{"title":"အီးဘွခ် — ကိုယ်တိုင်ရေးမှတ်တမ်း","description":null,"products":[{"product_id":"တက္ကသိုလ်စိန်တင်-နန်းကျဘုရင်သီပေါ","title":"နန်းကျဘုရင်သီပေါ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43834518929557,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e1595d78-9620-4ef0-bd1d-b63243768a8d.jpg?v=1730270833"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်စိန်တင်-မင်းတုန်းမင်း-နောက်ဆုံးနေ့များ","title":"မင်းတုန်းမင်း၏နောက်ဆုံးနေ့များ","description":"\u003cp\u003eသွေးစွန်းသော နန်းလုတိုက်ပွဲများ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမရပူရနိုင်ငံတော်၏ အခြေအနေသည် မကောင်းလှချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘုရင်မင်းမြတ်၏ အုပ်ချုပ်ရေးလုပ်ငန်းများ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။ မင်းမှု ထမ်းတို့ အကျင့်ပျက်ကြသည်။ လာဘ်ပေးလာဘ်ယူမှုများက ဒုနှင့်ဒေး။ ငွေများ သူတို့က တရားနိုင်ကြ၏။ 'ပြည့်၀မ်းကို မဖောက်ရာ” ဟူဆိုရိုးစကား ရှိသည်။ သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ ဆင်းရဲသား ပြည်သူ၊ ကုန်သည်လယ်လုပ်၊ ဓားမခုတ် တို့မှာ စီးပွားရေး အဆင်မပြေ၊ သောက ပင်လယ်ဝေလျက်။မရှိတောင့်တ ရှိကြောင့်ကျနှင့် “ထမင်းတစ်လုတ် တုတ်တစ်ချက် ဆိုသည် ဒါပဲထင်ပါရဲ့\" ဟု ပြောရမည့် အခြေအနေတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုဂံမင်း နန်းတက်စက အခြေအနေမှာ သည်မျှ မဆိုးဝါးလှပေ။ ဟန်းရှင်လူ ပြည်သူအများသည် နန်းတက်လာသော ပုဂံမင်းလက်ထက်တွင် နဲ့ အရင်က စိုးစံသူ၊ သားသားဝတီမင်းထက် ပိုမိုစည်ပင်ဝပြောစွာ ရှိလိမ့်မည် မျှော်မှန်းမိကြသည်။ သို့သော် “မှန်းချက်နှင့်နှမ်းထွက်”မှာတစ်ခြားစီဖြစ်လာသည်။ပုဂံမင်းသည်လည်း၊ ဘာသာကို ထုထားတာမို့လဲ။ သည်ပုဆိုးဝတ်သောအခါသည်အညစ်အကြေးပင်ပါပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုဂံမင်းတရား နန်းတက်၍ မကြာမီပင် နိုင်ငံအနှံ့အပြားတွင် ပုန်ကန် အချို့ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ သည့်နောက် အမရပူရမြို့ဝန် ဘိုင်ဆပ်နှင့် မြို့စားမောင်ပိန်တို့က နေပြည်တော်အတွင်းဝယ် အာဏာအလွဲသုံးစားမှုများ လုပ်လာ သည်။ ဝန်ကြီးတွေကလည်း သူ့အနေနှင့် ကြိတ်ဝိုင်းကလေးများနှင့် ညီလာခံ သည်။ ပြည်သူတို့သည် ဘိုင်ဆပ်နှင့် မောင်ပိန်တို့ လက်တွင် နှိပ်စက်ညှင်းပယ် ခံခဲ့ကြရ၏။အေးချမ်းသာယာစွာဖြင့်စီးပွားကုန်သွယ်မှုကိုမျှ မပြုနိုင်ကြပြီ။ သမီးပျိုများ ဖျက်ဆီးခံရမှုကို ဘယ်သူ့ကိုင်ရမှန်း မသိတော့၍ ဒူးနှင့် မျက်ရည် သုတ် ရသည်။ နီးရာဓားကို ကြောက်နေသည့် ဤ ကာလဝယ် ခေါင်းကို ငုံ့လျက် မျက်စိကို မှိတ်လျက်၊ နှုတ်ကို ပိတ်လျက်၊ ငုတ်တုတ်ခံခဲ့ကြရရှာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်ကာလ၀ယ် နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်အစိုးရသည် မြန်မာနိုင်ငံတစ်ခြမ်းက ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဝင်သိမ်းလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒုတိယ အင်္ဂလိပ်မြန်မာစစ်ပွဲ'ဟု ကင်ပွန်းတပ်ရမည် ဖြစ်သော ဤ စစ် ဖြစ်ပွားရခြင်း အကြောင်းကို ရှာသော် မည်မည်ရရ မရှိပေ။ အပြစ်ရှာလို ဝံပုလွေ၏ ရှေ့တွင် ရောက်နေသော သိုးငယ်ဘဝဝယ် “နင်မဟုတ် နင့်အဖိုး ဖြစ်မည်” ဟု ကြိမ်းဝါးလျက် ကိုက်စားခံရခြင်းမျိုးနှင့် ဘာမျှ မခြားနားချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသေးအဖွဲကို အကြောင်းပြုလျက် အင်္ဂလိပ်စစ်တပ်များက အော မြန်မာပြည်တစ်ဝှမ်းကို တိုက်ခိုက် သိမ်းပိုက်ကြသည်။ တိုင်းပြည် ကျီးလန့် စား ဖြစ်ရ၏။ တောမီးလောင်သည်မို့ တောကြောင်တွေက လက်ခမောင်းခတ်ပြီး ပြန်သည်။ ခိုးသား မုဒိမ်းတို့ကလည်း တစ်စခန်းထလျက်ရှိ ကြလေသည် ပြည်သူတို့ကားပေးစရာလည်းငွေမရှိ၊ ပြေးစရာလည်း မရှိပြီ။ အမရပူရနိုင်ငံတော်အား စတုတ္ထအကြိမ် သိမ်းပိုက် နန်းတက်လာသူ ပုဂံမင် တရားကို စိတ်ကောင်းနှလုံးကောင်းရှိသူအဖြစ် သမိုင်းဆရာတို့က ရေးသည် မင်းတရားသည် ပြည်သူတို့အပေါ်တွင် ရင်ဝယ်သားကဲ့သို့ သနားသူ၊ မင်းကျင့် တရားမြတ်ကို အထပ်ထပ် စောင့်ထိန်းလေသူ၊ စစ်မက်ကိုမလို၊ တိုင်းပြည်နိုင်၏ စည်ပင်သာယာမှုကို မြတ်နိုးသူဟု ဆိုကြသည်။ ထားတော့၊တိုင်းပြည် တစ်ပြည် ကို အုပ်ချုပ်သူသည် စိတ်ကောင်း နှလုံးကောင်း ရှိရုံဖြင့် လုံလောက်ပြီလားပြည်သူကို ကြင်နာသည် ဆိုရုံဖြင့် ပြီးစတမ်းလား။ စစ်မက်ကို မလို၊ တိုင်းပြည် ငြိမ်းချမ်းစေလိုသူ ဖြစ်သည်ဆိုရုံမျှဖြင့် မင်းကောင်းမင်းမြတ်ဟု ဆိုစမှတ် ပြုရတော့ မည်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမေးစရာ မေးခွန်းတွေက ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုဂံမင်းတရားသည် စိတ်နှလုံးဖြူစင် သန့်ရှင်းသူ မှန်ပါ၏။ သို့သော် နိုင်ငံတော် အရေးအခင်းများကို စိတ်ပါဝင်စားစွာ ဖြေရှင်းဆောင်ရွက်ရမည်ထက်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပျော်အပါးဖက်တွင် အလေးသာနေတတ်သည်။ ပြည်သူတို့၏ ပြဿနာအရပ်ရပ်ကို မေးမြန်း ဆွေးနွေးမည့် အချိန်၀ယ်ဘုန်းတော် အလွန်တရာ ကြီးမြတ်တော် မူသော ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းသခင် ဘဝရှင်မင်းတရားသည် ကြက်တိုက်နေလေသည်။ အလောင်းအစား အကစားမက်နေသော ဘုရင်မင်းမြတ်သည် မြန်မာနိုင်ငံ တစ်ခြမ်း ကို အရမ်းကာရော ဝင်သိမ်းသော နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်စစ်တပ်များ၏ အန္တရာယ်ကို မည်သို့လျှင် ကာကွယ်နိုင်လိမ့်မည်နည်း။ အင်္ဂလိပ်အစိုးရသည် မြန်မာနိုင်ငံ၏ နယ်စပ်ဒေသတွင် ပြဿနာမီးပွားကို တစ်စစီ မွေးရင်း ချက်ကောင်းကို စောင့်နေသည်မှာ ကြာပြီး သိုးငယ်ကို ကိုက် သတ်မည့် ဝံပုလွေသည် အကြောင်းခိုင်လုံသည် မခိုင်လုံသည် အပထား၊ အကြောင်း ရှာနေသည်မှာ ကြာပြီ။ အကြောင်းရှာသည် ဆိုသော်လည်း ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာရသည်တော့ မဟုတ်။ နိုင်ငံခြားသား များ ၀င်ထွက်သွားလာနေသော ရန်ကုန်မြို့ တွင် မြို့ဝန်လို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို မထိတထိ ရန်စရုံဖြင့် ပြဿနာကို ဖော်နိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂလိပ်အမျိုးသားပိုင် ကုန်သင်္ဘောများနှင့် စစ်သင်္ဘောများသည် မြန်မာ ဘုရင်ပိုင် ရန်ကုန်မြို့ကို ဥဒဟို ဝင်ထွက်နေကြသည်။ ကုန်ရောင်းကုန်ဝယ် လုပ် ကြ၊ ဒေသအခြေအနေ လေ့လာစူးစမ်းကြ ရနိုင်သမျှ လျှို့ဝှက်သတင်းတွေ နိုက်ကြနှင့် လုပ်စားနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်အချိန်ဝယ် အင်္ဂလိပ်အမျိုးသား ကုန်သည်များ စစ်မှုထမ်းများသည် ရန်ကုန်ဘက်သို့ ဝင်ထွက်ရင်း မြန်မာအစိုးရ၏ စည်းကမ်းဥပဒေကို ဖောက်ဖျက် ကျူးလွန်ကြသည်။ သို့ဖြင့် အင်္ဂလိပ်အစိုးရ အရာရှိများ၊ ကုန်သည်များနှင့် မြန်မာ ဘုရင့်အရာရှိများ၊ထိပ်တိုက်တိုးမိကြသည်။ အပြစ်ကျူးလွန်သူ နိုင်ငံသားများ ကို ဥပဒေနှင့်အညီ အပြစ်ဒဏ်ပေးရသည်။ မြန်မာအရာရှိတို့ ချမှတ်သော အမိန့်ကိုအင်္ဂလိပ်အမျိုးသားတို့က ပုံကြီးချဲ့ ကန့်ကွက်ကြ၏။ မြန်မာအစိုးရက ဖိနှိပ်သည် မတရားပြုသည်ဖြင့် အကြောင်းမျိုးစုံပြလေသည်။ စွဲချက်တင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်မှတစ်ဆင့် မြန်မာအစိုးရက မလိုက်လျောနိုင်သော တောင်းဆိုချက် တွေကို သူတို့ တောင်းလာကြသည်။ မြန်မာအစိုးရက သူတို့ တောင်းဆိုချက် တွေကို ပယ်သောအခါတွင် ရာဇသံတွေ အမျိုးမျိုး ပေးပြီးနောက် လက်နက်အားကိုးနှင့် အနိုင်အထက် စစ်ပြုကြလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာတို့အဆင်သင့် မရှိသော စစ်ပွဲကို ရင်ဆိုင်ကြပြီး မုတ္တမသည် ရှေ့သို့ ရိပ်ရိပ်တက်လာသော အင်္ဂလိပ်စစ်တပ်များ အင်အားကို မြန်မာတို့ မခံနိုင်ဖြစ်ရပြီ။ ရန်ကုန်သည် မကြာမီ ရန်သူ့လက် ရောက်ရသည်။ ပုသိမ်လည်း ကျသွား၏။ အင်္ဂလိပ်စစ်တပ်များသည် ပြည်၊ သရက်၊မြေထဲ မြို့များအထိမြားပစ် သလိုတရှိန်ထိုးချီလေသည်။ မြန်မာတပ်များသည် အရှိန်အဟုန်ကြီးစွာဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတိုင်းပြည်၏ အခြေအနေမှာ အပျက်ပျက်နှင့် နှာခေါင်းသွေထွက်ရသည့် အခါ ရောက်နေပါလား ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤသို့သော အခြေအနေတွင် အမရပူရရွှေနန်းကို ကိုင်လှုပ်မည့် ဓားပြတိုက် မှု တစ်ခုသည် မင်းနေပြည်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်ဓားပြမှုကား နန်းပြာသာဒ်ထိပ်ဖျားသို့ တက်၍ လောင်မြိုက်မည့် အမှိုက်မီး ဖြစ်သည်။ ပုဂံမင်းအတွက် အကုသိုလ်ကံသည် အဖော်အပေါင်းနှင့် အိုးစည်ဗုံမောင်းနှင့် စည်စည်ကားကား လာလေပြီလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမှန်ဆိုတော့ မြန်မာနိုင်ငံတစ်ခြမ်းကို အင်္ဂလိပ်စစ်တပ်များက ဝင်သိမ်းနေစဉ်၊ နန်းပလ္လင်ကို ကိုင်လှုပ်မည့် ဓားပြမှု တစ်မှု ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမှာ ကမ္ဘာမီးလောင်ချိန် ဆီမီးခွက်က ထတောက်ခြင်းပေတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၈၅၂ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလတွင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမရပူရ နေပြည်တော်ဝယ် မလျော်သည့်အခင်း၊ သတင်းဆိုးတစ်ရပ်ပေါ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေပြည်တော် အနောက်ပြင် ဓာတ်နန်းရပ်တွင် တခမ်းတနား နေထိုင်သော မိဘဲ” ၏ အိမ်သို့ ညဉ့်နာရီ ၂ ချက်တီးကျော်အချိန် လက်နက်ကိုင်လူဆိုးတို့ ၀င်လုလေသည်။ ဓားပြတို့သည် မိဘဲအိမ်မှ ရသမျှ အဘိုးတန်ပစ္စည်းများကို ကဲ့သည်။ ယင်းအဖြစ်ကာ၊ ရာဇဝတ်အိုးကိုတုတ်နှင့်ထိုးခြင်း ဖြစ်၏။ မကိုဠ်တော်ကို မီးတက်လောင်ခြင်းနှင့် ဘာမျှ မခြားတော့ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43834513391765,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a362e5c7-50a9-42a9-b551-2d3b75abd57e.jpg?v=1730270865"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်စိန်တင်-မြန်မာ့ဒီမိုကရေစီခရီးနှင့်သူရဦးတင်ဦး၁","title":"မြန်မာ့ဒီမိုကရေစီခရီးနှင့်သူရဦးတင်ဦး(၁)","description":"\u003cp\u003eအခန်း (၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်လောင်းစစ်သားကလေးတစ်ဦး မွေးဖွားခြင်း \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတက္ကသိုလ်စိန်တင်။ ။ ဒီနေ့ဟာ ၂၇-၉-၂၀၁၂ ဖြစ်ပါတယ်။ မြန်မာ့ ဒီမိုကရေစီခရီးနှင့် အငြိမ်းစားဗိုလ်ချုပ်ကြီး သူရဦးတင်ဦး စာအုပ်အတွက် မှတ်တမ်းတင် အသံသွင်းဖို့ ရန်ကုန်မြို့ ဗောဓိရိပ်သာလမ်း၊ အမှတ် ၃၀ ရှိ အငြိမ်းစားဗိုလ်ချုပ်ကြီး၊ ဇေယျကျော်ထင် သူရဦးတင်ဦးအိမ်ကို တက္က သိုလ်စိန်တင် ရောက်ရှိနေပါတယ်။ သူရဦးတင်ဦးက မွေးဖွားသည်နေ့က စလို့ နိုင်ငံတော်အတွက် အသက်ပေးထမ်းဆောင်ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ကို မျှတပြည့်စုံ စွာ ပြောပြစေချင်ပါတယ် ခင်ဗျာ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူရဦးတင်ဦး။    ။ကျွန်တော့်ကို ယခုလို စေတနာ မေတ္တာထား ပြီးတော့ စာအုပ်ကောင်းတစ်အုပ်ထွက်ဖို့ ဆောင်ရွက်ပေးမယ့် စာရေးဆရာ ကြီး တက္ကသိုလ်စိန်တင် ကို ကျွန်တော်က များစွာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အတွေ့အကြုံ အတ္ထုပ္ပတ္တိကို စာတစ်အုပ် ပြုစုရေးသားထုတ်ဝေ ဖို့ လာရောက်မေတ္တာရပ်ခံတာတွေ ရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မည်သူတစ်ဦး တစ်ယောက်ကိုမျှ ကျကျနန စာတစ်အုပ်လုပ်ပါတော့လို့ ကျွန်တော် မပြော ခဲ့ဖူးပါဘူး။ အတိုထွာကလေး၊ ဆောင်းပါးကလေးတွေတော့ ဟိုမှာ ဒီမှာ ရေးသားဖော်ပြခဲ့ကြတာတော့ ရှိခဲ့တာပေါ့လေ။ ထားပါတော့။ယခုအခါမှာတော့ ကျွန်တော်က မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ နယ်ချဲ့ဆန့်ကျင်ရေးနဲ့ အမျိုးသား လွတ်မြောက်ရေး၊ ဖက်ဆစ်ဆန့်ကျင်တော်လှန်ရေး မြန်မာ့လွတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလပ်ရေး သမိုင်းခေတ်ဦးကစပြီး တောက်လျှောက် ပါဝင်ခဲ့တဲ့ အငယ်ဆုံး စစ်သည်တစ်ယောက်ပေါ့နော်။ အဲသည်လို ပါရှိလာခဲ့ပြီး ယခုဆိုလို့ရှိရင် တပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအနေနဲ့၊ တပ်မတော်အနေနဲ့ ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်ဟောင်း ထဲက အစဉ်အလာတွေကို ဆက်လက်ပြီးတော့ မှီလာခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အနေနဲ့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်ပဲ ကျန်ရှိပါတော့တယ်။ သို့သော် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြီးများ ဖြစ်တဲ့ ရဲဘော်သုံးကျိပ်ဝင်များထဲက ပုဂ္ဂိုလ်တွေအနေနဲ့ ယခုအချိန်မှာ ဗိုလ်ချုပ်ကျော်ဇော နဲ့တကွ ဗိုလ်မှူးရဲထွဋ် နှစ်ဦးပဲ။ အသက် ရှည်ကျန်တယ်။ ဗိုလ်မှူးရဲထွဋ်ဆိုရင်လည်း သိပ်ပြီး ကျန်းကျန်းမာမာ မရှိတော့ဘူး။ နောက်ပြီးတော့ ကျွန်တော်များစွာ ချစ်မြတ်နိုးတဲ့၊ များစွာ လေးစား ကြည်ညိုတဲ့ စိတ်ထဲမှာ တမြတ်တနိုးထားတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ကျော်ဇောပေါ့နော်။ ဗိုလ်ချုပ်ကျော်ဇောကလည်း ယခုအခါမှာ တရုတ်ပြည်ကို ရောက်ရှိနေပြီး အသက်အရွယ်လည်း ကြီးရင့် အိုမင်းနေပြီ။ ကောင်းစွာလည်း မကျန်းမမာ လှဘူးလို့ ကြားသိနေရတယ်။ (ဤစာရေးသည့်နေ့တွင် ဗိုလ်မှူးချုပ်ဟောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျော်ဇောတရုတ်ပြည်တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့ရှာသည်မှာ ၃ လကျော်ခန့် ရှိခဲ့ပြီ၊ စာရေးသူ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခု ကျွန်တော်ဘဝမှာ မှတ်မိသမျှ ပြောနိုင်သမျှကို ပြောပြပါ့မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့်ကို ပုသိမ်မြို့ ဗိုက်ကြီးတန်းလမ်းမှာ အဖ ဦးမောင်ကြိုင် အမိ ဒေါ်မြတင်တို့က မွေးခဲ့တဲ့ သားသမီး ၆ ဦးတွင် အကြီးဆုံးသား ကြီး ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ခရစ် ၁၉၂၇ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၁၂ ရက် နေ့မှာ ညနေ ၂ နာရီနဲ့ ၄ နာရီကြားမှာ မွေးဖွားခဲ့ပါတယ်လို့ အမေက အဲဒီလို ပြောပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသာဦးစနေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီ ခရစ်နှစ်မွေးနေ့ကို မြန်မာသက္ကရာဇ်နဲ့ ပြောရရင် ၁၂၈၈ ခုနှစ် တပေါင်းလဆန်း ၁၀ ရက် စနေနေ့ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ဖွားစဉ်က အမေရဲ့ အမေ ကျွန်တော့်အဘွားက လာရောက်ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးတော့ နည်းနည်း အယူသည်းတယ် ထင်ပါရဲ့။ မယ်တော်ကြီးတို့ရွာက မြောင်းမြနဲ့ပုသိမ် ကြားမှာဆိုတော့ ကျွန်တော့်ကို သားဦးစနေ မီးလိုမွှေဆိုပြီး နာမ်နှိမ်တဲ့ အနေနဲ့ပေါ့နော်။ ယတြာချေတဲ့အနေနဲ့ အဖွားဒေါ်မိုးက ဓားမကြီး ထမ်းပြီး ကျွန်တော့်ကိုယ်ပေါ်မှာ ခုနစ်ကြိမ်၊ ခုနစ်ခါကျော်တယ်ပေါ့ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအငြိမ်းစား ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဦးတင်ဦးက သူ၏ ငယ်ဘဝဖြစ်စဉ်ကို ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ထိုသို့ပြောနေလေသည်။ Sony အမျိုးအစား ကက်ဆက် အသံသွင်းကြိုးခွေကလေးသည်၊ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုနေသော သူရဦးတင်ဦး၏ ဘဝမှတ်တမ်း အညတရ စစ်သည်တစ်ဦး၏ ဖြစ်ကြောင်း ကုန်စင်ကို ဤသို့ တပုံတပင် မှတ်တမ်းတင်လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤတွင် အထင်ကရ တင်ပြရန် လိုအပ်သည်မှာ သူရဦးတင်ဦးကို မွေးဖွားခဲ့သော ဇာတိရပ်ရွာ ပုသိမ်မြို့ အကြောင်းပင်တည်း။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်တော့ မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ ၆ စာမျက်နှာ ၃၄၇ ရှိ ပုသိမ်ခရိုင်အကြောင်း သောင်းပြောင်းထွေလာ မှတ်ဖွယ်မှတ်ရာကို ဖွေရှာ တင်ပြရဦးမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုသိမ်ခရိုင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုသိမ်ခရိုင်သည် အောက်မြန်မာနိုင်ငံ၊ ဧရာဝတီ တိုင်း၏ အနောက်တောင်ဘက်အစွန်တွင် တည်ရှိသည်။ ဧရာဝတီတိုင်း၏ အကျယ်ဝန်းဆုံးသော ခရိုင်ဖြစ်၍ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်မှာ အပေါ်ကား၍ အောက် ပိုင်း ရှူးသည်။ ပုသိမ်ခရိုင်၏ မြောက်ဘက်တွင် ဟင်္သာတခရိုင်နှင့် သံတွဲ ခရိုင်၊ အရှေ့ဘက်တွင် မအူပင်ခရိုင်နှင့် မြောင်းမြခရိုင်၊ အနောက်ဘက်နှင့် တောင်ဘက်တို့တွင် ဘင်္ဂလားပင်လယ်အော်တို့ အသီးသီးရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရခိုင်ရိုးမတောင်တန်းသည် ပုသိမ်ခရိုင်၏ အနောက်ဘက်ပိုင်းတွင် ကမ်းရိုးတန်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်လျက် မြောက်မှတောင်သို့ သွယ်တန်းပြီးလျှင် မော်တင်စွန်းတွင် အဆုံးသတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုသိမ်ခရိုင်အတွင်း၌ မြစ်ငယ်ချောင်းငယ်များစွာ ဖြတ်သန်းစီးဆင်း လျက်ရှိသည်။ အရေးအပါဆုံးသော မြစ်မှာ ပုသိမ်မြစ် (ငဝန်မြစ်) ဖြစ် သည်။ ထိုမြစ်သည် ဟင်္သာတမြို့ အထက်၌ ဧရာဝတီမှခွဲထွက်၍ မြောက်ဘက်မှ တောင်ဘက်သို့ စီးဆင်းကာ ဘင်္ဂလားပင်လယ်အော်ထဲသို့ စီးဝင် လေသည်။ င၀န်မြစ်ဝတွင် ကျွန်းကလေးများ အများအပြားရှိရာ အထင်ရှား ဆုံးမှာ ဟိုင်းကြီးကျွန်း၊ လိပ်ဥအမြောက်အမြားထွက်သော လိပ်ကျွန်းခေါ် သမီးလှကျွန်း၊ အင်္ဂလိပ်အခေါ် ဒိုင်းမွန်းကျွန်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုသိမ်၊ ငဝန်မြစ်၏ မြစ်လက်တက်များမှာ ပုသိမ်မြို့ အထက် ၁၄ မိုင်ခန့်တွင် စီးဝင်သော ဒကမြစ်၊ ပုသိမ်မြို့တောင်ဘက် ၂၈ မိုင်တွင် စီးဝင်သော ပမ္မဝတီမြစ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုသိမ်ခရိုင်သည် ဆန်စပါး အများအပြားထွက်၍ ဆန်၊ သစ်နှင့် ငါးပိလုပ်ငန်းတို့ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၈၇၂-၇၃ မှစ၍ ရန်ကုန်-ပုသိမ် သင်္ဘောလမ်းကို ဧရာဝတီ သင်္ဘောကုမ္ပဏီက ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။ ပုသိမ်ခရိုင်၏ တစ်ခုတည်းသော မီးရထားလမ်းမှာ ပုသိမ်-ဟင်္သာတလမ်း (၈၆) မိုင်ရှည်လျားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုသိမ်ခရိုင်သည် ၁၄၉ စတုရန်းမိုင်ကျယ်ဝန်း၍ ၁၉၅၆ ခန့်မှန်း သန်းခေါင်စာရင်းအရ လူဦးရေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၇၇၅၅၄၈ ယောက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုသိမ်ခရိုင်သည် ရှေးမြန်မာနှင့် မွန်ဘုရင်တို့လက်ထက်ကပင် ထင် ရှားခဲ့သော ဒေသဖြစ်၍ ရာမညတိုင်း မွန်သုံးရပ်တွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ ကု သိမ မဏ္ဍလ ဟူ၍လည်းကောင်း၊ ကုသိမရဠတိုင်း ဟူ၍လည်းကောင်း၊ မွန်ည ဟူ၍လည်းကောင်း ခေါ်တွင်သော မွန်တိုင်းတို့တွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာသက္ကရာဇ် ၅၃၆ ခုနှစ်တွင် နန်းတက်သော ပုဂံနိုင်ငံတော် နရပတိစည်သူမင်း လက်ထက်၊ ရွှေတိုက်တော်စာရင်းတွင် ပုသိမ် ၃၂ မြို့၏ အမည်များ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ပုသိမ်သည် ရှေးနှစ်ပေါင်းများ စွာကပင် ပင်လယ်ကူး သင်္ဘောဆိပ်မြို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ မွန်နှင့် ဗမာတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာကပင် ပုသိမ်တွင် နိုင်ငံရေးအင်အားပြိုင်ခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗြိတိသျှနယ်ချဲ့ အစိုးရသည် မြန်မာနိုင်ငံ ဧရာဝတီမြစ်ဝကျွန်းပေါ် ဒေသတွင် အခြေစိုက်ရန် နှစ်ကြိမ်တိုင် ကြိုးပမ်းခဲ့ရာ မအောင်မြင်။ ခရစ် နှစ် ၁၆၈၇ ခုနှစ်တွင် ဗြိတိသျှတို့သည် ပုသိမ်ခရိုင် ဟိုင်းကြီးကျွန်းတွင် အခြေစိုက်ပြီး အရှေ့အိန္ဒိယကုမ္ပဏီကို ပုသိမ်မြို့တွင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခရစ်နှစ် ၁၇၅၇ ခုနှစ်တွင် ကုန်းဘောင်မင်းဆက် အလောင်းမင်း တရားကြီးနှင့် မွန်တို့၏ အရေးအခင်း၌ ဗြိတိသျှအစိုးရသည် မွန်တို့ဘက်မှ ကူညီခဲ့၍ အလောင်းမင်းတရားကြီးက ဗြိတိသျှတို့ရှိနေသော ဟိုင်းကြီးကျွန်း သို့ ဗမာတပ်များ စေလွှတ်၍ ဗြိတိသျှစစ်ခံတပ်ကို တိုက်ခိုက်ပြီးဖျက်ခဲ့သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုသိမ်မြို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုသိမ်မြို့သည်၊ မြန်မာနိုင်ငံအောက်ပိုင်း၊ ဧရာဝတီ တိုင်း၏ အုပ်ချုပ်ရေးဗဟိုဌာနဖြစ်သည်။ ဧရာဝတီတိုင်းမင်းကြီးရုံး၊ ပုသိမ် ခရိုင်ဝန်ရုံး ရုံးစိုက်ရာမြို့ဖြစ်သည်။ ပုသိမ်မြို့ သည် င၀န်မြစ်ကမ်းပေါ်၌ တည်ရှိ၍ ပင်လယ်ဒေသနှင့် ၇၅ မိုင်ဝေးသည်။ ပင်လယ်ကူးသင်္ဘောကြီး များ ဝင်ထွက်ရပ်နားနိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုသိမ်မြို့သည် ရှေးကျသော သင်္ဘောဆိပ်မြို့ကြီးဖြစ်ရာ မြန်မာ နိုင်ငံနှင့် အိန္ဒိယ မဇ္ဈိမဒေသ သီဟိုဠ်ကျွန်း စသည်တို့သို့ နိုင်ငံရပ်ခြားကူး သန်းသွားလာရာတွင် ပုသိမ်ဆိပ်ကမ်းမြို့သည် အရေးပါခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့သက်ရှည်ကြာသော ပုသိမ်မြို့ ကို မဇ္ဈိမဒေသ သီရိဓမ္မာသောက မင်းလက်ထက် သာသနာသက္ကရာဇ် ၂၁၈ ခုနှစ်ဆီက အတီသာနဂရဟု ခေါ်တွင်ခဲ့၏။ ထို့နောက် ကုသိမရဋ္ဌဟု ခေါ်ပြန်၍ ပုဂံနိုင်ငံတော် မင်းယဉ် နရသိင်္ခမင်းလက်ထက်တွင် ကုသိမံကို ပုသိမ်ဟု နာမည်ပြောင်းခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပထမအင်္ဂလိပ်မြန်မာစစ်ပွဲဖြစ်သော ခရစ် ၁၈၂၄ ခုနှစ်တွင် ဗြိတိ သျှနယ်ချဲ့စစ်တပ်ကြီးက ပုသိမ်မြို့ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီး ရန္တပိုစာချုပ်အရ လက်လွှတ်ရသည်။ ဒုတိယအင်္ဂလိပ်မြန်မာစစ်ပွဲ ခရစ် ၁၈၅၂ ခုနှစ်တွင် ဗြိတိသျှနယ်ချဲ့စစ်တပ်ကြီးက ပုသိမ်မြို့ကို တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုသိမ်မြို့သည် ၁၂ စတုရန်းမိုင် ကျယ်ဝန်း၍ ၁၉၅၃ ခုနှစ် သန်းခေါင်စာရင်းအရ လူဦးရေ ၇၇၉၀၅ ယောက်ရှိသည်။ ဗမာဗုဒ္ဓ ဘာသာဝင် များပြား၍ ဒုတိယအများဆုံးမှာ ခရစ်ယာန်ဘာသာဝင်၊ ကရင် လူမျိုးတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ပုသိမ်မြို့ သည် ပုသိမ်မြို့၏ အရှေ့ဘက်ကမ်းနှင့် အနောက်ဘက်ကမ်းတို့တွင် တည်ရှိပေရာ အရှေ့ဘက်ကမ်းတွင် မြို့သစ် အကွက်ရှိ၍ အစိုးရရုံးနှင့် ဈေးရုံကြီးရှိသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43834508607637,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b00c47f7-b941-4021-b656-2f1375d19644.jpg?v=1730270903"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်စိန်တင်-သီပေါဘုရင်နှင့်စုဖုရားလတ်","title":"သီပေါဘုရင်နှင့်စုဖုရားလတ်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e၁။ ပထမကျော် ရှင်လူထွက် နန်းတက်မှအေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရတနာပုံနေပြည်တော်၌ ပဉ္စမသံဂါယနာ တင် မင်းတုန်းမင်းတရားကြီး နာဖျားမကျန်၊ ဖြစ်ကာ စက်ရာထဲလဲနေသည်။ မင်းတုန်းမင် တရားသည် အရွယ်တော်က အိုမင်းနေပြီ။ သည့် လိုသက်ကြီးရွယ်အိုဘ၀ ရောက်ရုံဖြင့် နာဖျား မကျန်း ဖြစ်ရမှာလားသည်လိုလည်းမဟုတ်သ။ အမှန်ကိုဖော်ပြရလျှင် မင်းတုန်းမင်းတရားကို စက်ရာထဲ ဘုန်းဘုန်းလဲအောင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသေးအရေးတော်ပုံများက နှိပ်စက်ကလူပြုခဲ့သည်လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သည်စကားမှန်ပါလေ၏။ အမှန်ဆိုလျှင် ဘဝရှင်မင်းတုန်းမင်းတရားသည် နိုင်ငံတော်ကို သိမ်းမြန်းစိုးအုပ်ရာ၌ ပန်းခင်းလမ်းကို လျှောက် လှမ်းခဲ့သည်မဟုတ်။ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော နိုင်ငံပြုခရီးလမ်းကို မောပန်းနွမ်းယိစွာ ခရီးနှင်ခဲ့ ရရှာသည်။ကြည့်ပါ။ မင်းတုန်းမင်းတရား နန်းရခဲ့သည်မှာပင် တိုက်ပွဲကိုရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ပြီးမှ ရခဲ့သည်မဟုတ်လား။ ခရစ်နှစ် ၁၅၃ ခုနှစ်တွင် မင်းဘုန်းမင်းတရားသည် နောင်တော်ပုဂံမင်းကို တော်လှန်ပုန်ကန်ခဲ့သည်။ တော်လှန်ရေးအောင်မြင်ခဲ့၍ အမရပူရရွှေနန်းကို သိမ်းမြန်းနိုင်သည်။တကယ်တော့ သည်တုန်းက မင်းတုန်းမင်းက နောင်တော်ပုဂံမင်းကို ပုန်ကန်ခဲ့သည်မှာ အာဏာရယူချင်လွန်း၍မဟုတ်။ အမရပူရ နေပြည်တော် နေမိဘဲဆိုသူ မိန်းမတစ်ဦးအိမ်ကို ဓားပြတိုက်ခံရရာတွင် မင်းတုန်းမင်းသား နှင့် ညီတော် ကနောင်မင်းတို့ကို အကြောင်းမရှိအကြောင်းရှာခဲ့၍ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဓားပြတိုက်မှုတွင် မင်းတုန်းနှင့် ကနောင်မင်းသားတို့၏ တပည့်လက်သား များ ပတ်သက်နေသည်ဟု မလိုတမာစွပ်စွဲမှုများရှိသည်။ ထိုအမှုနှင့် ပတ်သက်၍ နောက်ဆုံးတွင် တပည့်များ၏သခင်ဖြစ်သူ မင်းသားနှစ်ပါးကို ရန်လိုသော အပြုအမူများ ပြလာသည်။ အမှုမပေါ်လျှင် မင်းသားနှစ်ပါးကို ပင် ဖမ်းဆီးတော့မည်ဟုလည်း သတင်းတချို့က ဆိုပြန်သည်။အမှန်ဆိုလျှင် မင်းတုန်းနှင့် ကနောင်တို့ကို ဖမ်းဆီးရန် ပုဂံမင်း တရား၏ အကြံအစည်တွင် အခြားသောအကြောင်းကိစ္စများလည်း ရှိချင်ရှိ ပါဦးမည်။ မင်းတုန်းနှင့် ကနောင်လို တက်ကြွသော မင်းသားချော မင်းသားကလေးများကို နှိမ်ထားမှ၊ ချိုးထားမှ၊ ချုပ်ထားမှဖြစ်မည်ဟု ပူပန် စိုးရိမ်နေကြသူများ အမရပူရ နန်းတွင်းမှာရှိနေသည်။ ဒါကြောင့်ပင် သည် မင်းသားနှစ်ပါးအပေါ် အကြောင်းမရှိအကြောင်းရှာပြီ၊ ဒုက္ခပေးခဲ့တာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။မည်သို့ပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတုန်းမင်းသားသည် ညီတော်ကနောင်မင်းသား ကို အဖော်ပြုလို့ ရွှေဘိုသို့ ထွက်လာခဲ့ပြီ။ ကနောင်မင်းသားကား ထက် မြက်ထူးချွန်သော အမျိုးကောင်းသားဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင်ဖြစ်မည်။ ပုဂံမင်း၏တပ်များနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ရတိုင်း မင်းတုန်းကနောင်တပ်များကအောင်ပွဲခံခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အမရပူရရွှေနန်းကို သိမ်း မြန်းစိုးစံရသည်အထိ မင်းတုန်းကနောင်မင်းသားတို့၏ ရွှေဘုန်းရွှေကံက တက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းတုန်းမင်းသားကို အမရပူရရွှေနန်းပေါ်သို့ ညီတော်ကနောင် မင်းသားက ပခုံးဖြင့်ထမ်းတင်ပါ၏။ မင်းတုန်းမင်းသားသည် ပုဂံမင်း နှင့် ၏ အရိုက်အရာကို အောင်မြင်စွာသိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီလည်းဖြစ်ပါ၏။ ဤ။ အခြေအနေတွင် မင်းတုန်းမင်းအတွက် ပန်းခင်းလမ်းနှယ် ရှေ့ခရီးက သာယာနေပြီဟုလည်း ပြောနိုင်ကြပါ၏။ သို့သော် မင်းတုန်းမင်းအတွက်အမှန်စင်စစ်ဆိုလျှင် တိုက်ပွဲကားမပြီးသေး။ ထိုအချိန်က အမရပူရနိုင်ငံတော် နှင့် ဗြိတိသျှအစိုးရတို့ အကြား ဖြစ်ပွားနေသောစစ်ပွဲသည် မပြီးဆုံးသေး။အောက်ရပ်ဒေသတွင် နှစ်ဘက်တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွားနေသည်။ ဗြိတိသျှ စစ်နယ်ချဲ့ဝါဒီတို့သည် ရခိုင်နှင့်မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသမှသည် မြေထဲမြို့ အထိ တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ထားကြသည်။သည်အချိန်ကွင် အမပူရနိုင်ငံတော်ကို သိမ်းယူအောင်မြင်ခဲ့သော မင်းတုန်းမင်းသည် အင်္ဂလိပ်မြန်မာ ပထမစစ်ပွဲ၊ ဒုတိယစစ်ပွဲတို့၏ အကျိုးဆက်များကိုလည်း ပခုံးပေါ်တွင် ထမ်းပိုးယူလိုက်ရလေသည်။သည်တွင် မင်းတုန်းဘုရင် အတွက် ချိန်ဆဆုံးဖြတ်ရန် ကိစ္စ လာသည်။ ဗြိတိသျှတို့နှင့် ဖြစ်ပွားနေသောစစ်ပွဲကို ဆက်တိုက်မှာလား” ရပ်စဲမှာလား၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းတုန်းဘုရင်သည် တွေးခေါ်မြော်မြင်ဉာဏ်ဖြင့် ပြည့်စုံသူဖြစ်လေ သည်။ လက်နက်ကြီးရှင် အင်္ဂလိပ်တို့နှင့် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်လို့ ဖြင့် အကျိုးအမြတ်ထွက်ဖွယ်မမြင် တပါးကျွန်လုံးလုံးဖြစ်သွားဖို့ပဲရှိသည်။ သည်တော့ ထားလိုက်ဦးမည်။ အင်္ဂလိပ်နယ်ချဲ့သမားနှင့် ထိပ်တိုက်မတွေ့ဘဲ ရှောင်လွှဲလို့ရသရွေ့ ရှောင်လွှဲနေမည်။ သည်အတွင်း ဆွေးနွေးညှိနှိုင်၊ လို့ ရလျှင် အောက်ရပ်ဒေသများကို ပြန်လည်လို့ပင် ရနိုင်ကောင်းပါရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းတုန်းမင်းသည် ထိုသို့လည်း စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက် မက်နေလေ သည်။ မင်းတုန်းမင်းကြီးသည် အင်္ဂလိပ်မြန်မာဒုတိယစစ်ပွဲကို တိုးတန်းလန်းထားလိုက်လေသည်။ စစ်လည်းဆက်မတိုက်။ စစ်ပြေငြိမ်းစာချုပ်လည်းမချုပ်။ ရှိပစေ။ စစ်တိုက်ရမည့် အချိန်ကာလများတွင် နိုင်ငံပြုလုပ်ငန်းများလုပ်မည်။ ပုဂံမင်းလက်ထက်က စစ်ပဲတိုက်နေရသဖြင့် နိုင်ငံတော်မှာ ချွတ်ခြုံကျနေသည်။ အများပြည်သူတို့စီးပွားရေးမှာ ကုန်းကောက်စရာမရှိသည့်အခြေအနေ။ အလားတူပင် ဘာသာရေး လူမှုရေး ကိစ္စအဝဝတို့မှာ တောင်ပေါ်ရာမြက်ပြတ်အခြေအနေ၊သည်တော့ မင်းတုန်းမင်းတရားသည် ညီတော်ကနောင်မင်းကို အိမ်ရှေ့နန်းတွင်ထားပြီး မိမိကမူ နိုင်ငံပြုလုပ်ငန်းများကို အားသွန်၍လုပ် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းတုန်းမင်းသည် ဗြိတိသျှနယ်ချဲ့သမားကို မုန်းတီးသည်။ နာကြည်းသည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် ဗြိတိသျှဆိုသောအသံကို နားမှုလေသံမကြားချင် သို့သော် မင်းတရားသည့်အတွေးအခေါ်ရှိသောရွှေဉာဏ်ရှင်ဖြစ်သည်။ ဗြိတိသျှတို့ကို မုန်းတီး၊ နာကြည်းနေရုံဖြင့် ကိစ္စမပြီး။ သူတို့ထက် လက်နက် လူသူ စီးပွားအင်အား တောင့်တင်းအောင်လုပ်မှဖြစ်မည်။ နိုင်ငံတော်မှာ အင်အားရှိမှသာ ဗြိတိသျှစစ်တပ်ကြီးကို ပင်လယ်ထဲသို့ မောင်းချနိုင်မည်ဟု သူတွေးတောမိသည်။ သည်တော့နိုင်ငံတော် အင်အား ကြီးမားစေရန် ပထမ ဘာလုပ်ရမလဲ?\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းတုန်းမင်းသည် “သူ့ အရိုးနှင့်ထိုး” ဆိုသည့်စီမံကိန်းကို အကောင်အထည်ဖော်လေသည်။ နန်းတော်တွင်းသို့ ဗြိတိသျှအမှုထမ်း၊ အရာထမ်းဧည့်သည်များကို ဖိတ်ခေါ်၏။ ထိုဧည့်သည်များမှတဆင့် ဗြိတိသျှတို့၏ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို လေ့လာ၏။ ထိုအခါ အောက် ပြည်အောက်ရွာ ရန်ကုန်မြို့၏ ကြီးကျယ်တိုးပွားမှု သတင်းများကို သူ ကြားရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရန်ကုန်မြို့တွင် မြန်မာဆန်ဆန် ဆောက်ထားသော ဝါးထရံကာ အိမ်များနေရာ၌ တိုက်တာအိမ်ခြေများ တည်ဆောက်ထားကြောင်း၊ ကြားသိရသည်။ နိုင်ငံတကာနှင့် ပင်လယ်ကူး ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားရေး၊ လုပ်ငန်း ဖြစ်ထွန်းနေပုံကိုကြားသိရသည်။ ဟုတ်ပြီး မိမိတို့နိုင်ငံတွင်လည်း သူတို့လို ကျယ်ပြန့်သောမြို့တော် ခိုင်ခံ့သော စီးပွားကုန်သွယ်မှုမရှိသင့် ဘူးလား? ထိုမှတဆင့် ကြီးမားတောင့်တင်းသော လက်နက်ကိုင် တပ် မတော်ကြီး အတည်ပြု၍ မရနိုင်ပေဘူးလား?\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းတုန်းမင်းကြီးသည် ထိုအတွေးအခေါ်များဖြင့် ချောင်ကျသော ဒေသမှ အမရပူရနေပြည်တော်ကို စွန့်ခွာရန်ကြံသည်း၊ နေပြည်တော်သစ်ကို ရာဝတီမြစ်ကမ်းနားဘေး ကျယ်ပြန့်သောလွင်ပြင်၌ တည်ဆောက်ရန်စီစဉ် သည်။ ဤသို့ဖြင့် မန္တလေးရတနာပုံ နေပြည်တော်သစ်ကြီး ပေါ်ထွန်း လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မန္တလေးရတနာပုံနေပြည်တော်ကား ခံညားထယ်ဝါသော အဆောက် အအုန်များ ကျောင်းကန်ဘုရား လမ်းတံတားတို့ဖြင့် အတင့်အတယ်ရှိပါပေ၏။ စနစ်တကျတည်ဆောက်ခဲ့သော မြို့တော်မှာ လမ်းအကွေ့အကောက် နည်း၏။ ယာဉ်ရထား အများပြည်သူသွားလာရေး လွယ်ကူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မန္တလေးတောင်တော်မြတ်သည် နေပြည်တော်ကိုအုပ်မိုး၍ အပေါ်၊ ဖြင့်ကြည့်နေဟန်ရှိ၏။ တောင်ပေါ်၌လည်း ဘုရားပုထိုးကျောင်းကန်တို့ ဖြင့် တင့်တယ်စွာတည်ပြုခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဓညဝတီရခိုင်ပြည်မှ ခက်ခဲစွာပင့်ဆောင်ခဲ့ရသော မဟာမြတ်မုနိ ရုပ်ပွါးတော်ကြီးသည် ရတနာပုံနေပြည်တော်၏ ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်သော ကျက်သရေဆောင် အထိမ်းအမှတ်ဖြစ်လာလေ၏။ သည်မျှနှင့်မပြီးသေးထိုကျောင်း၊ ထိုကန်၊ ထိုဘုရားများဖြင့် တင့်တယ်လိုက်ဖက်သော မြနန်းတော်ကြီးကိုလည်း မင်းတုန်းမင်းက အခုံအထည် တည်ဆောက်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းနေပြည်ကား တင့်ရွှန်းကျက်သရေ ထွန်းတင့်လှပါပေ၏။ ကြည့်ပါကျုံးရေပြင်သည် မြို့နန်းပြာသာဒ် အဆောင်ဆောင်အခန်းခန်းကို ဝန်းပတ်စီးဆင်းနေသည်။ နှင်းဆီနီရောင်သန်းနေသော မြို့ရိုးနှင့် သူရဲ ၊ အချွန်းအမွန်တို့သည် ကျုံးရေပြင်၌ အရိပ်ထင်လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရွှေရောင်ဝင်းဝင်း ထိန်ထိန်လင်းနေသော ဘုရင့်ဖောင်တော်သည် ကရဝိတ်ငှက်၏အမောက်ကို ကောက်ကြွားစွာဝင့်ထူ၍ ရေပြင်၌ တငြိမ့်ငြိမ့်လှုပ်ခါနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သည်ဆီရွှေမြို့၊ သည်သို့စေတီ၊ သည်ဆီရွှေနန်း မှန်းမျှော်လေတိုင်း ခံ့ညားသောအဆောက်အအုံများ ဝိုင်းနေသည့်ရွှေနန်းတော်၌ ၁၂၂၁ခုနှစ်တွင် မင်းတုန်းမင်းတရားကြီး ပြောင်းရွှေစံနေတော်မူလေသည်။ မင်းတုန်းမင်းကြီး ရတနာပုံမန္တလေးနေပြည်တော်ကို တည်ပြုသောခုနှစ်ကို မှတ်ရလွယ်စေရန် ဤသို့မော်ကွန်းတင်ကြသည်။ အုတ်ကျစ်ကျော် မန္တလေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းတုန်းမင်းသည် ရတနာပုံနေပြည်တော်ကို တည်ထောင်အုပ်စိုးလျက်ရှိပြီ။ ဘာလိုသေးသလဲ၊ စိတ်တိုင်းကျနေပြည်တော်သစ်ကို မင်းတရား သိမ်းမြန်းစိုးအုပ်နေရပြီမဟုတ်လား။ လိုပါသေးသည်။ ရတနာပုံနေပြည် တော်တွင် အမှန်တကယ်ရတနာများ စုပုံပြည့်စုံနေရန် လိုပါသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းတုန်းမင်းကြီးသည် ထိုသို့ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ရန် ကြိုးပမ်းမှုတစ်ခုပြု လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဗြိတိသျှတို့သိမ်းပိုက်ထားသော မြို့နယ်ကျေးရွာများထဲမှ အခြား မြို့ရွာတွေ ပြန်မရသော်မှရှိစေ။ ပုသိမ်မြို့ကိုတော့ ပြန်လိုချင်လေသည်။ ပုသိမ်မှာ ပင်လယ်သို့ ထွက်နိုင်သော ဆိပ်ကမ်းမြို့ မဟုတ်လား။ သည် မြို့ကိုသာ တို့များပြန်ရခဲ့သော် မြန်မာပင်လယ်ကူးသင်္ဘောများ ကမ္ဘာသို့ ခရီးဆန့်နိုင်မည်။ ထိုအခါ ရတနာပုံနေပြည်တော်နှင့် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံများ အကြား အဆက်အဆံရှိလာနိုင်သည်။ သည်နည်းဖြင့်တိုင်းပြည်၏ နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေး၊ ဘာသာရေးနှင့် စစ်ရေးကိစ္စများ ယခုထက်တိုးတက်လာနိုင် မကောင်းပါရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းတုန်းမင်းသည် ထိုကိစ္စကို အကောင်အထည်ဖော်ရန်နေပြည် တော်၊ အင်္ဂလိပ်စာသင်ဆရာကြီး ဒေါက်တာမတ်ကို နန်းတော်သို့ ဖိတ် ခဲ့သည်။ ထို့နောက် မိမိမျှော်လင့်ထားသော စီမံကိန်းကို ဒေါက်တာမတ် အား မင်းတရားကြီးက ပြောပြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒေါက်တာမတ် မောင်မင်း လန်ဒန်မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ငါချီးမြှောက်ဂုဏ်ပြုထားတာတွေ ဝိတိုရိယဘုရင်မကြီးထံ လျှောက်တင်ပါ။ မောင်မင်းတို့လို ဗြိတိသျှနိုင်ငံသား ပြည်သူအများကို ငါကိုယ်တော်တိုင် ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ အဲဒါတွေလည်းလျှောက်တင်ပါ။ မန္တလေးနေပြည်တော်မှာ မောင်မင်းတို့ ခရစ်ယာန်ဘုန်းကြီးကျောင်းလည်းဆောက်လုပ်နေထိုင်ခွင့် ပြုထားတယ်မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ ဗြိတိန်ပြည့် ရင် ဝိတိုရိယဘုရင်မကြီးရဲ့ ပုံတော်ကြီးကို ဗြိတိသျှ မစ်ရှင်က လက်ဆောင်ပေးခဲ့လို့ နန်းတွင်းမှာ ချိတ်ဆွဲထားတာ မောင်မင်း မြင်တယ် မဟုတ်လား၊ အဲဒါတွေ ဘုရင်မထံလျှောက်တင်ပါလေ\" မင်းတုန်းမင်း တရားကြီး မိန့်ဆိုမှာကြားသမျှကို ဒေါက်တာမတ်က ခေါင်းငြိမ့်ဝန်ခံသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းတုန်းမင်းကြီးက ထပ်မံမိန့်ကြားပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒေါက်တာမတ်၊ ငါပြောတာကိုသေချာစွာနားထောင်ပါ၊ မောင်မင်း လန်ဒန်မြို့တော်ကို ပြန်တဲ့အခါမှာ ဝိတိုရိယဘုရင်မကြီးအတွက် ရွှေ ပန်းအိုးကြီးတစ်လုံး၊ နန်းရင်းဝန်ကြီးလက်တုံးအတွက် လွယ်တစ်ခုလက်ဆောင်ပေးလိုက်မယ်။ ဒီပစ္စည်းတွေကို ငါကိုယ်တော်ရှင်မြတ်က သေမြတ်ချစ်ကြည်စွာ လက်ဆောင်တော်မူလိုက်ကြောင်း တင်လျှောက်ပါလေ... ပြီးတော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်းတုန်းမင်းကြီးက အရေးအကြီးဆုံးအချက်ကို ဆက်လက်မိန့်မှာ ပြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မောင်မင်းကိုယ်တိုင် ဝိတိုရိယဘုရင်မကြီးထံသို့ လျှောက်တင်ရမှာက ပုသိမ်မြို့ကို ငါတို့ထံသို့ ပြန်လည်လွှဲအပ်ပေးဖို့ပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43834505625749,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c676c415-3cd4-4259-8cf6-ee53f4d4f75e.jpg?v=1730270928"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်စိန်တင်-ဧကရီမိဖုရား","title":"ဧကရီမိဖုရား","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e:: ဤ အီးဘွခ်(အခမဲ့) ကို ဒေါင်းလုပ်ဆွဲယူရန် (Buy it now) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍ ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (Order) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် အီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: mgyoe.com ရှိ အီးဘွခ်စာအုပ်များသည် အင်တာနက်ပေါ်၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာကပင် ပြန့်နှံ့နေပြီးသား စာအုပ်များသာဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: စာဖတ်သူများ ဖတ်ချင်၍ရှာသည့်အခါတွင် အလွယ်တကူ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ရန် စုစည်းထားပေးခြင်းမျှသာဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: စာအုပ်တိုက်များမှ ပြန်လည်ရိုက်နှိပ်ထုတ်ေ၀လျှင် ၄င်းအီးဘွခ်ဒေါင်းလုပ်လင့်များကို ပြန်လည်ဖြုတ်ချသွားမည်သာဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e-------------------------------------- \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ ဦးလေး ကျွန်တော်နဲ့ တစ်ကျပ်ကြေး ကျားထိုးမလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာရေးသူသည် အင်္ဂလိပ် ရှစ်ကွက်ကျား ကစားခြင်းကို ငယ်စဉ်က စ၍ ဝါသနာ ကြီးခဲ့သည်။ ကျားထိုးတတ်အောင် သင်ပေးခဲ့သူမှာ အဖေဖြစ်သည်။ အဖေသည် ကျားထိုးခြင်းကို သဲသဲမဲမဲ ဝါသနာကြီးသူ ဖြစ်၏။ သို့နှင့် အဖေတူ သားဖြစ်သော စာရေးသူမှာ ကျားဝိုင်းတစ်ပိုင်း တွေ့လျှင် ခေတ္တ ခဏ ဖြစ်စေ ဝင်၍ ရပ်ကြည့်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမကြာမီက ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရန်ကုန်မြို့လယ် မော်တော်ကား ပွဲစားတို့၏ ဌာနချုပ် ဖြစ်သော မဟာ ဗန္ဓုလလမ်းနှင့် (၃၈) လမ်းထောင့်ရှိ လွင်လွင်ကဖီးရှေ့တွင် ကျားဝိုင်း တစ်ဝိုင်းကို ဝင်မိသည်။ သည်နေရာမှာ “ကျားဗိုလ်” တွေ စုဝေးရာ ဖြစ်၍ တစ်ပွဲတစ်ကျပ်နှင့် အလောင်းအစား လုပ်ပြီး ကျားထိုးကြမြဲ ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့ကလည်း လာသမျှလူကို မိမိဘက်မှ တစ်ကောင်ကျ ပေး၍ ကျားထိုး အနိုင်ယူတတ်သော ကားပွဲစား “ကျားဗိုလ်” ကြီးတစ်ဦးနှင့် ၁၃ နှစ် အရွယ် ကောင်ကလေး တစ်ဦး အထက်ပါ အတိုင်း ဈေးဆို နေကြသည်ကို နားထောင်နေမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟ, မင်းကများ ငါ့ကို လာပြိုင်လို့ မလောက်လေး မလောက်စားနဲ့ကွာ' ကျားဗိုလ် လူဝဝကြီးက ပြန်ပြော၏။ “ပညာလိုချင်လို့ပါဦးရဲ့၊ တစ်ပွဲနှစ်ပွဲထဲပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဇွတ်သမား ကောင်ကလေးက အတင်း နားပူတော့ ကျားဗိုလ်ကြီးလည်း မငြင်းသာတော့၊ သို့နှင့် ကျားဗိုလ်ကြီးသည် မိမိဘက်ရှိ ကျား ၁၂ ကောင်မှ တစ်ကောင်ကို ထုံးစံအတိုင်း ဖယ်ပေးသည်။ တစ်ကောင်ကျ ပေးသပေါ့။ ကောင် ကလေးက သဘော မတူ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'ကိစ္စမရှိပါဘူး ဦးရဲ့ ၊ ပညာယူတာပဲဟာ၊ တစ်ကောင်ကျ မပေးပါနဲ့တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပွဲ စပါပြီ။ ကျားဗိုလ်ကြီးသည် အကွက်ကောင်းတွေ ဆင်၍ ထိုး၏။ တစ်ကောင်ကျွေးပြီး နှစ်ကောင်စား၏။ နှစ်ကောင်ကျွေး၍ သုံးကောင်စား၏။ | သုံးကောင်ကျွေးပြီး “ကင်း” ယူ၏။ သည်ပွဲမှာ ကျားဗိုလ်ကြီး နိုင်သွား၏။ ကောင်ကလေး ထံမှ ငွေတစ်ကျပ် ရလိုက်သည်။ ။ 'ကစားဦးမှာလားကွ' ကျားဗိုလ်ကြီးက မေး၏။ “သုံးပွဲပြည့်အောင် ကစားမှာပေါ့ ဦးရဲ့' ကောင်ကလေးက ဖြေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုနေ့က သုံးပွဲတိတိပင် ကစားကြသည်။ သို့သော် ဒုတိယပွဲတွင်ကား ကောင်ကလေးက ဘယ်လို အကွက်ဆင်လိုက်သည်ကိုပင် နားမလည် လိုက်တော့ ပါ။ ကျားဗိုလ်ကြီးကို နှစ်ကောင်ကျွေးပြီးတော့ ကောင်ကလေးက “ကင်း” တက်ယူ လိုက်၏။ နောက်ထပ် အကွက်ဆင်ပြီး “ကင်း” တစ်ကောင်ထပ်ယူသည်။ ထိုပွဲမှာ ကျားဗိုလ်ကြီး ရှုံးပါလေ၏။ နောက်ပွဲမှာလည်း သည်လိုပင် ကျားဗိုလ်ကြီးခမြား ချွေးတွေပြန်၍ ရသည်။ ကျားဗိုလ်ကြီးကို သုံးပွဲတစ်ပွဲနှင့် အနိုင်ယူသွားပါပြီ။ တော်လည်း တော်တဲ့ ဗိုလ်ကလေးပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဧကရီစုဖုရားစာအုပ်ကို ရေးနေရင်းက စာရေးသူသည် ကားပွဲစားတို့ ကားဝိုင်းက ကောင်ကလေးနှင့် ကျားဗိုလ်ကြီးတို့ ဖြစ်ရပ်ကို သတိရနေမိသည်။ ရတနာပုံနန်းမှ ဆင်ဖြူမရှင် မိဖုရားနှင့် ကင်းဝန်မင်းကြီးတို့မှာ “ကျားဗိုလ်ကြီး”နှင့် မတူလား။ သီပေါဘုရင်၏မိဖုရား စုဖုရားလတ်မှာ ကျားထိုး တော်သော ကောင်ကလေးနှင့် မတူလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပထမတော့ ဆင်ဖြူမရှင်နှင့် ကင်းဝန်မင်းကြီး တို့သည် နှစ်ကောင်ကျွေး၍ ကင်း တက်ယူရန် စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ကြသည်။ ရတနာပုံ ရွှေနန်းပေါ်တွင် သီပေါဘုရင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှင့် စုဖုရားလတ်တို့ကို တင်လိုက်ပြီး နိုင်ငံတော် အာဏာကို ချုပ်ကိုင်ခြယ်လှယ်ကြ ' မည်ပေါ့။ သို့သော် စိတ်ကူးနှင့် လက်တွေ့ သည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဆန့်ကျင်ဘက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖြစ်တတ်မြဲ မဟုတ်လား ဆင်ဖြူမရှင်နှင့် ဝန်အိုကြီးတို့ အကြံပျက်သွား၏။ မိဖုရား စုဖုရားလတ်သည် နန်းပလ္လင်၏ အာဏာကို ကိုင်စွဲ၍ နိုင်ငံတော်ကို (၇) နှစ် တိုင်တိုင် အုပ်စိုးသွားလေသည်။ ဆင်ဖြူမရှင်နှင့် ကင်းဝန်မင်းကြီးတို့မှာ သုံးပွဲတစ်ပွဲနှင့် အရှုံးပေးရပြီ။ “ကင်း” ကလေး တစ်ကောင်မှ မရလိုက်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်ဖြစ်ရပ်ကလေးကို ဆက်စပ်၍ စုဖုရားလတ် ဆိုသော မိန်းမ တစ်ယောက် အကြောင်းကို စာရေးသူ၏ ရှုထောင့်မှ တင်ပြလိုသဖြင့် သည်စာအုပ် ကို စာရေးသူက ကြိုးပမ်း ရေးခဲ့ပါ၏။ မိန်းမသည် မိန်းမပဲ မဟုတ်လား။ ထို့ကြောင့် မိဖုရားတွင် ရှိနေသော မိန်းမ စိတ်ဓာတ်၊ မိန်းမတို့ အမူအကျင့်၊ သဘော သဘာဝများနှင့် စုဖုရားလတ်၏ ‘ဟန်” ကို မြင်ကြရအောင် ကြိုးပမ်း ကြည့်ပါ၏။ အကယ်၍ စုဖုရားလတ်၏ ဟန် ပီပီပြင်ပြင် မပေါ်လွင်ပါက စားရေးသူ၏ ညံ့ဖျင်းမှုပင် ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဓားထက်ခဲ့သော မိန်းမတစ်ယောက်၏ ရတနာပုံခေတ်ကို ပြန်လည်မျှော် ကြည့်လျှင် သံဝေဂပွားစရာတွေ၊ သင်ခန်းစာ ယူစရာတွေ၊ ဆင်ခြင်စဉ်းစားစရာတွေ က များလှပါဘိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအာဏာယစ်မူးမိ၍ မှားခဲ့သော သာဓကတွေ၊ “လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ သားကောင်များ ဘဝတွင် မဆင်မခြင် လုပ်ခဲ့သော ဖြစ်ရပ်တွေ၊ အတ္တဆန်သော အပြု အမူတွေ စသည်ဖြင့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤစာအုပ်ကို ရေးသားရာတွင် စာရေးသူအား အကြံပြု၊ စာအုပ်စာတန်း များ ရှာဖွေကူညီသူ စာပေမိတ်ဆွေများကို ကျေးဇူးစကား ဆိုချင်ပါ၏။ စာအုပ်ဖြစ်မြောက်ရေး အတွက် စာရေးသူအား သမိုင်း အချက်အလက်များကို ရှာဖွေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြောပြသူ ဆရာကြီး ဇေယျနှင့် ဆရာမြင့်ဆွေ၊ သုတေသီ စာရေးဆရာ မြင့်ထွန်း၊ စာအုပ်များ ကူညီ ငှားရမ်းကြသော ပန်းချီ ဦးစံတိုး၊ ချောင်းဆုံအုန်းသွင်၊ စာပေဝါသနာရှင် ဦးဘသော် (၂၃လမ်း)၊ တင်မောင်ဆွေ (ဝံသာနုစာအုပ်တိုက်) တို့ကို အထူး ကျေးဇူးတင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e( ရာဇဝင်ဘီးသည် တစ်ပတ်လည်မြဲဟု ဆိုကြပါသည်။ မြန်မာရာဇဝင် ဘီးကြီးသည် ဘယ်နှစ်ပတ်ပဲ လည်လည်ပေါ့။ “ရှေးလူ” တို့ မှားခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ် မျိုးကို “နောက်လူ” တို့ ထပ်မမှားအောင် ဆင်ခြင်နိုင်ကြမည် ဆိုလျှင်ကား စားရေးသူအဖို့ ဝမ်းသာမဆုံး ရှိရတော့မည်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတက္ကသိုလ်စိန်တင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြို့ကုန်းရိပ်သာ အင်းစိန်။ ၁၉၇၆ ခုနှစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၁။ သွေးစွန်းသောသမိုင်းစာမျက်နှာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမန္တလေး ရတနာပုံနေပြည်တော်သည် အမင်္ဂလာသတင်းများဖြင့် သိမ့်သိမ့်ခါလျက်ရှိသည်။ နေပြည်တော် တစ်ဝှမ်းရှိ ပြည်သူပြည်သား လက်လုပ်လက်စား၊ ပွဲစား ကုန်သည်တို့သည် ပုံမှန် အခြေအနေမျိုးဖြင့် သွားလာလှုပ်ရှားနေဟန် မတွေ့ရ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့၏ မျက်နှာမှာ တစ်စုံတစ်ခုသော အရေးအခင်းအတွက် ထိတ်လန့်နေဟန်၊ စိုးရွံ့နေဟန်၊ ချောက်ချားနေဟန် တွေ့ရသည်။ သူတို့ ဘာကို ထိတ်လန့်နေကြတာလဲ၊ သူတို့ ဘာကို စိုးရွံ့ နေကြတာလဲ၊ သူတို့ ဘာကြောင့် တုန်လှုပ်ချောက်ချား နေကြတာလဲ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစင်စစ်ဆိုသော် သည်အချိန်မှာ နေပြည်တော်တွင်း၌ ပွဲတခြိမ့်ခြိမ့်ခံ၍ ပျော်ပွဲတွေ နွှဲနေသင့်ကြသပေါ့။ ခမည်းတော်မင်းတရား၏ အရိုက်အရာကို ခံယူခဲ့သော သီပေါဘုရင်ကလေး နန်းသိမ်းပွဲခံခဲ့သည်မှာ ဘာကြာသေးလို့လဲ။ ပူပူနွေးနွေး နန်းရခဲ့သော ဘုရင်ကလေးသည် သူ့ငယ်ချစ် မိဖုရားကို လက်ဆွဲ၍ နန်းပလ္လင်ပေါ် တက်ခဲ့သည်မှာ လအနည်းငယ်သာ ရှိပါဦးမည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိဖုရားနှင့် နို့စို့ဖက်လည်းဖြစ်၊ ဘုရင်နှင့် ကျောင်းနေဖက်၊ ကစားဖက်၊  ရောင်းရင်းတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သော ရနောင်မောင်မောင်တုတ်လို နန်းဆီနန်းသွေးတစ်ပြားသားမှ မပါသူတွေက မင်းသားဘွဲ့ ခံလို့၊ အဆောင်အယောင်တွေနှင့် ဘွဲ့ တွေ ဆုတံဆိပ်တွေနှင့် မောင်းမမိဿံ မိဖုရားငယ်တွေ ခြံရံလို့၊ ကောင်းစား ပြီးရင်း ကောင်းစားနေလို့ပါလား။ ရနောင်မောင်မောင်တုတ်ပင် မင်းသားဘွဲ့ ခံယူရတယ် ဆိုတော့ ဘုရင်နှင့် အဆင်ပြေသူ၊ မိဖုရားသစ်နှင့် အလွမ်းသင့်သူ၊ မိဖုရားမယ်တော် ဆင်ဖြူမရှင် အနားမှာ ခစားသူ အမှုထမ်း အရာထမ်းတွေ ဝန်ကြီးဝန်ငယ်တွေလည်း ရာထူးရာခံ အသီးသီးနှင့် တင့်တယ်နေကြပြီ။ အခွင့်ထူး အမျိုးမျိုးကို ခံယူနေကြပြီ။ ရာထူး ဝေသန္တရာ အလှူပွဲကြီးနှင့် တိုးနေကြပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘုရင်သစ်ကလေးကို နန်းတင်ရန် အားထုတ်စဉ်က ခါးတောင်းကျိုက်၍ ဆောင်ရွက်ခဲ့သူ၊ ကင်းဝန်မင်းကြီးဆိုလျှင် လက်နက်ကိုင် တပ်တွေကို ဦးစီးရသော သေနတ်ဝန်ရာထူးကိုပင် အပိုဆုပေါက်လို့၊ ဝန်ကြီးဝန်ငယ်၊ အရာထမ်း အမှုထမ်း တွေ အားလုံးမှာ ပွဲတော်ထူး ပွဲတော်မြတ်နှင့် တိုးလို့ အပျော်ကြီး ပျော်နေချိန်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘုရင်နှင့် နီးစပ်သူတွေ၊ ရာထူးဂုဏ်ရှိန် တင့်သူတွေ၊ ဝန်ကြီးဝန်ငယ် မင်းမှုထမ်း၊ ဗိုလ်မင်း၊ တပ်မင်းတို့ တစ်တွေ ဝမ်းသာရွှင်မြူး၍ အပျော်ကြီးပျော်နေချိန်မှာ နေပြည်တော်ရှိ ပြည်သူပြည်သား၊ လက်လုပ်လက်စားတွေ၊ “လက်လှုပ်မှ ပါးစပ် လှုပ်ရမည့်” သူတွေက ဘာအတွက် စိုးရိမ်နှောင့်လို့ ကြောင့်ကြ နေသလဲ၊ ဘာအတွက် ထိတ်လန့်နေကြတာလဲ၊ ဘာအတွက် ချောက်ချား နေကြရတာတဲ့လဲ...။ အမေးရှိလျှင် အဖြေရှိရလိမ့်မည်။ “\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမကြားကြဘူးလား၊ နတ်ရွာစံ မင်းတုန်း ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ သားတော်သမီးတော်၊ ဆွေတော်မျိုးတော်၊ မင်းညီမင်းသား လေးဆယ်ကျော်နဲ့ ၊ သူတို့ သားသမီး အဆက်အနွယ်တွေ စုစုပေါင်း ရှစ်ဆယ်ခန့် ကို ကျူပင်ခုတ်လို့ ကျူငုတ်မှ မကျန်အောင် သုတ်သင်တော့မယ်တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစင်စစ်တော့ သည်သတင်းသည် ထိတ်လန့်ဖွယ် ဖြစ်ချင်ဖြစ်မည်၊ ကြောက် ရွံ့ဖွယ် ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မည်။ သို့သော် အံ့သြစရာ သတင်း တစ်ပုဒ်တော့ မဟုတ်၊ သည် မင်းသား မင်းသမီးတွေကို မူလပထမ ဆင်ဖြူမရှင် မိဖုရားနှင့် ဝန်ကြီးတွေက ပရိယာယ်ဆင်၍ ဖမ်းဆီး ထောင်သွင်း အကျဉ်း ချခဲ့စဉ်ကပင်၊ ပြည်သူတွေက နားလည်ခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။ “မင်းသားကလေးတွေ၊ မင်းသမီးကလေးတွေ ကော့ မပြန်လမ်းကို တန်းတန်းမတ်မတ် သွားရှာကြတော့မှာ ဧကန်ပါပဲ။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ကြောင့် အဖမ်းခံ မင်းသားတို့ အကြောင်းသည် စောစောပိုင်းကတော့ ဘာမှ အဆန်းတကြယ် မဖြစ်ခဲ့။ မင်းသားကလေးတို့၏ သတင်းတွေကို ဈေးထဲမှာ အရပ်ထဲမှာ၊ ဥပုသ်ဇရပ်ထဲမှာ၊ ရေတွင်းမှာ၊ အိမ်ကြိုအိမ်ကြားမှာ “တီးတိုးတီးတိုး သဖန်းပိုး” လုပ်ခဲ့ကြသည်။ နှစ်ကိုယ်ကြား သုံးကိုယ်ကြား တိုးတိုးတိတ်တိတ် စိုးတထိတ်ထိတ်နှင့် မေးကြမြန်းကြ ရှိခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အရေးတကြီး အလျင်စလို ဖြစ်တော့မည်ဟု မည်သူကမှ အကဲမခတ်မိခဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟိုအရင်တုန်းက သည်သတင်းတွေသည် 'အရပ်သတင်း” မျှသာဖြစ်ခဲ့ သကိုး။ အရပ်ထဲမှာ လူစုမိတိုင်း အရပ်သူ အရပ်သားတွေ ပြောကြလေသော သတင်းများသည် အရပ်သတင်းများပဲ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အရပ်သတင်းမို့ မှန်ချင် လည်း မှန်ပေမပေါ့။ မှားချင်လည်း မှားပေလိမ့်မည်။ တစ်ဝက်တစ်ပျက် မှန်ပြီး တစ်ဝက်တစ်ပျက်လည်း မှားတတ်သည်။ ဘယ်သို့သော အာမခံချက်မျှ မရှိ၊ သို့သော်...။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခုထူးခြားသည်က ထိုအရပ်သတင်း”သည် ယခုတော့ အဆင့်အတန်း သတ်မှတ်ခြင်းခံရပြီ။ အရပ်ထဲမှာ သာမန်လူတွေ တောင်စဉ်ရေမရ လျှောက်ပြော ကြသော “သတင်းပေါ့၊ သတင်းသွမ်း” မဟုတ်။ သီပေါဘုရင် မင်းတရား၏ အမှုထမ်းတို့ ထံမှ ပေါက်ကြားလာသော တရားဝင် သတင်း... ယုံကြည်အားထား ရသော ဌာနမှ မှောင်ခိုထွက်လာသော သတင်းစစ် သတင်းမှန် ဖြစ်နေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'နတ်ရွာစံ မင်းတုန်းဘုရင်မင်းမြတ်၏ ရင်သွေးတော်များကို နန်းမြို့အတွင်း မှာ ညဉ့်အချိန် အဆုံးစီရင်တော့မတဲ့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမူလ ပထမတုန်းကတော့ သည်သတင်းသည် ထိပ်တန်း မဟာလျှို့ဝှက် သတင်းကြီးပင် ဖြစ်ခဲ့ပါ၏။ သို့သော် “လျှို့ဝှက်ခြင်းသည် ပေါက်ကြားခြင်း၏ အစ”ဟု ဆိုကြသည် မဟုတ်လား။ မင်းမှုထမ်းတွေ၊ လွှတ်ရုံးမှုထမ်းတွေ၊ အပျိုတော်သား လူပျိုတော်သားတွေ၊ သည်သတင်းကို ဘယ်နှစ်ဦးက လျှို့ဝှက် ပေးနိုင်မှာလဲ။ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်စွာ ထိန်းသိမ်းကြမှာလဲ၊ ဘယ်နည်းနှင့် လျှို့ဝှက် လို့ကောရမှာတဲ့လဲ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမေးလာလျှင် အဖြေက အသင့်၊ လျှို့ဝှက်ထားသော သတင်းသည် လျှို့ဝှက်၍ပင် ပေါက်ကြားသွားလိမ့်မည်။ “မင်းနားတစ်ထောင်” လို့ ပြောကြသည်။ သို့ဆိုလျှင် 'ပြည်သူ့နားသည် တစ်သောင်းပေါ့။ တစ်သိန်းပေါ့။ ရှင်ဘုရင်ဆိုတာကတစ်ဦးထဲသာ၊ ပြည်သူတွေကတော့ အရာ အထောင် အကောင်း အသိန်း ရှိနေသည်။ ပြည်သူတို့ လုပ်သမျှကို ရှင်ဘုရင်က မသိချင်ရင်သာ နေလိမ့်မည်။ ရှင်ဘုရင်က ကျိတ်ဝိုင်းကလေးလုပ်ပြီး မှူးမတ်တွေနှင့် ဘာပဲ တိုင်ပင်တိုင်ပင်၊ ပြည်သူတွေ တစ်နေ့နေ့ သိမည် ဧကန်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်လိုနှင့်ပင် မင်းသားတွေကို တစ်စုတစ်ဝေးတည်း ကွပ်မျက်တော့မည် ဆိုသော သတင်းသည် ပြည်သူတို့အကြား ပေါက်ကြား လွင့်ပျံသွားရခြင်း ဖြစ်၏။ တစ်ခါဖြင့် ခက်ကြပါပေါ့။ သည်မင်းသားကလေးတွေကို သေတွင်းက မကယ်နိုင်ကြတော့ဘူးလား။ ရေတိမ်မှာနစ်ကြရှာတော့မည်။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် နှင့် ဘဝတုံးကြရှာရတော့မည်။ မဟာဆီမဟာသွေးကလေးတွေ အကျိုးမဲ့ အကြောင်းမဲ့ အသက် ဆုံးရှုံး ကြရရှာတော့မည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အကျိုးမဲ့ အကြောင်းမဲ့” ဆိုတာကတော့ ပြည်သူတွေဘက်က အမြင်ကိုး တကယ်ဆိုတော့ ဘုရင်သစ်ကလေးနှင့် စုဖုရားလတ် မိဖုရားတို့ ဘက်က ကြည့်လျှင်တော့ သည်မင်းသားတွေ အသက်ထင်ရှား ရှိနေမည်ဆိုလျှင် တိုင်းပြည် မငြိမ်မသက် ရှိတော့မည်။ တိုင်းကား မြို့ရွာ မငြိမ်းချမ်း ရှိလေတော့မည်။ မင်းသားတွေက ရရာ လက်နက်ကိုင်ပြီး ထ,ပုန်ကန်လို့၊ ပြည်သူတွေအကြား ပင်ပန်းဆင်းရဲ ဖြစ်ကြတော့မည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်တော့ အပ်နှင့်ထွင်းရမည့် ကိစ္စကို အပ်နှင့်ပဲ ထွင်းကြစို့ရဲ့။ မင်းသား - တွေ၊ အနွယ်တော်တွေ အချုပ်ထဲမှာ ရှိနေဆဲ၊ မြန်မြန်ကွပ်မျက်လိုက်မှ တော်ရော့ မည်။ သို့မှသာ ပြည်သူဘဝ ငြိမ်းချမ်းသာယာလိမ့်မည်။ နန်းပလ္လင်လည်း သူပုန်ရန် ကင်းတော့မည် မဟုတ်လား။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသီပေါ ဘုရင်သစ်ကလေးနှင့် စုဖုရားလတ်မိဖုရားတို့ဖက်က စိုးရိမ်နှောင့်လို့ ပူပင်ကြောင့်ကြမည် ဆိုကလည်း ပူပင်စရာပဲ။ နတ်ရွာစံ မင်းတုန်းဘုရင် လက်ထက်တော်တုန်းက မြင်ကွန်းစားနှင့် မြင်ခုန်တိုင်စားတို့ ပုန်ကန်ကြလို့ နန်းပြာသာဒ်ထိပ်ဖျား မီးစွဲခဲ့ပါရော့လား။ တစ်တိုင်းပြည်လုံး အုံးအုံးကျွက်ကျွက်နှင့် ` ပွက်လောရိုက်ခဲ့ရသည်။ ဘထွေးတော် ကနောင်မင်းနှင့် အတူ သေလိုက်ကြသည့် လူတွေမနည်း။ နောက်တော့ ပန်းတိမ်းမင်းသားနှင့် အပေါင်းပါတို့ က တစ်ဆက်တည်း ပုန်ကန်ကြပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နိုင်ငံလုံးမှာ သူပုန်ရန်ကြောင့် ကျီးလန့်စာစားဖြစ်ရ၊ စားကောင်းခြင်း မစားရ၊ အိပ်ကောင်းခြင်း မအိပ်ရ၊ သောက ဗျာပါဒတွေ ဝေခဲ့ရပြီ။ ပြီးတော့ ညောင်အုပ်စားနှင့် ညောင်ရမ်းစား မင်းသားညီနောင်ကလည်း တစ်မှောင့်။ မင်းသား တွေကို ဖမ်းဆီးစဉ်က သူတို့သည် ဗြိတိသျှသံရုံးသို့ ခိုဝင်ကြသည်။ ယခုအခါ ဗြိတိသျှတို့ နယ်ပယ်သို့ ရှောင်ပြေးနေကြပြီ။ သူတို့က ငြိမ်ငြိမ်မနေဘဲ သူပုန်ရန်နှင့် ပုဏ်ခံလာကြလျှင် ဖမ်းထားတဲ့ မင်းသားတွေနှင့် ဆက်မိကြပါက အခက်ပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်အဖြစ်မျိုး မကြုံ ရအောင် အစွယ်တထောင်ထောင်နှင့် မင်းညီ မင်းသားတွေကို စောစောစီးစီး ဝိညာဉ်ဖြုတ်ထားလိုက်မှ အေးတော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့နှင့်ပင် သည်သတင်းတွေ နေပြည်တော်အနှံ့ ပွပြီး ပြည်သူတို့ အကြား ဂိမ်းတိမ်းပွေပွေ ဖြစ်ကြ။ ချောက်ချောက်ချားချား ဖြစ်ကြ၊ ဝမ်းနည်းကြေကွဲ ဖြစ်ကြ။ မခံချင်သူတွေက လက်သီးကို ဆုပ်၏။ အံကို တင်းတင်း ကြိတ်၏။ 'ာက်” ပြင်းပြင်းခေါက်၏။ သို့သော် အားမတန်တော့လည်း မာန်လျှော့နေကြရ ပသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘုရင်အရာရှိတွေ၊ မှူးကြီးမတ်ကြီးတွေ။ မှူးငယ်မတ်ငယ်တွေက နေပြည် တော်၏ အခြေအနေကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းရန် ကြိုးပမ်းကြပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းညီမင်းသားတွေကို ကွပ်မျက်မည့် ညဉ့်မတိုင်မီကပင် တင်ကြို၍ နေပြည်တော် တစ်ခွင်မှာ ကြည့်ချင်ပွဲတွေ၊ ဇာတ်၊ အငြိမ့်၊ ရုပ်သေးပွဲတွေ ခင်းကျင်း ကပြရန် စီစဉ်သည်။ မြို့အုပ်ခွန်အုပ်တို့က စီစဉ်ပေးကြ၊ သူကြီးတွေကဆောင်ရွက်ကြ၊ ဆယ်အိမ်ခေါင်းတွေက နာခံကြ၊ ရပ်ကွက်တိုင်းမှာ ပွဲခင်းကြ၊ ၊ လမ်းဆုံလမ်းခွ တိုင်းမှာ ဇာတ်ကကြ၊ ဘုရင်မင်းတရားကြီးနှင့် မိဖုရားကြီးတို့၏ ကုန်းကံရှိန်ဝါ ထွန်းတောက်ပုံ၊ ရန်သူတွေအပေါ် အောင်မြင်ပုံ၊ နိုင်ငံတော်ကြီး ချမ်းချမ်းသာယာ ပုံကို သရုပ်ဖော်သော ဇာတ်လမ်းတွေ ရေးကြ၊ သီကြ၊ ဆိုကြ၊ ကကြစေ။ ဘုန်းတော် ကြီးမြတ်တော်မူသော ဘုရင်ထီးဘုရား အမိန့်တော်...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e' အမိန့်ဆိုတော့ နာခံကြဖို့ပဲ။ မြို့အုပ်ခွန်အုပ်တို့ အလုပ်ရှုပ်ကြပြီ။ သူကြီးနှင့် ဆယ်အိမ်ခေါင်းတို့လည်း မနားကြရ၊ ဇာတ်ပွဲရှာရ၊ အငြိမ့်ကိုခေါ်၊ ရုပ်သေးပွဲကို ဆင့်ရနှင့်။ ဇာတ် အငြိမ့် ရုပ်သေးပွဲမှ ရှာမရသူတို့က အရပ်ထဲမှာ ရသမျှ လူစု၍ ခြေမြှောက်လက်မြှောက် လုပ်တတ်လျှင် ပြီးရော၊ စင်ပေါ်တက်ရဲလျှင် ပြီးရော၊ ပွဲကနိုင်လျှင် တော်ပြီ၊ ဖြစ်သည်နည်းဖြင့် စီစဉ်ကြရတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် သည်ပွဲကလေး၊ လမ်းကလေး၊ ဇာတ်ကလေး၊ အငြိမ့်ကလေး ကပြရုံ နှင့်တော့ ချောက်ချားနေသော နေပြည်တော်ကို ကယ်တင်ခြင်းငှာ မစွမ်းပြီ။ စိတ်ဓာတ် ကျဆင်းနေသော ပြည်သူတွေကို စည်းရုံး၍ မရနိုင်ပြီ။ လမ်းဆုံ လမ်းခွက ပွဲတွေလမ်းတွေမှာ ပွဲကြည့်လာသူ ဟူ၍ စည်စည်ကားကား မရှိပါ။ မျောက်ပွဲသာသာမျှ လူရှိသောပွဲကို အစည်ကားဆုံးဟု ဆိုရတော့မည်။ ပြည်သူတို့သည် မိမိတို့ ဈေးဆိုင် အိမ်ဆိုင်များကို စောစောစီးစီး ပိတ်လိုက်ကြသည်။ အိမ်ငယ် တဲပုတ်တို့၏ ကဲလား တံခါးတွေကို နေမဝင်မီ ပိတ်ချထားပြီး ဖြစ်နေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခါတိုင်းလို လမ်းမလယ်ကောင်မှာ ဖုတ်တထောင်းထောင်းနှင့် ပြေးလွှား | ဆော့ကစားနေသော ကလေးသူငယ်တို့ကို မတွေ့ရ။ နေဝင်ရီတရော၌ မှောင်ရိပ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခို၍ သီချင်းကလေး ညည်းရင်း အိမ်ပြန်တတ်သော ဇိုးသမားတို့၏ အသံပင် တိတ်ဆိတ် နေကြပြီ။ အပျို့ အိမ်နားမှာ လျှောက်ပြန်သံပေးလုပ်ရင်း၊ ထရံခွာသံစူးလုပ်ရင်း အချိန်ဖြုန်းပြီးနောက် အိမ်သို့ သီချင်း တကြော်ကြော်နှင့် ပြန်လာ  တတ်သော ကာလသားတို့ အသံကိုပင် မကြားကြရတော့။ ပွဲတွေ ဇာတ်တွေမှာဆိုင်းသံတွေက အဘီးမပျက် အဆိုမပျက် ရှိပါ၏။ ပြည်သူတို့၏ စိတ်က ပွဲမှာ မရှိ၊ ဇာတ်မှာမရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပိတ်ချထားသော ကဲလားတံခါးတွေ၏ နောက်မှာတော့ ပြည်သူတို့ ရှိကြ သည်။ သူတို့သည် အိမ်သားအချင်းချင်း သို့မဟုတ် နောက်ဖေး ပြတင်းများကို  တိတ်တဆိတ် ဖွင့်၍ အိမ်နီးနားချင်း အချင်းချင်း တီးတိုးစကားများကို လေသံဖြင့် ပြောနေကြမည် ဖြစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'ဒီနေ့ညပေါ့၊ နတ်ရွာစံ ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ သားတော်တွေကို အဆုံးစီရင် တော့မယ်၊ မင်းသား မင်းသမီးတွေနဲ့ အနွယ်တော်တွေက အများကြီးတဲ့၊ သုံးည ဆက်ပြီး ကွပ်မျက်ရမယ်ဆိုပဲ၊ မင်းသားတွေ သူပုန်ထမှာ စိုးလို့ အပြီးတိုင် စီရင် ရတာလို့ ပြောတာပဲ၊ ဘယ်တတ်နိုင်မလဲလေ၊ သတ္တဝါတစ်ခု ကံတစ်ခုပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေကိုး၊ နောက်ဆုံးတော့ ဘာမှ မတတ်နိုင်လျှင် ကံကို လွှဲချ၍ စိတ်ဖြေရုံသာရှိသည်။ သည်သို့ စိတ်ဖြေနိုင်မှလည်း ရင်ထဲမှ ဝေဒနာတွေ သက်သာရာရတော့မည်။ နှလုံးတုန်တုန် ရင်ခုန်ခုန် ဖြစ်နေသူတွေ စိတ်ဖြေနိုင်ကြမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အို ဒါက ပြည်သူတွေနှင့် ဘာဆိုင်လို့လဲ၊ ကျုပ်တို့နှင့် ဘာမှ မပတ်သက် ဘူး၊ သူတို့ ရှင်ဘုရင်နဲ့ မိဖုရားတွေ ဘုရင့် အနွယ်တော်တွေ အကြား အာဏာလုပွဲ ကျင်းပတာ မဟုတ်လား...၊ နေတတ်ရင် လေညှာက နေသာသပပေါ့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်သို့မြင်သူတွေကလည်းရှိသေးသည်။ သူတို့ အပြောကလည်း ငြင်း ၍ မလွယ်။ တကယ်တော့ သည်အရေးအခင်းသည် ပြည်သူတွေနှင့် တိုက်ရိုက် ပတ်သက်သည်ဟုတော့ ပြောရ ခပ်ခက်ခက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းတုန်းဘုရင်မင်းမြတ် နတ်ရွာစံခါနီးမှာ သားတော် သမီးတော်တွေ အားလုံးနီးနီးကို ဘုရင့်မိဖုရား ဆင်ဖြူမရှင်၏ အမိန့်ဖြင့် ဖမ်းဆီးခဲ့၏။ သည်လို ဖမ်းရန် ကင်းဝန်မင်းကြီးနှင့် ဝန်ကြီးဝန်ငယ်တွေကလည်း မီးစိမ်းပြခဲ့သည်။ ပြီးတော့ မင်းတုန်းမိဖုရား၊ ဆင်ဖြူမရှင်၏ သမီးတော် စုဖုရားလတ်နှင့် မေတ္တာကူးယှက်နေသူ သီပေါမင်းသားကလေးကို အိမ်ရှေ့စံမင်းသား အဖြစ် ကြေညာ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းတုန်းမင်းကြီး နတ်ရွာစံသောအခါ သီပေါမင်းသားကလေးက ကုန်းဘောင်နန်းပလ္လင်ကို သိမ်းယူစိုးစံသည်။ ဆင်ဖြူမရှင် မိဖုရားကြီး၏ သမီးတော် စုဖုရားလတ်သည် သီပေါမင်းတရား၏ မိဖုရားဖြစ်လာ၏။ ထို့နောက် နန်းပလ္လင် အန္တရာယ် ပွားမည် စိုးရိမ်၍ သည်မင်းသား မင်းသမီးတွေကို အဆုံး စီရင်ရန် ကြံစည်သည်တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကဲ... ဆင်ခြင်ဉာဏ် အလွှာလွှာပါး၍ စဉ်းစားကြည့်ပါတော့။ တကယ် ဆိုရင် ပြည်သူတွေ၏ အရေးအခင်းနှင့် သည်နန်းတွင်း အာဏာလုပွဲ၊ ဘယ်လိုများ ပတ်သက်လို့ပါတဲ့လဲ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမှန်ပါ၏။ တိုက်ရိုက် ပတ်သက်လာသည်တော့ မဟုတ်။ သို့သော် အိမ် ရှေ့ပူလျှင် အိမ်နောက်က ချမ်းသာပါ့မလား။ မတော်တာတွေ မသင့်တာတွေ ကြားနေ မြင်နေရတော့လည်း ဘယ်သူကမှ စိတ်မချမ်းသာနိုင်၊ ပြီးတော့ ဆင်ခြင် စဉ်းစားစရာ ရှိသည်။ နိုင်ငံတော် ပြည်အရေးကလည်း နဂိုရ်ကမှ သိပ်ပြီး တည်ငြိမ်သည်မဟုတ်၊ မြေထဲမြို့ အထိ သိမ်းယူထားသော ဗြိတိသျှနယ်ချဲ့ အစိုးရ ကလည်း အထက်မြန်မာပြည်ကို မျက်စောင်း တထိုးထိုးနှင့် ရှိနေသည်။ နေပြည်တော်မှာ မလျော်တဲ့ အခင်းတွေ ဖြစ်ကြသည်ဆိုလျှင် နယ်ချဲ့ ဝံပုလွေသည် အပြစ် အမျိုးမျိုးရှာ၍ သိုးငယ်ကို လာကိုက်သတ်ပါက မခက်ပါလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြီးတော့ အရှည်ကို မျှော်ကြည့်။ ဖအေတူ မအေကွဲ ညီအစ်ကိုတော်သူ၊ မောင်နှမတော်သူ၊ တကယ့် ဆွေမျိုးအရင်းကြီးတွေကိုပင် တန်ခိုး အာဏာ ကလေး 'ဇီးရွက်’ လောက်အတွက် ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ် သုတ်သင်ခဲ့သူ ထို “ဘုရင်' သည် ပြည်သူပြည်သား အများအပေါ် ရင်ဝယ်သားကဲ့သို့ သနား ကြင်နာ အုပ်ချုပ် ပါတော့မလား။ မင်းကျင့်တရား ဆယ်ပါးနှင့်အညီ အုပ်ချုပ် ပါတော့မလား။ ဘုရင်မင်းတရားကမှ ပြည်သူတွေကို သနားညှာတာ မရှိခဲ့လျှင် ဝန်ကြီးဝန်ငယ်တွေ၊ မှူးကြီး မတ်ငယ်တွေက ပြည်သူတွေ အပေါ် ထောက်ထား ပါဦးမလား...။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကြောင်းကြောင်းကို ထောက်၍ စာနာ မျှော်ကြည့် တတ်သူတို့ကလည်း ဤသို့ ဆင်ခြင်ရုံမှအပ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ပြီး နှိုင်းဆရုံမှအပ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ပြီ။ ဘုရင်မင်းတရားနှင့် မိဖုရား စုဖုရားလတ်တို့၏ အဆုံးအဖြတ်ကို ဘယ်သူက ဝင်တားနိုင်မှာလဲ။ မင်းတို့စကား မိုးကြိုးသွားတဲ့။ ထွက်ပြီးသော ဆင်စွယ်သည် ဝင်တယ်လို့ မရှိနိုင်ပြီ။ ထို့ကြောင့် မိုးကြိုးပစ်၍ ထန်းလက်ဖြင့် ကာရန် မကြိုးစား လေနှင့်၊ အချည်းနှီးဒုက္ခ တွေ့ကြလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၃)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၈၇၉ ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၅ ရက်နေ့ကား မင်းတုန်းဘုရင် မင်းတရား၏ ရင်သွေးတော် အနွယ်တော်တို့အတွက် လောကကြီးမှာ အသက်ရှင်နေနိုင်ရန် နောက်ဆုံးနေ့ ဖြစ်၏။ နေလုံးကွယ်သည်နှင့် ပွဲကြည့်ဆောင်တွင် အထူး စီမံထားသော ဇာတ်သဘင်မှ ဆိုင်းသံများ စည်စည်ဝေဝေ တီးမှုတ် နေကြပြီ။ ဘုရင် မင်းတရားနှင့် မိဖုရားကြီးတို့ ကိုယ်တိုင် ရှုစားရမည့် ပွဲသဘင်ဆိုတော့ ဝန်ကြီးမှူးကြီးတို့သည် လည်းကောင်း၊ ဝန်ငယ်မှူးငယ်တို့သည် လည်းကောင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနန်းတွင်း အမှုထမ်း၊ နန်းပြင် အမှုထမ်းတို့ သည်လည်းကောင်း၊ ကိုယ့်မိသားစုနှင့် ကိုယ့်အဖွဲ့ အသင်းကလေးများနှင့် ပွဲသဘင်သို့ မပျက်မကွက် ရောက်လာ ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပွဲသဘင်မှာ နေရာထိုင်ချင်းကအစ အဆင့်အတန်းလိုက် ထိုင်ကြရသည် ဆိုတော့ ဝန်ငယ်မှူးငယ်တို့က နောက်က၊ ဝန်ကြီးမှူးကြီးတို့က ရှေ့ကပါပဲ။ ရှေ့နားက ထိုင်ရသော ဝန်ကြီးမှူးကြီးတို့နှင့် ကတော်တွေကတော့ မိမိတို့ သည်ပွဲကို မပျက်မကွက် ရောက်လာကြောင်းကို ဘုရင်နှင့်မိဖုရားတို့ မြင်စေရန်ခေါင်းကလေး တမော်မော်၊ မျက်နှာကလေး တပြပြနှင့်။ နောက်နားက ဝန်ငယ်မှူးငယ်တို့ ခမျာမှာ သည်အခွင့်အရေးမျိုး မရရှာ။ သည်တော့၊ ‘တို့မျက်နှာကို ဘုန်းတော်ကြီးဘုရားနှင့် မိဖုရားကြီးတို့ မြင်အောင် ဒူးထောက်လို့ ပြရရင် ကောင်းမလား၊ အမှတ်တမဲ့ မတ်တတ်ရပ်လို့ ပြရရင် ကောင်းမလား၊ ဘယ်လိုနေရင် မြင်ပါ့မလဲ” တွေးရင်း တောရင်း စိတ်အလုပ်များ နေကြရှာပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်အချိန်မှာပဲ ဘုရင်နှင့် မိဖုရားကြီးတို့ ကြွချီလာကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပွဲကြည့်ပရိသတ် လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်သွားသည်။ ဘုရင်မင်းမြတ်နှင့် မိဖုရား ကြီးကို မော်ဖူးခွင့်မရှိ၊ ကိုယ်ကိုကြုံ၍ ခေါင်းကိုနှိမ့်၍ စုံဆယ်ဖြာ ထိပ်မှာမိုး၍ ဦးတိုက်ကြရသည်။ ဘုရင်မင်းမြတ်နှင့် မိဖုရားကြီးတို့သည် မိမိတို့အတွက်  အထူး စီမံထားသော နေရာသို့ ရာဇဣနြေ ဆောင်တော်မူလျက် ခံ့ညား ထည်ဝါစွာဖြင့် လှမ်းကြွလာလေသည်။ •\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရောင်တဖိတ်ဖိတ်တောက်၍ ရွှေငွေကျောက်သံပတ္တမြားတွေ စီခြယ် ထားသော သလွန်တော်၌ နေရာယူပြီးကြသော ဘုရင်မင်းမြတ်နှင့် မိဖုရားကြီး တို့သည် ပွဲခင်းကို မျက်နှာမူ၍ ထိုင်ကြ၏။ ထိုအချိန်တွင် ပွဲခင်းဆီမှ ဆိုင်းတော် မဟာသည် ဘုန်းတော်ဘွဲ့ တစ်ပုဒ်ကို သာယာငြိမ့်ညောင်းစွာဖြင့် စတင် တီးမှုတ်ပါလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိဖုရားကြီး စုဖုရားလတ်ကမူ ပွဲခင်းသို့ ရောက်ရှိလာသော ပရိသတ်ကို တစ်ချက်မျှ မျက်စိကစားလိုက်၏။ ထို့နောက် ဆေးပေါ့လိပ်ကြီးကို မီးတဖွားဖွား ဖြစ်အောင် ဖွာလိုက်ရင်း ဇာတ်စင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ မိဖုရား၏ စိတ်အစဉ် သည် ပွဲသဘင်မှာ ရှိရဲ့လား၊ သို့မဟုတ် ဘာတွေကို စဉ်းစားနေသလဲ၊ ဘာတွေကို တွေးတောနေသလဲ၊ ဘာတွေကို သတိရနေသလဲ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိဖုရားကိုယ်တိုင်မှပင် သိပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညဉ့်နက်လာပါပြီ။ ဆိုင်းသံ၊ ဗုံသံ၊ နှဲသံ လင်းကွင်းသံတွေ စည်စည်ဝေဝေ တီးမှုတ်နေသည့်အခိုက် ဇာတ်ဆောင်တစ်ဦးသည် ဘုရင်မင်းတရား၏ ဘုန်းတော်ဘွဲ့ တေးတစ်ပုဒ်ကို အောင်မြင်လှစွာသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ သူအသံနှင့်အတူ အခြားအသံတစ်သံက စူးစူးဝါးဝါးပေါ်လာသည်။ နန်းဥယျာဉ်ကွင်းဝယ် ကျင်းပ နေသော လူသတ်ပွဲမှ သေလုဆဲဆဲ မင်းသားတစ်ပါး၏ နောက်ဆုံးအော်သံပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုတဒင်္ဂဝယ် သီပေါဘုရင်သည် မင်းသား တစ်ပါး၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဘုရင်မင်းမြတ်သည် ခေါင်းကိုလှည့်၍ အမှတ်မထင် မော့ကြည့် လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'မောင်တော်ဘုရား၊ ပွဲသဘင်ကို ရှုစားပါလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အေးဆေးငြင်သာ ပြောလိုက်သော စုဖုရားလတ်၏ အသံ ဖြစ်ပါ၏။ သို့သော် အမိန့်သံလိုလို...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘုရင်မင်းမြတ်သည် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကို မက်နေရာမှ လှုပ်နှိုးခံလိုက် ရသလို တုန်လှုပ်သွား၏။ မိဖုရားမျက်နှာကို လှည့်ကြည့်သည်။ ပြီးတော့ ဘာဖြစ် လို့လဲ မသိ၊ မိဖုရားထံမှနေ၍ မျက်နှာလွှဲလိုက်၏။ ဘာကိုမှ မတွေးတာပဲကောင်းတော့မည်။ ဒါမှလည်း တဒင်္ဂခဏ စိတ်ချမ်းသာခွင့် ရတော့မည်။ သည်လိုများ ဘုရင်မင်းတရား တွေးနေသလား၊ စုဖုရားလတ် မိဖုရားကမူ ဆေးပေါ့လိပ်ကြီးကို တစ်ဖွာတည်း ဖွာနေရင်း ပွဲကို ဆက်ကြည့်နေ၏။ သူ့ မျက်နှာမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို ကျေနပ်အားရသော ဟန်ဖြင့် အပြုံးရိပ်သန်းနေ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတကယ်တော့ အောင်ပွဲရသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် စုဖုရားလတ်မိဖုရားသည် လှလှပပ ပြုံးနိုင်ပေလိမ့်မည်...။ မိမိ၏ နန်းပလ္လင်ကို တစ်နေ့နေ့မှာ ကိုင်လှုပ် လာမည့် သတ္တိကောင်းသည် ဆိုသော မက္ခရာမင်းသား၊ ဗဟုသုတ အကြံဉာဏ် ပညာ ကြွယ်ဝလှသည်ဆိုသော သုံးဆယ်မင်းသား၊ သည်မင်းသားတွေနှင့် အတူ ရန်စွယ် ရန်ငြောင့်တွေကို ဇာတ်သိမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ မဟုတ်လား...။ သည်လိုပွဲမှာမှ ဝမ်းမသာလျှင် ဘယ်လိုပွဲကျမှ ကျေနပ်ဝမ်းသာရတော့မှာလဲ။ မိဖုရားသည် အကျေနပ်ကြီး ကျေနပ်ကာပြုံးပါ၏။ အပြုံးကြီးပြုံးကာလည်း ကျေနပ်အားရ လျက် ရှိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်အချိန်တွင်...နန်းမြို့အတွင်း တစ်နေရာဝယ်... မင်းတုန်းဘုရင် မင်းမြတ်၏ ရင်သွေးတော် မင်းညီမင်းသားတို့ကို အာဏာပါးကွက်သားတို့က အဆုံး စီရင်လျက်ရှိ၏။ မင်းသားတို့၏ ဆံပင်ကို ဆွဲ၍ ဦးခေါင်းကို မော့စေကာ လည်မျိုကို တုတ်တိုဖြင့် ရိုက်သတ်ရသော အလုပ်မှာ စင်စစ်တော့ ခက်ခဲပင်ပန်း လှသော ကိစ္စမဟုတ်...။ သို့သော် လူနှင့်လူချင်း သွေးအေးအေးနှင့် ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ရမည့် အရေးကိစ္စမှာကား မလွယ်လှ။ အလွန်တရာမှ ရက်စက်ကြမ်း ကြုတ်သော အာဏာပါးကွက်သားတို့ အဖို့ပင် ခက်ခဲပင်ပန်းသော လုပ်ငန်း တစ်ရပ်ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်တော့ဘာလုပ်မလဲ၊ အာဏာပါးကွက်သားတွေကို အရက်ဖြင့် ရဲဆေး တင်ပေးလိုက်၏။ ဘုရင်မင်းမြတ်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အချိန်ကာလ များကို ကျော်လွန်ရန် အားထုတ်နေရချိန်...။ သည်အချိန်တွင် အာဏာပါးကွက် သားတွေကလည်း ဝါးကျည်တောက်တွင်းမှ သေရည်တို့ကို တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် မော့ရင်း မင်းညီမင်းသားတို့၏ လည်မျိုးကို တုတ်တိုဖြင့် တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ရိုက်နေရလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမဟာဆီမဟာသွေးတို့၏ “သွေး” ကို မြေမှာ မကျကောင်းဘူးတဲ့...။ သည်တော့... လည်မျိုးကို တုတ်တိုဖြင့် ရိုက်၍ ကွပ်မျက်ပြီးသမျှ မင်းညီမင်းသား တို့၏ အလောင်းများကို ကတ္တီပါ အနီရောင်အိတ်များဖြင့် ထည့်ရ၏။ ပြီးတော့ | အသင့်တူးထားသော မြေကြီးကျင်းထဲသို့ ပစ်ချကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းညီမင်းသားတို့ကား တုတ်တစ်ချက် နှစ်ချက်ဖြင့် အသက်ပျောက် သည်လည်းရှိ၏။ သုံးချက်လေးချက်မှာပင် အသံတိတ်သွားသူလည်း ရှိ၏။ ငါးချက် ခြောက်ချက် ရိုက်လို့မှ တလူးလူး တလွန့်လွန့် ရုန်းကန်နေသူတွေလည်း ရှိသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးကို ကျင်းထဲသို့ ပစ်ချလိုက်၏။ ပြီးတော့ အပေါ်မှ နေ၍ မြေကြီးတွေ ဖို့လိုက်သည်။ မြေကြီးတွေ သိပ်သွားအောင် အပေါ်က ဆင်ဖြင့် နှင်းစေရသည်။ ဖိုးသက်ပြင်းတို့ မြေကျင်းထဲမှာ ရုန်းရင်းကန်ရင်း တမလွန်သို့ ခရီးဆက်ကြပေရော့...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနန်းတွင်း၌ ကပြသော ပွဲသဘင်သည် သုံးညလုံးလုံး အသုံးတော်ခံ ရသည်။ စည်စည်ကားကား ရှိပါသည်။ ထယ်ထယ်ဝါဝါ ရှိပါသည်။ သီပေါဘုရင် မင်းတရားကြီးလည်း... ပွဲခင်းကို တစ်ချက်တစ်ချက် ရှုစားရင်း သုံးညလုံးလုံး အချိန်ဖြုန်းရ၏။ စုဖုရားလတ် မိဖုရားကြီးမှာ ဆေးပေါ့လိပ်ကြီးကို မီးတရဲရဲဖွာရင်း ပွဲခင်းထဲသို့ တစ်ချီတစ်ချီ မျက်စိကစားရင်း၊ သေခါနီး မင်းသားတို့ အသက်လု အော်သံကို ဆောင်းလေက သယ်ယူလာ၍ ကြားနေရင်း၊ အချိန်ကုန်ရတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘုရင်မင်းတရားနှင့် မိဖုရားကြီးတို့ကိုယ်တိုင် သုံးညလုံးလုံး မပျက်မကွက် ပွဲကို ရှုစားကြသည်ဆိုတော့ ဝန်ကြီး၊ ဝန်လတ်၊ ဝန်ငယ် အများလည်း ဘယ်လိုများ ပျက်ကွက်ကြမှာလဲ...။ မိသားစုတစ်တွေ စည်စည်ဝေဝေနှင့် သုံးညလုံးလုံး ပွဲကြည့်မှန်ကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပွဲခင်းဆီမှ ဆိုင်းသံဗုံသံ ကြေးမောင်းသံတို့နှင့်အတူ သဘင်သည်တို့၏ ဆိုသံကသံ တေးသီသံတို့သည် ရွှေနန်းတော်တံခါး အပြင်သို့တိုင် လွင့်ပျံ မြည်ဟည်း လာခဲ့သည်။ သို့သော် မင်းညီမင်းသား အနွယ်တော်များ၏ သေခါနီး အသက်လု၍ အော်သံများကမူ နန်းမြို့ အပြင်သို့တိုင် မလွင့်ပါးနိုင်ပြီ...။ သူတို့၏ အသံတွေသည် ဆူညံသော စည်၊ နှဲ၊ ကြေးနောင်တို့ကို မလွှမ်းမိုးနိုင်...။ မထိုးဖောက်နိုင် ရှာပြီ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့နှင့်...ခရစ် ၁၈၇၉ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၅-ရက်နေ့မှ စတင်ခဲ့သော နန်းတွင်း လူသတ်ပွဲကြီးသည် သုံးညအကြာတွင် ပြီးဆုံးသွား၏။ သည်လူသတ် ပွဲကြီးဝယ် မင်းညီမင်းသား အနွယ်တော်များ၏ သွေးများ မြေသို့မကျအောင် ‘လည်မျိုး” ကို တုတ်တိုနှင့် ရိုက်၍ ကတ္တီပါ အိတ်ကြီးများမှာထည့်၊ မြေကျင်းကြီး ထဲသို့ မြှုပ်ခဲ့ကြောင်း အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့ပြီ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်မျှ များပြားသောလူတွေကို တမလွန်သို့ ခရီးကြမ်းနှင်၍ ပို့ရသည့် ကိစ္စမှာ မဟာဆီ မဟာသွေးတို့၏ ‘သွေး’ တစ်စက်မျှ မြေသို့ မကျအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ကြရဲ့လား...။ မေးနိုင်ကြသည်။ သည်သို့မေးလာလျှင် ဘယ်လို ဖြေမလဲ...။ စင်စစ်ဆိုလျှင် မှတ်စုမှတ်တမ်း ကျကျနန မရှိတော့လည်း သေသေ ချာချာ မဖြေနိုင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသေချာတာ တစ်ခုတော့ ရှိသည်။ ယခုလို မင်းညီမင်းသား အနွယ်တော် များ စုစုပေါင်း ဦးရေ ရှစ်ဆယ်ခန့်ကို ရက်ရက်စက်စက် ကွပ်မျက်လိုက်ခြင်းဖြင့် “သွေးစွန်းခဲ့သော သမိုင်းစာမျက်နှာ” ကို ဘယ်သောအခါမှ ချေဖျက်၍ မရတော့ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43834504085653,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e6767f22-6d04-4081-9919-53ae846aa1bd.jpg?v=1730270938"},{"product_id":"တက်တိုး-နပိုလီယံ","title":"နပိုလီယံ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\" style=\"text-align: left;\"\u003e:: ဤ အီးဘွခ်(အခမဲ့) ကို ဒေါင်းလုပ်ဆွဲယူရန် (Buy it now) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍ ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (Order) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် အီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: mgyoe.com ရှိ အီးဘွခ်စာအုပ်များသည် အင်တာနက်ပေါ်၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာကပင် ပြန့်နှံ့နေပြီးသား စာအုပ်များသာဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: စာဖတ်သူများ ဖတ်ချင်၍ရှာသည့်အခါတွင် အလွယ်တကူ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ရန် စုစည်းထားပေးခြင်းမျှသာဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: စာအုပ်တိုက်များမှ ပြန်လည်ရိုက်နှိပ်ထုတ်ေ၀လျှင် ၄င်းအီးဘွခ်ဒေါင်းလုပ်လင့်များကို ပြန်လည်ဖြုတ်ချသွားမည်သာဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e---------------------------------\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eအခန်း ( ၁ )\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003eပျိုရွယ်နုနယ်လှသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် ရင်ခွင်၌ မိမိ၏ နို့စို့ရွယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသားငယ်ကို ပိုက်၍ ရွက်ထည်တဲထဲ၌ ထိုင်နေ၏။ သူသည် သားငယ်ကို နို့ချိုပေးရင်း တဲပြင်ဘက် ခပ်ကွာကွာ အရပ်မှ တသဲသဲ လိမ့်၍လာသော အမြောက်သံများကို နားစွင့်၍ နေလေသည်။ အမြောက်သံတို့သည် ဟိန်း၍ ဟိန်း၍ လာရကား မိုးခြိမ်းသံနှင့် တူလှ၏။ မိခင်ပျိုသည် ထိုဟိန်းသံကြီးများ ကို နားစွင့်ရင်း တွေးတောနေသည်။ မိုးခြိမ်းသံလော တောသံလော၊ အမြောက်သံလော လေသံလော။ သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်မှာ တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ ကူးလူးသွားလာလေ့ ရှိသော “ဂျစ်ပစီ”ခေါ် မရိုင်းမယဉ် လူမျိုးထဲကနှင့် တူလှတော့သည်။ သူ့ရင် အထက်ပိုင်းပေါ်တွင် ရှားစောင် ကလေး အုပ်လျက် ရှိ၏။ ထိုအခိုက် တဲအပြင်မှ မြင်းခွာသံကို ကြားရ၏။ “သူ”များ ဖြစ်လေမလား၊ သူပြန်လာမည်ဟု ပြောသွားသည်။ သို့သော် သူလာရမည် ဖြစ်သော စစ်မြေပြင်နှင့်ကား ခရီးဟာ ဝေးလံလှချေ၏။ နှင်းများလည်း ဝေလာလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတဲဝရှိ ရွက်ထည်များသည် ပွင့်လာ၏။ ညလေသည် တဲတွင်းကို တိုးဝင်လာကာ အအေးဓာတ် ဆွတ်ဖျန်းလိုက်၏။ လူတစ်ယောက် ဝင်လာ လေသည်။ ဝင်လာသူသည် အသက် အစိတ်ခန့် ရှိ၍ စစ်ဗိုလ် အဝတ်အစား ကို ဝတ်လျက်ရှိ၏။ ပိန်ပိန်ပါးပါး ဖျတ်ဖျတ်လတ်လတ်ရှိသော အောက် တန်းစားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် စောင့်မျှော်နေသော မိန်းမအားဝမ်းပန်း တသာ နှုတ်ဆက်လေ၏။ မိန်းမလည်း သားငယ်ကို အနီးရှိ နို့ထိန်းအား လှမ်း၍ပေးပြီးလျှင် ချစ်လင်အတွက် အရက်ချို ထ၍ယူလာ၏။ ခေါင်းတွင် စည်းထားသော လက်ကိုင်ပဝါ ပြောက်ကျားကလေးကို ဖြုတ်လိုက်ကာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချစ်လင်၏ရှေ့၌ ရပ်လာ၏။ သူ၏ ပါးလွှာနီထွေး၍ ချစ်စရာကောင်းလှ သော နှုတ်ခမ်းဖျား၌ မမြွှက်ဟသေးသော အရေးကြီးသည့် မေးခွန်း တည်နေ လေသည်။ သူ၏ ပါးရိုးများသည် အတော် သန်မာဟန် ရှိ၏။ သူသည် သန်မာသော ပုံပန်းဟန်ပန်ကို ဆောင်လျက်ရှိ၏။ သူသည် အမျိုးအရိုး အလိုက် သန်မာသူ ဖြစ်ပေသည်။ အီတလီပြည်ကြီးနှင့် မလှမ်းမကမ်း အရပ်ရှိ ပင်လယ်ရေများ တဖြန်းဖြန်း ရိုက်လျက်နေသော ကော်ဆီကာကျွန်းငယ်ရှိ လူများသည် မျိုးရိုးစဉ်ဆက် သန်မာထွားကျိုင်းသူများ ဖြစ်ကြကုန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကော်ဆီကာ ကွန်းသူကျွန်းသားတို့သည် မိမိတို့ ကမ္ဘာရန်ကြီး ဖြစ် သော ပြင်သစ်တို့အား ကျောချင်းကပ်၍ ခုခံလျက် ရှိကြကုန်၏။ အထက် တွင် ဖော်ပြခဲ့သော မိခင်ပျိုကလေးသည် အသက်အရွယ်အားဖြင့် တစ်ဆယ့် ကိုးနှစ်သာ ရှိသော်လည်း မိမိ၏ ချစ်လင်နှင့်အတူ အဖ ကော်ဆီကာကျွန်း၏ လွက်လပ်ရေးအတွက် တိုက်ခိုက်ရာ စစ်ပွဲသို့ လိုက်လာကာ စစ်တပ်တဲစခန်း၊ မှ နေ၍ မိမိ၏လင်နှင့် တိုင်းပြည် အောင်ပါစေကြောင်း ဆုမွန်တောင်းရင်း ရင်သွေးအား နို့ချိုကျွေးကာ လင့်အပြန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချစ်လင်သည် သူ့အား စစ်ပွဲအကြောင်းကို စုံလင်စွာ ပြန်ပြော၏။ ရန်သူများ ရှုံးနိမ့်ပြီ။ သူတို့သည် ရန်သူများအား ပင်လယ်ကမ်းရိုးသို့ရောက်အောင် တွန်းလှန်နေပြီး ရန်သူများသည်ပြေးပေါက်မရှိသည့်အခြေသို့ ဆိုက်ရောက်နေလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'နက်ဖြန်ကျရင် စစ်ကို ခေတ္တ ရပ်ဆိုင်းကြတော့မယ်၊ လက်တီဇီယာ ရေ.နိုင်နေပြီကွယ့်၊ ကော်စီကာပြည်ကြီး လွတ်လပ်တော့မယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကော်ဆီကာ ကျွန်းသူကျွန်းသားတို့သည် လူဦးရေ တိုးရန် အရေးကို သာ ဂရုပြုကြ၏။ လူဦးရေ နည်းပါးလျှင် တိုင်းတစ်ပါးတို့၏ နှိပ်စက်ကလူ ပြုသမျှကို ခံကြရကာ အမျိုးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း တိမ်ကောချေမည် ကို သိကြပေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ စစ်ဗိုလ်ကလေးသည်လည်း သားသမီး မြောက်မြားစွာ အလိုရှိ၏။သူ့ဇနီးသည်သည် သူနှင့် ထိမ်းမြားစဉ်ကအသက် တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်မျှသာ ရှိသည်။ ယခု ရင်တွင်းရှိသော သားငယ်သည် သားဦးဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတိုင်းပြည်ခေါင်းဆောင်ကြီး ပါအိုလီ၏ ကိုယ်ရံတော် ဗိုလ်မှူး ကလေးသည် သူ့ဇနီးနှင့် ရင်သွေးကို ကြည့်ကာ အားရပါးရ ပြောဆို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'ငါတို့ သားသမီးများ ပြင်သစ်ရဲ့ ကျွန် မဖြစ်တော့ဘူးဟေ့...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e---\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေဦးပေါက် အချိန်သည် ရိုးရိုး မလာ စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ်ကို ယူ၍လာခဲ့လေ သည်။ ရန်သူ ပြင်သစ်တို့သည် စစ်တပ်အင်အား တိုးတက်လာကာ ကော်ဆီ ကာ၏ လွတ်လပ်ရေးကို အန္တရာယ်ပြုကြပြန်၏။ ကော်ဆီကာ ကျွန်းသူကျွန်းသားတို့လည်း လွတ်လပ်ရေး တိုက်ပွဲသို့ လက်နက်ဆွဲကာ ဝင်ကြရပြန် သည်။ ကိုယ်ရံတော် ဗိုလ်မှူးကလေးသည်လည်း ဇနီးသည်ကလေးနှင့် အတူ စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်ရပြန်၏။ ထိုစဉ်၌ ဇနီးသည်ကလေးရင်၌ သန္ဓေပါလာ ၏။ လွန်ခဲ့သော ဆောင်းဦးစစ်ပွဲတွင် လာသော သန္ဓေပင် ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလွတ်လပ်ရေးအတွက် သက်စွန့်ကြိုးပမ်း ကိုက်ခိုက်နေပေသော \"ကော်ဆီကာ ကျွန်းသူ ကျွန်းသားများအား ကံကြမ္မာသည် သုန်မှုန်သော မျက်နှာထားနှင့် ကြည့်လိုက်၏။ ပြင်သစ်တို့သည် ကောဆီကန်တို့အား နှိမ်နင်းလိုက်သဖြင့် လွတ်လပ်ရေး တိုက်ပွဲဝင်တို့သည် ကစဉ့်ကလျား ပြေးလွှားကြရကုန်၏။ အလွန်ထူထပ်သော သစ်တောခရီးကြမ်းတစ်လျှောက် ဆုတ်ခွာလာကြရရှာသော လူတစ်စုနှင့် မိန်းမအချို့တို့အနက် လက်တီဒီယာ သည် ကိုယ်လေးလက်ဝန်နှင့် တစ်နှစ်အရွယ် သားငယ်ကို ပွေ့ပိုက်လာ မြည်းကိုစီး၍ လိုက်လာလေ၏။ သူတို့သည် ပင်လယ်ကမ်းခြေသို့ ချောမောစွာ ရောက်လာကြ၏။ ဇွန်လတွင် စစ်ရှုံးသော ခေါင်းဆောင်ကြီး ပါအိုလီနှင့် သစ္စာတည်လှသော နောက်လိုက် တစ်ရာကျော်တို့သည် “တလီပြည်သို့ ပြေးကြရကုန်၏။ ဇူလိုင်လတွင် ပါအိုလီ၏ ကိုယ်ရံတော်လက်တီဇီယာ၏ ချစ်လင်သည် အခြား ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့်အတူ စစ်အောင်များအား အရှုံးပေးလိုက်ရလေတော့၏။ တိုင်းပြည်အတွက် မာနတရား ထားခဲ့ကြသော ကော်ဆီကန်တို့သည် အနေကျုံ့နေကြရှာ၏။ သြဂုတ်လတွင်ကား ပါအိုလီ၏ ကိုယ်ရံ တော် ဗိုလ်မှူးကလေး၏ ဇနီးသည်သည် ကော်ဆီကန်တို့၏ မာနကို ချိုးဖဲ့ သော ရန်သူ ပြင်သစ်များအား လက်စားချေမည့် သူကို ဖွားမြင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုကလေးကို နပိုလီယံ”ဟု ခေါ်တွင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစကားနည်း၍ လူတော မတိုးချင်သော ရှက်တတ်သည့် သူငယ် ကလေးသည်ပြင်သစ်ပြည်ကြီးကို အငြိုးထားသော အာဃာတစိတ်နှင့် မွေးလာသူ ဖြစ်ရကား၊ ကော်ဆီကန်တို့၏ သခင်နိုင်ငံ ပြင်သစ်ပြည်ကြီး၏ မြို့တော် ပဲရစ်မြို့ရှိ ကျောင်းတွင် စာသင်နေစဉ်ပင် ရန်သူ ကလေးများနှင့် မည်သည့်အခါမျှ သင့်မြတ်သည် မရှိ။ ပြင်သစ် ကလေးများကလည်း ဤ ကော်ဆီကန် ကလေးအား ကျွန်အမျိုးထဲက ဟူ၍ သဘောထားကြကုန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနပိုလီယံသည် အဖကော်ဆီကာပြည်ကြီးကို ချိုးနှိမ်၍ ကျွန်သပေါက် ဘဝသို့ ရောက်အောင် ပြုလိုက်သည့် ပြင်သစ်တို့အား လက်စားချေချင် စိတ်ကြောင့် ပြင်သစ်လူမျိုးတို့ကို ဆေးဖော်ကြောဖက် မလုပ်၊ စာအုပ်နှင့်သာ အဖော်ပြုလေ၏။ သူဖတ်သော စာအုပ်များကား “ပလုတပ်” ခေါ် စာရေး ဆရာကြီး ရေးသားသော ရောမတိုင်းသား အာဇာနည်ကြီးတို့၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိ များ ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုအာဇာနည်ကြီးများ အကြောင်းကိုသာ စိတ်တွင် သုံးသပ်ဆင်ခြင် နေလေ့ရှိ၏။ ရောမ အာဇာနည်ကြီးများ၏ အာဇာနည်ပီသ သည့် အလုပ်များကိုသာ စိတ်တွင်စွဲပြ၍ ထိုကဲ့သို့သော ဇာနည်ပီပီ အလုပ်များ ကိုသာ လုပ်ကိုင်ရန် စိတ်ကူးနေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူသည် သူ့ မွေးရာဌာန ကော်ဆီကာ ကျွန်းကလေးကို ပြန်လည် သတိရတိုင်း သူ့ဖခင်ကို တိတ်တဆိတ် ဒေါသပွားမိ၏။ သူ့ဖခင် အဘယ်ကြောင့် ပြင်သစ်များနှင့် စာချုပ် ချုပ်၍ အရှုံးပေးလိုက်ရသနည်း ဟု ဒေါသ ဖြစ်မိသည်။ သူသည် သူ့အား ပညာသင်ရန် စရိတ်ထောက်ပံ့နေသော ဘုရင့်ထံမှ ရနိုင်သမျှ အကျိုးကျေးဇူးများကို ရအောင်ယူ၍ ပညာစုံသည့်အခါသူ့ကျေးဇူးရှင်ကိုပင် သူပြန်၍ တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားလေ၏။ သူသည် ကျောင်းနေခိုက်၌ ကော်ဆီကာ၏ လွတ်လပ်ရေးလုပ်ငန်း အခြေခံ ဖြစ်သော နိုင်ငံရေးပညာကို တတ်အားသမျှ ရှာမှီး၏။ ပြင်သစ် စာရေးဆရာ ကြီး ဇော်လတဲယား ရေးသော စာအုပ်များ၊ ရောဇူး ရေးသော စာအုပ်များ။ နတ်ရွာစံ ပရပ်ရှားဘုရင်ကြီး ရေးသားပြုစုခဲ့သော ကော်ဆီကာပြည် လွတ် လပ်ရေးကျမ်းများကို မနေမနား ဖတ်ရှုနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသက် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်သို့ ရောက်လတ်သော် နပိုလီယံသည် စစ်တက္ကသိုလ်ကျောင်းတွင် “ဆပ်လက်ဖတင်နင်” ခေါ် စစ်ဗိုလ်ကလေး ဖြစ်လာ၏။ သူသည် ပထမဦးစွာ ဓားရှည်ကို ခါးပတ်တွင်ချိတ်၍ ပတ်သော အခါ ဤသို့ တွေးထင်မိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဓားချိတ်တဲ့ ခါးပတ်မှာ ပြင်သစ်ပိုင်သည်။ ဓားသွားမှာကား ငါ - ပိုင်သည်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူသည် စစ်အတတ်ကို သင်ပြီး၍ စာမေးပွဲတွင် ဂုဏ်ထူးနှင့် အောင် မြင်ပြီးနောက် ဗလင်းမြို့ စစ်တပ်သို့ ဝင်ရ၏။ ထိုမြို့သို့ ရောက်အောင် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးလိုလို ခြေကျင် စိုင်းရရှာ၏။ အကြောင်းကား ထင်ရှား လှသည်။ သူ့၌ ငွေကြေး ရှားပါးသောကြောင့်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့မိဘများသည် ကော်ဆီကာတွင် အထက်တန်းစားထဲက ဖြစ်ပါ ၏။ သို့သော် သူတို့၌ ဟန်သာရှိ၍ အဆန် မရှိကြချေ။ သူသည် ဤသို့ ဗလင်းမြို့သို့ ခြေကျင်တစ်မျိုး၊ ကုန်းကြောင်းကစ်သွယ် ခြေသယ်ရစဉ် စိတ်တွင် အကြီးကြီး သုံးခုကို ကြံစည်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပထမ အကြံကား သူ့မိတ်ဆွေ ပြင်သစ်အမျိုးသား လူအလူန တို့အား မုန်းတီးလျက်ပင် မိမိ အလိုရှိသမျှ ကွဲများ၊ နွားများကို အသုံးပြု သကဲ့သို့ အသုံးပြုရန် ဒုတိယ အကြံကား သူ ငွေကြေးရှားပါးခြင်း ဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ရန် တတိယ အကြံကား သူတကာတို့အား စိုးမိုးအုပ်ချုပ်နိုင် အောင် ကြံဆောင်ရန်။ သူသည် ကော်ဆီကာကျွန်း၏ လွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲတွင် ရှေ့ဆောင်ပြကာ လွတ်လပ်ရေး အောင်ပန်းကို ဆွတ်လှမ်းပြီးနောက် ကော်ဆီကာကျွန်းကို အုပ်ချုပ်ရန် အမြဲ စိတ်ထားလျက် ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုနောက် ပြင်သစ်ပြည်ကြီးသည် ဓနရှင်များ၏ သရဲမင်းရဲစီးမှု၊ ဘုရင်၏ အားပျော့မှု၊ မိုက်မဲမှုများနှင့် ဆင်းရဲသားများ၏ အဆုံးစွန်သော ဆင်းရဲခြင်း အခြေအနေများတို့၏ ပယောဂကြောင့် ယောက်ယက်ဖြစ်ကာ ကမ္ဘာ့ရာဇဝင်တွင် မှတ်တမ်းတင်ရသော ပြင်သစ် အရေးတော်ပုံကြီး ဖြစ်ပေါ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြင်သစ် အရေးတော်ပုံကြီးတွင် ဝင်၍နွဲရသော နပိုလီယံသည် သူ့ အစွမ်းအစကို ပြလေသဖြင့် တဖြည်းဖြည်း တက်လမ်းပွင့်ကာ၊ နောက်ဆုံး၌ ပြင်သစ် ပြည်သူပြည်သားများ စစ်တပ်၏ ဦးစီးဦးကိုင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဖြစ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြင်သစ်ပြည်ကြီးသည် ဘုရင်ကို အဆုံးစီရင်၍ မင်းဆက် ဖြုတ်လိုက် ပြီးနောက်၊ အခြေမတည် အနေမကျ ဖြစ်နေပြီးနောက် စစ်တပ်သည်သာလျှင် တစ်နေ့ကခြား အားကိုးရာ အားထားရာ ဖြစ်လာပြီးလျှင် စစ်တပ်၏ အအုပ် အချုပ်ကို ခံရလေ၏။ နပိုလီယံအား တိုင်းပြည်၏ အာဏာရှင် အဖြစ်ဖြင့်ဆောင်ရွက်စေ၏။ ရှင်ဘုရင် မထားဘဲ သမှုတအုပ်ချုပ်နည်း စနစ်နှင့် အုပ်ချုပ်ရန် ဖြစ်သော်လည်း နပိုလီယံသည် သူ၏ တစ်နေ့တခြား ကြီးထွား လာသော တန်ခိုးအာဏာ အင်အားတို့ကြောင့် သမ္မတ၊ အာဏာရှင် စသည် တို့၏ အမည်ကို မခံယူလိုတော့ဘဲ ဧကရာဇ်ဘွဲ့ကို ခံယူလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပထမမြောက် နပိုလီယံ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ဖြစ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43850264969365,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_326f0137-9099-47ee-ae75-286be6eee29f.jpg?v=1730271220"},{"product_id":"တက်တိုး-အေဗရာဟင်လင်ကွန်း","title":"အေဗရာဟင်လင်ကွန်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက္ကရာဇ် ၁၈၀၀ နှင့် ၁၉ဝဝ ကြားရှိ (၁၉)ရာစုနှစ်များတွင် ထူးခြားသော ပုဂ္ဂိုလ်များစွာတို့သည် ဥဒါန်းတွင်ရစ်အောင် ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြပေသည်။ ပြင်သစ်စစ်ဘုရင်ကြီး နပိုလီယံသည် ပြင်သစ်တော်လှန်ရေး အင်အားစုကို မိမိ အာဏာရရှိရေးအတွက် နောက်ဆုံး၌ အသုံးပြုသည်ဟု ဆိုရစေကာမူ ဥရောပ တိုက်၌ ရှေးအုပ်ချုပ်ရေးစနစ်များကို ပယ်ဖျက် တော်လှန်ခဲ့လေသည်။ စာပေ ရေးရာ၌လည်း အင်္ဂလိပ်စာဆိုကြီး ဘိုင်ရွန်သည် ရှေးခေတ် ထုံးဟောင်းစနစ် များကို ပယ်ဖျက်၍ သူ့ခေတ်တွင် နိုင်ငံရေးပြုပြင်မှုနှင့် စာပေမှုကို ပူးတွဲ ကာ စိတ်ကူးယဉ် စာပေသစ်ခေတ် တည်ထောင်ခဲ့လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကားလ်မတ်က်စ်သည် ပြင်းထန်သော လူတန်းစားတိုက်ပွဲများ ဖြစ် ပွားစေသည့် ထူးခြားသောဝါဒကြီးကို တီထွင်ခဲ့ပေသည်။ ဂျာမနီပြည် နန်းရင်း ဝန်ကြီးဘစ္စမတ်သည် ဥရောပတစ်တိုက်လုံးကို ဂျာမနီလက်အောက်ခံဖြစ် အောင် ကြိုးပမ်းခြင်းဖြင့် ရာဇဝင်တွင်ခဲ့လေသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ရာတွင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ၏ အနေအထိုင် အပြုအမူ အတွေး အခေါ် အမြော်အမြင်တို့ကို နောင်လာနောက်သားတို့က စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိခဲ့ကြချေ။ အထက်ဖော်ပြရာပါ ပုဂ္ဂိုလ်ထူးကြီးလေးဦးတို့၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိကို လေ့လာသော် နောင်လာနောက်သားတို့မှာ ယင်းတို့၏ ဝါဒများ၊ ဆောင်ရွက်မှု များ၊ တန်ခိုးအာဏာများ အကြောင်းကိုသာ တွေ့ရပေလိမ့်မည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ် ကြီးလေးဦးတို့အား လူသာမန်အဖြစ် စိတ်ထိခိုက်လောက်သည့် အပြုအမူ အပြောအဆို အနေအထိုင်တို့ကို တွေ့ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအေဗရာဟင်လင်ကွန်းနှင့် နပိုလီယံ၊ ဘိုင်ရွန်တို့ မတူသည့်အချက် မှာ နပိုလီယံ၊ ဘိုင်ရွန်တို့က အတိတ်ကာလ၌ရှိသည့် ဓလေ့ထုံးစံတို့ကိုဖျက် ဆီးချေမှုန်းခဲ့ကြ၍ လင်ကွန်းကမူ အနာဂတ်ကာလအတွက် တည်ဆောက်မှုကို ပြုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘစ္စမတ်၊ မတ်က်စ်တို့နှင့် လင်ကွန်း မတူသည်မှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီး နှစ်ဦးကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ၊ လင်ကွန်းမှာ ရိုးသားဖြောင့်မတ်၍ တန်ခိုးအာဏာ ရှိသော်လည်း အမြင်ကျယ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတို့ကို ကြည်ညို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေးစားသည်နှင့်အမျှ လင်ကွန်းအား ကြည်ညိုလေးစားကြရုံသာမက ခင်မင် မြတ်နိုးကြပေသည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများမှာ ကြေးရုပ်၊ ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့  ကိုးကွယ်စရာဖြစ်သော်လည်း လင်ကွန်းမှာကား လူအဖြစ် သဘောထား၍ အားကိုးစရာ ဖြစ်ပေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောကြီးမျက်မည်းတွင် မွေးဖွား၍ အရေးအဖတ်ကို မိမိဘာသာ မိမိသင်ကြားခဲ့ရသော လင်ကွန်းမှာ သစ်ခုတ်သမားအဖြစ်သော်လည်းကောင်း၊လှေထိုးသားအဖြစ်သော်လည်းကောင်း၊ အလုပ်ကြမ်းကို လုပ်ရသည်နှင့်အမျှ မိမိဘာသာ မိမိသင်ကြား၍ တတ်မြောက်သောကြောင့် ရှေ့နေလည်း ဖြစ်ခဲ့ သည်။ နောက်ဆုံး၌ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာသော နိုင်ငံခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ် ခဲ့လေသည်။ ယင်းသို့ အကြမ်းအနု လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည့်အလျောက်သူ့၌ ကာယအင်အားလည်း ရှိသည်။ စိတ်ဓာတ်အင်အားလည်း ထက်သန် သည်။ ဉာဏ်ပညာ အမြော်အမြင်လည်း ရှိသည်။ မြင့်မြတ်သော စိတ်ထား လည်း ရှိသည်။ ထိုအရည်အချင်းများကြောင့်သာလျှင် လင်ကွန်းသည် သူ့ တိုင်းပြည်ကြီး မီးဟုန်းဟုန်းတောက်၍ ပြည်တွင်းစစ်ဖြစ်ကာ ပျက်စီးနေ သည့်အထဲမှ လွတ်မြောက်အောင် ရှေ့ဆောင် အုပ်ချုပ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။ သူ့ ခေတ်က ဖြစ်ပွားသော စစ်ကြီးမှာကား သာမန်စစ် မဟုတ်။ ညီအစ်ကိုအ ချင်းချင်း သတ်ဖြတ်သည့် ပြည်တွင်းစစ်ကြီးဖြစ်လေရာ နိုင်ငံရေးဝါဒ၊ ကိုယ် ကျင့်တရားကိစ္စတို့၌ အချင်းချင်း ကွဲလွဲ၍နေသော အခိုက်အခါကြီးလည်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိမိတို့ တစ်ပြည်တည်းသားချင်း မျိုးဖြုတ်ရန် လက်နက်ကိုင်စွဲလျက် တိုက်ခိုက်သည့် ပြည်တွင်းစစ်ကြီးမှာ အခြားသော စစ်များထက် ပိုမို၍ ကြေကွဲဖွယ် ကောင်းလှသည်။ လင်ကွန်း မမွေးဖွားမီကတည်းက တဖြည်း ဖြည်း ယိုယွင်းပျက်စီးလာသော အခြေအနေတို့သည် လင်ကွန်း သမ္မတရာထူး လက်ခံပြီးနောက် ရက်သတ္တများမကြာမီလောက်တွင် ပြည်တွင်းစစ်ကြီး ဖြစ် ပေါ်လာအောင် ပို့ဆောင်ခဲ့လေသည်။ လင်ကွန်းခမျာမှာ သမ္မတဖြစ်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် “လွတ်လပ်ရေးကို အရင်းတည်၍ လူလူချင်း တန်းတူထားသည့် ၂ ဝါဒနှင့် တည်ထောင်ထားသော” ပြည်ထောင်စုကြီးမှာ နှစ်ခြမ်းကွဲ၍ ပဋိပက္ခ ကြီးဖြစ်ပေါ်လျက် ရှိလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှစ်ခြမ်းကွဲ၍ လက်နက်ကိုင်စွဲကာ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် စည်ပင်သာယာမှု ပျက်ပြားကာ ပျက်စီးယိုယွင်းမှုသာ ထွန်းကားလျက်ရှိ သည့်အပြင် စစ်ကြောင့် အခွန်တော်တိုးရ၊ လက်နက် လူ ငွေတို့ကို စုဆောင်း ရသည်သာမက နိုင်ငံခြားမေတ္တာကို ခံယူနေကြရတော့သည်။ ယင်းသို့ နိုင်ငံ ခြားမေတ္တာကို မရရှိပါမူ သူပုန်တို့အား နိုင်ငံခြားက လူအား ငွေအားနှင့် ထောက်ပံ့မည်ကို စိုးရိမ်ရသောကြောင့် နိုင်ငံခြားဆက်သွယ်မှုဖြင့် ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်နေကြရသည်။ ပုန်ကန်သောင်းကျန်းသူတို့ကြောင့် အခြေပျက် နေသော အစိုးရကိုလည်း အခြေမပျက်အောင် ဦးစီး၍နေရလေသည်။ ယင်း သို့လျှင် ခက်ခဲများမြောင်လှသော တာဝန်ဝတ္တရားတို့သည် လင်ကွန်းအပေါ် သို့သာ စုပြုံ ကျရောက် နေကြလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် လင်ကွန်းသည် ပြည်ထောင်စုကြီး ပြိုကွဲပျက်ပြားမှုကို အပြင်းအထန် ကာကွယ်လေသည်။ ပထမ သမ္မတကြီး ဝါရှင်တန်နှင့် သမ္မတဂျက်ဖာဆင်ကို ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့သော ပြည်ထောင် စုကြီးကို တောင်ပိုင်းပြည်နယ်များက နုတ်ထွက်ဖျက်ဆီးရုံနှင့် ပြိုကွဲပျက် ပြားသွားရမည်ကို လင်ကွန်းက မရှုဆိတ်ဘဲ အပြင်းအထန် ကာကွယ်ခဲ့လေ သည်။ သူသည် စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် ကျေးကျွန်စနစ်ကို အရင်း တည်၍ ပြည်ထောင်စုမှ ခွဲခွာသွားခြင်းကို အပြင်းအထန် ကန့်ကွက်ခဲ့လေ သည်။ သူ့အလိုကား ပြည်ထောင်စုကြီးမှာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဥမကွဲသိုက် မပျက် တည်နေရမည် ဖြစ်၏။ အိမ်ကြက်ချင်း အိုးမဲသုတ်၍ ခွပ်သည့်အဖြစ်ကို မည့်သည့်နည်းနှင့်မျှ မလိုလားချေး၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသွေးချောင်းစီးလျက် ပျက်စီးမှု အထွေထွေနှင့် ပြည့်လျှံနေသည့် ပြည်တွင်းစစ်ကြီးသည်ကား လေးနှစ်တိုင်တိုင် ဖြစ်ပွားလျက် ခေတ်ကြီးတစ် ခေတ်လုံး၏စည်းစိမ်နှင့် နောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။ တောင်ပိုင်း နယ်သူပုန်များကို နောက်ဆုံး၌ ပြည်ထောင်စုဘက်မှ နှိမ်နင်း၍ အောင်ပွဲရသော်လည်း တိုင်းပြည်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ရစရာမရှိအောင် ပျက်စီး ယိုယွင်းနေ လေသည်။ လင်ကွန်း၏ အရေးအကြီးဆုံး အလုပ်သည်ကား ကွဲအက်သွားသော ပြည်ထောင်စုကြီး ပြန်၍ရင်ကြားစေ့အောင် ဆောင်ရွက်ကာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်နေသည့် တိုင်းပြည်ကြီးတစ်ပြည်လုံးကို သမ္မတကြီး ငါရှင်တန်နှင့် ဂျက်ဖာဆင်တို့ စတင်တည်ထောင်ခဲ့သည့်အတိုင်း ခိုင်ခံ့သစ်လွင်သော ပြည်ထောင် စုကြီး ပြန်လည်ဖြစ်မြောက်ရန် ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့လျှင် အမေရိကန် ပြည်ထောင်စု အတိတ်ကာလသမိုင်းနှင့် အနာဂတ်ကာလ အခြေအနေတို့ကို ညီညွတ်အောင် ပေါင်းစပ်ပေးလိုက်ခြင်း အားဖြင့် လင်ကွန်းသည် ပြည်တွင်းစစ်ကြောင့် ပြာကျရသော ပြည်ထောင်စုကြီးအစား လွတ်လပ်ရေးနှင့် ညီညွတ်ရေးတို့ကို ပြည်လည်အရင်းတည်သည့် တိုင်းပြည်သစ်ကြီးတစ်ပြည်ကို တည်ထောင်ပေးခဲ့လေသည်။ ယင်းသို့ မော်ကွန်းတင်လောက်သည့် လုပ်ငန်းကို ဆောင်ရွက်ရသည့်အတွက် လင်ကွန်းဖို့ ရရှိသောဆုသည်ကား လူသတ်သမား၏ သေနတ်ကျည်ဆန်ပင် ဖြစ်သည်။ ပြည်တွင်းစစ်ကြီး ပြီးဆုံးသည့်နောက် များမကြာမီ ၁၈၆၅-ခုနှစ်၌ လူသတ်သမား၏ သေနတ်ကျည်ဆန်သည် မြင့်မြတ်လှသော လင်ကွန်း၏ နှလုံးသွေးကို | ရပ်တံ့စေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလင်ကွန်းကို ရည်စူး၍ တည်ဆောက်ထားသော အထိမ်းအမှတ် အဆောက်အဦများမှာ အမေရိကန်ပြည်၌သာမက ကမ္ဘာအရပ်ရပ်၌ တည်ရှိ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေသည်။ လင်ကွန်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ စာအုပ်စာတမ်းများမှာ ဘာသာစကားအရပ် ရပ်ဖြင့် ပြန်ဆိုရေးသားပြီး ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့လျှင် လင်ကွန်းအား အမှတ်ရစေသည့် အချက်အလက်များ စွာရှိသော်ငြားလည်း လင်ကွန်းအား အထူးအမှတ်ရစေသည့် ပစ္စည်းကြီးတစ် ရပ်ကား ညီညွတ်၍ တိုးတက်လျက်ရှိသော အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုကြီးပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုကြီးသည်ကား မှန်ကန်သော တရားထွန်းကားစေရန် ဒုက္ခကြီးစွာ ခံစားခဲ့ကြရလေသည်။ ပြည်ထောင်စု အချင်းချင်း မညီညွတ်၍ သွေးချောင်းစီးရသော ပဋိပက္ခမှုကြောင့် တိုးတက်ရ ခြင်းမှာ နစ်နာလှသည်ဟူသော သင်ခန်းစာများကိုလည်း ရရှိပြီးဖြစ်သည်။ သာယာငြိမ်းချမ်းစွာ တစ်စတစ်စ ပြောင်းလဲခြင်းသည်သာလျှင် လွတ်လပ်ရေး တည်မြဲ၍ နောင်ရေး သာယာကြောင်းကိုလည်း သိရှိနားလည်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြည်ထောင်စုအချင်းချင်းပင် အရှေ့ အနောက် တောင် မြောက် ခွဲခြားသော စိတ်မျိုး၊ လူဖြူ လူမည်း ခွဲခြားသောစိတ်မျိုး မရှိအပ်ကြောင်း ညီညွတ်မှု သာလျှင် အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်ကြောင်း သမ္မတကြီး လင်ကွန်းထံမှ သင်ခန်းစာနာယူရရှိခဲ့ကြပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလင်ကွန်းသည် ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းတည်ထောင်သော အမေရိကန် ပြည်ထောင်စုသစ်၌ နီဂရိုးလူမျိုးတို့အား ကျွန်ဘ၀မှ လွတ်မြောက်စေခွင့် ပေးလိုက်ရာတွင် လင်ကွန်းသည် လူဖြူတို့ သခင်လုပ်သော ခေတ်ကြီးကို ပျက်သုဉ်းစေ၍ လူအချင်းချင်း အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုမရှိသည့် လူ့ခေတ် အစစ်ကို တီထွင်လိုက်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမွေးဖွားခြင်း (၁၈၀၈)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမုဆိုးကြီး ဒင်းနီးယားဇွန်းသည် မုတ်ဆိတ်ဆံများ ညှဉ်းဆိုးဆိုး ဖြစ်နေတော့ လေသည်။ သူသည် တောထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ကမ်ဘာလင် တောင် ကြားတစ်ဖက်တွင် မြေယာများ မြောက်မြားစွာရှိကြောင်း သတင်းပေးလိုက် သဖြင့် ထိုသတင်းမှာ ဗာဂျီးနီးယား တောင်ကြားတစ်လျှောက်တွင် ပျံ့နှံ့သွား လေသည်။ မုဆိုးကြီးက လင်ကွန်းအား ကင်တတ်ကီနယ်၌ လယ်ယာများ၊ အမဲ၊ သား၊ ငါးများ ပေါများကြောင်း ပြောပြသဖြင့် မြေငတ်နေသော လူ တစ်စုသည် ကမ်ဘာလင် တောင်ကြားမှဖြတ်၍ ကင်တတ်ကီနယ်ရှိ မြေရိုင်း များသို့ သွားကြလေသည်။ ယင်းသို့ မြေယာရှာဖွေသူတစ်စုတွင် လင်ကွန်း၏ မိခင်၊ ဖခင်တို့နှင့် ကလေးခြောက်ယောက် ပါရှိလေသည်။ ထိုစဉ်က တွမ်လင်ကွန်းမှာ နို့စို့အရွယ်မျှသာ ရှိသေးသည်။ ထိုလူစုတွင် ဗာဂျီးနီးယားနယ်မှ လူစီဟင်း အမည်ရှိသော မိန်းမတစ်ယောက်သည် နမ်စီအမည်ရှိသော နို့စို့ရွယ်သမီးကလေးကို ပိုး၍ မြင်းစီး လိုက်ပါလာခဲ့လေသည်။ မြေယာရှာသူတို့ သည် နေဝင်ချိန်လောက်တွင် ကမ်ဘာလင် တောင်ကြားကိုဖြတ်၍ ကင်တတ် ကီမြေရိုင်းများရှိရာသို့ ရောက်သွားကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလင်ကွန်းသည် ကွက်လပ်ကလေး တစ်ခုတွင် တဲကလေးတစ်ခု ဆောက်လျက် နေလေသည်။ သူ့ဇနီးမှာ ချည်ငင်ခြင်း၊ ဆပ်ပြာလုပ်ခြင်း၊ ရက်ကန်းရက်ခြင်း စသည့် အိမ်တွင်းလုပ်ငန်းများကို လုပ်လျက်ရှိလေသည်။  ကလေးတို့မှာ မိဘများအား တတ်နိုင်သမျှ ကူညီလုပ်ကိုင် ပေးနေကြသည်။ လင်ကွန်း၏ ဖခင်ကြီးမှာ မြေရိုင်းများကို ထွင်လျက် ရှိလေသည်။ ယင်းသို့ မြေရိုင်းကို ထွင်၍ လယ်ယာစိုက်ပျိုးနေခိုက်တွင် ချုံကြားမှ စောင့်ကြည့်နေသော လူရိုင်းတို့က လင်ကွန်း၏ ဖခင်ကြီးအား သေနတ်နှင့် ပစ်သတ်လိုက် ကြလေသည်။ လင်ကွန်းတို့ မိသားတစ်စုတို့သည် ဖခင်ကြီး သေဆုံးရသည်မှာ နောင်လာနောက်သားတို့ ပြောစမှတ်ဖြစ်နေလေသည်။ ဖခင်ကြီး၏မြစ်၊ သမ္မတ လင်ကွန်းမှာ လူမသမာတို့၏ သေနတ်ကျည်ဆန်ကြောင့် ကွယ်လွန်ခဲ့သည့် အခါ သူ့ဘိုးအေကြီးနှင့် ကံချင်းတူလှသည်ဟု ပြောစမှတ်ပြုကြသည်။ ဘိုး အေကြီး အေဗရာဟင်နှင့်အတူ ကလေးသုံးယောက်တို့ ဝိုင်း၍ မြေရှင်းနေ ကြစဉ် ဘိုးအေကြီး သေနတ်မှန်သောအခါ လူရိုင်းတို့က အငယ်ဆုံး တွမ်က လေးကို လာ၍ဆွဲကြရာ ကျန်ကလေး အကြီးနှစ်ယောက်က လူရိုင်းများကို သေနတ်နှင့် ခံ၍ပစ်သောကြောင့် လက်လွတ်ထွက်ပြေးသဖြင့် တွမ်ကလေးမှာ လူရိုင်းလက်သို့ မကျရောက်ဘဲ ကျန်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့ လူရိုင်းဘေးမှ လွတ်၍လာသော တွမ်လင်ကွန်းနှင့် နမ်စီ တို့သည် မြေရိုင်းထွင်၍ ရွာသစ်ဆောက်နေသည့် အခိုက်အတန့်၌ ကြီးပြင်း လာပြီးလျှင် နွေဦးရာသီ တစ်ရာသီ၌ အိမ်ထောင်ပြုကြလေသည်။ တွမ်လည်းအိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် သူ့ဇနီးနမ်စီကိုခေါ်၍ မြေကွက်တစ်ခုတွင် ဆောက် ကာ လက်သမားအလုပ်ဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုလေသည်။ သူတို့ဇနီး မောင်နှံတွင် သမီးကလေးတစ်ယောက် ဖွားမြင်ရာ ဆာရာဟု အမည်ပေးထား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေသည်။ သူတို့သည် ဟော်ဂန်ဗီရွာအနီးသို့ ပြောင်း၍ တွမ်က လယ်ယာ စိုက်ပျိုးမှုကို အစမ်းသဘောဖြင့် လုပ်ကိုင်ကြည့်လေသည်။ ၁၈၀၈ ခု ဖေဖော် ဝါရီလ (၁၂)ရက်နေ့တွင် တွမ်၏အိမ်၌ အူဝဲသံ ဆူညံသွားပြီးလျှင် တွမ်မှာ သားကလေးတစ်ယောက်အဖေ ဖြစ်လာလေသည်။ ထိုသားလေးကို မိဘများက လွန်စွာချစ်ခင်လှသဖြင့် ဘိုးအေကြီး၏ အမည်အတိုင်း အေဗရာဟင်ဟု အမည်မှည့်လေသည်။ အေဗရာဟင် နှစ်နှစ်အရွယ်မျှ ရှိသောအခါ လင်ကွန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတို့တစ်စု နေရာပြောင်းကြပြန်သည်။ သူတို့နေရာသစ်မှာ လူယူဘီလ်နှင့်နက်ချဘယ်လ်မြို့များကို ဆက်လျက်ရှိသည့် လမ်းမကြီးဘေးနား၌ဖြစ်ရာ နမ်စီနှင့်သမီးကလေးဆာရာ၊ သားကလေးအေဗရာဟင်တို့သည် လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် တွင် သွားလာနေကြသော ကုန်တင်လှည်းကြီးများ၊ လူကုံထံတို့စီးသည့် ရထားကြီးများ၊ လမ်းလျှောက်သွားကြသော ခရီးသည်များ၊ စစ်သားများကို လက်  ဝါးဖြင့် နေရောင်ကာ,ကာ ကြည့်နေကြလေသည်။ ဆာရာနှင့် အေဗရာဟင် တို့တွင် အော်စတင် အမည်ရှိသော ကစားဖော်ကလေးတစ်ဦးရှိရာ သူတို့သုံး ယောက်သည် နာ့ဗတ်ချောင်း၌ ငါးများ၍သော်လည်းကောင်း၊ လှေလှော်၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော်လည်းကောင်း၊ တသွင်သွင် စီးလျက်ရှိသော ချောင်းရေ၌ ကူး၍သော် လည်းကောင်း အမျိုးမျိုးစော့၍ နေကြလေသည်။ ညဉ့်နက်၍ အိမ်ပြန်ကာအိမ်ရာဝင်ကြသောအခါ သူတို့အိပ်ရာဘေးရှိ ပြတင်းပေါက်မှ လမင်းကြီးကို မြင်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cspan\u003e \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43851747819669,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f9b0daa1-f952-4b4e-95c6-f4717fd184e1.jpg?v=1730271312"},{"product_id":"ကောင်းထက်-တောင်ငူဘုရင်နတ်ရှင်နောင်","title":"တောင်ငူဘုရင်နတ်ရှင်နောင်","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eစာရေးသူ၏ အမှာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် ငယ်ငယ်က တောင်ကြီးတက္ကသိုလ် မြန်မာစာအဖွဲ့ရဲ့ စာပေပြိုင်ပွဲမှာ “နတ်ရှင်နောင် သစ္စာမဖောက်ပါ” ဆိုတဲ့ ကဗျာရေးပြီး ပြိုင်ပွဲဝင်တာ ဆုရခဲ့ တယ်။ အဲဒီတုန်းက တောင်ကြီးမှာ “ရှမ်းပြည်ရောင်ခြည်” သတင်းစာ ထုတ်ဝေ နေတယ်။ ဒီသတင်းစာမှာ စာပေဆုရှင်များရဲ့ သတင်းရယ်၊ ဆရာတက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် နဲ့ ဆုရသူများ ပြည်နယ်ခန်းမရှေ့မှာ စုရပ်ပြီး ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံရယ်၊ မျက်နှာဖုံးသတင်းအဖြစ် ဖော်ပြခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e. ကျောင်းသားဘဝက ဆုရခဲ့တဲ့ ကဗျာ ကျွန်တော့်မှာ လက်ခံမရှိဘူး။ တခြားမှာ ရှိ၊ မရှိလည်း ကျွန်တော် မသိပါဘူး၊ ၁၉၆၃-၆၄ လောက်က သတင်းစာ ရှာဖို့ ခက်ပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီတုန်းက သူငယ်ချင်းတွေကတော့ မှတ်မိနေမှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကဗျာ ရေးခဲ့ဖူးတာကြောင့်လား မသိ ဘူး။ နတ်ရှင်နောင်အကြောင်း စာတစ်အုပ်လောက် ကျွန်တော် ရေးချင်နေခဲ့ပါ တယ်။ အခုတော့ ကျွန်တော် ရေးချင်တဲ့ နတ်ရှင်နောင်အကြောင်းကို ရေးဖြစ်ပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်ဟာ ရတု ခြောက်ဆယ်ကျော်၊ ခုနစ်ဆယ်နီးပါး ရေးခဲ့ တယ်။ (လက်ဝဲနော်ရထာ တည်းဖြတ်တဲ့ ပေမူအရဆိုရင် ခြောက်ဆယ့်ခုနစ်ပုဒ်၊ ဟံသာဝတီတိုက်ထုတ် နတ်ရှင်နောင် ရတုပေါင်းချုပ်ရဲ့ အဆိုအရဆိုရင် နောက် ဆက်တွဲ ငါးပုဒ် ထည့်ပေါင်းပြီး ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ပုဒ် ဖြစ်တယ်။)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်ရဲ့ ရတုတွေမှာ ဘုရားတိုင်၊ စစ်ချီမောင်ဘွဲ့၊ စစ်ချီမယ်ဘွဲ့၊ မိုးတောမောင်ဘွဲ့၊ မိုးတောမယ်ဘွဲ့၊ သစ္စာတိုင်၊ ကျေးစေ၊ စစ်ချီ စတာတွေ ပါတယ်။ အများဆုံးက ဘုရားတိုင်ရတု စုစုပေါင်း နှစ်ဆယ့်တစ်ပုဒ် ရှိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်မတန်လှပတဲ့ အရေး၊ သိမ်မွေ့တဲ့ အဖွဲ့အနွဲ့၊ စွဲငြိလောက်တဲ့ တင်စားမှုတွေနဲ့ ရေးခဲ့တဲ့ နတ်ရှင်နောင်ရဲ့ ရတုတွေဟာ တန်ဖိုးထားအပ်စရာ တွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်ရဲ့ ရတုတွေအပေါ် အရူးအမူး စွဲလမ်းခဲ့ပြီးတဲ့နောက် နတ်ရှင်နောင်ရဲ့ ဘဝကို စူးစမ်းကြည့်၊ လေ့လာကြည့်တဲ့အခါ ပြဿနာတွေကို တပုံတပင်ကြီး တွေ့ရတာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြဿနာတွေကို ချမပြခင် ကျွန်တော့် သဘောထားကို နည်းနည်း ပြောချင်တယ်။ နတ်ရှင်နောင်ဟာ ဘုရင့်သား၊ ဘုရင့်နောင်ကျော်ထင်နော်ရထာ ရဲ့ မြေး၊ ကေတုမတီရဲ့ ဥပရာဇာ၊ နောက်တော့ ကေတုမတီဘုရင် ဖြစ်တယ်။ ပဒေသရာဇ်မင်းငယ်များ အုပ်စိုးတဲ့ ခေတ်က ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်တဲ့ နတ်ရှင်နောင် ဟာ သူ့အာဏာ တည်မြဲရေးအတွက် သူ ကြိုးစားမယ်။ အဲဒီအတွက် နှိပ်ကွပ် တာ၊ သတ်ဖြတ်တာတွေ ရှိလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က တောင်ငူဘုရင် မဟာသီဟသူရကို စိတ်မဝင်စားပါ ဘူး။ ရတုဘုရင် နတ်ရှင်နောင်ကိုပဲ စိတ်ဝင်စားပါတယ်။ ပြီးတော့ ရာဇဓာတုကလျာ အပေါ် သဲသဲမဲမဲ ချစ်တဲ့ သူ့အချစ်ကိုလည်း စိတ်ဝင်စားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်အကြောင်း ရေးတော့မယ် ဆိုတော့ သူ့စာတွေ၊ သူ့ရတု တွေကို ဖတ်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို သိဖို့အတွက် သူ့အကြောင်း ရေးထားတဲ့ စာတွေကို ရှာဖတ်ရတယ်။ အဲဒီမှာ ပြဿနာတွေ တစ်ပုံတစ်ပင် ကြီး တွေ့ရတာပါပဲ။ ပထမဆုံး ကျွန်တော် သတိထားမိတာက နတ်ရှင်နောင်ရဲ့ မွေးသက္ကရာဇ်ပါ။ နတ်ရှင်နောင်ရဲ့ မွေးသက္ကရာဇ် (မွေးနေ့၊ မွေးရက်၊ မွေးလ) အဲဒါတွေကို အနိစ္စရောက်ချိန်က အသက်နဲ့ နောက်ကြောင်းပြန်ရှာထားတာ တွေ့ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ရာဇဝင်မှာ တပ်ထားတဲ့ သက္ကရာဇ်တွေအရဆိုရင် နတ်ရှင်နောင် လေးနှစ်သားမှာ ရာဇဓာတုကလျာ အိမ်ထောင်ကျတယ်၊ နတ်ရှင်နောင် ကိုးနှစ် သားအရွယ်မှာ ဓာတုကလျာဟာ အိမ်ရှေ့မင်း မင်းကြီးစွာ တိုက်ပွဲမှာကျလို့ မုဆိုးမ ဖြစ်ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသက် ကိုးနှစ်သား နတ်ရှင်နောင်ဟာ တိုက်ရေးခိုက်ရေး ကောင်းတဲ့ အယုဒ္ဓယဘုရင် ဗြနရာဇ်ကို ဆင်စီးပြီး စီးချင်းထိုး တိုက်ခိုက်တယ်။ အဲသလို တိုက်ခိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့မင်း မင်းကြီးစွာကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ပြီးတော့ အိမ်ရှေ့မင်းရဲ့ အလောင်းကို တာဝန်အရ ဟံသာဝတီကို သယ်ခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင် ဟံသာဝတီကို ရောက်တော့ မုဆိုးမအသစ်စက်စက် ဖြစ်တဲ့ ရာဇဓာတုကလျာနဲ့ တွေ့တယ်။ ကိုးနှစ်သားအရွယ်နဲ့ ဓာတုကလျာကို အရူးအမူး စွဲလမ်းသွားပြီး မယ်ဘွဲ့ရ(တင့်လှပေဟန်...ချီ) ကို ရေးခဲ့တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ အဲဒါကို ကျွန်တော် သိပ်မကြိုက်ဘူး။ ကိုးနှစ်သားက ဒါလောက် စွမ်းသလား။ ဒါလောက် တော်သလား။ နည်းနည်းတော့ ပိုလွန်းပြီလို့ ထင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီမကြိုက်တဲ့စိတ်၊ ပိုလွန်းပြီလို့ ထင်တဲ့စိတ်က ကျွန်တော့်ကို တွန်းအား . ပေးတယ်။ ဒါကြောင့် နတ်ရှင်နောင်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ်စာတမ်းတွေရှာဖတ်၊ စာဖတ်နာတဲ့ ဆရာတွေ အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်တဲ့ ဆရာတွေနဲ့ တွေ့ဆုံပြီး မေးမြန်းတယ်။ ဆရာမ မသန်းသန်း(မန်းတက္ကသိုလ်)ရဲ့ နတ်ရှင်နောင်၊ ဆရာဦးလှလေးရဲ့ နတ်ရှင်နောင်နဲ့ ဓာတုကလျာ၊ ဆရာကြီးရွှေစကြာရဲ့ နားခံတော်၊ ဆရာမြန်မာစာဂုဏ်ကျော်မြင့်ရဲ့ စာပေရိပ်မွန် ဆောင်းပါးများ စတာတွေ၊ သမိုင်းဆိုင်ရာ စာအုပ်တွေ ဖြစ်တဲ့ မှန်နန်းရာဇဝင်၊ ဦးကုလားရာဇဝင်တွေကို ဖတ်တယ်။ အဲဒီမှာ တခြားလူတွေရဲ့ ကွဲပြားတဲ့ နတ်ရှင်နောင်ကို ကျွန်တော် တွေ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က နတ်ရှင်နောင်ကို အများ မြင်သလို မမြင်။ အများ ပုံဖော်သလို မဖော်တာ တမင်လုပ်တာ ထွင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ရှာတွေ့ထား၊ စံထားတာတွေကြောင့် အခုလို ကွဲပြားသွားတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီစာအုပ်ကို နတ်ရှင်နောင်ဘက်က ရှေ့နေလိုက်တဲ့ စာအုပ်လို့ ဆိုချင် ဆိုနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် စံထားတဲ့ အချက်အလက်တွေ၊ မေးမြန်းလို့ ကြား ထား သိထားတာတွေအရ နတ်ရှင်နောင်ဟာ အဘိုးကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ အစွဲ အလမ်းကြီးသူပီပီ တချို့ ကိစ္စတွေမှာ ခေါင်းမာတတ်လို့ မှားတာတွေ ရှိပါလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်က ဘာ၊ နတ်ရှင်နောင်က ဘယ်လို့ ဆိုပြီး ပြောကြ ဆိုကြတာတွေ ရှိနေပါတယ်။ အဲဒါတွေကို ကျွန်တော်က တမင်ဆန့်ကျင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလိုပါပဲလို့ ရိုးသားစွာ ယုံကြည်လို့ ဒီစာကို ရေးရခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသမိုင်းမှာ နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားခဲ့တဲ့ နန်းမတော်မယ်နု၊ စုဖုရားလတ် တို့အကြောင်း ရှင်းတမ်းအဖြစ် ကျွန်တော် ရေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ သမိုင်းဖြစ်ရပ်တွေ ကို ဇာတ်နာအောင် လုပ်ကြတာတွေကြောင့် သမိုင်းထဲက ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် တိုက်ပြီး နာမည်ပျက်ရတာ၊ နည်းနည်းတော့ မတရားဘူး ထင်ပါတယ်။ ပြန်မဖြေရှင်းနိုင်သူကို အပြစ်တွေ နင်းကန်ဖို့နေတာဟာ (ခွင့်လွှတ်ပါဗျာ...) လူကြီးလူကောင်းမဆန်ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် နတ်ရှင်နောင်အကြောင်းကို ရေးတဲ့အခါမှာ အဖြစ်မှန် အနီးစပ်ဆုံး ဖြစ်အောင် ကြိုးစားပါတယ်။ ရတုဘုရင်ရဲ့ စာပေကျေးဇူးကို အကောင်းမြင်တဲ့စိတ်နဲ့ ထပ်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားတာလို့ ပြောရင်လည်း ရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်... ရူးသွပ်သူလို့ ပြောချင်ရင် ပြောနိုင်ပါတယ်။ တိုင်းတစ်ပါးက သမိုင်းဆရာတွေ ရေးတာတွေကို ဖတ်ပြီး လိုတာကိုယူ၊ မလိုတာ ပယ်ပြီး ပုံဖော်ကြည့်တာ အစစ်အမှန် မဖြစ်နိုင်ပါဘူး .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီစာအုပ်မှာ ကျွန်တော် အတတ်နိုင်ဆုံး ရန်ရှောင်ထားပါတယ်။ ရှေ့တန်း မတင်သင့်တာတွေကို ဖယ်ထားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီစာအုပ်ကို ရေးသားဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးချိန်၊ ရေးသားနေချိန်တွေမှာ လိုအပ်တဲ့ အကူအညီတွေ ပေးခဲ့တဲ့ ရေးဖော်သူငယ်ချင်း အုန်းမြင့်ဦး၊ လိုအပ် တဲ့ စာအုပ်စာတမ်းတွေ ရှာဖွေပေးခဲ့တဲ့ တူမကြီး ဒေါက်တာခင်မေဦး(လက်ထောက် ကထိက၊ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်)၊ မိတ်ဆွေကြီး ဒေါက်တာအောင်ဇော်(မြန်မာစာ ပါမောက္ခ၊ ငြိမ်း)၊ ကျွန်တော့်ကို မေတ္တာနဲ့ ဆေးကုပေးရင်း နတ်ရှင်နောင်နဲ့ ပတ်သက်လို့ ဝေဖန်ဆွေးနွေးလေ့ရှိတဲ့ ဒေါက်တာလှမြင့်(နှလုံးလှဆေးခန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြောက်ဥက္ကလာ)၊ နည်းပေးလမ်းပြ သြဝါဒပေးရင်း နတ်ရှင်နောင်ကို အရင်း အတိုင်း မြင်နိုင်အောင် ကူညီခဲ့တဲ့ ဆရာကြီးဒဂုန်တာရာနဲ့၊ နတ်ရှင်နောင်ရဲ့ စာပေအပေါ်... နတ်ရှင်နောင်ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအပေါ် စိတ်ဝင်စားစေခဲ့တဲ့ ဆရာတက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်(ကွယ်လွန်)၊ ဒီစာအုပ်ရဲ့ အကျအပေါက်တွေကို ပြင်ဆင်၊ ရှေ့နောက် မညီတာတွေကို ထောက်ပြဝေဖန် ကူညီခဲ့တဲ့ မာန်(တောင်လုံးပြန်) တို့နဲ့ ကိုးကားစရာ စာအုပ်တွေ ရေးခဲ့တဲ့ ဆရာများကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါ တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ဖော်ပြခဲ့တဲ့ 'ကံနည်းသူ နတ်ရှင်နောင်” ကဗျာဟာ ဆရာ တက္ကသိုလ်မောင်သန့်စင်၊ ပါမောက္ခကြီး ဦးမောင်ရဲ့ ကဗျာ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငြိမ်းချမ်းပါစေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းထက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအယုဒ္ဓယမှအပြန်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအယုဒ္ဓယမြို့ဆီမှ တံပိုး ခရာသံတွေ ဆင့်ကဲဆင့်က် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုတံပိုးခရာသံက အယုဒ္ဓယမြို့ အနီးသို့ ရောက်အောင် ချီလာသော အင်အား သိန်းချီနေသည့် ဟံသာဝတီတပ်ကို ရပ်တန့်သွားစေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆင် တစ်ထောင့်ငါးရာ၊ မြင်း နှစ်သောင်းနှင့် ရဲမက်အင်အား နှစ်သိန်း လေးသောင်းတို့ကို အုပ်ချုပ်လာသော ဟံသာဝတီ အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာ မင်းကြီးစွာက လက်တစ်ဖက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပင့်မြှောက်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ဥပရာဇာ အနားတွင် ရှိနေသော သွေးသောက်ကြီးက တံပိုးခရာကို ထုတ်ကာ အသံရှည် ဆွဲပြီး မှုတ်လိုက်သည်။ ဟံသာဝတီတပ်ဦးမှ မှုတ်လိုက်သော တံပိုး ခရာသံသည် အယုဒ္ဓယမြို့ဆီမှ ပျံ့လွင့်လာသည့် တံပိုးခရာသံနှင့် လွဲစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟံသာဝတီ ဥပရာဇာ မင်းကြီးစွာကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်ကွပ်က်လာသည့် ဟံသာဝတီနှင့် တောင်ငူ လူပေါင်းထားသော တပ်များဆီမှ တံပိုး ခရာသံတို့ ဆက်ကာဆက်ကာ ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် တပ်ဦးထိပ်မှ မြင်းစီးသူရဲ တစ်ယောက်က ဟံသာဝတီတပ်တစ်ခုပြီး တစ်ခုသို့ မြင်းကို အပြင်းစိုင်းနှင်ပြီး ကူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြင်းစီးသမားသည် ပထမဆုံး ဥပရာဇာ၏ တပ်ကို လက်ယာဘက်မှ ရံထားသော ပြည်ဘုရင် မင်းကြီးနှောင်း၏ တပ်ရှိရာသို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုမှနေ၍ ဟံသာဝတီ တပ်ဖွဲ့ငယ်များဆီသို့ ကူးသည်။ ထိုမှတစ်ဆူ ဘယ်ဘက်မှ ရံပြီး ချီတက်လာသော တောင်ငူမင်း၏ သားတော် နတ်ရှင်နောင် ဦးစီးသော တပ်များဆီသို့ ဝင်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြင်းစီးသမားသည် မဟာဥပရာဇာ၏ \"ငါ့အမိန့်ရမှ တိုက်” ဆိုသည့် စကားကို တပ်ပေါင်း နှစ်ဆယ့်ကိုးတပ်၏ တပ်မှူးများကို ပြောကြားပြီးနောက် မြင်းကို မဟာဥပရာဇာ၏ တပ်ရှိရာသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအယုဒ္ဓယတပ်သည် ဟံသာဝတီ ဥပရာဇာကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်လာ သော မြန်မာတပ်ကို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်လာခြင်း မရှိ။ မြို့ကို အခိုင်အမာ ကာရံထားသော မြို့ရိုးအပြင်သို့ ထွက်ကာ ဟန်ရေးပြနေကြသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟေ့ သစ္စာဖောက် ဗြနရာဇ်... ကြောက်လို့ ပုန်းနေပြီလား၊ ယောကျ်ား ဆို ခု ထွက်ခဲ့စမ်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟံသာဝတီ ဥပရာဇာ၏အနားတွင် ရှိနေသော ရဲမက်က သံကုန်ထုတ် ပြီး အော်သည်။ ထိုအော်သံ အဆုံးတွင် အယုဒ္ဓယမြို့ထိပ်တွင် ဆင်ထားသည့် အမြောက်များ၏ ပစ်ခတ်သံ ဆက်ကာဆက်ကာ ပေါ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမြောက်ကျည်ဆန်များသည် တပ်နှင့် အနည်းငယ်လှမ်းသော နေရာ၌ ကျရောက်သည်။ ဥပရာဇာသည် မြို့ပြင်တွင် စုဝေးနေသော အယုဒ္ဓယတပ် ရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်သည်။ ထို့နောက်တွင် ဥပရာဇာက အနီး၌ရှိသော ငယ်ကျွန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတော် ဇာပရိုစားအား လှမ်းကြည့်သည်။ ဇာပရိုစားမှာ ဆင်တော် ပေါက်ကျော်ဇေယျ ပေါ်၌ အသင့်ရှိနေသည်။ ဆင်တော်မှာ မုန်အပြည့်နှင့်မို့ မျက်နှာကို ပုဆိုးဖြင့် အုပ်ထားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဇာပရိုစား... အယုဒ္ဓယတပ်က ငါတို့နဲ့ တိုက်ပြီဆိုရင် ဗြနရာဇ်က ငါ့ကို ဦးတည်ပြီး တိုက်လိမ့်မယ်၊ သူ ရောက်လာရင် ပေါက်ကျော်ဇေယျကို လွှတ်ပေတော့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မှန်ပါ အရှင်၊ ကျွန်တော်မျိုး အမှားအယွင်း မရှိ ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်” အယုဒ္ဓယရဲမက်တို့ထံမှ ငြာသံပေး အော်ဟစ်သံကို ကြားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရဲမက်များရှေ့တွင် ဆင်တော် ဗြလပုံကို စီးပြီး အသင့်ရှိနေသော ဗြနရာဇ်က ရှေ့ကို တိုးထွက်လာသည်။ : ““ဗြနရာဇ်တဲ့ဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအယုဒ္ဓယ ရဲမက်တို့၏ အော်ဟစ်ကြွေးကြော်သံက အယုဒ္ဓယမြို့ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး တုန်ဟည်းသွားမတတ် ပေါ်လာသည်။ ဟံသာဝတီ ဥပရာဇာက ဆင်တော်ရဲ့ ဘုန်းစုံပေါ်တွင် ကုန်းလည်စီးအဖြစ် ပါလာသော တုရင်ဗလအား တစ်ချက် လှမ်းကြည့်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e““တုရင်ဗလ... ဗြနရာဇ်က ငါ့ကို ဦးတည်ပြီး တိုက်လိမ့်မယ်။ သင်းနဲ့ ငါက ဟံသာဝတီမှာ တိုက်ရေးခိုက်ရေးတွေ သေနင်္ဂဗျူဟာတွေ အတူ သင်ခဲ့ကြတာ၊ သင်းရဲ့ စိတ်အကြံကို ငါ သိတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမဟာဥပရာဇာသည် တုရင်ဗလအား ပြောပြီးနောက် ငယ်ကျွန်တော် ဇာပရိုစားအား တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် လှမ်းကြည့်သည်။  ဆင်တော် ပေါက်ကျော်ဇေယျကို ချွန်းအုပ် ထိန်းနေရသော ဇာပရိုစားက မဥပရာဇာ၏ အကြည့်ကို နားလည်သဘောပေါက်ဟန် မသိမသာ ခေါင်းညိတ် ပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအယုဒ္ဓယဘုရင် ဗြနရာဇ်သည် ဆင်တော် ဗြလပုံကို ချွန်းဖွင့်ပြီး ဥပရာဇာထံသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ဝင်သည်။ ဥပရာဇာကလည်း ဆင်တော်ရဲ့ ဘုန်းစုံကို ချွန်းဖွင့်ပြီး ဗြနရာဇ်ထံသို့ ဝင်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ဇာပရိုစားက ဆင်တော် ပေါက်ကျော်ဇေယျ၏ မျက်နှာပေါ် အုပ်ထားသည့် ပုဆိုးကို ဖယ်လိုက်သည်။ ပုန်ထနေသော ဆင်တော် ပေါက်ကျော်ဇေယျသည် နေရာမှ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေး ထွက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဥပရာဇာတပ်ကို ဝဲဘက်မှ ရံထားသော တောင်ငူတပ်သည် တိုက်ပွဲ ဝင်ရန် ရှေ့တိုးလာ၏။ တပ်ကို အုပ်ချုပ်သော တောင်ငူဘုရင့်သားတော် နတ်ရှင်နောင်က ဆင်တော်ဥပေါသထ ချွန်းဖွင့်ပြီး ထွက်သည်။ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တပ်ကို ကွပ်ကဲပြီး ရှေ့တိုး ထွက်စမ်း နေမျိုးသီရိ၊ ငါ နောင်တော်ကို ကူဖို့ သွားမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်၏ စကားအဆုံးမှာပင် ရှေ့ကို တိုးထွက်သွားသည့်  ဆင်တော် ပေါက်ကျော်ဇေယျသည် ရုတ်တရက် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ကာ ဥပရာဇာ၏ ဆင်တော်ရဲ့ ဘုန်းစုံကို ဝှေ့သည်။ ဥပရာဇာမှာ ဗြနရာဇ်၏ ဆင်ကို အရေးမထားနိုင်တော့ဘဲ မုန်ထပြီး မိမိတို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ရန်ပြုနေသော ဆင်တော် `ပေါက်ကျော်ဇေယျကို လှည့်ရင်ဆိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတိုက်ပွဲအသွင် ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားစဉ်မှာပင် ဆင်တော်ရဲ့ ဘုန်းစုံ ပေါ်တင်ထားသည့် ကလည်သွားသည်။ ဥပရာဇာနှင့် ကုန်းလည်စီး တုရင်ဗလ တို့ အာရုံ ထွေပြားသွားကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သယ်... အရေးထဲ အရာပေါ် ဘာဖြစ်ရပြန်တာတုံး” “မှန်လှပါ... ကလည်သွားတာပါ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်မျိုး ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ပါ့ မယ်” \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဥပရာဇာက လက်တစ်ဖက်တွင် ရတနာမားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ပြီး ညာလက်ဖြင့် လှံကို ဆုပ်ကိုင်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အယုဒ္ဓယမြို့ဘက်မှ ပေါက်ကွဲသံတစ်သံ ပေါ်လာသည်။ ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော အရှိန် အဟုန်တစ်ခု အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာ၏ ရင်ကို လာရောက်ရိုက်ခတ်သည်။ ရင်တစ်ပြင် လုံး မီးစနှင့် အထိုးခံရသည့်ပမာ နာသွားပြီး ဥပရာဇာ၏ ကိုယ်မှာ နောက်သို့ လန်ကျသွားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သတိထားပါ အရှင်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတုရင်ဗလက အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာကို ထိန်းမတ်လိုက်သည်။ အခြေအနေ ကို စောင့်ကြည့်နေသော ဗြနရာဇ်က အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာ၏ ဆင်တော်ရဲ့ ဘုန်းစုံ ရှိရာကို တိုးဝင်လာသည်။ အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာ၏အနားသို့ မရောက်ခင် ချွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လာသော ဆင်တစ်စီးကို ရင်ဆိုင်ရ၏။ ထိုစဉ်မှာ နတ်ရှင်နောင်၏ ဥပေါသထ ဆင်ပင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်သည် တုရင်ဗအား မှီပြီး ထိုင်နေသည့် အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာ ဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် ဆင်တော် ဗြလပုံကို စီးနင်းထားသော ဗြနရာဇ်အား တရကြမ်း ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်သည်။ ဟံသာဝတီတပ်မှူးများ သည် နတ်ရှင်နောင်နှင့်အတူ ဗြနရာဇ်၏ အယုဒ္ဓယတပ်ကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက် သည်။ လက်တစ်ကမ်း တိုက်ပွဲမှာ ရုတ်ခြည်းပင် ပြင်းထန် ရှုပ်ထွေးသွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗြနရာဇ်မှာ ဟံသာဝတီ အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာနှင့် ပညာသင်ဘက်အဖြစ် မိမိကိုယ်ကိုယ်မိမိ အထင်ကြီးပြီး တောင်ငူ တပ်မှူးငယ်ကို အထင်အမြင်သေးသည်။ ထို့ကြောင့် နတ်ရှင်နောင်အား များစွာ အရေးမထားဘဲ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်၏။ ဆင်ချင်း ယှဉ်မိလျှင်ပင် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရသဖြင့် ဆင်တော် ဗလပုံမှာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ ဗြနရာဇ်က အခြေအနေမပျက်အောင် ထိန်းရင်း နတ်ရှင်နောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံသည်။ သို့သော် မင်းပျိုမင်းလွင်ပီပီ စိတ်အား တက်ကြွစွာ တိုက်ခိုက်နေသော နတ်ရှင်နောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်သဖြင့် ဗြနရာဇ် နောက်ဆုတ်ရ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအယုဒ္ဓယတပ်မှူးများသည် ဗြနရာဇ် နောက်ဆုတ်နေရသည်ကို မြင် သည်နှင့် ဝိုင်းပြီး ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသည်။ သတိုးဓမ္မရာဇာ အမှူးပြုသော တပ်မှူးစစ်ကဲတို့က ဆင် မြင်း လက်နက် အပြည့်အစုံဖြင့် ဝင်တိုက်၏။ နတ်ရှင်နောင် ၏ တပ်သားများက ငြာသံပေး အော်ဟစ်ပြီး အယုဒ္ဓယတပ်ကို တိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအယုဒ္ဓယတပ်မှာ ဟံသာဝတီနှင့် တောင်ငူတပ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်။ နောက်ကို တစ်ဆုတ်တည်း ဆုတ်ရင်း ကျုံးအနားသို့ ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အယုဒ္ဓယသားတွေ ကြောက်လို့ ပြေးကြတာလား” “သစ္စာဖောက်က ကြောက်လို့ ပြေးတာဟေ့၊ ရန်သူကို အသေသတ်ကြစမ်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ရဲမက်များ၏ အော်သံ၊ တပ်မှူးစစ်ကဲတို့၏ အမိန့်ပေးသံတို့ ပေါ်လာ သည်။ ဓားချင်း ထိသံ၊ ဆင်ချင်း ရှေ့သံ၊ မြင်းချင်း ယှဉ်သံတို့ကြောင့် အယုဒ္ဓယ မြို့ပြင် မြေကွက်လပ်မှာ စစ်တလင်းကြီးအဖြစ် ပေါ်လွင်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တောင်ငူသားတွေ သိပ်စွာနေကြပါလား၊ ငါကိုယ်တိုင် နင်တို့ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသတ်မယ်””\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟံသာဝတီတွင် ဘုရင့်နောင်မင်းတရားကြီး၏ အရိပ်ကို ခိုကာ နှစ် အတန်ကြာ နေခဲ့သော ဗြနရာဇ်က နတ်ရှင်နောင် ကြားအောင် အော်ဟစ် ပြောဆို သည်။ သို့သော် ကိုယ်တိုင်က နတ်ရှင်နောင်၏ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက် နေခြင်းကို မခံနိုင်ဘဲ တဆုတ်တည်း ဆုတ်သည်။ အယုဒ္ဓယ တပ်မှူးများက ဗြနရာဇ် ဆုတ်သာအောင် လမ်းကာပေးကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင် ဦးစီးသော တောင်ငူတပ်သည် ဗြနရာဇ်ကို မရနိုင်မှန်း သိသည့်အခါ အယုဒ္ဓယ တပ်မှူး စစ်ကဲတို့ကို ဝိုင်းတိုက်သည်။ အပြန်အလှန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်ကြပြီးနောက် အယုဒ္ဓယ အမတ် ဩယာပတ်နှင့် ဩယာစက္ကိုတို့မှာ အဖမ်းအဆီး ခံရလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗြနရာဇ်သည် အခွင့်အရေး ရခိုက် အယုဒ္ဓယမြို့ အတွင်းသို့ ဝင်ပြေး သည်။ ထုံးပိုစား လက်ဝဲဘေးမှူးနှင့် ဝင်ယော်စားတို့က ဗြနရာဇ်၏နောက်သို့  တစ်ဟုန်ထိုး လိုက်၏။ ရှေ့သို့ ကျွံနေပြီဟု သိသိချင်း သူတို့က တိုက်နေသည့် အရှိန်ကို တန့်ကာ နောက်ပြန်လှည့်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် လက်ဝဲဘေးမှူးတို့ နောက်ပြန်မလှည့်လာတော့။ အယုဒ္ဓယတပ် အဝိုင်းခံရပြီးနောက် အဖမ်းအဆီးခံရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်သည် ဗြနရာဇ် လွတ်သွားသည်နှင့် ဒဏ်ရာရထားသော အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာ ရှိရာသို့ ပြန်လှည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အိမ်ရှေ့ကိုယ်တော်ရဲ့ ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်သလား တုရင်ဗလ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်သည် ယခုအချိန်အထိအောင် အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာအား ပွေ့ပိုက်ထားဆဲ ဖြစ်သော တုရင်ဗလကို မေးသည်၊ တုရင်ဗလက နတ်ရှင်နောင်၏ အမေးကို ရုတ်တရက် မဖြေနိုင်။ နှုတ်ခမ်းများက တဆတ်ဆော် တုန်နေရင်းက မျက်ရည်တွေ တွေတွေ စီးကျသည်။ တစ်ခဏကြာမှ ဆို့နင့်ကြေကွဲသံနှင့် ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အိမ်ရှေ့ကိုယ်တော် နတ်ရွာလားပါပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတုရင်ဗလက တိုးတိမ်စွာ ပြောလိုက်သံကို မိုးထစ်ချုန်းသံပမာ ကြား ရ၏။ နတ်ရှင်နောင်သည် ချက်ချင်းပင် သတိဝင်ကာ တပ်များကို ဆုတ်ရန် အမိန့်ပေးသည်။ မြန်မာ့တပ်သည် အယုဒ္ဓယမြို့နှင့် တစ်တိုင်ကျော်ခန့် ဝေးသည် အထိ ဆုတ်ခွာ၏။ အယုဒ္ဓယတပ် လက်လှမ်းမမီရာသို့ ရောက်သည်နှင့် တပ်မှူး စစ်ကဲအပေါင်းတို့ စုဝေးပြီး စစ်ရေးကိစ္စ နှီးနှောတိုင်ပင်ကြသည်။ အိမ်ရှေ့ ဥပရာဇာ မရှိတော့သည်နှင့် တပ်အပေါင်း၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်လာသော ပြည် ဘုရင် သတိုးမဟာဓမ္မရာဇာ(မင်းကြီးနှောင်း)က တပ်မှူးစစ်ကဲများတို့၏ သဘော ဆန္ဒကို နားထောင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အယုဒ္ဓယသားတွေ အရေးနိမ့်ခိုက်မှာ စစ်ကို ပြီးစီးအောင်မြင်အောင် တိုက်သင့်ပါတယ်၊ အိမ်ရှေ့မင်း အလောင်းတော်ကို မီးသင်္ဂြိုဟ်ပြီး တိုက်ပွဲ ဆက်သင့်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မှန်လှပါ၊ အယုဒ္ဓယအရေးဟာ အချိန်အခါမရွေး ဆောင်ရွက်နိုင်တဲ့ အရေး ဖြစ်ပါတယ်၊ အခု အယုဒ္ဓယတပ်သားတွေ ဆုတ်ခွာသွားပေမယ့် အရေး နိမ့်သွားပြီ မဆိုနိုင်ပါဘူး၊ ထိုးမယ့်ဆင် နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်သလို နောက်ဆုတ် အားယူတာမျိုး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် စစ်မက် ဆက်တိုက်ရင် ကာလ ရှည်ကြာပါလိမ့်မယ်၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ စစ်ကို နားပြီး အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာရဲ့ အလောင်းတော်ကို သယ်ပြီး နေပြည်တော် အရောက်ပြန်သင့်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မှန်လှပါ... ကျွန်တော်မျိုး တောင်ငူတပ်မှူးငယ် လျှောက်ထား တင်ပြပါရစေ၊ အယုဒ္ဓယဘုရင် ဗြနရာဇ်ဟာ အိမ်ရှေ့ကိုယ်တော် နတ်ရွာစံကြောင်း သိရင် အင်အားအလုံးအရင်းနဲ့ မြို့ပြင်ထွက်ပြီး တိုက်ခိုက်ပါလိမ့်မယ်၊ အယုဒ္ဓယ `တပ်က အနားရပြီး အင်အားပြည့်နေချိန်မှာ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဟံသာဝတီတပ်က အိမ်ရှေ့ကိုယ်တော် မရှိတော့လို့ အားပျက်နေတာကြောင့် နစ်နာဆုံးရှုံးဖို့ များပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်က စကားကို သိုင်းဝိုင်းပြီး လျှောက်ထားတင်ပြသည်။ ပြည်ဘုရင်မင်းကြီးနှောင်းက နတ်ရှင်နောင်အား စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ နတ်ရှင်ငယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မှန်လှပါ... နေပြည်တော်အရောက် ဆုတ်ခွာသင့်ပါတယ်၊ ဘဝရှင် မင်းတရားကြီးက နတ်ရွာစံရှာတဲ့ သားတော်ရဲ့ အလောင်းကို တွေ့ချင် မြင်ချင် ပါလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် အလောင်းတော်ကို မပုပ်မသိုးအောင် စီစဉ်ပြီး နေပြည်တော် အရောက် ပြန်သင့်ပါတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရှင်နောင်၏ စကားက တပ်အပေါင်း၏ အကြီးအမှူး ဖြစ်သော `မင်းကြီးနှောင်းအား တွေဝေသွားစေသည်။ မင်းကြီးနှောင်းသည် တစ်ခဏမျှ ငြိမ်နေပြီးနောက် နေပြည်တော်သို့ ပြန်ရန် အမိန့်ချမှတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အိမ်ရှေ့စံရဲ့ အလောင်းတော်ကို သယ်ဖို့ သရက်သားကို ပျဉ်လုပ်၊ အလောင်းကို ပြဒါးသွပ်ပြီး နေပြည်တော်အရောက် ပြန်ကြမယ်၊ တပ်မှူးစစ်ကဲ အပေါင်းတို့ အမြန်ဆုံး စီစဉ်ကြစေ၊ နတ်ရှင်ငယ်က ဦးစီးဦးဆောင်ပြုပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတာဝန်တစ်ရပ်က နတ်ရှင်နောင် ပခုံးထက်သို့ ရုတ်ခြည်း ရောက်လာ သည်။ နတ်ရှင်နောင်သည် တတ်ကျွမ်း နားလည်သူတို့ အကူအညီဖြင့် အိမ်ရှေ့စံ ၏ အလောင်းကို မပုပ်မသိုးအောင် စီစဉ်ပြီး အခေါင်းသွင်းသည်။ စီစဉ်သည့် အတိုင်း လုပ်ကိုင်ပြီးစီးသည်နှင့် နေပြည်တော်သို့ ပြန်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်ကြောင်းပင် မင်းကြီးနှောင်းအား လျှောက်ထားသည်။ မင်းကြီးနှောင်းက တပ်အပေါင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကို မိမိအစုအဖွဲ့အလိုက် တပ်မှူး စစ်ကဲများက အုပ်ချုပ်စေပြီး အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာ အလောင်းတော်ကို သယ်ကာ နေပြည်တော်သို့ အပြန်ခရီး စတင်စေသည်။ မြန်မာတပ်အပေါင်းသည် အယုဒ္ဓယစစ်မြေပြင်မှ နေပြည်တော်သို့ ပြန်ခဲ့ကြ လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43733540569237,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c2ee1202-c8a3-4576-842e-4d8834716509.jpg?v=1730271763"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်စိန်တင်-ကမ္ဘငြိမ်းချမ်းရေးဗိသုကာ-ဦးသန့်-၁","title":"ကမ္ဘငြိမ်းချမ်းရေးဗိသုကာ ဦးသန့် (၁)","description":"\u003cp\u003e၁။ အနာဂတ်ကမ္ဘာအတွက် မြန်မာ့သားကောင်းတစ်ဦး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမျက်မှောက်ခေတ် ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေးကို စွမ်းစွမ်းတမံ ဆောင်ရွက်လျက် ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအား ညွှန်ပြပါဟုဆိုလျှင် ကမ္ဘာ့ကုလသမဂ္ဂ အထွေထွေ အတွင်းရေးမှူးချုပ်၊ ဝဏ္ဏကျော်ထင်၊ သီရိပျံချီ၊ စည်သူ၊ မဟာသရေစည်သူဘွဲ့နှင့် ဒေါက်တာဘွဲ့ရ ဦးသန့်ကိုသာ ပထမဦးစွာ ညွှန်ပြရမည်ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်သည် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသ၊ မအူပင်ခရိုင်၊ ပန်းတနော်မြို့သား ဖြစ်သည်။ ဦးသန့်၏မိဘများမှာ စက်ပိုင်ရှင်-မြေပိုင်ရှင် ဦးဘိုးနှစ်-ဒေါ်နန်းသောင်တို့ ဖြစ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းတနော်မြို့သည် မအူပင်ခရိုင်တွင် အရေးပါသောမြို့ဖြစ်သည်။ ပန်းတနော်မြို့နယ်၏ အကျယ်အဝန်းမှာ ၄၈၃-စတုရန်းမိုင် ရှိပေသည်။ ပန်းတနော်မြို့သည် ဧရာဝတီမြစ်၏ မြစ်ခွဲကလေးတစ်ခုဖြစ်သော ပန်းတနော် မြစ်နှင့် အခြားမြစ်ခွဲကလေးတစ်ခုဖြစ်သော ဗောဓိမြစ်တို့ ဆုံရာ၌ တည်ရှိလေ သည်။ မြို့၏ဝန်းကျင်၌ ချောင်းမြောင်းအင်းအိုင် ပေါများသည်ဖြစ်၍ မိုးရာသီ၌ မြစ်ချောင်းရေလျှံသော ဘေးအန္တရာယ်ကို ပန်းတနော်မြို့မှာ မကြာခဏပင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေအခါတွင်ကား ပန်းတနော်မြစ်သည် သင်္ဘောကြီးများ မဝင်နိုင်အောင် ရေနည်းပါးခန်းခြောက်လေ့ရှိ၏။ ထို့ကြောင့်ပင် ပန်းတနော်မြို့မှာ ရောင်းရေး ဝယ်တာများ ယခင်ကကဲ့သို့ စိုပြေမှုမရှိတော့ဘဲ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာခဲ့ သည်ဟုလည်း သိရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းတနော် တစ်မြို့နယ်လုံး၏လူဦးရေမှာ ၁၉၅၆ ခုနှစ် သန်းခေါင် စာရင်းအရ (၁၂၅၁၀၁)ယောက်ဖြစ်၍ လူဦးရေသုံးပုံတစ်ပုံမှာ ကရင်အမျိုးသား များဖြစ်သည်ဟု သိရသည်။ ပန်းတနော်မြို့ပေါ်ရှိ လူဦးရေမှာကား ၁၉၅၃ ခု သန်းခေါင်စာရင်းအရ စုစုပေါင်း (၄၆၈၇)ယောက်ဖြစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းတနော်မြို့သို့ ဓနုဖြူမြို့မှ ၂၉-မိုင် ဝေး၍ ဟင်္သာတမြို့ မှ ၆၆မိုင်ရှိသော ကားလမ်းအတိုင်း ကုန်းလမ်းခရီးဖြင့် သွားနိုင်၏။ ညောင်တုန်း၊ မအူပင်မြို့များမှ ရေလမ်းခရီးဖြင့်သာ ပန်းတနော်မြို့သို့ သွားနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းတနော်မြို့နယ်၏ အဓိကထွက်ကုန်များမှာ ဆန်စပါးအပြင် ငါးပိ၊ ငါးခြောက် စသော ရေချိုကုန်များနှင့် သင်ဖြူးဖျာများပင် ဖြစ်လေသည်။ မြန်မာနိုင်ငံတွင် သင်ဖြူးဖျာ အထွက်များသော ဓနုဖြူ ၊ ဟင်္သာတနယ်များကပင် ပင်မ မှီခိုအားထားရသော သင်ဖျာထွက်နယ်မှာ ပန်းတနော်မြို့နယ်ပင် ဖြစ် သည်။ မြစ်ခွဲအင်းအိုင် ပေါများသောကြောင့်လည်း ရေထွက်ကုန်များ အများဆုံး ထွက်သော မြို့နယ်အဖြစ် ပန်းတနော်မြို့မှာ ထင်ရှားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းတနော်မြို့ကို အဘယ်ကြောင့် ယင်းအမည် တွင်ခဲ့သနည်းဟု လေ့လာကြည့်သောအခါ အဖြေနှစ်မျိုး တွေ့ရသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမွန်ဘာသာဖြင့် ပန်းတနော်ဆိုသည်မှာ မြစ်ဝမှ အခြားတစ်ဘက်တွင် တည်ရှိသောမြို့ဟူ၍ အဓိပ္ပာယ်ရသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ပန်းအဝ၊ တနော် တခြား၊ ဧရာဝတီမြစ်ဝမှ အခြားတစ်နေရာတွင် တည်ရှိသောမြို့ဟု ဆိုလိုကြောင်း ပြောစမှတ်ရှိခဲ့သည်။ - ပန်းတနော်မြို့တွင် ပုသိမ်ရာဇဝင်၌ လာသော မွန်မင်းသမီး ဥမ္မာဒန္တီ တည်သော ရွှေမြင်တင်ဘုရားရှိ၍ မအူပင်တစ်ခရိုင်လုံးတွင် တန်ခိုးအကြီးဆုံး ဂေဇက်ဝင်ဘုရားတစ်ဆူဖြစ်လေသည်။ တစ်ကြိမ်၌ ဥမ္မာဒန္တီ မင်းသမီးသည် မင်းသားများ၏ဘေးရန်မှ ပြေးရှောင်ရာ၌ မောပန်းနွမ်းရိကာ ပန်ထားသော ပန်းများ လွင့်ကျရသောနေရာ၌ တည်ထားသော ဘုရားဖြစ်၍ “ပန်းကျနော်” ဘုရားဟု တွင်သေးသည်။ ပန်းကျနော်ဘုရားကို အစွဲပြု၍ ပန်းကျနော်မြို့၊ ကာလရွေ့လျော၍ ပန်းတနော်မြို့ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည်ဟုလည်း အချို့ပညာရှင် များက အဆိုပြုခဲ့လေသည်။ ပန်းတနော် ရွှေမြင်တင် ဘုရားပွဲတော်ကြီးကို တပေါင်းလပြည့်နေ့တွင် စည်ကားစွာ ကျင်းပလေ့ရှိခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသမိုင်းတစ်စောင်ကမူကား ဤသို့ ဘုရားသမိုင်းကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ပြန် သည်။ ၁ဝ ရာစုနှစ်ဆီက သီဟိုဠ်မင်းသား “ကိုစန KO SA NA”သည် ပုသိမ်ခရိုင်တွင် အလွန်လှပသည်ဟု နာမည်ကျော်ကြားသော ဥမ္မာဒန္တီမင်းသမီး ကို တောင်းယူလက်ထပ်ရန် သင်္ဘောနှင့် ကြွလာခဲ့သည်။ မြန်မာနိုင်ငံသို့ ရောက်သောအခါတွင် ဥမ္မာဒန္တီ မင်းသမီးမှာ နဂါးယီမင်းသား (NA GA YI)နှင့် လက်ထပ်ပြီးစီးကြောင်း သိရလေသည်။ ထို့ကြောင့် သီဟိုဠ်မင်းသား သည် ပါလာသော ရွှေငွေ ကျောက်သံပတ္တမြားရတနာများကို ဌာပနာ၍ ရွှေမြင်တင်ဘုရား တင်ထားပြီး သီဟိုဠ်သို့ ပြန်ကြွသွားခဲ့၏။ နောင်သော်ရွှေမြင်တင်ဘုရားကို ဥမ္မာဒန္တီ မင်းသမီးက ဆက်လက်မွမ်းမံခဲ့သည်ဟု အဆို ရှိခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆိုအပ်ခဲ့ပြီးသော ပန်းတနော်မြို့၏ အနောက်ပိုင်းရပ်နေ ဆန်စက်ပိုင်ရှင် မြေပိုင်ရှင် ဦးဘိုးနှစ်-ဒေါ်နန်းသောင်တို့မှ နောင်အခါတွင် ဦးသန့်ဟု တွင်ပြီး ကမ္ဘာ့ပထမတန်း အကျိုးတော်ဆောင်ကြီး ဖြစ်လာမည့် မောင်သန့်ကလေးကို ခရစ်သက္ကရာဇ် ၁၉၀၉-ခု၊ ဇန်နဝါရီလ ၂၂ ရက်၊ မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၇ဝ ပြည့်နှစ် တပို့တွဲလဆန်း ၂ ရက် သောကြာနေ့တွင် မီးရှူးသန့်စင် ဖွားမြင်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတက္ကသိုလ်စိန်တင်ကမ္ဘငြိမ်းချမ်းရေးဗိသုကာဦးသန့်၁\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်၏ဘခင် ဦးဘိုးနှစ်မှာ ငယ်စဉ်က အိန္ဒိယနိုင်ငံ ကလကတ္တားမြို့သို့ သွားရောက် ပညာသင်ယူခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဦးဘိုးနှစ်၏ဘခင် ဦးရွှေဆင်၏ညီဖြစ်သူ ဦးရွှေခင်သည် ပန်းတနော်မြို့၌ အချမ်းသာဆုံး စက်သူဌေး မြေပိုင်ရှင်ဖြစ်သည်။ ဦးရွှေခင်သည် တူဖြစ်သူ ဦးဘိုးနှစ်ကို ကလကတ္တား မြို့ ဟန်းတားကောလိပ် (HunterCollege)သို့ ပို့၍ ထိုခေတ် ဥပစာတန်းနှင့် ညီမျှသော အက်ဖ်အေ (F.A) စာမေးပွဲအောင်သည်အထိ ပညာသင်ကြားစေခဲ့သည်။ ထိုစာမေးပွဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှစ်သည် မြန်မာနိုင်ငံသို့ ပြန်လာ၍ မိတ္ထီလာ အရေး ပိုင်ရုံးတွင် စာရေးကြီးအဖြစ် အမှုထမ်းခဲ့သည်။ ဦးဘိုးနှစ် အိန္ဒိယမှ ပြန်လာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောအခါ အသက် ၂၂-နှစ်ရှိပြီ။ ဦးဘိုးနှစ်သည် မိတ္ထီလာ အရေးပိုင်ရုံး၌ စာရေးကြီးအလုပ်ဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနေရာမှ ဦးလေးဖြစ်သူ စက်သူဌေး ဦးရွှေခင်က ပြန်ခေါ်၍ မိမိ၏ဆန်စက်ကို လုံးဝ လွှဲအပ်ပြီး ကြီးကြပ်အုပ်ချုပ် လုပ်ကိုင်စေသည်။ ထိုအခါတွင် ဦးဘိုးနှစ်၏အသက်မှာ ၃၀-နှစ်ရှိပြီ။ အသက် ၃၅-နှစ်အရွယ်တွင် ဦးဘိုးနှစ်သည် ဒေါ်နန်းသောင်နှင့် လက်ထပ် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးဘိုးနှစ်နှင့် ဒေါ်နန်းသောင်တို့ လက်ထပ်ပြီး တစ်နှစ်အကြာ၊ ခရစ် ( သက္ကရာဇ် ၁၉၀၉ ခုနှစ်တွင် ဦးသန့်ကို ဖွားမြင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအချိန်က ဦးဘိုးနှစ်၏ အသက်မှာ ၃၆-နှစ်ရှိပြီး ဒေါ်နန်းသောင်ကား အသက် ၂၆ နှစ် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့် မွေးပြီး ၂-နှစ်အရွယ်ထိ အမည်နာမဆို၍ အတည်တကျ မမှည့်ပေးကြရသေး။ မိဘဆွေမျိုးများက ချစ်စနိုးဖြင့် ဝိုင်းဝန်းခေါ်ကြသော ငယ်နာမည်များသာ ရှိခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၁၁-ခုနှစ်တွင် သူရိယသတင်းစာတိုက်လီမိတက်ကို တည်ထောင်၍ သူရိယသတင်းစာ မြန်မာနိုင်ငံတွင် စတင်ထုတ်ဝေသည်။ ထိုအခါ ဦးဘိုးနှစ်သည် တစ်စုလျှင် ၁၊ (တစ်ဆယ်ကျပ်)ဖြင့် အစုငွေ နှစ်ရာကျပ်တိတိကိုသူရိယသတင်းစာတိုက်လီမိတက်သို့ ထည့်ဝင်လိုက်လေသည်။ ထို့ကြောင့် |သူရိယသတင်းစာကို ထွက်လျှင်ထွက်ချင်း ဦးဘိုးနှစ်အိမ်သို့ စာတိုက်မှ ပို့ပေးခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သူရိယသတင်းစာတွင် မြန်မာနိုင်ငံ၌ နာမည်ကျော် `နေသော မြင်းမူနယ်မှ မင်းလောင်း မောင်သန့်သတင်း ခေတ်စားလျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းလောင်းပေါ်ပြီ၊ မောင်သန့်ဟု ခေါ်သည် စသဖြင့် သတင်းစာထဲတွင်လည်း အကျယ်တဝင့် ရေးသားခဲ့သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူရိယသတင်းစာ၌ မင်းလောင်း မောင်သန့်သတင်းကို ဖတ်ရှုရသော ဦးဘိုးနှစ်နှင့် ဒေါ်နန်းသောင်တို့သည် မိမိတို့ ချစ်မငြီးသော သားဦးကလေးကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောကြာသားလည်းဖြစ်သည့်အတွက် မောင်သန့်ဟုပင် အမည်ခေါ်တွင်လိုက် ကြတော့သည်။ နှာတံပေါ်ပေါ်၊ အသားအရေဖြူစင်သန့်ရှင်းသော သားကြီးနှင့် မောင်သန့်ဆိုသောနာမည်မှာ အလွန်တရာမှပင် သင့်မြတ်သည်ဟု ထင်မိကြ၏။ မောင်သန့်နာမည်ပေးရခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ မင်းလောင်းမောင်သန့်ဆိုသူ၏ အကြောင်းကို သိသင့်သည်ထင်၏။ အနည်းငယ် ဖော်ပြလိုပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းလောင်း မောင်သန့်သည် ၁၉၁၀-ခုနှစ်တွင် စစ်ကိုင်းခရိုင် မြင်းမူမြို့မှ အင်္ဂလိပ်အစိုးရကို ပုန်ကန်သောင်းကျန်းခဲ့သည်။ သူ၏ပုန်ကန်မှုမှာ မအောင်မြင်ခဲ့။ နောက်ဆုံးတွင် နောက်လိုက်နောက်ပါ အချို့နှင့်အတူ အင်္ဂလိပ်အစိုးရ၏ လက်ရဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းလောင်း မောင်သန့်နှင့်အတူ တပ်သားများစွာ တစ်စုတစ်ဝေး ဖမ်းမိခဲ့သည်။ ထိုတပ်သားများထဲမှ ၄၃-ဦးမှာ ထင်ရှားသဖြင့် ရုံးတင် တရားစွဲဆိုခြင်း ခံရသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောင်းကျန်းထကြွသူ မင်းလောင်း မောင်သန့်နှင့် ဟပည့်လေးယောက် ' တို့မှာ ပုန်ကန်မှုဖြင့် သေဒဏ် အပြစ်ပေးခံရသည်။ ၂၅ ယောက်မှာ ထောင်တစ်သက် အပြစ်ဒဏ်ခံရသည်။ ၂ယောက်မှာ အမှုမထင်ရှား၍ လွှတ်လိုက်ရ၏။ ၂ယောက်မှာ ထောင်ထဲတွင်ပင် သေဆုံးသွား၏။ ကျန်လူများမှာမူကား အလုပ်ကြမ်းနှင့် ထောင်ဒဏ်အသီးသီး ကျခံသွားကြရလေသည်။ မင်းလောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့် ဇာဘ်သိမ်းသွားသော်လည်း မြန်မာလူထုမှာ နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်ကို ပုန်ကန်တော်လှန်ခဲ့သူအဖြစ် သူ့ကို သတိရ လေးစားလျက်ရှိခဲ့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့် အသက် ၅နှစ်အရွယ်သို့ ရောက်သောအခါ မိဘများဖြစ်သော ဦးဘိုးနှစ် ဒေါ်နန်းသောင်တို့က အိမ်နှင့် များစွာ မဝေးလှသော ဆရာကြီး ဦးဘဟန်၏ မြန်မာကျောင်းသို့ စာသင်ကြားရန် သွားရောက်အပ်နှံကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုခေတ်က မြန်မာစာသင်ကျောင်းဆရာကြီးများသည် မိမိတို့ ကျောင်းသို့ လာရောက်၍ ပညာသင်ကြားရန် အပ်နှံကြသော ကျောင်းသားများအား ဗေဒင်တွက်ချက်ကြည့်လေ့ရှိကြသည်။ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးများသည် ဗေဒင် တွက်ချက်မှုပညာကို အနည်းနှင့် အများ တတ်ကျွမ်းကြသည်သာ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်ကို မိခင် ဒေါ်နန်းသောင်ကိုယ်တိုင် ကျောင်းလာအပ်စဉ် ဆရာကြီး ဦးဘဟန်သည် တပည့်ကလေးငယ်တစ်ဦးထံမှ ကျောက်သင်ပုန်းနှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောက်တံကို ခေတ္တ ဆွဲယူလိုက်ပြီး မောင်သန့်ဇာတာကို တွက်ချက်၍ ကြည့်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးဘဟန်က “ဒေါ်နန်းသောင်... ခင်ဗျားသားရဲ့ဇာတာဟာ တိမ်ကောမယ့်ဇာတာမဟုတ်ဘူးဗျ။ ပညာဉာဏ် ထက်မြက်ပြီး ကမ္ဘာကျော်ကြားထင်ရှားမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ဖို့ရှိတယ်၊ သူငယ်ကို ဂရုစိုက်ပြီး ခင်ဗျားတို့ မွေးမြူပြုစုကြပေ တော့”ဟု ပြောဆိုဟောကြားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်ကလေးသည် စာကို အပတ်တကုတ် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူငယ်တန်းမှစ၍ စာကို အချိန်မှန်မှန် ကျက်မှတ်တတ်သော အလေ့အကျင့် ရှိခဲ့၏။ သူငယ်တန်း အောင်မြင်၍ နောင်နှစ်၌ ပထမတန်းသို့ မောင်သန့် တက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်က ပန်းတနော်မြို့တွင် ဗုဒ္ဓဘာသာကလျာဏယုဝအသင်းကြီး၏ ဝိုင်အမ်ဘီအေ (Y.M.B.A) အလယ်တန်းကျောင်း တည်ထောင်ဖွင့်လှစ်လျက် ရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ထိုကျောင်းမှာ ပန်းတနော်မြို့ တွင် ပထမဆုံး အင်္ဂလိပ်ဘာသာကို သင်ကြားပေးသော အင်္ဂလိပ်-မြန်မာ အလယ်တန်းကျောင်းလည်း ဖြစ်လေသည်။ ထိုခေတ်အခါအားဖြင့် လောကဓာတ်ကျောင်းဟုလည်း ခေါ်လေ့ရှိကြ၏။ မိဘများကလည်း မောင်သန့် သူငယ်တန်း အောင်၍ ပထမတန်း တက်ရသော အခါ ဝိုင်အမ်ဘီအေအလယ်တန်းကျောင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့၍ ပညာသင်ကြားစေ သည်။ မောင်သန့်၏ဘခင် ဦးဘိုးနှစ်သည် မိမိကိုယ်တိုင်ကပင် ကလကတ္တား ဟန်းတားကောလိပ်ထွက် တစ်ဦးပီပီ အင်္ဂလိပ်စာ သင်ကြားခြင်း၏ အကျိုး ကျေးဇူးကို သိနားလည်သည်။ အင်္ဂလိပ်ဘာသာ သင်ကြားတတ်မြောက်မှသာ ကမ္ဘာ့ဗဟုသုတနယ်မြေတွင် ကျင်လည်ကျက်စားနိုင်မည်ကို သိသည်။ ထို့ကြောင့် လည်း မောင်သန့်ကို ဝိုင်အမ်ဘီအေ အင်္ဂလိပ်ဘာသာသင် အလယ်တန်းကျောင်း သို့ ပြောင်းရွှေ့၍ ပညာသင်ကြားစေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်သည် ငယ်စဉ်ကပင် စာပေဗဟုသုတ လေ့လာလိုက်စားခြင်း၌ ဝါသနာထုံသည်။ မိမိဘခင် ဖတ်ရှုလေ့ရှိသော အင်္ဂလိပ်သတင်းစာ၊ သူရိယမြန်မာ သတင်းစာများကိုပင် ကောက်ယူဖတ်ရှုလေ့ရှိသည်။ ထိုခေတ်က မြန်မာလူမျိုး များထဲတွင် အင်္ဂလိပ်စာတတ် ရှားပါးလှသည်။ ထိုပြင် ကြေးနန်းစာများမှာ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့်သာ ရေးသားရမြဲဖြစ်သည်။ အိမ်နီးချင်းများသည် ရောက်ရှိ လာသော ကြေးနန်းစာများကို ဖတ်ရှုပေးရန် ဦးဘိုးနှစ်ထံ လာပေးကြသည့် အခါတွင် မောင်သန့်က အရင်ဦးစွာ မိမိ တတ်သမျှ ဖတ်ရှုပြီး မြန်မာဘာသာ ပြန်ဆိုပေးလေ့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသားဖြစ်သူ၏ စာပေဗဟုသုတ လိုက်စားမှုကို မြင်ရသောအခါ မိဘ များမှာ ဝမ်းသာ၍မဆုံး တပြုံးပြုံးပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၂။ စာပေ ဝါသနာရှင်ကလေး\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်သည် အသက် ၉-နှစ်အရွယ်တွင် စတုတ္ထတန်းသို့ တက်ရောက် ၍ ဝိုင်အမ်ဘီအေအလယ်တန်းကျောင်းမှာပင် ပညာကို ဆက်လက်သင်ကြား လျက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဘခင်ဦးဘိုးနှစ်၏ အိမ်ဦးခန်းမှ မှန်ဘီရိုထဲရှိ  သားရေဖုံးစာအုပ်များကို မောင်သန့် ယူငင်ဖတ်ရှုလေ့လာတတ်နေပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်သည် ရှေးမြန်မာစာဆိုတော်များ ရေးခဲ့သော ပျို့ကဗျာ၊ မော်ကွန်း စသော ရှေးမြန်မာစာပေများကို ကျောင်းစာ ကျက်မှတ်ချိန်မှ ပြင်ပ အချိန်များတွင် လေ့လာမှတ်သားတတ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ရှင်မဟာရဋ္ဌသာရ၊ ရှင်မဟာသီလဝံသမှစ၍ နတ်သျှင်နောင်၊ နဝဒေးအလယ်၊ လှိုင်ထိပ်ခေါင်တင် နှင့် မြဝတီမင်းကြီး၊ စလေဦးပုညအဆုံး၊ မြန်မာစာပေသမိုင်းဝင် စာဆိုတော် ကြီးများ၏ လက်ရာ အားလုံးလိုလိုပင် မောင်သန့် ဖတ်ရှု မြည်းစမ်းပြီးဖြစ်နေ ပေပြီ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်တို့အိမ်မှာ ပျဉ်ထောင်-ပျဉ်ခင်း-သွပ်မိုး၊ လေးပင်အိမ် ဖြစ် သည်။ အိမ်ရှေ့တွင် အုန်းပင်၊ မာလကာပင်များ ရှိသည်။ ခြံဝင်းထဲ၌ပင် စပယ်ခြုံလည်း ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညနေခင်း နေဝင်ရီတရောအချိန်များတွင် မောင်သန့်သည် အိမ်ဝင်းတံခါး အနီးရှိ မာလကာပင်ကို မှီပြီး သင်းပျံ့ပျံ့မွှေးလှသော စပယ်ခြုံမှ ပန်းရနံ့ကို ရှူးရင်း မိမိ ကြီးလာလျှင် စာရေးဆရာကြီး လုပ်မည်ဟု စိတ်ကူးဖြင့် မြူး နေတတ်သည်။ ထိုသို့ စိတ်ကူးရင်း မိမိ ဖတ်ထားသော ရှေးမြန်မာစာပေများ ကိုပါ ပြန်၍တွေးတောမိသည်။ အလွမ်းအရွှန်း၊ သဘာဝအဖွဲ့ စာပေများတွင်စလေဦးပုည၏ ဟာသပြွန်းသော စာပေအဖွဲ့ အဖွဲ့ များကို ကလေးတို့ဘာဝ မောင်သန့်က နှစ်သက်မိသည်။ သို့သော် အသက်ရင့်လာ၍ တွေးခေါ်ရှုမြင် တတ်လာသောအခါတွင် နက်နဲသော အဖွဲ့အနွဲ့များပါသည့် ရှင်မဟာရဋ္ဌသာရ၊ ရှင်မဟာသီလဝံသနှင့် နတ်သျှင်နောင်၊ နဝဒေး၊ မြဝတီ ဦးစတို့၏ စာပေများကို တန်ဖိုးထားရမှန်း သိလာခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်သည် ပန်းချီရေးဆွဲခြင်းကိုလည်း ငယ်စဉ်ကပင် အထူးဝါသနာ ထုံခဲ့၏။ ဖခင်ဖြစ်သူ ဖတ်ရှုသော အင်္ဂလိပ် မြန်မာ စာနယ်ဇင်းများမှ ပန်းချီ ဆရာမျိုးစုံတို့၏ အရုပ်များ ပန်းချီကားများကို ပြန်၍ကူးဆွဲလေ့ရှိရာမှ ပန်းချီ ဆွဲဝါသနာမှာ တစ်စတစ်စ တိုးပွားလာခဲ့၏။ မောင်သန့်သည် မိမိ ပညာသင် ကြားနေသော ကျောင်းပုံစံ၊ မိမိ၏အိမ်ပုံစံ၊ မိမိညီကလေးများ၏ပုံတို့ကို ရေး ဆွဲ လေ့ကျင့်နေတတ်သည့်အခါလည်း ရှိလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်၏ ငယ်စဉ်ကျောင်းသားဘဝက ထူးခြားသော အကျင့်အမူ တစ်ခုမှာ ကျောင်းတွင် မုန့်ပဲသွားရည်စာများ ဝယ်စားသောအကျင့်၊ မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအကျင့်မှာ မိဘများက အထူးတလည် သွန်သင်ကြပ်မတ်ရခြင်း မရှိပါဘဲနှင့် မောင်သန့်ကိုယ်တိုင်က ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျင့်ကောင်းတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်သည် အသက် ၁၂-နှစ်အရွယ်ကစ၍ အင်္ဂလိပ်စာရေးဆရာ ကြီး ရှိတ်စပီးယားနှင့် နာမည်ကျော် စုံထောက်စာရေးဆရာ ကိုနှင်းတို့၏ ဝတ္ထုများကို သဲကြီးမဲကြီး ဖတ်ရှုခဲ့သည်။ ဘခင်ဖြစ်သူ၏ စာအုပ်စင်မှ စာအုပ်များကို မွှေနှောက် 'ရှာဖွေ၍ ကြိုက်သည့်စာအုပ်များကို စွဲစွဲမြဲမြဲ ဖတ်လေ့ရှိခဲ့သည်။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသည်ကပင် မောင်သန့်၏ အင်္ဂလိပ်ဘာသာ အရေးအဖတ် ကျွမ်းကျင်မှုတွင် အထောက်အကူတစ်ခုဖြစ်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်သည် ငယ်စဉ်ကစ၍ လက်ရေးကို ပိသလှပအောင် ရေးရန် ဝါသနာပါသူဖြစ်ခဲ့သည်။ သွယ်လျသောလက်ချောင်းကလေးများမှာ အနုပညာ သမား အနုပညာစိတ်ထားရှိသူဖြစ်ကြောင်းကို ဖော်ပြလျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလက်ရေးလက်သား သေသပ်လှပခြင်းသည် လူ၏စရိုက်အကျင့်နှင့် တိုက်ရိုက် သက်ဆိုင်ပေသည်။ လက်ရေး လှပသေသပ်သူတစ်ဦးသည် အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ရာတွင်ဖြစ်စေ၊ စာကျက်မှတ်ရာတွင်ဖြစ်စေ၊ စကား ပြောရာတွင်ဖြစ်စေ သပ်ရပ်တိကျ၍ မည်သည့်ကိစ္စမဆို ကြိုးစားမှု အမြဲရှိတတ် ပေသည်။ ကလေးဘဝကပင် လက်ရေးကို သေသပ်လှပအောင် ရေးသားခြင်းမှာ မောင်သန့်၏ ထူးခြားသည့်အလေ့တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိဘများမှာ စက်ပိုင်ရှင် မြေပိုင်ရှင်များဖြစ်၍ သားဦး မောင်သန့်အား ချစ်မြတ်နိုးသည်လည်း ဖြစ်ရကား မုန့်ဖိုး ခပ်များများ ပေးတတ်သည်။ မောင်သန့်သည် ပေးထားသော မုန့်ဖိုးကို မသုံးပေ။ နေ့လယ် မုန့်စား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းဆင်းလျှင် မိမိအိမ်သို့သာ အမြန်ရောက်အောင် ပြန်လာပြီး နေ့လယ် ထမင်းစားတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၂၀-ပြည့်နှစ်တွင် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် သပိတ်ကြီးမှောက်ခဲ့ရာမှ မြန်မာတစ်ပြည်လုံးတွင် အမျိုးသားကျောင်းများ မှိုလိုပေါက်ခဲ့သည်။ ပန်းတနော် မြို့တွင်လည်း မြို့မျက်နှာဖုံး နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်ကြီးများ ဖြစ်ကြသော ဦးဘိုးသန့်၊ ဦးထွန်းဝင်း စသော လူကြီးတို့၏ ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်မှုဖြင့် အမျိုးသား အထက်တန်းကျောင်းကို ၁၉၂၁-ခုနှစ်တွင် စတင် တည်ထောင် ခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၂၂-ခုနှစ်တွင် မောင်သန့်သည် ဝိုင်အမ်ဘီအေအလယ်တန်းကျောင်းမှ သတ္တမတန်း အောင်မြင်ပြီးနောက် အမျိုးသားအထက်တန်းကျောင်းသို့ ပြောင်း ရွှေ့ ပညာသင်ကြားခဲ့ရလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့် ၁၄-နှစ်သားတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ ညီ များနှင့်အတူ ရှင်ပြုမင်္ဂလာ ပြုလုပ်ခဲ့လေ၏။ မောင်သန့်နှင့်အတူ သင်္ကန်း ဆီးကြသူတို့မှာ မောင်သန့်၏ညီ မောင်ခန့်နှင့် မောင်သောင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုစဉ်က ညီအငယ်ဆုံး မောင်တင်မောင်မှာ အသက်ငယ်သေး၍ အစ်ကိုများ နှင့်အတူ သင်္ကန်းဆီးခြင်းမပြုပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်တို့ ရှင်ပြုသော ကျောင်းတိုက်မှာ ပန်းတနော် အနောက်ပိုင်းရှိ တံတားဦးကျောင်းတိုက်ဖြစ်သည်။ တံတားဦးကျောင်းတိုက်မှာ မောင်သန့်၏မိဘ များဖြစ်ကြသော ဦးဘိုးနှစ် ဒေါ်နန်းသောင်တို့ ကိုးကွယ်သော ဆရာတော် ဦးဥတ္တမ ကျောင်းထိုင်သည့် ကျောင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းတိုက်ကြီးမှာ ကျယ်ဝန်းသန့်ပြန့်၍ သစ်ပင်ဝါးပင်များ အုပ်အုပ် ဆိုင်းဆိုင်းနှင့် အလွန်ကြည်နူးသာယာဖွယ် ကောင်းလှ၏။ ပန်းတနော်မြို့တစ်မြို့လုံးကပင် ဆရာတော်ဦးဥတ္တမကို အထူးကြည်ညိုဆည်းကပ်ကြသည်။ ဆရာတော်ဦးဥတ္တမ၏ သီလဂုဏ်၊ သမာဓိဂုဏ်၊ ပညာဂုဏ်တို့ကြောင့်ပင် မြို့နေလူထုသည် ဦးဥတ္တမကိုယ်တော်ကြီးကို အထူးကြည်ညိုသဒ္ဓါပွားကြခြင်း လည်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးဘိုးနှစ် ဒေါ်နန်းသောင်တို့မှာ ဆရာတော် ဦးဥတ္တမ၏ ပစ္စည်းလေးပါး ဒါယကာရင်းဖြစ်ကြလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်ကို ညီနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ရှင်ပြုရာတွင် ပန်းတနော်မြို့ပေါ်၌ အခမ်းနားကြီးကျယ်ဆုံး ရှင်ပြုမင်္ဂလာပွဲဖြစ်ခဲ့သည်။ မောင်သန့်၏မိဘများ ဖြစ်ကြသော ဦးဘိုးနှစ်၊ ဒေါ်နန်းသောင်တို့မှာ တောင်သူလယ်သမားများနှင့် ဆက်ဆံနေရသူများ ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ပန်းတနော်ဝန်းကျင်ဒေသရှိကျေးရွာ အများမှ တောင်သူလယ်သမားမိသားစုများ စည်ကားစွာ လာရောက်ကြသည်။ ဦးဘိုးနှစ်သည် မြေပိုင်ရှင် စက်ပိုင်ရှင်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ဗုဒ္ဓဘာသာကို ကိုင်းရှိုင်းရိုသေသူဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ တောင်သူလယ်သမား ဆင်းရဲသား များနှင့် ငွေကြေးကိစ္စ၊ စပါးသီးနှံကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ ဆက်ဆံရာတွင် ငွေကြေးအနှစ်နာအဆုံးရှုံးခံ၍ ဆက်ဆံတတ်သည်။ လူမုန်း အလွန်နည်းအောင် လည်း နေတတ်သူဖြစ်လေ၏။ ထို့ကြောင့်ပင် မောင်သန့်တို့ ရှင်ပြုမင်္ဂလာ အခမ်းအနားမှာ မြို့ပေါ်ရှိ ဆွေမျိုးများ၊ မြို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိတ်ဆွေသင်္ဂဟများ ဖြင့် အလွန်စည်ကားခဲ့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်နှင့် ညီနှစ်ယောက်တို့သည် ရက်သတ္တတစ်ပတ်မျှ သင်္ကန်း ဆီးကြသည်။ မောင်သန့်သည် သင်္ကန်းဆီးသော ၇-ရက်မျှအတွင်း ညီနှစ်ယောက် နှင့်အတူ မြို့ထဲရှိ ဆွေမျိုးအသိမိတ်သင်္ဂဟများထံသို့ နံနက်ခင်း ဆွမ်းခံထွက် သည်။ မောင်သန့်တို့ ညီအစ်ကို ဆွမ်းခံရာမှ ပြန်လာသောအခါတွင် သ\" မှာ မို့မောက်ပြည့်လျှံ၍ ပြန်လာရသည်ချည်းဖြစ်၏။ ထိုမျှပင် သူတို့ညီအစ်ကို တစ်စုအား စေတနာသဒ္ဓါတရား ထားကြလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်၏ရုပ်ရည်မှာ သင်္ကန်းနှင့် အလွန်ပင် တင့်တယ်လိုက်ဖက် ရှိလှသည်။ ဖြူသောအသား၊ ဘောက်ပိုင်းစက်၍ ကြည်လင်သော မျက်လုံး၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင့်တင်းခိုင်မာသော ကိုယ်ဟန်သည် သင်္ကန်းအဝါရောင်ဖြင့် ဆိုပါက အလွန်ကြည်ညိုဖွယ် ကိုရင်တစ်ပါး ဖြစ်နေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရက်သတ္တတစ်ပတ်မျှ သင်္ကန်းဘောင်တွင် နေထိုင်ရင်း မောင်သန့်သည် အခြားကိုရင်ကျောင်းသားများနှင့် ရောနှော၍ ပျော်ရွှင်ရယ်မောနေလေ့မရှိပေ။ ဆရာတော်ဘုရားထံတွင် ပါဠိစာပေကို ဆည်းကပ်လေ့လာသည်။ အခြားကိုရင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းသားတို့နှင့်အတူ ကျောင်း၏ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ်တို့ကိုလည်း စုပေါင်း၍ နေ့ညဉ့်မပြတ် ပြုခဲ့ပေသည်။ ဤသို့ဖြင့် ၇ရက်ပြည့်သောနေ့တွင် မောင်သန့်တို့ ညီအစ်ကိုသုံးယောက် ကိုရင်လူထွက်ကြရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်၏ဘခင်ဖြစ်သူ ဦးဘိုးနှစ်မှာ သားသမီးများကို အလွန်မြတ်နိုး ယုယသူဖြစ်သည်။ သားသမီးများ စားချင်သည်ဆိုလျှင် ဘာမဆို ဝယ်ကျွေးရမှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျေနပ်သည်။ စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးသူများ ဖြစ်ကြသောကြောင့်လည်း မောင်သန့် သည် ငယ်စဉ်က ချို့ချို့တဲ့တဲ့ မနေရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးဘိုးနှစ်မှာ ခေတ်ပညာတတ်တစ်ဦးဖြစ်၍ အိမ်တွင် အစားအသောက် | ကို အတက်တန်းကျကျ စားသောက်၍ သားများကိုလည်း နိုင်ငံခြားမှလာသော မုန့်နှင့် အဖျော်ရည်များကိုသာ စားသောက်စေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုခေတ်က နာမည်ကြီးဖြစ်သော ဟန်းတလီနှင့် ပါးလမားဘီစကွတ်မုန့် များမှာ အထက်တန်း စားသောက်ဖွယ်ကို နှစ်သက်သော အိမ်တိုင်းတွင် ရှိခဲ့ ၏။ မောင်သန့်တို့အိမ်တွင်လည်း ယင်းဘီစကွတ်မုန့်များကို အမြဲဝယ်ယူထား လေ့ရှိသည်။ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော်... မောင်သန့်တို့ ညီအစ်ကိုတစ်စုသည် နိုင်ငံခြားမုန့်များထက် မြန်မာမုန့်များကို ပိုမိုနှစ်သက်ကြသည်။ မြန်မာမုန့်များဖြစ်ကြသော မုန့်စိမ်းပေါင်း နှင့် မုန့်ပြားသလက်မုန့်များကို အသည်းစွဲဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ မိခင်က အိမ်တွင် သားများ စားရန်မုန့်များကို လုပ်ကျွေးလေ့ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးဘိုးနှစ်သည် စားကောင်းသောက်ဖွယ်ကို ကြိုက်နှစ်သက်၏။ သူသည် တပည့်လက်သား အများနှင့် နေသူဖြစ်၍ ခိုင်းစရာလူတွေ တလှေကြီး ရှိ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော်လည်း သူ စားချင်သော အစားအစာရှိလျှင် ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်စားရမှ လည်း ကျေနပ်သူ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးဘိုးနှစ်သည် ထမင်း ဟင်း အချက်ကောင်းသူ ဖြစ်၏။ သူသည် သူ၏ သားများအား ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထမင်းဟင်းများ ချက်ကျွေးရသည်ကို အလွန်ကျေနပ်သည်။ အလုပ် အားလပ်သောရက်များ၊ အခါကြီးရက်ကြီးများ ဆိုလျှင် ဦးဘိုးနှစ်သည် မိသားစု အထူးစားပွဲအတွက် ထမင်းဟင်းများကို ကိုယ်တိုင် စီမံနေလေ့ရှိတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးဘိုးနှစ် ကိုယ်တိုင် ချက်သော အုန်းထမင်းနှင့် ကြက်သားဟင်း၊ ဆိတ်သားဟင်းများမှာ စား၍အလွန်အရသာရှိသည်။ သားလေးယောက်နှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့ ပျော်ပျော်ပါးပါး စားသောက်နေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဦးဘိုးနှစ်မှာ အလွန်သဘောကျလျက် ရှိနေတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးဘိုးနှစ်၏ဇနီး ဒေါ်နန်းသောင်မှာ အမဲသားကို ရာသက်ပန် လှူထား | သူဖြစ်လေသည်။ ဒေါ်နန်းသောင် အပျိုဘော်ဝင်စအရွယ် ၁၂၆၀-ပြည့်နှစ် တွင် ပန်းတနော်သို့ လယ်တီဆရာတော် ဦးဉာဏ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ဆရာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတော်က နွားတိရိစ္ဆာန်များမှာ လူများ၏ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သည် ဟု ဟောကြားခဲ့ပြီး အမဲသားမစားရန် အလှူခံခဲ့သည်။ ဒေါ်နန်းသောင် အပျို ဖော်ဝင်စ၌ ဆရာတော်၏ အဆုံးအမတွင် တည်ခဲ့ပြီး အသက်ထက်ဆုံးပင် အမဲသား မစားတော့ရန် ဆရာတော်ထံ လှူလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးဘိုးနှစ်မှာ အမဲသားငါး အလွန်ကြိုက်နှစ်သက်ကြောင်း သိရသော ကြောင့် ဒေါ်နန်းသောင်မှာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကြိုက်နှစ်သက်သော အမဲသားကို ချက်၍ကျွေးခဲ့ရ၏။ ဒေါ်နန်းသောင်မှာ ယနေ့ထိပင် အမဲသားကို မစားဘဲနေသူ ဖြစ်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုစဉ်က ဦးဘိုးနှစ် ဒေါ်နန်းသောင်တို့အိမ်တွင် အိမ်ဖော် ၂-ဦး ရှိနေ ခဲ့သည်။ သို့သော် ဒေါ်နန်းသောင်သည် အိမ်မှုကိစ္စအဝဝကို အိမ်ဖော်များအား လွဲအပ်ထားသူမဟုတ်ပေ။ အိမ်မှုကိစ္စအဝဝကို မိမိကိုယ်တိုင် ကိုယ်ဖိရင်ဖိ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆောင်ရွက်ရမှ ကျေနပ်သော အိမ်ထောင်ရှင် အမျိုးသမီးကောင်းလည်း ဖြစ် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်တို့ ကျောင်းသားဘဝက ပန်းတနော်မြို့တွင် ထူးချွန်သော သူငယ်ကလေးတစ်ယောက် ပေါ်ထွန်းခဲ့သည်။ ပန်းတနော်မြို့တွင် ယွန်းကျောင်း စာသင်တိုက်ကြီး၏ ကျောင်းထိုင် တိုက်အုပ်ဆရာတော်မှာ ဆရာတော် ဦးရာဇိန္ဒ ကိုယ်တော် ဖြစ်သည်။ ဆရာတော် ဦးရာဇိန္ဒ ပျံလွန်ပြီး ၆-နှစ်ခန့် | အကြာ၌ ပန်းတနော်တွင် အသက် ၅နှစ်ရွယ် ဓမ္မကထိက မောင်ထွန်းကြိုင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု အမည်တွင်သော လူငယ် လူထူးလူဆန်းကလေး ပေါ်လာသည်။ ၁၉၂၁ခုနှစ်က ဖြစ်သည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အသက် ၅ နှစ်သာ ရှိသေးတယ်။ ပိဋကတ်သုံးပုံကို အာဂုံ ဆောင်နိုင်သတဲ့” ထိုသတင်းကို ပန်းတနော်မြို့သူမြို့သားများ အားလုံး . ဂရုတစိုက် ပြောနေလေ့ရှိတော့သည်။ မြို့လူထုအဆိုအရမူ မောင်ထွန်းကြိုင်မှာ ပျံလွန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတော်မူသော ဆရာတော် ဦးရာဇိန္ဒဝင်စားသူ ဖြစ်သဖြင့် ပိဋကတ်သုံးပုံကို မသင်ကြားရဘဲ အာဂုံဆောင်နိုင်သူ ဖြစ်လေသည်။ မောင်ထွန်းကြိုင်ကလည်း ထူးပေဆန်းပေ၏။ ကျမ်းစာအုပ်များကို တည့်တည့် မဖတ်၊ အထက်အောက် ပြောင်းပြန် ဖတ်ရှုလေ့ရှိသည်။ စာကို မသင်ဘဲနှင့် တတ်ကျွမ်းနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့်သည် မိမိမြို့တွင် အထူးတလည် ပေါ်လာသော နိုင်ငံကျော် | ဓမ္မကထိက ၅နှစ်သားလေး မောင်ထွန်းကြိုင်၏ပညာကို အထူးအားကျမိသည်။ ပညာချွန်သော မောင်ထွန်းကြိုင်၏သတင်းကို လူအများ အမှတ်တရ ပြောဆို နေသံ ကြားရသောအခါ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ပညာတော်သူတစ်ယောက် ဖြစ် စေမည်ဟု သန္နိဋ္ဌာန်ချမှတ်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သန့် အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးဘိုးနှစ်သည် ၉၆ပါးသော ရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန်အနိစ္စ ရောက်သွားရှာလေသည်။ ဦးဘိုးနှစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကွယ်လွန်အနိစ္စရောက်သွားသဖြင့် မောင်သန့်တို့မိသားစုမှာ များစွာ အားငယ် | သွားကြရသည်ဖြစ်သော်လည်း ရှေ့သို့ ဘဝခရီးကို ဆက်လျှောက်ရေးအတွက် - မူကား ပူပန်သောကရောက်စရာ ဘာမျှမရှိပါပေ။ ဦးဘိုးနှစ်သည် မောင်သန့် တို့ မိသားစုအတွက် စီးပွားရေးတွင် မျက်နှာမငယ်စေရအောင် အိမ်မြေ၊ ခြံ မြေ၊ လယ်မြေများမှအစ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ထားရစ်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43834501824661,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_444c2720-af3c-4d32-876f-e731421d500a.jpg?v=1730272906"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်စိန်တင်-ကမ္ဘာငြိမ်းချမ်းရေးဗိသုကာ-ဦးသန့်-၂","title":"ကမ္ဘာငြိမ်းချမ်းရေးဗိသုကာ ဦးသန့် (၂)","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၅။ အမျိုးသားကျောင်းအုပ်ကြီး ဦးသန့်\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းတနော်မြို့ အမျိုးသားအထက်တန်းကျောင်းတွင် အထက်တန်းပြ ဆရာအဖြစ် အမှုထမ်းရသော ဦးသန့်၏ဘဝမှာ များစွာ ပျော်ရွှင်ကျေနပ်ခဲ့သည်။ ဦးသန့်သည် မူလကပင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာပေဝါသနာပါသူဖြစ်ခြင်းကြောင့် တပည့်များအား စာပေပို့ချသင်ကြားပေးခြင်းကို များစွာ ပျော်ရွှင်မိသည်။ ကျောင်းဆရာ အလုပ်မှာ ကုသိုလ်လည်းရ ဝမ်းလည်းဝ ဆိုသကဲ့သို့ အတ္တဟိတ-ပရဟိတ နှစ်မျိုးနှစ်ဝ အကျိုးပေးသောအလုပ်လည်း ဖြစ်သည်ဟု ယူဆသည်။ ထိုအချိန်က အင်္ဂလိပ်လက်အောက်ခံ မြန်မာနိုင်ငံ၏ နောင်တစ်ခေတ် သားကောင်းကြယ်ပွင့် ကလေးများကို အရောင်လက်စေရန် ပွတ်တိုက်အမွန်းတင်ရသောကျောင်းဆရာ ဘဝတွင် စေတနာအပြည့်နှင့် ဦးသန့် မွေ့လျော်ခဲ့သည့်အချိန်အခါလည်း ဖြစ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့် ကျောင်းဆရာအဖြစ် အမှုထမ်းနေချိန်သည် မြန်မာနိုင်ငံတွင် “ခေတ်စမ်းစာပေ'ဆိုသော အမည်ဖြင့် လူငယ်ပညာတတ် စာရေးဆရာတစ်စုက စာပေအရေးအသား နည်းသစ်ထွင်နေကြသော အချိန်လည်း ဖြစ်သည်။ ခေတ်စမ်းစာပေကို ခေါင်းဆောင် တီထွင်၍ မြေစမ်းခရမ်းပျိုးကြသူများတွင် ဆရာကြီး ဖာနီဗယ်၏ ဂန္တလောကမဂ္ဂဇင်းအသိုင်းအဝိုင်းမှ စာရေးဆရာ လူငယ် တစ်စုလည်း ထိပ်ဆုံးမှ ပါရှိခဲ့လေသည်။ ထို့ပြင် အခြားစာနယ်ဇင်းပေါင်း များစွာလည်း ပေါ်ထွက်လာလိုက် ပျောက်ကွယ်သွားလိုက်နှင့် မြန်မာစာပေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောကတွင် စာနယ်ဇင်းများ အလှုပ်ရှားဆုံးအချိန်လည်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဦးသန့်သည် စာပေဆောင်းပါးများ စတင်ရေးသား၍ ဂန္ထလောကအပါအဝင် မဂ္ဂဇင်းများ၊ ဂျာနယ်များသို့ ပို့သည်။ စာပေဝါသနာအရ အနှစ်နှစ်အလလ လေ့လာခဲ့သူတစ်ဦးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ဦးသန့်၏စာပေလက်ရာများမှာ စာနယ်ဇင်းတို့တွင် အပယ်ခံရသည်ဟူ၍ မရှိလှပေ။ ရွေးချယ်ဖော်ပြခြင်း ခံရ သည်က များသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်သည် မိမိ၏ကလောင်နာမည် “သီလဝ'နှင့် မိမိ ရေးသားသော စာပေကို ပုံနှိပ်စာလုံးအဖြစ် တွေ့ရသော ဦးသန့်အဖို့ စာရေးဆရာ သန္ဓေမျိုးစေ့ စတင်တည်ပျိုးခဲ့သောအချိန်ဟုလည်း ဆိုနိုင်ပေသည်။ ဦးသန့်သည် ၁၉၂၉ခုနှစ်မှ ၁၉၃၀-ခု နှစ်ကုန်အထိ အထက်တန်းပြဆရာအဖြစ် ၂-နှစ် လုပ်ဆောင် ခဲ့ပြီးနောက် မြန်မာနိုင်ငံ အစိုးရပညာရေးဌာနမှ ကျင်းပပြုလုပ်သော အထက် တန်းဆရာဖြစ် စာမေးပွဲကို ဝင်ရောက်ဖြေဆိုခဲ့သည်။ ထိုစာမေးပွဲတွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းဆရာလောက၌ ဦးသန့် တွေ့ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံဗဟုသုတနှင့် စာတွေ့ ကျက်မှတ်ထားသော ပညာဗဟုသုတနှစ်မျိုး၏ အကျိုးကျေးဇူးမှာ သိသာထင်ရှားလာခဲ့သည်။ ဦးသန့်သည် မြန်မာတစ်ပြည်လုံး၌ ပထမရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းဆရာအဖြစ် အမှုထမ်းနေစဉ်က ဦးသန့်ကို တပည့်ကျောင်းသူကျောင်း သားများက အထူးချစ်ခင်လေးစားကြပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမျိုးသားအထက်တန်းကျောင်းတွင် ဆရာသန့်ဆိုလျှင် ကျောင်းသား တိုင်းက ချစ်ခင်သည်။ စာပေသင်ကြားပြသမှုတွင် စေတနာ အလေးထားသူ ဖြစ်သည့်အပြင် ပြုံးရွှင်ဖော်ရွေစွာ ရှိတတ်သောသူ၏အမူအကျင့်သည် လူတိုင်း ချစ်ခင်လေးစားစေသည့် အဓိကအချက်ပင် ဖြစ်ပါပေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဦးသန့်သည် ရန်ကုန်မြို့ အမျိုးသားပညာရေးကောင်စီ (Council of National Education) အဖွဲ့ကြီး၏ အမှုဆောင်ကော်မီတီတွင် ပါဝင်၍ အမျိုးသားပညာရေး ကြီးပွားတိုးတက်ရေးကောင်စီ (CNE)မှ ထုတ်ဝေသော (National Educationist) soup soujeaus:opco:onec:opecuali အခါအခွင့်သင့်တိုင်း ဆောင်းပါးများ ပါဝင်ရေးသားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုမဂ္ဂဇင်းကို ယင်းခေတ်က အမျိုးသားပညာရေး ခေါင်းဆောင်ကြီး များဖြစ်ကြသော အမျိုးသားပညာဝန် ဦးဖိုးကျား၊ ဦးစိုးဝင်း၊ နေရှင်နယ် ဦးမြင့် စသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ဦးစီးထုတ်ဝေနေခြင်းဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူရိယနှင့် မြန်မာ့အလင်းမဂ္ဂဇင်းများထဲတွင်လည်း ဦးသန့်သည် စာပေ ဆောင်းပါးများ ရေးသားခဲ့သည်။ ဂန္ထ လောကမဂ္ဂဇင်းတွင်ကား ဦးသန့်သည် အင်္ဂလိပ်ဘာသာ၊ မြန်မာဘာသာများဖြင့် စာပေဆောင်းပါးကဗျာများကို ၁၉၃၀ ခုနှစ်မှစ၍ အဆက်မပြတ် ရေးခဲ့သည်။ ဦးသန့်၏ချစ်မိတ်ဆွေ ဦးနုသည် ပန်းတနော်မြို့တွင် ကျောင်းဆရာလုပ်ရင်း ဖူးစာရှင်ကို တွေ့လေသည်။ ဦးနု နှင့် ချစ်ကြိုက်နေသူမှာ ပန်းတနော်အမျိုးသားအထက်တန်းကျောင်း အုပ်ချုပ် ရေးကော်မီတီဥက္ကဋ္ဌ ဆန်စက်ပိုင်ရှင် ဦးအောင်ငြိမ်း၏သမီးဖြစ်သူ ဒေါ်မြရီ ဖြစ်လေသည်။ ဦးနှင့် ဒေါ်မြရီတို့ ချစ်ကြိုက်နေကြသော်လည်း နီးဖို့ရာမမြင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပေ။ ဦးနုမှာ ထိုစဉ်က ငွေကြေးချမ်းသာသူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေရာ ' ဒေါ်မြရီ၏ မိဘများမှာ ဦးနုနှင့် သမီးဖြစ်သူတို့ကို မည်သို့မှ သဘောမတူနိုင် ဖြစ်လေသည်။ ။တစ်နေ့တွင် ဒေါ်မြရီသည် မိဘများအိမ်မှ ထွက်ပြေးလေသည်။ ဒေါ်မြရီက ဦးနုနေသောအိမ်သို့ ထွက်ပြေး၏။ သို့သော်... ဦးနုမှာ ဝါးခယ်မ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့ရှိ မိဘများဆီသို့ ပြန်နေခိုက်ဖြစ်၍ လွဲနေ၏။ ထိုအချိန်တွင် ဒေါ်မြရီ၏ မိဘများမှာ ရဲဌာနာသို့ သွား၍ သမီးဖြစ်သူသည် လက်ဝတ်လက်စားများ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခိုးယူထွက်ပြေးသွားကြောင်းဖြင့် တိုင်ကြားအမှုဖွင့်လေသည်။ ဒေါ်မြရီသည် ပန်းတနော်မြို့နှင့် ငါးမိုင်ကွာ တော်တရရွာ ဆန်စက်ပိုင်ရှင် ဦးဘိုးရင်၏တိုက်၌ ပုန်းအောင်း၍ နေပြီး ဦးနု၏လူများက ဦးနုကို အမြန် လိုက်၍ ခေါ် ကြသည်။ ဦးနုသည် မော်တော်ဘုတ်ဖြင့် ပြန်လာ၍ ဒေါ်မြရီနှင့် တွေ့ပြီးလျှင် ချစ်သူနှစ်ဦး ရန်ကုန်သို့ ပြေးကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးနုနှင့် ဒေါ်မြရီတို့ကို သမီးရှင်မိဘများက နောင်အခါတွင် သဘောတူ လက်ထပ်ပေးသော်လည်း ဦးနုသည် ပန်းတနော်သို့ မပြန်တော့ပေ။ ဦးနု၏\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းအုပ်ကြီးရာထူးကို ဦးသန့်ကလွှဲယူရသည်။ ယခုအခါတွင် ဦးသန့်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းအုပ် (Superintendent) ရာထူးနှင့် ကျောင်းဆရာကြီးရာထူး (HeadMaster) ရာထူးများကိုပါ ပူးတွဲ၍ဆောင်ရွက်ရလေသည်။ ဦးသန့်ကို ရန်ကုန်ရောက် ဦးနုက ဖိတ်ခေါ်ပြီးလျှင် ထိုစဉ်က အမျိုးသားလှုပ်ရှားမှုများ တွင် ပါဝင်ဆောင်ရွက်နေသော ကိုအောင်ဆန်းနှင့် မိတ်ဆက်ပေးသည်။ ဦးနု သည် ယခုအခါတွင် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်သို့ ဆက်လက် တက်ရောက်ပြီး ဥပဒေပညာများ သင်ယူနေ သာအချိန်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်သည် ရန်ကုန်သို့ မကြာခဏဆိုသလို သွားနေရသည်။ မြန်မာ နိုင်ငံ ကျောင်းသုံးစာအုပ်ကော်မီတီ၊ အမျိုးသားပညာရေးကော်မီတီ၊ ကျောင်း အုပ်ဆရာကြီးများ အသင်း၏ အစည်းအဝေးပွဲများသို့ တက်ရောက်ရန် ဖြစ်၏။ ဦးသန့်သည် ထိုအချိန်က မည်သည့်နိုင်ငံရေးပါတီနှင့်မျှ ဆက်သွယ် ခြင်းမရှိပေ။ သူသည် နိုင်ငံ၏အရေးအခင်းများကို ဆောင်ရွက်ရန် ဝါသနာ ကြီးသူဖြစ်သော်လည်း နိုင်ငံရေး အယောင်ဆောင်၍ လက်သီးလက်မောင်း တန်းပြီး လုပ်ချင်ရာလုပ်နေသူများကို သူ မနှစ်မြို့။ နိုင်ငံရေးသမား ဆိုသူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eများကလည်း အတော်ပင် ခက်သော လူတန်းစားတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ နာမည်  ကျော်ကြား လူသိများရန်ကိုလည်းကောင်း၊ တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး စည်းလုံးရမည် - အချိန်တွင် ပုတ်ခတ်ကွဲပြားနေရန်ကိုလည်းကောင်း ကြိုးစားသူများဖြစ်သည် ကို ရာနှုန်း တော်တော်များများ တွေ့ရတတ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်၏ကြိုးစားမှုနှင့် ထူးချွန်မှု စေတနာထားမှုတို့သည် အသက် ငယ်ငယ်နှင့် ရာထူးကြီးကြီးကို လက်ခံဆောင်ရွက်ရသည်ထိ အကျိုးပေးခဲ့၏။ [ ၁၉၃၁ ခုနှစ် ပန်းတနော်အမျိုးသားအထက်တန်းကျောင်းအုပ်ကြီးအဖြစ် ဦးသန့် ရာထူး တိုးမြှင့်ဆောင်ရွက်ရသောအခါတွင် သူ့အသက်မှာ ၂၂-နှစ်သာ ရှိ သေးသည်။ ဦးသန့်သည် အသက် ၂၆-နှစ်အရွယ် ၁၉၃၅-ခုနှစ်တွင် ပန်းတနော် မြို့နေ ဆေးလိပ်ခုံပိုင်ရှင် ဒေါ်ကျေး၏သမီး `မသိန်းတင်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမသိန်းတင်မှာ စစ်ကိုင်းခရိုင် တံတားဦးမြို့ အထက်တန်း ရှေ့နေ ဦးသင်း ဒေါ်ကျေးတို့၏သမီးဖြစ်သည်။ မသိန်းတင်ကို တံတားဦးမြို့တွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမွေးဖွားသည်။ ဒေါ်ကျေးမှာ ပန်းတနော်မြို့ ဇာတိ ဖြစ်သော်လည်း ရောင်နောက် | ဆံထုံးပါဆိုသကဲ့သို့ ရှေ့နေဦးသင်းနှင့် အိမ်ထောင်ကျပြီး တံတားဦးမြို့သို့ လိုက်နေထိုင်ရစဉ် မသိန်းတင်ကို မွေးဖွားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမသိန်းတင်၏ဘခင် ဦးသင်းမှာ တံတားဦးမြို့၌ ၉၆-ပါးရောဂါနှင့် ကွယ်လွန်အနိစ္စရောက်သောအခါတွင် ဒေါ်ကျေးသည် တံတားဦးမြို့ကို စွန့် ခွာ၍ တစ်ဦးတည်းသော သမီးငယ်နှင့်အတူ ပန်းတနော်မြို့သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး သမီးမသိန်းတင်နှင့်အတူ ဆေးပြင်းလိပ်ခုံထောင်၍ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ဒေါ်ကျေး၏ ဆေးလိပ်ခုံလုပ်ငန်းမှာ အောင်မြင်မှုရသဖြင့် သားအမိနှစ်ယောက် မပူမပင်စားသောက်နေထိုင်ကြသည့်ပြင် မူလကလည်း ငွေကြေးချမ်းသာသူများ ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဒေါ်ကျေးတို့သားအမိမှာ ပန်းတနော် မြို့ပေါ်တွင် မသိသူရှားခဲ့သော သူများလည်းဖြစ်ခဲ့သည်။ ဒေါ်ကျေးသည် ဘတဆိုးသမီးငယ်ကို သမီးတစ်ယောက်ဆို ဆိုသလောက်ပင် ချစ်မြတ်နိုး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည့်အားလျော်စွာပင် ပိပိရိရိ လိမ္မာရေးခြားရှိအောင် ပုံပြင်သွန်သင်ခဲ့သည်။ မသိန်းတင်ကလည်း မိခင်၏ဆေးလိပ်ခုံကို ဦးစီး၍ လုပ်ဆောင်ရင်းဖြင့် ဗိုင်းကောင်းကျောက်ဖိဆိုသကဲ့သို့ လိမ္မာရေးခြားရှိစွာ နေထိုင်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ဤသို့ဖြင့် မသိန်းတင်၏ အချောအလှသဘာဝနှင့် လိမ္မာရေးခြား ရှိခြင်းကြောင့် ပန်းတနော်မြို့ပေါ်ရှိ လူပျိုကာလသားတို့လောကတွင် မသိန်းတင် ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ ပျံ့သင်းမွှေးကြွယ်လျက်ရှိခဲ့သည်။ ဦးသန့်နှင့် မသိန်းတင်တို့ လက်ထပ်ကြရာတွင် ဦးသန့်သည် မိမိ၏ ဇနီးလောင်းကို မိခင်ကြီး သဘော တူရအောင် အတော်အတန် ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်ခဲ့ရပေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်အနေဖြင့် မသိန်းတင်ကို ချစ်ခင်နှစ်သက်သော်လည်း အခြား ကာလသားများလို ဣမဲ့ ပိုးပန်းခြင်းကား လုံးဝမရှိခဲ့။ မြို့၏ အလှ သရဖူကို မြတ်နိုးကြည်ဖြူခြင်းရှိသည်မှာ မငြင်းသာပါ။ သို့သော် ခက်နေသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမှာ ဦးသန့်အနေဖြင့် မိန်းမသူငယ်ချင်းများနှင့်ပင် ရဲရဲတင်းတင်း ဆက်ဆံ နေထိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိ၍ ဖြစ်ပေသည်။ ဦးသန့်သည် အထက်တန်းကျောင်းတွင် | နေစဉ်ကလည်း ကျောင်းသူများနှင့် ရောထွေးယှက်တင်မနေတတ်ပေ။ အတန်း ထဲတွင် စာတော်သူဖြစ်သောကြောင့် ကျောင်းသူအများက ဦးသန့်နှင့် ဖော် စွာ ပေါင်းသင်းလိုကြသော်လည်း ဘုန်းကြီးလူထွက်ကြီးလို နေတတ်ထိုင်တတ် သော လူတည်ကြီး ဦးသန့်နှင့် ထိုမိန်းကလေးများမှာ မည်သို့မျှပေါင်း၍ ရေး -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတက္ကသိုလ်သို့ ရောက်သောအခါတွင်လည်း အင်းလျားသူ တက္ကသိုလ် ပျိုဖြူတို့နှင့် ဦးသန့်သည် ဖက်စပ်၍မရ ဖြစ်နေပြန်သည်။ ဦးသန့် သည် တက္ကသိုလ်သို့ လာခြင်းမှာ ပညာရေးရည်ရွယ်ချက်ကလွဲ၍ တခြား `ဟာမှမရှိဟူသော မူကို စွဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းဖြင့် တက္ကသိုလ်ပျိုဖြူများနှင့် ပေါင်းသင်းရန် စိတ်မကူးခဲ့ပေ။ ယခုတဖန် အမျိုးသားကျောင်းအုပ်ကြီးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရပြန်သောအခါ အသက်မှာ ၂၆-နှစ်သာ ရှိသေးသော် လည်း မြို့မျက်နှာဖုံး လူကြီးစာရင်းတွင် ထိပ်တန်းက ပါနေသူ ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ လူပျိုတို့၏ဘာဝ မိန်းမပျိုများနှင့် ပိုးပန်းလည်ပတ်ရန် မဖြစ် တော့သည့်အခြေသို့ ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူပျိုလူသန့် ရာထူးကြီးရှင်ဖြစ်သောကြောင့်လည်း ဦးသန့်သည် သမီးပျို မိဘရှင်များ၏ မျက်စေ့ကျခြင်းကို ခံရသည်။ ဦးသန့်၏ မိခင်ကြီး ဒေါ်နန်းသောင်ထံသို့ လူကိုယ်တိုင်တစ်မျိုး၊ ကြားလူလွှတ်၍တစ်သွယ်၊ သမီးရှင် များက စေ့စပ်စကား ကမ်းလှမ်းခဲ့ကြလေသည်။ ဦးသန့်သည် မည်သူ့ကိုမှ စိတ်မဝင်စား၊ သိက္ခာပြည့်စုံသော မသိန်းတင်၏ အမူအရာကိုသာ နှစ်သက်သည်။ မသိန်းတင်ကိုသာ မြတ်နိုးသည်။ မသိန်းတင်နှင့်သာ လက်ထပ်ချင်သည်။ သို့သော် မသိန်းတင်မှာ ဦးသန့်ထက် အသက်အနည်းငယ် ကြီးနေသည်။ ဤကိစ္စအတွက်ပင် ဦးသန့်၏ မိခင်ကြီးက သိပ်ပြီး သဘောမကျနိုင် ဖြစ်နေ သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်၏ မိခင်ကြီးသည် မသိန်းတင်၏ အရည်အချင်းများကိုကား နှစ်သက်ပြီး ဖြစ်နေပေသည်။ ထို့ပြင် မသိန်းတင်ကို ငြင်းရန် မလွယ်သော ကိစ္စတစ်ရပ်လည်း ရှိသေးသည်။ ယင်းမှာ ဦးသန့်၏ဘကြီးဖြစ်သူ ဦးအိုးသစ်သည် မသိန်းတင်၏ အဒေါ်ဖြစ်သူနှင့် အကြောင်းပါခဲ့၍ ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဆိုလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆွေရိပ်မကင်း၊ မျိုးရိပ်မကင်း ဖြစ်နေပေသည်။ မသိန်းတင်မှာ ပါဠိစာပေကို | သင်ကြားတတ်မြောက်၍ ဘာသာရေးကို အလွန်ကိုင်းရှိုင်းသော မိန်းမပျို ကလေးတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာကို အလွန်ကြည်ညိုသည်။ ဘုရားဝတ်၊ တရားဝတ်၊ သံဃာဝတ်ကို အစဉ်မပြတ် စေရန် ဂရုဓမ္မပြုသူကလေး ဖြစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရပ်ထဲတွင် ပြောနေသည့် စကားများအရဆိုလျှင် မသိန်းတင်မှာ ဦးသန့်နှင့်သာ မတွေ့ခဲ့လျှင် မယ်သီလလုပ်ရန်ပင် အစီအစဉ်ရှိပြီးသားဟု ဆိုကြလေသည်။ ဦးသန့်သည် မိခင်ကြီးအား မသိန်းတင်နှင့် လက်ထပ်ပေး ရန် အနူးအညွတ် ဖျောင်းဖျပြောဆိုခဲ့၏ ။ ခက်သည်မှာ ဦးသန့်၏ညီဖြစ်သူ ဦးခန့်၏ အိမ်ထောင်ရေးပြဿနာ ဖြစ်ပေါ်စဉ်ကလည်း ဦးသန့်သည် ညီဖြစ်သူ အား မိမိ၏ ချစ်သူကို မယူရန် မိခင်ဘက်မှ ဝင်၍ ကန့်ကွက်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဦးခန့်သည်လည်း မိမိထက် အသက်အနည်းငယ်ကြီးသော ဒေါ်စောရင်နှင့် ချစ်ကြိုက်နေသည်။ ဦးသန့်သည် ညီဖြစ်သူအားကိုယ့်ထက် အသက်ကြီးသော မိန်းမကို မယူသင့်ကြောင်း ဆုံးမစကားပြောကြားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် ဦးခန့်သည် မိမိချစ်သူ ဒေါ်စောရင်ကို ခိုးယူထွက်ပြေးခဲ့ လေသည်။ ဤသို့ဖြင့် ညီဖြစ်သူ၏ အိမ်ထောင်ရေး ပြဿနာကို လူပျိုကြီး ဦးသန့်က ဝင်၍ရှင်းပေးစဉ်က သူ့ ဆောင်ရွက်မှုမှာ မအောင်မြင်ခဲ့။ ညီဖြစ်သူအား အသက်ကြီးသူကို မယူစေချင်သော ဦးသန့်သည် နောက်ဆုံးတော့ အလျှော့ပေးခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဦးသန့်၏ ချစ်သူမှာလည်း မိမိထက် အသက်ကြီးသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါတော့သည်။ စင်စစ်ဆိုသော် ဦးသန့်သည် ဦးခန့်၏ အိမ်ထောင်ရေးပြဿနာဖြစ်စဉ်က မိခင်ကြီး စိတ်ချမ်းသာစေရန် အတွက်သာ ဦးခန့်ကို တားဆီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ရေးကြုံလာသောအခါ တွေက ဦးသန့်သည်လည်း အသည်းနှလုံးက အမြစ်တွယ်၍လာသော အချစ်ကိုသာ ဦးစားပေးခဲ့မိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်၏ မိခင်ဒေါ်နန်းသောင်သည် ဦးသန့်၏ ချစ်သူကို များစွာ ကန့်ကွက်တားဆီး မလုပ်ခဲ့ပါချေ။ ထောက်ထားစရာတွေကလည်း အမြောက် အမြားရှိနေသည်။ သားကြီးဖြစ်သူကလည်း မသိန်းတင်ကို အလွန် မြတ်နိုး ချစ်ခင်နေပြီ။ မသိန်းတင်ကလည်း လိမ္မာရေးခြားရှိသည်။ သားဖြစ်သူ စိတ်ဆင်းရဲစေရန် မပြုမူလိုသော အကြောင်းကြောင်းကြောင့်ပင် သားနှင့် မသိန်းတင်ကို လက်ထပ်ရန် သဘောတူခဲ့၏ ၊ ဦးသန့်နှင့် ဒေါ်သိန်းတင်တို့ကို စေ့စပ်ထားလိုက်သည်။ သို့သော်လက်ထပ်ပွဲကို ချက်ချင်းမလုပ်ပေ။ ဦးသန့်သည် ညီဖြစ်သူ ဦးသောင်း ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရစာမေးပွဲ အောင်သည်အထိ စောင့်ရမည်ဖြစ်ပြီးလျှင် လက်ထက်ပွဲကိုလည်း ဝါကျွတ်မှ ကျင်းပရမည် ဖြစ်ပေသည်။ သောကြာနေ့ မွေးသော ဦးသန့်နှင့် စနေနေ့မွေးသော ဒေါ်သိန်းတင် တို့နှစ်ဦးအတွက် နေ့ကောင်းရက်သာများကို ရွေးကြသည်။ ၁၉၃၄-ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလထဲတွင် လက်ထပ်ပွဲကို ကျင်းပပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ထားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတွင်ကား ဦးသန့်သည်ဦးသန့်သည် လက်ထပ်ရက်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ခဲ့သည်။ ဒေါ်သိန်းတင်ကလည်း ဦးသန့်မိဘဘက်မှ စီစဉ်သမျှကို နားထောင် လိုက်နာသည်။ ဤသို့ဖြင့် ၁၉၃၄-ခု နိုဝင်ဘာလထဲတွင် ဦးသန့်၏ လက်ထပ်ပွဲကို ဒေါ်သိန်းတင်၏မိခင် ဒေါ်ကျေး၏အိမ်တွင် စည်ကားစွာ ကျင်းပခဲ့ရသည်။ နှစ်ဘက်မိတ်ဆွေ အပေါင်းအသင်းများမှာ မင်္ဂလာပွဲသို့ စည်ကားစွာ လာရောက်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒေါ်သိန်းတင်ကား ဦးသန့်လို စိတ်သဘောထားပြည့်ဝသူ တစ်ဦးကို ခင်ပွန်းတော်ရသဖြင့် များစွာဝမ်းသာမိ၏။ ဦးသန့်၏ အရည်အချင်းကို ဒေါ်သိန်းတင်၏ သူငယ်ချင်း မိန်းကလေးများက ကောင်းစွာ သိသဖြင့် ဒေါ်သိန်းတင်ကို “ဦး- လင်ကောင်းသားကောင်းရတာပါ မသိန်းတင်ရယ်၊ ထီပေါက်ထာပါပဲ” ဟု ဝမ်းသာအားရ ပြောခဲ့ကြပေသည်။ မှန်သည်။ ထိုအချိန်က မြို့မျက်နှာဖုံး လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သော ခေတ်ပညာတတ်လည်း ဖြစ်သော၊ အလွန်ပင် စိတ်သဘောထား ပြည့်ဝသူ လည်း ဖြစ်သော ဦးသန့်ကို လက်ဆက်ရသော မိန်းကလေးများအဖို့ များစွာ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရချေမည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်၏ ဘ၀ခရီးမှာ ထိုအချိန်မှစ၍ ပျော်မွေ့ ချောမောစွာဖြင့် | ခရီးဆက်ခဲ့ရပြန်သည်။ ဦးသန့်မှာ မိမိအတွက် ဘဝခရီးကို အတူလက်တွဲ၍ သွားရတော့မည့် ဇနီးချော၊ ဇနီးအလိမ္မာကို ရခဲ့သဖြင့်လည်း အကျေနပ်ကြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျေနပ်ခဲ့သည်။ မိခင်အိုကြီးကို လုပ်ကျွေးသမှုပြု၍ ကျေးဇူးဆပ်ခွင့်ရသော ' ကြောင့်လည်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်ခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် မိမိဝါသနာပါသော ကျောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာအလုပ်ဖြင့် အနာဂတ် မြန်မာနိုင်ငံ၏ သားသမီးကောင်းကလေးများကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရလျက် ရှိသဖြင့်လည်း စိတ်တွင် ကြည်နူးမှု အထူးဖြစ်ခဲ့ရ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုမျှသာမဟုတ်သေး၊ ဦးသန့်သည် တဘက်မှာ စာရေးဆရာ ဦးသန့် အဖြစ်ဖြင့် တိုင်းပြည်၏ တာဝန်ကို ထမ်းခဲ့ပြန်သည်။ ၁၉၃၀-ခုနှစ်ဆီမှစ၍ မြန်မာနိုင်ငံ စာနယ်ဇင်းများ၌ စာရေးဆရာကြီးသန့်၏ စာပေဆောင်းပါး၊ ကဗျာများ ဝေဝေဆာဆာပင် ပါရှိလာခဲ့သည်။ ဦးသန့်သည် ကျောင်းလုပ်ငန်းကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းချိန်တွင် ဆောင်ရွက်၍ ကျန်အချိန်များတွင် စာပေရေးသားခြင်းဖြင့် အချိန်ကုန်စေသည်။ နံနက်တိုင်းပင် ရွှေမြင်တင်ဘုရားဆီသို့ အညောင်းပြေ လမ်းလျှောက်ခြင်းဖြင့် ကျန်းမာရေးအတွက် အလေ့အကျင့်တစ်ခု ပြုခဲ့သည်ကို လည်း ဝတ်မပျက်။ ဦးသန့်သည် ဘိလိယက်ထိုးလည်း ဝါသနာပါခဲ့သည်။ သူငယ်ချင်း အရာရှိများနှင့် စာတိုက်လမ်းရှိ အစိုးရကလပ်တွင် သွားရောက်၍ ညနေတိုင်း ဘိလိယက်ထိုးတတ်သည်။ ကမ်းနားလမ်း ကလပ်တွင်လည်း ရံခါပင် သွားရောက်၍ ဘိလိယက်ထိုးတတ်သည့်အခါလည်း ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်သည် လက်ထပ်ပြီးသောအခါတွင် ယောက္ခမဖြစ်သူ ဒေါ်ကျေး၏ စဉ့်အိုးတန်းရပ်နေအိမ်သို့ လိုက်ပါ ပြောင်းရွှေ့၍ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ဦးသန့်၊ ဒေါ်သိန်းတင်တို့တွင် သားဦးကလေး မောင်ဘိုကို ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ သားဦး ဦးသန့်နှင့် ဒေါ်သိန်းတင်တို့က ရူးမတတ် ချစ်သည်။ အဖွားဖြစ်သူ ဒေါ်နန်းသောင်နှင့် ဒေါ်ကျေးတို့ကလည်း မြေးဦးမို့ အသည်းစွဲ ချစ်ကြရပေ သည်။ မောင်ဘိုကလေးမှာလည်း ချစ်စရာ အလွန်ကောင်းပါသည်။ ဖြူဖြူ လှလှဝဝကလေးဖြစ်သည်။ တစ်နှစ်အရွယ် အချိန်ကပင် မပီကလာ စကား ကလေးများ ပြောတတ်လာခဲ့ပေသည်။ သို့သော် မောင်ဘိုမှာ မွေးလာပြီး မကြာမီပင် မကျန်းမမာ ဖြစ်လာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ဘို အခါလည်သားဘဝတွင် အဖျားဝင်လာသည်။ ကလေးမှာ အဖျားမကျ၍ မြန်မာဆေးဆရာတစ်ဦးကိုပင့်၍ ကုသသည်။ သို့သော်အဖျားမှာ မသက်သာ။ တဖန် ဆရာဝန်တစ်ဦးကိုပင့်၍ ကုသပြန်သည်။ မောင်ဘို၏ အဖျားရောဂါမှာ မသက်သာခဲ့ပေ။ ဆွေမျိုးမိတ်သင်္ဂဟ တွေက မောင်ဘိုအား နာမည်ပေးကင်ပွန်းတပ် ပြုလုပ်လိုက်လျှင် ကျန်းမာလာလိမ့်မည်ဟု ပြောကြ၏။ ထို့ကြောင့် ဦးသန့်တို့မိသားစုသည် မောင်ဘို့ အတွက် နာမည်ပေးကင်းတပ်မင်္ဂလာအခမ်းအနား ကျင်းပကြသည်။ မိတ်သင်္ဂဟဆွေမျိုး စုစုပေါင်း ၄၀၀ ခန့် ဖိတ်ကြားဧည့်ခံရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ဘိုမှာ နာမည်ပေးမင်္ဂလာပြုပြီးသည်မှစ၍ ကျန်းမာလာ၏။ သို့သော် ထိုနှစ်အတွင်းတွင်ပင် တစ်ကြိမ်ပြန်၍ ဖျားပြန်၏။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်ကား ကလေး၏ အသက်ကို အဆုံးခံလိုက်ရလေသည်။ ဦးသန့်ကညီဦးခန့် ထံသို့ စာရေးလိုက်၏။ ထိုနေ့မှာ ၁၉၃၆-ခု စက်တင်ဘာလ ၂၂ ရက်နေ့ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မောင်ကိုတော့ အဖျားရောဂါနဲ့ဘဲ မနေ့ညနေ ၃-နာရီခွဲမှာ ဆုံးရှာပြီ၊ ဒီလောက်မြန်မြန်ကြီး ဒိုကို ခွာသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ဘူး၊ ဆုံးတဲ့ညနေ ၅နာရီမှာပဲ သဂြိုဟ်လိုက်တယ်၊ မသိန်းတင်လည်း ဖြေမဆည်နိုင် ဖြစ်နေရှာရဲ့ ၊ ငါလည်း အိပ်မက် မက်နေသလား အောက်မေ့တယ်၊ တကယ်ဆိုတော့ ဘဝ ဆိုတာ အိပ်မက်ရှည်ကြီးပါပဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်နှင့် ဒေါ်သိန်းတင်တို့၏ ပရိဒေဝမီးကို ငြိမ်းနိုင်သမျှ ငြိမ်းစေ ရန် သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းတစ်စုက ၄-လသား ကလေးငယ်တစ်ယောက် ကို မွေးစားဖို့ ရှာလာကြသည်။ ကလေးငယ်၏ မိဘများမှာ ယင်းကလေးကို ကြီးပြင်းလာသည်ထိ ပြုစုစောင့်ရှောက်နိုင်ခြင်း မရှိ၍ ဦးသန့်တို့အား မွေးစား ခွင့် ပြုကြသည်။ ဦးသန့်ရော ဒေါ်သိန်းတင်တို့ပါ ထိုကလေးငယ်ကို ချစ်ခင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြတ်နိုးကြလေသည်။ ကလေးကို “မောင်စောလွင်” ဟု အမည်ပေးကြသည်။ | ထိုကလေးကို မွေးစားပြီး၍ မကြာမီပင် သမီးအေးအေးကို မွေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအေးအေးနောက် သားမောင်တင်မောင်ကို မွေးပြန်သည်။ ယခုအခါတွင် ဦးသန့်တို့ မိသားစုမှာ သားသမီးသုံးယောက်နှင့် အလွန်ပျော်မွေ့စရာကောင်းနေပြန်တော့သည်။ မကြာမီ ဂျပန်စစ်တပ်သည် မြန်မာနိုင်ငံသို့ | ဝင်လာလေသည်။ ဦးသန့်သည် ရေဒီယိုမှ နိုင်ငံခြားသတင်းများကို နားထောင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၄၁-ခု ဒီဇင်ဘာလမှစ၍ ကြားရသောသတင်းတွေမှာ ယုံနိုင်စရာမရှိလှပေ။ | ထိုနှစ် ဒီဇင်ဘာလ ၇-၉ ရက်များတွင် ဂျပန်သည် ပုလဲဆိပ်ကမ်းကို ဗုံးကြဲ | တော့သည်။ ဒီဇင်ဘာလ ၁၅-ရက်နေ့တွင် ဂျပန်သည် မြန်မာနိုင်ငံ တောင်ဘက်စွန်း ဝိတိုရိယအငူသို့ ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43834499924117,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4a95eacd-e50a-40ab-99fe-f6fc567cf993.jpg?v=1730272915"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်စိန်တင်-ကမ္ဘာငြိမ်းချမ်းရေးဗိသုကာ-ဦးသန့်-၃","title":"ကမ္ဘာငြိမ်းချမ်းရေးဗိသုကာ ဦးသန့် (၃)","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၇။ ဘာသာပြန်ဆရာ ဦးသန့်\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၃၀-ပြည့်နှစ်ဆီမှစ၍ မြန်မာစာပေလောကတွင် ဘာသာပြန်စာပေများ ( ခတ်စားစပြုလာသည်။ ထိုခေတ်က မြန်မာစာဖတ်ပရိသတ်များ၊ ဘာသာပြန် စာပေများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုရှိစေရန် နာမည်ရ စာရေးဆရာများ ပါဝင်ရေးသား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသာ ဂန္ထလောကမဂ္ဂဇင်းက အထူးကြိုးစားဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ဆရာဇော်ဂျီ ၂၏ မဟာဆန်ချင်သူ ပြဇာတ်ကို ဂန္ထလောကမဂ္ဂဇင်းတွင် အခန်းဆက် ထည့်သွင်းဖော်ပြခဲ့သည်။ ထိုပြဇာတ်မှာ နာမည်ကျော် ပြင်သစ် စာရေးဆရာကြီး စစ်ဦး၏ စာပေကို မြန်မာပုံစံသွင်း၍ ဆရာဇော်ဂျီက ခပ်ပြောင်ပြောင် | ကလေး ရေးချထားသော ပြဇာတ်ဖြစ်သည်။ အလားတူပင် ဒေါက်တာ ရမ်လျောင်စသော စာရေးဆရာများကလည်း ဂန္ထလောကတွင် ဘာသာပြန် ရေးကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညိုမြ၊ သိပ္ပံမောင်ဝ စသော နာမည်ရံ စာရေးဆရာများကလည်း ကောင်းနိုးရာရာ နိုင်ငံခြားစာပေအချို့ကို ဂန္တ လောကမဂ္ဂဇင်းအတွက် မြန်မာ ပြန်ပေးကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၈န္တ လောကသည် ထိုမျှနှင့် မကျေနပ် မရောင့်ရဲ၊ မြန်မာစာဖတ် ပရိသတ်များ၊ ဘာသာပြန်စာပေများ၏ အရသာကို ထို့ထက် ပိုမိုရင်းနှီးစေလို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဂန္ထ လောကတွင် ဘာသာပြန်ပြိုင်ပွဲတစ်ရပ် ဖွင့်လှစ် ပေးခဲ့သည်။ အောက်တွင် ဖော်ပြထားသော “စလေအညာက မြွေဆရာ အကြောင်း” ကဗျာမှာ ဘာသာပြန်ဆရာ ဦးသန့်၏လက်ရာဖြစ်သည်။ နာမည်ကျော် အင်္ဂလိပ်ကဗျာဆရာတစ်ဦးဖြစ်သော (Robert Browning) ၏ (The piedpiper of Hamelin) ကဗျာရှည်ကြီးကို ဦးသန့်က မြန်မာ လို ဆီလျော်အောင် ပြန်ဆို၍ ကဗျာအသွားအတိုင်း သီကုံးရေးသားထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤကဗျာမှာ ဂန္ထ လောကမဂ္ဂဇင်း၏ ဘာသာပြန်ပြိုင်ပွဲတွင် ပထမဆုံး ကဗျာ ဖြစ်လေသည်။ ကဗျာမှာ အင်္ဂလိပ်ကဗျာကို ဘာသာပြန်သည်ဆို။ မျှဖြင့် မူလဇာတ်လမ်း ဇာတ်သွားအတိုင်း သီဖွဲ့ ရေးသားထားခြင်း မဟုတ် မြန်မာစာပေတွင် ဦးသန့်မည်မျှ မ်းကျင်နှံ့စပ်သည်ကို သူ၏ ဘာသာ ချက်ကို ကြည့်၍ သိသာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်သည် မြန်မာစကားလုံး ကြွယ်ဝသူဖြစ်သည်။ ပေါရာ စကားလုံးများလည်း အတော်ပင် ပြည့်ပြည့်၀၀ လေ့လာမှတ်သားထား ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်ကို သူ၏ ဘာသာပြန်ကဗျာ၌ ဝေါဟာရနှင့် ပေါကကျ စကားလုံးများ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ဖောဖောသီသီ ထည့်သွင်းရေးသားထားသည်။ ဖတ်ရှုရခြင်းဖြင့် သိရပေသည်။ ဦးသန့်၏ ဘာသာပြန်ကဗျာမှာ သူ့ခေတီ သူ့ပရိသတ်နှင့်ဆိုလျှင် များစွာအောင်မြင်ခဲ့သော ဘာသာပြန်စာပေဟု ဆို မည်ဖြစ်သည်။ ဦးသန့်၏ ဘာသာပြန်ကဗျာကို လူကြိုက်များခဲ့ကြသည်။ အင်္ဂလိပ်ကဗျာ ကဗျာဆရာ၏ဇာတ်လမ်းကို မြန်မာသဘာဝနှင့် လျော်၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောင် အညာစလေမြို့ကို နောက်ခံထား၍ ရေးဖွဲ့ ထားခြင်းကပင် မြန်မ စာဖတ်ပရိသတ်အဖို့ သူ၏ ဘာသာပြန်စာပေကို နှစ်သက်မြတ်နိုးစရာ။ ဖြစ်ခဲ့ရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစလေအညာက မြွေဆရာအကြောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့် ဘာသာပြန်ဆို သီကုံးသည် \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၁) အတီရှေးခါ၊ နှစ်ငါးရာက၊ ရွှေညာစခန်း၊ ရောကမ်း၌၊ လွန်ဆန်းတင့်တယ်။ နေချင်ဘွယ်သား၊ မည်ဝယ် သညာ၊ စလေရွာဟု၊ လူလာလူသွား၊ မြဲစည်ကားသည်၊ တပါးရွာထူး၊ ရှိ၏ဘူးရှင့်၊ ပျော်မြူးရွှင်ပျောင်း၊ နေဖို့ကောင်း လည်း၊ အကြောင်းမသင့်၊ အခွင့်မသာ၊ အခါမဆိုက်၊ အခိုက် မကြုံ၊ ကံဆိုးဆုံ၍၊ ပုံယင်ပျားလင့်၊ ကြွက်ဘေးသင့်ရာ၊ အတင့်ရဲခြင်း၊ ထိုကြွက်မင်းတို့၊ ခပင်းလူခြေ၊ များထွေထွေကို မနေဝံ့အောင်၊ ဘေးရန်ထောင်၏။ ယခေါင်ရှေးဆီ၊ ပုဂံပြည်၌၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတလီငှက်ကြီး၊ တသီးရှူးပျံ၊ တဖန်ဝက်ဆိုး၊ တမျိုးကျားမင်း၊ မင်းမူလျဉ်းသို့၊ မယွင်းသေချာ၊ လူမှာမအေး၊ ခွေးကိုရန်အောင်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင်ကိုသတ်ပြေး၊ ရွှေသွေးလူငယ်၊ ပုခက်ဝယ်ကို၊ ၀င်တွယ် ကိုက်ဖဲ့၊ နှိပ်စက်ခဲ့၏၊ အိုးပဲ့ခွက်လှန်၊ မကျန်ဟင်းသောက်၊ ဇွန်းကောက်ကောက်ကို၊ မျက်မှောက်လူရှေ့၊ ဝင်တိုးဝှေ့ကာ၊ စားချင်ရာကို၊ အာသာပြင်းပြင်း၊ စားတုံနှင်းသည်။ ကြွက်မင်း ဘေးကြီး ဆိုက်ပုံတည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ကြွက်မင်းဘေးကြီး၊ များထူဖီကာ၊ လူကြီးလူငယ်၊ အရွယ်မရွေး၊ မလေးမခန့်၊ လွန်ရဲဝံ့၍၊ အဝှန့်ပြောထူ၊ ကြွက် သိုက်ဟူ၏၊ မြို့သူမြို့သား၊ ရံခါများ၌၊ စကားစုရုံး၊ ပြောနေ တုန်းဝယ်၊ မဆုံးမီပင်၊ ကြွက်တပ်ဝင်၍၊ ပျိုပျင်ပျစ်ပျစ်၊ သံကျယ်ဟစ်ကာ၊ ရှိစေရာ၏၊ သို့သာနေကြား၊ အကြံပါး၍၊ တတ်အားမနိုင်၊ လက်ချခိုင်လျက်၊ ကြွက်နိုင်ငံစစ်၊ ဖြစ်ကြီး ဖြစ်မည်၊ စိုးလှသည်ကြောင့်၊ မတည်မရပ်၊ ရှင်လူထပ်၍၊ ဇရပ်ရှိရာ၊ စုရုံးလာပြီး၊ ကြံရာကံကြောင်း၊ နည်းလမ်းကောင်းကို အပေါင်းများထွေ၊ ဆွေးနွေးပေသော်၊ မြို့နေလူကြီး၊ ပညာသီးတို့၊ ဝမ်းနည်းစိတ်ပျက်၊ ကိုရွှေကြွက်ကြောင့်၊ ပင့်သက်လှိုက်ဖို၊ မြို့ဝန်ကိုလျှင်၊ ပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့၊ သင့်ဘယ့်နဲ့ကြောင့်၊ ကြံမဲ့ဖြစ်ခင်း၊ ကြွက်မရှင်းခဲ့၊ အတင်းကာရော၊ အခွန်လောတတ်၊ စည်းစိမ် မြတ်နှင့်၊ ဂုဏ်ဒြပ်ဆင့်ထောင်း၊ ဆယ်အိမ်ခေါင်းတို့၊ အကြောင်း အသို့၊ ကြွဖို့သင့်ပြီ၊ မကြံစည်လျှင်၊ အတည်မရ၊ နှင်ထုတ် ချမည်၊ ခြိမ်းချောက်သည်တွင်၊ တလီမြို့ဝန်၊ ကြောက်သွေး မွန်သည်၊ ခိုက်တုန်ဆတ်ဆတ် ဖြစ်၏တည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၃) \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခိုက်တုန်ဆတ်ဆတ်၊ မတ်မတ်ရပ်၍၊ ပါးစပ်ဖွင့်ဟ ပြောရသည်မှာ၊ များတကာတို့ ကျုပ်မှာကိစ္စ၊ ကြံမရပြီ၊ မဆဝန်ကြီး၊ ထမ်းရွက်ပြီး၍၊ မှားကြီးမှားသည်၊ တပါးအရပ်၊ ရောက်တုံလတ်လျှင်၊ စိတ်မြတ်ရွှင်မြူး၊ ရှိပေဦးမည်၊ ရာထူး မလို၊ သောကပို၍၊ ထိုထိုဤဤ၊ အလီလီကို၊ အတည်မကျ၊ | စဉ်းစားလှပြီး၊ မရအကြံ၊ ကြွက်ဗိုလ်ရန်ကို၊ တွန်းလှန်ဖြိုဖျက်၊ ခက်ကြီးခက်၏၊ သို့မြွက်နေစဉ်၊ ဇရပ်ပြင်မှ၊ ကြောက်ချင် ဖွယ်ရာ၊ ကြွက်အုပ်လာသို့၊ တာတာတက်တက်၊ အသံနှက်ရာ၊ အသက်ရှူမွန်၊ မြို့ဝန်များ၊ ကြောက်သွေးဖြာ၍၊ ဝင်သာဝင်ပါ၊ ဆိုတုန်းခါတွင်၊ တထူးထွေ၊ အင်္ကျီရှည်နှင့်၊ ဆန်းပေလူသား၊ ဝင်လာနားခဲ့၊ ခါးသွယ်သွယ်၊ မျက်ဝယ်မှေးမှေး၊ မုတ်ဆိတ် မွေးမဲ၊ ဆံကြိုးကြံနှင့်၊ ပြိတ္တာပဲလား၊ လွဲစေဖယ်စေ၊ သုဿန် ပြေတွင်၊ တစ္ဆေကောင်က၊ သက်ရှင်ထသို့ အံ့ကြမဆုံး၊ ရှိနေတုန်းဝယ်၊ ရှေ့ဆုံးနေရာ၊ လှမ်း၍လာသည်၊ တဖြာအံ့ပွဲ ဖြစ်၏တည်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၄) တဖြာအုံပွဲ၊ အံ့မစဲခင်၊ ထိုလုလင်က၊ ဤသို့ဟ၍၊ ထောင်ကြလူဗိုလ်၊ ကျွန်ုပ်ဆိုမည်၊ ဤလူ့ပြည်၌၊ ရှိတည်သမျှ၊ ကင်းမြွေစ၍၊ ကြွက်ကမကြွင်း၊ ငှက်မင်းရေငါး၊ သင်းလိပ်ဖား တို့၊ ရှောင်ရှားဝေးနေ၊ ကျုပ်စွမ်းပေ၏ ၊ ကဝေအမှု၊ ဆေးအင်ပြုဖို့၊ အတုကင်းမဲ့၊ မျက်လှည့်မစွက်၊ ပဉ္စလက်နှင့်၊ ဟိုဘက်တလွှား၊ | လူအများကို၊ ခေါ်ထားသညာ၊ ရွာအနှံ့၊ ကျော်လှိုင်လှန့်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပြန့်သတင်း၊ ကျော်သည့်ခင်းကြောင့်၊ ရှမ်းမင်းစော်ဘွား၊ လူစေပါး၍၊ ကျုပ်အားပင့်ခေါ်၊ ရောက်ခါသော်လျှင်၊ ဆေးမော် စွမ်းတိုက်၊ ကင်းတသိုက်ကို ရှင်းလိုက်ရသေး၊ သင်းတို့ဘေး လည်း၊ ငါ့ဆေးပြွေ၊ မှုတ်လိုက်လေက၊ ကြွက်တွေအားလုံး၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသေအုံးမည်ပင်၊ ယုံလျှင်ယခု၊ ရှင်းအောင်ပြုမည်၊ ထိုဆုအတွက်၊ သဘက်၍၊ ချက်ချင်းဘေးအောင်၊ တစ်ထောင်အသပြာ၊ ရမှသာဟု၊ ဆိုကာရှိတုန်း၊ မြို့ဝန်လွှဲ၍၊ နေအုံးလူလှ၊ မက တစ်ထောင်၊ တိုးပေးဆောင်မည်၊ ရှင်အောင်ကြွက်ပေါင်း၊ ပယ်ခွာရှောင်းပေ၊ တစ်သောင်းတိတိ၊ မြဲမှတ်ဘိလော့၊ ကတိ ငါထား၊ ငါ့စကားကို မှတ်သားစွဲစွဲမြဲမြဲတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၅) \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြဲမြဲမှတ်သား၊ သူ့စကားနှင့်၊ ထွက်သွားလမ်းပေါ်၊ ဆရာကျော်သည်၊ မှုတ်သော်မြွေ၊ နှုတ်ခမ်းလေနှင့်၊ မသွေခဏ၊ ကြွက်ကြွက်သိမ်၊ ကြွက်လိမ်ကြွက်ရိုး၊ ကြွက်ဆိုးကြွက်ယုတ်၊ ကြွက်စုတ်ကြွက်မွဲ၊ ကြွက်မဲကြွက်ဖြူ၊ ကြွက်ဆူကြွက်နီ၊ ကြွက်လှီကြွက်ညို၊ ကြွက်ဖိုကြွက်မ၊ ကြွက်လှကြွက်အို၊ လယ်ကြွက်ပျိုနှင့်၊ အအိုအနု၊ အစုစုပေါင်း၊ ကြွက်ထောင်သောင်း သည်၊ ခညောင်းပြေးလာ၊ မြွေဆရာသို့၊ မကွာထပ်ချပ်၊ လိုက်ကြလတ်၏၊ လူလတ်များ ပြေဆရာလည်း၊ သေချာ မှုတ်ရင်း၊ ဧရာတွင်းသို့၊ ချက်ချင်းတမဟုတ်၊ ကြွက်တွေငုပ်၍၊ ထွက်ပြုတ်ဇီဝေ၊ ခန္ဓာကြွေ၏၊ မသေကြွက်သား၊ ကျန်တပါး တည့်၊ ခွန်အားစွမ်းပြည့်၊ ကူးဖြတ်မိ၍၊ ဤသည်ဟိုဘက်၊ ကမ်းသို့ တက်ပြီး၊ ပြောကာညည်း၏၊ လူကြီးမှုတ်ဟန်၊ သည်ပြေသံကား၊ အမှန်မယွင်း၊ စားဖို့ဟင်းနှင့်၊ ထမင်းအိုးခွက်၊ ဖွင့်သည်ချက်တည့်၊ ဆက်လက်တဖန်၊ နားထောင်းပြန်သော်၊ ချိုငံစိမ့်အေး၊ ရသာပေးသို့၊ မနှေးပြေးကြ၊ ရမက်၍၊ လိုက်ကြစဉ်ပင်၊ အသံဝင်ရာ၊ ဒို့လိုက်ပါ၏၊ တစ်ခါထို့နောက်၊ သည်ပွေးပေါက်က၊ ဤသို့ဟ၏၊ လာကြကြွက်မင်း၊ ကြွက် အသင်းတို့၊ ချက်ချင်းမကြာ၊ သကာချိုမြ၊ လွန်ပေါလှသော၊ ဒေသအရပ်၊ ငါခေါ်လတ်မည်၊ ထက်ကြပ်လိုက်တုံး၊ ရေတွေ ဖုံးလာ၊ သိသောခါမှ၊ လွတ်ရာရည်စူး၊ ရေကိုကူးသည်၊ ကြွက်ထူးတစ်သင်း ပျောက်၏တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၆) \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြွက်ထူးတစ်သင်း၊ ပျောက်တုံလျင်းသော်၊ မြူးခြင်းတလီ၊ ကသည်မရှား၊ စလေသားတို့၊ ရှင်အားရရ၊ ရှိလေလှ၍၊ တူပြုံးချို၊ မြို့ဝန်အိုက၊ ဟဲဟိုနားက၊ ကြွက်သိုက် ဖွလော့၊ အစစကြွင်း၊ မကျန်လျင်းနှင့်၊ သင်းတို့ကြွက်အိုး၊ မျိုးမှမတူ၊ ကျူပင်ကိုခုတ်၊ ကျူငုတ်မကျန်၊ မြဲစီမံဟု၊ မြို့ဝန်စေးနှဲ၊ ပြောမစ်ခင်၊ ဆရာဝင်၍၊ အလျင်ရအောင်၊ တထောင်သပြာ၊ တောင်းသည့်ခါဝယ်၊ မျက်နှာညိုမဲ၊ ပြူးပြဲတဲနှင့်၊ လှူပွဲတခန်း၊ စားသောက်လမ်းနှင့်၊ ပေးကမ်းစွန့်ကျဲ၊ ကုန်မစွဲတည့်၊ ဝင်ပွဲ မရှိ၊ ထွက်ငွေဘိ၍၊ အတိဆင်းရဲ၊ ဖြစ်သည့်ထဲကို၊ ပွဲတောသား၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်းရက်ညားလေ၊ ကြည်စားပြက်ရယ်၊ တကယ်မဟုတ်၊ ကတိဖြုတ်စို့၊ အဟုတ်ဆတ်ဆတ်၊ ကြွက်တစ်ထပ်လည်း၊ မြစ်စပ်ရေမြဲ၊ ငုတ်ဝင်စဲပြီ၊ ရန်ပွဲမရှိ၊ ကြောက်မညီ၊ စိုးစိ ရန်ဘေး၊ သီသီဝေးခဲ့၊ အရေးမစိုက်၊ သင်နှစ်ခြိုက်လျှင်၊ တကြိုက်စမ်းလေ၊ ထန်းရေခါးခါး၊ သဒ္ဓါထား၍၊ သင့်အား ပေးမည်၊ ငွေရေးအတွက် စိတ်မကွက်နှင့်၊ ထိုက်သင့်သမျှ၊ ငါးဆယ်ရလျှင်၊ ကြေပမိတ်ဆွေ၊ ကျုပ်ပေးပေအံ့၊ အနှံ့အပြား၊ ကြွက်ဖျက်ထား၍၊ အများပွဲဘိ၊ မိတ်ဆွေသိဟု၊ ကတိပျက်ယွင်း၊ ပြောရက်ခြင်းသည်၊ လက်ငင်းဒုက္ခ ရောက်ဖို့တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၇)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e လက်ငင်းဒုက္ခ၊ ရောက်ဖို့စသည်၊ လူလှဆရာ၊ မျက်နှာပြာ၍၊ မုသာမသုံး၊ ပျက်ပြုန်းကြည်စား၊ မပြောငြား နှင့်၊ မှတ်ထားကတိ၊ စွဲမြဲဘိလော့ဤသည့်ညနေ၊ ရခိုင်ပြည်၌၊ အဆွေပြည့်ရှင်၊ စဖိုခွင်တွင်၊ အကြင်ကင်းကောက်၊ ဘေးရန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖျောက်၍၊ ချီးမြှောက်မစ၊ တူတကွလျှင်၊ ညစာဝင်အံ့၊ မြန်ပင် မနှေး၊ ယခုပေးပါ၊ လေးဆေးပေါ့ဆ၊ လျှော့ချတစ်ပြား၊ မယူ အားခဲ့၊ ကျပ်အားခတ်ဆွ၊ ပြုကျင့်ကလျှင်၊ နောက်မှသိမည်၊ ခြိမ်းခြောက်သည်တွင်၊ တလီမြို့ဝန်၊ အရဲသွန်၍၊ ဟေ့မွန် ဟဝါ၊ မြွေဆရာရဲ့၊ ဘဇာအတွက် ခြိမ်းချက်လွန်မင်း၊ ရန်ပြု ခြင်းတည်း၊ စွမ်းခင်းကုန်စင်၊ ပြပါအင်လော့၊ အသင်တတ်မှု၊ ပညာစုကို ဂရုမစိုက်၊ ပြောဆိုလိုက်ရာ၊ မြွေဆရာလည်း၊ ထကာမမြွက်၊ လမ်းသို့ထွက်၍၊ ဆေးစက်လေပွေး၊ မှုတ်ပြန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချေရှင့်၊ သံသဲလွင့်၊ ကြူသံရင့်၍၊ သံမြှင့်သာယာ၊ မှုတ်သည့် ခါဝယ်၊ ချိုသာဂီတ၊ ပီတိဆွဲ၍၊ ရိုးရွယိုဖိတ်၊ သူငယ်စိတ်တွင်၊ မြူးတူးရွင်ခါ၊ ခုန်ပင်ကစား၊ လက်ဝါးဗြောင်းဆံ၊ ငါးဆူညံရှင့်၊ အသံမစ်၊ ရုပ်ရဲအုတ်အော်၊ ပျော်သူမရှား၊ တဟားဟားနှင့်၊ ကျေးသားကြက်ငှက်၊ ဆန်ဖြင့်ပက်သို့၊ နှစ်သက်ရွှင်ပျ၊ သံဂီတ သို့၊ တကွမသွေ၊ လိုက်ကြလေ၏၊ တထွေချစ်ဖွယ်၊ ကလေးငယ် တို့၊ သေးသွယ်ဆံကွေး၊ ပါးဖွေးဖွေးနှင့်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမ နောက်၌၊ သွား ရာလိုက်သည်၊ ဝန်မိုက်မျက်ဆံပြူးပြူးတည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၈)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မျက်ဆံပြူးပြူး၊ စိတ်တွေထူးလျက်၊ ဝန်ရှူး တတွေ၊ ကြက်သေသေ၍၊ နေအံ့ဩ၊ နှုတ်မပြောနိုင်၊ တွေဝေ မှိုင်လျက်၊ မြိုင်မြိုင်ပါး၊ ကလေးများကို၊ အံ့အားသင့်စွာ၊ ကြည့်၍သာလျှင်၊ စိတ်မှာထွေပြား၊ ရတက်ပွား၍၊ ငါ့သား သမီး၊ တူတသီးနှင့်၊ စံမီးအားလုံး၊ ရေနစ်ဆုံးမည်၊ စိုးလှ သည်ရှင့်၊ အတည်မကျ၊ သို့သော်ကလျှင်၊ လူလှဆရာ၊ ထို ခမျာလည်း ရှောင်ခွာမြစ်ကမ်း၊ တောင်ဘက်ယွန်း၍၊ တန်း တန်းမတ်မတ်၊ ရှောက်သွားလတ်သော်၊ နောက်ထပ်လူငယ်၊ ကလေးရွယ်တို့၊ ကပ်ဆွယ်ပါးမြှောင်၊ လိုက်ပါယောင်၏။ မြေတောင်မြင့်ပြီး၊ ရောက်ခါနီး၌၊ လူကြီးသက်အို၊ ဟင်းချ ဆို၍၊ သက်ပျိုရွယ်နု၊ သူတစ်စုတို့၊ သေမှုမမြင်၊ ဘေးကင်းစင် ပြီး၊ စိတ်ထင်နေလိုက်၊ လိုဏ်ကြီးဟိုက်၍၊ စဉ်ဆိုက်ဆရာ၊ ဝင်လေပါရှင့်၊ မကွာထက်ကြပ်၊ သူငယ်တပ်လည်း၊ ကပ်၍ ဝင်လိုက်၊ စုဝင်ခိုက်ဝယ်၊ မှောင်မိုက်လိုဏ်ဝ၊ တံခါးကျ၍၊ ပြင်ပကျန်ရစ်၊ တစ်ယောက်ဖြစ်သား၊ ခြေဆစ်ကျိုးချိ၊ မမြန် ဘိ၍၊ ကျန်ရှိပြင်ဘက်၊ စိတ်တွင်ကွက်သည်၊ ညှိုးချက်မခန်း ရှိ၏တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၉)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမခန်းညှိုးချက်၊ သူငယ်မြှက်ပုံ၊ မှတ်ရတုံအံ့၊ ပွင့်စုံ သစ်သီး၊ ဖူးငုံပြီး၍၊ မည်းပျော်ဘွယ်၊ လွန်တင့်တယ်သော၊ အဘယ်ဝတ၊ လိုရာရသည်၊ ဌာနပြည်ကြီး၊ ရှုမငြီးတွင်၊ အသီးအဥ၊ အဖုအပွင့်၊ ဆင်သင့်မြိုင်မြိုင်၊ ဆွတ်ခူးနိုင်ရန်၊ ဂနိုင်သေလာ၊ ပျော်ဘွယ်ရာတည့်၊ သံသာချိုမြ၊ ငှက်ပေါင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကလည်း၊ ဂီတတီးသို့၊ တသီးပျော်ရွှင်၊ ရောက်လိုက်ချင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆိုတွင်မနှေး၊ ဆိတ်ခွေးစသား၊ ထွေထွေပြားလည်း၊ ရှုစား မယုံ၊ လှလိုက်တုံ၏၊ အစုံဆင်မြင်း၊ မိုးပျံခြင်းနှင့်၊ တခင်းရှုဖွယ်။ တသွယ်ဝမ်းမြောက်၊ ကျပ်ခြေထောက်လည်း ရှင်းပျောက် ချိနဲ့၊ မရှိခဲ့ရာ၊ ဖြစ်သည့်တာကြောင့်၊ သူငါမကြွင်း၊ တိုင်းပြည် | တွင်းသို့၊ ချက်ချင်းလျှင်စေ၊ ရောက်စေသောငှာ၊ သောသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆူညံ၊ လိုက်ပါပြန်ရာ၊ ကံခေမဟုတ်၊ ကျွန်ုပ်သာလျှင်၊ မြို့ | အပြင်၌၊ ကျန်တင်နေရစ်၊ ကံဆိုးဖြစ်၏၊ ငယ်ချစ်အားလုံး၊ ခုခါတုန်းဝယ်၊ ရွှင်ပြုံးစိမ့်စိမ့်၊ ရှိပေလိမ့်မည်။ ပြောရစ်သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင့်၊ အတည်မကျ၊ မြို့ဝန်မှသည်၊ တကွမခြား၊ မြို့သား အားလုံး၊ ရှာဖွေရုံးလည်း၊ အဆုံးမပြတ်၊ အတတ်မသိ၊ တစ် မမြင်၊ စိတ်တွင်ပူဆွေး၊ ဆုများပေးအံ့၊ ကြော်ကြေးရှာဖွေ၊ မရလေသည်၊ သဲဝေလှိုက်လှိုက်၊ ဆူတော့တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၁၀)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသဲဝေလှိုက်လှိုက်၊ သီးကျွမ်းမြိုက်၍၊ မောဟိုက် လက်မှိုင်၊ ချွေးပြိုင်ပြိုင်ကျ၊ တည်မရဘဲ၊ ထူးလှဆန်းကြယ်၊ ဤဖြစ်ဖွယ်ကို၊ စိတ်ဝယ်သေချာ၊ မှတ်မိရာသို့၊ ကောဇာ သက္ကရာဇ်၊ ခြောက်ရာလှစ်၍၊ သုံးရှစ်စွန်းပေါ်၊ လနော်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျော်သော်လပြည့်၊ လေးရက်၏ရှင့်၊ မှတ်မိသေချာ၊ ဖြစ်စိမ့် ငှာလျှင်၊ ဆရာလူမော်၊ ကလေးခေါ်သည့် လမ်းတော်အရှည်၊ ကြူးလှစ်မည်ပေ၊ မြွေဆရာလမ်း၊ ခေါ်စတမ်းဟု၊ လိုဏ်ဝမ်း ဂူပေါက်၊ တည့်တည့်လောက်တွင်၊ ကျောက်တိုင်စိုက်ပြီး၊ ကဗျည်းစာထု၊ သမိုင်းပြုခဲ့၊ အမှုအခင်း၊ မကြွင်းစေရုံ၊ ဆိုရ တုံအံ့၊ အူပုံအယင်၊ ကချင်တို့ပြည်၊ ဒေသဆီ၌၊ လူနီတစ်မျိုး၊ ထပ်ဆင့်တိုးခဲ့၊ ဘိုးဘေးဘီဘင်၊ ပေါ်သည့်အင်မူ၊ အသွင် ထူးလောက်၊ ဘူမိအောက်မှ၊ ထွက်မြောက်ပေါ်လာ၊ ထူးပါ ၏ရှင့်၊ ပုံနှင့်ချင့်သော်၊ ဆင်သင့်မယုတ်၊ ဟုတ်ပေမည်ပင်။ မှတ်ကြအင်လော့၊ ပုံပြင်အဆီ၊ ဒဏ္ဍာရီကား၊ တည်ကြည်ကတိ၊ - စွဲမြဲဘိလော့၊ လူနတ်သိကြား၊ သာပါးလိမ့်၊ မင်းအားသစ္စာ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူမှာကတိ၊ ဆိုရိုးရှိသည်၊ မှတ်ဘို့ကြံသိပြီး၏တည်း။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e (၁၂၉၂-ခု၊ ဝါဆိုလ ဂန္တလောကမဂ္ဂဇင်းမှ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်သည် စလေအညာက မြွေဆရာအကြောင်း ဘာသာပြန်ရေးသား သီဖွဲ့ရာတွင် ရည်ရွယ်ချက်အပြည့် ထားရှိကြောင်း သိသာလေသည်။ မြန်မာ စာပေလောကတွင် ဘာသာပြန်စာပေများထွန်းကားရေးအတွက် ဂန္တလောက ၏ ကြိုးပမ်းမှုကို မိမိကလည်း တတ်စွမ်းသရွေ့ ပါဝင်ဆောင်ရွက်လိုသည်။ မြန်မာစာပေလောကတွင် ဘာသာပြန်များလိုသည်။ မြန်မာစာပေလောက၌ ဘာသာပြန်စာပေကွက်လပ်၊ ဟာကွက်ကြီးရှိနေသည်ကို သတိပြုမိ၍ မိမိ စွမ်းသရွေ့ ဝင်၍ဖြည့်တင်းပေးလိုသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတဆက်တည်းပင် လူဆိုသည်မှာ မင်းမှာသစ္စာ၊ လူမှာကတိဆိုသော စကားအတိုင်းပင် ကတိတစ်လုံးကို စောင့်ထိန်းသင့်သည်။ ကတိပျက်ယွင်းခြင်း ဖြင့် မမျှော်လင့်သော ကြမ္မာဆိုးများနှင့် တွေ့ကြုံရတတ်သည် စသဖြင့်သော သင်ခန်းစာကောင်းများကိုလည်း ဦးသန့်သည် သူ၏ ဘာသာပြန်ကဗျာတွင် ထည့်သွင်းဖော်ပြခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးသန့်သည် မြွေဆရာအကြောင်း ကဗျာ၏ နောက်တွင် ဘာသာပြန် စာပေများကို အဆက်မပြတ်ရေးသားခဲ့သည်ကို တွေ့ ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့ပြပုံပြင်များစာအုပ်သည် ဦးသန့်၏ ဘာသာပြန်စာအုပ်များတွင် အောင်မြင်မှုအရှိဆုံးဟု ဆိုနိုင်သည်။ ဦးသန့်သည် ကလေးများအတွက် စာပေတစ်ရပ်ပေါ်ထွန်းရေးကို အာသာဆန္ဒကြီးစွာ ထားရှိသူဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် အခွင့်သင့်တိုင်း ကလေးများ အတွက် စာပေတစ်ရပ်ကို ဝိုင်းဝန်းပြုစုကြဖို့ ဆောင်းပါးများ ရေးသားပြီး နှိုးဆော်သမှု ပြုခဲ့သည်။ ဦးသန့်သည် ကိုယ်တိုင်လည်း မြို့ပြပုံပြင်များ ရေး ပြီးလျှင် မိမိရှိစေချင်သော ကလေးစာပေကွက်လပ်ကို ဝင်ဖြည့်ပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့ပြပုံပြင်များမှာ ရောမ-အစရှိသော ကမ္ဘာ့မြို့ကြီးများ၏ သက်ဆိုင်ရာ | ပုံပြင်များကို မြန်မာစကားပြေဖြင့် သိမှတ်ဖတ်ရှုချင်စဖွယ် ဘာသာပြန် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ပထမတွင် ထိုပုံပြင်များကို ဂန္တလောကမဂ္ဂဇင်းတွင် လစဉ်တစ်ပုဒ်စီ ထည့်သွင်းသည်။ ရှည်လျားသော ဘာသာပြန်ပုံပြင်များကို ဂန္တလောကမဂ္ဂဇင်းမှ နှစ်လခွဲ၍ ထည့်ပေးလေသည်။ နောက်မှ ထိုပုံပြင် များကို စုပေါင်း၍ မြို့ပြပုံပြင်များအမည်ဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံပညာပြန့်ပွားရေး အသင်းမှ ၁၉၃၀ ပြည့်နှစ်၌ စာအုပ်အဖြစ် ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့လေသည်။ မြို့ပြပုံပြင် များစာအုပ်၏ မူရင်း အင်္ဂလိပ်ဘာသာစာအုပ်မှာ ဥရောပရာဇဝင်၏ နိဒါန်း ဖြစ်သော (Cities and Their Srories) ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုစာအုပ်၏နောက်တွင် ဦးသန့်၏ ဘာသာပြန်စာအုပ်များအနက် အောင်မြင်မှုအရဆုံး စာတစ်အုပ်မှာ (Leaguue of Nations) စာအုပ် ဖြစ်သည်။ ယင်းစာအုပ်ကို ဦးသန့်က ကမ္ဘာ့နိုင်ငံပေါင်းချုပ်အသင်းကြီး အမည်ဖြင့် မြန်မာပြန်ဆို၍ အိန္ဒိယနိုင်ငံ ကာလကတ္တားမြို့၊ မက်မီလန် `ကုမ္ပဏီလီမိတက်စာအုပ်တိုက်မှ ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေသည်။ ထိုစာအုပ်ကို မြန်မာ နိုင်ငံသို့ တင်သွင်းရောင်းချရာ အစိုးရက ကျောင်းသုံးစာအုပ်အဖြစ် ပြဋ္ဌာန်း ခဲ့သည်အထိ အောင်မြင်မှုရခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၁၄-၁၉၁၈-ခု ပထမ ကမ္ဘာစစ်ကြီး ပြီးဆုံးသောအခါ ချုပ်ဆိုခဲ့သော ဗာဆေးစာချုပ်အရ နိုင်ငံပေါင်းချုပ် အသင်းကြီး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအသင်းကြီးတွင် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံပေါင်း (၆၁) တို့ ပါဝင်ကြ၍ ပြည် ထောင်အချင်းချင်း စီးပွားရေး၊ နိုင်ငံရေးမှအစ မည်သည့်ကိစ္စတွင်မဆို အငြင်းပွားခဲ့လျှင် စေ့စပ်ဖျန်ဖြေရေး လုပ်ဆောင်ကြရန် လက်မှတ်ရေးထိုး စာချုပ်ချုပ်ဆိုကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသင်းကြီး၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ နိုင်ငံတိုင်း မိမိတို့ လက်နက် များကို အနည်းနိုင်ဆုံးအထိ လျှော့ပေါ့ကြရန် ဆောင်ရွက်ရေးဖြစ်၏။ ၁၉၂၅ခုနှစ်တွင် ချုပ်ဆိုသော လိုကာနိုစာချုပ်နှင့် ၁၉၂၈-၂၉ ခုတွင် ချုပ်ဆိုခဲ့သော ပါရီငြိမ်းချမ်းရေးစာချုပ်များတွင် နိုင်ငံများ၏ သဘောကွဲလွဲမှုများကို အေးချမ်း သော နည်းများဖြင့် ဖြေရှင်းကြရန် လက်မှတ်ထိုးခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုစာချုပ်များအရ ၁၉၂၂-ခုနှင့် ၁၉၃၀ ပြည့်နှစ်များတွင် အမေရိကန် ပြည်ထောင်စု ဝါရှင်တန်မြို့တော်နှင့် ဗြိတိန်နိုင်ငံ လန်ဒန်မြို့တော်တွင် ကျင်းပပြုလုပ်သော အစည်းအဝေးများသည် ရေတပ်အင်အား လျှော့ပေါ့ရေး စာချုပ်များကို ရေးထိုးနိုင်ရန် ထပ်ဆင့်အကောင်အထည် ဖော်နိုင်ပြန်ပါသည်။ အထက်ပါ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံပေါင်းချုပ်အသင်းကြီး မဖြစ်ပေါ်မီ ကမ္ဘာ့အခြေအနေ နှင့် အသင်းကြီးဖြစ်ပေါ်လာပြီးနောက် လူသားတို့အတွက် ဆောင်ရွက်မှု အကျိုးကျေးဇူးအထွေထွေကို ဦးသန့် ဘာသာပြန်သော “ကမ္ဘာ့နိုင်ငံပေါင်းချုပ် အသင်းကြီး” စာအုပ်ထဲ၌ အကျယ်တဝင့် ရေးသားဖော်ပြခဲ့၏။ ထိုအချိန်က မြန်မာလူမျိုးများသည် ဘာသာပြန်စာပေများ၏ အရသာကို ကောင်းစွာ ခံစားတတ်လာပြီ ဖြစ်သည့်အတိုင်း ဦးသန့်စာအုပ်မှာ လူအများကြိုက်နှစ် သက်သည့် စာတစ်အုပ် ဖြစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာနိုင်ငံလူထုသည် မြန်မာနယ်စပ် တံတိုင်းကြီးမှ ကျော်လွန်၍ ကမ္ဘာ့ဇာတ်ခုံပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်တို့ကို လေ့လာစူးစမ်း သိရှိလိုသော | ဆန္ဒ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားတိုးတက်စအချိန်အခါလည်းဖြစ်ရာ ဦးသန့်၏ | စာအုပ်မှာ အရောင်းရ တွင်ကျယ်ခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ဦးသန့်သည် စာပေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောကတွင် လိုအပ်နေသော ဘာသာပြန်စာပေ ဟာကွက်ကြီးကို မိမိ တတ် စွမ်းသည့်ထောင့်မှ ဝင်ရောက်ဖြည့်စွက်ပေးခဲ့သည်။ သူ၏ ကြိုးစားမှုများ သည် အောင်မြင်မှုရသည်လည်း ဖြစ်ပါချေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် ဦးသန့်ရေးသမျှ စာပေ ဆောင်းပါးအစုစုကို ပြန်လည် စုဆောင်းကြည့်သောအခါတွင် ဘာသာပြန်စာပေမှာ ရာခိုင်နှုန်းနည်းပါးသည် ကို တွေ့ရသည်။ အများအားဖြင့်တွေ့ရသည်မှာ မြန်မာဘာသာဖြင့် ရေးသား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော ဆောင်းပါးကဗျာနှင့် အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ရေးသားသော ဆောင်းပါး များ ဖြစ်ပေသည်။ ဤတွင် ဦးသန့်သည် ဘာသာပြန်စာပေထက် မိမိကိုယ်တိုင် ပြုစုသည့်စာပေကို ပိုမိုအားရသည်ဟု ယူဆဖွယ်ရှိ၏။ သို့သော် ဦးသန့်ချစ်သော ဆရာကြီး မစ္စတာဖာနီဗယ်ကား ဦးသန့်၏ ဘာသာပြန်ခြင်း အဆင့်အတန်း မြင့်ပုံကို မကြာခဏပင် ပြောဆိုလေ့ရှိခဲ့လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43834495860885,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_8f38f9e7-3910-4db3-af48-c6932afb7489.jpg?v=1730272925"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်စိန်တင်-ဟစ်တလာ-သစ္စာဧကရီ","title":"ဟစ်တလာ၏သစ္စာဧကရီ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဘဝ၏အစ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအီဗာနှင့် ကတ်တို့သည် ထင်းရူးတောအစပ်၌ ရပ်နေကြသည်။ သူတို့နှစ် ဦး၏ နောက်ဘက်၌ ရှမစ်တင်ဟွန်း တောင်ကြားရှိသည်။ နွေလယ်သို့ပင် ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း တောင်တန်းပေါ်တွင် နှင်းပွင့်နှင်းငွေ့တွေကို တွေ့နေရသေး၏။ နှင်းပွင့်ကလေးများ၏ တလက်လက်တောက်ပနေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော ဘော်ငွေရောင်အဆင်းသည် ကြည်လင်လှပသော ကောင်းကင်နှင့် အလွန်ပင် ပနံရနေလေသည်။ကတ်သည် တောင်တက်လမ်းပြအလုပ်ဖြင့် အသက်မွေးနေသူဖြစ်သည်။ သူသည် လုံမငယ် အီဗာဘရောင်း၏ ငယ် သူငယ်ချင်းလည်းဖြစ်၏။ ကျောင်းသွားဖော်လည်းဖြစ်၏။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ သူငယ်တန်းမှစ၍ လက်တွဲမဖြုတ်ဘဲ ကျောင်းတက်ခဲ့ကြသော ငယ်ချစ် မိတ်ဆွေများပင် ဖြစ်ပေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအီဗာသည် သူငယ်ချင်းကတ်ကို မိမိထက် အသက်များစွာကြီးသူ လူကြီးတစ်ယောက်လိုသဘောထား၍ ဆက်ဆံလေ့ရှိသည်။ လုံမငယ် အီဗာဘရောင်း၏အမေကပင် \"အီဗာကြီးလာရင်တော့ ကတ်နဲ့လက်ထပ်ရ မှာပဲဟေ့”ဟု ပြောနေလေ့ရှိ၏။ ဤသို့ အမေကပြောသည်ကို ဘယ်သူမှ ဝင်ပြီးမကန့်ကွက်။ နှစ်ဦးစလုံး၏မိဘများက လက်ခံသဘောကျနေကြ သည်။ သူတို့အားလုံးကပင် ဤကလေးနှစ်ဦး အရွယ်ရောက်လျှင် သူတို့ ကလေးများ၏ လက်ထပ်ပွဲကို မလွဲမသွေ ကျင်းပပေးရမည်ဟု နားလည် ထားကြသည်။အီဗာ၏ ဖခင်မှာ ပရိဘောဂဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် လက်သမားအလုပ် လုပ်ရလေ၏။ သူအလုပ်လုပ်သော ဆိုင်တစ်ဆိုင်လုံးမှာ သစ်သား အသစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eများ၏အနံ့များဖြင့် သင်းနေ၏။ ဆိုင်အတွင်း၌ကား ရွေဘော်ထိုး၍ ထွက်ကျလာသော ရွှေဘော်စာ အလိပ်အခွေများဖြင့် ပြည့်နေတော့သည် အီဗာဆိုသည့် ကောင်မလေးသည် သူ့ဖခင်၏အလုပ်ရုံမှ ရွေဘော်စာ အလိပ်အခွေများကိုခေါင်းပေါ်တင်ပြီး \"ကျွန်မ လက်ထပ်တဲ့အခါကျတော့ ဟောဒီလို ရွှေရောင်ဆံပင်တွေ ရှိနေမှာပေါ့နော်\"ဟု ငယ်စဉ်က မကြာခဏ ပြောနေတတ်သည်။ စိတ်ကူးနှင့် ရူးနေတတ်ခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါတစ်ရံတော့လည်း အီဗာသည် အိမ်ဧည့်ခန်းမှ မြင်ရသော “ရှမစ်တင်ဟွန်း”တောင်ထိပ်ဆီသို့ ပြူတင်းပေါက်မှ လှမ်းမျှော်နေပြီး သူမ၏လက်ထပ်ပွဲအကြောင်းကို စိတ်ကူးယဉ်ယဉ်နှင့် ဖွဲ့နွဲ့ပြောနေတတ် သည်။ ပန်းခြံထဲတွင်ရှိသော ပန်းပင်များကို အီဗာသည် ရေမှန်မှန်လောင်း ၏။ တစ်နေ့ကျလျှင် ဤပန်းများသည် လက်ထပ်သရဖူကို ဆင်မြန်းရန်ပင် ဖြစ်သည်ဟု အီဗာက ကြိုတွေးထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤစိတ်ကူးကြောင့်ပင် နွေမဟူ၊ မိုးမဟူ၊ ဆောင်းမဟူ အီဗာသည် ပန်းပင်တွေကို ရေမှန်မှန်လောင်းနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် ယခုအခါ၌ သူမ၏ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်ကို တစ်မျိုး တစ်ဖုံ ပြောင်းလွှဲ၍ မက်ခဲ့ရပြန်လေသည်။ လက်ထပ်ပွဲဆိုသည်မှာ ဘာ မရေရာ မသေချာတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ အီဗာသည် ထို့ထက်ပိုမိုစိတ်ဝင် စားစရာ အကြောင်းတွေ တွေ့နေရပြီဖြစ်သတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခုတော့ အီဗာကို “မင်း သိပ်မိုက်တဲ့ကလေးမ\"ဟု ပြောနေရ တော့သည်။ ကတ်သည် ရှည်လျားမြင့်မားစွာဖြင့် ကောင်းကင်သို့ထိုးထွက် သွားသော ထင်းရှူးပင်များကို ငေးကြည့်နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအီဗာက ကတ်၏ မျက်ခုံးထူကြီးများကို ကြည့်ပြီးလျှင် “ငါ သူ့ကို ချစ်တော့ချစ်ပါတယ်\"ဟု တွေးနေသည်။ ကတ်၏တောက်ပရွှန်းလဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော မျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်ရင်း အီဗာ၏ စိတ်ထဲမှ \"ငါ သူ့ကိုချစ်ပေမယ့် ငါ့မှာ အပြောင်းအလဲကလေးတွေ တစ်ဖက်မှာ ရှိနေတာက ခက်ပါတယ်\" ဟုပြောနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအီဗာ၏ ဆံပင်နွယ်များသည် လည်ဂုတ်ပေါ်သို့ ဝဲ၍ခွေကျနေ၏။ မျက်လုံးကြီးများသည် နွေနှောင်းတွင် ပွင့်လေ့ရှိသော \"လာဗင်ဒါ\"ပန်းပွင့် များနှင့် တူပေသည်။ အီဗာ၏အရွယ်မှာ ယခုအခါတွင် လက်ထပ်မည်ဆိုလျှင် အရွယ်သင့်နေပေပြီ။ သို့သော် ခက်နေသည်မှာ အီဗာ၏ အနာဂတ် ကာလကို တစ်မျိုးတစ်ဖုံပြောင်းလွဲစေမည့် အစီအစဉ်တစ်ရပ် ပေါ်လာ၍ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအီဗာ၏ချစ်သူကတ်က လည်ချောင်းထဲမှ ဆို့နှင့်စွာထွက်လာသည့် အသံနှင့် အီဗာကို ပြောနေပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မင်းကို ကိုယ်သိပ်ချစ်ပါမယ် အချစ်ရယ်\" ကတ်က ဆက်ပြောနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အာနာဟော့ဖ်မင်း ခေါ်နေတဲ့ မြူးနစ်မြို့ကို လိုက်မသွားပါနဲ့လား ကွယ်။ ကိုယ်ရှိတဲ့ နေရာမှာပဲ အမြဲနေပါနော် အချစ်ရယ်၊ မင်း ဒီမှာ ပျော်မှာပါကွယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက အီဗာကို ယုယစွာနမ်းလိုက်၏။ အီဗာမှာ ချစ်သူ၏ အယူ အယတွင် နစ်မွန်းသွား၍ မိမိ၏ မဟာစီမံကိန်းကြီးအတွက် စိတ်အား နည်းနည်းလျော့သွားလေသည်။ သို့သော် အချိန်အတန်ကြာ ကြိုးစားခဲ့သော စိတ်ကူးယဉ် အစီအစဉ်ကြီး လုံးဝပင် ပျက်စီးသွားသည်ကား မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအီဗာကာ ဘာမှမထူးဆန်းတော့သော ဤဒေသကို စွန့်ခွာ၍ သွား လိုသည်။ ရွာထဲမှာဆိုလျှင် ယောက်ျားတွေနှင့် မိန်းမတွေသည် အရွယ် ရောက်ပြီး လက်ထပ်ကြပြီတော့ အိုမင်းရင့်ရော်သွားကြသည့်အဖြစ်တွေ သာ ထပ်တလဲလဲဖြစ်နေလေသည်။ ဤသည်မှာ ပုခက်တွင်းမှ သချိုင်း အထိ အလွန်ရိုးရိုးတန်းတန်း သွားရသော ခရီးဟောင်းကြီးပင် ဖြစ်တော့ သည်။ အီဗာကသည်လိုအဖြစ်မျိုးကို မနှစ်ခြိုက်၊ လက်မခံနိုင်။ ထို့ထက်ပို၍ ဘဝကို အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ အသုံးချချင်သည်။ တက်လာသော ဒီရေလို တစ်ရှိန် ထိုး မြင့်တက်သွားမည့် စီမံကိန်းတွေကို မိမိ၏အနာဂါတ်အတွက် ရေးဆွဲ လိုက်ချင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤသို့ မိမိ၏ ဘဝတက်လမ်းအတွက် အီဗာ အားထားအမျှော် လင့်ဆုံးဒေသမှာ မြူးနစ်မြို့တော်ပင်ဖြစ်သည်။ မြူးနစ်မှာ နာဇီဝါဒ ပေါက် ဖွားရှင်သန်ရာ ဒေသလည်းဖြစ်နေသည်။ ဤဝါဒသည် အနာဂတ်အတွက် ဂျာမနီနိုင်ငံကို ကယ်တင်မည်ဖြစ်သော လမ်းစဉ်သစ်တစ်ရပ်ဟုပင် အီဗာ က ထင်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ကံကောင်းရင်ပေါ့လေ၊ ဘာလင်ကိုလည်း သွားမယ်၊ ပြီးတော့ လည်း အချွန်အထက်တွေ သိပ်ပေါတဲ့ မိန်းဇ်မြို့ ကိုလည်း သွားရဦးမယ်၊ရိုင်းမြစ်ရဲ့ သာယာတင့်မောတဲ့ ရှုခင်းတွေကိုလည်း ကြည့်ရမယ်။ ကိုလုံး မြို့ မျှော်စင်တွေကိုလည်း သွားကြည့်ခွင့်ကြုံမှာပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအီဗာက ထိုသို့ အမြဲမျှော်လင့်တွေးတောနေလေ့ရှိသည်သာ ဖြစ်သည်။ ဂျာမနီနိုင်ငံမှာ မိမိနေထိုင်သော သည်တောင်ကြားရွာကလေး ထက် ပိုမိုစိတ်ဝင်စားစရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတာပဲဟုလည်း အီဗာသည် အမြဲပင် စိတ်ကူးနေခဲ့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကတ်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အချစ်ရယ်... မင်းစိတ်တွေ လှုပ်ရှားနေတာကိုး။ ဒါပေမယ့်လေ ခဏပါပဲ။ နောက်တော့လည်း ပျောက်သွားမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု အေးဆေးညင်သာစွာ ပြောနေသည်။ အီဗာက ပြန်ပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ပါတယ်... ကိုယ်စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ မှန်ပါတယ်ကွယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကိုယ့်ဘဝအတွက် ဒီထက်ပိုပြီး လုပ်နိုင်တာတွေ ရှိသေးတယ်ဆိုတာ သိထားလို့ပါ\" \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအီဗာအနေဖြင့် ယခုလုပ်နေသော အလုပ်ကိုမကြိုက်။ အသက် ၁၆နှစ်အရွယ်မှစ၍ သူမသည် ဆိုင်ကလေးတစ်ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရ၏။ အမြဲတမ်း သြဇာအာဏာပြတတ်သော ဆိုင်ရှင်မိန်းမကြီး ဖရောဇက်ကို အီဗာ သိပ်မုန်းနေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖရောဇက်သည်ကမ္ဘာ့ခရီးသည်များကိုပို့စ်ကတ်များနှင့် အမှတ်တရ ပစ္စည်းများ ရောင်းချသော ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်ထားသည်။ ထိုမိန်းမကြီး သည် အီဗာဘရောင်းကို သိပ်ပြီး ချုပ်ချယ်လေ့ရှိ၏။ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရယ်မောခွင့်မရှိ။ ဖရောဇက်က အီဗာအား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ညည်း အသက်ကြီးတဲ့အခါမှာ ရယ်စရာတွေ အများကြီးကျန်ပါ သေးသလားလို့ သိပါလိမ့်မယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု မကြာခဏပင် ပြောလေ့ရှိခဲ့သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြူးနစ်မြို့၌နေသော 'ဟိန်းရစ်ဟော့ပ်မင်း မှာ ဝင်ငွေကောင်းသော ဓာတ်ပုံဆိုင်ပိုင်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ဓာတ်ပုံဆိုင်မှ ဘားရားစထရက် စီ လမ်းမကြီးထဲ၌ ရှိလေ၏။ မကြာမီကပင် အီဗာ၏ သူငယ်ချင်းမကလေး အာနာနှင့် ဟိန်းရစ်အိုဇ်မင်းတို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြ၏။ အီဗာသည် သူတို့ လက်ထပ်ပွဲ၌ အပျိုရံလုပ်ခဲ့ရသေးသည်။အာနာသည် တောက်ပပြောင်လက်သော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်၍ ငွေကို ရေလိုသုံးနေလေတော့သည်။ သူမသည် အီဗာအား မြူးနစ်မြို့၏ အလှအပတွေကို မစားရ ဝခမန်း ပြောပြခဲ့လေ၏။ မြို့တော် ဘီယာဆိုင်များနှင့် ပျော်စရာအဖုံဖုံ အကြောင်းစုံကို အီဗာအား ပြောပြသည်။ အီဗာမှာ ဤသို့ဖြင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ မြူးနစ်မြို့တော် ချီးမွမ်းခန်းကို စိတ်ကူးယဉ်၍မဆုံး ဖြစ်ရလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအီဗာကို အာနာက ဤသို့ကတိပေးခဲ့၏။ \"တစ်နေ့ကျရင် မင်းကို မြူးနစ်ရောက်အောင် ခေါ်သွားပါ့မယ်နော်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခုတော့ ဒါတွေကို စိတ်ကူးအယဉ်ကြီးယဉ်ခဲ့သော ချစ်သူအီဗာ အား ကတ်က ဖျောင်းဖျနေလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကတ်က “မမိုက်စမ်းပါနဲ့ အချစ်ရယ်\" ဟု ပြောနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခပ်ဝေးဝေးမှ လယ်ကွင်းများတွင် ကောက်ရိုးလှည်းများ ဖြတ် မောင်းသွားသည်ကို သူတို့နှစ်ဦးမြင်ကြရ၏။ လှည်းမောင်းသွားသူတို့မှာ မိန်းမအိုကြီးများ ဖြစ်လေသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်လုံးကြီးများမှာ ထား ကျိုင်းလေးလံလှပြီး ခေါင်း၌ လက်ကိုင်ပဝါများ ပတ်ထားလေ၏။ သူတို့ ကို ကြည့်ရသည်မှာ သွက်လက်ဖျတ်လတ်သည်ဟုတော့ ထင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသက် ၂၀ မျှသာ ရှိသေးသော လုံမပျိုး အီဗာဘရောင်းသည် ထိုမိန်းမကြီးများကိုကြည့်ပြီး စိတ်ရှုပ်သွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ကိုယ်တော့ အရုပ်ဆိုးမှာသိပ်ကြောက်တယ်။ပြီးတော့ အိုမှာလည်း သိပ်မုန်းတာပဲ။အိုခြင်း၊ သေခြင်းဆိုတာတွေကို မကြားချင်ဘူး၊ မကြည့် ချင်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကတ်ကပြော၏\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အချစ်ရယ် မင်းဟာ သိပ်လှပါတယ်၊ အရုပ်လည်း မဆိုးပါဘူး။ ဘယ်တော့မှ အဝေးကြီးကို ထွက်မသွားပါနဲ့နော်။ ကိုယ်နဲ့ အမြဲနေပါကွယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအီဗာက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကိုယ်နောက်ကို အခွင့်အရေးမျိုး ဘယ်တော့မှ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဘာပြုလို့လဲဆိုတော့ နောက်ဆိုရင် အာနာကလည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43834489274517,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_6ce0ad5b-b068-48f1-aad3-4020b642fb72.jpg?v=1730272947"},{"product_id":"တင့်တယ်-တင့်တယ်-တင့်တယ်","title":"တင့်တယ်၏","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e[၁]\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိမိ၏ ဘဝကဏ္ဍ အဆစ်ပေါင်း များစွာတို့ကို ဖြတ်ကျော်၍ လာရရာ၌ အထင်ရှားဆုံး မှတ်မိနေတတ်သော ကဏ္ဍတို့မှာ စိတ်အချမ်းသာရဆုံး ကဏ္ဍများနှင့် စိတ်အဆင်းရဲဆုံး ကဏ္ဍများ ဖြစ်ကြပေသည်။ အများ နည်းတူပင် စာရေးသူ၏ ဘဝလမ်းခရီး တစ်လျှောက်တွင်လည်း ကောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းကြီး မှတ်မိနေရသော အဆစ်အပိုင်းတို့မှာလည်း ထိုနည်းနှင်နှင်ပင် ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းစွာ မှတ်မိနေသေးသော ဂျပန်ခေတ်က လှေသူကြီး ဘဝကို ရေးသားလိုပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဂျပန်များ မြန်မာနိုင်ငံ ရောက်လာခဲ့ကြပြီးသည့်နောက် ခြောက်လ ခန့် ကြာမြင့်လာခဲ့သောအခါ စာရေးသူမှာ ကိုယ် နေထိုင်ရသော ဘဝကိုကိုယ် အတော်ပင် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်၍ နေရပေသည်။ အကြောင်းမှာ မူကား သင်လက်စ ဖြစ်သော ဥပဒေတန်းကိုလည်း ဆက်လက်၍ သင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြားခွင့် မရသေး၊ သင်တန်းများ မဖွင့်သေး၍ ဖြစ်သည်။ ယောက္ခမ မိဘ အိမ်တွင် လိုက်နေရ၍ အလုပ်ကလည်း မည်မည်ရရ မရှိသေး၊ သမီးဦး ကလေးကလည်း ထွန်းကား၍ နေချေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စာရေးသူ ' သည် ထွက်လမ်းကိုသာ ရှာဖွေနေမိလေသည်။ ကံအားလျော်စွာ ထွက်လမ်း တစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ယင်းသည်မှာကား ဇနီးသည်ဘက်မှ ဦးလေးတော်သူ တစ်ဦးက ဆန်များကို အထက်အညာသို့ လှေနှင့် တက်ရောင်းရန် အဖော်စပ်လာခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယောက္ခမ မိဘများမှာ လယ်ပိုင်ရှင်များ ဖြစ်ကြလေရာ နောက်ဖေးဝင်းထဲတွင် စပါးစည့်ကြီးနှင့်အပြည့် စပါးများ ရှိနေ၏။ စပါးကို ဝယ်မည့်သူ မရှိသလောက် ဖြစ်၍နေလေရာ ငွေအိပ်၍ နေလေသည်။ သို့နှင့် ပင် စာရေးသူမှာ ဦးလေးတော်သူနှင့်အတူ အထက်အညာသို့ လှေနှင့် လိုက်ရန် အကြောင်းဖြစ်ပေါ်၍ လာလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e‘ကောင်းသားပဲကွယ့်၊ မင်းမိခင်နဲ့ မတွေ့ရတာကလည်း ကြာပြီ မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယောက္ခမ မိဘများက အကြံပေးစကား ဆိုလာကြသည်။ မှန်ပေသည်။ ရန်ကုန်မှ စစ်ပြေးကာ နယ်တွင် ရှိသော ဇနီးသည်၏အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ကတည်းက စာရေးသူသည် မိခင်နှင့် မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့် ကုန်သွယ်ရေးလည်း လုပ်၊ မိခင်နှင့်လည်း တွေ့ရစေရန် ဦးလေးဖြစ်သူ၏ ဆန်တင်လှေနှင့် လိုက်ပါဖို့ စီစဉ်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစီစဉ်၍သာ စီစဉ်ရသည်။ စာရေးသူမှာ ရေအလွန်ကြောက်တတ် သောသူ ဖြစ်လေသည်။ သို့ဖြစ်ရခြင်းမှာကား ငယ်စဉ်ကပင် ရေကူးခွင့် မရခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ မိခင် ဖြစ်သူကလည်း စိုးရိမ်လွန်းသောကြောင့် ရေကူးခွင့် မပေး။ စာရေးသူ ကိုယ်တိုင်ကလည်း တစ်ခါတွင် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ချောင်းထဲမှာ ရေနစ်တော့မလို ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ရေဆိုလျှင် နဂိုကပင် ကြောက် ချင်ချင် ဖြစ်၍ နေခဲ့ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ရေဆိုလျှင် တတ်နိုင်သမျှ ရှောင် သည်။ မတတ်သာလွန်းမှသာလျှင် သင်္ဘောကို စီးသည်။ ယောက္ခမ မိဘ အိမ်သို့ ကောလိပ်မှ ပြန်ရာ၌ သာရဝေါ ကူးတို့ နှစ်ထပ်သင်္ဘောကို မြစ် အတွင်း၌ စီးနင်းကာ မြစ်၏တစ်ဖက်မှ တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ကူးရသည်ကိုပင် ရင်တမမနှင့် နေရတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါတုန်းကလည်း နွေခေါင်ခေါင် သောင်ကြီးတွေ ထွန်းကာ မြစ်ကြောင်း အလွန်ကျဉ်းမြောင်းသော အချိန်အခါ ဖြစ်လင့်ကစား မသွားလျှင် မဖြစ်သော ကိစ္စကြီးတစ်ခုကြောင့် ဧရာဝတီမြစ်ကို ဖြတ်ကူးရလေရာ၊ မြစ်တစ်ဖက်သို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လှေပေါ်မှဆင်းကာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောင်ပြင်ပေါ်၌ ငါးမိုင်ခန့် လမ်းလျှောက်၍ လိုရာအရပ်သို့ သွားခဲ့ဖူး၏။ ထိုစဉ်ကလည်း အပြန်ခရီးတွင် လှေနှင့် မလိုက်တော့ဘဲ ကူးတို့သင်္ဘော ကိုသာ စောင့်၍စီးကာ ပြန်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ဖန် စာရေးသူတို့ စစ်မဖြစ်မီ ခေတ်ကလေး၌ တက္ကသိုလ်တွင်ရေကူးကန် စ၍ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုရေကူးကန်မှာ စာရေးသူတို့လို ရေကြောက်တတ်သော သူများအတွက် ရေကူးသင်၍ ဘေးအကင်းဆုံးနှင့် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်ခဲ့သည်။ တစ်ခါတွင် မိတ်ဆွေများ ခေါ် လွန်းသောကြောင့် ထိုရေကူးကန်သို့ လိုက်၍သွားဖူးသည်။ သို့သော် ရေ ကူးကန် အတိမ်ပိုင်း၌ ကန်ပေါင်က တန်းကိုကိုင်ကာ ခြေထောက်အခတ် တစ်ကြိမ်သာ သင်ခဲ့ဖူးပြီး နောက်ထပ်၍ မသွားတော့ချေ။ အင်းလျားကန် ဆိုသည်မှာလည်း ကန်ပေါင်ရိုးတွင် နံနက်စောစော ထ ၍ လမ်းလျှောက်သော နေရာသာလျှင် ဖြစ်ခဲ့၏။ သူတကာတွေ ရေကူးအသင်း၊ လှေလှော် အသင်းများ ဝင်ကြသော်လည်း စာရေးသူ အဖို့မှာကား ဂျင်မနီဇီယံ ကစား ရုံ၌ အလေးမ၊ ခြင်းခတ်လောက်နှင့် ကျန်းမာရေး လိုက်စားမှု တုံးတိတိ နိုင်၍ နေခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ဖန် ထိုစဉ်က အားကစား ကြေးများကိုလည်း မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ ထိုအကြောင်း နှစ်ကြောင်းကြောင့်ပင် ရေကူးခြင်း ပညာနှင့် ဝေးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် လှေလှော်အသင်း ဆို၍ ဟိုခေတ်က ဝင်ကြေး မှာပင် ၁၆ ကျပ် ပေးရ၏။ ထို့အပြင် လှေလှော်ဝတ်စုံ၊ ဘလေဇာကွတ်၊ အသင်းတံဆိပ် ဆိုတာတွေကလည်း အဖျင်းဆုံး ငွေလေးငါးဆယ် ကုန်ရသေးသည်။ တင်းနစ် ကစားနည်းမှာလည်း ဘက်တန်၊ ဘောလုံး၊ ဝတ်စုံ ဖိုးက ကုန်ရသေးသည်။ ဝင်ကြေးကပင် ငါးကျပ် တစ်ဆယ် ထင်သည်။ မမှတ်မိတော့ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအကြောင်းများကြောင့် ရေကြောင်းခရီးနှင့် မနီးစပ်သော စာရေး သူမှာ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်၍နေရသောကြောင့် တစ်ကြောင်း၊ မိခင်နှင့် တွေ့လို၍ တစ်ကြောင်း ဦးလေးဖြစ်သူ၏ လှေနှင့် ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့ ဖြင့်ပင် မြန်အောင်မြို့မှနေ၍ ဧရာဝတီမြစ်ကို ဆန်တက်လိုက်ပါလာရလေ တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအချိန်ကာလမှာကား ဝါဆို ဝါခေါင် ဖြစ်၍ မြစ်ရေဖောင်ဖောင် တိုးနေချိန် ဖြစ်လေသည်။ ဤအချိန်မှာလည်း တောင်လေက မှန်မှန် တိုက် သောကြောင့်လည်း အထက်ကို ဆန်တက်သော သူများအဖို့တွင် အခါ ကောင်း ဖြစ်လေသည်။ တောင်လေ ကောင်းသောကြောင့် ခရီးများစွာ တွင်ကြလေသည်။ စာရေးသူမှာကား ရေများသည်ကိုလည်း ကြောက် သည်။ လေအား ကောင်းသည်ကိုလည်း ကြောက်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင်လှေပေါ်၌ ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့နှင့် လိုက်ပါလာခဲ့လေရရာ၊ လာစတွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကား စိတ်ကို တင်းထား၍ ရသေး၏။ ထုံးဘိုကိုလွန်၍ အကောက်တောင် သို့ ရောက်လာခဲ့သော အခါတွင်မူကား လုံးဝ စိတ်ကို လျှော့လိုက်လေသည်။ ပထမဦးစွာ ဆိုက်မည့်ကမ်းတွင် ကုန်းပေါ်သို့တက်၍ မိခင်ရှိရာ မြို့သို့ အရောက် ခြေကျင်ခရီးဖြင့် သွားတော့မည်ဟု စိတ်ကို ပိုင်းဖြတ် ထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာရေးသူအား သူရဲဘောနည်းသည်ဟု ဆိုလျှင်လည်း ခံရပေလေ တော့မည်။ ရေဝေးသူ ဖြစ်၍ ကြောက်မိသည်ကား မှန်လေသည်။ တစ်ဖန် စာရေးသူတို့ စီးနင်းလာသော လှေမှာ ဆန်အိတ် သုံးဆယ်လောက် တင် ထားကာမျှနှင့်ပင် “မ” ကျ၍ နေတော့သည်။ ရေပေါ်၌ တစ်မိုက်ခန့်သာ ပေါ်တော့၏။ လေပြင်း တစ်ချက်က ရွက်ကို ဝင်ဆောင့်လိုက်၍ လှေစောင်း သွားသော အခါမျိုး၌ လှေ တစ်ဖက်သို့ စောင်းသွားသည်မှာ လှေနံပေါ် | သို့ပင် ရေတက်၍ လာတော့သည်။ အသို့လျှင် ရေဝေးသော သူတစ်ဦး အဖို့၌ မကြောက်ရွံ့ဘဲ ရှိပါချေမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ပြင် လှေကလည်း သေးသည်၊ ကုန်ကလည်း လေးသည်။ လှေ ထိုးသား သုံးယောက်နှင့် စုစုပေါင်း လူငါးယောက် စီးထားသေးသည်။ အစားအသောက်မှာလည်း လှေတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း ပဲဟင်းနှင့် ငံပြာရည် သာ ဖြစ်သည်။ အသို့လျှင် ကုန်းပေါ်က မဆင်းဖူးသော ကောလိပ်ကျောင်း ထွက် တစ်ယောက်သည် ထိုလှေငယ်ပေါ်၌ အားရှိပါမည်နည်း။ အခြား သူများမှာကား သန့်ရှင်းသော လေကို ရှူရှိုက်ရ၍ လည်းကောင်း၊ ရေရိပ်ကြောင့် လည်းကောင်း ပဲဟင်းနှင့် ထမင်းစားရသည်ကိုပင် နင်းသိပ်သလို ထမင်းဝင်ကြလေသည်။ စာရေးသူမှာမူကား ပန်းကန်ပြား တစ်ဝက်ပင် ကုန်အောင် မစားနိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် ဦးလေးဖြစ်သူကပင် တော်တော် ကလေး စဉ်းစားစ ပြု၍လာသည်။ ထို့အပြင် လှေက ငယ်၍ ကုန်က လေး နေသောကြောင့် စာရေးသူတို့၏ လှေသည် ညအခါ လသာသာတွင် လေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းသော်လည်း မဆန်တက်ရဲပေ။ ညနေ လေးနာရီထိုးပြီ ဆိုလျှင် ဆိုက်ကပ် ရပ်နားစရာ၊ အိပ်စရာ နေရာကို ရှာရလေတော့သည်။ ဟိုစဉ်က နာမည်ကြီးခဲ့သော “ရွှေဇီးကွက်” အစရှိသည့် လှေကြီးများမှာကား လရောင် ဖွေးဖွေးတွင် ရွက်ကြီးများကို အခန့်သားဖွင့်ကာ မောင်း တဒူဒူ တီး၍ ညလုံးပေါက် ဆန်တက်သွားနေကြသည်ကို မြင်ရသည်မှာကား အားကျဖွယ်ရာအတိ ဖြစ်၍နေလေတော့သည်။ ထိုလှေကြီးများကို ကြည့်ကာ စာရေး သူတို့ လှေက တက်မကိုင်သည် ညတွင် ရွက်တိုက်ချင်သောကြောင့် မနေ နိုင် မထိုင်နိုင် တရွရွ တကြွကြွ ဖြစ်နေလေသည်။ သို့သော် ဦးလေး ဖြစ်သူက ခွင့်မပေး၍ ညအခါ၌ ရွက်မတိုက်ရချေ။ စာရေးသူ၏ အကြောက် ကို ငဲ့၍နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။ နောက်တစ်စခန်းမှာကား ကျီးသဲဆိပ်ကမ်း ဖြစ်လေသည်။ ထိုဆိပ်ကမ်းသို့ရောက်ရန် ဧရာဝတီ မြစ်ကြီးကို နှစ်ကြိမ် ဖြတ်၍ လေအလိုက်သင့်သည့်အတိုင်း ရွက်တိုက်ကြရလေသည်။ ရေပြင် မှာ စိတ်ထင်အားဖြင့် တစ်မိုင်သာသာခန့် ကျယ်ပြန့်မည် ထင်ရသည်။ ရေစီးကလည်း သန်လှသည်၊ လေကလည်း ထန်လှသည်။ ထို့ကြောင့် ကျီးသဲဆိပ်ကမ်း အရောက် လာခဲ့ရရာ၌ မြစ်ပြင်ကျယ်ကြီးကို နှစ်ကြိမ် ဖြတ်ကူးရလေရာ၊ စာရေးသူမှာ မအောင့်အည်းနိုင်တော့ဘဲ ဦးလေး ဖြစ်သူအား လှေဆက်၍ မစီးရဲတော့ကြောင်းကို ပြောပြရလေတော့သည်။ ဦးလေးကလည်း အလိုက်တသိပင်လျှင် အေး ... တို့ အခုည မြို့မ ဆိပ်ကမ်း မှာ အိပ်မယ်ကွာ၊ မနက်ကျတော့ မင်း ကုန်းလမ်းကနေပြီး မင်းအမေရှိတဲ့ မြို့ကို သွားတော့ပေါ့၊ ငါတော့ အထက်ရောက်အောင် ဆက်သွားမယ်၊ ဒီတော့ကာ မင်း ပြန်ချင်ရင်လည်း ပြန်နှင့်၊ ငါ အထက်က ပြန်လာရင် မင်းတို့အိမ်မှာ ဝင်ပြီး စုံစမ်းမယ်၊ မင်း ရှိသေးနေရင်လည်း ငါ့လှေနဲ့ ပြန်လိုက်ခဲ့ပေါ့” ဟု ပြောလေသည်။ စာရေးသူမှာ ထီပေါက်သလောက် ဝမ်းသာ၍သွား၏။ ထို့ကြောင့် ထိုညက လှေပေါ်၌ တစ်ည အိပ်ပြီးလျှင် နောက်တစ်နေ့နံနက် ဦးလေ၏လှေ ထွက်သောအခါ ကုန်းပေါ်သို့ တက်ခဲ့ ပြီးလျှင် ခြေကျင်ခရီးဖြင့် မိခင်ရှိရာ မြို့သို့ လာခဲ့လေသည်။ ကံအားလျော်စွာ ရွှေနတ်တောင်ဘုရား ခြေရင်းရှိ မယားမာန်ရွာသို့ လှည်းကြုံ စီးခဲ့ရပြီး၊ ရွှေနတ်တောင်မှနေ၍ မိခင်ရှိရာသို့ တခြား မြင်းလှည်း စီးလာ ခဲ့ရပေသည်။ မြို့သို့ ရောက်သောအခါ တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့သောကြောင့် မြို့မှာ အတော်ကြီးပင် ပျက်စီးနေ၏။ မိခင်ဖြစ်သူအား အခြားရပ်ကွက် တွင် ရွှေ့ပြောင်း၍ နေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိခင်နှင့်အတူ တစ်လ ကိုးသီတင်း နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် လှေကြုံကို စီးကာ ယောက္ခမ မိဘမြို့ရွာသို့ ပြန်ခဲ့သည်။ အလုပ်လက်မဲ့ ဘဝသို့ ရောက်နေရပြန်လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလုပ် ဟူ၍ကား ဘာမျှ မည်မည်ရရ မရှိ။ တစ်ခါ တစ်ခါ၌ယောက္ခမများ၏ အလုပ်တွင် တတ်နိုင်သလောက် ဝင်ရောက် ကူညီရသည် မျှသာ ရှိလေသည်။ သို့ရှိခိုက်တွင် ဂျပန်တို့နှင့် တော်တော် နေသားကလေး ရ၍သွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မိဘများက လှေကြီးတစ်စင်း ဝယ်ကြပြန် လေသည်။ ထိုလှေမှာကား ဦးလေး၏လှေနှင့် မတူပေ။ ဆန်အိတ် နှစ်ရာ ခန့် ပါသော လှေကြီး ဖြစ်၏။ လှေထိုးသား ခြောက်ယောက်နှင့် တက်မ ကိုင် တစ်ယောက် ကိုင်ရလေသည်။ ကြီးမား ကျယ်ဝန်း၏။ ပေါင်းမိုး ထဲ၌ စာရေးသူနှင့် ညီအစ်ကိုတော်တို့ နှစ်ယောက် သက်သာချောင်ချိစွာ အိပ်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းလေရာ များစွာ အနေအထိုင် ကောင်းမွန် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤလှေနှင့် လိုက်ပါ ရောင်းဝယ်ရသော အခါတွင်ကား ဦးလေး၏ လှေနှင့် လိုက်ရသလောက် မကြောက်တော့ချေ။ အကြောင်းမှာမူကား လှေကို ဆန်မတင်မီကပင် နံဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်၌ ဆော့ဝါးကြီးများ တွဲ၍ထားရာ၊ လှေကို ဝန်အပြည့် တင်လိုက်ပြီးသောအခါ၌ပင် လှေသည် ရေပေါ်၌ ဆယ်လက်မခန့် ပေါ်၍နေလျက် ဖောင်းနှင့်ရေ ထိရုံမျှသာ ရှိလေ သည်။ ထို့ပြင် ဤအခေါက်၌မူ စာရေးသူတို့ ညီအစ်ကိုအဖို့၌ လေလုံအောင် ဂဟေပိတ်၍ထားသော ရေနံဆီ သံပုံးနှစ်လုံး ပါလာသည်။ သံပုံး များကို ကြိုးနှင့် ခက်ထားသည်။ အရေးပေါ် ဘော့သဘောမျိုး ဖြစ်လေ သည်။ အကယ်၍ အရေးတစ်စုံတစ်ရာ ကြုံပါလျှင် ထိုရေနံဆီ သံပုံးများကို ကိုယ်စီ ကြိုးနှင့်ကိုင်၍ ဖက်တွယ်ကာ ရေစုံသို့ မျှော၍ ကမ်းကို ရောက် သည်အထိ လိုက်ပါသွားရန် ဖြစ်လေသည်။ ထို့အပြင် လှေနံပေါင်၌ တွဲ၍ထားသော ဝါးလုံးအတို နှစ်လုံးတို့ကလည်း ရှိသေးသည်။ အရေး ရှိက ဝါးဘိုးလုံးသိုင်းထားသော ကြိုးများကို ဓားနှင့်ဖြတ်ချကာ တွယ်၍ လိုက်မည်ဆိုပါက ဖြစ်နိုင်လေသေးသည်။ ထိုအစီအမံများကြောင့် စာရေး သူသည် ဤတစ်ခေါက် လှေနှင့် လိုက်ပါရန် တော်တော်ကလေး သတ္တိ ကောင်းနေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ တစ်ဖန် အတူ လိုက်ပါမည့် ညီအစ်ကို တော်ကလည်း ရေကောင်းစွာ ကူးတတ်သူ မဟုတ်ချေ။ သို့ဖြစ်လေရာ “သူ သွားရဲရင် ငါ ဘာကြောင့် မသွားရဲရမှာလဲ” ဟူသော စိတ်ကလည်း တစ်နည်းအားဖြင့် အထောက်အကူပေးလျက် ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် လှေ ပေါင်းထဲ၌ အလွယ်တကူထားသော လေလုံသံပုံးများနှင့် ဘောဝါးများကို အားကိုးသော စိတ်ကြောင့် ရဲရင့်လာခြင်းလည်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရဲရင့်ခါမှပင် တကယ့် ကြောက်စရာအဖြစ်နှင့် တိုးရလေတော့ သည်။ အကြောင်းမှာမူကား -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာရေးသူတို့၏လှေသည် မြန်အောင်၊ ကြံခင်း ဆိပ်ကမ်းများကို လွန်ခဲ့ကာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အကောက်တောင်ရေစွယ်သို့ ရောက်လာ၏။ ရေစီးသည် သန်လိုက်သည်မှာကား ကြောက်ခမန်းလိလိ ဖြစ်လေတော့ သည်။ ရေကြောင်းသည် တောင်ခြေရင်းကိုပတ်ကာ ဒလဟော ဝါးလုံးထိုး စီးဆင်းနေ၏။ လေကလည်း အလွန်ကောင်း၍ အားသန်နေလေရာ လှေ သည် ရွေ့ရွေ့ကလေးမျှ ဆန်တက်နေ၏။ လေအားနှင့် ရွက်အားက ရေ အားနှင့် ဝန်အားကို နိုင်သည်ဆိုရုံမျှ နိုင်၍နေလေသည်။ စာရေးသူသည် ရွက်တိုင်နှစ်ခု ခွကြားမှနေ၍ လမ်းပေါ်က သစ်ပင်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သစ်ပင် အတက်အရွက်ကို ကြည့်ကာ လှေ၏ အတက်အဆုတ်ကို သိ၍ နေရလေသည်။ တက်မကိုင်ကြီးသည် လှေကို ရေကြောင်းနှင့် ဦးတိုက်ခံ၍ ထိန်းထားရင်း လှေသားတစ်ဦးအား ရွက်၏ ရေသီကြိုး အတင်းအလျှော့ ကို တက်မစင်ပေါ်မှ အမိန့်ပေးလျက် ရှိနေလေသည်။ နိုင်ငံကျော် အောင် ချမ်းသာ အမည်ရှိ လှေကြီးတစ်စင်းမှာကား ရေလပ ကုန်ဖွင့်လျက် တရွေ့ရွေ့ တက်နေ၏။ ကြည့်ရသည်မှာ အားရစရာကောင်း သလောက် ကိုယ့်လှေကို ကိုယ် အားမရဖြစ်၍ နေရလေသည်။ လေက ထန်လာ၍ လှေသည် ရှေ့သို့ တက်၏။ လေအနည်းငယ် အားပျော့သွား ပြန်ပါက လှေသည် နောက်သို့ သို့သွားလေသည်။ ။ \" စိတ်အထင်အားဖြင့် တစ်နာရီကျော်ကျော်လောက် လိပ်ခဲတည်းလည်း ဖြစ်၍နေလေ၏။ စာရေးသူတို့မှာ ရင်တမမနှင့် ဖြစ်နေရလေသည်။ တက်မ ကိုင်ကြီးကမူ “ဒီရေစွယ်ကလေး အစွယ်ကို လွန်လိုက်ရင် အားလုံး ဟန်ကျ သွားမှာပါပဲကွ၊ မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ရှေ့ရောက်ရင် ရေစွယ်က လွတ်တော့မှာပါ၊ ဒီနေရာကို အကောက်တောင် ရေစွယ်လို့ ခေါ်တယ်၊ မြန်မာမင်း လက်ထက် က လှေတွေ၊ သင်္ဘောတွေကို အကောက်တောင်းတဲ့ စခန်းပေါ့ကွာ။ ရေစီးက ခုလို သန်လေတော့ တော်တော့ လှေတို့ သင်္ဘောတို့ လစ်ပြီး မသွားနိုင်တော့ဘူးကွ၊ အကောက်တောင်မှာ ဝင်ပြီး နားကြရတယ်၊ ဒီလို နားတဲ့အခါမှာ ကုန်တွေကို အကောက်ဘက်က စစ်ဆေးတယ်၊ ဒါကြောင့် အကောက်တောင် ဆိပ်ကို “ကုန်ထုပ်ဖြေရာ” လို့တောင် ခေါ်ကြတယ်” စသဖြင့် သူ့တက်မစင်ပေါ်ကနေ၍ ပြောနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43854066122901,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/4ea5fe806f7cfd7d962602f464a1031c.gif?v=1730286563"},{"product_id":"ဟိန်းလတ်-ကင်မ်ဂျုံအီ","title":"ကင်မ်ဂျုံအီ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45333347238037,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/b88f3733e62ddb534d990cc85d50c5b7.gif?v=1730294544"},{"product_id":"ဟိန်းလတ်-တရုတ်နိုင်ငံရေး-သုခမိန်-တိန့်ရှောင်ဖိန်","title":"တရုတ်နိုင်ငံရေး သုခမိန် တိန့်ရှောင်ဖိန်","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45333347827861,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/4a1077bcfd3f3d525a313360a92ccc92.gif?v=1730294553"},{"product_id":"ဟိန်းလတ်-ဖေဖေ့ထံမှ-အိမ်မက်များ","title":"ဖေဖေ့ထံမှ အိမ်မက်များ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45333348319381,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/efdc73e3d0d0c69cc53dfbf48e2f0017.gif?v=1730294561"},{"product_id":"ကျောက်ဘီလူးတင်မောင်ဆွေ-အိမ်မက်ကမ္ဘာ-1","title":"အိမ်မက်ကမ္ဘာ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအမှာစာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်အသက် ခုနစ်နှစ်အရွယ်ဒုတိယတန်းကျောင်းသားလေး ဘဝ တုန်းက ဖြစ်ပါတယ်။ တဲန်နက်ဆီးပြည်က မက်မင်းဗီးလ်မြို့ရှိ ဘားနတ်ကျောင်းမှာ နေခဲ့တုန်းကပေါ့။ ကျောင်းသားတိုင်း မတက်မနေရ စုပေါင်း ဝတ်ပြုမှုကို ကျွန်တော်တက်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ဓမ္မ တေးတစ်ပုဒ်ကို စုပေါင်းပြီး သီဆိုခဲ့ကြရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eGo down, Moses\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eWay down in Egypt land,\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eTell old Pharoah,\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eLet my people go.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသွားလော့၊ မိုးဇက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအီဂျစ်မြေပေါ်ကိုသွား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘုရင်အိုကြီး ဖဲရိုးကိုပြော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ငါ့လူတွေကို သွားလိုရာ သွားကြပါစေလို.။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မိုးဇက်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ ဒီနာမည်ကို တနင်္ဂနွေ မက်သဒစ် ဝတ်ပြုကျောင်းမှာ ကျွန်တော် မကြားခဲ့ဖူးသေးဘူး။ ဖဲရိုးဆိုတာ ဘယ်သူမှန်း လည်း ကျွန်တော် နားမလည်ခဲ့သေးဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ နားလည်ခဲ့တာ တစ်ခုတော့ရှိခဲ့တယ်။ လူတချို့ကို အနှောင်အဖွဲ့က လွှတ် ပေးရေးအတွက် ကျွန်တော် သီချင်းဆိုခဲ့ရတယ်လို. တွေးမိတယ်။ လူမည်း တွေအတွက်ပဲလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့မိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         နောက်တော့ ဒီဓမ္မတေးဟာ အစ္စရေးနိုင်ငံသားတွေကို ရည်ညွှန်း ခဲ့တာကို ကျွန်တော် သိလာရတယ်။ လွတ်မြောက်မှုအတွက် ရင်ဖွင့်တေးသံ ဖြစ်တယ်။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ ဘုရင်ဧကရာဇ်တချို့နဲ့ ကျွန်ပိုင်ရှင်ကြီး များရဲ့ အောက်မှာ ရောက်နေကြသူတိုင်း အချိန်တိုင်းမှာ သီဆိုရမယ့် တေး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အထက်တန်းကျောင်းသားဖြစ်လာတော့ ကျွန်တော်နားလည်လာ ခဲ့တာရှိတယ်။ စောစောပိုင်း ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းက အင်္ဂလန် နိုင်ငံနဲ. ဥရောပတချို့ဒေသတွေမှာ ရည်မှန်းချက်တွေအတွက် အိပ်မက် တည်ဆောက်ပေးကြသူများအချို့ ရှိခဲ့တယ်။ သူတို့က သူတို့လူမျိုးတွေဟာ “ကမ္ဘာဟောင်း”ကို စွန့်ခွာပြီး အမေရိကန်နိုင်ငံက “ကမ္ဘာသစ်” ရှိရာသို့ ထွက်ခွာသွား နိုင်ကြတယ်လို. ဆုံးဖြတ်ချက် ချမှတ်ခဲ့ကြတယ်။ သာမန် လူတစ်ယောက်ကို ဘုရင်တစ်ဆူနဲ့ တန်းတူထည့်တွက်တဲ့ လူ.အသိုင်းအဝိုင်း ရှိရာသို့ သွားရောက်ရေးအတွက်ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတဲ့ အမြင်သစ်များ ဖြစ် တယ်။ နိုင်ငံတော်ရဲ့ အခွန်အကောက် စည်းကြပ်သူတွေရဲ့ ပစ္စည်းကို မသိမ်း ပိုက်နိုင်တဲ့ နယ်မြေ (သို.မဟုတ်) ပြည်သူတွေကို အခွန်စည်းကျပ်သူတို. ထင်တိုင်း ထောင်မချနိုင်တဲ့ နယ်မြေတစ်ခုသို့ သွားရောက်ရေးအတွက် စိတ် ကူးပြီး အိပ်မက်တွေ တည်ဆောက်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နယ်မြေ သစ်ကို ရှာဖွေရေးဟာ အခွန်အကောက်ပေးရတာ လွတ်မြောက်ရေးထက် အများကြီး ပိုလေးနက်ခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူတို.ရဲ့ ဆန္ဒအိပ်မက်တွေက ဆာ သောမတ်စ် မောရဲ့ အတွေး အခေါ်တွေထက် ပိုပြီး ကြီးမားခဲ့တယ်။ ဆာ သောမတ်စ် မောက ကျွန်တော် တို.ရဲ. အလုပ်သမားတွေဟာ မှန်ပြတင်းပေါက်တွေပါတဲ့ အိမ်တွေမှာ မနေ ထိုက်ဘူးလား။ တစ်ပတ်မှာ တစ်ကြိမ် အသားစားနိုင်သူတွေ ဖြစ်မလာသင့် ကြဘူးလားလို့ ရေးသားခဲ့ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အမေရိကန် တော်လှန်ရေးခေါင်းဆောင်နဲ. တရားဟောဆရာ ပက်ထရစ် ဟင်နရီ ရေးခဲ့တာလည်းရှိတယ်။ အညှာအတာကင်းမဲ့တဲ့ ဘုရင်တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ တတိယမြောက် ဂျော့ဘုရင်ရဲ့ ဖိနှိပ်မှုတွေကို ဆန်.ကျင်တိုက်ခိုက်ရေးအတွက် တိုက်တွန်းခဲ့ရာမှာ --\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             “လက်ထိတ်သံကြိုးများ နှင့် ကျွန်စနစ်တို့ဖြင့် ရင်းနှီးပြီး ဝယ်ယူ ရလောက်အောင် လူ.ဘဝကပဲ ဈေးပေါလွန်းသလား။ ထိုနည်းဖြင့် ဝယ်ယူ ရလောက်အောင် ငြိမ်းချမ်းရေး အရသာတန်ဖိုးကပဲ ကြီးမားချိုမြသလား နိမိတ်ပြတော်မူပေးပါ---အို တန်ခိုးတော်ကြီးမား လှသော ဘုရားသခင်။ အခြားသူများ မည်သည့်နည်းလမ်းကို လိုက်ကြမည်ဆိုသည်ကို ကျွန်ုပ် မသိ ပါ။ ကျွန်ုပ်အတွက်မူ လွတ်လပ်ခြင်းကို ပေးသနားတော်မူပါ။ သို့တည်း မဟုတ် သေခြင်းတရားကိုသာ ပေးပါလော့” ဟု ပြောခဲ့ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              လွတ်လပ်မှုကို တောင့်တခြင်းဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ လူရယ်လို. ဖြစ်လာခဲ့တဲ့ လူ. သက်တမ်းနဲ.အမျှ ကြာရှည်နေပြီဖြစ်ပါတယ်။ အစားထိုး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖော်ပြရန် စကားလုံးသစ်များ မရှိပါ။ ပက်ထရစ် ဟန်နရီဟာ ခရစ်တော် မပေါ်မီ နှစ်ပေါင်း ၅၀၀ နီးပါးလောက်က ဂရိကဗျာဆရာ အက်စ်ကလက်စ် ရေးခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ရိုးရိုးလေး ဆန်းသစ် မွမ်းမံပြော ဆိုမှုဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အက်စ်ကလက်စ်က ဒီလို ရေးခဲ့ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “သေခြင်းတရားသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် နှိုင်းစာလိုက် သော် ပိုမိုကောင်းမွန်ပြီး ပိုမိုနူးညံ့သော ကံကြမ္မာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အမေရိကန် ရှေ့ဆောင်လမ်းပြပုဂ္ဂိုလ်တွေက လွတ်လပ်မှုကို ချစ်မြတ်နိုးသူတွေ၊ အရင်က မလုပ်နိုင်ခဲ့တာတွေကို သူတို့ လုပ်ပြနိုင်ကြလိမ့်မယ်လို. ယုံကြည်ခဲ့ကြတယ်။ အစိုးရရဲ့ အာဏာကို ချည်နှောင်ပေးတဲ့ ကန်.သတ်ချက်တချို့ကို စာနဲ့ ရေးပြနိုင်လိမ့်မယ်။ လူတစ်ဦးချင်းရဲ့ ကိုယ် ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်အတွက် ကျယ်ပြန်တဲ့ အတိုင်းအတာတွေကို သတ်မှတ် ဖော်ပြပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို. ယုံကြည်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒါကြောင့် လူရဲ့ လွတ် လပ်ခွင့်ကို “မဂ္ဂနာ ကာတာ”ထက်ပိုပြီး အကာအကွယ်ပေးနိုင်မယ့် ဖွဲ့စည်း ပုံအခြေခံဥပဒေတစ်ခု ရေးဆွဲရေးအတွက် အဓိဌာန်ချထားသူတွေဟာ ဖီလာ ဒဲလ်ဖီးယားမြို့မှာ ညီလာခံတစ်ရပ်ကို ခေါ်ဆိုခဲ့ကြတယ်။ ( Magna Charta\u003cspan\u003e ခေါ်\u003c\/span\u003e Magna Carta \u003cspan\u003eမှာ အင်္ဂလိပ်လူမျိုး တို.၏နိုင်ငံရေးနှင့် ပြည်သူ့ လွတ် လပ်မှုအခွင့်အရေးများကို အာမခံရန် ၁၂၁၅ ခုနှစ်တွင် ရေးဆွဲခဲ့သည့်စာချုပ် ဖြစ်သည်။)\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ပက်ထရစ် ဟဲန်နရီဟာ ဖီလာဒဲလ်ဖီးယားညီလာခံကို သံသယ ရှိခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် ညီလာခံကို တက်ရောက်ဖို. ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ ညီလာခံကိုယ်စားလှယ်အချို့ရဲ့ လွတ်လပ်မှုအတွက် ခံစားချက် စိတ်ဓါတ် တွေကို ပက်ထရစ်က လျှော့တွက်ခဲ့တယ်။ အထင်မကြီးခဲ့ဘူး။ ပဲန်ဆယ်လ် ဗေးနီးယားပြည်နယ်က ၁၇၈၇ ခုနှစ်က သဘောတူညီခဲ့တဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံ ဥပဒေကို အတည်ပြုဖို.ကြိုးစားခဲ့တာကို ပက်ထရစ်က တွေ.ခဲ့ရတယ်။ သဘောတူ ညီခဲ့တဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေမှာ လွတ်လပ်စွာပြောဆိုခွင့်၊ လွတ်လပ်စွာရေးသားခွင့်၊ လက်နက်များကိုင်ဆောင်ခွင့်စတဲ့ ပြည်သူ.အခွင့် အရေးတွေကို အာမခံချက်တွေ မပါဘူးလို. ပန်ဆယ်လ်ဗေးနီးယား ပြည်နယ်က ကိုယ်စားလှယ်အချို့က ကန်.ကွက်ခဲ့ကြတယ်။ အရိုးသားဆုံး ပြည်သူတစ်ယောက်ကို နိုင်ငံတော်ရဲ့ လွန်ကဲပြင်းထန်တဲ့ အာဏာစက်က အကာအကွယ်ပေးနိုင်မယ့် အထောက် အထားတစ်ခုကို ရေးဖို.လိုကြောင်း တင်ပြခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒ တွေကို အထောက်အကူပြုရေးအတွက် တိုက်တွန်းခဲ့ကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               \u003cstrong\u003eညီလာခံမှာ ကိုယ်စားလှယ်ဦးရေ ကိုရမ်ပြည့်ရေးအတွက် ပဲန် ဆယ်လ်ဗေးနီးယားပြည်နယ်က ကန်.ကွက်မယ့် ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးကို သူတို. အိမ် တွေကနေ ထမ်းပြီးခေါ်ယူသွားရတဲ့အထိ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါ့ကြောင့် ဖွဲ့စည်းပုံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46014760321173,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-05-12210618.png?v=1747058787"},{"product_id":"ကျော်ငြိမ်း-ရဲဘော်သုံးကျိပ်","title":"ရဲဘော်သုံးကျိပ်","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46016378405013,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-05-13142323.png?v=1747121059"},{"product_id":"ကျော်ထက်ထွန်း-ဒေးဗစ်ဘင်ဂူရီယန်နှင်-အစ္စရေးတော်လှန်ရေးသမိုင်း","title":"ကျော်ထက်ထွန်း -ဒေးဗစ်ဘင်ဂူရီယန်နှင် အစ္စရေးတော်လှန်ရေးသမိုင်း","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46016397279381,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-05-13143851.png?v=1747121991"},{"product_id":"ခင်မောင်တိုးမိုးမိတ်-ကလာရာ-ဘာတန်","title":"ကလာရာ ဘာတန်","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46028388565141,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-05-16145738.png?v=1747382270"},{"product_id":"ငပရင်း-ညွန့်မြိုင်-စစ်သူကြီးမဟာဗန္ဓုလ-ဘ၀အထွေထွေ","title":"စစ်သူကြီးမဟာဗန္ဓုလ၏ဘ၀အထွေထွေ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46030374568085,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-05-17143502.png?v=1747467346"},{"product_id":"စစ်ကိုင်းဦးဘိုးသင်း-ကိုယ်တိုင်ရေး-အတ္ထုပ္ပတ္တိ","title":"စစ်ကိုင်းဦးဘိုးသင်း- ကိုယ်တိုင်ရေး အတ္ထုပ္ပတ္တိ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46030590771349,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-05-17152302.png?v=1747470232"},{"product_id":"စိန်ခင်မောင်ရီ-ဆိုဖီယာရဲ့ဆိုဖီယာ","title":"ဆိုဖီယာရဲ့ဆိုဖီယာ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46030972485781,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-05-17180502.png?v=1747479967"},{"product_id":"စိန်ဝင်းစိန်-ဂျူလီယာချိုင်း","title":"ဂျူလီယာချိုင်း","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46030981628053,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-05-17182458.png?v=1747481151"},{"product_id":"စိန်ဝင်းစိန်-အင်နီဖရန့်","title":"အင်နီဖရန့်","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46030981759125,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-05-17182627.png?v=1747481229"},{"product_id":"စိုးနေလင်း-ဒေါက်တာစင်သီယာမောင်","title":"ဒေါက်တာစင်သီယာမောင်","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46030982414485,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-05-17183144.png?v=1747481575"},{"product_id":"စိုးရှိန်-သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း-ဘဝဖြစ်စဥ်-နေ့စွဲများ","title":"သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း၏ ဘဝဖြစ်စဥ် နေ့စွဲများ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46030984020117,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-05-17183542.png?v=1747481792"},{"product_id":"၀င်းတင့်ထွန်း-ဗိုလ်မှုးချုပ်ဟောင်းကျော်ဇော","title":"ဗိုလ်မှုးချုပ်ဟောင်းကျော်ဇော","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46168452333717,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-03144842.png?v=1751529087"},{"product_id":"၀င်းထွဋ်ဇော်-ဟီလာရီကလင်တန်","title":"ဟီလာရီကလင်တန်","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46168464752789,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-03150237.png?v=1751529802"},{"product_id":"aung-htoo-tin-maung-oo-a-forgotten-hero-of-asia","title":"Tin Maung Oo A Forgotten Hero of Asia","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46168595136661,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-03165505.png?v=1751536549"},{"product_id":"giacomo-ကျွန်မနာမည်နူဂျုဒ်","title":"ကျွန်မနာမည်နူဂျုဒ်","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46168606834837,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-03171419.png?v=1751537694"},{"product_id":"ကျောက်ဘီလူးတင်မောင်ဆွေ-လင်းကင်း-၁","title":"လင်းကင်း ၁","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46168726175893,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-03195714.png?v=1751547456"},{"product_id":"ကျောက်ဘီလူးတင်မောင်ဆွေ-လင်းကင်း-၂","title":"လင်းကင်း ၂","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46168726634645,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-03195907.png?v=1751547582"},{"product_id":"ကာတွန်းညီပုချေ-ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း-ပြည်ချစ်ပန်း","title":"ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ပြည်ချစ်ပန်း","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46172185985173,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-04161726.png?v=1751620675"},{"product_id":"ကေမြူး-ရွှေဘ-ဘ၀နှင့်-အနုပညာရုပ်ပုံလွှာ","title":"ရွှေဘ၏ ဘ၀နှင့် အနုပညာရုပ်ပုံလွှာ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46175912099989,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-05202421.png?v=1751721884"},{"product_id":"ချိုချိုလွင်-ဦးချစ်စရာ-အတ္ထုပ္ပတ္တိနှင့်-စာပေလက်ရာများ","title":"ဦးချစ်စရာ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိနှင့် စာပေလက်ရာများ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46177585496213,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-06170707.png?v=1751796450"},{"product_id":"ခွန်ဆေ-ကျနော်သူပုန်ဖြစ်လာပုံ","title":"ကျနော်သူပုန်ဖြစ်လာပုံ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46177598308501,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-06172753.png?v=1751797712"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်-မမလေး-ဂျာနယ်ကျော်ဦးချစ်မောင်နှစ်၁၀၀ပြည့်အထူးထုတ်","title":"ဂျာနယ်ကျော်ဦးချစ်မောင်နှစ်၁၀၀ပြည့်အထူးထုတ်","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46177623736469,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-06182849.png?v=1751801401"},{"product_id":"စိန်ထွေး-မောင်စိန်ထွေး-ကိုယ်တိုင်ရေးအတ္ထုပ္ပတ္တိ","title":"မောင်စိန်ထွေး၏ကိုယ်တိုင်ရေးအတ္ထုပ္ပတ္တိ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46204141994133,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-13171013.png?v=1752402148"},{"product_id":"ဆလိုင်းအောင်မင်းလှိုင်-ဟွန်ဆန်-ကမ္ဘောဒီးယား၀န်ကြီးချုပ်","title":"ဟွန်ဆန် ကမ္ဘောဒီးယား၀န်ကြီးချုပ်","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46216291582101,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-17205906.png?v=1752760787"},{"product_id":"ဇေယျသော်-ဖိုးစိုင်းဂျာနယ်လစ်-စေတနာမိခင်-မဟာသီရီသုဓမ္မ-ဒေါ်ခင်ကြည်","title":"စေတနာမိခင် မဟာသီရီသုဓမ္မ ဒေါ်ခင်ကြည်","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46220218859669,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-18185043.png?v=1752839475"},{"product_id":"ထွဋ်၀င်ထွဋ်-ဂျော့၀ါရှင်တန်","title":"ဂျော့၀ါရှင်တန်","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46223956410517,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-20113326.png?v=1752986027"},{"product_id":"ဒလဘန်း-အဘ-ဘ၀-အဘအကြောင်း-တစေ့တစောင်း","title":"အဘ ဘ၀၊ အဘအကြောင်း တစေ့တစောင်း","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46224111435925,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-20200617.png?v=1753016800"},{"product_id":"ဒေါက်တာကျော်မြင့်ဓါတ်မှန်-ခရစ်စတီယန်းဘားနဒ်-ဘ၀တစ်ခု","title":"ခရစ်(စ)တီယန်းဘားနဒ်၏ဘ၀တစ်ခု","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46224114024597,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-20201747.png?v=1753017542"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-ငါပြောချင်သမျှငါ့အကြောင်း","title":"ငါပြောချင်သမျှငါ့အကြောင်း","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46235832385685,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-24153120.png?v=1753345947"},{"product_id":"နန်းညွန့်ဆွေ-အလင်္ကာကျော်စွာ-ဦးဟန်ပ","title":"အလင်္ကာကျော်စွာ ဦးဟန်ပ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46236620292245,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-24211644.png?v=1753366627"},{"product_id":"နိုင်ဇော်-အဆုံးအစမဲ့မိုးသားထဲသွားရဦးမယ်","title":"အဆုံးအစမဲ့မိုးသားထဲသွားရဦးမယ်","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46240283459733,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-25210228.png?v=1753452194"},{"product_id":"နိုင်ရဲကျော်-နည်းပညာတစ်ဖက်-အနုပညာတစ်ဖက်နှင့်လူသား","title":"နည်းပညာတစ်ဖက် အနုပညာတစ်ဖက်နှင့်လူသား","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46240287326357,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-25211102.png?v=1753452691"},{"product_id":"ပြည်တော်ဦး-ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း-နှစ်-၁၀၀-ပြည့်ဂုဏ်ပြုလက်သံများ","title":"ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း နှစ် ၁၀၀ ပြည့်ဂုဏ်ပြုလက်သံများ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46241731051669,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-26175727.png?v=1753527478"},{"product_id":"ပေါ်ဦးသစ်-ကျွန်တော်ဖြတ်သန်းခဲ့သော-လေးဖြူ","title":"ကျွန်တော်ဖြတ်သန်းခဲ့သော လေးဖြူ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46241760411797,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-26183045.png?v=1753529497"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/ebooks-biography.oembed?page=2","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}