":"ကြေးမုံဦးသောင်း-ဦးနေဝင်း-ပြာတဆုပ်","title":"ဦးနေဝင်း၏ ပြာတဆုပ်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခြေဆင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်နိမ့်စံ အာဏာရှင် ဘဝရှင်မင်းတရားကြီး ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဦးနေဝင်း သည် ခရစ်သက္ကရာဇ် ၂၀၀၂ ခု ဒီဇင်ဘာ ၅ ရက်နေ့ နံနက်က လူ့ ပြည်ငြိ၍ နတ်ထီး စံတော်မူခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနိုင်ငံပြု၊ သာသနာပြု မင်းကောင်းမင်းမြတ်ဖြစ်သော မင်း တုန်းမင်းတရားကြီး နတ်ရွာစံတော်မမူမီ အချိန်ကလေးတွင် ဓမ္မာ ရမ္မဏအားဖြင့် ဆင်ခြင်ပွားများ နှလုံးသွင်းတော်မူရန် မင်းတရား ကြီး၏ ကောင်းမှု ကုသိုလ်တော်များမှ အ ဖိုး ငွေ နှစ်ဆယ့်နှစ် ကုဋေ ခြောက်သန်းအတိုင်း အရှည်ရှိသော သံဝစရ အလှူတော်စာရင်း ကို မိဖုရားများက ဖတ်ကြား လျှောက်ထားသည်ကို နာခံတော်မူ လျက် ငြိမ်းချမ်းစွာ နတ်ပြည်လားတော်မူခဲ့သည်ဟု သမိုင်းကို ဖတ် ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုနည်းအတူ ဘဝရှင်ကြီး သေအံ့မူးမူးကာလ၌ သမီးတော် ခင်စန္ဒာဝင်းဒေဝီက နိုင်ငံ၏ ဘဏ္ဍာတော်မှ မိသားစု ခိုးဝှက် လုယက် ရရှိ စုဆောင်းထားအပ်သော ကုဋေကုဋာသော ငွေစာရင်းများ ကို နိုင်ငံခြားဘဏ်များ၌ အပ်နှံထားသည့် နိုင်ငံခြားငွေစာရင်းများ၊ နိုင်ငံခြားကို ရောင်းချခြင်း မပြုရသေးသော ကျောက်မျက်ရတနာ စာရင်းများ၊ အိမ်တော်၌ရှိ အက်ဖ်အီးစီ ဒေါ်လာတုစာရင်းများနှင့် တခန်းလုံးပြည့် သိုလှောင်ထားသော မြန်မာ ကျပ်ငွေ စာရင်းများ ရှင်းလင်း ဖတ်ကြားတင်ပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးနေဝင်းသည် သူ၏ ဝေဒနာခံစားမှုကို ဖုံးလွှမ်းစေရန် ဆေး သမား သမီးတော်က ဘိန်းခြုံထားသဖြင့် ရီဝေနေသောကြောင့် သမီး တော်၏ ရတနာရွှေငွေ စာရင်းကို နာခံလျက် “သာဓုဣတိ ကောင်း လေစွ ကောင်းလေစွ” ဟု အနုမောဒနာ ပြုမိရှာသည်။ထိုစဉ်တွင် ရုတ်တရက် ဆေးစွမ်းလျော့ပါး ပျက်ပြားသွားသောအခါ ဦးနေဝင်း၏ ၃၂ ကောဋ္ဌသ အားလုံးတို့တွင် မြူမှုန်မျှပင် လစ်လပ် မှု မရှိ၊ အမြဲအတိ ဖုံး လွှမ်း နေ သော လော ဘ နိ ယ ဓာတ် အား တို့ သည် တော် လှန် ထ ကြွလာသည်။ သမီးတော် ဖတ်ကြားသော ခိုးရာပါ ပစ္စည်းများ၏ ကိန်းဂဏန်းများကို မြင်လာသည်။ တိမ်မြုပ် နေသော ဒေါသမီးတောက်ကလည်း ရတ်တရက် တောက်လောင် လာသဖြင့် “ငါ့ဟာတွေပေး .. ငါ့လက်ထဲကိုပေး...”ဟု အသံနက် ကြီးနှင့် အော်ဟစ်မိသည်။ ထို “တခဏ”တွင် နတ်ရွာသို့ လားတော် မူခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကုဋေကုဋာ အသပြာများ ပေါကြွယ်ဝသော်လည်း ဗိုလ်ချုပ် ကြီးသည် လက်တွင်း၌ တပြားတချပ်မှ မပါဘဲ လက်ချည်းဗလာ စွန့်ခွာတော်မူရသဖြင့် ကြီးမားသော လောဘမီးနှင့် ဒေါသမီး တောက်လောင်ရင်း ဘဝချုပ်ခဲ့ရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူ့ပြည်မှ စိတ်မချမ်းမသာနှင့် ထွက်ခွာသွားရသူ ဦးနေဝင်း ၏ ဘဝမှတ်တမ်း ပုရပိုက်နှစ်ခုသည် နတ်ပြည်နယ်ဆိုင်ရာ မှတ်ပုံ တင် အရာရှိ မစ္စတာ စိန်ပီတာ၏ ရုံးသို့ တမုဟုတ်ချင်း ရောက် လာသည်။ အကုသိုလ် မကောင်းမှုမှတ်တမ်း ခွေးရေ ပုရပိုက်ကြီး မှာ လှည်းကိုးစီးတိုက်မျှ ထူထဲများပြားပြီး ကောင်းမှုကုသိုလ် ပုရ ပိုက်မှာ ရွှေလှောင်စက္ကူတမျှ ပါးလျားနေသည်။ မစ္စတာ စိန်ပီတာ က ပုရပိုက်များကို ဖတ်ရှုခြင်းပင် မပြုတော့ဘဲ “ဆောင်ရွက်ရန်မလို ဟု စာတိုကလေးရေး၍ လက်မှတ်ထိုးလိုက်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဖိုင်တွဲသည် ယမမင်းကြီးထံသို့ ရောက်လာသည်။ သူက လည်း အချိန်ဖြုန်းကာ ဖတ်ရှုမနေဘဲ ဦးနေဝင်း၏ နားရွက်ဆွဲကာ ငရဲကြီး ရှစ်ထပ် - အောက်ဆုံးထပ်သို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရုံးခန်းသို့ ရောက်လျှင် “ကိုယ် လူက အဖော်အပေါင်းတွေ တယ်များပါလား၊ ကိုယ်လူရဲ့ အဆောင်မှာ ဘီအိုင်အေခေတ်ကစပြီးတဖြုတ်ဖြုတ်ရောက်လာတဲ့ စစ်ဗိုလ်ကြီးတွေ အများကြီးရှိတယ်။ အဖော် အပေါင်းတွေနဲ့ ပျော်ပျော်ကြီး ခံပေတော့”ဟု ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကိုယ့်လူတို့... တို့စစ်ဗိုလ်တွေသာ ငရဲပြည်ကို လာကြတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဓားပြတိုက်တဲ့၊ လာဘ်စားတဲ့ ဖဆပလဆိုရှယ်လစ် တွေ၊ မဲရအောင် လူသတ်တဲ့ ဆိုရှယ်လစ်တွေလဲ လာကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်ပြီး လက်ဝဲသမားတွေလဲ အများကြီးပေါ့။ “လမင်းကို မကျေချမ်း ပြိုင်စမ်းပါလို့ ခွေးလိုဟောင် ဒုတ် ဒုတ် ဒုတ်” လို့ သီချင်း တကျော်ကျော်နဲ့ အချင်းချင်း တဦးပြီးတဦး သတ်ကြတဲ့ ဖြုတ် ထုတ် သတ် လူသတ်ပွဲတော်ကြီး ပြီးလျှင်ပြီးချင်း ရောက်လာတဲ့ သခင် သန်းထွန်း တယောက်တော့ ဆီပူအိုးကြီးမှာ ဂျိုးကပ်နေလေရဲ့။ အဲ အဲ သခင်စိုး လဲသိကြားသားမှ မဟုတ်တာ ငရဲပြည် ရောက်နေတယ်။ စိုးကြီးက လူ့ဘဝတုံးက ကုလားပဲ အစိမ်းစားလို့ လားမသိဘူး၊ ကျက် ကျက် ဆူ နေ တဲ့ ဆီ ပူထဲ မှာ ရေကူးကန်မှာလို ကူးနေနိုင် တယ်။ သူက ငရဲရောက်ပြီး ခံနေရတာထက် သူ့ကို ကြည်ညိုပြီး ပြု စုကြတဲ့ အလံနီ တပည့်မကလေးတွေနဲ့ ခွဲရတာကို လွမ်းနေသတဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးနေဝင်းသည် ယမမင်း၏ စကားကို မကြားတချက် ကြား တချက်နှင့် မိမိ၏လားရာဘဝကို ရိပ်စားမိသည်။ လူ့ဘဝ၌ အရပ် သားများနှင့် ခွဲ ခြား ၍ စစ် ဗိုလ် များ ကို “တို့လူတွေ” ဟု ခေါ်လေ့ ရှိသည်။ စစ်ဗိုလ်များကိုသာ မေတ္တာထားခဲ့ “သာ ခဲ့ သူ ဖြစ် သည်။ သို့စေကာမူ ဒေါသထွက်လာသဖြင့် “ကျန် ရစ် ခဲ့ တဲ့ မအေ ရိုး... နှမရိုး.. ခွေးကောင် နအဖတွေကတော့ ဘုန်းကြီးတွေ ချဉ်း ကပ်၊ ဘုရားတွေပြင်ဆိုတော့ သူတို့လာရင် တာဝတိံသာ ပို့မှာ လား” ဟု မေးမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“နေ ပါဦး၊ နေ ပါ ဦး .. ဒီ အသံမျိုးကို ကျုပ် ကြားဖူးပါ တယ်။ မှတ်မိပြီ၊မှတ်မိပြီ။ “တပ်မတော် ထိလျှင် ဓားကို ဓားချင်း လှံကို လှံချင်း ပြန်တီးမယ်” ဆိုတဲ့ ဒေါသသံနဲ့ ကြိမ်းတဲ့ ငှက်စုန်းထိုးတဲ့အသံကြီးကို ကြားဖူးတာ မှတ်မိပါတယ်။ အသံကြီးက ဆိုး လှသကွာ။ အဲဒီတုန်းက ကိုယ်လူရဲ့ ဒေါသက ဘယ်လောက်ပြင်း သလဲဆိုရင် ရေဒီယိုတွေတောင် တုန်သွားသတဲ့။ နား ကွဲ ကြ ရ တဲ့ လူထုကို သနားလိုက်တာ။ အဲဒီတုန်းက တပ်မတော်ကို အဲဒီလောက် ချစ်ခဲ့ပြီး ခုမှ ဘာလို့ ကျန်ရစ်တဲ့ တပ်မတော်ကောင်တွေကို မနာ လို ဒေါသ ဖြစ် ရ တာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးယမက စား ပွဲ ပေါ်မှ ကွန် ပျူတာ ၏ ခ လုတ် တ ခု ကို နှိပ် ကြည့် လိုက် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ခင်ဗျား တပည့်တွေလဲ လိုက် လာ မှာ ပါ၊ မကြာပါဘူး။ ဟော ဒီ မှာ အဝီ စိ သို့ လာတော်မူကြ ဖို့ မှတ် ပုံ တင် ထား တဲ့ စစ် ဗိုလ် ကြီး တွေ ရဲ့ စာ ရင်း ရှိတယ်။ သန်း ရွှေ တဲ့၊ မောင် အေး တဲ့၊ ခင်ညွန့်တဲ့၊ စိုးဝင်း တဲ့၊ သူ ရ ရွှေ မန်း တဲ့။ စကား စပ် မိ လို့ မေး ရ ဦး မယ်။ သူရဆိုတဲ့ စစ်ဗိုလ်တွေ မကြာ ခဏ ရောက် လာ ကြ တယ်။ သူရဆိုတာက သူ ရနိုင်သမျှ အရယူကြတဲ့ အရာ ရှိ ကြီး တွေ လား” ဟု မေး သည်။ ဦး နေ ဝင်း က အဖြေမပေး။ မျက် မှောင်ကြီးကုတ်ကာ မျက် စောင်း ကြီး ထိုး ၍ ယမမင်းကြီးကို ပြန်၍ ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယမမင်းကြီးက ပြုံး၍ ကွန် ပျူ တာ ခလုတ်ကို နှိပ်ကြည့်ပြန် သောအခါ “တွေ့ပြီ၊ တွေ့”” ကိုယ် လူ ရဲ့ မျက်စောင်းက မဆလ ဥက္ကဋ္ဌ ရာထူးက ထွက် တဲ့ နေ့ က “စစ် တပ် ဆို တာ ပစ်ရင် မှန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအောင်ပစ်တတ်တယ်ဗျ” လို့ ပြောတုံးက ခင်ဗျားကြီးက လူထု အရပ်သားတွေကို ထိုးတဲ့ မျက် စောင်း ကြီး ပါ လား။ ဘုရား ဘုရား ခင်ဗျား မျက်စောင်းကြီး မတော်တဆ ကျွတ် ထွက် ရင် ကျုပ်တောင် ရှစ်စိတ်ရှစ်မွှာကွဲရမှာပါလား။ အန္တရာယ်ကြီးတဲ့ အန္တရာယ်ကောင် ကြီးပါလား၊ ဝေး ဝေး နေ မှ ဖြစ် မယ်”ဟု ပြောကာ “အင်း အဝီစိ ကလဲ တကယ့်ကို ပူတာပဲ၊ ကျုပ် လိုက်မပို့ တော့ဘူး။ လမ်းမမှားနိုင်ပါဘူး။ ကိုယ်လူ သွားပေတော့၊ တာ့တာဂွတ်ဘိုင်”ဟု ပြောပြော ဆိုဆို ကန်ချလိုက်လေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငရဲပြည်၏ အောက်ဆုံးထပ် အဝီစိငရဲမှာ အမြဲတစေ ပူပြင်း လှသည့် မီးတောက် မီးလျှံများ အရှိန်ပြင်းစွာ တောက်လောင်နေ သည်။ ဦးနေဝင်း ရောက်သွားသောအခါ ဧရာမ မီးတောက်ကြီးများ ထလာသဖြင့် မီးသည် ပိုမို ပြင်းထန်နေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူ့ပြည်တွင်မူ ဦးနေဝင်း၏ ရပ်ကလာပ်ကို ရေဝေသုဿန်၌ မီးသင်္ဂြိုဟ်ပြီး ကြွင်းကျန်ရစ်သော ပြာတို့ကို ဇလာရေလယ်ကြော တွင် မျှောလိုက်လေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤ တွင် ဘဝ ရှင် ကြီး ဗိုလ် ချုပ် ကြီး ၏ ဇာတ်လမ်း နိဋ္ဌိတံ ပြီဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ပြီးဆုံးခြင်း မရှိသေးပေ၊ ဆက်ရန်ရှိသေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗိုလ် ချုပ် ကြီး နေဝင်း ၏ ပြာ များ ကို ရေဇလာ မျှောစဉ် က ကြံ ကြံ ဖန် ဖန် ပြာ တ ဆုပ် ကျန် ရစ် လေ ခဲ့ သဖြင့် ဇာတ် ကွက် ဆက် လာ ပြန် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတနေ့သ၌ ပဲခူးမြို့နယ် အောင်ပင်လယ် ရွာဦးရှိ အောင်တော် မူ စေတီဇရပ်ငယ်တွင် (ဇရပ်ကလေးသည် ငယ် သာ ငယ် သည်။ အဲ ယား ကွန် ရှိ သည်။) သတင်းသုံးနေသူ ဒေါက် ချာ ဆောင်း ရသေ့ ကြီး ဘိုးတော် အောင်ထွဋ်ခေါင်သည် ယမန်နေ့ညက တည လုံး အိပ် မပျော် သဖြင့် သုန် မွန် နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗိုလ်ချုပ်ကြီး ခင်ညွန့် လှူသွားသောခြင်းထဲမှ ဂျော်နီဝေါကို ကား ဘလက်လေဘယ် ဝီစကီကိုသောက်၍ တ ည လုံး မူး နေ ခဲ့ သည်။ မှုန် ရီ မှိုင်း နေ ရာ မှ ထွက် ပြူ လာ သော တနင်္ဂနွေ ဂြိုဟ် ဖြစ်သော နေမင်း၏ ရောင် လျှံ ခတ် သဖြင့် မျက်စိကျိန်းသွားသဖြင့် ချက်ချင်းသာမ-ယ- ဗေ ဒင် သုံး ပုံ အပြင် အာတပ္ပနဗေဒင် ကျမ်း (ပထမံဆရာသိန်း၏ မူ) ကိုပါ ထုတ်၍ ကြည့်ပြီး ကျောက် သင် ပုံ ပေါ် တွင် ၁၂ ရာသီခွင် ချကာ တွက် ချက် လေ သည်။ဘိုး တော် တုန် လှုပ် သွား သည်။ ချက် ချင်း ဆဲလ် ဖုံး ကို ကိုင် ကာ မေ ခ လမ်းရှိ အိမ် တော် သို့ ဆက် လိုက် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟေ့ သမီးဝင်း” “ဟာ ဘိုး တော် ပါ လား” “ဘာ အရေး ပေါ်လို့ ပါလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အဖိုး ကြီး ရဲ့ ပြာ ကို ရေ မျှော တုံး က အား လုံး မျှော သလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘိုး တော် အ မိန့်အရ အား လုံး မျှောလိုက်တာပေါ့” “တပွင့်တမှုန်မှ မ ကျန် ဘူး လား” “မကျန်ပါဘူး၊ အကြောင်းထူးရှိလို့လား” “သိ ချင် ရင် သမီး ဝင်း အမြန် လာ ခဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ချက် ချင်း ကား နဲ့ ထွက် ခဲ့ ပါ မယ်၊ တ နာ ရီ အ တွင်း ရောက် လာ ပါမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတယ်လီဖုန်း ချသွားပြီးနောက် ဘိုးတော်သည် သူတဦးတည်း ဆက်ရန် နံပါတ်ပေးထားသော ဗိုလ်ချုပ် ကြီး ခင် ညွန့် ၏ အ ထူး တယ် လီ ဖုန်း နံ ပါတ် ကို ဆက်လိုက်ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အမိန့် ရှိ ပါ ဘိုး ဘိုး ...... ကျွန် တော် ပါ” “အဖိုးကြီးရဲ့ ပြာကျန်ရစ်သလား။ စုံထောက်စမ်းကွာ” “ဘာ လုပ် ဖို့ လဲ ဘိုးဘိုး ရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီ လို ကွ ဒီ လို၊ ငါ အမြင်ပေါက်တယ်။ အဖိုးကြီးရဲ့ ပြာကို စားလျှင် မင်း ဖြစ် နိုင် သည် အထိ အကျိုး ကျေး ဇူး များ မယ် လို့ မြင် ရ တယ် ကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်ပြီ ကျွန်တော် ကိုယ် တိုင် စုံ ထောက် ပါ မယ်။ ဘိုးတော်ကသာ ဒီဟောကိန်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မဟောပါနဲ့ အထူးလျှို့ဝှက်ပေါ့။ က် ကျွန်တော် အခု သွားပြီး သတင်းလိုက်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တော့ပ် စီး က ရက် ပေါ့” ဟု ဘိုး တော် က ပြောသည်နှင့်ဗိုလ်ခင်ညွန့်သည် အိမ်တော်မှ ဆင်းပြီး ကား ကို ဒုံးစိုင်းမောင်းသွား သည်။ သူတို့က အထူးလျှို့ဝှက် တယ် လီ ဖုန်း နှင့် ပြောကြစေကာ မူ ဘိုး တော် ၏ တယ် လီ ဖုန်း ကို သူ တို့ ထက် ပို၍ ထူး သော “ထ ဆင့် ထူး” စုံထောက် ဌာ န က ချောင်း ၍ နား ထောင် ကာ အ သံ ဖမ်း ထား သည်။ တယ် လီ ဖုန်း ကို ချ လိုက် သည် နှင့် တ ပြိုင် နက် “မင်း ဖြစ် နိုင် သော ပြာ” ၏ “တန် ခိုး”ကို ဖီးလ် မာ ရှယ် ကြီး ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသန်းရွှေ နှင့် ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးမောင်အေးတို့ပါ သိရှိသွားသည်။ ဤတွင် နအဖ ထိပ်သီးရပ်ကွက်၌ ယောက်ယက် ခတ် လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလော ကေ-လောကော- လော က တွင် မဖြစ် နိုင် သော အရာ ဟူ၍ မ ရှိ သည် မှာ မှန်၏။ ကြံကြံဖန်ဖန် ပြာတဆုပ် ကျန် ရစ်ခဲ့သည်။ သွား လေ သူ အဝီ စိ စံ ကြီး ၏ ပြာ တ ဆုပ် သည် ရန် ကုန် မြို့ ၌ ကျန် ရစ် သည် သာ မက အမေ ရိ ကန် ပြည် ဝါရှင်တန် မြို့ တော် သို့ ပင် အမှုန့် အနည်း ငယ် ရောက် ရှိ လာ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြာ ကို ရ ရှိ သူ တို့ သည် ဘိုး တော် ၏ ဟောကိန်းကို ယုံ ကြည် စွာ စားကြသည်။ လျက် ကြ သည်။ အချို့က ခါ ချဉ် လျက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆား လျက်သကဲ့သို့ လျှက်ကြသည်။ အချို့က အရသာ မခံ နိုင်သဖြင့် ငှက် ပျော သီး တွင် မြှုပ် ၍ စား ကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦး နေ ၀င်း ၏ ပြာ က လည်း ထူး ခြား သော တန် ခိုး ကို ပြ ပေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျန်ရစ်လေသော ဦးနေဝင်း၏ပြာကို ထိပ်သီး မြန်မာနိုင်ငံ သားတစုနှင့် မြန် မာ ပျက် အ မေ ရိ ကန် နိုင် ငံ သား တ ဦး နှင့် (မြန်မာ့ ဒီမိုကရေစီရေး ခေါင်း ဆောင် ကြီး) တို့က စား မိ လျှက် မိကြရာမှ ထိုတစုတို့က ဆက်လက် ကပြကြသည့် ဇာတ်လမ်းမှာ စိတ် ဝင် စား ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာဖတ်သူတို့ ကံ ကောင်း သည်။ အကြောင်းမှာ ဘိုးတော်အောင်ထွဋ်ခေါင်သည် တကြိမ်က သတင်းထောက်တဦးဖြစ်ခဲ့သည်။ အောင်ဗလ၏ တပည့် သတင်းထောက်တဦး ဖြစ်ခဲ့ သည်။ မဆလ ခေတ်မှ စတင်၍ လွန်စွာ စားသာသဖြင့် ဒေါက်ခြာ ဆောင်းနေသူ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအောင်ထွဋ်ခေါင်က တန် ခိုး ကြီး လှ သည်။ နအဖကြီးများ ထံသို့ တိုက်ရိုက် တယ်လီဖုန်းရှိသကဲ့သို့၊ အမေရိကန်ပြည်သို့လည်း တိုက်ရိုက် တယ်လီဖုန်းဆက်နိုင်သည်။ ဖလော်ရီဒါတွင် ရောက်ရှိကာ ဘိုင်ကျနေရှာသော သူ၏ အာစရိ သတင်းထောက် အောင်ဗလထံ သို့လည်း ဆရာသမား လက်ဖက်ဖိုး ကွမ်းဖိုးရစေရန်ဟု ဆိုကာ တယ်လီဖုန်းနှင့် သတင်းတိုထွာများ ပို့နိုင်လေ့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဧဝံ ... ဤသို့ဖြင့် ဦးနေဝင်း ချန် ရစ်ခဲ့ သော ပြာတဆုပ်၏ တန်ခိုးစက် ဇာတ်လမ်းကို စာ ဖတ် သူ တို့ ဖတ် ရှုသိ ရှိ ရ သည့် အခွင့်ထူးကြီးကို ယခု ရရှိကြပေကြောင်း။ကိုလူလည်ကြီးလာပါပြီ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအ မေ ရိ ကန် တွင် မြန် မာ လူ လည် မြောက် များ စွာ ရောက် ရှိ နေ ကြ သည်။ ထို ထို သော မြန် မာ လူ လည် လော က သို့ နောက်ဆုံးပေါ် လူလည်တဦး ရောက်လာပြန်သည်။ ဘသိန်းဝင်း သည် လူလည်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော်တော့ကို လည်သူဖြစ်၏။ “လည်လွန်းတဲ့ဘီး ချေးသင့်” ဟု မြန်မာ စကားပုံတခုက ခပ်ရိုင်းရိုင်းဆိုသည်။ လည်လွန်းသူ ဘ သိန်းဝင်းသည်လည်း ရံဖန်ရံခါတွင် ချေးသင့်သည်။ သို့သော် သာမန် လူလည်တို့ထက်တဆင့် ပို၍ လည်သူ ဘသိန်းဝင်းက ထပ်ဆင့်လည် လွန်းသဖြင့် မိမိ၌ တင်လာသည့် အညစ်အကြေးတို့ကို ခါထုတ်နိုင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသော အရည်အချင်း ရှိ သည်။ သူ့တွင် ပေ ကျံ သော ချေးကို တ ခြားသူထံသို့ တဆင့် ပို့ ၍ ဒုက္ခပင် ပေးနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို “ပန်ကာထိပ်သီး ငမွှတ်ကြီး” ဟု ခေါ် သင် ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘ သိန်း ဝင်း မည် ရွေ့ မည် မျှလည် သ နည်း ဟု သက် သေပြရ လျှင် ... သူသည် မဆလခေတ်က ဗိုလ် မှူး ကြီး အဆင့်သို့ ရောက် သည့် ထိပ် တန်း စစ် ဗိုလ် ဖ ခင် မှ မွေး သော သား ဖြစ် သည်။ သူနှင့် သူ၏ ညီ မ လေး ဦး တို့ ၏ အမည်ပါ နောက်ဆုံး တွင် “ဝင်း”နှင့် ဆုံး ကြ သည် မှာ သူ၏ဖခင် ဗိုလ်မှူးကြီးက အဖေ ကြီးဟု ခေါ် သော ဗိုလ် ချုပ် ကြီး နေဝင်းကို ဂုဏ်ပြုသည့် အထိမ်း အမှတ်ဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်ကလေးဘဝ ဖခင်ကြီးရှိစဉ်က အဖေကြီး အိမ်တော်သို့ မကြာခဏ ရောက်ဖူးသည် အထိ ရင်းနှီးသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43097164316821,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_abe66932-a9d0-42e8-bda9-5eef6a601ec2.jpg?v=1730271698"},{"product_id":"ကိုတာ-တွေးသူများ","title":"တွေးသူများ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအကြောင်းအားလျော်စွာ ကျွန်တော်သည် ထိုထိုဤဤ စာအုပ်လေးများ ဖတ်ခွင့်ကြုံပါသည်။ ထိုအခါ တောင်တောင် မြောက် မြောက် အယူအဆလေးများ သိလာရပါသည်။ အမြင်များ၊ တန်ဖိုး များ၊ သဘောထားများ ပြောင်းနေသည်မှာ ဤဒွန္နယာကြီး၏ သဘာဝ အလျောက်ပင် ဖြစ်ပါသည်။ သို့ သော် မပြောင်းကြသည်မှာလည်း သဘာဝအလျောက်ပင် ဖြစ်မလားမသိပါ။ လူဆိုတာ သေမှပဲ ပြောင်းလဲ တာမျိုးဟုလည်း ကြားဖူး၍ ဖြစ်ပါသည်။ တချို့ပြောင်းသော်လည်း တချို့ မပြောင်းပါ။ လူအချို့၏သဘောထားအမြင်နှင့် လူအချို့၏ အမြင် မတူပါ။ ကျွန်တော် ကြိုက်သော မောင်စွမ်းရည်၏ ကဗျာထဲကလို “တချို့ပိန် တချို့ဝ၊ တချို့က သမ တချို့က ဝိသမ၊ တချို့က အရညဝါသီ၊ တချို့က ဂါမဝါသီ၊ နီသူနီ ပြာသူပြာ” ကွဲပြားခြားနား သည်မှာ ဓမ္မတာပါကလား ဟု သိရှိပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော် ဖတ်မိသော စာများကို ကျွန်တော်ဖောက်သည်ချသောအခါ (ဝါ) ကျွန်တော်မျှဝေသောအခါ၊ ကြိုက်သည်လည်း ရှိ၊ မကြိုက်သည်လည်း ရှိ၊ သဘောညီသည်လည်း ရှိ၊ သဘော မညီသည်လည်း ရှိပါလိမ့်မည်။ ဖတ်မိသမျှကို ပြန်ပြောခြင်းသာ ဖြစ်၍ ‌ဪ ဒီလိုကိုး၊ ဪ ဒီလို တဲ့လားဟု စဉ်းစားစရာ ဖြစ်မလားဟု ရည်ရွယ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြတင်းပေါက်က ကြည့်သူ၏ အမြင်များသာ ဖြစ်ပါသည် ဟုလည်း ဝန်ခံပါသည်။ ဆိုလိုရင်းမှာ နှိုက်နှိုက် ချွတ်ချွတ် အနုလုံ ပဋိလုံ ၊ ခရေစေ့တွင်းကျ စပယ်ရှယ်လစ်လို ကျွန်တော်မသိပါ။ သို့သော် ကိုယ်သိသလောက် ပြန်ပြောလျှင်လည်း လွန်မယ်မထင်ပါဘူးဟုတွေးမိသောကြောင့်လည်း ရေးဖြစ်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ အသေးစိတ်စိတ် အတွင်းကျကျ သိလိုသူ များအား ဖတ်ရှုလို လျှင် ဖတ်ရှုနိုင်ရန် ကိုးကားထားသော စာအုပ်အမည်များကတော့ ဖော်ပြပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်တို့ဆီက လူအများမှာ နိုင်ငံရေး၊ ဘာသာရေး၊ သမိုင်း၊ ရသစာပေ စသည်များကို စိတ်ဝင်စား ကြပါသည်။ ထို့ ကြောင့် ကျွန်တော် တင်ပြသောအချို့ အမည်များမှာ တခြားနေရာတွင် နာမည် ကျော်သော်ငြား၊ ရွှေမြန်မာပြည်ကြီးမှာ စိမ်းချင်စိမ်းနေပါလိမ့်မည်။ ရွှေပြည်ကြီးကတော့ နောက်ကျနေပါသည်။ နောက်ကျခြင်းကို အများလိုပင် ကျွန်တော်လည်း ယားကျိကျိဖြစ်ပါသည်။ ယခုရေးသော အကြောင်းအရာများကို မုံ ရွာဆေးရုံ ဝင်းကြီးထဲမှ တစ်ခုသော လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် တမြန်နှစ်များက စကားပြောဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်၏ ဆရာတစ်ဦးက ယောနိသော မနသီကာရ၊ နှလုံး သွင်းတတ်အောင် သွင်းကွာ ဟု ဆုံးမပါသည်။ ကျွန်တော့်ငယ်ဆရာတစ်ဦးကတော့ “မောင်တာ ... မင်း နေရာများ မှားမွေးခဲ့သလား၊ ကာလများ မှားမွေးခဲ့သလား” ဟု ဝေဖန်ပါသည်။ တင်မောင်သန်း ကတော့ “သဘောအယူ အဆကို တော့ စိတ်ဝင် စားကြမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဒီလိုလုပ်ကြရမှာပဲ၊ ကိုယ်နဲ့ မမှီသေးလို့၊ ကိုယ် မရောက် သေးလို့ ဆိုပြီး မပြောကြလို့ မဖြစ်ပါဘူး” ဟု တိုက်တွန်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအနာဂတ်ဆိုတာ ဘာလဲဟု မေးလျှင် အနာဂတ် ဆိုတာ ပစ္စုပ္ပန်ထဲ ကို ချင်းနင်းဝင်ရောက်လာတဲ့ အရာဟု ဖြေလျှင် ရနိုင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလေကို ဖောက်ထွင်း၊ လာခဲ့မင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချဉ်းဆရာ ချဉ်း၊ ထွင်းဆရာ ထွင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ထိုပစ္စုပ္ပန်ထဲသို့ ထို အနာဂတ် ချဉ်း၍ နင်း၍ ထွင်း၍ ဝင်ရောက်လာပုံမှာ ခင်ဗျားရပ်နေလို့ တောင် မရနိုင်ပါ။ တော်ဖလာ ကတော့ လှိုင်းလုံးနှင့်လည်း ဥပမာပေးသည်။ ငလျင်နှင့် လည်း အလားတူသည် ဟု ပြောသည်။ လေမုန်တိုင်းလို ပင် မဟုတ်။မြေငလျင်လို ကိုင်လှုပ်သည်ဟု ပြောသည်။ လေမုန်တိုင်းက အပေါ်ယံ ကိုသာ ဝှေ့ယမ်းသည်၊ ငလျင်ကတော့ အခြေအမြစ်ကိုပင် ယမ်းခါ ပစ်သည်တဲ့။ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။သိသင့်သည်များကို ပြက်သိကာမျှဖြစ်စေ သိလျှင်ပင်၊ မသိသည်နှင့် နှိုင်းစာလျှင် တော်ပါလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် အတွေး ကြီးကြီးတွေးသူများဖြစ်သော တော်ဖလာ၊ ဒရပ်ကား၊ ချားလ်ဟန်ဒီ စသူများ၊ အင်ဒရူး ဂရိုဗ်၊ ကိုဗေးစသူများနှင့် သူတို့၏ အကြံအစည်၊ အယူအဆများကို မိတ်ဆက်သဘော တင်ပြပါသည်။ ဆက်လက်၍ တင်ပြနိုင်ရန်လည်း အားထုတ်ပါမည်။ မင်းရဲ့ ပြတင်းပေါက်က ကျဉ်း သကွာဟု ဝေဖန်လျှင်တော့ ကျွန်တော့်အမြင်က ဒီလောက်ပါပဲဗျာဟုသာ ပြောစရာရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤစာအုပ်အမည်ကို “တွေးသူများ”ဟု ပေးလိုက်ပါသည်။ “ပြေးမကြည် သူ များ”ဆို လျှင် ပို မကောင်းဘူးလားဟု တင်မောင်သန်းက အကြံ ပေးပါသည်။ ပညာရှိ တွေးကြည့် က၊ ပြေးကြည့်တာထက် မှန်သည်ဟူသော ဆိုရိုးစကားကို အမှီပြု၍ တွေးသူ များသည် ပြေးကြည့် စရာမလို ဟူ၍ ဆိုချင်ပုံရပါသည်။ စင်စစ်လည်း ပညာရှိ များသည် အတွေးအခေါ်အားဖြင့် သာ လူတွေ အပေါ်၌ လွှမ်းမိုးသူများ ဖြစ်ပါသည်။ ဟိုးဝဒ်ဂါဒနာက ထို ထို သော ကိုယ့် အခန်းထဲမှာ ထိုင်တွေးနေလျှက် လူအများ၏ အတွေးအမြင် ၊ အပြုအမူ၊ ခံစားမှု များကို လွှမ်းမိုး နိုင်သူ များကို “သွယ်ဝိုက်သောခေါင်းဆောင်များ”ဟု အမည်တပ်ပါသည်။ အလက်ဇန္ဒာ၊ နပိုလီယန်၊ လင်ကွန်း၊ ချာချီ စသူများကတော့ “တိုက်ရိုက်ခေါင်းဆောင်” (Direct Leader) များ ဖြစ်ပါသည်။ ပရင့်စတန် တက္ကသိုလ်မှ အခန်းကျဉ်းကလေးတွင် ရုပ်သဘာဝ၏ ဓမ္မတာ သဘောကို တစ်ကိုယ်တော်ရှာနေသူ အိုင်းစတိုင်း ကို သွယ်ဝိုက်ခေါင်းဆောင် (Indirect Leader) စာရင်းတွင် ထည့်သွင်းသင့်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤစာအုပ်တွင် ဖော်ပြထားသူ များမှာ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသူများသာ ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော့်အမြင်မှာတော့ သူတို့ ၏ အတွေးများမှာ စကားလုံးများအားဖြင့် လင်းပြနေပါသည်။ တချို့ မှိန်သလား၊ တချို့မလင်းဘူးလား၊ မှိန်ချင်မှိန်၊ လင်းချင်လင်း ကိုယ်နဲ့ ဘာမျှ မဆိုင်ဘူးလား။ ကိုယ်နှင့် ဆိုင်သည်၊ မဆိုင်သည်၊ လင်းသည်၊မှိန် သည် ဆုံးဖြတ်ခြင်းမှာ စာရှုသူများ သဘောအတိုင်းပါပဲ ခင်ဗျား။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43097179816085,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a2adefe0-b996-40cf-ad9e-dbdac964b1e8.jpg?v=1730271719"},{"product_id":"ခင်ခင်ထူး-ပန်းစည်းကြိုး","title":"ပန်းစည်းကြိုး","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှာစာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ကျွန်မ ရေးဖြစ်ခဲ့သမျှသော မဂ္ဂဇင်းဝတ္ထုရှည်များကိုချည်း တစ်အုပ်တစ်ခါ စုစုစည်းစည်းထုတ်ဝေရန် ပုဂံစာအုပ်တိုက်က စီစဉ်ခဲ့ပါသည်။ ပထမဆုံး မဂ္ဂဇင်းဝတ္ထုရှည်များစုစည်းမှုကို “ကြာဆစ်ကြိုး မဂ္ဂဇင်းဝတ္ထုရှည်များဟု  အမည်ပေးခဲ့ပါသည်။ ထုတ်လည်း ထုတ်ဝေဖြစ်ခဲ့ပါ၏။ သည်တစ်ကြိမ်တွင်လည်း ဒုတိယမြောက်မဂ္ဂဇင်းဝတ္ထုရှည်များ စုစည်းမှုအဖြစ် ထုတ်ဝေ ဖြစ်ခဲ့ပြန်ပါပြီး သည်စာအုပ်ကိုတော့ \"ပန်းစည်းကြိုး\" မဂ္ဂဇင်းဝတ္ထုရှည်များဟု ကျွန်မ ခေါင်းစီးပေးလိုက်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"ပန်းစည်းကြိုး\"ဆိုသည့်အမည်ကို သည်ဘက်ခေတ် မိန်းကလေးများ အကြားမနာလောက်တော့ပါ။ ခေါင်းစည်းကြို၊ ဆံစည်ကြိုးကလေးတွေက မြန်မာမိန်းကလေးအများစု၏ ဆံဖျားမှာ နေရာမရရှာကြတော့တာလည်း ပါပါလိမ့်မည်။ ခေတ်မီနည်းပညာများဖြင့် ထုတ်လုပ်ထားသော ဆံပင်စည်း၊ ဆံပင်ထိုး၊ ဆံပင်ညှပ် (ကလ်)၊ ဆံပင်ခွ ဆံပင်အုပ်၊ ဆံပင်ဖိ ပစ္စည်းကလေး တွေက ဒီဇိုင်းအဆန်းဆန်း အရောင်အသွယ်သွယ် ရှိကြရုံမက ကျောက် ပွင့်စီ ဖဲပွင့်စီ အသွင်အမျိုးမျိုးက လက်လှမ်းတစ်မီမှာရှိနေပြီဆိုတော့ချည်စ ပန်းဆိုး\" ကြိုးကလေးတွေ အသုံးမတွင်ကြတော့ပြီ။ ကျွန်မတို့ ငယ်ငယ်ကတော့ မိန်းကလေးမှန်လျှင် ချည်ခေါင်းစည်းကြိုးရောင်စုံကိုပဲ သုံးခဲ့ကြရသည်။ များသောအားဖြင့် ပန်းဆီရောင်ကလေးတွေ များပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမနက်မိုးလင်းသည်နှင့် အမေကြီးကိုယ်တိုင် ကျွန်မဆံပင်ကို ဝါးဘီးဖြင့် ရှင်း၊ အုန်းဆီကလေး ပွတ်ရင်း၊ ဆံပင်နှင့် ဦးရေကို အေးနေအောင် ဆုပ်နယ်ပေးလေ့ရှိသည်။ ပြီးလျှင် ခေါင်းဖြီးပေးကာ ပန်းစည်းကြိုးဖြင့် ကြက်တောင်ရိုက်ထုံးပေးလေ့ရှိတာကို ကျွန်မ မှတ်မိနေပါသည်။ ကျွန်မ “ မဟုတ်ပါ။ တစ်ရွာလုံး တစ်နယ်လုံး တစ်ပြည်လုံးက မိန်းလေးတွေမှာ ပန်းစည်းကြီး ပန်းရောင်ကလေးတွေနှင့် ချည်းဖြစ်နေလောက်ပါသည်။ ကြက်တောင်စည်းနှင့် ပန်းစည်းကြီးသည် တစ်ခါက မိန်းမငယ်ကလေးတို့၏ ဆံပင်ပုံစံဟုပင် ဆိုနိုင်ပါသည်။ ကြက်တောင်းလည်း ရှင်မီးအင်္ကျီနှင့် ဝပ်ထဘီကို မထိမတွေ့လိုက်ရသူ မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ခေါင်းစုတ်ဖွားကြီးနဲ့ မနေရဘူး၊ မိန်းကလေးများဝယ် ဘုန်းကံက ဆံပင်မှာ တည်။ယောက်ျားလေးများကျတော့ လက်ရုံးမှာ တည်သာ။ ဆံပင်ဖားလျားကြီးလည်း မချကောင်းဘူး။ တစ္ဆေ မှင်ဆာ မကောင်း ဆိုးရွာ ဘွယ်တတ်တယ်။ ဆံကလေး ပင့်ထုံးတော့ မျက်နှာကလေး သယ်။ သနပ်ခါးကလေးနဲ့ဆိုတော့ ကျက်သရေရှိသသော်” -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမေကြီးက မနက်တိုင်း ခေါင်းစည်းကြိုး စည်းပေးရင်း ပါးစပ်က တထွတ်တွတ်ပြောနေတတ်တာကိုလည်း ကျွန်မ မှတ်မိနေပါသည်း ငယံမဆံပင် ကလေး ရှည်လာသည်နှင့် သူငယ်တော်ရုပ်၊ နောက်ချေးခံလုပ်ကလေးတွေလို ပန်းစည်းကြိုးကလေးတွေ ပေါင်”ရ၊ ဖက်” ရပြီ။ ပန်းစည်းကြိုးမှာ ချည် တစ်မျိုးဖြစ်၍ ပန်းရောင်တောက်တောက်ဆိုးကြတာ များပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်ပိုင်းမှာတော့ ဖဲကြိုး၊ ဇာကြိုး၊ သိုးမွေးကြိုးကလေးတွေ ဖြစ်လာပါသည်။ ပန်းစည်ကြိုး အလွယ်တကူမရှိတော့လည်း ပူစရာမရှိပါ။စက်ဆိုင်က ပိတ်ဖြတ်စ တစ်ထွာတစ်မိုက်ကလည်း စည်းနှောင်စရာဖြစ်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ညည်းတို့များ ကလေးပုခက် အောင်ပန်းမယ် ပန်းစည်းကြိုး ချည်ကြပါဟဲ့၊ မနှဲမိ မကြာဥတို့ကို အတင်တော်ဆက်ရင် ပန်းစည်းကြိုး မမေ့နဲ့၊ ရွှေဇင် သီးနစ်လုံး (ကြက်ဥနှစ်လုံ။) ပြုတ်၊ ဂွမ်းပေါက်တဆုပ်၊ ဆန်တစ်ပြည် ငွေတစ်မတ် ပန်းစည်းကြီး တစ်ခင်း မျိုချဉ်များ ဆက်ရသယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွာထဲရပ်ထဲ သားသမီးဖွားပြီးဆိုလျှင် အမေကြီးက ပုခက်စစ်ဆေးရေး လိုက်တော့သည်။ ပန်းစည်းကြိုးမရှိသည့် ဆောင်ပုခက်၊ကြိုးပုခက် သစ်သားဆောင်ပန်းပုခက်မှာ တွေ့လို့ကတော့သားသည်မအေကို ငေါက်ပါတော့သည်။ မနှဲမိနတ်သီချင်းကိုလည်း အသံကလေး တုန်တုန်ဖြင့် ဆိုပြပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပန်းကြီးငယ်မ နှီကျာ. ရှင်နှဲမိဆံကေသာ... ခါကြီး ဒွါဒရာ - ဇာတိ ချက်ကြွေး နေရာဟောင်းက တကောင်းက ရွှေပုခက်ကလေးနဲ့ သိပ်ပါ သိပ်ပါ.. ငွေပုခက်ကလေးနဲ့ သိပ်ပါ သိပ်ပါ.. ရွေဘဲဉလေး ဆက်ပါ ဆက်ပါ.. ရွှေထဘီလေး ဆက်ပါ ဆက်ပါ... ပန်းစည်းကြိုးလေး ဆက်ပါ ဆက်ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖန်းကြီးငယ်မှ နှီကျာသည် ပန်းစည်းကြိုးကို ဆိုလိုပါ၏။ ရွာက ဘယ်သူဘယ်တော့ မြို့စျေး (မြင်းခြံ)သွားကြမှာဆိုလျှင် ကျူလယာ ဆိုင်က ပန်းကြိုးတစ်ခင် မှာကြသူတွေ မနည်းကြပြီ။ ဆမိတ်ခုံနတ်ပွဲဆိုလျှ ပန်းစည်ကြိုး”ပ္ပဲတော်ဆိုရမလောက်ပင်။ အခုတော့ လေးနှစ်အရွယ် ကျွန်မသမီးလေးကို ပန်းစည်းကြိုးကလေး \"ပေါင်\" ချင်လို့ \"စည်း\" ချင်လို့ မဖြစ်နိုင်တော့ တစ်ရက် သမီးဆံပင်ကို အုန်းဆီပွတ်ရင်း ခေါင်းဖြီးရင်း အမေကြီးကို သတိရမိပါ၏ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပန်းစည်းကြိုးကလေးတွေ ဘယ်များရောက်ကုန်ပါလိမ့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပန်းစည်းကြိုးကလေးတွေကို လွမ်းမိရာက ကျွန်မစာအုပ်ကို “ပန်းစည်းကြိုး” လို့ အမည်ပေးရန် စဉ်းစားထားခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ရိုးရိုးနှင့်ယဉ်ယဉ် ပန်းစည်းကြိုးကလေးတစ်မျှင် နှစ်မျှင်။ ကျွန်မ ဝတ္ထုတွေကို သည်ရိုးဂုဏ်ကလေးနှင့် တင်စားလိုခြင်းသာ ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပန်းစည်းကြိုး မဂ္ဂဇင်းဝတ္ထုရှည်များကို စုစည်းထုတ်ပေးသူ ဒေါ်ခိုင်ခိုင်ဦး(ပုဂံစာအုပ်တိုက်ကို ကျေးဇူးစကားဆိုချင်ပါသည်။ သည်ဝတ္ထုများကို ဖော်ပြပေးခဲ့ကြသော မဂ္ဂဇင်းအသီးသီးမှ အယ်ဒီတာများ။ သရုပ်ဖော်ရေးဆွဲပေးခဲ့ကြသော ပန်းချီဆရာများ၊ စာအုပ်တစ်အုပ် ဖြဝ်မြောက်အောင် ဝိုင်းကြရသော ဝန်းကြရသော ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့်တကွ ချစ်လှစွာသော ပရတ်သတ် ကိုပါ ကျွန်မ ကျေးဇူးတင်မိပါကြောင်း ဖော်ပြလိုပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eလျော့ရဲထုံးဖွဲ့ ဆံကေနွဲ့- ပန်ကြိုးလဲ့လဲ့ စည်းနိင်စေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eခင်ခင်ထူး\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43098195853461,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_93247682-9026-4bab-b09b-477a180c6c1e.jpg?v=1730271810"},{"product_id":"ခင်ခင်ထူး-မင်္ဂလာလှည်း","title":"မင်္ဂလာလှည်း","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မင်္ဂလာလှည်း\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e      \u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e          (၁)\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဲသည်နေ့က ကိုချစ်တိုး မနက် အစောကြီး နိုးနေတယ်။ ခါတိုင်း မနက် ရှစ်နာရီ မနိုးချင်တဲ့ ကိုချစ်တိုး။ ခြောက်နာရီ ထနိုင်အောင် ညဘက်က နာရီသံပတ် ပေးထားရတာပါ။ ကိုချစ်တိုး မိန်းမကတော့ ခုတလော ကိုချစ်တိုး လုပ်နေတာတွေကို မကြည်သာပါဘူး။ ကိုယ့်ကိစ္စ မဟုတ်။ ကိုယ့်အလုပ် မဟုတ်။ တစ်ဆင့်ခံ လူကြီး လုပ်ချင်တာကို မကြိုက်တာ။ ကိုချစ်တိုးနဲ့ ကိုကျော်သန်းက တစ်ရပ်ကွက်တည်းလည်း ဖြစ်ပြန်၊ စီးပွားသောင်သာ သူချင်းလည်း ဖြစ်ပြန်ဆိုတော့ နှစ်အိမ့်တစ်အိမ် ခင်မင်ကြတာတော့ မှန်ပါရဲ့ ။ အခု မိန်းမတောင်းမယ့် မောင်လှိုင်နဲ့ ကိုချစ်တိုးနဲ့က ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ မောင်ကြိုင်က သံရည်ကျိုစက်ပိုင်ရှင် ကိုကျော်သန်းရဲ့ တပည့်။ တစ်ရွာက လာအလုပ်လုပ်နေတဲ့ လူငယ် တစ်ယောက်ပါ။ ကိုကျော်သန်းက သူ့တပည့် မိန်းမ တောင်းပေးရမယ့် ကိစ္စဆိုတော့ ကိုချစ်တိုးကိုပါ ခေါ်လို့ လိုက်ပါ့မယ် ကတိပေးမိရာက ထလိုက်ဖို့ ဖြစ်ရတာကိုး။ ဒါကို ကိုချစ်တိုး မိန်းမ မခိုင်ဝါက မကြည်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တော့မလဲ ကိုယ့်အရေး မဟုတ် ကိုယ့်အရာ မဟုတ်။ ဆိုင်မှာ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ရမှာနဲ့၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းကိစ္စနဲ့ တော်မလိုက်လဲ ရတဲ့ဟာကို တော်က သူများရှေ့ ခြေတစ်လှမ်း ရောက်နေတာ\"အဲသည်နေ့က ကိုချစ်တိုး မနက် အစောကြီး နိုးနေတယ်။ ခါတိုင်း မနက် ရှစ်နာရီ မနိုးချင်တဲ့ ကိုချစ်တိုး။ ခြောက်နာရီ ထနိုင်အောင် ညဘက်က နာရီသံပတ် ပေးထားရတာပါ။ ကိုချစ်တိုး မိန်းမကတော့ ခုတလော ကိုချစ်တိုး လုပ်နေတာတွေကို မကြည်သာပါဘူး။ ကိုယ့်ကိစ္စ မဟုတ်။ ကိုယ့်အလုပ် မဟုတ်။ တစ်ဆင့်ခံ လူကြီး လုပ်ချင်တာကို မကြိုက်တာ။ ကိုချစ်တိုးနဲ့ ကိုကျော်သန်းက တစ်ရပ်ကွက်တည်းလည်း ဖြစ်ပြန်၊ စီးပွားသောင်သာ သူချင်းလည်း ဖြစ်ပြန်ဆိုတော့ နှစ်အိမ့်တစ်အိမ် ခင်မင်ကြတာတော့ မှန်ပါရဲ့၊ အခု မိန်းမတောင်းမယ့် မောင်ကြိုင်နဲ့ ကိုချစ်တိုးနဲ့က ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ မောင်ကြိုင်က သံရည်ကျိုစက်ပိုင်ရှင် ကိုကျော်သန်းရဲ့ တပည့်။ တစ်ရွာက လာအလုပ်လုပ်နေတဲ့ လူငယ် တစ်ယောက်ပါ။ ကိုကျော်သန်းက သူ့တပည့် မိန်းမ တောင်းပေးရမယ့် ကိစ္စဆိုတော့ ကိုချစ်တိုးကိုပါ ခေါ်လို့ လိုက်ပါ့မယ် ကတိပေးမိရာက ထလိုက်ဖို့ ဖြစ်ရတာကိုး။ ဒါကို ကိုချစ်တိုး မိန်းမ မခိုင်ဝါက မကြည်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \"တော့မလဲ ကိုယ့်အရေး မဟုတ် ကိုယ့်အရာ မဟုတ်။ ဆိုင်မှာ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ရမှာနဲ့၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းကိစ္စနဲ့ တော်မလိုက်လဲ ရတဲ့ဟာကို တော်က သူများရှေ့ ခြေတစ်လှမ်း ရောက်နေတာ\"\"ဟ... မိခိုင်ရ၊ သူ့ကိစ္စဆိုတော့ ကိုယ့်ကိစ္စပေါ့ဟ တောင်းတယ်။ မြန်းတယ် ဆိုတဲ့ကိစ္စမှာ လူကြီးအရာထားတာ ဂုဏ်တော် ရှိသေးတာကော ကိုကျော်သန်း ခေါ်တာ မလိုက်လို့ ကောင်းရော့လား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တော့်ကိုယ်က လှံဖျား ပုစဉ်းနား အကြောင်းရှာနေတာ၊ တော်က ဘာပြောတတ် ဆိုတတ်လို့တုန်း ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မင်္ဂလာခန်း မပြောတတ်တော့ ဒါနခန်း ချရုံပေါ့ဟ..\" “ဘာမှမဆိုင်ဘူး ... ဟင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုချစ်တိုးက စတိုးဆိုင်ကြီး ဟည်းနေအောင် ဖွင့်ထားတဲ့ ပိုင်ရှင်ပါ။ ပစ္စည်းဥစ္စာ ချမ်းသာသလောက် လူမှုရေးစိတ်၊ ဘာသာဘုရား စိတ်ကလေး ရှိတော့ ထစ်ခနဲဆို သူက ဘဏ္ဍာရေးမှူး ထ ဖြစ်နေကျ။ သည်ကိစ္စက တော့ ဘဏ္ဍာရေးမှူး မဟုတ်ပေသိ လူမှုရေး မဟုတ်လား။ လိုက်ပါမယ် ပြောလိုက်မိတယ်။ ပြောသာ ပြောရတာ မိန်းမယူမယ် ဆိုတဲ့ ကိုကျော်သန်းတပည့် ဆိုတာကိုလည်း ကိုချစ်တိုးက ကောင်းကောင်း သိတာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုကျော်သန်း မျက်နှာနဲ့ဆိုတော့ မောင်ကြိုင့် မသီလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူးလေလို့ တွက်တယ်။ ပြီးတော့ မောင်ကြိုင်ကတောသူတောင်သား မန္တလေးကို လာလုပ်ကိုင် စားသောက် နေတောပေမယ့် ချစ်သူကို မိသား၊ ဖသားပီပီ ရှိတာလေးနဲ့တောင်းမြန်းယူတာမျိုး ဆိုတော့ တတ်နိုင်သူတွေက ဝိုင်းကြ၊ ဝန်းကြခြင်းဟာ ကုသိုလ်ရတယ်လို့လည်း ကိုချစ်တိုး ခံယူထားတာ ပါပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"နေပါဦး .. မောင်ကြိုင် မိန်းမတောင်း သွားရမယ့် ရွာက ဘယ်မှာတုန်း\" \"ဝစ်ကိုင်း အနောက်ထဲ ပြောတာပဲ၊ ဘာရွာဆိုလား\"\"မိန်းကလေးမိဘများက ဘာလုပ်ကြတာတုန်း\" \"ဘာလုပ်ဆိုလား ..။ \"မင်္ဂလာက ဘယ်တော့ ဆောင်ကြမှာမို့လဲ\" \"ဘယ်တော့ဆိုလား ... သိပေါင်ကွာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိန်းမ မေးသမျှလည်း ကိုချစ်တိုးက အိုးဝင်ကော်ချက် ဖြေတတ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဟိုနားဆိုလား ... သည်နား ဆိုလားနဲ့ ပြီးရတာပါ။ သည်လို ဝေ့လေ မိန်းမက မကြည်သာလေ။ မကြည်သာမှ နေရော သူလိုက်ပါမယ် ဆိုမှတော့ စောစောထ ရေချိုး၊ ပေါင်ဒါတွေ ဖွေးနေအောင် လိမ်း၊ ရေမွှေးတွေ တဖျန်းဖျန်း ဆွတ်၊ လည်ကတုံး ကလေး သန့်သန့်ကို စွပ်ကျယ်တစ်ထည်ခံ ဝတ်ပြီး ပိုးပုဆိုး ရေညှိစိမ်းတစ်ထည် ကောက်ဝတ်တယ်။ ကတ္တီပါစိမ်း မွှေးရှည်ဖိနပ် စီးပြီးတော့ ဆိုင်က ကလေးမလေး ဖျော်ပေးတဲ့ ကော်ဖီလေးတစ်ခွက် ပူပူလောင်လောင် သောက်ပြီး အိမ်ရှေ့ ကားထွက်မျှော် နေတော့တာပါ။ ခြောက်နာရီခွဲလောက် ကျတော့ ကားမလာသေးဘဲ မောင်ကြိုင် ရောက်လာတယ်။ လူကြီးတွေ လိုက်နှိုးတာတဲ့။ သတို့သားလောင်းက အဝတ်အစား မလဲရသေးဘူး။ ကြောင်းမြန်းမယ့် လူက ဝီရိယ ကောင်းနေတော့ မယားလုပ်သူက အောင့်ပြန်ရော။ သည် တစ်ခါတော့ မောင်ကြိုင့်ကို မခိုင်ဝါကပဲ မေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"နေပါဦး ... မင်းက ကိုကျော်သန်းတပည့် မောင်ကြိုင်လား ...\" \"ဟုတ်တယ် အစ်မ၊ လူကြီးတွေ အဆင်သင့် ဖြစ်အောင် လိုက်ပြောတာပါ\" \"အလိုတော် ... ကာယကံရှင် မယားတောင်းမယ့် လူက အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူး။ တို့အိမ်က ဥပက,က ကျီးမနိုးခင် ဆွမ်းထချက်နေတာပါ၊ နေပါဦး မင်းတို့ရွာက ဘယ်မှာတုန်း ...\" \"သည်နားလေးပါ ... စစ်ကိုင်း အနောက်ထဲတင်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစစ်ကိုင်းဆိုတာ မန္တလေးနဲ့ မဝေးတော့ ကိုချစ်တိုး စောစောပြန်ရောက်ဖို့ သေချာပြီလေ သည့်ထက် ဆက်မမေးတော့ပါဘူး။ သူတစ်ပါး မင်္ဂလာကိစ္စ ဆိုတော့ သည့်ထက် ပိုပြောလို့လည်း မကောင်းဘူးလေ။ ဒါပေမယ့် ကိုချစ်တိုးကိုတော့ မျက်စောင်း ထိုးလိုက်တယ်။ မောင်ကြိုင် ပြန်သွားပြီး နာရီဝက်လောက် ကြာမှ ကိုကျော်သန်းရဲ့ ကား ရောက်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလိုက်ထရပ်ကား ပက်လက်ပေါ်မှာ လူကြီး တော်တော်များများလည်း ပါလာကြတယ်။ သတို့သား မောင်ကြိုင်၊ မောင်ကြိုင့်ဆရာ ကိုကျော်သန်း၊ မောင်ကြိုင့် ဆွေမျိုးနီးစပ်တော်တဲ့ ဒေါ်ငွေ၊ ကိုကျော်ဝင်း၊ တရုတ်ကြီး ကိုဝိန်။ ကျန်တာက ကိုချစ်တိုးလိုပဲ ကိုကျော်သန်း ခေါ်လို့ ပါလာတဲ့ကျောင်းအုပ်ကြီးဟောင်း ဦးကျော်ဒွန်း လူဝကြီး ဦးမှတ်တင်၊ လူတွေ မနည်းဘူး။ မောင်ကြိုင်နဲ့ သူ့အဒေါ်ဒေါ်ငွေကို ကားခေါင်းထဲ ထိုးထည့်ထားတော့ ကိုချစ်တိုးကလည်း နောက်က ကားပက်လက် ဓါးရှည်ကြီးပေါ် ထိုးတက်လိုက်ရတယ်။ ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးလူကောင်းတွေချည်း ဆိုတော့ ကိုချစ်တိုးက မယားကို လူရိုသေ ရှင်ရိုသေ အလုပ်ဟ ဆိုတဲ့ မျက်နှာနဲ့ လှမ်းကြည့်ရင်း နှုတ်ဆက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"ကြွကြွ .. ကိုချစ်တိုးရေ တော်မပါရင် ပွဲမစည်ဘူး ... ကြွ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမယားက ရဲ့ ပြောတာ သိသားပဲ၊ စပ်ဖြီးဖြီးကြီးနဲ့ လူတွေကြားထဲ တစ်နေရာ ရှာထိုင်တယ်။ လူဝကြီး ဦးမှတ်တင်ကချည်းလူသုံးယောက်စာ နေရာယူထားတော့ ကိုကျော်သန်းနယ် ဘယ့်နှယ်ကြောင့် ကိုမှတ်တင်ကြီး ကားပေါ် တင်လာရတာ ပါလိမ့်လို့လည်း တွေးမိသေးတယ်။ ကိုကျော်သန်းကတော့ သူ့တပည့်ဆိုတော့ သူ့ကား သူကိုယ်တိုင် မောင်းတာကိုး။ ရှေ့ခန်းမှာ၊ သည်လိုနဲ့ စစ်ကိုင်းတံတားပေါ်ရောက်တော့ ရှစ်နာရီထိုးပြီး စကားတွေ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောကြရင်းက သွားကြတာဆိုတော့ ပျော်စရာလည်း ကောင်းပါရဲ့၊လူဝကြီးဦးမှတ်တင်က သူ့အသံ ပြာအက်အက်နဲ့ \"ရဇလာနဒီ ..။ ဧရာဝတီ .. ဇေယျာပြည် ... စစ်ကိုင်းတောင် ... တစ်ခွင်လုံး ဝန်းပတ်ရံလည် ... ပုထိုးဘုရားစေတီ ... အကျိုးများစေသည် .. ဘိုးဘွားအမွေတည် ...\" ဆိုပြီး သီချင်းစလိုက်တော့ ကိုချစ်တိုးက လက်အုပ်များတောင် ချီလို့။ မြင်ရသမျှ စစ်ကိုင်းတောင် စေတီတွေကို အဝေးက လှမ်းကန်တော့တယ်။ ကားပေါ်မှာ ကွမ်းယာ ထုပ်ကြီးကလည်း ပြည်တောင်းလောက် ပါလာလေတော့ သူတစ်ယာ ကိုယ်တစ်ယာ စားရင်း နောက်ကြ ပြောင်ကြ၊ မောင်ကြိုင်ကလည်း ကားမှန်ပေါက်ကနေ နောက်လှည့်လှည့် ကြည့်တယ်။ ပါးစပ်ကြီးထားလိုက်တာကလည်း နားရွက်ဖျား ချိတ်လို့။ ခမ်းခမ်းနားနား ရှိနေတာကိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"မောင်ကြိုင် ပါးစပ်ထဲ ရှောက်သီး ထည့်ရင်တောင် အာမထိ လျှာမထိလောက်ဘူး မောင်ချစ်တိုးရဲ့ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး ဦးကျော်ဒွန်းက ပြောတော့ ကိုချစ်တိုးက ထောက်ခံတယ်။\" ဒီကောင် မိန်းမယူတာကို ပေါ့ပေါ့မှတ်တာကိုး ဆရာကြီးရဲ့ ၊ နောက်မှရှောက်သီး အလုံးလိုက် မျိုးချသလို ဖြစ်မှာ” “ဒါတင် ဘယ်ကမလဲ မောင်ရာ ရှောက်သီးဝမ်းက ဒလဟော သွားဦးမှာ သေချာပေါ့ကွာ\" တရုတ်ကြီး ဦးပိန်က ဝင်တွယ်လိုက်တော့ ကားပေါ်မှာ တဝါးဝါးပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစစ်ကိုင်းမြို့ထဲ ရောက်တော့ ကားလေဖြည့်ဖို့ လေဆိုင် အရင်ရှာရတယ်။ လူကများတော့ ဘီးက ပြားချင်ချင် ဖြစ်နေပြီ။ တစ်နေရာမှာ ကားလေထိုးတုန်း ကိုကျော်သန်းက သူ့တပည့်ကို မေးတယ်။ စစ်ကိုင်းကိုတော့ ရောက်ပြီ၊ သွားရမယ့်ရွာ ဘယ်လမ်းက ဝင်ရမလဲ မေးတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"ဘယ်ကို ချိုးရမှာတုန်းကွ ...\" \"ငါးထပ်ကြီးဘုရား အနောက်ထဲ ထွက်လိုက်ရင် ရတယ် ပြောတာပဲ ဆရာ\" \"ဘယ့်နှယ့် ပြောတာပဲတုန်းကွ၊ မင်း ကိုယ်ယူမယ့် မိန်းမရွာ ကိုယ် မသိဘူးလား\" \"ကျွန်တော် မရောက်ဖူးဘူး။ ကျွန်တော့် ကောင်မလေး ပြောထားတာတော့ စစ်ကိုင်း အနှောက်ထဲက လယ်ပြင်ကြီးတို့\" \"ဟေလကွာ ...\"ဆရာတပည့် ဖြစ်နေတာကို ကိုချစ်တိုးက ကြားတယ်။ နေပါဦး ဘယ်ရွာက မိန်းကလေးများ ရှာရှာပေါက်ပေါက် သွားကြိုက်ပါလိမ့်။ ဘယ်မှာတွေ့လို့ ဘယ်မှာကြိုက်ပြီး ဘယ်မှာ တောင်းရမ်းဖို့ စီစဉ်တာပါလိမ့်လို့လည်း စဉ်းစားတယ်။ သတို့သားက သတို့သမီးရွာကို ထိထိရောက်ရောက် မပြောနိုင်ဘူး ဆိုတာကိုက ထူးဆန်းနေတာ မဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"လယ်ပြင်ကြီးက ဘာတုန်း၊ ရွာနာမည်လား လယ်တွေလား\" \"ရွာနာမည်\" \"မင်းဟာက ဟုတ်ကော ဟုတ်ကဲ့လားကွာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလေထိုးဆိုင်က လူငယ်တွေကို ကိုချစ်တိုး မေးကြည့်တော့လည်း မသိကြဘူး။ စစ်ကိုင်း အနောက်ဘက် ရွာတွေက ရာနဲ့ချီ ရှိကြတာ အာစရိရဲ့၊ ရှိချင်လည်း ရှိမှာပေါ့တဲ့။ မနီးမဝေးမှာ ဆန်ရွေးနေတဲ့ မိန်းမက နားစွန်နားဖျား ကြားလို့ ထင်ပါရဲ့ ၊ လယ်ပြင်ကြီးက ဟိုးအတွင်းထဲမှာတဲ့။ ရွာရှိကြောင်း ပြောတော့ ကိုချစ်တိုး ဝမ်းသာသွားတယ်။ သေချာအောင်မေးတော့ ငါးထပ်ကြီးဘုရား အနောက်က ထွက်ရင် တွေ့လိမ့်မယ် ဆိုတော့ မောင်ကြိုင် ပြောတာနဲ့ ကိုက်နေပြီကိုး။ သည်လိုနဲ့ ကားထွက်လာကြရော။ ထွက်လာလို့ လမ်းစလည်း တွေ့ရော လမ်းက အခြေအနေ မကောင်းဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါပေမယ့် ကားမောင်းလို့ ဖြစ်သေးတော့ ညှစ်လိုက် ရုန်းလိုက်နဲ့ နှစ်ရွာသုံးရွာ ကျော်လာခဲ့ပြီး နှစ်ရွာ သုံးရွာကျော်လို့ ရှေ့လှမ်းမျှော် လိုက်တော့ ရွာရယ်လို့ မမြင်ရတော့ဘူး။ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအထိ မြင်ရတဲ့ လွင်ပြင်ကြီးပဲ တွေ့ရတယ်။ လမ်းအူကြောင်းတော့ မပျောက်ဘူး။သည်လမ်းအတိုင်း ဆက်သွားလိုက်ရင် ရောက်မယ့် သဘောတော့ ရှိပုံရတယ်။ ဒါနဲ့ ရွာထဲက ထွက်လာတဲ့ ဈေးသည် မိန်းမကို ပေးရပြန်တယ်။ ဈေးသည်မက ခံတောင်းကြီးရွက်လို့။ သူကလည်း သူ့ဇောနဲ့သူ ဆိုတော့ တိုတိုပဲ ဖြေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"လယ်ပြင်ကြီးရောက်တော် .... ထိုထိုကြီး ပေါက်ပါလိမ့်မယ်\" ရွာရှိတယ်။ လမ်းရှိတယ်။ ထိုထိုကြီးလည်း ပေါက်ပါလိမ့်မယ် ဆိုမှတော့ မှားစရာ မရှိတော့ဘူး ဆိုပြီး ကိုကျော်သန်းက တဂီးဂီး မောင်းလာရာ။ လမ်းက စထွက်လာကတည်းက ကတ္တရာရယ်လို့ တစ်စလောင်းစာတောင် မရှိပါဘူး။ ပုစွန်ကျင်းလို အပွေးတက်နေတဲ့ မြေဖို့လမ်းမှာ မြေပျော့တဲ့ နေရာတွေမှာ ဟက်တက်ကွဲ ဇောင်းကြီးတွေများ ထလို့။ တော်ရုံလှည်းတောင် ၊ သွားမဖြစ်လောက်ပေမယ့် ကိုကျော်သန်းက ကားအနာခံပြီး ဟိုဘက် သည်ဘက်ခွ၊ တစ်ပေရွေ့ နှစ်ပေရွေ့ရုံ မောင်းလာခဲ့တယ်။ ကားကလေး ဆိုတာကလည်း စောင်ပုခက်များ လုပ်နေသလိုပဲ။ ဟိုဘက် သည်ဘက် ယိမ်းတိုး နဲ့ မြည်သေးတာ။ ကားထဲက လူတွေခမျာ ဆန်ကောထဲ ဆီးဖြူသီး ထည့်လိုမ့်သလိုပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးဟောင်း ကိုလူကြီးက တက်ကြိတ်မိတော့ အော်လိုက်တာ။ ကိုချစ်တိုးခမျာလည်း ကားနားပန်းကို လက်နဲ့ ပြင်းပြင်း ဆုပ်ကိုင် ထားရာက မြောက်လေတိုက်တော့ မြောက်ဘက်ယိမ်း၊တောင်လေတိုက်တော့ တောင်ဘက်ယိမ်းတဲ့ ပဲပြားပင်လို ဖြစ်နေတော့တာပါ။ တစ်နေရာရောက်တော့ ရှေ့မှာ ဗွက်ကျင်ကြီး၊ ကြီးလိုက်တဲ့ ဗွက်ကျင်းကလည်း ဆင်ကြီးတစ်ကောင် အိပ်နေရင်တောင်ပျောက်လောက်တယ်။ ကားဆရာ ကိုကျော်သန်းက ဗွက်ကျင်းကြီးကို ဗဟိုထားပြီး ဟိုဘက် လွတ်လို လွတ်ငြား၊ သည်ဘက် လွတ်လိုလွတ်ငြား အကဲခတ်တယ်။ ဘယ်လိုမှ အကဲခတ် မရတော့ ကားထိုးရပ်ပြီး ဆင်းပါလေရော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"ဘာဖြစ်လို့တုန်း ကိုကျော်သန်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုချစ်တိုးက လူပိန်ပိန်ပါးပါး ဆိုတော့ ကားပေါ်က ဖတ်ခနဲ ခုန်ချပြီး ရှေ့လမ်းကို အကဲခတ်ရင်း မေးလိုက်တာပါ။ ဖြေစရာတောင် မလိုပါဘူး။ ကိုချစ်တိုး မြင်သားပဲ။ သည်ဗွက်ကျင်းကြီးကို ကျော်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်လောက်ဘူး ဆိုတာလည်း သိပါရဲ့ ၊ မကျော်လို့ကလည်း မဖြစ်ဘူး။ နေကလည်း ပူချင်ပြီ။ နှစ်ရွာ သုံးရွာကျော်လို့ ခရီးလည်း ပေါက်နေပြီ။ ပြီးတော့ ဒါက မင်္ဂလာကိစ္စ။ တစ်ဖက်မိဘကို မိသားဖသားပီပီ လူကြီးစုံရာနဲ့ တောင်းရ၊ မြန်းရမယ့် ကိစ္စ။ အချိန်နဲ့ရောက်မှ ဖြစ်မှာကိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"မောင်ကြိုင် မင်း မင်္ဂလာဆောင်တော့ နှလုံးလမ်းကြောင်းမှာ ဗွက်ကျင်း ခံနေပါပကော\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိုင်းထီးဆိုင်သီချင်းကြိုက်တဲ့ ကိုချစ်တိုးက နှလုံးလမ်းကြောင်းမှာ ကျွန်းခံနေတယ် ဆိုတဲ့ သီချင်းကို ဖျက်ပြောလိုက်တာပါ။ မောင်ကြိုက်ကလည်း သူ့မင်္ဂလာဆောင်ညကိစ္စမှာ ဗိုက်ကျင်းကို ထည့်စဉ်းစားထားပုံ မရတာထား။ ဘာလုပ်လို့ ဘာကိုင်ရမှန်း မသိတော့ ဗိုက်ကျင်းထိပ် ဆောင့်ကြောင့် သွားထိုင်တယ်။ တစ်ဦးတည်း ပါလာတဲ့ မောင်ကြိုင့်ဆွေမျိုး ဆိုတဲ့ မိန်းမကြီးက ယောက်ျားကြီးတွေပါလာတဲ့ကြားက မအောင့်နိုင်လေတော့ ခပ်လှမ်းလှမ်း သွားပြီး ဆီးထိုင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"မောင်ကြိုင်ရာ မင်းအဒေါ်လား၊ တော်ပါသေးရဲ့ ကွာ ဗွက်ကျင်း ခံနေလို့ သူ့မှာ သေးပေါက်ရတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုချစ်တိုးက ဖြစ်ရလေခြင်း ဆိုတဲ့ ပုံစံနဲ့ မောင်ကြိုင်ကို ဒေါက်နေပေမယ့် ကားပေါ် ပါလာကြတဲ့ ယောက်ျားသားတွေကလည်း ကားရပ်တုန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော်ရာမှာ တပိုတပါး သွားကြတာပါပဲ။ ကိုကျော်သန်းက ဘေးက ပန်းမောင်းရင် ကျယ်လောက်မယ့် ဘက်ကို မျက်မှန်းနဲ့ ရွေးတယ်။ ရွေးပေမယ့် ဘယ်ကပန်းပန်း ကားတစ်စီးစာ မလွတ်ချင်ဘူး။ သည်တော့ ဘီးတစ်ဘက်စာလောက် လမ်းဘေးက မြေစိုင်ခဲတွေကို ယူဖို့ရင် ရလောက်တယ်လို့ တွက်တယ်။ သူ့စိတ်ကူးကိုလည်း ပြောပြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"ဝိုက်တက်သွားရုံ ဆိုရင် ဘေးက မြေစိုင်ခဲကြီးတွေ တစ်ဘီးရာစာလောက် ဖို့လိုက်ရင် ရမယ် ထင်တာပဲ။ လူတော့ မတက်ကြန့်ဦးပေါ့။ ကားအခွံချည်း ဆိုရင် မြေမနိမ့်လောက်ပါဘူး\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်နည်းပဲ ရှိတော့ ဝတ်ကောင်းစားလှတွေနဲ့ လူကြီးတွေခမျာ တစ်ပွေ့စာ မြေစိုင်ခဲကြီးတွေ လမ်းပခုံး ဘေးမှာ တစ်လုံးချင်း ကပ်ဖို့ကြရတော့တာပါ။ နေကပူပူ၊ တိုက်ပုံအင်္ကျီကြီးတွေနဲ့၊ ပိုးပုဆိုးတွေနဲ့ပေမယ့် တစ်ယောက် မြေစိုင်ခဲနှစ်ခွဲလောက် ပို့ရင် ပြီးမယ်ထင်တာ၊ အခေါက်ပေါင်းများစွာ သယ်ဖို့ကြရတာဆိုတော့တွေသံတွေပါ ထွက်လာကြရော။ လက်ပန်းတွေလည်း ကျကုန်ကြပြီ။ ရလောက်ပြီဆိုတော့ ကိုကျော်သန်းက ကားကိုပိုက်ပြီး အရှိန်နဲ့မောင်းထွက်လိုက်တယ်။ မြေကြီးခဲတွေက မ တုန်းကတော့ စေးပြီး မာနေတာ၊ ကားအလေးချိန်နဲ့ကျတော့ အိခနဲ ညွတ်ကျပါလေရော။ ကားကြီးက စောင်းစောင်းကြီး ရပ်သွားတော့ ကားဘေး ပြေးကြပြီး စောင်းတဲ့ဘက်က ပြိုင်တူ တောင့်ထားကြရတယ်။ တောင့်ထားတုန်း ဝူးခနဲ မောင်းလိုက်တော့ ကားလည်း ထွက်ကျင်းက ဖက်ရင်း ယမ်းရင်း လွတ်သွားရော။ \"ဝေး ..\" ချွေးတွေသံတွေ ကြားက ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်ကြစမ်း ဆိုတာများ။ ဗွက်ကျင်းကို ကျော်ပြီဆိုတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှေ့ဆက် သွားနိုင်ပြီပေါ့လေ။ ဗွက်ကျင်း ကျော်တာတော့ ဟုတ်ပါရဲ့၊ မောင်ကြိုင် ယောက္ခမရွာက ဘယ်လောက် ဝေးသေးသလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ နောက်ထပ် ဗွက်ကျင်း ဘယ်နှကျင်း၊ ကျန်သေးသလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ အားလုံး ကားပေါ် ရောက်ကြတော့ တစ်ယောက် တစ်ယောက် စကားဟဟ မပြောနိုင်ဘူး။ လူဝကြီး ဦးမှတ်တင် ဆိုတာ ဒေါက်ဖိုက လေဆွဲဖားဖိုကြီး ကျလို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"ချီး .. ငါ မိန်းမယူတုန်းက သည်လောက် မပင်ပန်းခဲ့ပေါင်ကွာ၊ လက်တင် ယူခဲ့တာပါ။ ကျော်သန်းတပည့် ကျမှ လူကို \"လောက်တိုက်\"စော် နံကရော\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်လို ပြောလို့လည်း ဘယ်သူမှ မရယ်နိုင်ကြသေးဘူး။ လူကြီးပြောလည်း ပြောစရာ ကိုယ့်အိမ်မှာ ဘယ်သူမှလက်ကြာ တင်းကြသူတွေ မဟုတ်ဘူး။ စက်ဘီးတောင် လေထိုးစီးကြတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ လူတွေကိုး၊ ရပ်ကွက်ထဲ လူကြီးရယ်လို့ အိမ်ဦးခန်း\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43098197262485,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1887ba2b-d6aa-42a4-a193-7bc15cc076f4.jpg?v=1730271814"},{"product_id":"ခင်ခင်ထူး-အညာသူအညာသားကျွန်မာဆွေမျိုးများ","title":"အညာသူအညာသားကျွန်မာဆွေမျိုးများ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှာစာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မစာအုပ်ကို 'အညာသူ အညာသား ကျွန်မဆွေမျိုးများ” ဟု ခေါင်းစီ၊ တပ်ထားပါသည်။ မြန်မာတို့၏ ဘဝနိမိတ်ပုံဖြစ်သော အညာကျေးလက် ယဉ်ကျေးမှုဇာတ်ခုံပေါ်တွင် ကပြနေကြသည့် ကျွန်မဆွေမျိုးဇာတ်ကောင်များကို ဇာတ်ပွဲကြည့်သူတစ်ယောက် အမြင်ဖြင့် ရေးကြည့်မိခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ပွဲကြည့် သူဆို သော်လည်း သည်ဇာတ်ခုံပေါ်မှာ မိဘများနှင့်အတူ ကျွန်မသည်လည်း ဇာတ်ရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါသည်။ အညာ၏ ရပ်လေ့၊ ရွာဓလေ့၊ ဘဝ နေထိုင်မှု၊ စီးပွားရေ။ လူမှုရေးများကို ရေးဖွဲ့ရာ၌ ပြောရင်းဆိုရင် လည်ရင်း ပတ်ရင်းက ကြားရမြင်ရသော အတို့အထိကလေးများသာ ဖြစ်ပါ ၏။ လေးစား ချစ်ခင် မြတ်နိုးဖွယ်ကောင်းသော အညာကျေးလက် ယဉ်ကျေးမှုကြီး တစ်ရပ်လုံးကို ခြယ်မှုန်းပြဖို့ ကျွန်မမှာ ခွန်အားမပြည့်သေးပါ။ ထို့အတူ ကျွန်မတို့ ရပ်ရွာ ဒေသက အညာဓလေ့ ယဉ်ကျေးမှုအားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်နိုင်ပြီဟုလည်း ကျွန်မ မဆိုဝံ့ပါ။ရေးမည်ဆိုလျှင် ရေးဖွဲ့စရာတွေ ကျန်ပါသေးသည်။ အညာလေနှင့်ဆိုရပါလျှင် “သာလောက် ဘာကလိမ့်မတုံး”ဟု ဆိုရပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မငယ်စဉ်က ရွာကျေးလက်မှာနေ ရွာကျေးလက်မှာ ကြီးပြင်းခဲ့ရသော “တောသူ” ဖြစ်ရခြင်းကို ဘာအကြောင်းမှမရှိပါဘဲ ရှက်တတ်ခဲ့သည်။ တောသူ ဆိုတာနဲ့ အောက်တန်းကျသလိုလို၊ ထုံထုံအအလိုလို၊ ဆင်းတောင့် ဆင်းရဲလိုလို၊ ပညာမဲ့ အသိမဲ့သလိုလို ကျွန်မကိုယ်တိုင်က ခံစားခဲ့ရဖူးပါသည်။ အခုအချိန် မှာတော့ ကျေးလက်တောသူ ဖြစ်ခဲ့ရခြင်းကိုပင် ကျွန်မဂုဏ်ယူတတ်ခဲ့ပြီ။ စာတွေ ရေးဖြစ်လာတော့ ကျေးလက်၏ တန်ဖိုးနှင့် ကျေးဇူးတရားကို ပိုလေးစား ပိုမြတ်နိုးလာတတ်ခဲ့သည်။ သည်အညာ၊ သည်ရွာကလေးမှာ ဆွေမျိုးတွေ ရှိနေတာကိုပဲ ဂုဏ်ရှိလေခြင်းဟု ထင်တတ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်မဆွေမျိုးများနှင့် ပတ်သက်ပြီး ရိုးသားခြင်း၊ ပွင့်လင်းခြင်းတွေအပေါ်မှာ ကရုဏာတွေ ပိုတတ်လာခဲ့မိပါသည်။ အထူးသဖြင့် ဘိုးဘွားမိဘများ မွေးဖွားရာ၊ ခေါင်းချရာ ဇာတိ ပဝတ္တိမြေကို ပို၍ သံယောဇဉ်ကြီးလာခဲ့ခြင်းပဲ ဖြစ်ပါသည်။ သည်အကြောင်း တရားတွေကို အခြေခံပြီ။ ကျွန်မ သည်စာအုပ်ကလေး ရေးဖြစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်စာအုပ်ကို ကျွန်မ စတင်ရေးဖွဲ့ခဲ့စဉ်က ကျွန်မဆွေမျိုးဇာတ်ကောင်တွေ သည်လောက် များများစားစား ထည့်သွင်းရေးဖွဲ့ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပါ။ သို့သော် ကျွန်မစိတ်ကူးရသလို 'ဆန်စဉ်ရာ ကျည်ပွေ့လိုက် ရေးသွားရင်းဖြင့် ရှည်လျားပေများ၊ စာဖတ်ပရိသတ် ငြီးငွေ့သွားမည်စိုးသောကြောင့် ကျွန်မ တစ်ခန်းရပ်လိုက် ရပါသည်။ နောင်တွင် အညာကျေးလက် ယဉ်ကျေးမှု စရိုက်ဖွဲ့ များကို ကျွန်မ ဆက်လက်ရေးဖွဲ့ သွားရန် စိတ်ကူးလည်း ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်စာအုပ်ကို သုံးလလောက်နှင့် ကျွန်မ အပြီးရေးဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ခါတိုင်းဆိုလျှင် ကျွန်မစိတ်ကူးကလေးတည့်မှ၊ ရေးချင်စိတ် တော်တော်ပြင်းပြမှ ဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ် တူတူတန်တန် ဖြစ်လာတတ်သလို၊ ကျွန်မ ဝါသနာကြီးလှသော ကျွန်မအတွက် ရေးရမှာ သိပ်အားမထုတ်ရသော ဘောလုံးအားကစား သုတဆောင်းပါးများကိုသာ ကျွန်မ စိတ်ပါလက်ပါ ရေးဖြစ်ခဲ့သည်။ သည်စာအုပ်ကို ရေးမိသည့်အခါမှာတော့ ကျွန်မဆွေမျိုး ဇာတ်ကောင်တွေကပဲ ကျွန်မကို လိုက်ခဲ့စမ်းပါအေ\" ဟု ဆွဲခေါ်သွားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်မ၏ စာမူကို ရွှေအမြုတေမဂ္ဂဇင်းတွင် အခန်းဆက် လစဉ်တင်ဆက်သွားဖို့ စိတ်ကူး ရှိသော်လည်း မဂ္ဂဇင်းမှာ တစ်ဘက်ကရေးရင်းဖြင့် စာမူပြီးသွားပြန်တော့ လုံးချင်းစာအုပ်အဖြစ် စုစုစည်းစည်း ထုတ်ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်စာအုပ်သည် ကျွန်မ၏ ပထမဆုံး လုံးချင်းစာအုပ်ဟုလည်း ဆိုနိုင် ပါသည်။ အညာကျေးလက်နေ ကျွန်မဆွေမျိုးများဆီ တစ်ခေါက်တစ်ကျင်၊ အလည်သွားရင် ကျွန်မ၏ငယ်ဘဝ ကြာဆစ်ချိုးပန်းတစ်ကုံးလို အမျှင်တစ်ကန့် အဆစ်တစ်ကန့် တွယ်ဆက်ရင်း နောက်ဆုံး ကြာပန်းကလေးတစ်ပွင့် ပေးလိုရင်၊ ဖြစ်ပါ၏။ စာဖတ်ပရိသတ်၏ နှလုံးသားအိုင်သာမှာ ပွင့်လန်းလာသော ကြာပွင့် ကလေးတစ်ပွင့် ဖြစ်လာပါလျှင် ကျွန်မ ဝမ်းသာကျေနပ်လှပါပြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်စာအုပ် နှင့်ပတ်သက်ပြီး ကျေးဇူးတင်ရမည့်သူ တော်တော်များများ ရှိပါသည်။ ပထမဆုံး ရွှေအမြုတေမဂ္ဂဇင်း အယ်ဒီတာချုပ် ဆရာဦးဝင်းငြိမ်းနှင့် ရွှေမိသားစုများကို ကျေးဇူးစကားဆိုချင်ပါသည်။ ကျွန်မ စာမူပေးပို့ခဲ့သည့် လမှစ၍ အဆက်မပြတ် ဖော်ပြပေးခဲ့သော ဆရာနှင့်တကွ ရွှေအဖွဲ့သူ အဖွဲ့သား များ၏ ကျေးဇူးကြောင့်သာ ကျွန်မ လုံးချင်းစာအုပ် ရေးဖြစ်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက် ကျွန်မကို စိတ်ဓာတ်ခွန်အားပေးသူတစ်ဦးမှာ ကျွန်မ၏ တက္ကသိုလ် ဘဝက အာစရိယနွယ်ဝင် ဆရာမလည်းဖြစ် ကျွန်မရေးဖြစ်သမျှ စာတွေကို မအားလပ်သည့်ကြားမှ စောင့်ဖတ်ဝေဖန်ထောက်ရှုရင်း မကောင်းမြစ်တာကောင်းရာညွှန်လတ်ခဲ့သူ ကျေးဇူးရှင်ဆရာမ ဒေါ်ဝင်းဝင်းမေ (VEC ပညာ့ရိပ်သာ) ကိုပဲ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မ၏ မွေးသမိခင် အမေ ကတော့ ကျေးဇူးအနန္တ တင်ရမည့် သူဖြစ်သလို အမေ့ကျေးဇူးတရားကြောင့်လည်း သည်စာအုပ်ကို ကျွန်မ မပင်မပန်၊ ကြိုးစားအားထုတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ကျွန်မငယ်စဉ်ကတည်းက ရွာအကြောင်း၊ ရပ်အကြောင်းများကို ကျွန်မအသွေးအသားထဲ စိမ့်ဝင်ပျံ့နှံ့ လာအောင် အမေက အကြောင်းသင့်တိုင်း တအောက်မေ့မေ့ ပြောနေတတ်ခြင်း၊ ကသည်ပင် ကျွန်မအတွက် ကုန်ကြမ်းတွေဖြစ်နေတော့သည်။ ကျွန်မ လုံးချင်၊ စာမူကြီး ပြီးသွားပြန်တော့လည်း ကျန်းမာရေး မကောင်းသည့်ကြားကပင် ရွာ ဘုန်းကြီးကျောင်းထွက် အမေက “ပေးစမ်းပါအေ ငါဖတ်ပါဦးမယ်” ဟု ဆိုကာ ဖတ်ရှုဝေဖန် မြင်သမျှ အကြံဉာဏ်များ ထပ်ပေးခဲ့ပြန်ပါသည်။ သည်စာအုပ် မှာတော့ နှုတ်အားဖြင့်လည်းကောင်း၊ အကြံဉာဏ် အားဖြင့်လည်းကောင်း၊ မညှာမတာ တည်းခြင်း၊ ဖြတ်ခြင်း၊ ဖြည့်ခြင်း၊ ဆက်ခြင်းလုပ်ခဲ့သော အယ်ဒီတာသည် အမေဖြစ်၏။ သူ့ဘ၀၊ သူ့အကြောင်းဖြစ်ရုံမက သူ့ဘိုး သူ့ဘ ကျေးလက်ဘဝထဲက စီးဆင်းလာသူမို့ ကျွန်မစာအုပ်၏ အဖြစ်သင့်ဆုံး အယ်ဒီတာလည်း ဖြစ်ပါသည်။ အမေဖတ်ပြီးနောက် ကျွန်မ ပြင်ဆင်ဖြည့်စွက် ခဲ့ရသည်မှာပင် တစ်လလောက် ထပ်ကြာခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက် ကျေးဇူးတင်ချင်သူများမှာ သည်စာအုပ်ထဲက တကယ်ရှိခဲ့၊ ရှိဆဲ ကျွန်မဆွေမျိုး ဇာတ်ကောင်တွေကိုပဲ ဖြစ်သည်။ သည်ဆွေမျိုးများနှင့် ထိရင်းစပ်ရင်း၊ နေရင်းထိုင်ရင်း ဆော့ရင်းကစားရင်း၊ ပဲဆွတ်ရင်း မြေပဲနုတ်ရင်း၊ နွားကျောင်းရင်း ခဲထုရင်း ကျွန်မ ကြီးပြင်းခဲ့ရသည်။ ကျွန်မ၏ ငယ်ဘဝတွေကို စောင့်ရှောက်ခဲ့ကြသည့် ဆွေမျိုးများ၏ ကျေးဇူးကလည်း ကြီးမားလှပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါ့အပြင် ကျွန်မ စာမူကြမ်းကို စာအုပ်ကလေးဖြစ်တဲ့အထိ ကူညီ ဆောင်ရွက် ပေးခဲ့ကြသော မမလူထုမတင်ဝင်း၊ ဆရာညီပုလေး၊ ဆရာညီစေမင်း၊ ဆရာဆူးငှက်၊ ဆရာဦးလှပိုင်၊ လူထုကြီးပွားရေ၊ ကွန်ပျူတာ အဖွဲ့နှင့် စာဖတ်ပရိသတ်အားလုံးကို ကျွန်မ ကျေးဇူးဥပကာရ တင်ရှိပါကြောင်း ဖော်ပြ အပ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eလေးစားလျက် ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eခင်ခင်ထူး\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e၂၀၀၃ ခုနှစ်၊ သြဂုတ်လ\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eမန္တလေး\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43098198605973,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1dec9b5a-f92d-4f40-8e2e-9201cfc69691.jpg?v=1730271820"},{"product_id":"ခင်ဆွေဦး-စစ်ကိုင်းသမီးဒိုင်ယာရီ","title":"စစ်ကိုင်းသမီးဒိုင်ယာရီ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒိုင်ယာရီ ၁\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e[ ၁ ]\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မသည် စစ်ကိုင်းတံတား သို့မဟုတ် အင်းဝတံတားကို အကြိမ်ကြိမ်ဖြတ် သန်းဖူးသည်။ တစ်ခါတလေ နှင်းတွေ့မှုန်မှိုင်းဝေနေသော နံနက်ခင်း...။ တစ်ခါတရံ နေအလင်းရောင် စူးရှလာသော နံနက်ခင်း...။ တစ်ခါတရံ လရောင်ဝင်းလဲ့ဖြာနေသော ည။ ဧရာဝတီမြစ်ပြင်ကြီးသည်လည်း တံတားအောက်၌ တစ်ခါတစ်ရံ ငြိမ်သက်စွာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ တလူးလူး တလိမ့်လိမ့်၊ တစ်ခါတစ်ခါ၌ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ရွေ့လျားစီးဆင်းနေတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနွေ၊ မိုး၊ ဆောင်း၊ မနက်၊ နေ့၊ ည။ ရာသီသုံးပါးမရွေး၊ အချိန် ကာလမရွေး၊ ခံ့ထည်စွာ၊ ခမ်းနားစွာ တည်တည်တံ့တံ့ လှပမြဲပင်။ ကျွန်မ အဘိုးအဘွား၊ ကြီးကြီး၊ ဒေါ်ဒေါ်၊ ဘကြီး၊ ဘထွေး၊ ဦးကြီး၊ ဦးလေး စသည်ဆွေမျိုးအပေါင်းတို့သည် စစ်ကိုင်းနှင့် ရွှေကြက်ယက်ဆိပ်ကမ်းတို့ကို ငှက် (လှေ)နှင့် ဖြတ်လျှင်ဖြတ်၊ သို့မဟုတ် တံတားပေါ်မှ ကုန်းကြောင်းလျှောက် သွားလေ့ရှိကြသည်။ အချိန်အခါရွေးသည်မရှိ။ နေ့နေ့၊ ညည၊ သန်းခေါင် သန်းလွဲ လင်းအရုဏ် ဖြစ်ချင်ဖြစ်မည်။ ဈေးရောင်းရင်းဖြစ်စေ၊ ကုန်ကူးရင်း ဖြစ်စေ၊ အခြားကိစ္စတစ်ခုခုနှင့်ဖြစ်စေ။ ကျွန်မတို့ညီအစ်မသည်လည်း မိဘ၊ဆွေမျိုးများနှင့် လိုက်ပါလာကြသည့်အခါတွင် တံတားကြီးကို ဖြတ်ဖြစ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစစ်ကိုင်းတံတားပေါ်မှ လှမ်းမျှော်ကြည့်လျှင် တ‌ဂေါင်းရပ် ဆိပ် ကမ်း၊ ထိုမှ မီးရထားသံလမ်းကို ဖြတ်သွားလျှင် ကုန်းမြင့်စေတီလေးတစ်ဆူ ရှိသည်။ ထုံးသုတ်စေတီလေးမို့ ထုံးအရောင်မှိန်တစ်လှည့်၊ ဖွေးတစ်လှည့် ရှိသည်။ ထိုစေတီလေးကို “သစ္စာ စေတီဟု ကျွန်မတို့အရပ်သားများက ခေါ် ကြသည်။ ယနေ့ထက်တိုင်အောင် သစ္စာစေတီမှာ တည်ရှိဆဲ၊ ဆည်းလည်း သံများ ချိုလွင်စွာ ကြားနေရမြဲပင်။ ထိုစေတီကုန်းတော်မှအဆင်း အောက် တဂေါင်းရွာတွင် ကျွန်မကို မွေးဖွားခဲ့သည်မို့ စစ်ကိုင်းမြို့ရောက်လျှင် အချိန် ရတိုင်း စေတီကုန်းတော်ပေါ်တက်ရောက် ဖူးမြော်ဖြစ်သည်။ သစ္စာစေတီ ကုန်းတော်ပေါ်မှ မျှော်ကြည့်လျှင်လည်း စစ်ကိုင်းတံတားကြီးကို ထင်ရှား နီးကပ်စွာ မြင်နေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလွန်ခဲ့သည့် သုံးနှစ်ကျော်ကျော်တုန်းက နုနုရည်(အင်းဝ)” ကို ကျွန်မ နောက်ပြောင်ဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“နုနုတို့ဘက်ခေါ်တော့ “အင်းဝတံတား” မေဦးတို့ဘက်ကခေါ် တော့ “စစ်ကိုင်းတံတား” ပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်တယ် ကျွန်မငယ်ငယ်ထဲက “အင်းဝတံတားပဲ ခေါ်ခဲ့တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “မေဦးလဲ ငယ်ငယ်ထဲက `စစ်ကိုင်းတံတား” ပဲခေါ်ခဲ့တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ကျွန်မတို့နှစ်ဦးသား ရယ်မိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e နုနုရည်တို့အိမ်မှာ ရောက်နေသော ဆရာကိုသာနိုးက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အင်းလေ၊ ဟုတ်တာပေါ့၊ တံတားဟိုဘက်က အင်းဝမြို့၊ သည် ဘက်က စစ်ကိုင်းမြို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒါဖြင့် ဆရာကော ဘယ်လိုခေါ်မလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ကျွန်မက ရေးကြီးခွင်ကျယ် မေးလိုက်သောအခါ ဆရာ မောင်သာနိုးက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ခေါ်ချင်သလို ခေါ်ကြတာပါပဲဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဟု ဝိနည်းရှောင်ဖြေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ဆရာလဲ စစ်ကိုင်းသား မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မက စကားနိုင်လုချင်သဖြင့် အဖော်ညှိသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ဆရာက မန္တလေးမှာ ကြီးတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု နုနုရည်က အလျော့မပေးဘဲ ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှန်တော့ “အင်းဝတံတားကြီး” အဖြစ် လူသိများကြသည်။ ကျွန်မတို့ စာရေးဆရာ ကဗျာဆရာတွေ စာဆိုတော်ဟောပြောပွဲများ မကြာ မကြာသွားကြရင်း စစ်ကိုင်းတံတားပေါ် ဘယ်နှစ်ကြိမ် ဖြတ်ဖူးကြောင်း စိတ်ကူးအလှများနှင့် ပြောကြဆိုကြသည်။ ၁၉၇၅ ခုနှစ်လောက်တုန်းက ဆရာမြသန်းတင့်၊ ကဗျာဆရာ မောင်သွေးသစ်နှင့် ကျွန်မတို့ အထက် မြန်မာပြည် မိုးကောင်း၊ ပင်းဘော၊ ဆားမော်စသော ကချင်ပြည်နယ်မြို့နယ် များသို့ စာဆိုတော်ခရီးသွားရင်း စစ်ကိုင်းတံတားပုံပြင်များကို ပြောကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတံတားကြီးကို အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးကြသော အရေအတွက်မှာ စာရေးဆရာများထဲတွင် ကျွန်မသည်လည်း အခေါက်ရေအများကြီးထဲ ပါဝင် နိုင်လိမ့်မည် တင်စားဝံ့သည်ဟု ပြောမိသေးသည်။ ဆရာဒဂုန်တာရာရေး သားခဲ့သော “ရုပ်ပုံလွှာတွင် အဘိဓမ္မာဆရာကြီး ဒေါက်တာဂျုတ်ပြောသကဲ့ သို့ “လူသည် မိမိသာလူတွင်ကျယ်ဖြစ်ကြောင်း ပြလိုသည်”ဆိုသောအချက် ကို ယနေ့ပြန်စဉ်းစားမိသည့်အခါတွင် ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ်ရေးချင်စိတ်များ တစ်စတစ်စ လျော့ပါးလာခဲ့သည်။ အချိန်ကာလကြာမြင့်လေလေ မရေးချင် လေလေပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် တံတားကြီးတွင် ပြောပြစရာ “လူ့သမိုင်းဖြစ်စဉ်တွေမှာ အမြောက်အမြားပင်။ အင်းဝ သို့မဟုတ် စစ်ကိုင်းတံတားကြီးနှင့် ဧရာဝတီမြစ် ပြင်”။ သူတို့သာအသက်ရှိလျှင် သွေးတွေ၊ ချွေးတွေ၊ မျက်ရည်တွေနှင့် အရင်း အနှီးပြုခဲ့သော လူ့သမိုင်းဖြစ်စဉ်များကို မလွဲမသွေပြောကြားပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မမှတ်မိနေသောအကြောင်းအရာတစ်ခုမှာ ဂျပန်တွေ မြန်မာ ပြည်တက်လာကာစ ဂျပန်တော်လှန်ရေးလုပ်နေသောလျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်းမှ သခင်သိန်းတန် (ကျွန်မဖေဖေ့အခေါ် ချစ်တီး) ယခု မဟေသီစာတည်းချုပ် ဦးစောမြင့်၏ အစ်ကိုရင်းကို ဂျပန်ကင်ပေတို့ ဖမ်းဆီးမိရင်း ရိုက်နှက်ကာ စစ်ကိုင်းတံတားပေါ် ခေါ်လာလျက် လက်ပြန်ကြိုးတုပ် မျက်နှာအဝတ်နှင့် စည်း၊ ဒူးထောက်ထိုင်စေပြီး ဓားနှင့်စလွယ်သိုင်း ပိုင်းချပြီး မြစ်ထဲသို့ကန်ချ လိုက်သော အဖြစ်အပျက်ပင်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုကြေကွဲဖွယ်အဖြစ်ကို ဝတ္ထုရှည်အဖြစ် “ဇေယျာကမ်းဆီရောက် တော့မည်”ဟု ဇေယျာမဂ္ဂဇင်းတွင် ရေးခဲ့သေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤသို့လျှင် လွမ်းမောဖွယ်သမိုင်းခေတ်များကား ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မတို့ ညီအစ်မဝမ်းကွဲ မောင်နှမတစ်တွေ ဒုတိယကမ္ဘာစစ် ခေတ်ကို ကလေးဘဝဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြသဖြင့် လူတို့အသက်ပေါင်းများစွာ သေးငယ်သောပိုးမွှားတိရစ္ဆာန်များလို တန်ဖိုးကင်းမဲ့စွာ သေကျေပျက်စီးခဲ့ တာ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ဖြစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e[၂]\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစစ်ကိုင်းတံတားပေါ်သို့ လွန်ခဲ့သော ၁၅နှစ်လောက်က စာဆိုခရီး အဖြစ် မီးရထားနှင့်ဖြတ်ကျော်လာကြသောအခါ ဆရာမြသန်းတင့်က ပြော ဖူးသည်။ “လူ့ဘဝဟာ ခရီးရှည်ကြီးတစ်ခုလို့ဆိုရင် ခုကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခရီး ဟာလည်း ဘဝတိုတိုကလေးတစ်ခု မဟုတ်လား၊ လူ့ဘဝဆိုတာ အဲဒီဘဝ ခရီးတိုတိုလေးတွေ ဖွဲ့စည်းထားတာပါ။ လူ့ဘဝမှာ ပျော်ပျော်နေရမယ်။ သူများတွေကိုလည်း ပျော်ပျော်နေစေချင်တဲ့စိတ်လည်း မွေးရမယ်၊ ကိုယ့်ဘဝ ကို ကိုယ်တန်ဖိုးထားရမယ်၊ ဘဝကို တွယ်တာခုံမင်ပြီး တန်ဖိုးထားတာဟာ for the good of all ဆိုရင် မကောင်းဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအားလုံးကောင်းဖို့အတွက် for the good of all ဆိုသော ဆရာ မြသန်းတင့်၏စကားကို ကျွန်မ သဘောကျမြဲပင်။ ဒီစကားကို ကျွန်မဖေဖေ (စာရေးဆရာ မဟာဆွေ) ခဏခဏပြောသွားသောကြောင့်ပင်တည်း။ ကျွန်မ တို့ငယ်ငယ် ဖေဖေ့အဆိုအရ စကားပီနားကြားအရွယ်မှစ၍ သည်လို ပရ ဟိတစိတ်ဓာတ်မွေးမြူဖို့ အလေ့အကျင့်လုပ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့ငယ်ငယ် တုန်းက ဖေဖေ၏ အလေ့အကျင့် training အတိုင်း တာဝန်ကျေခဲ့ခြင်းမရှိ တာ အမှန်ပင်တည်း။ လူကြီးတွေ အလိုလိုက်ခြင်းခံရသော ကလေးများပီပီ မသိတတ်၊ မိုက်မဲတာလည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် ဖေဖေသည် `စစ်ထွက်သူ”၊ “သူပုန်ကြီး”၊ “တို့မေမေ”၊ “သူ ပုန့်အိမ်၊ “အကျိုးဆောင်ကြီး”၊ “စောရသက်ပြင်း” ဝတ္ထုများ၊ နေသူရိန်ဆောင်း ပါးများ ရေးပြီးခါစအချိန်တွင် မေမေ့ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ငါ့အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော်တဲ့အချိန် သူတို့ညီအစ်မဆိုပြီး ရေး မယ်၊ သူတို့မွေးဖွားကြီးပြင်းလာတဲ့ခေတ်ကနေ သူတို့ လူလားမြောက်လာတဲ့ အချိန်အထိပေါ့၊ တို့ဘဝနဲ့ ပတ်သက်တာအားလုံး လူငယ်တွေအကြောင်း လည်းပါမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောင်းသားခေါင်းဆောင် ကိုအောင်ကျော်၊ ဟင်္သာတမှ ဖက်ဆစ် ဂျပန်လက်ထဲ ကျသွားသော ကိုလှိုင်ဦး၊ ကိုညီလေး၊ ဗိုလ်အောင်ဇေယျ (သထုံ တွင်ကျသွားသူ)၊ ကိုအောင်ဘော် (ထားဝယ်)၊ ဗလစ ဒေါ်သန်းစိန်၊ ဒေါ်သင်း ကြည် (ပထဝီဝင်ဌာန ပါမောက္ခ)၊ မလေး (လက်ပံတန်းမှ ဂျပန်ဗိုလ်နှင့် သိုင်း အပြိုင်ကစားသူ ‘မလေးသုံးပန်လှ ́ ဝတ္ထုတွင်ရေးခဲ့သည်။) စသူတို့လည်း ပါမည်ထင်သည်။ ဗလစ ဒေါ်သန်းစိန်က ဆရာကြီး ဒဂုန်ရွှေမျှား၏ သမီး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်အစီအစဉ်ကို သူလည်းသိသဖြင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဦးလေး ရေးမှာဖြင့် မြန်မြန်ရေးပါ။ ခင်ဦးလည်း ကောလိပ်တောင် ရောက်လို့ စာတိုစာစတွေ ရေးနေပြီပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အချိန်လိုသေးတယ် စိန်စိန်ရ၊ ကလေးတွေ မဖြစ်မြောက်သေးဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒါတော့ ဒါပေါ့ ဒါပေမယ့် စာအုပ်အတွဲနဲ့ Part (1) Part (2) အပိုင်း (၁)၊ အပိုင်း (၂) ပိုင်းရေးသွားပေါ့၊ စိန်စိန်တော့ ဖတ်ချင်လှပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီစာအုပ်ဟာ ဖတ်တဲ့သူအားလုံးကို ရည်ညွှန်းပြီးသား ဖြစ်ရမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒါဖြင့် ဦးလေးစာအုပ် ကမ္ဘာကတောင် မျက်စိကျပြီး ဘာသာပြန် ချင်ပြန်ကြမှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုစဉ်တုန်းက မြန်မာစာအုပ်တွေနိုင်ငံရပ်ခြားဘာသာရပ်ဖြင့် ပြန် ဆိုခြင်းအလေ့အထမရှိသေးပေ။ ပြောရင်းဆိုရင်းကပင် ဖေဖေသည် အသက် ၆ဝ ပြည့်အောင် နေမသွားရရှာပေ။ ၅၃နှစ်တွင် ကွယ်လွန်ရှာသည်။ မမစိန် (ဒေါ်သန်းစိန်)ကတော့ သူ့စိတ်အာသာပြေ “သူတို့ညီအစ်မ” ဟူသောခေါင်း စဉ်နှင့်ပင် ဆောင်းပါးရှည်ကြီးတစ်စောင် သွေးသောက်မဂ္ဂဇင်းတွင် ရေးသားဖော်ပြခဲ့ဖူးသေးသည်။ ကျွန်မတို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကတော့ “ငါတို့ရှက် စရာကြီးနော်”ဟုဆိုကာ စာအုပ်ကိုမဖတ်တော့ဘဲ သေတ္တာအောက်ထဲ ထည့် လိုက်ကြသည်။ “အေးလည်း ရှက်လိုက်တာမမရယ်၊ ကျောင်းကသူငယ်ချင်း တွေက စနေတယ်ဆိုပြီး သည်အကြောင်းပြောလာသူတွေကို ဟိုရှောင်သည် ရှောင်လုပ်နေကြသည်။ မမစိန်က ကျွန်မတို့ကို ညီအစ်မကို ချစ်မြတ်နိုးသည် နှင့်အမျှ အကောင်းမြင်စိတ်နှင့်ရေးခဲ့တာဖြစ်သော်လည်း ကျွန်မတို့မှာမျက်နှာ မထားတတ်အောင် ရှိသည်။ တစ်ခါတုန်းကလည်း ကျွန်မ “အေး အော်တို” ခေါင်းစဉ်နှင့် သွေးသောက်တွင် ဆောင်းပါးရေးတုန်းကလည်း “မမကလည်းအကုန်လျှောက်ရေးတော့တာပဲ၊ တော်ပါပြီ၊ မရေးပါနဲ့တော့” ဟု တားမြစ် ဖူးသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖေဖေမဆုံးခင်တုန်းက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကလေးတွေက လူထုရှေ့ဟောဖို့ပြောဖို့ဝေးလို့ လူတောထဲ မတိုး ဘူး၊ လေ့ကျင့်ပေးရဦးမယ်၊ ပညာရဲရင့် ပွဲလယ်တင့် ဖြစ်ရမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေမေ့ကို ပြောဖူးသည်။ ကျွန်မတို့သည် ဧည့်သည်တွေရှေ့မှောက် မိတ်ဆက်ပေးရန် ဖေဖေခေါ်တိုင်း ဟိုရှောင်သည်ရှောင် လုပ်နေကြတာကို ဖေဖေ စိတ်တိုင်းမကျခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မအဒေါ်နှင့် ဦးလေးတွေကတော့ ဒီကိစ္စနှင့် နောက်ပြောင်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မမကြည် မမကြည်သမီး ခွေးဖြူလူတောမတိုးက ကောလိပ်သာ ရောက်တယ်၊ သိပ်လူရေးလူရာညံ့တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်စကားပြောသူက ကျွန်မဖေဖေ၏ ညီတစ်ဝမ်းကွဲ ဦးစိန်မောင် (မောင်ညီဆွေနာမည်နှင့် ဝတ္ထုတို၊ ပြဇာတ်များ ရေးခဲ့ဖူးသူ) နန်းရှေ့ ဝင်း ဝင်းမြင့် ဖခင်သာလျှင်တည်း။ ယခု ကျွန်မဟောပြောပွဲတွေတွင် ဟောပြောတော့ “အစ်ကိုကြီးသာရှိရင် သိပ်ဝမ်းသာမှာပဲ” ဆိုရှာသည်။ ကျွန်မအတွက် မလွဲသာမရှောင်သာ တွေ့ကြုံလာရသောကိစ္စများဖြစ်သည့်အတွက် ကျွန်မ အကြောင်းသော်လည်းကောင်း၊ ညီမအကြောင်းသော်လည်းကောင်း၊ ဆွေမျိုး သားချင်းများအကြောင်းသော်လည်းကောင်း သီးခြားရေးလိုစိတ် မရှိတာ အမှန်ပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မ ရေးဖွဲ့ချင်တာတွေကတော့ မြောက်မြားစွာသောအကြောင်း အရာတွေ ရှိပါသည်။ ဥပမာ ၁၉၄၂ ခုနှစ် ကုလားစစ်သားများ သြစတြေး လီယား စစ်သားများ၊ ကားကြီးများတဝီဝီနှင့် အင်းဝတံတားကြီးကိုကျော် ဖြတ်ကာ စစ်ကိုင်းဘက်သို့ ဥဒဟိုတပ်ဆုတ်လာကြသည့်အကြောင်း၊ စစ် ဆုတ်ခွာလာသော ချန်ကေရှိတ်တရုတ်စစ်သားများ တွေ့မရှောင် နွား၊ လှည်း၊ လူသုံးပစ္စည်းများ လုယက်ကာ သေနတ်နှင့်ပစ်သတ်ကြသော အကြောင်း၊ စစ်ပြေးများ ငပိငချဉ်သိပ်ပြည့်ကြပ်ကာ အိမ်သာထဲအထိ အထုပ်အပိုးများ ကုန်ပစ္စည်းများနှင့် လူတွေပါပြည့်နေသော မီးရထားများအကြောင်း၊ မြင်းကို အဓမ္မသိမ်းသွား၍ နေပူကျဲကျဲ ခြေလျင်ခရီးဖြင့် လျှောက်လာကြသော သား အဖအကြောင်း၊ အင်္ဂလိပ်အစိုးရပစ္စည်းများကို သယ်ပို့ပေးရသောတောလှည်း သမား ၇ဝ ခန့်နှင့် ကျွန်မတို့တကောင်းရပ်သား လူငယ် ၁၄-၅ ယောက်ရန်ဖြစ်ကြရာမှာ ဓားရှည်များ၊ လှံ၊ ထမ်းပိုးများ ပစ်ခတ်သံ။ သွေးသံရဲရဲနှင့် လူသားစစ်စစ်များ။ မြို့ပြအုပ်ချုပ်ရေး (HomeGuard) ၏ နှစ်လုံးပြူးသေနတ် နှင့် အသက် ပျောက်နေသော ကျွန်မတို့ဘကြီး၏အလောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မသည် လူထုကို လွမ်းသော ငြိမ်းချမ်းရေးတပ်မက်သူ ဆိုသည့် မောင်ဒေါင်း၏ ဆောင်းပါးများကိုသာ အမှတ်ရနေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလရောင်ဟာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ကမ္ဘာမြေရဲ့တေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ငြိမ်းချမ်းရေးအရောင်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစစ်မုန်တိုင်းကြားတွင် ဖြတ်သန်းလာသော သံလွင်ခက်ချီ ချိုးငှက် ကလေးအကြောင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ဦးလေးလှ(လူထုဦးလှ)၊ဆရာဒဂုန်တာရာ၊ ကျွန်မဖေဖေ မဟာဆွေ၊ ဆရာဦးတင်အောင်၊ ဆရာမြသန်းတင့် စသူတို့ အကြောင်း၊ မျက်မှောက်ခေတ်ရေးဖော်များ ကြည်အေး၊ မမစု (ခင်နှင်းယု)၊ ဆရာဘုန်းနိုင် စသူတို့အပြင် လူငယ်စာရေးဆရာများ မိုးမိုး (အင်းလျား)၊ မစန္ဒာ၊ နုနုရည် (အင်းဝ)၊ ဂျူး၊ မေငြိမ်းတို့အထိ ကျွန်မရေးဖွဲ့ချင်သည်။ ရေးဖွဲ့စရာတွေလည်း များပြားလှချေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေ၊ ၉၃၊ ရွှေရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒိုင်ယာရီ ၂\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစစ်ကိုင်းမြို့သည် စစ်ဘေးဒဏ် အလူးအလဲခံရသည့်ကြားထဲကပင် လှပ သော မြို့တစ်မြို့ဖြစ်သည် ဆိုသည်ကို ဘယ်သူမျှ မငြင်းနိုင်ပေ။ ထင်ရှား သော စစ်ကိုင်းတောင်ရိုးနှင့် ဧရာဝတီမြစ်ပြင်ကြီးသည် စစ်ကိုင်းမြို့၏ကျက် သရေဆောင်ဖြစ်သည်။ ဖေဖေ့ကို စစ်ကိုင်းချောင်နှင့် မဝေးလှသော တောင် ခြေ မင်းဇံရပ်တွင်မွေးဖွားခဲ့သည်။ ကျွန်မကိုမူ လူနေထူထပ်သော အောက် တကောင်းရပ်တွင် မွေးဖွားခဲ့လေသည်။ လူနေအိမ်ခြေ အေးချမ်းတိတ်ဆိတ်သော မင်းဇံရပ်နှင့် လူနေထူထပ် ဆူပူသော တကောင်းရပ်တို့မှာ အနေ အထားချင်း တခြားစီဖြစ်သည်။ အောက်တကောင်းရပ်တွင် သက်ငယ်မိုး ကျူထရံကာနှင့် တဲအိမ်ကလေးများသည် တိုက်ဝေးလို့ သစ်သားအိမ်တောင့်တောင့်တင်းတင်းပင် မရှိ။ သင်္ဘောကြီးအထမ်းသမားတွေ၊ ငှက် (သမွန်) သမားတွေ စုဝေးစားသောက်ရာ နေရပ်ဖြစ်သည်။ ဆိုင်တန်းများ နောက်ကျော၌ မီးရထားသံလမ်းရှိပြီး ဆိုင်ရှေ့ကား လှည်းလမ်းကြောင်းဖြစ်သည် မို့ ဖုန်များ အလုံးအခဲနှင့် လွင့်ပျံကာ ခရီးသွားရင်း မျောက်ဖြူကြီးတွေလို ဖြစ်နေတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မကြီးကြီး (ဖေ့ဖေ့ အစ်မအရင်း) က မွေးဖွားသော မောင်နှမ ခုနစ်ယောက်စလုံး၏ ဆံပင်နီကျန်ကျန်မှာ ဖုန်မှုန့်များ စုဝေးနေတတ်သည်။ ရေစည် တိုက်သောနွားလှည်းများနှင့် မြင်းလှည်းများက အမောင်းကြမ်းလှ သည်။ တစ်ခါတုန်းက ကျွန်မမောင်ဝမ်းကွဲလေး “အောင်ထူး” နွားလှည်းရှေ့ မှောက်လျက်လဲသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခြမ်း လှည်းတက်ကြိတ်ရာ ယနေ့ထက် တိုင် မျက်နှာတစ်ခြမ်းစောင်းလေးနှင့် ဖြစ်နေသည်။ ထိုမောင်လေးလည်း ယခု တပ်မတော်မှ အရာခံဗိုလ်အဖြစ် ပင်စင်ယူပြီး ကမာရွတ်လှည်းတန်း နေအိမ်တွင်နေကာ တက်စီမောင်းကာ စားသောက်နေထိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမင်းဇံရပ်ကတော့ လူကုံထံရပ်ကွက် ဖြစ်သည်။ ဘိုးဘွားပိုင်မြေ၊ ခြံကြီး၊ ဝင်းကြီးများနှင့် လယ်ယာကိုင်းသီးနှံပင်များ ထွန်ယက်စိုက်ပျိုးသူ ပျိုးကြကာ၊ အချိတ်ပုဆိုးနှင့် ထဘီရက်လုပ်သော ရက်ကန်းလုပ်ငန်းပိုင်ရှင် များလည်း နေထိုင်သည်။ ကျွန်မ အဘွားလေး။ အဒေါ်တချို့က ရက်ကန်း စင်များထောင်ရာ အိမ်တိုင်းမှ အမျိုးသမီးတိုင်းလိုလို ရက်ကန်းရက်တတ် ကြသည်။ ကျွန်မငယ်ငယ်တုန်းက အဒေါ်သင်ပေးခဲ့သဖြင့် နှစ်နံစပ် ကျူ ထရံကွက် ပိုးလုံချည်ကို ရက်ကန်းခတ်ရာ တစ်ထွာခန့်မျှထိ ရက်လုပ်ဖူးပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုတော့ ကျွန်မကို မွေးဖွားချိန် မတိုင်မီကတည်းကပင် ကျွန်မ တို့၏ အဘိုးအဘွားနှင့် သားသမီးမြေးမြစ်များ အောက်တကောင်းရပ်၌ ဆင်းရဲချို့တဲ့စွာ နေထိုင်ကြရပြီး တကောင်းရပ်ချင်း တူတာတောင် အထက် တကောင်းရပ်က လူနေအိမ်ခြေ၊ နေထိုင်မှု ပို၍ သန့်ပြန်သည်။ “မဟေသီ” စာတည်းချုပ် ဦးစောမြင့်နှင့် အစ်ကို သခင်သိန်းတန်ခေါ် ချစ်တီး (ရေးခဲ့ ပြီး)တို့ကို အထက်တကောင်းရပ်တွင် မွေးဖွားသည်။ ကျွန်မ ညီမခင်ဆွေ အေးကို ထိုအထက် တကောင်းရပ်တွင် မွေးဖွားသည်။ ဖေဖေက သူ၏ဇနီး အရာရှိသမီးမို့ နေအိမ်ကို အထက်တကောင်းရပ်သို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်တာ လည်း ဖြစ်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မဖေဖေ၏ ညီတစ်ဝမ်းကွဲ ဦးလေးများက ကျွန်မကို မကြာ မကြာ စကြ နောက်ကြသည်။ မခင်ဦးကို မွေးတာ နှယ်နှယ်ရရမှတ်သလား။အောက်တကောင်းရပ် “စမွန်စု”ဟု မြှောက်ပေးကြလျှင် အဟုတ်ချည်းထင်ခဲ့ ဖူးသေးသည်။ စမွန်စုဆိုသော နာမည်ကလေးကလည်း လှသည် မဟုတ် လား။ စင်စစ် စမွန်စုမှာ ဘုရားကျွန်များ၊ သင်္ဘောကြီးကူလီများ၊ လူ့အောက်ဆုံးလွှာက လူတွေနေသော နေရာဖြစ်သည်ကို ကြီးပြင်းမှ သိရသည်။ လူတွေ မှာ ဆင်းရဲမွဲတေလွန်းသဖြင့် ရာသီဥတုသုံးပါးမရွေး အပေါ်အင်္ကျီမပတ်။ ကျောပြောင်ပြောင်နှင့် ကလေးလူကြီးနေလေ့ရှိကြသည်။ တကယ့်ကို ကျောမွဲ လူတန်းစား။ လူတွေမှာ ကုဋ္ဌနူနာနှင့် မျက်ခမ်းစပ်ရောဂါ နှစ်မျိုးလုံးကို အမြဲမိတ်ဖွဲ့ ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မသည် ကျွန်မဇာတိရပ်ရွာကလေးကို တွေးမိတိုင်း ဖေဖေ အယ်ဒီတာချုပ်လုပ်ခဲ့သော ရဲသတင်းစာနေရာမှ ကြေညာချက်လေးတစ်ခု ကို အမြဲသတိရနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အဆွေ... မြို့ပေါ်မှာ ကားကြီးတဝီဝီ စီးနေသောအခါ တော နယ် တဲကုပ်လေးထဲမှာ ဆင်းရဲမွဲတေနေသော မြန်မာလူမျိုးများကို တွေး ကြည့်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e[ ၂ ]\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစင်စစ် ဖေဖေတို့ ဘိုးဘွားဘီဘင် အဆက်ဆက်သည် မျိုးကြီး ဆွေကြီးတွေထဲက ဖြစ်သည်။ မှူးကြီးမတ်ရာမျိုးရိုးဖြစ်သောကြောင့် ဦးလေးတွေအဒေါ်တွေက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တို့အမျိုးက ဘုရားထူးခံတဲ့ အမျိုးတဲ့၊ ခင်ခင်ဦး ထူးစမ်း ဘုရားလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “မထူးနိုင်ပါဘူး။ လူအချင်းချင်းကို...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မက ရုတ်ချည်းချေပမြဲပင်။ ဖေဖေ၏ ကလောင်အမည် ပင်လျှင် မိမိသည် ကြီးမြင့်သောအမျိုးအဆွေမှ ပေါက်ပွားခဲ့သူ တစ်ယောက် ဟူသော အထိမ်းအမှတ် မပျောက်စေရန် ရည်သန်၍ယူခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် မဟာဆွေသည် ကြီးမြတ်သော ဆွေတော် မျိုးတော် အဆက်အနွယ်။ သို့သော် ဆရာဇေယျက ရှုမဝမဂ္ဂဇင်းတိုက်တွင် ကျွန်မတို့ သားသမီးတစ်တွေနှင့် ဆုံစည်းခိုက် မဟာဆွေနာမည်အဓိပ္ပာယ်ကို မေးရင်း ဆရာဇေယျက “ကြီးမြတ်တဲ့ မိတ်ဆွေ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား၊ The Great Friend” ဟု အဖြေပေးသွားခဲ့တာကို ကျွန်မသဘောကျမိသေးသည်။ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မဖေဖေ၏ အဖေဦးအောင်ငြိမ်း၏ မိခင် (မဟာဆွေ၏ အဘွား) သည် လှေသင်းအတွင်းဝန် ဦးခြိမ့်၏နှမရင်းဖြစ်သည်။ ဤတွင် လှေသင်း\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43098199163029,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c2af37a1-0d77-4755-b4db-7503dbf420d0.jpg?v=1745655679"},{"product_id":"ခင်ဆွေဦး-ပျံသာပျံပါ-ငှက်ရွှေဝါ","title":"ပျံသာပျံပါ ငှက်ရွှေဝါ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e[၁]\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလေအဟုန်မှာ... အတောင်လွှင့်လို့ ပျံလိုက်စမ်း။ လေဆန် ဖြစ် ရင်လည်း ဖြစ်ပါစေပေါ့..။ အတောင်နှစ်ဖက် ရှိသရွေ့.. ပျံနိုင်တဲ့ အားရှိသရွေ့ ပျံရမှာပဲ။ ငှက်တို့ တန်ဖိုးက ကောင်းကင်ယံ၊ လူတို့ တန်ခိုးက မီးပုံးပျံတဲ့... ခုခေတ်ဆို ဒုံးပျံပေါ့ဟယ်... ပြီးတော့... ငှက်တွေဟာ ပျံရင်း သေသတဲ့.. လူတွေဟာ ကြံရင်း သေသတဲ့ကွယ်။ ဘယ်လို ကြမ္မာမျိုးမဆို ရင်ဆိုင်ရမှာပဲ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e[၂]\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူ့ဘဝတွင် ရေဆန်ကို ကူးနေရသလို ဖြစ်လာပြီ ဆိုလျှင်တော့ အမြဲမောပြီ... ဝေခင်က ဒီစကားမျိုးကို ပြောမိလေသည်။ စင်စစ် ကိုယ့် ကိုယ်ကိုယ့် အားတင်းခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝေခင့် စကားများကို ကပျက်ကချော် လုပ်ချင်သော၊ လုပ်လေ့ လုပ်ထလည်းရှိသော “ဂျူဒို\" က ပြုံးစစ မျက်နှာနှင့်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘာတဲ့ ဟေ့... ငှက်တွေက ပျံရင်း သေတယ်၊ လူတွေက ကြံရင်း သေတယ်... ဒါဖြင့် တို့ အဝေရာကြီးကတော့ ပုလင်းမော့ရင်း သေမှာ သေချာတယ်။ ဟိုကောင် ဘဲဥကတော့... ကောင်မလေးတွေ သန်းခေါင် စာရင်းကောက်ရင်း သေမှာ... ကိုပြဲကတော့ သီယိုဒိုလိုက်ထဲကနေ သိင်္ဂီကို ချောင်းကြည့်ရင်း သေမှာ... စိတ်ပုတီး ကတော့... တန်းစီတိုးရင်း လူသေမှာ ချီးပေကတော့... မခိုင်တဲ့ဝမ်း တရစပ်လျှောရင်း...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“နေစမ်းပါ... တို့ စကားကောင်း ပြောနေတာကို...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝေခင်က ဇလုံ ခွက်ယောက်၊ စာအုပ်စာတမ်းများ၊ Steel tape ခေါ် သတ္တုသံကြိုးများ ထည့်ထားသော ယိုးဒယားခြင်း အနီကို ဆွဲကိုင် လျက် လျှောက်လာရင်း “ဂျူဒို” ကို လှမ်း မာန်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂျူဒိုက သီယိုဒိုလိုက် (Theodolite) ခေါ် ထောင့်တိုင်း ကိရိယာ မှန်ဘီလူးနှင့် ဆင်ဆင်တူသော အရာကို လက်တစ်ဖက်က ဆွဲလျှက် Tripot ခေါ် သုံးချောင်းထောက် ခုံကို ထမ်းကာ ဝေခင် အား လှမ်း ကြည့်ပြီး...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ငါကလည်း... အကောင်းပြောနေတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂျူဒိုက ရှေ့မှ သွားနှင့်သော သူ့မိတ်ဆွေများ နောက်ကျောကို လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘာ အကောင်းလဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အကောင်းပေါ့... လူတွေ ကြံရင်း သေတယ်ဆို... နင်ကော သေ တော့ မလို့လား... မြေတိုင်းရင်း အမောဆို့ သေသွားတဲ့ မိန်းကလေးလို့ သတင်းစာထဲ ပါလာနေပါဦးမယ်... မလုပ်ပါနဲ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟောဒီ ဂျူဒိုဟာ သိပ် အာချောင်တာပဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တကယ်ပါ... မေမြို့လို နေရာမျိုးမှာ သေရတာ နည်းနည်း နောနော... ကုသိုလ်မှတ်လို့... ပန်းခွေတော့ သိပ်လှမှာပဲ၊ ပန်းတွေ ဒါလောက် ပေါတာ။ ပန်းမြို့တော်မှာ သေဆုံးသွားတဲ့ ဝေခင့် အလောင်း ကို အလွန်လှတဲ့ ပန်းခွေတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်လိုက်ရရင်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တို့ ခဲနဲ့ ကောက် ပေါက်လိုက်မယ်နော်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂျူဒိုက လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ ရယ်မောနေသည်။ ဝေခင်က မောလွန်းသဖြင့် စိတ်တိုနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမနေ့ကလည်း ခရီးပန်းခဲ့သည်။ ယနေ့ လျှောက်လာခဲ့ရသော ခရီး ကလည်း နည်းနည်းနောနော မဟုတ်။ ထို့ပြင် သစ်ပင်ဆူးချုံပင်တို့ကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ရသဖြင့် ခြေထောက်များမှာ ရှပြီး ယားစပ်နေသည်။ ဝေခင်၏ ခြေမသည်လည်း ကျောက်တုံးအစ တစ်ခုကို ခလုတ်တိုက်မိ ထားသဖြင့် သွေးတွေ ထွက်ကာ တစိမ့်စိမ့် ယိုနေသည်။ လက်ကိုင်ပဝါနှင့် ဖုံးအုပ် စည်းနှောင်ထားသော်လည်း လက်ကိုင်ပဝါမှာ သွေးများနှင့် စိုနီ နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂျူဒိုက သုံးချောင်းထောက် ခုံ ထမ်းလျက်ကပင် သူ့ရှေ့မှ Ranging pole ခေါ် တစ်နေရာမှ တစ်နေရာ မြင်သာရန် စိုက်ထောင်ရသော အဖြူအနက်နှင့် အနီသုံးရစ်စီ ခြားထားသည့် အတံရှည်ကြီးကို ထမ်း လျက် ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်သွားသော ကျောင်းသားနောက်ကို အမှီ လိုက်၍...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟေ့-ချီးပေ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟေ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ဝေခင်က ပြောတယ်ကွ သိလား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “အင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချီးပေဟု အခေါ်ခံရသော ကျောင်းသားက သူ၏ ရှည်ကိုင်းသော အရပ်ကြီးကို ပို၍ ကိုင်းသယောင်ပြုကာ ပါးစပ် “ဟ” ရင်း.. ဟောဟဲ ဘောဟဲနှင့် မောနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ငှက်တွေက ပျံရင်း သေတယ်တဲ့... မင်းကော ဘာလုပ်ရင်း သေမလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဂျူဒိုက သူ့ဝသီအတိုင်း ရွှတ်ပြက်ပြက်နှင့် ရယ်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ဟင်. ဟင်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ချီးပေက နားမလည်သလို ထပ် မေးလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ ဒီကောင်... ငကြောင်... သိပ်ကြောင်တဲ့ကောင်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂျူဒိုက စိတ်မရှည်သလို မာန်နေသေးသည်။ သည်တော့ ချီးပေက မျက်ခုန်းတွန့်ကာ လက်ခါပြလျက်. ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မင်းတို့ကောင်တွေ ပြောတာ ဘာမှ မကြားရဘူးကွ... ပင်ပန်း လွန်းလို့ နားထဲက လေတွေ ထွက်နေတာ တဝုန်းဝုန်းဘဲ” ဟု လှမ်းအော် ပြောလိုက်လေသည်။ သူပြောမှပင် သတိရသည်။ ဝေခင့် နားထဲကလည်း လေတွေ ထွက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝေခင့် မိတ်ဆွေမလေး ကြိုင်ကြိုင် ဆိုသူက..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကြိတ်လိုက်.. ကြိတ်လိုက်... စတုတ္ထနှစ်၊ မေမြို့ Camp ထွက်တဲ့ အရသာဆိုတာ ဒါပဲ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညည်းညည်းညူညူ နှင့် ပြောနေသေးသည်။ ဂျူဒို က ချီးပေ ဘက် လှည့်ကာ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မေမြို့ စခန်းထွက်ရတာ ပျော်စရာ့ ပျော်စရာဆို ဟေ့... ချီးပေ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခနဲ့နေသေးသည်။ မိန်းကလေးတွေရှေ့ ချီးပေဟု အခေါ်ခံရ သူက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အေး... အရင်နှစ်တွေတုန်းက မင့်နှမ ပါတာကိုး.. ပျော်စရာကြီး ပေါ့.. ခု မင်းနှမလည်း မပါ - မင်းကြီးတော်လည်းမပါ” ဟု အငြိုးနှင့် ပြန်တွယ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝေခင် နှင့် ကြိုင်ကြိုင် တို့က ရယ်မောကြလေသည်။ ဂျူဒိုက“စိတ်ပုတီးရေ ကယ်ပါဦး... ငါ့ကို ချီးပေ ချဲနေပီကွ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတံရှည်ကြီး ထိပ်ဖျားတွင် အလံပြာ ချည်ကာ ကိုင်ထားသော ဖြူဖြူပိန်ပိန် ကျောင်းသားတစ်ယောက်အား လှမ်းတိုင်လေသည်။ စိတ် ပုတီးက ရယ်လျက်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မင်းတို့နှစ်ယောက် အမြဲ ကိုက်နေတာပဲ၊ မဆန်းပါဘူး..” ချီးပေ က ခွေးသံနှင့်တူအောင် လုပ်ပြနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“စိတ်ပုတီးရဲ့ အပေါင်းအသင်းပဲ၊ ကိုက်တတ်ရမှာပေါ့..\" ဟု လည်း ပြောသေးသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိတ်ပုတီး က စ၍ “ချီးပေ... ချီးပေ... တောထဲမှာနေ.. အိပ်ရာ သင်ဖြူး ချေးတွေနဲ့ လူး...” ဟူသော ငယ်စဉ် ကလေးဘဝက သီချင်းလုပ် သီဆိုခဲ့သကဲ့သို့ ဆိုနေသည်ကို ဂျူဒိုက သံယောင်မှုလိုက်ဆိုသည်။ ဘဲဥ နှင့် ကိုပြ ကလည်း ဝင်ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“နင်တို့ကလည်း ဆရာတွေပါလို့ ဖရီး(Free) မရိုက်ရတော့ တစ်လမ်းလုံး နောက် နေတာပဲ... တော်တော် အာချောင်တဲ့ ဟာတွေ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြိုင်ကြိုင်က မနေနိုင်သဖြင့် ဝင်ပြောသည်။ ဖရီးရိုက် ဆိုသည်မှာ အတန်းပြေး သည် ဟူလို..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝေခင်က...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တော်ပါသေးရဲ့ ... ခုတော့ လူ ရှင်းလာလို့.. စောစောတုန်းက ကလေး... တစီစီ... ခွေး တစီစီနဲ့..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုယ့်အုပ်စုနှင့် ကိုယ်အဖွဲ့ အသီးသီးတို့သည် Ranging pole ခေါ် အတံတို့တွင် အလံအနီ-အစိမ်း၊ အပြာ-အဖြူ တပ်ဆင်ချည်နှောင် လျက် ဆရာများ ဦးဆောင်ကာ နံနက်စောစော အမှတ် (၄) ကျောင်းမှ ထွက်လာကတည်းက အိမ်တိုင်းလိုလိုမှ လူတွေက အထူးတဆန်း ထွက်ကြည့်လေသည်။ ကလေးတွေက ဆိုလျှင် ပြေး၍ ကျောင်းသား ကျောင်းသူ ရှေ့မှ ကြိုကြည့်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဝေခင်တို့ကား လေ လွင့်သဖြင့် လန့်မသွားစေရန် ဦးထုပ်များကို ပြင် ဆောင်းကြသည်။ ထိုးထိုးထောင်ထောင် နှင့် တုတ်တံချောင်းတွေထိုင်သူ ကိုင်၊ သုံးချောင်းထောက် ခုံ ထရိုင်ဖို့ ကို ပခုံးပေါ်ထမ်းသူထမ်းနှင့် ဘယ်လိုထင်ကြသည်မသိ။ ယောက်ျားလေး အုပ်စု အများကြီး ထဲတွင် အရေအတွက် (၂ဝ)ပင် မပြည့်သော မိန်းကလေးများအား တအံ့တဩငေးမော ကြည့်ရှုနေကြသည်။ မိန်းကလေးတို့၏ နောက်ကျောတွင် ချွေး များ ရွှဲနစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလျှောက်ရသည့် ခရီးကလည်း အတော် ဝေးသည်။ တိုင်းရမည့် ကွင်းသို့ တော်တော်နှင့် မရောက်နိုင်ခဲ့။ လွတ်လပ်ရေး ကျောက်တိုင်အနား • ဖြတ်ကာ မြို့တော်ခန်းမနား ရောက်မှ ဝေခင်တို့ “အနီ” အဖွဲ့မှလူတွေအားလုံး စုရုံးမိကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလွတ်လပ်ရေးကွင်းမှာ သစ်တောကြိုးဝိုင်းအတွင်း အပါအဝင် ဖြစ်၍ သစ်ပင်၊ ဆူးချုံပင် ပေါများလှပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆရာသည် ယမန်နှစ်က မြေပုံကို ဖြန့်ကာ ယနေ့ တိုင်းတာရမည့် လုပ်ငန်းနှင့် ပတ်သက်သမျှကို ရှင်းပြလေသည်။ တိုင်းရမည့် နေရာဌာန (Station) (၈) ခု ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ ဆရာက နေရာများကို ရွေးချယ် သတ်မှတ်ပေးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မြို့ပြစွမ်းအား - ပြည်ထွန်းကားအံ့..\" ဟု ကဗျာစာဆို ဦးက ရေးထားခဲ့သလို လူသားတို့ စွမ်းရည်ဆိုတာ ဒါပဲဖြစ်မည်ဟု ဝေခင်က တွေးမိလေသည်။ လူသားတို့အတွက် အကျိုးပြုလုပ်ငန်းပေတကား တောင်တွေ့လျှင် ဥမင်ဖောက်သည်။ မြစ်တွေ့လျှင် တံတားဆောက် သည်။ ကန္တာရကာဆီးနေလျှင် လမ်းခင်းပေးကြသည်။ ထို့ပြင် ဆည် မြောင်းများ၊ တာတမံများ၊ အဆောက်အဦးကြီးများ စသည်ဖြင့်...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူသားတို့၏ ဉာဏ်စွမ်း ဝီရိယဖြင့် လောက ကို သာယာ ဖွံ့ဖြိုး လေသည်။ မြို့ပြတို့သည်ကား ကမ္ဘာမြေကြီးကို ထက်ဝက် ချုံ့ပစ်လိုက် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့လျှင် ဝေခင်က ခမ်းနားကြီးကျယ်သော အတွေးထဲ နစ်နေ ဆဲ... အဝေရာ၊ စိပ်ပုတီးနှင့် ချီးပေ တို့က နေရာ H (ဇ) ရှိရာ မြို့တော်ခန်းမနောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြလေပြီ။ ကျန်အုပ်စုမှ လူများလည်း အသီးသီး တာဝန်ကျရာ နေရာသို့ သွားကြပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခင် ကျောင်းတက်စဉ်က တစ်ခါမျှ ဘောင်းဘီ ဝတ်သည်ကို မတွေ့ရဖူးသော ကိုပြဲနှင့် ဘဲဥ တို့သည်ပင် ဘောင်းဘီ ဝတ်ကြသည်။ ကျောင်းသား အားလုံးပင် ဘောင်းဘီနှင့်၊ ဆရာတစ်ဦးက...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မိန်းကလေးတွေပါ ဘောင်းဘီ ဝတ်နိုင်ရင် သိပ် ကောင်းမယ်” ဟု ပြောသေးသည်။ ကြိုင်ကြိုင်က ရယ်မောကာ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဝတ်တော့ ဝတ်ချင်ပါတယ်၊ မဝတ်ရဲတာက ခက်တယ် ဆရာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ထပ်တရီး...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုပြဲက မကြားတကြား ဝင်ပြောသည်မှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“နင်တို့ အုပ်စုထဲက ဝေခင် တစ်ယောက်ပဲ ဘောင်းဘီ နဲ့ ကြည့်လို့ ရမယ်... နှံပြည်စုတ် လည်း ဘောင်းဘီကြားထဲ ရှာနေရမယ်၊ အိမ်ထန်းပင် ကျတော့လည်း... အောင်မလေး.. လန့်စရာ၊ တို့တွေ မြေတိုင်းမှာ အဖျား ရောဂါထကုန်ကြမယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှံပြည်စုတ် အမည်ခံ သေးသေးပျပ်ပျပ် နှင့် မေအောင်၊ အိမ်ထန်း ပင် အမည်ခံအရပ်မြင့်သော ကြိုင်ကြိုင် တို့က မျက်စောင်းခဲကုန်ကြလေ သည်။ ဆရာက မသိကျိုးကျွန်ပြုရင်း မသိမသာပြုံးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e[၃]\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့နောက်တော့ ဂျူဒို၊ ဝေခင်နှင့် ကြိုင်ကြိုင် တို့ကား နေရာ (အေ) နှင့် (ဘီ) ရှိရာ မန္တလေး-လားရှိုးလမ်း၏ မြောက်ဘက်ရှိ ကွင်းသို့ လာခဲ့ ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟေ့... သတိထား... စတေရှင် (အေ) နားမှာ ခွေးကိုက်တတ် သတဲ့၊ ဆရာ စောစောက သတိပေးလိုက်တယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြိုင်ကြိုင် က ရှေ့ဆုံးမှသွားနေသော ဂျူဒို အား လှမ်း အော်သတိ ပေးနေသည်။ ဂျူဒို က ရယ်လျက် ရှေ့တိုးသွားမြဲ သွားကာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မပူပါနဲ့ဟာ... တို့ဆီမှာလည်း ကိုက်တတ်တဲ့လူ ပါသားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝေခင့်ကို လှမ်းမေး ငေါ့ပြရင်း နောက်ပြောင်နေသည်။ ဝေခင်က အဖက်လုပ် စကား မပြောတော့။ သည့်နောက်တော့ တိုင်းကြ ထွားကြ သည်။ စတေးရှင်း (အေ) နှင့် (ဘီ) ကြားတွင် ပေ ၅ဝဝ ရှိပြီး (ဘီ) မှ ပေတစ်ရာကျော်ခန့် အကွာ... (အေ) နှင့် (ဘီ) အကြားတွင် တော်လှန် ရေး မီးရှူးတိုင် ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂျူဒို မှာ သူ့အုပ်စုနှင့်ပေါင်းမိလျှင် ဗရုတ်ကျသော်လည်း အလုပ် တကယ်လုပ်တော့လည်း ဖျိုးဖျိုးဖျတ်ဖျတ်နှင့် တွင်ကျယ်အောင် လုပ်နိုင် သည်။ အလုပ် လုပ်ရင်း လေတွေ ဖောင်နေသည်။ လူကလည်း မနား၊ ပါးစပ်ကလည်း အအားမနေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝေခင် က သတ္တုပေကြိုးကို ပေတစ်ရာအကွာမှ ဆွဲလာလေသည်။ ဂျူဒိုက အတံရှည်ကို ကိုင်ကာ စောင့်နေသည်။ ကြိုင်ကြိုင် က ဖိုင်တွဲကို ကိုင်ကာ ရေးမှတ်ရန် စောင့်နေသည်။ ဂျူဒိုက မျက်နှာတစ်ခုလုံး နေပူရှိန်နှင့် နီရဲကာ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"Steel tape (သတ္တုကြိုး) ကို နာနာ ဆွဲပါဟ... သူ့ကို ဆွဲတာ မှန်ရင် မှန်တာပဲ၊ နှင့်ဥစ္စာက အား မရှိသလိုပဲ.. အဆောင်က ကျွေးခဲ့တဲ့ ဘဲဥဟင်း နဲ့ နိုင်လွန်ဟင်းချိုမှ အားမနာဘူး...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝေခင့် ကို လှမ်း စနေသေးသည်။ ဂျူဒိုပြောလည်း ပြောစရာ၊ သတ္တု ကြိုးကို ဆွဲရာတွင်... ဝေခင်၏လက်အားက မသန်။ များမကြာမီ ဆရာ ရောက်လာကာ ဆရာက ဝင် ဆွဲပေးလေသည်။ ဂျူဒိုက ဆရာ့ ရှေ့မှာပင် နောက်တီး နောက်တောက် စကားတွေနှင့်... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဆရာ... ဝေခင် က ပြောနေတယ်။ ငှက်တွေက ပျံရင်း သေတယ်၊ လူတွေက ကြံရင်း သေတယ်တဲ့၊ သူလည်း မြေတိုင်းရင်း အရိုးကြေကြေ အရေခန်းခန်း သေသွားပစေတဲ့ ခိုင်းချင်ရင် ခိုင်းပါတဲ့၊ စောစောက သူ Tripot ထမ်းလာတာ သိပ်ကြည့်လို့ ကောင်းတာပဲ၊ ပုရွက်ဆိတ် ထမင်းလုံးချီလာတဲ့အတိုင်းပဲ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆရာ က ရယ်မောနေသည်။ ထို့နောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကိုရန်ပိုင်က ပျော်တတ်တယ် ထင်တယ်...” ဟုပင် မေးလိုက်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ပျော်တတ်တာ မကောင်းဘူးလား ဆရာ... စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံစား မှုတွေထဲမှာ ပျော်တာဟာ အလိုလားအပ်ဆုံးပဲ၊ ကျွန်တော်တော့ ပျော်ချင် နေတာပဲ.. စိတ်ဆင်းရဲစရာတွေ၊ စိတ်ညစ်စရာတွေကို ကျွန်တော် ကျောခိုင်းတာပဲ။ အိမ်မှာ မေမေက ကျွန်တော့်ကို ဒီနား ဆူရင် ဟိုနား ထ သွားတာ။ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက ၅ နှစ်သားလောက်ပေါ့... ဘွားဘွားက ကျွန်တော့်ကို မြည်တံရှည်ကြီးနဲ့ မြည် တွန်တော့ ဘွားဘွား လက်ထဲကို ကျွန်တော့် မုန့်ဖိုး ဆယ်ပြား ထည့်ပေးပြီးပြောသတဲ့၊ ဘွားဘွား ဒီအိမ်က ခုထွက်သွားတော့... ရော့ ဘွားဘွားဖို့ လမ်းစရိတ်လို့ ပေး တော့ အဘွားက အဆူရပ်ပြီး ရီရသတဲ့...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆရာနှင့်အတူ ဝေခင်ရော ကြိုင်ကြိုင်ပါ ရယ်မောကြရလေသည်။ ဂျူဒိုကလည်း သူ့ဘာသာသူ သဘောကျကာ တသောသော ရယ်မော လျက်..\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43098203619477,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_769458eb-3411-4443-b3b2-6bb4968887ec.jpg?v=1745655686"},{"product_id":"ခင်ဆွေဦး-မိုးပန်းဝေဝေ","title":"မိုးပန်းဝေဝေ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e[၁]\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိန်တုံးကြီးကို ရိုက်ခွဲ၍ ကွဲသွားသည် ဆိုပါစို့၊ ရောင်လျှံတင့်ဖြိုး သည့် စိန်ပွင့်မျိုးတို့သည် ပြိုးပြက်ကာ အမြွှာမြွှာအစိတ်စိတ် ပြန့်ကျဲပေ လိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့အတူ မိုးအခါကာလတွင် တဝုန်းဝုန်းသွန်းချသော မိုးရေမိုး ပေါက်တို့သည်လည်း ကွဲပြီ၊ ကြွေလွင့်လာသော စိန်ပွင့်များပမာသာ တည်း။ ထိုအချိန်၌ ဝင်းလက်တောက်ပသော လျှပ်ပန်းလျှပ်နွယ်တို့ သည်လည်း ခဲရင့်ရောင် မိုးသားကို တန်ဆာဆင်လျက် ရှိနေသေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုးကောင်းကင်တွင် ပန်းပွင့်များပမာ ဝေဝေဆာဆာ၊ မြိုင်မြိုင်ဆိုင် ဆိုင် မိုးပန်းပွင့်တို့ ကြွေလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ မြေပေါ်၌ မိုးဆန်းပန်း တို့သည်လည်း ပွင့်ခဲ့ရပေသည်။ စကားရွှေဝါ၊ စံပယ်၊ ချရား(ခရေ)၊ ဇွန်၊ ဇီဇဝါ၊ ခတ္တာ၊ ပုန်းညက်၊ ဇလပ်၊ ကသစ် စသည် စသည်တို့သည် မိုးရေကို သောက်သုံးကာ ဖူးငုံပွင့်အာလာခဲ့ကြလေသည်တကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့လျှင် မိုးပန်းဝေပြီဆိုမှဖြင့် \"မီမီညို\"တို့ ကျောင်းဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ စိမ်းလန်းစိုပြည်မြဲ ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျေးတောင်ကဲ့သို့ စိမ်းဖန့်ဖန့်မြရွက်တို့ လူးလွန့်လှုပ်ရှားလာသော အခါ၊ ကျောင်းဝင်းတစ်ခုလုံးရှိ ခရေပင်မှ ပွင့်ဖြူးဖြူတို့သည် ဖွေးဖွေးလှုပ် ပွင့်လာကြသည်။ ခရေနံ့ တကြူကြူသင်းပျံလာသည်နှင့်အတူ၊ မရန်းပင် နှင့် သရက်ပင်တို့သည် ပြွတ်သိပ်နေသော အသီးရွမ်းပြင်း အသီးမှည့် ဝင်းဝင်းတို့ တွဲလွဲခိုလျက် ဝင့်ကြွားနေဟန် ရှိမြဲပင်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကံဘဲ့လမ်းထောင့်တွင် တည်နေရာဖြစ်သော ဤကျောင်းဝင်းကား သာတင့်ဆုံးဖြစ်လျက်၊ သူများနှင့်မတူ တစ်မူထူးသော စိန်ပန်းပင်မှ လိမ္မော်ရောင်အပွင့်များသည် ပင်လုံးကျွတ်မျှထိန်ဝါ၍၊ မိုးသားအပြာကို ဦးတိုက်ကာ လည်တံချီမြဲပင်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအများအားဖြင့် စိန်ပန်းပွင့်တို့သည် နီနီရဲရဲသာ ဖြစ်၍ ပတ္တမြား ရောင်လွှမ်းသည်ဟု အများသူငါက တင်စားဆိုစေကာမူ မျက်စိကျိန်း စေသည်ဟု မီမီညိုက ထင်မိ၏။ ကံဘဲ့ ဆရာဖြစ်အတက်သင်ကျောင်း ဝင်းတံခါးဝတွင် ပွင့်လေသော လိမ္မော်ရောင် စိန်ပန်းပွင့်များသာလျှင် အယဉ်ထူး၍ ယစ်မူးစေသောအလှဟု ထင်မိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤသို့ယဉ်စစနှင့် အသွင်လှသော လိမ္မော်ရောင်စိန်ပန်းပွင့်သော နေရာသည်ကား .... မိခင်မြေ၊ အနာဂတ်ကာလ၏ သားကောင်းသမီးကောင်းများကို မွေးဖွားစေရန် မျိုးစေ့ချရာနယ်မြေ၊ ပညာရေးမဏ္ဍိုင် ခိုင်ခိုင်စိုက်မည့် နယ်မြေ၊ မိုးပန်းတွေပွင့်၍ မိုးပန်းဝေသော တည်နေရာ  မြေသာတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e[၂]\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ဪ .. လွမ်းတယ်ဆိုတာ စကားလုံးလေး လှသလောက် အခံရခက်ပါလား နော်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီမီညိုသည် ပြုံးမြမြ မျက်နှာနှင့် ညည်းလိုက်သော်လည်း၊သူ့မျက်လုံးအိမ်တွင် မျက်ရည်ရစ်ဝိုင်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဆောင်(၁)၏ အပေါ်ထပ် အိပ်ခန်းဆောင်တွင် ခုတင်အချို့မှာ ဟာလာဟင်းလင်း အရှင် ကင်းမဲ့သည်နှင့် ခြောက်ခြောက်သွေ့သွေ့ ဖြစ်နေသည်။ မပြန်ရသေးသော သူအချို့ကလည်း သေတ္တာ ပြင်သူပြင်၊ အိပ်ရာလိပ်သူလိပ်၊ ပစ္စည်းသိမ်းသူသိမ်းဆည်းနှင့် ပျားပန်းခပ် လူးလာ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်းကြီးတစ်ခုလုံးတွင် အလျားလိုက် နှစ်လုံးစီ ခြေချင်းဆိုင်ခင်း ထားသော ခုတင်အလုံး ၂၀ ကျော်အနက် ၁၀လုံးမှာ လူမရှိတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီမီညိုသည် လက်မှ ပလတ်စတစ်ကြိုးများ ရစ်ပတ်ထိုးနေရင်း ခေါင်းအုံးဆင့်ကာ ခပ်မှီမှီ ထိုင်နေရာမှ ပစ္စည်းသိမ်းဆည်းနေသူများကို ငေးမောနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရာသီအားဖြင့် သဇင်တို့ သင်းပျံ့လေသော နတ်တော်လဖြစ်၍ မြောက်ပြန်လေညင်းသည် တိုက်ခတ်လာလေရာ အအေးဓာတ်သည် နှလုံးသားအထိ စိမ့်၍ အေးစေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“နင် မပြန်ဘူးလား မီမီညို...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီမီညိုနှင့် ကပ်လျက် အဝတ်များခေါက်နေသူ မေစမ်းက မေးလိုက် ၏ ။ မီမီညိုက ပြုမဲ့မဲ့နှင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မီမီညို မပြန်နိုင်ပါဘူး မေစမ်းရယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘာဖြစ်လို့....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ဪ...အကြောင်းကြောင်းတွေပေါ့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အေးလေ...နင်က ဝေးလည်းဝေးတယ်၊ ဟုတ်ပါရဲ့...ဒီတစ်ခါ ကျောင်းပိတ်ရက်ကလည်း နည်းသလိုပဲ ၂၃ ရက်နေ့ပိတ်ပြီး ဇန်နဝါသ ၂ ရက်နေ့ ပြန်ဖွင့်မယ်ဆိုတော့ တွက်ကြည့်စမ်း ... ၂၄-၂၅-၂၆”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“၉ ရက်ပဲ ပိတ်တယ်.....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီမီညိုက ကြားဖြတ် ဝင်ထောက်လိုက်လေသည်။ မီမီညို၏ ခုတင် အနီးသို့ ကုလားဆင်လိုလို အသားညိုစိမ့်စိမ့်နှင့် ကျောင်းသူတစ်ယောက် ကပ်လာကာ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီမီညို..မပြန်ဘူးလား...”ဟု ပလတ်စတစ်အိတ် ထိုးလက်စကို ကိုင်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။ . “မပြန်ဘူး မစောဝေ ... မစောဝေကော ....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ပြန်မယ် .... ကိုယ်က သံလျင်ပဲ ပြန်ရမှာမဟုတ်လား ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသံလျင်ဆိုတော့ ခဏလေး ရောက်သွားမှာပဲနော် ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ခဏပဲ ... မီမီညိုက ပြန်ရင် ဘယ်အထိ ပြန်ရမှာလဲ ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မြင်းခြံလေ ... ပြန်မယ်ဆိုရင်လည်း သွားတာ ပြန်တာနဲ့ပဲ အချိန် ကုန်မှာ ....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကိုယ်တို့ အဆောင်သုံးကတော့ အပြန်ချည်းပဲ၊ တချို့က ဒီည အင်ဗွိုင်းမှာ ကပြီး ပြန်ကြမှာ၊ နက်ဖြန် ၂၅ ရက်နေ့ဆိုရင် လူတောင် ရှိမှာမဟုတ်ဘူး ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမစောဝေသည် မီမီညို၏ ခုတင်ခြေရင်းတွင် ထိုင်ချကာ မီမီညို ထိုးနေသော ပလတ်စတစ်ကြိုးများကို ဆွဲကိုင်ရှင်းလင်းရင်း ပြောလိုက် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီမှာနေတော့လည်း ကိုယ့်နေရပ်ကို အမောတကော ပြန်ချင်ကြ တာပဲ၊ ကိုယ့်အိမ်ပြန်ရောက်တော့လည်း ကျောင်းကိုသတိရလိုက်တာ လေ၊ ဪ...လူ့အလို နတ်မလိုက်နိုင်တဲ့၊ ဒီကျတော့လည်း အိမ်လွမ်း၊ အိမ်ရောက်တော့လည်း ကျောင်းကိုပြန်လွမ်းနဲ့ လွမ်းချည်းနေရ တာပဲ....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီမီညိုက ခပ်ညည်းညည်းလေး ပြောလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ ဒါတော့ ဒီနေ့ ကျောင်းစ ပိတ်လို့ပါ ... ခါတိုင်းဖြင့် လွမ်းဖို့တောင် အချိန် မရပါဘူး။ အလုပ်နဲ့လူနဲ့ နပန်းသတ်နေရတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေစမ်းက ဝင်ပြောလိုက်လေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “အလုပ်မအားလည်း ညအိပ်ရာဝင်ခါနီးကျတော့ အိမ်ကို သိပ်သတိ ရတာပဲ၊ သူကတော့ ပြောမှာပေါ့ ... ချေးကျရာ ပျော်တဲ့ကြက်လိုပဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e မီမီညိုက မေစမ်းအား မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးကာ ပြောလိုက်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကိုယ်ကတော့ဆရာ .. အိမ်ရောက်ရင် ကျောင်းကို ဘယ်တော့မှ သတိမရဘူး ..... ကျောင်းမှာ ကျပ်တည်းလိုက်တာ လွန်ပါရော၊ အိမ်မှာ ဆိုရင် သိပ်လွတ်လပ်တာ ....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e မစောဝေက အားရပါးရ ပြောနေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“နင် လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေတတ်တာ ငါသိပါတယ် မိစောဝေ၊ မနေ့ကတောင် ပဒေသာကပွဲမှာ ကဗျာလွတ် ကရင်း ထဘီကျွတ်တာသာ ကြည့်...”ဟု မေစမ်းက ပြက်လုံးထုတ်သော် ....... “မသာမ...”ဟု မစောဝေက မေစမ်းအား ထောမနာပြုလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီမီညိုသည် ပြုံးရယ်မိလေ၏။ မေစမ်းကား အသားမည်းမည်း ဝဝတုတ်တုတ်၊ မျက်နှာပြားပြားနှင့် အကျည်းတန်သလောက်၊ စိတ်နှလုံး ကောင်းလှသူလေး ဖြစ်လေသည်။ ဟင်္သာတသူဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမစောဝေကား အသားညိုစိမ့်စိမ့်၊ အရပ်ပျပ်ပျပ် မျက်လုံး၊ မျက်ဖန် ကောင်းကောင်းနှင့် ကုလားဆင်လေးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီမီညိုကား ဘုရားစူးရစေ့ အညာသူဖြစ်သည်။ သူ့အသားမှာ - ဖြူသည်မဟုတ်စေကာမူ အသားဆောင်ကာ အမြဲလိုပင် ဝါ၍ ဝင်း၍ အသွေးအရောင် တက်နေတတ်သည်။ မည်းမှောင်သောဆံကေသာ၊ ထူထဲ စိမ်းမှောင်သော မျက်ခုံးမွေး၊ ရှည်လျားကော့ပျံသော မျက်တောင်များနှင့် သူတို့ အစဉ်အမြဲ ကြည့်နေချင်သောဆန္ဒကို လှုံ့ဆော်ပေးသော ရုပ်မျိုးသာတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရပ် ၅ ပေ ၂ လက်မခန့် ခပ်သွယ်သွယ် ကိုယ်ဟန် လုံးလုံး ကျစ်ကျစ်၊ ရှည်လျား သွယ်ပျောင်းသော လက်၊ ခြေများနှင့် မီမီမြို့ကို ကြည့်ရသည်မှာ အမြဲလိုလိုပင် ကြော့ကြော့ရှင်းနေသည်။ သူ့ကိုယ်ဟန် နှင့် လိုက်လျောအောင် နူးနူးညံ့ညံ့ သိမ်သိမ်မွေ့သော အသွင်အပြင် လည်းရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီမီညိုသည် ပလတ်စတစ်ကြိုးစများကို ခုတင်ပေါ်ချကာ ပြတင်း ပေါင်တွင် အမှတ်မထင် ရပ်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနံနက် ၈ နာရီဖြစ်၍ နေ၏ ရွှေဇာခြည်မျှင်သည် မြသင်တိုင်းပေါ် တွင် လွှမ်းခြုံလိုက်လေသည်။ အဆောင်(၁)၏ရှေ့မှ မြက်ခင်းပြင်သည် နှင်းဥများဖျန်း၍ ရွှန်းစိုတောက်ပနေသည်။ ထင်ရူးပင်ငယ်လေးများ သည် စိမ်းရင့်ပြာမှောင်သော အသွေးနှင့် နှင်းရည် သောက်သုံးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဆောင်၏ဘေးတွင် အိုရင့်သလောက် ခံ့ထည်သော ခရေပင် ကြီးသည် ဣန္ဒြေကြီးစွာ မားမားကြီး ပေါက်ရောက်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုးတွင်းတုန်းကဆိုလျှင် ဤခရေပင်ကြီးသည် အရိပ်မြိုင်မြိုင်၊ အကိုင်းအခက်တွေ ဝေဝေဆာဆာနှင့် ခရေဖြူပွင့်များ လေ မနိုင်အောင် ပွင့်၍ မြေတွင် တဖြုတ်ဖြုတ်ကြွေကျကာ သင်းသင်းပျံ့ပျံ့မွှေးခဲ့သည်ကို သတိရမိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိ ဤအဆောင်သို့ရောက်ခဲ့သည်မှ လက်ရေတွက်ကြည့်လျှင် (၇)လခန့်ပင်ရှိသေး၏။ စိတ်ထဲတွင် အကြာကြီးလိုပင် အောက်မေ့ ခဲ့၏ ။ အိမ်နှင့် တစ်ခါမှ ဒါလောက်ကြာကြာ မခွဲခဲ့ဘူးပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမက်ထရစ် အောင်သည်အထိ မြင်းခြံ အစိုးရ အထက်တန်းကျောင်း တွင် နေခဲ့၍ မန္တလေးတက္ကသိုလ်တွင် နေခဲ့စဉ်အခါကလည်း ကျောင်းပိတ်ရက်များတွင် အိမ်ပြန်ခဲ့လေသည်။ ဥပစာ သိပ္ပံ ပထမနှစ်မှာပင် အဘ ဆုံးသဖြင့် တက္ကသိုလ်မှနုတ်ထွက်ကာ၊ အစိုးရအထက်တန်းကျောင်းတွင် အလယ်တန်းပြဆရာမအဖြစ် ဝင်ရောက်အမှုထမ်းခဲ့ရ သည်။ သည်တုန်းကလည်း အမေတို့နှင့် ဥမကွဲ သိုက်မပျက် နေခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုတော့မူ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e[၃]\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၂၄-ရက်၊ ဒီဇင်ဘာလ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမေ.....\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီနေ့ဟာ ကျောင်း စပိတ်တဲ့နေ့ပဲ၊ အင်ဗွိုင်းပညာရေး ပြပွဲမှာ တာဝန်ကျတဲ့သူကလွဲပြီး အားလုံးလိုလိုပဲ အိမ်ပြန်ကြတယ်၊ တာဝန်ကျသူတွေကလည်း နက်ဖြန်၊ သန်ဘက်ဆိုရင် ပြန်ကြတော့မှာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောင်းကြီးဟာ ခြောက်သွေ့ ကျန်ရစ်တော့မှာပဲ။ သိပ်ပြီးဝေးတဲ့ နယ်ကလာတဲ့လူတွေလောက်ပဲ ကျန်ရစ် မှာ။ ဥပမာ ကချင်ပြည်နယ်၊ ကယားပြည်နယ်က အမျိုး သမီးလေးတွေလိုဟာမျိုးတွေပါပဲ ..........\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူတို့ အလျှိုလျှို ပြန်တာမြင်ရတော့ မီမီလည်း သိပ် ပြန်ချင်တာပဲ အမေရယ်။ တတ်များတတ်နိုင်ရင် အတောင်တပ်ပြီး အမေတို့ဆီကို ပျံလို့သာ လာချင်တော့ တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက မီမီကို အခွင့်မပေးဘူးဆို တာ မီမီစကတည်းက သိခဲ့ပါတယ် ...... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခု မီမီရတဲ့စတိုင်ပင် ၇၅ ကျပ်ဟာ တစ်လတစ်လ အလျင်မှီရုံတင်ပဲ၊ ကျောင်းကို ၄ဝ ကျပ်ပေးပြီး ပိုတဲ့၃၅ ကျပ်နဲ့ ကြည့်နေ ရတာပဲ။ အမေ့အနေနဲ့လည်း ဘေးကျပ် ရင်ကျပ် မထောက်နိုင်တော့ ဒီလိုပဲ မှိတ်နေ ရတာပဲ အမေ။ ဒါပေမဲ့ မီမီမှာ တခြား သုံးစရာမရှိတော့ မီမီ နေသာပါတယ် အမေ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြန်လိုက်တယ်ဆိုရင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စရိတ်စက ထွက်ဦးမှာ၊ အို... နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်တွေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးမှာပဲ အမေ၊ ဒီတော့မှပဲ ပြန်လာတော့မယ်။ ကြား ထဲမှာ ရက်တွေလည်း သိပ်မရှိတော့ပါဘူး အမေရယ် ... နော် ....... အမေ့မှာ အလွမ်းဖြေ စရာ ကိုလတ်ရယ်၊ ညီထွေးရယ်၊ စီစီညိုရယ် ရှိနေသေးတာပဲ ....\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူတို့ အားလုံး အမေ့အနား အမြဲရှိသရွေ့ အမေ ဟာ တအားတက်မှာပါပဲ .....\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီမီ စိတ်မကောင်းတာက “ညီထွေး’ အတွက်ပဲ၊ ညီထွေးရဲ့ ဇွဲမျိုးခံနိုင်တာက မီမီတစ်ယောက်ပဲ၊ ကိုလတ် ကလည်း အမြဲ အော်ငေါက်နေတာပဲ၊ စီစီဆိုတာလည်း ညီထွေးကို အစ်ကိုတစ်ယောက်လို သဘောထားဟန် မတူဘူး။ နောက်လိုက် ပြောင်လိုက်နဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညီထွေးတစ်ယောက် မမြင်မကန်းနဲ့ အမေ တည် ထားတဲ့ မလိုင်အိုး၊ သကြားရေ ပွက်ပွက်ဆူတဲ့ထဲများ လိမ့်ကျနေ မလားရယ်လို့တွေးတိုင်း စိတ်ပူရတာ နည်း နည်းမှ မအေးနိုင်ဘူး။ အမေ ...... ညီထွေးကို သတိ ထားကြည့်ပါ အမေရယ် .... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရင်တစ်ပတ်က ညီထွေးအတွက် မီမီ ထိုးပေး လိုက်တဲ့ ဆွယ်တာကော ညီထွေးနဲ့ တော်ရဲ့ လားဟင်....။ ကိုလတ်ကြီးက သဘောကျတယ်ဆိုပြီး အတင်းယူ ဝတ်သေးလား၊ မဝတ်စေနဲ့ အမေ။ ကိုလတ်က အင်မ တန် အနိုင်ကျင့်ချင်တာ ... လောကကြီးမှာ ဘဝဆုံး ရှုံးနေရှာတဲ့ ညီထွေး စိတ်ဆင်းရဲနေပါ့မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီမီလည်း ပြန်မယ့်သာပြန်ချင်တာပါ .... မအားလှ ပါဘူး။ ၂၈-ရက်နေ့ကျရင် ပဒေသာကပွဲမှာ မီမီပါတယ်။ မီမီပါရမယ့်အခန်းကတော့ “ကိုယ်ဟန် ပျော့ပျောင်း သွယ်နွဲ့နှောင်း”တဲ့၊ တစ်ပင်တိုင် ယိုးဒယားအကပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီအကကို အမေစိန့်က ဝီရိယစိုက်ပြီး မီမီကို သင်ပေးတယ်။ ခုတလော အမေစိန့်ကို မြင်တိုင်း မြင် တိုင်း မီမီ အမေ့ကို သိပ်အမှတ်ရတာပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အမေစိန်ရဲ့ ပြေပြစ်တဲ့နဖူး၊ ကားတဲ့ နားရွက်၊ ပြူးကျယ်ဝိုင်းစက်တဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ အမေနဲ့ တစ်နေ့ တခြား တူတူလာသလိုလိုပဲ ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပါးပြီး တင်းတင်းစေ့နေတတ်တဲ့နှုတ်ခမ်းက အစ အမေနဲ့ သွားတူနေပြန်တော့ အမေ့ကို သတိမရဘဲ မနေ နိုင်ဘူး အမေရေ ...... အမေ့ကို အထူး အောက်မေ့တော့ တာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါထက် မမသီနဲ့ ကိုဦးတို့ဆီကကော စာမှန်မှန် လာရဲ့နော် ....... လွန်ခဲ့တဲ့အပတ်က မမသီ့ဆီကစာ မီမီ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသားတွေ၊ သမီးတွေဆီက စာတွေလာတိုင်းလည်း ငိုချည်းမနေနဲ့ဦးနော် အမေ။ စိတ်ထောင်းရင် ကိုယ်ကြေ - သတဲ့။ အမေ အသက်လည်းကြီးပြီ။ ကျန်းမာရေး ဂရု\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43098205913237,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b2e632b8-a096-425f-8cfd-98e8a710ca15.jpg?v=1730271840"},{"product_id":"ခင်ဆွေဦး-ဝါဆိုဦးကပန်းပျိုးတယ်","title":"ဝါဆိုဦးကပန်ဖူးတယ်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရင်ထဲ သိသိသာသာခုန်နေတာ အမှန်ပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e သည်လမ်းကို လျှောက်ခဲ့ရတာတော့ ချောင်းဖြစ်မတတ်ပါဘဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအထူးတဆန်းဖြစ်သင့်သည်တော့ မဟုတ်။ ငယ်စဉ်ကလေးဘဝ တုန်းကတည်းက အဖန်ဖန်အလီလီ လျှောက်ခဲ့ရတဲ့ ရွာလမ်းရှည် လေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိမ့်ကြီးမြိုင်ကြီး ရိပ်ကြီးတောတောင်ကဲ့သို့ အေးမြသာယာ သော အရိပ်များနှင့် အံ့အုံ့ဆိုင်းဆိုင်းရှိလှသော ကုက္ကိုပင်များ တစ်သီကြီး သွယ်တန်းနေမြဲပင် ထိုကုက္ကိုသစ်ခွများအကြားတွင် မြရည်ဖြင့် လိမ်းကျံလျက်ရှိသော သစ်ခွပင်တို့သည် သန်စွမ်းစွာ အုံဖွဲ့ နေကြသည်။ ထိုမှ ဝေဝေဆာဆာ ဖူးပွင့်နေသော ဖယောင်း ပန်းခက်ဝါဝါများသည် အသစ်တစ်ဖန် မွေးဖွားပြန်လေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလမ်းဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်၌ကား မိုးရေတို့နှင့် ချောင်းရိုး တိမ်တိမ်များ ဖြစ်လျက် ကျွဲကျောင်းသားတို့ ကျွဲများ တစ်အုပ်ပြီး တစ်အုပ် မောင်းနှင်လာခဲ့လေသည်။ သစ်တုံးဖြတ်ဝိုင်းတံတား လေးများသည် ရွှံ့မည်းများနှင့် လိမ်းလျက် မည်းနေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအကြိမ်ကြိမ် ပြေးခဲ့လျှောက်ခဲ့ရသောလမ်းကို ဘယ်နှမိုင် ဆို တာ ခရီးဆန့်လို့ ရကောင်းပါရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုးရေတိုက်စားဖန် များသဖြင့် မြေမာလမ်းသည်ပင် ချိုင့်ဝှမ်း သည့် နေရာက ချိုင့်ဝှမ်းနေပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီလမ်းတစ်လမ်းလုံး ဖုထစ်တွေ ပြည့်နေသလို လောကကြီး မှာလဲ မတရားမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုးဟိန်းမှာ အတွေးနှင့်တစ်ကိုယ်လုံး နွေးလာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “အလင်းရောင်ဟာ အမှောင်ထက် အားကောင်းတယ်လို့ ဆို တာပဲ၊ ဒါ အမှန်ပဲလား၊ မြင့်မြတ်မှုဟာလဲ ယုတ်ညံ့သိမ်ဖျင်းတာ ထက် အားကောင်းသတဲ့၊ ကိုယ်ကျိုးစွန့်တာက တစ်ကိုယ်ကောင်း ဆန်တာကို အနိုင်ရရမှာပေါ့တဲ့၊ နောက်ပြီး ပျော်ရွှင်မှုဟာ ဝမ်းနည်း ပူဆွေးမှုကို ကျော်လွှားနိုင်ရမယ်လို့ဆိုတယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ လူ တွေဟာ တကယ့်လူလို နေကြရမတဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e မိုးဟိန်းသည် အတွေးအုံဖွဲ့ရင်း ရင်အခုန်မြန်လာသည်။ “နွေးနွေး” ကို ခဏခဏ ပြောခဲ့ဖူးတာတွေကိုလည်း သတိရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တို့ဟာ လူတွေပါ နွေးနွေး၊ လူဟာ တကယ့်လူလို နေရမှ လူ ဖြစ်ကျိုး နပ်မှာပေါ့၊ နင့်ဘဝကို နင်သိရမယ်၊ ကိုယ့်ဘဝကိုကိုယ် နားလည်အောင် ကြိုးစားရမှာက လူတိုင်းတာဝန်ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့နောက် နွေးနွေးကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာနှင့် စာပိုဒ်လေးတစ် ပိုဒ်တောင် ရွတ်ပြခဲ့ဖူးသေးတာကို အမှတ်ရမိသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငယ်ငယ်ကတည်းက အတူတကွ ကြီးပြင်း၍ ကစားဖော်ကစား ဖက်ဖြစ်ခဲ့သော နွေးနွေးက...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မိုးဟိန်း... နင်ကလေ သိပ်ရယ်စရာကောင်းတာပဲ၊ ဝ, မရှိဘဲ တော်တော် ဝိ လုပ်ချင်တဲ့လူ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်တယ်၊ ငါ ဝ,မရှိသေးဘူးနွေးနွေး။ ဒါပေမဲ့ ‘ဝ’ ရှိအောင် တော့ ကြိုးစားနေတယ်။ ငါ့ဘာသာငါ လောကြီးပြီး လုံးကြီးတင် မိချင်လဲ တင်မှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ နင်အထင်ကြီးစရာတော့ မဟုတ် ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နင်သိပ်အထင်ကြီးနေတဲ့ အသိုက်အဝန်းလို ဂုဏ်ပကာသနအတွက် အလုပ်လုပ်နေတာမှ မဟုတ်ဘဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တော်စမ်းပါဟာ... နင်က တကယ်တော့ တော်ပါတယ်၊ ဉာဏ်လဲ ကောင်းသားပဲ၊ ၁ဝ တန်းကို ဘီနဲ့ ခဏခဏအောင်တာ ကလွဲလို့ နင့်မှာ တခြားဘာမှ ပြောစရာမရှိပါဘူး။ အင်္ဂလိပ်စာတွေ လဲ နင် ဖတ်တတ်သားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အင်္ဂလိပ်စာဖတ်တတ်တာတော့ ဂုဏ်ယူတယ်မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘယ်အငြိုးနဲ့ ငါ့ကို ရန်ထောင်နေတာလဲ၊ နင်စောစောက ရွတ်ပြတဲ့ ကဗျာလေးက သိပ်ကောင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကဗျာ မဟုတ်ပါဘူး၊ စာပိုဒ်ရိုးရိုးပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ငါ့ဒိုင်ယာရီထဲမှာ ရေးပေးပါဦး၊ နင်က လက်ရေးလှတယ်၊ တကယ့်ပန်းချီလက်ရေးလေး၊ နင်နဲ့ငါ ဘယ်တော့မှ မတည့်ပေ မယ့် နှင့်လက်ရေးလေးတွေတော့ တစ်သက်လုံး သိမ်းထားပါ့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုစာပိုဒ်မရေးခင် မိုးဟိန်းသည် နွေးနွေး၏ ခေါင်းကို တစ် ချက် လှမ်းခေါက်ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပေါကြောင်ကြောင် ခင်မိမိနွေးနွေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဒီစာပိုဒ်ကို သေသေချာချာဖတ်၊ အဓိပ္ပာယ်ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e လေးလေးနက်နက်တွေးပြီးမှ ရင်ထဲ သိမ်းထားနိုင်ပါစေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e သူငယ်ချင်းရဲ့ အမြင်လမ်းကြောင်း ဖြောင့်မှန်စေဖို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစေတနာထား ရေးပေးလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eLight is stronger than darkness.\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e Nobility stronger than baseness.\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e Unselfshness triumph over selfishness,\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e and happiness over sorrow.\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e we must live like real MEN.\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၂)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမွန်အိမ်ခေါ် ဝရန်တာနိမ့်နိမ့်နှင့် ခြေတံရှည်ရှည်သစ်သားအိမ် ငယ်လေးများသည် ဓနိမိုးကျူထရံကာနှင့် ခြံဝင်းထဲများထဲတွင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းစွာ ဝပ်စင်းနေကြသည်။ မှိုပင်တချို့သည် အိမ် ခေါင်မိုးတို့ကို မထိတထိတို့ကစားနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုလို ဝါဆိုခါတော်မီ ဆည်းဆာရောက်လုလုဝယ် ရွှေရောင် ဖြင့် တောက်ပနေသော သစ်ခွအုံများမှ ကြောင်ပြီးတူများ ပွင့်မြဲ ဖြစ်သည်ကို အမှတ်ရမိသည်။ အလိုလိုပင် ချိုသင်းသော ပန်းရနံ့ က နှာဝဝယ်မွှေးထုံလာသည်။ တစ်ခိုင်စ နှစ်ခိုင်စ ပန်းမရမ်းပြာ လေးများကိုလည်း ကတ်ကတ်သတ်သတ် မြင်မိသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသစ်ပင်အောက် လမ်းပေါ်တွင် ကလေးတစ်သိုက် ကုလားမ စည်း ကစားနေကြတာကို အမှတ်မထင်စိုက်နေမိသည်။ တချို့ကျောင်းအဆင်း အိမ်ရောက်သေးဟန်မတူ။ သစ်ပင်အမြစ်ခွကြား များတွင် သူတို့ လွယ်အိတ်အနွမ်းလေးများကို ထောင်ထားဆဲဖြစ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခုနစ်နှစ်ရွယ်မှ ၁၁ နှစ် ၁၂ နှစ်ရွယ်အထိ မိန်းကလေး ယောက်ျားလေးများ လေးငါးယောက်မျှ စုကစားနေကြသည်။ကလေးမငယ်တစ်ယောက်သည် သူ့အလှည့်တွင် ဒိုးပစ်ရင်း နှုတ် ဖျားမှ ချိုအေးသော တေးသံသည် ပျံ့လွင့်လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရောင်စုံဘောလုံး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ရောင်စုံဘောလုံး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e တစ်လုံးငါးပြား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e တစ်လုံးငါးပြား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ကြိုက်တဲ့အရောင် ရွေးပါ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ကြိုက်တဲ့အရောင် ရွေးပါ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e တစ်လုံးငါးပြား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်လုံးငါးပြား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝဝကစ်ကစ် အဆစ်မပေါ်သော လက်ဖြူဖြူကလေးမှ ဒိုးလေး သည် ညာဘက် စတုတ္ထစည်းအကွက်ထဲသို့ မထောင့်မယွင်း ရှပ် တိုက် ဝင်သွားလေသည်။ သူလေး၏ သီချင်းသံသည် ရုတ်ခြည်း ရပ်နားသွားပြီး ဝမ်းသာအားရ “ဟေး' ခနဲ အော်ကာ လက်ခုပ် လက်ဝါး တီးလိုက်သည်။ ခုန်ဆွခုန်ဆွနှင့် ခြေတစ်ပေါင် ထောက် ကာ စည်းတွင်းသို့ ဝင်လာရင်း...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ဒီမှာ သေချာကြည့်နော်... တို့စည်းပေါ် မနင်းဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ခပ်သွက်သွက်လေးပြောနေသည်။ ဘေးမှ ရပ်နေသောကောင် လေး ခပ်ကြီးကြီးက ခေါင်းတစ်ချက်ဆတ်ကာ သီချင်းတအေး အေး နှင့်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရောင်စုံဘောလုံး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရောင်စုံဘောလုံး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e တစ်လုံးငါးမူး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e တစ်လုံးငါး မူး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟေ့... ဆန်ညို၊ ဘာတွေ လျှောက်ဆိုနေတာလဲ၊ ရောင်စုံ ဘောလုံး တစ်လုံးငါးပြားပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e အလှည့်ကျနေသော ကောင်မလေးက ခပ်စွာစွာလေး ဝင်ပြော လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တစ်လုံး ငါးမူးပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ငါးပြားပါဟာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ခု ငါးပြားမဟုတ်တော့ဘူး၊ အားလုံး ငါးမူးချည်းပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ဟုတ်ပါတယ်၊ ငါးပြားပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ငါးမူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအသားညိုညိုနှင့် ဆန်ညိုဆိုသောကောင်လေးက စပ်ဖြဲစပ်ဖြဲ မျက်နှာထားနှင့် စ,နေသည်။ ကောင်မလေးသည် ကောင်လေး စမှန်းသိလျက်နှင့် ဇွတ်အတင်းငြင်းကာ ခြေတစ်ပေါက်ကျိုး ခုန် နေရာမှ မောဟိုက်စွာ အသက်ရှူရင်း ကောင်လေးကို မျက်စောင်း တထိုးထိုး လုပ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုးဟိန်းက ပြုံးမိလေသည်။ ကောင်မလေးသည် သတင်းစာ စက္ကူစုတ်အဟောင်းနှင့် ပတ်ထားသော ကောက်ညှင်းဘိန်းမုန့် တစ်ခုလုံးကို ပလုတ်ပလောင်းနှင့် ပါးစပ်ထဲ သွတ်ပြီး စက္ကူလေးကို လွှဲပစ်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစက္ကူလုံးလေးသည် မိုးဟိန်းခြေရင်းတွင် ကျလာလေသည်။ သတင်းစာပြတ်စက္ကူကို ဖြန့်လိုက်တော့ ကာတွန်းတစ်ခု ဖြစ်နေ သည်။ ကာတွန်းသဘောမှာ လူငယ်အရုပ်တစ်ရုပ်သည် အထုပ် အပိုးလွယ်လျက် ကြေးနန်းရုံးရှေ့တွင် ရပ်နေဆဲ အနီးမှအဘိုးကြီး တစ်ဦးက ထိုလူငယ်အား...\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43098209058965,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_00a41625-9b6d-47ab-860c-2cd1783bf56a.jpg?v=1745655689"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ကြာတော-ရွာသောမိုး","title":"ကြာတော၌ ရွာသောမိုး","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပေးဆပ်ရခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယနေ့ဆရာဝန်နှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ ကျွန်မအတွက် စဉ်းစားစရာ ပြဿနာတစ်ရပ် တိုး၍လာခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုတစ်ခါ သွားရောက်တွေ့ဆုံရခြင်းသည် ကျွန်မ ခံစားရသော ရောဂါကို သွားရောက်ပြသခြင်းမဟုတ်ပေ။ တခြားကိစ္စတစ်ခုနှင့် သွားခြင်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလွန်ခဲ့သောလက ကျွန်မ သူငယ်ချင်းမမြမှီထံသို့ ကျွန်မ သွား ရောက်လည်ပတ်ခဲ့၏။ မမြမှီနှင့် ကျွန်မသည် ငယ်သူငယ်ချင်း ဖြစ်ကြသော် လည်း ဘာမှ တူညီကြသောသူနှစ်ယောက် မဟုတ်ဟု ဆိုရပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူသည် မိန်းမနှင့်တူသော သူတစ်ယောက်ပါပေတည်း။ ငယ်ငယ် ရွယ်ရွယ်စာသင်ကြစဉ်က ဆယ်တန်းသို့ ရောက်လာလျှင် ဂဏန်း၊ အက္ခရာ၊ သင်္ချာ၊ ဂျော်မက်ထရီများကို ဆရာက တွက်နိုင်သလောက်တွက်ရန် အပုဒ်တစ်ရာ နှစ်ရာပေးထား၏။ တစ်ပတ်တစ်ခါတွင် ကျောင်းသားများ မည်မျှ တွက်ချက်ပြီးသည်ကို စစ်ဆေးတိုင်း မမြမှီတို့သည် ဆရာကျေနပ်မှုကို အစဉ်ရရှိ၏။ မမြမှီတို့ အပုဒ်တစ်ရာလောက် တွက်ချက်ပြီးချိန် တွင် ကျွန်မနှင့် အဖော်တစ်ယောက်မှာ အပုဒ်နှစ်ဆယ်မှ မကျော်သေး၍ အပျိုဖော်မဝင့်တဝင်ဆံတောက်ထားစအရွယ်ကြီးမှာပင် ခုံပေါ်မတ်တတ်ရပ် ခဲ့ပေါင်း များခဲ့ရလေသည်။ ထိုဂဏန်းတွက်သည်ကို ကြည့်ရုံနှင့် မမြမှီ သည် ဝီရိယတွင် သေးနုတ်သူ မိန်းမတစ်ယောက် မဟုတ်သည်ကို အက် ခတ်နိုင်ပေပြီ။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူနှင့် ကျွန်မသည် ဂဏန်းတွက်တာလေးကအစ ဝီရိယချင်း မတူကြသော်လည်း အတူနေခဲ့ကြသည်မှာ အိမ်ထောင်ကျမှပင် ခွဲကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်ထောင်မကျခင်ကလည်း ကျွန်မဟင်းတစ်ခွက်ချက်တိုင်း သူ သည် ရင်ဘတ်ကလေးပုတ်ကာပုတ်ကာနှင့် “မိယုရယ်....မင်းဒီလိုလုပ်ပုံ နဲ့ ဘယ်တော့ချမ်းသာမလဲ”ဟု ဆိုတတ်သည်။ သူသည် မကုန်သင့်သော နေရာတွင် ဆီတစ်စက်ကို အပိုမကုန်စေရပေ။ ဆီပြန်တွင် ဆီဘယ်နှစ် ကျပ်သားလောက်ကို ထည့်၍ ချဉ်ရေဟင်းတွင် ဘယ်လောက်သားထည့် သင့်ကြောင်းကို သူ ခဏခဏပင် ကျွန်မကို သင်ပြပါသည်။ ကျွန်မက တော့ ကျွန်မထုံးစံအတိုင်း...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'ဘုရား သိကြားမလို့ ဆီဘယ်နှစ်ကျပ်သား၊ ငရုတ်သီး ကြက် | သွန်ဘယ်နှစ်တောင်း၊ ဘယ်နှစ်ဆိုပြီး စဉ်းစားရတဲ့ဘဝများ ဘယ်တော့ မှ မရောက်ရပါစေနဲ့'ဟု ကျိတ်၍ ဆုတောင်းမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူသည် လမ်းမှန်ကမ်းမှန် မိန်းမတို့တတ်အပ်သော ပညာကို တတ်သူမို့ သူ ကျွန်မအား သင်ကြားပြောဆိုချိန်တွင် ကျွန်မ ငြိမ်သက် စွာ နားထောင်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်လကုန်သွားလျှင် သူ၏ စာရင်းစာအုပ်တွင် ဝင်ငွေထွက်ငွေ နှင့် စုငွေများ အတိအကျ သေသေသပ်သပ်ရှိ၏။ အပိုကုန်ကျငွေများ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစွာ နားကုန်သွား သေသေသပ်သူ့စာရင်းစာအုပ်တွင် မရှိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"မိခင်ယု...သုံးချင်တာ ဘယ်လိုသုံးသုံး၊ မင်းအသုံးစာရင်းကို အတိအကျထားစမ်းပါကွယ်\"ဟု ခဏခဏပြောပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုရင် လင်ရတောင် ကိုယ်ကစာရင်းနဲ့ အင်းနဲ့ ချက်ချက်ချာချာလုပ်ပြနိုင်တော့ လင်က အပြစ်တင်စရာ မရှိဘူး၊ ကိုယ့် , အိမ်ထောင်ကိုလည်း နိုင်နိုင်နင်းနင်း အုပ်ချုပ်နိုင်တာပေါ့...\" .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သူ့နည်းလမ်းသည် မှန်ကန်ပါသည်။ သူ့စကားကို ကျွန်မနား ဘော့ထောင်ပါသည်။ သို့သော် ကျွန်မသည် နှစ်နဲ့နှစ်ပေါင်း လေးဟူသော အလုပ်ကိုလုပ်ရန် ပျင်းကို ပျင်းသည်။ ပင်ကိုယ်ကလည်း ဝါသနာမပါ လှ၊ အပျိုဘဝ လခရလျှင် အမေ၊ သို့မဟုတ် အစ်မကို အပ်လိုက်၏။ ပြီးမှ သူတို့ဆီက မုန့်ဖိုးတောင်းသုံးသည်။ . . .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမမြမှီက စာရင်းအင်း အတိအကျထားဖို့ ဆုံးမပြန်တော့လည်း ကျွန်မကလည်း ကျွန်မထုံးစံအတိုင်း ကျိတ်မှိတ်ဆုတောင်းမိပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘုရားသိကြားမလို့ စာရင်းတွေ အင်းတွေနဲ့ သုံးနဲ့နှစ်ပေါင်း ငါးရတယ် ဆိုပြီး ခဏန်းထိုင်တွက်တဲ့ လူနဲ့များ ဘယ်တော့မှ မရပါစေနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအလုပ်ကို ဝတ္တရားအတိုင်း သတ်မှတ်ထားသော အချိန်အတွင်း | ဘယ်လိုပင်လုပ်ရလုပ်ရ၊ ကျန်သော ကျွန်မ၏ ကိုယ်ပိုင်အချိန်အတွင်းမှာ ခု ကျွန်မ ဖတ်လိုသောစာအုပ်ကို ကြိုက်သလို ဖတ်ချင်သည်။ ကျွန်မ လေ့လာလိုသော ဘာသာရပ်ကို ကမ်းကုန်ယမ်းကုန် လေ့လာချင်သည်။ ကျွန်မ တွေးချင်သော အတွေးအခေါ်ကို မိုးကိုပင် ပေါက်ပေါက်ထိုင် တွေးနေချင်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပင်ကိုယ်မွေးပါ အကျင့်များဖြစ်၍ မမြမှီ ဆိုဆုံးမသော်လည်း ကျွန်မအကျင့်ကို မဖျောက်ချင်ပေ။ စာရင်းတွေ အင်းတွေနှင့် ဂဏန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပေါင်းနေရမည့် အချိန်ကို ကျွန်မ စိတ်ထဲက အချိန်ကုန်သည်ဟု ထင် သည်။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတော့ မမြမှီ ပြောသလို.ရသော ယောက်ျား က စာရင်းကိုက် ဂဏန်းကိုက်လူများ ဖြစ်နေလျှင်တော့ ဒုက္ခပါပဲဟူ၍ တော့ စိုးရိမ်မိတတ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မတို့အပျိုတုန်းက နိုင်လွန်ခေတ်မစားသေး၊ ပဒုမ္မာမယ်ညို မှာ ထိပ်တန်းသုံးဖြစ်၏။ မယ်ညိုပဒုမ္မာကို လျော်ပြီး၍ ကော်တင်လျှင် မမြသည် ပလောပီနံမှုန့်ကော်လေးနှင့် အရေကျဲကျဲတင်ကာ လှန်း၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုယ်တိုင် မီးပူတိုက်ချိန်တွင် ရွရွလေးလက်နှင့် သကာ, သကာတိုက်နေ | ပုံကို ကျွန်မ ယခုတိုင် မျက်စိထဲတွင် မြင်ယောင်နေသေးသည်။ ပဒုမ္မာ အင်္ကျီကို သူဝတ်ချိန်တွင် သူ့အသားက ဖြူဖြူနှင့် ပဒုမ္မာပျံ့ပျံ့ပါးပါးလေး မှာ ကြွကြွရွရွလှနေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမမြမှီသည်... ။ ဂဏန်းကိုလည်း နိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီးဖိုတွင်လည်း အချိုးကျသည်။ သူ့ကိုယ်အလှကိုလည်း သေသေ သပ်သပ် ဆင်ယင်တတ်သူတည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့ကြောင့် မမြမှီသည် မိန်းမနှင့်တူသော မိန်းမပီသည့် မိန်းမ တစ်ယောက်ဟု ကျွန်မ ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေမေမဆုံးခင်ကမူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'သမီးကကွယ်...မမြမှီ ခြေဖျားတောင် မမီဘူး၊ မမြမှီကို နည်း နည်းပါးပါးတော့ အတုခိုးသင့်တယ်”ဟု ဆိုတတ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်တွင် ထမင်းချက်များ၊ အိမ်ဖော်များ မထားနိုင်သော နောက် ပိုင်းတွင် ကျွန်မသည် ထမင်းချက်၊ အဝတ်လျှော် အားလုံးတော့ တတ် သမျှ မှတ်သမျှ ကြိုးလုပ်ပါသည်။ သို့သော် စာရင်းကိုက် အင်းကိုက်၊အသေးစိတ်ရမှာကိုတော့ အလွန်ကို ပျင်းရိလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့နှင့် မေမေလည်း ဆုံးသွားသည်။ မမြမှီနှင့် ကျွန်မလည်း အိမ် ထောင်ကျကာ ခွဲခွာသွားကြရသည်။ မမြမှီကို တစ်ခါတစ်ခါမှ သွားရောက် တွေ့ဆုံမိသည်။ သူ့သတင်းကိုသာ အဝေးမှ နားထောင်နေရ၏။ သူဘယ်လို လင်မျိုးနှင့် ရသည်ကိုလည်း ကျွန်မ မစပ်စုမိ၊ သူ့အိမ်ထောင်ဖက်ကို သူ့ ဟာသူ ရွေးကာယူခြင်းဖြစ်၏။ မမြမှီတွင်လည်း တွေးတောစိုးရိမ်စရာ ချို့ယွင်းချက်များ ရှိသူမဟုတ်။ သူသည် အိမ်ထောင်တစ်ခုကို ဦးစီးနိုင်သော အရည်အသွေးရှိသည့် မိန်းမတစ်ယောက်ပါပေတည်း။ သူ့ကို ရရှိသော ယောက်ျားသည်လည်း အလွန်ကံကောင်းပေမည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မသာ ဘုရားတွေ သိကြားတွေနှင့် ဆုတောင်းရင်း အိမ် ထောင်ကျသွားရ၏။ ယခုတိုင်လည်း ဘုရားတွေ သိကြားတွေ ဆုတောင်း နေရတုန်းဖြစ်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျွန်မ တွေးခေါ်လိုသော သဘောတရား အယူအဆများကို ကျွန်မ ယောက်ျားက အတင်းလွှမ်းမိုး \" မည်ကို လည်းကောင်း၊ ကျွန်မ စာအုပ်များကို ဖတ်ရင်း စိတ်ဝင်စားလွန်း ၍ သူ့ကို မေ့သွားသောအခါ ယောက်ျား စိတ်ဆိုးမှာကို လည်းကောင်း ကျွန်မ ကြောက်သောကြောင့်ပင်တည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မကိုရသော ယောက်ျားမှာ ကံခေရှာသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ စာရင်းအင်းမကိုက် အိုးနင်းခွက်နင်း ချက်သော ထမင်းကို စားရကာ အလှအပမရှိသော မိန်းမတစ်ယောက်ကို ရသော ယောက်ျားသည် အဘယ် မှာ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရပါမည်နည်း။ ထို့ကြောင့်ပင် ကျွန်မသည် ယခုတိုင် ဘုရား သိကြား တနေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မ ယောက်ျားသည် တစ်နေ့တွင် ကျွန်မအား ပစ်ခွာ စေဦးတော့ သူ့ခမျာ ဝဋ်ကျွတ်ရှာပေပြီ...' ဟု ကျွန်မ စိတ်ဖြေရမည့် အဖြစ်ပေတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်လောက်က မမြမှီနှင့် တွေ့စဉ်တွင်မူ \" “မင်းကိုမြင်ရတာ အားကျလိုက်တာ...”ဟု ဆို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"ခု စာမေးပွဲလည်း အောင်ပြီ၊ စာအုပ်တွေကလည်း ထွက်လာ လိုက်တော့ မင်းစာအုပ်တွေကိုလည်း လူတွေက ကြိုက်ကြတယ်...ငါ့မှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော့ ကလေးတွေသာ တစ်နှစ်တစ်ယောက် မွေးနေရလို့ စာမေးပွဲလည်း မဖြေနိုင်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူက ကျွန်မဘဝကိုပင် အားကျသယောင် ပြောပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'အေးပေါ့လေ...သူငယ်ချင်းရယ် ... ကိုယ့်မှာတော့ မင်းတို့လို တစ်နှစ်တစ်ယောက် ကလေးမမွေးနိုင်တော့လည်း တစ်နှစ်စာအုပ်တစ်အုပ် မွေးထုတ်နေရတာပေါ့...'ဟု သူ့ကို ပြန်ပြောလိုက်ရပါသည်။ ကျွန်မ သူတို့အိမ်သွားရောက် လည်ပတ်တိုင်း ကံ့ကော်သန့်စင်၊ စံပယ်၊ ကြက်ရုန်း၊ ခတ္တာ အစရှိသော ပန်းအမည်ပေးထားသည့် ဘုစုခရု သူ့သမီးလေးများ ကျွန်မအနား ဝိုင်းဝိုင်းလည်ရောက်လာကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကြီးကြီးယူလာပြီ...မေမေရေ...'ဟု မီးဖိုတွင်ရှိသော သူတို့အမေ ကို လှမ်းခေါ်ကြ၏။ ထိုအခါကျတော့လည်း “ငါဟာ ကလေးတစ်ယောက် ကိုတောင် အဖြစ်ရှိအောင် မိန်းမပီပီ မွေးပြနိုင်သူ မဟုတ်ပါလား..'ဟု ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ဝမ်းနည်းတတ်သည်။ သို့နှင့် သူနှင့်တွေ့သည့်အခါ ဝမ်း နည်းလိုက် ဝမ်းသာလိုက်နေလာသည် မှာ မမြမှီတွင် ကလေးဆယ်ယောက် ရပေပြီ။ ကျွန်မလည်း လုံးချင်း စာအုပ်များ ဆယ်အုပ်လောက် ရေးပြီးပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမမြမှီသည် နောက်ဆုံးကလေးမှ တစ်ပါး ကျန်ကိုးယောက်မွေး စဉ်တွင် အလုပ်လုပ်နေတုန်းဖြစ်၏။ ကိုယ်ဝန်ကြီး တလွယ်လွယ်နှင့်ပင် သူအလုပ်လုပ်လိုက် ခွင့်ယူလိုက် မွေးလိုက် လုပ်လာသည်မှာ နောက်ဆုံးဆယ်ယောက်မြောက် ကလေးကျမှပင် အိမ်တွင် ကလေးကြည့်မည့်သူ မရှိ၍ ...အလုပ်ထွက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရန်ကုန်တွင် ကလေးကိုးယောက် အိမ်ထောင်မှာ...အဖေရော အမေရော အလုပ်လုပ်မှ လူစဉ်မှီမည်ကို ကျွန်မ တွေးမိပေသည်။ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမမှီနှင့် မတွေ့သည်မှာ နှစ်နှစ်လောက် ရှိသွားပေပြီ၊ တစ်နေ့ ကမူ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်နှင့် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ တွေ့ရင်းမှ မမြမှီက ကျွန်မကို တွေ့လိုကြောင်း ပြောသည်ဟု ကျွန်မ သိရ၏။ ကျွန်မသည် လည်း ခုတလော အိမ်ပြင်သို့မထွက်သည်မှာ...ကြာပေပြီ၊ တစ်လစာ တစ်လစာ ဈေးဝယ်ချိန်သာ မြို့တွင်းဈေးသို့ ရောက်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်နေ့ကမူ မမြမှီထံသို့ တမင်သက်သက် သွားရောက်တွေ့ဆုံ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနနိုင်လိုက်တာ မိခင်ယုရယ်...ကိုယ်တစ်ယောက် ရှိသေးတယ် လို့များ သတိရသေးရဲ့ လား...သူက တွေ့တွေ့ခြင်း ဆီးကြို အပြစ်တင် လိုက်ပါသည်။ '\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“စိတ်မရှိပါနဲ့ဟာ...သတိရပါတယ်။ ကိုယ့်အကျင့်ကိုက အိမ်လည်း မလည်တတ်ဘူး၊ တစ်ယောက်တည်း နေရတာ ပျော်တယ်၊ ကိုယ့်ရောဂါနဲ့ ကိုယ် စိတ်ညစ်လို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အေး...မင်းစိတ်ညစ်တယ်ဆိုလို့ ကိုယ်က ထပ်ပြောရဦးမယ်။ ။ မင်းအပူနဲ့ မင်းဆိုပေမယ့် ကိုယ့်မှာလည်း ကိုယ့်ဗိုက်လှုပ်တာက အရေး ကြီးနေလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မသည် သူ့စကားကို နားမလည်ပါပေ။ သူသည် သူ့ဗိုက် ကို လက်ညှိုးထိုးပြပါ၏\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43098223870101,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1ef63c05-6970-4e41-8a58-ad25909318ad.jpg?v=1745660435"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/no-ebookfree.oembed?page=36","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}