{"title":"အီးဘွခ် — ဝတ္ထုစာပေ","description":null,"products":[{"product_id":"မောင်သိန်းဆိုင်-ပုဂံမြို့သူ","title":"ပုဂံမြို့သူ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e[ \u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁ \u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e]\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စိတ်စောလျက် ရှိသောကြောင့်ပင် ထင်သည်။ တစ်နာရီ မိုင်လေး ဆယ်နှုန်းဖြင့် ပြေးနေသော ကားကိုပင် နှေးကွေးလွန်းသည်ဟု အထင်ရောက် မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငလှိုင်းချောင်းသို့ မိုးမရွာမီ ရောက်လိုလျက်ရှိသော ခင်စောမူသည် တရိပ်ရိပ်တက်လာသော တိမ်သားထုကို လှမ်းကြည့်ရင်း မော်တော်ကား လီဗာကို ခပ်ဖိဖိနင်းမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အညာမိုးဆိုသည်က အခက်သားကလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ချောင်းဖျားမှာ မိုးညိုပြီဆိုသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရေသည် ချောင်း အတွင်း အတားအဆီးမရှိ ဝါးလုံးထိုး ကျလာတတ်သည်။ ရေကျလာလျှင် ချောင်းကို ဖြတ်ရန်မှာမလွယ်။ မော်တော်ကား လမ်းမှာ ထိုအခါ ပိတ်ဆို့ သွားတတ်သည်။ ချောင်းရေကျပြီး အတန်ကြာပြန်လျှင်ကား ရေဟူ၍ တစ် စက်ကလေးမျှ တင်ကျန်နေရစ်ခြင်းမရှိဘဲ ချောင်းမှာ ခြောက်ခန်းသွားတတ် ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညောင်ဦးမှ ထွက်မည်ပြုကတည်းက တရိပ်ရိပ်တက်လာသော တိမ်သားထုကို တွေ့ရသည်။ ချောင်းဖျားဆီသို့ တိမ်သားထု လွင့်တက်သွား သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ခင်စောမူသည် ကားကို ဆင်ဆင်ခြင်ခြင်နှင့် ဖြည်းဖြည်းဆေးဆေး မောင်းလေ့မောင်းထရှိသော ကိုကိုလွင့်အား ကား မမောင်းစေဘဲ သူမကိုယ်တိုင် မောင်းလာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြကန်ချောင်း၊ ငလှိုင်းချောင်း စသည်တို့တွင် ရေကျလာပါက ဖေဖေ့အား ကြိုဆိုရန် အချိန်နောက်ကျနေလေရော့မည်ဟု ခင်စောမူ တွေး လျက်ရှိပါသည်။ ရေကျအသွားကို ချောင်းရိုးမှ ထိုင်စောင့်နေလိုစိတ်လည်း မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မော်တော်ကား၏အရှိန်ကြောင့် ထနောင်းပင်ပုကလေးများ၊ ထန်း ပင်များသည် နောက်တွင် တရိပ်ရိပ် လည်လျက်ကျန်ခဲ့သည်။ ကျောက်ပန်း တောင်းဘက်မှ တက်လာသော ကားများမှာ ခင်စောမူ၏ကားကို လွတ် အောင် ပွတ်ကာသီကာ ရှောင်၍သွားရသည်။ အချို့ သော ကားမောင်းသူတို့က ကျိန်ဆဲမည်ပင် ပြုကြသည်။ သို့ရာတွင် မိန်းမသားတစ်ယောက်ကား မောင်းလာ သည်ကို မြင်ကြရသောကြောင့် ဆဲကားမဆဲဖြစ်။ ထိုအရပ်ဆီမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ကားမောင်းလာသည်ကို မြင်လျှင် အံ့သြစရာအသွင် ဖြင့် ... မောကြည့်တတ်ကြသည်သာ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မူနဲ့ လိုက်ခဲ့ရတာ ကိုယ်ဖြင့် လိပ်ပြာတောင်လွင့်ချင်လာပြီမူ” ကိုကိုလွင်က ခင်စောမူကို လှမ်းပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လွင့်ချင်လည်း လွင့်ရော ကိုကိုလွင်၊ မူ ဖေဖေ့ကို ဘယ်လောက် တွေ့ချင်နေတယ်ထင်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုယ်လည်း ဦးနဲ့ တွေ့ချင်တာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မတွေ့ရခင် တစ်စုံ တစ်ခုဖြစ်မှာ စိုးလို့ပါ၊ မူရဲ့ ကားအရှိန်ကိုလည်း ပြန်ကြည့်ပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါကိုတောင် နှေးတယ်ထင်မိသေးတယ် ကိုကိုလွင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုကိုလွင်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်ရသော အမူအရာကို တမင်ပင် လုပ်ပြလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နေရာတကာတွင်ပင် ခင်စောမူသည် သူ့အား အနိုင်ကျင့်ခဲ့မြဲ ဖြစ်သည်။ သူမက ထာဝစဉ် အနိုင်ရမှ ကျေနပ်တတ်မြဲပင်။ ထို့ကြောင့်လည်း ကိုကိုလွင်သည် ဘာမှ ဆက်မပြောဘဲ နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခင်စောမူက စကားဆက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပြီးတော့ ငလှိုင်းချောင်းဖျားမှာ မိုးတွေညိုနေတယ် မဟုတ်လားကိုကိုလွင်၊ ငလှိုင်းချောင်းရိုးကို မိုးမရွာခင် အရောက်သွားပြီး မိုးလွတ်ခဲ့ရင် ဟိုဖက်မှာ အေးအေးဆေးဆေး မောင်းလို့ရတယ် မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုကိုလွင်က ပုပ္ပားတောင်ကလပ်ဆီသို့ ငေးကြည့်နေရာမှ ခင်စောမူဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါကြောင့် ကျွန်တော်မျိုးကြီး အမိကို ဘယ်လိုမှ အပြစ် မတင်ခဲ့ပါဘူး၊ စိတ်တိုင်းကျသာ မောင်းပါတော့။ ဒါပေမဲ့ လိပ်ပြာလွင့်သွား ရင်သာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုကိုလွင်၏ စကားမဆုံးမီ ခင်စောမူက ဖြတ်၍ ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မူက ရန်ကုန်မှာဆိုရင် ကားကြိုကားကြားမှာ ကားမောင်းလာတဲ့ မိန်းကလေးပါ ကိုကိုလွင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အေးလေ...ဒါကြောင့် ကို ကိုကိုလွင်က အပြစ်မတင်ပါဘူးလို့ ပြောခဲ့ပြီကော”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကုန်တင်ကားတစ်စီးကို ကျော်တက်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ခင်စောမူက ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \" \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပြစ်သာမတင်သာ၊ စိတ်ထဲကတော့ သဘောမကျလှဘူး မဟုတ်လား \u003c\/span\u003e\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \" \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိတ်ထဲကလည်း သဘောကျပါသတဲ့ ကျောင်းအမရယ်၊ မူလုပ်တာ မှန်သမျှကို သဘောမကျတာ ဘာမှမရှိဘူး။ အခုကြည့်လေ ဒီနှစ်ကုန်ရင် လက်ထပ်မယ်ဆိုတာတောင် သဘောကျလို့ လိုက်လျောခဲ့ပြီ မဟုတ်လား”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခင်စောမူက ကိုကိုလွင့်ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တော်ပါ၊ ဒီစကားမျိုးကျတော့ အတော်ကြားချင်နေတယ်။ သူပဲ ဖေဖေ့ဆီမှာ အကျပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုကိုလွင်က ခင်စောမူဘက်သို့ တိုးလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုကိုလွင်နော်... ထိုင်လက်စနေရာမှာ နေစမ်းပါ၊ နို့မဟုတ်ရင် မူ ကားကို ထိုးမှောက်ပစ်လိုက်မှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခင်စောမူ၏ စကားကြောင့် ကိုကိုလွင် တစ်ဖက်သို့ ပြန်တိုးသွား ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကားသည် ငလှိုင်းချောင်းရိုးသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။ “တော်ပါသေးရဲ့၊ ရေကျမလာသေးလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခင်စောမူသည် တစ်ကိုယ်တည်းပြောသလို ပြောလိုက်သည်။ ငလှိုင်းချောင်းမှာ တောင်ကျချောင်း ဖြစ်သည်။ ညောင်ဦးနှင့် ကျောက်ပန်းတောင်း ကားလမ်းကို ကန့်လန့်ဖြတ်ထားသည်။ သာမန်အချိန်မှာဆိုလျှင် ဝါကြင့်သော သဲအပြင်သာရှိ၍ ရေကို မတွေ့ သာ။ အညာမှာ မိုးညိုလျှင် ကား ရေရောသဲပါ တစ်ရှိန်ထိုး ကျလာတတ်သည်။ အညာတောင်ကျ ချောင်းတို့ ထုံးစံအတိုင်း တံတားမရှိ၊ စင်စစ် တံတားလည်းမလိုပေ။ မြေပြင် မှာ သဲဖြင့် မာကျစ်နေတတ်သဖြင့် ရေကျရုံခဏသာ စောင့်ရသည်။ ပြီးလျှင် ကား အလွယ်တကူ ဖြတ်သန်း၍ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခင်စောမူသည် ချောင်းကို စိတ်အေးလက်အေး ဖြတ်ကျော်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်စစဖြင့် ပုပ္ပားတောင်ကို ကွဲကွဲပြားပြား မြင်သာလာပေပြီ။ ကျောက်ပန်းတောင်းမြို့ကား မဝေးကွာလှတော့ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပုပ္ပားတောင်သည် ကားလမ်းတစ်လျှောက် လိုက်ပါလာတတ် သည်။ လမ်း၏ ကွေ့ကောက်ခြင်း ဖြောင့်တန်းခြင်းအလိုက်၊ တစ်ခါ တစ်ခါ ဘေးတိုက်အနေအထား၊ တစ်ခါ တစ်ခါ ရှေ့တည့်တည့် စသည်ဖြင့် မြင်လာ သည်။ တိမ်သားထုက ယင်းနေရာတွင် အလှိုင်းလှိုင်းထနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပုပ္ပားတောင်ကလပ်သည် တောင်မကြီးနှင့် သီးခြားကင်းလွတ် လျက် တမင်ပြုပြင် ဖန်တီးထားသည့်ပမာ တည်ရှိသည်။ မြေမှသည် မိုးသို့ မှိုအငုံသဖွယ် ထိုးထွက်လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အများအားဖြင့် ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ ခြောက်သွေ့ပြီး မြေပြန့် သဖွယ်ရှိနေရာမှ ပုပ္ပားတောင်တစ်ဝိုက်မှာသာ စိမ်းစိုလန်းဆန်းပြီး မြင့်မောက် နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ သည်တော့လည်း သာယာမှုအလုံးစုံမှာ ပုပ္ပားတောင်တွင် ရှိနေသည့်အသွင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်တစ်သက်တွင် သာယာမှုအလုံးစုံကို ဖေဖေတစ်ယောက်သာ လျှင် မိမိအတွက် ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ခင်စောမူ ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိတဆိုးဖြစ်သော ခင်စောမူသည် ဖခင်အပေါ် ဆိုးခဲ့နွဲခဲ့သည်။ သူမ ဆိုးနွဲ့မှုကို ဖခင်ဖြစ်သူက အကြည်အသာ ခံယူသည်ပင် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုတစ်ခေါက် အညာသို့ ခရီးထွက်ဖြစ်ခြင်းမှာလည်း ခင်စောမူ၏ ဆိုးနွဲ့ မှုကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပထမပိုင်းက ကိုကိုလွင်နှင့် ၎င်း၏မိခင် ဒေါ်စောမြင့်ကို အဖော် ပြုကာ မေမြို့၊ မန္တလေး၊ မုံရွာ စသည်တို့သို့ ရောက်ခဲ့သည်။ ထိုမှတစ်ဖန် ပုဂံ၊ ညောင်ဦးသို့ ခင်စောမူတို့ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ ဖေဖေ့အား ပုဂံတွင် ဆုံကြရန် သံကြိုးရိုက်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စင်စစ်တွင် သင်္ဘောအဆင်မပြေပါက ခင်စောမူတို့သည် ပုဂံသို့ ဖေဖေ့ထက် နောက်ကျပြီးမှ ရောက်ရဖို့ရှိပါသည်။ သင်္ဘောအဆင်ပြေသဖြင့် ဖေဖေ့ထက်စောရောက်သည်။ ညောင်ဦးဆိပ်ကမ်းသို့ သင်္ဘောဆိုက်လာလျှင် ခင်စောမူကား ဖေဖေ့ကို ကျောက်ပန်းတောင်းအထိ ဆင်းကြိုရန် ချက်ချင်း အကြံရသည်။ ဒေါ်စောမြင့် တားနေသည့်ကြားမှ အတင်းထွက်ခဲ့သည်။ ပျဉ်းမနား-ကျောက်ပန်းတောင်းရထားမှာ ကျောက်ပန်းတောင်းသို့ ဆယ့်နှစ် နာရီတွင် ဆိုက်ကပ်မည်ဖြစ်ရာ အချိန်က မဝေးလှတော့။ ထို့ကြောင့်ပင် ခင်စောမူ တက်သုတ်နှင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘူတာတွင် ဆုံကြရန် ကြိုတင်စာရေးထားခြင်းမရှိ၍ ဖေဖေ့အနေ နှင့် သူမတို့လာအကြိုကိုမစောင့်ဘဲ ထွက်လာမည်စိုးသည်ကတစ်ချက်၊ လမ်းမှာ ချောင်းရေကျမည်ကို စိုးသည်ကတစ်ချက်၊ ပြီး ဖေဖေ အံ့အားသင့် သွားအောင် အရင်ရောက်နှင့်ချင်သည်ကတစ်ချက်ကြောင့် သည်မျှ စိတ်စော နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုကိုလွင်သည် ပိုမိုပေါများလာသော ထန်းပင်များကို စိုက် ကြည့်နေသည်။ ခင်စောမူ မောင်းသော ကားပေါ်တွင် အကြိမ်ကြိမ် အတန်တန် လိုက်ပါ ဖူးပြီမို့ ကြောက်စိတ်ကား မရှိလှ။ မကျွမ်းကျင်သော လမ်းဖြစ်၍သာ အမှားအယွင်းတွေ့မည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုကိုလွင်သည် ညောင်ဦးသားစစ်စစ် ဖြစ်လေသည်။ သူ့ကို စစ် အတွင်းက ညောင်ဦးမှာ မွေးဖွားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုကိုလွင်၏မိခင် ဒေါ်စောမြင့်မှာ ခင်စောမူ၏ မိခင် ဒေါ်စောလှိုင် နှင့် ညီအစ်မဝမ်းကွဲ တော်စပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကိုကိုလွင်နှင့် ခင်စောမူ မှာ မောင်နှမဝမ်းကွဲ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုကိုလွင်နှင့် ခင်စောမူတွင် ဘဝတူသော အချက်တစ်ချက်ရှိသည်။ ၎င်းမှာ နှစ်ယောက်စလုံး မိတဆိုးနှင့် ဖတဆိုးဖြစ်နေကြခြင်းပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုကိုလွင်၏ ဖခင်သည် စစ်ဒဏ်ကြောင့် သေဆုံးခဲ့သည်။ ခင်စောမူ၏မိခင်မှာ ခင်စောမူငယ်စဉ်ကပင် ဆုံးပါးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် မိဘများက ကိုယ့်သား သူ့သမီးဟူ၍ ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ နှစ်ယောက်စလုံးကို မိမိရင်နှစ်ပမာ ချစ်မြတ်နိုးခြင်း ရှိသည်။ ထိုမှစ၍ပင် သည်မောင်နှမကို လက်ထပ်ပေးရန် အကြံရခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ထင်ရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုတစ်ခေါက် အညာခရီးကား ခင်စောမူအဖို့ အပျိုဘဝ၏ နောက်ဆုံးခရီး ဖြစ်ချေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခင်က တစ်နှစ်တစ်ခေါက်ဆိုသလို ညောင်ဦးသို့ ခင်စောမူ ရောက်လာတတ်မြဲပင်။ သူမမိခင်၏ အုတ်ဂူကို တစ်နှစ်တစ်ခေါက် အကန် တော့ ရောက်ခဲ့မြဲ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခင်စောမူ၏ မိခင်မှာ ပုဂံသူဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဖခင်ကား ရန်ကုန် သားဖြစ်လေသည်။ စစ်ပြေးရင်း ညောင်ဦးသို့ ရောက်ရှိလာရာ ခင်စောမူ၏ မိခင်နှင့် ချစ်ကြိုက်ပြီး ညားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိခင်၏မျိုးရိုးတို့အနက် ယခု အခါ ထင်ထင်ရှားရှားရှိသူကား နည်းပါလှချေပြီ။ သွေးအနီးဆုံးဆို၍ ဒေါ်စောမြင့်တစ်ယောက်သာ ရှိပေတော့သည်။ ဒေါ်စောမြင့်သည်ပင် ရန်ကုန် မှာ အနေများလာသည်ဖြစ်ရာ ပုဂံသို့ တမင်တကာ မလာဘဲနှင့် ရောက်ရှိ နိုင်ရန် ခဲယဉ်းနေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မည်သို့ပင်ဆိုစေ မိခင်၏အသွေးများသောကြောင့်လား မပြော တတ်။ ခင်စောမူသည် ပုဂံကိုချစ်၍ ညောင်ဦးကို သံယောဇဉ် တွယ်တာ သည်။ အနည်းဆုံး တစ်နှစ်တစ်ခေါက်ရောက်ရမှ ကျေနပ်သည်။ ရောက်နိုင် အောင်လည်း ကြိုးစားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျောက်ပန်းတောင်းမြို့ကို မြင်သာ၍ လာလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပန်းခြင်းတောင်းသဖွယ် အဆင့်ဆင့်တည်ရှိနေသော ကျောက်တုံး များပေါ်မှ ထုံးဖြူစေတီများကို လှမ်းမြင်နေရသည်။ သည်နေရာတစ်ဝိုက်၌ ထန်းပင် ပိုမိုများပြားလာသည်။ မြေအပြင်မှာလည်း ပိုမို၍ ညီညာသည်။ ပြောင်း၊ မြေပဲနှင့် နှမ်းကိုင်းများမှာ စိမ်းမြလျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပုပ္ပားတောင်မှ စမ်းကျရေကို ပိုက်ဖြင့်သွယ်၍ ရေပေးနိုင်ကတည်းက ကျောက်ပန်းတောင်းမြို့မှာ စိမ်းမြဝေဆာသောအဆင်းဖြင့် သာသာယာယာ ဖြစ်လာသည်။ ယခင်ကဆိုလျှင်ကား ခြောက်သွေ့နေသော မြို့တစ်မြို့သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရေတောင်းလာလျှင် ရေအစား ထန်းရည်ကိုသာ ပေးရလောက် အောင် ရေရှားသော မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခင်စောမူသည် မြို့နှင့်နီးကပ်လာသည့်တိုင်အောင် မော်တော်ကား အရှိန်ကို လျှော့ချမပစ်ခဲ့။ လီဗာကို ခပ်ဖိဖိနင်းလျက်ပင် ရှိသည်။ သို့နှင့် ကျောက်ပန်းတောင်းမြို့ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညောင်ဦး-မြင်းခြံလမ်းဆုံသို့ အရောက်တွင် အရှိန်ကိုလျှော့ရန် သတိမရဘဲ စတီယာရင်းကို ဆွဲကွေ့ လိုက်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟေ့...သတိထား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နံဘေးမှ ကိုကိုလွင့်အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခင်စောမူ၏ မျက်စိများ ပြာဝေသွားသည်။ လီဗာကို လွှတ်၍ ဘရိတ်ကို နင်းလိုက်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အကြောင်းမူ တံတောင်ဆစ်ချိုးပမာ ဖြစ်နေသော လမ်းချိုးမှ ရုတ်တရက် ထွက်လာသည့် မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီးကို မြင်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မော်တော်ဆိုင်ကယ်သမားအဖို့ မှာလည်း ခင်စောမူ၏ကားကို ရုတ်ခြည်း မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ရဟန်တူသည်။ သူသည် ဘရိတ်ဖမ်းရန်ပင် အခွင့်ရလိုက်ဟန်မတူဘဲ ကားနှင့်လွတ်ရန် လမ်းဘေးသို့ ထိုးချလိုက်ရသည်။ လူနှင့် မော်တော်ဆိုင်ကယ်မှာ တခြားစီဖြစ်သွားကာ ချုံပုတ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ထိုးကျသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မော်တော်ကား ရပ်လျှင်ရပ်ချင်း ကိုကိုလွင်က ကားတံခါးကို ဖွင့်ဆင်းရန် သတိရသည်။ မော်တော်ဆိုင်ကယ်မှောက်ရာသို့ ပြေးသွားသည်။ ခင်စောမူသည် ရုတ်တရက်တွင် ထိတ်ထိတ်ပျာပျာ ဖြစ်သွားလျက် ခြေ မကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်သွားသည်။ တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့်ပင် ကားတံခါး ဖွင့်၍ ဆင်းလိုက်သည်။ သွေးသံရဲရဲရှုခင်းကို မြင်တွေ့ ရလေတော့မည်လား ဟု စိတ်မှာ ချောက်ချောက်ချားချား ဖြစ်သွားမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုကိုလွင်သည် ချုံပုတ်အတွင်း လွင့်စင်သွားသော မော်တော်ဆိုင် ကယ်စီးသူကို တွဲထူလာသည်။ ခင်စောမူသည် ထိုသူကို မကြည့်ဝံ့ ကြည့်ဝံ့ ကြည့်နေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒဏ်ရာအနာတရ များများစားစား ရဟန်ကားမတူ။ သို့ရာတွင် သူ၏ကိုယ်မှ အဖိုးတန်ဂျာကင်အင်္ကျီမှာ စုတ်ပြဲလျက်ရှိသည်။ နဖူးပြင်ကို လက်နှင့်ဖိထားသည်။ ထိုနေရာတွင် သွေးစသွေးနများ ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မော်တော်ဆိုင်ကယ်သမားသည် ခင်စောမူ၏ အပါးသို့ ရောက်ရှိ လာသည်။ သူက ခင်စောမူ၏ မျက်နှာကို အဝေးမှပင် အကဲခတ်သလို ကြည့်လျက်ရှိကြောင်း တွေ့ရသည်။ အနီးသို့ ရောက်သည့်တိုင်အောင် မျက်လွှာချမသွား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခင်စောမူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်မိသည်။ သူ၏နှုတ်မှ မမျှော်လင့်သော စကားတစ်ခွန်း ထွက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဪ...ဘယ်သူများလဲလို့ ၊ လက်စသတ်တော့ မစောလတ်ကိုး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းစကားကို ကြားရသည့်အတွက် ခင်စောမူစိတ်မှာ ထူးခြား သည် ထင်မိ၏။ ထိုမျှသာမက မျက်နှာချင်း ဆိုင်မိလေလျှင် အပြစ်တင် စကားနှင့် ခြိမ်းခြောက်စကားတို့ကိုသာ ကြားရလိမ့်မည် ထင်ထားရာမှ ယင်း စကားမျိုးကို မကြားရသည့်အတွက် အံ့အားသင့်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ၏မျက်နှာထားကလည်း ထူးခြားလှပါဘိ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခင်စောမူ၏ မျက်နှာကို ရွှန်းရွှန်းစားစား ကြည့်နေသောသူ၏ မျက်ဝန်းများက တောက်ပလှသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ အပြုံးကို မြင်တွေ့ ရ၏။ တစ်နေရာမှာ ရင်းရင်းနှီးနှီး ကျွမ်းကျွမ်းဝင်ဝင် သိခဲ့သည့်ပုံမျိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်...ကျွန်မရဲ့ အပြစ်ပါ၊ ကားက အရှိန်သိပ်ပြင်းနေလို့ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550497628309,"sku":"","price":8100.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ab5203d0-1571-470a-8fc1-9e471219dfc0.jpg?v=1730237467"},{"product_id":"ကန်ဘလူခင်မောင်ဆွေ-နေတစ်ဆူလတစ်ပါး-နှင့်-အခြားဝတ္ထုတိုများ","title":"နေတစ်ဆူလတစ်ပါး နှင့် အခြားဝတ္ထုတိုများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eနေတစ်ဆူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် အတွေး စိတ်ကူးထဲမှာ အဖေကိုနေတစ်ဆူဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ မှန်ပါသည်။ အဖေနေတစ် ဆူ။ နေကိုပူပြင်းသည်။ လောင်ကျွမ်းသည်ဟု အနိဋ္ဌာရုံ စည်းဝိုင်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းကြသည်။ ကျွန်တော်၏ နေတစ် ဆူသည် ထိုသို့မဟုတ်။ နွေးထွေးခြင်း တောက်ပခြင်း၊ ရဲရင့်ခြင်းဟု အကောင်းဘက်မှ ကမ္ပည်းထိုးချင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဖေ အကြောင်းကို အထက်တန်းကျောင်းသားဘဝတုန်းက စာစီစာကုံး ရေးဖူးသည်။ မြန်မာစာဆရာ ဦးကျော်သိမ်းက သဘောကျလွန်း၍ အမှတ်ပြည့်ပေးသည်။ အမှတ်နှစ်ဆယ်ပေါ့။ သည်တုန်းက ကြည်နူးမိ သည်။ အဖေအကြောင်း ရေးသားပြီး တင်ပြရသောကြောင့် မဟုတ်။ အတန်းထဲမှာ အမှတ်အများဆုံးပြီး ယာယီထင်ပေါ်သောကြောင့်တည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် လူ့လောကထဲသို့ ဝင်ဆန့် တိုးဝှေ့နေရ ချိန်တွင် အဖေကိုသတိရသည်။ သတိရတော့ ဝမ်းနည်း မိသလိုလို ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားမရ။ ကျွန်တော်သည် စာပေ သမား၊ စာပေသမားဆိုသည်ထက် တိတိကျကျဆိုရလျှင် ကဗျာဆရာ၊ မြန်မာနိုင်ငံ ကဗျာဆရာစာရင်းထဲမှာ ပါချင်မှပါမည်။ သို့သော် ကျွန်တော်ကပင် ကဗျာဆရာစာရင်း ထဲသို့ ဇွတ်ထည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် အများအပြား ရေးဖူးသည်။ သို့သော် အဖေအကြေခင်း မဖွဲ့နွဲဖူးခဲ့။ ဆောင်းပါး အသင့်အတင့် ရေးဖူးသည်။ အဖေ အကြောင်း မပါဝင်ခဲ့။ ဝတ္ထုအနည်း ငယ်ရေးဖူးသည်။ အဖေ အကြောင်း မဟုတ်ခဲ့။ မိုက် လေစွ ကျွန်တော်။ ကျွန်တော် မထင်မရှား စာပေသမိုင်းကို စစ်ဆေးမိ တော့မှ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားမိသည်။ နောင်တလိုလို အားနည်းချက်လိုလို ထိ ခံစားမိသည်။ ဟင်း.....\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အဖေ အကြောင်း တစ်လုံး တစ်ပါဒမှ မရေးခြစ်မိပါ ကလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖေ၏ အကြောင်း အဖ၏ ဇာတ်လမ်း၊ အဖေ၏ စရိုက်တို့သည် တစ်မူဆန်းသစ်နေ၍မဟုတ်။ ထူးခြားဆန်း ပြားနေခြင်းလည်းမရှိ။ သူတကာထက် ထင်ပေါ်ကျော် ကြားခြင်းမျိုးလည်းမရှိ။ လူတိုင်းလူတိုင်း၏ အဖေများထဲက အဖေတစ်ယောက်ဟု ရိုးရိုး စင်းစင်း ဆိုရတော့မည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e*******\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖေ အမည်က “ဦးမြထူး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဇာတိက အညာ ပညာက ဘုန်းကြီးကျောင်းထွက်။ မျိုးရိုးက တောင်သူ။ လူထဲကလူ၊လူတိုင်းမှာ ဝါသနနာတစ်ခုသည် ထူးထူးကဲကဲ စိတ်ဝင် စားနေတတ်သည်။ ထိုဝါသနာသည် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် နီးစပ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် အရိပ်ကို ကျော်လွှား မရ။ သဲကန္တာရာ ကျင်လည်သူသည် ရေကူးဝါသနာပါ မည်မဟုတ်။ ပင်လယ်ပြင်မှာ မွေးဖွားသူသည် တောင်တက် ၀ါသနာမရှိနိုင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖေ ဝါသနာသည် သဘောတရားနှင့်အညီ ဖြစ်ထွန်းလာသည်။ အဖေ၀ါသနာကား နွား၀ါသန၁။ နွေး ရောင်း၊ နွားဝယ်၊နွားလွဲ၊ နွားမွေးစသည် စသည်။ အညာမှာက နွားကို အရုပ်လို သဘောထားကြတာကိုး၊ နွား ချစ်သူတွေက အများကြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွားဝါသနာပါသူကား အိမ်မှာ ပုန်းအောင်းနေ၍ - မရ။ ထကြွနိုးကြား လှုပ်ရှားသွားလာ နေသည်။ အဖေသည် လုပ်ငန်းသဘောအရ နွားနှင့် ကြီးပြင်းခဲ့ရသည်။ နွားနှင့်မင်းဝံတောင်တန်းကို ကျော်ခဲ့ဖူးသည်။ နွားနှင့် ဧရာဝတီမြစ်ကို ဖြတ်ဖူးသည်။ နွားနှင့်မိုင် ရာကျော်ခရီး ကို ခြေကျင်သွားလာဖူးသည်။ ခရီးသွားရလွန်း၍ ရွာမှာ နေရသည်ကလည်း နည်းနည်းပါ။ တစ်ရွာတစ်ကျီဆောက် ဆိုသော စကားကို အဖေနားလည်၍မဟုတ်။ ရွာတိုင်းမှာ အဖေ မိတ်ဆွေ အသိရှိသည်။ ရွာကခရီးထွက်၍ နှစ်လအထိ ကြာဖူးသည်။ အဖေ အတွက် ထမင်းမခက် ဟင်း  မခက်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖေနယ်မြေကား မြောက်ဘက်မှာ ကောလင်းနှင့် ထီးချိုင့်နယ်၊ တောင်ဘက်မှာ ရွှေဘို၊ ဝက်လက်၊ စစ်ကိုင်းအထိ နှံစပ်သည်။ သို့သော် ထီးချိုင့်နယ်သည် အဖေ့ အောင်မြေ။ အဖေ၏ ဘူမိနက်သန်။ အဖေ၏စီးရေးဈေးကွက်။ နွေဦးပေါက်လျှင် အဖေးနွားရောင်း နွားဝယ်ထွက်တော့သည်။ မိုးဦးကျ လယ်လုပ်အမီ ပြန် လာတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထီးချိုင့်နယ်မှ ဒိုးပင်၊ မဲဇလီ၊ ချွန်းတောင်၊ကြက်သွန်ခင်း၊ ဆင်ကျွန်း၊ စစ်တန်း စသည့်ရွာများသည် အဖေ အတွက် ဟာဗျူဟာကျသောနေရာ။ ကောလင်းနယ်မှချောင်းကွေ့၊ သဲကာ၊ တောင်ပိုလှ၊ ထုံးတင်တပ်၊ ကျောက်ပြင်ရွာတို့သည် နည်းဗျူဟာကျသော ဈေး ကွက်များ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖေမှာ တစ်ခု ထူးချွန်သည်။ အပေါင်းအသင်း ကောင်းသည်။ လိမ္မာပါးနပ်စွာ ဆက်ဆံတတ်သည်။ အဖေနှင့် စကားလက်ဆုံကျလိုက်ရသူသည် မခင်ဘဲမနေနိုင်။ ထီးချိုင့်မြို့ပေါ်မှ ချမ်းသာကြွယ်၀သူ ကုန်သည်ပွဲစား များပင် အဖေကို တသသ တိုက်ပေါ်မှာ အဖေကိုတိုက်ပေါ် ထား၍နွားကို ဝင်းခြံထဲမှာ လက်ခံထားသူလည်း မရှား။ တစ်ခုတော့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖေသည် မရိုး မဖြောင့်မလုပ်၊ တစ်နပ်စား ဥာဏ် မရှိ၊ နွားကောင်းနွားမှန်များကိုသာ ရောင်းဝယ်တတ် သည်။ အောက်ချိုး အောက်ပေါက်ဆိုသည့် သတ်နွားမျိုးကို အဖေမကိုင်၊ အညာသားဆိုသည်ကလည်း စွဲမိလျှင် ချွတ်မရ။ အဖေနွားမှ မှအဖေ့နွားဖြစ်နေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုမြထူးဆိုရင် ငွေသာချေလိုက်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သည်လိုစကားမျိုး ထီးချိုင့်နယ်မှာ တွင်တွင်ကြီးသုံး ခဲ့ကြသည်။ နွားနှင့်အကျိုးပေးသည်။ တစ်နွေနွားရောင်းပြီး တစ်မျိုးလုံး ထိုင်စားနိုင်သည့် အလုပ်မျိုး၊ မက်မောလောက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမှတ်မှတ်ရရ ကျွန်တော် ခုနစ်တန်းနှစ်က ဖြစ်သည်။ နွေကျောင်းပိတ်ရက်မှာ အဖေနှင့်အတူလိုက်သွားဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါ...ကျုပ်သားလေ၊ ခုနှစ်တန်းကျောင်းသားဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သည်လိုလည်းအဖေက ရှာကြံဂုဏ်ယူတတ်သည်။ အဖေကိုယ်တိုင်က ပညာရေးမှာ ထွန်းထွန်းပေါက်ပေါက် မ ရှိသော်လည်း ကျွန်တော့် ပညာရေးကို အားပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် လိုအပ်သမျှ ဝယ်ပေးသည်။ ဘယ်နေရာမှအောက်ကျမခံ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းလူက သနားကမားလေးပဲ၊ ထူးချွန်မယ်ကောင်၊ ငါ့ကျန်မဲတိုနဲ့  ကွာပါ့ မြထူးရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမဲဇလီရွာမှ ဗေဒင်အနည်းရသော ဦးအေးမောင် ကဆို၏။ ကျန်မဲ ဆိုသည်က ဦးအေးမောင်သား။ အသားက မည်းမည်း၊ အရပ်က ပုပု၊ ကျွန်တော်နှင့် ရွယ်တူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်တယ်၊ ကျုပ် သားတ တစ်တန်းမှ စာမေးပွဲ မကျဘူး၊ ဆက်တိုက်အောင်လာတာ ဘိုးအေးရဲ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဖေက မသိမသာ ကြွားသည်။ ကျွန်တော်လည်း ရင်ထဲမှာ ပြုံးနေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ရက်..အဖေသည် ဆင်ကျွန်းရွာမှနွားဝယ်ပြန် ခဲ့၏။ မိုးတွေကလည်း အလွန်အမင်းရွာသည်။ မိုးထဲရေထဲ \" ဆွဲပြန်လာရာ နွားလန့်ပြေး၍ ဆင်ကျွန်းသို့ လိုက်သွား ရပြန်သည်။ အဖေပြန်ရောက်တော့ ညဉ့်နက် နေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ သားအဖေလို မဆင်းရဲအောင် စာကြိုးစား “ အဖေသည် ကျွန်တော် စာကြိုးစားအောင် သူ့ဒုက္ခကို ပြ၍ ဘ၀အားမာန် မြှင့်ပေးခဲ့သည်။ အသိတရား တစ်ခုဆင့်ပေးခဲ့သည်။ ကျွန်တော်ကို အောင်မြင်စေလိုသည် မဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43732546289813,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_9b0a48a4-8c86-4f00-b785-45b3afbdc316.jpg?v=1730270540"},{"product_id":"ကျော်မြသန်း-တစ်ကွက်မှားသောကျား","title":"တစ်ကွက်မှားသောကျား","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနှင်းမြူများကျခါစ \u003c\/strong\u003e...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမော်တော်ကားလမ်းနှင့် မီးရထားလမ်းမှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေးကွာသော်လည်း မည်သည့်ယာဉ်နှင့်ပင် လာပါစေ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မြို့ကိုမြင်ရပြီ ဆိုသည်နှင့် အရှေ့ဘက်ဆီမှာ ရွှေတောင် တစ်ခုလို မို့၍ မြင့်တက်လာနေသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေမောဓောစေတီ တော်ကြီးကိုဖူး တွေ့မြင်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမော်တော်ကားလမ်းအတိုင်း လာလျှင်တော့ မြို့ အဝင်မှာ ရပ်ကွက်ပေါင်းများစွာနှင့် တွဲနေသော ကားလမ်း ဘေးမှ ရွာတန်းရှည်များမှာ ကွက်သစ်များ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနေပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပဲခူးမြို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့အဝင်ကျောက်တိုင်ကန်ရပ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကျိုက်ပွန်ဘုရားကြီးကို ကားလမ်းနှင့်မနီးမဝေးမှာ ဖူးတွေ့ရသည်။ အတွင်းဘက်မှာတော့ မဟာစေတီကြီး ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကွက်သစ်နှင့် တစ်ပါတည်း ကားလမ်းပေါ်မှာ တည်ထားသော လက်ဖက်ရည်ဆိုင်၊ ထမင်းဆိုင်များ၊ ကားဂိတ်စသည်..........\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ရှာဖွေရေးဂိတ်များနှင့် မလှမ်းမကမ်းမှာ လုံခြုံရေး ကင်းများ ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပြင်ဘက်အစွန်ဆုံးနေရာမှာသစ်တောဂိတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသစ်တောဂိတ်က တခြားဂိတ်တွေနှင့် ခပ်လှမ်း လှမ်းမှာ နေရာယူရ၏။ အကြောင်းမှု သစ်သယ်ယူလာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော ကားကြီးများကို ရပ်တန့်ရှာဖွေစစ်ဆေးရာ၌ လမ်းပိတ်ကျပ်ဆို့မနေစေရန် နေရာကျယ်ဝန်းထားရ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညနေစောင်းသည်နှင့် မြူနှင်းဝေစပြုလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှင်းငွေ့ရိပ်သန်းလာသည်နှင့်အတူ ညဉ့်ဦးပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်တော့မည်မို့လည်း နေရောင်ကွယ်စမှာအမှောင်က ကြီးစိုးရန် ဟန်ပြင်စပြုလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရန်ကုန်ပဲခူးကားလမ်းမကြီးပေါ်မှာ မော်တော် ကားများ ပြတ်လှသည်ဟုမရှိဘဲ ဝေါခနဲဝေါခနဲ မကြာ ခဏ ဖြတ်သွားနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် ညနေခင်းနေရီရီမှာတော့ကားများ အသွားအလာ ကြသလိုဖြစ်လာလေသည်။ သို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ရှမ်းက ဆေးပေါ့လိပ်ကို မီးညှိကစ `\u003cspan\u003eရွာ၏လမ်းဘေးဝဲယာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သစ်တောဂိတ်မှ တာဝန်ကျနေသည်။ လုံခြုံရေးအကြပ် တစ်ယောက်ဖြစ်၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ရှမ်း၏ ရုပ်ရည်မှာ....\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှမ်း ဟူသော အမည်နှင့်လိုက်ဖက်စွာပင် အသား က တကယ့်ရှမ်းအမျိုးသားတစ်ယောက်လို ဖြူဆွတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ရှမ်း၏ ပညာအရည်အချင်းကတော့ ရှစ်တန်းပဲ အောင်၏။ ကိုးတန်းမှာ နှစ်ခါကျကာ ကျောင်း ထွက်ပြီး သစ်တော အမှုထမ်းဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသစ်တောမှာ မကွေးသားအုန်းမြင့်နှင့် မောတို့ ပဲခူးမှာ ကျောင်းနေဖက်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ မောင်ရှမ်းက ပဲခူးသား။ အုန်းမြင့်က ဖခင်၏အလုပ်ဖြင့်ပဲခူးသို့လာနေရ ကာ ကျောင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖခင်ပင်စင်ယူတော့ မကွေးပြန်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအုန်းမြင့် ဖခင်က သစ်တောဝန်ထမ်းဖြစ်၍ `\u003cspan\u003eသားနှင့်အတူ မောင်ရှမ်းကိုပါ အလုပ်သွင်းပေးကာ ဇာတိ ပဲခူးသို့ပို့၍ သစ်တောလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကြပ်ကလေးဖြစ် လာသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ရှမ်း၏ အသက်က နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်သာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဇနီး မငြိမ်းနှင့် သားတစ်ယောက် သမီး တစ်ယောက်မွေးသည်။ လစာနှင့် အောက်ဆိုက်ကလေး များကြောင့် စားဝတ်နေရေးသိပ်မကျပ်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကားဂိတ်ဆိုတော့ ထုံးစံအတိုင်းဟိုမှသည်မှ အပို ဝင်ငွေကလေးရသလို ဆေးလိပ် လဖက်ဒကာ ကလည်း အပေါသားမို့၊ မောင်ရှမ်းမှာ တစ်စစ်စ၊ အရက်ကြိုက်တတ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ကြောင့် ညနေအလုပ်သိမ်းပြီ ဆိုလျှင် အိမ်သို့တန်းတန်းမတ်မတ်မပြန်ဘဲ အရက်ဆိုင်သို့ဝင်ရ၏။ တွေ့နေကြ ဆုံနေကြအဖွဲ့သားတွေနှင့် ဆံကြ သောက်ကြ စားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟဲဟဲ... ဆရာရှမ်း ဒီနေ့ မမှန်သေးဘူးလားဗျ” “ သစ်တောဂိတ်၏ရှေ့မှဖြတ်လာသော အသံ ကြောင့် မောင်ရှမ်းက လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ “ ဟေ့ ... ဖိုးပိန် ခဏလာဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\" လမ်းပေါ်မှ လှမ်းပြောသူမှာ ဖိုးပိန်ဆို သူ . . ။ အမည်နှင့်လိုက်ဖက် အောင်ပင် ပိန်လှီလှသည်။ ဖိုးပိန်က ချေးကျရာမှာ ပျော်တတ်သည့်ကြက်။ မိဘလည်းမရှိ၊ အခြေအနေမဲ့ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပဲခူးသားဖြစ်သော်လည်း ဘယ်ကရယ်လို ရောက်လာသည်ဟု မပြောနိုင်ဘဲ မြို့ထဲမှာနေထိုင်ကာ ကျောက်တိုင်ကန်ကွက်ကြီးပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့် သူပါရောက်လာကာ အစိုးရအရက်ဆိုင်မှာ ဘုံကျွန် အရက်ကျွန် ခွက်ကောက်၊ ခွက်ကပ်သောက် ဘဝသို့ ရောက်နေရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖိုးပိန်ကို အရက်သမားအားလုံးက နိုင်သည်။ သူကလည်း အားလုံးခိုင်းသမျှ လုပ်ပေးသည်။ ဘုံဆိုင်ဘေးမှာ အိပ်ပြီး ခွက်ကပ်သောက်ကာ ကြုံရာမှာစားသည့် ဖိုးပိန်က သူ့ဟာသူပျော်နေ၏။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံ အသုံးပြတ်လျှင် ဈေးထဲမှာ လစ်လျှင်လစ် သလို ဆွဲတတ်သုတ်တတ်သေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e    အကျင့်စာရိတ္တကောင်းလှသည်ဟုမဆိုသာချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e      တစ်ခါတစ်ရံလည်းကူညီတတ်သဖြင့် သူ့အား ကွက်သစ်တစ်ခုလုံးက ဘေးမဲ့ထားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခိုင်းစရာ ရှိလျှင် ခေါ်ခိုင်း၏၊ အရက်ဖိုးပေးသည်။ ဈေးတောင်းထမ်း ဆန်ထမ်းလည်းကြုံလျှင်လုပ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစွဲမြဲသည်ကတော့ အရက်ဆိုင်မှာပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဆရာရှမ်း ဘာခိုင်းမလို့လဲဗျာ” ဖိုးပိန်က အနားသို့ရောက်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ၏ ပိန်လှီလှသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်၊ ပြားချပ်သော မျက်နှာသေးသေးလေးဖြင့် မျက်လုံးလေး ပေးကလပ် လုပ်ကြည့်နေ၏။ အရက်၏ဒဏ်ကြောင့် လည်း အသားမှာ ခမ်းခြောက်ကာဆံပင်နီကြောင်ပွရောင်း ပြီး မျက်ထောက်တွေ နီရဲနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရော့ကွာ........... ဟောဒီ ငါးတွဲငါ့အိမ်သွားပေး စမ်း၊ မငြိမ်းကို ပြော၊ ငါးကို ကြော်ထားလို့၊ ခုပဲ သစ်ကား ပင်လာတယ်”“ဟုတ်ကဲ့” ဖိုးပိန်က ငါးတွဲကို လက်ပြောင်းလွှဲလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဆရာ... တစ်ပက်လောက်သောက်ချင်တယ် ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နေဦးကွာ၊ ညသမားလာရင် ငါ ဂျူတီထွက် တော့မှာ၊ ဆိုင်မှာဆုံတော့မှ ငါ တိုက်ပါ့မယ်၊ မင်းကလဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖိုးပိန်က ရယ်ကျဲကျဲလုပ်၍ ငါးတွဲကိုင်ကာ ကွက်သစ်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကားလမ်းဘေးမှ ကွက်သစ်ဖြစ်၍ ကျူးကျော် အိမ်ရာထဲ အဖီများဖြင့် ဝင်လမ်း ဖြတ်လမ်းတွေ ရှုပ်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကားဝင်ဖို့မဆိုထားနှင့် ဆိုက်ကားပင် မဝင်နိုင်၊ မီးဘေး ကြောက်ရသည့် ရပ်ကွက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရပ်ကွက်ထဲမှ ထွက်ရောင်းသော ထမင်းဆိုင်တွေ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွေကလည်း သိပ်မကောင်းလှ၊ ကျဘမ်းအလုပ်သမားတွေ သောက်ကြသည်။ မြို့ထဲနှင့် လှမ်း၍လည်း အရောင်းပါးကာ လူကျဲနေတတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        ဖိုးပိန်က ငါးတွဲကလေးကိုဆွဲ၍ မောင်ရှမ်း၏မိန်းမ မငြိမ်းအိမ်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့လေသည်။ မောင်ရှမ်း၏ အိမ်ကလေးမှာ ကျူးကျော်ရပ်ကွက် တစ်ကွက်မှာဆောက်ထားသော ထရံကာ ဓနိမိုးအိမ်ငယ်လေးဖြစ် သည် မငြိမ်းက ဆင်းရဲပေမယ့် သပ်ရပ်စွာ နေတတ် သူ အိမ်ကလေးမှာ သန့်ရှင်းနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အိမ်သုံးပစ္စည်းနှင့် အိုးခွက်ပန်းကန်တို့မှာမူ ပြောင်စင်ကာ သန့်ပြန့်နေလေသည်။ မငြိမ်းက လူမလှ သော်လည်း လှပပ သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်နေမှ ကြိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမငြိမ်ကား အသက်သုံးဆယ်ကျော်မျှသာရှိသေး ၏။ အုန်းနှဲရွာသူဖြစ်သည်။ သစ်ကိစ္စသွားလာရာက မောင်ရှမ်းနှင့်တွေ့ပြီး ပါလာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ မိဘတွေက လယ်သမား ယာသမားတွေ။ - မငြိမ်းမှာ ခြိုးခြံချွေတာ သုံးစွဲတတ်သူဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစည်းကမ်းရှိသည်။ အိမ်ထောင်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင် - စွမ်းရှိသော မိန်းမကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလင်းအပေါ် ရိုသေမြတ်နိုးသလောက် မယား၏ ဝတ္တရား ငါးပါးကိုလည်း ကျေပွန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသားနှင့်သမီးကို ပညာဖြောင့်ဖြောင့် သင်ပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသားကြီးက ငါးတန်း၊ သမီးငယ်က သုံးတန်းမှာ ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးကြိုးစားကြသည်။ တစ်နှစ်တစ် တန်းမှန်မှန်အောင်ပြီး စားလည်းတော်ကြကာ အတန်းထဲ မှာ.ဒုတိယနေရာချိတ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမငြိမ်းမှာ သူ့အတွက်မူ ထမင်းတစ်လုပ်ကို လင် လုပ်စာနှင့် ဝရုံသာရှိသဖြင့် တစ်ဖက်တစ်လှမ်း ဝင်ငွေရ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောင် ကျောက်တိုင်ကန်ကားဂိတ်မှ မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်သို့ အကြော် ကြော်ပို့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမုန့်ဟင်းခါးဆိုင် သုံးဆိုင်က မငြိမ်း၏ အကြော် ကို ဒိုင်ခံယူသည်။ ဘူးသီးကြော်၊ ဘရာကြော်၊ မန္တလေးပဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြော် စသည်ဖြင့် တစ်နေ့လျှင် တစ်ဆိုင်အကြော်ငါးဆယ် ဖြင့် နေ့စဉ်နံနက်တိုင်းမှာ အကြော်သုံးရာခန့် ပို့ရသည့်ဝင် ငွေမှာ မဆိုးလှ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျန်သည့် နေ့လယ်ချိန်ကိုလည်း အနားမပေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမငြိမ်း၏ နေ့နူတဝ အလုပ်မှာ........\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနံနက်သုံးနာရီထပြီး ဆီအိုးကြီးတည်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညကတည်းက ယူထားသောဆန်မှုန့်ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆော်ဒါရော ဆားပြား သင့်စေပြီး အစာနှင့်အသင့်ပြင်ကာဆီ အိုးကျက်သည်နှင့် စတင်ကြော်တော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနံနက်ငါးနာရီမှာ အကြော်စုံရလေပြီး ဆိုင်များသို့ သားကြီးနှင့် အတူသွားပို့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေ့လည်မှာ တစ်ခါထပ်၍ကြော်ပြီး၊ ယင်း အကြော်မှာ ငှက်ပျော်ကြော်နှင့် မုန့်လုံးကြီးတို့များသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအကြော် အချို့ကိုမူ ညနေ ကျောင်းဆင်းလာပြီးချိန်၌သာ သားကြီးကထွက်၍ ကားဂိတ်မှာ ဗန်းက လေးဖြင့် ထိုင်ရောင်းပေးရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသမီးငယ်က အိမ်စောင့်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသမီးငယ်လည်း ထမင်းအိုးတော့ ချက်တတ် အောင် သင်ပေးထားကာ မိခင်အား တစ်ဖက်တစ်လမ်း ကူလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ရှမ်း၏အလုပ်ကတော့................. နံနက် အိပ်ရာထပြီးသည်နှင့် ရေမိုးချိုးကာ ယူနီ ဖောင်း လဲလှည်ပြီးလျှင် ထမင်းကြော်စား၍ အိမ်မှထွက် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကားဂိတ် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီးမှ သစ်တောရုံးသို့သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရုံးမှာတာဝန်ကိစ္စများလုပ်ကိုင်ခွဲဝေပြီးသည်နှင့် သူကြီးကြပ်ရသည့် ဂိတ်ရုံးသို့လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂိတ်ရုံးမှ သစ်တော လုံခြုံရေးနှင့် ရှာဖွေရေးဝန်ထမ်း သုံးဦးရှိရာ မောင်ရှမ်းက တာဝန်ကြပ်ဖြစ်သည်။ သူ့စကားကိုပင် နားထောင်လုပ်ကိုင်ကြရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e-ကုန်ကားဖြင့် တင်လာသော သံစ်များကို မျှောစာ၊ ပါမစ်ခွင့်ပြုမိန့် သယ်ဆောင်ခွင့်ပါမပါ စစ်ဆေးရသလို..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသစ်တောထွက်ပစ္စည်းဖြစ်သည့် ထင်း၊ မီးသွေး စသည်တို့ကိုလည်း စစ်ဆေးရလေသည်။ တစ်နည်းတော့ ရှာဖွေရေး ခေတ်မှ ရှာဖွေရေးပုံစံပါလေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေ့စဉ် ဟိုမှသည်မှ မကင်းရာမကင်းကြောင်းနှင့် ပေးသွားသည့် အပိုဝင်ငွေမှာ အိမ်သို့ပါတာတစ်ဝက်၊ အရက်ဆိုင်မှာ တစ်ဝက်ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညနေ ငါးနာရီကျော်ပြီဆိုလျှင် ဂိတ်တာဝန်ပြီးဆုံး - ၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညတာဝန်သမားသို့လွှဲပြီး ပြန်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမောင်ရှမ်း အိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဘယ် တုန်းကမှ ပြန်လေ့မရှိ။ အရက်ဆိုင်မှ တစ်ဆင့်သာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43795171016853,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_3a2221e7-fd46-4bab-a9e2-4f591892c84d.jpg?v=1730270624"},{"product_id":"ကျော်မြသန်း-ထောင်သို့အဝင်-ထောင်မှအထွက်","title":"ထောင်သို့အဝင် ထောင်မှအထွက်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: left;\"\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e:: ဤ အီးဘွခ်(အခမဲ့) ကို ဒေါင်းလုပ်ဆွဲယူရန် (Buy it now) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍ ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (Order) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် အီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: mgyoe.com ရှိ အီးဘွခ်စာအုပ်များသည် အင်တာနက်ပေါ်၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာကပင် ပြန့်နှံ့နေပြီးသား စာအုပ်များသာဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: စာဖတ်သူများ ဖတ်ချင်၍ရှာသည့်အခါတွင် အလွယ်တကူ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ရန် စုစည်းထားပေးခြင်းမျှသာဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: စာအုပ်တိုက်များမှ ပြန်လည်ရိုက်နှိပ်ထုတ်ေ၀လျှင် ၄င်းအီးဘွခ်ဒေါင်းလုပ်လင့်များကို ပြန်လည်ဖြုတ်ချသွားမည်သာဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e-------------------------\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း(တစ်)\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညဦးပိုင်းကတည်းက တစိမ့်စိမ့် တသိမ့်သိမ့် လှိမ့်လှဲကာ ရွာနေသောမိုးမှာ မိုးလင်းသည့်တိုင် စဲမည့်ဟန်မရှိသေးဘဲ ငြိုးမာန်ဖွဲ့ ကာ သဲသဲမဲမဲရွာနေဆဲပင်။ ယနေ့တစ်မနက်လုံး နေခြည်ပျောက်သော်မှ မထိုးသာ အောင် တစ်မိုးလုံးမှောင်ရိပ်ထိုးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစနေမိုး အငြိုးနှင့်ရွာတတ်သည်ဟု ဆိုစကားရှိသော်လည်း ထိုနေ့ သည် စနေနေ့မဟုတ်ပါလေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဗုဒ္ဓဟူးနေ့သာ ဖြစ်ပါလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိုးလင်း အိပ်ရာမှ အထ,\u003cspan\u003eတွင် အော်သံကြားရလေ့ရှိသော ဈေး သည်များ၏ အသံများပင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပြင်သို့မထွက်လျှင် မဖြစ်သူများသာ အိပ်ရာထဲမှ မထ,\u003cspan\u003eချင် ထ\u003c\/span\u003e,\u003cspan\u003eချင် ထ\u003c\/span\u003e,\u003cspan\u003eလိုက်ရသော်လည်း အပြင်မထွက်ဘဲနေနိုင်သူများမှာမူ နိုးနေသည် တိုင် အိပ်ရာထဲမှ မထ\u003c\/span\u003e,\u003cspan\u003eကြဘဲ ကွေးကောင်းနေတုန်း၊ တွေးကောင်းနေတုန်း၊ လှိမ့်ကောင်းနေတုန်း၊ လူးကောင်းနေတုန်း၊ နှပ်ကောင်းနေတုန်းရှိနေကြ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုထားရီ မှာ သွယ်လျလျ သူမ၏ကိုယ်လုံးကလေးကို ဂွမ်းစောင် အိအိနှင့်ထွေးပြီး အိပ်ရာထဲမှာ နှပ်လို့ကောင်းနေဆဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခါတိုင်းဆို မနက်မိုးလင်းသည်နှင့် နုထားရီ၏ မျက်နှာပေါ်မှာ အလှရောင်စုံပန်းများ ပွင့်လန်းပြီးသား ကြော့ကြော့တင်တင်ကလေး ရှိနေ တတ်သည်သာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်နေ့တော့ အိပ်ရာထဲကထရမှာ ဝန်လေးနေသည်။ နုထားရီ ၏ခင်ပွန်းသည် ဦးခင်မောင်သန်းမှာမူ အိပ်ရာထဲကထသွားပြီဖြစ်၏။ နုထားရီ မှာ မယားဝတ်ငါးပါးနှင့်အညီ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ အရင်ထ၍၊ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ဝေယျာဝစ္စများကို လုပ်ပေးစရာမလို။ အိမ်မှုကိစ္စအဝဝအတွက် အဆင်သင့်လုပ် ပေးထားမည့် အိမ်ဖော်ရှိနေသည်။ ။ပြီး .. သူတို့လင်မယားက မယားဝတ်ငါးဖြာ လင့်ဝတ်ငါးဖြာ ဆိုသည်ကို အလေးမူ အရေးတင်ကြသူများမဟုတ်ပါလေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတကယ်တော့ ဦးခင်မောင်သန်းမှာလည်း ဇနီးချောလေးဘေး တွင် `\u003cspan\u003eအသာမှိန်းပြီး ကယုကယင်နှပ်နေချင်သေးသည်။ မယားဘေးတွင် စကားကြွယ်၍ သဲသဲမဲမဲ ရွာနေသော မိုးနှင့်အပြိုင် တသိမ့်သိမ့် တငြိမ့်ငြိမ့် လှိမ့်လှဲနေချင်သေးသည်။ ရုံးသွားဖို့တာဝန်ရှိသေးသမို့သာ အိပ်ရာထဲမှ မထချင် ထချင် ထလိုက်ရ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်နေ့ အရေးကြီးသော အမှုချိန်းရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလွှတ်တော်ရှေ့နေကြီး ဦးခင်မောင်သန်းမှာ အလုပ်ဂုဏ်အရ ဦးတပ်ခေါ်ရသော်လည်း လူလတ်ပိုင်းမျှသာရှိသေး၏။ သို့စေကာမူ ဥပဒေ နယ်ပယ်ဝန်းကျင်တွင် နာမည်ကြီးနေသူဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအာဝဇ္ဇာန်းရွှင်သလောက် ဥပဒေအချက်အလက်များကို ကုတ်ကုတ်ခဲခဲ ရှာဖွေတတ်၍ မေးမြန်းလျှောက်လဲသည့်နေရာတွင် တော်သည် ထက်သည်ဟု သတင်းကြီးနေသူလည်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကြောင်းကရှိနေသည်။ '\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်နေ့ သူလိုက်ရမည့်အမှုတွင် သူက တရားခံရှေ့နေ၊ သူနှင့် \"အပြိုင်ကြဲရမည့် တရားလိုရှေ့နေကြီးမှာ နှယ်နှယ်ရရမဟုတ်။ သူ့ထက် ဝါလည်းရင့်သည်။ သညာလည်းရှိသည်။ ထိပ်ထိပ်ကြဲ လွှတ်တော်ရှေ့နေကြီး တစ်ယောက်လည်းဖြစ်သည်။ ဥပဒေနယ်ပယ်တွင် သူတို့ကိုယ်တိုင်က ဆရာ တစ်ဆူအဖြစ် သဘောထား အလေးမူရသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသေးအဖွဲအချက်ကလေးကအစ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ကိုင်နိုင်စွမ်းရှိ . သည်ဟု ကျော်ကြားနေသူလည်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတရားခွင်တွင် တစ်ခါမှ မဆုံစည်းခဲ့ဖူးပေ။ သည်နေ့ ရင်ဆိုင်ရတော့မည်။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဦးခင်မောင်သန်းမှာ အရှိန်အဝါကြောင့် အနည်း ငယ်သွေးလန့်သလိုရှိနေသည်။ ရွံ့စိတ်ကလေးများလည်း ထင်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမှုကလည်း ရိုးသယောင်နှင့်ဆန်းသည်။ အလှည့်အပတ်တွေများသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ၏တရားခံဘက်ကလည်း အားနည်းချက်တွေ အတော်ရှိ နေသည်။ တရားလိုဘက်က ဘယ်လောက်အထိ ပိုင်နိုင်သော ကိုင်ကွက်များ ရှိနေသည်ကိုလည်း အကဲဖမ်းရခက်လှသည်။ . ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းအမှုတွင် ကနဦးကတည်းကပင် ဦးခင်မောင်သန်းက မလိုက် လိုကြောင့် ငြင်းခဲ့သည်။ သို့စေကာမူ ဦးခင်မောင်းသန်း၏ မိဘများနှင့်ပတ် သက်ပြီး မကင်းရာမကင်းကြောင်း အကြောင်းများရှိနေသည့်ပြင် ချစ်ဇနီး “ထားရီကလည်း ကိုကို သည်အမှုကို လိုက်မှဖြစ်မည်ဟု တကျည်ကျည် နားပူနာဆာလုပ်ခဲ့သမို့ လက်ခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ၏တရားခံသည် ယင်းအမှုကို ကျူးလွန်ဖွယ်ရှိသည်။ ကျူးလွန် (စရာအကြောင်းများရှိသည်ဟု မှုဖြစ်ကြောင်းခြင်းရာက ကြိုတင်ကောက်ချက် ဆွဲရမည်သို့ရှိနေသည့်ပြင် ဦးခင်မောင်သန်း ကိုယ်တိုင်ပင် သူ၏တရားခံသည် ကျူးလွန်လိမ့်မည်ဟု သံသယရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- မည်သို့ပင်ဖြစ် ကိုယ့်အမှုသည်အတွက် မိမိတွင် တာဝန်ရှိသည်ကို တော့ ဦးခင်မောင်သန်းက မျက်ခြည်ပြတ်မခံပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခါတိုင်းလိုက်ရသော အမှုများလို စိတ်ပါလက်ပါ မရှိသည်မှာ တော့အမှန်။ သူ၏တရားခံနှင့် တွေ့ဆုံရာတွင် အားရပါးရမရှိ။ သူ့အတွက် အထောက်အကူဖြစ်သည်မှာလည်း စိတ်မပါမှု၏အကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည် ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးခင်မောင်သန်း၏ အတွေးစဉ်များမှာ လက်ဖက်ရည်စားပွဲမှ \"ထောင်သို့ ရောက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခန်း(နှစ်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမှုလက်ခံလိုက်ပြီးသည်နှင့် ဦးခင်မောင်သန်း၏ ပထမတာဝန် မှာ သူ၏ အမှုသည်နှင့် တွေ့ဆုံရေးပင်ဖြစ်သည်။ လက်ရှိအားဖြင့် သူ၏အမှုသည်မှာ အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှေ့နေတစ်ယောက်အဖို့ တရားခံနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ရရေးမှာ မခက်ခဲ လှသော်လည်း တရားခံနှင့်မတွေ့ခင် တရားခံ၏မိသားစုနှင့် တွေ့ဆုံရလျှင်ကောင်းလေမလားဟု စဉ်းစားခဲ့သည်။ မိမိ၏အမှုသည်နှင့်ပတ်သက်လာလျှင် ထိုအမှုသည်၏ ငယ်စဉ်ကလေးဘဝကစတင်သော ရာဇဝင်ကို စူးစမ်းတတ် သည်မှာ ဦးခင်မောင်းသန်း၏ အလေ့အထဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမှုအတွက် အရေးပါသည်ဖြစ်စေ၊ မပါသည်ဖြစ်စေ၊ ဒါကို ဦးခင်မောင်သန်း လုပ်လေ့လုပ်ထရှိ၏။ တစ်ခါတစ်ရံ အမှုအတွက် အထောက် အကူရခဲ့ဖူးသည်များလည်း ရှိပေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် ယခုအမှုတွင် တရားခံကိုယ်တိုင်ပြောသည့် သူ့အတိတ် ဇာတ်ကြောင်းကို ပထမနားထောင်ကြည့်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ပြီး တရားခံရှိရာ အကျဉ်းထောင်သို့ ရောက်ခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက်ဆိုင်ရာ ထောင်တာဝန်ခံများထံ တရားခံနှင့် တွေ့ဆုံခွင့် ''\u003cspan\u003eရရေးကို တောင်းခံပြီးနောက် ထောင်မှူးကြီး ရုံးခန်းထဲမှ ထိုင်စောင့်နေခဲ့သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမကြာမီ သူ၏အမှုသည်မှာ အစောင့်ဗာရာတစ်ယောက်နှင့် ထောင်မှူးကြီးရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ထောင်မှူးကြီးကို ရော့ရဲရဲ အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ထောင်မှူးကြီးညွှန်ပြသော ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ။ဦးခင်မောင်သန်းက သူ၏တရားခံကို ထောင်မှူးကြီးရုံးခန်းဝင် လာကတည်းက လျှပ်တစ်ပြက် လေ့လာအကဲခတ်လိုက်၏။ ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ၏အမည်မှာ ဦးလွန်းဝေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအစိုးရဌာနတစ်ခုမှ လခ တစ်ထောင်အထက်ရသော အရာရှိကြီး တစ်ဦးဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပြင်တွင် သူ့ကို လူကိုယ်တိုင် လျှပ်တစ်ပြက် တွေ့ဖူးခဲ့၏။ ဓာတ်ပုံထဲတွင်မူ အသေအချာ တွေ့မြင်ခဲ့ဖူးပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဓာတ်ပုံထဲက ဦးလွန်းဝေမှာ လူချောလူခန့်တစ်ယောက်။ ဥပဓိရုပ် ခန့်ညားသည်။ လေးစားအပ်သောအသွင်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယနေ့အမြင်နှင့်မူ တခြားစီသို့ဖြစ်နေသည်။ ဓာတ်ပုံထဲက ရုပ်ရည် ဟန်ပန်နှင့် အကွာကြီးကွာနေသည်။ ဟုတ်ပါရဲ့လားဟု ထင်မှတ်စရာဖြစ် ။ လောက်အောင်ပင် ပြောင်းလဲနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ၏အရပ်အကောင်းမှာ နဂိုအတိုင်းရှိနေစေကာမူ ပြည့်တင်းသော အသားအရေများမှာ ရော့ရဲသည်သို့ရှိနေ၏။ မျက်နှာမှာ အတော်ကြီးချောင်ကျနေ သည်။ ပြည့်ပြည့်ဝဝ အိပ်စက်ခြင်းမရှိကြောင်းကို သူ၏မျက်လုံးဝန်းကျင်မှ အသားဆိုင်များက ဖော်ပြနေသည်။ မျက်လုံးအိမ်မှာ ကြည်လင်ခြင်းမရှိဘဲ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်မှာ သူ၏ရုပ်ရည်ကို ပို၍ အားနည်းစေသည်ဟု ဆိုရမည်ထင်သည်။ အထူးသဖြင့် သိသာထင်ရှားသည်မှာ သူ၏မျက်နှာတစ်ပြင် လုံးတွင် ထင်ဟပ်နေသည့် သွေးရိပ်ပင်။ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောင်မှူးကြီးက သူ့ကို တလေးတစားဆက်ဆံခဲ့သော်လည်း သူ၏ ညှိုးရိပ်မှာ လန်းဆန်း၍မလာပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဦးလွန်းဝေနဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်\" “ဟုတ်ကဲ့” “ကျွန်တော် ခင်မောင်သန်းပါ၊ ဦးလွန်းဝေရဲ့ အမှုအတွက်လိုက်ဖို့ . ဦးလွန်းဝေရဲ့ မိခင်က ကျွန်တော့်ကို ငှားထားပါတယ်” “ဟုတ်ကဲ့”“ဦးလွန်းဝေရဲ့ သဘောထားကို ကျွန်တော် သိပါရစေ” “ဟုတ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးခင်မောင်သန်း ပြောသမျှကို သူက “ဟုတ်ကဲ့”တစ်လုံး တုံ့ပြန်နေသည်။ ဝမ်းသာရိပ်လည်းမပြ၊ အားတက်ရိပ်လည်းမပြ၊ သူ့က ကောင်းသည် ဆိုးသည်ဟုလည်း စကားလုံးမှထွက်မလာ။ အမေးအမြန်းလည်း မရှိ။ သူ၏အမူအရာမှာ အေးတိအေးစက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးခင်မောင်သန်းနှင့် မျက်လုံးချင်းဆိုင်ရမည့်အစား သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရုံးခန်းနံရံများဆီသို့ ပျံ့လွင့်နေသည်။ “ဒါဖြင့် ဦးလွန်းဝေ သဘောတူတယ်ပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်တော့မှ တုံ့ပြန်စကားသံထွက်လာသည်။ : “ဆောရီးပဲဗျာ၊ ဘာကို သဘောတူရမှာလဲ”ဟု အမေးပြပြန်ထုတ်ခဲ့၏။ သူ၏စိတ်များ မထိန်းနိုင်အောင် ပျံ့လွင့်နေသည်မှာ သေချာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော် ဦးလွန်းဝေ အမှုအတွက်လိုက်ပါဖို့ ဦးလွန်းဝေရဲ့ ဆန္ဒ မေးတာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဪ..ဟုတ်ကဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ဆက်တွဲစကား ထွက်မလာဘဲ ငေးကြည့်နေပြန်သည်။ ပြီး .. စားပွဲကို '\u003cspan\u003eလက်ညှိုးနှင့် တဒေါက်ဒေါက် ခေါက်နေသည်။\u003c\/span\u003e ' ' \u003cspan\u003eထိုမှ မေးစေ့ကို နှစ်ခါသုံးခါလောက် ပွတ်ပြီး “ဒါဆို ကျွန် ဇနီးနဲ့ တိုင်ပင်ဦးမှထင်တယ်”ဟု တစ်လုံးချင်း ဖြည်းဖြည်းလေးလေးပြောလိုက် သော တုံ့ပြန်အဖြေထွက်လာသည်။ ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးခင်မောင်သန်းမှာ အာမေဋိတ်သံ ထွက်မသွားအောင် မနည် ကြီး ထိန်းလိုက်ရ၏။ ဘာဆက်ပြောရမှန်းမသိအောင် အံ့သြတကြီးဖြစ်သွားရသည်။ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးခင်မောင်သန်းမှာ ဦးလွန်းဝေတို့ အိမ်ထောင်ရေးနှင့် ယခ့ မူခင်းဖြစ်အကြောင်းကို အကြမ်းဖျင်းသိထားရသမို့၊ ဦးလွန်းဝေ၏ အဖြေစကား ကြားရသောအခါ အံ့သြတကြီးဖြစ်သွားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခု အမှုဖြစ်ခြင်းအကြောင်းရင်း ခံမှာ သူတို့အိမ်ထောင်ရေး အဆင်မပြေမှုမှ မြစ်ဖျားခံလာသည်မဟုတ်ပါလား... ပြီး ... သူ၏ဇနီးကိုယ်တိုင်က သူ့ကို တရားခံအဖြစ် စွပ်စွဲ ထားသည်ကိုမှ ဦးလွန်းဝေ သတိမူမိပါလေစ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါတော့ ဦးလွန်းဝေ သဘောအတိုင်းပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က တိုင်ပင်ဖို့ လိုမလို မေးတာပါ ခင်ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့် အတွေးအခေါ်တွေ ကဘောက်တိကဘောက်ချာဖြစ်နေရင်လည်း ခွင့်လွှတ်ပါနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်တော့မှ ဦးခင်မောင်သန်း ခမျာ '\u003cspan\u003eဦးလွန်းဝေအပေါ် အံ့သြ ရသည်ထက် သနားသွားရပြန်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ဆုံးကျမှ “ဦးခင်မောင်သန်းကို ကျွန်တော် ယုံကြည် အားကိုးပါတယ်ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဦးခင်မောင်သန်း သဘောအတိုင်း ဆောင်ရွက်နိုင်ပါတယ်” ဟု\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e သူ၏ နှုတ်ဖျားမှ ဆိုစကားထွက်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အမှုနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဦးလွန်းဝေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ အပေးအယူ မျှတပွင့်လင်းဖို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလိုပါလိမ့်မယ်၊ ဒါမှလည်း ကျွန်တော့်အနေနဲ့ အမှုအတွက် - ပြင်ဆင်နိုင်မှာဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဒီအမှုမှာ ဦးလွန်းဝေအနေနဲ့ တကယ်ကျူးလွန်၊ မကျူးလွန်ဆိုတာ သိဖို့လိုပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e '' \u003cspan\u003eသူက အတန်ကြာ စဉ်စားနေသည်။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြီးမှ ... “ဦးခင်မောင်သန်းကကော ဘယ်လိုများ ထင်မြင်ပါသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော့်ရဲ့ ထင်မြင်ချက်က အရေးကြီးတာမဟုတ်ပါဘူးလေ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဦးလွန်း ဝေရဲ့ ပြောပြချက်ကသာ အရေးပါမှာပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ကဲ့ .. ကျွန်တော် မကျူးလွန်ခဲ့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ကဲ့ .. ဆိုပါဦး” - ,\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “မကျေနပ်တဲ့ ခံစားမှုရှိတာတော့ အမှန်ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဒါဖြင့် ..” “သူတို့အကွက်ဆင်တဲ့ကိစ္စပဲလို့ ကျွန်တော် ပြောရမလား၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ကျွန်တော် ကျူးလွန်ပါတယ်လို့ ဝန်ခံချက်ပေးလိုက်ရမလားဆိုတာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခုထက်ထိ ဆုံးဖြတ်လို့မရသေးပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဒါဆို ကျွန်တော့်ဘက်က အတော်လေး အခက်အခဲတွေ့နိုင်စရာရှိပါ တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e.“ဟုတ်ကဲ့ .. ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် ဦးခင်မောင်သန်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ကာကွယ်ဖို့အတွက် တရားရုံးပေါ်မှာ ထွက် ဆိုရမယ့် ထွက်ဆိုချက်တွေဟာ မေရဲ့ သိက္ခာကို အတော်လေးထိခိုက် စေရတော့မှာပါ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ကျွန်တော် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဝန်ခံရရင် မေ့ကို ကျွန်တော် ခုထက်ထိ ချစ်နေတုန်းပဲလေ”.. “ဒါဆိုလည်း ဒီအမှုမှာ ကျွန်တော်ပါဝင်ဖို့ လိုအပ်ပါဦးမလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အို .. အို ... ဒီလိုလည်းမဟုတ်ပါဘူးလေ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့်ရဲ့ ခံစားချက် • ကို ဘာဖြစ်လို့များ ပြောနေမိပါလိမ့်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် ထပ်လောင်းတောင်း ပန်ပါတယ် ဦးခင်မောင်သန်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဦးခင်မောင်သန်းရဲ့ စေတနာကို တန်ဖိုးထားလေးစားပါတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဦးလွန်းဝေရဲ့ ခံစားချက်ကို ကျွန်တော် ကိုယ်ချင်းစာပါတယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မမေးမဖြစ် လို့ မေးရတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ပြီး ဦးလွန်းဝေရဲ့ တိကျတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ကသာ အမှုအတွက် အထောက်အကူဖြစ်မှာမို့ပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဦးခင်မောင်သန်း စိတ်ချလက်ချ ယုံကြည်စေချင်တာကတော့ ဒီအမှုကို . ကျွန်တော် မကျူးလွန်ဘူးဆိုတာပါပဲ” '\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးခင်မောင်သန်းမှာ သူ၏အမှုသည်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ ဆုံခဲ့ရာ၌ အတော်လေး ဦးနှောက်ခြောက်ခဲ့ရသည်။ စိတ်လေးခဲ့ရသည်။ ၊ ဘာမှ ရေရေရာရာမရှိဘဲ ပဟေဠိတထွေးကြီးကို ပိုက်ပြီး ပြန်ခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိမ်ရောက်သည့်အခါ ချစ်ဇနီး နုထားရီကို ပြန်ပြောခဲ့ရသည်။ .: နုထားရီကတော့ တအံ့တဩမဖြစ်။ ဦးလွန်းဝေတို့အကြောင်းကို ဦးခင်မောင်သန်းထက် ပို၍သိထားသောကြောင့်ပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကိုကို ဦးလွန်းဝေတို့ဇာတ်ကြောင်းကို လိပ်ပတ်မလည်သေးလို့ပါ။ ဦးလွန်းဝေ သူ့မိန်းမအပေါ် ချစ်ပုံမျိုးကတော့ ဥပမာတင်စားစရာ မရှိလောက်အောင်ပဲဆိုပါတော့။ ယောက်ျားတိုင်း ခွင့်မလွှတ်နိုင်တာမျိုးကို ခွင့်လွှတ်ပြီးချစ်တဲ့အချစ်ပဲ၊ တယူသန်အချစ်လို့ပဲပြောရမလား၊ တဇောက်ကန်းအချစ်လို့ပဲဆိုရမလား မသိဘူး” . . . . ဟု နုထားရီက မှတ်ချက်ပေးခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဥပဒေရှုထောင့်က ကြည့်မြင်ရသော ဦးခင်မောင်သန်းမှာမူ ဦးလွန်းဝေ၏ သဘောထားကို လက်မခံနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်အခြေအနေ၊ သည်အနေအထားမျိုးနှင့် တရားခွင်မှာ ဘယ် လိုရင်ဆိုင်ရမှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43795175964821,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c273dcfb-b58b-491c-ad16-5727124b63c6.jpg?v=1730270635"},{"product_id":"ကျော်မြသန်း-ပလက်ဖောင်းမင်းသား","title":"ပလက်ဖောင်းမင်းသား","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒုတိယကမ္ဘာစစ် မဖြစ်မီက \u003c\/strong\u003eရန်ကုန်မြို့နေသူ အများ၏ ပါးစပ်ဖျားတွင် ရေပန်းစား အပြောများခဲ့သည့် လူပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ရှိခဲ့၏။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသုသည် လူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကျိုးပြုသည့် လုပ်ရပ်များလုပ်ခဲ့သူ တစ်ယောက် မဟုတ်စေကာမူ ခေတ်ကာလအလျောက် ထူးခြားသော သူ၏ လုပ်ရပ်ဖြစ်စဉ်များကြောင့် သူ၏ အမည်နာမမှာ ဟိန်းထွက် ကျော်ဇောလို့ လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသု၏ လုပ်ရပ်ဖြစ်စဉ်များမှာ ကောင်းရိပ်ဘက်သို့ အလေးမသာသည့် အလျောက် မကောင်းသတင်းဆိုးများနှင့် ယစ်ထွေးခဲ့သည်။ '\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမည်ကြီးသော်လည်း နာမည်မကောင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းသောနှင့် ကျော်ကြားထင်ရှားခြင်းသည် နှစ်လိုဖွယ်ဖြစ်သော် လည်း မကောင်းရိပ်ထင်သော ကျော်ကြားခြင်းသည် နှစ်လိုဖွယ်ရာ မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းသတင်းနှင့် ကျော်ဇောထင်ရှားသူမှာ အသက်သေသော်လည်း နာမည်မသေ။ မကောင်းသတင်းနှင့် ကျော်ဇောထင်ရှားသူမှာ သူမသေခင်က တည်းက နာမည်သေသည်။ ကောင်းသော ပုံရိပ်ထင်သူများ၏ ဘဝနိဂုံးသည် အနားသတ် မကောင်း၊ အကျည်းတန်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့စေကာမူ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခေတ်ရေစီးကြောင်း အခြေအနေအရ သူ့ကို အလေးထား နေရာပေး၍ ဆက်ဆံရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကွယ်ရာမှာ ဘာတွေပဲပြောပြော ဘယ်သို့ပင် နှာခေါင်းရှုံ့ရှုံ့၊ ဘယ်လိုပင် ပုံရိပ်ပြေး ရှေ့တင်ဆိုတော့ သူ့အကြောင်း မကောင်းသတင်း ဆိုဝံ့သူ မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှာခေါင်းရှုံ့ ရဲသူ မရှိ။ မဲ့ရိပ်ထင်ရဲသူ မရှိ၊ နှစ်လိုဖွယ် အရိုးရိပ်ထင်ပြလျက် ကြည်ကြည်သာသာ မူအရာဆောင်ပြီး လိုလိုလားလားဟန်ထင်၍ ဆက်ဆံကြရသည်။ သူ့အရှိန်အဝါက သည်လောက်ပင် ကြီးထယ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခေတ်ရေစီးကြောင်း အခြေအနေအရ စီးပွားရေးအချက်အချာကျသည့် နယ်မြေကြီးတစ်ခုလုံးမှာ သူ၏ စိုးမိုးမှုဩဇာသက်ရောက်မှုအောက်မှာ ရှိခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e| \u003cspan\u003eရန်ကုန်မြို့၏ အုပ်ချုပ်ရေးနယ်ပယ်ကို တရားဝင် အုပ်ချုပ်နေသည့် ပုလိပ်အဖွဲ့ကြီးရှိသော်လည်း ပုလိပ်အဖွဲ့ကြီး၏ ဩဇာသက်ရောက်မှုမှာ သူ၏ ဩဇာသက်ရောက်မှုလောက် မထိရောက်ခဲ့။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုလိပ်အဖွဲ့ကြီးက ဥပဒေနှင့်အညီ အုပ်ချုပ်သည်။ သူက ဥပဒေကို မျက်နှာလွှဲခဲပစ်လုပ်ပြီး အုပ်ချုပ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီခေတ်က ရန်ကုန်မြို့ကို သုံးပိုင်းခွဲ၍ ဒီ-ဝိုင်-အက်(စ်) ခေါ် မျက်နှာဖြူ ရဲဝန်ထောက်သုံးယောက်က အုပ်ချုပ်သည်။ ။ - ရန်ကုန်အရှေ့ပိုင်း၊ အလယ်ပိုင်း၊ အနောက်ပိုင်း၊ ရန်ကုန်အလယ်ပိုင်းကို ပုလိပ်အဖွဲ့က အုပ်ချုပ်ထားသည်။ သူက စိုးမိုးကိုင်တွယ်ထားသည်။ နယ်စားပယ်စား လုပ်နေသည်။ လူမိုက်ဘွဲ့ခံ လမ်းမတော်ဖိုးတုတ် ကို - အင်္ဂလိပ်များအုပ်စိုးသည့် ကာလတွင် လူမိုက်ခေတ်တစ်ခေတ် ထွန်းကား ခဲ့သည်။ . လူမိုက်ခေတ် ထွန်းကားလာအောင် `\u003cspan\u003eသူတို့ကပင် လုပ်ပေးခဲ့သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူမိုက်ကို ကြားခံအဖြစ်ထား၍ လူလူချင်း ဗိုလ်ကျစိုးမိုးသည့် စနစ်ကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။ . ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငါးကြင်းဆီနှင့် ငါးကြင်းကျော်သည့်နည်း၊ ဒါကြောင့်လည်း လမ်းမတော်ဖိုးတုတ်မှာ ငွေရွှင်သော နယ်မြေကို `\u003cspan\u003eတရားဝင် အပိုင်စားရထားသူတို့နှယ် စိုးမိုးချယ်လှယ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/span\u003e '' \u003cspan\u003eအင်္ဂလိပ်တို့ အုပ်စိုးစဉ် ကာလတလျှောက်လုံး ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ဖြစ် သည်အထိ လမ်းမတော်ဖိုးတုတ်၏ ကျော်ဇော သတင်းမှာ လျှမ်းလျှမ်းတောက် ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ( လမ်းမတော်ဖိုးတုတ်က တပည့်အသိုင်းအဝိုင်း အားကိုးနှင့် မိုက်သူ “ သူကိုယ်တိုင်လည်း လုပ်ရဲကိုင်ရဲ သတ္တိရှိသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတပည့်တပန်း အသိုင်းအဝိုင်းကောင်းကိုလည်း ရွေးတတ် မွေးတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမဟုတ်။“က\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဩဇာညောင်းအောင်လည်း အကိုင်အတွယ် ကျင်လည်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမလှုပ်ရဲ မလှန်ရဲအောင်လည်း နည်းမျိုးစုံသုံး၍ ထိန်းထားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါတင်မက ပြေလည်အောင် ဆက်ဆံရမည့် အသိုင်းအဝိုင်းနှင့် ဆက်ဆံ ရာတွင် အထာကျွမ်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအချိုကြိုက်သူ အချို၊ အချဉ်ကြိုက်သူကို အချဉ်။ ချဉ်ငန်စပ်ကြိုက်သူကို ချဉ်ငန်စပ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာကြိုက်သူဖြစ်သည်ကို အကဲဖမ်းကျွမ်းသလို အကြိုက်ကိုလည်း ပေး စွမ်းနိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငွေရေးကြေးရေး အပေးအကမ်းလည်း ရက်ရောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီအရည်အချင်းတွေကြောင့်လည်း လမ်းမတော်ဖိုးတုတ်မှာ လူမိုင် သက်တမ်း ရှည်ကြာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူမိုက်ခေတ်အစ၊ မတ်စတီး ခန်းမန်မဆာတို့ကဟု ဆိုစမှတ်ပြုရအော ရန်ကုန်မြို့၏ လူမိုက်စိုးမိုးရေးကို သူတို့က စတင်ခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာလူမိုက်ခေတ် မရောက်မီက ကုလားလူမိုက်ခေတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုစဉ်ကာလက ရန်ကုန်မြို့လယ်တွင် မြန်မာလူမျိုးများ အနေ နည်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုလားနှင့် တရုတ်များသာ အနေများသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာလူမျိုးများမှာ ရေကျော်၊ ပုဇွန်တောင်၊ စက်ဆန်း၊ အလုံ၊ ကြည့် မြင်တိုင်၊ ကမာရွတ်စသော ထိုထိုကာလ မြို့ဆင်ဖုံးဟု ဆိုရမည်သော ရပ်ကွက် များတွင်သာ အနေများသည်။ | \u003cspan\u003eအဓိက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများမှာလည်း ကုလားနှင့် တရုတ်တို့ လက်ထဲတွင်\u003c\/span\u003e `\u003cspan\u003eရှိသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအထူးသဖြင့် ကုလားလူမျိုးများ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း အတော်များများကို စိုးမိုးချုပ်ကိုင်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုလားလူမျိုး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များနှင့် သူတို့လူမျိုးများကို ဖြစ်၏။ လူမျိုးများ၏ အနှောင့်အယှက်ပေးခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ငွေဖလားကို သူတို့နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက် ဗိုလ်မကျစေရန် ရည်ရွယ်ကွပ်သူပါ။ လူမိုက်ခေတ်ကို ထုထောင်ခဲ့ကြသည်။ သူဌေးမှာ မဆာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျော်ဇောထင်ရှားသည့် ကုလားလူမိုက် ခေါင်း. လူက မောင်ထော်လေးလမ်းမှာ နေထိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချမ်းသာသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီး ဖြစ်၍ ထိုစဉ်ကာလ နယ်ချဲ့ တို့၏ အုပ်ချုပ်ရေးအသိုင်းအဝိုင်းတွင် ဝင်ဆန့်သူ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရန်ကုန်ပုလိပ်မင်းကြီးအထိ ပေါက်ရောက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမတ်စတီးခန်းက စတီးဘရားသားနှင့် ဆယ်နွယ်သည့် စပါးအရောင်း အဝယ်လုပ်ငန်းကြီးကို လုပ်ကိုင်နေသူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစပါးသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးလုပ်ငန်း၏ အဓိကကျသည့် စီ၊ ဘီများ ၊ ပိုင်ဆိုင်သူ။ . ကမာရွတ်တွင်ရှိသည့် မတ်စတီးဈေးကြီးကို ပိုင်ဆိုင်သူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြည့်မြင်တိုင် ဈေးကြီးလမ်းဟု အစွဲပြုခေါ်ဝေါ်ရသည့် စုရတီဘဇား \"ရားကြီး၏ အစုရှယ်ယာပိုင်ရှင်၊ မျ အစဦးပိုင်းက သူ၏ လုပ်ငန်းများကို အကာအကွယ်ရဖို့ အတွက် ပုလားလူမိုက်များကို လက်သပ်မွေးထားခဲ့သည်။ \" ထိုမှ တစ်စ တစ်စ တပည့်တပန်းတွေများလာပြီး လူမိုက်ခေါင်းဆောင် အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံလာရသည်မှ နေရာတကာတွင် ဩဇာသက်ရောက် မှုကို မိန့်မောလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e| \u003cspan\u003eကုလားသူဌေးများထံမှ လက်ဆောင်ပစ္စည်းအစ ဆက်ကြေးပါပေးပြီး သူ၏ အကူအညီကို ရယူလာကြရသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေရာတကာမှာ ဝင်ဆန့်သူဖြစ်လာသည်။ ထိုအပေါ်တွင် သာယာ မိန့်မောလာသည်။ တကယ်တော့ သူက ကိုယ်တိုင် လုပ်ရဲ ကိုင်ရဲ သတ္တိ ကောင်း၍ ထင်ပေါ်လာသူ ဖြစ်လာသည် မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတပည့်တပန်း အသိုင်းအဝိုင်းကောင်းခြင်းနှင့် အုပ်ချုပ်သူအပိုင်းအထိ ဝင်ဆန့်သောကြောင့် ထင်ပေါ်လာသူ ဖြစ်လာသည်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစပတ်လမ်း (ဗိုလ်အောင်ကျော်လမ်း) မှ သိမ်ကြီးဈေးအံထိ သူ့ပိုင်နက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြေ ဖြစ်လာသည်။ ခဲ့သူ ကြီးစိုးထားသည့် နယ်ပယ်အဖြစ် ထင်ရှားလာသည်။ မတ်စတီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေမန်အဝါမှာလည်း တောက်ထင်လာသည်။ သူ၏ အမည်မှာ မဟု ဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူကိုယ်အင်္ဂလိပ်တို့က သူတို့၏ စစ်ဗိုလ်ကြီးအမည်ကို အစွဲပြု၍ အမညံ့တပ်မည်သည်ပင် သူ၏အမည်နှင့် အစားထိုး အသိအမှတ်ပြုခံလာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂလိပ်တို့ ပေးထားသည့် လမ်းအမည် '\u003cspan\u003eစကင်းမောင်ထော်လေးလမ်း”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ပိုင်း လူအများ၏ အသိအမှတ်ပြု ခေါ်ဝေါ်လာသည့် လမ်း အမည်မှာ “မတ်စတီးလမ်း'\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူနေထိုင်သည့်လမ်းကို သူ၏အမည်ဖြင့် အခေါ်အဝေါ်ပြုလာသည် အထိ သူ၏ အရှိန်အဝါ တောက်ထည်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက အနေအထိုင် အလွန်ထည်ဝါသည်။ ဂျိမ်းစဘွန်းဇာတ်ကားတွင် ပါဝင်သည့် ရွှေဦးထုပ်မျိုးကို သူက အဲဒီ ကတည်းက ဆောင်းခဲ့သူပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတကယ် ဟုတ်မဟုတ်ဆိုသည်ကိုတော့ အတိအကျ မပြောနိုင်။ ရွှေဦးထုပ်ဆောင်းသည်ဟု ပြောစမှတ်စကား ဖြစ်တည်ခဲ့သည်များကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသုညနေဘက် လေညင်းခံထွက်သည့်အခါ မြင်းလေးကောင် ဒေါက်ကပ်ရထားကြီးစီး၍ လေညင်းခံထွက်သည်။ ' '\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုခေတ်က မော်တော်ကားစီးနိုင်သည်ထက် ဒေါက်ကပ်စီးနိုင်သည်က ပို၍ ဂုဏ်ရှိန်မြင့်ထည်သည်။ မော်တော်ကားထက် မြင်းလေးကောင်တပ် ဒေါက်ကပ်က ပို၍ စရိတ်က ကြီးမြင့်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူအများ၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ပိုမိုခံရ၍ အထင်ကြီးမှုကိုလည်း ပို၍ ခံရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ၏ ဒေါက်ကပ်မောင်းသူမှာ မဟာရာဂျာစော်ဘွားများ ဝတ်စား , \u003cspan\u003eဆင်ယင်ပုံမျိုးဝတ်ဆင်၍လည်းကောင်း၊ ဥရောပတိုက်သားတို့၏ ခန့်ထည် သော ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံမျိုး ဝတ်ဆင်၍လည်းကောင်း ဝတ်စားဆင်ယင်ပြီး မောင်းရသည် ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒေါက်ကပ်မောင်းသူကား အဲဒီလောက် ထည်ဝါနေမှတော့ ဒေါက်ကပ် စီးသူ ဘယ်လောက် ထည်ဝါနေလိမ့်မည်ကို အထူးပြောစရာ မလိုအောင် ထည်ဝါနေ လိမ့်မည်သာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါတရံ.အမိုးဖွင့်ကားကို စီး၍လည်း ကန်တော်ကြီးကိုပတ်၍လည်း လေညင်းခံတတ်လေ့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူမိုက်ဘွဲ့ခံ မတ်စတီးခန်းက အဲဒီလိုမျိုး အနေအထိုင် ထည်ဝါသူဖြစ်၏။ ကောင်းမှာအကွပ်၊ လူမှာအဝတ် ဆိုရိုးစကားရှိသည်။ သူက ငွေဖလားကို ရွှေနားကွပ်အဆင့်၊ ထိုထက်သာလွန်၍ ရွှေဖလားကို စိန်နားကွပ်ပါ။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမတ်စတီးခွန်းနှင့်ခေတ်ပြိုင် လူမိုက်ဘွဲ့ခံ ကုလားသူဌေးမှာ မန်မဆာ။မန်မဆာက မတ်စတီးခန်းလောက် နာမည်သတင်း အရှိန်အဝါမကြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလည်း ရန်ကုန်အရှေ့ပိုင်းမှာ သုကလည်း တစ်ဗိုလ်တစ်မင်း လုပ်နေ နိုင်သူ ဖြစ်၏။ . သော်မဆင်မှာ တိုက်တာနှင့် အကျအန နေသည်။ \" | \u003cspan\u003eရန်ကုန်မြို့တွင် ပြေးဆွဲနေသည့် ရထားလုံး အများအပြား ပိုင်ဆိုင်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခေတ်အလိုက် ဂုဏ်ရည်လည်သူများ နေထိုင်သည့် သော်မဆင်နှင့် ဗိုလ်တစ်ထောင်မှာ အငှားချထားသည့် တိုက်တာအိမ်ခြေများ ပိုင်ဆိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရန်ကုန်မြို့ထဲမှာ ပြေးဆွဲနေသည့် ရထားလုံးလုပ်ငန်းအတွက် တပည့် မိုက်မွေးရင်းကနေ နောက်ပိုင်း ကိုယ်တိုင် လူမိုက်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာသူ။ . မတ်စတီးခန်းလောက် မကျော်ကြားပေမယ့် မန်မဆာဆိုသည့် နာမည်အမှတ်ပြုခံရလောက်အောင်တော့ ထင်ပေါ်ခဲ့သည်။ လမ်းမတော် ဖိုးတုတ်လူမိုက်ဘွဲ့ခံခဲ့သည်မှာ စတီးစကင်းခန်တို့ မန်မဆာတို့နှင့် ဆယ်နွယ်သော အကြောင်းအခြေခံလည်း ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုလားလူမိုက်များ ရန်ကုန်မြို့ကို ခါးဆောင်းတင်ပြီး စိုးမိုးခြယ်လှယ် နေသည်ကို ဖိုးတုတ်က မခံချင်၊မြန်မာ လူမျိုးတွေ သွေးမကောင်းလို့ သတ္တိနည်းလို့ သူတို့က ဗိုလ်ကျခွင့်ရနေတာလား၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာလူမိုက်တွေ ရှိပါလျက်ကနဲ့ ကိုယ့်ရပ်ကွက်လောက်မှာပဲ နယ်ကျဉ်း ခံပြီး နေနေတာ သူတို့ အရှိန်အဝါကို ကြောက်လို့လား။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမတ်စတီးခန်းတို့ နယ်မြေထဲကို ဘာလို့ မတိုးရဲတာလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းမတော်ဖိုးတုတ်က ဒါကို မကျေနပ်ခံပြင်းသည့် စိတ်ဓာတ်အခြေခံနှင့် လူမိုတ်လောကထဲသို့ တိုးဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မတ်စတီးခန်း၏ ညာလက်ရုံး နာမည်ကြီး ကုလားလူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်သူ မာမွတ်ကို စပြီး ဖြိုခဲ့သည်။ ပန်းဆိုးတန်းနှင့် မဂိုလမ်းကြား နယ်မြေမှာက မာမွတ်ကို ဖိန့်ဖိန့်တုန်အောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောက်ကြရသည်။ မာမွတ်က မတ်စတီးခန်း လက်ထက်မတိုင်မီကတည်းက လူမိုက်အဖြစ် ကြီးစိုးနေသူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ပိုင်း မတ်စတီးခန်းက လက်ရုံးတပည့်အဖြစ် မွေးလိုက်ရာမှ ဆရာဖြစ်သူ၏ အရှိန်အဝါနှင့် ပို၍ ဇက်ရဲလက်ရဲ ဗိုလ်ကျစိုးမိုးလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုဖိုးတုတ်က နောင် သူ့တပည့်ဖြစ်လာသူ သောင်းတင်ဆိုသူနှင့် နှစ် ယောက်ပေါင်းပြီး မာမွတ်နယ်မြေ ပန်းဆိုးတန်းသို့ဝင်၍ မူလီခေါင်းတပ် ကြိမ်တုတ်နှင့် မှတ်လောက်သားလောက်ဖြစ်အောင် နှက်ခဲ့သည်။ မာမွတ်က သူ့ကို ဘယ်သူဝင်နှက်သွားမှန်းပင် မသိလိုက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုဖိုးတုတ် ကလည်း နာမည်မခံ၊ ခံလို့လည်း မဖြစ်။ မတ်စတီးခန်းက ပုလိပ်အဖွဲ့အပေါ် ဩဇာသက်ရောက်မှု ရှိနေသော ကြောင့် နာမည်မခံရဲ။ ထို့ ကြောင့်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုဖိုးတုတ်က ပေါ်ထင်ရေးကို ဦးမတည်ဘဲ လုပ်စရာရှိတာကို သိုသို သိပ်သိပ် ပိပိရိရိ လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ခံလှည့်မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလုပ်လှည့်သာရှိခဲ့သည့် မာမွဟ်မှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ခံချက်နှင့် ကြုံတွေ့ လိုက်ရသည့်အခါ ဖျားသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗိုလ်ကျသည့် ထီမထင်လုပ်ရပ်များ အရှိန်တန့်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းမတော်ဖိုးတုတ်က သည်နည်းဖြင့် သူတို့ အုပ်စုဝင် လူမိုက်များကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဖြိုခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီတုန်းက တပည့်တပန်းအားကိုးနှင့် လုပ်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ တစ်ကိုယ် တော် ကြဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုစဉ်က လမ်းမတော်အပိုင်မှာ နာမည်ကြီးနေသည့် မြန်မာ့လူမိုက် ကြီးတစ်ယောက် ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုဏ္ဏားဘကွန်း၊ ပုဏ္ဏားဘကွန်းက ကိုယ်တိုင်လည်း ဇရှိသည်။တပည့် တပမ်း အင်အားလည်း ကောင်းသည်။ အဲ့ဒီအချိန် ကိုဖိုးတုတ်မှာလည်း တပည့်တပန်း အသင့်အတင့်ရှိနေပြီပုဏ္ဏားဘကွန်းလောက်တော့ အသိုင်း အဝိုင်း မကောင်းသေး၊ ပုဏ္ဏားဘကွန်းမှာ မတ်စတီးခန်းနှင့် လက်ဝါးချင်း ရိုက်ထားသူ။ ဒါကြောင့် ကိုဖိုးတုတ်က ပုဏ္ဏားဘကွန်းကို ရှင်းပြမှဖြစ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုဏ္ဏားဘကွန်းကို မရှင်းလျှင် နယ်မြေတစ်နယ်မြေတည်းမှာ ဗိုလ်နှစ်ဗိုလ် ဖြစ်နေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂူတစ်ဂူထဲမှာ ခြင်္သေ့နှစ်ကောင် အောင်းရိုးထုံးစံမရှိ။ ကိုဖိုးတုတ်က စတင်၍ စိန်ခေါ်လိုက်သည်။ ပုဏ္ဏားဘကွန်းက ကျလူ။ ကိုဖိုးတုတ်က တက်လူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေ့..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုဖိုးတုတ်က ပုဏ္ဏားဘကွန်းနေသည့် ဆယ့်တစ်လမ်းထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်သွားပြီး ပုဏ္ဏားအိမ်ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရပ်လိုက်သည်။ ,\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပုဏ္ဏား အောက်ကိုဆင်းခဲ့၊ ကျုပ် တစ်ယောက်တည်း လာတယ်။ ခင်ဗျားလည်း တစ်ယောက်တည်း ဆင်းခဲ့၊ ခင်ဗျားနဲ့ ကျုပ်သွေးစမ်းရအောင်” သုံးခါတိတိ ခေါ်သည်။ ပုဏ္ဏားဘကွန်း ဆင်းမလာ၊ တကယ်တော့ ပုဏ္ဏားဘကွန်းကလည်း သွေးနီသု တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေသိ ရုတ်တရက် မမျှော်လင့်သော ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ဘာလုပ်ရမည် မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘဲ ကြောင်သွားခြင်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျလုနှင့် တက်လူဆိုသည်ကလည်း သု၏ခြေလှမ်းများကို တုံ့ဆိုင်းသွား စေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသုံးကြိမ်တိတိခေါ်လို့ ဆင်းမလာသည့်အဆုံး... \" . “ခင်ဗျားကြီး လူမိုက်ပုဏ္ဏားမှ မဟုတ်ဘဲ၊ ဆန်တောင်းတဲ့ ပုဏ္ဏားပဲ၊ လမ်းမတော်အပိုင်မှာ လူမိုက်က ခင်ဗျားမဟုတ်တော့ဘူး။ ကျုပ် ဖြစ်သွားပြီး ဒီကနေ့ကစပြီး ကျုပ်နာမည် လမ်းမတော်ဖိုးတုတ်” “\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီလို အပြတ်ပြောပြီး ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ထွက်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုဖြစ်စဉ်သတင်းမှာ လမ်းမတော်နယ်မြေတွင် ချက်ချင်း ပြန့်ကား သွားသည်။ တစ်ဆင့်စကားက နိယာမထုံးစံအတိုင်း ဖြစ်စဉ်ထက်ပို၍ ကျယ်ကားသွားသည်း အဲ့ဒီကစပြီး လမ်းမတော်ဖိုးတုတ်ဆိုသည့် နာမည် တစ်လုံး ဟိန်းထွက် လာခဲ့သည်။ လူမိုက်သွေးကြွ ဇရှိသူတွေ သူ့ထံ ဗိုလ်ဝင်ခံ လာကြသည်။ အဲ့ဒီအချိန်က လမ်းမတော်ဖိုးတုတ်နှင့် မရှေးမနှောင်း ခေတ်ပြိုင် နာမည် ထွက်လာသူမှာ ဗိုလ်တစ်ထောင်ငမိုး၊ ဗိုလ်တစ်ထောင်ငမိုးကလည်း ခေသူမဟုတ်။ မိုက်သွေးကြွသည့် နေရာတွင် ဇကြီးသူဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းမတော်ဖိုးတုတ် ခေတ်ထလာသည့်အခါ မတ်စတီးခန်း မှေးမှိန် သွားသလို၊ ဗိုလ်တစ်ထောင်ငမိုး ခေတ်ထလာသည်တွင် မန်မဆာ နာမည် ပျောက်သွားသည်။ မတ်စတီးခန်း၊ မန်မဆာ ဟူသည့် ကုလားလူမိုက်ကြီး နှစ်ယောက်နေရာတွင် လမ်းမတော်ဖိုးတုတ်နှင့် ဗိုလ်တစ်ထောင်ငမိုးတို့ နှစ်ယောက် နာမည်ကျော်ထွက်လာသည်။ နယ်မြေခြင်းက တခြားစီမို့ ဂုတင်ဂုထဲ ခြင်္သေ့နှစ်ကောင် အောင်းသည့် ပြဿနာ မပေါ်။ သူ့နယ်နှင့်သူ တစ်ဗိုလ်တစ်မင်း လွှမ်းမိုးကြီးစိုးခဲ့ကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် နာမည်ကြီးတာ တူညီပေမယ့် စရိုက်လက္ခဏာချင်းတော့ မတူ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းမတော်ဖိုးတုတ်က ကုလားလူမိုက်များ၏ ကြီးစိုးမှုကို မခံချင်သော ကြောင့် လူမိုက်လောကထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သူ၊ ဗိုလ်တစ်ထောင်ငမိုးက ငယ်စဉ်ဘဝ အခြေအနေ ယိုင်နဲ့ခဲ့ရာမှ ထင်ရာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစွတ်လုပ်တတ်သော သူ၏ ပင်ကိုပါ ညာဉ်ဆိုးကြောင့် လူမိုက်အဖြစ် အသိ အမှတ်ပြုခံရသူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်မိုးက စနေသား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်မိုးဆိုသော အမည်မှာ နေ့သင့်နံသင့် မှည့်ခေါ်သည့် “စုဠိ' \u003cspan\u003eအမည်မဟုတ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချစ်စနိုးခေါ်ဝေါ်ရာမှ သေရာပါ နာမည်ဖြစ်သွားသည့် “အနတ္တသညာ' \u003cspan\u003eအမည်ဖြစ်၏၊\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗိုလ်တစ်ထောင်ဘုရားပွဲတွင် နာမည်ကြီးရုပ်သေးပွဲ ကပြနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုနေ့ညက ကပြမည်ဟု ကြော်ငြာထားသည့် ဇာတ်ထုပ်မှာ ငမိုးရိပ် မိကျောင်းဇာတ်ထုပ် .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေပွဲလာပရိသတ်တို့ အလွန်စွဲမက် ကြိုက်နှစ်သက်သည့် ဇာတ်ထုပ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေ့စေ့ လစေ့ ကိုယ်ဝန်အရင့်အမာကြီး လွယ်ထားရသူ မဗုံဗုံမှာ ခင်ပွန်း ဖြစ်သူနှင့် အိမ်နီးနားချင်း မိတ်ဆွေသင်္ဂဟများ တားမြစ်သည့်ကြားထဲက ဝါသနာကို မတားနဲ့တော့ရှင်၊ မဗုံဗုံမှာ ပွဲခင်းထဲသို့ ရောက်နေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်ဘုရင်နှင်ဝန်ကြီးများ တိုင်းပြည်တည်ပြီး ကြပြီ၊ ဗိုက်ထဲက တစစ်စစ်နာလာပေမယ့် မဗုံဗုံက အိမ်ပြန်ဖို့ လုံးဝစိတ်မကူး၊ အဲသည့်အချိန် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကိုဖိုးခင် ပွဲထဲသို့ ရောက်နေသည်။ သို့စေကာမူ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ တစ်ကွဲတစ်ပြားစီ ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငမိုးရိပ်မိကျောင်းက လူယောင်ဖန်ဆင်းလျက် ရေခင်းသူမယ်ပွင့်နှင့် တွေ့ပြီး ကြည်နူးဆွတ်ပျံ့ဖွယ်ရာ နှလုံးသားစကားထာ ဖွဲ့နေချိန်အရောက် မဗုံဗုံဗိုက်ထဲက ကျွမ်းသူပုန် ထလာသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမဗုံဗုံက ဇွဲတင်းကြည့်သေးပေမယ့် ပွဲခင်းထဲမှာ ဆက်နေလို့ မရတော့။ အဖော်များ အကူအညီနှင့် အိမ်ကို အသော့ ပြန်နှင်ခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိမ်အရောက် ရေမြွာပေါက်ပြီး သားယောက်ျားလေးတစ်ယောက် လူ့ပြည် ရောက်လာသည်က စနေနေ့သို့ အဝင် မနက်သုံးနာရီ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုဖိုးခင်မှာ အိမ်ပြန်မရောက်သေး။ ပွဲခင်းထဲမှာပင် ရှိနေသေးသည်။ ငမိုးရိပ်ဇာတ်ထုပ်ထဲမှ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မောင်ကြီးနဲ့ နှမလေးတို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မမြင်ရ မတွေ့ ရရင် မနေနိုင်အောင် ချစ်သူတွေဖြစ်ကြပေမယ့် မောင်ကြီးရဲ့ မျိုးရိုးဇင်မြစ်ကို နှမလေးမသိသေးသမို့ နှမလေး သိပါရစေလားရှင်”နှမလေးသိချင်လှမှတော့ မောင်ကြီးက မပြောဘဲနေလို့ ဘယ်ဖြစ် မလဲ၊ ပြောရတော့မှာပေါ့။ မောင်ကြီးက ဟောဒီ ဗိုလ်တစ်ထောင် ခြင်ထောင် တန်းက ကျောက်ကုန်သည် မောင်မိုးပါ နှမငယ်” - အမှန်တော့ မင်းသားကြိုးဆွဲပြောလိုက်သည်မှာ ဇာတ်စကား မဟုတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗိုလ်တစ်ထောင်တွင် ကပြနေသည့်ပွဲဖြစ်သမို့ ဗိုလ်တစ်ထောင်ပဲကြည့် ပရိသတ်အကြိုက် ထွင်လုံးထုတ်၍ ဗိုလ်တစ်ထောင် ခြင်ထောင်တန်းက မောင်မိုးပါတဲ့ဟု ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်တွင် မဗုံဗုံ မီးဖွားသတင်းပြောဖို့ ကိုဖိုးခင်ကို လာရှာသူနှင့် ကိုဖိုးခင်တို့ တွေ့ပြီး ကိုဖိုးခင် အိမ်ပြန်လိုက်လာသည်။ . သားယောက်ျားလေးဆိုကတည်းက ကိုဖိုးခင်မှာ သူ့သားနာမည်ကို ရွေးပေးလိုက်သည်။ အနွတ္တသညာနာမည်။ ။လူမိုက်ဟု အများက အသိအမှတ်ပြုလာသောအခါ “ကို”တို့ “ဦး'\u003cspan\u003eတို့ ထိပ်ကမတပ်ဘဲ စရိုက်နှင့်ညီထွေစွာ ဗိုလ်တစ်ထောင် ငမိုးဟု ခေါ်ခဲ့ကြသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်မိုးက ရုပ်ရည်ကြည်လင်သန့်ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူချောကြီးဟု မဆိုသာပေမယ့် နှစ်လိုဖွယ်ရာ အဆင်းအင်္ဂါနှင့် ပြည့်စုံ၍ -လူရည်သန့်သည်။ သတ္တိကောင်းသည်။ မဟုတ်မခံစိတ် ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမတရားမှုကိုတွေ့လျှင် ကိုယ်နှင့်ဆိုင်ဆိုင်မဆိုင်ဆိုင် ပါဝင်ပတ်သက် တတ်သည်။ ဒါက ကိုမိုး၏ ပင်ကိုစရိုက်၊ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုမိုးက လမ်းမတော်ဖိုးတုတ်လို လူမိုက်လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်လည်းမရှိ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအများက လူမိုက်အဖြစ် အထင်ရောက်လာသည့် အပြုအမူမျိုးကိုလည်း မလုပ်ခဲ့။ လူမိုက်သွင်ပြင် ဟန်ပန်လည်း မဆောင်ခဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူငယ်ဘာဝ ချစ်သူအတွက် မခံချင်စိတ်ဖြင့် တဇွတ်ထိုး၊ တဇောက်ကန်း လုပ်မိခဲ့ရာမှ လူမိုက်ဟု အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး မကောင်းသော ဘဝလမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်ခဲ့ရ၊ လျှောက်ခဲ့ရသူ ဖြစ်၏၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိခင်ဖြစ်သူက ဘိုကလေးဈေးထဲမှာ ငါးခြောက်မျိုးစုံ၊ ပုစွန်ခြောက် ဆိုင်ဖွင့်ထားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်မိုးက မိခင်ဖြစ်သူထံသွားရင်း ဈေးထဲသို့ မကြာခဏ ရောက်သည်။ - မမြသစ်တို့ သားအမိက ဆန်တန်းမှာ ဆန်ရောင်းသည်။ - မိခင်ဖြစ်သူ၏ဆိုင်ကိုသွားတိုင်း မမြသစ်တို့ ဆိုင်ရှေ့က ဖြတ်သန်းရ စမြဲ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43795180224661,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_310887b6-9f6d-4400-8124-e0b7da081c89.jpg?v=1730270646"},{"product_id":"ကျော်မြသန်း-ဖြောင့်ဖြောင့်မတ်မတ်-ကောက်ကောက်ကွေ့ကွေ့","title":"ဖြောင့်ဖြောင့်မတ်မတ် ကောက်ကောက်ကွေ့ကွေ့","description":"\u003cp\u003e(တစ်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလျားအနံမညီသော အုတ်ရိုးမြင့်မြင့်ကြီး၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမျက်နှာစာ အုတ်ရိုး၏ ဗဟိုချက်မတွင်ရှိနေသည့် တမူထူးခြားသော အဆောတ်အအုံ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထုထဲခိုင်ခန့်သော ဧရာမသစ်သားတံခါးကြီး၊ သစ်သားတံခါးကြီး၏ တစ်ဘက်ခြမ်းတွင် တံခါးကြီးနှင့်တစ်သားတည်း ထွင်းဖောက်ထားသော တံခါးအသေးလေး၊ ဝင်လျှင်ထွက်လျှင် ခေါင်းငုံ့ ခါးကုန်း၍ ဝင်ထွက်ရသောနေရာကို ထောင်ဟုခေါ်ကြသည်။ အပြည့်အစုံအခေါ်အဝေါ်ပြုကြသည်မှာ အကျဉ်း ထောင်၊ ထိုနေရာအနီးသို့ ရောက်ဖူးသူတိုင်း ဖြတ်သန်းသွားဖူးသူတိုင်း ဘာအဆောက်အအုံကြီးပါလိမ့်ဟု မမေးမမြန်းမစူးစမ်းဘဲ ထောင်ဟူ၍ သိကြ သည်ပါ။ - သို့တစေ ထောင်အုတ်ရိုး၏ အပြင်နံရံကြီးကို တွေ့ဖူးမြင်ဖူးသူများ သလောက် အထဲနံရံကြီးကို တွေ့ဖူးမြင်ဖူးသုနည်းပါးလွန်းလှ၏။ ထောင်ထဲ မှာရှိသမျှသော အဆောက်အအုံများကို ထောင်ထဲသို့ ရောက်ဖူး၍ အနေကြာသူများပင်လျှင် စုံစေ့အောင်မရောက်ဖူးကြ မဝင်၊ မထွက်ရ။ မသွားရ။ မလာရဟု ကန့်သတ်ထားသည့်နေရာတွင် ရှိသောကြောင့်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပြင်မြင်တွင်းနှင့် အထဲမြင်ကွင်းမှာ မတူ ထောင်ဗူးမကြီးထဲရောက်ဖူး ရုံနှင့် ထောင်အတွင်းဘက်အဆောက်အအုံများကို လှမ်းမမြင်နိုင်၊ အုတ်ရိုး လေးဘက်အတွင်းမှာ အဆောက်အအုံတွေ အပြည့်အကျပ်ရှိနေသည်။ ကြီးကြီး သေးသေး အဆောက်အအုံများကို နေရာမလပ်အောင် တည့်တည့်တစ်မျိုး၊ထောင့်စွန်းလိုက်တစ်သွယ်။ တစ်ခုကိုတစ်ခု ဦးတိုက်လျက်တစ်ဖုံ ဆောက်လုပ် ထားသည်။ အချုပ်သားအကျဉ်းသားများနေထိုင်ရန် ဆောက်လုပ်ထားသည့် နှစ်ထပ်အဆောက်အအုံကြီးများမှာ အစီအရီ။ တိုက်ပိတ်သူများနှင့် သီးခြား ထားရမည့်သူများအတွက် တစ်ထပ်တိုက်တန်းလျားများ ကြိုးတိုက်နှင့်ကြိုးစင်။ ဈေးတိုက်နှင့်အဝတ်တိုက်၊ ဆေးရုံနှင့်အလုပ်ရုံ၊ ထမင်းချက်ဖိုကြီးနှင့် မိန်း ဂျေးလ်ခေါ် ထောင်အလယ်ဗဟိုရုံး' စသည်တို့မှာ သူ့နေရာနှင့်သူ  ထောင်အကြီးအငယ်အလိုက် အဆောက်အအုံအကြီးအသေးကွာခြားမှု ရှိသော်လည်း အိပ်ဆောင်တိုက်တန်းလျား၊ ထမင်းချက်ဖို၊ ဆေးရုံစသည် တို့မှာမူ ရှိရစမြဲ။ အပူပိုင်းဒေသတချို့တွင် နုနာရောဂါဝေဒနာသည်များကို သီးသန့်ထားရှိရာ တိုက်များပင်ရှိကြသည်။ ထိုသီးသန့်တိုက်များကို အခေါ် အဝေါ်ပြုကြသည့်အမည်မှာ လက်ပါးတိုက် အင်္ဂလိပ်လိုလက်ပစီကိုလက်ပါဟု အလွယ်တကူပြောင်းလဲ အခေါ်အဝေါ်ပြုခြင်း ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ထောင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ပထမဆုံးတွေ့ရမည်မှာ ထောင်ပိုင် ဒုထောင်ပိုင် ထောင်မှူးကြီးရုံးခန်းစသည်များနှင့် အချုပ်သမား အကျဉ်း သားများ ထောင်ဝင်စာတွေ့သည့်နေရာ ထောင်အပြင်အဝင်တံခါးကြီးကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့ ခါးကုန်းဝင်ရသော အပေါက်ငယ်ကလေးတစ်ပေါက်ပါသည့် တံခါး ကြီးတစ်ထပ်ကို ကျော်လွန်ပြီးမှသာ ထောင်အဆောက်အအုံတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို စတင်တွေ့ရှိရမည် ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအထဲမှ မိန်းမထောင်မှာ အထူးကန့်သတ်ထားသည့်နေရာ ထောင်ထဲတွင် ဆယ့်ငါးနှစ် အနှစ်နှစ်ဆယ်နေခဲ့ဖူးသူများသော်မှ မိန်းမ ထောင်ကို မရောက်ဖူးကြ။ အနားသို့ ဝေ့သီဖူးရုံပဲရှိမည်။ အနားသို့ ဝေ့သီ ဖူးလို့ ကတော့ အကြောင်းမထူး၊ အထဲကိုမမြင်ရသော မမြင်နိုင်သော အုတ်ရိုး အကာအရံများ ရှိနေသောကြောင့်ပါ။ ထောင်ထဲကို ကျားကျားယားယား ယောက်ျားတွေချည်းရောက်ကြသည်မဟုတ်။ သွယ်သွယ်လျလျနွဲ့နွဲ့နှောင်းနှောင်း နုနုနယ်နယ် မိန်းမသားများလည်း ရောက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း မိန်းမ ဆောင်ဟူသော အခေါ်အဝေါ်ရှိနေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူသတ်မှု၊ လုယက်မှု၊ ခါးပိုက်နှိုက်မှု၊ ခိုးမှု၊ လိမ်မှု၊ လောင်းကစားမှု စသော ရာဇဝတ်ပြစ်မှုများကို ကျူးလွန်၍ ယောက်ျားရင့်မာကြီးတွေ ထောင် ထဲရောက်ကြသလို အမျိုးသမီးများသည်လည်း အလားတူပြစ်များကို ကျူးလွန်၍ထောင်ထဲသို့ရောက်ကြသည်။ - - အမှုနှစ်ခုကွဲပြားခြားနားမှုရှိသည်မှာ ယောက်ျားကောင်ဘက်တွင် မုဒိန်းမှုကျုးလွန်၍ ထောင်ထဲရောက်လာသူတွေရှိသော်လည်း မိန်းမထောင်ဘက်တွင် မရှိ၊ မိန်းမထောင်ဘက်တွင် ပြည့်တန်ဆာမှုနှင့် ရောက်လာသူတွေရှိသော် လည်း ယောင်္ကျားထောင်ဘက်တွင်မရှိ။ ယောက်ျားထောင်သို့ဖြစ်စေ၊ မိန်းမ ထောင်သို့ ဖြစ်စေ ဥပဒေကိုကျောခိုင်း၍ ပြစ်မှုအထွေထွေကို ကျူးလွန်ပြီး ထောင်ထဲရောက်လာသူများရှိသလို မထင်မှတ်ရာသော အကြောင်းကိစ္စကြောင့် မရည်ရွယ်ဘဲ ဆန္ဒမပါဘဲ အမှတ်တမဲ့ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူဖြစ်ရသည်မှ ထောင် ထဲသို့ ရောက်လာသူများလည်း ရှိကြ၏။ ဒုတိယအမျိုးအစားထဲမှာ ခင်လေးနွယ် တစ်ယောက်လည်းပါသည်။ . . . . . ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒီတုန်းက ကျွန်မအသက်က ဆယ့်ခုနှစ်နှစ်၊ ကိုဝင်းအသက်က နှစ်ဆယ်၊ နှစ်ယောက်ပေါင်း အသက်လေးဆယ်မပြည့်တဲ့ အသစ်စက်စက် စုံတွဲတစ်တွဲပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤသို့လျှင် မျက်နှာအလှ ဝင်းပပရှိသလို ဖြောင့်သွယ်တော့ရှင်းသည့် ကိုယ်လုံးအလှပိုင်ရှင် မခင်လေးနွယ်တစ်ယောက် ထောင်မှူးလေးကိုတင့်လွင်အား သူမ၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းကိုပြောရန် နိဒါန်းအစပျိုးလိုက်၏။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတရားရုံးမှ ပေးပို့လိုက်သည့် အချုပ်ဝရမ်းတွင် သူမ၏အသက်ကို (၂၉)နှစ်ဟု ဖော်ပြထားရာမှ အိမ်ထောင်ရှင်ဘဝသို့ရောက်ပြီး ငါးနှစ်တာ တာလအတွင်း ဖြစ်ပျက်လိုက်သည့် မူခင်းအဖြစ်အပျက်ဟု ဆိုရမည်ပါ။ - ကိုတင့်လွင်၏ ထောင်မှူးလုပ်သတ်မှာ ခြောက်နှစ် အိမ်ထောင်သက်မှာ ငါးနှစ်၊ ကိုတင့်လွင်နှင့် ချစ်ဇနီးအေးတို့မှာ အိမ်ထောင်သက်ငါးနှစ်ရှိသည့် ထိုင် ချစ်လို့ကြင်လို့မဝသေး၊ တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး ကြင်နာယုယမှု အရှိန် ဓလော့။ ဇနီးမောင်နှံအတူတွဲပြီး လည်ပတ်ရ သွားရလာရသည်ကို အားပါးတရ မရှိသေး၊ ပျော်တပြုံးပြုံး မော်မဆုံးရှိနေဆဲ၊ အိမ့်လည်ဆွဲ--\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသားအဖသုံးယောက်အတူနေရသည့် အချိန်နည်းနေသည်ကိုပင် အားမလို အားမရ ဖြစ်နေကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောင်မှူးအလုပ်ဆိုတာက သမီးသားဇနီးမယားနှင့် လွတ်လွတ်လပ်လပ် အတူနေရချိန် နည်းလွန်းသည်။ အခြားသောအစိုးရဝန်ထမ်းတွေက သား သမီးများနှင့် နေ့ဘက်အတူမနေရသည့်တိုင် ညနေကနေ မိုးလင်းသည့်တိုင် အောင် အတူနေခွင့်ရကြသည်။ ထမင်းလက်ဆုံစားလို့လည်းရသည်။ ထောင် အလုပ်မှာ ဝင်ချိန်မှန်သော်လည်း ထွက်ချိန်မမှန်၊ ဂျူတီတ နေ့ချည်း ဝင်ရသည်မဟုတ်။ နေ့ရောညပါ တွဲဝင်ရသည့် အလှည့်ရှိသလို တစ်ခါတစ်ရံ တစ်နေကုန်ဝင်ပြီးမှ သန်းခေါင်ကျော်အလှည့်ဆက်ဝင်ဝေးရသည်လည်းရှိသည်။ နားရက်သော်မှ လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ် လည်ခွင့်ပတ်ခွင့် သွားခွင့်လာခွင့် မရ။ စိတ်တထင့်ထင့် နောက်ဆံတတင်းတင်း ရှိရသည်။ ဒါပေမယ့် ရတတ်သမျှအချိန်ကလေးအတွင်း မိသားစုသာသာမှုရှိအောင် နေကြထိုင်တြရသည်ပါ။ ခင်လေးနွယ်မှာလည်း ထို့အတူ သူ့မိသားစု - နှင့်သူ သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်းနေချင်ရှာမည့်ဆန္ဒမျိုး ရှိပါလိမ့်မည်။ ခုတော့ မနေနိုင်ရှာ၊ ရေမြေမခြားစေကာမူ အုတ်နံရံကြီး ခြားထားသည့်နေရာသို့ ရောတ်နေရပါလေပြီ။ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတကယ်တော့ ဘယ်သူမပြု မိမိမှုကြောင့်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e*****\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောင်မှူးလေးဦးတင့်လွင်ရှေ့တွင်ရှိနေသူ ခင်လေးနွယ်မှာ ထောင်ထဲကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် တ်စယောက်တည်းဝင်လာရသုမဟုတ်။ တိုက်တစ်တိုယ် တည်းနှင့် လူနှစ်ယောက်ဆိုရဘိသို့ အပိုတွဲလေးပါလာသည်။ အပိုတွဲ စုစုထွက်ထွက်ကြီးမရှိသေး။ စူစပြုရုံလေးဘဲ ရှိသေးသည်။ ထောင်းထဲကို ရောက်လာသည့် အမျိုးသမီးများထဲမှ တချို့က ကလေးတိုလက်ဆွဲလျက် တချို့က ဗိုက်နှင့်လွယ်လျတ် ရောက်လာတတ်ကြသည်။ ကလေးကို လတ်တွဲပြီးရောက်လာသူထက် ကလေးကိုဝမ်းနှင့်လွယ်၍ ရောက်လာသူကို ဂရုစိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတကယ်တော့ ဦးတင့်လွင်၏ မူရင်းတာဝန်များ မိန်းမထောင်နှင့် မသက်ဆိုင်၊ မိန်းမထောင်ကို ဦးတင့်လွင်တို့လို အမျိုးသားထောင်မှူးများ အကြောင်းမဲ့ ဝင်ထွက်သွားလာခြင်းမပြုရ။ အထူးအကြောင်းကိစ္စရှိ၍ သတ် ဆိုင်ရာအထက်အရာရှိအမိန့်အရ ဝင်ထွက်သွားလာရသည့်တိုင် အမျိုးသမီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောင်မှူး သို့မဟုတ် အမျိုးသမီးထောင်ကြပ်များကို အတူပါစေပြီး သွားလာ ဝင်ထွက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောင်ပိုင်၊ ထောင်မှူးကြီးတို့ သာလျှင် အချိန်မရွေး ဝင်ထွက်နိုင်ခွင့် ရှိ၍ ဦးတင့်လွင်တို့လို ထောင်မှူးလေးများသည်ပင် အထက်အရာရှိအမိန့် မရဘဲ ဝင်ထွက်ခွင့်မရှိရာ။ ထောင်ကြပ်တို့ အကျဉ်းသားတို့ဆို ဝေလာဝေး။ အနားသို့ ပင် မဝှေ့သီနိုင်ရာ။ ဟုတ်ပ...၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိန်းမထောင်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝင်ထွက်ခွင့်ပြုလို့ ဘယ်ဖြစ်မှာပါ။ ပြဿနာတထွေးကြီး ပေါ်လိမ့်မည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲ။ ခဏတစ်ဖြုတ် ထမင်းပုံ၊ ဟင်းပုံပို့ရသည့် အကျဉ်းသားများနှင့်ပင်လျှင် ကိစ္စ၊ ဝိစ္စကလေးတွေ ဖြစ်ကြသည် ရှိကြသည်။ ဒါတောင် အမျိုးသမီးထောင်ကြပ်တွေက လင်းယုံ မျက်စိမျိုးနှင့် မျက်လုံးဒေါက်ထောက်ကြည့်နေတာ။ သည်ကြားထဲက ဖြစ်ကြ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်မို့ တာဝန်ရှိသူတွေကို အပြစ်တင်မစောသာ။ ' အမျိုးသမီးများသည် ပါးစပ်ထက် မျက်လုံးစကားပြောအလွန်ကောင်း - ကြသည်။ လျင်ကြသည်။ ပြီး ယောက်ျားထောင်မှူးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူတို့ကို ကိုင်တွယ်ရသည်မှာမလွယ်၊ ယောက်ျားအကျဉ်းသားတွေကို ကိုင် တွယ်ရသလို ကိုယ်ထိလက်ရောက်ကိုင်တွယ်ဖို့ သာ၍ ခက်ခဲပါသည်။ အကိုင် အတွယ်မတတ်လျှင် အဆင်မသင့်လျှင် သူတို့ပြဿနာငုပ်လျှိုးသွားပြီး ကိုယ့် ပြဿနာ ဘွားဘွားကြီး ပေါ်လာတတ်သည်။ ကျော်မကောင်း ကြားမကောင်း ခံသွားရသူတွေ ရှိခဲ့ဖူးသည့်အဖြစ်ကို မမေ့သာ။ အမျိုးသမီးများ၏ ပရိယာယ် သည် ယောက်ျားများကို စို့စို့ပို့ပို့ကြီး ဒုက္ခပေးတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါကြောင့်လည်း ထောင်မှူးလုပ်သက်ရင့်သူများက မိန်းမထောင်ဘက်ကို မျက်နှာမမူချင်၊ ခြေဦးမလှည့်ချင်။ မတတ်သာလွန်းမှသာ မျက်နှာမူ၍ ခြေဦး လှည့်ကြသည်။ ထောင်မှူးအသစ် ထောင်မှူးပေါက်စကလေးများသာ မျက်နှာတခုခြေဦးလှည့် ရှိကြသည်။ ထွန့်ထွန့်လူးလူး သွားချင်လာချင် ဝင်ချင်ထွက်ချင် ရှိကြသည်။ မိန်းမထောင်ဘက် တာဝန်ကျမည်ကို လိုလို လားလား တောင်းတောင်းတတ ရှိကြပါလေသည်။ ။ - တချို့ဆို တာဝန်မကျဘဲ တာဝန်ကျသူနှင့် နားလည်မှုယူပြီး ခဏပဲ ရောက်ရရောက်ရ ရောက်အောင်သွား၍ လေ့လာသမှု ပြုကြသည်။ မိန်းမထောင်ကို ရောက်လာသည့်အချုပ်သစ်များ၊ ရှိပြီးအချုပ်သားဟောင်းနှင့် “ထောင်ကျအမျိုးသမီးများမှာ အကျည်းတန်အရုပ်ဆိုးတွေချည်းမဟုတ်။ ကြည့် ပျော်ရှုပျော်သူတွေပါသလို တစ်ခါကြည့်ပြီးရင် မျက်နှာပြန်မလွှဲချင်လောက် အောင် လှသူများလည်း ပါသည်။ - သည်တော့လည်း ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e*****\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမျိုးသမီးထောင်ဘက်တွင် ပြဿနာ တစ်ထမ်းတစ်ထွေးရှိကြသည်မှာ မဆန်း၊ ဖျောက်မရသော အလေ့စရိုက်ရှိကြသည်မှာ အမျိုးသမီးများ၏ မွေးရာပါဗီဇ၊ စပ်စပ်စုစုလုပ်တတ်သလို အတင်းအဖျင်းကိုလည်း ဆီလို အပေါက်ရှာပြီး ပြောတတ်ဆိုတတ်ကြသည်။ အစောင်းမြောင်း အထေ့ အေဟူသ၍လည်း မျက်နှာပုံသဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုး ပြောင်းလုပ်တတ်ကြသလို ပါးပါးလေး ရွဲ့ရမလား သိပ်ဖြစ်၊ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း မဲ့ရရဲ့ရ လေ့ရ ကလိရမလား သိပ်ဖြစ်။ ပြဿနာအဖုံဖုံနှင့် ရစ်သိုင်းထွေးရစ်နေသည်ကို ဆန်းသည်ဟု ဘယ်သို့ ဆိုရမှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယောက်ျားထောင်ဘက်မှာ အချုပ်သား အကျဉ်းသားတွေ ထောင်ချီ ရှိကြသည်။ မိန်းမထောင်ဘက်မှာ ရာဂဏန်းပဲရှိသည်။ ဒါပေမယ့် ပြဿနာ ပိုများ ပိုရှုပ်သည်က မိန်းမထောင်ဘက်မှာ...၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်ကနေ့ အတူတူတတွဲတွဲ နက်ဖြန်ကျတော့ခွာပဲ။ နောက်တစ်နေ့ | ပြန်တည့် ပြန်ပေါင်းနှင့် မုန့်လုံးစက္ကူကပ်သို့ နှယ် ရှိပါချေ၏။ သည်တော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလည်း ပြဿနာတစ်ထွေးတစ်ပုံကြီး ရှိကြလိမ့်မပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43795186057365,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_3a2df2d4-3f6d-49c9-bf1e-66965edf2df2.jpg?v=1730270658"},{"product_id":"တက်တိုး-အချစ်နှင့်စိတ်ပညာ","title":"အချစ်နှင့်စိတ်ပညာ","description":"\u003cp\u003eမေတ္တာစကားဆိုမယ် \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စာရေးဆရာ သန်းဆွေက တစ်နေ့ ညနေပိုင်းတွင် လာစဉ် Home Before Dark (မမှောင်ခင် အိမ်အရောက်) အင်္ဂလိပ် ရုပ်ရှင်ကား အကြောင်းနှင့်စပ်၍ “ကျွန်တော်တော့ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ရင်မပြီး ကြည့်နေမိတာပဲ”ဟု ချီးကျူး လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုရုပ်ရှင်ကားမှာ အတော်ပင် ကောင်းလှပါ၏။ အလွန် လေးနက်သောအဓိပ္ပာယ်လည်း ရှိသဖြင့် ကျွန်တော် တို့၊ ကိုသန်းဆွေတို့ အလွန်အမင်း နှစ်သက်နေကြရ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဇာတ်လမ်းမှာ မထူးဆန်း၊ သို့ရာတွင် အသည်းတွင် စွဲကျန်ရစ်လောက်အောင်ပင် ဘဝ၏ အဓိပ္ပာယ်လေးလေး နက်နက် ပါရှိသည်။ စိတ်နောက်သွားသော မိန်းမ တစ်ယောက်ကို ရောဂါပျောက်လောက်ပြီဟု ဆရာဝန်များက ဆိုသဖြင့် သူ့ခင်ပွန်းသည်က စိတ္တဇဆေးရုံ၊ အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်လာသည်။ အိမ်အပြန်တွင် ခင်ပွန်းသည်က မော်တော်ကားမောင်းရင်း သူ့ဘေးတွင်ရှိသော ဇနီးသည်ကို “မမှောင်ခင် အိမ်ပြန်ရောက်မှာပါ”ဟု ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အိမ်သို့ရောက်သောအခါ ဇနီးသည်သည် သူ့မိထွေးပါ သမီးကို ရောဂါထစဉ်က ဆိုးမိခဲ့သမျှအတွက် တောင်းပန်သည်။ ဂျုံးက ခွင့်လွှတ်ပါသည်ဟု ဆို၏။ ဇနီးသည်သည် သူ့ခင်ပွန်း၏ အပြုအစု အယုအယကို ခံလိုသော်လည်း သူ့ခင်ပွန်း ကျောင်းဆရာက သူနှင့်အတူ လာမအိပ်ဘဲ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် အိပ်သည်။ ကျောင်းအလုပ်များကို ညတိုင်း စာကြည့်ခန်းထဲ၌သာ လုပ်နေစဉ် ဂျုံးက ကူညီ လုပ်ပေးသည်။ ဇနီးသည်မှာ အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့ရသော်လည်း သူ့ခင်ပွန်း၏ အယုအယ မခံရဘဲ နေရရှာသည်။ ဇနီးသည် မှာ အိမ်ထောင်မကျခင်က သူ့ကို ချစ်သူတစ်ယောက် ရှိသည်။ သူက ထိုသူကို ပစ်ပယ်ပြီးလျှင် ကျောင်းဆရာ ဘရောင်းနှင့် အိမ်ထောင်ပြုလိုက်သည်။ ပစ်ပယ်ခံရသူ ဟင်းမ်မှာ အရက်အတော်သောက်ပြီးလျှင် အိမ်ထောင်မှု မချမ်းသာဘဲနောက်သုံးနှစ်လောက်အကြာတွင် သူ့ဇနီးနှင့် ကွဲလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဇနီးသည်သည် လင်သား၏ အပြုအစု ခံချင်ရာလွန်း၍ သူ့လင်အိပ်ရာတွင် သူ့လင်နှင့် ဂျုံးတို့ ထွက်နေခိုက်ဝင်၍ အိပ်နေသည်။ အချိန်မတော်တွင် ရောက်လာသော သူ့ အိမ်တွင် ခေတ္တတည်းခိုနေသော သူ့လင်၏ မိတ်ဆွေနှင့် ဆုံတွေ့လေရာ ဧည့်သည်၏ အယုအယကို ခေတ္တခံလိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူသည် သူ့လင်က ဂျုံးကိုသာ ဂရုစိုက်၍ သူ့ကို ဂရုမစိုက်သဖြင့် စိတ်ညစ်သူလာလေရာ သူ့လင်ကလည်း “သတိထားပါ”ဟု ဆိုလိုက်သဖြင့် သူက သူ့ကို ရောဂါ ပြန်ထလာပြီ ဆိုပြီးလျှင် စိတ္တဇဆေးရုံသို့ပြန်ပို့ရန် ဟန်ပြင် သည်ဟုပင် ထင်မိသည်။ နောက်ဆုံး၌ သူသည် သူ့ခင်ပွန်း က ဂျုံးကိုသာ ချစ်၍ သူ့ကိုမချစ်ကြောင်း သိလာသဖြင့် လင်ကိုပစ်ပြီးလျှင်သူ့ကိုချစ်သော ဟင်းမ်ထံသို့ ထွက်သွား လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဇာတ်လမ်းအကျဉ်းချုပ်မှာ ဆိုလောက်လှသည် မဟုတ်။ သို့သော် ဇနီးသည်၏ စိတ်အခြေအနေကို ဖော်ပြရာ၌ အလွန်သိမ်မွေ့လှပေသည်။ အချစ်၏ အဓိပ္ပာယ် ကို ဖော်ပြရာ၌ ထူးခြားသော ထိမိချက်ကို ပေါ်ထွက်လာစေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ဒီဇာတ်လမ်းဟာ အလွန်ကောင်းတဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်း ပဲ၊ အချစ်အကြောင်းကို လူသုံးဦးနဲ့ ဖော်ပြထားတယ်။ အဲဒါကို မြင်ရဲ့လား”ဟု ကျွန်တော်က သန်းဆွေကို မေး လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'ဘယ်လိုလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'ဂျိန်းဆင်းမွန်းက သူ့ယောက်ျားကို တကယ်ချစ်တာ သူ့ယောက်ျားကတော့ ဂျုံးကိုချစ်တာ၊ ဟင်းမ်က ဂျိန်းကို တကယ်ချစ်တာ၊ အဲဒီလို တစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကို ချစ် တစ်ယောက်က နောက်တစ်ယောက်ကိုချစ်၊ အယင့် လိုက် ချစ်နေတယ်လေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်သားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အချစ်ဆိုတာ တစ်ဖက်သတ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်ကွ၊ နှစ်ဖက် ပြန်ချစ်တဲ့ အချစ်ဟာလဲ အချစ်စစ် ဖြစ်နိုင်ပါရဲ့၊ ဒါပေမယ့် အချစ်ချင်း ပြိုင်လို့ ရနိုင်ခဲတယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အချစ်ဆိုတာ အလွန် သိမ်မွေ့တဲ့ အဓိပ္ပာယ်ရှိတာမို့ တော်တော်တန်တန် လူတွေနားလည်တာ မဟုတ်ဘူး မောင်ရင်ရဲ့ ၊ အခုလူတွေ အများသိနေကြတဲ့ အချစ်ဟာ စင်စစ်တော့အချစ် မဟုတ်ဘူး။ အကြိုက်တွေပဲကွ၊ အချစ်နဲ့ အကြိုက် ခွဲခြားသိဖို့ လိုတယ်၊ လူလောက အချစ် အချစ် လို့သာ ဆိုနေကြတယ်၊ အများသိတဲ့အချစ်က ငါ ဆိုခဲ့သလို ပဲ အကြိုက်သာ ဖြစ်ကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အချစ်နဲ့အကြိုက်ဟာ အသွင်ပြင်ချင်း ဆင်တူပေမယ့် အလွန်ကွဲပြား ခြားနားတယ်၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်က မိန်းမတစ်ယောက်ကို ချစ်တယ်ဆိုရင် အဓိပ္ပာယ်က ဘယ်လိုလဲဟင်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ချစ်တယ်ဆိုတာ အဲဒီမိန်းမကို လိုချင်တာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်တယ်၊ အခုဆိုနေကြတဲ့ အချစ်ဆိုတာ ယူဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ပေါ်မှာ တည်နေတယ်၊ လိုချင်တယ်ဆိုတဲ့ ဆန္ဒအပေါ်မှာ တည်တဲ့ဟာကို အချစ်လို့ မခေါ်သင့်ဘူး။ အကြိုက်လို့သာ ခေါ်ရပေလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'အချစ်လို့ ခေါ်ချင်ရင်လဲ အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အချစ်လို့ ခေါ်စေချင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာဖြစ်လို့လဲ” “အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အချစ်ဆိုတာက ဒီလိုပါ၊ ဥပမာ ယောက်ျားတစ်ယောက်က မိန်းမတစ်ယောက်ကို ချစ်တယ်ဆိုရင် ဘာကြောင့်ချစ်သလဲလို့ မေးလိုက်တဲ့မေးခွန်းကို ဖြေနိုင်တယ်၊ ဒီမိန်းမဟာ ရုပ်ချောလို့၊ ပစ္စည်းပေါလို့၊ ဂုဏ်ရှိလို့၊ လိမ္မာလို့၊ ပညာတတ်မျက်နှာကြီးမို့လို့ အဲဒီလို အကြောင်းပြချက်မျိုး ပေးနိုင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တစ်ခါ မိန်းမတစ်ယောက်က ယောက်ျား တစ် ယောက်ကို ချစ်တယ်ဆိုရင်လဲ ဘာဖြစ်လို့ချစ်ရတာလဲလို့ မေးရင် အဲဒီ ယောက်ျားဟာ ရုပ်ဖြောင့်တယ်။ ဒါမှ မဟုတ်ရင် ပညာတော်တယ်၊ ပိုက်ဆံပေါတယ်။ ဂုဏ်ရှိတယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းတွေကို ဖွင့်ပြောချင်ပြောမယ်၊ ဖွင့်မပြောဘဲ နေချင်နေမယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီလို အဓိပ္ပာယ်မျိုး ထွက်တယ်၊ အဲဒါကို အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အချစ်လို့ခေါ်တယ် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'အဲဒီလိုဆိုတော့လဲ အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အချစ်နဲ့ချည်း အိမ်ထောင်ပြုကြတာ များမှာပေါ့။ အိမ်ထောင်ပြုတယ်ဆို ကတည်းက စဉ်းစားပြီးမှ ယူကြတာများတယ်၊ မစဉ်းစားဘဲ ယူရင် အပြစ်ဆိုကြတယ်” ကိုသန်းဆွေက ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'အိမ်ထောင်ပြုတယ်ဆိုတာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းမှာ စပ်တူစာချုပ်သလိုပါပဲ၊ ချစ်တာ မချစ်တာဟာ တကယ် ဆိုတော့ မဆိုင်လှပါဘူး။ အိမ်ထောင်ရေး အောင်မြင်တယ် ဆိုရုံနဲ့ လင်နဲ့မယားဟာ တကယ့် အချစ်နဲ့ချစ်ကြတယ် လို့ မဆိုသာဘူး၊ အိမ်ထောင်ရေး သာယာတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဟာ ဘာလဲ၊ လင်နဲ့မယား စိတ်သဘောထား ညီညွတ်ပြီး စီးပွားရေး၊ လူမှုရေး၊ အိမ်ထောင်ရေးတွေမှာ ဝတ္တရားမပျက် လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်နေကြရင် အိမ်ထောင် သာယာတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ သူတို့ လင်မယား ဘယ်လောက်ကောင်းသလဲ၊ အိမ်ထောင်ကျကတည်းက တစ်ခါမျှ ရန်မဖြစ်ကြဘူးလို့ ချီးမွမ်းခံရတာနဲ့ပဲ အိမ်ထောင်ရေး သာယာရောလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'ဟုတ်တယ် ဆရာ၊ ကျွန်တော် အဲဒါကို တွေးမိပါ တယ်၊ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ရေးမလို့တောင် မှန်းထားသေးတယ်၊ အသက်လေးဆယ်ကျော်လာရော ယောက်ျားက တက်ကြွတဲ့ စိတ်တွေ ရှိသေးတယ်၊ ခေတ်မီနေတယ်၊ မိန်းမက နဂို ကတည်းက ဗဟုသုတနည်းတော့ ယောက်ျားကို မမီတော့ဘဲ ကျန်ခဲ့တယ်၊ ဒါနဲ့ ယောက်ျားက ကိုယ့်ထက် အနှစ်နှစ်ဆယ် လောက်ငယ်တဲ့ ခေတ်မီမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ပြုစုချင် လာတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲဒီ အရွယ်လောက် မိန်းကလေးမျိုးနဲ့မှ သူနဲ့ ခေတ်မီတာချင်း တူနေတယ်။ မိန်းကလေးကလဲ အသက်ကြီးတဲ့ ယောက်ျားရဲ့ အပြုအစု အယုအယကို သာယာလာတယ်၊ ပြီးတော့ အိမ်ထောင်ရေး အရှုပ်အထွေးတွေ ဝင်လာတာပေါ့၊ အဲဒီဝတ္ထု ရေးချင်တာ မရေးရဲလို့”ဟု သန်းဆွေက ရယ်၍ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'ဘာဖြစ်လို့လဲကွ၊ ဒီအတွေးမျိုး ဘယ်လိုပေါ်လာသလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုယ်တွေ့လို ပေါ့ဆရာရယ်၊ ဒီဝတ္ထုရေးရင် မသန်းစိန်က အိမ်က ရိုက်ထုတ်မှာကြောက်လို့”ဟု ပြောကာ ရယ်ပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'အင်း ရေးရင် သတိနဲ့ရေးနော်၊ အိမ်က ရိုက်ထုတ်ခံ ရမှာထက် အရေးရခက်တာလဲ ထည့်တွက်ဦး၊ အတော် ကြိုးစား ရေးရလိမ့်မယ်၊ နို့မို့ရင် စာဖတ်သူ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ယောက်ျားက ဆတ်ဆော့သလို ဖြစ်သွားဦးမယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'ဆိုပါဦး ဆရာ၊ မေတ္တာစကားလေး'ဟု သန်းဆွေက ကျွန်တော့်အား စကားဆက်ရန် တောင်းပန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အချစ်အကြောင်း နည်းနည်းလောက် တော့ သိရောပေါ့နော်။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အချစ်အကြောင်း နည်းနည်း ပြောပြဦးမယ်၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အချစ်ကတော့ အလွယ်ကလေးပဲ။ တစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကို ချစ်တယ်။ ဘာကြောင့်ချစ်သလဲ။ ဘာကြောင့်ရယ်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ ချစ်ကို ချစ်တယ်၊ ဘာမှ မမျှော်လင့်ဘူး၊ ဘာကိုကြိုက်လို့ ရယ်တော့ မဟုတ်ဘူး။ အချစ်စိတ်ဟာ သူ့ရင်ထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေတယ်။ ဘယ်အခါ ဘယ်ဒေသမှာ ဘာကို အကြောင်းပြုလို့ ကိန်းအောင်းပါသလဲလို့ မေးရင် ခေါင်းကလေး ယမ်းကာယမ်းကာနဲ့ မသိဘူးလို့ ဖြေရရုံပဲ ရှိမယ်၊ ဒီလိုဆိုတော့ ဘာလုပ်ချင်သေးတာလဲ၊ အချစ်စိတ် အစစ်ဟာ ပြုစုပျိုးထောင်ယူလို့ဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ စားချင်တဲ့ ဆန္ဒ၊ အိပ်ချင်တဲ့ဆန္ဒတွေဟာ လုပ်ယူလို့ ရတာလား၊ မစားချင်ဘဲနဲ့ စားတာ၊ မအိပ်ချင်ဘဲနဲ့ အိပ်တာနဲ့ တခြားစီနော်'\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'အနောက်တိုင်း ယထာဘူတ ဆရာကြီးဟစ်ယောက် ကတော့ အချစ်ဆိုတာဟာ အတွေ့အကြုံတွေထဲက ပေါက်ဖွားလာတယ်လို့ ဆိုတယ်။ အဲဒါ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'အချစ်ဆိုတာ ရုပ်ဝတ္ထုပေါ်မှာ တည်တာတော့ အမှန်ပေါ့၊ ဒါပေမယ့် အချစ်နဲ့ဆန္ဒ ကွာခြားတယ်၊ ရုပ်ဝတ္ထု တစ်ခုခုပေါ်မှာ အာရုံကျရောက်ပြီး အဲဒီ ရုပ်ဝတ္ထုကို မိမိက ပိုင်ချင်လိုချင်တယ်ဆိုတာကတော့ ဆန္ဒပဲ၊ ဆန္ဒကတောင်းဆိုခြင်းပြုတယ်၊ အချစ်ကတော့ ပြောင်းပြန်ပဲ၊ မတောင်းဘူး ပေးတယ်။ ဥပမာဆိုဖို့ ယောက်ျားတစ်ယောက် က မိန်းမတစ်ယောက် ချစ်တယ်ဆိုရင် ချစ်တဲ့လူက အချစ်ခံရတဲ့လူရဲ့ လိုသမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးတယ်၊ သူ့အဖို့ ဘာကိုမျှ ပြန်မတောင်းဘူး၊ ဆန္ဒရှိရင်တော့ ကိုယ်က မပေးဘူး၊ သူ့ကိုသာ ကိုယ်က အရယူဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါကြောင့် ငါပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား၊ အကြိုက်နဲ့ အချစ် ကွဲပြားပါတယ်လို့၊ အိမ်ထောင်ပြုကြတာတွေဟာ အကြိုက် ပေါ် မူတည်ကြတာပဲ များတယ်၊ အကြိုက်ဟာ အဓိပ္ပာယ် ရှိတဲ့ အချစ်၊ အချစ်စစ်ကတော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့အချစ်လို့ ခေါ်ရလိမ့်မယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'အချစ်စိတ် ပေါ်ပေါက်လာပုံ နည်းနည်း လောက် ပြောပြစမ်းပါဦး ဆရာ'\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အချစ်စိတ်ဟာ ရင်ထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေတတ် တယ်၊ အဲဒါကို အစကတော့ သိချင်မှ သိမယ်၊ ဒါပေမယ့် တစ်ချိန်ချိန် တစ်ခါခါမှာ အကြောင်းတစ်ခုခု ကြုံနေလို့ အဲဒီ အချစ်စိတ်ဟာ ဘွားဘွားကြီးပေါ်လာတတ်တယ်။ အဲဒီလို ပေါ်လာလို့ အချစ်ဆိုတာ မုန်တိုင်းကျသလို ဖြုန်းခနဲ ကျရောက်လာတာပဲလို့တော့ မထင်လိုက်လေနဲ့၊ ရင်ထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေတာ အကြာကြီးပဲဆိုတာကိုလဲ သတိမူသင့် တယ်၊ ဒါနဲ့ မောင်ရင် ဂျိန်းဟစ်လ်တန်ရေးတဲ့ We are not alone ဆိုတဲ့ ဝတ္ထုဖတ်ဖူးသလား၊ ရုပ်ရှင်ကော ကြည့်ဖူးသလား၊ စစ်မဖြစ်ခင်ကလေးတွင်ဘဲ ရန်ကုန်မှာ ပြသွားတယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဲဒီ ဝတ္ထုရဲ့ ဇာတ်လမ်းအချဉ်းချုပ် ပြောပြမယ်၊ အင်္ဂလန်ပြည် တောမြို့ကလေး တစ်မြို့မှာ ဆရာဝန် တစ်ယောက်ရှိတယ်၊ သူ့မှာ အမြဲတမ်းလိုလို မမာနေတဲ့ မယားနဲ့ လူမမည် သားကလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ဆရာဝန်က အင်မတန်ရိုးတယ်၊ သူ့မယားကတော့ မမာကလဲမမာ၊ နဂိုကလဲ ဆူဆူပူပူ မိန်းမမျိုးပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဆရာဝန်က ခပ်အေးအေးပဲ၊ သူတို့အိမ်မှာ ဂျာမန်မကလေး တစ်ယောက် အိမ်ဖော်အဖြစ်နဲ့ ရှိတယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပထမကမ္ဘာစစ်ကြီးဖြစ်လာတော့ အင်္ဂလန်ပြည်မှာ ရှိတဲ့ ဂျာမန်တွေကို လူတွေက ဝိုင်းပြီး ခဲနဲ့ပေါက်ကြတယ်၊ ဆရာဝန်အိမ်ကိုလဲ ဝိုင်းကြတာပေါ့၊ ဂျာမန်မကလေးကို ထုတ်ပေးရမယ်လို့ တောင်းကြတယ်၊ ဆရာဝန်ကကောင်မလေးကို ဝှက်ထားတယ်၊ လူလစ်တော့မှ နောက်ဖေး ပေါက်က ခိုးထုတ်ပြီး သူကိုယ်တိုင် စက်ဘီးနင်းပြီးကောင်မလေးကို နောက်က ထိုင်ခိုင်းပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းက ဘူတာရုံကလေးဆီကို သွားကြတယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လူတွေ စုရုံးစုရုံး လုပ်နေတုန်းမှာ သားကလေးက သကြားလုံးဘူးကို မမီမကမ်း လှမ်းနှိုက်တာ ပုလင်းကွဲသွား တယ်၊ ဒီတော့ စင်ပေါ်မှာရှိတဲ့ ပုလင်းတစ်လုံးထဲက ဆေးလုံးတွေကို အနားကပုလင်းထဲသွန်ထည့်ပြီး သကြား လုံးတွေကို လွတ်သွားတဲ့ ပုလင်းထဲထည့်ပြီး ဟန်မပျက် ထားလိုက်တယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မိန်းမကြီးက အချိန်တန်တော့ သူယူနေကျ ပုလင်း ထဲက ဆေးလုံးကိုယူပြီး စားလိုက်တာ အဆိပ်ဆေးလုံးကိုစားမိပြီး သေသွားပါရော၊ ဂျာမန်မကလေးနဲ့ ဘူတာရုံကို ထွက်ပြေးခိုက်မှာဖြစ်လို့ အိမ်မှာ အမှိုက်လှည်းတဲ့ မိန်းမ ကြီးက ပုလိပ်ကို တိုင်တယ်။ ဆရာဝန်က သူ့မယားကို အဆိပ်ကျွေးသတ်ပြီး ဂျာမန်မကလေးနဲ့ ထွက်ပြေးတယ်လို့ ထွက်ဆိုတယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'အမှုစစ်တဲ့အခါ အစိုးရရှေ့နေက ဆရာဝန်ကို “ခင်ဗျား ဒီသူငယ်မကို ချစ်နေတယ်မဟုတ်လား”လို့ ခပ် ဆတ်ဆတ်မေးလိုက်တော့ ဆရာဝန်က အတော်ကြာ တွေတွေကြီး လုပ်နေပြီး “ဟုတ်ပါတယ်”လို့ ရိုးရိုးအေးအေးပဲဖြေလိုက်တယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'အဲဒီလို ရိုးရိုးသားသားဖြေတာကို ကြည့်ပေတော့၊ သူ့ရင်ထဲမှာ ဒီဂျာမန်မလေးကို ချစ်နေတဲ့အချစ်စိတ် ကိန်းအောင်းနေတာ သူ မသိခဲ့ဘူး၊ ရှေ့နေက မေးလိုက်တောမှ သတိရလာပြီး ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံလိုက်တယ်၊ ဒါကြောင့်မို့ အချစ်စိတ်ဟာ ရုတ်တရက် မုန်တိုင်းကျသလို ပေါ်လာတာ မဟုတ်ပေမယ့် ယမ်းပုံကြီးလိုပဲညှိပြီး မီးခြစ်ဆံ ကလေး ချလိုက်တာနဲ့ ဟုန်းခနဲ ထတောက်တာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'ကဲ ဆရာ၊ အချစ်၏ သဘောတရားကို ဝတ္ထု၏ သဘောတရား ပြောပြသလို ပြောပြစမ်းပါဦး'ဟု ပြုံးလျက် သူမျက်နှာကြီးကို မော့လိုက်ရာ သူ့မျက်မှန်မှာ အခန်းပြင်ပမှ ဝင်လာသော ကျနေ၏ အရောင်တွင် ဝင်းခနဲဖြစ်ကာ မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43851747197077,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_8f696ca8-690e-4eff-9d92-11802905bcb6.jpg?v=1730271294"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ကျွန်တော်နှင့်ဂါလီဗားအိမ်မက်","title":"ကျွန်တော်နှင့်ဂါလီဗားအိမ်မက်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eအခန်း(တစ်) \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူတစ်ယောက်က လူတစ်ယောက်ကို တွေ့တယ်ဆိုတာ ဆန်းတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် ဆန်းသွားတယ်။ ထူးခြား အံ့သြဖွယ်ရာလည်း ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူကလည်း ကျွန်တော့်ကို မေးပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းက ငါ့ကိုကြည့်ပြီး ဘာတွေအထိတ်တလန့် ဖြစ်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခင်... ခင်ဗျားက ထွားလွန်းတာကိုးဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုယ့်ဟာကိုယ် ထွားတာတော့ ဘယ်တတ်နိုင်မှာလဲကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်က လူတစ်ယောက် အရမ်းကြီးရင် မကြိုက်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"အေးလေ ငါကလည်း မင်းမကြိုက်အောင် ကြီးတာမှမဟုတ်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ထားပါတော့ အခု ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါ့ဖာသာ ဘာလုပ်လုပ် မင်းနဲ့ဘာဆိုင်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မဟုတ်ဘူးလေ... ကျွန်တော့်ကို အန္တရာယ်ပြုမလို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါ အန္တ ရာယ်ပြုရင် မင်း သေသွားတာကြာပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါဖြင့် ဘာလုပ်နေတာလဲ” “မင်းကို ကယ်နေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်က ဘာဖြစ်နေလို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်း AIDS ဖြစ်ပြီး သေတော့မလို့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟင် ... အဲဒီ AIDS ဆိုတာ ၂၀ ရာစုမှာ ပေါ်လာတဲ့ရောဂါ မဟုတ်လား၊ အခုမှ “၁၇” ရာစုရှိသေးတယ် ခင်ဗျားဟာ ဟုတ်ရောဟုတ် လို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်း မယုံလဲနေကွာ၊ ဘာပဲပြောပြော မင်း အခု မသေတော့ဘူး\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် ခုတင်ပေါ်မှ လူးလဲထလိုက်တယ်။ ခုကင်ကြီးက ကြီး မှကြီး။ ခုတင်က ကြီးမှာပေါ့လေ အဲဒီလူကြီးကလည်း ရှေ့မှာဆိုခဲ့ပြီးတဲ့ အတိုင်း အကြီးကြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခင်ဗျားက ဘာလူမျိုးလဲဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အင်္ဂလန်မှာနေတာပဲကွ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"အင်္ဂလန်မှာ ကျန်တဲ့လူတွေလည်း ခင်ဗျားလို ကြီးကြီးပဲလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါကကို ထွားတာလည်း ပါပါတယ်ကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော် AIDS ဖြစ်တယ်ပဲ ထားပါဦးတော့၊ အခု ကျွန်တော့် ရောဂါ ရှင်းရှင်းပျောက်ပြီပေါ့ ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေး ဟုတ်တယ်။ ပျောက်ပြီ၊ မင်း လူကောင်းတစ်ယောက် ကောင်းကောင်းဖြစ်ပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်လိုလုပ်များ ကျွန်တော်က AIDS ဖြစ်ရတယ် မသိပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်ကွာ ပျောက်သွားရင်ပြီးရောပေါ့၊ အခု ငါဟာ မင်းရဲ့ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သွားပြီ။ ငါ့အမိန့်ကို မင်း နာခံရတော့ မယ်။ ငါခေါ်ရာ မင်းလိုက်ပြီး ငါခိုင်းတာ မင်း လုပ်ရတော့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟင်... ခင်ဗျားဟာကလဲ တစ်မျိုးကြီးပါလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အချိန်မရှိဘူး။ လာ.. လာ သွားကြမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ” “ပင်လယ်ထဲကိုပေါ့ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟ.. ဘာလုပ်ဖို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်း မှတ်ထား၊ ပင်လယ်ဆိုတာ အဝေးကနေ ကြည့်ဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ ကူးဖြတ်ကျော်လွှားဖို့ကွ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ကြီးကြီး ပင်လယ်က ခင်ဗျားထက်ကြီး တယ်နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေး အဲ့ဒီစိန်ခေါ်ချက်ကို ငါ လက်ခံတယ် လာ သွားကြမယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခန်း(နှစ်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်နာမည်ကို ပြောပြလိုက်သည်။ သူကလည်း  သူ့နာမည် ပြန်ပြောပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော့်နာမည် ရွှေပြည်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါ့နာမည် လီမြူယယ်ဂါလီဗား (Lemuel Glliver) ပါကွ၊ ငါက ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပဲ၊ တမင်တကာ ခရီးသွားတဲ့ ဗဟုသုတရအောင် ခရီးထွက်တာ၊ မင်းကိုပါ လိုက်စေချင်လို့ ခေါ်လာတာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် အလိုမပါသောခရီးကို ကျွန်တော် လိုက်ခဲ့ရပါတယ်။ သူ့ကို ကျွန်တော် မလွန်ဆန်နိုင်ပါဘူး။ သူဟာ အားခွန်ဗလကောင်းသလို ဉာဏ်လည်းကောင်းသည့်အတွက်သူခေါ်ရာကိုလိုက်ခဲ့ရပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီလိုနဲ့ပဲ ခရီးက စခဲ့ပါတယ်။ ကမ္ဘာကို တစ်ဝက်လောက်ပတ်မိ တဲ့အထိ အခြေအနေက ဘာမှမထူးခြားပါဘူး။ ရာသီဥတုကလည်း အရမ်းကို သာယာကောင်းမွန်ပါတယ်။ စုမတြာ (Sumatra)ဆိုတဲ့ကျွန်း နားရောက်မှ ရေပြင်ဟာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဂါလီဗား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “... ဘာလဲကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ထင့်နေတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာကို ထင့်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ဒီတစ်ခါ ပင်လယ်ကြီးငြိမ်နေတာက အနက်ရောင် အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုခု ရှိနေသလိုပဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပြောချင်တာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောစမ်းကွာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်တို့ကို အန္တရာယ်ပြုတော့မယ်ထင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟား... ဟား... ဟား... ဟား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂါလီဗာက သန်စွမ်းတဲ့ သူ့ရဲ့ လက်မောင်းကြွက်သားများကို ဆန့်ပြရင်း“ပင်လယ်ကြီးကို ရိုက်ချိုးပစ်မယ်ဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေး အဲဒီလိုမျိုး ပင်လယ်ကို ခင်ဗျား နိုင်ခဲ့ရင်တော့ ကောင်းတာ ပေါ့။ နေပါဦး သူ့ဟာသူနေတဲ့ ပင်လယ်ကို ခင်ဗျားက ဘာကြောင့် ရိုက် ချိုးချင်ရတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂါလီဗာက ရင်ကော့ပြုပြီး “ငါကဂါလီဗာ\" ဖြစ်နေလို့ပဲ\" \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟာ... “ဂါလီဗာ' မိုးတွေရွာလာပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သင်္ဘောသားတွေ သင်္ဘောစီးခရီးသည်တွေ အလုပ်ရှုပ်သွားကြပါ တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လေတွေမိုးတွေ ကျလာပြီဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီ လေတွေမိုးတွေဟာ ပင်လယ်ထဲမှာ ရက်ပေါင်းအတော်ကြာ တိုက်ခတ်ခဲ့ပါတယ်။ သင်္ဘောဟာ ပင်လယ်ထဲမှာလွင့်လို့ ဘယ်နေရာရောက် နေလဲဆိုတာကို ကပ္ပတိန်တောင် မသိပါဘူး။ သင်္ဘောပေါ်ကလူတွေအမြောက်အမြား သေဆုံးကြတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ သင်္ဘောဟာ ကျောက် ဆောင်တစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟာ... ဂါလီဗား လုပ်ပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်ကတော့ ဂါလီဗားကို မြဲမြဲတွဲထားတာပဲ။ ဒါပေမယ့် ပင်လယ်လှိုင်းလုံးတွေအောက်မှာ လူချင်းကွဲသွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကံကောင်းထောက်မစွာလို့ ပြောရမှာပဲ။ အသက်ကယ်လှေပေါ် မှာ နှစ်ယောက်သား ပြန်တွေ့ကြတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟာ... ဟေ့ကောင် မင်း မသေသေးဘူးလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်ကလည်း ခင်ဗျားသေပြီ အောက်မေ့နေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တော်... တော်... ဟေ့ကောင် ဟိုမှာ လှိုင်းလုံးကြီးလာပြန်ပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် စကားမပြောအားတော့ဘဲ လှေနံရံကို မြဲမြဲကိုင်ထားရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီလိုနဲ့ အစာရေစာ မလောက်မင စားသုံးရင်း နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော်တို့ သတိလစ်သွားကြပါတယ်။ ဘယ်နှစ်ရက်ကြာကြာ သတိလစ် သွားတယ် မသိပါဘူး။ ကျွန်တော် သတိရတော့ ပင်လယ်ကြီးကို ရိုက်ချိုး မည့် ဂါလီဗားအား ကမ်းစပ်ကို မျက်လုံးပြူးကြီးနှင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေ့ကောင် မင်း သတိရပြီလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့ကို ပြီးစလွယ် ပြန်ပြီး သူ စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်နေရာအရပ်သို့ လိုက်ကြည့်မိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟာ... ကမ်းခြေဗျ၊ ကမ်းခြေ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေးကွ မြို့ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာမြို့ပါလိမ့်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှစ်ယောက်သား ဝမ်းသာအားရနှင့် အဲ့ဒီမြို့ကို မျက်ခြေမပြတ် အောင် ကြည့်နေမိကြပါတယ်။ အနားရောက်တော့ ကျွန်တော်က ဝမ်းသာ အားရ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေး... မြို့ပြန်ရောက်ပြီကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ဘာ... မင်းမြို့ လဲ၊ လစ်လီပွတ် (Lilliput) တွေနေတဲ့ မြို့ကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တောက်တီးတောက်တဲ့တွေ လာမပြောနဲ့၊ ဒါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြို့တော်ရန်ကုန်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854934245525,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e5996876-ce88-4744-ae2f-98033156ee31.jpg?v=1730271333"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-လူနံပါတ်၁၃","title":"လူနံပါတ်၁၃","description":"\u003cp\u003e  “အေး.. ငါက လက်ဖက်နဲ့ ကွမ်းယာတင်ပြီး ခေါ်လို့ရတဲ့ နတ် တော့မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်းတွေ့ချင်တဲ့ လောကပါလနတ်ဆိုတာက တော့ဟုတ်တယ်၊ မင်းက ငါ့ကို ဘာကိစ္စ တွေ့ချင်ရတာလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီလိုပါ... ကျွန်တော်ဟာ လူတွေရဲ့ခြေထောက်နဲ့ အတူနေရပါ တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းက ဖိနပ်လား၊ နံပါတ် ဘယ်လောက်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နံပါတ်အရဆိုရင်တော့သုညဖြစ်ပါလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမယ့်ကျွန်တော် က ဖိနပ်မဟုတ်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဆံပင်လည်း တစ်မျှင်မှ မရှိဘူး ပြောင်ချောကြီး... ဘာလဲ မင်းက “ကတုံးအ,အကြီးလား။ 'က'ကြီးကနေ စပြီး “တုံး' လိုက်တာ 'အ' အထိလား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မ.. မဟုတ်ပါဘူးခင်ဗျာ...\" \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဝိုင်းဝိုင်းလုံးလုံးကြီးဆိုတော့ ဘာလဲ... မင်းက ဂြိုဟ်ကမ္ဘာလုံးလား. . . “\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"အိုး ... မတွေးကောင်း မတွေးရာပါခင်ဗျာ.. မြေဆွဲအားအကြောင်း ကိုတောင် နားမလည်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းကိုယ်ပေါ်မှာလည်း အကွက်တွေ အစင်းတွေနဲ့ ဘာလဲ မင်းက ကျားသစ်လား... ဒါမှမဟုတ် ခွေထားတဲ့ စပါးကြီးမြွေလား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်သာ အဲဒီလိုကောင်တွေဆိုရင် လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ခြေထောက်နဲ့ ဘယ်ကန်ရဲပါ့ မလဲဗျာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လူတွေက မင်းကို ဘာကြောင့် ကန်ကြတာလဲ.... မင်းက ဘာလဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်က ဘောလုံးပါ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ငါက ရိုနယ်ဒိုလည်း မဟုတ်ဘူး... ဒေးဗစ်ဘက်ခမ်းလည်း မဟုတ်ဘူး... ဘောလုံးလည်း မကန်ဘူး၊ အိမ်ကွင်းမှာလည်း မကန်ဘူး။ အဝေးကွင်းမှာလည်း လိုက်မကန်ဘူး၊ မင်းလိုဘောလုံးက ငါ့ဆီကို ဘာ ကိစ္စ လာရတာလဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီလိုပါ ကျွန်တော်က ပွဲတွေမှာ အကန်မခံချင်လို့ပါ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာဖြစ်လို့လဲ..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သူတို့ရဲ့ပြိုင်ပွဲတွေက အရှုံးအနိုင်လုတာတွေ ဖြစ်နေလို့ပါ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပြိုင်ပွဲဆိုတာကတော့ ဒီလိုပါပဲ... ဖလားလုမယ်... အလံလု မယ် ... အဲဒီအတွက် အရှုံးအနိုင်လုကြရတယ်။ ဒါပဲပေါ့ ... သဘာဝပဲလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော်ကလည်း အဲဒါကို မနှစ်မြို့ တာပါ... သူတို့ဘာသာ အရှုံးအနိုင်ရတဲ့ပွဲမှာ ကျွန်တော်က ဓားစာခံ မဖြစ်ချင်လို့ ပါ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကဲ... ထားပါတော့ .... ပြိုင်ပွဲမှာ အကန်မခံချင်ရင် မင်းက အခု ဘယ်လိုဖြစ်ချင်တာလဲ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကလေးတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို နံရံဆီ ကုန်းခနဲ ကန်လိုက် ကျွန်တော်က ပြန်ကန်ထွက်လိုက်၊ သူက ပြန်ကန်လိုက်၊ ကျွန်တော်က ပြန်ကွက်ထွက်လိုက် နံရံကြီးက တဗောင်းဗောင်း လက်ခုပ်တီးလိုက်၊ အဲဒီလိုပဲ နေချင်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ဘာဖြစ်လို့ပါလိမ့်...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လူတွေ ပြောလေ့ရှိကြပါတယ်။ နံရံကို ခေါင်းနဲ့ ပြေးပြေးဆောင့် တယ်လို့ ပြောသာ ပြောကြတယ်။ တကယ် မလုပ်ကြပါဘူး။ ကျွန်တော်က ကကယ်လုပ်ပြချင်တာပါ၊ အဲဒီလို လုပ်ပြတဲ့အတွက်ကြောင့်လည်း သူ တစ်ပါးက အပြစ်ကင်းကင်းနဲ့ ပျော်စေချင်လို့ပါ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"အလာကြီးပါလား ... ဘာကိစ္စ ဒီအတွေး၀င်ရတာလဲ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လောကကြီးမှာ လူတွေ မိုးလင်းသလိုပေါ့... ကျွန်တော့်အတွေး အခေါ်တွေ မိုးလင်းလာတာပါ၊ ကျွန်တော့်ကိုယ် ကျွန်တော် နံနက်ခင်းဆီ ဂိုးသွင်းလိုက်တာပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဲဒီတော့ ငါ ဘာလုပ်ပေးရမှာလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော့်စိတ်ဝိညာဉ်ကို မျက်နှာသစ်ချင်လို့ပါ။ အဲဒီအတွက် လောကပါလနတ်မင်းကြီးဆီမှာ အကူအညီ လာတောင်းတာပါ။ ရေစင် တစ်ပေါက်လောက်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို တောက်ပေးတော်မူပါ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လောကပါလနတ်မင်းကြီးက ပြုံး၏။ သူ့အပြုံးအောက်မှာ တိမ် တိုက်တို့ကလည်း ဝင်းလဲ့မှုန်ပြာသွားကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤဇာတ်လမ်းကို အဘိုးဖြစ်သူက စတင်ခြင်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီဘက်ခြံထောင့်မှာ မြေဖုတ်ဘီလူးတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက် တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျန်ဆွေမျိုးသားချင်းများက လက်မခံကြ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အဘိုးကလည်း မဟုတ်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မဟုတ်ဘဲ ငါက ပြောမလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုသို့ဖြင့် နောက်နေ့မှ စ၍ ထိုနေရာကို အဘိုးက တူးလေတော့ သည်။ ကျန်သူများကလည်း အဘိုး စိတ်ချမ်းသာလျှင် ပြီးရော ဆိုသော သဘောဖြင့် ဘာမှ မပြောဘဲ လွှတ်ထားကြ၏။ အဘိုးက ထိုတွင်းကို အားကြိုးမာန်တက် တူး၏။ ရွှေမထွက်၊ ငွေမထွက်၊ ရေနံမထွက်ရုံမကရေပင် မထွက်သည်ကို အံ့သြဖွယ်ရာ တွေ့ရ၏။ နောက်ဆုံးတော့ အဘိုး ကွယ်လွန် သေဆုံးသွားသည်။ တွင်းကြီးက ဒီအတိုင်း...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖေလက်ထက် ရောက်လာသည်။ အဖေက ခုမှ တွင်းကြီးတော်တော် စိတ်ဝင်စားလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းတို့အဘိုးက တစ်ခုခုသိသွားတယ် ထင်တယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဖေကလည်း ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့အဘိုးအတွက် ဒီတွင်းကြီးကို ငါ ဆက်တူးရမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"အပင်ပန်းခံလို့ အဖေရာ..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာမှ မပင်ပန်းပါဘူးကွာ အားတဲ့အချိန်လေး တူး တူးသွားမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖေက ထိုတွင်းကို ဆက်တူးသည်။ ပြောမရသဖြင့် ဘယ်သူ ကမှ မပြောကြတော့။ အဖေ ဆက်တူးတော့လည်း ပိုနက်လာသည်က လွဲပြီး တွင်းကြီးက ဒီအတိုင်းပါပဲ။ ဘာမှ မထူးခြား။ ဤသို့ဖြင့် အဖေလည်း သေဆုံးသွားသည်။ သားလက်ထက်သို့ ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၃)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဘိုးနဲ့ အဖေတို့တူးသွားတဲ့ တွင်းကြီးကို သား ဆက်တူးမယ်” အားလုံးက သက်ပြင်းချကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သားရဲ့ လက်ထက်မှာ တစ်ခုခု ထူးခြားစေရမယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့နောက် ထိုတွင်းကို မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာ ဆက်တူးလေသည်။ တွင်းတူးနေရင်း အောက်ခြေမြေသားထဲမှ တိုးထွက်လာသော သတ္တဝါ တစ်ကောင်ကို တွေ့ရ၏။ လူနှင့် ပုံသဏ္ဌာန်ဟူသလို ရှိသော်လည်း ထူထဲ တွန့်လိမ်နေသော အရေပြား၊ နီရဲနေသော မျက်လုံးအစုံနှင့် အတူ ခန္ဓာ ကိုယ်မှ ထိုးထောင်ထွက်နေသော အတွန့်အတက်များကို တွေ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခင်... ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ငါ မြေဖုတ်ဘီလူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခင်ဗျားကဒီ.. ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါ. . . ငါ့နေရာပဲ မင်းက ဘာလာလုပ်နေတာလဲ..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်. .  ကျွန်တော်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကဲလေ ထားပါတော့.. ငါ ဒီမှာဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ နေရာပြောင်းတော့မယ်... မပြောင်းခင် မင်းကို ဆုတစ်ခုပေးခဲ့မယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854932869269,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_68bd0d9e-aa0f-4e89-958c-7c8932a6ee9a.jpg?v=1730271358"},{"product_id":"ကျော်မြသန်း-ဘိုးတော်ကျော်မြသန်း","title":"ဘိုးတော်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eခရီးသည်အစ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e သူ၏ အမည်မှာ ကိုကျော်မြသန်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလုပ်အကိုင်မှာ စိန်ရွှေအရောင်းအဝယ်လုပ်ငန်း။ ပွဲစားလည်း လုပ်သည်။ ဝယ်ရောင်းလည်း လုပ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရန်ကုန်မှာ အခြေချ၏။ အရောင်းအဝယ်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင် သော်လည်း အရောင်းအဝယ်ဖြစ်မည့် ပစ္စည်းကောင်းရှိသည်ဟု သတင်းရလျှင် ရင်းနှီးသော နယ်ခံမိတ်ဆွေ အဆက်အသွယ်ရှိသည့် မြို့ကြီးများအထိ ခြေဆန့် လျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e စီးပွားရေးလုပ်ငန်း ဖြစ်ထွန်းသည့်အလျှောက် အိုးပိုင်အိမ်ပိုင်နှင့် တင့်တောင်းတင့်တယ် နေနိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့လို အရောင်းအဝယ်စီးပွားရေးသမားများမှာ အရောင်းအဝယ် ပွင့်လင်းအဆင်ပြေစေရန် လာဘ်လာဘရွှင်လန်းပွင့်ဖြိုးစေရန်၊ သွားလာရာ၊ လုပ်ရာကိုင်ရာမှာ ဘေးမသီရန်မခ  အန္တ ရာယ်ကင်းစေရန်အတွက် အင်း၊ အိုင်၊ ခလဲ့၊ လက်ဖွဲ့ အဆောင်အယောင်များကို အားကိုးသမှုပြုကြသည်။ ယုံယုံကြည်ကြည်လည်း ဆောင်ယူထားရှိမြဲရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့သော အဆောင်ကောင်းများ ပေးစွမ်းနိုင်သည်ဟု ကျော် သတင်းထွက်လာလျှင် ထိုနေရာသို့ အရောက်မနှေးအမြန် ပြေးလေ့ရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဒါက သူတို့သဘာဝ၊ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် အလေ့အထ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိုးတော်သမားက “ဝိဇ္ဇာ”၊ နတ်သမားက နတ်ကတော်' ဗေဒင်သမားက “ယတြာအကျော်”ကို ဆည်းကပ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတချို့က တစ်လိုင်း၊ တချို့က နှစ်ပိုင်းပူး၊ တချို့ကျတော့ သုံး လိုင်း၊ လိုင်းစုံပူးကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတချို့က အကြားအမြင် ဓာတ်လိုင်း (ဝါ) ဘိုးတော်လိုင်းတစ် လိုင်းတည်း အားပြုကြ၏။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတချို့ကျတော့ နတ်လိုင်းနှင့် ဗေဒင်လိုင်း၊ နှစ်လိုင်းပူးသည်။ စုံသမှာကျတော့ ပူးမည့်ပူး သုံးလိုင်းစလုံးပါအောင် ပူးကြသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ့်ဟာကိုယ် ကြိုးစား၍ ကိုယ့်အကြောင်းနှင့်ကိုယ် ဖြစ်ထွန်း အောင်မြင်နေသူများကလည်း ကိုယ့်ဟာကိုယ် ဆိုသည်ကို မေ့ပြီး သူတို့ကို အားကိုးချင်ကြသည်။ သူတို့ပါမှ အလုပ်အောင်မြင်မည်ဟု ထင်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုကျော်မြသန်းထံမှာ ဓာတ်လုံး၊ ဓာတ်ပြား၊ သပိတ်ကွဲ၊ ကြေး ပြား၊ စက္ကူ၊ အင်းမျိုးစုံနှင့် သစ်တိုသစ်စဖြင့် အရုပ်ထုလုပ်၍ ဆေးစီရင်ထား သည့် အရုပ်အမျိုးပေါင်းစုံလည်း ရှိသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသိဒ္ဓိပြီးမြောက်၊ လိုရာခရီးရောက်သည်ဆိုသော ရွှေရောင် ငွေ ရောင် ဖြူ၊ နီ၊ ညို၊ ပြာ ရောင်မျိုးစုံ ဆေးလုံးကလေးများလည်း တစ်ပုံတစ်ပင် ရှိပါလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနံ့သာငါးမျိုး စိမ်၍လည်းကောင်း၊ ရေမွှေးစိမ်၍လည်းကောင်း၊ ပန်းပေါင်းရေစိမ်၍လည်းကောင်း၊ ပုလင်းမျိုးစုံနှင့် ထည့်ထားသည်မှာလည်း ပုလင်းပေါင်းမနည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါတွေအပြင် “အာကာသလွှဲ၊ ဓာတ်စက်ဖြတ်၊ ဖိုအောင် ဓာတ် လက်စွပ်ကြီးလည်း ရှိသေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြေပြင်ကလာသော လက်နက်မျိုးစုံကို ထားဘိတော့၊ အာကာသ ပျံဝဲ ထူးကဲသော လက်နက်ဆန်းများကိုပင် တားဆီးကာကွယ်နိုင်သည်ဟု အဆိုရှိသော အာကာသလွှဲ ဓာတ်စက်ဖြတ် လက်စွပ်ကြီးမှာ ယနေ့ ခေတ်စား နေသော စကတ်ဒုံးကျည်ကိုပင် မှအံ့မထင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီလောက်ဆို ကိုကျော်မြသန်း၏ ဆရာပေါင်းစုံ ချဉ်းကပ်မှု အတိုင်းအတာကို သိလွယ်မြင်လွယ် ရှိလောက်ပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက နှစ်လိုင်းပူးသမား။ ဝိဇ္ဇာလိုင်းနှင့် ဗေဒင်ယတြာလိုင်းကို ပူးထားသည်။ဒါက သူ့အပိုင်း။ ဇနီး မမြင့်မြင့်အေးကတော့ ပြုံးရောင်းချပ်ချေးသမား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိုးတော်နှင့် ပူးနောင်းမှာ လိုင်းပူး၍မရသောကြောင့် အိမ်မှာ ချပ်ချေးလုပ်၍မရ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုကျော်မြသန်းက ဝိဇ္ဇာပွဲ (ဝါ) အတက်ပွဲ အမြဲထိုးသည်။ ဝိဇ္ဇာကအထက်၊ နတ်က အောက်။ အဆင့်အတန်းချင်း မတူသလို၊ လမ်းချင်းလည်းမတူ။ '\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝိဇ္ဇာဂိုဏ်းသမားက နတ်တင်သော၊ နတ်ကိုပသသောပစ္စည်းများ ကို မစားရ။ နတ်ကို အမိန့်ပေးစေခိုင်းရသူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလိုင်းချင်းမတူ၍ အိမ်မှာ ပွဲမပေးရတော့ကော အကြောင်းလား၊ ရန်ကုန်မှာ ကနားပွဲတွေက ပြည့်လို့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းဘေးမှာ တခြိမ်းခြိမ်း၊ အိမ်ပေါ်မှာ၊ ခြံထဲမှာ၊ တိုက်ပေါ်မှာ တခြိမ်းခြိမ်း၊ သီးသန့်ပွဲတွေကလည်း တခြိမ်းခြိမ်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမိန့်ခံပွဲ၊ အမိန့်မခံပွဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်းခတ်ပွဲ၊ တိုးတိုးတိတ်တိတ်ပွဲ။ အထူးသီးသန့် လက်တို့ပွဲဟူ၍လည်း ရှိပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလင်တစ်ထမ်း၊ မယ်တစ်ရွက် ဆိုရိုးစကားရှိသားပဲဟာ။ လင် တစ်လမ်း မယ်တစ်လမ်း လမ်းစုံဘက်စုံ ဆိုတာမျိုးလည်း ရှိရလိမ့်မပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစီးပွားဖြစ်လေ ပိုလုပ်ရလေး ။တကယ် အလုပ်လုပ်သူမှာ ဒြပ်ရှိလူသား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာမှမလုပ်ဘဲ အခြောက်တိုက် အသားယူပြီး မိန့်မိန့်ကြီး ဟန်ထည်၊ မာန်ကြွယ်နေသူများမှာ ဒြပ်မဲ့အရုပ်များ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမည်သို့ပင်ရှိပါစေ .,\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာလူမျိုးနှင့် အမအစ အားကိုးချင်စိတ်မှာ ခွဲလို့မရသည့် ခိုင်မြဲသော အတွဲအဖြစ် မပျက်မယွင်း ထာဝရတည့်တံ့နေပေလိမ့်မည်။ ။ကိုကျော်မြသန်း အလုပ်ကိစ္စနှင့် မြစ်ကြီးနားသို့ ရောက်သွား သည့်လမှာ ကျွဲချိုဖျားပင် မခံသာအောင် အေးလှပါသည်ဆိုသော ပြာသိုလ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရိုးတွင်းခြင်ဆီခိုက်အောင် လွန်လွန်ကဲက်အေးသည့် မြစ်ကြီးနား အအေးဒဏ်မှာ ဌာနေများအတွက် လွန်လွန်ကဲကဲဟု မဆိုသာသော်လည်း တစ်ခါတစ်ခေါက် ရောက်သွားသည့် အောက်ပြည်သားများအဖို့မှာမူ တကယ့်ကို မခံသာအောင် အအေးဒဏ်လွန်ကဲသည်ဟု ဆိုရမည့်သို့အောင် အေးလွန်းလှ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂွမ်းကပ်အထပ်ထပ်အနွေးထည် အထပ်ထပ်တို့ဖြင့် ရစ်သိုင်း လွှမ်းခြုံသည့်တိုင် အေးတာတခြား၊ လေးတာတခြားဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပူပိုင်းဒေသများ၌ပင် အနွေးထည် ကိုယ်ပေါ်မှမခွာရသော အအေးလွန်မြ ဇန်နဝါရီလ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခွက်တစ်ဖလား မော့တတ်သူ ရှပ်ဘဲ၊ ပုလင်းသမားများမှာ မူ ရင်တွင်းနွေး ယမကာဖြင့် အအေးဒဏ်ကို အထိုက်အလျောက် ကာကွယ် နိုင်သော်လည်း မော့တတ်ပေမယ့် မော့မဖြစ်သူ ကျော်မြသန်းမှာမူ အအေးဒဏ်ကို ရေရေလည်လည်ကြီး ခံနေရလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမတတ်သာသည့်အဆုံး ဘိုးတော်များ၊ အထက်ဆရာကြီးများကို လက်အုပ်ချီ၍ တောင်းပန်ပြီး ဖြေရှင်းရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော်မျိုး တပည့်ကြီး ကျော်မြသန်းမှာ ကတိသစ္စာကို မကျိုး မပေါက်အောင် ထိန်းသိမ်းခဲ့ပါသည်။ ယခု မြစ်ကြီးနားသို့ရောက်နေစဉ် အအေးဒဏ်ကို ဘယ်လိုမှ မခံသာသောကြောင့် အနည်းအကျဉ်းမျှသော  အရက်သေစာ သောက်ရသည်ကို ခွင့်လွှတ်ပါရန် တောင်းပန်ရပါသည် • ဆရာသခင် ဘိုးတော်အရှင်များခင်ဗျား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤသို့ တောင်းပန်းပြီးနောက် အချမ်းဒဏ်ကို ခံနိုင်စိမ့်သောငှာ တစ်ခွက်တစ်ဖလား မောရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခွက်တစ်ဖလားဆိုသည်မှာ အရက်သမားများ၏ ပြောရိုးပြော စဉ် စကားဖြစ်၍ တကယ်တော့ ပုလင်းလိုက် မော့ကြသည်။အရိပ်သော်မှ မထင်သည့် အမည်ခံ ဘိုးတော်တွေ၊ အထက် ဆရာကြီးတွေက ခွင့်လွှတ်လွှတ်၊ မလွှက်လွှတ် ဒြပ်ရှိလူသား တပည့်တွေကတော့ တောင်းပန်ကာနှင့် မော့တာ တစ်ပြိုင်တည်းဟု ဆိုရမည်အောင် တောင်း ပန်စကားလည်းဆုံး၊ ပုလင်းလည်းကိုင်လုပ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုကျော်မြသန်းလည်း- ပုလင်းတစ်ဝက်နီးပါး ဆွဲလိုက်၏။ ဆွဲချင်လျက် အောင့်အည်းထားတာကြောင့်မို့လားမသိ၊ ဆွဲလို့ကောင်းလိုက်သည် ဖြစ်ခြင်း၊ သူလည်း ခုမှပဲ နေသာထိုင်သားကျသွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြစ်ကြီးနား၏ ပြာသိုလ အအေးဒဏ်ကိုလည်း အန်တုနိုင်ပါပြီ။ ' အိမ်ခံ ဗိုလ်မှူးဟောင်း အိမ်ရှင်ဖြစ်သူက ရောက်တုန်းရောက် ခိုက် မြစ်ဆုံသို့သွားရန် နှစ်ခါသုံးခါထက်မနည်း ဖိတ်ခေါ်တိုက်တွန်းခဲ့သည်ကို လည်း သွားချင်ပါလျက် ခေါင်းခါခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းပန်းအခြေအနေထက် မြတ်ကြီးများထက် ပို၍အေးမည့် မြစ်ဆုံ၏ အအေးဒဏ်ကို ကြောက်သောကြောင့်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခုတော့ အလုံဆေး ရှိနေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e လမ်းပန်းအခြေအနေကောင်းလျှင် သွားလိုပါသည်ဟု ပြောရ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိမ်ရှင်ကလည်း ဝမ်းသာအားရ လိုက်ပို့သည်။ သူ့မှာ ဂျစ်ကား ရှိသည်။ ပြီး သူက မြို့သိနယ်သိ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သောကြောင့် လမ်းပန်းအခြေအနေ အတွက် စိတ်ချရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြစ်ဆုံသို့မရောက်ဘဲ မြစ်ကြီးနားသို့သာ ရောက်ခဲ့သော် မြစ် ကြီးနား ရောက်သည်မမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမေခနှင့် မေလိခ မြစ်ညီနောင်တို့ ပေါင်းဆုံရာ မြစ်ဆုံသို့ ရောက်ပါလေမှ မြစ်ကြီးနားသို့ရောက်သည်မည်၏ဟု ဆိုစကားရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြစ်ကြီးနား၏ မြို့ပြင်ဘက်သို့ ရောက်သွားသည်နှင့် မျက်စိကို အနားပေး၍မရအောင် သဘာဝအလှများ၏ ဖမ်းစားခြင်းကို စတင်ခံစားလိုက် ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြစ်ကြီးနားသို့ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှိနေသော ညှိနှိုင်း နေသည့် မြင့်မြင့်မားမား တောင်တန်းကြီးများနှင့် ရွက်စိမ်းတောကြီးများမှာရှုမငြီးစရာသို့ရှိသလို အကွေ့အကောက်၊ အဆင်းအတက် ရောပြွမ်းနေသော လမ်.ကြောင်းခရီးမှာလည်း တစ်မျိုးတစ်ဖုံ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရှိဘိ၏။ အမြင်တစ်မျိုးဆန်းသော ကချင်အမျိုးသားများ၏ နေအိမ်၊ စိုက်ခင်းနှင့် သွားလာလှုပ်ရှားမှုများ၊ နှုတ်ခမ်းနီ၊ ပါးနီ၊ မိတ်ကပ်မကူဘဲ သဘာဝ ပအိုနီ၊ နှုတ်ခမ်းနီပိုင်ရှင် ကချင်ပျိုဖြူကလေးများ၏ အလှမှာလည်း ဆွဲဆောင်မှုပြည့်ထင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မြစ်ဆုံသို့သွားရာ လမ်းခရီးတွင် ပျင်းရိငြီးငွေ့စရာမရှိသလို၊ ငိုက်မျဉ်းချိန်လည်းမရလိုက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြောစရာရှိသည်မှာ နဂိုအအေးဒဏ်အပြင် တရကြမ်းတိုးဝင်လာ သော နှင်းဖုန်းသည့် လေးအေးဒဏ် လွန်ကဲမှုပင်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆေးပေမယ့် ဆေးတခြား အအေးတခြားဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ခရီးတစ်ဝက်လောက်အရောက်တွင် ကားလမ်းကိုခွလျက် တည် ထားသော နှစ်ခြမ်းတစ်ရွာဟုဆိုရမည်သော ရွာတစ်ရွာတွင် ခေတ္တနားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွာရှိလူကုန် ထွက်လာကြရာ သူတို့က လိုက်ပို့သူ အိမ်ခံပုဂ္ဂိုလ် ကို အတော်ကြီး လေးစားဟန်ရှိ၏။ တရိုတသေ လာရောက်နှုတ်ဆက်ကြသည်။ သစ်သီးဝလံ လက်ဆောင်များကိုလည်း ပေးကြသည်။ အိမ်ခံပုဂ္ဂိုလ်က ပါလာသော ဆေးဝါးများကို ပြန်လည်ဝေငှပေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခေါင်ရေဖြင့် ဧည့်ခံသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e စူးစူးရှရှ အရသာတစ်မျိုးရှိသော ခေါင်ရေမှာ နိုင်ငံခြားဖြစ် ဘီယာထက် အများကြီးသာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောက်လို့မဝနိုင်အောင်ရှိပေမယ့် စိတ်ရှိသလောက် မသောက် လိုက်ရ။ ခရီးဆက်စရာရှိသောကြောင့် ချိုသောက်ကလေး သောက်လိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသာယာရှုမောဖွယ်ရာ တင့်တယ်လှပသည့် အလှအပတို့စုဝေးရာ ဟုဆိုရမည်သော မြစ်ဆုံသို့ ရောက်သွားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုန်းကမူကလေးပေါ်သို့ ဟိုယိမ်းသည်ယိုင် တိုးတက်သွားပြီး နောက် အဆောက်အအုံကလေးတစ်ခုရှေ့၌ ကားရပ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43795197722773,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_3ed5f559-d405-44a0-a5c2-ca9d38f29e05.jpg?v=1730271517"},{"product_id":"ကျော်မြသန်း-ရွက်ကျိုးရင်တက်-တက်ကျိုးရင်လက်","title":"ရွက်ကျိုးရင်တက် တက်ကျိုးရင်လက်","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွက်ကျိုးယင်တက် တက်ကျိုးယင်လက် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဆောင်တံခါးပိတ်ချိန်၊ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဆောင်ပြင်ပတွင်’ အလင်းရောင်မချုပ်ငြိမ်းသေးသော် လည်း အားပျော့မှေးစမှိန်ပြုနေပြီ။ မိန်းမဆောင်တွင် ထွန်းထားသည့် ၆၀ အား မီးလုံးမှ ဖြာဝေလာသည့် အလင်းရောင်မှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောက်တောက်ပပ်မရှိ။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သဲသဲကွဲကွဲ မြင်နိုင်ရုံသာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတံခါးသော့ခလောက်ကြီးကို အားပါးတရ သုံးလေးခါ လောက် ဆွဲခါလိုက်သည့်အသံမှာ နားထဲသို့ စူးဝင်သွားပြီး နှလုံး သားသို့ပါ ရိုက်ခတ်လိုက်ဘိသို့ ရှိချေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ထောင်များတွင် အသုံးပြုမည့် သော့ခလောက်များမှာ သေးသေးကွေးကွေးဟူ၍မရှိ။ ဧရာမသော့ခလောက်ကြီးတွေမို့ အားပါးတရ ဆွဲခါလိုက်သည်။ အသံမှာ နားမခံသာရုံထက် ပို၍ ကျယ်လောင်လွန်းဘိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိန်းမဆောင်တွင် ရှိနေကြသော အချုပ်နှင့် အကျဉ်း သမများမှာ အိမ်ထောင်ပိတ်ချိန်တွင် အားလုံး ပုံစံထိုင်ကြရသည်။ စကား လုံးဝမပြောရ။ မနက်မိုးလင်း အိပ်ဆောင်ဖွင့်ချိန်မှ ညနေအိပ်ဆောင်ပိတ်ချိန်သို့တိုင် သီချင်းဆိုသံ စကားပြောသံ မရပ်မစဲ ရှိနေသော်လည်း အိပ်ဆောင်ပိတ်ချိန်တွင်မူ တိတ်ဆိတ်မှု လွှမ်းမိုး သွားစမြဲ ရှိချေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟာမတွေနော်၊ မနက်ကျရင် ဘာသံညာသံ မကြားရစေနဲ့\" မိန်းမဆောင်ကိုင်ရသည့် ထောင်မှူးလေး၏ အသံသာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖောက်ထွက်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညနေတိုင်း အဆောက်ကိုင်ထောင်မှူးလေးက ဤသို့ သတိပေးရစမြဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကောင်မတွေ” ရိုင်းရိုင်းပျပျ အခေါ်အဝေါ် အစား နားခံ သာဖွယ်ရာရှိသည့် ‘ဟာမတွေ' ဟု အခေါ်အဝေါ် ပြုသည်ပါ။ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစိတ်သွားတိုင်း ကိုယ်ပါ၊ လိုရာသို့ မရောက်နိုင်သည့်နေရာ မှာတောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နေရာသို့ အားကောင်းမောင်းသန် ယောက်ျားများသာ ရောက်ကြသည်မဟုတ်၊ နုနယ်ပျော့ပျောင်း ဖော့ဖယောင်းနှင့် နှိုင်း ရာအပ်သည့် မိန်းမသားများလည်း ရောက်ကြသည်။ ဘဝကံကြမ္မာ အလှည့်အပြောင်းနှင့် ကြုံလာသည့်အခါ မရောက်အပ်သည့်နေရာ သို့လည်း မရှောင်မလွှဲသာ ရောက်ရသည်ပါ။ သတ္တဝါတို့သည် ကံ . တည်းဟူသော အလုပ်၊ မိမိကိုယ်တိုင်၏ ပြုမူချက်အပေါ်၌တည်၍ ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်နေကြသည် မဟုတ်ပါလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေဝေ၏ ငယ်စဉ်ဘဝမှာ ဆူးညှောင့်ခလုတ်ကန်သင်းဘီ ၏။ ဘဝ၏ ချမ်းမြေ့မှုအရိပ်နှင့် တွဲဆုံခဲ့ရ၏။ သည်လိုနေရာမျိုး ကို ရောက်ရလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်သော်မှ မမက်ရာသို့ ရှိခဲ့ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့တစေ ခုရောက်နေရပါလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်အကြောင်း အတွေးစဉ်သို့ ထင်ဟပ်လာသောအခါ၊ ရင်ထဲမှာ နာကျည်းစိတ်များ ယိုဖိတ်လျှံတက်လာသည်။ နားထင် ကြောများ ထောင်တင်းလသည်။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖြစ်လိုရာဖြစ်စေ မစဉ်းစားတော့ပါဘူးဟု အဆုံးအဖြတ် ပြုခဲ့စေကာမူ အိပ်ဆောင်ပိတ်ချိန်ရောက်တိုင်း အတွေးစဉ် ထင်လာ\" စမြဲ ရှိခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောင်မှူးလေး ပြန်ထွက်သွားပြီး ပုံစံအထိုင်မှ ထိုင်ချင်သလို ထိုင်နိုင်သည့်အထိုင်သို့ ပြောင်းလိုက်ရတော့မှဘဲ အတွေးစဉ် လည်း ရိပ်ကနဲ ပြတ်ထွက်သွားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယောက်ျားတွေထက် လျှာတိုစေကာမူ၊ စကားရှည်တတ် သည့် မိန်းမတို့ထုံးစံအတိုင်း စကားသံတွေ စည်စည်ဝေဝေ ရှိလာ ချေ၏။ အိပ်ချိန်သို့ မရောက်မချင်း တိုးတိုးကြိတ်ကြိတ် စကား . ပြောသံများ၊ ခပ်အုပ်အုပ်ရယ်သံများ၊ ညင်းညင်းသဲ့သဲ့ သီချင်း ညည်းသံများ ထွက်လာစမြဲရှိသလို မအောင့်မအီးနိုင်ရယ်လိုက် သည့် အသံများလည်း ထွက်ပေါ်လာတတ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကောင်မတွေနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတန်းစီး ဒေါ်အေးမြတ် ဟဲ့သံလည်း ပေါ်ထွက်လာရစမြဲ ရှိချေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရပ်တည်လျှောက်လှမ်းခဲ့ရသော ဘဝ၏ အဆစ်အပိုင်း ၏တွင် ရင်ဆိုင်ကျော်လွှားခဲ့ရသည့် အတိတ်ခရီးကားချပ်မှာ စေ့စေ့ မျက်ဝန်းထဲသို့ ပန်းချီရေးတင်ပြလိုက်ရသလို တရိပ်ရိပ် တရေးရေး ပေါ်လာသည်။ “မြင့်မားလုံခြုံသော အုက်ရိုးကြီးလေးဘက် ကာထားသည့် အထဲတွင် ထပ်ဆင့်ကာထားသည့် ငါးတပြန့်အုတ်ရိုးအပြင် ဧရာမသော့ခလောက်ကြီးနှင့် လှောင်အိမ်ထဲသို့ ရောက်နေစေကာမူ ဝေဝေ၏ စိတ်အစဉ်မှာ အုတ်ရိုးပြင်ပဆီသို့ ပျံ့လွင့်လျက်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e***\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမော်လမြိုင်ရထားမှခရီးသည်များ ဘူတာအပြင် ဘက်သို့ အန်ထွက်လာသည်။ ဘူတာကြီးရှေ့ ကွက်လပ်ပြင်တွင် ကားမျိုးစုံ တို့မှာ နေရာလပ်မရှိအောင် တစီနှင့်တစီးပိတ်ဆို့ ရပ်ထားကြသည်။ ဆိုက်ကားများ ဝင်ရောက်ရပ်နား ခွင့်မရှိသည့် နေရာမို့ လှအောင်မှာ သူ၏ဆိုက်ကားကို ဘေးလွတ်ရာနေရာတွင် ရပ်ထားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအချိန်မှာ နေ့လယ်နှစ်နာရီခွဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချစ်ချစ်တောက်ပူလောင်သည့် နေပူရှိန်မှာ အားမာန်ဝင့်ဖြာလျက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှီးချောသပ် ရေနံချေသုတ် ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသည့် လူငယ်မှာ ဆိုက်ကားဘေးတွင်ရပ်နေယင်း ကားမစီးပဲဆိုက်ကားနှင့်သွားမည့် ခရီးသည်ကို လှမ်းမျှော်နေရသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေပူလိုက်တာ၊ မိုးရွာလွန်းရန်ကောလို့ ချွေးပြိုင်းပြိုင်း ကျအောင် အသုံးပြုခဲ့ရပြီမို့ လန်းဆန်းနိုင်အား ကုန်ခန်းစပြုနေပြီး။သို့တစေ စိတ်ပျက်သည့် အရိပ်အဆင်သူ့မျက်နှာတွင် မထင်။ ခရီးသည်ရပါ့မလားဆိုသည့် စိုးရွံ့ စိတ်ကလေးသာသူ့မျက်နှာတွင် ရေးရေးပျပျထင်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခြေနင်းပြားအလည်းများမှနေ့တွက် ကိုက်သည်မို့ခရီး သည်ကိုမျှော်ရသည်ပါလေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗဟန်းဘက်သွားသည့် ခရီးသည်၊ ကန်တော်လေးဘက် သွားသည့် ခရီးသည်မျိုးက ကားစီးလေ့မရှိ။ ဆိုက်ကားကိုပဲ စီးလေ့ရှိသည်။ ကားသမားတွေက ခရီးနီးတယောက်သမားဆို မတင်ချင်။ တယောက်တည်းသမားကလည်း တယောက်တန်ကြေးသာ ပေးနိုင်သဖြင်ဈေးနှုန်း အပြောအဆိုတည့်လေ့မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှအောင်ကဖဆပလမှာ အမြဲတမ်းဂိတ်ထိုးလေ့ရှိပေမယ့် ရထားချိန်ရောက်လို့ ရပ်ကွက်ခရီးသည် မပေါ်လာယင်ဘူတာကြီး ဘက်ကို ဘီးလှိမ့်ထွက်လေ့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီနေ့က ခရီးသည်မျှော်နေဆဲမှာ ခရီးသည်ပေါ်လာ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမျိုးသမီးတယောက် ဘေးလွယ်အိတ်အတော်ကြီးကြီး တစ်အိတ်နှင့် လက်ဆွဲခြင်းတခုပါသည်။ ပခုံးတဘက်မှာ ဆလင်းဘက်အိတ်လွယ်လို့ ဘဲခေါင်းစိမ်းရောင်ဝမ်းဆက်နှင့် ရထား ဆင်းခါနီးမှ မိတ်ကပ်ဖို့လာသည်ထင်ပါ့။ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ အဆီ မပြန်၊ ချွေးမတင် လှလှယဉ်ယဉ်ကလေး။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသွားမည့်ခရီးက ဗဟန်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဈေးစကားပြောပြီး ဈေးတည့်တည့်နှင့် ခြင်းနှင့်အိတ်ကို လှမ်းယူ၍ နောက်ခုံပေါ်တင်ပြီး ကြိုးသိုင်းချည်လိုက်သည်။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေပူထဲ. နင်းရပေမယ့် အမျိုးသမီးထံက ထွက်လာသည့် ကိုယ်သင်းရေမွှေးကြောင့် အမောပြေသလိုရှိရသည်။ ပြီး... အမျိုး သမီးက ဟန်ကြီးပန်ကြီး ဂိုက်ဆိုက်မဖမ်းပဲ နှုတ်သွက်အာသွက်စကားတပြောပြောနှင့်မို့ နင်းရမှန်းမသိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ကို တရင်းတနှီးခေါ်ပုံက မောင်လေးတဲ့။အသက် အရွယ်ချင်း အလွန်အမင်ကွာအံ့မထင်။ ကွာလှ သုံးလေးနှစ်ပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မောင်လေးက အမြဲတမ်း ဘယ်ဂိတ်မှာထိုးသလို\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဖဆပလ ရပ်ကွက် တိုက်(၅) ရှေ့ပါမှာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အဲဒီမှာ ခရီးသည်ကောရရဲ့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ကဲ့ အမြဲတမ်းဖောက်သည်တွေ ရှိပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နေတော့ကော ဖဆပလမှာပဲပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဟုတ်ကဲ့ ဖဆပလ ရပ်ကွက်မှာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောက်တိုင်ကွေ့ ကွေ့လိုက်ပြီးသည်နှင့် ဆိုက်ကားကို ဂရုတစိုက် နင်းနေရသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အစ်မရေ သည်လမ်းမှာတော့ စကား သိပ်မပြောနဲ့ဗျ။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသေမင်းတမန်ကားတွေက အရမ်းမောင်းကြတာ။ ရေခဲ ဆိုင် မှတ်တိုင်က ခရီးသည်ကို အလုအယက်တင်ဖို့ လေ'\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်၊ မြောက်ဥက္ကလာဆွဲသည့် သင်္ဘောသားကားလေး များသည်ယာဉ်ထိန်းရဲ မရှိတတ်သည့်နေရာတွင် အလုအယက် တရကြမ်းမောင်းလေ့ ရှိရာ ဟီးနိုးကားကြီးများကိုပင်နင်လား ငါလားကျော်တက်လေ့ ရှိကြသည်။ ပြီးတော့ သည်လမ်းယာဉ်ကြော် ပေါ်တွင် ကားပြတ်သည်ဟူ၍မရှိ။ဆိုက်ကားနင်းသူများ အထူး ဂရုစိုက်ရသည့်လမ်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်းလေး သည့် မမကလည်း အလိုက်တသိ စကား - မပြောတော့။ ဆင်မည့်လမ်းရောက်ခါနီးမှ လက်ညှိုးထိုး ပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမျိုးသမီးက ဆလင်းဘက်အိတ်ထဲက ငါးကျပ်တန်တရွက်ထုတ်ပေးပြီး အိတ်နှင့်ခြင်းကိုယူဖို့ ဖြေနေသည့်ကို ရပ်စောင့် နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“စောင့်မနေနဲ့အစ်မ၊ ကျွန်တော် အိမ်ပေါ်လိုက်ပို့ပေးမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပြုံးနှင့် ခေါင်းညိတ်၍ အိမ်ပေါ်တက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမျိုးသမီးက တလွဲထင်ကောင်း ထင်သွားလေးလားမသိ။ ဆိုက်ကားဆရာအများအပြားက ခရီးသည်၏ပစ္စည်းကို အိမ်ပေါ် ရောက်သည်အထိ ပို့ပေးရိုးထုံးစံမရှိ။ ခု လှအောင်က အိမ်ပေါ် အရောက်ပို့ပေးသည်မှာ မမခရီးသည်၏ အပြုံးနှင့်အလှကြောင့် မဟုတ်။ ခရီးသည်တိုင်းအပေါ်ထားလေ့ရှိသည့် သူ၏စေတနာကြောင့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှအောင် ဆိုက်ကား စီးဖူးသည့် ခရီးသည်များမှာ သွားစရာလာစရာရှိယင် လှအောင်ကို အယင်ကြည့်ကြသည်။ လှအောင်မတွေ့မှ တခြားဆိုက်ကားကို ခေါ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖဆပလ ရပ်ကွက်ထဲက မိဘရှင်နှစ်ဦးကဆိုလျှင်သူတို့ ကလေးတွေကျောင်းပို့ ကျောင်းကြိုအတွက် လှအောင်ကိုပင်တိုင် ငှားထားကြသည်။ မိဘတွေကိုယ်တိုင် မလိုက်ကြ။ ဆိုက်ကားပေါ် တင်ပေးရုံးနှင့် လှအောင်က ကျောင်းခန်းထဲက ထိုင်ခုံအထိ ပို့ပေး သည်။ ပြန်ကြိုတော့လည်း ထိုနည်းအတိုင်း အိမ်ပေါ်ရောက်သည် အထိ ပို့ပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ၏ရိုးသားမှု ဝီရိယနှင်နှင့် စေတနာက သူ့ကိုပြန်၍အ ကျိုးပေးသည်ဟု ဆိုရလေမလားမသိ။ ဝင်ငွေချင်းယှဉ်လျှင် သူကတပန်းသာစမြဲ။ နေ့တွက်မကိုက်သည့် နေ့ဟူ၍လည်း မရှိစမြဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတနေ့ဝင်ငွေသုံးဆယ် အထက်မှာပဲရှိသည်။အောက် မယို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆိုက်ကားသမားအချင်ချင်းပင် မနာလိုဝန်တိုစကား ဆိုကြသည့်အထိ လှအောင်၏ဝင်ငွေမှာ အသာစီး အပေါ်စီးမှာပဲ အလံစိုက်ထူထားနိုင်ခဲ့သည်။ အလံလဲသည်ဟူ၍ မရှိခဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြီးတော့ သူက အရက်သေစာ သောက်စားခြင်းမရှိ ဆိုသည့်နာမည်ကောင်းလေး တလုံးကိုလည်း အများအသိအမှတ် ပြုရထားသည်။ များသောအားဖြင့် ဆိုက်ကားသမားနှင့် အရက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသေစာသည် တွဲစပ်စမြဲ ရှိကြ၏။ တနေကုန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ် သည်ကို “ယမကာအဖျော်ရည်ကလေးနှင့် ဆေးကြောသုတ်သင်၍ အားသစ်ပြန်လည်မွေးကြသည်မှာ သူတို့ အလေ့အကျင့်ဟုဆိုရမည်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုမှာ အရက်ကို စွဲစွဲမြဲမြဲကြိုက်သွားတတ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂလိပ်ခေတ်က ဆိုက်ကားဆရာများနည်းတူ တနေကုန် ကာယအားကို အသုံးပြုရသည့် လန်ချာဆွဲသော ဂေါ်ရင်ဂျီကုလား များမှာ နေညိုချိန်ရောက်လျှင် ကဇော်ဆိုင်တွင် စုရုံး၍ အပန်းဖြေ ကြသည်မှာ အစဉ်အလာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကာဇောဆိုင် ဆိုင်းဘုတ်ကိုကြည့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှုတ်ခမ်းမွေးကားကားနှင့် အားရပါးရပြုံးနေသည့် ဂေါ်ရင်ဂျီကုလား ပုလင်းမော့နေသည့်ပုံ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကာယအားကို အသုံးပြုနေရသူများ၏အပန်းဖြေဆေးသည် အရက်ဟူ၍ စွဲထင်လာသည့် အစဉ်အလာမှာယနေ့ထက်တိုင် ခိုင်မြဲနေပါလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှအောင်က အရက်မသောက်တတ်၊ သို့တစေ နေညိုချိန် ရောက်လျှင် အရပ်ထဲက အရက်ပုန်းဆိုင်ကိုရောက်စမြဲ။ အရက် သုံးကျပ်ဖိုးမှန်မှန်ဝယ်ရသည်။ဒါကသူ့အတွက်မဟုတ်၊အဖေ့အ\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43795207782549,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_6e5c7662-d778-4112-96a2-d21c8adf76e7.jpg?v=1730271535"},{"product_id":"ကျော်မြသန်း-ဧကရီဖြစ်ပြီးမှ","title":"ဧကရီဖြစ်ပြီးမှ","description":"\u003cp\u003eအခန်း (တစ်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဒီကောင်မလေး ငယ်ငယ်က မည်းမည်းသည်းသည်း  ချေး တွဲလောင်းနဲ့ ရွံစရာ ကလေး၊ ကြီးလာတော့လဲသိပ်လှ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒေါင်းမျိုးလေးပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်လိုဆိုကြသည်။ ဒေါင်းဟူသည် မွေးကင်းစမှအတောင်အလက်မစုံမီအထိုလှည့်ရအလွန်ဆိုးသည်။ ရွံစရာကလေး။ အတောင်အလက်ပြီဆိုသောအခါ အလွန်လှ။ ကျက်သရေ အပေါင်းညောင်း ပြည့်စုံပါဘိ။ငယ်ငယ်က နှပ်ချေးတွဲလောင်းနှင့် ရွံစရာကောင်မလေး များသည်လည်း ဆယ်ကျော်သက် ဖွံ့ဖြိုးစအရွယ် ကောက်ကြောင်း ပျပျထချိန်မှ ရှိုက်ဖိုကြီးငယ်အင်္ဂါရပ် အသွယ်သွယ် လင်းလက်လာချိန်တွင်မူ ကြွလာသည် ။ လှလာသည်။ - ဖောင်းဖောင်းအိအိတစ်တစ်ရစ်ရစ်ချိုင့်ချိုင့်ဝန်းဝန်း ကားထားစွင့်စွင့် ကောက်ကြောင်း ဝင်လာပြီဆိုသောအခါ နှပ်ချေးတွဲလောင်းနှင့် ရွံ စရာကလေးဆိုသည်ကို ဘယ်သို့လျှင် ပြန်လည်အမှတ်ရကြမှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှနေသည်ကိုသာ မြင်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြွနေသည်ကိုသာ မက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆယ်ကျော်သက် မိန်းကလေး မှန်သမျှ မလှသည်ကို လှအောင်၊ မကြွသည်ကို ကြွအောင်၊ မလှုပ်သည်ကို လှုပ်အောင်၊ မခါထည်ကို ခါအောင် ဖန်တီးတတ်ပါပေ့။ ပြုပြင် နိုင်စွမ်း ရှိကြပါပေ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖန်တီးပြုပြင်သမျှလည်း ဖြစ်ရလေသည်သာ။ မျက်ခုံးမွေးကျိုးတိုးကျဲတဲ ဟိုတစ်ပင် သည်တစ်ပင် ပေါက် နေသလား။ မပူးလေနှင့်။ သုံးရက်စပဲလိုချင် သလား၊ ငါ ရက်စပဲ လိုချင်သလား၊ လပြည့်ဝန်းပဲလိုချင် သလား၊ သိပ်ရင်း ထူ၍ကလေးပဲ လိုချင်သလား ဖြစ်စေရ မည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမျက်တောင်က စင်းစင်းကလေး ငိုက်နေသမို့ ကြည့်လို့ မကောင်းလို့များ ရွှေစိတ်တော် မည်းပါလေနှင့်။မီးခြစ်ဆံသာမက ဖယောင်းတိုင်ပါ တင်၍ရသော ရှည် လျားကော့ပျံနေသည့် မျက်တောင်ကို လိုချင်ပါပြီတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသာကလေး ကေက်တပ်လိုက်ရုံသာ။ သို့သော် အလေ့ အကျင့်မရှိရင်တော့ ခဏခဏ မျက်တောင်ခတ်ရသပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမျက်ခွံ မို့မို့ ကလေးလည်း ပေါ်ချင်သည်။ မျက်အိမ် ကလေးလည်း ကြွတက်လာစေချင်သည်ဆိုကြပါစို့ ။ အပေါ်က လိုရာအရောင်ရှိတ်ပေးလိုက်၊ အောက်က ကာချယ် ပါးပါးကလေး ခံပေးလိုက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမို့လာမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြွလာမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှာခေါင်းရင်းကလေး ပြားနေသလား။ဒါလဲမပူနှင့်။ လှည်းဘီးမျက်မှန်ကလေး: ဖြည့်ပေးလိုက်ရုံာ။သွယ်လျသော နှာခေါင်းကလေးပေါ်လာမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိန်းကလေးများ၏ မျက်နှာအလှတွင် အရေးပါဆုံးက နှုတ်ခမ်းလေးနှစ်လွှာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှည်မျောမျောလေး ဖြစ်နေပြီး ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထူနေပြီဆိုမှဖြင့် ပုံဖော်လို့ မကောင်း။ ပုံပန်းကျကျ ချစ်စရာကောင်းသော နှုတ်ခမ်း နှစ်လွှာ ပေါ်စေချင်ပြီတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမေမွေးကတည်းက သည်အတိုင်းပဲဟာ ဘယ်ပြင်ချင်လို့ ရပါ့မလဲဟု မဆိုလေ့နှင့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အရောင်ဖျော့ဖျော့ နှုတ်ခမ်းဆိုးဆေးရွေးပြီး ပါးပါး  ကလေး လိုသလို ပုံဖော်လိုက်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘယ်သူပြိုင်၍ လှပါတော့နိုင် ဖြစ်သွားရစေပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁ + ကျော်မြသန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၃၄+၃၂+၃၄ ကိုယ်လုံးကလေးမျိုးလိုချင်လည်း ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခုပေး၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ခံပေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖြည့်ပေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြင်တတ်ရင် ၃၂+၂၈ + ၃၂ ထိအောင်ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ သို့မို့ကြောင့်လည်း မြင်မြင်သမျှ တွေ့တွေ့သမျှ ကောင်မလေးများ အလွန့်အလွန် လှကြပါလေသတည်း ဖြစ်ကုန်ကြ သည်။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငယ်ငယ်က နှပ်ချေးတွဲလောင်းနှင့် ဘုတ်ဆုံ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခုတော့ အလွန်လှ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့နာမည်က ယဉ်နွဲ့ခိုင် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မည်းမည်းသည်းသည်း နှပ်ချေးတွဲလောင်း ဘုတ်ဆုံမ၊ လှလာသော ကြွလာသောအခါ နာမည်ကလည်း လှပါလေမှ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ယဉ်နွှဲခိုင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခန်း (နှစ်) ဦးသက်ခိုင် ဒေါ်ကြည်ကြည်တို့မှာ ယဉ်နွဲ့ခိုင်၏ မိဘများ ဖြစ်၍ ဦးသက်ခိုင်မှာ တစ်ခေတ်တစ်ချိန်က လျှမ်းလျှမ်းတောက် လူ့ အလွှာထဲ ဝင်ဆန့်ခဲ့သူဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပါလီမန်အတွင်းဝန် ဦးသက်ခိုင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသွင်းကုန်ထုတ်ကုန် ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင် ဒေါ်ကြည်ကြည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြည်တော်သာ စီမံကိန်းကြီးကို အကောင်အထည် ဖော်ပြရာတွင် ထိပ်ဆုံးခေါင်းဆောင်ပိုင်းမှ ပါဝင်နေရသူများ ဖြစ်သည့်အတိုင်းပြည်တော်သာစီမံကိ၏ အနှစ်သာရ ကြွေးကြော်သံဖြစ်သော တိုက်တစ်လုံး၊ ကားတစ်စီး ဝင်ငွေရှစ်ရာကို စံနမူနာပြ ခံစားနေသူများထဲတွင် ပါဝင်သူများလည်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသက်ခိုင်နှင့် ဒေါ်ကြည်ကြည်တို့မှာ ငယ်ပေါင်း လင် မယား မဟုတ်။ ဦးသက်ခိုင် ထိပ်ပိုင်းရောက်လာသောအခါ ရိုးရိုး တောသူမကြီးနှင့် အလုပ်မဖြစ်ကြတော့ ပါလီမန် အတွင်းဝန် ဆိုတာက ဒုဘိယတန်း ခေါင်းဆောင်ကြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟို ဧည့်ခံပွဲတက်ရ၊ သည်ဧည့်ခံပွဲတက်ရ၊ အိမ်မှာလည်း ဧည့်သည် အဝင်အထွက်မပြက် ။ လာကြသ:ဧည့်သည်များမှာ ဂရိတ်တွေ၊ ပဂေးတွေ၊ ဝိတ်ဒိတ်ကြဲတွေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမယားကြီးဖြစ်သူမှာ ဦးသက်ခိုင် ပါလီးမန် အတွင်းဝန် မဖြစ်ခင် ပဝေသဏီ ကူးတို့သမား မဲလုံးဘဝက အိမ်ထောင်ပြုခဲ့သော တောသူ ရိုးရိုး အအကြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဇွန်း ခက်ရင်း မကိုင်တတ်။ အထက်တန်းလွှာကပုဂ္ဂိုလ်များ နှင့် ဘယ်သူဘယ်ပုံ ဆက်ဆံရမည်ကိုမကျွမ်းကျင် ဧည့်ခံပွဲဘက် လို့မှ မပြင်ဘတ်၊ မဆင်တတ်။ လူချင်းတွေ့လျှင် အထက်တန်းလွှာတို့၏ မဖြစ်မနေပြုံးရသော မလိုင်ပြုံးကလေးကိုမှ မပြုံးတတ် သံတမန်အပြုံးဆိုတာတော့ ဝေလာဝေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒေါ်အေးမြနှင့် ဦးသက်ခိုင် တွဲ၍မဖြစ်ကြi တောမှာပွင့်သည့်ပန်း ဘောမှာပဲလန်းဆန်းစေရန် တယ်ကြီးကုန်းရွာသို့ ပြန်ပို့ထားလိုက်ပြီး ဒေါ်ကြည်ကြည်ကို နေရာစား ဝင်ထားပေးလိုက်ရသလို၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသမီးယဉ်နွှဲခိုင် ငယ်ငယ်က ဘုတ်ဆုံမဟု နာမည်တွင်ခဲ့သလို ဦးသက်ခိုင်က ငယ်နာမည်မှာ “မဲလုံး”ဟု တွင်ခဲ့လေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပါလီမန်အတွင်းဝန် ဦးသက်ခိုင်၏အဖေ ယဉ်နွှဲခိုင်၏အဖိုး အမည်မှာ ဦးတောကျော် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသက်ခိုင်ကို ချောက်လတ်ဘက် ထူပြောသော မြဒ်ဝကျွန်းပေါ် ရွာတစ်ရွာတွင် မွေ့ဖွားခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွာနာမည်ကို တက်ကြီးကုန်းလို့ ဆိုကြပါစို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘယ်ကြီးကုန်းရွာမှာ ချောင်းလက်တက် ဝိုင်းနေသောကျွန်းပါ်မြေတွင် တည်ထားသော ရွာကလေးတစ်ရွာဖြစ်၍ အိမ်ခြေ တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်ခန့်မျှရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစိမ်းလန်းစိုပြေသော သစ်ပင်များ ဝိုင်းရံလျက်ရှိသော သဲ ဆန်ဆန်ကျွန်းမြေပေါ်မှာ ဘယ်ကြီးကုန်းရွာကလေးမှာ နေချင့်စဖွယ် သာယာချမ်းအေးသော ရွာကလေးတစ်ရွာဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်း ကယ်ကြီးကုန်းရွာမှာ မြစ်ဝကျွန်းပေါ် ဒေသတွင် ရှိသော်လည်း ရွာသူရွာသားများ၏ မျိုးဆက်မျိုးနွယ်များမှာ မြစ်ဝကျွန်းပေါ် ဇာဘိချက်မြှုပ်များ မဟုတ်ကြပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂလိပ်များ အောက်မြန်မာပြည်ကိုသိမ်းလိုက်ပြီးနောက် မြေဆီလွှားကောင်းလှသည့် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသကြီးကို ဆန်စပါးစိုက်ပျိုးရာ အဓိကနယ်မြေကြီးအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာစေရန် သတ်မှတ်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဆီအနှစ် ပြည့်ဝသော မြေတွေ ပေါများနေပါလျှက် လုပ်မည့်လူအင်အားကမရှိ။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43795210731669,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c36829a7-999c-4fb2-b27f-7d8a61a47460.jpg?v=1730271543"},{"product_id":"ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း-ငထွန်းကားတို့ညီအစ်ကို","title":"ငထွန်းကားတို့ညီအစ်ကို","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစပါးတစ်စေ့ ပဲတစ်စေ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ ဟော  လာကြပါပြီ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရီးကျီးဒန်သည် မည်မျှပင် မျက်စိမှုန်စေကာမူ နှင်းမှုန်ထဲ၌ တရွေ့ရွေ့လာနေသော ကလေးတန်းကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူ့မြစ် တွေဟု သိ၏။ မြစ်များကလည်း အဘေး ရီးကျီးဒန် ပြောစရာဖြစ်၏။ သူတို့အဘွား ဒေါ်ချောစိန်၊ ဒေါ်လှမေတို့ အိမ်သို့ မသွား။ လင်းပြီဆိုလျှင် အဘေး ရီးဆေးရိုး ရီးရီးဒန်တို့အိမ်သို့ သာ တန်းပြီးလာကြတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအချမ်းပြေစေရန် ခါးကို ကုန်းထားသော လူတန်းကြီး၏ ရှေ့ဆုံးတွင် သူရကျော်နှင့် သူရသန်း၊ သူရထွန်း ညီအစ်ကိုသုံးယောက်ဖြစ်သည်။ ဦးဘညိန်း ဒေါ်လှမေတို့၏သမီးဦး မေကြည်၏ သားများ ဖြစ်ကြသည်။ သည်သုံးယောက်၏နောက်မှ ကုပ်ကုပ်ကလေး လိုက်ပါ လာကြသူများမှာ ဦးဘသိန်း၊ ဒေါ်လှမေတို့၏ ဒုတိယသား ကိုခင်မောင်ငြိမ်း၊ မရီရီပြုံးတို့၏ သမီးများ၊ ပြုံးပြုံးငြိမ်းဦးနှင့် ပြုံးပြုံးရည်ငယ်။ ။ သည့်နောက်တွင်ကား ဦးထွန်းရ၊ ဒေါ်ချောစိန်တို့၏ မြေးများ ဖြစ်သော ဟစ်ကြီး၊ သတ္တိခဲနှင့် ရွှေရည်ဝင်းတို့ပေတည်း၊သူတို့က အမေကြီးဟုခေါ်သော ဘေးမကြီး ရီးကျီးဒန် ကြည်ဖြူ သည်ဖြစ်စေ၊ မကြည်ဖြူသည်ဖြစ်စေ၊ မြစ်များကား မီးဖိုကို ဝိုင်းထိုင် ကြချေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ရော့ ရော့ ဒါနဲ့ထိုင်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရီးဆေးရိုးသည် '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eထန်းဖုံးဖတ်များကို အလောတော်ဖြစ်အောင် ဖြတ်ထားသော ထိုင်စရာများကို ထိုးပေး၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဝတ်စကို သိမ်းဦးလေ ဖုန်ထဲ မကျပစေနဲ့” ဟူ၍လည်း ပြောသေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုင်မိကြသည်နှင့် မျက်လုံးတွေက မီးဖိုအောက်ခြေကို မျက်တောင် မခတ်ဘဲ ကြည့်နေကြပြီ။ မီးဖိုကို ပတ်ချာလှည့်လျက် ထိုးထားသော ထန်းပင်မြစ်များဖြစ်ချေသည်။ ထန်းပင်မြစ်များကို မီးတောက်ထဲသို့ မထည့် မီးကျီးခဲပေါ် မတင်ပါ။ ပူနေသော မြေကြီးနှင့် အပူဓာတ်အား ကောင်းနေသော မီးဖို၏ကြားတွင် ထိုးထားခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကြည့်ကြည့်မနေကြနဲ့။ ဘနဲ့ မေကြီး မစားရသေးဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိရင်းဖရင်းနှင့် ဘိုးအဘွားများကို ကျော်ပြီးဘေးများ ထံသို့ရောက်လာသည့်အတွက် ကောင်းစွာ မကြည်ဖြူသော ရီးကျီးဒန်၏ ရှစ်ခေါက်ချိုးမျက်နှာကြီး ပြေပြစ်ကြည်လင်လာအောင် လုပ်လိုက်သောသူမှာ သတ္တိခဲဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီးဖိုဝန်းကျင်တွင် ထန်းပင်မြစ်အခွံညိုညစ်ညစ်နှင့် မဲမဲသဲသဲတွေ ပေပွမနေပေ။ ဖြူဖွေးသော အူတိုင်တွေ၊ အမျှင်တွေ မရှိသေးသဖြင့် သည်နံနက်တွင် မည်သူမျှ ထန်းပင်မြစ် မစားရသေးကြောင်း ထင်ရှားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘ၏ဘေးတွင် အကြမ်းအိုး မရှိသေး။ အကြမ်းအိုး လက်ခံကရားမှာ ဘ၏ကျောဘက်ရှိ မန်ကျည်းပင်ရင်းတွင်သာ ရှိသေးသည်။ မီးဖိုပေါ်တွင် သဲခနောက်(ခုံလောက်)ဖြင့် တည်ထားသော '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eတည်ကရားမှာ နှုတ်သီးမှအငွေ့များ ထွက်စသာ  ရှိသေး၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤသည်တို့ကိုကြည့်ပြီး သတ္တိခဲက သူ၏ ညီအစ်ကို မောင်နှမ များအား ဆရာလုပ်လိုက်သည်။ ရီးဆေးရိုး ပြုံးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မင်းက တော်တော်လာတဲ့ကောင်ပဲကွ ဟေ မင့်အမေကြီး   မကျွေးချင်တာကို ကျွေးချင်အောင် ပြောတာမဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သတ္တိခဲက လူလည် ဘရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝင်ပြောသူမှာ ညီအစ်ကိုတစ်ဝမ်းကွဲဟစ်ကြီး ခေါ် အောင်ကျော် စံဦး ဖြစ်သည်။ အကောင်သေးသော်ငြား အသံက အသံသြကြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘရေ စက်ရပြီ ဗျို့ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်ခြေရင်းအကွယ် နှင်းကမ္ဗလာထဲမှ ဘွားခနဲထွက်လာရင်း | ပြေးပြေး ပြောပြော ပြေးလာသူမှာ မောင်ကိုကြီးဖြစ်သည်။ စွပ်ကျယ် ချိုင်းပြတ်လေးနှင့် ချမ်းဟန်တူသည်။ တူတွေ တူမတွေကြားသို့ အတင်း ပြေးဝင်သည်။ မီးဖိုနားသို့ အတင်းကပ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူကသမီးကြီး မချောစိန်၏ သားကြီးဖြစ်သည်။ ဘေးအေ၏ အိမ်နောက်ဖေးတွင် အဖီဆွယ်ပြီးနေရင်း၊ ဘေးအေကြီး၏လယ်ကို လုပ်ပေးနေသူဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါလောက်ချမ်းတာကို စွပ်ကျယ်ကလေးနဲ့ သေတော်ခေါ်ချင်လို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရီးကျီးဒန် ငေါက်ငမ်းငြား မောင်ကိုကြီး မျက်နှာမပျက်။ အစီအရီ ထိုးထားသော ထန်းပင်မြစ် သုံးချောင်းကို ဆွဲထုတ်သည်။ ထန်းပင်မြစ် အခွံများမှာ မည်းခြစ်မနေပေ။ မူလအရောင်လည်း မပျက်ချေ။ သို့ရာတွင် ကြွပ်ရွနေသည်။ သည်ထန်းပင်မြစ်များကို မောင်ကိုကြီးသည် နှီးစကလေး တစ်စဖြင့် ခြစ်လိုက်ရာ ထန်းပင်မြစ်သားသည် ဖွေးခနဲပေါ်လာ၏။ နှစ်ချောင်း ခြစ်အပြီးတွင် ဘနှင့် အမေကြီးထံသို့ တစ်ချောင်းစီလှမ်းပေး ပြီးမှ သူ့အတွက် တစ်ချောင်းကို အခွံခွာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘကြီးက ကိုယ့်ဖို့ပဲသိတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမကြည်မမြ အသံတစ်သံ ထွက်လာတော့မှ မောင်ကိုကြီးသည် တူတွေ တူမတွေအတွက် သတိရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဆောရီး ဆောရီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်ထပ် ထန်းပင်မြစ် ငါးချောင်း ထပ်မံဆွဲထုတ်စဉ် ရီးကျီးဒန်က သူ့ဘက်လှည့်လာသော မီးခိုးညွန့်ကို ရှောင်တိမ်းရင်း မြေးအား မေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ခုနက နင်ပြောလိုက်ပါတယ်။ ဘာစက်တုံး” “ကောက်ရိတ်စက်ပါ အမေကြီးရာ” “စည်းတွေ မအားလို့ စက်ငှားတာလား လူလေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“စက်ရလို့ စည်းမငှားတာ အမေကြီးရေ။ ကောက်ရိတ်စည်းကို ငှားလို့ရရင် စပါးတွေ ကျွမ်းအောင်စောင့်ရမယ်။ ကောက်ရိတ်စက် ငှားတော့ ခြွေစက်ပါ တစ်ခါတည်း ပါလာတယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်ကိုကြီးသည် အမေကြီး၏ အမေးကိုလည်း ဖြေ၏။ ထန်းပင်မြစ် ငါးချောင်းကိုလည်း အခွံခွာ၏။ အခွံခွာပြီးသော ထန်းပင် မြစ်များကို ထက်ခြမ်းခွဲပြီး တူတွေ တူမတွေကို ဝေငှလိုက်ရာ တစ်ချောင်းသာ ကျန်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ငချိပ်ပေါင်း ကုသိုလ်ပြုပါတယ်” အိမ်ရှေ့ နှင်းမှောင်ထဲမှ ပေါ်လာသော အသံဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တစ်ဆိတ် လှမ်းလိုက်ကြပါဦး” အော်သံ ဆက်လက်ထွက်ပေါ် နေစဉ်တွင် မောင်ကိုကြီးသည် အသံလာရာသို့ ရောက်ရှိသွားပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သာဓုတော် သာဓု သာဓု။ ခိုးခိုးခါခါတော် ငချိပ်ပေါင်းတဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောက်ဦးကောက်ဖျားကို အမြတ်တနိုးဖြင့် ဘုန်းတော်ကြီး ကျောင်းများသို့ လှူဒါန်းရုံမက၊ တစ်ရွာဝင် တစ်ရွာထွက် ဝေငှတတ် သည်မှာ သည်အရပ်၏ဓလေ့ဖြစ်သည်။ အချို့မှာမူ ကောက်ညှင်းပေါင်းကို ရိုးသည် ဆိုကာ ကောက်ညှင်းဖြင့်လုပ်သော ‘မုန့်ပေါင်း များ လိုက်လံ ဝေငှတတ်သည်။ မောင်ကိုကြီးသည် ငှက်ပျောရွက်ဖြင့်ထည့်ထားသော ငချိပ်ပေါင်းများကို ယူပြီး မီးဖိုဘေးသို့ အပြေးရောက်လာ၏။ တစ်စလယ် ချက်ခန့် ရှိမည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အင်း ဆီကုန်ဦးမှာပါကလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရီးကျီးဒန် မြည်တမ်းနေဆဲမှာပင် မောင်ကိုကြီးသည် အိမ် ပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားသည်။ မှုတ်တပ်ထားသော ဆီအိုးနှင့် ဆားပုလင်း အပြင်၊ သံဇလုံတစ်လုံးနှင့် ပန်ကန်ပြားများပါ ယူချလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်ကိုကြီးသည် ဖက်ထဲမှ ကောက်ညှင်းပေါင်းများကို ဇလုံထဲသို့ သွန်ချပြီး ရီးကျီးဒန်သို့ လှမ်းပေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အမေကြီး စားနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး သားရယ်။ မင်းပဲ ဆီဆမ်း၊ ဆားဖြူး နယ်ဖတ်ပြီး မင်းအမျိုးတွေကို ဝေငှပေးလိုက်ပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ငချိပ်ပေါင်းက ရင်မခံပါဘူး အမေကြီးရ” “ခံခံ မခံခံဟယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်ကိုကြီးသည် ကောက်ညှင်းပေါင်းပေါ်သို့ ဆားသာဖြူး၏။ မေကြီး၏ပါးစပ်ကို သိသောကြောင့် ဆီမှုတ်ကို မကိုင်။ အမေကြီး လက်ထဲသို့ အိုးပါ ကမ်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမေကြီးသည် ပုန်းညက်သီးကို အရိုးတပ်ထားသော မှုတ်ဖြင့် တစ်မှုတ်ခပ်ကာ ဆမ်းပေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြစ်များအတွက် ထန်းပင်မြစ် တစ်ခြမ်းသည် နံမစွတ်ပေ။ ငချိပ်ပေါင်းနံ့ သင်းပျံ့သောအခါ ပါးစပ်တပြင်ပြင် လက်တကမ်းကမ်း ဖြစ်နေကြပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်ကိုကြီးသည် အမေကြီးနှင့် ဘအတွက် တစ်ဆုပ်စီ ဦးချသည်။ ပန်းကန်တစ်ချပ်စီဖြင့် ထည့်ပေးသည်။ ကလေးတွေကိုကား သည်အတိုင်း တစ်ဆုပ်စီ ဝေငှသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ပဲတွေလည်း အများကြီးပါကလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘသည် သွားဖုံးဖြင့် ကြိတ်ခြုံရင်းက ကျေနပ်စွာပြော၏။ အမေကြီးကမူ အလောသုံးဆယ် မျိုချနေသော မြစ်များအား မျက်လုံး ဝေ့ကြည့်၏။ “သပ်သပ်ရပ်ရပ်စားကြ။ အောက်ကို တစ်စေ့ကျရင် တစ်နေ့ ကောက်စားရမယ်” ဟု လှမ်းမာန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်ကိုကြီးသည် ဆီအိုးနှင့် ဆားကို မန်ကျည်းပင်၏ခြေရင်းတွင် ကျကျနနထားပြီးမှ ကောက်ညှင်းပေါင်းဇလုံကို တင်ပျဉ်ခွေထဲ ထည့် လိုက်သည်။ ကောက်ညှင်းပေါင်းတစ်ဆုပ်ကို ဆုပ်ရာက လှည့်ပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မြေကြီးပေါ် ဖျာပေါ် ကြမ်းပေါ်ကျပြီးသားကို ကောက်စား ခိုင်းတာ မကောင်းပါဘူး အမေကြီးရာ။ သန့်မှ မသန့်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအခါ ရီးဆေးရိုးသည် ကောက်ညှင်းပေါင်းပန်းကန်ကို ခုံငယ်ပေါ်သို့ တင်ထားပြီး၊ ရေနွေးကြမ်းပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်၏။ “ဒါက သည်လိုကွ လူလေးရ” ဟု အစချီ၏ ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်ကိုကြီး မော့ကြည့်ငြား ရီးဆေးရိုးသည် ရေနွေး တရှုပ် ရှပ်ယူလိုက်သေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကိုယ်စားတဲ့ ထမင်းကို အသက်သခင်အဖြစ် ရိုသေစေချင်လို့ကွ။ ပြီးတော့ နှမ်းတစ်စေ့ ပဲတစ်စေ့ စပါးတစ်စေ့ဖြစ်လာဖို့အရေးဟာ ကနေ့ ခတ်လို လွယ်တာမဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ခေတ်မှာ ဆည်တွေ မြောင်းတွေနဲ့၊ လယ်ကွင်းတွေနဲ့ အသာကလေး စိုက်ကြရတာ။ ငါတို့အဖေများ လက်ထက်တုန်းက လင်းဇင်းမြောင်းတောင် မရှိသေးဘူး။ သာဒွန်းဝ မြောင်းဆိုတာပဲ ရေမမှန်တစ်ချက် မှန်တစ်ချက်နဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တစ်အိမ်ကို ဆန်တစ်ပြည်၊ ဓားတစ်ချောင်း၊ မီးတုတ်တစ်ခု၊ ဒကပ် (ထွန်ကပ်)နဲ့ နွားတစ်ရှဉ်းဟေ့။ ကနေ့ည သန်းခေါင်အချိန်မှာ ဆည်တက် ကြရမယ်ဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသာဒွန်းဝမြောင်းသောက် လယ်သမားများသည် မြောင်းခေါင်း၏ အသံကို နားစွင့်နေခဲ့ကြသည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီ။ မြောင်းရေပြတ်သွား ကတည်းကဖြစ်ပေသည်။ ဆန်တစ်ပြည်မှာ ဆည်တက်သော လယ်သမား ချက်စားရန်ဖြစ်သည်။ ဆန်တစ်ပြည်ကုန်အောင် ကြာမြင့်မည်ဆိုသောကြောင့် ဆည်သည်များစွာ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်ဟု နားလည်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီးတုတ်မှာ ညအချိန်တွင် ထွန်းညှိရန်ဖြစ်သည်။ တုတ်မီးခေါ် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးသော်မျှ ကျေးလက်သို့ မရောက်သေး။ ထွန်ကပ်ကား  ထွန်သွားများကို ထန်းပလပ်ပြားဖြင့် ရက်ထားသော ကပ်ဖြစ်သည်။ မြောင်းထဲသို့ စီးဝင်ပို့ချထားခဲ့သော သဲတွေ ယက်ထုတ်ရန် ဆည်ပေါက်ကို ဖို့ရန် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆင်းရဲသားမြောင်းသည် ကိုယ့်အားကိုယ် ကိုးစားသောမြောင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရင်မင်းမြတ်ကိုယ်တော်တိုင်ကြွရောက်ကာ ကြပ်မတ်ပြီး လည်ဖို့ တည်ဆောက် ဖောက်လုပ်ထားခြင်းမဟုတ်။ သို့ကြောင့် ထိုဆည်နှင့်ထိုမြောင်းကို စောင့်ရှောက်သည့် '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘင်သား” မရှိပါ။ မြောင်းခေါင်းတွေသာ အလှည့်ကျ ကြီးကြပ်ရသည်။ ရေညာဘက်သို့ မျှော်ကာ သဲပေါင်ကို မျှောထားသော သည်ဆည်တွင် ဆည်တိုင်တွေ တစ်လန်ကွာ တစ်တောင် ခြားပြီး သုံးထပ် ရိုက်ထားသည်။ ဆည်တိုင်တွေကြား၌ သစ်ကိုင်း သစ်ခက်တွေ ထည့်ထားသည့်အတွက် သစ်ခက်ဆည်\u003c\/span\u003e'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟူ၍လည်း ခေါ်၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချောင်းရေသည် သင့်တင့်ရုံသာလာ၏။ သစ်ခက်ဆည် ခံထား သော မြောင်းထဲသို့ ကောင်းမွန်စွာ စီးဝင်၏။ လယ်သမားတွေ တေးတကြော်ကြော်ဖြင့် ထွန်ကြစိုက်ကြ။ ချောင်းရေသည် ဒေါသတကြီး စီးဆင်းလာပြီး ကမ်းပါးတွေကို ဖြိုချပြီး သစ်ပင်တွေကို သယ်ပိုးလာ၏။ သစ်ခက်ဆည်ဝတွင် ဒိုက်သရောတွေ ဆို့ကုန်ပြီ။ သဲပေါင်ကြီးနှင့် ဆည်တိုင် များလည်း ရေစီးနောက်သို့ ပါသွားပြီး၊ ပျိုးခင်းထဲက တေးသံ ဆိတ်သွားပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဆည်တက်ကြရမယ်ဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသစ်ခက်ဆည်ကား မရေရာမှု လွန်ကဲသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆည်တက်သူများ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်၍ ဖင်မျှ မနွေးသေး၊ မြောင်းခေါင်း ရောက်လာပြီး “မောင်တို့ရေ၊ ထမခြောက်ရှိရင် ထမခြောက်၊ ထမခြောက် မရှိရင် ဆန်တစ်ခွက်ထည့်ပြီး ဆည်တက်ဖို့ ပြင်ကြပေဦး မောင်တို့ရေ” ဟု အားနာသံဖြင့် ဆင့်ဆိုသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်ကဲ့သို့ သောအချိန်တွင် ကျန်ကြီး၊ မကြွယ်စိုးတို့က သာဒွန်းဝ မြောင်းသောက် လယ်သမားဖြစ်လာကြသည်။ သူတို့လုပ်စက ပိုင်ရှင်မရှိသော တစ်ယောက်စိုက် နှစ်ယောက်စိုက် မြေများပေါ်တွင် စမ်းသပ် လုပ်ကြည့်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့ အစမ်းလုပ်ကြည့်သောနှစ်တွင်မြောင်းရေက မှန်သည်။ ရာသီဥတုက သင့်သည်။ သို့ကြောင့် ဝမ်းစာ စပါးဆယ်တောင်းခန့် ရလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e စပါးဈေးသည် တစ်တောင်းခေါင်း သုံးမတ်လော တစ်ကျပ်လော မယ်ကြွယ်စိုးတို့ မသိပါ။ ဝမ်းစာဖူလုံလုနီးပါး ရသည့်အတွက် လယ်လုပ်သည့်အရသာကို ချိုမြိန်သည် ထင်ကြခြင်း ဖြစ်ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုကျန်ကြီး၊ မကြွယ်စိုးတို့ လောဘ နားရွက်တက်လာပြီ။ မတက်၍လည်း မဖြစ်။ ကြုံရာကျပန်း လုပ်ကိုင်စားသောက်နေရငြား ကလေး သုံးယောက် ရနေပြီ။ အကြီးဆုံးကောင် ငထွန်းကား၊ အလယ်လူ ဆေးရိုး၊ သားနှောင်းမှာ မယ်မျှင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလယ်မြေသစ်ရှာဖွေရင်းဖြင့် ကိုကျန်ကြီးနှင့် မကြွယ်စိုးတို့သည် သာဒွန်းဝမြောင်းဖျား၌ မြေအသစ်တွေ့သည်။ တောရှောက်နှင့် ညောင် ပင်ကြီး တစ်ပင်၊ ကုက္ကိုပင် နှစ်ပင်၊ ကသစ်ပင် တစ်ပင် ဖုံးလွှမ်း နေသည်။ မယ်ကြွယ်စိုးက သားနှောင်းကို ခါးထစ်ခွင်လျက် ကူလီလုပ်စဉ် ကိုကျန်ကြီးက ဓားမတစ်ချောင်းဖြင့် တောတိုးသည်။ သားနှစ်ယောက်ကို ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် ထားသောကြောင့် ထမင်းဆာ၍ ငိုယိုမည်ကို မပူပန်ရပေ။ သို့ သော် လယ်တီကျင်းရာတွင် ကိုကျန်ကြီးတစ်ယောက် တည်းဖြင့် အလုပ်မတွင်လှ။ သားနှစ်ယောက်သည် ငယ်ပင် ငယ်ငေါင်းသော်ငြား ငမန်းစွယ်”တစ်ဖက်ကို ထိန်းပေးနိုင်၏။ ကိုင်းဖျား၊ ကိုင်းနားတွေ ခုတ်ထွင်နိုင်၏။ ရေနွေးအိုးတည်၊ ထင်းရှာ၊ ဟင်းရှာ။ သို့အတွက် ကိုကျန်ကြီးမှာ ဆရာဘုန်းတော်ကြီးထံ၌ မရဲတရဲ လျှောက်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တပည့်တော် သာဒွန်းဝမြောင်းဖျားမှာ တောတိုးပြီး လယ်တည် နေပါတယ် ဘုရား။ ကလေးတွေကို တောက်တိုမယ်ရ ခိုင်းဖို့အတွက် ခေါ်ပါရစေဘုရား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘုန်းကြီးသည် မငေါက်ငမ်းပါ။ သူ့တပည့် အဘယ်မျှ ကသီကြောင်း သိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46208831717525,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1197f6a8-1ee4-4c1d-8aec-cafd54c08b3a.jpg?v=1730272406"},{"product_id":"ဆောင်းလုလင်-၀ိညာဥ်လှောင်အိမ်","title":"၀ိညာဥ်လှောင်အိမ်","description":"\u003cp\u003eအပိုင်း - ၁ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအ-ကာလ ညသန်းခေါင်ယံ အချိန်ဝယ် လူသေအ လောင်းများကိုစွန့်ပစ်ရာဖြစ်သည် သင်္ချိုင်းမြေသည် ချောက်ချား ဖွယ်ကောင်းအောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့နှစ်မြို့ဆက်သွယ်ထားရာ ခရီးဝေးသွား လမ်းမကြီး နှင့်မနီးမဝေးတွင်ရှိသောသုသန်မြေသည်ကာအရံမဲစွာ၊ စောင့် ရောက်သူမဲစွာတည်ရှိနေပေ၏။ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညနှစ်နာရီခန့် အချိန်ဝယ် သင်္ချိုင်းကုန်းထဲသို့မည်းမည်း သဏ္ဌာန်တစ်ခုတိတ်ဆိတ်စွာ ချည်းကပ်လာလေသည်။ မည်းမည်း သဏ္ဍာန်သည် ပခုံးပေါ်တွင် ထုတ်ကြီးတစ်ခုကို ထမ်းကာ မကြာခင်က သဂြိုလ်ထားသော အကူတစ်လုံးရှေ့တွင် ရပ်လိုက် ၏။ သူပခုံးပေါ်တွင်လွယ်လာခဲ့သော ထုတ်ကြီးကို အုတ်ဂူ ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူသည် ဘေးဘီပတ်ဝန်ကျင်သို့ ငဲ့စောင်းလှည်ပတ် ကြည်ရင်း အနှောက်အယှက်တစ်စုံတရာမမြင်ရသည်အခါ ခုတ် ဂူကိုစ၍ဖောက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသိုက်ညဖြစ်၍ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မဲမှောင်နေကာ တိမ်တိုက်များဖုံးကွယ်ထားသည် ကောင်းကင်ပြင်တွင် ကြယ်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေးတစ်လုံးပင်မရှိချေ။ သုသန်တစပြင်ထဲမှ အုတ်ဂူကိုသွင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖောက်သည် အတွက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံသည် ချောက်ချား ဖွယ်ကောင်းအောင် တိတ်ဆိတ်နေသောဝန်းကျင်ဝယ် မကောင်း ဆိုးဝါးအော်ညည်းသံတစ်ခုလို ထွက်ပေါ်လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသင်္ချိုင်းကုန်းထဲဝယ် လှည်လည်ကျက်စားနေသော ခွေး တစ်ကောင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ကာ စူးစူးဝါးဝါး ထိုး ဟောင်ရင်း သံရှည်ဆွဲ၍ အူက်လေသည်။ ထိုခွေး၏ အူသံကို ကြားရသော ဝေးလံသည်အရပ်မှခွေးများသည်လိုက်၍ကြလေ ရာ သုသန်တစပြင်သည်ခွေးအူသံများဖြင့်ဖုံးလွှမ်းသွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအုတ်ဂူကိုထွင်းဖောက်နေသော ယောက်ျားသည် နဖူးမှ ချွေးများဒီဒီးကျလာသည်ထိ ပေါက်ချန်ကိုအားကုန်လွှဲရင်း ခုတ် ဂူ၏ ခြေရင်းဖက်နံရံကို ထွင်းဖောက်လျှက် ရှိလေသည်။ ခဏ အကြာ တွင် မြုပ်နှံသဂြိုလ်ထားသည်မှာ သုံးရက်သာရှိသေး၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းစွာမချောက်သွေ့သေးသောအုတ်ဂူနံရံသည် အတွင်းဖက် သို့လှိုက်ကာ ပဲကျသွားလေ၏။ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eက အတွင်းက်သို့ပဲကျသွားသော အုတ်ကျိုးခုတ်ပဲ များကိုကြည့်ရင်း တော်ထဲမှ ပေါက်ချွန်းကို ဘေးသို့ပစ်ချလိုက် သည်။ သူသည် အကူကျိုးပေါက်သွားမှပင် ကြောက်စိတ်များ ဝင်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငါ-ငါကူကိုဆက်ဖောက်ရမလား၊ အထဲမှာသူ့အလောင်း ကြီးရှိတယ်။ အမလေး-သူဟာ သူပြောသလိုဖုတ်ဝင်နေပြီလား မသိ၊ ဖုတ်ဝင်ပြီးထလာရင်ငါဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲ။ ဟုဒ်ပါ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘူး၊ သူဖုတ်ဝင်မှာမဟုတ်ဖူး၊ အစကတည်းက သေကို မသေ တာ၊ ကောင်မက ဉာဏ်က ခပ်များများရယ်၊ သူသေမယ်ဆို တာကြို သိနေလို့ ငါ့ကို မှာထားခဲ့တာကြည် ပါလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူသည် ဗောဇဝါဖြစ်ကာ အုတ်ဂူကိုဆက်ဖောက်ရ ကောင်းနိုး၊ လှည်ပြန်သွားရကောင်းနိုးနှင့် ရပ်၍ စဉ်းစားနေ မို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- နောက်တော့ သူတစ်ခုစဉ်းစားမိပြန်သည်။ သူကအုတ် ဂူကိုထွင်းဖောက်၍ သူမကို မခေါ်ခဲ့ရင်ကော၊ သူမက နေမှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလား၊ သူ့ဟာသူဖုတ်ဝင်ပြီးထလိုက်လာမှာပေါ့၊ အဲဒီအခါကျမှ ပိုဆိုးလိမ့်မည်။ သူမသည် သူ့ကိုအုတ်ဂူထဲကလာမယူရကောင်း လားဆိုကာ တစ်သက်လုံးဒုက္ခပေးလို့ဆုံးတော့မည်မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခေါ်သွားမှ၊ ခေါ်သွားမှ၊ ဒါမှ သူမအန္တရာယ်ကကင်း မည်။ သူ့ကိုလည်း အုတ်ဂူထဲကဆွဲခေါ်ထုတ်ပေးတဲ့ကျေးဇူးနဲ့ အမြဲတမ်းအနိုင်ကျင့်ဗိုလ်ကျနေရာက သက်သာခွင့်ရမည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက မထူးတော့ သည် အတူတူ ဂူထဲမှအမျိုးသမီးကို ဆွဲထုတ်ခေါ်ယူရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက အုတ်အကျိုးအပဲ့များကိုဖယ်ရှားကာ အုတ်ဂူထဲမှ အခေါင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ လေးလံသော အခေါင်းသည် တော်တော်နှင့်တွေ့ပါမလာချေ။ သူသည် အားကုန်စိုက်ထုတ်ကာ ကျွန်းသားအခေါင်းကို တဖြည်းဖြည်းချင်းဆွဲထုတ်ယူလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခဏအကြာတွင် လူသေအလောင်း ထည် ထားသောအ ခေါင်းကြီးသည် ပြင်ပသို့ လုံးလုံးရောက်ရှိသွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက သံတူရွင်းဖြင့်ကလန့်ကာ အခေါင်းတွင်ရိုက်ထား သော သံများကို ဆွဲခွာလိုက်သည်။ ထို့နောက် တူရွင်းဖြင့် ကလော်၍ ဖွင့်လိုက်ရာ အခေါင်းအဖုံးသည် မြေပေါ်သို့လန်ကျ သွားလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက အခေါင်းထဲမှ အလောင်းကြီးကို မရဲတရဲကြည်  လိုက်လေသည်။ မိန်းမအလောင်းသည် အလွန်အမင်းပုံစံမပျက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယွင်းသေးပဲ အခေါင်းထဲ၌ရှိနေ၏။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ  ကန့်လန့်ဖြတ်အနာကြီးက သွေးစများချောက်ကပ်ကာ အသား များပြဲလန်ရက်သားရှိနေလေသည်။ ကားတိမ်းမှောက်စဉ်ကျခဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောဒဏ်ရာဖြစ်ပေ၏။ သူမသည် မသေခင်က အလွန်လှသော မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူသည် မိန်းမအလောင်းကို စိုက်ကြည့်နေပေသည်။ မိန်းမအလောင်း၏ပါးစပ်ထဲမှ သားငန်ရည်များ စီးကျနေသည်။ မျက်လုံးထဲမှလည်း မျက်ခွံများပိတ်ထားသည့်ကြားမှ ဆည်များ ထွက်ကျနေပေ၏။ သူသည် မိန်းမအလောင်းကို စက်ဆုပ်စွာ စိုက်ကြည်နေပေသည်။ သူသည်မိန်းမအလောင်းကို စိုက်ကြည် ရင်း သူမကိုလာ၍ ကယ်တင်မိသည်မှာ မှားလေပြီလား-ဟု နောင်တရစွာ တွေးနေမိပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e သူစိုက်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် မိန်းမအလောင်း၏ မျက်ခွံ များ ပွင့်လာသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ အလောင်းကြီးသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမျက်လုံးများပွင့်လာကာ သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေသည်ကို သူမြင်နေ  ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် အလောင်းကြီးသည် အခေါင်းထဲမှ ငေါက် ကနဲထထိုင်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူသည် ကြောက်လန့်မှု ဖြင့် ဆတ်ကနဲတုန်သွားကာ နောက်သို့ဆုတ်လိုက်မိသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e* မကြောက်ပါနဲ့တဲ့၊ ကိုယ်မိန်းမကိုယ်တောင် ပြန် ကြောက်နေရသေးလား သတ္တိခဲရဲ့ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလောင်းကြီးက သူ့ကိုပြောလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e* ဟီ- ဟီ- ဟီ- နောက်ဆုံးတော့ နင် ငါ့ကိုလာပြီး ခေါ်ရတာပဲမဟုတ်လား နန္၊ ဟီ၊ ဟီ၊ ဟီ၊ ခေါ်စမ်း၊ ငါ ကိုအ ခေါင်းထဲကပွေ့ထုတ်စမ်း၊ ဟဲ-နန္ဒ ပြောနေတာမကြားဘူးလား၊ အောင်မယ်လေး၊ သုံးရက်လုံးလုံး အခေါင်းထဲမှာသေချင်ယောင် ဆောင်နေရတာ ကိုယ်တွေလက်တွေချိနဲ့နေပြီတဲ့၊ ဟဲ-အကောင် နန္ဒ၊ ငါ့ကိုပွေ့ချီစမ်း၊ ဘဲနဲ့ အချိန်ဖြုန်းနေရသတုန်းဟဲ၊ ငါ့ကို နင့်ပခုံးပေါ်ထမ်းပြီး အိမ်ခေါ်သွားပါတော့ ငတုံးရဲ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e* အား ... ” သူကကြောက်လန့်စွာ မသဲမကွဲရေရွတ်လိုက်မိသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိပ်တန်းတက်နေသော ငှက်များသည် အိပ်တန်းမှ လန့်နိုးကာ ဝေါကနဲ ပျံထွက်ပြေးသွားကြပေသည်။ သူနှင့် အလောင်းကြီးတို့ အပြန်အလှန် ပြောနေသော စကားများကို ကြားလိုက်ရ၍ ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူသည် မိန်းမ၏အမိန့်ကိုမလွန်ဆန်နိုင်စွာ မိန်းမအား ပခုံးပေါ်သို့ ပွေ့တင်လိုက်သည်။ မိန်းမသည် သူ့ပခုံးပေါ်တွင် မှောက်ရက်အနေအထားအတိုင်းရောက်ရှိသွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူသည်မိန်းမကို ထိုပုံစံအတိုင်းထမ်းခေါ်ခဲ့ကာသချိုင်း မြေထဲမှထွက်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလောင်းများကိုဖော်စားလေ့ ရှိသော ခွေးအတကောင် သည်ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည်ကာ စူးစူးဝါးဝါးထိုးဟောင်ရင်း အမြီး ကုပ်၍ထွက်ပြေးသွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမှောင်မဲတိတ်ဆိတ်သောလမိုက်ညထဲတွင် သင်္ချိုင်းကုန်း ထဲမှ အလောင်းကြီးကိုထမ်း၍ ထွက်ခွာလာသောလူတစ်ယောက် ကို မည်သည် သက်ရှိလူသားကမှသတိမပြု မိလိုက်ကြချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေအတိုက်တွင် ယိမ်းနွဲ့လှုပ်ရှားနေသော သစ်ပင်ကြီး များကသာ ထိုအဖြစ်အပျက်ကို အချင်းချင်းတီးတိုးသတင်းပို့နေ သည် သဖွယ် သစ်ရွက်ချင်းထိခတ်အော်မြည်သံများ ပေါ်ထွက် နေပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e* ဟား-ဟား-ဟား- နောက်ဆုံးတော့ နင်ငါ့ကိုလာမှ ခေါ်ပဲမနေနိုင်ဘူးမဟုတ်လား၊ ခေါ်သွားစမ်း၊ ငါ ကိုအိမ်အထိ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခေါ် သွားစမ်း၊ နင်ဟာ ထုံးစံအတိုင်း ငါခိုင်းသမျှအလုပ်တွေ လုပ်ပေးရမယ်၊ ငါ့ကိုလူတွေမမြင်အောင် ဝှက်ထားပေးရမယ်။ ကြားထားတဲ့ မိန်းမလျာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43799870701717,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_bb1855e2-e1d0-4cf1-a4d1-7990e56324c5.jpg?v=1730272759"},{"product_id":"ဆောင်းလုလင်-တစ္ဆေအော်သံ","title":"တစ္ဆေအော်သံ","description":"\u003cp\u003eတယ်လီဖုန်းမြည်သံ။ ကလင် . . . ကလင် .. လင် .. .. လင်.. ပထမအကြိမ် တယ်လီဖုန်းသံထွက်ပေါ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတယ်လီဖုန်းသံသည် ခေါ်သံသုံးကြိမ်မြည်ပြီးနေက် ရပ်သွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e( နှစ်မိနစ် တိတိ အသံပြတ်တောက်သွားပြီးနေက် နေက် တစ်ကြိမ်မြည်လာပြန်သည်။ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကလင် .. .. .. ကလင် .. လင် .... လင်.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတယ်လီဖုန်းသံသည် ပထအကြိမ်အတိုင်း ခေါ်သံသုံးခါ မြည်ပြီးနေဘဲပြတ်အော်သွားပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှစ်မိနစ် တိတိအသံပြတ်အော်ပြီး တတိယအကြိမ်ထွက် ပေါ်လာပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကလင် .. .. .. ကလင် .. လင် .... လင်..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်တစ်ကြိမ်တွင်လည်း တယ်လီဖုန်းသံသည် သုံးကြိမ် သုံးခါအော်မြည်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"\"\"\"\"\"ထို့နေတယ်လီဖုန်းသည် လုံးဝပြတ်တောက် | သျှပါလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခေါ်သံသုံးကြိမ်မြည်လာသော တယ်လီဖုန်းသံ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ကြိမ်နှင့်တစ်ကြိမ်ကြားတွင် ၂မိနစ်တိတိပြတ်တောက် ခဲ့ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတယ်လီဖုန်းသံသည် တိတ်ဆိတ်သော ညသန်းကောင် ချိန်တွင်ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ လူသူမနေသောအဆောက်အ ဦးအတွင်းထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညအချိန် လူမနေသော ရုံးခန်းအတွင်းမှ တယ်လီဖုန်း သည် မည်သည့် အတွက်ကြောင့် ခေါ်သံထွက်ပေါ်လာရလေသ နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတယ်လီဖုန်းသံသည် မှားယွင်းခေါ်ယူမှု ကြောင့်ထွက်ပေါ် လသာခြင်းလား။ ဖုန်းလိုင်းတစ်ခုနှင့် တစ်ခုပူး၍ ထွက်ပေါ်လာ ခြင်းလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမတော်တဆ အသံထွက်ပေါ်လာသော တယ်လီဖုန်းသံ ဖြစ်လေသလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ တည်းမဟုတ် - တယ်လီဖုန်းမြည်သံတွင် ရည်ရွယ်ချက်တစုံတခုရှိသလား။ | သက်ဆိုင်သောသူများကတော့ လူသူမရှိသည်ရုံးခန်း အ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eက်အဦးထဲတွင် ညသန်းခေါင်အချိန်၌ မြည်လာသော တယ်လီဖုန်းသံသည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိကြောင်းသိကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤကမ္ဘာကကြီး၌ ထိုကဲ့သို့ မြည်လာတယ် လီဖုန်းသံ၏လျှို့ဝှက်ချက်များ ဖော်ထုတ်နိုင်သည်လူသား သုံးဦးထဲ သရိုပါလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုလူသားသုံးဦးသည်က ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနားလှပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမလှပသောဇာတ်ကြောင်းကိုတင်ပြရသည် အတွက် အား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤဇာတ်လမ်းသည် ခိုးဆိုးတိုက်ခိုက်မှုများ၊တန်ပြန်သော် စားချေမှုများ၊ အငြိုးထား သတ်ဖြတ်မှုများ၊ ဖောက်လွဲဖောက် ပြန်ပြုမျှများ၊ သုဘအယှင်များဖြင့် ပြည်လျှမ်းနေသည် မလှပသော ဇာတ်အိမ်တစ်ခုသာဖြစ်ပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤဇာတ်လမ်းတွင် ပါဝင်လှုပ်ရှားသူများမှာလဲ.. က် ထွင်းထိသူခိုးတစ်ယောက်၊ သူတစ်ပါးမယားကိုကြာဆိုသူလူယုတ်မာ တစ်ယောက်၊ လင်ယောကျာ်းကွယ်ရာတွင် ဖောက်လွဲဖောက်ပြန်ပြု သူ မိန်းမဆိုးတစ်ယောက်တို့ ဖြစ်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့သုံးဦး၏ကြား၌ တယ်လီဖုန်းခေါ်သံတစ်ခုသည် လျှို့ဝှက်နက်နဲစွာပါဝင်ပတ်သက်နေခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုထမင်းသည် သူခိုးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူခိုးဖြစ်နေ၍ ကိုဘမင်းကို လေလွင့်နေသောတေလေ ဂျပိုးတစ်ယောက်လို့တော့ သတ်မှတ်လို့မရ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုဘမင်းသည် ဥပဓိရုပ်ကောင်းသည်၊ မှင်မောင်းကောင်း သည်။ တည်ကြည်ခန့်ညားသေကိုဘမင်းကိုကြည်၍ မည်သူကမှ ( သူခိုးသူဝှက်တစ်ယောက်လို့ စွပ်စွဲနိုင်မည်မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတကယ်လဲ ကိုဘမင်းသည် အဆင့်မြင့်သူခိုးတစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖောက်ထွင်းဝိဇ္ဇာ၊ ဝိဇ္ဇာ၊ | ကိုဘမင်းသည် အဆင့်မြင့်ဆုံး ခိုးနည်း၊ ဝှက်နည်း၊ သော့ဖွင့်နည်း၊ ည တုလုပ်နည်းများကို တတ်ကျွမ်းထားသော ဖေဘော်ထွင်းဝိဇ္ဇာတစ်ယေဘော်ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြေအောက်လောကတွင် နမည်အကျော်ကြားဆုံးသူခိုး တစ်ယောက်ဟုဆိုရပေမည်။ ကိုဘမင်းဖောက်ထွင်းခိုးယူခဲ့ သမျှ အမျှ တိုင်း ဖမ်းမိသည်ဟူ၍မရှိ။ ကိုဘမင်းလုပ်သမျှသည် ပိယိသည်။ သေသပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကိုဘမင်းကိုတပည်ခံလိုသူများလည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြောက်များစွာရှိလေသည်။ သို့သော်.. ကိုဘမင်းကတပည်မမွေး၊ သူ့ပညကို ဘယ်သူ့မှလဲသင်မပေး။ လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့ ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတပည် တပန်းထားခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို ကြိုးကွင်းစွပ် ခြင်းတစ်မျိုးဟု ကိုဘမင်းက ယုံကြည်သည်။ ကိုဘမင်းသည် | ကိုယ်ကကျူးလို့ ကိုယ်ဒူးတောင်မယုံသည်လူစားမျိုးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျူးလွန်သမျှ ဖောက်ထွင်းမှု တိုင်းတွင် ကိုဘမင်းက တစ် ကိုယ်တော်သာလှုပ်ရှားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုဘမင်း၏ခံယူချက်က တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ သူလုပ်နေ သော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းသည် မကောင်းမှုဒုစရိုက် လုပ်ငန်းဖြစ်တာကိုသူသိသည်။ သူ၏ အဒိန္နာဒါနကံကို ကျူးလွန် နေသောဒုစရိုက်မှုများအား တစ်ပါးသူကိုခွဲဝေမပေးလို၊ တစ်ချိန် တွင်တန်ပြန်ခံစားရမည် “ဗ”အတွက် သူတစ်ယောက်ထဲသာခံယူ လိုသည်။ မတော်တဆ ဖမ်းဆီးခံရပါကလည်း ရရှိမည်ပြစ်ဒဏ်ကို မိမိတစ်ယောက်ထဲသခံပါမည်။ ထို့ကြောင့် မကောင်းမှုဒုစရိုက် ပညကို မဖြန့်ဝေလိုခြင်း၊ ပွားမပေးလိုခြင်းဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခိုးဝှက်သည် အလုပ်ကိုလုပ်နေရ၍ ကိုဘမင်း အမြဲစိတ်မ ကောင်းဖြစ်ရသည်။ မလွှဲမကင်းသ၍တစ်ကြောင်း၊ ဘဝပေးအခြေ အနေကဖန်တီးလာ၍တစ်ကြောင်း သူသည် ဒုစရိုက်က၌ကျင် လည်နေရသည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် ဤဒုစရိုက်မှုကိုသူမလုပ်ချင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ကြောင့် ကိုဘမင်းက သံဓိဌာန်တစ်ခုချထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပါးက သူတစ်ပါးပစ္စည်းခုံခြင်း ========== ========\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆိုသော အဒိန္နဒါနကံကိုကျူးလွန်နေရ၍ ကျန်သေကံလေးပါးကို လုံအောင်ထိမ်ပါမည်ဟု အဓိဌာန်ပြုထားခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလိမ်လည်ပြောဆိုခြင်း၊ သူတစ်ပါးအိမ်ကိုပြစ်မှားခြင်း၊ သူတစ်ပါးအသက်ကိုသတ်ခြင်း၊ အရက်သေစာသောက်စားခြင်း စ သည်ကံလေးပါးကိုလုံခြုံအောင်ထိမ်းထားဖို့ ကိုဘမင်းက ဆုံးဖြတ် ထားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအထူးသဖြင့် ဖောက်ထွင်းခိုးမှုကျူးလွန်စဉ်တွင်.. တ ဖက်ရန်ပြုလာသည် တိုင် ပြန်လည်ခုခံခြင်းမပြုရန် သံဓိဌာန် ချာသည်။ ခုခံခြင်းမပြုရုံသာမဟုတ်၊ သူတပါးကိုကြင်အောင် လည်းမလုပ်၊ သူတပါးအသက်ကိုလည်း မည်သည့် အခါမှမသတ်ပါ ဟုဆုံးဖြတ်ချက်ချထားခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ပြင် သူ၏အသက်လေးဆယ်ပြည် သည်နှင့် ဤအလုပ် ကိုလုံးဝစွန့်လွှတ်မည်ဟုလည်း ဘုရား၌သစ္စဆိုထားခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီ အ အ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွမ်းကျင်-ကျင်လည်လွန်း၍ ပိယိစွာ လှုပ်ရှားနေနိုင် သေလဲ တကယ်တန်းဆိုလျှင်ကိုဘမင်း၏လုပ်ငန်းသည် အန္တရာယ် ကြီးလှပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ကြောင့် သူကတပည် တပန်းမထား။ ရသမျှလည်း | ကိုယ်ပဲယူမည်။ ခံစရရှိလျှင်လဲကိုယ်တစ်ယောက်ထဲခံမည်။ သက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစွန့်ဆံဖျား ကြိုးပမ်းရယူထားသည်ပစ္စည်းပစ္စကို သူတစ်ပါးလဲခဲ့ မပေး၊ ခွဲပေးခြင်းဖြင့်လည်း တစ်ပါးသူကို ပြစ်ဒဏ်ခွဲမခံစေလို။ ကိုယ်လုပ်သမျှကံအတွက် ကိုယ်တိုင်စံစား၍ ခံစရရှိလျှင်လဲ ကိုယ် တိုင်ခံသွားပါမည်။ ငရဲကိုအဖော်ခေါ်မသွလို။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်လိုခံယူချက်ရှိသောကိုဘမင်းသည် အပေါင်းအပ ရှိ၊ တပည်တော်သားမထား။ ဖြစ်နိုင်လျှင် ကိုဘမင်းက လူဖြစ်နေ သမျှဘဝကို တစ်ကိုယ်တော်ကျင်လည်ကျက်စားရင်းအချိန်ကုန်လွန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချင်သည်။ ဖြစ်နိုင်ပါက သံယောဇဉ်ပွားရမည် အိမ်ယာထူ ထောင်ခြင်းအမှုကိုပင် ရှောင်လွဲချင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် သူသည် မလွဲမရှောင်သပဲအိမ်ထောင်ပြုခဲ့ရ သည်။ မိန်းမယူခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းကြိုင်ကို ချစ်ခင်နှစ်သက်ခြင်းမရှိလှပါပဲပေါင်းသင်း ခဲ့ရခြင်းသည် သူ့အတွက် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကို ထမ်းရွက်ခဲ့ရ ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ထိုအိမ်ထောင်မှု အချုပ်အနှောင်သည်ပင် တစ် ကိုယ်တော်သူ့ဘဝအား ဒုက္ခနွံတွင်းသို့ ကျရောက်ရန်ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်တော့သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43799865229461,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/jpg.jpg?v=1730272775"},{"product_id":"တက်တိုး-ကမ္ဘာကျော်၀တ္ထုတိုများရှင်းပြချက်-1","title":"ကမ္ဘာကျော်၀တ္ထုတိုများရှင်းပြချက်","description":"\u003cp\u003eဝတ္ထုတို ဆိုတာဘာလဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝတ္ထုတိုဆိုတာ ဘာလဲ ? \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝတ္ထုရှည်ဆိုတာ ဘာလဲ ?\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာစာပေတွင် ဝတ္ထုဆိုသော စာပေအရေးအသားသည် ကုန်းဘောင်ခေတ်လောက်ကစ၍ ပေါ်လာသည် ဆို၏။ မျက်မှောက်ခေတ်၌ ထွန်းကားနေသော ဝတ္ထုမျိုးနှင့် ရှေးခေတ်ဝတ္ထုမျိုး မတူကြောင်းမှာ ထင်ရှားလှသဖြင့် အထူး ဆိုဖွယ်ပင် လိုမည် မထင်မိပါ။ လွန်ခဲ့သော အနှစ် ငါးဆယ်ကျော် 'မောင်ရင်မောင် - မမယ်မ ́ ဝတ္ထု ပေါ်ခဲ့သည်။ ထို ဝတ္ထုကို မျက်မှောက်ခေတ် ဝတ္ထုဟု သမုတ်ကြ၏။ ခေတ်သည် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလျက် ရှိလေရာ၊ လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်နှစ်က အခြေ အနေနှင့် ယနေ့ အခြေအနေတို့ ပင်လျှင် လွန်စွာပြောင်းလဲလျက် ရှိတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'မောင်ရင်မောင် - မမယ်မ” ဝတ္ထုမျိုးကို ယခုခေတ် စာဖတ် ပရိသတ် က မနှစ်သက်တော့။ အပြစ်မဆိုသာပေ။ ဝတ္ထုအရေးအသားသည် ခေတ် နှင့် လိုက်၍ ပြောင်းလဲလျက် ရှိသည်။ အခြား \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့ ပင် ပြောင်းလဲလျက် ရှိလေသည်။ ခေတ် ဝတ္ထု၏ အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်လျှင် ရှေးဝတ္ထုကို အခြေအနေနှင့် မတူတော့။ ခေတ် အခြေ အနေချင်း မတူသည့်အလျောက် ဝတ္ထု၏ အခြေအနေချင်းလည်း ကွဲပြားလေရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာဝတ္ထု၏ အခြေအနေနှင့် အခြားစာပေ၌ရှိသော ဝတ္ထု အခြေ အနေတို့လည်း မတူချေ။ မြန်မာဝတ္ထု၏ အခြေအနေသည် အခြား စာပေ ၌ ရှိသော ဝတ္ထု အခြေအနေထက် ခေတ်နောက်ကျနေသေးသည်။ မြန်မာ ဝတ္ထု အရေးအသားမျိုးသည် ယခုခေတ် နိုင်ငံခြားဝတ္ထု အရေးအသား မျိုးနှင့်မတူ။ ခေတ်နောက်ကျလျက် ရှိနေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် အနှစ် သုံးဆယ် လောက်က အရေးအသားမျိုးကို မြန်မာ ဝတ္ထုရေး ဆရာများက အသုံးပြု လျက် ရှိချေသေး၏။ ဝတ္ထုဖတ် ပရိသတ်ကလည်း ထို ဝတ္ထုမျိုးကိုသာ နှစ်သက်လျက် ရှိနေကြသေးသည်။ မြန်မာဝတ္ထုသည် နိုင်ငံခြား ဝတ္ထု ထက် အနှစ်သုံးဆယ်ခန့် နောက်ကျနေသေးသည်ဟု ဆိုရချေတော့မည်။ဝတ္ထုခေတ်ကို မည်သူက ပြောင်းပေးသနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာရေးဆရာက ပြောင်းပေးသည်။ စာရေးဆရာက တီထွင်ရေးလိုက် မှသာလျှင် ဝတ္ထု အခြေအနေသစ်သို့ ရောက်မည်။ စာရေးဆရာ၏ လက်ချက်ပင်ဟု ထင်နိုင်ဖွယ် ရှိပါ၏။ သို့သော် ဝတ္ထုခေတ်ကို ဝတ္ထုဖတ် ပရိသတ်ကသာ ပြောင်းပေးနိုင်သည်။ တိုင်းပြည်နှင့် လူမျိုး၏ အခြေ အနေ ပြောင်းလဲသည်နှင့်အမျှ၊ အစစအရာရာတွင် အကြိုက်များပြောင်းလဲလာသည်။ အေးချမ်းငြိမ်သက်သော ရှေးခေတ်တွင် ဝတ္ထုကို အပျော်သဘော ဖတ်သည်။ ဝတ္ထုတွင် အဖွဲ့ အနွဲ့များ ဝေဆာလျက်ရှိမှ ဖတ်သူ ကြိုက်လေသည်။ ယခုခေတ်သည် အလှုပ်အရှားများသော ခေတ် ဖြစ်သည်။ နေရာတိုင်း၌ အတိုက်အခံ ရှိသည်။ ကြိုးပမ်းမှု ပြုကြရသည်။ အေးဆေးစွာ နေချိန်မရသလောက် ဖြစ်တော့သည်။ ဤခေတ်မျိုးတွင် ဇိမ်ဆွဲ၍ ဖတ်နေရသော ဝတ္ထုမျိုးကို မဖတ်နိုင်။ ဖတ်လည်း မဖတ်ချင်တော့ပေ။ ဝတ္ထုရှည်များထက်၊ ဝတ္ထုတိုများကို အဖတ်များလာသည်။ ဝတ္ထုတိုများပါသော မဂ္ဂဇင်းများ ထွန်းကားလာ၏။ မဂ္ဂဇင်းများကြောင့် ဝတ္ထုတို ဖွံ့ဖြိုးပွားများလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝတ္ထုတိုဆိုတာ ဘာလဲ။ တိုသော ဝတ္ထုတို ဟု ခေါ်သည် ဟူသည့် အဖြေသည် လုံလောက်ပါသလော။ ဝတ္ထုရှည်ဆိုတာ ဘာလဲ ဟု ထပ်ဆင့် မေးမြန်းလျှင်လည်း၊ ရှည်သော ဝတ္ထုကို ဝတ္ထုရှည် ဟု ခေါ်သည် ဆိုရုံဖြင့် ကျေနပ်မည်လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝတ္ထုတို ဟူသော အလားတူဝေါဟာရမျိုး နိုင်ငံခြားစာပေတွင် ရှိပါ ၏။ သို့သော် ဝတ္ထုရှည် ဟူသော ဝေါဟာရမျိုးကိုမူ သုံးခဲလှ၏။ မသုံးဘဲ “နော်ဗဲလ်” ဟူသော ဝေါဟာရကိုသာ သုံးကြ၏။ နော်ဗဲလ်သည် ရှည်သည် မှန်၏။ ဝတ္ထုလည်း ဖြစ်၏။ သို့သော် ဝတ္ထုတိုနှင့် စနစ်ချင်း မတူ ပေ။ တိုသော ဝတ္ထုကို ဝတ္ထုတိုဟု ခေါ်နိုင်ပါ၏။ သို့သော် တိုတိုင်း ဝတ္ထု တို မဖြစ်။ ဝတ္ထုတို စနစ်သည် သီးသန့် ဖြစ်၏။ ဝတ္ထုကို အတိုချုံးလိုက်လျှင် ဝတ္ထုတို ဖြစ်ပါလေရောဟု မမှတ်ထင်ရာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်တို့ဆီတွင် ဝတ္ထုတို မြောက်များစွာ ရေးနေကြသည်။ဝတ္ထုရှည်များကိုလည်း မဂ္ဂဇင်းများတွင် တွေ့နိုင်သည်။ လုံးချင်း ဝတ္ထုဟု ခေါ်သော ဝတ္ထုများလည်း ထွက်နေကြ၏။ ကျွန်တော်တို့ဆီက အမှတ်အသားမှာ လွယ်ကူလှ၏။ မဂ္ဂဇင်း စာမျက်နှာ နှစ်မျက်နှာမှ ဆယ်မျက်နှာလောက် ရှိသော ဝတ္ထုကို ဝတ္ထုတို။ မျက်နှာ နှစ်ဆယ်၊ အစိတ် ရှိလျှင် ဝတ္ထုရှည်။ စက္ကူ အတိုင်းအတာအားဖြင့် ကရောင်း ဆယ့် ခြောက်မျိုး အရွယ် (ဝတ္ထုစာအုပ် အရွယ်) တစ်အုပ်လုံးပြည့် ရေးထား သော ဝတ္ထုကို လုံးချင်း ဝတ္ထုဟု ခေါ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါတလေ ဆောင်းပါးလိုလို ဝတ္ထုလိုလို စာမျိုးတွင် မဂ္ဂဇင်းထဲ တွင် 'ဝတ္ထုဆောင်းပါး' ဟု ခေါ်လိုက်ကာ အယ်ဒီတာက ထည့်လေသည်။ သိပ္ပံမောင်ဝ၏ အစမ်းစာများကိုပင် ဝတ္ထုဆောင်းပါးဟု ခေါ်နေကြချေ သေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမှန်ဆိုလျှင် ဝတ္ထုလိုလို၊ ဆောင်းပါးလိုလို စာမျိုး ဟူ၍ ရှိစရာ မလိုပေ။ ထိုစာမျိုးကို ဝတ္ထုဟုပင် ခေါ်ကြသည်။ ယခု ကျွန်တော် ရေးနေသော စာမျိုးကိုသာ ဆောင်းပါးဟု ခေါ်နိုင်သည်။ အကြောင်းအချက်များ ဖော်ပြကာ ထင်မြင်ချက်များ တင်ပြသော စာကို ဆောင်းပါးဟု ခေါ်ရ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပေမည်။ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုခုကို ပြောပြလျှင်ပင် ဝတ္ထုဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင် သည်။ သို့ရာတွင် ကျွန်တော့်တို့ဆီမှာ နားလည်နေသော ဝတ္ထုဆိုသည့် စာတွင် အဖြစ်အပျက်များကို ဇာတ်ကောင်တစ်ဦးဖြစ်စေ၊ တစ်ဦးထက် ပို၍ပင် ဖြစ်စေနှင့် ဆက်စပ်ပတ်သက်၍ ဖော်ပြကာ “ဇာတ်လမ်း' ဟူသော အရာ ပါရှိရချေသည်။ ဥပမာ သိပ္ပံမောင်ဝ၏ စာများကို မြန်မာတို့က ဝတ္ထု ခေါ်ရလေမလား၊ ဆောင်းပါး ခေါ်ရလေမလား မဝေခွဲတတ်ကြ သည့်အလျောက်၊ ဝတ္ထုဆောင်းပါးဟု မမှားနိုင်အောင် ခွ၍ခေါ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့ဆီမှာ ထိုဆောင်းပါးဝတ္ထုမျိုးကို ဝတ္ထုတိုဟုပင် ခေါ်လိုက်ကြ သည်။ ဝတ္ထုတိုသည် အကြောင်းအရာ တစ်ခုခုကို သရုပ်ပေါ်လာအောင် ဖော်ပြသော စာမှသည် ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်တို့ဖြင့် အပြည့်အစုံရှိသော စာအထိပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်ဆီမှာ အယ်ဒီတာများက ဝတ္ထုမဟုတ် ဟု ဆိုကာ ပယ်ချလှသော စာမျိုး ရေးသားရာ၌ နာမည်ကြီးသော၊ အမေရိကန် ပြည်ထောင်စုသားအဖြစ် ခံယူလိုက်သော အာမီးနီယံ ပြည်သား ဝီလျံဆာရိုးယမ်း၏ ဝတ္ထုများကို မြန်မာပြန်ပေးပါမူ မြန်မာစာဖတ် ပရိသတ် ကြိုက်ပါလေ မလားဟု သံသယ ဖြစ်မိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂလိပ် စာရေးဆရာ ဂျိုက်စ်ကရီ၏ “ရိုမန့်စ်' အမည်တပ် ဝတ္ထု တိုကလေးကို မြန်မာပြန်ပေးပါမူလည်း မြန်မာ စာဖတ်ပရိသတ်က ဝတ္ထုတိုဟု ခေါ်ချင်မှ ခေါ်ချင်ပေမည်။ ထို ဝတ္ထုတိုကလေးမှာ တစ်နှစ်သား ကလေး စောင်ပေါ်တွင် ယက်ကန်ယက်ကန် လုပ်ရင်း ပြတင်းမှ ကျလာ သော နေရောင်ခြည် ဖမ်းယူသည့် အကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ဖန် အိုင်ယာလန်ကျွန်းသား စာရေးဆရာ လီယံအိုဖလာတီး၏ ဝတ္ထုတိုကလေးများကို မြန်မာ စာဖတ် ပရိသတ်တို့ ကြိုက်ပါလေမလား ဟု တွေးမိသည်။ စာဖတ် ပရိသတ်ခမျာမှာ အယ်ဒီတာများက ရွေးချယ် ထည့်သွင်းပေးသမျှကိုသာ ဖတ်ကြရသည်။ အယ်ဒီတာများ ကြိုက်မှ မဂ္ဂဇင်းထဲတွင် ပါမည် ဖြစ်သောကြောင့် အယ်ဒီတာများ ကြိုက်ပါလေ မလားဟု ပြင်၍ တွေးမိပါသေးသည်။ | ဝတ္ထုတိုသည် စုံထောက်မောင်စံရှား (ရှားလော့ဟုမ်း) ဝတ္ထုများမှာကဲ့သို့ ဇာတ်လမ်း ဇာတ်ကွက် အချိတ်အဆက်များနှင့် ဇာတ်အိမ်ဖွဲ့ထား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော ဝတ္ထုမျိုးမှသည် ဆိုခဲ့သော ဝတ္ထုမျိုး အထိပင် ဖြစ်သည်။ ယခု နောက်ဆုံးပေါ် ဝတ္ထုများမှာ ကျွန်တော် နားလည်ထားသော ဝတ္ထုမျိုးပင် မဟုတ်တော့ဘဲ၊ အတ္ထုပတ္တိဆန်ဆန်၊ ဆောင်းပါးဆန်ဆန်၊ ခြင်းရာ စာတမ်းဆန်ဆန် ဖြစ်လာသည်ကို တွေ့ရပါသည်။ တိုင်းခြား စာပေများ တွင် ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက် အချိတ်အဆက်များကို ဂရုပြုသည့် အလေ့အထသည် တိမ်ကော၍ လာချေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခုခေတ် စာရေးဆရာတို့သည် ဘဝကို သရုပ်ဖော်ရာ၌ ဘ၀နှင့် နီးစပ် နိုင်သလောက် နီးစပ်အောင် ကြိုးပမ်းကြရာဝယ် ဘဝမှာကဲ့သို့ အချိတ် အဆက် မမိသော အဖြစ်အပျက်များကို မပြုမပြင် ဖော်ပြလာကြကုန်၏။ ဥပမာ၊ တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားတစ်ယောက်သည် ကြုံရာ တွေ့ရာ သူငယ်မ တစ်ယောက်နှင့်အတူ ခရီး ထွက်သွားပြီးလျှင် ခရီးလမ်းတွင် နီးစပ်၍ ညားကြရာမှ၊ နောက် အမှတ်မထင် လမ်းခွဲ၍ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။ ထိုဇာတ်လမ်းမျိုးမှာ အချိတ်အဆက်မရှိ၊ အဓိပ္ပာယ် မရှိဟုပင် ဆိုချင်ဆိုနိုင်ပါ၏။ စာရေးဆရာ၏ ဝါဒမှာလည်း ဘဝသည် အဓိပ္ပာယ် မရှိ ဟူ၍ပင်။ ထိုသို့ ကြုံရာ တွေ့ရာကို လျှောက်ရေးသွားပြီးလျှင် ဆုံးချင် ရာတွင် ဆုံးလိုက်သော ဝတ္ထုမျိုးကို မြန်မာ အယ်ဒီတာများက ထည့်ဝံ့ကြ မည် မထင်မိပါ။ မြန်မာ စာဖတ် ပရိတ်သတ်ကလည်း နှစ်သက်ကြမည် မဟုတ်ပါ။ ဇာတ်ကွက်မိသော ဝတ္ထုမျိုးကိုသာ ဝတ္ထုကောင်းဟု ထင်နေ သော စိတ်ထားမျိုးသည် တိုင်းခြား စာပေများစွာတွင် ရှေးကျနေချေပြီ။ ဝတ္ထုတို၌ ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်သည် ပဓာနမဟုတ်။ ဇာတ်ကောင် ၏ ချက်ပိုင်သော ဘဝကို တစ်ချက်မျှ ဖော်ပြနိုင်ပါလျှင် ဝတ္ထုတို၏ ကိစ္စသည် ပြီးမြောက်ပြီဟု ဆိုနိုင်ပါ၏။ ဝတ္ထုတိုနှင့် ပတ်သက်၍ ဥပမာ ပေးရပါမူ၊ လမိုက် မိုးအုံ့နေသော ညတွင် တောကြီး မြက်မဲထဲ၌ ခရီး သည်က လက်နှိပ်ဓာတ်မီး ထိုးလိုက်သဖြင့် မီးရောင်အောက်တွင် မြင်ရသော မြင်ကွက်ကလေးနှင့် တူသည်ဟု ဆိုပါရစေ။ ထိုမြင်ကွက်ကလေး သည် တောကြီး တစ်ခုလုံး၏ မြင်ကွင်း အပြည့်အစုံ မဟုတ်ပေ။ သို့သော်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသည်တောကြီးတစ်ခုလုံး၏ မြင်ကွင်းကို ညွှန်းသော ကိုယ်စားပြု\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော မြင်ကွက်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုနည်းတူပင် ဝတ္ထုတိုသည် ဘ၀၏ အစိတ်ငယ်မျှသာ ဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုအစိတ်ငယ်သည် ဘဝတစ်ခုလုံး ကို ကိုယ်စားပြုနိုင်ရပေမည်။ ဘဝအခြေအနေကို ညွှန်းနိုင်ရပေမည်။ သို့ မှသာလျှင် ဝတ္ထုတိုကောင်းဟု ခေါ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ဝတ္ထုတိုရေးရာ၌ စကား ကျစ်လစ် သိပ်သည်းရသည်။ နော်ဗဲလ်လို ရောက်တတ်ရာရာ ရေးနိုင်ခွင့် မရှိပေ။ ရောက်တတ်ရာရာ ချဲ့ထွင် ရေး သားမှုသည် စင်စစ်အားဖြင့် အားပေးအပ်သည့် အလုပ်မျိုး မဟုတ် သော်လည်း၊ နော်ဗဲလ် ရေးရာတွင် လက်ခံနိုင်ဖွယ် ရှိသေး၏။ ဝတ္ထုတို တွင် လက်မခံပေ။ ကျစ်လစ်သိပ်သည်းမှုသည် အရေးကြီးသည်။ လိုရင်း ကို တိုတိုတုတ်တုတ် ရေးတတ်မှ ဝတ္ထုတိုကောင်း တစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်ဟု အရေးအသားဖက်က နေကြည့်၍ ပြောနိုင်၏။ ဥပမာ ဆိုပါစို့၊ 'စာရေး ကြီး ကိုရွှေရိုးသည် နံနက် ကျီးမနိုးခင် ထလေ၏” ဟု ရေးလိုက်လျှင် တော်ပြီ။ 'ညနှင့်နေ စပ်ကြားကာလ မိုးမလင်းတလင်း အချိန် အခါဝယ် ကျီးငှက်များပင် အိပ်တန်းမှ မထကြရသေးသော်ငြား စောစောထတတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော ဝါသနာရှိသည့် စာရေးကြီး ကိုရွှေရိုးသည် အိပ်ရာမှ လူးလဲ ထလသည်” ဟူ၍ ရေးလျှင် အပိုအမိုတွေ ပြည့်လျှံလျက် ရှိသောကြောင့် မသင့်ဟု ဆိုရပေမည်။ သို့သော် စာရေးကြီး ကိုရွှေရိုး၏ အတ္တ သဘာဝ ကို ထုတ်ဖော်ရန် လိုအပ်ပါမူ ဖော်ပြရပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရေးအသား သိပ်သည်းမှုကို အကြောင်းပြု၍ မစ္စတာ ဘိတ်ထိစ် အစရှိသော ဝတ္ထုတို ပါရဂူကြီးများက ဝတ္ထုတိုကို “စကားပြေကဗျာ” ဟု ခေါ်ကြသည်။ ဝတ္ထုတိုမှာ စင်စစ်အားဖြင့် ဆိုရပေမည်။ ဝတ္ထုကြီးကို အတို ချုပ်ထားခြင်းမဟုတ်။ ဘဝ၏ တစ်စိတ်တဒေသ၊ ကွက်ကွက် ကလေးကို အလင်းရောင် တစ်ချက်မျှ ထိုးပြရခြင်းပင် ဖြစ်သောကြောင့်၊ ထိုပြသော အလင်းရောင်သည် အကွက်ကျဉ်းသည်နှင့်အမျှ စူးရှရပေ မည်။ ထို့ကြောင့် ဝတ္ထုတိုသည် စာပေထဲတွင် အရေးရ အခက်ဆုံး စာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကဗျာရေးရသည်နှင့် နှုန်းနိုင်းဖွယ် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂလိပ် ဝတ္ထုတို ဆရာများတွင် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သော မစ္စတာ အိပ်ချပ်အီးဘိတ်ထိစ်က ဝတ္ထုတိုသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သောစာ ဖြစ်သည့်အလျောက် ဝတ္ထုတိုကို ဝိဂြိုဟ်ပြုနိုင်ဖို့ ခဲယဉ်းသည်ဟု ဆိုသည်။ သဘာဝ၏ အလှကို ပေတံနှင့် တိုင်းတာ၍ မရနိုင်သည့် နည်းတူ၊ ဝတ္ထုတို၏ သဘာဝကို အတိအကျ တင်ပြရန် မဖြစ်နိုင်ဟု ဆိုလေသေး သည်။ ၀တ္ထုတို အရေးအသားတွင် စံထားအပ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကျော်များက “ဝတ္ထုတိုဆိုတာ ဘာလဲ ́ ဟူသောအမေးကို အမျိုးမျိုး ဝိဂြိုဟ်ပြု၍ ဖြေဆို ကြကုန်၏။ သူတို့၏ အဖြေများတွင် တူညီသော အချက်ကိုပင် ရှာ၍ မရသည့်အပြင် ဆန့်ကျင်ဖက် အချက်များအပြိုင်းအရိုင်း ပါရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအနုပညာ၏ သဘာဝကို အတိအကျ ဖော်ပြနိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ပန်းချီပန်းပု စသည်တို့ကို မြင်သူ၏ နှလုံးသားက ဆုံးဖြတ်သည့်နည်းတူ စာပေ အနုပညာကိုလည်း ဖတ်သူ၏ နှလုံးသားက ဆုံးဖြတ်ရပေမည်။ အနပညာကို နှလုံးသားက ဆုံးဖြတ်သည် မှန်သော်လည်း ဦးနှောက်က ထိန်းသိမ်းတည့်မတ်ပေးရပေသေးသည်။ အနုပညာ၏ သဘောတရား တို့ကို သင်ကြားလေ့လာခြင်းသည် နှလုံးသား၏ အဆုံးအဖြတ်ကို တည့် မတ်ပေးခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ ဝတ္ထုတို အကြောင်းကို ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ဖော်ပြရန်မှာ အတော်ပင် ခဲခက်လှသည့် လုပ်ငန်း ဖြစ်သည်။ မြန်မာစာပေ၌ ဝတ္ထုတို ပေါ်လာ သည်မှာ မကြာလှသေးပေ။ ဝတ္ထုတို့သည် သာမန်အားဖြင့် လွယ်ကူစွာ ရေးနိုင်သော စာနှင့် တူလှ၏။ ယင်းသို့ တူသည့်အလျောက် ဝတ္ထုတိုကို လူတိုင်းရေးချင်ကြသည်။ မိမိ၌ ပြောစရာ အကြောင်းအချက် တစ်ခု ရှိလျှင် ကောက်၍ ရေးလိုက်ပါက ဝတ္ထုတို တစ်ပုဒ်ဖြစ်လာပြီဟု ထင်ကြကုန်၏။ ထို အထင်သည်မမှားပါ။ ဝတ္ထုတို ဟူသော စာမျိုး၌ ရှေ့က ပြဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း စာအမျိုးမျိုး ပါနိုင်သောကြောင့် ထို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးလိုက်သော ဝတ္ထုတိုသည် ဝတ္ထုတိုပင် ဖြစ်ပါ၏။ မငြင်းသာပါ။ သို့သော် ဝတ္ထုတိုကောင်း တစ်ပုဒ်ဖြစ်လာဖို့ အရေး၌ကား မလွယ်လှပါ။ ဝတ္ထုတို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်း ဆိုသည်ကား အဘယ်အရာနည်း။ ရုတ်ခြည်း ဖြေ၍ မဖြစ်နိုင်ပါ။ အကြောင်းအကျိုးကို အသားလွတ် ဖော်ပြရုံနှင့်လည်း သဘောပေါက်နိုင် မည် မထင်မိပါ။ ဝတ္ထုတိုများကို နမူနာအဖြစ် ပြကာ ထို ဝတ္ထုတိုတို့ကို ဝေဖန်ပြပါမှ သဘောပေါက်တန်သလောက် ပေါက်ပေမည်။ ဝတ္ထုတို များကို နမူနာပြရမည့်အရေးတွင် မြန်မာဝတ္ထုတိုများကို မပြလိုပါ။ 'ပြစရာ မရှိလို့လားဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာလဲ စံပြတွေ ရှိပါသေးတယ်” ဟု တစ်ဦးသော မိတ်ရင်းက ပြောလာပါမူ ကျွန်တော်က 'စံပြတွေ မြောက်များစွာ ရှိပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ဝတ္ထုတို အရေးအသားဟာ တိုင်းခြား ပုံစံ ဖြစ်နေလို့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကောင်းတယ်လို့ ဆိုထားတဲ့ ဝတ္ထုတို တချို့ကိုပဲ ပြပြီးတော့ ကျွန်တော် တတ်နိုင်သမျှ၊ မှတ်သမျှ ကလေးနဲ့ ဝေဖန်ပြပါရစေ”ဟု ဆိုလိုက်ချင်ပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43851739398293,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4357f8ce-015c-4c5d-92b7-b26837b159dd.jpg?v=1730272973"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-၀င်္ကဘာကိုဖွင့်တဲ့သော့","title":"၀င်္ကပါကိုဖွင့်တဲ့သော့","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမည်သို့မည်ပုံ ပြောရမည်မှန်ကိုပင် မသိတော့ချေ။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေအားဖြင့် တော့ ထွက်သွားနိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e စကားအားဖြင့်တော့ ပီပြင်မည်မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပါးစပ်ဖြင့် လေလည်သည်ဟု အထင်ခံရလျှင် ခက်ဦးမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရှက်ကို အသက်ထက် တန်ဖိုးထားသူဖြစ်၍ သက်စွန့်ဆံဖျား အားကြိုးမာန်ကုပ် ဟစ်အော်ထုတ်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ကိုယ်ပါသည်ဆိုပေမဲ့ အမှန်တကယ် ကိုယ်”ပါ”သည်မှ မဟုတ်ဘဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မှတ်တိုင်ပါတယ် ဗျို့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသံက 'အောင်'သွားပါသည်။ သူ့အနားမှ လူသူပရိသတ်အချို့ အနည်းငယ် ‘ရှဲ’ပေးကြ၏။ အပေါက်ဝဆီကို ရောက်ခါနီးမှ ကိုယ့်ထက် ဆိုးသူနှင့် တိုးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကဲ..လာ..လာ..မှတ်တိုင်ရောက်တော့မယ် \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ့်လက်ကို တစ်ယောက်က လာဆွဲ၏။ သူက ရှေ့မှနေ၍ ဆင်းမည့်ဟန်ပြုသည်။ ရပါသည်။ ကိုယ်ကလည်းသူနှင့်အတူ ဆင်း လိုက်သွားရုံပေါ့။ သို့သော် ကိုယ့်လက်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားသော သူ့လက် ကလေး၏ နွေးထွေငြင်သာမှုကိုတော့ လှိုက်လှိုက်ဖိုဖို ခံစားရသည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကဲ ဆင်းကြမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူကအပြောမှာကားကလည်းရပ်၏။ မှတ်တိုင်ဖြစ်နေ၍ ပြီးတော့လည်း ဆင်းမည့် သူ ပါနေသည်ဆို၍ 'ကိုကြီးရေ' “ဟေ ရပ်ပေးမယ် ကလေးရေ' ဟူသော ပုံစံမျိုးဖြင့် လုပ်ပေးခြင်းဖြစ်၏\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကိုယ့်အနေနှင့်တော့ လိုရာပန်းတိုင်ကို ရောက် ပါပြီးရှေ့မှ ဆွဲခေါ်သူ၏ အလိုကျ နောက်မှ လိုက်ပါသွားပြီး မဟာပထဝီ မြေကြီးပေါ်သို့ ခြေနှစ်ချောင်းကို ဒေါက်ထောက်၍ ရောက်ခဲ့ရပါပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ်ကလည်း မတန့်ရပါဘဲနှင့် သူ့ဘာသာ ဗူးခနဲမောင်းထွက် သွားသော ကားကြီးကို နောက်မှ မော့ကြည့်ပြီး ကိုယ့်ကို ကားပေါ်မှ ဆွဲချပေးဖော်သူ ကျေးဇူးရှင်ကို လှည့်ကြည့်မိသည့်အချိန်မှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟောတော်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆုပ်ထားသည့်လက်ကို ကြည့်လိုက်၊ ကိုယ့်မျက်နှာကို ကြည့် လိုက်နှင့် သူ့ဘာသာ အတော်အံ့သြသင့်သွားပုံရသည်။ လက်ကို ကပျာကယာ လွှတ်လိုက်ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟာ..ရှင်က..ဘာတုန်း\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့စကားကြီးက ဘယ်လိုကြီးမှန်းလည်း မသိ။ “ဗျာဘာကိုမေးတာတုန်း\" ,\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သဲစုဖြိုးက ဘယ်မှာတုန်း” “ဘယ်က သဲစုဖြိုးတုန်း\" “ကျွန်မ လက်ဆွဲခေါ်လာတဲ့ သဲစုဖြိုးလေ” \"မသိပါဘူး။ ခင်ဗျာ။ လက်ဆွဲခေါ်လာတာက ကျွန်တော့်ကို ““အို...ရှင် တောက်တီးတောက်တဲ့\" ““အို..ဗျာ တောက်တီးတောက်တဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူမ ဒေါကန်လေသည်။ ထိုအခါကျမှပင် သူ့အလှကို သတိ ထားမိလေသည်။ မျက်လုံးမျက်ခုံးနှင့် နှုတ်ခမ်းပါးကလေးများက အလွန်လှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာမှ မဟုတ်သလိုလိုနှင့် နေရာကောင်းရထား၍ ဈေးကြီးဝင်နေသော စပယ်တင်မဲ့ကလည်း အထင်ကရ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်းဟုတ်တာတော့ ဟုတ်နေပါပြီ” “ဘာဟုတ်တာလဲ\" \"မဟုတ်ပါဘူးခင်ဗျားက အတော်လှတာပဲလို့ စိတ်ကူးမိတာ “ကျွန်မ လှတာကို ရှင် စိတ်ကူးတယ် ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e““အာ..အဲ့လိုကြီးတော့ ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ၊ ဒီကောင်မလေး လှသားဟလို့ တွေးမိတာပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အဲ့ဒါဆို သဲစုဖြိုးက ဘယ်မှာတုန်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင်..ဘာဆိုင်လို့လဲ၊ ဘယ်က သဲစုဖြိုးလဲကျွန်တော် မသိတာ” ,\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါဆို ခု သဲစုဖြိုးက ဘယ်မှာလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရော်ဒုက္ခပါပဲ\"  “ဘာဒုက္ခလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဒီမှတ်တိုင်မှာ ဆင်းမယ်ဆိုတာကို သူက မသိဘူးလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မှတ်တိုင်နာမည်ကိုတော့ သိတာပေါ့၊ ဒီမှတ်တိုင်မှန်းတော့ မသိဘူး\"\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူက ကလေးလေးလား” သူမက လက်နှစ်ဖက်ကို အကျယ်ကြီး ဖြန့်ဝိုင်းပြကာ ဖြေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင်.....အဲ့ဒါများ\" “ဘာ...အဲ့ဒါများလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲ့ဒီလောက်အကြီးကြီးကိုများ ဘတ်စ်ကားစီးခိုင်းနေသေးတယ်။ ခင်ဗျားကို ကုန်းပိုးပြီးပြေးချလာရင်တောင် ရောက်တာကြာလှပါပြီ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အကောင်ကြီးတာကို ပြောတာမဟုတ်ဘူးများ အသက်ကြီးတာ ကို ပြောတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါကိုများ ခင်ဗျားက သဲစုဖြိုးဆိုပြီး နာမည်ကို ဒဲတပ်ပြီး ခေါ်နေသေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ညာ ကျွန်မက 'ဒဲ့မခေါ်လို့ “တွတ်နဲ့ သဲစုပျိုးလို့ ခေါ်နေရမှာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အခု ဘယ်မှာလဲ အဲ့ဒီသဲစုပျိုး\"  “ကျွန်မက ရှင့်ကို မေးနေတာရှင့်” ။ “ ဪ..သိ..သိပြီ” “ဘာသိတာလဲ” “ကျွန်တော့်ဘေးက အမျိုးသမီးကို ခင်ဗျားပြောတာထင်တယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကတ္တရာစေရောင်းအသားနဲ့လေး နှုတ်ခမ်းက ဘဲနှုတ်သီးနဲ့တူတယ်။ ဗြဟ္မာခေါင်းထည့်လာပုံရတဲ့ သူ့ပိုက်ဆံအိတ်သေးသေးလေးကို ဟိုဖက် လှည့်ကိုင်လိုက်၊ ဒီဖက်လှည့်ကိုင်လိုက်နဲ့၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။ အခြေအနေပေးရင် ပေးသလို ချိုင်းကြားမှာလည်။ ညှပ်လိုက်သေးတယ် လေ၊ သူက ဘုတ်ထိုင်းကြီးဆိုတော့ ပိုက်ဆံအိတ်ကလည်း မသိသာဘူးလေ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဒီလောက် မှိုချိုးမျှစ်ချိုးမပြောပါနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲ့ဒါက ထားပါဦး ကျွန်တော် ခုနကပြောတဲ့ အမျိုးသမီးမဟုတ် ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e““ဟုတ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲ့ဒါပေါ့ ခင်ဗျားက သူ့လက်ကို “ဒဲ့မဆွဲပဲ။ ကျွန်တော် လက်ကို 'တွတ်ဆွဲလိုက်မိတာကိုး။ ကျွန်တော်လည်း အူကြောင်ကြောင် နဲ့ ပါလာရတာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲ့ဒါတွေထားပါတော့ အခု ရှင် ဘယ်လိုပြန်လုပ်ပေးမလဲ” “ဘာကို ဘယ်လိုပြန်လုပ်ပေးရမှာလဲ\" ““သဲစုဖြိုးကို ဘယ်လို ပြန်ခေါ်ပေးမလဲ\" “ဘာဗျ ခင်ဗျားသဲစုပျိုးက..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြော၍ပင် မဆုံးပါး သဲစုပျိုးဟု သူမက ပြောပြီး သဲစုပျိုးဟု ကိုယ်က“တွတ်”ခေါ်နေသော သူငယ်မသည် ထိပ်စည်းနှင့်အလယ် မှားပြီး ဝင်ရောက်လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အီး...ဟီး ဟီး\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငိုရင်း မျက်ရည်သုတ်ရင်း ဝင်ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ “ဟဲဟဲ.ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ\" “ရက်စက်လိုက်တာ...မြူမြူးရယ်\"\" \"ငါ ဆင်းတာကို နင်က ဘာလို့လိုက်မဆင်းသလဲ စုရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“စုလည်းဘယ်သိမလဲ မြူမြူးရဲ့၊ နင်က နင့်ဘဲကို လက်ဆွဲ ဦးဆင်းသွားတာကိုး\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဟောတော်\" \"သူ..သူ..ငါ့ဘဲမဟုတ်ဘူး” ““သူ..သူ...ကျွန်တော့်ဘဲမ မဟုတ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှစ်ယောက်သား ပျာပျာသလဲ ငြင်းဆန်ကြ၏။ ခြေကာကာ လက်ကာကာနှင့် အကြောက်အကန်ငြင်းကြခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စောင်းငန်းငန်း ပြန်ကြည့်ဖြစ်ကြ ၏ ပြီးမှ သူမက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"နင် ငိုနေတာကို ရပ်လိုက်တော့ လူမြင်ကောင်းတာ လည်။ မဟုတ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လူမြင်ကောင်းအောင် ဘယ်လိုငိုရမှာလဲ\" “ဘယ်လိုမှ မငိုနဲ့တော့၊ တော်ပြီ သွားကြမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသဲစုဖြိုးက မျက်ရည်တွေသုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို တစ်ချက်မျက်လုံး စွေကြည့်ကာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူကကော\" \"ဟု သူက သူ့လမ်းသူသွားမှာပေါ့။ ငါတို့က ကိုယ့်လမ်းကိုယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854932279445,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f13910da-f880-4432-b870-1f85099125dd.jpg?v=1730273032"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-၀တ်မှုန်တစ်စက်ရဲ့အတ္တုပတ္တိ","title":"၀တ်မှုန်တစ်စက်ရဲ့အတ္တုပတ္တိ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cspan\u003eအိမ်ကိုလာလည်တဲ့ ဒေါ်ခင်နှင်းလွင်က\u003c\/span\u003e '\u003cspan\u003eအာမခံသေတ္တာ” အကြောင်း ပြောပြတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရေဘေ။ လေဘေး၊ မီးဘေးတွေကို ကာကွယ်နိုင်တဲ့ သေတ္တာ ပါပဲ။ ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို သိမ်းဆည်းထားဖို့အတွက် အင်မတန်သင့်လျော်တဲ့ သတ္တာပဲပေါ့...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခုတော့ရှိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီအာခံသေတ္တာကို “Code \u003cspan\u003eနံပါတ်သိရင်တော့ ဖွင့်လို့ရတယ်။ သူ့သော့ချက်ကို သိရင် ပွင့်တာပါပဲ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ဆက်တည်းမှာပဲ အန်တီခင်နှင်းလွင်က အင်မတန်နှုတ်လုံ ဘတ်တဲ့ လူတွေအကြောင်း ပြောပြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီလူတွေရဲ့ ပါးစပ်ကတော့ 'Code\u003cspan\u003e”နံပါတ် မရှိဘူး။ ဘယ်လို နှင့်ဖွင့် ပွင့်ဘူးတဲ့။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြည်ညိုလေးစားစရာ ကောင်းပါတယ်။ ကိုယ်လည်း အဲဒီလိုမျိုး နှုတ်လုံတဲ့သူ ဖြစ်ချင်တယ်။ 'Code \u003cspan\u003eနံပါတ်မပါတဲ့လူ ဖြစ်ချင်တယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစုံ၏ ...နဲ့အတူ အန်ကယ်လ်ဦးကြည်ဝင်း၊ဆီ သွားကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ... ပါရီက ပြန်လာတယ်ဆိုတာကိုး...။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ် သိသားပဲ...က သူ့အတွက် လက်ဆောင်များ ပါမလားလို့ သွားတာပါ။ ပါ,\u003cspan\u003eပါဘူး။ အန်ကယ်လ်ဦးကြည်ဝင်းကဖြင့် သတိရပုံတောင် မပေါ်ဘူး။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပြန်လမ်းမှာ ရာဇဝတ်သားတစ်ယောက်ကို သူနဲ့အတူ လက်ထိပ်ခတ်ပြီး ခေါ်လာတဲ့ စုံထောက်တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်တယ် ထုံးစံအတိုင်း သူ့ဘယ်လက်နဲ့ ရာဇဝတ်သားရဲ့ ညာလက်ကို တွဲပြီး လက်ထိပ်ခတ်ထားတာပေါ့။ ဒါမှသာ ရာဇဝတ်သားထက်စာရင် သူက လှုပ်ရှားဖို့ ပိုလွယ်ကူတာကိုး...။ ရာဇဝတ်သားကို သူ့ဘယ်လက်နဲ့ ဖမ်း ထားတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမှန်တကယ်သာဆို လူဆိုးတစ်ယောက်ကို ဘယ်လက် ကလေးနဲ့ ဖမ်းနိုင်တဲ့ စုံထောက်ရှိခဲ့ရင် အရမ်းကောင်းမှာပဲ...။ ကြောင်နှစ်ကောင်စာအုပ်တိုက် ကိုယ်မဝတ်တော့တဲ့ အဝတ်အစားတွေကို နွမ်းပါးတဲ့သူဆီပေးဖို့ အခန်းကို ရှင်းတယ်။ ရှင်းလက်စနဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကိုပါ သေသေ သပ်သပ်ရှိအောင် ပြန်လုပ်ပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအံဆွဲကိုဖွင့်ရင်း အတွေးတစ်ခုရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ်က အံဆွဲကို အပေါ်ဆုံးက စဖွင့်ပိတာကိုး။ အောက်ဆင့် ထိ ရောက်အောင် အပေါ်ကအံဆွဲကို တစ်ခုချင်ပြန်ပိတ်ပြီးမှ ဆက်သွယ်လို့ ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတကယ်လို့သာ အောက်ဆုံးအံဆွဲကနေ စဖွင့်ဖိတ်တော့ အပေါ် ဆုံးအဆင့်ထိ ရှောရှောရှူရှူ ဖွင့်သွားလို့ ရနိုင်တယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘဝကိုလည်း အောက်ဆုံးအံဆွဲကနေ စဖွင့်တတ်ဖို့လိုတယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူငယ်ချင်းတွေက အပျင်းပြေနည်းတစ်ခုအနေနဲ့ ပြောကြလွန်းလို့ ညနေဘက်မှာ ကိုယ် ငါးသွားဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမပျော်ပါဘူးကွာ...။ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီးဖြစ်ပြီး ပြန်လာခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငါးမျှားချိတ်မှာ ငါးစာအဖြစ် တပ်ထားရတဲ့ အကောင်လေးကို လည်း သနားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြီးတော့...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ကို အစာကျွေးတယ်အောက်ပြီး လာစားမိကာမှ ပါးစပ်မှာ သံချိတ်တန်းလန်းနဲ့ ဒုက္ခခံရတဲ့ ငါးတွေကိုလည်း သနားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါကသာ အပမ်းဖြေနည်းဆိုရင်တော့ ကိုယ်နဲ့မကိုက်ဘူး...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချိန်ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကွန်ပျူတာသင်ရင်းနဲ့ ဆရာမဒေါ်ဝင်းရီက သစ္စာရှိရှိ ထပေါက် တတ်တဲ့ ချိန်ကိုက်ဗုံးတွေအကြောင်းကို ပြောပြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသင်နေတဲ့ စာနဲ့တော့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အပြန်လမ်းမှာ သူငယ်ချင်းတွေက ပြောတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e““မင်းမှာ...အခု...ရည်းစားမရှိပေမဲ့တစ်နေ့နေ့တော့ ရှိလာမှာပဲ” တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတကယ်တော့ နှလုံးသားဆိုတာကလည်း သစ္စာရှိရှိ ထပေါက် တတ်တဲ့ ချိန်ကိုက်ဗုံးတစ်မျိုးပါပဲတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှမ်းဆီ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နှမ်းတစ်လုံးနဲ့ ဆီမဖြစ်ဘူးတဲ့”..တဲ့။ သက်ကြီးစကား သက်ငယ်ကြားပြီး ကိုယ် နားရည်ဝခဲ့တာပါ။ တစ်ခုခု မှားနေသလိုပဲ။ ဦးတင်ငြိမ်း ပြန်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ကိုယ်စဉ်းစားတယ်။ တစ်ခုခုကို...ကိုယ်ရှာတွေ့လိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာပဲပြောပြောလေ.. နှမ်းတစ်လုံးတည်းကလည်း ဆီဖြစ်နိုင် ပါတယ်။ စားလို့တော့ မရဘူးပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငယ်ငယ်တုန်းက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို သတိရမိတယ် မြင့်မြင့်ဆွေ ထင်ပါရဲ့။ '\u003cspan\u003eနဂါးမှန်းသိအောင် အမောက်ထောင်ပြလိုက်တယ်\" ဆိုတဲ့ စကားကို ခဏခဏပြောတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ် လက်မခံပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမောက်ကြီးကို လိုက်လိုက်ထောင်ပြနေရတာသာ ရှက်စရာလို့ ကိုယ်ခံစားမိတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခုတော့ ကိုယ်နားလည်ပြီး...။ နဂါးမှန်းသိအောင် အမောက်ထောင်ပြနေစရာ မလိုပါဘူး။ မျက်ခုံးတစ်ဝင့်၊ အကြည့်တစ်ချက်နဲ့တင် ပါတယ် -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854930641045,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f207fef7-14a1-423b-9fdf-ef15c96a2922.jpg?v=1730273041"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ကျွန်းတော်မှအပြန်","title":"ကျွန်းတော်မှအပြန်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁။ ‘မြို့'\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်းလင်းသောနေရောင်ခြည်အောက်တွင် မြို့ကလေးက တောင်သူတစ်ယောက်လို ဒူးထောက်ထိုင်နေသည်။ သစ်ပင်က လေးကိုင်း၊ သစ်ကိုင်းက မြားတံ၊ ဤမြို့ ကလေး၏ ခံတပ်က စပါးနှံ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညအခါ ကြယ်တို့က လှပစွာ ပျံသန်းလာ၏။ လေပြည်မြူခိုး တို့ကလည်း မြို့ ကို ဖြန့်မိုးကာကွယ်သည်။ ဖြူစင်မြင့်မြတ်သော စိတ် ဓာတ်တို့ကလည်း ဤမြို့တွင် တည်ကြည်ဆွတ်ပျံ့ နေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤမြို့ တွင် မည်သူ၏အိပ်မက်ကမှ ခုတင်ပေါ်က လိမ့်မကျခဲ့။ ညသည် လှပသေသပ်သော ရင်ခွင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့အတူ နေ့သည် လည်း ပျော်မွေ့ ယုံကြည်ဖွယ်ရာ ကျမ်းစာတစ်ရွက်ဖြစ်သည်။ ဤသို့ သော မြို့ ကိုမှ တစ်နေ့မှာ လူစိမ်းတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ ‘လူစိမ်း’\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုလူစိမ်းသည် သန့်ပြန့်သော ရုပ်ရည်ရှိသည်။ အရွယ်အားဖြင့် သက်လတ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး စာပေကျမ်းဂန်များကို တတ်မြောက်ထားပုံရ သည်။ ပြုံးချိုသော မျက်နှာထားဖြင့် အားလုံးကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက် တတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထူးခြားသည်ကတော့ သူ့ကျောပေါ်တွင် အိတ်တစ်လုံး ပါရှိ ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအိတ်သည် မကြီးမားလွန်းသည့်တိုင် မသေးငယ် လှ။ မြို့သူမြို့သားများက သူ့ကို မသိမသာ အကဲခတ်ကြ၏။ ထိုအိတ်ကို ထိုလူစိမ်း ဖွင့်လှစ်နေသည်ကိုလည်း မည်သူကမျှ မမြင်ဘူးကြ။ ထိုသို့ဖြင့် ဤမြို့ ကလေးသို့ ထိုလူစိမ်း ရောက်လာသည်မှာ ရက်အတန် ပင် ကြာသွားပါလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက အားလုံးကို ဖော်ရွေစွာ နှုတ်ဆက်တတ်သော်လည်း မည်သူနှင့်မျှတရင်းတနှီး စကားမဆိုချေ။ သူ့မျက်လုံးများက တစ်စုံ၊ တစ်ယောက်ကို ရှာဖွေနေသည်ဟု ထင်ရ၏။ မြို့သူမြို့သားများက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရောက်စမှာ သူ့ကို စိတ်ဝင်စားကြသော်လည်း ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရိုးသွားကြသည်။ အထုပ်တစ်ခု ကျောပိုးထားသော သူ့ကို “ကျောပေါ် မှာဘို့ပါသောလူ” ဟု ရံဖန်ရံခါတွင် နောက်ပြောင်ပြောဆိုကြမည်။ “ဘို့ပါတာအကြောင်းမဟုတ်၊ “ချို” မပါရန်သာလိုသည်” ဟု အချို့ ကလည်းဆို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသို့ဖြင့် ဤမြို့ကလေးသို့ လူစိမ်းရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ တစ်လတင်းတင်း တိုင်ခဲ့ပါပြီးနောက်တစ်လခန့်ကြာလျှင် လယ်ခင်းတွေပင် အရေခွံလဲကြတော့မည်။ အစိမ်းရောင်ပျောက်၍ ရွှေဝါရောင်တောက် ဝေကြတော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် ဤကြားထဲမှာ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုသည် လူစိမ်းကို အခြေပြု၍ ဖြစ်ပွားခဲ့၏။ ဤမြို့ကို ကုန်သည်ကြီးတစ်ယောက် ထပ်မံရောက်ရှိလာစဉ်မှာဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၃။ ကုန်သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုန်သည်ကြီးကတော့ ဤမြို့ကလေးနှင့် မစိမ်းပါချေ။ ဤမြို့ ကလေးသို့ ယခင်နှစ်များကလည်း ဝင်ထွက်သွားလာဖူးသော ပုဂ္ဂိုလ် ကြီးဖြစ်၏။ သူသည် နိဗ္ဗာန်ကုန်များကို အရောင်းအဝယ်လုပ်သူဖြစ် သည်။ သူ၏သွင်ပြင်မှာလည်း လူကြားထဲတွင် ထင်ရှားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ရုပ်ရည်က ကြမ်းတမ်းသော်လည်း ခံ့ညားသည်။ သူ့အသံက ဩရှသော်လည်း မာန်ပါသည်။ လူ့သက်တမ်းတွင် ပြက္ခဒိန်ခြောက် ဆယ်ကျော်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော်လည်း ယခုတိုင် ကြံ့ခိုင်သည်။ အနေအထိုင် တည်ကြည်သော လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် အားလုံးက အသိအမှတ်ပြုထားရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤမြို့ကလေးသို့ ကုန်အရောင်းအဝယ်ကိစ္စတစ်ခုနှင့် ပတ်သက် ပြီး ရိုးရိုးစင်းစင်း သူ ရောက်လာခြင်းပဲဖြစ်သည်။ မြို့လယ်မှ ကျော်ကြားသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ထမင်းစားပြီး ကုလား ထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေခိုက် .. ပြဿနာက ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ထိုပြဿနာသည် ကျောကုန်းပေါ်မှာ ဘို့တစ်လုံးထမ်း၍ လူ ယောင်ဆောင်ကာ ရောက်လာခြင်းဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၄။ တွေ့ဆုံခြင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူစိမ်းကလည်း သူ့ဘာသာ ထမင်းစားသောက်ရန် ရောက် လာခြင်းဖြစ်ပါသည်။ စားပွဲမှာ ဝင်ထိုင်ပြီးကာမှ ကုန်သည်ကြီးကို လှမ်းမြင်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေ ဓူဝံရောင်ဖြာဝေသွားသည်။ စားပွဲ ထိုးလာချပေးသည့် ထမင်းဟင်းလျာခွက်များကို လုံးဝဂရုမပြုတော့ ဘဲ ကုန်သည်ကြီးကို အသာငမ်းငမ်းတက်ကာ ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်နေပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူစိမ်း၏ ရူးမူးထန်ရိုင်းသောအကြည့်ကို ကုန်သည်ကြီးက လည်း တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သတိထားလိုက်မိ၏။ သူက ပြန်ကြည့် လိုက်၍ မျက်လုံးချင်းဆုံမိသောအခါ လူစိမ်းက အားရပါးရ ရယ်ပြပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် ... သူ့ကျောကုန်းပေါ်မှအိတ်ကြီးကို အောက်ချလိုက်၏။ ဖွင့်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854929821845,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ac1cf77c-a920-454a-aaea-b0b9bee462fd.jpg?v=1730273049"},{"product_id":"တာရာမင်းဝေ-ကျွန်တော်နှင့်ကြယ်မြင်လမြင်-လောကဓံ","title":"ကျွန်တော်နှင့်ကြယ်မြင်လမြင်‌လောကဓံ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းဘေးသစ်ပင်တစ်ပင်ကိုကြည့်ပြီး၊ သူ့ကို ကျွန်တော် ရှင်းပြနေမိ တာပါ။ တတ်သရွေ့ မှတ်သရွေ့ ပြောပြတဲ့ ကျွန်တော့်စကားကို နားထောင်ပြီး၊ သူ့မျက်လုံးလေးတွေ ဝိုင်းလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြီးတော့မှ ကမ္ဘာဦးကျမ်းထဲက ကျမ်းချက်တစ်ပိုဒ်နဲ့ယှဉ်ထိုးပြီး သူ့ အယူအဆကို ပြောလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူက အမပင်လား..၊ အဖိုပင်ကြီးရဲ့ဘယ်ဘက်နံရိုးကိုဆွဲထုတ်ပြီး သူ့ကို စိုက်ပျိုးခဲ့တာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ အတွေးက ချစ်စရာကောင်းလွန်းလှချည်၍၊သူကအဲဒီလိုကောင် မလေးမျိုးပေါ့ ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါတစ်ခါမှာ ကျမ်းစာအုပ် ဆန်နေတတ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်တို့ တစ်ခါထိုင်ခဲ့ကြဖူးတဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကလေးရဲ့ နံရံမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ် ချိတ်ဆွဲထားတယ်။ ပန်းချီကားရဲ့ နာမည်က “ပင်လယ်” တဲ့... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တစ်ချို့ လူတွေက သူတို့ဘဝကို ပင်လယ်ကြီးလို ကျယ်ပြန့်တိတ် ဆိတ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းတတ်ကြတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းဘေးသစ်ပင်တစ်ပင်ကိုကြည့်ပြီး၊ သူ့ကို ကျွန်တော် ရှင်းပြနေမိ တာပါ။ တတ်သရွေ့ မှတ်သရွေ့ ပြောပြတဲ့ ကျွန်တော့်စကားကို နားထောင်ပြီး၊ သူ့မျက်လုံးလေးတွေ ဝိုင်းလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြီးတော့မှ ကမ္ဘာဦးကျမ်းထဲက ကျမ်းချက်တစ်ပိုဒ်နဲ့ယှဉ်ထိုးပြီး သူ့ အယူအဆကို ပြောလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူက အမပင်လား..၊ အဖိုပင်ကြီးရဲ့ဘယ်ဘက်နံရိုးကိုဆွဲထုတ်ပြီး သူ့ကို စိုက်ပျိုးခဲ့တာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ အတွေးက ချစ်စရာကောင်းလွန်းလှချည်၍၊သူကအဲဒီလိုကောင် မလေးမျိုးပေါ့ ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါတစ်ခါမှာ ကျမ်းစာအုပ် ဆန်နေတတ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်တို့ တစ်ခါထိုင်ခဲ့ကြဖူးတဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကလေးရဲ့ နံရံမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ် ချိတ်ဆွဲထားတယ်။ ပန်းချီကားရဲ့ နာမည်က “ပင်လယ်” တဲ့... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တစ်ချို့ လူတွေက သူတို့ဘဝကို ပင်လယ်ကြီးလို ကျယ်ပြန့်တိတ် ဆိတ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းတတ်ကြတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့်စကားကို သူက သိပ်စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ သူ့ဘာသာ အပ် စူးထားတဲ့လက်ကို တဆတ်ဆတ်ခါရင်း မဆိုင်တာကို တွေးတွေးဆဆ ပြောလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တကယ်တော့အပ်ရော၊ ဂေါ်ရခါးဓားကောက်ကြီးရောဟာ ချွန်ထက်တဲ့ လက်နက်တွေချည်းပဲနော်သူတို့ချင်းအမျိုးတော်ကြမှာပဲ၊အစ်ကိုကြီး ညီထွေးလေး လား၊ အဘိုးနဲ့မြေးလား၊ အင်း .... တစ်ခုတော့ တော်မှာပေါ့...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e” သူဟာ အဲဒီလို၊ အူတိအူကြောင် ကောင်မလေးလည်း ဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “တောင်ထိပ်ပေါ်မှာ မတ်တပ်ရပ်ချင်လိုက်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “နင်က တောင်တက်ဝါသနာပါသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီတော့လည်း ခေါင်းခါပြန်တယ်။ ပြီးမှ .. သူ့စကားကို သူ ပြန်ရှင်း ပြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရေမှာ လှိုင်းရှိသလို၊ မြေမှာလည်းလှိုင်းရှိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ရိုးမတောင်တန်းကြီး တွေ၊ တွန့်ခေါက်တောင်တန်းကြီးတွေဟာ မြေရဲ့လှိုင်းတွေပေါ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တောင်ထိပ်ပေါ်မှာ တက်ရပ်တဲ့သူဟာ မြေရဲ့လှိုင်းပေါ်မှာ တက်ရပ်တဲ့ သူပဲ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ရင်ခုန်စရာကောင်းမယ်၊ အရမ်းပျော်ရမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမူလစကားကိုပဲ ကျွန်တော် ပြန်ရေရွတ်မိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူဖြင့် တောင်တက်တာလည်း ဝါသနာမပါဘဲနဲ့ ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်မတက်ချင်ဘဲနဲ့ တောင်ထိပ်ပေါ် ဘယ်လိုလုပ် ရောက်မှာတုန်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်ဖြင့် ဒီကောင်မလေးကို နားမလည်တော့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာဖြစ်လဲ၊ ဘာဖြစ်လဲ” အဲဒီလို ခပ်စွာစွာ ပြန်ကြည့်လို့ ကျွန်တော် ငြိမ်နေလိုက်ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ကြောင့် ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် တစ်ခါနှစ်ခါ စိတ်ညစ်ရဖူးတယ်။ အဲဒီလိုအခါမျိုးမှာ မအီ မသာဖြစ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး သူက တခစ်ခစ်ရယ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နင့်မျက်နှာကြီးကလဲ ..” “ဘာဖြစ်လို့လဲ....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ရေနံဆီထဲ ထည့်ထားတဲ့ သားရေကွင်းကြီးလိုပဲ၊ ဖွယ်တယ်တယ်၊ ပွတတနဲ့ ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ သူက ရယ်မြဲရယ်တယ်။ အဲဒီလိုမျိုးပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရေနံဆီပုလင်းလေးလည်း ဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့အိမ်ကို ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့ မနက်ခင်းတစ်ခုမှာ မြေကြီးတူး နေတဲ့ သူ့ကို တွေ့ရပါတယ်။ ဖြူဖွေးသွယ်လျတဲ့ လက်ချောင်းကလေးတွေမှာ ရွှံ့မြေနီတွေ ပေကျံလို့။ “ဘာလုပ်နေတာလဲ” “ပန်းစိုက်မလို့” “ဒီနေရာမှာ စိုက်မလို့လား” “မသေချာသေးဘူး၊ အောက်က မြေကြီးတွေကို အရင်တွေးပြီး လိုက် ကြည့်နေတာ၊ စိတ်ကြိုက်တွေ့တဲ့နေရာ စိုက်မယ် ... ၊ နောက်ဖေးမှာလည်း တူးကြည့်ပြီးပြီ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိမ်ဘေးမှာလည်း တူးကြည့်ပြီးပြီ၊ အခု အိမ်ရှေ့မှာ တူးကြည့်နေတာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟောဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနေနိုင်လို့ ကျွန်တော်ကလည်း အဲဒီ ပေါကြောင်ကြောင် ကောင် မလေးရဲ့ ကိုယ်စား မြေကြီးတွေ ဝင်တူးပေးလိုက်ရပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်တို့ သူငယ်ချင်းအုပ်စု၊ မြို့ထဲ ထွက်လည်ကြတုန်းကပေါ့ ။ လမ်းမှာ သူက ပြောတယ် ..... ။ “ထွက်လာခါနီး၊ ဖေဖေကတောင် မေးသေးတယ်” “ဘာမေးတာလဲ” “သမီးဝေး ဘယ်တွားမ၀ို့ဝဲ ... တဲ့” “ဟင်” “သမီးလေး ဘယ်သွားမလို့လဲလို့ မေးတော့၊ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ သတင်းစာဖတ်ရင်း ဆေးတံကြီးခဲရင်း လှမ်းမေးတာလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ ဪ ...” “အဲဒါနဲ့ ငါလည်း ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ မြို့ဝဲ တွားမ၀ို့လို့” သူ့ကို ကြည့်ပြီး ရယ်ရပါသေးတော့တယ်။ သတင်းစာကြော်ငြာတွေထဲမှာ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်း ဖျက်သိမ်းခြင်း ကြော်ငြာကို သူက အမုန်းဆုံးဖြစ်တယ်။ သတင်းစာကြီးဆောင့်ချပြီး ပွစိပွစိ လုပ်နေတတ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူတို့ဘာသာ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်း ဖျက်သိမ်းတာ နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့ တုန်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနင်နဲ့လည်း မသိဘဲနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မဟုတ်ပါဘူး၊ လူတွေကိုက မဟုတ်သေးပါဘူး။ ရည်းစားသစ်ကို တွေ့လို့ ရည်းစားဟောင်းကို ပစ်သွားတာမျိုး၊ ဘယ်နှစ်ခုပါနေလဲမှ မသိတာ” “ရည်းစားဟောင်းက ချစ်စရာမကောင်းတော့လို့လားမှ မသိတာ” “အိုး .. အဲဒါမျိုးကို လက်မခံနိုင်ပါဘူး။ အဲဒါနဲ့ပဲ စွန့်ပစ်စရာလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒါနဲ့ပဲရည်းစားသစ်ရှာရတော့မှာလား ရည်းစားဟောင်းကိုပဲနှလုံးသားအသစ်နဲ့ ချစ်ကြည့်ဖို့တော့ မကြိုးစားကြတော့ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့စကားကြောင့် ကျွန်တော်တောင် တွေငိုင်စဉ်းစားမိရပါသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါတော့ မိတ္တူကူးဆိုင်မှာ သူနဲ့ဆိုင်ရှင်နဲ့ စကားကတောက်ကဆ ဖြစ်လာတယ်။ သူ့ဘက်က လိုက်ပြောတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီဆိုင်ရှင်က တော်တော်ဆိုးတယ်။ အလုပ်လုပ်တာလည်း စည်းစနစ်မရှိဘူး။ ဆက်ဆံရေး ကလည်း မကောင်းဘူး။ ဈေးကလည်း အဆမတန် ယူတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမျက်နှာကလေး မှုန်နေတဲ့သူကို ကျွန်တော်က ရယ်မောချော့မော့ရ ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီလူကြီး မကောင်းတာကိုတော့ ငါလည်း လက်ခံပါတယ်။ သူကိုယ် တိုင်က မာရ်နတ်ရဲ မိတ္တူကိုယ်ပွားတစ်ယောက် နေမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်း ... ဟုတ်မယ်။ ဒါကြောင့် မိတ္တူကူးဆိုင်ဖွင့်ပြီး လူတွေကို ဒုက္ခ ပေးနေတာဖြစ်မယ်။ ဒါပေမယ့် မာရ်နတ်ရဲမိတ္တူတွေထဲမှာ သူဟာ နောက်ဆုံး ရွက်ရေဖြစ်နိုင်တယ်။ ခပ်ညံ့ညံ့ မိတ္တူကြီးတစ်ရွက်ပေါ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့စကားနဲ့ သူ ကျေနပ်ပြီး ဟက်ခနဲရယ်တယ်။ တဖြည်းဖြည်း ပြန် ပြုံးလာတဲ့ သူ့မျက်နှာလေးက အရမ်းချစ်စရာကောင်းနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက အရမ်းခေါင်းမာတယ်။ သူလုပ်ချင်တာကို သူ ဇွတ်တရွတ် လုပ်တတ်တယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒီလောက်ကြီးတော့ နင်က တစ်ယူသန် မဆန်နဲ့ပေါ့ဟ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဟင့်အင်း... မရဘူး၊ ငါက ဘူး” ဆိုရင် ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြီးတော့ သူ့စကား ရပ်သွားပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို လှည့်မေး တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟို .. အသီးက ဘာအသီးလဲ ဟ ..” ကျွန်တော့်မှာ ရယ်ချင်လိုက်တာ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဖရုံသီးကို သူ့မေ့နေတယ်။ ဒါပေမဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခပ်တည်တည်နဲ့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာသီးကို မေးတာလဲ” “ဟိုဟာလေ .. ဟို ... ဗထက်ချိုင့်နဲ့ တူတဲ့အသီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ကျွန်တော် ဝါးခနဲ ထရယ်မိပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အဲဒီ တော့လည်း သူက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဆိုးတယ်။ “တော်ပြီ .. နင့်ကို ဘာမှ ပြောမပြတော့ဘူး” ဆိုပြီး ခြေဆောင့်လှည့်ထွက်သွားလေရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘုရားဟောအရဆိုရင် ..... ဘယ်အရာမှ မတည်မြဲဘူး” “ဘာလဲ .... ကဗျာထဲကလို “ရေပွက်ပမာ”ပေါ့လေ၊ ဟုတ်လား” ကျွန်တော့်စကားကို သူက ပြုံးစိစိနဲ့ မေးလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်တယ်၊ အားလုံးက ရေပွက်ချည်းပဲ” မချိုမချဉ်အပြုံးနဲ့ အတူ သူက ထပ်မေးပြန်ရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အဲဒါဆိုရင် ငါကရော နင့်အတွက် ရေပွက်တစ်ခုပဲလား” တော်တော်ကလေး စဉ်းစားပြီး၊ သေသေချာချာ စကားလုံးရွေးပြီးမှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်တယ်။ ငါ့အတွက်တော့နင်ဟာလည်းရေပွက်ပဲ၊ဒါပေမဲ့ထူးခြား တဲ့ စကြာဝဠာရေပွက်လေး” ဖြစ်တယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီတော့ သူက ကျွန်တော့်ကို မျက်စောင်းထိုးတယ်။ နှုတ်ကလည်း ရေရွတ်တယ်။ ဟင်း ... နင့်ကို ငါသိပ်စပ်မြင်ကပ်တာပဲ”တဲ့ ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့် မှတ်စုစာအုပ်ကလေးတစ်အုပ်ကို ကိုင်ရင်း ကျွန်တော့်ကို သူ မေးဖူးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နင့်မှာ ငယ်ကျွမ်းဆွေတွေ ဘာတွေများ ရှိဘူးလား” ကျွန်တော့်မှာ တအံ့တသြတွေ ဖြစ်လို့။ “ဟင့်အင်း .. မရှိပါဘူး” “ကောင်မလေး လှလှလေးလေ” “ဟင့်အင်း .. မရှိပါဘူး” “သူ့နာမည်က နန္ဒာတို့ .. ဘာတို့လေ၊ မမှတ်မိဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဘာတွေလာပြောနေတာလဲ ..၊ မရှိပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါဖြင့် ဒီ နင့်စာအုပ်မှာ ရေးထားတဲ့ 'ND' ဆိုတဲ့ အတိုကောက်နာမည် က ဘယ်သူတုန်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင် ... ငါ့နာမည်လေ၊ ငါက နေဒွန်းလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင် ... ဟုတ်ပါရဲ့၊ နင့်နာမည်ကို ငါ ခဏမေ့သွားလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါတစ်ခါ အဲလိုပဲ၊ သူဟာ .. ဘယ်လိုမှန်း မသိတဲ့ ကောင်မလေး ဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ကိုမှ ... အဲဒီလိုကောင်မလေးမျိုးကိုမှ .. ကျွန်တော်ကလည်း ၊ မြတ်မြတ်နိုးနိုး ချစ်နေမိတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854926807189,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b813e974-0035-40be-a44d-6467b578fa44.jpg?v=1730273058"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ကျွန်တော်နှင့်နတ်ဘုရားရုပ်တု","title":"ကျွန်တော်နှင့်နတ်ဘုရားရုပ်တု","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၀ိညာဉ်တစ်ခုက စောင့်ကြပ်သူ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူ တစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်နေ တယ်။ လူပေါင်းများစွာက သူ့ကို လာရောက် အရို အသေ ပြုတယ်။ တချို့လူတွေက သူ့ကို လက်ဆွဲ နှုတ်ဆက်ကြတယ်။ ထူးဆန်းတာက သူ့ရဲ့ လက်ဖဝါးကို လက်ညှိုးလေးနဲ့ ကုတ် ကုတ် သွားကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စည်းကမ်း တစ်ခုပေါ့..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေရာမှာ အီဂျစ်ဘုန်းတော် ကြီးတစ်ပါးဟာ လက်အစုံကို ဆန့်တန်းထားတယ်။ မျက်လုံးတွေကိုလည်း မှိတ်ထားလေရဲ့။ လေစီးကြောင်းထဲမှာ သူ့ရဲ့ ဝတ်ရုံကတသုန်သုန် လွင့် နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခဏအကြာမှာ အဲဒီဘုန်းတော် ကြီးဟာ ဓာတ်စီးပြီး၊ ဆန်းပြာသုံးတဲ့ စကားတွေ ကို တတွတ်တွတ် ပြောလာပါတယ်။ သူ ပြော နေတဲ့ စကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပလိုတီးနပ်စ်”  ဟာ မြင့်မြတ်တဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုရဲ့ စောင့်ကြပ်ခြင်းကို ခံရသူ...တဲ့။ပလိုတီးနပ်စ်.. ဟာ သူ့ရှေ့မှာ ရှိတဲ့ လူတွေကို နက်ရှိုင်းတဲ့ ဒဿနတစ်ရပ် သင်ကြား ပေးနေတယ်။ နှောင်းခေတ်သုတေသီတွေက “ပလို တီနစ်ဇင်\" (Plotinism) လို့ သတ်မှတ်ယူရတဲ့ ဒဿနပေါ့ ။ ပလေတိုဝါဒကို ပြန်လည်ဆန်းသစ် ထားတာ ဖြစ်လို့ လည်း ပလေတို ဝါဒသစ် (Neoplatonism) လို့ ခေါ်ကြသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီစာအုပ်ကလေးဟာ... ပလို့ တီး နပ်စ်ရဲ့ အနုပညာဒဿနတွေကို အကျဉ်းအားဖြင့် တင်ပြမယ့် စာအုပ် ဖြစ်ပါတယ် ။ သိသူ တွေကမျက်ခုံးပင့်ကြပါဦးမယ်။ ကျွန်တော်ဟာ.. ပလေတို ရဲ့ အနုပညာဒဿနတွေကို လက်မခံသူမို့လို့ ပါပဲ။ပလေတိုဝါဒသစ်လို့ သတ်မှတ်ကြ တဲ့ ပလိုတီနစ်ဇင်ကိုတော့ အတိုင်းအတာတစ်ခု အထိ ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ လဲ...။ ဘာတွေ ကွဲပြားလို့လဲ...။ ဒဿနသစ်နဲ့ ဒဿန အဟောင်းကြားမှာ ကွာဟချက် ဘယ်လောက်များလို့လဲ..။ စဉ်းစားစရာ၊ မေးမြန်းစရာ တွေ ဖြစ်လာပါတော့မယ်။ စာအုပ်ကလေးကို သာ ဆက်ဖတ်သွားပါ..။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရှင်းလင်းသွားပါ လိမ့် မယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆိုလိုရင်းကို သဘောပေါက် လာပါလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပလေတိုရဲ့ပြဌန်းမှု\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရင်ဆုံး ပလေတို ရဲ့ အနုပညာ ဆိုင်ရာ ဒဿနကို ကျွန်တော်တို့ လေ့လာသုံးသပ် ကြပါမယ်။ စတုတ္ထနှစ်၊ ဒဿနိကဗေဒကျောင်းသူ ကျောင်းသားများအတွက် အဝေးသင်တက္ကသိုလ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eက ထုတ်ဝေတဲ့ “ရသပညာ အတွဲ ( ၂ )” ထဲမှာအောက်ပါအတိုင်း တွေ့ ရပါတယ်။ အခန်း ( ၂ )စာမျက်နှာ ( ၂၀ )မှာ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- အနုပညာ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပလေတို၏ အနုပညာအတွေး အခေါ်၌ အနုပညာကို အနက်အဓိပ္ပာယ် နှစ်မျိုးဖြင့် ဖွင့်ဆိုခဲ့ သည်ကို တွေ့ရသည်။ ပထမဖွင့်ဆိုချက်မှာ \"Art is mlmesls\" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ “အနုပညာဟူသည် ပုံတူ ကူးခြင်း (Imitation ) ဖြစ်သည်” ဟူ၍ အဓိပ္ပာယ်ရ သည်။ “အနုပညာ” ဟူသော စကားလုံးအား “ပုံတူ ကူးခြင်း” ဟူသော သဘောအားဖြင့် အဓိပ္ပာယ် သတ် မှတ်ခဲ့သည်။ ဤအဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုချက်ကို နားလည်ရန် ပလေတို၏ ဒဿနအမြင်ကို ပြန်လည် သုံးသပ်ရန် လိုအပ်သည်။ ပလေတို၏ အနုပညာ အတွေးအခေါ် သည် သူ၏ဒဿနအမြင်ပေါ်၌ အခြေပြုလျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပလေတို၏ ဒဿနအမြင်၌ လောက နှစ်ခု ခွဲခြားထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ တစ်ခုသောလောကသည် ယေဘုယျနာမ်များ ( Universals) ရှိသော နာမ်လောက (Realm of ideas) ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အား အသိပညာ သို့မဟုတ် သင်္ကပ္ပ ( Concepts)များအား ဖြင့် သိရှိနိုင်သည်။ ရရှိလာသောအသိသည်။ စစ်မှန် သော အသိပညာ (Knowledge) ဖြစ်သည်။ စစ်မှန် သော အသိပညာ၏ဂုဏ်ရည်သည် သစ္စာတရား (Truth) ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခြားသောလောကသည် လူနှင့် တကွ သက်ရှိသက်မဲ့ သီးခြားအရာဝတ္ထုများ (Particular) ရှိသော ရုပ်လောက သို့မဟုတ် အသွင်လောက (World of Apprance)ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ အား အာရုံထည်များ (Percepts) အားဖြင့် ချဉ်းကပ်သိရှိ နိုင်သည်။ ရရှိလာသော အသိသည် မှန်းဆချက် (opinion) သာ ဖြစ် သည်။ ၎င်း၌ရှိသော ဂုဏ်ရည်သည် အသုံးဝင်ခြင်း (Utility) ဖြစ်သည်။ ပလေတို၏ အလိုအားဖြင့် အသွင်လောကရှိ သီးခြားအရာတို့သည် နာမ် လောကရှိ ယေဘုယျနာမ်များ၏ အရိပ်အယောင်များ သို့ မဟုတ်မှေးမှိန်သော ပုံတူများ (Paint Copies) သာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ နာမ်လောကနှင့် ရုပ်လောကကို ပုံတူကူး ခြင်း သဘောဖြင့် ဆက်စပ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်။ နာမ်လောကရှိ ယေဘုယျနာမ်များကို ဆင်ခြင်သိဖြင့် သိနိုင် သည်။ ရုပ်လောကရှိသီးခြားအရာဝတ္ထုများကို အာရုံသိ ဖြင့် သိနိုင်သည်။ အနုပညာဟူသည် အသွင်လောကမှ သီးခြားအရာတို့ကို ပုံတူကူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်၍ အနုပညာလက်ရာများ ဟူသည် သီးခြားအရာများ၏ စုံတူများ ဖြစ်သည်။ သီးခြားအရာများသည်လည်းယေဘုယျနာမ်များ၏ ပုံတူများ ဖြစ်သောကြောင့် အနု ပညာလက်ရာများသည် ပုံတူများ၏ ပုံတူများသာ ဖြစ် သည်။ ပိုမိုပြည့်စုံစွာ ဆိုရလျှင် အနုပညာဟူသည် ယေဘုယျနာမ်များ၏ ပုံတူများဖြစ်သော သီးခြားအရာ များကို ထပ်ဆင့်ပုံတူကူးခြင်းသာ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် “အနုပညာဟူသည် ပုံတူများကို ပုံတူကူးယူခြင်း” Art is Imitation of Imitation ဖြစ်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပလေတို၏ အလိုအားဖြင့် ရုပ်လောက ရှိ သီးခြား အရာများသည် နာမ်လောကရှိ ယေဘုယျ နာမ်များ၏ ပုံတူများ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ တစ်ဖန် အနုပညာဟူသည် ရုပ်လောကရှိ အရာများကို ပုံတူကူး သည် ဆိုပြန်သည်။ သို့ဖြစ်၍ အနုပညာရှင်ဆိုသည်မှာ ပုံတူကူးသူများ (Imitators) များသာ ဖြစ်သည်။ လှပ ခြင်း (Beauty) ဟူသော ယေဘုယျနာမ်သည် နာမ်လောက၌ ရှိသည်။ ရုပ်လောက၌ရှိသော လူနှင့်တကွ သက်ရှိသက်မဲ့ဖြစ်သော သီးခြားအရာတို့သည် ယေဘု ယျနာမ်၏ ပုံတူများဖြစ်သည်။ အနုပညာလက်ရာများ သည်ကား ရုပ်လောကရှိ လှပသောအရာများ၏ ပုံတူ များ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် အနုပညာဟူ သည် ရုပ်သဘာဝ လောကအတွင်းရှိ လှပသောအရာ .များကို ပုံတူကူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ပုံတူကူးခံသောအရာ မှာ လောကရှိ လူနှင့်တကွ သက်ရှိသက်မဲ့ သီးခြား အရာတို့ဖြစ်သည်။ အနုပညာရှင်များသည် ရုပ်လောက ရှိ သီးခြားအရာများကို မတူတူအောင် ပုံတူကူးကြသည်ဖြစ်၍ အနုပညာလက်ရာ တစ်ရပ်၏ လက်ရာမြောက်မှု ကို ထိုလက်ရာနှင့် ပုံတူကူး၍အရာတို့၏ တူညီမှုအပေါ် ၌ အခြေပြု ဆုံးဖြတ်သည်။ တူညီမှုသည် အနုပညာမြောက်မှု၏ နှုန်းစံ ဖြစ်သည်။ ပုံတူကူးခြင်းအားဖြင့် အနုပညာ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ဖွင့်ဆိုခဲ့သည်။ ဤ ဖွင့်ဆိုချက်ပေါ် မူတည်၍ ပလေတို ၏ အမြင်ကို “သာမန် ပုံတူကူးခြင်းဝါဒ” (Simple limitation) ဟု နောက်ပိုင်း၌ ပေါ်ပေါက်လာသော ပညာရှင်များက အမည်ပေးကြသည်။ ပလေတိုရဲ့ အထက်ပါ အယူအဆ ကို ကျွန်တော် လက်မခံမိပါဘူး။ လက်မခံမိကြောင်းကိုလည်း ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် ပြန်ရေးဖူး ပါတယ်။ သရဖူ အမှတ်စဉ် (၂၅) ၁၉၉၆ မှာ ပါဝင်ခဲ့ပါတယ်။ “ကျွန်တော်နှင့် မှန်ကွဲတစ်ချပ် အကြောင်း” ဆိုတဲ့ ဆောင်းပါး ပါ။ ပလေတိုရဲ့ - Imitation Theory ကို တခြားအမည်တစ်ခုအနေ နဲ့ ကြေးမုံသီအိုရီ Mirror Theory လို့ ခေါ်ကြ သေးတယ်။ ဆောင်းပါးလေးက အောက်ပါ အတိုင်း ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒဿနဆရာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီပြဿနာကတော့ အရစ္စတိုကလိ (Aristociese) လို့ ခေါ်တဲ့ ဂရိလူငယ်လေးတစ်ဦးက ဖန်တီးတဲ့ ပြဿနာပါ။ သူဟာ ချမ်းသာတယ်။ ရုပ် အဆင်း ပြေပြစ်တယ်။ မင်းမျိုးမင်းနွယ်က ဆင်းသက် လာတယ်။ ဆင်ခြင်တုံတရားအပေါ်မှာ ယုံကြည်မှု အား ပြင်းပြီး အနုပညာကို အထင်သေးတယ်။ သူကပလေတို (Plato ) ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ဒဿနဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာတဲ့အခါ ခု... ပြဿနာပေါ် တော့တာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူဟာ ဒဿနဆရာဘဝမှာ လျှမ်းလျှမ်း တောက် အောင်မြင်ကျော်ကြားခဲ့တယ်။ objective ldealism ကို ထူထောင်ခဲ့သူ တစ်ဦးအဖြစ် ဒဿန  သမိုင်းမှာ ထင်ရှားခဲ့တယ်။ တစ်နေ့မှာ သူဟာ မှန် တစ်ချပ်ကိုင်ပြီး လမ်းလျှောက်လာတယ်။ လူတချို့ရဲ့မေးခွန်းတစ်ခုကို သူဖြေ ပြီး ပြန်လာခဲ့တာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အနုပညာပစ္စည်းတစ်ခုကို ဘယ်လို ဖန်တီးရမလဲ”တဲ့။ ပလေတိုဟာ လက်ထဲက “မှန်”ကို ဥပမာထားပြီး ပြခဲ့တယ်။ ပြဿနာကတော့ အဲဒီက စတာပါပဲ။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854924152981,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_17cd3eff-deae-4733-94e9-3faebf65ca9b.jpg?v=1730273087"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ကျွန်တော်နှင့်အရုပ်မြို့တော်","title":"ကျွန်တော်နှင့်အရုပ်မြို့တော်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟိုရှေ့ကလူတွေ ရုံးစု ရုံးစုနဲ့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်သွားမယ့် လမ်းတူရူမှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့တွေ လူးလွန့်စီးဆင်းနေကြတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ခေတ်ကြီးကလည်း မြန်ဆန်နေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟိုရှေ့က ဆူဆူညံညံ၊ ဘာသံလဲမေး\"ရတဲ့ခေတ် မဟုတ်တော့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ်တိုင်ထသွားပြီး ကြည့်တဲ့ခေတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေဖန်စရာရှိရင် ကိုယ်ထူကိုယ်ထ ဝေဖန်ကြတဲ့ခေတ် ဖြစ်နေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်လည်း လမ်းဆက်လျှောက်ရင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီလူအုပ်ရှေ့ အရောက်မှာ သူတို့ထဲကို တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လိုက်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာများလဲလို့...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလက်စသပ်တော့ ပန်းချီ၊ ပန်းပု ပြပွဲတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အင်မတန်အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ လက်ရာတွေပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါကြောင့်လည်း လူတွေ ဒီလောက် အသည်းအမည်းကြည့်ရှုနေကြတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းပုရုပ်တစ်ရုပ်ရှေ့မှာ လူတွေအုံနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရင်တုန်းက ပန်းပုဆိုတာ ပန်းပင်ပုပုလေးတွေကို ပြောတာလား..လို့ ဇဝေဇဝါဖြစ်ဖူးတဲ့ လူတွေလည်း အဲဒီအထဲမှာ ပါနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထားပါတော့..။ လက်ရာကောင်းတဲ့ ပန်းပုရုပ်မို့လို့ ကျွန်တော်လည်း သူတို့ထဲမှာ ပါဝင်ငေးမောနေရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းပုရုပ်ရဲ့နာမည်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဆိုခရေးတီး တဲ့..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဝေဖန်သံတွေက ပန်းပုရုပ်ရှေ့မှာ ညံနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဆိုခရေးတီးဆိုတာ ဂရိက တွေးခေါ်ပညာရှင်ကြီး မဟုတ်လား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်တယ်လေ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမှန်တရားအတွက် အဆိပ် ခွက်ကို မော့သောက်လိုက်တယ်ဆိုတာ သူပေါ့..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \"ဪ.. အင်း၊ အဆိပ်က အတော်ပြင်းပုံ ရတယ် - နော်...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e တစ်ခါတည်း လူပုံစံပျောက်ပြီး ဒီလိုပုံစံ ကြီး ဖြစ်သွားတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အဲ \" မဖြစ်တော့ဘူး.......။ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော် ခွာခဲ့ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်တစ်နေရာမှာ “ဗင်းနစ်မြို့ ရဲ့ ညနေ” ဆိုတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို တွေ့ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအတော်ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ပန်းချီကားပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောက်ကို ငုံ့ကြည့်နေတဲ့လူက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို မေ့လျော့နေတဲ့ ပုံရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်လည်း ငယ်ငယ်က အဲဒီလိုပဲ ကြည့်ဖူးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ကျွန်တော် အဲဒီလို့ကြည့်တာတွေကတော့ ငရဲပြည် ကို လိုက်ရှာတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူကကော ဘယ် လိုမျိုးများလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနေနိုင်မထိုင်နိုင် ကျွန်တော်က လှမ်းဆွေးနွေးလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟေ့ ခင်ဗျား ဘာကိုကြည့်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက ကျွန်တော့်ကို လှည့် မကြည့်ဘဲ ပြန်ဖြေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖြေပုံကလည်း အကြမ်းဖျင်းဆန်လိုက်တာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အောက်ကိုကြည့်နေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အောက်က ဘာကိုကြည့်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရေကိုကြည့်နေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရေထဲက ဘာကိုကြည့်တာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရေထဲက ကိုယ့်အရိပ် ကိုယ်ပြန်ကြည့်နေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ပြီ..၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုမှာ ခင်ဗျား ဘာကိုပြန်ကြည့်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖြေသံပြန်မကြားရဘူး။ သူ့ ဘက်က တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန် ကြည့်တတ်ဖို့တို့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်မြင် တတ်ဖို့တို့ အရမ်းအရေးကြီးတယ်မဟုတ် လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခု သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်နေ ပြီဖြစ်တဲ့ ပန်းချီကားထဲကလူကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် လေးစားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာတွေ ပြန်မြင်တယ် ဆိုတာကတော့ သူ့ဘာသာ သူ အသိဆုံးပဲ နေမှာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့အဖြေကို ကျွန်တော် စောင့် မနေတော့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ထပ် ပန်းချီကား တစ်ချပ်ရှေ့မှာတော့ လူ သိပ်မရှိပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဖေက ကလေးကို ချီထားတယ်။ ဘယ်သွားမလို့လဲ မသိဘူး.......။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က စပ်စုလိုက်တယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျား ချီထားတာ ခင်ဗျားရဲ့ ကလေးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က သူ့ကို ရိုးရိုးမေးတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက ဇဝေဇဝါဖြစ်ပြီးမှ တုံ့ဆိုင်းဆိုင်း ပြန်ဖြေတာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် ရယ်ချင်သွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ခုလို ကလေးကို ပွေ့ချီထားတော့ ဖခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ခင်ဗျား အပြည့်အဝခံစားရမှာပဲနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်း.....ဟုတ်တယ်၊ ခံစားရတာပေါ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြတ်ပြတ်သားသားနဲ့ ဝံ့ဝံ့ကြွားကြွား သူ ပြန်ဖြေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြီး ... သူက တွေးတွေးဆဆဟန်နဲ့ ဆက်ပြောသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဖခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို အပြည့်အဝ ခံစားရရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ သားတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကိုပါ အပြည့်အဝ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြန်ခံစားရတယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာဖြစ်လို့ပါလိမ့်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဪ...ငါ ငယ်ငယ်ကလည်း ငါ့အဖေက ငါ့ကို ဒီလို ပွေ့ချီဖူးမှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အဖေ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ငါ ဒီလိုလိုက်ခဲ့ဖူးမှာပဲလို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတွေးမိရင်း ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးဖြစ်လာတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကောင်းလိုက်တာဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် သဘောကျသွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့လိုမျိုး ကိုယ်မတွေး ခဲ့မိဖူးဘူး။ ကိုယ့်မှာလည်း ကလေး မရှိဘူးလေ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထားပါတော့.....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဖေ့ကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854923464853,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e1f07bf8-a7db-4c42-9ead-df96fb6889bf.jpg?v=1730273094"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ကျွန်-တော်နှင့်ဧဒင်ကချေသည်","title":"ကျွန်‌တော်နှင့်ဧဒင်ကချေသည်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(က)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအချို့သောလူများသည် လေထဲတွင် ပျံသန်းနိုင်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့ သည် .. ပါးစပ်မှလည်း မီးခိုး မထွက်၊ ခါးမှာလည်း ပန်ကာတပ်မထား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝမ် ဗိုက်မှာလည် ဆီ၊ ရေ၊ လေ၊ ဝိုင် ဟု ရေးမထာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ သော်  သူတို့ သည် .. လေထဲမှာ ပျံသန် နိုင်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ခ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမည်မသိသော တောင်ကုန်းလေးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနာ ခိုချိန်တွင် ကောင်းကင်မှ နေခြည်မျှင်တန်းတို့က မြေပြင်သို့ တန်းလန်း ယိမ်း ထိုး ကျနေ ပြီဖြစ်၏ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည်ရှုသောအခါ သူ့လို နား ခိုသော အခြား ခရီး သွား များမရှိဘဲ အောက်ပါ (၃)မျိုးကိုသာ တွေ ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၁)သူတောင်းစာ အိုကြီးတစ်ယောက်၊ ရာဇဝင်အိုးကို သူ ကျောဖြင့် ပိုးထားသကဲ့သို့ ခါးကိုင်းပြီး ထိုင်နေသည်။ ခုတ်မောင်းနေသော မော်တော် တစ်စင်း ကဲ့သို့ ချောင်းသံကိုလည် တဘုတ်ဘုတ်ပေး နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၂) ခွေး လေခွေး လွင့်တစ်ကောင်၊ တုပ်တုပ်ပင်မလှုပ်ဘဲ ပကတိ ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်စွာ အိပ်စက်နေသည်။ ကွေးညွတ်နေသော သစ်တုံးဖြင့်ပင် တူနေသေးတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၃)သစ်ပင်များ၊ အလေ့ကျသစ်ပင်တို့ ခင်ခင်မင်မင်ပေါက်ရောက်နေ ကြသည်က ယိုင်ထိုးလှပစွာပင်ဖြစ်၏။ လေကြမ်း တို့ ဖြတ်စီး တိုး ဝင်သည့် အခါတိုင်းမှာ သစ်ရွက်သစ်ခက်တွေက တရုန်းရုန်း အသံပြုနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပတ်ဝန်းကျင်က ဤမျှပဲဖြစ်ပါသည်။ ထိုအရာအားလုံးသည် သူနှင့် မနီးမဝေးတွင်ရှိကြ၏။ သူ အမောပြေစပြုချိန်မှာပဲ အလွန်အမင်း အံသြစရာ ကောင် သော မြင်ကွင်း တစ်ရပ်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းကင်မှာ လူတစ်ယောက်လုံး ပျံသန်း လာခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုလူက တောင်ကုန်း ကလေး ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ခိုနား ၊ သူ့ရှေ့မှာ ခြေဖဝါး ဖြင့် မားမား ရပ်တော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသူက သူ့ကိုကြည့်ပြီး “ခင်ဗျား ... သိပ်အံဩနေလား”ဟု မေး၏။ သူကဝရုန်းသုန်းကား ခေါင်း ငြိမ့်ပြသောအခါ ထိုလူက မျက်နှာထားတည်တည် ဖြင့် ပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“စနစ်တကျလေ့ကျင့်ရင် ရပါတယ်ဗျာ ... ကျွန်တော်မှ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျား လည်း ပျံလို့ ရတယ်။ မခက်ပါဘူး ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုလူက သူ ကို မေး ဆတ်ပြပြီး .... “ခင်ဗျား ဟယာပရာဒီဝိက ကျမ်း ကို ဖတ်ဖူးလား” သူ ခေါင်းခါပြသောအခါ ထိုလူက “အင်းလေ ... ခင်ဗျား ဘယ်ဖတ်ဖူးမှာလဲ၊ ဒီလိုဗျ ... ခင်ဗျားကို ခြုံငုံ ပြောရရင် နေ၊ လ၊ ကမ္ဘာဂြိုဟ်တွေဟာ အပြန်အလှန် ဆွဲငင်လည်ပတ်နေ ကြတယ်။ သူတို့ ဟာ အလိုက်အထိုက် ဝန်း လှည့်တည်ရှိနေကြတယ်။ ဒီ အလိုက်အထိုက်သဘောတရားကို သိမြင်ပြီး ကိုယ်ရုပ်ခန္ဓာကို လေ့ကျင်ပြုပြင် ယူနိုင်ရင် လေထဲမှာ ပျံလို့ရပါတယ်”ထို့နောက် ထိုလူက ဟဋ္ဌယောဂကျင့်စဉ်ဖြင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြောင်းလဲ မှုတို့ကို ဝေဝေဆာဆာပြောပြလေသည်။ ဟ၊ အနုတ်လက္ခဏာ။ လ၊ အာပေါ ဓာတ်။ ဋ္ဌ၊ အပေါင်းလက္ခဏာ။ နေ၊ တေဇောဓာတ်။ ပရက ကုမ္ဘက ရေချက ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eများစွာ... များစွာ ... စကားလုံးများစွာကို ခံတွင်းထဲမှ အန်ထုတ်ချပြီး နောက် ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျုပ်ပြောတာလည်း တော်တော်ရှည်သွား ပြီ။ ခင်ဗျား အတွက်လည် တန်ဖိုး ရှိမှာပါ။ ကဲ ... သွားပြီဗျို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေထဲတွင် ပျံသန်းကာ ထိုလူက ပြန်လည်ထွက်ခွာသွား၏။ တဖြည်း ဖြည် ဝေး သွား သော ထိုလူကို ကြည်နေစဉ်မှာပဲ တဖြည်း ဖြည်း နီးလာသော နောက်ထပ် “လူပျံ” ကို တွေ့ ရပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟာ ... နောက်တစ်ယောက်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ဃ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒုတိယလူကတော့ သူနှင့်နီးကပ်စွာ ဆင်းသက်၏။ ကြည့်နေသော သူ့ ကို (မသိကျွမ်းသော်လည်း) မျက်ခုံးပင့်ပြပြီး နှုတ်ဆက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် ရဲတင်း ပိုင်နိုင်သော အမူအရာဖြင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျုပ် .. အခုလို လေထဲမှာ ပျံသန်း နိုင်တာကတော့ စိတ်ပိုင်း ဆိုင်ရာ မြင့်မားမှုကြောင့်ပဲဗျ” ဟု ပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ .... နဝေတိမ်တောင်ဖြစ်သွားရပြန်သည်။ “ဘယ်လိုဗျ ... ပြန်ပြောစမ်းပါဦး” ဒုတိယလူက သူ့ကို ပြန်မေ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျား ... ဖရွိုက်ရဲ့ အိပ်မက်တိတ္တုကျမ်းကို ဖတ်ဖူးလား။ Interpretation of dreams လေဗျာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင့်အင်း .. မဖတ်ဖူးဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖြင့် အရာရာကို အောင်မြင်နိုင်တယ်။ Autosuggestionရဲ့ အမြင့်မာဆုံး အဆင့်တစ်ခုမှာ စိတ်ကို ဖွင့်ထုတ်လိုက်နိုင်ရင် လူဟာ လေထဲမှာ ပျံလို ရလာတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် အပြုစိတ်၊ မသိစိတ်၊ ဆဋ္ဌမအာရုံ၊ တယ်လီပသီလှိုင်းများ။ တိဗက်ဘုန်းတော်ကြီးတို့၏ အရောင်ကမ္မဌန်းနာမ်ပိုင်း ဆိုင်ရာ လျှို့ ဝှက်ချက် များ အား လုံးကို စုညီရှည်လျားစွာ ပြောကြားလေသည်။ ထို့နောက် ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျုပ်ပြောတာတွေကို ခုနားမလည်ရင်တောင် တစ်နေ့ ကျ ခင်ဗျား နားလည်လာနိုင်ပါတယ်။ ကျုပ် ခရီးဆက်ဦးမယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြောပြီး သူလက်အစုံကို ဖြန် မြှောက်ဆန့်တန်းလိုက်၏။ လေထဲသို့ ထို တက်သွား၏။ ထို့ နောက် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ ကြည်ကျန်ရစ်ခဲ့စဉ်မှာပဲ တတိယလူက သူ့နောက်မှ ဆင်း ချ လာ၏။ အရိပ်ကိုမြင်သဖြင့် သူလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ တတိယလူက သူ့ ကို မခိုးမခန့် ပြုံးပြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို တတိယလူကပင် သူ့ကို စတင်စကားဆို၏။ “ခင်ဗျား ကြည့်ရတာ တစ်ခုခုကို ဝေခွဲမရဖြစ်နေပုံရတယ်” သူ ခေါင်း ငြိမ်ပြလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျားတို့ ဘာကြောင့်ပျံနိုင်သလဲဆိုတာ တွေ နေလို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတတိယလူက သူ့ကို စေ့စေ့ကြည့်ရင်း “မဒမ်ကျူရီရဲ့ တွေ ရှိချက်စာတမ်းတွေကို ခင်ဗျား လေ့လာဖူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြန်သည်။ ထိုအခါ တတိယလူက “ဖြစ်ရ မယ်လေ' ဟူသော မျက်နှာထားမျိုးဖြင့် ခေါင်း ကို တဆတ်ဆတ်ညိတ်နေ၏။ ပြီးမှ ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မိုးပျံပူဖောင်းဟာ ဟိုက်ဒြိုဂျင်ကြောင့် လေပေါ်တက်နိုင်တာမဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက ဟုတ်မှန်ကြောင်း ခေါင်း ညိတ်လိုက်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အေး .. ဒီလိုပဲ၊ လူ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လိုအပ်တဲ့ ရေဒီယိုဓာတ်ကြွမှု တစ်မျိုးကို ဖန်တီး ပေး နိုင်ရင် အဲဒီလူဟာ လေပေါ် ပေါ်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင်း ... ဟင်း .... ခင်ဗျား သိပ်အံဩသွားပြီလား၊ ရိုးရိုး လေးပါဗျ။ အဲဒီ ရေဒီယိုဓာတ်ကြွမှုကို လိုအပ်တဲ့ အာဟာရတွေအချိုးညီ စားသုံးပေးပြီး ဖန်တီးလို့ ရပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသံလိုက်စီးကြောင်းများ၊ သွေးလှည်ပတ်မှုစနစ်များ၊ အာဟာရ ဖော်မြူလာများ၊ အစာချေဖျက်မှု ပုံသဏ္ဌာန်များ စသည်တို့ ကို ပါးစပ်တစ်ခုလုံး ဗြောင်းဆန်အောင် ပြောပြလေသည်။ အချိန်အတော်ကြာမှ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျား ... ဒါတွေကို လိုက်မီမှာတော့မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် မီသ လောက် လိုက်ကြိုးစားကြည့်ပေါ့ဗျာ ... ကဲ ... လစ်ပြီ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတတိယလူသည်လည် လေထဲမှာ ပျံသန် ထွက်ခွာသွား တော့၏။ သူ ရပ်တန် စဉ်းစား ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူတို့ ပြောသွားတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေကြောင့် သူတို့ လေထဲမှာ ပျံနိုင်ကြတာတော့ မဟုတ်ဘူးကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ချိန်လုံး ငြိမ်နေသော သူတောင်း စာကြီးက သူ့ကို လှမ်း ပြော လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မင်းကို စကား ပြောနေတဲ့အချိန်မှာပဲ သူတို့ တွေ မြောက်ကနဲ၊ မြောက်ကနဲဖြစ်သွား တာ မင်းသတိထား မိလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက မဆိုင်းမတွ ခေါင်း ညိတ်ပြလိုက်၏။ “ဟုတ်ကဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854920351893,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d83f28a0-7460-4581-a029-06fb218331cf.jpg?v=1730273115"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ခေတ်နေအတွက်စာတစ်ရွက်","title":"ခေတ်နေအတွက်စာတစ်ရွက်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခရစ်နှစ် ၂၀၀၀ပြည့်နှစ် ဧပြီလ ( ၃ )ရက်မှာ မင်းကို မွေးခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတရုတ်လူမျိုးတွေရဲ့ ရိုးရာယုံကြည်မှုအရဆိုရင် တော့ မင်းဟာ အလွန်ကောင်းတဲ့ “ရွှေနဂါး”နှစ်မှာ မွေးလာ တဲ့ သားဦးယောက်ျားလေးပေါ့ကွယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းကို မွေးတဲ့အချိန်မှာ ဖေဖေဟာ အခက်အခဲ ပေါင်းများစွာကို ရင်ဆိုင်နေတဲ့အချိန်ပေါ့။ ဖေဖေရဲ့အစ်ကို ဆိုလည်းဟုတ်၊ စီးပွားဖက်မိတ်ဆွေဆိုလည်းဟုတ်တဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင်နှစ်ကောင်စာပေက ဘဘတို့ဇနီးမောင်နှံ အကူအညီနဲ့ မင်းကို မွေးခဲ့တယ် မိတ်ဆွေ နာမည်ကျော် ဗေဒင်ဆရာတွေကလည်း မင်းရဲ့ ဇာတာကို တက်ညီလက်ညီ တွက်ချက်ကြပြီး ထိပ်တန်းရောက်မယ့်ကလေး အဖေထက် သာမယ့်ကလေးလို့ ဟောကိန်းတော်ကြတယ်။ ဖေဖေဝမ်းသာပါတယ်ကွယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခု ဒီစာအုပ်ဟာ သားကို ရည်ရွယ်ပြီး ဖေဖေရေးခဲ့တယ်။ သားကို မွေးကတည်းက ဘာအမွေပေးရမလဲလို့ ဖေဖေစဉ်းစားခဲ့တယ်လေ။ ခက်တာက ဖေဖေဟာ စီးပွါးရေးသမားတစ်ယောက်မဟုတ် စာရေးဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်နေတယ်။ အသိပညာအမွေကိုပဲပေးနိုင် တယ်။ အဲဒါကြောင့် \"ဗျူဟာမြောက်သော အင်္ဂလိပ်စကား ပုံ” ဆိုတဲ့ ဒီစာအုပ်ကို ရေးလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစကားပုံတွေဟာ ဘာထူးဆန်းသလဲလို့ထင်စရာရှိ တယ်။ဗျူဟာမြောက်တယ်ဆိုတဲ့ စကားကြောင့် အံ့သြ စရာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ် ဒါပေမဲ့ ဖေဖေ ရဲရဲကြီးပြောခဲ့ပါ တယ်။ ဒီစာအုပ်ဟာ လောကကို မင်း ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရ မလဲဆိုတဲ့ နည်းဗျူဟာတွေဆီ မင်းကို လမ်းညွှန်ပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်၊ ဖေဖေ နည်းနည်းကလေး ထပ်ရှင်းပြမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခုလို ခရစ်နှစ် ၂၀၀၀ ကာလမှာ Pragmatism လို့ခေါ်တဲ့ “ပရက္ကမာဝါဒ'ဟာ ရေပန်းစားနေတယ်။ အမှန်တော့ ဒီဝါဒဟာ ၁၉၀၀ ဝန်းကျင်ကတည်းက ပေါ်ပေါက်ခဲ့ တဲ့ ဝါဒပါ။ \"လက်တွေ့အသုံးချဝါဒ”လို့ ခေါ်ကြတယ်။ လက်တွေ့အသုံးကျမှုနဲ့ ညှိနှိုင်းတည်ဆောက်ထားတဲ့ ဒဿန၊ လုပ်ငန်းအောင်မြင်ဖို့အတွက် သဘောတရား သက်သက်ထက် လက်တွေ့က ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ယူဆ တဲ့ ဝါဒပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါတင်မကသေးဘူး တကယ်တော့ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှုကသာ လောကမှာ အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်မယ် လို့ ယူဆကြတယ်။ အဲဒီလို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှု အတွက်လည်း လူသားဟာ အဓိကကျတယ်လို့ သတ်မှတ် ကြတယ်။ ချားပ့ါ ဝီလျံဂျိမ်းနဲ့  ဂျွန်ဂျူဝီတို့လို ထင်ရှားတဲ့ ဒဿနပညာရှင်တွေက ဒီဝါဒကို စတင်ဆောင်ဖော်ထုတ် ခဲ့ကြတယ်။ အခုတော့ ရစ်ချတ်ရော်တီဆိုတဲ့ ဒဿန ပညာရှင်ကြီးက ဆက်လက်ဖြန့်ဖြူးနေတာပေါ့ကွယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒဿနတွေ အယူအဆတွေရဲ့ လက်တွေ့အသုံး ကျမှုကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ကြည့်တဲ့အခါ စကားပုံတွေဟာ အရေးပါလာတော့တယ် သား အင်္ဂလိပ်ဘာသာနဲ့ရေးထား လို့ အင်္ဂလိပ်စကားပုံလို့ ဖေဖေ ခေါင်းစဉ်တပ်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီစာအုပ်ထဲမှာ လူမျိုးအသီးသီးရဲ့ စကားပုံတွေ ပါဝင်တယ် တိုင်းပြည်အသီးသီးက ပညာရှိအသီးသီးရဲ့ ဘဝနဲ့ စပ်လျဉ်း တဲ့အယူအဆ၊ လောကနဲ့စပ်လျဉ်းတဲ့အယူအဆတွေပဲပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့ဟာ သူတို့ အကြိမ်ကြိမ်အမှားခံပြီးမှ ရခဲ့တဲ့ အမှန်လေးတွေကို အသိတရားတစ်စုံတစ်ရာအဖြစ် နောက် လူတွေဆီ လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့ကြတယ်။ နောက်လူတွေ အတွက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်အောင်တန်တဲ့ အကြံဉာဏ်တွေပေးသွားကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ အကြံဉာဏ်တွေကို ကိုင်စွဲပြီး လောကကြီးထဲမှာ သားအောင်မြင်နိုင်ဖို့အတွက် အလုပ်တွေ မအားလပ်တဲ့ကြားထဲကနေ ဒီစာအုပ်ကို ရေးတာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖေဖေရဲ့ ရှင်းလင်းချက်အတိုလေးတွေကိုလည်း ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ အကျယ်ပြောရင် ကုန်ဆုံးဖို့မလွယ်လို့ အကျဉ်းလောက်ပဲ ပြောခဲ့တာပါကွယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်နဲ့တင် သား မျှော်မြင်တွေးဆမှုတွေ ဆက်လုပ်နိုင်ပါတယ်။အဖေနဲ့သားချင်း ကြွားစရာမလိုပါဘူး။ ဒီစာအုပ်ကလေးဟာ ဖေဖေပြောခဲ့သလို ဗျူဟာမြောက်မြောက် ဖတ်ကြည့် နိုင်တဲ့တစ်နေ့မှာ သားသိလာမှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကဲ...စလိုက်ကြရအောင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eDo not cry out for no purpose\u003c\/strong\u003e.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူတွေရဲ့တုံ့ပြန်လှုပ်ရှားမှုမှာ ဉာဏ်ဦးဆောင်တဲ့ တုံ့ပြန်မှု Head answer နဲ့ ခံစားချက်ဦးဆောင်တဲ့ တုံ့ပြန်မှု (Heart answer)တို့ ရှိကြတယ် အရာရာကို ဉာဏ်နဲ့ ယှဉ်ပြီးလှုပ်ရှားနိုင်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့ကွယ်။ ဒါပေမဲ့ လောကဓံရဲ့ ဓါးရှစ်လက်ကြားမှာ နေနေရတဲ့တို့လို လူသားတွေအတွက် ခံစားချက်ဟာ ဘယ်လိုမှ မကင်းနိုင်တဲ့ အရာပေါ့။ ခံစားချက်ကို ဦးစားပေးလွန်းရင် မှားတတ်တယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ခံစားချက်ကို တတ်နိုင် သမျှသိုဝှက်ထိန်းချုပ်ရတယ်ကိုယ်အတတ်နိုင်ဆုံး အနေ အထားအထိ ထိန်းချုပ်ရတယ်။ စကားပမာ ပြောပြမယ်။ မှတ်ထား သား...။ “ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ မငိုပါနဲ့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eA dead bee make no honey\u003c\/strong\u003e.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလုပ်တစ်ခုကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ် တိုက်ပွဲ တစ်ပွဲကို ရင်ဆိုင်ဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ် ထပ်ခါထပ်ခါသော လူရွေးချယ် မှုတွေကို သားဘဝမှာ လုပ်နေရဦးမှာပဲ။ ကိုယ်တိုင်က လူမှုအဆောက်အဦးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်နေတော့ ဒီအလုပ် ဟာ မသေမချင်းလုပ်သွားရမယ့် အလုပ်ပါပဲ အသင့်တော် ဆုံးဖြစ်အောင် လိုက်ဖက်မှန်ကန်မှုရှိအောင် OpinonPools လို့ခေါ်တဲ့ \"တွေးခေါ်ရွေးချယ်မှု”ကို သာ စနစ်တကျ သုံးရလိမ့်မယ်။ ဒီနေရာမှာ ပြတ်သားဖို့လည်း လိုတယ်။ မှတ်ထား သား...။ “သေနေတဲ့ပျားတွေဆီက ပျားရည်ချို မရဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်စုံတစ်ခုအတွက် သား တွေးကြံတယ် ဆိုပါစို့၊ ပထမ အကြံတစ်ခုကို သားရလိမ့်မယ်။ မထင်မှတ်တဲ့အချိန်မှာ အဲဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ပဲ ဒုတိယအကြံတစ်ခုကို မထင် မှတ်ဘဲ ထပ်ရနိုင်တယ်။ အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ သူ့အလိုလိုဖြစ်လာတဲ့ သဘာဝလေးတစ်ခုပါ။ဖေဖေ့ဘဝ မှာတော့ အဲဒါမျိုးတွေကို အများကြီးကြုံခဲ့ရတယ်။ တန်ဖိုးရှိ တဲ့အောင်မြင်မှုတွေကိုလည်း ရခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒီ ဒုတိယ အတွေး ဒုတိယအကြံတွေဟာ ကိုယ် ချင့်ချိန်သုံးသပ်နေတဲ့ ကိစ္စကို အခြားသောရှုထောင့်က တွေ့မြင်ချက် (Other point of view) ဖြစ်နေတတ်တယ်။နောင်သားလည်း ကြုံတွေ့လာရမှာပါ။ သတိရှိရှိနဲ့ တန်ဖိုးထားရမယ့်ကိစ္စလေးမို့ဖေဖေ ထည့်ပြောလိုက်တယ်။ ဒုတိယအတွေးဟာ အကောင်းဆုံးပါ”\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854903345301,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_08e5aa2a-16ac-4421-a983-e92e45b3b9ac.jpg?v=1730273126"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ငါ့ရင်ခွင်ကြားက-နှင်းဆီဓါးသွားတစ်လက်ဒု","title":"ငါ့ရင်ခွင်ကြားက နှင်းဆီဓါးသွားတစ်လက်(ပ၊ဒု)","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ချစ်ကြိုက်ခြင်းဆိုသည်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အချစ်ဆုံးဟု ထင်နေကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ အိမ်တွင်း၌ နေရာတွေ အကျယ်ကြီးရှိသော်လည်း တစ်နေရာ၌ အတူတွဲ၍ ထိုင်ရသည်ကို ချစ်သူတို့က အရသာယူနေကြပါသည်။ အချစ်သည် လူငယ်များအဖို့ လိုအပ်သည်ဟု ထင်နေကြသော်လည်း လူအိုကြီးများအဖို့ ၊ အရသာ မယူတော့ပါ။ အကြောင်းသော်ကား အဘိုးကြီး၊ အမယ်ကြီးများ၌ ပိတုံးရောင်ကေသာ သမင်မမျက်လုံး နီထွေးသောပါးပြင်၊ မွှေးစရာပါးချိုင့်နှင့် ပုလဲသွယ်သွားကလေးများ မရှိသောကြောင့်ဟု ထင်ပါသည်။ မိန်းမနှင့် ယောင်္ကျားသည် ချစ်သောအခါ၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည်နူးနေ ကြပါသည်။ စိတ်ဆိုးသောခါတွင်လည်း တိတ်ဆိတ်ကာ တခြားစီ နေကြပါသည်။ ချစ်၍ပြောသော စကားများသည် အိပ်မက်နှင့်တူပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော် ကြီးလာလျှင် အချစ်ကို လုံးဝမယုံပါ၊ လိမ်နေမှန်း သိပါသည်။ သို့သော်..... ကျွန်တော့်ကိုချစ်သော မိန်းကလေးများ လာ၍ ပူးပူးကပ်ကပ် နေပါမူ ကျွန်တော် ချစ်မိလိမ့်မည်ဟုလည်း ထင်မိပါသည် ဆရာခင်ဗျာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာကိုဖတ်၍ အဆုံးမှာ ရဲအောင်က ပြုံးသည်။ မချိုမချဉ် ကြည့်ရင်း 'နေဒွန်းကို ပြန်မေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါလေးက ဘာလေးတုံးဟ ...” နေဒွန်းက သူ့ထုံးစံ အတိုင်း ရယ်ကျဲကျဲ ပြန်ဖြေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာစီစာကုံးလေကွာ..\" \"ဘယ်က စာစီစာကုံးလဲ...။ ဘယ်က ရလာတာလဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟာသ အဘိဓာန်ထဲက ကူးလာတာ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သဘောကျတယ်ပေါ့လေ....\" ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှစ်ယောက်သား ရယ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “စာစီစာကုံးထဲမှာ အမှန်တရားတွေ ပါတယ်ကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဒါပေါ့ ကွာ၊ ကလေးပြောတဲ့စကားက တကယ်မှန်တတ် တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ငါ နိုင်ငံတကာ ဟာသဖြစ်ရပ်လေးတွေကို ဖတ်နေတာ ကြာပြီ၊ အချို့ဟာသလေးတွေက အတွေးအခေါ်ပါတယ်ကွ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရဲအောင်က ခေါင်းညိမ့်ပြီး ထောက်ခံ၏။ “အေးလေ... အခုလိုဟာမျိုး ဆိုပါစို့ ၊ “ဒါပေါ့ကွ၊ ဒီမှာ ငါပြမယ်ကွာ...\" “အင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရဲအောင်က စ,ပေးမိတာ ငါ့အမှားပဲဟူသော မျက်လုံး ဖြင့် အအေးဆိုင်နံရံမှ ပိုစတာများဆီ အကြည့်လွှဲသွားသည်။ ပိုစတာ ထဲမှ ထက်ထက်မိုးဦးက သူ့ကို အားပေးနှစ်သိမ့်သလို ပြုံးပြနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေဒွန်းက “ဒီမှာ သူရေးထားတယ်ကွာ... ချင်၍ပြောသောစကားများသည် အိပ်မက်နှင့်တူသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်း....အဲဒါဘာဖြစ်လဲ” “ဘာမှတော့ မဖြစ်ဘူးပေါ့ ကွာ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e““ဟင်...မင်းဟာကလဲ ဘာမှမဖြစ်ဘဲနဲ့များ ပြောနေရ သေးလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ငါက ရှင်းပြစရာမှ မလိုဘဲကွ၊ သူ့အမြင်ကို သူ တိုက်ရိုက် ပြောထားတယ်လေ၊ ငါ မင်းကို ထုတ်နှုတ်ပြတာ” ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရဲအောင်က ခေါင်းတဆတ်ဆတ်ညိမ့်၏။ ““ အမြင်ကတော့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အင်း...ဆိုစမ်းပါဦး ကလေးနဲ့ ပြိုင်ငြင်းဦးမလို့လား\"\" - မေးစေ့ကို လက်နှင့်ပွတ်ရင်း ရဲအောင်က ပြုံးစိစိ ဆက်ပြောသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ချစ်၍ပြောသောစကားတွေက ထီလက်မှတ်နဲ့ တူတယ်ကွ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့စကားကြောင့် နေဒွန်း မျက်လုံးပြူးသွားရသည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒီစကားအားလုံးကို မျှော်လင့်ချက်တွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေ တော့ ထားထားရတာပဲ... ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ လွဲတာတွေက လွဲသွားတယ်၊ ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်လာတတ်တယ်၊ ကိုယ့်ဘက်က ထီပေါက် စဉ်နဲ့ တိုက်ကြည့်ဖို့ လိုတယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုစကားကြောင့် နေဒွန်း ပြုံးပြုံးကြီး လုပ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ထားပါတော့...ထားပါတော့၊ အဲဒါက မင်းအမြင်ပေါ့ ။ ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ ထီပေါက်စဉ်က ဘယ်မှာလဲ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေဒွန်း၏ အမေးစကားကြောင့် ရဲအောင် အဖြေရ ကြပ် သွားသည်။ ခေါင်းကို တဗြင်းဗြင်းကုတ်ရင်း...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်း.......အဲဒါကတော့...\" နေဒွန်း တဟားဟား ထရယ်သည်။ နေ့လယ်ခင်းဖြစ်၏။ အအေးဆိုင်ထဲမှာ လူရှင်းနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854901084309,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_8961e888-4994-4168-bbc6-06a1588bf344.jpg?v=1730273135"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-စကားခုနှစ်ကြိမ်ကြားခဲ့ပြီးသည့်နောက်","title":"စကားခုနှစ်ကြိမ်ကြားခဲ့ပြီးသည့်နောက်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနိဒိန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထူးဆန်းသည်ဟုဆိုရမည်။ ထိုညက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကလေး မှာ လူရှင်းနေသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခါတိုင်းက လူများသည်ဟုတော့လည်း မဆိုနိုင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးက ထယ်ဝါမှု နည်းပါးလှသော ရွက် ကြမ်းရေကြိုဆိုင်ကလေးမျှသာ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သေချာ တာတစ်ခုတော့ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုညက ထူးထူးခြားခြား လူရှင်းနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e”၀ါး”ဆိုင်ရှင်အဘိုးအိုက ပျင်းရိလေးတွဲစွာ သမ်းဝေလိုက်သည်။ ဆိုင်ထောင့်တစ်နေရာမှာ ငြိမ်သက်နေသော စားပွဲထိုးကလေးက….\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဘ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာလဲ” အဘိုးအိုက အေးတိအေးစက် ပြန်ပေးသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီည လပြည့်ည မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဘိုးအိုက တစ်ချက်တွေဝေသွားပြီး... ။ “ ...ဟုတ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစားပွဲထိုးကလေးက အဝေးကောင်းကင်တစ်နေရာဆီ လက်ညှိုး ညွှန်ပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟိုးမှာ လထွက်နေပြီ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညဦးက လရောင်ရနံ့မူးမူးလေးဖြင့် လှပနေသည်။ ကြယ်ပြိုး ကြယ်ပြောက်များကတော့ စုံညီအောင် မလင်းတောက်ကြသေး၊လက်ဖက် ရည်ဆိုင်ရှေ့လမ်းက အဖြူလက်လက် ဝင်းပနေသည်။ လေကလည်း ငြိမ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လထွက်တာများ ဘာဆန်းလို့လဲ၊ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ၊ မင်းနဲ့ရော - ဘာဆိုင်လို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဘိုးအိုက ခပ်ဆတ်ဆတ်ပြန်ပြောသည်။ စားပွဲထိုးကလေးက နားရွက်တစ်ဖက်ကို ကုတ်ရင်း...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မဟုတ်ဘူးလေ အဘရဲ့၊ တော်ကြာဆိုရင် ဟိုဒင်း...သူ - သူ လာတော့မယ်\"\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟေ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုစကားကြောင့် အဘိုးအိုက တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသလို ဖြစ်သွားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဪ...အေး၊ ဟုတ်သားပဲ” \" နှစ်ယောက်သား စကားမဆက်ဖြစ်တော့ဘဲ ကိုယ့်အတွေးနှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ် ငြိမ်သက်သွားသည်။ ခုအချိန်မှာ သူတို့အာရုံထဲရောက်ရှိနေသည်က ထူးခြားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့ဆိုင်ကလေးတွင် လက်ဖက်ရည်လာသောက်လေ့ရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးပင်ဖြစ်သည်။ အဖော်မပါဘဲ တစ်ယောက်တည်း လာ တတ်သည့်အပြင် မည်သည့်စကားကိုမှလည်း ဆိုလေ့မရှိဤဆိုင် ကလေးမှာ လာထိုင်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မျှော်နေသည့်အသွင်သာ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\" သူမ မျှော်လင့်သူကတော့ ရောက်မလာခဲ့။ နောက်ဆုံးမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်နှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်ထွက်သွားမြဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညတိုင်းလာလေ့ရှိသည်တော့လည်း မဟုတ်ချေ။ လပြည့်ညတွေ မှသာ ရွေးပြီး ရောက်ရောက်လာသည်။ လထွက်ပြီး မကြာခင် ဤဆိုင် ကလေးအတွင်းသို့ လရောင်နှင့်အတူ သူမ ဝင်လာလေ့ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆိုင်ရှင်အဘိုးအိုနှင့် စားပွဲထိုးကလေးအတွက်မူ သူမသည် ပဟေဠိပုစ္ဆာဖြစ်၍ နေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဥစ္စာစောင့်များလား မသိဘူးနော် အဘ” “ပေါက်ပေါက်ရှာကွာ” ““ဒါဖြင့် သူက ဘာတုန်း” “ဘယ်သိမှာတုန်းဟ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသို့ပင် အဘိုးအိုနှင့် စားပွဲထိုးကလေးတို့ အတွေးအခေါ် ဗလုံးဗထွေးဖြစ်ခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလပြည့်ညတွေ...လပြည့်ညတွေ၊ အို...အတော်တောင် များခဲ့ ချေပြီပဲ။ ဤဆိုင်ကလေးမှာ လပြည့်ညများစွာတိုင်အောင် စောင့်မျှော်သော် လည်း ထိုအမျိုးသမီးတွင် သက်ပြင်းတစ်စရယ်၊ မြေဝါလမ်းကလေးရယ်၊ နောက်ဆုံးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ လှည့်ပြန်သွားရမြဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူလာပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလရောင်အောက်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် လာနေ သည်။သွယ်ကျစ်လျစ်သော သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်က ညံ့သော စွမ်းအင် များနှင့် ထုဆစ်ထားသလို ရှိသည်။ ဆိုင်ကလေးထဲသို့ သူမ ဝင်ရောက် လာပြီဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆိုင်ထောင့်မှာ သူမ ထိုင်နေကျ စားပွဲကလေးရှိသည်။ ထိုစားပွဲမှ နေ၍ အပြင်လမ်းမဆီသို့ သူမ မျှော်ကြည့်နေကျ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထုံးစံအတိုင်း စားပွဲထိုးကလေးက သူမ သောက်နေကျလက်ဖက်ရည်ခါးခါးကို သွားချပေးသည်။ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စိတ် မဝင်စားသလို တစ်ချက်ငဲ့ကြည့်ပြီး၊ အဝေးသို့ သူမ ငေးနေတော့သည်။ တစ်ဆိုင်လုံးတွင် လက်ဖက်ရည်လာသောက်သူဟူ၍ သူမ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည်။ အဘိုးအိုက ကောင်တာမှာ ငူငူကြီး ထိုင်လျက် စားပွဲထိုးကလေးက ဆိုင်တွင်းတစ်နေရာမှာ နံရံကို ကပ်ထိုင် လျက်။ ပြီး...သူမက လမ်းဆီမျှော်လျက်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးက လရောင်အောက်မှာ တီးခတ်သူမဲ့ စန္ဒရားတစ်လုံးလို တိတ်ဆိတ်လျက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလဝန်းက ကောင်းကင်အမြင့်မှာ တက်ပွင့်ရန် အားယူနေသည်။ ဒီနေ့ ဆိုင်ကို လက်ဖက်ရည်လာသောက်သူ ကျဲပါးလွန်းလှသည်။ ပျင်းရိထိုင်းမှိုင်းဖွယ်ရာလိုလို လွမ်းဆွတ်ဆွေးမြေ့ဖွယ်ရာလိုလို လပြည့်ညက မစူးရှ ဖြစ်တည်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေပြည်တစ်ချက်အဆွတ်မှာ ပန်းရနံ့တချို့ ညွတ်ခနဲ ပါလာ၏ ထို့အပြင် လေပြည်ထဲမှာ ကဗျာရွတ်သံတစ်ခု စီးမျောလိုက်ပါလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအ၀ေးကြီး၀ေးစေရမယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပင်လယ်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့တစ်ကိုယ်လုံးကိုဖွင့်ပြီးပြေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမီးပြတိုက်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကဆုန်ပေါက်ပြီးပြေးမလိုက်ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ရဲ့ အလင်းမှုန်နဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပင်လယ်သားပေါက်လေးရဲ့ ဖွင့်ပွဲကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e…. ပြည်စုံစေခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကဗျာရွတ်သံက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးဆီ ဦးတည်မျောရွေ့ လာခြင်းဖြစ်သည်။ ကဗျာအဆုံးမှာ ဆိုင်ရှေ့သို့ လူတစ်ယောက် ရောက်လာ ပြီဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးသည်လည်းကောင်း၊ အဘိုးအိုနှင့် စားပွဲထိုးကလေး သည်လည်းကောင်း ထိုလူ့ကို စိမ်းစိုသောအကြည့်ဖြင့် ပြိုင်တူကြည့်လိုက် ဒီကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤအရပ်ဒေသမှ မဟုတ်သော လူစိမ်းတစ်ဦးပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ရှည်ကိုင်းသောအရပ်အမောင်း နီညိုသောအသားအရေတို့ဖြင့် သူတို့၏ မျက်စိထဲတွင် ထိုလူက အမြင်ဆန်းနေသည်။ “လက်ဖက်ရည်ဖန်ဖန်လေး တစ်ခွက်လောက်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဘိုးအိုနှင့် စားပွဲထိုးကလေးတို့ အသက်ဝင်လာကြသည်။ စားပွဲထိုးကလေးက လူစိမ်းကို လက်ဖက်ရည်ခွက် သွားချပေးရင်း အမျိုး သမီးကိုလည်း မသိမသာ အကဲခတ်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမျိုးသမီးကိုယ်စား သူကပင် ပင့်သက်တစ်ချက်ကို စပ်ရှားရှားရှိုက်သွင်းလိုက်သေး၏။ ထိုလူသည်လည်း အမျိုးသမီးမျှော်လင့်နေသည့်သူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854898364565,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_da2eef68-4d71-4cf9-bc14-d724661908b7.jpg?v=1730273146"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-စောင်းကြိုးပြတ်ရွာ-မွန်းတည့်အလွန်၄နာရီ","title":"စောင်းကြိုးပြတ်ရွာ မွန်းတည့်အလွန်(၄)နာရီ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း  ( ၁ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပြဿနာပဲ...” နွေချို စိတ်ညစ်သွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူမကို မြင်မြင်ချင်း အင်္ဂဝိဇ္ဇာကိုကိုအောင်ကသူ့အခန်းထဲက ကသောကမျောထွက်လာပြီး….\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဟမ်း အဟမ်းနွေချို ဘယ်သွားမလို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ ဪ...ကျွန်မ ပြန်တော့မလို့ပါ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီနေ့ပြန်တာ စောလှချည်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်တယ်၊ ကိစ္စလေးရှိလို့ ဒီနေ့ စောစောပြန်မလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ ဪ.အင်း\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂဝိဇ္ဇာကိုကိုအောင်က သူ့ဆိုင်ခန်းကို တစ်ချက်ပြန်ငဲ့ကြည့်လိုက်တယ်သူ့တပည့်လေးကို အဓိပ္ပါယ်ပါ ကြည့်လိုက်ပြီး နေ့ချို့ဘက် မျက်နှာ ပြန်လှည့်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အတော်ပဲ...ဆရာလည်း အဲဒီဘက်ကို သွားစရာရှိလို့ လိုက်ခဲ့မယ်။ အဖော်ရတာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဟဲ..ဟဲ..ဟဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာပြန်ပြောရမလဲမသိ အဖော်က လိုမှမလိုတာ တစ်ခါ တစ်ခါမှာ ခရီးတချို့ကို သွားရတာ အဖော်မပါတာဟာ အဖော်တာထက်ပိုကောင်းပါတယ်။ နောက် သူလိုက်လုပ်မယ့် အဖော်ဆိုတာကလည်းသွေးရိုးသားရိုးဟုတ်ပုံမရ။ ငြင်းလိုက်ရင်လည်းရိုင်းရာကျဦးမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာမှ ပြောမနေတော့ဘဲ ကိုယ့်လမ်းကိုယ် ဆက်လျှောက်လိုက်တယ်။ အင်္ဂ၀ိဇ္ဇါကိုကိုအောင်ကလည်း အနားက ကပ်လိုက်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နွေချို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါတစ်ခါ သူခေါ်တဲ့အသံက နွေချိုကိုမပီသလို ဖြစ်နေ တယ်။ မာလကာသီးနဲ့ တို့စားဘို့ နွယ်ချိုလိုမျိုး ဖြစ်ဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါကိုတော့ စောဒကတက်မနေတော့ပါဘူ။ စကားမြန်မြန် ပြတ်ရင် မြန်မြန်ပြီးရောဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“...ဆရားတစ်ခု စဉ်းစားမိလို့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဘာများ စဉ်းစားမိတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အခုလို နွေချိုတစ်ယောက်တည်း လျှောက်လျှောက်သွားနေရတာ အထီးကျန်မှာပဲနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အို...ကျွန်မက မိန်းကလေးပဲရှင်၊ အထီးအဖြစ် ကျန်စရာ မလိုပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူစကားကြောင့် အင်္ဂ၀ိဇ္ဇါကိုကိုအောင်က တဟဲဟဲရယ်တယ်။ တဆက်တည်းမှာပဲ နွေချိုက ဆက်ပြောလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e**အဖို အမ သဘောအရဆိုရင်တော့ ကျွန်မက အမလေ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းလမ်းလျှောက်လာတယ်ဆိုတော့ အထီးကျန် ခဲ့တာ ဟုတ်တာပေါ့။ ဒါထက် ရှင်လည်း အမကျန်ခဲ့တယ်နော်””\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟောဗျာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂ၀ိဇ္ဇါကိုကိုအောင်က ခေါင်းကို တစ်ချက်ပွတ်သပ်တယ် သေသေသပ်သပ်ထားတဲ့ ဆံပင်ပုံစံမပျက်အောင်ကလည်း ဂရုစိုက်ရသေးတယ်လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေချိုလမ်းလျှောက်က နေပူကျဲထဲမှာ ထုံးစံအတိုင်း မိန်းကလေးပီသစွာ ဘယ်တော့မှ ထီးမဆောင်း။ အင်္ဂဝိဇ္ဇာ ကိုကိုအောင် လည်း ဘေးက ထီးမဆောင်းဘဲ လိုက်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူဝတ်ထားတဲ့ တိုက်ပုံအင်္ကျီအနက်ကြီးက နေပူထဲမှာ မျက်စိကျိမ်းစရာဖြစ်နေတယ်။ တစ်နေရာအရောက်မှာ အင်္ဂဝိဇ္ဇာကိုကိုအောင်က သူ့ လေသံကို ပုံမှန်မဟုတ်တော့သလို တိုးလျော့ချရင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နွေချို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဘာလဲ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဟို...ဟိုဒင်းလေ။ ဆရာပြောထားတဲ့ စကားလေး ဘယ်လိုများ. . . “\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟို ဟိုတစ်ခါ နွေချို့ကို ဆရာပြောထားတဲ့ ရင်ထဲက တဲ့ စကားလေးတွေ အဲဒါလေးတွေကို နွေ ဘယ်လိုမြင်သလဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေချိုလျှောက်လက်စခြေလှမ်းကို တုံ့ရပ်တယ်။ အင်္ဂ၀ိဇ္ဇါကိုကိုအောင်ကလည်။ အယောင်ယောင် အမှားနဲ့ လိုက်လုပ်တယ်။ လန့်ဖျန့်အူ၀ေသွားတဲ့ မျက်နှာနဲ့ နွေချို့ကို ကြည့်နေတယ်။ နွေချိုက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဒီမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “တစ်ခု ကြိုပြီးတော့ မေတ္တာရပ်ခံချင်သေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အင်း... ပြောပါ နွေချို ပြောပါ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အခု ရှင် ကျွန်မကို ရည်းစားစကား လိုက်ပြောနေတာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အင်္ဂဝိဇ္ဇာကိုကိုအောင်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းမျက်နှာနဲ့... \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အဟဲ...ဟုတ်တယ်လို့ ဆိုကြပါစို့ နွေချိုရယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အဲ ဟုတ်ပြီ ဟုတ်ပြီ ရှင် ဆက်မပြောနဲ့တော့ ကျွန်မပြောမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အင်း..ပြောပါ နွေချို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂဝိဇ္ဇာကိုကိုအောင်ရဲ့ အသံက နည်းနည်းတော့ ကသောင်းကနင်းဖြစ်စ ပြုလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခြေအနေမဟန်တာကိုလည်း ရိပ်မိသလို ရှိနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင် ကျွန်မကို ရည်းစားစကားပြောတယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဟုတ်ကဲ့...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျား ကျွန်တော်နဲ့ပဲပြောပါ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဆရာ ဆရာ မပြောပါနဲ့ သူများကို ရည်းစားစကားလည်း လိုက်ပြောသေးတယ် သူ့ကိုယ်သူလည်။ ဆရာ ဆရာနဲ့ ဘာမှန်းလဲ မသိဘူး\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သြော်..အင်း...အဲ ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ...အဲ ကျွန်တော်ကလေ” အင်္ဂ၀ိဇ္ဇါကိုကိုအောင် အိုးနင်းခွက်နင်းဖြစ်သွားတယ်။ နွယ်ချို လည်း ပြောရင်းက ရယ်ချင်လာမိတယ်။ ဒါပေမယ့် မျက်နှာမှာတော့ ဘာအရိပ်အရောင်မှ မပေါ်စေရ။ ခပ်တင်းတင်းပဲ နေလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီနောက်မှာ ဆက်လျှောက်လာကြရင်း အင်္ဂဝိဇ္ဇာကိုကိုအောင် က နေခဲ့မလို လုပ်ပြီးမှ ဆက်လိုက်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နွေချို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ ဘာဆက်ကြဦးမလဲမသိ ဒါမယ့် နွေချိုလျောက် ဆဲခြေလှမ်းကို မလျှောက်ဘဲ ရပ်လိုက်ပြန်တယ်။ အင်္ဂဝိဇ္ဇာကိုကိုအောင် လည်း ဆက်လျှောက်ရတော့မလို ရပ်ရတော့မလိုနဲ့ တိုက်ပုံအင်္ကျီအိတ် လက်နှစ်ဘက်နှိုက်ရင်း အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားရပြန်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေချိုက လမ်းဘေးကို လှည့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာတော့ ဂမ္ဘီရထွန်းထွန်းဆိုတဲ့ ဗေဒင်ဆိုင်ခန်းလေးတစ်ခန်း ရှိနေတယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကိုထွန်းထွန်းရှိလား\" သူမ ဆိုင်ထဲကို လှမ်းမေးလိုက်တော့ ဂမ္ဘီရထွန်းထွန်းရဲ့ စာရေးမလေးက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"မရှိဘူး၊ အခုပဲ ကားတစ်စီးနဲ့ အိမ်ကို လာပင့်သွားတယ် နာရီဝက်လောက်ကြာမှ ပြန်ရောက်မယ်လို့ပြောတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ပြီ..ဟုတ်ပြီး သူ့ကို ဒီလက်ပုံစံကလေး ပေးခဲ့ချင်လို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဪ..ဟုတ်ကဲ့ရှင့်၊ ရပါတယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေချိူက ဆိုင်ခန်းမထဲမဝင်တော့...စာရေးမလေးကပဲ အောက် ဆင်းလာပြီး ယူရတယ်။ ဂမ္ဘီရထွန်းထွန်က လက္ခဏာဆရာ။ နွေချိုက ခုလို လက်ပုံစံပေးတာတွေ့တော့ အဝိဇ္ဇာကိုကိုအောင်ရင်ထဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခံပြင်းသလို ဖြစ်သွားတယ်။ ဂမ္ဘီရထွန်းထွန်း၏ စာရေးမလေး လက်ပုံစံဆင်းယူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြီး ဆိုင်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားတဲ့အထိ သူ လမ်းမပေါ်ကနေ ကြည့်နေမိသေးတယ်။ နောက်မှ ဘောက်ဆတ်ဘောက်ဆတ်နဲ့လျောက်သွားတဲ့ နွေချိုနောက်ကို ကမန်းကတန်း လိုက်သွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နွေချို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေချိုက တစ်ခါခေါ်ရုံနဲ့ ဘယ်တော့မှ မထူး။ ဒါကြောင့် အင်္ဂ၀ိဇ္ဇာကိုကိုအောင် ထပ်ခေါ်ပြန်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နွေချို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \"ဘာလဲ ဘာဖြစ်လို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e နွေက စိတ်မရှည်သလို လှည့်ပြောတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ကိုယ်ပြောတဲ့ စကားလေးကို ဖြေပေးပါဦးကွယ် ကိုယ် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင်တော့ နွေချို့ကို သဘောကျတယ်။ ဟိုလေ ချစ်တယ်လို့စိုကြပါစို့။လက်ထပ်ချင်တယ်။ နွေချိုက ပြန်ပြီးတော့မေတ္တာမျှမယ်ဆိုရင် နွေချို့အိမ်မှာ လူကြီးမိဘတွေနဲ့ လာပြီးတောင်းရမ်းချင်တယ်။ အဲဒါ နွေချို ဘယ်လိုမြင်သလဲလို့ပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေချိုက ခေါင်းကို တွင်တွင်ခါယမ်းလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲလို မလုပ်ပါနဲ့ နွေချိုရယ်သေသေချာချာ စဉ်းစားပါဦး။\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေချိုကတော့ ခေါင်းကိုခါမြဲခါလျက် ဘာမှလည်းတုံ့ ပြန်မပြော။ အင်္ဂ၀ိဇ္ဇာကိုကိုအောင်မရိုးမရွဖြစ်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ ကိုယ့်ကို တစ်ခုခုတော့ ပြန်ပြောပါဦးကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေချိုက အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ပြီး စဉ်းစားသလို တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ရှင် ကျွန်မကို ချစ်တယ်... ဟုတ်လား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်တယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက ဆက်ပြောချင်သေးပုံပဲ။ ရင်ထဲကစကားတွေကို လျှာဖျားကဖွင့်ချရတာအချိန်နည်းနည်းစောင့်ရသလိုဖြစ်နေတယ်။ ဆက်တော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထွက်လာမှာသေချာတဲ့ စကားတွေပါ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854894432405,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_6dc48f85-6f4d-4ff1-a3b7-0adccb746c5a.jpg?v=1730273153"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-တစ်ကိုယ်တော်ရေးတဲ့-ကကြီးခခွေး","title":"တစ်ကိုယ်တော်ရေးတဲ့ ကကြီးခခွေး","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eစာဖတ်သူသို့ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤဝတ္ထုသည် ကြီးကျယ်ထည်ဝါသော ဝတ္ထုမဟုတ်ပါ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ စာဖတ်သူ၏ ဘဝအမောကို ပြေပျောက်ရန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရည်ရွယ်ရေးသားထားသော အပျော်ဝထ္ထု\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသရော်ကျီစယ်သောဝတ္ထု မျှသာဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e လေးစားစွာ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတာရာမင်းဝေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e(အဖွင့်)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e\u003cem\u003eအချင်ချင် အမျက်အဤ တစိယ်မဟိယ် ချတ်သမ္ဗဇွင် ရှုကြရစိယ်နော်\u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e\u003cem\u003eအချင်းချင်း အပျက်အဤ တစ်စေ့မရှိ ချစ်သောမျက်စိဖြင့်ရှုကြရစေ...။\u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ရှင့်ဘဝမှာ မကျေမချမ်းဖြစ်စရာ ဆိုးဆိုးရွားရွား ကြုံဖူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ငယ်ငယ်တုန်းက ပျားမတစ်ကောင် တုပ်တာကို ခံလိုက်ရတုန်း ကတော့ တော်တော်မကျေမချမ်း ဖြစ်ဖူးတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင့်ကို တုပ်လိုက်တဲ့က အမလို့ ရှင်က ဘယ်လိုသီလဲ...။ ပြီးတော့ ဘာလို့ ဆိုးဆိုးရွားရွား မကျေမချမ်းဖြစ်ရတာလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လူကို တုပ်တာ ပျား မတွေကပဲ တုပ်တာဗျ-- ပျားထီးက မတုပ်ဘူး... နောက်ပြီး လူကိုတုပ်ဖို့ ပျားရဲ့ အစွယ်က သူ့ဗိုက်မှာ ရှိတယ်... အဲ့ဒီ သူ့အရွယ်နဲ့ သူက ကိုယ်ကိုကော့ပြီး တုပ်တာ....။ ဖျားမတစ်ကောင်က ကော့ပြီး တုပ်တာကို ခံရလို့ အတော်မကျေမချမ်း ဖြစ်မိ တာ...“\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"မဆိုးပါဘူး..။ ရှင်က ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"လင်းနို့နဲ့တူတဲ့ လူစားမျိုးဖြစ်လိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \"ဘာဖြစ်လို့...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \"ငှက်လိုလို ကြွက်လိုလို ဖြစ်နေလို့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အဝတ်အစားကောင်းကောင်းဝတ် ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်းသန့်သန့် ဆင်ထားတဲ့အခါ လူတွေက ရှင့်ကို ကြည့်ကောင်းတယ်လို့ ချီးကျူးရင်ကော - ရှင် သာယာတတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"မာသာယာပါဘူး... အောင့်သက်သက်တောင် ဖြစ်သေးတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဘာဖြစ်လို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"စက္ကူသားတော့ ကောင်းတဲ့ ဝတ္ထုစာအုပ်ပဲလို့ ချီးကျူးခံရသလို ဖြစ်နေလို့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cul\u003e\n\u003cli\u003e• မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဟာသူ့ဆီရောက်လာတဲ့ ရည်းစားစာ တစ်စောင်ကို ဘယ်လို ဖတ်သင့်သလဲ”\u003c\/li\u003e\n\u003c\/ul\u003e\n\u003cp\u003e\"ပြောင်းပြန် ဖတ်လေ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \"ရှင်.. ဘယ်လို...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e““စာရဲ့ အောက်ဆုံးကို အရင်ကြည့်လေ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဒါမှ ဘယ်သူကပေးတာလဲလို့ သိမှာပေါ့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ရည်းစားစကားပြောရတာ ခက် လး...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရည်းစား စကားပြောရတာ မခက်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါဖြင့်..ဘာက ခက်တာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူက ကြားသွားမှ ခက်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အုံ့ပုန်းချစ်ဆိုတာကိုကော ကြားဖူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်း... ခေတ်ဟောင်းသီချင်းတွေထဲမှာတော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြားဖူးတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \"အဲ့ဒီ အံ့ပုန်းချစ်ဆိုတာကို ဘယ်လိုသဘောရသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အိမ်သာထဲဝင်ပြီး ဟင်းခိုးစားနေတာလို့ ထင်တယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ချစ်ရတာ အတော်ခက်သလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\" ချစ်ရတာက မခက်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လာပြန်ပြီ...... ဒါဖြင့် ဘာက ခက်တာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ချင်မြဲ ချစ်နေဖို့ကသာ ခက်တာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လက်ထပ်ကြရင် ယောက်ျားက ဘာရပြီး... မိန်းမက ဘာရတာလဲ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကမ္ဘာမြေတစ်ခုလုံးကို ရလိုက်သလို ယောကျာ်းက ရတာပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မိန်းမကကော...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူက ရွှေတွင်းတူးခွင့်ရတယ်လေ... ကမ္ဘာကကို အသိအမှတ် ပြုထားတဲ့ အချက်ပဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင်က လူလည်ပဲနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာဖြစ်လို့ လည်ချင်ရတာလဲ” -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဝဋ်ဆိုတာ လည်တတ်တယ်။ သံသရာကလည်း လည်တယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်ကလည်း လည်နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကမ္ဘာကြီးကလည်း လည်တယ် အဲ့ဒီတော့ ကျွန်တော်လည်း လူလည်ဖြစ်နေမှာပေါ့”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင်က ပြောရဲ ဆိုရဲ ဝန်ခံရဲသားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နားထောင်တဲ့သူ ရှိရင် ပြောရဲရမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လူဆိုတာ ဟိတ်ဟန် မင်မောင်းကလေးနဲ့တော့ နေတယ် မဟုတ်လား” .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အင်းလေ.... တစ်ချို့နေရာတွေမှာတော့လိုရင်လို မှာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါပေမဲ့ များသောအားဖြင့်တော့ မလိုအပ်ပါဘူး ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေခွက်နဲ့ တောင်း လည်း သူတောင်းစားက သူတောင်းစားပါပဲ\" .။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင်.....သူများအကြောင်းကို ပြောဆိုဝေဖန်တတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အလွန်အကျွံ မဟုတ်ပေမဲ့ ပြောတတ်ဆိုတတ်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူများအကြောင်း လျှောက်ပြောတာ မကောင်းဘူးဆို\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကိုယ့်အကြောင်းချည်းကိုယ် လျှောက်ပြောနေတဲ့ လူတွေကသာ ပိုမကောင်းတာပါ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအတ္တကြီးတယ်လေ... ဒါလည်း..ကမ္ဘာကျော် အယူအဆတစ်ခုပါပဲ”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e““ရှင် မဆိုပါဘူး။ ဒီစကားကို ကျွန်မ နှစ်ခါထပ်ပြောပြီ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်..သိပ်မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သိပ်အကောင်းကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင့်နာမည်က စည်သူ..နော်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှေးအကျဆုံး အရေးအသားက ဇေယျသူရ ။ နောက်တော့ ဇေယျသူရ် ဖြစ်သွားတယ်။ နောက်.....\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဇေယ်သူ ၊ စေယ်သူ-ငစည်သူ ဆိုပြီးရေးထုံးအမျိုးမျိုး ပြောင်းသွားတယ်။ ခုနောက်ဆုံး အရေးအသား ကတော့ စည်သူပေါ့။ ရဲရင့်အောင်မြင်သူ...လို့ အဓိပ္ပါယ်ရတယ်။ အပေါင်းအသင်းတွေက စည်သူလို့ အလွယ်ခေါ်ကြပေမဲ့ ကျွန်တော့် နာမည်အပြည့် အစုံက စည်သူမင်း...။ ရဲရင့်အောင်မြင်သော ရှင်ဘုရင်လို့ ဆိုနိုင်တယ်”။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854892990613,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_85d393df-be3e-4c21-b95e-3acd683a185d.jpg?v=1730273165"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-နတ်ပျိုမအတွက်ပန်း","title":"နတ်ပျိုမအတွက်ပန်း","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီပြဿနာကို နှံပြည်စုတ်က စတာပါ။ 'ပြဿနာ' ဆိုတဲ့ စာရွက်ကို နှံပြည်စုတ်ကချီလာတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒင်းကလေးတို့ နှံပြည်စုတ် အကြောင်း ငြင်းခုံကြရင်းက စတင်ဖြစ်ပွားလာတဲ့ ပြဿနာပါ။ တစ်ယောက်က ပြောတယ်။ ' နှံပြည်စုတ်ကို အမြောက်နဲ့ မချိန်သင့်ဘူး'တဲ့။ တစ်ယောက်က ပြန်ငြင်းတယ်။ “နှံပြည်စုတ်ကို အမြောက်နဲ့ ချိန်သင့် တယ်'တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတက္ကသိုလ်စာကြည့်တိုက်ထဲမှာပါ။ ရှေ့ခုံမှာ ကျွန်တော် စာထိုင်ဖတ်နေကုန်း၊ နောက်ခုံကို ဒင်းကလေးတို့ ရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းဖတ်လို့ ဘယ်ရတော့မလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့နဲ့ စကားပြောသံတွေက စီခနဲထွက်လာတယ်။ သွပ်ပြားပေါ်ပဲလှော်ထုတ် ပွင့်ကျသလို တဖျောဖျောပဲ။ ဘယ်လိုမှ စာကောင်းကောင်းဖတ်လို့ မရတော့ဘူး။ စိတ်က မကြားချင်ပေမယ့် နားကတော့ သူ့ ဟာသူ ကြားနေရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှံပြည်စုတ်အကြောင်းက နောက်မှ။ စ,စချင်းမှာ စာမရီငှက်အကြောင်း ပြောကြတာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟဲ့ နင် စာမရီငှက်အကြောင်း သိလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဟင့်အင်း မသိဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အေ၊ သူ့အကြောင်း ငါဖတ်လာတယ်။ ထူးဆန်းတာတွေ့လို့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်လား ပြောပါဦး” ကျွန်တော်လည်း စိတ်ဝင်စားသွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာမရီငှက်အကြောင်း ကျွန်တော် ဘာမှမသိဘူး၊ အပင်တွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင်ကော အကောင်ဗလောင်တွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင်ကာ ကျွန်တော်က အသိအမြင်နည်းတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှေးကဗျာ လင်္ကာတွေထဲမှာတော့ စာမရီငှက်အကြောင်း ဖတ်ဖူး ပါရဲ့။ ဒါပေမယ့် တကယ်ရှိတယ်လို့တောင် မထင်မိဘူး၊ ပုံဖော်ကြည့်လို့ လည်း မရဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'စာမရီ' ဆိုတော့ မရီတတ်တဲ့ “စာ”ပေါ့။ ရီ  (ရယ်)တတ်တဲ့ “စာ” လည်း ကိုယ်က မတွေ့ဖူးဘူး။ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ 'စာမရီ”ကို မေ့မေ့ပျောက် ပျောက် ထားခဲ့တာကြာပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခု သူတို့ရဲ့ စကားကို ကျွန်တော် နည်းနည်းစိတ်ဝင်စားသွား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒီ စာမရီငှက်အထီးကလေ မိန်းမပိုးရင် နည်းနည်းမှ သိက္ခာမရှိဘူးတဲ့ သိလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်လား၊ အမကရော ဣန္ဒြေရှိလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမ,အကြောင်းကိုတော့ ဘာမှ ပြောမထားဘူး” “ဒါဖြင့် အမ,က ဣန္ဒြေရှိလို့ပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အေးပေါ့ ဟုတ်မှာပေါ့။ ခုဟာကတော့ အထီး သိက္ခာမရှိတဲ့ အကြောင်းပဲ ရေးထားတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အေးအေး၊ အဲဒါဆို ဆက်ပြော”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတော်တော်ဟုတ်တဲ့ လူမလေးတွေပဲ။ နောက်ကို မသိမသာ လည်စောင်းကြည့်ပေမယ့် သူတို့ကို မမြင်ရဘူး။ သူတို့ကလည်း ကျွန်တော် ကို မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အမ,ကို လာပိုးရင်တဲ့ အဲဒီ စာမရီငှက်အဖိုကတဲ့” \"အင်း...\" ““သစ်ကိုင်းမှာ ပြောင်းပြန် ဇောက်ထိုးချိတ်ပြီး ကပြတယ်တဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဟယ်.. ပေါရဲလိုက်တာ ခစ်ခစ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အေးလေ၊ တီးလုံးလည်း မပါဘဲ က,နေတယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟဲ့ ဒီတစ်ခါ နင့်ဆီကို မြင့်ဌေးလာပိုးလို့ရှိရင် အဲလိုပဲ ကခိုင်း\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်မလေးတွေ တခိခိရယ်ကြတယ်။ ကျွန်တော့်နားထဲမှာလည်း ကလိကလိနဲ့။ ရယ်သံတွေဆုံးတော့နောက်ကောင်မလေးက တခြားအဆိုတစ်ခုကို တင်သွင်းလာပြန်တယ်။ အဲဒီကောင်မလေးရဲ့ စကားသံက အတော်နားထောင်လို့ကောင်းတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ အဆိုတင်သွင်းလာတာက နှံပြည်စုတ်အကြောင်း။ \"ဟဲ. နှံပြည်စုတ်အကြောင်းကော နင်ကြားပြီးပြီလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \"ဟင့်အင်း မကြားဖူးဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့ငှက်အကြောင်း ပြောဆိုနေကြတာကလည်း ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေအကြောင်း ပြောဆိုနေတာကျနေတာပဲ။ 'ပြန်ရင် ငါ လှည့်ဝင် လိုက်ဦးမယ်” ဆိုတာမျိုးများ ပါလာဦးမလား မသိဘူး။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နှံပြည်စုတ်က အကောင်လေးကြည့်တော့ ပိစိညှောပ်တောက်နဲ့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အေး ဘာဖြစ်တုန်း\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “မိန်းမတွေ အများကြီးယူတယ် တဲ့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်း...” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပြီး၊ အဲဒီမိန်းမအားလုံးကို အသိုက်တစ်လုံးစီမှာ ထားတယ်တဲ့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အောင်မယ်၊ အဲဒီအသိုက်က သူ့ဘာသာ သူယက်တာလား\" \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အေးပေါ့၊ သူ့ဘာသာ ယက်တာပေါ့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဪ... သူကလည်း အလာကြီးပါလား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခိခိ...\" \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရယ်ကြပြန်တယ်။ ပြီး ဆက်ပြောကြတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူ လူပါးဝတာ တစ်ခုရှိသေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာလဲ\" \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကလေးတွေ မွေးလာရင်တော့ သူက လုံးဝ လှည့်မကြည့်ဘူးတဲ့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဟယ်... အမကပဲ စောင့်ရှောက်ရတာလား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ အေး” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင်...ဒါဖြင့် သူက ကလေးစရိတ်လည်း မထောက်ဘူးပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “မထောက်ပါဘူး၊ သူ့အလုပ်နဲ့သူတောင် မအားဘူး\" \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အောင်မာ... သူက ဘာလုပ်နေလို့လဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခုနက ပြောပြီးပြီလေ အိမ်တွေတစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ထပ်ထပ် ဆောက်နေတာပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အော... မိန်းမတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထပ်ထပ် ယူနေတာပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အစစ်ပေါ့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တော်တော်လူပါးဝတဲ့ နှံပြည်စုတ်''\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့ တခိခိရယ်ကြပြန်ပါတယ်။ သူတို့နဲ့အတူ ကျွန်တော်လည်း ရယ်ချင်လာတယ်။ သူတို့စကားက မဆုံးသေးဘူး။ နှံပြည်စုတ်ကို လက်နက် စွဲကိုင်ဖြေရှင်းဖို့အထိ ကျယ်ပြန့်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါဆို အဲဒီနှံပြည်စုတ်ကို အမြောက်နဲ့ ချိန်သင့်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဟေ့အေး၊ အမြောက်နဲ့တော့ မချိန်သင့်ဘူး” “ဘာဖြစ်လို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ယူသမျှမိန်းမကို အိမ်တစ်ဆောင် မီးတပြောင်ထားပေးနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းကိုတော့ အသိအမှတ် ပြုသင့်ပါတယ်ဟ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကောင်မ၊ အဲဒါဆိုရင်လည်း အဲဒီနှံပြည်စုတ်ကို နင်ပဲ ယူတော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရယ်ကြပြန်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခါရယ်တာက တော်တော်နဲ့မပြီးကြပါ ဘူး။ လက်က နာရီကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ သွားဖို့အချိန်တန်ပြီဆိုတာ သိလိုက်တယ်။ ဒီအချိန်ဆိုရင် မြကျွန်းသာမှာ ထက်မိုး ရောက်နေလုပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခုံကထ အထွက်မှာ ကျွန်တော်နောက်ဘက် လာတွတ်ထိုးတဲ့ နှံပြည်စုတ်နဲ့ စာမရီကိုလည်း တစ်ချက်လောက်ငဲ့ကြည့်လိုက်သေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာမရီကတော့ စကားတွေ တွတ်ထိုးနေတုန်းပဲ။ ခေါင်းတညိတ်ညိတ် နားထောင်ရင်း နှံပြည်စုတ်က ကျွန်တော့်ကို မျက်လုံးထောင့်ကပ်ကြည့်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအတော်လှတဲ့ ကောင်မလေးပါ။ အဲဒီနှံပြည်စုတ်မလေးအတွက် ကျွန်တော် အိမ်တစ်လုံးဆောက်ပေးသင့်တယ်လို့တောင် ထင်ပါသေးတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(သူက အမြောက်ခဲ့ချိန်ပြီး ခိုင်းလာရင်ပေါ့လေ)။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြကျွန်းသာရောက်တော့ ထင်တဲ့အတိုင်း ထက်မိုးက စားပွဲ တစ်လုံးမှာ မိန့်မိန့်ကြီးထိုင်နေတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ဆီးမေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"မင်း အခုမှ ကျောင်းထဲရောက်တာလား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ရောက်နေတာကြာပြီး စာကြည့်တိုက်ထဲမှာ စာသွားဖတ်နေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစားပွဲထိုးလေးက အနားရောက်လာတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အစ်ကို ဘာသုံးဆောင်မလဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"စိုးမြင့်ကျော် တစ်ပွဲပေးကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစားပွဲထိုးလေးပြန်ထွက်သွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“စိုးမြင့်ကြော်'ဆိုတာ စိုးမြင့် ဆိုတဲ့လူကြီး တီထွင်ခဲ့တာထင်ပါရဲ့။ အသီးအရွက်နဲ့ အသားနည်းနည်း ကို ကျော်ပြီး ထမင်းပါအုပ်ပေးတာပါ။ ထမင်းပေါင်းလိုပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ထမင်းပေါင်းလိုတော့ ကော်ရည်မပါဘူးပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်တို့တတွေ စားရင်းသောက်ရင်း ကျောင်းစာအကြောင်း ကို လူကြားကောင်းအောင် ပြောကြတယ်။ ပြီးတော့ လွယ်အိတ်ထဲက စစ်တုရင်ဘူးကို ထုတ်ပြီး သူရယ် ကျွန်တော်ရယ် စစ်တုရင်ကစားကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်နဲ့ ထက်မိုး နှစ်ယောက်လုံးဟာ မြန်မာ့လက်ရွေးစင် စစ်တုရင်သမားတွေပါ။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ကစားရှိန်ရလာ ချိန်မှာ တခြားပိုင်းကလူတွေ စုအုံလာတယ်။ ဘေးကထိုင်ကြည့်ကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854891843733,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_9e194974-25c9-49e3-9e79-5cfc2a8ef9d3.jpg?v=1730273181"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ပြိုင်မြင်းတို့ရဲ့ခွာသံ","title":"ပြိုင်မြင်းတို့ရဲ့ခွာသံ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e( ၁ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူတိုင်း ဖြစ်ဖူးကြမှာပါ။ ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ် ပြန်တွေးကြည့် ရင် တစ်ခါတစ်ခါ ရယ်စရာလေးတွေကို ပြန်မြင်ရတတ်တယ်။ ကျွန်တော့် မှာ အဲဒီလိုမျိုးလေးတွေ အများကြီးရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် စာစဖတ်တုန်းကဆိုရင် ဝတ္ထုထဲမှာ “ခစ်..ခစ်.. ခစ်” ဆိုတဲ့ ရယ်သံထည့်ထားတာကို ဘယ်လိုမှ ခံစားလို့မရဘူး။ အထူး သဖြင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကနွဲ့ကလျရယ်သံ လို့ကို လက်မခံမိဘူး။ ကျွန်တော့်အာရုံထဲမှာက အဲဒီ “ခစ်..ခစ်” ဆိုတာ ကို ကြောင်တစ်ကောင် ခေါင်းရှေ့ဆန့်ပြီး ချောင်းဆိုးနေတာကိုပဲ မြင်မိ တယ်လေ။ အဲဒီလိုနဲ့ ကာလအတော်ကြာအောင် “ခက်” နေသေးတယ်။ နောက်တော့လည်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အဆင်ပြေသွားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီလို ထော်လော်ကန့်လန့်ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ဆောင်း ရာသီပွဲခင်းတစ်ခုထဲမှာ “ဘီလူးက” ကို အံ့အံ့ဩဩ ငေးမောကြည့်ခဲ့ဖူးပါ တယ်။ ဘီလူးခေါင်းဆောင်းထားတဲ့ စင်ပေါ်က အနုပညာသမားရဲ့ ကကြိုး ကကွက်တွေထဲမှာ ကျွန်တော် မျောပါသွားခဲ့တယ်။ မယုံကြည်နိုင်လောက် အောင်ပါပဲ။ ကျွန်တော် စွဲလမ်းသွားခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပွဲတော်ကအပြန်မှာ နှင်းဝတ်နှင်းမြူတွေနဲ့အတူ ကျွန်တော့်စိတ် တွေ အုံ့ပြာနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် စဉ်းစားမိတယ်လေ။ ဘီလူးဆိုတာ တကယ်ရှိလို့လား။ ရှိရင်ကော ဒီပုံဟုတ်လို့လား။ က ,ရင်ကော ဒီလိုဟုတ် ပါ့မလား။ စသဖြင့်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဘာပဲပြောပြော ကျွန်တော် သဘော ကျပါတယ်။ “အနုပညာလွတ်လပ်ခွင့်” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို မမြင်ဖူးခင် ကတည်းက “အနုပညာလွတ်လပ်ခွင့်” ရဲ့ သဘောကို ကျွန်တော် နားလည် လိုက်သလို ရှိခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(အနုပညာမှာ သီးသန့်နယ်ပယ် (Autonomy) ရှိတယ် ဆိုတဲ့ သဘော၊ အနုပညာဟာ သဘာဝတည်ရှိမှုတွေကို အခြေခံပြီး “အသစ် တည်ရှိမှု' တစ်ခုကို ဖန်တီးရတယ်ဆိုတဲ့သဘော.. ၊ အဲဒါတွေ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ ကိန်းဝပ်သွားခဲ့တယ်)။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ( ၂ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါလည်း ကျောင်းမှာ ဆရာက ဗဟုသုတအနေနဲ့ အရုပ် စာရေးနည်းကို သင်ပေးပါတယ်။ ပါးစပ် နဲ့ ငှက် သီချင်းဆိုသည်\/ပါးစပ် + ခွေး ဟောင်သည် \/ ပါးစပ် + ကလေး အော်သည်    ) စတာတွေကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် သင်ပေးပါတယ်။ ကျွန်တော် ပျော်သွား တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က အနောက်အပြောင်လည်း တအားသန်တော့ ဆရာ့ကို လှမ်းအော်ပြောဖူးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာမ +   စာအုပ် ဝတ္ထုဖတ်သည်\/ ဆရာမ + ကြိမ်လုံး ဆုံးမသည်\/ဆရာမ + နှဲ ညည်းညူသည်)... ဘာညာပေါ့။ တစ်ခန်းလုံးက ဝိုင်းရယ်ကြပါတယ်။ အဲဒါလေးကို အမှတ် ထင်ထင် ရှိခဲ့ပြီး နောင်အရွယ်ရောက်တဲ့အခါမှာ ကျွန်တော် စဉ်းစားမိတာ တစ်ခု ရှိလာပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဥပမာ-ဗန်ဂိုးရဲ့ အာလူးစားသူများပန်းချီကားထဲက ဆာလောင် မွတ်သိပ်နေတဲ့ “မျက်လုံး” တွေ။ အဲဒီမျက်လုံးတွေကို ဘုရင်တစ်ပါးမှာ တပ်ပေးလိုက်ရင်တစ်မျိုး၊ ရသေ့တစ်ပါးမှာ တပ်ပေးလိုက်ရင်တစ်မျိုး၊ မွေးကင်းစကလေးမှာ တပ်ပေးလိုက်ရင်တစ်မျိုး... အဲဒီလိုပေါ့လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတွဲစပ်ပုံဖော်မှုတွေ အမျိုးမျိုးပြောင်းတာနဲ့အမျှ “အဓိပ္ပာယ်” တွေ အမျိုးမျိုးပြောင်းသွားတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ထဲထဲဝင်ဝင် တွေ့ရှိလိုက် ပါတယ်။ ကျွန်တော် အနုပညာသမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနုပညာဖန်တီးမှုတွေမှာ အဲဒီနည်းစနစ်ဟာ အတိုင်း အတာတစ်ခုအထိ အရေးပါလာခဲ့ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(အဲဒါဟာ ရုပ်ရှင်မှာ သုံးတတ်တဲ့ Justaposition ဆိုတဲ့ နည်း စနစ်နဲ့ရော စာပေဝေဖန်ရေးသမား ကက်နက်ဘာ့ခ်ရဲ့ စာပေအယူအဆတစ်ရပ်နဲ့ရော နီးစပ်ဆင်တူနေတယ်ဆိုတာကိုတော့ နောင်မှ ကျွန်တော် သတိပြုလိုက်မိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e( ၃ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခွက်တစ်ခုရဲ့ အသုံးဝင်မှုဟာ အဲဒီခွက်ရဲ့ “လပ်ဟာနေတဲ့နေရာ” ပေါ်မှာ တည်တယ်... တဲ့။ စိတ်ပညာစာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာ ကျွန်တော် ဖတ်ဖူးတယ်။ ဒါမှ အဲဒီခွက်ထဲကို တစ်ခုခုထည့်လို့ဖြည့်လို့ ရမှာကိုး။ ဗလာနယ်ရဲ့ “အား” ကို ကျွန်တော် ခံစားတတ်လာတယ်။ အဲဒီကာလထဲ မှာပဲ “ပန်းချီသမိုင်း” စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကျွန်တော် ထပ်ဖတ်လိုက်မိပြန် တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ဗလာနယ်ရဲ့ သဘောတရားကို ကျွန်တော် ထပ်တွေ့လိုက်မိတာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟိုတုန်းကဆိုရင် ပန်းချီကားတွေမှာ ကင်းဗတ်စ်ပြားအပြည့် ပုံဆွဲ တယ်။ အရောင်ခြယ်တယ်။ နောက်ကျတော့ ကင်းဗတ်စ်ပြားထဲမှာ ဘာ ပုံမှမဆွဲ၊ ဘာအရောင်မှမခြယ်တဲ့ “ဗလာနယ်” တွေကို ထားလာတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီဗလာနယ်တွေဟာလည်း မျဉ်းတွေ၊ အရောင်တွေ၊ အရုပ်တွေနဲ့အပြိုင် ပန်းချီကားထဲမှာ အရေးပါနေတယ်။ ပန်းချီကားကို ပိုပြီး နက်ရှိုင်းမြင့်မားသွားအောင်လုပ်သူက “သုညတ္တအား” တွေ ထုတ်ပေးလိုက် တယ်။ ကျွန်တော့်ကို အတွေးတွေအများကြီး ပေးတော့တာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီပန်းချီကားတွေကို ကျွန်တော် အထပ်ထပ်အခါအခါ လေ့ လာပါတယ်။ အနုပညာမှာ ပြောခြင်း၊ ပြခြင်းတွေနဲ့အတူ မပြောခြင်း၊ မပြခြင်းတွေကလည်း အရေးပါတယ်ဆိုတဲ့အသိ ကျွန်တော့်မှာ ရလိုက် တယ်။ ကျွန်တော့်ဝတ္ထုတိုတွေရေးတဲ့အခါကျတော့ ကျွန်တော့်ဝတ္ထုတိုတွေ ထဲမှာ “ပြတ်သားထင်ရှားမှု တွေနဲ့အတူ “ရီဝေမှုန်ဝါးမှု” တွေကပါ ရော ယှက်ပါဝင်လာပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ကျွန်တော့်ဖက်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချမပေးမှု (Undecidablity) ကြောင့် စာဖတ်သူကပါ အားစိုက်တွဲဖက် ပါဝင်လာရပါတယ်။ ဝတ္ထုတို တစ်ပုဒ်ကို စာရေးသူနဲ့အတူ စာဖတ်သူကပါ တွဲကူဖော်ဆောင်ရတယ် ဆိုတာကို ဟန်နရီဘိတ်ကလည်း Kiss Theory နဲ့ ပြဌာန်းခဲ့ဖူးပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e( ၄ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာလုံးချည်းသက်သက်ဟာ ပြည့်ဝတဲ့ အာရုံခံစားမှုကို မဖော် ဆောင်နိုင်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ခံယူခဲ့တာကတော့ ကြာပြီ။ ဥပမာ - “ဟေး” ဆိုတဲ့ စာလုံးတစ်လုံး ဆိုပါတော့။ သူချည်းသက်သက် ရေးထားရင် ကျွန်တော်တို့ အတော်စဉ်းစားရခက်မယ်။ ရိုးရိုးတမ်းတမ်းလူတစ်ယောက် ကို လှမ်းခေါ်လိုက်တဲ့ “ဟေး” လား၊ အပျော်လွန်ပြီး ခုန်ပေါက်အော်ဟစ် လိုက်တဲ့ “ဟေး” လား၊ ကြောက်လန့်တကြား တားဆီးအော်ဟစ်လိုက်တဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟေး”  လား၊  ခွဲခြားရ အတော်ခက်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854890696853,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_450bdc82-825d-4885-9ed9-4c664727272c.jpg?v=1730273203"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-မျဥ်းဖြောင့်-ဧရီယာ","title":"မျဥ်းဖြောင့်၏ဧရီယာ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e          ၁။\u003c\/strong\u003e \u003cstrong\u003e“\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eလူတွေနဲ့ဝေးရာကို သွားမယ်\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e”\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလိုမကျခြင်းတို့နှင့်အတူ စိတ်ဦးတည့်ရာ လျှောက်ထွက် လာခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသို့ဖြင့် ဤချောက်ချားဖွယ်ရာ ဖြစ်ရပ်ကို သူ ... ရင်ဆိုင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပထမတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သူ သတိမထားမိသေးချေ။ တောင်ပူစာကလေးတစ်ခုနံဘေးမှာ ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ချရင်း မည် သို့မျှ ပြောဆိုဆုံးမ၍မရသော လူ့လောကကြီးကို ဒေါမာန်တရှူး ဖြစ်နေမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပန်းကိုချစ်သူ ဝတ်ရည်ယူတယ်တဲ့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းကိုရော ဝတ်ရည်ကို ရော ချစ်တဲ့သူက ဘာကို ယူရမှာလဲ ... ထွီ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စိတ်ကြမ်းဝင်နေသော သူ့ကိုကြည့်ကာ ရုပ်ပတ်ဝန်းကျင်ကြီး ကပင် ကြောက်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e သူ့ရှေ့မှ စီးမျောလာနေသော “လေ” ကလည်း သူ့ကို ဖြတ်တိုက်သွားရကောင်းနိုးနိုး၊ ကွေ့ရှောင်သွား ကောင်းနိုးနိုး ချီတုံချတုံဖြစ်လာ၏။ အနားရောက်မှ ပို၍ကြောက်သွား တာ နောက်သို့ တည့်တည့်ပြန်လှည့်သွားတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ထိုသို့ ပြောဆိုရေရွတ်နေရင်းကပင် သူ့ရှေ့မှ တောင်တစ်လုံးက ပါးစပ်ကြီးဟောင်းလောင်း ပွင့်ထွက်လာသည်ကို သူ... မြင် လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ... အလွန်တရာ အံ့ဩလန့်ထိတ်သွားမိတော့သည်။ . ကမန်းကတန်း ထရပ်မိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤဖြစ်ရပ်မျိုးကိုလည်း သူ... တစ်ခါမှ မကြုံဖူးချေ။ ထွက် ပြေးရမည့်အစား အသာရပ်ကြည့်နေမိ၏။ တောင်ကြီးက ပါးစပ်ပေါက်ကို အကျယ်ကြီးပွင့်ပြီးမှ ရပ်သွား၏။ ထို့နောက် မူလ အခြေအနေအတိုင်း ပြန်လည်ငြိမ်သက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ. . .မျက်လုံးအပြူးသားနှင့် ကြောင်အမ်းနေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်၌ ကြက်သီးဖြန်းဖြန်းထကာ “အလို အလျောက်အသိ' (Intuition) တစ်ခုကို ရလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟာ... နဂါး... နဂါးကြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကမ္ဘာကြီးကို ခွေပတ်ကာ အိပ်နေသော ကာလနဂါးကြီး၏ ဦးခေါင်းရှေ့မှောက်သို့ သူရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ နဂါးကြီးက တော့ ပါးစပ်ပွင့်လျက်နှင့်ပဲ ဆက်လက်အိပ်ပျော်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အလို... ဘုရား... ဘုရား” ။ သူ့ခြေထောက်တွေ နောက်သို့ ရွှေ့မိလျက်သား ဖြစ်သွား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၃။ \"ငါ...ငါ... ဘာလုပ်ရင်ကောင်းမလဲ၊ ဒါ.. အခွင့် အရေးပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ.. ဖြစ်နေသည်ကတော့ ထိုပါးစပ်ပေါက်ကြီးထဲသို့ ဝင် ကြည့်ချင်ခြင်း ဖြစ်၏။ နဂါးလိုဏ်ခေါင်းအတိုင်း ဆင်းသွားကြည့်ချင် သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါ... နဂါးခံတွင်းပဲ၊ ဘာကြောင့် ဝင်ရမှာလဲ' ဟူသော အတွေးတစ်ခုက သူ့ကို ဟန့်တားသေး၏။ သို့သော် အချို့သောကိစ္စ များ၌ ဖြေရှင်းချက်ဆိုသည် သိပ်လိုအပ်လှသည် မဟုတ်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသို့ဖြင့် ... နဂါးကြီး၏ပါးစပ်ပေါက်အတွင်းသို့ သူ.. ဆင်းဝင်ရောက်ရှိသွားတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှည်လျားစွာ ခွေလိပ်ရစ်ကောက်သွားသော လမ်းကြောင်း သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အတိပြီး၏။ သူ့စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ လျှောက်ခဲ့သည်။ မှောင်လိုက်လင်းလိုက်နှင့် နဂါးလိုက် ခေါင်းတစ်ခုလုံးမှာ မြူခိုးရနံ့တွေ အုံဖြာနေသည်။ လေအူသံကိုလည်း တလူးလူးတလိမ့်လိမ့် ကြားရ၏။ သူ့စိတ်အာရုံကို ဝိုးရီထွေပြားစေ တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနဂါးဝမ်းဗိုက်တစ်နေရာမှာ သူ့ခြေအစုံ တုံ့ရပ်သွားမိတော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟော...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၄။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနဂါးကြီး၏ရင်တွင်းနံရံမှာ စာကြောင်းများ ရေးထား၏။ အလင်းအားပျော့ကာ မှောင်စို့စို့ဖြစ်နေသော်လည်း စာကြောင်းများ ကမူ ဖတ်၍ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လောကထဲမှ လမ်းလျှောက်နေသော သင်္ချိုင်းမှတ်တိုင်များ ကို လူ... ဟု ခေါ်၏”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ... အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားသွားမိ၏။ နဂါးကောက် ကြောင်းအတိုင်း တစ်စတစ်စ တိုးဝင်လျှောက်သွားရင်း စာကြောင်း များကို အငမ်းမရ ဖတ်သွားမိ၏။ စာကြောင်းများက လူ့လောကကြီး ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရေးထားခြင်းဖြစ်၏၊ ဖတ်သွားရင်း ဖတ် သွားရင်းက သူ့ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်လာသည်။ သွေးခုန် နှုန်းတွေ မြန်လွန်းမက မြန်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ထိုသို့ဖြင့် အက်တမ် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲပြီးနောက် တစ် လုံးထပ်ပေါက်လုပေါက်ခင် ကြားကာလ ကလေးကိုသာ \"ငြိမ်းချမ်းရေး” ဟု လူတို့ ခေါ်လာကြရမည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'အိုး... ကယ်တော်မူပါ” သူ့ခန္ဓာကိုယ် ယိမ်းထိုးတုန်ခါသွားမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၅။ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းဖိကိုက်ပြီး စိတ်ကသောင်းကနင်း ဖြစ် မှုကို ထိန်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အသက်ကို တစ်ချက်ချင်း ခပ်ပြင်းပြင်းရှုရင်း ဆက် ဖတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေရာတွင် အောက်ပါအတိုင်း တွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854890369173,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_923b4f03-0302-449b-9c6f-c09d63afbeb0.jpg?v=1730273216"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-မြင်းစီးထွက်သောအိမ်မက်များ","title":"မြင်းစီးထွက်သောအိမ်မက်များ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eထူးဆန်းသောလူ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကမ္ဘာမြေ၏ မြန်မာပြည်တစ်နေရာတွင် ထူးဆန်းသောလူတစ် ယောက်ကို ယမန်နှစ်က တွေ့ရှိလိုက်ရ၏ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဆိုပါလူသည် နှုတ်ခမ်းမွေးမည်းမည်းကားကားရှိပြီး ပြုံးနေသော (သို့မဟုတ်) တစ်စုံတစ်ရာကို အံ့သြနေဟန်ရှိသော မြေကြွက်တစ်ကောင်၏ ဥပဓိမျိုးပိုင်ဆိုင်သူ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့အပါးတွင် လူအများ ရုန်းရုန်းကျွက်ကျွက် ဆူညံနေသဖြင့် တာဝန်ရှိသူများက သွားရောက်စုံစမ်းရာ ထူးဆန်းသောဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့ရလေသည်။ထိုဖြစ်ရပ်မှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eထူးဆန်းသောဖြစ်ရပ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖြစ်ပုံမှာ အဆိုပါလူ ကျော်ကျော် (ခေါ်) တွတ်နီ၊ (ဘ-ဦးသိမ်း) သည် အချိုးအစားကျနသော ဥရောပဝတ်စုံအပြည့်နှင့်အတူ အတာချီကေစ့် ကို ကိုင်ကာ စီးကရက်ကိုခဲပြီး လမ်းလျှောက်လာခိုက် ကောင်းကင်မှ မိုးခြိမ်းသံထွက်ပေါ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိုးခြိမ်းသံကြားကြားချင်းမှာပင် အဆိုပါ ဦးတွတ်နီသည် ဣန္ဒြေမဆည်နိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားကာအခြားလမ်းသွားလမ်းလာများ ကိုလည်း အလေးဂရုမပြုတော့ပဲ ဝမ်းခေါင်းသံကြီးဖြင့် 'ကျား'ဟု စတင် အော်ဟစ်လိုက်၏။ထို့နောက်မှ အတာချီကေ့စ်ကို လမ်းနံဘေးမှာချလျက် ပေါင်နှင့် လက်ခမောင်းကို တဖြောင်းဖြောင်းပုတ်ခတ်ကာ အဆက်အစပ်မရှိ လက်ဝှေ့ ရေးပြတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒူးပျံတွတ်နီ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် ကျား ကျားဟူသော မာန်သွင်းသံကို အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းကာ ဒူးပျံတိုက်နည်းကို ခုန်၍ ခုန်၍ သရုပ်ပြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအပေါင်းတို့သည်လည်း သောင်းသောင်းဖြဖြ ကြိုဆိုအံ့ဩကြကာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ရင်း ဦးတွတ်နီ ၏အဖြစ်ကို စူးစမ်းလေ့လာမိကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'မည်သည့်အတွက်ကြောင့် လက်ဝှေ့ရေး ပြနေရပါသနည်း”ဟု ဦးတွတ်နီကို မေးမြန်းကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးတွတ်နီက လက်ဝှေ့ရေးပြနေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သူ့အနေနှင့် လူတကာလုပ်နိုင်ခဲလှသောအလုပ်ကို စွမ်းစွမ်းတမံ အကောင်အထည် ဖော်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ အားလုံးဝမ်းသာအောင် ပြောပြရမည်ဆိုလျှင် သူသည် မိုးကို ဒူးနှင့် တိုက်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ ကြားသဖြင့် အားလုံး သောလူတို့သည်လည်း ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားကြရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူရဲကောင်းဟူသည်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိုးကို ဒူးနှင့်တိုက်၍ ရမည်မဟုတ်ကြောင်း အားလုံးက တစ်ယောက် တစ်ပေါက်ဝိုင်းပြောကြသော်လည်း ဦးတွတ်နီက လက်မခံခဲ့ကြောင်း သိရ၏။ အောင်မြင်မှုကို ခူးဆွတ်လိုသူအတွက် အောင်မြင်မှုကလည်း ကိုင်း ညွှတ်ပေးရန် အဆင်သင့်ရှိကြောင်း၊ သူသည် ရဲရင့်ကောင်းမွန်သောလုပ်ရပ် ကို ဖော်ကျူးနေသူဖြစ်သဖြင့် သူရဲကောင်းမည်ကြောင်' ဦးတွတ်နီက ဖြေကြား၏။ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူအပေါင်းက ဝိုင်းဝန်းရယ်မောကြပြီး သူ၏လုပ်ရပ်ကို ဖျောင်းဖျ တားဆီးကြသည့်တိုင် ဦးတွတ်နီ၏ ခိုင်မာသောစိတ်ဓာတ်သည် ပြောင်းလဲ ခြင်းမရှိခဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူတွေက သူ့ကို နားမလည်သော်လည်း လူတွေကို သူက နား လည်ကြောင်း၊ မအောင်မြင်သေးခင်မှာ ထိုသို့ပင် လှောင်ပြောင်ရယ်မောမှုများကို ခံရလိမ့်မည်ဟု သူ သိထားကြောင်း၊ အောင်မြင်မှုဟူသည်မှာလည်း နှေးကွေးစွာ ပွင့်တတ်သည့် ပန်းဖြစ်၍ သူ စိတ်ရှည်ရှည်ထားရှိပါကြောင်း အားလုံးကို ရည်မွန်စွာ ပြန်လည်ပြောကြားလေသည်။ထို့နောက် မာန်ချီသံတဟိန်းဟိန်းဖြင့် မိုးကို ဒူးနှင့် ဆက်တိုက်မိ တိုက်နေတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအငြင်းအခုံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော်လည်း သူ ခုန်၍တိုက်နေသော ဒူးသည် မိုးကို ထိသည် မဟုတ်၍ အချို့က ဝိုင်းဝန်းဝေဖန်ကြသောအခါ ဦးတွတ်နီနှင့် အငြင်းအခုံ ဖြစ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေဖန်သူများက ဦးတွတ်နီသည် “လဒ\" ရုပ်နှင့် “ဒေါင်း” လုပ်ချင်သူ ဖြစ်သည်ဟု ပြောကြ၏။ အချို့ကလည်း ဦးတွတ်နီ မိုးကို ဒူးနှင့် တိုက်ရန် ကြိုးစားနေပုံမှာ တီဗီကြီးထဲမှာသာဆိုလျှင် မိမိတို့အနေနှင့် ခလုတ်ထပိတ် မိမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးတွတ်နီကမူ သူ၏ အယူအဆကို အလျော့မပေး။ မည်သည့်အလုပ် မဆို အစပိုင်းမှာတော့ အတိမ်းအစောင်းရှိနိုင်ကြောင်း၊ လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်နှင့် နှုတ်ခမ်းအကြားမှာပင် တေ့လွဲလွဲသွားနိုင်စရာ တွေ့ကြုံတတ် ကြောင်း၊ မိမိအနေနှင့်တော့ အညံ့မခံပဲ ဆက်လက်ကြိုးစားသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ တစ်နေ့တွင်တော့ မိုးကို ဒူးနှင့်တိုက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည် ကြောင်း၊ အခိုင်အမာပြောကြားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးတွတ်နီ၏ ထိုကြိုးစားမှုကို မျက်စိနောက်ဟန်ရှိသော ဦးတင် နှင့် ကိုအောင်ဆိုသူတို့က တစ်ဖက်နားတွင် ကုန်းတစ်ခုရှိကြောင်း၊ သာမန် လမ်းပေါ်မှ တိုက်နေသည်နှင့်စာလျှင် ထိုကုန်းပေါ်မှ တက်တိုက်သည်က မိုးနှင့် ပိုနီးကြောင်း၊ ဦးတွတ်နီ၏ မိုးကို ဒူးနှင့်တိုက်ရေး စီမံကိန်းကြီးအတွက် ကောင်းသောအကြံဉာဏ်ကို ပေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးတွတ်နီကလည်း ထိုအကြံဉာဏ်ကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံ ယူလေသည်။ သူရဲကောင်းဖြစ်ချင်သူအတွက် ထိုက်သင့်တဲ့ အဖိုးအခကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတော့ ပေးရဲရမှာပဲဟု ဆိုကာ ထိုကုန်းပေါ်သို့ ဝါရိဝေဂဗျူဟာဖြင့် တက် ရောက်သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854888239253,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_070efc29-b55d-446f-8758-3cf89d66a925.jpg?v=1730273229"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ရွှေအတောင့်ပံမှာ-ဒဏ်ရာတွေပြန်ကောင်းလာတဲ့နေ့","title":"ရွှေအတောင့်ပံမှာ ဒဏ်ရာတွေပြန်ကောင်းလာတဲ့နေ့","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနိမိတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အဘိဓာန်ထဲမှာ ကျွန်တော် သေသေ ချာချာ မဖတ်ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဗေဒင်ကျမ်းတွေထဲမှာ မကြာခဏ တွေ့ဖူး မယ့် အဲဒါကိုလည်း အမှတ်တမဲ့ပါပဲ။ ရှေ့ဖြစ်လာမယ့် အခြေအနေတစ်ရပ်အတွက် မူတည်ကောက်ယူရတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလို့ပဲ အကြမ်းဖျင်း မြင်မိ ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငယ်ငယ်က ကျီးသာရင် ဧည့်သည်လာမယ်ဆိုတာကို စ ကြားဖူး ပါတယ်။ ကျီးသာနိမိတ်ပေါ့လေ။ နောက်တော့ ကြယ်ကြွေနိမိတ်၊ မြေပြင် နိမိတ် စတာတွေကို တဖြည်းဖြည်းချင်း သိပါတယ်။ ဒီ အစပ်မရှိ ခုန်ကူးဖြစ်တဲ့ သဘောပေါ့လေ။ ဒါပေမယ့် ဟိုတလောက မကောင်းတဲ့ နိမိတ်၏အချို့ အကြောင်း ဖတ်ရပါတယ်။ “ဒဲကြီးတွေပါလား”လို့ ဖတ်ရင်း ရယ်မိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆိုကြပါစို့။ 'အဓိပ္ပာယ်မဲ့ အရူးတစ်ယောက်က ရှေ့လာရယ်ပြနေရင်...\" တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘယ်လိုကြီးတုန်း...။ အရူးပါဆိုမှ အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ လာရယ် ပြနေမှာလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျန်တာတွေမှာလည်း ကန့်လန့်တိုက်တွေးစရာလေးတွေ ရှိလာပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အဲဒီတစ်ချို့ကို ကျွန်တော်ရေးပြပါမယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁။သွားရင်းက ခလုတ်တိုက်ပြီး ခြေမကွဲသွားရင်...(ဘယ်လိုလုပ် ကောင်းတော့မလဲ...။ ဘက်စ်ကား လူကြပ်ကြပ်ပေါ်မှာ သူဘယ်လိုဘက်ရပ်မလဲ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။လမ်းသွားရင်းက ဖိနပ်သဲကြိုးပြတ်သွားရင် (ဖိနပ်ပြတ်တစ်ဖက်ကို ကိုင်လို့ ဘေးလူတွေ သွားဖို့ရယ်ပြရင်းဆက်လျှောက်ရမှာပေါ့ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၃။ ရထားစီးရင်း ဘုတ်ခနဲ ပြုတ်ကျရင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(တွေးတောင် မတွေးရဲဘူး )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၄။ ကားပေါ်စီးသွားရင်း မျက်မှန်ပြုတ်ကျသွားရင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ကိုယ့်အိမ် ကိုယ်ပြန်ရောက်ရင်တောင် ဟုတ်ရဲ့လားလို့ လက်နဲ့ စမ်းကြည့်ရဦးမယ်။ အိမ်မှားပြီး 'မိန်းမရေ.. လာပါဦးကွ”လို့ခေါ်မိရင်ပိုတောင်ဆိုးဦးမယ် )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၅။မတော်တဆ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိခိုက်မိရင် (အကြင်နာတို့၊ စေတနာတို့ အမည်တပ်ထားတဲ့ ဆေးခန်းကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသွားပြီး ပါသမျှကုန်မယ်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၆။တစ်နေ့လုံး လက်ခါပြတဲ့လူတွေနဲ့ပဲ တွေ့နေရရင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ဘယ်သူ့ဆီကမှ ပိုက်ဆံချေးမရတာဘဲ ဖြစ်မယ်၊ ဘူပဲ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၇။ကိုယ်ဝတ်ထားတဲ့ လုံချည်က ဖြန်းခနဲ ကွဲသွားရင်…\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(အဟမ်း.. လို့ ချောင်းဟန့်ရင်း ခပ်တည်တည်ကြီး ရှက်နေရမှာပေါ့ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၈။ သွားရင်းလာရင်း ခါးပိုက်နှိုက်ခံလိုက်ရရင်...  (တချို့လူတွေကို ရွာပြန်မယ်ဆိုပြီး ပိုက်ဆံလိုက်တောင်းရမယ့်ကိန်းပဲ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၉။ မိန်းမနှစ်ယောက် လုံးထွေးသတ်ပုတ်ရင်း အဝတ်အစားမဲ့ကုန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတာကို မြင်ရင် ... ။ ( ဒီလူကြီးကလည်း အသာငမ်း ရပ်ကြည့်နေတာပဲလို့ သတ်မှတ် ခံရမှာပေါ့။ ရန်ပွဲအပြီးမှာ အဲဒီမိန်းမနှစ်ယောက်ကတောင် ကိုယ့်ဆီ ဦးလှည့်ပြီး ကတ်ကတ်လန် ရန်ပြန်တွေ့နိုင်တယ် )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၀။ တံခါးဘောင်နဲ့ ခေါင်းနဲ့ ဆောင့်မိရင် ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(တော်တော် “ဘု' ကျတဲ့လူလို့ အပြောခံရမှာပေါ့ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၁။ မိန်းမက ယောက်ျားကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် ရန်ပြုတာကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြင်ရင် ... .(ကိုယ့်အတွက်လည်း ရင်လေးစရာ ဖြစ်နေပြီ )။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၂။ လမ်းမှာ ကားပျက်ပြီး စက်နှိုးလို့မရတော့ရင်  ( ဘေးလူတွေကို မျက်နှာချိုသွေးပြီး ကားကွန်းခိုင်းရမယ်....ဒါပေမယ့် အတော် ကြိုးစားရမယ် )။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၃။ ဘတ်စ်ကား သုံးလေးစီးကြုံလျက်နဲ့ကိုယ်က မတက်နိုင်ခဲ့ရင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e... ကားတွေက ရပ်မပေးရင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ကိုယ်အလေးချိန်ကို လျှော့ချတော့မယ်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ငါက ဘယ်သွားအလေလိုက်ရမှာလဲလို့ ... ဆိုပြီး မလုံမလဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနဲ့ ရန်ဖြစ်ပြီး   )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကဲ ... ဒါတွေက အကင်းပဲရှိပါသေးတယ်။ ပြောမယ်ဆိုရင် အများ ကြီး ကျန်သေးတယ်။ ထားလိုက်ပါတော့ ... အခုလို ကျွန်တော်ရေးတာ ကို နိမိတ်ဖတ်ဆရာတွေကတော့ နှစ်မြို့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ခုလို ရေးမိတဲ့ အတွက် ကျွန်တော့် ရှေ့အလားအလာ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ။ စာဖတ်သူ ကပဲ ကျွန်တော့်အတွက် နိမိတ်ဖတ်ပေးပါဦး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၁ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တရားခံ မောင်ကကြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “မင်းက မောင်ခကွေးကို သတ်တယ်ဆို... \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဟုတ်ပါတယ်\" \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မင်း ... ဝန်ခံတယ်ပေါ့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ကဲ့ ဝန်ခံပါတယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘယ်လို သတ်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “သူ့နောက်ကျောကို ကျွန်တော် ဓားနဲ့ ထိုးသတ်လိုက်ပါတယ်\" \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တစ်ချက်တည်းနဲ့ သေသလား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ်ထိုးလို့ သူသေသွားပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၂ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တရားခံ မောင်ကကြီး' \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ကို ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်' \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မင်း ... မောင်ခကွေးကို ထပ်သတ်ပြန်ပြီဆို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဟုတ်ပါတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \"ဘယ်လို သတ်သလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “သူ့လည်ပင်းကို ကြိုးနဲ့ညှစ်ပြီး သတ်လိုက်ပါတယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'သူက မရုန်းဘူးလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'ရုန်းပါတယ်။ တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးပြီးတော့ကို ရုန်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က အပိုင်အနိုင် စီးထားပြီးပြီမို့ သူဘာမှလုပ်လို့ မရတော့ပါဘူး။ သူသေသွားပါတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၃ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'မောင်ကကြီး'\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ခင်ဗျာ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မောင်မင်း မောင်ခကွေးကို သတ်လိုက်ပြန်ပြီ” ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ကဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘယ်လို သတ်သလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တုတ်နဲ့ ရိုက်သတ်ပါတယ်။ သူ ကျွန်တော့်ကို ကျောပေးပြီး ရေသောက်နေတုန်း နောက်ကနေ တုတ်နဲ့ ရိုက်သတ်လိုက်ပါတယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တစ်ချက်တည်းနဲ့ သေသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'မသေပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် မသေမချင်း ရိုက်သတ်လိုက်ပါတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854887813269,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_304db752-2ef4-498c-88f2-68971230d62e.jpg?v=1730273242"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-အမှတ်တရစာစုများ","title":"အမှတ်တရစာစုများ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျနော်နဲ့ ကဗျာရေးသော လူတယောက်အကြောင်း (သို့မဟုတ်) ရွှေဘုန်းလူ (သို့မဟုတ်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတာရာမင်းဝေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောင်ဒင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျနော့်ကိုမွေးပြီး ၄ နှစ်လောက်အကြာမှာ မေမေက ကျနော့်အတွက် ညီငယ်လေးတယောက် ထပ်မံမွေးဖွားပေးပါတယ်။ ၁၉၆၆ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၁၃ ရက်၊ အင်္ဂါနေ့မှာပါ။ သူ့ကို မွေးဖွားတော့ ငလျင်မလှုပ်ပါဘူး၊ လေကြီးမိုးကြီး မကျပါဘူး၊ မိုးကြိုးတွေလည်း မပစ်ပါဘူး၊ အရာခပ်သိမ်းက ပုံမှန် အတိုင်းပါပဲ။ ကျနော်တို့မိသားစုမှာ လူကလေးတယောက် တိုးတာကလွဲလို့ပေါ့။ မြန်မာနိုင်ငံကတော့ ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်း ဦးဆောင်တဲ့ စစ်အုပ်စိုးမှုအောက်ရောက်တာ ၄ နှစ်ကျော်ခဲ့ပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျနော့်မိဘများက အမဝမ်းကွဲတယောက်ရဲ့ စကားကိုနားယောင်ပြီး ကျနော့်ကို “ ချစ်ကိုကို” လို့ အမည်ပေးထားတာမို့ သူ့ကိုလည်း လွယ်လွယ်ကူကူပဲ “ချစ်ညီညီ” လို့ အမည်ပေးလိုက်ကြပါတယ်။ မေမေက ကျနော့်ကို \"သာကြီး”လို့ခေါ်ပြီး သူ့ကိုတော့ “သားငယ်လေး”လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ သူ့ရဲ့ အိမ်နာမည်က အငယ်လေး ဖြစ်လာပါတယ်။ သူကလည်း စကားပြောရင် သူ့ကိုယ်သူ\"ငယ်ငယ်”လို့ သုံးလေ့ရှိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက် ၂ နှစ်အကြာ ညီမအငယ်ဆုံးကိုမွေးတော့ ကျနော်က ၆ နှစ်သားရှိပြီဝတ္ထုစာအုပ် တွေ စဖတ်နေပါပြီ။စာရေးဆရာ မိုးဝေ ရဲ့ စုံထောက်ဝတ္ထုတွေဖတ်ပြီး အလွတ်စုံထောက် တင်မောင်ဆွေနဲ့ သူ့ရဲ့ လက်ထောက် မိုးစန္ဒာတို့ကို သဘောကျနေချိန်မို့ ညီမလေးကို “ခင်စန္ဒာမိုး” လို့ အမည် ပေးလိုက်နိုင်ပါတယ်။ ကျနော်များလက်ဦးမှုမရခဲ့ရင်ဖြင့် ညီမလေးခမျာ “ချစ်မမ” ဖြစ်လာစရာအကြောင်း ရှိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သားသမီး ၃ ယောက်ရှိရင် အကြီးဆုံးနဲ့ အငယ်ဆုံးက မိဘမေတ္တာပိုရပြီး အလတ်က မိဘမေတ္တာ ချို့တဲ့တယ်လို့ပြောကြတာ ကြာဖူး၊ တွေ့ဖူးပါတယ်။ ကျနော်တို့မိသာစုမှာတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ပါ။ အလတ်ဖြစ်တဲ့ သူဟာ မိဘနှစ်ပါးစလုံးရဲ့ အချစ်ဆုံး နဲ့ အလိုလိုက် အခံရဆုံးပါ။ အကြီးဆုံး ကျနော်နဲ့ အငယ်ဆုံး ညီမတို့ကတော့ အဆူခံရဆုံးနဲ့ မိသားစုတာဝန်တွေကို အများဆုံး မျှဝေယူရသူတွေ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျနော်တို့မောင်နှမ ၃ ယောက်စလုံး တောင်ဥက္ကလာပမြို့နယ် ၉ ရပ်ကွက်က အမှတ် (၁၀) အခြေခံပညာ မူလတန်းကျောင်းမှာ သူငယ်တန်းကနေ လေးတန်းအထိ ပညာသင်ကြားခဲ့ရပါတယ်။ ကျနော်က ငါးတန်းတနှစ်ကို တောင်ဥက္ကလာပမြို့နယ် အခြေခံပညာ အလယ်တန်းကျောင်း အမှတ် (၃)မှာနေခဲ့ရပြီး ၆ တန်းကနေ ၁ဝ တန်းအထိ ရန်ကင်း အထက ( \u003cspan\u003e၂ )\u003c\/span\u003e စိန့်မိုက်ကယ်မှာ တက်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ကျနော် ညီနဲ့ ညီမပါ ရန်ကင်း အထက (၂) ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်လာခဲ့ကြပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေဘုန်းလူဟာ ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ စာတော်တဲ့ ကျောင်းသားတယောက်ပါ။ အတန်းထဲမှာ ထိပ်ဆုံးမှာရှိပြီး ပထမ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ ဆုတွေ စာမေးပွဲတိုင်းမှာ ရခဲ့တာပါ။ တတန်းပြီး တတန်း မှန်မှန်အောင်ခဲ့ပေမယ့် ၁၀ တန်းမှာ တစ်နေပါတော့တယ်။ ၁၀ တန်းစာမေးပွဲကို လေးကြိမ်၊ ငါးကြိမ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောက်ဖြေရပြီး၊ နှစ်ကြိမ်ဖြေရတဲ့ ညီမလေးထက် တနှစ်နောက်ကျပြီး ၁၉၈၆-၈၇ စာသင်နှစ်ကျမှပဲ ၁၀ တန်းကို မြန်မာစာဂုဏ်ထူးနဲ့ အောင်ပါတယ်။ ၁၉၈၈ မတ်လအရေးအခင်းဖြစ်ချိန်မှာ ကျနော်က ရန်ကုန်စက်မှုတက္ကသိုလ်မှာ စက်မှုအင်ဂျင်နီယာ နောက်ဆုံးနှစ်၊ ညီမလေး က ဓာတုဗေဒ အဓိက ဒုတိယနှစ်နဲ့ ရွှေဘုန်းလူ က အင်္ဂလိပ်စာ အဓိကနဲ့ ပထမနှစ် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် လှိုင်နယ်မြေမှာ ကျောင်းတက်နေကြတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီလို ၁၀ တန်းစာမေးပွဲ တဖုန်းဖုန်းကျရတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဖေဖေ က မှတ်ချက်ချပါတယ်။ “ကဗျာ ရေးလို့ ....”တဲ့။ ဒါလည်း မှန်နိုင်ပါတယ်။ သူ အလယ်တန်း ကျောင်းသားဘဝမှာကတည်းက ကဗျာတွေ ရေးနေပါပြီ။ ရေးတော့လည်း မြန်မာစာ ကဗျာညွန့်ပေါင်းကျမ်းကြီးတွေကို အသေအချာ ဖတ်ရှုလေ့လာ ရေးတာပါ။ ရှေးကဗျာ ရေးဟန်များကိုအတုယူပြီး လေးမျိုးတွေ၊ ဒွေးချိုးတွေ၊ အိုင်ချင်း တွေ၊ ရတုတွေ ရေးနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီခေတ်က လူကြိုက်များတဲ့ သုံးကြောင်း ကဗျာလေးတွေ ရေးပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခေတ်က ရုပ်ရှင်ကြေးမှုံ တို့၊ ဂီတပဒေသာ တို့၊ ယုဝတီ၊ ဂီတ သတင်းစဉ်စတဲ့ ဂျာနယ်တွေမှာ ဖော်ပြခံရပါတယ်။ စာမူခ မရပါ။ စာစောင်ကို ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ ကိုယ်ဝယ်ရပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူ့ကလောင်နာမည်က “မီးခိုးဖြူ” ပါ။ ၁၉၈၂ မှာ သူ့ရဲ့ “မိုးခိုးဖြူ” နာမည်နဲ့ ပထမဆုံး မဂ္ဂဇင်းကဗျာ \"စစ်ပြန်” မဂ္ဂဇင်းမှာ ပုံနှိပ်ဖော်ပြပါတယ်။ အဲဒီကဗျာကလည်း လေးချိုးရှည်ကြီးပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာစာကို နိုင်နင်းကျွမ်းကျင်လွန်းလို့ အတန်းထဲမှာ သူ့ရေးသားတဲ့ စာစီစာကုံးတွေဟာ အမှတ် အများဆုံးပြီး ဆရာ ဆရာမများရဲ့ အသိအမှတ်ပြုခြင်း၊ ချီးကျူးခြင်းခံရပါတယ်။ မြို့နယ်အဆင့်။ တိုင်းအဆင့် စာစီစာကုံးပြိုင်ပွဲတွေမှာ ကျောင်းကို ကိုယ်စားပြုပါဝင်ရပြီး ဆုတွေလည်း ရခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အဓိကအားနည်းချက်ကတော့ သိပ္ပံဆိုင်ရာ ရူပ၊ ဓာတုဗေဒ သင်္ချာ တို့ကို စိတ်မဝင်စားတာပါပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း ဝိဇ္ဇာ၊ သိပ္ပံ ဘာသာစုံရတဲ့ ၁ဝ တန်းကို တော်ရုံနဲ့မအောင်တာပါ။ နောက်ပိုင်း ၁၀ တန်းကို ၀ိဇ္ဇာ သတ်သတ်၊ သိပ္ပံ သတ်သတ်၊ ခွဲလိုက်တဲ့အခါကျမှပဲ ၀ိဇ္ဗာတွဲသက်သက်ကိုယူပြီး စိတ်ကြိုက်မြန်မာစာ ဂုဏ်ထူးနဲ့ အောင်ပါတော့တယ်။ အင်္ဂလိပ်စာမှာလည်း ဂုဏ်ထူးမှတ်နီးပါးရလို့ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ကို အင်္ဂလိပ်စာ အဓိကနဲ့ တက်ရောက်ခွင့်ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ၁၉၈၈ မတ်လ အရေးအခင်ဒကစခဲ့တဲ့ လူထုအရေးတော်ပုံကြီးက သူ့ရဲ့ ပညာရေးလမ်းကြောင်းကို အဆုံးသတ် လိုက်ပါတယ်။ ဘဝတက္ကသိုလ်က ကျောင်းပြီးခဲ့ပေမယ့် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ကတော့ ကျောင်းမပြီးခဲ့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၈၈ လူထုအရေးတော်ပုံကြီးဟာ မြန်မာနိုင်ငံက သန်းပေါင်းများစွာသော ပြည်သူတွေရဲ့ ဘဝတွေ ကို အကြီးအကျယ် ရိုက်ခတ်ပြောင်းလဲစေခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကျနော်တို့မိသားစုကလည်း ပါခဲ့ တာပေါ့။ ဖေဖေက နိုင်ငံရေးသမားဟောင်း၊ သတင်းစာဆရာဟောင်းကြီးဖြစ်ပြီး သားသမီး ၃ ယောက် စလုံးက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်နေတဲ့အခါ ကျောင်းသားလှုပ်ရှားမှုကစခဲ့တဲ့ နိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ လှုပ်ရှားမှုကြီးမှာ ကျနော်တို့မိသားစုတစုလုံး ကျရာနေရာကနေ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြတာပေါ့။ ကျနော်တို့ ညီအကိုနှစ်ယောက်စလုံး ကျောင်းသားခေါင်းဆောင် မောင်မောင်ကျော်နဲ့တွဲဖက်ပြီး “ဗမာပြည် ပြည်သူ့လွတ်မြောက်ရေး လူငယ်တပ်ဦး” (Bamar Youth Liberation Front) ကို ရန်ကုန် တက္ကသိုလ် ဇွန်အရေးအခင်း တပတ်ကြာဆန္ဒပြမှုတွေအပြီးမှာ မြေအောက် အဖွဲ့အစည်းတခုအဖြစ် ဖွဲ့စည်းတည်ထောင်ခဲ့ကြပြီး နယ်စပ်ဒေသအခြေစိုက် တော်လှန်ရေးအဖွဲ့များနဲ့စတင် ဆက်သွယ်ခဲ့ ကြပါတယ်။ မောင်မောင်ကျော်ကတော့ ဇွန်လကုန်မှာ ထိုင်း-မြန်မာ နယ်စပ်ကို လျှို့ဝှက်ထွက်ခွာသွား ပါတယ်။ အဲဒီ နောက် ဩဂတ်စ် ၈ ရက် လူထုအုံကြွမှုကြီး ပေါ်ပေါက်လာရေးအတွက် ကျနော်တို့အားလုံး မြန်မာနိုင်ငံတနံတလျား ခရီးတွေထွက်ပြီး ပြည်သူတွေ ကျောင်းသားတွေကြားထဲမှာ လျှို့ဝှက်စွာ စည်းရုံး ရေး ဆင်းကြပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၈၈ ဒီဇင်ဘာ၊ ဗကသများအဖွဲ့ချုပ်ကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းကြတဲ့အခါ ကျနော်က ဒု-ဥက္ကဋ္ဌ  ( ၂ )ဖြစ်လာပြီး ရွှေဘုန်းလူ က ဗဟိုကော်မီတီဝင် တယောက်ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ ၁၉၈၉၊ မတ်လ ၂၃ ရက် နေ့မှာ ဥက္ကဋ္ဌ မင်းကိုနိုင် အဖမ်းခံရ ပြီ ၂၃ ရက်နေ့မှာ ကျနော် အဖမ်းခံရပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ရွှေဘုန်းလူတယောက် သူ့ရဲ့ “ကျောင်းဖွင့်ချိန်” ကဗျာနဲ့ထင်ရှားလာပြီး ဗကသများအဖွဲ့ချုပ်ရဲ့ ဗဟိုအလုပ်အမှုဆောင် ကော်မီတီဝင် တယောက်လည်း ဖြစ်လာပါတယ်။ ဒီနောက် သူ အိန္ဒိယ နယ်စပ်ဘက်ကို ထွက်ခွာသွားပြီး လက်နက်ကိုင်တော်လှန်ရေးလုပ်ဖို့ ကြိုးစားပါသေးတယ်။ အဆင် မပြေမှုတွေများလွန်းတာနဲ့ မြန်မာနိုင်ငံထဲ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာပြီး ၁၉၉၀ ဖေဖော်ဝါရီမှာ အဖမ်းခံ ရပါတယ်။ စစ်ထောက်လှမ်းရေးရဲ့ စစ်ကြောရေးစခန်းမှာ ရက်ရက်စက်စက် ညှိင်းပန်းနှိပ်စက်ခံရပြီးနောက် စစ်ခုံရုံးက သူ့ကို အလုပ်ကြမ်းနဲ့ ထောင် ၅ နှစ် ချလိုက်ပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျနော်က အင်းစိန်ထောင်ထဲမှာ ၁၉၈၉ ဧပြီလကနေ ၁၉၉ဝ မေလအထိ ၁၃ လ၊ ပုဒ်မ ၁၀ (က) နဲ့ အထိန်းသိမ်းခံခဲ့ရပြီး ၁၉၉၀ မေလ ၂၃ ရက်နေ့၊ ရွေးကောက်ပွဲလုပ်ဖို့ ၄ ရက်အလိုမှာမှ အင်းစိန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောင်တွင်း စစ်ခုံရုံးတင်ပြီး ပြစ်ဒဏ်ချခံရတာပါ။ ၁၃ လလုံးလုံး မိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ် မရခဲ့ပါ။ ပြစ်ဒဏ် ၄ နှစ်ကျခံရပြီးမှ တရားဝင် အကျဉ်းသာဖြစ်လာပြီမို့ နှစ်ပတ် တခါ ထောင်ဝင်စာ တွေ့ခွင့်ရပါ တယ်။ ပထမဆုံး ထောင်ဝင်စာမှာပဲ ဖေဖေနဲ့ မေမေကပြောလို့ ရွှေဘုန်းလူတယောက် ထောင် ငါးနှစ် ကျပြီး ၅ ဆောင်မှာ ရောက်နေတယ်ဆိုတာ သိရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစတွေ့တွေ့ချင်း မေမက ကျနော့်ကို “သားကြီးရယ် ....... မင်းညီလေးကို မင်အနား ခေါ်ထားနိုင်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်ပါကွယ်” တဲ့။ အဲဒီ အချိန်မှာ ကျနော်တို့ ထောင်ဝင်စာတွေ့ရတဲ့ အချိန်၊ နေ့ရက်ကလည်း မတူလို့ ဖေဖေနဲ့မေမေများ တပတ်ကို နှစ်ကြိမ်လာရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒါနဲ့ ထောင်ပိုင်တန်းစီလှည့်တဲ့အချိန်မှာ ကျနော်က ကျနေညီကို ကျနော်နဲ့အတူထားပေး ဖို့တောင်းဆိုတော့ ထောင်ပိုင်က ခွင့်ပြုပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ရွှေဘုန်းလူတယောက် ကျနော်ရှိရာ ၅ တိုက် (တိုက်အမှတ် ၅ ကို ရောက်လာပါတော့တယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျနော်က ၅ တိုက်၊ အခန်းအမှတ် ၁၉ မှာပါ။ အခန်းတွေက ကိုတင်မြင့် (ဦးရဲထွန်း အမှုတွဲ)၊ သာကေတ NLD က မြင့်သောင်း နဲ့ လှသန်း တို့ပါ။ ရွှေဘုန်းလူ ရောက်လာတော့ ၈ ပေ။ ၁၂ ပေ အခန်းကျဉ်းကလေးထဲမှာ ကျနော်တို့ ၂ ယောက် အတူနေကြရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ ရောက်မလာခင်က ကျနော် စိတ်ပူခဲ့ရတာရှိပါတယ်။ သူနဲ့ ကျနော်က ညီအကိုအရင်းတွေ ဖြစ်ပေမယ့် သိပ်ပြီးတည့်လှတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက ၄ ဂဏန်းသမာဖြစ်ပြီး ကျနော်က ၈ ဂဏန်း သမားဖြစ်နေလို့လားတော့ မသိပါဘူး။ မကြာခဏ ငြင်းခုန် စိတ်ဆိုး၊ ဒေါသထွက်၊ ရန်ဖြစ်နေကျပါ။ ဒီ အခန်းကျဉ်ကလဝထဲမှာ ထပ်ပြီးအဆင်မပြေကြရင်ဖြင့် ကျနော်တို့နှစ်ယောက်တင်မက ကျန်တဲ့ အခန်းဖော်တွေပါ အကြီးအကျယ် စိတ်ညစ်ကြရမှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါပေမယ့် ကျနော် မျှော်လင့်ထားသလောက် ပြသနာ များများစားစား မရှိခဲ့ပါ။ ထောင်ဝင်စာ တွေ့ဖို့လည်း အတူထွက်ခွင့်ရခဲ့လို့ ဖေဖေနဲ့ မေမေလည်း အတန်အသင့် စိတ်ချမ်းသာခဲ့ကြရပါတယ်။ သိပ်မကြာပါဘူး။ ညီအကိုနှစ်ယောက် တခန်းထဲအတူရှိနေတာကိုမကြိုက်တဲ့ ထောင်မှူးတယောက်က သူ့ကို ကျနော့်အခန်းထဲကနေ သုံးခန်းကျော် အခန်းအမှတ် ၂၂ ကို ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၉၁၊ စက်တင်ဘာ ၂၆ ရက်နေ့ကတော့ အင်းစိန်ထောင်မှာ သမိုင်းဝင်တဲ့ နေ့တနေ့ပါ။ ရွေးကောက်ပွဲအပြီး အာဏာလွှဲပြောင်းပေးဖို့ငြင်းဆန်နေတဲ့ နဝတ စစ်အုပ်စုကို အင်းစိန်ထောင်ထဲက နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားတွေက တညီတညွတ်တည်း ဆန္ဒပြခဲ့ကြတာပါ။ ၂ တိုက်နဲ့ အမျိုးသမီးဆောင်တွေ ကစတင်ခဲ့ပြီး ကျန်တဲ့တိုက်အားလုံးက နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားအားလုံး ပါဝင်ဆင်နွှဲပြီး နိုင်ငံရေး အကျဉ်းသားများအားလုံး လွတ်မြောက်ရေးနဲ့ အာဏာလွှဲပြောင်းရေး အော်ဟစ် တောင်းဆိုခဲ့ကြတာပါ။ တိုက်ခန်းကျဉ်းကလေးရဲ့ သံတံခါးကိုမျက်နှာအပ်ပြီးဒီမိုကရေဆီကြွေးကြော်သံတွေအသံကုန်အော်ဟစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခဲ့ကြတာပါ။ အာဏာပိုင်တွေဘက်ကလည်း ရက်ရက်စက်စက် အကြမ်းဖက် တုံ့ပြန်ခဲ့တာပါ။ တိုက်ခန်း တွေထဲက အကျဉ်းသားတချို့ကိုဆွဲထုတ်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် နံပါတ်တုတ်တွေ၊ ခါးပတ်တွေ။ လက်သီး တွေ၊ စစ်ဖိနပ်ကြီးတွေနဲ့ ရိုက်နှက်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီထဲ ရွှေဘုန်းလူလည်းပါသွားခဲ့ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်ခံရပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ရွှေဘုန်းလူကို ထောင်အာဏာပိုင်တွေက တိုက်ကနေ အဆောင် ၅ ကို ပြောင်းရွှေ့လိုက်ပါတော့တယ်။ တိုက်အားလုံးက နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားအားလုံးကို လည်း ထောင်ဝင်စာ ၂ လ ပိတ်လိုက်ပါတယ်။ လူသတ်မှုတွေနဲ့ထောင်ကျတဲ့ နှစ်ကြီး ရာဇ၀တ်အကျဉ်း သားတွေကို တိုက်တန်းစီးတွေခန့်ပြီး နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားတွေကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း အုပ်ချုပ်ပါ တော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီလိုနဲ့ ရွှေဘုန်းလူနဲ့ကျနော် ထောင်ထဲမှာ ကွဲကွာသွားပြီးတဲ့နောက် နောက်တကြိမ် ပြန်ဆုံကြ ရပြန်ပါတယ်။ ဒီတခါတော့ အင်းစိန်ထောင်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ရန်ကုန်ကနေ မိုင် ၂၀၀ ကျော် ကွာဝေးတဲ့ မကွေးတိုင်းအတွင်းက သရက်ထောင်မှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောင်ထဲမှာ နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားတယောက်ဟာ တနေရာတည်းမှာ ကြာကြာနေရလေ့ မရှိပါ ဘူး။ အာဏာပိုင်တွေက အကြောင်းအမျိုးမျိုးပြပြီး တနေရာက တနေရာ ပြောင်းရွေ့နေတာပါ။ ကျနော်လည်း ၁၉၉၀ အကုန်လောက်မှာ ၅ တိုက်ကနေ ၄ ဆောင်ကို ရွှေ့ပြောင်းခံရပါတယ်။ အဲဒီ အဆောင်မှာလည်း ၆ လလောက်ပဲနေလိုက်ရတယ် ထင်ပါတယ်။ ဆောင်းတွင်ကြီး အေးစက်စက် တညမှာ အင်းစိန်ထောင်က နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသား ၉၉ ယောက်ကို သရက်ထောင်ကို ရုတ်တရက် ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ပါတယ်။ မနက် ၂ နာရီလောက်မှာ လက်နက်အပြည့်အစုံနဲ့ အကျဉ်းထောင်ဝန်ထမ်း တွေက အဆောင်တွေကို၀ိုင်းပြီး အကျဉ်းသားအားလုံးကို အိပ်ရာကပြီး ပုံစံထိုင်ခိုင်းပါတယ်။ ပြီးတော့မှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောင်အရာရှိတွေက ထောင်ပြောင်းစာရင်းမှာပါသူတွေကို နာမည်ခေါ်ပြီး ရှိတဲ့ပစ္စည်းယူပြီး ထွက်လာ ခိုင်းပါတယ်။ တကယ်တော့ ဘာပစ္စည်းမှ ယူချိန်မရပါ။ ကိုယ်အိပ်ရာလိပ်တောင် ပြည့်စုံအောင် မလိပ်နိုင် ခဲ့ပါ။ အသားလွတ်ကြီး ကြိမ်းမောင်းနေတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေက ကျနော်တို့ကို နွားအုပ်ကြီးမောင်းသလိုမောင်းပြီး ထောင်ဘူး၀ကို ခေါ်သွားကြပါတယ်။ ထောင်ဘူး၀မှာတော့ အဆောင်ပေါင်းစုံနဲ့ တိုက်ပေါင်းစုံက ရွေးချယ်ထုတ်လာတဲ့ နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသား ၉၉ ယောက်နဲ့ ကျနော်တို့ကိုထိန်းဖို့ ရည်ရွယ်ပြီး ကျနော်တို့နဲ့အတူ ထောင်ပြောင်းလိုက်ရမယ် နှစ်ကြီး ဝါရင့်ရာဇ၀တ်အကျဉ်းသား စိုးမြတ်တို့ ဆုံကြရပါ တယ်။ ဒီ ထောင်ပြောင်းအုပ်စုထဲ ကျနော်က ၄ ဆောင်ကပါလာပြီး ရွှေဘုန်းလူ က ၅ ဆောင်ကနေ ပါလာပါတယ်။ ထောင်မှာ ကျနော်တို့ အားလုံးကို ပုံစံဆံပင် ညှပ် ခြေကျင်း ရိုက်။ ပြီးတဲ့နောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်းစိန်ဘူတာကို ကားကြီး နှစ်စီးနဲ့ ခေါ်ဆောင်သွားပါတော့တယ်။ အင်းစိန်ကနေ ပြည်ကို လော်ကယ် ရထား အချုပ်တွေနဲ့ ခေါ်သွားပြီး ပြည် ထောင်မှာ တညအိပ်ရပါတယ်။ နောက်တရက်မှာ ပြည်ဆိပ်ကမ်း ကနေ သင်္ဘောနဲ့ သရက်ကိုခေါ်ဆောင်သွားပြီး အင်မတန်မှနာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားလှတဲ့ သရက်တောင်ကြီးထဲကို ကျနော်တို့ ရန်ကုန်က နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားတွေကို ပစ်ထည့်လိုက်ပါတော့တယ်။ သရက်ထောင်ရဲ့ ငရဲခန်းများအကြောင်းတော့ တနေ့ကျမှ ရေးပါဦးမယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျနော်တို့ ညီအကိုနှစ်ယောက် သရက်ထောင်၊ အဆောင် ၂ မှာ ပြန်ဆုံစည်း ကြရပြန်ပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသရက်ထောင်မှာ ကျနော်တို့မရောက်ခင်ကတည်းက နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားတချို့ ရှိနေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှေ့နေ ဦးဇော်မျိုးဝင်း တို့၊ မကသ ဥက္ကဋ္ဌ မင်းဇေယျ တို့ပါ။ ၁၉၉၁ စက်တင်ဘာ ၂၆ ထောင်တွင်း ဆန္ဒပြမှုကြီးကို ထောင်အာဏာပိုင်တွေက အကြမ်းဖက်ဖြိုခွဲအပြီးမှာ ရက်ရက်စက်စက် ရိုက်နှက်ပြီး သူတို့ကို ထောင်ပြောင်းလိုက်တာပါ။ သူတို့အားလုံး တိုက်ထဲမှာနေရပါတယ်။ ရောက်ရောက်ချင်း ကျနော်တို့အုပ်စုထဲက ၁ဝ ယောက်ကို တိုက်ထဲပို့လိုက်ပြီး ကျန်တဲ့လူတွေကို အဆောင် ၂ ဆောင်မှာ ရာဇ၀တ်အကျဉ်းသားတွေနဲ့ အတူထားပါတယ်။ သရက်မြို့ဟာ ခရိုင်မြို့ဖြစ်ပြီး ရန်ကုန်ကနေ မိုင် ၂၅ဝ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျော် ကွာဝေးပါတယ်။ ရန်ကုန်ကနေလာဖို့ဆိုရင် ပထမ ပြည်အထိ ကားနဲ့ဖြစ်စေ၊ ရထားနဲ့ဖြစ်စေ လာရပါတယ်။ အဲဒီနောက် ပြည်ကနေ အောင်လံ ကို ကားထပ်စီး၊ အောင်လံ ဆိပ်ကမ်းကနေ သင်္ဘော (သို့မဟုတ်) ကူးတို့သမ္ဗာန်ပြီး ဧရာဝတီမြစ်ကြီးကိုဖြတ်ကူးပြီးမှ သရက်ကို ရောက်ပါတယ်။ ဧရာဝတီ မြစ်ကြီး လှိုင်းကြီးချိန်မှာ မြစ်ကိုဖြတ်ဖို့မဖြစ်နိုင်လို့ ရေငြိမ်တဲ့အချိန်ထိ စောင့်ကြရတတ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျနော်တို့ အများစုက ရန်ကုန်သားတွေဖြစ်ကြပြီး မန္တလေးနဲ့ ပဲခူးတိုင်များက လူတချို့လည်း ပါပါတယ်။ ဧရာဝတီတိုင်းနဲ့ ကရင်ပြည်နယ်က ဖထီးကြီးတွေလည်း ပါပါတယ်။ အင်းစိန်ထောင်မှာတုန်း ကတော့ မိသားစုတွေက ၂ ပတ်တခါ ထောင်ဝင်စာလာနိုင်ကြပေမယ့် သရက်ထောင် ပြောင်းလိုက်တဲ့ အမှာတော့ ပုံမှန် မလာနိုင်တော့ပါဘူး။ ခရီးက၀ေးတဲ့အပြင် ကုန်ကျစရိတ်ကများလွန်းတော့ မိသားစု တွေ အတော်ဒုက္ခရောက်ကြရပါတယ်။ တချို့က ၃ လမှ တခါလောက်၊ တချို့က ၆ လမှ တခါလောက်ပဲ လာနိုင်ပါတော့တယ်။ ဒီတော့ မိသားစုကထောင်ဝင်စာလာတွေ့ရင်း ထောက်ပံ့တဲ့အစားအသောက် နဲ့ ဆေးဝါးတွေကိုသာ အားကိုးအားထားပြုနေရတဲ့ ကျနော်တို့အတွက်လည်း အဆင်မပြေမှုတွေ ပိုပြီး များလာတာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျနော်တို့ရောက်တဲ့အချိန်မှာ သရက်ထောင်ပိုင်က ဗိုလ်ကြီး သောင်းညွန့်ပါ။ ရှေ့တန်းတင်မျက်နှာ မှာ ကျောင်းသားတပ်တွေနဲ့တိုက်ခဲ့ဖူးပြီး အရေးနိမ့်ခဲ့ပြီးတဲ့နောက် သူ့ဆရာ ပြည်ထဲရေးဝန်ကြီး ဗိုလ်ချုပ် ဘုန်းမြင့်ရဲ့ စောင်မကြည့်ရှုမှုနဲ့ ထောင်ပိုင်ဖြစ်လာတာပါ။ ဒါကြောင့် သူက ကျောင်းသားတွေ၊ ကရင် တော်လှန်ရေးသမားတွေ၊ နိုင်ငံရေးသမားတွေကို မုန်းပါတယ်။ ပြီးတော့လည်း ကျနော်တို့ကို အင်းစိန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောင်က ဆိုးလွန်းလို့ ထောင်ပြောင်းလိုက်တာလို့လည်း နားလည်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူက ကျနော်တို့အားလုံးကို သံမဏိစည်းကမ်းတွေနဲ့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် အုပ်ချုပ်ပါတယ်။ သူကစပြီး ရန်လို နေမှတော့ သူ့လက်အောက်က အရာရှိတွေ ဝန်ထမ်းတွေကလည်း ကျနော်တို့အပေါ် အနိုင်ကျင့် ဆက်ဆံကြမယ်ဆိုတာ အထူးရှင်းပြဖို့လိုမယ်မထင်ပါ။ ကျနော်တို့နဲ့အတူနေရတဲ့ရာဇ၀တ်အကျဉ်းသား တွေကိုလည်း လျော့ရက်တွေ ဆုချမယ်လို့မြူဆွယ်ပြီး ကျနော်တို့အပေါ် အနိုင်ကျင့်ခိုင်း၊ အပြစ်ရှာခိုင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောက်လှမ်းခိုင်းကြပါတယ်။ ရေဆွဲ၊ ဆန်အိပ်ထမ်း၊ တောင်ယာ စတဲ့ အလုပ်ကြမ်းတွေကိုလည်း နေပူ ကျဲကျဲမှာ လုပ်ကြရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီလိုနဲ့ပဲ ကျနော်တို့အားလုံးဟာ မကြာဏ ထောင်တွင်းမှာပဲ ရုံးတင်ခံရ အပြစ်ပေးခံရ၊ အရိုက် အနှက်ခံနေကြရတာပါ။ အဲဒီလို ဖိနှိပ်နေရတာကိုမှအားမရသေးလို့ နောက်တမျိုး ထပ်ထွင်ပြန်ပါသေး တယ်။ ဒီလိုပါ..။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854880342165,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_896911fe-bf97-4bb5-be8a-f4406e89b294.jpg?v=1730273266"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-အလံမထူခဲ့သောလက်များ","title":"အလံမထူခဲ့သောလက်များ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သေချာတာကတော့ ငါ မနေ့က အိပ်ရာက နိုးခဲ့တယ်။ လင်းကြက် မမည်ပါဘူး။ နာရီကပဲခြောက်ချက်တွန်တယ်။ အိမ်အပေါ်ထပ်ကနေ လူနှစ်ယောက် ဆင်းလာတယ်။ တိရစ္ဆာန်အချို့ရဲ့ အသားကို ခုတ်ထစ် ချက်ပြုတ် စားသောက်ကြတယ်။ သေချာတာကတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားပြီး ငါတစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနေ့တုန်းကဆိုရင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က လက်ဖက်ရည်ထိုင်ရောင်းနေတယ်။ ဆိုင်ရှင် လူဝကြီးကလည်း အလိုအလျောက် ၀မြဲ ၀ရဲ့။ လက်ဖက်ရည်ကျဆိမ့်ကတော့ လက်ဖက်ရည်ကျဆိမ့် ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။ လူတွေရဲ့ ဗျည်းသံ။ သရသံတွေကြားမှာ ငါ သွက်သွက်ခါတယ်။ အဲဒါနဲ့ပဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကဲဟယ်... ကဲဟယ်' ဆိုပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချစ်သူကို အားရပါးရ ခြေသလုံးဖက်တောင်းပန်လိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနေ့တုန်းကပေါ့။ နေလုံးကို ဝုန်းခနဲ မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ ကောင်းကင်နဲ့ ငါဟာ ရာဇဝင်ကြွေး ရှိခဲ့ဖူးရဲ့ ။ ထန်းတစ်ဖျားမှာ စီးချင်း ထိုးကြတယ်။ ဈေးထဲမှာ ရင်ဘတ်အကွဲတွေကို ချွေးသံတွဲလွဲနဲ့ တွေ့ရတယ်။ ချိန်ခွင်ပေါ် တက်ထိုင်ကြည့်တော့ ငါဟာ ကျပ်မပြည့်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(မနေ့က တစ်နေ့လုံး ဖေဖေလွမ်းလိုက်တာ သားလေးရယ်....)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနေ့တုန်းက ငါဟာ အိမ်ပြန်ခဲ့တယ်။ လမ်းပေါ်မှာ လူတွေ အများ ကြီးရှိပေမယ့် ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ အိမ်ရောက်တော့ တံခါးက ငါ့ကို သော့ ပိတ်လိုက်တယ်။ အဲဒါနဲ့ပဲ ဘဝထဲကို ခွေးတိုးပေါက်က ဝင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ် ကို ခံတွင်းချဉ်လိုက်တယ်။ စာအုပ်တွေ စာအုပ်တွေ၊ ဖတ်စရာမကောင်း လောက်အောင် အဆီဖူးနေတဲ့ စာအုပ်တွေ ကွမ်းယာ မြန်မြန်ထုပ်ပါစေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနေ့တုန်းကဆိုရင် ရုပ်ရှင်တစ်ကားကို ငါမြင်တယ်။ အဲဒီမင်းသမီး ကိုကြည့်ရတာ တစ်ခုခု ကြီးနေသလိုပဲ။ လူအုပ်ထဲမှာ ငါပြာနမ်းတယ်။ လှိုင်သာယာကနေ မြို့ထဲကို သွားရတာ အဝေးကြီးပဲတဲ့။ 'ဤခရီး နီး သလား\"လို့ ငါရေရွတ်တယ်။ မနေ့တုန်းက ငါ သူငယ်တန်း ပြန်တက် တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနေ့တုန်းကဆိုရင် အာလာဒင်မီးခွက်ကို ငါမြင်တယ်။ လက်နဲ့ ပွတ်လိုက်တော့ ထွက်လာတဲ့ ဘီလူးက ငါ့ကို ပြူးကြည့်တယ်။ ဆပ်ကပ် အဖွဲ့ထဲမှာ သူ့ကို ရုံတင်ချင်တယ်။ အဲဒီလို ငါတောင်းဆိုတော့ သူက ငိုတယ်။ “အို... အေး... အေး... တိတ်ပါတော့ ဘီလူးကြီးရယ်...\" လို့ ငါ ချော့မသိပ်ပါဘူး။ ငါ့ဘာသာငါပဲ အိပ်လိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ မနေ့တုန်းက သီချင်းသံတွေကို ကြားတယ်။ စစ်နဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး ကို မဖတ်ဖူးတာ အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး။ ဂစ်တာက “ရက်ပ်” အကနဲ့ ထိုးထိုးထောင်ထောင် လျှာထုတ်ပြတယ်။ မနေ့တုန်းကပေါ့။ ငါမျောက်က ကတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနေ့တုန်းက နေညိုခဲ့တယ်။ ငါလည်း နည်းနည်းနဲ့ ကျဲကျဲပဲလင်း တယ်။ အရက်မသောက်တော့ဘူး။ ဆန်ပြုတ် ပြုတ်သောက်ရင် ကောင်း လားလို့ စဉ်းစားတယ်။ ပြောရင်းဆိုရင်းနဲ့ပဲ အဲဒီလူက တညင်းသီး အားရည်စိမ်စော် နံလာတယ်။ အဲဒါနဲ့ပဲ သူများအိမ်ကို ငါပြန်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနေ့တုန်းက မီးမလာဘူး။ ကမ္ဘာဦးလူရဲ့ သားရဲရနံ့ကို ငါ ယူတယ်။ တောအုပ်ဆီ လမ်းဆင်းလျှောက်တုန်း လူနှစ်ယောက် ပြန်ရောက် လာတယ်။ မြို့ထဲကနေ လှိုင်သာယာကို ပြန်လာရတာကလည်း အ၀ေးကြီးပဲတဲ့...။ ငါ့ခေါင်းက ဒဏ်ရာလည်း မကျက်သေးဘူး။ ဘာနဲ့ချက်ရင်ကောင်းမလဲ...။ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ကောက်ပဲသီးနှံတချို့ကို ငါစားတယ်။ငါ့ ကိုယ်ငါ သွားကြားညှပ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနေ့တုန်းက ငါ ပြန်အိပ်မက်မက်တယ်။ ကြယ်စင်တွေ ကြိုးပြတ် ကျတော့ ငါဟာ ဖျော့တော့လို့။ မနေ့တုန်းက ရထားမလာဘူး။ အဲဒါကြောင့် ကလေးခပါ ပေးမစီးရဘူး။ မနေ့တုန်းက ငါ အသက်နည်းနည်း ရှင်တယ်။ ငါ့အကြောင်း ငါသိလို့ မကြာတော့မှန်းလည်း နားလည်တယ်။ ငါ့ကိုယ်ငါ မျှော်ကြည့်ရမလား။ ငါ့ကိုယ်ငါ လည်ပြန်ကြည့်ရမလား။ မနေ့တုန်းက ငါစဉ်းစားတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ဒီအတိုင်းပဲ ပြန်ကြည့် လိုက်တော့...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိုး ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'မနေ့တုန်းက.. ကိုပဲ မြင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854876180629,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_fe55598e-51b8-4512-9f95-6fbbe5753322.jpg?v=1730273286"},{"product_id":"ဒေါက်တာမင်းတင်မွန်-တက္ကသိုလ်အဘိဓမ္မာ","title":"တက္ကသိုလ်အဘိဓမ္မာ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနတ်ပြည်၌ ဟောကြားသော တရားတော် - \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသိသင့်သိထိုက်သောတရားအလုံးစုံကိုဆရာမကူ သယမ္ဘူဉာဏ်နှင့် သိမြင်တော်မူ . သည့်ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားသည် သတ္တမမြောက်ဝါကို တာဝတိံသာ၌ ကပ်ဆိုတော်မူ ပြီးလျှင် မယ်တော်မိနတ်သားအား အမှူးထားလျက် နတ်ဗြဟ္မာအပေါင်းတို့အား ဝါတွင်းသုံးလပတ်လုံး အဘိဓမ္မာဒေသနာတော်ကို မရပ်မနား တစ်ဆက်တည်း ဟောကြားတော်မှုခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတာဝတိံသာ နတ်သက် တစ်ရက်သည် လူတို့၏ နှစ်တစ်ရာနှင့် ညီမျှသောကြောင့် - ဝါတွင်းသုံးလဟူသည်မှာ တာဝတိံသာနတ်သက်အားဖြင့် မိနစ်အနည်းငယ်သာ ကြာညောင်းပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေ့စဉ် ဆွမ်းခံချိန်သို့ရောက်လျှင် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာသည် နိမ္မိတရုပ်ပွားတစ်ဆူကို မိမိ၏ ' . \u003cspan\u003eကိုယ်စား တရားဆက်လက်ဟောကြားရန် အဓိဋ္ဌာန်တော်မူပြီးသော် မြောက်ကျွန်း \u003c\/span\u003e`ဥတ္တရကုရုသို့ ဆွမ်းခံကြွတော်မူ၏။ ထို့နောက် အနောတတ်အိုင်၏ ဆိပ်ကမ်းသာဝယ်ဆွမ်းဘုဉ်းပေးတော်မူပြီးလျှင် စန္ဒကူးတော၌ နေ့သန့်တော်မူ၏။ ''\u003cspan\u003eထိုအခါ တရား စစ်သူကြီးဖြစ်တော်မူသော ဓမ္မသေနာပတီ အရှင်သာရိပုတ္တရာ \" သည် ဘုရားထံမှောက်သို့ လာရောက်ပြီး ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ်ပြုတော်မူ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗုဒ္ဓမြတ်စွာက “ချစ်သားသာရိပုတ္တရာ- ဤမျှသောတရားကို ငါဟောကြား ခဲ့ပြီ\"ဟုအဘိဓမ္မာတရားကို နည်းရရုံ အကျဉ်းချုပ်ညွှန်ကြားတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် မြတ်ဗုဒ္ဓသည် အဘိမ္မာဒေသနာတော်ကို လူ့ပြည်၌လည်း နတ်ပြည်နှင့်တစ်ပြိုင်တည်း ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်သာတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပညာဧတဒင်္ဂ အရှင်သာရိပုတ္တရာမထောကျော်သည် ဘုရားရှင်ထံမှ နည်းရတော် မှုလေလျှင် နည်းပေါင်း အရာ အထောင်တို့ဖြင့် ဘုရားအမှူးအပ် သော အဘိဓမ္မာဒေသနာအကျယ်ကို သိမြင်တော်မူ၏။ ပမာဆိုသော် မဟာသမုဒ္ဒရာ ကမ်းခြေ၌  ဗုဒ္ဓရှင်တော်ရပ်တည်၍ လက်တော်ကို ဆန့်တန်းလျက် ညွှန်ပြလိုက်သည့် အခါ မဟာသမုဒ္ဒရာပြင်ကျယ်တစ်ခုလုံးကို အရှင်သာရိပုတ္တရာ မြင်တွေ့သွားသကဲ့သို့တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရှင်သာရိပုတ္တရာမထေရ်သည် အဘိဓမ္မာဒေသနာတော်ကို မကျဉ်းမကျယ် အလယ်အလတ်ဖြစ်သောနည်းဖြင့် မိမိ၏တပည့် ရဟန်း ငါးရာတို့အား တဖန်ဟောကြားတော်မူ၏။ ကတိသာ၌အဘိမ္မာဒေသနာတော်ကို မြတ်စွာဘုရား ဟောကြား ပြီးဆုံးခြင်းသို့ ရောက်သည့်အခါ သူ့ပြည်၌လည်း အဘိမ္မာတရားတော်ကို အရှင် သာရိပုတ္တရာကြားပြီးဆုံးခြင်းသို့ရောက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူ့လောက၌ ယနေ့တိုင်ကျန်ရစ်နေသာအဘိမ္မာပီသည် အရှင်သာရီ . ပုတ္တရာ ဟောကြားပို့ချသောပိဋကဖြစ်ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e_ \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eအဘိဓမ္မာ၏ထူးခြားချက် \u003c\/strong\u003e-\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မြက်စွာဘုရား ဟောကြားတော်မူခဲ့သော တရားအလုံးစုံကို (၁) သုတ္တန်ပိဋက - ( ၂ ) ဝိနည်း ပိဋက (၃)အဘိဓမ္မာပိဋက ဟူ၍ ပိဋကသုံးပုံအဖြစ် ခွဲခြားထားကြ၏။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသုတ္တန်ပိဋကသည် ဝေနေယျသတ္တဝါတို့၏ အလိုအများသယ, \u003cspan\u003eဝါသနာ\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eစရိုက်\u003c\/span\u003e ' \u003cspan\u003eတို့ကိုလိုက်၍ လူအများ သိနားလည်နေကြသည့် ဝေါဟာရများကို သုံးနှုန်းလျက် ဟော ကြားထားသည့်\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတရားတော်များဖြစ်၏။ , \u003cspan\u003eခန္ဓာ ၊ အာယတန ၊ ဓါတ် ၊ သစ္စာ၊  ဣန္ဒြေ၊ ဗိုလ် ၊ စောချွင်၊ မဂ္ဂင် စသောတရားတို့ကို ဟောကြားရာ၌ ပြည့်ပြည့် စုံစုံ ဟောကြားတော် မမူပဲ  တရားနာပုဂ္ဂိုလ်တို့ နှင့် လျှော်ရုံ တစ်စိတ်တစ်ဒေသအား ဖြင့်သာ တဖန်ဟောကြားတော်မူ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဓမ္မစကြာသုတ် ၊ အနတ္တလက္ခဏသုတ်၊ ပဋိစ္စသမုပ္ပါတ်မဟာသတိပဌာန စသည့် အရေးကြီး သော သုတ်တော်များသည် သုတ္တန်ပိဋက တွင်ပါဝင်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝိနည်းပိဋကသည် မြဟ်ခွာဘုရား၏ တပည့်သာဝကများဖြစ်ကြသော ရဟန်း တော်များ လိုက်နာကျင့်သုံးဆောက်တည်ရန်အတွက် မြက်ရှင်တော် ပညတ်တော်မူခဲ့ သည့် ဝိနည်းသိက္ခာများ ဖြစ်ပေ၏။ ဤသိက္ခာပုဒ်များ ကုဋေကိုးထောင် တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ့်ငါးသန်း သုံးသောင်းခြောက်ထောင်ရှိပေရာ သံဃာတော်အဖွဲ့အစည်း ကို ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်းအဖွဲ့အစည်းအဖြစ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သောစည်းကမ်းများ ဖြစ်ကြပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုမျှလောက်များပြားသော သိက္ခာပုဒ်တို့တွင် ဘိက္ခူပါတိမောက်၌ လာသော သိက္ခာပုဒ် ၂၂၇\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသွယ်တို့သည် မူလအခြေခံဖြစ်၍ အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်ကြ၏။ ဤ သိက္ခာပုဒ်တို့ကို ရဟန်းတော်များသည် မိမိတို့၏ ကျင့်ဝတ်သီလသိက္ခာပုဒ်အဖြစ် အထူး . ရိုသေလေးစားစွာ စောင့်ထိန်းကြရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝိနည်းပိဋကသည် သာသနာတော်၏ အသက်ဖြစ်၏။ ဝိနည်းတော်များနှင့်အညီ - ကျင့်ကြံနေထိုင်ကြသော ရဟန်းတော်များသည်အထူးကြည်ညိုလေးစားဖွယီဖြစ်ကြပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလျှင် လူအပေါင်းတို့ ကုသိုလ်မျိုးစုများကို စိုက်ပျိုးရာလယ်ယာမြေကောင်းသဖွယ် - ဖြစ်ကြပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဘိဓမ္မာ ပိဋကသည် သတ္တလောက၊သြကာသ လောက သင်္ခါရလောက - ဟုဆိုအပ်သော လောကသုံးပါးနှင့် နိဗ္ဗာန်တို့၏ အကြောင်းအရာများကိုတကယ်အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြသည့် ပရမတ္တတရားလေးပါးအဖြစ်ဖြင့် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ၍ • ဟောကြားထားသော ဒေသနာများဖြစ်၏။ .. .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသုတ္တန်ပိဋကသည် ဝေနေယျတို့၏ အသိဉာဏ်နှင့် လျော်ကန်သင့်မြတ်သည့် ဝေါဟာရအသုံးအနှုန်းများကို အများဆုံး ဦးစားပေး၍ ဟောကြားထားသော ဝေါဟာရ - ဒေသနာဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝိနယပိဋကသည် တပည့်သာဝကများ လိုက်နာကျင့်ကြံရန်အာဏာကို အများဆုံး အသုံးပြု၍ ပညတ်တော်မူသော အာဏာအသနာဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဘိဓမ္မာ သည် ပရမတ္ထသစ္စာတရားများကို ဖြစ်စဉ်အတိုင်း အကြွင်းမရှိ ပြည့်စုံ ဟောကြားတော်မူခဲ့သော ပရမတ္ထဒေသနာ ဖြစ်၏၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဘိဓမ္မာဒေသနာကို ဟောကြားရာ၌ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာသည် သဗ္ဗညုတဉာဏ်တော်အစွမ်းရှိတိုင်း သဘာဝလောကတစ်ခုလုံးကို မွှေနောက်ချောက်ချားလျှက် ခန္ဓာ ၊ အာယတန ၊ ဓါတ် ၊ သစ္စာ၊  ဣန္ဒြေ၊ ဗိုလ် ၊ စောချွင်၊ မဂ္ဂင် စသောတရားတို့၏ သဘာဝဖြစ်စဉ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကို သုတ္တန်နည်း အဘိဓမ္မာနည်း, \u003cspan\u003eအမေးအဖြေနည်တို့ဖြင့် အကြွင်းအကျန်မရှိအောင် . ဝေဖန်ပိုင်းခြား၍ ဟောကြားတော်မူခဲ့၏။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဓမ္မက္ခန္ဓာအရေအတွက်အားဖြင့် သုတ္တန်ပိဋကတွင် ၂၁၀၀၀ ၊ ဝိနည်းတွင် ပိဋကတွင် ၂၁ဝဝ၀နှင့် အဘိဓမ္မာပိဋကတွင် ၄၂ဝ၀၀ ရှိ၏ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ကြောင့် အဘိမ္မာပိဋကသည် သုတ္တန်ပိဋကထက် အရေအတွက်အား ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဟောကြားသော နည်းအရေတွေက်ဖြင့် လည်းကောင်း၊ ထူး ခြား ဆန်းကြယ်မှု၌လည်းကောင်း သာလွန်၏။ ဤသို့ သုတ္တန်ဓမ္မထက်သာလွန် ထူးဆန်းသောတရားတော်ဖြစ်ခြင်းကြောင့် အဘိမ္မာဟုအမည်တွင်ခြင်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဘိ =သာလွန်သော ထူးဆန်းသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဓမ္မ = သင်ယူထိုက်သောပါဠိတော်(ဝါ)သတ္တဝါတို့ ဆင်းရဲငြိမ်းအောင် မြတ်စွာဘုရား ကောင်းစွာဟောကြားအပ်သောတရားတော်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအဘိမ္မာ၏အကျိုးကျေးဇူး \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗုဒ္ဓမြတ်စွာသည် အဘိဓမ္မာပိဋကမှ ပဋ္ဌာန်းတရားတော်ကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်သော အခါ ရောင်ခြည်ခြောက်သွယ် ကွန့်မြူလာ၏၊ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကဿပဘုရားရှင်လက်ထက်တော်အခါ၌ လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုတွင် အောင်းနေ ကြသည့် လင်းနို့ငါးရာတို့သည် ရဟန်းနှစ်ပါးတို့၏ အဘိဓမ္မာတရား ရွတ်ဆိုသံကို အာရုံပြုခဲ့ကြရ၏ ။ ထိုကောင်းမြတ်သောအာရုံဖြင့် လင်းနို့ငါးရာတို့ သေလွန်ကြသည့် အခါ နတ်ပြည်သို့ လာရောက်ကြရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e သူတို့သည် ကသပဘုရားရှင်လက်ထက်တော်မှ ဂေါတမဘုရားရှင်လက်တက် ဘုရားရှင် နှစ်ဆူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကြား မှာ ဗုဒ္ဓန္တရအသင်္ချေယျကာလပတ်လုံး အပါယ်သို့ မလားရောက်ကြရဘဲ နတ်ပြည် ၌ပင် တစ်ဘဝ ပြီး တစ်ဘဝ ဆက်ကာ ဆက်ကာ ဖြစ်ခဲ့ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂေါတဘုရားရှင်လက်ထက်တွင် လူယောကျ်ားများ ဖြစ်ကြပြီ။ ရဟန်းဘဝကို ရရှိကြ၏။ အရှင်သာရိပုတ္တရာမထေရ်မြတ်ထံမှ အဘိဓမ္မာပိဋကကို ဦးဦး ဖျားဖျားသင်အံယူကြရပြီးလျှင် အဘိမ္မာပိဋကဆောင် ရဟန္တာများ ဖြစ်လာကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတာဝတိသာနထိပြည်၌ အဘိဓမ္မာဒေသနာတော်ကို ဂေါတမမြတ်စွာဘုရား ဟောကြား၍ပြီးဆုံးသောအခါတွင် နတ်ဗြဟ္မာ ကုဋေပေါင်းရှစ်သောင်းတို့သည် သစ္စာ လေးပါကို သိမြင်ပြီး အကျွတ်တမ်းဝင်ကြကုန်၏။ မယ်တော်မိနတ်သားသည်လည်း သောတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဘိဓမ္မာတရားတော်သည် ပညတ်လောကကို ဖောက်ထွင်း၍ ပရမတ်လောက ကို စိတ် စေတသိတ် ရုပ် နိဗ္ဗာန်တည်ဟူသော အခြေခံ အရှိတရားများဖြင့် ဖွင့်ဆိုရှင်းပြထားသည့် အတွက် အဝ၏အမှန်သဘောကို ထင်ထင်ရှားရှား သိနားလည်စေ၏။ ' .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ်စီတိနှစ်ပါးဟူသည်မှာ ရုပ်နာမ်အစုမျှသာဖြစ်ပြီး ရုပ်နာမ်တို့၏ သဘာဝ ဖြစ်စဉ်များကိုသိနားလည်လာသောအခါ ရုပ်နာမ်အစု၌  \" ငါ \"ဟူသော မာနစွဲ၊ ငါ့ဥစ္စာ ဟူ \" သည့် တဏှာ, \u003cspan\u003eအတ္တကောင်(ဝါ) လိပ်ကောင်ရှိ၏ ဟူသော ဒီဠိစွဲတို့ကို ဖြိုခွဲနိုင်၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ကြောင့် အဘိဓမ္မာဒေသနာကို ကျကျနနလေ့လာလျှင် အကြောင်းအကျိုး အပြည့်အစုံနှင့်တကွ ဟုတိတိုင်းမှန်စွာ သိမြင်နိုင်သော ယထာဘူတဉာဏ်ကို ရရှိနိုင် ၏။ ထိုဉာဏ်ဖြင့် အယူလွှဲမှု မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိနှင့် ယုံမှားသံသယဖြစ်မှု ဝိစိကိစ္ဆာတို့ကို အတော်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43864938381461,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ea4b96c9-7c0c-47b5-8123-553a76183df5.jpg?v=1730273727"},{"product_id":"ဒေါက်တာမင်းတင်မွန်-ဗုဒ္ဓ၀ါဒနှင့်ခေတ်သစ်ဘ၀","title":"ဗုဒ္ဓ၀ါဒနှင့်ခေတ်သစ်ဘ၀","description":"\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e:: ဤ အီးဘွခ်(အခမဲ့) ကို ဒေါင်းလုပ်ဆွဲယူရန် (Buy it now) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍ ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (Order) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် အီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: mgyoe.com ရှိ အီးဘွခ်စာအုပ်များသည် အင်တာနက်ပေါ်၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာကပင် ပြန့်နှံ့နေပြီးသား စာအုပ်များသာဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: စာဖတ်သူများ ဖတ်ချင်၍ရှာသည့်အခါတွင် အလွယ်တကူ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ရန် စုစည်းထားပေးခြင်းမျှသာဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: စာအုပ်တိုက်များမှ ပြန်လည်ရိုက်နှိပ်ထုတ်ေ၀လျှင် ၄င်းအီးဘွခ်ဒေါင်းလုပ်လင့်များကို ပြန်လည်ဖြုတ်ချသွားမည်သာဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း(၁) \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eBuddhism in Modern Life\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခေတ်သစ်ဘ၀နှင့် ဗုဒ္ဓဝါဒ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eThe topic as it stands has several parts to it: What is modern life? What is Buddhism? And what role has Buddhism to play in modern life?\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤခေါင်းစဉ်တွင်၎င်းတည်ရှိသည့်အတိုင်း အစိတ်အပိုင်းများ စွာပါရှိသည်- ခေတ်သစ်ဘဝဟူသည် အဘယ်နည်း၊ ဗုဒ္ဓဝါဒဟူသည် အဘယ်နည်း၊ ထို့နောက် ခေတ်သစ်ဘ၀တွင် မည်သည့်အခန်းကဏ္ဍမှ ဗုဒ္ဓဝါဒ ပါဝင်ရမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eModern life in itself is very difficult to define. One might say that modern life is characterized by the fact that the world is getting smaller that people are having greater access to each other that\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003ecommunication barriers are fast disappearing: that it is possible for one to know what happens everywhere in the world within a short time, and thereby participate in the life of a larger cross-section of the world than one could have ever thought of. That would be one aspect of modern life.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခေတ်သစ်ဘဝကိုပင်လျှင် အဓိပ္ပာယ်သတ်မှတ်ရသည်မှာအလွန် ခဲယဉ်းသည်။ ကမ္ဘာကြီးသည်ပို၍သေးငယ်လာသည်။ လူသားတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပို၍ထိတွေ့လာကြသည်။ ကူးသန်းဆက်သွယ်မှု၏ အဟန့်အတားများသည်လျင်မြန်စွာကွယ်ပျောက်လျက်ရှိသည်၊ကမ္ဘာ အရပ်ရပ်၌ ဖြစ်ပျက်မှုများကို အချိန်အနည်းငယ်အတွင်း သိရှိနိုင်သည်။ ယင်းသို့ဖြင့် တစ်ဦးတစ်ယောက်က ကြံစည်စိတ်ကူးမိသည်ထက် ပိုမို ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာ့အစိတ်အပိုင်းတွင် ပါဝင်ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။ ဤသို့ ထူးခြားသော ဝိသေသလက္ခဏာများဖြင့် ခေတ်သစ်ဘဝကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ဤကား ခေတ်သစ်ဘဝ၏ ရှုထောင့် တစ်ခုဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eRelated to that would be modern life understood in terms of science and technology. Man in his attempt to conquer nature, disease, natural barriers, has performed certain feats of a technological complexity which is quite mindboggling. That is another aspect of modern life.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုရှုထောင့်နှင့် ဆက်စပ်နေသော ခေတ်သစ်ဘဝသည် သိပ္ပံ နည်းပညာရှုထောင့်မှ နားလည်ထားကြသည့်ဘဝပင်ဖြစ်၏။ လူသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသဘာဝကိုလည်းကောင်း၊ ရောဂါနှင့် သဘာဝအဟန့်အတားများကို လည်းကောင်း အောင်နိုင်ရန်ကြိုးပမ်းရာတွင် အလွန်ဦးနှောက်စားသော စက်မှုနည်းပညာရှုပ်ထွေးမှုဖြစ်သည့် စွမ်းဆောင်မှုအချို့ကိုလုပ်ဆောင် နိုင်ခဲ့သည်။ ဤသည်လည်း ခေတ်သစ်ဘ၀၏ရှုထောင့်တစ်ခုဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eA third. perhaps a more disturbing aspect of modern life, is that with the world getting closer. communication barriers breaking away, and scientific and technological advance becoming so rapid, we have come face to face with several problems in terms of economic and political rivalry, pollution, population explosion, scarcity of resources and the indiscriminate use of resources that might not be replaced. With these comes a host of other issues which can be plainly labelled as \"survival\".\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခေတ်သစ်ဘ၀၏ ပို၍အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ်ရှိသည့် တတိယ ရှုထောင့်မှာ ကမ္ဘာအရပ်ရပ် ပိုမိုနီးကပ်လာပြီး ကူးသန်းဆက်သွယ်မှု အဟန့်အတားများ ကျိုးပြတ်၍ သိပ္ပံနှင့် နည်းပညာတို့ လျင်မြန်စွာတိုး တက်လာသည်နှင့်အညီ ကျွန်ုပ်တို့သည် စီးပွားရေးနှင့် နိုင်ငံရေး ပြိုင် ဆိုင်မှုများ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ညစ်ညမ်းမှု၊ လူဦးရေပေါက်ကွဲမှု၊ သယံဇာတ များ ရှားပါးမှုနှင့် အသစ်တစ်ဖန် မဖြည့်စွမ်းပေးနိုင်သော သယံဇာတ များကို လက်လွတ်စပယ် သုံးစွဲမှု ဟူသည့်ပြဿနာများစွာနှင့် ရင်ဆိုင် တိုးလာကြရသည်။ ဤပြဿနာတို့နှင့်အတူ အခြားဆွေးနွေးငြင်းခုံ စရာ အကြောင်းများစွာလည်း ပေါ်ပေါက်လာကြသည်။ ဤအကြောင်း တို့ကို “အသက်ရှင် ရပ်တည်ရေး' \u003cspan\u003eဟု ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ တံဆိပ် ခတ်နှိပ်နိုင်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း ( ၂ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eCan Modern Civilization Survive?\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eခေတ်သစ်ယဉ်ကျေးမှု ရှင်သန်ရပ်တည်နိုင်မလား\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eTo this one may add also a moral dimension - anethical question - and ask: \"To what extent, in the process of modernization and conquering nature, have we deviated from the ability to conquer ourselves? Has the struggle for survival meant that the modern man has become a slave to selfishness, bound by his own desires and his whims? Have we lost all the things of very special value to human beings such as interpersonal relations, the anxiety to look after the well-being of others, the spirit of being of selfless service to others? Have we lost these?\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43864939790485,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e892cd19-7d0c-4e14-b37c-704f852654e0.jpg?v=1730273746"},{"product_id":"ဒေါက်တာမင်းတင်မွန်-ဘ၀ကိစ္စနှင့်ဘ၀ပန်းတိုင်","title":"ဘ၀ကိစ္စနှင့်ဘ၀ပန်းတိုင်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခန်း(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eThe Purpose of Life\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘဝကိစ္စ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eThe most important question of all is the purpose of life. What are we doing here on earth? Where did we come from? Where are we going? What is the meaning of life? What is our destiny?\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမေးခွန်းတကာတို့တွင် အရေးအကြီးဆုံးမေးခွန်းသည် ဘဝ ရည်မှန်းချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤကမ္ဘာမြေပေါ်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ဘာလုပ် နေကြသလဲ။ ဘယ်ဆီက ကျွန်ုပ်တို့လာခဲ့ကြသလဲ။ ဘယ်ဆီသို့ ကျွန်ုပ်တို့သွားနေကြသလဲ။ ဘဝ၏အဓိပ္ပာယ်ဆိုတာ ဘာလဲ။ ကျွန်ုပ် တို့၏ဘဝကံကြမ္မာက ဘာလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eThese questions are indeed very important\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eand they should be answered. But they have puzzled philosophers for ages. Even modern great thinkers like Bertrand Russel and Leo Tolstoy admitted that they could not find answers to these questions.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤမေးခွန်းများသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အရေးကြီး ကြသည်။ ဤမေးခွန်းများကို ဖြေကြားရန်လိုသည်။ သို့သော် ဤ မေးခွန်းတို့သည် ဒဿနိကဗေဒပညာရှင်များကို ခေတ်အဆက်ဆက် စိတ်ရှုပ်ထွေးစေခဲ့သည်။ ဘာထရန်ရတ်ဆယ်နှင့် လီယိုတော်စတွိုင် ကဲ့သို့သော ခေတ်သစ်တွေးခေါ်ရှင်ကြီးများကပင်လျှင် အဖြေရှာမရ ကြောင်း ဝန်ခံကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eMan is the most intelligent and rational creature on earth, and he occupies the highest position on the tree of evolution. So it is for man alone to realise his position in nature and understand the true meaning and purpose of his life.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူသည် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် အသိဉာဏ်အမြင့်ဆုံးနှင့် ဆင် ခြင်တွေးခေါ်တတ်သော သတ္တဝါဖြစ်သည်။ အဆင့်ဆင့်တိုးတက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြောင်းလဲမှုဖြစ်စဉ်ဟူသော သစ်ပင်ပေါ်တွင် အမြင့်ဆုံးနေရာကို ယူ ထားသူလည်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လူသားတစ်ဦးတည်းကသာ လျှင် သဘာဝ၌ရှိသော သူ၏အနေအထားကို သိမြင်ပြီး သူ့ဘဝ၏ အဓိပ္ပာယ်နှင့် ရည်မှန်းချက်တို့ကို သိနားလည်ဖို့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eTo roam about the town aimlessly will produce no beneficial result. To go through life without an\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eaim or purpose is like a man in a boat in the wide ocean who has lost all directions and does not know where to row his boat to.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့တွင်း၌ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ခြေဦးတည့်ရာ လျှောက်သွား နေလျှင် မည်သည့်အကျိုးကျေးဇူးကို ရရှိမည်မဟုတ်ချေ။ ရည်မှန်း ချက်ပန်းတိုင်မရှိဘဲ ဘဝခရီးကိုနှင်သူသည် ပင်လယ်ပြင်ကျယ်တွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှေငယ်ပေါ်ထိုင်နေသည့် အရပ်မျက်နှာအမှတ်အသားအားလုံးပျောက် ဆုံးပြီး မည်သည့်အရပ်သို့ လှော်ရမှန်းမသိသောသူနှင့် တူနေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eA man who is truly human must think about his life very deeply and set the best goal and a way of life to achieve that goal. If he does not do this, he may be engulfed in overwhelming despair at the meaninglessness of life.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e| လူပီသသောလူသည် မိမိဘဝအကြောင်းကို အလေးအနက် စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးလျှင် အကောင်းဆုံးပန်းတိုင်နှင့် ဘဝလမ်းစဉ်တစ်ခု ကို ချမှတ်ရမည်။ ဤသို့မချမှတ်နိုင်လျှင် သူသည် ဘဝ၏အဓိပ္ပာယ် ကင်းမဲ့မှုကြောင့် စိတ်ပျက်ပူဆွေးမှုနှင့် လွှမ်းမိုးဝါးမျိုခြင်းကို ခံရလိမ့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eThere is no doubt that the problem is urgent and that it demands a solution and a life which is in accord with the solution. On the other hand, to solve the problem requires us to take a comprehensive view of man and his nature, his place in the\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003euniverse, and his relation to all other beings. We must also understand the natural forces that govern natural processes. Man is not alone in the universe, and we cannot understand him apart from the rest of things,\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြဿနာက အလွန်အရေးကြီးပြီး ၎င်း၏ဖြေရှင်းချက်နှင့် ထိုဖြေရှင်းချက်နှင့် လိုက်လျောညီထွေသည့် ဘဝလမ်းစဉ်ကို တောင်း ဆိုလျက်ရှိသည်မှာ ယုံမှားဖွယ်ရာမရှိချေ။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ထိုပြဿနာကိုဖြေရှင်းရန်အတွက် ကျွန်ုပ်တို့သည်လူနှင့်သူ၏သဘာဝ။ စကြဝဠာအတွင်း သူ၏အနေအထား၊ သူနှင့်အခြားသတ္တဝါများအား လုံး၏ ဆက်နွယ်မှုတို့ကို သဘောပေါက်နားလည်သည့်အမြင် ရှိရ မည်။ သဘာဝဖြစ်စဉ်များကို ထိန်းချုပ်ထားသော သဘာဝစွမ်းအား များကိုလည်း ကျွန်ုပ်တို့သိနားလည်ကြရမည်။ လူသည် စကြ၀ဠာ အတွင်း၌ တစ်ဦးတည်းသောသတ္တဝါမဟုတ်၊ အခြားအရာများအား လုံးနှင့် ခွဲခြမ်းထားလျှင် သူ့အကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့နားလည်နိုင် မည်မဟုတ်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eThis sounds like a long-term program and it may take the whole life. It requires the study of religions and metaphysics, as well as psychology and ethics. It requires not only academic wisdom acquired by Icarning and rational thinking but also insight wisdom acquired by Insight meditation.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤသို့သိနားလည်အောင်ဆည်းပူးရခြင်းသည် ဘဝတစ်သက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတာမျှ ရှည်လျားသောအစီအစဉ်တစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ရ သည်။ ကိုးကွယ်မှုဘာသာများ၊ ဖြစ်တည်မှုနှင့် အမှန်တရားပညာ၊ စိတ် ပညာနှင့်ကိုယ်ကျင့်တရားပညာတို့ကို လေ့လာဖို့လိုသည်။ ဆည်းပူး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေ့လာခြင်းနှင့် ဆင်ခြင်တွေးခေါ်ခြင်းတို့ဖြင့်ရရှိသော အဆင့်မြင့် ဉာဏ်ပညာကိုသာမက ဝိပဿနာဘာဝနာစီးဖြန်း၍ရရှိသော ထိုးထွင်း သိမြင်သည့်ဉာဏ်ပညာကိုပါ လိုအပ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eWhen it sounds so difficult, many people do not bother to think about their destiny and to set a worthy aim in life. They just attend to the current problems which draw their attention most.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘဝပြဿနာက အလွန်အမင်းခက်ခဲသည်ဟုထင်ရသောအခါ လူများစွာတို့သည် မိမိတို့၏ဘဝကံကြမ္မာအကြောင်းနှင့် ထိုက်တန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းမွန်သည့်ဘဝရည်မှန်းချက်တစ်ခုချမှတ်ရေးအကြောင်းတို့ကို စိတ်ရှုပ်ခံ၍ မစဉ်းစားကြတော့ချေ။ လူတို့၏ အာရုံကို အများဆုံး ဆွဲ ဆောင်သောလက်ငင်းပြဿနာများကိုသာအလေးထားကြတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eThus secondary school students aim at finishing high school with decent grades so that they will be eligible to join universities and colleges University students aim at getting a degree in engineering or medicine or in the subject of their choice. University graduates aim at getting a good job and making a fortune in the shortest possible time. They also plan to have a nice family and a good time throughout their whole life.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ဖြစ်၍ အထက်တန်းကျောင်းသူကျောင်းသားများသည် တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲကို အဆင့်မြင့်မြင့်နှင့်အောင်မြင်ပြီး တက္ကသိုလ် ကောလိပ်များသို့တက်ရောက်ရန် ရည်မှန်းကြသည်။ တက္ကသိုလ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းသူကျောင်းသားများသည် စက်မှုသိပ္ပံဘွဲ့ ဆေးပညာဘွဲ့ သို့မဟုတ် မိမိတို့နှစ်သက်ရာဘာသာရပ်တစ်ခုခု၌ ဘွဲ့ရရှိရန် ရည် မှန်းကြသည်။ တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရပြီးသူများကလည်း အလုပ်ကောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းရပြီး အချိန်တိုတိုအတွင်း ချမ်းသာကြွယ်ဝလာအောင် ရည် မှန်းကြသည်။ သူတို့သည် ကောင်းမွန်သောမိသားစုနှင့် တစ်သက် တာပတ်လုံးပျော်ရွှင်စွာနေနိုင်ရန်အတွက်ကိုလည်း စီစဉ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eIn developing countries most people are hard pressed with making a decent income. To them the urgent purpose of life is to get the basic essentialsfood, clothing and shelter.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံများ၌ လူအများစုသည် သင့်တင့်လျောက်ပတ် သောဝင်ငွေရရှိရေးအတွက် ပင်ပန်းခဲယဉ်းစွာရုန်းကန်နေကြရသည်။ သူတို့အဖို့ အရေးတကြီးဘဝရည်မှန်းချက်မှာ စားရေး, \u003cspan\u003eဝတ်ရေး နေထိုင်ရေးအတွက် အခြေခံလိုအပ်ချက်များကိုရရှိရန်ပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eIn well-developed countries, people are generally well to do, and they can lead an affluent life of luxury. They are usually engaged with planning to eat outside in restaurants, to watch special shows and games, to spend weekends and holidays in popular resorts, or in short to have a nice time enjoying sensual pleasure.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းစွာဖွံ့ဖြိုးပြီးနိုင်ငံများ၌ လူတို့သည် ယေဘုယျအားဖြင့် ချမ်းသာချောင်လည်ကြပြီးလျှင် စည်းစိမ်ကို ချမ်းသာစွာခံစားကာ နေထိုင်နိုင်ကြသည်။ သူတို့သည် ပြင်ပစားသောက်ဆိုင်များ၌ စား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောက်ရန်၊ အထူးပြပွဲများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ကစားပွဲများကို ကြည့်ရှုရန်၊ စနေ-တနင်္ဂနွေနေ့များနှင့်အားလပ်ရက်များကို လူကြိုက်များသည့် အပန်းဖြေစခန်းများ၌ ကုန်လွန်စေရန်၊ သို့မဟုတ်တိုတိုပြောရလျှင် ကာမဂုဏ်ပျော်ရွှင်မှုကိုခံစားရင်း သာယာသောအချိန်ကိုရရှိရန်တို့နှင့် အလုပ်များနေတတ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eWe should put into consideration the classical distinction between merely living and living well. To live just for the sake of living will not lead to a worthy life. Our mode of living should contribute to spiritual goods as well as to the goods of the society. In addition to short-term plannings, we should set a noble aim of life to be strived for throughout our life.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်တို့သည် သာမန်မျှနေထိုင်ခြင်းနှင့် ကောင်းစွာနေထိုင် ခြင်းဟူသော ပညာရှိတို့အမျိုးအစားခွဲခြားထားသည်ကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားသင့်သည်။ နေထိုင်ရန်အတွက် နေထိုင်ခြင်းသည် ထိုက်တန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းမွန်သောဘဝတစ်ခုကို မတည်ဆောက်နိုင်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ နေထိုင်ပုံသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကောင်းကျိုးများနှင့် လူ့အဖွဲ့အစည်း အတွက်ကောင်းကျိုးများကို ဖြစ်ထွန်းစေသင့်သည်။ အချိန်တိုစီစဉ် မှုများအပြင် ဘဝတစ်သက်တာပတ်လုံးကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်ရမည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43864941330581,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_53b26889-85e0-4656-9395-36a06ad1e133.jpg?v=1730273768"},{"product_id":"ဒေါက်တာမတင်၀င်း-ရာဇ၀င်ထဲကမိန်-မသား","title":"ရာဇ၀င်ထဲကမိန်:မသား","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာရေးသူအမှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ရာဇဝင်ထဲက မိန်းမသားများအကြောင်းကို ဘာပြုလို့ အစဉ်တစိုက် ရေးမိတာလဲဆိုတဲ့အကြောင်းကိုပြောရင် ကျွန်မမိခင်အကြောင်းက စရပါ လိမ့်မယ်။ ကျွန်မဘဝထဲမှာ အရေးကြီးဆုံး အလေးအမြတ်ပြုဖွယ် | အကောင်းဆုံးကတော့ ကျွန်မရဲ့ မိခင်ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မိခင်က ပြောဖူးပါတယ်။ ယောက်ျားများရဲ့ ကျန်းမာရေး၊ ကုသိုလ်ဖြစ်အောင် နေထိုင်ရေး | ဟာ မိန်းမများရဲ့ တာဝန်ပါပဲတဲ့။ ယောက်ျားများဟာ ရှေ့ကိုလာပြီး အလုပ်တွေကြိုးစားနေရင်း မိမိကိုယ်ကိုမိမိ မေ့နေတတ်ပါတယ်တဲ့။ အဲဒါကြောင့် မိန်းမများက ဂရုစိုက်ပေးရမယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ မိန်းမများရဲ့တာဝန်ဟာ ခင်ပွန်းသည်ကို ဂရုစိုက်ရုံနဲ့ မပြီးသေးပါ ဘူး မိမိရဲ့ရင်သွေးများကို လိမ္မာယဉ်ကျေးအောင် ပညာတတ်အောင် သွန်သင်တဲ့နေရာမှာလည်း မိခင်များဟာ အခရာပါပဲလို့ ကျွန်မမိခင်က ပြောလေ့ရှိပြန်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီလို မိခင်ရဲ့ အဆုံးအမနဲ့ ကြီးပြင်းလာရတော့ သမိုင်းကိုဖတ်တဲ့  အခါမှာ မိန်းမသားများရဲ့ အခန်းကဏ္ဍကို ကျွန်မ ပိုပြီး သတိထားမိလာ ပါတယ်။ မိန်းမသားများအနေနဲ့ သမိုင်းဇာတ်ခုံမှာ အတိအလင်း နေရာယူပြီး ကပြခြင်းမပြုပေမယ့် ကန့်လန့်ကာ နောက်ကွယ်ကနေပြီး အဆင်ချော အောင် စီစဉ်ပေးနေတာ၊ ဒါမှမဟုတ် ကဖျက်ယဖျက်လုပ်နေတာကို ကျွန်မ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားပါတယ်။ အဲဒီအကြောင်းကို ရေးချင်တယ်ဆို တာလည်း အစောကြီးကတည်းက စပ်မိစပ်ရာ ပြောခဲ့ဖူးပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိန်းမသားများအကြောင်း ရေးတဲ့အခါမှာ တွေ့ရတတ်တဲ့ အခက် အခဲကတော့ ကိုးကားစရာ အထောက်အထား နည်းပါးတတ်တာပဲ ဖြစ် ပါတယ်ရာဇဝင်ကျမ်းများမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပြည်သူလူထုအကြောင်းကို ပိုပြီး အလေးပေး ရေးပါတယ်ဆိုတဲ့ သမိုင်းစာအုပ်များမှာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းခ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယောက်ျားများကြောင်းကို ပိုပြီးအလေးပေးကာ ရေးတတ်ကြပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် အထောက်အထား ရသမျှကို ရှာပြီးရေးခဲ့ရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရာဇဝင်ထဲက မိန်းမသားဆိုတဲ့ခေါင်းစဉ်နဲ့ စပြီးရေးတာကတော့ စာပေဂျာနယ်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ရှင်ဘို့မယ်အကြောင်းပါ။ ရှင်ဘို့မယ် အကြောင်းကစပြီး ရေးမိတာဖြစ်တဲ့အတွက် ခေါင်းစီးအမည်က အဲသလိုဖြစ်သွားတာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင်ဘို့မယ်အကြောင်းဆိုရင် အကောင်းမမြင်သူများတယ်လို့ ကျွန်မ ယူဆပါတယ်။ မင်းဆက်ငါးသွယ်ရှင်ဘို့မယ် နန်းလယ်တင်သည်သာဆို တဲ့ ကဝိလက္ခဏာဆရာရဲ့ စာမျိုးကြောင့် ရှင်ဘို့မယ်ကို အတော်ယောက်ျား များတဲ့လူဆိုတဲ့အမြင်မျိုး မြင်တတ်ကြပါတယ်။ သူ့ခေတ် သူ့အခါ သူ့ အခြေအနေမှာ သူဘယ်လိုကြောင့် မင်းငါးပါးနဲ့ အကြောင်းဆက်ရတာပါ လိမ့်လို့ တွေးဖို့ မစဉ်းစားတတ်ကြပါဘူး။ ဒါထက်ဆိုးတာက ဆင်ကဲ ဘို့မယ်လို ထိုးဇာတ်မျိုး ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီထိုးဇာတ်ထဲမှာ ဆင်ကဲနဲ့ ရှင်ဘို့မယ် သံယောဇဉ်တစ်မျိုးနဲ့ နှောင်ဖွဲ့မိလေဟန် ရေးထားတယ်လို့ ကျွန်မ နားလည်ထားပါတယ်။ ။ '' ရှင်ဘို့မယ်အကြောင်းကို သေသေချာချာဖတ်ကြည့်တော့မှ ကျွန်မ အနေနဲ့ သူ့ကို တယ်ပြီး သနားစရာကောင်းတဲ့မိန်းမပါကလားလို့ မြင်မိ ပါတယ်။ ရုပ်ဆင်းကြန်အင်က ပြည့်စုံပါတယ်၊ အဲဒီတော့ မင်းခေါင်က အလွန်ချစ်မြတ်နိုးပါတယ်။ ဒီအထိကံကောင်းနေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းခေါင်အကြေဘက်ကို စစ်ထွက်တဲ့အခါမှာတော့ ရှင်ဘို့မယ် ကံဆိုးဖို့ ၊ အကြောင်းပေါ်လာတာပါပဲ။ အဲဒီခေတ်က စစ်ထွက်ရင် ဘုရင်ပါတဲ့အခါ မှာ နန်းတွင်းကမိသားစုပါ အကုန်လိုလိုလိုက်ရတတ်ပါတယ်။ အကြောင်း ကတော့ ကြာရှည်များ စစ်ထွက်တဲ့အခါ နောက်ကြောင်းမအေးရတတ် လို့ တစ်ပါတည်း ခေါ်ခဲ့ကြတာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ့်ဘက်က စစ်နိုင်ရင်တော့ မထောင်းသာဘူးပေါ့။ အခုတော့ ကိုယ့်ဘက်ကစစ်ရှုံးခဲ့ပြီ။ မင်းခေါင်ကိုယ်တိုင် အသက်လုပြေးရပြီ။ မိဖုရား မှ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးတဲ့ မိဖုရား၊ ဆင်ပေါ်က ကျခဲ့တာတောင်မှ မသိနိုင် ခဲ့ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီတော့ လမ်းမှာ ဆင်ပေါ်ကကျခဲ့တဲ့ မိဖုရားရှင်ဘို့မယ်ခမြား ဘယ်လောက်များ ကိုယ်ရောစိတ်ပါ စိတ်ဆင်းရဲခဲ့လေမလဲ။ မတွေးတတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောင်ပါပဲ ရန်သူ့လက် ကျသွားနိုင်ပါတယ်။ အစာရေစာငတ်ပြတ်ပြီး သေနိုင်ပါတယ်ဘယ်လိုမှ မမျှော်လင့်တဲ့ အဖြစ်ဆိုးတွေနဲ့လည်း တိုးနိုင် ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်ဘို့မယ်အတွက်ကတော့ ကံကောင်းပြီး ကယ်ဆယ်မယ့် ဆင်ကဲ နဲ့ အပေါင်းအပါတစ်ယောက်ကို ဆင်တစ်စီးနဲ့ အသင့်တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ကို အလွန်မြတ်နိုးတယ်ဆိုတဲ့ မင်းခေါင်ကတော့ နေပြည်တော်ရောက်မှ အထောက်တော်လွှတ်ပြီး ပြန်ရှာခိုင်းတာပါးနေပြည်တော်ရောက်တော့ လည်း သူ့ကို နန်းတော်ပေါ်ပြန်ပြီး တင်သင့် မတင်သင့် စဉ်းစားသေးတာ ကလား။ နောက်မှ မင်းရာဇာတင်လျှောက်လို့ အမွှေးနံ့သာများနဲ့ ရေချိုး ခေါင်းလျှော်ပြီးမှ နန်းပြန်တင်ခဲ့တာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအာဏာရှိတဲ့ သက်ဦးဆံပိုင်မင်းတစ်ပါး အဲသလောက်အကဲဆတ်ပြီ ဆိုတော့ မိဖုရားရဲ့ အသက်သခင်ဖြစ်တဲ့ ဆင်ကဲရဲ့ အသက်ဟာလည်း တဲတဲကလေး ကျန်တော့တာပါပဲ။ နောက်တော့လည်း ရှင်ဘို့မယ် အမှတ် တမဲ့ ယောင်လိုက်တာနဲ့ ဆင်ကဲကို သတ်စေခဲ့တာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆင်ကဲသေတော့ ဂလီမူပြီးငိုတယ်ဆိုတဲ့ ရှင်ဘို့မယ်ကို မြင်ယောင် ပြီး ကျွန်မ သိပ်သနားတာပါပဲ။ အဲဒါကြောင့် ရှင်ဘို့မယ်အကြောင်းကစပြီး ရေးဖြစ်တော့တာပါပဲ။ ရှင်ဘို့မယ် ကံမကောင်းတာကတော့ နိုင်ငံရေး မတည်ငြိမ်တဲ့ကာလမှာ မိဖုရားဖြစ်ခဲ့တာပါပဲ။ ရှင်ဘို့မယ်ဟာ မင်းပြောင်း မင်းလွဲ ဖြစ်တဲ့အခါမှာ သူ့ရဲ့အသက်နဲ့ စည်းစိမ်ကို မဆုံးရှုံးရအောင် အကောက်ကြံခဲ့ရတာတွေလည်း ရှိခဲ့ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မကတော့ အဲသလိုဘဝမျိုးမှာ ကျင်လည်ခဲ့ရသူကို ကရုဏာနဲ့ယှဉ်ပြီး ရေးခဲ့မိ တာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်ဘို့မယ်နဲ့ တစ်ခေတ်ထဲမှာ ကြီးပြင်းခဲ့ရတဲ့ ရှင်စောပုအကြောင်း ကိုလည်း စာပေဂျာနယ်မှာ ဆက်ပြီးရေးပါတယ်။ ရှင်စောပုဟာ မြန်မာ နိုင်ငံမှာ တစ်ဦးတည်းသော ဘုရင်မကြီး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ် သာသနာ့မိခင် ကြီးလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ရှင်စောပုကို အဲသလို လူသိများပေမယ့် အသက် ငယ်ငယ်ကလေးကစပြီး အလိုကြီးတဲ့ စစ်ဘုရင် ရာဇာဓိရာဇ်ရဲ့ သမီးဖြစ်ရ တဲ့အတွက် စိတ်သောကများခဲ့ရတာကို သိသူနည်းပါးတ.ယ်။ ပြီးတော့ စစ်ပြေငြိမ်းကြတဲ့အခါ သူ့ကို အင်းဝမင်းလက်ထဲကို ထည့်လွှတ်လိုက် ကြတဲ့အတွက် သူ့မှာ ဘယ်လောက် စိတ်ဒုက္ခရောက်ခဲ့မယ်ဆိုတာကို တွေးမိကြသူ နည်းပါတယ် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အင်းဝကနေပြီး လွန်မြောက်လာဖို့ ရှင်စောပုလည်း ဉာဏ်ကူခဲ့ရတာပါပဲ။ ရှင်စောပု သူ့ကိုယ်သူ ဆောက်တည်နိုင်တယ်။ ဒါ့အပြင် ဟံသာ၀တီသားတွေအနေနဲ့လည်း သူတို့ခေတ်မှာ အချင်းချင်း အာဏာလုနေခဲ့ကြတဲ့ ယောက်ျားသားများကိုလည်း စိတ်ကုန်နေတဲ့အချိန်ရောက်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီတော့ ရှင်စောပုဟာ အများလက်ခံတဲ့ ရှင်ဘုရင် မကြီး ဖြစ်လာခဲ့ရတာပါပဲ။ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာရှိစရာပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အရင်းအနှီးကတော့ မသေးလှဘူးဆိုတာ ကျွန်မ ပြောချင်ခဲ့တာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာရေးသူရဲ့ အမှာထဲမှာ ရေးခဲ့သမျှ မိန်းမသားများအကြောင်းကို ပြန်ပြောနေရင် စာကရှည်တော့မယ်။ အဲဒီတော့ တိုတိုပဲပြောဖို့ ကြိုးစားပါ မယ်။ ဘယ့်နှယ်- စပြီးချီခဲ့တုန်းကတော့ မိန်းမသားတွေရဲ့ အစွမ်းအစ အကြောင်းပါ။ အခုရှင်းပြနေတာကတော့လည်း သူတို့ခံခဲ့ရတဲ့ ဒုက္ခတွေ အကြောင်းပါကလားလို့ ဆိုကြပေလိမ့်မယ်။ ကျွန်မခံယူတာကတော့ ရှင်ဘို့မယ်တို့ ရှင်စောပုတို့မပြောနဲ့ တစ်ဘဝလုံးမှာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ရာဇာ မိရာဇ်ရဲ့ ရက်စက်မှုကို ခါးသည်းစွာ ခံသွားရတဲ့ တလမေဒေါလို၊ ဖခင် ဖြစ်သူရဲ့ စစ်ရေးကိစ္စကြောင့် မျိုးမတူတဲ့သူများထံ အဆက်သခံရပြီး နိုင်ငံကို ပြန်ရောက်နိုင်သည့်တိုင်အောင် မတည်ငြိမ်တဲ့ နိုင်ငံ့အရေးများ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင့် ကြေကွဲစရာကောင်းအောင် ဇာတ်သိမ်းမလှခဲ့တဲ့ တလမေသီရိတို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်မှ သူတို့အပေါ် မတရားပြုသူများအပေါ် လက်တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့တယ်လို့  ကျွန်မခံယူပါတယ်။ မတရားမှုကို ပြုတဲ့သူတွေရဲ့ အကြောင်းကို ဘဝနဲ့ရင်း ပြီး ပြောသွားကြတာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်မရေးချင်တဲ့အကြောင်းနဲ့ ကွက်တိဝင်တဲ့ မိန်းမသားတွေက တော့ အိုလမ်ပီယပ်စ်ဖြစ်ပါတယ်။ ကွက်တိဆိုတာ အဖြောင့်မဟုတ်ပါဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်ပါး မက်ဆီဒိုးနီးယားဘုရင် ဖိလစ်ရော သူ့သား အလက် ဇန္ဒာပါ ထက်မြက်တက်ကြွတဲ့ စစ်ဘုရင်များ ဖြစ်ကြပါတယ်။ ဗီဇသတ္တိ များအနေနဲ့လည်း ရှင်သန်သူများ ဖြစ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အိုလမ်ပီ ယပ်စ်လို ကောက်ကျစ်တဲ့ စိတ်ကြီးဝင်တဲ့ မိဖုရားမျိုး၊ မိခင်မျိုးကိုရလေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတော့ သားအဖနှစ်ယောက်စလုံး အနစ်နာကြီးနစ်နာကြရပါတယ်။ အုပ်ချုပ် တဲ့ဘုရင်များ နစ်နာကြပြီဆိုတော့ တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာနဲ့ နစ်နာ ကြတယ်လို့ နားလည်နိုင်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်မတို့ ပညာရေးတက္ကသိုလ်စာကြည့်တိုက်ကအထွက် ကြော် ငြာသင်ပုန်းမှာ ကုလသမဂ္ဂက ထုတ်တဲ့ ကြော်ငြာစာတစ်ရွက် ကပ်ထား တာတွေ့ရပါတယ်။ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ပညာပေးရင်း နိုင်ငံကို ပညာ ပေးပါတဲ့။ရာဇဝင်ထဲက မိန်းမသားများအကြောင်းရေးရင်လည်း အဲသလိုအတွေးမျိုး ကျွန်မမှာ ရှိခဲ့တာပါပဲ။ နေရာကောင်းရသည်ဖြစ်စေ မရသည် ဖြစ်စေ ပညာဉာဏ်နဲ့ပြည့်စုံတဲ့ မိမိကိုယ်ကို ဆောက်တည်နိုင်တဲ့မိန်းမများ ကသာလျှင် သာယာအေးချမ်းတဲ့လောက်ကို ဖြစ်ထွန်းစေမယ်လို့ ကျွန်မ ယူဆပါတယ်။ အရေးကြီးတဲ့နေရာမှာရောက်နေရင် ပိုပြီးတော့ ဆင်ခြင်တုံ တရားနဲ့ ပြည့်စုံရမှာ ဓမ္မတာဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီသဘောတရားကို စပိန် ဘုရင်မ အဇ်ဘယ်လာအကြောင်းမှာ သတိထားမိကြပါလိမ့်မယ်။ ဘုရင်မ က သူ့ဘာသာသူ သာသနာပြုတာတော့ မှန်ပါရဲ့၊ ဒါပေမယ့် သူနဲ့ သဘောချင်း မညီတဲ့သူများမှာ သေကြကြေကြ သေတပန်သက်တစ်ဆုံး ဒုက္ခရောက်ကြရနဲ့၊ မိန်းမသားတစ်ယောက်ရဲ့ ဒဏ်ကို ခံခဲ့ကြရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြောပြတဲ့အကြောင်းများအပြင် ကျွန်မတတ်အားသမျှ လေ့လာသမျှ ခံစားတင်ပြခဲ့တဲ့ မိန်းမသားများအကြောင်းကို စာဖတ်သူများ လက်ခံလိမ့် မယ်။ စိတ်ဝင်စားလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“စာရေးတာ အချိန်အတော်ကြာလာပြီဖြစ်ပေမယ့် စာအုပ်အဖြစ် ရောက်တာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီပထမဆုံးစာအုပ်နဲ့ ငယ်စဉ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်ကျေးကလေးဘဝကတည်းက သွန်သင်ပြသဆုံးမခဲ့တဲ့ စာဖတ်တဲ့  ဝါသနာကို မြေတောင်မြှောက်ပေးခဲ့တဲ့ မိဘနှစ်ပါးကို ပူဇော်လိုပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ငယ်စဉ်ကအစ အခုအချိန်အထိ တော်စပ်ရတဲ့ သင်ဆရာ၊ မြင်ဆရာ၊ ကြားဆရာများကို ကန်တော့လိုပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်မရေးသမျှစာများကို ဦးစွာဖတ်ရှုဝေဖန်ပေးသူ ခင်ပွန်းသည်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပထမ ပြောလိုပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မိန်းမသားများ အကြောင်းကို တစ်အုပ်ရသည်အထိ နှစ်ပေါက်အောင်စောင့်ပြီး ထုတ်ဝေ ပေးတဲ့ ပန်းအိစံစာပေက ကိုအောင်ကြင်နဲ့ ရောင်းရင်း ကိုခိုင်မာတို့ကို လည်း အထူးကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒေါက်တာမတင်ဝင်း\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပညာရေးတက္ကသိုလ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှင်ဘို့မယ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပဒေသရာဇ်ခေတ်မှာ သက်ဦးဆံပိုင်ဘုရင်ဟာ အရာရာကို ပိုင်စိုးသူ အာဏာရှင်ဖြစ်ပါတယ်။ သူအုပ်စိုးတဲ့နိုင်ငံနှင့်တကွ သက်ရှိသက်မဲ့ဟူသမျှ ကို ဘုရင်ကပိုင်ပါတယ်။ ဘုရင်သည် အရှင်သခင်ဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့သူ သမျှကိုတော့ ကျွန်ရယ်လို့ မှတ်ယူကြပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီလို ပဒေသရာဇ်ခေတ်က မိဖုရားများအဖြစ် ရာဇဝင်မှာ စာတင် ခံကြသူများဟာလည်း ကိုယ်ပိုင်ဘဝထက် ဘုရင်ပိုင်ဘဝမှာ နေခဲ့ကြရပါ တယ်။ သူတို့ဟာ ဘုရင်ကိုအမှီပြုပြီးနေရတော့ သူတို့ဘဝ အတက်အကျ ဟာ ဘုရင်နဲ့တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေပါတော့တယ်။ သဘောထားကြီးသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတော်တည့်မှန်ကန်သော မိမိကိုချစ်မြတ်နိုးသော ဘုရင်များရဲ့ မိဖုရားများ မှာတော့ ဘဝဟာ အခြေအနေ ကောင်းတတ်ပါတယ်။ ရက်စက်သော၊ အမျက်စောင်မာန်ကြီးသော ဘုရင်တို့ရဲ့ မိဖုရားများဟာ အခြေအနေဆိုး များနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတတ်ပါတယ်။ ဘုရင်ရဲ့ ချစ်မြတ်နိုးခြင်းကို လက်လွတ် ဆုံးရှုံးပြီဆိုရင်လည်း မိဖုရားများရဲ့ဘဝဟာ ဘေးမကင်းဖြစ်တတ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်မဟာ အင်းဝခေတ် ရာဇဝင်ထဲက ရှင်ဘို့မယ်အကြောင်းကို ဖတ်မိတဲ့အခါတိုင်း သနားခြင်းကြီးစွာဖြစ်ရပါတယ် ရှင်ဘို့မယ်ဟာ မာနကြီးတယ်။ကောက်ကျစ်တယ်လို့ ရာဇဝင်မှာ စာတင်ထားလျက်သား နဲ့ ဘာလို့သနားရတာလဲလို့မေးရ တော့ ကိုယ်ပိုင်ဘဝ မရှိရှာလို့ပါပဲလို့ ဖြေရမယ်ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမက်ဆက်ငါးသွယ် ရှင်ဘို့မယ်၊ နန်းလယ်တင့်သည်သာဆိုတဲ့ ကဝိလက္ခဏာ သတ်ပုံဆရာရဲ့ စာချိုးအတိုင်း မင်းငါးဆက်တိုင် မိဖုရား မြှောက်ခြင်းခံရသူအဖြစ် ရှင်ဘို့မယ်အကြောင်းကို ရာဇဝင်ထဲမှာ ဖတ်ရှုရပါ တယ်။ ရှင်ဘို့မယ်ဟာ မင်းကြီးစွာစော်ကဲရဲ့ နှမတော် စောမြတ်နဲ့ သိင်္ဃသူ စောနောင်းတို့ ပေါင်းဖက်ရာမှ ဖွားမြင်သူ သိင်္ဃသူငယ်ရဲ့ သမီး ဖြစ်ပါ တယ်။ အဲဒီတော့ မင်းကြီးစွာစော်ကဲရဲ့ မြေးတော်ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'ရှင်ဘို့မယ်နဲ့ ပထမဆုံးလက်ဆက်ခဲ့သူမင်းခေါင်ကြီးဟာ ရှင်ဘို့မယ် နဲ့ဆိုရင် ဦးလေးတော်သူ ဖြစ်ပါတယ်။ မင်းခေါင်းကွယ်လွန်တဲ့အခါမှာ နန်းတက်ခဲ့သူဆင်ဖြူရှင်သီဟသူကလည်း သူ့ရဲ့ မိထွေးတော်သူ ရှင်ဘို့မယ် ကို ဆက်လက်ပြီး မိဖုရားမြှောက်ခဲ့ပါတယ်။ သီဟသူကွယ်လွန်တဲ့အခါမှာ မင်းလှငယ်၊ ကလေးကျေးတောင်ညိုနဲ့ မိုးညှင်းသတိုးတို့ဟာ ရှင်ဘို့မယ်ကို ဆက်လက်မိဖုရားမြှောက်သူများ ဖြစ်ကြပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e။ အဲဒီလိုမင်းငါးဆက်ဖိဖုရားမြှောက်ခြင်းခံရတဲ့အကြောင်းရင်းများဟာ သူလက်ဆက်ခဲ့တဲ့မင်းများရဲ့ သက်တမ်းတိုမှု၊ နန်းတွင်းရေးရှုတ်ထွေးလို့ မင်းပြောင်းမင်းလွှဲလည်း မြန်မှုတို့ဖြစ်ကြပါတယ်။ ပထမဆုံး မိဖုရား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြှောက်သူ မင်းခေါင်ဟာအသက် ၂၈ နှစ်အရမှာ နန်းတက်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး နန်းစံသက် ၂၁နှစ်သာရှိပါတယ်။ အသက်၄၉မှာ ကွယ်လွန်ပါတယ်။ သူရဲ့သား ဆင်ဖြူရှင်သီဟသူကတော့ အသက် ၂၇ နှစ်မှာ နန်းတက်ပြီး၊ နန်းသက် ၄ နှစ်ပဲ ရှိပါတယ်။ အသက်၃၁ နှစ်မှာ ရန်သူနဲ့ရင်ဆိုင်တိုက်ရင်း ကျဆုံးပါတယ်။ သူရဲ့ သားတော် မင်းလှငယ်ဟာ ဖခင် စစ်ပွဲမှာကျတဲ့ အချိန်မှာ အသက် ၉ နှစ်သာ ရှိပါသေးတယ်။ မှူးမတ်များက နန်းတင်ပြီး ရှင်ဘုရင် လုပ်ခိုင်းလို့သာ ရှေးထုံးစံအရ ရှင်ဘို့မယ်ဟာ မိဖုရားဖြစ်ခဲ့ရှာ တာပါ။ အဲဒီမင်းကလေးဟာ နန်စံသက် ၃လမှာ အဆိပ်မိပြီး ကွယ်လွန်ခဲ့ ပါတယ် စိုးမင်းလှငယ်ရဲ့ နောက် နန်းတက်သူ ကလေးကျေးတောင်ညို ဖြစ်ပါ တယ်။ သူဟာအသက်၄၁ နှစ်မှာ နန်းတက်ခဲ့ပြီး နန်းစံသက် ၇-လမျှသာ ရှိပါတယ်။ စစ်ပြေးရင်း လမ်းမှာရုတ်တရက် နာပြီးကွယ်လွန်ခဲ့ပါတယ်။ မိဖုရားအဖြစ် ရှင်ဘို့မယ်ကို နောက်ဆုံးကောက်ယူသူကတော့ မိုးညှင်းသတိုး -ဖြစ်၏တယ်။ အသက် ၄၇ နှစ်မှာ နန်းတက်ပြီး နန်းစံသက် ၁၃ နှစ်ရှိသူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖြစ်ပါတယ်။ အသက် ၆၀ မှာ ကွယ်လွန်ခဲ့ပါတယ်။ ရှင်ဘို့မယ်နဲ့ လက်ဆက်ခဲ့သူမင်းများရဲ့ သက်တမ်းနဲ့ ကွယ်လွန် ကြပုံကို အခုလို အကြမ်းဖျင်းကြည့်လိုက်ရင်တောင်မှ အဲဒီခေတ်ကနိုင်ငံရေးအခြေအနေဟာ မတည်ငြိမ်ဘူးဆိုတာ သိနိုင်ပါတယ်။ ရှင်ဘို့မယ်ရဲ့ ဘဝ ကိုသိနိုင်ဖို့ သူ့ရဲ့ ရုန်းကန်မှုများကို သိနိုင်ဖို့အတွက် ရာဇဝင်ကို အကျယ် တဝင့် လေ့လာဖို့ လိုပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရာဇဝင်မှာ ရှင်ဘို့မယ် ဘယ်အရွယ်မှာ မိဖုရားဖြစ်တယ်။ ဘယ်လို အဆင်းကြန်အင်နဲ့ပြည့်စုံတယ်ဆိုတာကို ရေးထားတာ မတွေ့ရပါဘူး။ မှန်းကြည့်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ မင်းခေါင်ဟာ နန်းတက်ပြီးနောက် တစ်နှစ် ကြာမှ ရှင်ဘို့မယ်ကို မိဖုရားခေါင်မြှောက်ပါတယ်။ မင်းခေါင်နန်းတက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတော့ ၂၈ နှစ်ရှိပါပြီ၊ မင်းခေါင်ရဲ့ အဖေတူအမေကွဲအစ်ကို သူ့အရင် နန်းတက်ခဲ့သူ ဆင်ဖြူရှင်တရဖျားမှာ ကျေးတောင်ညိုလို့ခေါ်တဲ့ သားတစ် ပါးရှိပါတယ်။သူဟာရှင်ဘို့မယ်ရဲ့ စတုတ္ထမြောက်ခင်ပွန်းဖြစ်လာမည့်သူပါ။ ရှင်ဘို့မယ်နဲ့ ကျေးတောင်ညိုတို့ဟာ ငယ်စဉ်က ချစ်ခင်စုံမက်ကြဖူးတယ် လို့ဆိုပါတယ်။ အဲဒီကျေးတောင်ညိုဟာမင်းခေါင်ထက် ၁၂ နှစ်ငယ်ပါတယ်။ အဲဒီတော့ ရှင်ဘို့မယ်ကို ကျေးတောင်ညိုနဲ့ ရွယ်တူထားပြီး စဉ်းစားရင် သူ မိဖုရားဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ ၁၇ နှစ်လောက်ရှိပြီလို့ မှန်းဆနိုင်ပါတယ်။ ရှင်ဘို့မယ်နဲ့ ကျေးတောင်ညိုတို့ နှစ်ဦးစလုံးဟာ မင်းကြီးစွာစော်ကဲရဲ့ မြေးများဖြစ်ကြပါတယ်။ ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်ဘို့မယ် မိဖုရားဖြစ်လာတဲ့အချိန်ဟာ ဟံသာဝတီနဲ့အင်းဝအကြား ဖြစ်ပွားတဲ့ စစ်ပွဲကြီး အရှိန်ပြင်းနေချိန် ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီတော့ ရှင်ဘို့မယ် ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာများဟာ စစ်ပွဲနဲ့တိုက်ရိုက် ပတ်သက်နေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e`မင်းခေါင်ဟာ ဟံသာဝတီဘုရင် ရာဇာဓိရာဇ်နဲ့စစ်ပြိုင်ဖို့ အောက် မြန်မာနိုင်ငံကို ကိုယ်တိုင်ချီတက်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီလို စစ်ချီတဲ့အခါမှာ အင်းဝကို မြို့စောင့်မျှလောက်သာထားပြီး မင်းညီမင်းသား၊ မင်းသမီးများ မိဖုရားများပါမကျန် စစ်ချီရာကို လိုက်ကြရပါတယ်။ အဲဒီလိုနည်းနဲ့ စစ်တက်တာကတော့ အဲဒီခေတ်က ထုံးစံဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းခေါင်ဟာ စစ်ရေးမှာ ရှုံးနိမ့်တဲ့အတွက် အလျှင်အမြန်ပြန်ပြီး ဆုတ်ခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒီလို ဆုတ်ခွာခဲ့ရတဲ့ အခါမှာ ရှင်ဘို့မယ်ဟာ သန့်စင်ပေါ်ကျပြီး ကျန်ခဲ့ပါတယ်။ ရှင်ဘို့မယ်ကုတ်နေရာဟာ ချောင်း တစ်အနားမှာဖြစ်တဲ့အတွက် သူဟာပင်တွေကြားမှာ ပုန်ပြီး ကယ် ယူမယ့်သူများကို စောင့်စားနေခဲ့ပါတယ်။ မင်းခေါင်ရဲ့ တပ်များဟာ အပြင်းဆုတ်ခွာသွားကြပါပြီ။ နောက်ဆုံးမှာ အသွားနှေးလွန်းလို့ ကျန်နေရစ်တဲ့ ဆင်ကတော့ ရဲမြတ်စွာလို့ခေါ်တဲ့ ဆင်ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီဆင်မှာဆင်ကဲ၊ ဆင်ဦးစီးနဲ့ ကုန်လယ်စီးတို့ပါ ပါတယ်။ သူတို့ဟာ စစ်နောက်ဖျားကနေပြီး လိုက်လာတဲ့ ရန်သူများကိုပြန်ပြီး တွန်းလှန်ရင်း ဆုတ်ခွာလာနေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်ဘို့မယ်ဟာ ရဲမြတ်ခွာ သူအနားကို ဖြတ်သွားတော့ အော်ခေါ်ရှာ ပါတယ်။ မိဖုရားရဲ့ အော်သံကို ကြားပြီးတဲ့နောက် သူ့ကိုကယ်ကြ ရမယ့်အချိန်မှာ ဆင်ကဲက ငါတော့ သေဘေးရောက်ပြီ။ မင်းသတိထားပါ လို့ ဆင်ဦးစီးကို လှမ်းပြောလိုက်ပါတယ်။ အကြောင်းကဒီလိုပါ။ မိဖုရား ကိုသူတို့တွေ့လျက်နဲ့ မကယ်ခဲ့ရင် နောက်ကလိုက်လာတဲ့ရန်သူရဲ့ လက်ထဲကို မိဖုရားရောက်သွားမယ် ဖြစ်ပါတယ်။ တစ်နေ့မှာ စစ်ပြေငြိမ်းရင် အဲဒီ အကြောင်းကို မင်းခေါင်ပြန်ပြီး သိနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီအခါမှာ ဆင်ကဲ သေဘေးရောက်မယ်ဖြစ်ပါတယ်။ ကယ်ပြန်ရင်ကောတဲ့၊ မင်းခေါင်က သူပိုင်ဘဏ္ဍာဖြစ်တဲ့ မိဖုရားနဲ့ ဆင်က်ကို မသင်္ကာဖြစ်လာရင် ဆင်ကဲသေ ဘေးရောက်ဦးမှာပါပဲ။ အဲဒါကြောင့် ဆင်ကဲက ဆင်ဦးစီးကို တိုင်တည်တာ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆင်ကဲနဲ့ ဆင်ဦးစီးဟာ ရှင်ဘို့မယ်ကို ဆင်ပေါ်တင်ပြီးကယ်ခဲ့ပါ တယ်။ ကုန်လယ်စီးဖြစ်သူကို လမ်းလျှောက်သွားစေခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ ဟာ နောက်ကလိုက်လာတဲ့ ရန်သူများကို ပြန်တိုက်မနေတော့ဘဲ ခပ်မြန် မြန်ဆုတ်ခွာခဲ့ကြပါတယ်။ လမ်းမှာ ရပ်နားတဲ့ အခါတိုင်း မိဖုရားကို သစ်ပင်ပေါ်မှာ လင့်စင်ထိုးပြီး အိပ်စေပါတယ်။ ဆင်ကဲနဲ့ ဆင်ဦးစီးက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတော့ မြေပြင်မှာပဲအိပ်ပါတယ်။ ရွာများမှာဆိုရင် မိဖုရားကို အိမ်ပေါ်မှာ အိပ်စေပြီး ဆင်ကဲ နဲ့ဆင်ဦးစီးက အိမ်အောက်မှာပဲ အိပ်ပါတယ်။ အဲဒီ လောက်ကို ကင်းကင်းရှင်းရှင်းနဲ့ မင်းဘဏ္ဍာကို စောင့်ရှောက်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းခေါင်ဟာ အင်းဝကိုပြန်ရောက်တော့ လွန်စွာ စိတ်ဆင်းရဲရပါ တယ်။ မင်းရဲကျော်စွာရဲ့ မိခင် ရှင်မိနောက်ကို ရန်သူဖမ်းမိတယ်ဆိုတာ သတင်းရပါတယ်။ ရှင်ဘို့မယ်ရဲ့ သတင်းတော့မရပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် မြင်းသည်ကျော်တွေကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင်လွှတ်ပြီး စုံစမ်းခဲ့ပါတယ်။ ဒုတိယ အကြိမ်မှာ ဆင်တော်ရဲမြတ်စွာနဲ့ ပြန်လာပါပြီဆိုတာသိရပါတယ်။ မိဖုရား ပြန်ရောက်တာနဲ့ မြို့ပြင်က တစ်နေရာမှာ တဲနန်းထိုးပြီး ခေါင်းလျှော် ရေချိုးလုပ်စေပါတယ်။ ပြီးတော့မှ အမွှေးနံ့သာလိမ်းပြီး နန်းတွင်းကို ပြန်ဝင်စေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းခေါင်ဟာ အများရှေ့မှာ သူ့မိဖုရားနဲ့တကွ ဆင်ကဲ ဆင်ဦးစီး တို့ကို ဘယ်လိုလာခဲ့ကြတယ်ဆိုတာ မေးမြန်းပါတယ်။ ဆင်ကဲ၊ ဆင်ဦးစီး တို့ရဲ့ ထွက်ချက်နဲ့ သူ့မိဖုရားရဲ့ ထွက်ချက်ကိုက်ညီပြီး အစွန်းမရှိကြောင်း သိရတဲ့အခါကျမှ ဆင်ကဲနဲ့ဆင်ဦးစီးကို ဆုတော်များပေးပါတယ်။ ဆင်ကဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟာ စစ်ပွဲအတွင်းက မင်းခေါင်ရဲ့ အသက်ကို ကယ်ခဲ့သူဖြစ်တယ်။ အခု လည်း မိဖုရားကိုကယ်ခဲ့ပြန်တယ်။ အဲဒါကြောင့် သူအသက်ကို နှစ်ခါ ကယ်သူဖြစ်ပေတယ်လို့လည်း ချီးကျူးပြောဆိုပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းခေါင်ဟာ အဲဒီလို ဆုလာဘ်ပေးပြီး အေးဆေးစွာ နေထိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါဘူး။ မိဖုရားကို အကြောင်းသင့်တိုင်း အဲဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက် ပြီး မေးတတ်ပါတယ်။ ဆင်ကဲနဲ့ ဆင်ဦးစီးကိုလည်း ထပ်ပြီးစစ်ဆေးပြန် ပါသေးတယ်။ သူတို့က အသေအချာတင်လျှောက်ပြန်တော့လည်း စိတ်အေး ပြီး ဆုတွေထပ်ပေးပြန်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့စိတ်ထဲမှာ မသင်္ကာစိတ် ဝင်နေပြီဖြစ်ပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေ့မှာ ရှင်ဘို့မယ်ဟာ မင်းနဲ့ အတူထိုင်နေရင်း ကွမ်းသီးစိပ်တဲ့ အခါ ကွမ်းညှပ်လက်မှာထိမိတော့ အို ဆင်ကဲကယ်ပါ'လို့ ယောင်လိုက်မိ ပါတယ်။ မသင်္ကာစိတ်ကြီးမားနေတဲ့ မင်းခေါင်ဟာ စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်း၊ ပညာရှိတို့နဲ့ တိုင်ပင်ခြင်းစတဲ့အမှုတွေ ဘာမှမပြဘဲ ဆင်ကဲကိုသတ်စေခဲ့ ပါတယ်။ နိုင်ငံနဲ့တကွ သက်ရှိသက်မဲ့ကို အစိုးရတဲ့မင်းဖြစ်သူ မင်းခေါင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟာ သူ့စိတ်ကိုတော့သူ အစိုးမရပါဘူး။ အဲဒီတော့ ဆင်ကဲမှာအပြစ်မရှိ ဘဲ အသေဆိုးနဲ့ သေရရှာပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်ဘို့မယ်ဟာ သူယောင်လိုက်တဲ့အတွက် ဆင်ကဲသေရတယ်ဆို တော့ သည်းထန်စွာငိုတယ်။ လူးလှိမ့်တယ်။ သူဟာဆင်ကဲကိုတစ်အူတုံ ဆင်း မောင်နှမအရင်းလို ချစ်ခင်တယ်။ သူ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တဲ့ကျေးဇူးက လည်း မြေထုလိုကြီးမားတယ် စသဖြင့် ရေရွတ်ရင်း ဣန္ဒြေပျက်လောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောင် လွန်စွာပူပန်သောက ရောက်ရတယ်လို့ ရာဇာဓိရာဇ် အရေးတော်ပုံ ကျမ်းမှာ ဆိုပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43865615302805,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_9801133c-27b8-4693-8df1-5d25bebc2db4.jpg?v=1730273810"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-စေတန်ရဲ့တံဆိပ်","title":"စေတန်ရဲ့တံဆိပ်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဘကံ ဟာ ရိုးလွန်းလို့ 'အ'တယ်ပဲပြောရမလားမသိဘူး၊ ဘာကို မဆို ယုံလွယ်တော့တာ၊ ရွာတောင်ဖျားက ထိန်ပင်မှာ သရဲကြီးရှိတယ် လို့ပြောရင်လည်း ယုံတာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောစောင့်နတ်၊ တောင်စောင့်နတ် ဆိုတာကိုလည်း ယုံတာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘယ့်နှယ်ဗျာ... ဆိုရှယ်လစ်ခေတ်ပြောင်း တော်လှန်ရေးအောင်ရမည်လို့ ပြောတာကိုတောင် ယုံသေးတာ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဘကံကိုယ်တိုင်က သူများတွေအပေါ် တစ်ခါမှ မဟုတ်တာ မလုပ်တဲ့သူဆိုတော့ ဘယ်သူမဆို သူ့လိုချည်းပဲလို့ အောက်မေ့နေပုံရ တယ်။ အဲဒီမှာတင် အဘကံရဲ့ သား ကိုမြဆောင်က သူ့အဖေကို ခပ် တည်တည်နဲ့ လှိမ့်ချင်တိုင်းလှိမ့်နေတော့တာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုမြဆောင်က 'ညနေ... ညနေ... စည်တယ်လေ...” ဆို ပခန်းကိုကြီးကျော် သီချင်းသွားကလေးနဲ့ ဖိုးနီတို့ထန်းလျက်ဖိုက ချက်အရက်ကလေး ရီဝေရီဝေငုံချင်တာကလား၊ ခက်တာက အဖေလုပ်တဲ့ အဘကံက သေရည်သေရက်ဆိုလို့ လျှာဖျားပေါ် တစ်စက်ကလေးတင် တာတောင် ကြိုက်တာမဟုတ်ဘူး။ ကိုမြဆောင်ကိုယ်တိုင်က အသက် (၄၀)နားချဉ်းနေပေမယ်လို့ 'မြဆောင်တစ်ယောက် အရက်ဝိုင်းထောင် နေသတဲ့...' ဆိုတဲ့ သတင်းများကြားရင် အဘကံက နီးရာထင်း ချောင်း ကောက်ပြီးလိုက်ရိုက်တာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီကလောက်ဆုံးမနေမှဖြင့် ကိုမြဆောင်တစ်ယောက် ဘယ့်နှယ် လုပ်ပြီး “အသောက်မှန်” နိုင်တော့မတုံး လို့ မေးစရာရှိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့နည်းနဲ့သူတော့ အလွယ်သား...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုမြဆောင်က သူ့အဖေယုံလွယ်မှန်းသိတော့... တရုတ်ကုန်စုံ ဆိုင်က ဖန်ပေါင်းချောင် ပုပုဝိုင်းဝိုင်းကြီးတစ်လုံးကို မရမကတောင်း တယ်။ ပြီးတော့ ဖိုးနီ ထန်းလျက်ဖိုက ဦးရည်သုံးလေးပုလင်းဝယ်၊ ဖန်ပေါင်းချောင်ထဲ အပြည့်ဖြည့်တော့တာ။ ,\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရက်ချည်းသက်သက် တော့ မဟုတ်ဘူး။ ရွာနီးချုပ်စပ်မှာ ကောက်လို့ရတဲ့ ခြောက်သယောင်းနေတဲ့ သစ်မြစ်သစ်ခက် အတိုအစ တွေကိုပါ ရေစင်စင်ဆေးပြီး အရက်ပုလင်းထဲထည့်စိမ်ထားတာ။ မသိရင် ဆေးပင်ဆေးမြစ်တွေလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြီးတော့ အဲဒီအရက်ဖန်ပေါင်းချောင်ကြီးကို ခပ်တည်တည်နဲ့ အိမ်ဦးခန်းမှာ တင်ထားတာကလား။ အဘကံက အဲဒီဖန်ပေါင်းချောင်းကြီး ကို မြင်တော့ ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မင့်ဟာက ဘာကြီးတုံးကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟာ... အဘတို့များ မသိတော့ ခက်ရချည်ရဲ့၊ အာယုပါလ မဟိဒ္ဓိဆေးတော်ကြီးဆိုတာ အဲဒါပေါ့ အဘရဲ့၊ နှယ်နှယ်ရရမဟုတ်ဘူး၊ ဟိမဝန္တာကဆေးမြစ်တွေ စိမ်ထားတာမြင်ရဲ့ မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟေ... ဟုတ်ကဲ့လားဟ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီဆေးကို ညနေတိုင်းသောက်ပေးရင် ခွန်အားတိုးတယ်၊ အဖျား အနာလည်းကင်းတယ်... အဘရဲ့၊ တစ်ခုတော့ရှိတယ်၊ ဒီဆေးက 'လေ' ရောဂါရှိတဲ့သူနဲ့ကျတော့ မတည့်ပြန်ဘူး။ လေနာရောဂါအခံရှိတဲ့သူများ သောက်လိုက်မိလို့ကတော့ ခေါက်ခနဲဆိုသေတာ ဆေးမမီဘူးဆိုပဲ” ဒါက ကိုမြဆောင် ကြိုပြီးပိတ်လိုက်တဲ့အကွက်တစ်ကွက်...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟုတ်တယ်လေ...။ အဘကံမှာ လေနာရောဂါရှိတယ်ဆိုတာ သားအရင်းခေါက်ခေါက်ဖြစ်တဲ့ ကိုမြဆောင်တင်မကဘူး၊ တစ်ရပ်လုံး တစ်ရွာလုံး သိနေကြတဲ့ကိစ္စပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒီလိုမှ ကြိုပြီး ပိတ်မထားရင် အဘကံက အဲဒီ “အာယုပါလမဟိဒ္ဓိဆေးတော်ကြီး' ကို သူပါသောက်မယ်ဆိုလို့ကတော့ ငါးပါးမှောက်ကုန်တော့မပေါ့။ အခုတော့ သူ့သားအပြောအရ ခေါက်ခနဲသေမှာစိုးလို့ လားမသိ၊ ဆေးတော်ကြီးကို ငဲ့စောင်းလို့တောင် သေသေချာချာမကြည့် တော့ဘဲ  “ဆန်းပေါ့... မောင်ရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဘကံ ပါးစပ်က အဲဒီစကားတစ်ခွန်းပဲ ထွက်တော့တယ်။ အဲ ဒါနဲ့ပဲ ကိုမြဆောင်တစ်ယောက် ညနေချိန်တန်ပြီဆို အိမ်ဦးခန်းမှာတင် တရားဝင် အရက်သောက်ခွင့်လိုင်စင် ရသွားတယ်ဆိုပါတော့...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုင်း…\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဘကံတစ်ယောက် အယုံလွယ်တယ်လို့ နာမည်ကြီးနေတာ ဆန်း သလား...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါတောင် အဘကံက သူ့သား “ဆေး” မှီ၀ဲနေတာ ကြည့်ကြည့်ပြီး တစ်ခါကတော့ မနေနိုင်ရှာလွန်းလို့ထင်ပါရဲ့ ပြောရှာသား...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟကောင်ရ... မင့်ဆေးက တစ်နေ့တစ်နေ့ သောက်ရတဲ့ခွက် ချင်ကတော့ အများသားဟ” - ကိုမြဆောင်ကတော့ သူ့အဖေကို ပြုံးပြီးပြီးကြီးပဲ လုပ်ပြလိုက် တော့တယ်။ အင်း... တော်ပါသေးရဲ့ ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မင့်ဆေးထဲကို ရေတွေရောရောပြီး သောက်တော့ ဆေးအာနိသင် မပြယ်ပေဘူးလား မောင်ရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလို့ ရှာရှာပေါက်ပေါက် မမေးတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရဦးတော့မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရေအကြောင်း စကားစပ်မိလို့ ပြောရဦးမယ်။ အဘကံတို့ရွာက ရေအရှားသား။ သုံးမိုင်ကျော်ကျော်လောက်ဝေးတဲ့ ရွှေလောင်းချောင်း ထဲက ချောင်းရေကို နွားလှည်းနဲ့ တိုက်ပြီး ခပ်ယူရတာ။ ရပ်အခေါ် ရွာအခေါ်တော့ ရေစည်လှည်းတိုက်တယ် ခေါ်တာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါကလည်း နွေရာသီဆိုရင် တယ်ပြီး ဖောဖောသီသီမရချင်လှဘူး။ ဒါနဲ့ ဟိုတစ်လောကတော့ သဖန်းစုလို့ခေါ်တဲ့ အနောက်ပိုင်းကရွာ မှာ ကိုယ်ထူကိုယ်ထဝိုင်းဝန်းပြီး ရေတွင်းတစ်တွင်းတူးလိုက်တာ ရေ ထွက်လို့ အတော်အဆင်ပြေတယ်ဆိုပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီသတင်းကိုကြားတော့ ကိုမြဆောင်တို့လိုရွာက ကာလသားခေါင်း တွေကော ရွာလူကြီးပိုင်းတွေကပါ စိတ်ဝင်တစားနဲ့ တိုင်ပင်ဟယ် ဆွေးနွေးဟယ်ဖြစ်လာကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ငါတို့ရွာမှာလည်း သောက်ရေချိုတွင်းလေးတစ်တွင်းတော့ ရှိမှတော်ရော့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘာ, .. ညာ... နဲ့ ဆော်ဩကြသပေါ့။ ဒါနဲ့ ကိုယ်ထူကိုယ်ထရေတွင်းတူးဖို့ သဘောတူကြရော ဆိုပါစို့ ရဲ့။ တို့လူငယ်များဆိုသလေး... ပေါ့။ “အေး”အပြင် “အဲ'မရှိကြပါဘူး။ ကျေးလက်ဓလေ့ဆိုတော့ ညီညွတ်ကြတယ်လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်ပြီး ဒါက ရွာအတွက် တကယ့်ကို မရှိမဖြစ် အရေးတကြီး လိုအပ်နေတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဘကံကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ကိစ္စတစ်ခုခုကို သူ ယုံမိပြီဆို စိတ်ရောကိုယ်ရော အပြည့်ထိုးနှစ်ထားတတ်တာကလား။ ရွာထဲမှာ ရှိတဲ့အိမ်ပေါက်စေ့ကိုလည်ပြီး “ရေတရားဟောတော့တာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ထမင်းအသက်ခုနစ်ရက်၊ ရေအသက် တစ်မနက်...” တို့၊ “ရေ အကျိုးဆယ်ပါးက ဘယ်သို့ဘယ်ပုံ...\" တို့ ပေါ့လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဘကံပဲ တရားဟောကောင်းလို့လား၊ ရေစည်လှည်း သွားသွား တိုက်ရတဲ့ ဒုက္ခက လွတ်ချင်လို့လားတော့ မသိဘူး၊ လက်လှုပ်မှ ပါး စပ်လှုပ်ရတဲ့ တောသူတောင်သားတွေမှာ မရှိမဲ့ရှိမဲ့ ငွေစကြေးစလေး တွေကို အတွန့်တိုမရှိ လှူကြတန်းကြရှာပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွာခံကာလသားတွေကတော့ လုပ်အားဒါနစိုက်ကြရမပေါ့။ ကိုမြ ဆောင်တစ်ယောက်ကတော့ ကာလသားခေါင်းဆိုတော့ ထိပ်ဆုံးကပါ ရတာပေါ့လေ။ ဒါနဲ့ အချိန်ကျလာတဲ့အခါကျတော့ ရေကြောမြေကြော နားလည်တတ်ကျွမ်းတဲ့သူကို ပင့်ဖိတ်ခေါ်ပြီး ရေတွင်းတူးဖို့နေရာရှာကြ ရတော့တာပဲ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတူးရမယ့်နေရာကလည်း ရွာထိပ်နားတင်ဆိုတော့ ဟန်ကျသွား တယ်။ တူးမယ့်နေ့မှာ အဘကံတို့လို လူကြီးပိုင်းကတော့ အုန်းသီးငှက် ပျောသီးတွေ၊ ကွမ်းဆေးလက်ဖက်တွေ၊ အမွှေးတိုင်တွေနဲ့ ကန်တော့ပွဲ လုပ်ပြီး တတွတ်တွတ်ရွတ်ကြဖတ်ကြပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုမြဆောင်တို့ ကာလသားတွေကတော့ ဒါတွေကို ခေါင်းထဲသိပ် ထည့်ကြဘူး။ ပုဆိုးကိုသာ ခါးတောင်းမြောင်အောင်ကျိုက်၊ ပေါက်တူး တွေ၊ တူရွင်းငန်းပြားတွေကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ပြီး တရကြမ်းနင်း တူးတော့တာ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူအင်အားညီလို့လားတော့မပြောတတ်ဘူး။ တစ်မနက်ခင်းမှာ တင်ကို အတောင်နှစ်ဆယ်သာသာလောက် ခရီးပေါက်ကြပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တော်ကြဦးစို့ဟေ့၊ ခဏနားပြီး ထမင်းလေးဘာလေးစားလိုက်ကြ ရအောင်\"၊ အဘကံက သတိပေးလိုက်တော့ ရွာခံကာလသားတွေ တွင်းထဲ ကနေ အပေါ်ကိုတက်ပြီး ရွာက အလှူရှင်တွေပို့ထားတဲ့ ထမင်းထုပ်တွေ ကို မြိန်ရေယှက်ရေ စားကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနေကလည်း မြင့်တဲ့အချိန်ဆိုတော့ ပူလွန်းတာနဲ့ အလုပ်လုပ်ရတာခရီးက သိပ်မတွင်ချင်တော့ဘူးမဟုတ်လား။ တောသူတောင်သားတွေမို့လို့သာ အပင်ပန်းခံနိုင်လို့ တော်တော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတယ်။ စားလို့သောက်လို့ပြီးတော့ ထမင်းလုံးစီရင်းနဲ့ သိပ်ကြာကြာလည်းဇိမ်ဆွဲ” မနေနိုင်ကြပါဘူး။ အဘကံက...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကိုင်း... ကိုင်း... တစ်ချီတစ်မောင်းတော့ ကြိုးစားလိုက်ကြဦးစို့ဟေ့။ နောက်ထပ် ဒီ နှစ်ဆလောက် တူးရဦးမှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟုတ်တယ်လေ။ ရေကြောပြတဲ့သူက အတောင်ခြောက်ဆယ် လောက်တူးမှ ရေထွက်မှာလို့ ဆိုထားတယ်မဟုတ်လား။ ဒါနဲ့ပဲ ကို မြဆောင်တို့ကာလသားတစ်သိုက်ခမျာ တွင်းထဲဆင်းရပြန်ပါရော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနေစောင်းလေး မကျတကျရောက်တော့ တွင်းက အတောင်ငါးဆယ်နီးပါးနက်လာပြီ။ အဲဒီမှာတင် တူရွင်းငန်းပြားနဲ့ မြေကြီးကိုထိုး ကလော်နေတဲ့ မောင်ခိုက ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဗျို့... ကိုကြီးဆောင်... ဟောသမှာ ဘာကြီးမှန်းမသိဘူးဗျ “ဟေ့... မှန်းစမ်း၊ ဟ... သစ်သားရုပ်ကြီးနဲ့တူတယ်” ။ ' “ပြစမ်းပါဦး. .. ဟင်... မင့်ဟာက ဘယ်ဟာခေါင်း၊ ဘယ်ဟာ ဖင်မှန်းမသိ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်တောင်သာသာလောက်ရှိတဲ့ သစ်သားပိုင်းကို အလုအယက် ဝိုင်းကြည့်ရင်း ကာလသားတွေ တစ်ယောက်တစ်ပေါက်ပြောကြတယ်။ သစ်သားပန်းပုရုပ်က မြေကြီးတွေအလိမ်းလိမ်းကပ်နေတဲ့အပြင် တွင်းထဲ မှာကလည်း မှောင်နေတော့ ဘာကိုမှ သဲသဲကွဲကွဲမမြင်ရဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတွင်းအောက်ခြေမှာ ကာလသားတွေ ကျွက်စီကျွက်စီဖြစ်နေတော့ အပေါ်က အဘော်တို့ လူကြီးတစ်သိုက်ကလည်း လှမ်းအော်ပြီးပေးလှပြီ။ ဒါနဲ့ ကိုမြဆောင်တို့က သစ်သားပန်းပုရုပ်ကိုယူပြီး တွင်းပေါ်တက်ခဲ့ကြ တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပန်းပုရုပ်မှာကပ်နေတဲ့ မြေကြီးခဲတွေကို ထိုးခွာချပြီး ရေစင်စင် ဆေးပစ်လိုက်တော့မှ ရုပ်လုံးကပေါ်လာတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲ... ဒါပေမဲ့ ပန်းပုရုပ်က အင်္ဂါပြည့်ပြည့်စုံစုံမရှိတော့ ဘာ အရုပ်မှန်းတော့မသိရဘူး။ အင်္ဂါ မစုံဆို... သစ်သားပန်းပုရုပ်ရဲ့ လည်ပင်းနေရာကနေ တိတိရိရိပြတ်နေတာကိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြောရမယ်ဆိုရင် ကိုယ်လုံးပိုင်းပဲ ဟုတ်ဟုတ်ညားညား ထုနဲ့ထည်နဲ့ ရှိတော့တာ၊ ဦးခေါင်းလည်းမပါဘူး။ ခြေလက်ကလည်း တံတောင်ဆစ် ဒူးဆစ်လောက်ကနေစပြီး ကျိုးပဲ့နေတော့ကာ ဘယ်လို ကိုယ်နေဟန် စားမျိုးလည်းဆိုတာတောင် မှန်းလို့မရတော့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပန်းပုရုပ်ရဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကိုကြည့်ရတာကတော့ ဟန်အကျသားကလား။ ပခုံးမှာ အချွန်အတက်တွေနဲ့ ဘယက်ဒွါဒရာဆိုလား ဘာ လား အဲသဟာမျိုးတွေနဲ့...။ “ဟ... ဒီအရုပ်ဟာ ငါတို့ရွာကိုစောင့်ရှောက်တဲ့ ‘ရွာတော်ရှင် နတ်ရုပ်ပဲ” - အဘကံက အသံပြတ်ကြီးနဲ့ပြောချလိုက်တော့တာ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘေးမှာ ဝိုင်းကြည့်နေကြတဲ့သူတွေအားလုံး “ဟာ...'ခနဲဖြစ် သွားကြတာပေါ့။ အမှန်တော့ အဘကံကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်ထဲ ထင်မိ ထင်ရာကို ပါးစပ်ကလွှတ်ခနဲ ထွက်သွားတဲ့သဘောပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသိတယ်မဟုတ်လား။ပန်းပုရုပ်က ပခုံးမှာ အချွန်အတက်တွေပါတယ်။ ဘယက်ဒွါဒရာ တွေပါတယ်ဆိုတော့ “ဒါ... နတ်ရုပ်ဖြစ်မှာပဲ” လို့ မှန်းကြည့် မြင်ယောင် မိတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါပေမဲ့ ကြည့်လေ.. အဘကံ ပြောတဲ့လေသံက တကယ့်ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပိုင်ကြီး၊ သူနဲ့ နှစ်ရှည်လများ ကွဲကွာသွားတဲ့ ဆွေမျိုးရင်းချာတစ် ယောက်ကို ပြန်တွေ့ရလို့ “အောင်မလေး ခုမှပဲ မှတ်မိတော့တယ်... ဆိုပြီး နှုတ်ဆက်တဲ့အပေါက်မျိုး၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒီတော့... ကျန်တဲ့လူကြီးသူမတွေလည်း ဝေတေတေ ဝါးတားတားတွေဖြစ်ကုန်တာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျုပ်တို့ ဘိုးများ ဘွားများပြောသံတော့ ကြားဖူးတယ်...”တို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သီရိဓမ္မာသောက မင်းကြီး ဟာ ကိုးတိုင်းကိုးဌာနကို သာသနာ ပြုစေလွှတ်တော့...” တို့.. ထင်ရာမြင်ရာတွေ ဝင်ပြောကုန်ကြရော။ ဒီမှာကလည်း အခက်သား။ လက်သည်မပေါ်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုကို ခမ်းခမ်းနားနား နောက်ကြောင်းပြန်ချင်ပြီဆိုရင် သီရိဓမ္မာသောက မင်းကြီးရဲ့ စေတီပေါင်း ရှစ်သောင်းလေးထောင်ရယ်၊ အလောင်းစည်သူ မင်းကြီး ဖောင်စကြာစီးပြီး လှည့်လည်တာရယ်ကို ဆွဲဆွဲထည့်တတ်ကြ တာ။ ,\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုမြဆောင်ကတော့ ဘာမှန်းမသိတဲ့ အဲဒီအရုပ်ကို စိတ်မဝင်စား ပါဘူး။ တူးလက်စရေတွင်းထဲကိုပဲ ပြန်ဆင်းဖို့ပြင်နေတုန်း အဘကံက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ငါ့သားများ ကြိုးစားကြဟေ့၊ ဒါ... “ရွာတော်ရှင်'က နေရာကို အသေအချာပြလိုက်တာပါ။ ဒီနေရာကို ဆက်တူးရင် ရေထွက်မှာ ကျိန်း သေပြီကွဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုမြဆောင်က ခဏတော့ တွေခနဲဖြစ်သွားသေးတယ်။ ပြီးမှ... သူ့ဟာသူစဉ်းစားပြီး ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟာ... အဘကလည်းဗျာ... “ရွာတော်ရှင်” ပြလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ အစကတည်းက ဒီနေရာမှာ ရေထွက်မယ်မှန်း ကျိန်းသေသိလို့ တူးနေ ကြတာပဲဥစ္စာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့သားရဲ့ ခွကျကျစကားကြောင့် အဘကံတစ်ယောက် ရှူးရှူး ရှားရှားဖြစ်သွားသေးတယ်။ ပြီးမှ... “မင်းတို့လူငယ်တွေ အဲဒါ ခက်တာပေါ့ကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘာ... ညာနဲ့ ဆူပါလေရော။ ကိုမြဆောင်တို့ကတော့ နားပူ သက်သာအောင်ဆိုပြီး တွင်းထဲကို ခပ်သုတ်သုတ်ပဲဆင်းသွားကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကံအားလျော်စွာပဲ ထင်ပါရဲ့။ ခန့်မှန်းထားတာထက်စောပြီး တွင်းအနက်အတောင် ငါးဆယ်သာသာလောက်မှာပဲ ရေက ထွက်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတွင်းရေချိုဆိုတော့ အေးစိမ့်ပြီး ကြည်နေတာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒီမှာတင် အဘကံတစ်ယောက် ‘ရွာတော်ရှင်'နတ်ကို အစွဲကြီးစွဲ၊ အယုံကြီးယုံတော့တာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသိတယ်မဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဘကံက ယုံလည်းယုံလွယ်တယ်။ ယုံမိပြီဆိုရင်လည်း အပြတ်အသတ်ပဲ။ အစွဲချွတ်လို့ကိုမရဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46257862574229,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1cec95df-5a9b-4581-8dc9-a54778c4b2a1.jpg?v=1730274208"},{"product_id":"မောင်ခိုင်မာ-ဧည့်ခန်းများကိုဖြတ်သန်းခြင်း","title":"ဧည့်ခန်းများကိုဖြတ်သန်းခြင်း","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဧည့်ခန်းများကို ဖြတ်သန်းခြင်း (၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၁၉၉၃ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလမှာ ကျရောက်မယ့် (၁၉) နှစ်မြောက် သပြေတေး မဂ္ဂဇင်းအထူးထုတ်က စတင်ပြီး လစဉ်ကဏ္ဍတစ်ရပ်ကို တာဝန် ယူပေးဖို့ ဆွေးနွေးကမ်းလှမ်းလာတာကို ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံမိခဲ့ပါ တယ်။ ပထမတစ်ကြိမ် လူချင်းတွေ့ဆုံပြီး ဖိတ်ခေါ်ဆွေးနွေးသူဟာ၊ သပြေတာဝန်ခံစာတည်း ဆရာ မောင်တည်ငြိမ်ဖြစ်ပါတယ်။ သပြေမှာတေး အလှဗေဒ ဆိုင်ရာ ခံစားမှုဆောင်းပါးမျိုးတွေ ရှိခဲ့ဖူးပေမယ့် ကဗျာဗေဒဆိုင် ရာ ခံစားမှုဆောင်းပါးမျိုးတွေ မရှိခဲ့သေးပါဘူးတဲ့။ ဒါကြောင့် လိုအပ်နေ တဲ့ ကွက်လပ်ကိုဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ မိမိကို တာဝန်ပေးအပ်ခြင်းဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိမိအနေနဲ့ တာဝန်ယူရမယ့်ကိစ္စကတော့ ကဗျာကို တန်ဖိုးထား ပြီး ဧည့်ခန်းဆောင်မှာ နေရာပေးလေ့ရှိတဲ့ လစဉ်ထုတ် ခေတ်ပြိုင်မဂ္ဂဇင်းတွေ ထဲက မိမိနှစ်သက်ရာ ကဗျာအမျိုးအစားကို အလှခြေရာ ဖွေရှာပြဖို့ တာဝန် ပါပဲ။ လုပ်နည်းလုပ်ဟန် အနေနဲ့ကတော့ ဒီဇင်ဘာလထုတ် သပြေတေး မဂ္ဂဇင်းစာမျက်နှာမှာ ဖော်ပြနိုင်ရေးအတွက် (နိုဝင်ဘာလ) ထုတ်မဂ္ဂဇင်းတွေထဲမှာ မျက်နှာပြသွားခဲ့ကြတဲ့ ကဗျာများကို အခြေအနေနဲ့ အချိန်အခါ က ခွင့်ပြုသမျှ ရှာဖွေစုဆောင်းပြီး ကောင်းနိုးရာရာကို အလှမှတ်တမ်း လက်ဆင့်ကမ်းရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မိမိဘက်က ဆွေးနွေးဖွယ်ရာရှိသည်များ ကို ဆွေးနွေးတင်ပြနိုင်ဖို့၊ အလုပ်သဘောအရ ပွဲမဝင်ခင် အပြင်မှာညှိနှိုင်း တိုင်ပင်နိုင်ဖို့ ... စာတည်းချုပ် (သပြေ) ရဲ့ အလုပ်စားပွဲကို တာဝန်ခံ စာတည်းဖြစ်သူ ဆရာမောင်တည်ငြိမ်က မိမိအား ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပါတယ်။ အစကနဦး တွေ့ဆုံမှုမို့ အဖုအထစ်၊ အရစ်အတင်းတွေ ရှိကောင်းရှိလိမ့် မယ်လို့ မိမိဘက်က စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှု ဖြစ်ခဲ့ရပါသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတကယ်တမ်း စကားပြောကြည့်တဲ့အခါမှာတော့ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စာတည်းချုပ်၊ တာဝန်ခံစာတည်းနဲ့ မိမိအပါအဝင် ကဗျာကို ချစ် ခင်လေးစားသူ (၃) ဦးရဲ့ စကားဝိုင်းဟာ အချီအချ၊ အချေအတင်တွေ၊ ဆန့်ကျင်ဘက်အမြင်တွေ မရှိတော့ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကဗျအလှရှာဖို့ အနှစ်ချုပ်သဘောတူညီချက်များကတော့   \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁။ မုဒိတာ စိတ်နဲ့ ကဗျာအလှတရားကို ပွားများ ချဉ်းကပ်ရန်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ မိမိဘက်က လစဉ်၊ လဆန်း ပထမပတ်အတွင်း (ဆောင်းပါး)စာမူပေးအပ်ရန်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၃။ လဆန်း (၂) ရက် (၃) ရက်အတွင်းမှာ စာအုပ်ဈေးခင်းကို မရောက်လာနိုင်သေးတဲ့ မဂ္ဂဇင်းအချို့ကို ချန်လှပ်ထားခဲ့ရန်ဖြစ်တယ်။ အလုပ်စခန်းအတွက် ဆွေးနွေးမှုဟာ အထက်ပါ အချက် (၃) ချက် လောက်နဲ့ပဲ ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပုံမှန် ဆောင်းပါး ခေါင်းစီးအတွက် ရွေးချယ်ဖို့ စဉ်းစားကြတဲ့ အခါမှာတော့ ရုတ်တရက် မိမိဘက်က စဉ်းစားရခက်နေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ကလို အခက်အခဲကို တာဝန်ခံစာတည်းဖြစ်တဲ့ ဆရာမောင်တည် ငြိမ်က ဟောသလို ဖြေရှင်းပေးပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'ဧည့်ခန်းများကို ဖြတ်သန်းခြင်း” တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         မိမိရေးရမယ့် ကဏ္ဍန့်သင့်မြတ်လျော်ကန်တဲ့ ခေါင်းစီးတစ်ခုမို့ မိမိဘက်က အလွယ်တကူ ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လွန်ခဲ့တဲ့ (၁၀) နှစ်ခန့်တုန်းက ချယ်ရီမဂ္ဂဇင်းမှာ “ကဗျာအလှ ရှာတော်ပုံ” ဆိုတဲ့ ကဗျာဗေဒဆိုင်ရာ ဆောင်းပါးဟာ လစဉ်ပုံမှန်ပါရှိခဲ့ပါတယ်။ မိမိမှတ်မိသမျှ (၃၈) ပုဒ်တိတိ ရှိခဲ့ပြီး ချယ်ရီမဂ္ဂဇင်းမှာ (၃) နှစ်ကျော်တိုင်အောင်ရေးသားခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ ကဗျာဆရာ၊ စာရေး ဆရာ၊ ဘာသာပြန်ဆရာ ဘာသာဗေဒဆရာ၊ မြန်မာစာအဖွဲ့ရဲ့ စာတည်းမှူး၊ ဆရာမင်းလှညွန့်ကြူး (ကွယ်လွန်သူ) ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ဆရာဟာ ချယ်ရီမဂ္ဂဇင်းအတွက် 'ကဗျာအလှရှာတော်ပုံ' ဆောင်းပါးတွေရေးနေစဉ် ကာလတုန်းက ကဗျာကလောင်ကို မနာကျင်အောင် သိမ်းဆည်းအနားယူခဲ့ပြီးပါပြီ။ကဗျာဆရာ မင်းလှညွန့်ကြူးဆိုတဲ့ ဘဝကို သော့ခတ်ပြီး ဘာသာဗေဒဆရာ၊ သုတေသနပညာရှင် မင်းလှညွန့်ကြူး ဘဝနဲ့ ပျော်မွေ့ ရပ် တည်နေသူဖြစ်ခဲ့ပါပြီ။ ဒါကြောင့် ဆရာရဲ့ ကဗျာအလှရှာတော်ပုံ မျက် လုံးမှာ အမှန်းအချစ်၊ အပြစ်အကျိုးဆိုတဲ့ အခိုးအငွေ့တွေ ကင်းစင်ခဲ့တာ တွေ့ရပါတယ်။ သူလို ကိုယ်လို ကဗျာဆရာဘဝနဲ့ ကဗျာအလှကို ရှာဖွေတာ မဟုတ်လေတော့ သွေးပယောဂ ဘေးပယောဂတွေရဲ့ လှုံ့ဆော် ပတ်သက်မှုမရှိခဲ့တာကိုလည်း ရိုးသားစွာခံစားဖတ်ရှုခဲ့ရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အခုတော့ ခေတ်ပြိုင် မဂ္ဂဇင်းအချို့ထဲက ကဗျာဧည့်ခန်းများကို ဖြတ်သန်းပြီး အလှမှတ်တမ်းတင် မည့်သူဟာ 'ကဗျာဆရာ မောင်ခိုင်မာ' ဖြစ်နေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိမိအနေနဲ့ ကဗျာတွေးမှုနဲ့ ကဗျာရေးမှုအလုပ်ကို (အသက်မွေး ဝမ်းကျောင်းမှု မဟုတ်ပေမယ့်) မျက်တောင်ခတ်သလို၊ အသက်ရှူသလို နိစ္စဓူဝတရစပ်ခံစားပြုလုပ်နေသူတစ်ဦးဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါကြောင့်လည်း ကဗျာခည့်ခန်းများကို ဖြတ်သန်းတဲ့အခါ ခြေလှမ်း မမှားမိဖို့၊ အတ္တနောမတိ မရှိဖို့၊ ဝိစိကိစ္ဆာ မဖြစ်မိဖို့ အချစ်အမုန်း အပြုံး အမှုများနဲ့ မှတ်တမ်းမတင်မိဖို့ မိမိကိုယ်မိမိ ဆေးကြောသန့်စင်တဲ့အလုပ် ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပြုလုပ်ခဲ့ရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ကလို မိမိပြုလုပ်ရမယ့် ကိစ္စကို လိပ်ပြာသန့်စင်စွာ ယုံကြည် စိတ်ချပြီးသကာလ ကဗျာဧည့်ခန်းဆောင်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းလိုက်တော့ 'ရတနာသစ်မဂ္ဂဇင်း' ဆိုတဲ့ ၁၉၉၃ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလထုတ် အတွဲ (၁)အမှတ် (၁) မဂ္ဂဇင်းအသစ်ကျပ်ချွတ် တစ်အုပ်ကို ဘွားခနဲ သွားတွေ့ လိုက်ရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မဂ္ဂဇင်းအသစ်ဖြစ်ပေမယ့် ည့်ခန်းထဲမှာ ခင်းကျင်းပြသထားတဲ့ ကဗျာလက်ရာရှင်များကတော့ လက်သစ်လူသစ်တန်း အဆင့်မဟုတ်ကြပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရတနာသစ် မဂ္ဂဇင်းရဲ့ ကဗျာဧည့်ခန်းထဲမှာ စာရေးသူရဲ့ ခြေလှမ်း ကို တုံ့ရပ်သွားအောင် ဖမ်းစားခဲ့တဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်ကတော့ မောင်အောင်ပွင့်ရဲ့ 'တောတွင်းပျောက်” ဆိုတဲ့ ကဗျာတိုလေးပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သဒ္ဒါလင်္ကာရ (အသံကို တန်ဆာဆင်ခြင်း) နဲ့ အတ္ထာလင်္ကာရ (အနက်ကို တန်ဆာဆင်ခြင်း) နှစ်မျိုးမှာ ယခုဖော်ပြမယ့် မောင်အောင်ပွင့် ရဲ့ 'တောတွင်းပျက်' ကဗျာဟာ အလင်္ကာရလှတဲ့ ကဗျာသစ်တစ်ပုဒ် ပါ။ 'အပြော' နဲ့ 'အပြ'ကို အားပြုတဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စက္ကန့်ပိုင်းလောက်သာကြည့်ပြီး အာရုံပုံရိပ်ထဲမှာ တရစ်ဝဲဝဲ နဲ့ ထင်နေစေတဲ့ နိုင်ငံတကာဂြိုဟ်တုသတင်း (အပိုင်းအစ) လေးတစ်ကွက် ကို ဖျတ်ခနဲကြည့်လိုက်ရသလိုပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'တောတွင်းပျောက်ကို \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွာသားတွေ လိုက်အရှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်အမော့ တစ်နေရာ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသစ်နှစ်ပင်ကြား ဖားကင်ထားသလို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခြေကားယား လက်ကားယား\"... တဲ့။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကဗျာဆရာခေါ်ပြတဲ့ နေရာကို ရွာသားတွေနဲ့အတူ စာရေးသူ ကိုယ်တိုင် လန့်ဖျပ်ပြီး လိုက်ပါသွားမိပါတယ်။ ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တောင်အမောတစ်နေရာက၊ သစ်နှစ်ပင်ကြားမှာ ဘွားခနဲ တွေ့လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းဟာ ကြက်သီးမွေးညင်းထစရာပါပဲ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခုတ်လှဲလို့လဲနေတဲ့ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်နဲ့မလှဲသေးဘဲ တည်ရှိနေတဲ့ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်။ အဲဒီ သစ်ပင်နှစ်ပင်ရဲ့ကြားမှာပိပြားပြီး မရှုမလှ သေနေတဲ့ လူတစ်ယောက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီနေရာကို ဘာကြောင့် ဒီလူရောက်လာပြီး ခုလို သေဆုံးရတယ် ဆိုတာ ကဗျာဆရာက ပြောမပြသေးပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ခြေဖဝါး \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပတ်ကြားအက်တွေက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသက်သေမှ ပိုကျဲလို့\" \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆိုပြီး သေဆုံးသူရဲ့ ခြေဖဝါးတစ်စုံကို အနီးကပ်ပြကွက်မျိုးနဲ့ စကားလုံး မီးမောင်းထိုးပြနေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘဝတစ်လျောက်လုံး ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဖြတ်သန်းခဲ့ရလို့ ခြေဖဝါးမှာပတ်ကြားအက်ရာတွေနဲ့လူကို ကဗျာဆရာဟာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့ဟန်တူပါတယ်။ ပေါင်းသင်း ဆက်ဆံခဲ့ဖူးပုံရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အလို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဆုတ်, အသည်း \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခွေးအ ဆွဲလို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရင်ကွဲဟောက်ပက်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဖြစ်နေရှာတဲ့သေဆုံးသူကို ကဗျာဆရာနဲ့ အတူ ရွာသားတွေနဲ့အတူကဗျာဖတ်သူကိုယ်တိုင် မရှူနိုင် မကယ်နိုင်ဖြစ်ရပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လွင့်ကျနေတဲ့ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ပုဆိန်သွား အနှောင့်နားကပ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောက်ခေတ် ပုဆိန်လိုလို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတင်းပုတ်လိုလို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         လို့ ရုတ်တရက် ဖွင့်ဆိုပြလိုက်တော့မှပဲ ဒီလူ ဘာကြောင့် သေဆုံးရတယ်ဆိုတဲ့ သဲလွန်စကို ကဗျာဖတ်သူ ခြေ ရာကောက်လို့ ရပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရိုးမသစ်တောကြီးထဲမှာ သစ်ခုတ်တဲ့အလုပ်ကို လာလုပ်ရင်း ကံကြမ္မာအကြောင်း မသင့်လို့ ခေါင်းနှင့်ကိုယ် ကိုးစားကွဲသွားရတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အတ္ထုပ္ပတ္တိအကျဉ်းကို ဂြိုဟ်တုသတင်းတစ်ပုဒ်လို ကဗျာဗွီဒီယိုရိုက်ပြနေတဲ့ ကဗျာဆရာဟာ သူ့ကဗျာကို ဒီနေရာမှာတင် ရပ်မထားသေးပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သတင်းနောက်ခံ အသံတစ်သံကို ဟောသလို လေးလေးတွဲတွဲဖွင့်ပြရင်း ကဗျာကို နိဂုံးချုပ်လိုက်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေရသေရပပုံဟာ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအစပကတူး ကမ္ဘာဦးနဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာထူးတော့လဲလေ” တဲ့။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီနေရာမှာတွင် ကဗျာဂြိုဟ်တု သတင်းတိုလေးတစ်ပုဒ်ဟာ ရုတ်တရက်ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ မပြီးဆုံးနိုင်သေးတဲ့ ကိစ္စကတော့ ကဗျာဖတ်သူရဲ့ ရင်ခုန်သံနဲ့အတူ လူရဲ့ မူလအစကို ရှာဖွေကြံဆမှုဆိုတဲ့ (Flash back)နောက်ကြောင်းပြန် အာရုံခံစားမှုများပါပဲ။ မျောက်နဲ့ လူရဲ့ သိသာ ထင် ရှားတဲ့ ကွာဟချက်ဟာ ဘာလဲ။ လူဟာ မိမိရဲ့ ပုဂ္ဂလိကဘဝနဲ့ မိမိ ပါဝင်ပတ်သက်နေတဲ့ လူမျိုးနွယ်စုကြီးတစ်ရပ်လုံး တည်တံ့ရှင်သန်နိုင်ရေး အတွက် ခုတ်ထွင်ရှင်းလင်းဖို့၊ ထွန်ယက်စိုက်ပျိုးဖို့၊ အမဲလိုက်ဖို့၊ သားရိုင်းကောင်းများနဲ့ သတ်ပုတ်ဖို့၊ ကုန်ထုတ်ကိရိယာများကို ဖန်တီးထုတ်လုပ် ဖို့ လက်နက်တန်ဆာပလာကို ကိုင်စွဲအသုံးပြုရပါတယ်။ လက်နက် ကိရိယာကိုင်ဆောင်အသုံးချတတ်မှုဟာ လူနဲ့ တိရစ္ဆာန်တို့ရဲ့ အဓိက ကွာဟချက်ပါပဲ။ ကျောက်ခေတ်တုန်းက ကျောက်ပုဆိန်ကို ကိုင်ဆောင်ခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာဦးလူသားအဖို့ ကျောက်ပုဆိန်တစ်လက်နဲ့အတူ အသက်စွန့်သွားတဲ့ ဖြစ်ရပ်ဟာ ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ် မဟုတ်ပါ။ အံ့ဖွယ်သုတလည်း မမည်ပါ။ အနုမြူခေတ်၊ အီလက်ထရောနစ်ခေတ်ကိုရောက်ကာမှ ကျောက်ခေတ်ပုဆိန် လိုလို၊ တင်းပုတ်လိုလို သစ်ခုတ် (ကုန်ထုတ်) ကိရိယာတစ်ခုနဲ့ မထင်မရှား အသက်စွန့်သွားတဲ့လူကိုတော့ ကဗျာဖတ်သူတစ်ဦးအနေနဲ့ နားဝေ တိမ်တောင်ဖြစ်မိတာ အမှန်ပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          'သစ်' ဆိုတာ တိုင်းပြည်ရဲ့ ရတနာတစ်ပါးဖြစ်တယ် နိုင်ငံတော် ရဲ့ စီးပွားရေးကို အဓိက အထောက်အကူပြုပစ္စည်းလည်းဖြစ်တယ်။ “ယနေ့ ကမ္ဘာတစ်ရပ်လုံး ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ပြဿနာဟာ ရေနံပြဿနာမဟုတ်၊ ကမ္ဘာသစ်တောများ ပြုန်းတီးရတဲ့ ပြဿနာဖြစ်တယ်\" ဆိုတဲ့ သစ်တောပါရဂူ တစ်ဦးရဲ့ အဆိုအမိန့်အရ၊ စဉ်းစားကြည့်ရင် မောင်အောင်ပွင့်ရဲ့ “တောတွင်းပျောက်\" ကဗျာထဲက သစ်ခုတ်ရင်း ကျဆုံးသွားတဲ့ လူရဲ့ မြင်ကွင်း ဟာ (သို့မဟုတ်) ထိုသစ်ခုတ်လုပ်သားရဲ့ နေရ၊ သေရပုံဟာ…\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အစပကတူး ကမ္ဘာဦးနဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာထူးတော့လဲလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆိုတာမျိုးတော့ မဖြစ်သင့် မဖြစ်အပ်တာ အမှန်ပါပဲ။ အခုတော့ ကဗျာထဲမှာ တကယ်မြင် တကယ်ကြားနေရပြီမို့ မိမိဘဝမှာကော ဘယ်လိုနေ ဘယ်လိုသေရမှာလဲလို့ ခံစားအားငယ်ပြီး ရတနာသစ်မဂ္ဂဇင်းရဲ့ ကဗျာဧည့်ခန်းထဲက လှမ်းထွက်ဖို့ဟန်ပြင်ခိုက်မှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်ထပ် ကဗျာတစ်ပုဒ်က စာရေးသူရဲ့ ခြေလှမ်းကို တုံ့ဆွဲထားပြန်ပါ တယ်။ တုံ့ဆွဲထားနိုင်လောက်အောင် ခွန်အားကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ အညာသား ကဗျာဆရာ မောင်သာလင်းဖြစ်ပါတယ်။ စောစောတုန်းက အေးစက်တောင့်ခဲနေတဲ့ မိရင်ထဲက ဝေဒနာကို သာအောင် ကုစားနိုင်တဲ့ မောင်သာလင်းရဲ့ ကဗျာလေးဟာ ပါဒရေ (၉) ကြောင်းမျှသာရှိပြီး အဲဒီ ကဗျာခေါင်းစီးက “ရှား”လို့ အမည်ရပါတယ်။ 'ရှား' ဆိုတာ ခေတ်ပေါ် စာရေးဆရာ နာမည်တစ်မျိုးလို့ အထင်မမှားစေချင်ပါဘူး။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ''ကျွန်း၊ ပျဉ်းကတိုး၊ ပိတောက်၊ သစ်ယာ၊ အင်ကြင်း၊ သင်္ကန်း၊ သစ်ခါး၊ ကနစို၊ သစ်ရှို၊ သယောနဲ့ ရှား' ဆိုတာဟာ မြန်မာနိုင်ငံတစ် ၀န်းလုံးမှာ သစ်တောဥပဒေအရ တားမြစ်ထားတဲ့ သစ်ပင်များဖြစ်ပါတယ်။ ပါမစ်မရှိဘဲ ခုတ်ချင်တိုင်းခုတ် ထုတ်ချင်တိုင်း ထုတ်လို့မရပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အထူးသဖြင့် သစ်တောကြီးထဲက သစ်ပင်အမျိုးပေါင်းများစွာထဲ မှာ “ရှား” ဆိုတဲ့ အပင်ဟာ ကျစ်လျစ်မာကျောမှုခွန်အားမှာ အပြည့်ဝဆုံးရုက္ခမျိုးနွယ်စုဖြစ်ပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ကလို အာနိသင်ကြောင့် 'ရှား” ရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိကို ၁၉၇၈ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလထုတ် ရှုမဝမဂ္ဂဇင်းမှာ ကဗျာဆရာ (ကို) ကြည်အောင် ကဟောသလိုဖွဲ့ဆိုတင်ပြခဲ့ဖူးပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပေါင်သားကျစ်လျစ်၊ တောင်ရှားနှစ်မို့ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆောင်ဓားထစ်တောင် ခံသလေလေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ရို့ လေလေး၊ မောင်ရို့လေး”...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆိုတဲ့ ကျေးလက်လေထိုးသားတွေရဲ့ ယိုဟီးတိုင်သံဟာ စာရေးသူရဲ့ ရင်ထဲမှာ ခုချိန်ထိ ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲပါပဲ။ စောစောတုန်းက တင်ပြခဲ့တဲ့ မောင်အောင်ပွင့်ရဲ့ “တောတွင်းပျောက်\" ဟာ၊ 'အပြကဗျာ' ကောင်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်သလို အခုတင်ပြမယ့် မောင်သာလင်းရဲ့ 'ရှား\" ကဗျာကတော့ “အပြောကဗျာ' ကောင်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43779817701525,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4cf898a5-abaf-40ce-9b14-024205341d0f.jpg?v=1730274382"},{"product_id":"မောင်ဆုရှင်-လရောင်နှင့်ဆုံဆည်းခွင့်နှင့်အခြား၀ထ္ထုတိုများ","title":"လရောင်နှင့်ဆုံဆည်းခွင့်နှင့်အခြား၀ထ္ထုတိုများ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလရောင်နှင့် ဆုံစည်းခွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်တို့မှာ ရွာရိပ်ဝန်းကျင်ကို ခွာ၍မြို့သို့ရောက်ကတည်းက လရိပ်လရောင်တို့နှင့်၀ေးခဲ့သည်မှာ ကြားလေပြီ။ သုနန္ဒာကမ်းခြေ ရပ်ကွက်သစ်သို့ ရောက်လာသောအခါ လရိပ်လရောင်တို့နှင့် အကြောင်းအားလျော်စွာ ဆုံစည်းခွင့်ရပြန်လေသည် ဆုံဆည်း ရသော အကြောင်းမှာ ဆင်ခြေဖုံးအရပ် ဖြစ်နေသောကြောင့် တစ်ကြောင်း အိမ်ရှေ့တွင် ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုး လမ်းမီးများ ထွန်းကြ သည်မှာ မစုံသဖြင့် လထွက်သောသများ၌ လရောင်ကကူတတ် သောကြောင့် တစ်ကြောင်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလရောင်နှင့် ဆုံစည်းခွင့် ကြုံကြိုက်လာသောအခါ လဆန်းလပြည့်ညများ၌ လရောင်ကို တမင်မျှော်မိသော အလေ့အထတစ်မျိုး ရှိလာပြန်သည် အစတုန်းက လေးရောင်ကို ကြယ်စင်တို့ရှိသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုးကောင်းကင် ခပ်လင်းလင်းမှ တိုက်ရိုက်ရှုမြင်ခဲ့ရသော်လည်း လနှင့်၊ နှစ်နှင့်ချီ၍ အချိန်ကြာလာသောအခါ လရောင်ကို တိုက်ရိုက် ကြည့် မြင်ရခြင်း မဟုတ်ပြန် တော့။ ထိုသို့ မဟုတ်ခြင်းကပင်လျှင် ကဗျာဆန်၍နေသည်ဟုဆိုရမလိုဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ လရောင် ဆမ်း သော အုန်းလက်များ အကြားမှ ရှုမြင်ရခြင်းဖြစ်သည် ။ ကျွန်တော်တို့အဖို့ အုန်းပင် အုန်းလက်နှင့် လရောင်တို့သည် မျက်စိ အမြင်တွင် ဘယ်နည်းဘယ်ပုံ ပနံရမှန်းမသိ။ အုန်းလက်ရွက်တံတို့ အကြား လေအဝှေ့ ကစားသောကြောင့် ယိမ်းထိုးမှုတို့ သည် လရောင်ကို ပြေးလွှားရွေ့လျားစေလျက် တောက်ပရွှန်းမြခြင်းကို အားပေးရာရောက်သည်ဟု ထင်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမူလက ဤနေရာတွင် ထိုအုန်းပင် သုံးလေးပင်တို့ကို တန်းစီ၍ စိုက်ခဲ့သည်မှာ လရောင်ကို နှစ်သက်ခြင်းနှင့် မစပ်ဆိုင်ခဲ့။ အရိပ် ရစေလိုသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အိမ်ရှေ့တာရိုးနံဘေး ရေမြောင်း ကျယ်တွင် နေနားစရာ နေရာတစ်ကွက် ဖန်တီးလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အပင်မျိုးတို့ ဟူသည် စိုက်ပျိုး၍ ရေမြေသင့်ကာ အဆင်ပြေလျှင် ဤအတိုင်းမနေ ။ ဖွံ့ဖြိုး ကြီးသွားတတ်သော သဘာဝမှာ ထင်ရှားလာခဲ့သည် ။ သို့ဖြင့် အိမ်ရှေ့ရေနီမြောင်းကို တံတားဖြတ်၍ ခင်းလိုက်သောအခါ အုန်းလက်ဖားဖားတို့က တံတားပေါ်မှ ထိုင်ခုံတန်းကို တပိတစ်ပိုင်း မိုး၍ ပေးလာနေ တော့သည် ။ မကြာမီအုန်းလက်တွေ လက်ယှက်ထိုး ဖြစ်လာရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနေ့အခါ ၌ အုန်းလက်တို့က နေရိပ်ကိုပေးသည်။ ည အခါ ၌ အုန်းလက်တို့ကပင် လရိပ်ကို ပေးပြန်သည် ။ သူတို့က လရောင်ကို ပြောက်တိပြောက်ကျား ပေးခြင်းဖြစ်၍ နှစ်သက်ဖွယ်တစ်မျိုး ဖြစ်သည် ။ သို့ဖြင့် လရောင်၏ အေးမြခြင်းကို မော်ကြည့်ကာ လရိပ်ဝန်းကျင်ကို ဖွေရှာ၍ ခံစားကြည့်ရာမှ လရောင်ရိပ်နှင့် စိတ္တဇတို့ ဆက်သွယ်နေသည်ဆိုခြင်းကို အဆက်အစပ်မရှိ တွေးမိရပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်္ဂလိပ်ဘာသာစကား၌ လူနာ {Lunar} ဟူသော ဝေါ ဟာ ရသည် “ကောင်းကင်ကလ” ကို ဆိုလိုသည်။ ထိုစကားနှင့်နွယ်၍ သူရူးကိုလူနာတစ် {Lunatic} ဟူ၍ သုံးနှုန်းသည်။ အကြောင်းမှာ လရောင်ကို သူရူးတို့ နှစ်သက်ကြသောကြောင့် ဤဝေါဟာရ ဖြစ်လာ သည်ဟု ရှင်းလင်းချက်ရှိသည်။ မိမိက လရောင်ကို ကြိုက်သည်မှာ ဥမ္မတ္တက အခြေခံပေလောဟု ဆင်ခြင်၍ကြည့်ရသည်။ ဟုတ်သည် ဆိုဦး “ပုထုဇ္ဇနော ဥမ္မတကော\"ဟူသော ကျမ်းထွက်နှင့် ညီညွတ်နေ ပေသည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလနှင့် လရောင်တို့သည် စာပေရသ အဖွဲ့အနွဲ့တို့၌ အတော်များများ တင် စားခြင်းခံရသော အကြောင်းအရာများဖြစ်သည် ။ ထို့ကြောင့် ပုထုဇဉ်ဟူသမျှလရောင်ကိုကြိုက်ကြသည်ဟု ဆိုလောက် ပေသည်။ “မျက်နှာငွေလ၊ ဝင်းပပကို” ဟူ၍လည်းကောင်း၊ “မျက်နှာချင်းကို လမင်းမှာ ဆုံစို့ကွယ်” ဟူ၍လည်းကောင်း၊ “တက္ကသိုလ်ကျောင်းက ငွေလမင်း\" ဟူ၍လည်းကောင်း၊ “မောင့်မေတ္တာ လရောင်ဆမ်းမှ ပွင့်လန်းလာမယ့် ပန်းအလှ ကုမုဒြာ” ဟူ၍လည်းကောင်း၊ “ချစ်သူ ကို လရောင်အောက်မှာ ရှာပါ ” ဟူ၍ လည်းကောင်း ခေတ်ဟောင်း ခေတ်သစ် စာပေဂီတတို့၌ တင်စား နှိုင်းယှဉ်သော အပြောအဆိုများ အစဉ်အဆက် ရှိခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလရောင် နှင့် လမင်းတို့၌ အရောအစပ် အတွဲအဖက်များ ရှိတတ်သေးသည် ။ လမင်းသာချိန်၌ ဆောင်းနှင်းတို့ ကျဆင်းချိန်ဖြစ်နေလျှင် လှပခြင်းနှင့် အေးမြခြင်း ရသနှစ်မျိုးကို ဆောင်တတ် သည်။ အလွမ်းဓာတ်ခံရှိလျှင် လွမ်းဝှန်ဆင့်လောင်းရမြဲဖြစ်သည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလမင်း၌ ကြယ်တို့ ဝန်းရံခသော ကောင်းကင်ညီလာခံသည် တင့်တယ် လှစွာ၏။ လရောင်နှင့် တယောသံ ၊ စောင်းသံတို့သည်လည်း ဝတ္ထု၊ ရုပ်ရှင် ဇာတ်လမ်းဇာတ်အိမ်တို့၌ ဆုံစည်းရတတ်မြဲဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုမှတစ်ပါး “လမင်းကိုမြင်၊ ကြယ်စင်ဟုတ်ဘူး” ဟူသော အဖွဲ့အနွဲ့ မှာ အနက်ကို ဆင်ခြင်ရသောသဘော ပါ လေသည် ။ “ရွှေလမှာ ယုန်ဝပ်လို့ ဆန်ဖွပ်သည် အဘိုးအို၊ ဟောကြည့်ပါ ဆို၊ ဆိုသာဆို ပိုမိုသည့်စကား” ဟူသော အဖွဲ့ အဆိုမှာကား အလိုလို ရှင်းပြီးသားဖြစ်သည်။ ကျေးလက်ရိုးရာ တေးချင်းတို့က ဤသို့ ဖွဲ့နွဲ့ ကြစဉ်၌ လဗိမာန်ကို သိပ္ပံခေတ်ကာလတွင် လက်တွေ့ ချဉ်းကပ်နိုင် လောက်အောင် အတင့် ရဲသူ တစ်ဦးက “လူတစ်ယောက်အတွက် ခြေလှမ်းကလေး တစ်လှမ်းသာဖြစ်သည်၊ လူ့လောကအတွက်မှာ ခြေလှမ်းကြီးတစ်လှမ်းဖြစ်ပေသည်” ဟူ၍ ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် ယှဉ်သောစကားကို ၁၉၆၉ ခုနှစ် ဇူလိုင်လတုန်းက ပြောဆိုခဲ့သည် ။ ထိုသို့ဆိုသူမှာ အမေရိကန် အာကာသသူရဲလည်းဖြစ်၊ လပေါ်သို့ပထမဆုံး ခြေချမိသူလည်းဖြစ်သော နီးလ်အမ်းစထရောင်းန် Neil Armstrong ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူတို့ အတွက် လသည် လက်တွေ့မဆန်သောအရပ်ဟူ၍ ဆိုရမည်လားမသိ။ မြေပြင်အရပ်၌ “မသာလည်းတ၊ သာလည်းတ” ဟူ၍ ဆိုရသော လသည် လပေါ်သို့ နဖူးတွေ့ဒူးတွေ့ ရောက်ရသူတို့ အတွက် ကဗျာဆန်ဟန်မရှိဟု ထင်ရသည်။ လပေါ်၌ လေတဟူးဟူး တိုက်နေသည်။ လူက ကိုယ်ကို ထိန်းပြီး လမ်းလျှောက်၍ မရ။ လပေါ်မှာ အသက်ရှူရန် အောက်ဆီဂျင်ပါ သောလေမရှိ။ လ၏ မျက်နှာပြင် မြေသားသည် ဖုန်အတိပြီးသောနေရာဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှနေ၍ နှစ်သက်ရသည်က ဆွတ်ပျံ့ဖွယ်ရှိလိမ့်မည် ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုသို့ အထင်အမြင်ရသောအခါ လနှင့် အနေဝေးရခြင်းကပင်လျှင်လ၏ အရောင်အဆင်း၌ ယစ်မူးပျော်ပိုက်ခွင့် ကို ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သဘောပေါက်ရသည်။ သို့ဖြင့် မိုင်ပေါင်း နှစ်သိန်းခွဲ နီးပါး အရပ်မှာရှိသော လသည်ဤမြေသားတို့အတွက် အတင့် အတယ် စာဖွဲ့စရာ၊ တိုင်တည်၍ အဖော်ညှိစရာဖြစ်လျက် ရှိနေ ပေသည် ။ သူ့ထံမှ ကမ္ဘာဆီသို့ ပြေးလာသော အလင်းဖိုတွန်များ တစ်စက္ကန့်လျှင် မိုင်ပေါင်း တစ်သိန်းရှစ်သောင်းကျော်နှုန်းဖြင့် အုန်းလက်တို့အကြားသို့ ဝင်ရောက်လာမြဲဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလ၏ လပြည့် ၊ လခြမ်းအချိန်များ၌ တင့်တယ်ခြင်းသည် မိုင် ၉၃ သန်းဝေးသော အရပ်မှ နေ၏ ကျေးဇူးပါလေသည်ကို စဉ်းစားမိကြခြင်း မရှိသည်မှာ အမှန်ဖြစ်သည် ။ ကျွန် တော်တို့မှာ နေမင်းကို ၃၆၅ ရက်လျှင် တစ်ကြိမ် ပြည်အောင် တစ်နာရီလျှင် မိုင် ၆၇၀၀၀ နှုန်းဖြင့် လှည့်ပတ်နေရင်းက နေ့တစ်လှည့်၊ ညတစ်လှည့် ဖြင့် လထွက်သော လသာညများ၌ လရောင် ကို ဆုံစည်းခွင့်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ ငယ်စဉ်ကပင် ရင်းနှီးခဲ့ရသော မိတ်ဟောင်း ငယ်ချစ် နှင့် ဆုံ ရသည်ကဲ့သို့ ခံစားရမိလေသည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46342464766101,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d8e1ba9f-83bd-4963-9ac9-8e5392cce5e1.jpg?v=1730274451"},{"product_id":"မောင်ဆုရှင်-အထီးကျန်မြေခွေးနှင့်အခြား၀ထ္ထုတိုများ","title":"အထီးကျန်မြေခွေးနှင့်အခြား၀ထ္ထုတိုများ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအထီးကျန် မြေခွေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖေဖော်ဝါရီလ ရောက်ခဲ့ပြီ။ ဆောင်းရာသီ၏ နေရောင်သည် မျက်စိအောက်တွင် မြင်သမျှ အရာဝတ္ထု တို့ကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး ထိုဆီးနှင်းလွှာမှအရောင် တပြောင်ပြောင်လက်လျက်ရှိသည်။ အခြားနှစ်များကဆိုလျှင် ဤရာသီတွင် ဤတောင်ကြောတစ်ခို၌ တိရစ္ဆာန်အားလုံး ဆောင်းခိုရင်း ငြိမ်သက်ကာ အိပ်မောကျနေကြစမြဲဖြစ်၏။ ယခုနှစ်၌ကား အိပ်၍မပျော်သော သတ္တဝါ တစ်ကောင် ရှိနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနွေဦး၏ နွေးထွေးသော လေပြည်ဦးတို့ တိုက်ခတ်ရန် အလှမ်းဝေးသေးသောအချိန်မှာပင် “ကွန်ကီချီ” အမည်ရှိသော မြေခွေးသည် သူယက်ဖောက်ထားသော တွင်းခေါင်းရှည်ထဲမှ တိုးထွက်၍လာခဲ့သည်။ ထိုမြေခွေးငယ်သည် အတွေးခေါင်လျက်ရှိ၏။ မြေခွေး ဆိုသော သတ္တဝါများ မတွေးတတ်ပါဘူးဟု သင် စောဒကမတက်မီမှာပင် မြေခွေးမှာလည်း ခံစားချက်များ ရှိသည်ကို သတိပြုမိဖို့ဖြစ်ပါသည်။ ကွန်ကီချီသည် အထူးတလည် ဝမ်းမြောက်သည့်အခါဖြစ်စေ၊ ဝမ်းနည်းသည့်အခါဖြစ်စေ “ကိန်” ဟူသောအသံကို ပြုလေ့ရှိ၏။ မြေခွေးတို့မှာလည်း ယခုအခါ၌ ပူပန်ကြောင့်ကြစရာကိစ္စများ ရှိသည်သာဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆောင်းရာသီမှာ ကြာလွန်းသဖြင့် မကုန်ဆုံးနိုင်တော့သည့်အလား သူထင်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ကွန်ကီချီသည် မှေးစက်၍ မပျော်နိုင်ရှာဘဲ အတွေးရေယာဉ်ကြော၌ နစ်မျောကာ မျက်စိကိုပင် မမှေးမှိတ်နိုင်ဘဲရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူအောင်းနေသော မြေတွင်းရှည် ထဲမှ အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ သူ့မျက်စိများ နွမ်းနယ်လျက်ရှိပြီး မျက်ထောင့်များ ရဲရဲနီနေ လေသည်။ သူ့ကိုယ်မွေးများမှာ တွန့်ကြေလျက်ရှိ၏။ သူအမြဲ ဂုဏ်ယူလေ့ရှိခဲ့သည့် ဘော်ငွေ ရောင် သူ့အမြီးဖျားမှာလည်း အရောင်မွဲခဲ့ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကွန်ကီချီအဖို့ စိတ်ထဲ၌ စွဲစွဲလမ်းလမ်းဖြင့် ဖျောက်မရဖြစ်နေသော အကြောင်းအရာ တစ်ခုမှာ ဂေါက်သီးရိုက်ကစားကွင်းတစ်ခုကိစ္စဖြစ်သည်။ မြေခွေးတစ်ကောင်နှင့် ဂေါက်သီး ရိုက်ကွင်းတို့ ဘယ်လိုဆက်စပ်နေသလဲဟု မေးနိုင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယမန်နှစ် နွေဦးတွင် ဤနေရာ တောင်ပူစာတစ်ကြော၌ ဂေါက်သီးရိုက်ကွင်းတစ်ခု လာ၍ တည်ဆောက်ကြသည်။ ဂေါက်ကွင်းထဲတွင် လှည့်ပတ်လျှောက်သွားကြရင်း ဂေါက်တံ များဖြင့် ဘောလုံးကို လွှဲ၍လွှဲ၍ ရိုက်နေကြသောလူတို့ကို ကွန်ကီချီသည် အားကျစွာ ကြည့်နေ ခဲ့မိသည်။ ထိုလူများကို စီးပွားရေးလုပ်ငန်းသမားများ” ဟူ၍ ခေါ်ဆိုကြသည်။ သူတို့မှာ သားနားသော လည်စည်းများကိုစည်း၍ တနင်္လာနေ့မှ သောကြာနေ့အတွင်း အလုပ်ခွင်တွင် တင့်တယ်စွာ ဝတ်စားလျက် သွားချီပြန်ချီ အလုပ်လုပ်ကြသူများဖြစ်သည်။ အလုပ်လုပ်ရက်တစ်ပတ် ကုန်ဆုံးချိန် ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူတို့သည် ထိုမြက်ခင်းသို့ ရောက်လာကြပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘောလုံး ဖြူဖြူကလေးများကို လေထဲသို့ လွှင့်ရိုက်ကာ မြေပေါ်ရှိ ကျင်းဝိုင်းပေါက်များအတွင်းသို့ လှိမ့်သွင်းလေ့ ရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကွန်ကီချီသည် ဂေါက်သီးကွင်းနံဘေးရှိ မြက်ဖုတ်များထဲမှနေ၍ ထိုလူရည်သန့်များ ဘောလုံးရိုက်လေ့ရှိသည်ကို ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး စောင့်ကြည့်နေလေ့ရှိသည်။ ထိုအခါ၌ သူ့စိတ် ထဲတွင် အတွေးတစ်မျိုး ပေါ်လေ့ရှိ၏။ “ငါတို့မြေခွေးတွေဟာ ခက်ခက်ခဲခဲ အသက်ရှင်ရပြီး ပျင်းစရာလဲ ကောင်းလှတယ်၊ ယုန်တွေကိုလိုက်၊ ကြွက်တွေကိုရှာပြီး ကိုက်ဖမ်းစားကြရတယ်။ လယ်သမားကြီးရဲ့ ကြက်တွေကို ဝင်ဆွဲမိရင် သူက လိုက်ရိုက်တာကိုလဲ ပြေးရသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဪ...ငါ လူတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်လိုက်တာ၊ ပြီးတော့ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမျိုးကို နေကြည့်ချင်လိုက်တာ၊ ငါဘာလုပ်ရပါ့မလဲ၊ ငါ တစ်ခါတည်း လူတစ်ယောက်ဘဝကို ဘာလို့မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ၊ အင်း ... ငါဖြစ်သွားလို့ရှိရင်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤပြဿနာမှာ ကွန်ကီချီကား တစ်ဆောင်းတွင်းလုံး စိတ်ရှုပ်ထွေး၍ အိပ်မပျော်ဖြစ်စေ ခဲ့သော အကြောင်းဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်ုပ်တို့သည် ကွန်ကီချီ၏ ဆောင်းအိပ်မက် အကြောင်းကို သိနေရစဉ်မှာပင် သူနေထိုင်ရာ တွင်းပေါက်ဝသို့ သူထွက်လာပြီး မလှုပ်မယှက် ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် ထိုင်နေလေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော့သည်။ သူသည် ထိုကိစ္စကို အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ထ၍ရပ်လျက် နှုတ်သီးဖျားမှ အမြီးဖျားအထိ လှုပ်ခါနေလိုက်သည်။ ထို့နောက် “ငါ မြေခွေးဘဝက ထွက်တော့ မယ်ကွ” ဟု ဟစ်ကြွေးလိုက်ရာ သူ့ အသံသည် မြေပြင်တောတောင်အနှံ့ ပဲ့တင်ရိုက်ခတ်သွား တော့သည်။ ကွန်ကီချီသည် သူ့ဘာသာသူ ခုချိန်ကစပြီး ငါဟာ လူတစ်ယောက်ဖြစ်တော့မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် လုပ်တော့မယ်” ဟူ၍ သူ့ကိုယ်သူ ပြောနေလေသည်။ ကွန်ကီချီသည် “ကိန်-ပုံ-တန်” အမည်ရှိ မန္တာန်တစ်မျိုးကို ရွတ်ဆိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤလျှို့ဝှက်မန္တာန်မှာ မြေခွေးတို့လောက၌သာ သိရှိသော ရွတ်ဆိုရန်စကားဖြစ်ပြီး မြေခွေးများကို လူ့အသွင်ရောက် အောင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်သော မန္တာန်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြေခွေးသည် ဝက်သစ်ချအရွက် တစ်ရွက်ကို ဦးခေါင်းပေါ်တင်လျက် “ကိန်” ဟု အော်လိုက်လျှင် လူတစ်ယောက်နှင့်မခြား စကားပြောတတ်သွားလေသည်။ ထို့နောက် “ပုံ” ဟု ထပ်၍ ရွတ်ဆိုလိုက်ပါက မြေခွေးသည် သူဖြစ်ချင်သော လူ့အသွင်သို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်သည်။ ထိုအခါတွင် လူနှင့်မတူသည်မှာ အမြီးတန်းလန်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ နောက်ဆုံးအချက် အားဖြင့် “တန်” ဟု ရွတ်ဆိုလိုက်ပါက အမြီးလည်း တစ်ပါတည်း ပျောက်သွားတော့သည်။ ထိုမန္တာန်ကို ရွတ်ဆိုသော မြေခွေးသည် လူသားတစ်ဦး လုံးဝဖြစ်သွားပြီး မြေခွေးဘဝကိုလည်း ပြန်၍မရနိုင်တော့ပေ။ ကွန်ကီချီအား သူ့ မိခင်က ထိုစကားသုံးလုံးကို ရွတ်ဆိုခြင်းမပြုရန် အကြိမ်ကြိမ်သတိပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့မှာ အမေ့စကားကို မနာယူနိုင်တော့။ သူ့ဆန္ဒအတိုင်း လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးဖြစ်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့ကြောင့် မြေခွေးငယ်သည် ဝက်သစ်ချအရွက်ခြောက်တစ်ခုကို သူ့တွင်းထဲမှယူ၍ သူ့ငယ်ထိပ်ပေါ်သို့ တင်ထားလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကွန်ကီချီရေ ... မင်းဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ မင်းဘာသာမင်း သိပါတယ်” ဟု သူ့မိခင်က တွင်းထဲရှိ တစ်နေရာမှ လှမ်း၍ပြောသည်။ ထို့နောက် “ငါ့သားရယ် ... တစ်ဆောင်း တွင်းလုံး မင်းဘာကိုစဉ်းစားနေတယ်ဆိုတာ အမေသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူ့အဖြစ် လူ့ဘဝဆိုတာ ဘေးပန်းကကြည့်နေသူတွေ ထင်ကြသလို ပျော်စရာကောင်းလိမ့်မယ်လို့ အမေတော့ မထင်ဘူး” ဟု ပြောနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကွန်ကီချီက “အမေရယ်... ကျွန်တော်တော့ စိတ်ကို ဒုန်းဒုန်းချလိုက်ပြီ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ဗျာ ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်လှပြီ၊ ဒီတောင်စောင်းထဲမှာ ဆောင်းတွင်းဆိုလဲ စားစရာ အစာကမရှိ၊ ပြီးတော့ သေနတ်လက်နက် ကိုင်ထားတဲ့ လူတွေကလဲ လိုက်ပြီးတော့ ရန်မူသေး တယ်၊ အဲဒါတွေအားလုံးကို ကျွန်တော်စိတ်ကုန်ပြီ၊ ကျွန်တော်ဟာ မြို့တက်ပြီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်း သမားတစ်ယောက် လုပ်တော့မယ်၊ လုပ်ငန်းမှာ ကျွန်တော်ရတဲ့လခနဲ့ အရသာရှိမယ့် ယုန်သား တွေကိုဝယ်ပြီး ကျွန်တော် အမေ့ဆီလာပို့ပါမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူသည် စကားကို ကမန်းကတမ်း အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး သူ့နှုတ်သီးချွန်ချွန်ကို ကောင်းကင်သို့မော့လျက် မန္တာန်ကို စ၍ ရွတ်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟဲ ဟဲ ...ငါ့သား ကွန်ကီချီ” ဟု သူ့အမေကလှမ်း၍ အော်လိုက်၏။ “ပြီးတော့ မင်းကို ငါ မပြောမိသေးတာရှိသေးတယ်၊ တို့မြေခွေးမိတ်ဆွေတွေထဲက ရာနဲ့ချီပြီး ဒီမန္တာန်ကို ရွတ်ပြီး လူဖြစ်သွားကြလေရဲ့၊ ဒီတောင်တစ်ကြောကိုလဲ စွန့်ခွာသွားခဲ့ကြတယ်၊ ဒီနောက်တော့ သူတို့ဘဝ ဘာဖြစ်သလဲ မသိရတော့ဘူး၊ ဒီတော့ သားရယ် ... ပြန်စဉ်းစားပါဦး၊ အမေ တောင်းပန်ပါရစေ” ဟု ဆိုလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမေ့စကား မဆုံးမီမှာပင် ကွန်ကီချီက “အမေရေ .. ကျုပ်တော့ သွားပြီဗျ” ဟူ၍ အော်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၏ ညာဘက်ရှေ့ခြေဖြင့် ဦးခေါင်းပေါ်မှ ဝက်သစ်ချရွက်ကလေးကို မြဲမြဲကိုင်လျက် “ကိန်-ပုံ-တန်” ဟူ၍ အော်လိုက်လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုခဏ၌ပင် ကွန်ကီချီဟု အမည်တွင်သော မြေခွေး၏နေရာတွင် ညာဘက်လက်ကို မြှောက်၍ ဦးခေါင်းပေါ် တင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး မတ်တတ်ရပ်နေသည့်အသွင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူငယ်သည် အရပ်ရှည်ရှည်ဖြင့် စီးပွားရေးသမားများ ဝတ်ဆင်သော မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံကိုဝတ်၍ လည်စည်းအနီကို စည်းထားလေသည်။ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီ ဖြစ်သော ကွန်ကီချီသည် ဦးခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်ထားသောလက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချလျက် သူ့လည်ပင်းမှ နက်ကတိုင်လည်စည်းကို မရဲတရဲ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့လက်ကို နောက်သို့ပစ်လျက် စမ်းလိုက်ရာ သူ့မှာ အမြီးလည်း မရှိတော့ချေ။ သူသည် ယခုအခါ လူသံသူသံဖြင့် လူစကားကို ပြောနိုင်လေပြီ။ လူတစ်ယောက်အဖြစ် အနာဂတ် သာယာတော့မည်။ ဤသို့ တွေးမိပြီး မြေခွေးတစ်ကောင်လည်း ပြန်မဖြစ်တော့သည့်အသိဖြင့် သူ့မှာ ဝမ်းသာရွှင်မြူးသွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကွန်ကီချီအဖို့ ဤသို့လျှင်မြူးနေစဉ် သူ၏မိခင် မြေခွေးမကြီးမှာ သူ့ကို စူးစိုက်၍ အဓိပ္ပာယ် မရှိ ကြောင်ကြည့်နေမိ၏။ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေသော မျက်နှာပေါ်၌ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာလေသည်။ အသွင်ပြောင်းသွားသော သူ့သားက ဝမ်းနည်းနေသော မိခင်အားကြည့်လျက် “ကျွန်တော် မကြာခင် ပြန်ရောက်လာမှာပါ အမေ” ဟုဆိုကာ ပြေးဆင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟဲ ဟဲ ...ငါ့သား ကွန်ကီချီ” ဟု သူ့အမေကလှမ်း၍ အော်လိုက်၏။ “ပြီးတော့ မင်းကို ငါ မပြောမိသေးတာရှိသေးတယ်၊ တို့မြေခွေးမိတ်ဆွေတွေထဲက ရာနဲ့ချီပြီး ဒီမန္တာန်ကို ရွတ်ပြီး လူဖြစ်သွားကြလေရဲ့၊ ဒီတောင်တစ်ကြောကိုလဲ စွန့်ခွာသွားခဲ့ကြတယ်၊ ဒီနောက်တော့ သူတို့ဘဝ ဘာဖြစ်သလဲ မသိရတော့ဘူး၊ ဒီတော့ သားရယ် ... ပြန်စဉ်းစားပါဦး၊ အမေ တောင်းပန်ပါရစေ” ဟု ဆိုလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမေ့စကား မဆုံးမီမှာပင် ကွန်ကီချီက “အမေရေ .. ကျုပ်တော့ သွားပြီဗျ” ဟူ၍ အော်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၏ ညာဘက်ရှေ့ခြေဖြင့် ဦးခေါင်းပေါ်မှ ဝက်သစ်ချရွက်ကလေးကို မြဲမြဲကိုင်လျက် “ကိန်-ပုံ-တန်” ဟူ၍ အော်လိုက်လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုခဏ၌ပင် ကွန်ကီချီဟု အမည်တွင်သော မြေခွေး၏နေရာတွင် ညာဘက်လက်ကို မြှောက်၍ ဦးခေါင်းပေါ် တင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး မတ်တတ်ရပ်နေသည့်အသွင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူငယ်သည် အရပ်ရှည်ရှည်ဖြင့် စီးပွားရေးသမားများ ဝတ်ဆင်သော မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံကိုဝတ်၍ လည်စည်းအနီကို စည်းထားလေသည်။ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီ ဖြစ်သော ကွန်ကီချီသည် ဦးခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်ထားသောလက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချလျက် သူ့လည်ပင်းမှ နက်ကတိုင်လည်စည်းကို မရဲတရဲ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့လက်ကို နောက်သို့ပစ်လျက် စမ်းလိုက်ရာ သူ့မှာ အမြီးလည်း မရှိတော့ချေ။ သူသည် ယခုအခါ လူသံသူသံဖြင့် လူစကားကို ပြောနိုင်လေပြီ။ လူတစ်ယောက်အဖြစ် အနာဂတ် သာယာတော့မည်။ ဤသို့ တွေးမိပြီး မြေခွေးတစ်ကောင်လည်း ပြန်မဖြစ်တော့သည့်အသိဖြင့် သူ့မှာ ဝမ်းသာရွှင်မြူးသွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကွန်ကီချီအဖို့ ဤသို့လျှင်မြူးနေစဉ် သူ၏မိခင် မြေခွေးမကြီးမှာ သူ့ကို စူးစိုက်၍ အဓိပ္ပာယ် မရှိ ကြောင်ကြည့်နေမိ၏။ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေသော မျက်နှာပေါ်၌ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာလေသည်။ အသွင်ပြောင်းသွားသော သူ့သားက ဝမ်းနည်းနေသော မိခင်အားကြည့်လျက် “ကျွန်တော် မကြာခင် ပြန်ရောက်လာမှာပါ အမေ” ဟုဆိုကာ ပြေးဆင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောင်ကုန်းများပေါ်မှ ဆင်းလာသော ကွန်ကီချီသည် မကြာမီ မြို့လယ်လမ်းမများဆီသို့ ရောက်သွား၏။ ထိုအချိန်၌ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အား “ဟာ ... ဟေ့ ဒီဟာ မြေခွေး တစ်ကောင်ပါလား၊ ဘယ့်နှယ့် မြေခွေးက ဝတ်စုံဝတ်ပြီး လျှောက်သွားနေရတာလဲ” ဟု မမျှော်လင့်ဘဲ လှမ်း၍အော်လိုက်မည်ကို စိုးရိမ်လိုက်မိသေးသည်။ ထို့ကြောင့် လမ်းတွင်တွေ့သမျှ မည်သူ့ကိုမျှမကြည့်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆက်၍လျှောက်သွား၏။ သို့သော် မြို့ထဲမှ မည်သူ တစ်စုံတစ်ယောက်တလေကမျှ သူ့ကို သံသယရှိပုံ မရကြသဖြင့် ကွန်ကီချီသည် ရဲတင်းလာကာ ရင်ကိုကော့၍လျှောက်သည်။ ကော့လွန်းသဖြင့် နောက်ပြန်လဲမည်ကိုပင် စိုးရိမ်ရမလောက် ဖြစ်နေ၏။ သူ့စိတ်ထဲတွင်ကား ငါ လူသားစင်စစ် တင်းပြည့်ကျပ်ကြည့်ဖြစ်ပြီဟု စိတ်ထဲ၌ သေချာသွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့နောက် သူသည် လမ်းဆုံလမ်းခွတစ်ခု၌ ရပ်နေမိသည်။ သူ့အနီးအနားပတ်လည်တွင် သစ်လွင်တောက်ပြောင်၍ မြင့်မားသော အဆောက်အအုံများ ရှိနေသည်။ မိုးပျံအဆောက်အအုံ တစ်ခုဆီသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ပိုစတာကြီးတစ်ခုကို ဖတ်မိ လိုက်သည်။ ထိုပိုစတာမှာ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတစ်ဦး အမြန်အလိုရှိသည်။ တိရစ္ဆာန်များကို ချစ်ခင်တတ်သူဖြစ်ရမည်။ အသက် (၂၅) နှစ်အောက် ဖြစ်ရမည်။ လစာကောင်းကောင်းပေးမည်။ အတွင်းမှာ စုံစမ်းပါ။ တောတောင်အဝတ်အစား ဖက်ရှင် ကုမ္ပဏီလီမိတက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟာ ... ဒါ ငါ့အတွက်ပဲ” ဟု ကွန်ကီချီသည် သူ့နှုတ်မှ ရွတ်ဆိုရင်း ထိုအဆောက်အအုံ သို့သွား၍ တံခါးမကြီးကို တွန်းဖွင့်၍ ဝင်သွားလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူသည် ဧည့်ကြိုးစားပွဲကို တိုက်ရိုက်သွားလျက် စားပွဲတွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးငယ် အား အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် “မင်္ဂလာ ညနေခင်းပါ၊ အပြင်မှာ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတစ်ဦး လိုတယ်လို့ ချိတ်ဆွဲထားလို့၊ အဲဒါ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းသမား လိုတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအမျိုးသမီးက “အင်း ... ဟုတ်တယ်၊ ဒီသဘောပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ... နေပါဦး” ဟု ပြန်ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုတော့ ကွန်ကီချီမှာ သူ့တစ်သက်တာတွင် ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းဟူသော အကြောင်းကို တစ်ခါမှ မကြားစဖူးခဲ့။ ထို့ကြောင့် မျက်စိကို ပေကလပ် ပေကလပ်လုပ်ပြီး ဥက္ကဌကြီးဖြစ်သူအား “ဪ ... ခွင့်ပြုပါခင်ဗျာ၊ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းဆိုတာ ဘာပါလိမ့်၊ တကယ်တော့ ဒီနေ့ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှပါမလာပါဘူး” ဟူ၍ ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘာကွ ... ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းဆိုတာ မင်းမသိဘူး ဟုတ်လား၊ မင်း ရယ်စရာ ပြောနေတာများလား” ဟု ဥက္ကဌကြီးသည် မျက်လုံးပြူးလျက် ဆေးပြင်းလိပ်ကို ပါးစပ်ထဲတွင် လိပ်၍ခဲရင်း သူ့ကို အပြူးသားကြည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မဟုတ်ပါဘူးခင်ဗျာ၊ ရယ်စရာပြောတာ မဟုတ်ရပါဘူး၊ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ်မသိလို့ပါ၊ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းသမားဖြစ်ချင်ရင် အဲဒီဟာက မရှိမဖြစ် သဘောလားခင်ဗျာ” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကုမ္ပဏီ ဥက္ကဌကြီးသည် ကွန်ကီချီအား မျက်လုံးများ ဝင်းဝင်းတောက်အောင်ကြည့်လျက် “အင်း ... ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းဆိုတာ မင်းမသိရင် စာရွက်တစ်ရွက်ပေါ်မှာ မင်းအဖေအမေ ဘယ်သူလဲ၊ မင်း ဘယ်မှာ ဘယ်တုန်းက မွေးသလဲ၊ ဘယ်ကျောင်းကို တက်ခဲ့သလဲ၊ ဘာအလုပ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတွေ လုပ်ခဲ့သလဲ ဆိုတာပေါ့ကွာ၊ ဒီတော့ ဒါတွေကိုမှ မသိတဲ့လူတစ်ယောက်ကို ကုမ္ပဏီမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလုပ်ခန့်လို့ရမလဲ၊ ငါ့ကုမ္ပဏီနဲ့ မင်းနဲ့ မဖြစ်ပါဘူး၊ ကဲ ... ပြန်ပါတော့၊ ပေးစရာလဲ မရှိတော့ပါဘူး” ဟု အော်ဟစ်၍ ပြောလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကွန်ကီချီသည် ဒီတစ်ခါတော့ သွားပါပြီဟု သူ့စိတ်ထဲ၌ သဘောပေါက်လိုက်၏။ “တကယ်လို့ ငါဟာ တောင်ကုန်းတောင်တန်းတွေပေါ်မှာနေပြီး ယုန်ကလေးတွေကို ဖမ်းစားတယ်၊ တစ်ခါတလေ ရွာထဲဆင်းပြီး ကြက်တွေကို ဝင်ဆွဲတယ်ဆိုတဲ့ ကိုယ့်ဘဝကိုပဲ ပြောစရာ ရှိတော့တာပဲ၊ ပြီးတော့ ကျောင်းဆိုတာလဲ တစ်ခါမှ မတက်ဖူးပါဘူး” ဟု တွေးလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဥက္ကဌကြီးသည် စိတ်လှုပ်ရှား၍ ယောင်တိယောင်တဖြစ်နေသော ကွန်ကီချီအား လှမ်းကြည့်လျက် “မင်းကတော့ကွာ၊ နာမည်မရှိတဲ့ အညတရတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်မှာပါပဲ။ ဒီအခန်းထဲ ဝင်လာရင် မင်းနာမည်ကိုတော့ အနည်းဆုံး ပြောရမှာပဲ၊ ဒါကိုမှ မင်းမသိတတ် ဘူးလား” ဟု ပြောလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအကြံရခက်နေသော ကွန်ကီချီသည် ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် “... အင်း ... ကျွန်တော့်နာမည် အညတရ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကွန်ကီချီပါ၊ ဟိုတောင်ကုန်းတွေပေါ်မှာနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောင်ကုန်းပေါ်မှာ ကျွန်တော့်အိမ်ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် ကွန်ကီချီ “တောင်ကုန်းအိမ်” လို့ ကျွန်တော့် နာမည်ကို ခေါ်နိုင်ပါတယ်” ဟု ရောက်မိရောက်ရာပြောလျက် နှုတ်က အထစ်အငေါ့မရှိ ထွက်သွားသည်ကိုပင် သူ့ဘာသာ ကျေနပ်သွားမိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အင်း ... ကျွန်တော့်လိပ်စာကတော့ တောင်ကုန်းပေါ်က တွင်းခေါင်းတစ်ခုထဲမှာ “တောင်ကုန်းမြို့တော်” ပေါ့၊ အဲဒီမှာ ကျွန်တော်နေပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဥက္ကဌကြီးသည် မျက်မှောင်ကျုံ့လျက် “ဒီနာမည်တွေ တယ်ဆန်းပါလားကွ၊ တစ်ခါမှ ဒီနာမည်မျိုးတွေ မကြားဖူးပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကွန်ကီချီ၏ လေးနက်၍ ပူပန်နေသော မျက်နှာအသွင်ကိုကြည့်လျက် “အင်း ... ဒီလိုဆိုတော့ မင်းဟာ ဟိုဘက်က တောင်တန်းတွေပေါ်ကလာတဲ့ မြေခွေးတစ္ဆေပဲဖြစ်ရမယ်” ဟု ပြောကာ ခွက်ထိုးခွက်လှန် ရယ်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46342465061013,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_daee41a1-b0d9-4ed8-b21d-c38d11f7670e.jpg?v=1730274455"},{"product_id":"မောင်ထွန်းသူ-တော်စတွိုင်း-၀ထ္ထုတိုများ","title":"တော်စတွိုင်း၏၀ထ္ထုတိုများ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမြန်မာပြန်သူ၏ အမှာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်သည် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲကို ၁၉၅၁ ခုနှစ်တွင် အောင်မြင် ခဲ့သည်။ ထိုနှစ်မှာပင် ကျွန်တော်သည် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသို့ရောက်ကာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ဖြစ်လာခဲ့ရပါသည်။ ခြောက်တန်း ခုနစ်တန်းလောက်ကတည်းက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ဖြစ်လိုသောဆန္ဒ ကြီးမားခဲ့သည့် ကျွန်တော်သည် ဝမ်းသာမဆုံး ဖြစ်ခဲ့ရပါသည်။ကျွန်တော် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝတွင် ပထမဆုံး သင်ကြားခွင့် ရခဲ့သည့် စာအုပ်မှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ပုံပြင်နှစ်ဆယ့်သုံး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမည်ရှိ စာအုပ်ဖြစ်သည်။ တက္ကသိုလ်ပထမနှစ် ကျောင်းသားများ အတွက် မယူမနေရ ဘာသာရပ် ဖြစ်သည့် အင်္ဂလိပ်ဘာသာ၏ ပြဋ္ဌာန်းစာအုပ် ဖြစ်ပါသည်။ ရေးသူမှာ စာရေး ဆရာ “လီယိုတော်လ်စတွိုင်း* ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစတင်သင် ကြားရသည့် ပထမနေ့တွင် ဆရာသည် စာအုပ် အကြောင်း ကို ပြောသည်။ စာအုပ်ထဲမှ ပုံပြင်များ၏အကြောင်းကို အကျဉ်း ချုပ်၍ ဝေဖန်ကြသည်။ နှစ်ဆယ့်သုံးပုဒ်စလုံးကို ဝေဖန်ခြင်းမပြုပါ။ အလုံးကို ခြုံငုံ၍လေ့လာခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင်လည်း စာရေးဆရာကြီး လီယိုတော်လ် စတွိုင်း၏ လက်ရာတစ်ခုဖြစ်သော “ဝတ္ထုတို ကိုးပုဒ်* စာအုပ်နှင့်လည်း နှိုင်းယှဉ်ချက် ထုတ်ပြသည်။ ကျွန်တော်သည် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ဖြစ်ရ ခြင်း၏ “အရသာ” ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားခဲ့ရပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်တစ်ရက်တွင် ဆရာ့ထံ မှ “ပုံပြင်နှစ်ဆယ့်သုံး” ကို ရေးသားခဲ့ သော စာရေးဆရာ လီယိုတော်လ်စတွိုင်း၏အကြောင်းကို ကျွန်တော်တို့ ကြားခဲ့ ကြရသည်။ ကမ္ဘာကျော် စာရေးဆရာကြီး တစ်ဦးဖြစ်သော လီယိုတော်လ် စတွိုင်း၏ “စစ်နှင့် ငြိမ်းချမ်း ရေး” “အင်နာ ကရင်နီနာ” “ပြန်လည်ရှင်သန် ခြင်း* အစရှိသော ဝတ္ထုကြီးများ အကြောင်းကို ယေဘုယျ သဘော သိလာရ ၏။ ကျွန်တော်တို့အား “စစ်နှင့်ငြိမ်းချမ်းရေး” “အင်နာကရင်နီနာ” နှင့် “ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း စသော ဝတ္ထုကြီးများအပေါ် စိတ်ဝင်စားလာအောင် ပေးလိုက်သော “အသိ” ဟု ထင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်တစ်ရက်တွင် ဆရာသည် “ပုံပြင်နှစ်ဆယ့်သုံး” ၏ ပထမဆုံး ဝတ္ထုတိုဖြစ်သည့် “ဘုရားသခင်သည် အမှန်ကို သိသော်လည်း စောင့်နေသည်” ဟူသော ဝတ္ထုကို သင်ကြားပို့ချသည်။ အပြစ်မကျူးလွန်ပါပဲလျက်နှင့် အပြစ်ဒဏ်ခံရသည့် လူရိုး၊ လူကောင်းတစ်ယောက်အကြောင်း ရေးဖွဲ့ထားသည့် ဝတ္ထုတိုဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤဝတ္ထုတိုကို ဖတ်ရှုအပြီးတွင် ကျွန်တော့်၌ စဉ်းစားစရာတွေ အများကြီး ရှိလာခဲ့ပါသည်။ “ဘုရားသခင်သည် အမှန်ကို သိပါလျက်နှင့် ဘာ့ကြောင့် စောင့်နေရ ပါသနည်း ... ။ ရိုးသားဖြူစင် ဖြောင့်မတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပါလျက်နှင့် ဘာ့ကြောင့် မိမိမပြုသော ပြစ်မှုအတွက် အပြစ်ဒဏ်ကို ခံရပါသနည်း . ။ လောကကို တရားသဖြင့်ဖြစ်အောင် စောင့်ရှောက်နေသည့် နတ်ဆိုသည်မှာ ရှိပါ၏လော...။ အကယ်၍ ရှိသည်ဆိုပါမူ မတရားမှုကို တရားမှုဖြစ်အောင် ဘာ့ကြောင့် မစောင့်ရှောက်ရပါသနည်း” စသည် .. စသည် အတွေးအမြင်များသည် ဝင်လာခဲ့ပါသည်။ ကျွန်တော့်အမြင်အရပြောရလျှင် ဤသည်မှာလည်း တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာရ ခြင်း၏ “အရသာ” တစ်ခုပင် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုစဉ်က ကျွန်တော်သည် ဤပုံပြင် နှစ်ဆယ့်သုံးထဲမှ ဝတ္ထုတိုများကို ဘာသာပြန်လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ထိုဝတ္ထုတိုများထဲ၌ ထင်ဟပ်ထားသော ဘဝအမြင် သို့မဟုတ် လောကအမြင်များကို လူအများ သိစေချင်သော ဆန္ဒ သည် ကျွန်တော့်ရင်တွင်း၌ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရပါသည်။ သို့သော်လည်း ထိုစဉ်က ကျွန်တော့်အသက်အရွယ်၊ စာဖတ်ဝါ၊ စာရေးသားခြင်းအတွေ့အကြုံသည် ကိုယ့်မှာ အဆမတန် နည်းပါးလှသည်ဖြစ်ရာ “ခါချဉ်ကောင် မာန်ကြီးလို့တောင်ကြီးကိုဖြိုမယ့်ကြံ - ခါးကမသန်” ဟူသော အဖြစ်မျိုး နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမည်သို့ပင်ဖြစ်စေ “ဖြစ်ချိန်တန်မှ ဖြစ်သည်” ဟူသော စကားရှိ သည်။ ထိုစကားသည် မှန်ပါသည်။ ၁၉၅၁ ခုနှစ်အတွင်းက ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ကျွန်တော့်ဆန္ဒသည် နှစ်ပေါင်းလေးဆယ်ကျော်ခါမှပင် အကောင်အထည် ပေါ်လာခဲ့၏။ ကျွန်တော် အတိအကျတော့ မမှတ်မိပါ။ ၁၉၉၁ သို့မဟုတ် ၁၉၉၂ ခုနှစ်အတွင်းက ဖြစ်မည်ဟု ထင်ပါသည်။ မဂ္ဂဇင်းတစ်စောင်က ကျွန်တော့်ထံမှ ဘာသာပြန်ဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ် တောင်းသည်။ ကျွန်တော်သည် ဤစာအုပ် ပုံပြင်နှစ်ဆယ့်သုံးထဲမှ . . “ဘုရားသခင်သည် အမှန်ကို သိသော်လည်း စောင့်နေသည်” ဟူသော ဝတ္ထုတိုကို ဘာသာပြန်ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ဤသည်မှစ၍ ကျွန်တော်သည် ပုံပြင်နှစ်ဆယ့်သုံးပုဒ်စလုံးကို တစ်ဆက်တည်း ဘာသာပြန်ဆို ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တော်လ်စတွိုင်းဝတ္ထုတိုများ” ဟု အမည်ပေးထားသော ဤစာအုပ် “ပုံပြင်နှစ်ဆယ့်သုံး” ကို အပိုင်း ခုနစ်ပိုင်းခွဲထားသည်။ အပိုင်းတစ်ကို “ကလေးသူငယ်များအတွက် ပုံပြင်များ” ဟု အမည်ပေးထားသည်။ ဤ အပိုင်းတွင် ဝတ္ထုတိုသုံးပုဒ်ပါဝင်သည်။ ယင်းပုံပြင်များ သို့မဟုတ် ဝတ္ထုတိုများကို ၁၈၇၂ ခုနှစ်အတွင်းက ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က တော်လ်စတွိုင်း သည် သူ၏ ပစ္စည်းဥစ္စာများကို စွန့်ပစ်ကာ လူ့လောက ကောင်းကျိုးများကို ပြုတော့မည်ဟု စိတ်ကူးနေချိန်ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် လယ်သမား၊ ယာသမား တို့၏ သားသမီးများအား အသိဉာဏ် မြင့်မားလာအောင် ပညာသင်ကြား ပေးရေးအလုပ်ကို ဇောက်ချလုပ်ကိုင်နေချိန်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပိုင်းနှစ်ကိုမူ “လူအများကြိုက် ပုံပြင်များ.” ဟု အမည်ပေးထား သည်။ ဤအပိုင်းတွင် ပုံပြင် (ဝတ္ထုတို) လေးပုဒ်ပါသည်။ ဤဝတ္ထုတိုများကို ၁၈၈၁ ခုမှ ၁၈၈၅ ခုနှစ်အတွင်း ရေးသားထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ဤလေးပုဒ်ထဲမှ “လူတွေ ဘာနဲ့နေကြသလဲ” ဟူသော ဝတ္ထုတိုသည် လူကြိုက်အများဆုံးဟု ဆိုကြသည်။ ဘုရားသခင်က လူတွေကြား၌ ခဏတဖြုတ် သွားရောက်နေထိုင် လေ့လာရန်စေလွှတ်လိုက်သောနတ်သားတစ်ယောက်အကြောင်းအပေါ် အခြေ ခံသည့် ဝတ္ထုတိုဖြစ်သည်။ လူတို့၏ လက်တွေ့ဘဝ၊ လူတို့၏ ယုံကြည်ကိုးကွယ် ရာ ဘာသာတရား၏ အဆုံးအမ စသည်တို့ကို ပေါင်းစပ်၍ တင်ပြထားသည့် ဘဝအမြင်ကို ဤဝတ္ထုတို့၌ တွေ့နိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်တစ်ပုဒ်\" ဟု အမည်ပေးထားသော အပိုင်းသုံးတွင်မူ “အရူးအီဗန်” အမည်ရှိ ဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ်တည်းသာ ပါသည်။ ဤဝတ္ထုတိုသည် အလွန် ဒဏ္ဍာရီဆန်သော်လည်း ဟာသနှော၍ ပြောထားသည့် ဘဝဒဿနများ ကို မြင်တွေ့ကြရသည်။ အပိုင်းလေးတွင်မူ ဝတ္ထုတိုသုံးပုဒ်ပါသည်။ ယင်းအပိုင်း ကို “ဘဝပုံရိပ်ပုံပြင်များ” ဟု အမည်ပေးထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပိုင်းငါးကိုမူ “ရိုးရာပုံပြင်များ\" ဟု အမည်ပေးထားသည်။ ဤအပိုင်းတွင် ပုံပြင် ခုနစ်ပုဒ်ပါဝင်သည်။ အားလုံးမှာ “ရုရှားရိုးရာပုံပြင်များ” ပေါ် အခြေခံသည်။ ဤဝတ္ထုတိုများထဲတွင် လယ်သမားတစ်ဦး၏ လောဘကို ဖော်ပြသည့် “လူတစ်ယောက် ဘယ်လောက်များများ လိုသလဲ” ဝတ္ထုတို သည် လူတိုင်း နှစ်သက်သည့် ဝတ္ထုတိုဖြစ်လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဆီလျော်အောင် ပြုပြင်ထားသည့် ပြင်သစ်ဝတ္ထုများ” ဟု အမည် ပေးထားသည့် အပိုင်းခြောက်တွင် ပုံပြင်နှစ်ပုဒ် ပါသည်။ နှစ်ပုဒ်စလုံးသည် ပြင်သစ်စာပေမှ သူနှစ်သက်သော ဝတ္ထုတိုများကို ရုရှားများနှင့် ကိုက်ညီအောင် “ရုရှားမှု ပြုထားသည့် ပုံပြင်များ” ဖြစ်၏။ သာမန် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် ဘာသာ ပြန်ဆိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပြုပြင်သင့်သမျှကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် များအဖြစ် ဖန်တီးတည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ဆုံးပိုင်းဖြစ်သည့် အပိုင်းခုနစ်ကို “အဖိနှိပ်ခံ ဂျူးများအတွက် ရည်ညွှန်းသည့်ဝတ္ထုများ” ဟု အမည်ပေးထားသည်။ ဤအပိုင်းတွင် ပုံပြင် သုံးပုဒ်မျှပါဝင်ရာ အားလုံးမှာ ၁၉ဝ၃ ခုနှစ်အတွင်းက ရုရှားနိုင်ငံ နေရာအနှံ့ အပြား၌ အဖိနှိပ်ခံခဲ့ကြရသည့် ဂျူးလူမျိုးများအား ရည်ညွှန်း၍ ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် ဤပုံပြင်များကို ဘာသာပြန်ပြီးစက “ပုံပြင်နှစ်ဆယ့်သုံး” ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် “တော်လ်စတွိုင်း၏ ပုံပြင် နှစ်ဆယ့်သုံး”ဟု အမည်ပြောင်းခဲ့သည်။ ထိုအမည်ကိုလည်း ကျွန်တော် မကြိုက်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤသို့ဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် “တော်လ်စတွိုင်းဝတ္ထုတိုများ” ဟု ဖြစ်လာခဲ့ပါသည်။ ကျွန်တော်တို့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝက မကြာခဏ ကျောင်းသုံးစာအုပ် အဖြစ် ပြဌာန်းခဲ့ဖူးသော တော်လ်စတွိုင်း၏ စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိပါသည်။ “ဝတ္ထုတို ကိုးပုဒ်” ဟု အမည်ပေးထားသော ထိုစာအုပ်မှ ဝတ္ထုတိုများသည် တကယ် စစ်မှန်သော ဝတ္ထုတိုများ ဖြစ်ပါသည်။ ယခု ဤစာအုပ်၌ ပါရှိသော ဝတ္ထုတိုများကဲ့သို့ ပုံပြင်ဝတ္ထုတိုများ မဟုတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝတ္ထုတိုကိုးပုဒ်တွင်ပါရှိသည်များမှာ တော်လ်စတွိုင်း၏ ဘဝတစ်ကွေ့ အတွေ့အကြုံများကို အခြေခံသည်ဟု သိရပါသည်။ ဝတ္ထုတိုများဟု အမည်ပေး ထားသော်လည်း အချို့ဝတ္ထုများမှာ ကျွန်တော်တို့ စာပေလောက၏ အမြင်အရ “ဝတ္တုလတ်” ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပါသည်။ ယင်းဝတ္ထုတိုများမှာလည်း ရုရှစာပေနယ် ၌သာမက ကမ္ဘာ့စာပေလောက၌ပါ ထင်ရှားကျော်ကြားသော ဝတ္ထုများ ဖြစ်ပါသည်။ ယင်းဝတ္ထုတိုများကို ၁၉၉၆ ခုနှစ်က ကျွန်တော် စတင်ဘာသာပြန်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း နှစ်ပုဒ်မျှ ဘာသာပြန်အပြီးတွင် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ရပ်ထားခဲ့ပါသည်။ စာပေလောက ပြန်လည်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာပြီ ဆိုပါက ထိုဝတ္ထုများကို ဆက်လက်၍ ဘာသာပြန်ဆို ထုတ်ဝေနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာရေးဆရာကြီး လီယိုတော်လ်စတွိုင်းသည် သူ၏ဘဝအမြင်၊ လောကအမြင်နှင့် လူ့ကိုယ်ကျင့်တရားများကို သူ့ဇာတ်ကောင်များမှတစ်ဆင့် စာဖတ်ပရိသတ်ထံ တင်ပြလေ့ရှိသည်။ ယခု ဤစာအုပ်ပါ ပုံပြင်ဝတ္ထုတို နှစ်ဆယ့်သုံးပုဒ်တွင်လည်း ထိုသဘောအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရ၏။ အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များကတော့ ဤပုံပြင်ဝတ္ထုတိုများကို ဖတ်မိကြသည့်အခါ ရုရှားစာရေးဆရာကြီး တော်လ်စတွိုင်း၏ အတွေးအမြင်နှင့် အယူအဆများ သည် ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် အလွန်နီးစပ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူတို့၏ ကိုယ်ချင်းစာတရား နည်းပါးမှု၊ မေ့မေ့ လျော့လျော့ နေတတ်မှု၊ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟနှင့် မာန်မာနကြီးမားမှု၊ ငါနှင့်ငါသာ နှိုင်းစရာဟူသော အမြင်ကျဉ်းမြောင်းမှု၊ အချင်းချင်း အကြင်နာ တရားကင်းမဲ့မှု၊ အသိပညာ နည်းပါးခြင်းကို အခြေခံသော မိုက်မဲမှု ... စသည် စသည်များနှင့် ဆက်စပ်ပတ်သက်နေသည့် အကြောင်းအရာများကို မူကား ဤ ပုံပြင်ဝတ္ထုတိုများထဲတွင် တွေ့မြင်ကြရလိမ့်မည်ဟု ထင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003e\u003cstrong\u003eမောင်ထွန်းသူ\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003e\u003cstrong\u003e၂၉. ၉.၁၉၉၉\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45334856433813,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_3d8de17b-7dff-4ca1-8709-4ddb3e433676.jpg?v=1730274534"},{"product_id":"မောင်နေ၀င်း-လောကနှစ်ဆယ်လူနှစ်ဆယ်","title":"လောကနှစ်ဆယ်လူနှစ်ဆယ်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆင်းရဲခြင်းသည် တရားခံ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"မိုးမခဘက်ဆီသို့ ကိုလှဆာတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားသည်မှာ နှစ်လ နီးပါးမျှ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကိုလှဆောင်သည် မိုးမခဘက်တွင်ရှိသော အင်းလုပ်နေသည့် ဆွေမျိုးသားချင်းများထံ၌ သူရင်းငှား အလုပ်လုပ်ရန် ထွက်ခွာသွားခြင်း မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလင်သားဖြစ်သော ကိုလှဆောင် မရှိစဉ်ကာလအတွင်း မအေးငြိမ်းသည် မိမိကိုယ် မိမိ အပြစ်တင်၍ မဆုံးနိုင်အောင်၊ ၀မ်းနည်း၍ မပြီးနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရ လေသည်။ ရန်ကုန်ကဲ့သို့သော မြို့ကြီးပြကြီး၌ ကလေးသုံးယောက်၏တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် မအေးငြိမ်း၏ဘဝမှာ အေးခြင်း၊ ငြိမ်းချမ်းခြင်း၊ မရှိသော ဘဝသာဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဘယ့်ကြောဆိုသော် မအေးငြိမ်းသည် ကလေးသုံးယောက်နှင့် သူ၏ တဝမ်းတခါးအတွက် ဖြစ်သလို ရှာကြံအသက်မွေးနေရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလွန်ခဲ့သည့် ၁ နှစ်ကျော်ကျော်လောက်က ရန်ကုန်မြို့ကြီးသို့ ပြောင်းရွှေ့ခိုလှုံလာစက စ၍ ကျရာအလုပ်၊ ရရာအလုပ်ကို သိမ်းကျုံးလုပ်ကိုင်ခဲ့သည်သာဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ရာတွင် သူတို့၏ဘဝမှာ ပိုလို့သာ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်လာသည်။ ပိုလို့သာအခက်အခဲတွေ ၀န်းရံလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုမူ ရန်ကုန်မြို့အစွန်ရှိ ငမိုးရိပ်ချောင်းကမ်းပါး၌ နေထိုင်၍မဖြစ်နိုင် တော့လောက်အောင် အခြေအနေ ကျပ်တည်းဆိုးဝါးလာသည်။ ထို့ကြောင့်လည်းကိုလှဆောင်သည် ပိုးမခဘက်တွင် အတန်ငယ် ချောင်ချောင်လည်လည် ရှိနေသည် ဆိုသော သားချင်းများဆီသို့ အလုပ်အကိုင်ကလေးများ ရလိုရငြား ထွက်ခွာသွား ခြင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုလှဆောင် ထွက်ခွာသွားသည်မှာ နှစ်လနီးပါး ကြာလာသည့်အတွက် မအေးငြိမ်းနှင့် သားယောက်ျားကလေးသုံးယောက်တို့၏ နေရေး၊ စားရေးမှာ ပိုလို့သာ ကျပ်တည်းလာတော့သည်။ သို့မို့ကြောင့်လည်း မအေးငြိမ်းသည် တစ်သက်နှင့် တစ်ကိုယ် မပြုဘူးသော အမှုကို ပြုမူမိခဲ့၏။ ယခု အသက်အရွယ်ထိ မကြံစည်ဘူးသော အပြစ်ကို ကျူးလွန်ခဲ့၏။ ယင်းသည်ကား မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ နားဆွဲကို အတင်း အဓမ္မဖြုတ်မိခြင်းပေတည်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညောင်တန်း သင်္ဘောဆိပ်၏ လူစည်ကားသော ကမ်းနဖူးတွင် ၈ နှစ် အရွယ် မရှိတရှိ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ နားဆွဲကလေးကို မအေးငြိမ်းက အဓမ္မ ဖြတ်ယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဤအလုပ်မျိုး၊ ဤအသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပညာမျိုး၌ ကျင့်သားမရှိသော မအေးငြိမ်းကို အနီးအပါးမှ လူများက လက်ပူး လက်ကြပ် ဝိုင်းအုံဖမ်းဆီး ရမိလိုက်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှန်စင်စစ်အားဖြင့် ထမင်းနှင့် အစာရေစာကို တမ်းတနေကြပြီဖြစ်သော သားကလေးများနှင့် မိမိ၏ ဟာနေသော ဝမ်းဗိုက်တို့ကို ဖြည့်တင်းရန်အတွက် မအေးငြိမ်းသည် ကြံရာမရသည့်အဆုံး၌ ဤကောင်းမှုကို ကျူးလွန်လိုက်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူသည် ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦး မဟုတ်သည့်အတွက် မိမိဘာလုပ်မိသည်ကို ကောင်းစွာသဘောပေါက် နားလည်သော မိန်းမသာတစ်ဦးဖြစ်၏။ ရိုးသားသောအလုပ်ကို လုပ်သလောက် လူလူတောင် မပြောင်စေကာမူ ထာဝစဉ် မညည်း မညူလုပ်လေ့ရှိသော လင်သားဖြစ်သူ ကိုလှဆောင်သာ သိသွားပါက အသည်းကွဲ မတတ် ရင်ကွဲပက်လက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟုလည်း ခန့်မှန်းမိသူဖြစ်၏။ အသက်အရွယ်အားဖြင့် ၈ နှစ်မျှပင် မရှိသေးသော မိမိရင်သွေးနှင့် ရွယ်တူ တန်းတူလောက်ရှိသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးထံမှ သူပိုင်သည့် ပစ္စည်းဥစ္စာကို မတရားသောနည်းဖြင့် လုယက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယူငင်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်းမှာ တရားမဲ့လွန်းလှသည်။ ရှက်ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းလှ သည်ဟု တွေးတတ်သော အသိကလေးတော့ ရှိပေသေးသည့် မအေးငြိမ်းလည်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤအလုပ်မျိုးမှာ တရားဥပဒေက တားမြစ်ထားသော အလုပ်မျိုး ဖြစ်ကြောင်းကို ယေဘုယျသဘောအားဖြင့်လည်း သိပေ၏။ ထို့ထက်ပို၍ လက်ပူးလက်ကြပ် ဖမ်းဆီးရမိသည့် အခါမျိုး၌ အမျက်ဒေါသထွက်နေသူတို့၏ ဝိုင်းဝန်း ရိုက်ပုတ်ခြင်းစသော တရားမဝင်သည့် အပြစ်ဒဏ်နှင့် ဘေးအန္တရာယ်များ ခံရနိုင်သည်ကိုပါ စဉ်းစားထားမိသူဖြစ်ပေ၏။ အချုပ်ဆိုရသော် ငယ်စဉ်တောင်ကျေး ကလေးဘဝကစ၍ ကိုယ့်ဒူးကိုယ်ချွန် လယ်ယာကိုင်းကျွန်းယ်ကိုင်စားသောက်ကာ တစ်ဝမ်းတခါးအတွက် အသက်မွေးသည့် မိမိ၏ဘဝကို မသန့်ရှင်းသော အသွင်သို့ ပြောင်းပစ်တော့မှာပါကလားဟုလည်း ဝမ်းပမ်းတစ်နဲ တွေးမိသူဖြစ်ချေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် ထွေပြားမြားမြောင်လှသည့် အတွေးများ၊ သံသယနှင့် စိုးရိမ်မှု များ အကြားမှပင် မအေးငြိမ်းသည် ယင်းမကောင်းမှုကို ကျူးလွန်မိခဲ့သည် သာတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရုံးခန်းမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက်ရှိသည်။ တရားသူကြီးထိုင်မည့် ကုလားထိုင်နှင့် စားပွဲရှေ့မှနေ၍ အနီရောင်ပိတ်ဖြင့် ကာထားလေရာ မှိုင်းသော ရုံးခန်း၏အရောင်နှင့် အနီရောင်တို့ ပေါင်းစပ်လျက် ရုံးခန်းမှာ ပို၍ ဟိတ်ဟန်ကြီးမား နေသလားဟု ထင်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရုံးခန်း၏ တစ်ခုသော နံရံ ၌ကား အရောင်အဆင်းဟူ၍ လုံးလုံးမရှိ သည့် သစ်သားဘီရိုတစ်လုံးကို ချထားလေ၏။ ထိုဘေးတွင် ဖုန်မှုန့်များ ပေရေနေ သည့် ဖိုင်တွဲအချို့ တင်ထားသော စင်ကလေးတစ်ခုကိုလည်း တွေ့ရသည်။ ဝက်ခြံ ကလေးအတွင်း၌ ချထားသော ခုံတန်းလျားအပြင် ရုံးခန်း၏နောက်ဘက် နံရံနား၌လည်း ခုံတန်းရှည်တစ်ခုကို ချထားပေရာလာရောက်နားထောင်သူများနှင့် တရားခံ များအတွက် ထိုင်စရာနေရာများပင် ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတရားသူကြီးထိုင်ရာ စင်ကလေး၏ ရှေ့တွင် ကပ်လျက်သား စားပွဲကြီး တစ်ခုနှင့် ကုလားထိုင် ၄ လုံးကို ချထားပေး၏။ ဤနေရာမှာ ၀တ်လုံတော်များနှင့် ရှေ့နေများအတွက် ဖြစ်သည်။ကျွန်တော်သည် ထိုနေရာရှိ ကုလားထိုင်တစ်လုံးတွင်ဝင်ထိုင်နေမိလိုက်ပါသည်။ မအေးငြိမ်း၏ ခင်ပွန်းသည် ကိုလှဆောင်မှာ သူ့ဇနီး၏ သတင်းကို ကြားရသည့်အတွက် “မိုးမခ' ဘက်မှ ကမန်းကတန်း ပြန်လာခဲ့ပြီးနောက် ယခင်က သိဖူးကျွမ်းဖူးဖြစ်သော ကျွန်တော့်အား အကူအညီပေးပါရန် မေတ္တာရပ်ခံ ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ခန့်က ကိုလှဆောင်သည် သူ့မိတ်ဆွေတစ်ဦး၏ မြေမှုအတွက် ကျွန်တော့်အား လာရောက်ငှားရမ်းရာတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး ထိုမြေမှုကို ကျွန်တော် လိုက်ပါဆောင်ရွက်သဖြင့် အနိုင်ရရှိခဲ့ဖူးပေ၏။ ထိုအချိန်ကစ၍ကိုလှဆောင်က ကျွန်တော့်အား သိသလို ကျွန်တော်ကလည်း ကိုလှဆောင်အား မှတ်မိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုတစ်ခေါက် ကိုလှဆောင်က ကျွန်တော့်အား လာရောက်၍ အကူအညီ တောင်းခံရာတွင် အလွန်တရာ ညှိုးနွမ်းချုံးကျနေသော သူ့အဖြစ်ကို ကျွန်တော် သတိထားမိပါသည်။ သူ၏မိန်းမဖြစ်သူ မအေးငြိမ်း ကျူးလွန်ခဲ့သောအမှုကို လုံးစေ့ ပတ်စေ့ ၎င်းကပြောပြသည်။ လျှို့ဝှက်ထိန်ချန်ခြင်းဟူ၍ လုံးဝမရှိဘဲ “ကျွန်တော် ရှက်လည်း ရှက်ပါရဲ့ခင်ဗျာ”ဟု အစချီကာ ဖြစ်ပုံကို ပြောပြသွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယနေ့တော့ မအေးငြိမ်းအား ရုံးထုတ်လာကြပေပြီး သူတို့ လင်မယား နှစ်ယောက်သည် အနောက်ဘက်နံရံနားတွင် ကျနေသော ခုံတန်းလျားပေါ်၌ ညိုညို။ ငယ်ငယ်နှင့် ထိုင်နေကြပေ၏။ တရားလိုဖြစ်သူများနှင့် သက်ဆိုင်ရာ အလိုက် ရဲအရာရှိပင် ရောက်ရှိလာလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတရားသူကြီး ရောက်လာမီ အချိန်ပိုင်းကလေး၌ ကျွန်တော်သည် မအေးငြိမ်းနှင့် ပတ်သသက်နေသော အမှုတစ်ခုလုံးကို ခြုံ၍စဉ်းစားနေမိပါသည်။ အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် အမှုသွား အမှုလာကို လေ့လာရုံမျှဖြင့် မအေးငြိမ်းမှာဤ ပြစ်မှုမှ ပြေးမလွတ်အောင် ပေါ်လွင်ထင်ရှားလျက် ရှိနေပြီဟု ကျွန်တော် တွေးမိပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကလေးမကလေး၏ နားဆွဲကို ဖြုတ်ယူရန် ကြိုးပမ်းသည်မှာ မှန်ပေ၏။ ဘေးနားက လူများဝိုင်းဖမ်းကြသည်မှာလည်း မှန်ပေ၏။ ကာယကံရှင် ကလေးမ ကလေးနှင့် သက်သေများကလည်း မအေးငြိမ်းပါဟု အတပ် လူဆွဲပြထားသည်သာ မက မအေးငြိမ်းကိုယ်တိုင်က သက်ဆိုင်ရာ ဌာနတွင် ဖြောင့်ချက်ပေးပြီးဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤသို့ဆိုလျှင် အမှုမှာ ရှင်းနေပေပြီး ကျွန်တော်ကဲ့သို့သော သာမန်ရှေ့နေ ရှေ့ရပ် တစ်ဦးကို ငှားရမ်းလောက်အောင် အရေးပါလှသော အမှုမဟုတ်စေကာမူ ကိုလှဆောင်သည် စိုးရိမ်သောကကြီးစွာဖြင့် ကျွန်တော့်အား အကူအညီတောင်းခံခဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည့်အတွက် ရုံးသို့ လိုက်လာခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပေရာ အမှုစစ်ပုံကို ထိုင်၍ကြည့်ရန်သာရှိပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတွေးကောင်းနေခိုက်မှာပင် တရားသူကြီးသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာ ကာ ၎င်း၏ ကုလားထိုင်မြင့်ကြီး၌ ထိုင်ချလိုက်လေ၏။ သူ၏ ရုပ်လက္ခဏာမှာ နှုတ်ခမ်းထူထူး အသားညိုညိုနှင့် အညာအရပ်မှလာသူ အညာသားကြီးတစ်ဦးနှင့် တူလှပေသည်။ တရားခံ၏အမည်ကိုခေါ်သော တရားသူကြီး၏အသံမှာ အခန်း အတွင်း ဟိန်းလျက်ရှိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မအေးငြိမ်း - ဟုတ်လား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်.. ဟုတ်ကဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမအေးငြိမ်း၏အသံမှာ ယဲယဲမျှသာပေါ်ထွက်လာသည်။ နံဘေးမှ ၀ိုင်းကြည့် နေသူများကိုသာမက တရားသူကြီးနှင့် ကျွန်တော့်အပြင် သက်ဆိုင်ရာ ရုံးအမှု ထမ်းများကိုပါ ရှက်နေဟန် တူပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုလှဆောင်ကား ခုံတန်းလျားပေါ်၌ အသက်ကင်းမဲ့နေသူပမာ မလှုပ် မယှက် ထိုင်နေဆဲပင်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဖအေနာမည် ဦးဘိုးခ၊ အမေ ဒေါ်ငွေဆင် ဟုတ်ရဲ့လား\" \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်ကဲ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတရားသူကြီးသည် ထုံးစံအတိုင်း အမူတွဲ၌ ဖော်ပြထားသော တရားခံ၏ အမည်နာမ မိဘအမည်နာမနှင့် နေရပ်လိပ်စာတို့ကို မှန်မမှန် စစ်ဆေးနေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကဲ... အဲဒီတော့ မအေးငြိမ်းက ကလေးမကလေးရဲ့ နားဆွဲကို အတင်းအဓမ္မ ဖြုတ်ဖို့ ကြံစည်တယ်လို့ ဆိုတယ် တိုတိုပေါ့၊ ဟုတ်ရင် ဟုတ်တယ်လို့ သာပြော\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှန်စင်စစ်အားဖြင့် မအေးငြိမ်းအား တရားသူကြီးက စစ်မေးသည့်အခါ၌ အဘယ်ပုံ ဖြေကြားရမည်ကို ကျွန်တော်က ပြောပြပြီးဖြစ်သည်။ ရာဇသတ်ကြီးပုဒ်မ (၃၅၉) ကို မအေးငြိမ်း ကျူးလွန်မိပြီးဖြစ်သည်ဟု ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ကလည်းယူဆလျက်ရှိသည့်အတွက် တရားသူကြီး၏ ထောက်ထားညှာတာမှုအပေါ်၌သာ မအေးငြိမ်း၏ ကံကြမ္မာတည်နေလေပြီဟုလည်း တွက်ဆထားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမအေးငြိမ်းသည် တရားသူကြီး၏ အမေးများကို မဖြေသေးဘဲ ကျွန်တော် ၏ မျက်နှာဆီသို့လည်းကောင်း တရားသူကြီးဆီသို့လည်းကောင်း မျက်စိသူငယ်နှင့် သာ ကြည့်နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်ကဲ့” တရားသူကြီးက မအေးငြိမ်း၏အဖြေကို ရပြီးနောက် ကျွန်တော့်အား တစ်ချက်မျှ လှမ်းကြည့်ကာကျူးလွန်သောပုဒ်မနှင့် အပြစ်ပေးပုဒ်မများကို ထုံးစံ အတိုင်း လျှောက်ဖတ်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့နောက် မောပန်းသွားဟန်နှင့် ဥပဒေစာအုပ်တွေကို ပိတ်ကာ ခေတ္တမျှ ငိုင်နေပြန်သည်။ ကျွန်တော်ကား အမှုသည် မအေးငြိမ်းအတွက် တရားဝင်ထားခြင်းခံရသော ကိုယ်စားလှယ်လွှဲ ခန့်အပ်ထားခြင်းခံရသော ရှေ့နေတစ်ဦး မဟုတ်ပါ။ ကိုလှဆောင်၍ တောင်းပန်မှုအရ သိကျွမ်းဖူးသူ တစ်ဦးတစ်ယောက် အားပေးရန် အတွက်နှင့် အကြံဉာဏ်ပေးနိုင်ရန် အတွက်လောက်သာ ဤရုံးပေါ်သို့ ပါလာသူတစ်ဦးဖြစ်သည့်အတိုင်း ထိုင်ကြည့်ကာသာ နေရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သိပ်မိုက်တဲ့ သူငယ်မပဲ”ဟု တရားသူကြီးက ကြိမ်းမောင်းဆူပူလေ သည်။ တရားသူကြီး၏ အသံမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းအပြင်ဘက်အထိ လျှံထွက်သွားလောက်အောင် “ဟိန်းသွားလေရာ အေးငြိမ်းမှာ ရှက်လွန်း၍ထင်ပါ သည်၊ မျက်နှာကို အောက်လျက် ညိုမှိုင်းသော ကြမ်းပြင်ကိုသာ စူးစိုက်၍ကြည့်နေ လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တခြား မင်းလိုကလေးများတဲ့ မိန်းမတွေ အများကြီးပဲ၊ သူတို့ ဒီလိုပဲ လုပ်ကြသလားဟင်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမအေးငြိမ်းက ဘာမျှပြန်မပြောချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒါ မင်းယောက်ျားနဲ့ အပေါင်းအသင်းမိတ်ဆွေတွေ မျက်နှာကြောက်လို့ ငါ ညှာညှာတာတာ အမိန့်ချမယ် ကြားလား၊ နို့မို့ရင်မင်းကို အများကြီးနောင်ကြဉ် အောင် အပြစ်ပေးဖို့ကောင်းတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတရားသူကြီး၏အသံကြောင့် အပေါက်ဝဘက်တွင် လူများစုပြုလာကြသည်။ သူတို့သည် ဝက်ခြံအတွင်းရောက်နေသော မအေးငြိမ်းအား ဖမ်းမိလာသည့် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို တွေ့ရသလို ဝိုင်းကြည့်နေကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမအေးငြိမ်းကို ကျွန်တော် မသိမသာလှမ်းကြည့်မိသည်။ အသက်ရှူပုံ မမှန်သဖြင့် ရင်မှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။ ငြိမ်းကြေနေသော အဝတ်အစား များနှင့် မျက်နှာမှာ ပိုလို့သာ ဖျော့တော့ နွမ်းလျလာသည်ဟု ကျွန်တော် ထင်ပါသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တစ်ထောင်တန် အာမခံနှစ်ယောက်နဲ့ တစ်နှစ်အတွင်း ကောင်းစွာနေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတရားသူကြီး၏ စီရင်ချက်မှာ ဤမျှသာ ဖြစ်လေသည်။ မအေးငြိမ်းကား မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲပင်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်သည် တရားသူကြီး၏ စီရင်ချက် အပြစ်ပေးချက်နှင့် ပတ်သက် ၍ မည်သို့မျှ ပြောရန်ဆန္ဒမရှိ၊ပြောပိုင်ခွင့်လည်း ကျွန်တော့်တွင်မရှိ၊ သင့်တင့် မျှတသော သက်ညှာမှုဖြင့် အေးငြိမ်းအပေါ် အပြစ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်ဟုလည်း ယူဆပေသည်။ သို့ရာတွင် တရားခံအပေါ် သတ်မှတ်ချက်နှင့် ပတ်သက်၍ တရားသူကြီးနှင့် ကျွန်တော် သဘောထားမှာ ကွဲလွဲခြားနားကြပေသည်။ တရား သူကြီးက မအေးငြိမ်းကို တရားခံဟုခေါ်ကာ အပြစ်ပေးလိုက်လေသည်။ တရားခံ သည် မအေးငြိမ်း မဟုတ် ဆင်းရဲခြင်း ပတ်ဝန်းကျင်သာ ဖြစ်သည်ဟု ကျွန်တော်က ယူဆသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမအေးငြိမ်းသာ တရားခံလော ဆင်းရဲခြင်းသာ တရားခံလောဟု မေးခွန်း ပုစ္ဆာထုတ်ကာ အဖြေရှာနေခိုက် မျက်ရည်ဖြိုင်ဖြိုင် ကျဆင်းနေသော မအေးငြိမ်း သည် အသက်ကင်းမဲ့နေသလို ဖြစ်နေသော သူ့ယောက်ျား၏နံဘေးတွင် သံပတ် မကုန်သေးသည့် စက်ရုပ်ပမာ တိတ်ဆိတ်စွာ သွား၍ထိုင်ချလိုက်သည်ကိုသာ တွေ့မြင်နေရပေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eငွေတာရီ \u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေလ၊ ၉၆\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46342472433813,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1f5ecbf3-4f70-42ec-b282-ad43cac9845d.jpg?v=1730274590"},{"product_id":"မောင်လှမျိုးချင်းချောင်းခြံ-ချစ်သူနှင့်၀ေးရတဲ့ကံ","title":"ချစ်သူနှင့်၀ေးရတဲ့ကံ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စိုးရေ ....။ ချစ်သူနဲ့ ဝေးရတဲ့ ကံကို၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရင်စည်း .. ခံ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငိုကြွေး .... ခံ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အော်ဟစ် . ခံ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လွင့်လူး ... ခံ။ ကြိတ်မှိတ် .. ခံကြရတဲ့အထဲမှာ  \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘယ်လို ကာယကံနဲ့၊ .., ခံယူခဲ့သလဲဆိုတာ၊ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နင့်ကို သိစေချင်ပါတယ် .... စိုးစိုးရယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကုသိုလ်, အကုသိုလ် နှစ်ခုကို - ပြတ်ပြတ်ထင်ထင် မသိမြင်ဘဲ .... ကိုယ်, စိတ်, နှလုံး သုံးပါးစလုံးနဲ့ ပြုမူမိခဲ့ကြ .. လို့၊ သုခ, ဒုက္ခ ရောပြွန်းနေလေ့ရှိတဲ့ဟောဒီ လူ့ဘဝ,ကို ရခဲ့ကြရတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အသိဉာဏ်နည်းတော့လည်း၊ ငိုပွဲဆင်ခဲ့ကြရတာ ပေါ့။ သတိဉာဏ် နည်းလို့လည်း .... အံခဲ ခံစား ခဲ့ကြရတာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘယ်သူ မပြု မိမိမှု” .... ဆိုတဲ့၊ ရိုးစင်းလွန်းတဲ့ စကား တကယ့်အမှန်တရားပါပဲ စိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စော်ကားလေခြင်း၊ ပစ်ပယ်ရက်လေခြင်း၊ သစ္စာနည်းလေခြင်း .... လို့ ရုတ်တရက် အပြစ်ဖို့၊ မြည်တွန် မိတတ်ကြပေမယ့် သတိနဲ့ ဆင်ခြင်ဖြစ်ကြတဲ့သူတိုင်း၊ “ကံသာလျှင် အမိ၊ ကံသာလျှင် အဖ” ဆိုတဲ့ တဖွဖွ မိန့်ကြားခဲ့တဲ့၊ ဘုရား အဆုံးအမကို၊ မျက်ရည်စက်လက် .... နှလုံးသွေး တပွက်ပွက် ဆူနေကြရတဲ့ကြား က၊ လက်အုပ်ချီ ခံစား သတိထား နှလုံးသွင်းပြီး သည်းခံ မျိုသိပ်ခဲ့ကြရတဲ့၊ (ချစ်သူနဲ့ ကွေကွင်းခဲ့ ကြရသူတွေ) ဝေးကွာခဲ့ကြရတဲ့သူတွေရဲ့ ကိုယ်စား၊ငါ .. စကားနည်းနည်း ပြောချင်လိုက်တာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုရားကို တိုင်တည်ပြီး၊ နင့်ကို မဏ္ဍိုင်ထားရင် လောက, လူသားတွေရဲ့ နှလုံးသား လမ်းကြားထဲမှာ၊ လေ .. လေသံတိုးတိုးနဲ့၊ ကံကို လက်ညှိုးထိုး ပြီး စကားတွေ ... ပြောပြချင်လိုက်တာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         နှလုံးသားကို၊ တံခါးပိတ်ချင်ပိတ်ပါ  စိုး။ အမှန်တရား အမှန်စကားကို ကျောခိုင်းရင် ကျောခိုင်းပါ။ ဒါပေမဲ့ .. နားလေး နည်းနည်းစွင့်ထားပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငယ်ဘဝ တစ်လျှောက်လုံးကို၊ အသိဉာဏ်နည်းနည်းနဲ့၊ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးတဲ့ ငါတည်ငြိမ်ရင့်ကျက်အောင် အထူးကြိုးစားထားခဲ့ ရတာပါ ဘာကိုမှ အပြစ်မယူချင်တော့ပါဘူး .. ဆို ကာမှ၊ စော်ကားမှုတွေ ပိုများလာတတ်တာ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လောကသဘာဝလို့၊ ထင်ချင်ပေမယ့်၊ အဲဒါလည်း .. ကံတရားပါပဲ ... စိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ။ ချစ်ချင်တဲ့သူကို ချစ်ခဲ့ဖူး သလို၊ မုန်းချင်တဲ့သူအပေါ် မေ့တတ်အောင်၊ ငါ ကြိုးစားနိုင်ခဲ့တယ်။ နင် .. နားစွင့်ထားပါ .. စိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ငါ... မင်းကို ပြောစရာရှိတယ် ထွန်းဦး\" ထွန်းဦးက ... \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်း... ပြောနေကျ ဘာသာတရားစကား တွေတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးထင်တယ်\" \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်က ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာသာတရားစကားကို ခံယူချင်တဲ့သူကို မှ... ပြောတာပါ။ လူတိုင်းကို ပြောပြနိုင်လောက် တဲ့အထိ၊ ငါ ... ဉာဏ်ပညာ မထက်မြက်ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြီးတော့ ....... မင်းကိုလည်း ..ငါ, ပြောသင့်တာ ပြောပြထားပြီးသားပဲ။ မင်း.. ထပ်မမေးမချင်း၊ ငါ ထပ်ပြောဖို့ မလိုလောက်ပါဘူး” ထွန်းဦးက ရယ်လျက် ...... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ငါ.....မင်းပြောသလို နေထိုင်ပါတယ် ကွာ၊ ဒါပေမဲ့ ... ထပ်သိချင်စိတ် ဖြစ်ရလောက်တဲ့၊ ဉာဏ်မျိုး၊ ငါ ... မရှိသေးဘူး။ ငါ... ဝန်ခံပါတယ်။ သူငယ်ချင်း\"။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဝီရိယ ပိုစိုက်လိုက်ပေါ့ကွာ\" ထွန်းဦးက ခေါင်းညိတ်ပြီး .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပြောစရာရှိတယ်ဆိုတာ ... ပြောလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “ကောင်မလေးတစ်ယောက် ငါ့ကို ဖုန်း ဆက်တယ်\"\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါ ... ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မထူးဆန်းဘူးဆိုပေမယ့် တခြားယောက်ျားလေး မိန်းကလေးတွေ ဆက်တာ သူတို့ဘာသာ ဖုန်းနံပါတ် စုံစမ်းပြီး၊ ဆက်ကြတာ။အခု ဆက်တဲ့ ကောင်မလေးကိုကျ တော့ ငါ... ကိုယ်တိုင်၊ ဖုန်းနံပါတ်ပေးထားတာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘယ်တုန်းက ပေးထားတာလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မြနှင်းဆီနဲ့ လမ်းမခွဲခင်ကတည်းကပေး ထားတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါဆို လွန်ခဲ့တဲ့ ကိုးလလောက်ကတည်းက  ပေးထားတာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အင်း ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ... သူ .. အခုမှ ဆက်တာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်းက ... ဖုန်းနံပါတ်ပေးတယ်။ သူက ဆက်တယ်။ အဲဒီမှာ ထူးဆန်းတာပါလို့လား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာမှတော့ မထူးဆန်းဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ... ထူးဆန်းသလို ဖြစ်နေတာက၊ ငါ... ဖုန်းနံပါတ် ပေးလိုက်တုန်းက မြနှင်းဆီနဲ့ ငါ, မကွဲသေးဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အခု မြနှင်းဆီ မရှိတော့တဲ့အခါကျမှ၊ သူ့ဖုန်းဝင်လာတာ။ ငါ့စိတ်ထဲ၊ တစ်ခုခု တိုက်ဆိုင် သလို ဖြစ်နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်ပြီး .... ငါ့ပြန်စာထဲမှာ သူ့ကို ပြောရမှာများလို့၊ ဖုန်းနံပါတ် ထည့်ရေးပေးခဲ့တာ။ အဲဒါ ကိုလည်းမြနှင်းဆီ သိတယ် ...။ စာကိုတောင်မြနှင်းဆီ ... သွားထည့်ပေးခဲ့တာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အခု သူ ဖုန်းဆက်တဲ့အချိန်မှာ မြနှင်းဆီ မရှိတော့ဘူး။ သူကတော့ ... မြနှင်းဆီကို မေး တယ်။ ငါ ... ခရီးသွားနေတယ်ပဲ ပြောထားခဲ့တယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \"ဘာလဲ၊ မင်း အိမ်ထောင်ပျက်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကို သူ .. မသိစေချင်လို့လား\" ကျွန်တော်က . . \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အိမ်ထောင်ကွဲတယ်၊ အိမ်ထောင်ပျက်တယ်ဆိုတာ၊ မင်္ဂလာသတင်းမှ မဟုတ်တာ။ အ,မင်္ဂလာသတင်း၊ မလိုအပ်ဘဲ၊ မပြောချင်ပါဘူး” ထွန်းဦးက ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါနဲ့ အဲဒီကောင်မလေးက ဘာ ထူး ခြားမှုရှိလို့လဲ။ မင်းဆီကို၊ စာတွေရေးပြီး ... မေး ကြ မြန်းကြတဲ့ သူတွေ အများကြီးထဲမှာ .. သူက တစ်ခုခု ပိုထူးခြားနေလို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မထူးခြားဘဲနဲ့ စကားထဲ...ငါ ထည့်ပြော ပါ့မလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဪ ... အေး၊ မင်းနဲ့ ... အဲဒီကောင်မ လေးနဲ့၊ အခုမှ သိကျွမ်းကြတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “စာ ... အဆက်အသွယ်ရှိတာ ခုနစ်နှစ် လောက်ရှိပြီ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟာ၊ ဟုတ်လား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်တယ်၊ မေးကြမြန်းကြတဲ့ စာတွေကို ငါ ..., လိုအပ်ရင်၊ ပြန်ပေးနေကျပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြီး သူ့ကိုလည်း ငါ, စာတွေပြန်ခဲ့တာပဲ။ သူ့ တစ်ယောက်တည်းအပေါ် ဂရုတစိုက် ပြန်ဖြစ်ခဲ့တာ တော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါပေမဲ့ ... ဂရုစိုက်မိရလောက်အောင် ထူးခြားမှုတွေတော့ အများကြီးပဲလို့၊ ငါ... သိတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဪ .. မင်း.. အဲဒါတွေ ပြောပြချင်တာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဆိုပါတော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာလို့၊ ပြောပြချင်တာလဲ” ထွန်းဦးက၊ ပြုံးလျက် ပေး၏။ ကျွန်တော်က . ဘာမှ၊ မစားဘဲ တစ်ခုခုကို မျိုချလျက် ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ငါ ... သူ့ကို ဖုန်းမဆက်ဖို့ ပြောလိုက်ပါ တယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်လ,လောက်က” ထွန်းဦး မျက်ခုံးတွန့်သည်။ ပြီး ရုတ်တရက် ချက်ချင်း၊ သူ .. နားမရှင်းလောက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ငေါက်ငေါက်ငမ်းငမ်းပြောလိုက်တာလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ စာစီစာကုံး စာအုပ်တစ်အုပ်ရေးမလို့ မအားတော့ဘူး . လို့ပြောလိုက်တာ။ အခု တစ်လပြည့်တော့ သူ ဖုန်းပြန်ဆက်တယ်၊ ဆက်တဲ့အခါမှာ၊ ငါ.. ဘာစာ အုပ်မှ ရေးနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူသိသွားတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါဆို ... မင်းက ... တမင်ရှောင်ခဲ့တဲ့ သဘောပေါ့” ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြီး ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာကြောင့် ရှောင်တာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော် စကားမတုံ့ပြန်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒီကောင်မလေး ဖုန်းမဆက်တော့အောင်၊ တားလိုက်တာဟာ၊ မင်း နှလုံးသားကို တားလိုက်တာမျိုး၊ ဖြစ်နေတာလား ကိုကိုအောင်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျွန်တော်၊ အဖြေစကား မရှိ။ အတန်ကြာမှ၊ ထွန်းဦးကို ကြည့်ရင်း ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မေးခွန်းတစ်ခုတည်းကို ဖြေရမယ့်အဖြေ စကားက တစ်ခွန်းတည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး ထွန်းဦး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရင်ဖွင့်ချင်လို့၊ ပြောစရာရှိတယ် .... ဆိုပြီး၊ ငါ.., စကား စ,ထားတာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အေးပါ။ ငါ ... နားလည်ပါတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “အဲဒီ ကောင်မလေးနဲ့ငါ...၊ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ... စာအဆက်အသွယ်ရှိတာ၊ ငါ ... အိမ်ထောင် မကျခင်ကတည်းကဘဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရိုးသားဖြူစင်တဲ့ .... ဆက်သွယ်မှုဆိုတာတော့ ငါ... ရှင်းပြစရာ မလိုဘူး ထင်ပါတယ်” ထွန်းဦး ခေါင်းညိတ်၏ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အခု ..၊ ... စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေကို၊ ပါးစပ်နဲ့ ပြောပြမယ် ... ဆိုရင်၊အချိန်တွေ အများကြီး လိုမယ်လေ။ (ခုနစ်) ... နှစ် စာလောက်ကို တစ်ထိုင်တည်း ပြောဖို့ မလုံလောက် ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အေး၊ ဟုတ်ပါတယ်။ ငါ .... သဘော ပေါက်ပြီ။ သူငယ်ချင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီတော့ကွာ။ မင်း အချိန်ပေးနိုင်မယ်ဆို ရင် ၊ သူ  ရေးထားတဲ့စာတွေ ငါ.. ပေး ဖတ်မယ်။ အဲဒီ စာတွေအပေါ်၊ ငါ .... ဘယ်လို ပြန်စာရေးတယ်ဆိုတာ၊ ပါးစပ်နဲ့ ပြောပြမယ်။ တချို့ ပြန်စာတွေကို မိတ္တူကူးထားသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           (ခုနစ်) နှစ်စာ။ ပြီးတော့မှ၊ အခု လက်ရှိ၊ ငါ့.. နှလုံးသား အခြေအနေကို ပြောပြလို့ ရမှာ။ ပြည့်စုံမှာ ....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အေး၊ ဟုတ်ပြီး ဟုတ်ပြီး ငါ... အချိန်ပေး တယ်ကွာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မင်းပါးစပ်က ... ၊ ဘုရား, တရားအကြောင်း ပဲကြားရတာ များတယ်။ ဒီ စကားမျိုး ကြားရတာ၊ ဒီ အကြောင်းအရာမျိုး ဆွေးနွေးတာအခုမှ ကြုံဖူးတာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \"ငါ ... စိတ်ဝင်တစား အချိန်ပေးပါတယ် ကွာ။ နှုတ်လည်း လုံပါ့မယ်\" ကျွန်တော် ခေါင်းခါလျက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါ... လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ဘူး ထွန်းဦး။\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အရိုးသားဆုံး နှလုံးသားကိစ္စကို၊ ဘာနဲ့မှ၊ ဖုံးဖိထားစရာ မလိုဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုရား, တရား, သံဃာ တန်ဖိုးကို ငါ... ဉာဏ်ကောင်းကောင်းနဲ့၊ သိထား ရိုသေ ကိုင်းရှိုင်း ထားတဲ့အတွက်နီးစပ်ရာ လူတိုင်းကို၊ ဘုရားကြည်ညိုဖို့၊ တရားလေ့လာဖို့၊ သံဃာ ရိုသေဖို့ စကားပါး ငါ့စေတနာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူယောက်ျားတစ်ယောက်က လူ ... မိန်း ကလေးတစ်ယောက်အကြောင်းကို ပြောမိ ဆွေးနွေး မိတာ၊ လူပီသတဲ့ ငါ့.. ဘဝ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒါ - ဖုံးကွယ်ထားစရာလို့ ငါမယူဆ, သလို၊ ရှက်စရာလို့၊ မခံယူဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ခုတော့ ရှိတာပေါ့။ ဘုရား, တရား အကြောင်းပြော မိန်းမ အာရုံပေါင်းများစွာ ထားနေ တာမျိုးဆိုရင်တော့...၊ ဒါ.. ရှက်စရာကောင်း တဲ့ အခြေအနေပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အခု , မင်းကို ပြောပြမှာ၊ တစ်ဦးတည်း သော၊ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ကိစ္စ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖုံးဖိထားစရာ မလိုသလို ရှက်ရွံ့စရာလည်း၊ မလိုဘူး။ အဲဒီ မိန်းကလေးသာ၊ ငါ့ နှလုံးသားကို မြင်နိုင်စွမ်းရင်၊ သူလည်း .... သာဓုခေါ်မှာပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “နာမည် ဘယ်သူတဲ့လဲ” “စမ်းစမ်းစိုး\" “နယ်က ... ပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်တယ်။ နယ်က မော်လမြိုင်က။ အခု လောလောဆယ် တက္ကသိုလ်မှာ အမှုထမ်း နေတယ်။ ဆရာမ, ပေါက်စလေးပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လူ မမြင်ဖူးသေးဘူးပေါ့\" “နောက်ဆုံးရေးတဲ့စာမှာ ... ဓာတ်ပုံထည့်ပေးတယ်\" ဟု၊ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အခြားသော စာပေါင်းများစွာ ထည့်ထားသည့် ပလတ်စတစ် ခြင်းကြီးထဲမှ ရွေးထုတ်စီထပ်ထားသော၊ စမ်းစမ်းစိုး၏စာများစွာကို ထွန်းဦး၏အနီးတွင် ပုံပေးလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စိတ်ကူး အိပ်မက်များကို၊ စုပုံလေသည် ....... ဟု မခံစားချင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46341839290517,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b4cf0ec4-1d24-4333-bce7-7f8ffeb8e8dc.jpg?v=1730274790"},{"product_id":"မောင်လှမျိုးချင်းချောင်းခြံ-ထပ်ဆင့်အလွမ်း","title":"ထပ်ဆင့်အလွမ်း","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်ကို အမေမွေးသည်။ ထို့နောက် ကျွန်တော့် ကိုယ်ကျွန်တော် မွေးသည်။ ထိုသို့ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် မွေးနေစဉ် ဥမမယ်စာမမြောက် အရွယ်မှာပဲ ကမ္ဘာကြီးလုံးဝန်ကြောင်းကို စာသင်ကျောင်းမှတစ်ဆင့် စတင်ကြားသိခဲ့ရသည်။ ကမ္ဘာကြီးလုံးဝန်း ပါသည်တဲ့၊ ဒါဆို ကျွန်တော့်ကို မမွေးဖွားခင်ကတည်းက ကမ္ဘာကြီးက လုံးနေတာပေါ့။ . . ထိုအချိန်မှစတင်၍ ကျွန်တော်လွမ်းတတ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်မရှိဘဲ လုံးဝန်းတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို စတင်လွမ်းဆွတ် ခဲ့သည်။ ကျွန်တော်ကို မမွေးဖွားခင်က ကမ္ဘာကြီး ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲ။ အဲဒါကို ကျွန်တော်သိချင်ခဲ့တယ်။ လွမ်းဆွတ်ခဲ့တယ်။ အမှန်ကတော့ ကမ္ဘာကြီး ဘာမှမဖြစ်ပါ။ ကမ္ဘာကြီးပေါ်မှာ မှီတင်းနေထိုင်ကြသော လူသားများသာ ဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့ကြောင့်ပေါ့။ ကျွန်တော်ချစ်တဲ့ကမ္ဘာကြီး ကျွန်တော်လွမ်းတဲ့ ကမ္ဘာကြီးခမျာ နှစ်ကြိမ်တိတိ ဒဏ်ရာရဖူးခဲ့သည်လေ။ အဲဒါကို ကမ္ဘာစစ်ဖြစ်တယ်လို့ ပြောကြသည်။ ကမ္ဘာကြီး စစ်မဖြစ်ပါ။ ကမ္ဘာကြီးက စစ်ကို မဖန်တီးပါ။ လူသားတွေ ဖန်တီးလို့ လူသားအချင်းချင်း ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ စစ်ကို အမည် သညာတပ်တော့မှ ကမ္ဘာကြီးရဲ့နာမကို ထည့်ပြီး ကမ္ဘာစစ်လို့ ခေါ်ဝေါ် တာကိုတော့ ကျွန်တော် လုံးဝ ကန့်ကွက်ပါသည်။ သူငယ်ချင်းတွေနှင့် ကမ္ဘာကြီးအကြောင်၊ ပြောရင်း ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒီတုန်းက ငါ မရှိလို့ပေါ့ကွာ\" ဟု ပြောပြီး အားမလိုအားမရဖြစ်ကာ မြေကြီးကို ကျွန်တော် ဖနောင့်နှင့် ပေါက်လိုက်မိသေးသည်။ ပြီးမှ ကမ္ဘာကြီးကို ဖနောင့်နဲ့ ပေါက်လိုက်သလို ဖြစ်သွားကြောင်း အသိဝင်ခဲ့၏။ ထိုအချိန်မှစပြီး ကျွန်တော် ဘွတ်ဖိနပ်မစီးတော့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အရာရာကို မကျေမချမ်းဖြစ်တိုင်း မြေကြီးကို ဖနောင့်ဖြင့် ပေါက်တတ်ကြသော ကျွန်တော်ကဲ့သို့ ခပ်ညံ့ညံ့ကောင်များကြောင့် ကမ္ဘာကြီးမှာ မဆီမဆိုင် ငထွားခါးနာဖြစ်ခဲ့ရရှာပေမည်။ ကျွန်တော် ` မရှိခဲ့သော ကမ္ဘာကြီးကို လွမ်းဆွတ်ခြင်း၊ ကျွန်တော်ရှိနေရသော ကမ္ဘာကြီးကို သနားခြင်းကြောင့် ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းများကို အောက်ပါအတိုင်း အမိန့်ထုတ်လိုက်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်းတို့ မကျေနပ်ရင် ကမ္ဘာကြီးကို ဖနောင့်နဲ့ မပေါက်နဲ့ သတ္တိရှိရင် မိုးကိုဒူးနဲ့တိုက် တိမ်တွေကိုဖနောင့်နဲ့ပေါက်။ ဒါပဲ” . ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒီမိုးပေါ်ကိုရောက်အောင် မင်း လိုက်ပို့ပေးမလား”ဟု သူငယ်ချင်းများ တညီတညွတ်တည်း မေးမြန်းကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ငါတော့ လိုက်မပို့နိုင်ဘူး၊ မင်းတို့ဘာသာ တောင်ပေါ်တက်ပြီး တိုက်ပေါ့။ မင်းတို့အားလုံး တောင်တက်အသင်း ဝင်လိုက်လေ\" ... ဟု ကျွန်တော် ခပ်တည်တည်နှင့် ပြောလိုက်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တောင်ထိပ်ရောက်ရင် မိုးကို ဒူးနဲ့တိုက်လို့ရပြီလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒူးနဲ့တိုက်လို့တော့ မရသေးဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ . လေးခွနဲ့ ပစ်လို့ရပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လေးခွနဲ့ပစ်ရင် မိုးကို ထိပါ့မလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ထိတော့မထိဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မြေကြီးပေါ် ကနေ ပစ်တာထက်စာရင် တောင်ထိပ်ပေါ်က ပစ်တော့ မိုးကောင်းကင်ကြီး နည်းနည်းတော့ လန့်သွား မှာပေါ့” ' “လန့်သွားတာ၊ ထိတာမှ မဟုတ်ဘဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မထိတာနဲ့စာရင် လန့်သွားတာ အမြတ်ပေါ့” “တော်ပြီး မင်း အမိန့်ကို ငါတို့ မနာခံနိုင်ဘူး”...ဟု သူငယ်ချင်းများအားလုံးက ကျွန်တော့်ကို တညီတညွတ်တည်း သြဘာ ပေးကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မနာခံရင်လည်း နေပါကွာ၊ မြေကြီးကိုတော့ ဖနောင်နဲ့ မပေါက်ကြပါနဲ့၊ အဲ... ပေါက်မယ်ဆိုရင် လည်း ခုံဖိနပ်တို့ ဘွတ်ဖိနပ်တို့ မစီးဘဲနဲ့ ပေါက်နော်၊ငါ တောင်းပန်တာပါကွာ” , .. အမိန့်ထုတ်ခဲ့မိသော ကျွန်တော်မှာ နောက်ဆုံးတော့တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော အလူပ်ကိုသာ လုပ်လိုက်ရသည်။ သူငယ် ချင်းများက ကျွန်တော့်ကို နာမည်အသစ်တစ်ခု တပ်ပေးလိုက်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သောက်ရူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော် မရှိခဲ့သော ကမ္ဘာကြီးကို လွမ်းဆွတ်ခဲ့ရင်းက ကျွန်တော် ရှိနေသေးသော ကမ္ဘာကြီးကို လွမ်းဆွတ်မိခြင်းဖြစ်သည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျွန်တော့်အလွမ်းတွေ မျက်စိလည်ခဲ့ရသည်။ ဘာကို လွမ်းဆွတ်ရမှန်း မသိတော့ချေ။ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အေးအေးပြုံးကို ကျွန်တော် လွမ်းသည်။ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မောင် ဘယ်တွေလျှောက်သွားနေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ““ကမ္ဘာကြီးကို လမ်းလျှောက်ပြီးကြည့်နေတာ ကမ္ဘာကြီးက ကားအရမ်းကျပ်တယ်နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မောင်ကလည်း သိပ်နောက်တာပဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မနောက်ပါဘူး၊ ကိုယ်တကယ်ပြောနေတာ , မင်းဆီကို ကိုယ် အမြန်လာဖို့ ဘတ်(စ်)ကားစီးမယ် - စိတ်ကူးသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကားတစ်စီးရပ်လိုက်တိုင်း လူတွေက အလုအယက် တိုးဝှေ့ပြီး တက်ကြတယ်။ ကိုယ်က လူ အချင်းချင်း အလုအယက် ဘာမှမလုပ်ချင်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒါဆိုလည်း နောက်ဆုံးမှ တက်ပေါ့ မောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုယ် နောက်ဆုံးမှ တက်ဖို့ ခြေလှမ်းပြင်ပါ သေးတယ် စပါယ်ယာက အတွယ်အတာ မရတော့ ဘူးဆိုတာနဲ့ ကိုယ်လမ်းလျှောက်တာ Sorry ပဲ အေးရယ်၊ ကိုယ် သိပ်နောက်ကျသွားတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရပါတယ် မောင်ရဲ့။ အေးလည်း အခုမှရောက်တာပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အခုမှ ရောက်တာ ဟုတ်လား” အဲဒါ ကျွန်တော် မကျေမနပ်ဖြင့် မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူ မသိပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မောင့်ကိုကြည့်ရတာ ညှဉ်းသိုးသိုးနဲ့ဘာ ဖြစ်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကမ္ဘာကြီးအတွက် စိတ်ညစ်နေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မောင်ကလည်း ဘာတွေပြောမှန်းလည် မသိဘူး” -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လူတွေ ဆင်းရဲနေတယ် အေးရယ်။ အဲ အတွက် ကိုယ် စိတ်မချမ်းသာဘူး စိတ်ညစ်တယ် . “လူတွေ မဆင်းရဲပါဘူး မောင်ရဲ့၊ ဟိုမှာကြည့်ပါလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ' အေးအေးပြုံး ညွှန်ပြရာသို့ ကျွန်တော် ကြည့်မိသည်။ မြို့ လယ်ခေါင်ရှိ ရုပ်ရှင်ရုံတစ်ရုံအောက်တွင် လူတွေ ကြိတ်ကြိတ်တိုးနေကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒီမှာ ဆင်းရဲသားတွေ အများကြီးပဲ။ မောင် မယုံရင်သွားကြည့်” “ဘာဇာတ်ကားလဲ”... ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရင်ခွင်နန်းတော်တဲ့။ မောင့်ကို အဲဒီဇာတ် ကားလိုက်ပြရဦးမယ်၊ သိပ်ကောင်းတာပဲတဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မကြည့်ချင်ဘူး\" “ဘာဖြစ်လို့ မကြည့်ချင်ရတာလဲ””\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လူတွေ အလုအယက် တိုးဝှေ့နေတဲ့နေရာ မှာ ကိုယ် မနေချင်ဘူး၊ ပြီးတော့ ဆင်းရဲသားတွေကို မုန်းတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟောတော့ ခုနကတော့ လူတွေ ဆင်းရဲလို့ မောင်ပဲ စိတ်မချမ်းသာဘူးဆို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အခု ပိုပြီးစိတ်ဆင်းရဲတယ်။ လူတွေက ဆင်းရဲရင် ဆင်းရဲတဲ့အတိုင်း မနေကြဘူး။ ဘာဖြစ်လို့ ရုပ်ရှင်ရုံမှာ လာပြီး တိုးဝှေ့နေကြတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မောင်ကလည်း တစ်ယူမသန်နဲ့လေ။ ဆင်း ရဲသားမှာလည်း အပန်းဖြေချိန်ဆိုတာ ရှိသင့်တာပဲ။ သူတို့စိတ်တွေ အပန်းလာဖြေကြတာနေမှာပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အပန်းဖြေမယ့်အချိန်ကို အလုပ်ပိုလုပ်လိုက်ပါလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ စိတ်ဆိုးနေသော ကျွန်တော့် ကိုကြည့်လျက် အေးအေးပြုံး ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46341839487125,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_0cae5d43-4a43-40f8-abac-a6cb2b26d144.jpg?v=1730274795"},{"product_id":"မောင်သန်းဆွေထား၀ယ်-မဟာဒေ၀ီတစ်ပါး-ရှာပုံတော်","title":"မဟာဒေ၀ီတစ်ပါး၏ရှာပုံတော်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမဟာဒေဝီတပါး၏ရှာပုံတော်နှင့် ပတ်သက်၍ ဆရာမောင်သန်းဆွေ\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eထားဝယ်\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e)\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှင့် တွေ့ဆုံပြီး စာဖတ်ပရိသတ်သို့ အသိပေးခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေး- ဆရာ စာအုပ်ကို ဘယ်နှစ်တုန်းကစပြီး ရေးခဲ့တာလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖြေ- ကျွန်တော် စာအုပ်နှစ်အုပ် ယူလာတယ်လေ။ Resingn king of Indian နဲ့ဒီစာအုပ် ဆရာမက ဒါကိုရေးပေးပါဆိုပြီးပြောလို့ ကျွန်တော် စာအုပ်ကို ဘာသာပြန်လိုက်တာ။ ဂျာနယ်မှာစပြီးပါ လာတဲ့နှစ်ကစပြီး ရေးတာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေး- အဲဒါဆိုရင် ၂၀၁၂-၂၀၁၃ ပေါ့ဆရာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖြေ- ဟုတ်မယ်။ ကျွန်တော် ဂျာနယ်မှာစရေးတဲ့နှစ်ပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေး- ပြီးတော့ ဒီစာအုပ်ကို ဘာသာပြန်ရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကလေး သိပါရစေ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့စာရေးတယ်ဆိုတာ ငွေကြောင့်၊ တာဝန်ကြောင့် မဟုတ်ရင် ထခုခုခံစားရလို့ ဒါမှမဟုက်တခုခုကို ရည်ရွယ်ပြီးရေးလို့သာ ဖြစ်ကြတာပါဆရာ။ ဆရာ စာရေးတာကတာဝန်ပေးလို့လဲ မဟုတ်ဘူး အလုပ်တာဝန်တခုလို တစ်ယောက်ယောက်က တာဝန်ပေးလို့လဲ မဟုတ်ဘူး။ တာဝန်အရ ရေးတယ်ဆိုရင်စာအုပ်က မကောင်းနိုင်ဘူး။ ဆရာ့မှာ ခံစားချက် ရည်ရွယ်ချက် တခုခုတော့ရှိရမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖြေ- အော် ဒါက ဒီလိုပါ။ ဒီစာအုပ်ကိုရေးတဲ့ အန်တီအင်ဂီ သီပေါစော်ဘွား မဟာဒေဝီဟာ ကျွန်တော်နဲ့ က ဒီလိုလေ။ သီပေါစော်ဘွား စဝ်ကြာဆိုင်နဲ့ အစ်ကို စပ်ကြာဖုံရဲ့ သား စ၀်ဦးကြာနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့က ငယ်ငယ် ကတည်းက ကျောင်းနေဘက် တက္ကသိုလ်ကျတော့လည်း ကျွန်တော်တို့က ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ကို တနှစ်တည်းရောက်ကြတယ်။ ၁၉၆၁ ခုနှစ်ရောက်ကြတာကိုး ၁၉၆၂ မှာ အာဏာသိမ်းတယ်။ အဖမ်းအဆီးတွေ ဖြစ် ကျွန်တော်နဲ့က အဲဒီလိုဆက်စပ်ပြီး ရင်းနှီးသွားကြပြီး အန်တီအင်ဂီနဲ့ပါ သိပြီးတော့ သူက ဒီ စာအုပ်ပ်ရေးတဲ့အခါမှာ နိုင်ငံခြားကနေ ပို့လိုက်တယ်။ သူက ဘာသာပြန်ပေးပါတဲ့။ ကျွန်တော်က အဲဒီတုန်းက ဒီစာအုပ်ကို မထုတ်နိုင်ဘူး မထုတ်နိုင်တော့ မပြန်ဘူးပေါ့။ ခုကျတော့ ထုတ်လို့ရတဲ့အခါမှ ကျွန်တော် ဘာသာပြန် လိုက်တယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေး-ဒီစာအုပ်ကိုအရင်ကစာပေစိစစ်ရေးရှိတုန်းကတော့ထုတ်ဖို့အစီအစဉ်မရှိခဲ့ဘူးပေါ့နော်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖြေ-ဟုတ်တယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်တော်ဘာသာပြန်လည်း ထုတ်ခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ အရင်တော်လှန် ရေးအစိုးရကို မကောင်းရေးထားတာတွေ ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူရေးသလောက် သူပက်ပက်စက်စက် ရေးသလောက် ကျွန်တော် မပြန်ဘူး။ သူက မုန်းနေတဲ့သူကိုး။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘာပဲပြောပြော ကိုယ့်အစိုးရ ဆိုတော့ လေးစားရမယ်ဆိုတော့ သူရေးသလောက် မပြန်ဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဘာသာပြန်တယ်ဆိုတာကတော့ရေးတဲ့အတိုင်း ပြန်ရမယ်ဆိုတာတော့ ၀တ္တရားကို ကျွန်တော် သိတယ်။ မူရင်းကို လွှဲဖယ်ပြီး ရေးလို့မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ တချို့နေရာ တွေမှာတော့ ကျွန်တော်က လျှော့ပြီ။ ဘာသာပြန်လိုက်တယ်။ ပြင်ပြီးရေးတာ မဟုတ်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေး- ဒီစာအုပ်က အဖြစ်မှန်ဆိုတော့ သုတ၊ ရသ နှစ်ဖြာရောတဲ့ စာအုပ်လို့ ခေါ်ရမှာပေါ့ဆရာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖြေ- သူက ဒီစာအုပ်ကိုတောက biography အနေနဲ့ မရေးဘူး။ ဝထ္ထုသဘောမျိုး ရေးတာ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဘာသာပြန်တော့လဲ အဲဒီသဘောကိုပ်လိုက်၊ ပြန်လိုက်တာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေ - ရသစာအုပ်ပေါ့နော်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖြေ- ဟုတ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေး- ပြီးတော့ ဒီလိုစာအုပ်မျိုးကို အကျဉ်းချုံးပြီး ဘာသာပြန်လိုက်တာတို့ တိုတိုတုတ်တုတ်ဖြစ် အောင် ဘာသာပြန်လိုက်တာတို့ ဆိုရင် ဘယ်လိုများနေမလဲ ဆရာ။ ဆရာတောင်အကြာကြီး ပြန်ရ တယ်နော်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖြေ- ကျွန်တော်ကတော့ Detail ပြန်တယ်။ ဘယ်နေရာမှ မချုံ့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ကတော့ တက္ကသိုလ်မှာတုန်၊ သခင်အဘသောင်းနဲ့ ဘာသာပြန်ကို သင်ခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့သင်တဲ့အခါမှာ ဘာသာပြန်တဲ့အခါမှာတဲ့၊ သူ့ရဲ့ အတိုင်းလုံးစေ့ပတ်စေ့ Dictionary ကြီးပြီး ဘာသာ ပြန်တာမျိုးကို ဆရာက အားမပေးဘူး၊ ဆရာဘသောင်းက မူရင်းကိုဖတ်ပြီး နားလည်သလိုပြန်ရေးတာကို အားပေးတယ်။ word by word ကို Dictionary ကြီးနဲ့ ပြန်တာမျိုးကို အားမပေးဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်တခုက သူက ဘာသာပြန်ရင်တဲ့၊ စာအုပ် အစအဆုံးပြန်နိုင်မှ ပြန်ပါတဲ့။ ကိုယ်လိုချင်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းလောက်ပဲ ပြန်တာကို အားမပေးဘူး။ ကျွန်တော် အရင်က Glass Palace ကိုပြန်ဖို့ စိတ်ကူးတယ်။ Glass Palace ကို ပြန်စိတ်ကူးတော့ နောက်ပိုင်းမှာ အောင်းဆန်းစုကြည်တို့ ဘာတို့ပါတယ်။ အောင်ဆန်းစုကြည်ပါတော့ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်ပြန်ရင် အဲဒီအချိန်တုန်းက ဘယ်လိုမှ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့်မို့ ကျွန်တော် Glass Palace ကို မပြန်ခဲ့ဘူး။ ဒီစာအုပ်ကျတော့ ကျွန်တော်ဘာသာပြန်တဲ့အချိန်မှာ အစိုးရလည်းပြောင်းသွားပြီ။ လက်ရှိ အစိုးရလက်ထဲ ရောက်သွားပြီ။ မီဒီယာလွတ်လပ်ခွင့်လည်းရသင့်သလောက် ရသွား ဆိုတော့ ကျွန်တော်ပြန်လိုက်တာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေး- ဒီတော့ စာအုပ်က ရသစာအုပ်တအုပ်လည်း ဖြစ်တယ်။ ဘာသာပြန်ဆိုတဲ့ ဘာသာ တရပ်အနေနဲ့လည်း ဖတ်ရှုလေ့လာလို့ ရတယ် ပေါ့ဆရာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖြေ- ဒီစာအုပ်ကိုဘာသာပြန်တာတစ်ယောက်ကတော့ ကိုအောင်ခိုင်ဆိုလား မသိဘူး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေ့သွားပြီ။ သူဘာသာပြန်တယ်။ နောက်ပြီးတော့ ပြေ (ဆေး-၁) ဘာသာပြန်တာလည်း ဖတ်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သီပေါကိုလတ်ကတော့ ဘာသာပြန်တာ မဟုတ်ဘူး။ စာအုပ်အကြောင်းနဲ့ ဒီစာအုပ်ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ သီပေါနယ်အကြောင်း ဓာတ်ပုံတွေ ဘာတွေနဲ့ရေးတယ်။ သီပေါကိုလတ်ကတော့ ဘာသာပြန်တာ မဟုတ်ဘူး။ သီပေါပုံတွေဘာတွေပါလို့ ကျွန်တော် ဒီစာအုပ်မှာ ယူသုံးထားပါတယ်။ ကျန်နှစ်ယောက် ကိုအောင်ခိုင်နဲ့ပြေ  ( ဆေး-၁ ) ကတော့ ဘာသာပြန်တာ။ ကိုအောင်ခိုင် လို့ ပြောတာ ဟုတ်ချင်မှဟုတ်မယ် မေ့သွားပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေး- ဒီစာအုပ်ကိုရေးဖို့ အတွက် ကိုယ်ပိုင်လေ့လာတွေ့ရှိချက်တွေ ရှိမှာပေါ့ ဆရာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖြေ- ဒီလိုပါ စာအုပ်ပြန်တဲ့အခါမှာ စာအုပ်ဘာသာပြန်တယ်ဆိုတာ စာအုပ်ကိုဖွင့်ပြီး ဘာသာပြန်ရင်တော့ ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်က သီပေါစော်ဘွား မိသားစုပေါ့နော်။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုနဲ့ သီပေါစော်ဘွားမိသားးစုက ဒေါ်စောမြဧကြည်တို့ခေတ်လောက်ကတည်းက ပတ်သက်ခဲ့တော့ ကျွန်တော်ကလည်း ဒီမိသားစုအပေါ်မှာ စိတ်ဝင်စားတော့ ဒီစာအုပ်ကို ဘာသာပြန်တဲ့အခါမှာ သီပေါစော်ဘွား အစဉ်အဆက် သမိုင်းပေါ့။ ဒီသမိုင်းကို အဲဒါကိုလည်း ဘေးမှာထားပြီး ဘာသာပြန်ရတယ်။ အဲလို ရေးရတယ်ပေါ့နော့်။ ဘာကြောင့်လဲ (ဘက်ဂရောင်း)နောက်ခံ သမိုင်းယူရတာပေါ့။ နို့မို့ရင် ဒီစာကိုရေးတဲ့ မဟာဒေ၀ီကလည်းနိုင်ငံခြားသူဖြစ်နေတော့ သူက အဲဒီလောက် မသိနိုင်ဘူးလေ။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော် အဲဒီလို ယှဉ်ရေးတာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေး- အခု သူတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေက ဆရာရဲ့ ဘာသာပြန်ကို ဘယ်လို တုံ့ပြန်ပါသလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖြေ- အခုဆိုရင် ကျွန်တော်ရဲ့ သူငယ်ချင်းပေါ့နော်။ သီပေါစော်ဘွား စပ်ကြာဆိုင်နဲ့ တူအရင်းပေါ့။ သူ့ ကို ကျွန်တော်တို့ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျောင်းနေဘက် သူ့ရဲ့ သမီးဖတ်တော့ ဘယ်တော့ ပြီးမယ်ဆိုပြီး ခဏခဏမေးတယ်။ ဟိုတလောကကျွန်တော်တောင်ကြီးကို ဇူလိုင်လကသွားတော့ သူတို့အိမ်မှာပဲ တည်း တယ်။ အစိုးရ စီစဉ်ထားတဲ့ နေရာမှာတောင် မတည်းဘူး။သူတို့ တညလုံးမေးတယ်။ သူတို့ သိချင်တာလေးတွေပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူတို့က ကျွန်တော်ဘာသာပြန်ကြောင့် ပြည်တွင်းပြည်ပ၊ ပြည်ပကတော့ ဒီစာအုပ်ကြောင့် သိတော့။ ပြည်တွင်းကတော့ ကျွန်တော် ဘာသာပြန်တာကို ဖတ်ပြီးတော့ သီပေါက ဟော်ပေါ့၊ ခေတ်ဟော်ကို လာကြည့် တဲ့သူတွေ သိပ်ကိုများတယ်တဲ့။Tourist တွေပေါ့။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းမိန်မက အဲဒီမှာနေတယ်။ ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းကတော့ တောင်ကြီးမှာ နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနေတော့ သူ့မိန်းမက အဲဒီမှာ Tourist Guide ဖြစ်နေတယ်တဲ့။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းက နှင့်ကြောင့် ငါတို့မိသားစု အလုပ်များနေပြီတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေး- မဟာဒေဝီနဲ့ အဆက်အနွယ်တွေက ဒီမှာ ရှိသေးသလားဆရာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖြေ- မရှိတော့ဘူး။ မဟာဒေဝီနဲ့ သမီးလေး ၂ ယောက်ရတယ်လေ။ သူ့သမီးတွေကိုပါ တပါတည်း ခေါ်သွားတယ်။ အခုတော့ သမီးလေးတွေကလည်း အိမ်ထောင်တွေကျကုန်ပြီ။ မဟာဒေဝီကလည်းနောက်အိမ်ထောင်ကျသွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီအခု ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း သီပေါစော်ဘွားရဲ့တူကလည်း သူ့မိန်းမကလည်း မိုင်းယန်စော်ဘွားနဲ့သမီး ကျွန်တော် ဒီစာအုပ်မှာ အမှာစာ မရေးတာက ဘာသာပြန်ရဲ့ နောက်ဆုံး ၄ ပုဒ်ဟာ ကျွန်တော့်အမှာစာပဲ။ နိဂုံး ၄ ပုဒ်ဟာ အမှာစာပါ။ နိဒါန်းကတော့ Forerword ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်ဘယ်လောက်ထိလဲဆိုတော့ ရန်ကုန် အေဒီလမ်း အိမ်မှာ သူတို့နေခဲ့တယ်။ အိမ် ၂ လုံး တခြံတည်း တစ်လုံးကငှားစားတယ်။ ကျွန်တော် ဓာတ်ပုံတောင် ခိုးရိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်ကို မေးတယ်။ ဘာလာလုပ်တာလဲတဲ့။ ကျွန်တော်က တောင်ကြီးက ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း က ဓာတ်ပုံလိုချင်လို့ လာရိုက်တာ ဆိုပြီး ပြောတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတခါကတော့ အင်မတန် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတယ်။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း မင်္ဂလာဆောင်တယ်။ သူ့အဖေ စ၀်ကြာဖုံကိုလည်း ဖမ်းထားတယ်။ စဝ်ကြာဖုံရဲ့ သားနဲ့ မိုင်ယန်းဇော်ဘွားရဲ့ သမီး၊ မိုင်းယန်း ဇော်ဘွားကိုလည်း ဖမ်းထားတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ခေါ်ထုတ်လာတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် သား မင်္ဂလာဆောင် သမီးမင်္ဂလာဆောင်ဆိုတာ ပဲသိတယ်၊ ငါ့သား ဘယ်သူနဲ့ ဆောင်တယ် ငါ့သမီးဘယ်သူနဲ့ ဆောင်သလဲ မသိဘူး။ ဒီရောက်မှ နင့်သားနဲ့ ငါ့သမီးဆိုပြီး ခေါ်ကြတယ်။ ဘယ်လောက်ဝမ်းနည်းဖို့ကောင်းလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒီမှာ ဘိတ်သိက်သွန်းတာပေါ့နော်။ ရှမ်းလိုရွတ်ဆိုတာပေါ့။ စော်ဘွားကြီးနှစ်ယောက် မျက်ရည် သွယ်သွယ်ကျတယ်။ နောက်ပြီး ကျွန်တော်က ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းခိုင်းထားလို့ ဒန်ပေါက်တွေ ဘာတွေမှာတာပေါ့။ အလွန်အကျွံလူ ၆၀ စာမှာတာပေါ့ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ စော်ဘွား တယောက်တယောက်ရဲ့ နောက်မှာ အစောင့်အရှောက် လူ ၂၀ လောက် ပါလာတယ်။ မလောက်ဘူး၊ ဒန်ပေါက်ကျွေးလို့တော်သေးတာပေါ့ ။ ရန်ကုန်မြို့ထဲ ပြေးဝယ်တာပေါ့။ သူတို့လာတဲ့ အုပ်စုတောင် ကျွန်တော့် ဒန်ပေါက်မလောက်ဘူး။ ဧည့်သည်မပြောနဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်တခါ သူတို့ရဲ့ ဧည့်ခံပွဲက စထရင်းဟိုတယ်မှာ လုပ်တယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ပြောတယ်။ ဦးသုခကို မင်္ဂလာစကားပြောခိုင်းမယ်တဲ့။ သွားပြောတော့ ဆရာ ဦးသုခက ပြောမယ်တဲ့။ စထရင်းဟိုတယ်မှာ ဧည့်သည်က သိပ်မရှိဘူး။ နှစ်ဘက်စော်ဘွားတွေကို ဖမ်းထားတော့ ကြောက်ပြီးတော့ မလာကြဘူး။ တကယ်က အရမ်းစည်မှာလေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးသုခက ပြောသွားတယ်။ လောကဓံဆိုတာ အဲဒါပဲတဲ့။ လူတွေက မလာကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ သုခကတော့ မင်္ဂလာစကားကောင်းကောင်း ပြောသွားတယ်။ သူတို့က ပတ်သက်နေကြတော့၊ စ၀်ကြာဖုံ စ၀်ကြာဆိုင်တို့ရဲ့ အဖိုး ဆာစောချယ်က ဒေါ်စောမြဧကြည်နဲ့ ရသေးတာကိုး။ အနုပညာနဲ့ ဆက်နွယ်ပတ်သက် နေတာကိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46341845516437,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_7bf321c6-e4ca-4697-b0f5-f8e0b3fe3235.jpg?v=1730274808"},{"product_id":"အကြည်တော်-လူဆိုး","title":"လူဆိုး","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မာဆတ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အင်း” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တရုတ်စကားထင်တယ်။ ဆိုလိုရင်းက နှိပ်တာပေါ့ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အင်မတန်နှံ့စပ်ကျွမ်းကျင်လှသော ကုလားလေးခေါ်၊ ကျော်ကျော်လတ်(မီးရထား) ဟု အမည်ပေါက်သော ဂျာနယ်လစ် လေးက ကျွန်တော့်ကို ရှင်းပြနေခြင်းသာဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “နေ.. နေပါဦး.. နှိပ်တာက ပန်းဆိုးတန်းကုန်းတံတား အောက်မှာလဲ ခုံပေါ်ဝင်ထိုင်လိုက်တာနဲ့ နှိပ်တာပဲ ဘာကွာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အာ.. ကိုကြည်တုံးပြီ.. အဲဒါတွေကယောက်ျားကြီးတွေ တ လက်ကြမ်းကြီးတွေနဲ့ နှိပ်တာ၊ အခုဟာက လှတပတကောင်မလေးတွေက အစ်ကို့နားမှာ အနုအရွလေး. . ဟီဟီ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကောင်မလေးဆိုသော အသံကြားတော့ ဆံပင်မွှေးပါထောင် သွား၏။ ကိုယ်ကလဲ မိတ်အင်လူပျိုကြီးမဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိတ်အင်လူပျိုကြီးဆိုလို့ တစ်မျိုးမထင်ပါနဲ့ဗျား၊ မိတ်များပြီး အင်ဖြစ်နေတဲ့ လူပျိုကြီးကိုပြောတာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အင်မဖြစ်ခံနိုင်ရိုးလားဗျာ၊ ကျုပ်ဘဝလေးကို သူတို့သူတို့တွေ ဖျက်ဆီးပေးနေကြတာ။ ဒူးနဲ့မျက်ရည်သုတ်ရတာလည်း အကြိမ်ကြိမ်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျုပ်မှာလဲ ပေါင်းစရာလူမရှိတော့ ဒီစာနယ်ဇင်းက လူတွေနဲ့ချည်း ပေါင်းနေရတာ။ ပြောရင် ကြွားရာကျမယ်တစ်ယောက် မှ အကောင်းမပါဘူး။ ဘုရားစူးစေ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုလူ သျှီသူအောင်တို့ လွမ်းဝေနိုင်တို့က ကာရာအိုကေ သမားတွေ။ မူးလာတာနဲ့ မိုက်ဆွဲပြီး ဟဲမယ်ဆိုတာချည်းပဲ။ ဟဲတာ တောင် ဟဲလေးမဟုတ်ဘူး။ ဟဲကြီးတွေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဪ.. အရက်သမားဖြစ်နေကြတာကံကောင်း၊ အရက် သမားသာမဖြစ်ရင် ဒီလောက်မိုက်ခွက်ကြိုက်ပုံနဲ့ ဂေါပကဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အောင်မာ.. ကာရာအိုကေခန်းထဲဝင်ပြီး ကောင်မလေးများ အနားမှာလာထိုင်ရင် အဲဒီကောင်မလေးပါးပေါ် သူတို့တွေနှာခေါင်းကြီးတင်ပြီး ငြိမ်နေတော့တာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်ပြောတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟေ့လူကြီး.. အဲဒီကောင်မလေးက မီးရောင်နဲ့မို့မျက်စိ မှောက်နေတာ၊ အဲဒီကောင်မလေး ကျွန်တော်သိတယ်၊ ကျွန်တော် တို့ ရပ်ကွက်ကပဲ၊ မနက်မနက်ဆို အခွန်လွတ်ဈေးမှာ ဖယောင်းတိုင် တိုးတိုးနေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟုတ်တယ်။ တကယ်ပြောတာ။ သူတို့ပေးတဲ့မုန့်ဖိုးနဲ့စီးပွားပြန်ရှာနေတာ ဒါကိုဘာပြောတယ်မှတ်လဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မိန်းမဖြစ်နေတာတစ်ခုနဲ့တင် မင်းထက်တော့ လေကောင်းလေသန့် ရ တယ်ဟေ့ကောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နှာခေါင်းကြီးပြန်တင်ပြီး ငြိမ်နေတာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စဉ်းစားကြည့် ပါဗျာ။ ဟိုက မနက်ဖက်ဆို တစ်နေကုန်ဖယောင်းတိုင်တိုး၊ ဈေးမှာပြန်ရောင်း၊ ညကျတော့ ရေမချိုးမိုးမချိုးဘဲ ဒီကိုလာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကဲ... သူတို့သာ လေကောင်းလေ သန့်ရတယ် ပြောတာ။ အမှန်တော့ ထဘီအလှပ်မှာ လေဖြတ်လို့ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော် စိတ်ကုန်တာ အဲ့ဒါ တွေလည်းပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဲ.. ကျော်ကျော်လတ်တို့ ဇေယျာမြတ်ခိုင်တို့က တစ်လိုင်း။ဒီလိုင်းလေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အစ်ကိုရ ပိုက်ဆံကလဲ ဘယ် လောက်မှမပေးရဘူး၊ တစ်ဆက်ရှင်မှ သုံးထောင်ထဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တစ်ဆက်ရှင်ဆိုတာ” “တစ်နာရီလေ.. အစ်ကိုရ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စိတ်ပါသွားမိသည်။ စိတ်ပါသွားမိ တာမဟုတ်ဘူး။ ပါကိုပါနေတာ။ ကျွန်တော်ပြောသားပဲ၊ ကုပ်ကမြင်းပါဆို။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အေး.. ကောင်မလေးတစ်ယောက်နှိပ်ပေးတာ တစ်နာရီ မှ သုံးထောင်ဆိုတော့ တန်သားကွ၊ ဒါနဲ့ နေရာက”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်တော်သိတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော် သူ့ကို ပြန်ကြည့်မိသည်။ အစကတည်းက အသား မဲလို့ ကုလားလေးဟု အမည်ပေါက်နေသော ငတိက အမှောင်ထဲ ဝင်နေတော့ အုတ်နံရံပေါ်ကို အရိပ်ကျသလောက်သာ မြင်ရ၏။ ဒီကောင် စာနယ်ဇင်းမလုပ်စားဘဲ သူခိုးလုပ်စားလျှင်တောင် ပိုတွက် ခြေကိုက်နိုင်သည်။ ပါးစပ်လေးပိတ်ပြီး လျှောက်ပြေးနေလျှင် ဘယ်သူမှ မြင်မည်မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အေး. . သိတာတော့ ဟုတ်ပြီ၊ ပိုင်ရောပိုင်ရဲ့ လား၊ တော်။ ကြာ ဂျာနယ်ထဲမှာ စာရေးဆရာအကြည်တော် မာဆတ်မှာ ကမြင်းရင်း လက်ပူးလက်ကြပ်ဖမ်းမိခြင်းဆိုတဲ့ သတင်းကြီးပါလာမှဖြင့်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဪ.. အစ်ကိုရယ်.. ကျော်ကျော်လတ်ပါ၊ ကျွန်တော် တောင် အဲဒီကကောင်မလေးနဲ့ချစ်သူတွေဖြစ် အဟစ်...အဟစ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝမ်းသာလုံးစို့ပြီး လာတက်ပြနေသေးသည်။ ကိုယ်ကသာ မသင်္ကာ၍..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကြည့်လုပ်ဦးနော် မှုခင်းဂျာနယ်ကကောင်တွေ ငါ့ကို ကြိမ်း နေတယ်။ သူတို့ဂျာနယ်တွေမှာ ငါစာမရေးလို့တဲ့။ အမှုဖြစ်ရင် ဖိုး ကာလာနဲ့ မျက်နှာဖုံးမှာ ထည့်ဖို့ချည်း စောင့်နေကြတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အာ.. အစ်ကိုကလဲ အဲသည်လိုဖြစ်ရင် ကျွန်တော်လည်း ထည့်မှာပေါ့၊ အဲ.. ဟုတ်ပေါင်... သေချာပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာသေချာတာလဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အမှုဖြစ်ဖို့ အဲ.. အဲလေ.. အလုပ်ဖြစ်ဖို့ပြောတာ၊ အဟဲ” “ဟင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သက်ပြင်းချမိသည်။ ဒီကောင့်ကို သိပ်မယုံရဲ။ တစ်ခါကလဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မော်ဒယ်လေးတစ်ယောက်က အစ်ကို့ ပရိသတ်ပါ၊ အဲဒါ မိတ်ဆက် ပေးချင်လို့ စားသောက်ဆိုင်မှာ စောင့်နေဆိုပြီးလုပ်တာ။ ကိုယ်ကလဲ သိ တယ်မဟုတ်လား။ အဲဒါမျိုးဆို ထိန်း မနိုင်သိမ်းမရ ပျော်တတ်တော့. . ဟီဟီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက် ဘယ်သူ့ခေါ်လာလဲ သိ လား။ သူတို့အိမ်ခေါင်းရင်းက အဘွား ကြီးတစ်ယောက်ကို ပေါင်ပေါင်တွေတို့ပြီး ခေါ်လာ တယ်။ ပြီးတော့ ပြောသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အန်တီရယ်.. အန်တီကို ဒီလို ကျွေးချင်နေတာကြာပြီး၊ အခုမှ အချဉ် လေးရတုန်း ဟီဟီ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုယ်က အချဉ်ကြီးကိုဖြစ်လို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အခုလဲ သူ့စကားဟုတ်မဟုတ် ဓာတ်မှောင်ကြတ်ဆုံးဖြတ်ရသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “တကယ်ပါ.. အဟုတ်ပါ... ချစ်လို့ပါ၊ အဲလေ သီချင်းတောင်ဆို သွားပြီ၊ အတည်ပြောတာ အစ်ကိုစာရေး လို့ညောင်းတဲ့ အညောင်းအညာတွေ တစ် ဆတ်ရှင်အတွင်း ဖြေလျော့သွားစေရမယ် တာဝန်ယူတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သြော်.. ကိုယ်ကလဲအညောင်းသမားမဟုတ်လား။ နောက် ပြီး အညှာကလဲလွယ်တယ်လေ။ ဒါနဲ့ပဲ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကဲ. . ဘာဖြစ်ဖြစ်သွားမယ်ကွာ၊ ဘယ်မှာလဲ ဝေးလား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လိုက်ခဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ငတိက တိုက်တန်းနံဘေး မှောင်ရိပ်ကျနေတဲ့ အသားအရည်နဲ့ ဖြူဖျတ်ဖျတ် ထွက်သွားလေရဲ့။ ကိုယ်ကလဲ နောက်ကလိုက် လို့။ အင်း. . တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ် တစ်ခါမှ မကြုံစဖူး ကောင်မလေး နှိပ်တာ ခံလိုက်မဟဲဟု တွေးရင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုယ့်ဆရာ.. ကုန်းကုန်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် ဟန်ကျနေတုန်း အရှေ့မှ ငတိအော် သံကြောင့် ကြောင်သွားမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဟင်.. ဟင်.. ဘာလို့ ကုန်းရမှာလဲ၊ ဘာလို့လဲ” “အာ. . လူမြင်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး ဝပ်နေ.. ဝပ်နေ” အခြေအနေက ပိုဆိုးသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စဉ်းစားကြည့်ပါဗျာ။ မြို့လည်ကောင် ပလက်ဖောင်းဘေး ဘယ်အချိန်ဖြစ်ဖြစ် ရင်ကော့ပြီးသွားလို့ရတဲ့ဥစ္စာ၊ အခု ဒီကောင်နဲ့ ပေါင်းမှ လူမမြင်အောင် ဝပ်နေရတယ်လို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အေးလေ.. ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ ကိုယ်လဲသူပြောသည့်အ တိုင်း မာဆတ်ချင်တာကိုး။ ထို့ကြောင့် သူပြောသည့်အတိုင်း ကုန်းနေ ရာကုန်း၊ ဝပ်ရာဝပ် နေရတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အတန်ကြာမှောင်ရိပ်စွန်းမှ လှေကားတစ်ခုရောက်လာပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကဲ.. ကိုယ့်ဆရာ အမှတ်စဉ်ရေပြီး သုံးဆိုတာနဲ့ပြေးတက် မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟင်.. ပြေးတက်ရမယ်.. ဘယ်.. ဘယ်အထိလဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရှစ်လွှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟင်.. ရှစ်.. ရှစ်လွှာတောင်” ငတိက ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်သည်။ ပြီးနောက်.. “အသင့်ပြင်... သုံး.. ပြေးတော့” “ဟာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုယ့်မှာ တစ် နှစ် ပြီးမှ သုံးလာမယ်ထင်နေတာ။ တစ်ခါထဲ သုံးဆိုတာနဲ့ အလျင်အမြန်လိုက်ပြီး ပြေးတက်လိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဪ.. ကိုယ့်မလဲ တစ်ချိန်လုံး စာထိုင်ရေးနေတဲ့ အ ညောင်းသမား မဟုတ်လား။ ကိုယ်တိုင်ကလဲ မသန်၊ ရှစ်လွှာအထိ ပြေးတက်ရတယ်ဆိုတော့ စဉ်းစားသာကြည့်။ ရှစ်လွှာရောက်တော့ ဟစိဟစိပါ ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှစ်လွှာရောက်တော့ ငတိက ပြုံးစိစိနှင့်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရှူး.. အစ်ကိုအနောက်မှာနေ၊ အစ်ကို့မျက်ခွက်ကြီးမြင်ရင် လန့်ပြီး တံခါးမဖွင့်ပေးဘဲ နေမယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အာ.. မင်းကလဲ နှိပ်တာပဲကွာ.. မျက်ခွက်နဲ့ဘာဆိုင်လို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရှူး. . တိုးတိုး.. အထာရှိတယ်... အဟိ” ဆိုကာ တစ်ဖက်လှည့်၍ တံခါးခေါက်လိုက်သည်။ *ဒေါက်ဒေါက်ဒေါက်...ဒေါက်ဒေါက်ဒေါက်” “ကလောက်” တံခါးမှ တံခါးပေါက်သေးသေးလေး ပွင့်လာသည်။ “ဘာ.. ဘာလဲဟ.. အဲ.. သွား.. သွားကြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နဂိုမဲငတိ၏ ဖြူဖွဲဖွဲသွားကို မြင်တော့ အတွင်းထဲကလူ ကြောင်သွားပုံရ၏။ ဒါကိုငတိက အစွမ်းကုန်သွားဖြဲပြီး .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျော်ကျော်လတ်လေ.. ကျော်ကျော်လတ်ပါ\" အထဲက မျက်လုံးနှစ်လုံးက..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဪ.. အရိပ်ကြီးမှတ်နေတာ.. ဪ.. ကိုကျော် ကျော်လတ်၊ နေရာကမရှိတော့ဘူးဗျ၊ ခဏနေမှလာပါလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဟဲ.. အဲ.. အဲလိုတော့ မလုပ်ပါနဲ့.. ငါ့.. ငါ့ဆရာကို ခေါ်လာလို့ အဲဒါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့စကားကြောင့် ကျွန်တော်မျက်နှာထုတ်ပြလိုက်သည်။ “ဟဲ့... ပလုပ်တုတ်... ဘယ်လိုကြီးလဲဟ..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်ကိုမြင်တော့ အထဲကလူ လန့်သွားပုံရ၏။ “အဲ.. အဲဒါ ဆရာက္ခ နေရာလေးတော့ လုပ်ပေးပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျော်ကျော်လတ်က တစ်ထောင်တန်လေး အသာအယာ ထိုးထည့်ပေးပြီး ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ” ရွှေတံခါး၊ ငွေတံခါး ပွင့်သွားသည်။ “ခက်တာပဲဗျာ. . နေရာက မရှိတော့ဘူးဆိုမှ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တံခါးဖွင့်တုန်းလေး အခန်းထဲ ကမန်းကတန်းလှမ်းဝင်လိုက် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရုတ်တရက်ကြည့်လျှင်တော့ အလှပြင်ဆိုင်တစ်ခုလိုသာ။ သို့ သော် အထဲတွင် မိန်းကလေးများနှင့်ကြွရောက်ချီးမြှင့်ကြသော ဧည့် ပရိသတ်က မနည်း။ အားလုံးကိုယ်စီ ပဏာယူနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟေ့ကောင်... အနှိပ်ခန်းကဘယ်မှာလဲ” ကျွန်တော်က နှိပ်နေတာမတွေ့၍ ကပ်မေးသည်။ “အပေါ် မှာဗျ ထပ်ခိုးပေါ်မှာ” အပေါ်မော့ကြည့်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ရန်ကုန်မြို့တိုက်ခန်းပေါ်က ထပ်ခိုးများကို ရောက်ဖူးသူ တိုင်း သိကြပေလိမ့်မည်။ အစကတည်းက တိုက်ခန်းအမြင့်က ဆယ်ပေသို့မဟုတ် ဆယ့်နှစ်ပေသာသာရှိကြပြီး၊ ထိုတိုက်ခန်းကိုမှထပ် ပြန်ခွဲတော့ အများဆုံးမြင့်သောထပ်ခိုးကမှ ငါးပေမျှသာ။ တချို့က လေးပေ၊ ဆယ်ပေမြင့်သော တိုက်ခန်းဆိုက ထပ်ခိုးရှိလှနှစ်ပေအမြင့် သာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုတိုက်ခန်းကတော့ အနည်းငယ်မြင့်တော့ ထပ်ခိုးက အနည်းငယ်နေရာယူ၍ ရပုံပေါ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခက်တာပဲဗျာ.. နေရာကလဲ တစ်နေရာပဲလွတ်တာ.. အဲ .. စပါယ်ရှယ်ခန်းတော့ရှိတယ်။ အဲဒီအခန်းက ဈေးမြောက်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “စပါယ်ရှယ်ခန်းက ဘယ်လောက်လဲ” “ခုနစ်ထောင်ဗျ.. တစ်ယောက်ခန်းပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျော်ကျော်လတ်က ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။ ကျွန်တော်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီနေရာရောက် တော့မှ ငွေခုနစ်ထောင်လောက်တော့ သုံးဦးမှပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျော်ကျော်လတ်က ပြန်လှည့်ရင်း..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရတယ်လေ၊ လွတ်နေတဲ့နေရာ ကျွန်တော်ဝင်မယ်၊ ကျွန်တော့် ဆရာကိုတော့ စပါယ်ရှယ်ခန်း ပို့လိုက်ပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဧည့်ကြိုက ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဒါဆို ပိုက်ဆံအရင်ရှင်း” “ဟင်.. ဪ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘာမှမလုပ်ခင် ငွေကြိုတောင်းသည်၊ ဒါကလဲ သူတို့ယဉ်ကျေးမှုပဲလား မသိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျသင့်ငွေ ထုတ်ရှင်းလိုက်သည်။ ထိုတော့မှ.. “လာဗျာ\" သူဦးဆောင်ရာနောက် လိုက်သွားကြရသည်။ ခုနက ကျွန်တော်ပြောသော ထပ်ခိုးလေးပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46362309492885,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_521a83f6-7220-4553-870d-d62440977ce2.jpg?v=1730275185"},{"product_id":"တာရာမင်း၀ေ-ပန်းလက်ဖ၀ါးမှာပါးအပ်ပိုင်းခွင့်မရှိတဲ့ကောင်လေး","title":"ပန်းလက်ဖ၀ါးမှာပါးအပ်ပိုင်းခွင့်မရှိတဲ့ကောင်လေး","description":"\u003cp\u003e:: ဤ အီးဘွခ်(အခမဲ့) ကို ဒေါင်းလုပ်ဆွဲယူရန် (Buy it now) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍ ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (Order) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် အီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: mgyoe.com ရှိ အီးဘွခ်စာအုပ်များသည် အင်တာနက်ပေါ်၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာကပင် ပြန့်နှံ့နေပြီးသား စာအုပ်များသာဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: စာဖတ်သူများ ဖတ်ချင်၍ရှာသည့်အခါတွင် အလွယ်တကူ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ရန် စုစည်းထားပေးခြင်းမျှသာဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: စာအုပ်တိုက်များမှ ပြန်လည်ရိုက်နှိပ်ထုတ်ေ၀လျှင် ၄င်းအီးဘွခ်ဒေါင်းလုပ်လင့်များကို ပြန်လည်ဖြုတ်ချသွားမည်သာဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e      သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် စတွေ့ဖူးတာကတော့ မိုးရာသီကျောင်းဖွင့်ရက်တွေထဲက တစ်ရက်ပေါ့။ ကျောင်းရှေ့က ကုက္ကိုပင်ကြီးက မုတ်သုန်ရဲ့ မိုးရေမိုးစက်တွေအောက်မှာ စိုစို ဖတ် ဖြစ်နေတယ်။ လေကြမ်းကြမ်းတွေ ဝေ့ဝေ့ယမ်းယမ်း တိုက် ခတ်လာတိုင်းမှာလည်း သူ့လက်တံတွေကို ဆန့်မြောက်ကာကွယ် ရင်း ဟိုသည် ယိမ်းထိုးနေတတ်တယ်။ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်တို့ကတော့ ဒီနေ့မှ ကျောင်းစတက်ရတဲ့ အဋ္ဌမ တန်း ကျောင်းသားတွေပေါ့။ အတန်းထဲမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ရင်း အူကြောင်ကြောင်ကလေးတွေ ဖြစ်နေရတဲ့ နေ့မျိုးပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အတန်းပိုင်ဆရာက ဦးကိုကိုအောင်တဲ့။ မြန်မာစာ ပြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျောင်းခန်းထဲကို သူဝင်တော့ သူ့ရှေ့မှာ ကြိမ်လုံးကြီးကို | ကိုင်ပြီး ဝင်လာတယ်။ အခန်းထောင့်က စားပွဲခုံကြီးပေါ်မှာ ကြိမ်လုံးကြီးကို နေရာပေးလိုက်ပြီး သူကတော့ ဘေးက ကုလားထိုင် ကလေးမှာပဲ ဝင်ထိုင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကြိမ်လုံးက သူ့ထက်ရာထူးကြီးသလို ဖြစ်နေတော့တယ်။ အထက်လူကြီးလို့ ပြောရမှာလည်း ခက်နေတယ်။ “အထက်ကြိမ်\" | ကြီးဆိုရင်လည်း မကြုံဖူးသူက ယုံမှာမဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျောင်းတက်ခေါင်းလောင်း မြည်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ဆရာ | ဦးကိုကိုအောင်ဟာ ကျွန်တော်တို့ကို ဆုံးမဩဝါဒပြောဖို့ ထိုင်ရာက ထပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆုံးမဩဝါဒပြောဖို့အတွက် ကြိမ်လုံးကြီးကို ကောက်ကိုင် | ပါတယ်။ ကြိမ်လုံးကြီးကို ကောက်ကိုင်ဖို့အတွက် တိုက်ပုံအင်္ကျီလက်ကို မ,\u003cspan\u003eတင်ပါတယ်။ တိုက်ပုံအင်္ကျီလက်ကို မ\u003c\/span\u003e,\u003cspan\u003eတင်ဖို့အတွက် \u003c\/span\u003e| ပခုံးကိုလည်း တစ်ချက်ကျုံ့လိုက်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်တို့ကတော့ ဆရာပခုံးကျုံ့တာ ကောင်းဘွိုင် ကားထဲက မင်းသားကျုံ့တာနဲ့တူတယ်လို့ ထင်နေမိကြပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာက ကြိမ်လုံးကြီးကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ကျွန်တော်တို့ကို | ဆုံးမဩဝါဒစကားတွေ ပြောတယ်။ သူ ငယ်ငယ်တုန်းက ဆရာဆုံးမတာကို မနာခံမိလို့ ခဏခဏ အရိုက်ခံခဲ့ရတဲ့အကြောင်းကို လည်း ပြောပြပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်တို့ကလည်း သူ့ခြေရာကိုနင်းမယ့်တပည့်တွေ | ဆိုတာကို အဲဒီတုန်းကတော့ သူ ဘယ်တင်ဦးမလဲ။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာ ဆုံးမတာကိုလည်း နာမခံဘဲ အရိုက်လည်းမခံရ အောင် နေနိုင်တဲ့ ကျောင်းသားဟာ အတော်ထူးချွန်မယ့် စံပြကျောင်းသားလို့ ယူဆစရာ ဖြစ်နေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်ပြီးတော့လည်း ဆရာက ပြောသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းတို့ အာဖန်တီးဆိုတာ ကြားဖူးလား ..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟုတ်ကဲ့ ... \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အံမာ... တယ်ဟုတ်ကြပါလား ... ဘယ်လိုကြားဖူး တယ်ဆိုတာကြစမ်း \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အာလူးပူရီ အာဖန်တီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်တို့အားလုံးက အဲဒီလို ဝိုင်းအော်လိုက်ကြတယ် ဆရာ မျက်နှာရှုံ့သွားပြီး ခေါင်းခါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အာလူးမှာတဲ့လူကို ပြောတာပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာခေါင်းထပ်ခါရင်း နည်းနည်းလန့်သွားပုံရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရှေ့မှာ အာလူးများမိရင် ကျွန်တော်တို့ကတော့ ဘာမှ ပြောမှာမဟုတ်လို့ (အထူးသဖြင့် သူ့ရှေ့မှာ သူ သိပ်နစ်နာမှာ တော့ မဟုတ်ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါပေမယ့် လမ်းဘေးဈေးဆိုင်မှာ အာလူးပူရီရောင်းတာကို မြင်တိုင်း သူ အနေရအထိုင်ရ ခက်နိုင်ပါတယ်။ သူက .. ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မင်းတို့ပြောတာ ဘာမှန်းလဲမသိဘူး .. ထားတော့၊ ငါ ပြောတာက ဝီဂါလူမျိုးတွေရဲ့ ပုံပြင်ထဲက '\u003cspan\u003eအာဖန်တီး’ ဆိုတဲ့ ဇာတ် ၏ ကောင်ကို ပြောနေတာ ... ကြားဖူးလား”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တချို့က ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကြားဖူးပါတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တချို့က ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မကြားဖူးပါဘူး ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တချို့က\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \" \u003cspan\u003eကြားဖူးပါတယ်ဘူး \"\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အော်သံတွေ နည်းနည်းညံသွားလို့ ဆရာက အားလုံးကို လက်ကာပြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ နေ ... နေ .. နေ၊ ငါ့ဟာငါ ပြောမယ်..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြီးတော့ ... သူ့ဟာသူ ပြောတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို ဘာ မှမမေးတော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ကလည်း ဘာမှဝင်မဖြေတော့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့ဟာသူ ပြောပါစေဆိုပြီး လွှတ်ထားလိုက်တယ် ဒုက္ခ တွေ့မှ သိမယ်ပေါ့ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီလိုကွ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲလိုအစချီပြီး အာဖန်တီးပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို သူ ပြောပြ တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တစ်နေ့မှာ အဖန်တီးကို အင်မတန် ကပ်စေန်တတ် တဲ့မြို့စားကြီးတစ်ယောက်က .. ညစာစားပွဲကို ဖိတ်ကြားဧည့်ခံ သတဲ့ ... အဲဒီ ဧည့်ခံပွဲမှာ မြို့စားကြီးဟာ အာဖန်တီးရဲ့ ခွက်ထဲကို စပျစ်ရည်နည်းနည်းကလေး ထည့်ပေးတယ်... ပြီးတော့ ... စကား တွေ ရွှန်းရွှန်းဝေအောင် လျှောက်ပြောပြီး သူ့ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ကြားတယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အာဖန်တီးကတော့ စပျစ်ရည်ကို မသောက်သေးဘူး .. မြို့စားကြီးရဲ့ စကားအဆုံးမှာ လွှမရှိဘူးလားလို့ တောင်းတယ် ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြို့စားကြီးက ကြောင်သွားတာပေါ့၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ ... လို့ ပြန်မေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတယ် ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီတော့မှ အာဖန်တီးက စပျစ်ရည်ဖင်ကပ်ပ် ရှိတဲ့ သူ့ရဲ့ ဖန်ခွက်ကို မြှောက်ပြတယ်.. ဖန်ခွက်မှာ အပေါ်ပိုင်းက အပိုကြီး ဖြစ်နေတယ် ပိုနေတဲ့ ဖန်ခွက်အပေါ်ပိုင်းကို လွှန့်တိုက်ဖြတ် မလို့ .. လို့ ပြောလိုက်တယ် ....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဝရူး.. ဝေါ... အား.. အာ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ခန်းလုံး ဝိုင်းရယ်ကြတယ် .. ။ တစ်ယောက်ချင်း ကတော့ ဟီးဟီးတို့၊ ဟားဟားတို့၊ ဟဲဟဲတို့ ရယ်ကြတာပေါ့။ ဒါပေ \" မယ့် စာသင်ခန်းထဲမှာ အဲဒီရယ်သံတွေ ပေါင်းစုပြီး ထွက်လာတဲ့ | အခါ ဝဇူး ဝေါ. အာ.. အာ .. ဆိုတဲ့ အသံကြီး ဖြစ်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာက မြန်မာကားထဲက အံ့ကျော်ကြီးလို “ဟင်းဟင်း ဟင်းဟင်း \"လို့ ရယ်တယ်။ (အဲဒီအချိန်ထိတော့ သူ ရယ်နေနိုင် တုန်းပဲ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်တော့ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းတို့လည်း အဲဒါ သတိထားကြ.. စာသင်တဲ့အခါ ဦးနှောက်သုံး၊ ဦးနှောက်ကို ဦးခေါင်းနဲ့ အပြည့်ထားကြ.. ဦးနှောက် နည်းရင် အပေါ်ပိုင်းက လွတ်နေတဲ့ ဦးခေါင်းခွံကို ငါက လွှနဲ့ တိုက် - ဖြတ်ပစ်မယ် \"....\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ခန်းလုံး ငြိမ်သွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ငါ... မြန်မာစာဆရာဆိုပေမယ့် ကျန်တဲ့ဘာသာတွေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854875689109,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_4d1b4c6d-5b06-4d7f-aa62-4015d0cc4486.jpg?v=1730281413"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/ebooks-fiction.oembed?page=15","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}