{"title":"ရွှေဥဒေါင်း","description":"\u003ca href=\"https:\/\/my.wikipedia.org\/wiki\/%E1%80%9B%E1%80%BD%E1%80%BE%E1%80%B1%E1%80%A5%E1%80%92%E1%80%B1%E1%80%AB%E1%80%84%E1%80%BA%E1%80%B8\"\u003eစာရေးဆရာ၏ အတ္တုပ္ပတ္တိ\u003c\/a\u003e","products":[{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-၀င်္ကန္တ","title":"ဝင်္ကန္တ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမန္တလေးမြို့၊ အနောက်ပြင်၊ ရတနာဘုမ္မိခေါ် ရပ်ကွက်၌ ဆန်စက် ပိုင် ဦးဘိုးမင်းနှင့် စက်ပိုင်ကတော် ဒေါ်နှင်းအုံဟူ၍ ရှိခဲ့ဖူးသည်ဖြစ်ရာ ၄င်းတို့၌ သားသမီးငါးယောက်မျှ ဖွားမြင်ခဲ့သော်လည်း အခြားသော သားသမီးတို့သည် ငယ်ရွယ်စဉ်အခါကပင် သေဆုံးကြ၍ နောက်ဆုံးမွေး ဖြစ်သော မောင်သက်နှံအမည်ရှိ သားယောက်ျားကလေးတစ်ယောက် သာလျှင် အဖတ်တင်ခဲ့သည် ဖြစ်လေရကား အမိအဖတို့သည် ငါးဦး သော သားသမီးတို့အပေါ်၌ ချစ်ခင်ရမည့် မေတ္တာတို့ကို တစ်ဦးတည်း သော သား၌သာလျှင် စုပုံချစ်ခင်ရသကဲ့သို့ မိဘနှစ်ဦးလုံးတို့က အသက် မျှမက ချစ်ခင်ကြင်နာခြင်း ရှိခဲ့ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်သက်နှံသည် အရွယ်သို့ရောက်လျှင် အင်္ဂလိပ်ကျောင်းကြီး များ၌ ၁ဝ တန်းမျှ အောင်မြင်သည့်တိုင်အောင် သင်ကြားပြီးနောက် ရန်ကုန်မြို့၌ အိုင်အေ အတန်း၌ ဆက်လက်သင်ကြား၍ ဂျူနီယာအိုင်အေ အတန်းကို အောင်မြင်ပြီးသဖြင့် စီနီယာအတန်းကို တက်ခါစအခါတွင် မန္တလေးမြို့မှ မိဘနှစ်ပါးစလုံး အသည်းအသန် ဖြစ်နေကြောင်းနှင့် ကြေးနန်းစာရရှိသဖြင့် အဆောတလျင် ပြန်လာရသည်ဖြစ်ရာ မိမိဆိုက် ရောက်သည့်နေ့၌ပင်လျှင် မိဘနှစ်ပါးစလုံးသည် သင်္ခါရ သဘောတရား ကို လွန်ဆန်ခြင်းငှာ မတတ်နိုင်ဘဲ သေရွာသို့ လိုက်ပါသွားကြရရှာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်သက်နှံသည် မိဘနှစ်ပါးတို့၏ ဈာပနကိစ္စကို တင့်တယ် စွာ ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် မိမိ၏ရည်ရွယ်ချက်အတိုင်း အင်္ဂလိပ်ပညာ ကို ဘီအေ အတန်း အောင်မြင်သည့်တိုင်အောင် ဆက်လက်သင်ကြား ခြင်း မပြုနိုင်ဘဲ ကောလိပ်ကျောင်းမှ နုတ်ထွက်၍ မိငုတ်မိရင်းဖြစ်သော စပါးပွဲစားအလုပ်နှင့် ဆန်စက်လုပ်ငန်းတို့ကို ဆက်လက်ရွက်ဆောင် လုပ်ကိုင်လျက် ရှိခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းကဲ့သို့ လုပ်ကိုင်လျက်ရှိသဖြင့် တစ်နှစ်ကျော်ခန့်မျှရှိခဲ့လျှင် မောင်သက်နှံသည် အသက် ၂၀ ကျော် အရွယ်ခန့်တိုင်ရောက်၍ မိမိ ၏ ဆွေမျိုးဉာတိများကလည်း အခြေတကျ ရှိစေခြင်းငှာ တင့်တယ် လျောက်ပတ်သော သူငယ်မတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ထိမ်းမြားရန် အချိန်တော်သင့်ပြီဟု တိုက်တွန်းကြသည်ဖြစ်ရာ ၄င်း ဆွေမျိုးဉာတိ တို့က လောကဓမ္မတာအတိုင်း ကြေးငွေရှိသောသူတို့မှာ ကြေးငွေရှိ သောသူတို့၏ သားသမီးတို့နှင့်သာလျှင် ထိမ်းမြားရန် အကြံပေးကြ သော်လည်း မောင်သက်နှံသည် လင်မယားဆိုသည်မှာ မိမိနှစ်သက် စုံမက်သည်ကိုသာလျှင် ပဓာန အကြောင်းရင်းပြု၍ ထိမ်းမြားထိုက် သည်ဟု အယူရှိသည့်အတိုင်း တစ်နေ့သ၌ ပွဲစား ဦးချမ်းသာဆိုသူ၏ တူမတစ်ယောက်နှင့် ထိမ်းမြားမင်္ဂလာ ဆောင်နှင်းကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစပါးပွဲစားကြီး ဦးချမ်းသာ၏တူမ ခင်မြကြီးဆိုသူမှာ ပွဲစားကြီး ၏ညီတစ်ယောက်မှ ပေါက်ဖွားခဲ့သော သမီးတစ်ယောက်ဖြစ်လေရာ ခင်မြကြီး၏ဖခင်သည် ငယ်ရွယ်စဉ်အခါကပင် တေလေလုပ်၍နေပြီး နောက် ဇာတ်မင်းသမီးတစ်ယောက်နှင့် နောက်ဆုံးအကြောင်း ဆုံစည်းဝန်ကျချေတော့မည်ဟု အောက်မေ့၍ ခင်မြကြီးအား ရှေးကထက် ကြင် နာဟန်ပြု၍ နှစ်ဦးနှစ်ဝ ဆုံစည်းဖို့အရေးကို မိမိကပင် အတွင်လှော် ၍ ပေးခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ဖြစ်သောကြောင့် မောင်သက်နှံနှင့် ခင်မြကြီးတို့မှာ တစ်ဦးကို တစ်ဦး ချစ်ခင်စုံမက်ကြောင်း ဖွင့်ဟပြောဆိုပြီးသည့်နောက် ရက်ပေါင်း အနည်းငယ်အတွင်း၌ပင် တစ်စုံတစ်ရာ အနှောင့်အယှက် အကန့်အကွက် မရှိဘဲ လက်ထပ်မင်္ဂလာဆောင်နှင်းခြင်း ပြုခဲ့ကြလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခင်မြကြီးသည် မောင်သက်နှံအိမ်သို့ လိုက်ပါလာစဉ်အခါ ကျွန်ုပ် တို့ သိရှိရသည့်အတိုင်း ဥစ္စာကြေးငွေဟူ၍ ပြောပလောက်အောင် ပါရှိ သည် မဟုတ်သော်လည်း မောင်သက်နှံမှာ ကြေးငွေအင်အားနှင့် ပြည့်စုံ ပြီးဖြစ်သဖြင့် သူငယ်မ၏ ရုပ်အဆင်းကိုသာလျှင် နှစ်သက်ရင်း ဖြစ်လေ ရကား ကောင်းမွန်စွာ ရောင့်ရဲတင်းတိမ်လျက် မိမိ၏မယားအား လက် ဝတ်လက်စား အပြည့်အစုံတို့ကို ဝယ်ယူဆင်ယင်စေပြီးလျှင် ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စွာ နေထိုင်လျက်ရှိခဲ့ကြလေ၏။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကာလအတန်ကြာလတ်သော် ခင်မြကြီး၌ သားယောက်ျားကလေး တစ်ယောက် ဖွားမြင်လေရာ မောင်သက်နှံမှာ မိမိမယားအပေါ်၌ ရှေး ကထက်ပင် ကြင်နာချစ်ခင်ခြင်း တိုးတက်ခဲ့ပြီးလျှင် အရာရာမျိုးတို့၌ မယား၏အလိုသို့လိုက်၍ ခင်မြကြီး စိတ်ချမ်းသာမှုကိုသာလျှင် မိမိ၌ ဝတ္တရားရှိလေသည့်အလား သူတစ်ပါး သားမယားတို့ထက် မလှလျှင် လှပအောင် အစဉ်မပြတ် စောင့်ကြပ်ပြုစုလျက် ရှိခဲ့လေ၏။ ခင်မြကြီး မှာလည်း မိမိမှာ ငယ်စဉ်ကစ၍ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော အမိအဖတို့နှင့် နေထိုင်ခဲ့ရသည့်ပြင် ကြီးပြင်းသည့်အခါ၌လည်း ပွဲကတော်ကြီးနှင့်တကွ ၄င်း၏သားသမီးတစ်စုတို့ နှိပ်စက်ကလူ ပြုမူခြင်း၊ မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း အစရှိသည်တို့ကို ခံခဲ့ရပြီးနောက် မောင်သက်နှံနှင့် ထိမ်းမြားလက်ထပ်ပြီးသည့်အခါကျမှ ငရဲပြည်မှ သတ္တဝါတစ်ဦး နတ်ရွာသို့ ရောက်ရသည့် အလား မိမိ၏ လင်သားအား အလွန်တရာအားထား၍ ကျေးဇူးလည်း အထူးကြီးလှပါကြောင်းနှင့် ရံဖန်ရံခါ ပြောဆိုလေလျှင် မောင်သက်နှံ မှာ မိမိ၏ မယား၌ လွန်စွာအားရ၍ မိမိမှာ ချစ်ခင်ရကျိုးနပ်ပေပြီ၊ ပြုစုစောင့်ရှောက်ရကျိုးနေပေပြီဟု ဝမ်းသာအားရ ရှိလှပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသားငယ်ဖွားမြင်ပြီးသည့်နောက် တစ်လခန့်မျှကြာရှိလေလျှင် တစ် နေ့သော ညနေခင်းအချိန်၌ မောင်သက်နှံသည် မိမိ၏နေအိမ်ရှိရာ စိန်ပန်း ရပ်ကွက်မှ မိမိ၏အလုပ်တိုက်နှင့် ဆန်စက်ရှိရာ ရတနာဘုမ္မိရပ်ကွက် သို့ မြင်းရထားတစ်စီးနှင့် ထွက်လာခဲ့ရာ မလွန်ဈေးဟောင်းအနီးသို့ ရောက်လေလျှင် ပုလိပ်တစ်ယောက်သည် ခေါင်းပေါင်းအင်္ကျီ အဝတ် အစားတို့ ဖရိုဖရဲ ဝတ်ဆင်လျက်ရှိသော လူတစ်ယောက်ကို အတင်းဆွဲ ငင်လျက် လမ်းတစ်လျှောက်၌ အုတ်အုတ်ကျက်ကျက် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရလေလျှင် ထိုသူကို ငါမြင်ဖူးသည်ဟု အောက်မေ့၍ ရထားကို ရပ်စေပြီးလျှင် သေချာစွာ ကြည့်ရှုသည်တွင် မိမိနှင့် ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိရသည်နှင့် ပုလိပ်အား အကျိုး အကြောင်းကို မေးမြန်းရာ ပုလိပ်က ထိုသူကို မူးယစ်မှုဖြင့် ဖမ်းဆီး လာခဲ့ရကြောင်းနှင့် ပြောဆိုလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအခါ မောင်သက်နှံသည် ဌာနာသို့ရောက်အောင် မိမိကိုယ်တိုင် မြင်းရထားနှင့်လိုက်၍ ပို့ပါမည်ဟု ပုလိပ်သားအားပြော၍ အရက်မူးနေ သူနှင့် ပုလိပ်သားတို့ကို မြင်းရထားနှင့် တင်ဆောင်ခေါ်ခဲ့၍ လူစုကွဲ ရာသို့ ရောက်သောအခါ မောင်သက်နှံက ထိုသူသည် မိမိ၏သူငယ် ချင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း၊ နောက်နောင်ကိုလည်း ဤကဲ့သို့မဖြစ်စေ ရန် မိမိကပင် တာဝန်ခံပါမည့်အကြောင်းနှင့် ပုလိပ်သားအား တောင်းပန် ပြောဆိုပြီးလျှင် ငွေစက္ကူတစ်ဆယ်တန် နှစ်ချပ်ကို ပုလိပ်သား၏ လက်ပြီးသည့်အခါကျမှ ငရဲပြည်မှ သတ္တဝါတစ်ဦး နတ်ရွာသို့ ရောက်ရသည့် အလား မိမိ၏ လင်သားအား အလွန်တရာအားထား၍ ကျေးဇူးလည်း အထူးကြီးလှပါကြောင်းနှင့် ရံဖန်ရံခါ ပြောဆိုလေလျှင် မောင်သက်နှံ မှာ မိမိ၏ မယား၌ လွန်စွာအားရ၍ မိမိမှာ ချစ်ခင်ရကျိုးနပ်ပေပြီ၊ ပြုစုစောင့်ရှောက်ရကျိုးနေပေပြီဟု ဝမ်းသာအားရ ရှိလှပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသားငယ်ဖွားမြင်ပြီးသည့်နောက် တစ်လခန့်မျှကြာရှိလေလျှင် တစ် နေ့သော ညနေခင်းအချိန်၌ မောင်သက်နှံသည် မိမိ၏နေအိမ်ရှိရာ စိန်ပန်း ရပ်ကွက်မှ မိမိ၏အလုပ်တိုက်နှင့် ဆန်စက်ရှိရာ ရတနာဘုမ္မိရပ်ကွက် သို့ မြင်းရထားတစ်စီးနှင့် ထွက်လာခဲ့ရာ မလွန်ဈေးဟောင်းအနီးသို့ ရောက်လေလျှင် ပုလိပ်တစ်ယောက်သည် ခေါင်းပေါင်းအင်္ကျီ အဝတ် အစားတို့ ဖရိုဖရဲ ဝတ်ဆင်လျက်ရှိသော လူတစ်ယောက်ကို အတင်းဆွဲ ငင်လျက် လမ်းတစ်လျှောက်၌ အုတ်အုတ်ကျက်ကျက် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရလေလျှင် ထိုသူကို ငါမြင်ဖူးသည်ဟု အောက်မေ့၍ ရထားကို ရပ်စေပြီးလျှင် သေချာစွာ ကြည့်ရှုသည်တွင် မိမိနှင့် ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိရသည်နှင့် ပုလိပ်အား အကျိုး အကြောင်းကို မေးမြန်းရာ ပုလိပ်က ထိုသူကို မူးယစ်မှုဖြင့် ဖမ်းဆီး လာခဲ့ရကြောင်းနှင့် ပြောဆိုလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအခါ မောင်သက်နှံသည် ဌာနာသို့ရောက်အောင် မိမိကိုယ်တိုင် မြင်းရထားနှင့်လိုက်၍ ပို့ပါမည်ဟု ပုလိပ်သားအားပြော၍ အရက်မူးနေ သူနှင့် ပုလိပ်သားတို့ကို မြင်းရထားနှင့် တင်ဆောင်ခေါ်ခဲ့၍ လူစုကွဲ ရာသို့ ရောက်သောအခါ မောင်သက်နှံက ထိုသူသည် မိမိ၏သူငယ် ချင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း၊ နောက်နောင်ကိုလည်း ဤကဲ့သို့မဖြစ်စေ ရန် မိမိကပင် တာဝန်ခံပါမည့်အကြောင်းနှင့် ပုလိပ်သားအား တောင်းပန် ပြောဆိုပြီးလျှင် ငွေစက္ကူတစ်ဆယ်တန် နှစ်ချပ်ကို ပုလိပ်သား၏ လက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနိဒါန်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ခုသော ဝါတွင်းအခါ၌ ကျွန်တော်သည် အချို့ သော သူတို့၏ ရံဖန်ရံခါ ဖြစ်ပေါ်မြဲ ဓမ္မတာရှိသည်အတိုင်း တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းကြောင့် သတိ သံဝေဂကြီးစွာ ရရှိသည်နှင့် အလုပ်မှ အားလပ်ခွင့် သုံးလ ခံယူ၍ ဝါတွင်းသုံးလပတ်လုံး စစ်ကိုင်းတောင်ရိုးရှိ ကဿပချောင်တွင် ဥပုသ်ရက်ရှည် ဆောက်တည်လျက် ရှိစဉ်တွင် ပါတိမောက္ခ သံဝရသီလ၊ ဣန္ဒိယ သံဝရသီလအစရှိသော သီလလေးပါးတို့နှင့် အလွန်တရာ ပြည့်စုံသဖြင့် သီလဝိသုဒ္ဓိ ဖြစ်လှပေသော ဘုန်းတော်ကြီး တစ်ပါးသည် ကျောင်းငယ်တစ်ခုတွင် တစ်ပါးတည်း သီတင်းသုံးနေ ထိုင်လျက် ကမ္မဋ္ဌာန်းတင် အစရှိသည်တို့ကို ကျင့်သုံးဆောက်တည် လျက်ရှိသည်ကို တွေ့မြင်ရသည်ဖြစ်၍ ယခုခေတ်ကာလတွင် ဤသို့ သော ရဟန်းကောင်း ရဟန်းမြတ်တို့သည် ရှားပါးလှပေစွတကားဟု အောက်မေ့၍ ထိုရဟန်းတော်အား အထူးသဖြင့် ကြည်ညိုလေးမြတ် ခြင်း ရှိခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၄င်းရဟန်းတော်မှာ ဦးခေါင်းဆံပင် တစ်ပင်မျှ မရှိသဖြင့် “ခေါင်း ပြောင်ကိုယ်တော်”ဟု အချို့သော နှုတ်ပေါ့သူတို့က အချင်းချင်း ပြောဆိုလေ့ရှိကြသည်ဖြစ်ရာ ၄င်း ကိုယ်တော်အရှင်မြတ်၌ ထူးခြားသော အခြင်းအရာတစ်ခုမှာ မည်သည့်အချိန်ကာလ၌ဖြစ်စေ မာတုကာမဟူ၍ကျောင်းပေါ်သို့လည်း တက်ခွင့်မရှိ၊ ကျောင်းဝင်းအတွင်းကိုမျှ ဝင်ခွင့် မပြုသည့်အပြင် သီလကိုမျှ မာတုကာမဆိုလျှင် ကိုယ်တိုင်တော် ပေး လေ့မရှိဘဲ အထူးသဖြင့် ကြပ်တည်းစွာ နေထိုင်တော်မူလေ့ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းကဲ့သို့ မြတ်စွာဘုရား၏ သိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပိုမိုကြပ်တည်း စွာ ကျင့်သုံးဆောက်တည်လျက်ရှိနေသည်ကို တွေ့မြင်ရလေလျှင် ကျွန်တော်မှာ“၄င်းရဟန်းတော် အရှင်သူမြတ်သည်ကား အမှန်မုချ အကြောင်း ထူး တစ်စုံတစ်ရာ ရှိချေမည်” ဟု ဆင်ခြင် တွေးတောမိသည်ဖြစ်၍ တစ်လကျော်ခန့်မျှ လက်ပွန်းတတီး ဆည်းကပ်၍ ရတနာသုံးပါးနှင့် စပ်လျဉ်းသော စကားတို့ကို ကြားနာနှီးနှောပြီးလျှင် အကျွမ်းတဝင်ရှိ ကြသည့်အခါတွင်မှ ၄င်းအကြောင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍ အမြွက်မျှလောက် လျှောက်ထားမိလေလျှင် အရှင်သူမြတ်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမှန်ပါတယ် ဒကာကြီး၊ မြတ်စွာဘုရားကတော့ မိမိစိတ်သာ လျှင် ပဓာနအကြောင်းရင်းဖြစ်ကြောင်းကို ဟောတော်မူပါတယ်။ သို့ သော် ဘုန်းကြီးမှာတော့ မာတုကာမဆိုလျှင် အထူးပဲ စိတ်နာ စက်ဆုပ် လောက်အောင် မယုံကြည်နိုင်သောအကြောင်းများ ကိုယ်တိုင်ဒိဋ္ဌ တွေ့ ကြုံခဲ့ရလေတော့ ဝေးဝေးကြီးက ရှောင်ရှားမယ်လို့ နဂိုသန္နိဋ္ဌာန် ချခဲ့ တဲ့အတိုင်း မိမိသန္နိဋ္ဌာန်မြောက်အောင်သာ ဝေးဝေးက ရှောင်ရှားရခြင်း ဖြစ်ပါတယ် ဒကာကြီး”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟုမိန့်တော်မူလေလျှင် ကျွန်တော်မှာ ကိုယ်တော်မြတ်၏ အကြောင်း ခြင်းရာကို သိလိုလှသည်ဖြစ်၍ ရင်းနှီးသော ဒကာတစ်ယောက်ဖြစ်နေ သည့်အတိုင်း ထို့ထက် အနည်းငယ်ဖွင့်ဟ၍ မိန့်တော်မူရန် လျှောက်ထား တောင်းပန်တော်မူလေရာ ဘုန်းတော်ကြီးလည်း အတန်ငယ် ဦးခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးနောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောလည်း မပြောဖူးပါဘူး။ ပြောလို့လည်း ကျေးဇူးရှိမယ် မဟုတ်ပါဘူး။ သို့သော် စကားစပ်မိလို့ရှိမှ ဒကာကြီး သိလိုတဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း ပြောပြရဦးမှာပေါ့ ဒကာကြီး” ဟု မိန့်တော်မူ၍ မိမိ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိအခြင်းအရာတို့ကို ပြန်ပြောင်း ပြောဆိုတော်မူရာ ကျွန်တော်က အရှင်သူမြတ်၏ စကားအတိုင်းမဟုတ်ဘဲ မိမိ၏စကားဖြင့် ဝတ္ထုသွားအတိုင်း အောက်၌ ရေးသားဖော်ပြရပေသတည်း။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544763752597,"sku":"","price":1800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_33457329-eec8-45c5-a059-a0ef76683c21.jpg?v=1730250209"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-၀ထ္ထုတိုငါးပုဒ်","title":"ဝထ္ထုတို ၅ ပုဒ်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွှေဥဒေါင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်သိန်းတင်၊ မသိန်းရှင်*\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောင်းဒကာ ဦးဖာ၊ ကျောင်းအမ ဒေါ်သော့၊ သမီးခင်ပွန်း တို့သည် မိမိတို့၏အိမ်နီးချင်းပွဲစားကြီး ဦးဘမောင်၊ ပွဲကတော်ကြီး ဒေါ်သာယာတို့နှင့် ငယ်စဉ်ကပင် ရပ်ဆွေရပ်မျိုးဖြစ်ကြသည့်အလျောက် ဘုရားသွားဖော် ကျောင်းတက်ဖက် ရေစက်အတူ ကြည်ဖြူလေးမြတ်စွာ နှင့် တစ်ဦး၏ ကိစ္စကို တစ်ဦး အထူးဆောင်ရွက်လျက် အရာရာတိုင်း ၌ပင် တိုင်ပင်နှီးနှောလေ့ ရှိကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောင်းဒကာကြီး ဦးဖာ၌ မောင်သိန်းတင် အမည်ရှိသော သားတစ်ယောက်ရှိလေရာ ပွဲစားကြီးလင်မယား၌လည်း မသိန်းခင်၊ မသိန်းရှင်ဟု သမီးနှစ်ယောက်ရှိလေ၏။ သမီးအကြီး မသိန်းခင်မှာ ဘီအေ (B.A) \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအောင်ပြီး၍ အငယ်မသိန်းရှင်မှာမူ အပျိုပေါက် ကလေးပင် ရှိသေးလေ၏။ မောင်သိန်းတင်နှင့် မသိန်းရှင်တို့မှာငယ်စဉ်ကပင် ကစားဖော် ကစားဖက်ဖြစ်ကြ၍ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးမောင်နှမအရင်းအချာကဲ့သို့ ချစ်ခင်စုံမက်လျက်ရှိခဲ့ကြရာ မောင်သိန်းတင် မှာ လူပျိုကလေးဖြစ်၍ မသိန်းရှင်မှာလည်း ရှက်ကြောက်တတ်သည့် အရွယ်သို့ပင် ရောက်သော်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ငယ်စဉ်ကကဲ့သို့ပင် ခေါ်ခေါ်ပြောပြော အရောတဝင်နေထိုင်ကြလေ၏။ အမိအဖတို့လည်း နှစ်သက်ကြဟန် လက္ခဏာနှင့် တားမြစ်ပိတ်ပင်ခြင်းမရှိဘဲ အမှတ် တမဲ့သာလျှင် နေကြလေ၏။ မောင်သိန်းတင်မှာ အင်္ဂလိပ်စာ ၉ တန်း တွင် သင်ကြားလျက်ရှိရာ အဖ ကျောင်းဒကာကြီးသည် ၎င်းအား ပညာတိုးပွားစေခြင်းငှာ မောင်ဘလှိုင်ရှိရာ ပွဲစားကြီး၏အိမ်သို့ နား မလည်သောအရာရှိလျှင် အလွယ်တကူ မေးမြန်းနိုင်ရန် ညတိုင်း သွား၍ စာကျက်စေလေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်နေ့သ၌ မောင်သိန်းတင်သည် စာအုပ်များကိုပိုက်လျက် ပွဲစားကြီး၏ အိမ်သို့သွားရာ မောင်ဘလှိုင်နှင့် မသိန်းခင်တို့သည် အရိပ်ပြပွဲသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်လျက်ရှိနေကြသဖြင့် မောင်သိန်းတင် အားလည်း မိမိတို့နှင့်အတူ လိုက်ရန် တိုက်တွန်းကြသော်လည်း မောင်သိန်းတင်မှာ စာမေးပွဲနီးပြီဖြစ်၍ မလိုက်လိုကြောင်းနှင့် တောင်း ပန်ပြီးလျှင် မိမိစာဖတ်နေကျဖြစ်သော စားပွဲတွင် စာဖတ်နေလေ၏။ ပွဲစားကြီးလင်မယားလည်း မှန်အိမ်များကို လက်ဆွဲလျက် ကျောင်းဒကာ ကြီးတို့နှင့်အတူ ဘုရားဝတ်တက်ရန်သွားကြလေ၏။ မောင်သိန်းတင် လည်း စားပွဲတွင် တစ်ယောက်တည်း စာဖတ်လျက် နေရာမှ ခြေသံ ကြားသဖြင့် လှည့်၍ကြည့်လိုက်ရာ မသိန်းရှင်သည် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ကို ကိုင်လျက်လာသည်ကိုမြင်လျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအလို... မသိန်းရှင်၊ ရုပ်ရှင်ပွဲကို မလိုက်ဘူးလား” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ခေါင်းနည်းနည်းကိုက်လို့ မလိုက်ဘူး မောင်သိန်းတင်ရှေ့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကဲ စာဖတ်လို့ တော်တော်မောပြီ ထင်တယ်။ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်လိုက်ပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟုပြော၍ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မောင်သိန်းတင်၏ရှေ့တွင် ချပြီးလျှင် အနီးရှိ ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်လျက်နေလေ၏။ မောင်သိန်းတင်လည်း လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူသောက်၍ ကျေးဇူး တင်စကားပြောပြီးလျှင် စာဖတ်မည်ပြုပြန်ရာ မသိန်းရှင်သည် ထိုင်ရာမှ မထသေးဘဲ “အင်္ဂလိပ်စာများ အင်မတန်ခက်သလား” ဟုမေးလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူမျိုးကွဲစာ သင်ရတယ်ဆိုတာ နည်းနည်းတော့ ခက်တာပေါ့ မသိန်းရှင်၊ မြန်မာစာလောက်တော့ ဘယ်လွယ်မလဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eနည်းနည်းတတ်ချင်ပါတယ်၊ သင်ပေးပါလား။ ကိုကိုက သင် မယ်ဆိုပြီး သင်လည်း မပေးဘူး”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုကိုက သင်မပေးရင် ဒီက သင်ပေးပါမယ်၊ စာမေးပွဲပြီးတော့ သင်လည်း သင် အားပါလိမ့်မယ်” ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်နေ့က ဈေးကပြန်လာတော့ ကောင်ကလေးတစ်ကောင်က မိုင်ဆွီတားဆိုလား ဘာဆိုလား ပြောတာ ကြားလိုက်တယ်။ ဒါ ဘာဆိုသလဲ ပြောစမ်းပါ မောင်သိန်းတင်ရဲ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု တကယ်မသိသော မျက်နှာထားနှင့်မေးလျှင် မောင်သိန်းတင် လည်း စာဖတ်လိုလှသဖြင့် စကားမရှည်လိုသောကြောင့် “နောက်တော့ သင်ပေးပါမယ်၊ အခု ခဏဆိုင်းလိုက်ပါဦး” ဟုပြောသဖြင့် မသိန်းရှင် သည် ထိုင်ရာမှထ၍ ပြတင်းပေါက်မှ မျှော်ကြည့်လိုက်လေလျှင် အပျိုကလေးတချို့တို့နှင့် ကလေးတို့သည် ရွှေလသာလှသည်နှင့် ထုပ်ဆီးတမ်းကစားလျက် နေကြသည်ကိုမြင်သဖြင့် “ဒီမှာ ကြည့် လှည့်စမ်း မောင်သိန်းတင်၊ ပျော်စရာကောင်းလိုက်တာ။ ထုပ်ဆီး တမ်းများ မကစားရတာ ကြာလှပြီ။ ခဏလောက်ဆင်းပြီး ကစားရရင်မကောင်းဘူးလား” ဟု ခေါ်၍ပြောလျှင် မောင်သိန်းတင်လည်း ထိုင်ရာ မှထလာ၍ “ခေါင်းကိုက်တဲ့လူကလည်း ထုပ်ဆီးတမ်းတော့ ကစားနိုင် ရောလား၊ မလုပ်ပါနဲ့ မသိန်းရှင်ရယ်။ စာမေးပွဲက နီးလှပြီ၊ စာကျက် စရာတွေကလည်း များသေးတယ်” ဟု ပြော၍ ပြတင်းပေါက်မှ နှစ်ယောက်သား ခါးထောက်လျက် ကြည့်နေကြလေ၏။ မောင်သိန်းတင် က\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eခေါင်ကြောင်းစီးတဲ့ဟာက ဘယ်သူလဲ မသိန်းရှင်ရဲ့” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟိုဘက်အိမ်က မမြမေကလေးလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဪ... သူ့အသားကလေးက လရောင်မှာတော့ တယ်ပြီး လှပါကလား၊ ချစ်စရာကလေးပဲနော်။ ဒါ့ကြောင့် မော်လမြိုင်သူများ လှတယ် ပြောကြတာထင်ပါရဲ့” ဟု ပြောလျှင် မသိန်းရှင်လည်း အနည်းငယ် မျက်နှာမသာဘဲ ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမော်လမြိုင်သူ ဘယ်လိုပဲလှပေမဲ့ တစ်နေ့က ဦးကျော်ဒွန်းသမီး နားထွင်းမင်္ဂလာတုန်းက နားရံဖိတ်လို့ သွားကြတာ မောင်သိန်းတင် မြင်လိုက်တယ် မဟုတ်လား”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဪ... မြင်လိုက်တယ်၊ သည်အရပ်က လေးယောက်ဖိတ် တယ် ထင်ပါရဲ့။ မိန်းမချောကလေးတွေ ချည်းပါပေပဲဗျာ၊ တယ်ချော တယ်လှ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟုပြောလျှင် မသိန်းရှင်သည် မောင်သိန်းတင်၏မျက်နှာကို စေ့စေ့ ကြည့်လျက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်လေးယောက်ထဲက ဘယ်သူက အချောဆုံးထင်သလဲ မောင်သိန်းတင်ရဲ့”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eနေပါဦး... ဘယ်သူများ သာလိမ့်မည်၊ မမြမေကလေးရယ်။ မလှရင်ရယ်၊ မလှတင်ရယ်၊ ပြီးတော့ကော”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြီးတော့ ဒီကရယ်...”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဪ... မသိန်းရှင်ရယ်လား၊ အင်း လေးယောက်စလုံးပဲ ကြည့်လို့ ကောင်းကြပါပေတယ်၊ တစ်မျိုးစီပါပဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်မျိုးစီတော့ ဟုတ်ပါပြီ မောင်သိန်းတင်ရဲ့ ၊ သေသေချာချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊ ဘယ်သူက သာပြီး ကြည့်လို့ကောင်းသလဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်း... မလှရင်ကတော့ နည်းနည်းအသားကလေး ညိုတယ်၊ မလှတင်ကတော့လည်း အရပ်က နည်းနည်းရှည်တယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမမြမေကကော” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မမြမေကတော့ မဆိုစလောက်ကလေး အရပ်ပုတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟုပြောပြီးလျှင် မသိန်းရှင်အား ခြေဆုံးခေါင်းဆုံးကြည့်လျက် နေရာမှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမသိန်းရှင်ကတော့ အပြစ်ရှာစရာ ကြည့်လို့ မမြင်ပေဘူးဗျာ” ဟု ပြုံးလျက်ပြောလိုက်ရာ\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eခုတင်ကတော့ မမြမေကလေးက လှတယ်ဆို”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှတစ်မျက်နှာ ယဉ်တစ်ကိုယ်လုံးတဲ့၊ မော်လမြိုင်သူ ဘယ်လို ပင် လှပေမဲ့ သည်က ရွှေမန်းသူတော့ ဘယ်မီနိုင်မလဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု ပြောင်သလိုလို မျက်နှာထားနှင့် ပြောလိုက်သောအခါ မသိန်းရှင်သည် မိမိ မေးမိသည်ကို အရှက်ရ၍ မျက်နှာပူပူနှင့် ဦးခေါင်း ကို အောက်ချလျက် နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်သိန်းတင်လည်း မိမိ ပြောမိသည့်စကားအဓိပ္ပာယ်ကို စေ့စေ့ပြန်၍ စဉ်းစားမိလျှင် အနည်းငယ်မျက်နှာပူသည်နှင့် ပြတင်း ပေါက်မှ အိမ်သို့ လှမ်း၍ကြည့်လိုက်ရာ “မုန့်ဖက်ထုပ်၊ မုန့်ဖက်ထုပ်” ဟု ဟစ်၍ရောင်းနေသော မုန့်သည်ကြီးကို မြင်လျှင် “မုန့်ဖက်ထုပ်က ကောင်းပုံပေါ်သည်” ဟု အရှက်ပြေပြောပြီးလျှင် မုန့်သည်ကြီးကို အိမ်ပေါ်သို့ခေါ်၍ မုန့်အနည်းငယ် ဝယ်ယူစားသောက်ကြလျှင် မုန့်သည် မိန်းမကြီးလည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို သေချာစွာ ကြည့်လျက် “တယ်ပြီး ရှေ့သွားနောက်လိုက် ညီပါပေတယ်တော်၊ ကြည့်လို့ မပြီးပါပေဘူး၊ ယခု မုန့်ဖက်ထုပ်ဝယ်စားရတဲ့အကျိုး၊ တစ်ယောက်အပေါ်၌ တစ်ယောက် မုန့်ကဲ့သို့ ချိုပြီးလျှင် အိုအောင် မင်းအောင် ပေါင်းရပါစေ” ဟု ဆုတောင်းပြီးလျှင် မုန့်ဗန်းကိုပင့်၍ အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းသွားလေ၏။ မသိန်းရှင်လည်း မုန့်သည်အဒေါ်ကြီး အထင်လွဲ၍ပြောသွားသည်ကို ကြားသဖြင့် များစွာ မျက်နှာထားခက်လျက် ရှိရသည့်အတွက် မောင်သိန်းတင်က “အဒေါ်ကြီးက ဘယ့်နှယ်များ အောက်မေ့သွားပါ လိမ့်မည်၊ ကြားလိုက်တယ် မဟုတ်လား မသိန်းရှင်၊ အဒေါ်ကြီး ပြောတာ ဘယ့်နှယ်သဘောရသလဲ” ဟု ခပ်ပြုံးပြုံး မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်လျှင် မသိန်းရှင်သည် မောင်သိန်းတင်၏ မျက်နှာကို မော်ကြည့်ပြီးလျှင် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကိုယူ၍ ထသွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်သိန်းတင်၊ မသိန်းရှင်တို့သည် ငယ်စဉ်မှစ၍ တစ်မိ ဝမ်းတွင်း အတူဆင်းကြသည့် မောင်ရင်းနှမသဘော အရောတဝင် ခေါ်ငင်ပေါင်းသင်းလျက် လာခဲ့ကြရာ ထိုနေ့မှသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မခေါ်ဝံ့ မပြောဝံ့၊ တစ်ဦးရှိရာတစ်ဦး မလာဝံ့ကြဘဲ အမူကွဲပြားလျက် ရှိကြကုန်၏။ ထိုသို့ပင်ရှိကြသော်လည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ရှေးကထက် နှစ်ဆထမ်းပိုး မြတ်နိုးချစ်ခင် မမြင်လျှင် မနေနိုင်ခမန်း ရှိကြသည် အဖြစ်ကို နှစ်ဦးလုံးပင် သိရှိကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤသို့ ၂ လကျော် ၃ လခန့်ရှိခဲ့လေရာ မောင်သိန်းတင်မှာ ၉ တန်း စာမေးပွဲတွင် ဝင်ရောက်ဖြေဆိုပြီးဖြစ်သဖြင့် မောင်သိန်းတင်၏ အမိအဖတို့မှာလည်း သားအား ပညာဆက်လက်သင်ကြားရန် မတတ် နိုင်မူ၍ ရွှေဘိုမြို့ အရေးပိုင်မင်းရုံးတွင် စာရေးအလုပ်တစ်ခု လစ်လပ်သည်နှင့် မောင်သိန်းတင်အား လျှောက်ထားစေရာ မောင်သိန်းတင် လည်း ၎င်းအလုပ်ကို ရရှိလေ၏။ ၎င်းအကြောင်းကို မသိန်းရှင် တို့၏အဖပွဲစားကြီး ကြားသိလေလျှင် များစွာ ပြစ်တင်ပြောဆို၍ မောင်သိန်းတင်ကို ရန်ကုန်ကောလိပ်ကျောင်းတွင် ပညာသင်ကြား နိုင်စေရန် မိမိကပင် စရိတ်ကြေးငွေ စိုက်ထုတ်ချေးငှားပါမည်ဟုကျောင်းဒကာကြီးအား အတန်တန် ပြောဆိုပါသော်လည်း ကျောင်း ဒကာကြီးမှာ သားတစ်ယောက်တည်းဖြစ်သည့်ပြင် မိမိ၌လည်း အိုမင်း မစွမ်းရှိသည်ဖြစ်၍ ကျောထောက်နောက်ခံဆိုဘိသကဲ့သို့ ရစေခြင်းငှာ မိမိတို့မသေမီအတွင်း သားနှင့် ကြာရှည်စွာ ခွဲခွာ၍မနေလိုကြောင်းနှင့် ပြောဆို၍ ပွဲစားကြီးအားလည်း မိတ်ဆွေတို့ ဝတ္တရားရှိသည့်အတိုင်း စောင်မကြည့်ရှုပေသည်ကို များစွာ ကျေးဇူးတင်စကားပြောပြီးလျှင် သားအမိ သားအဖသုံးယောက်တို့သည် ရွှေဘိုသို့သွားရန် ပြင်ဆင် ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်သိန်းတင်လည်း ညှိုးငယ်သော မျက်နှာဖြင့် ပွဲစားကြီး အိမ်သို့ သွားရောက်၊ အသီးသီးတို့အား ထိုက်သည့်အားလျော်စွာ ဝမ်းနည်းကြောင်း ပြောဆိုပြီးလျှင် မသိန်းရှင်ကို မမြင်ရသေးသည်နှင့် ခပ်ဆိုင်းဆိုင်းလုပ်၍နေရာ မသိန်းခင်လည်း မောင်သိန်းတင်၏ မျက်နှာထားကို ရိပ်မိသဖြင့် ညီမအငယ်ရှိရာသို့ တက်သွားပြီး တအောင့် ကြာလျှင် ပြန်ဆင်းလာ၍ နှမ မသိန်းရှင်မှာ ခေါင်းကိုက်၍နေသဖြင့် ဆင်းမလာနိုင်ကြောင်းကို ပြောလေလျှင် မောင်သိန်းတင်လည်း မသာယာသော မျက်နှာဖြင့် ပြန်ခဲ့ရလေ၏။ အိမ်ပြင်သို့ရောက်လျှင် မသိန်းရှင်အား မမြင်ရလျှင် မနေနိုင်မူ၍ အိမ်ဘက်သို့ လှည့်ပြီးလျှင် ပြတင်းပေါက်သို့ကြည့်လိုက်ရာ မသိန်းရှင်လည်း တံခါးကြားမှ ချောင်း ၍ ကြည့်နေသည်ဖြစ်သောကြောင့် မျက်နှာကို မမြင်ရဘဲ အင်္ကျီစ\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544762081429,"sku":"","price":4500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_902031e9-66dd-46d4-a566-c2b613c50792.jpg?v=1730250227"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-၀ထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်စတုထ္ထတွဲ","title":"ဝထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်စတုထ္ထတွဲ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eထူးဆန်းသော သစ်စိမ်းတစ်ရွက်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၉၀၇ ခုနှစ် အင်ထရင်း အတန်းတွင် အတူတကွ ပညာသင်ဖူးသော သူငယ်ချင်းများအနက် ကိုအုန်းခင်မှာ စကားအနည်းဆုံး၊ စာအကျက်ဆုံး ဖြစ်၍ အားလပ်သော အချိန်များတွင် စုရုံးကာ စကားပြောကြသော ဝိုင်းထဲ၌ ဘယ်အခါမျှ အပါအဝင် မပြုဘဲ သစ်ပင်ရိပ်တွင် စာတစ်အုပ်နှင့်ဖြစ်စေ၊ မြေ ကြီးကို တုတ်ဖြင့် ရေးခြစ်လျက်ဖြစ်စေ၊ တစ်ယောက်တည်း နေလေ့ရှိ၏။ကျောင်းမှထွက်၍ ကသာမြို့၌ တစ်ကြိမ် တွေ့ဆုံမိကြသောအခါ၊ ကိုအုန်း ခင်မှာ ဒေါက်တာ စာမေးပွဲအောင်ခဲ့၍ အစိုးရဆေးရုံကြီးတွင် လက်ထောက် ဆရာဝန်အဖြစ်နှင့် အမှုထမ်းလျက်ရှိကြောင်း သိရှိရ၏။ ထိုအခါမှစ၍ ကျွန်ုပ်နှင့် ကိုအုန်းခင်တို့မှာ ခင်မင်ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေအဖြစ်သို့ ရောက်သွားကြ၍၊ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် စာပေးစာယူ ပြုလုပ်ကာ အရေးကြီးသောကိစ္စနှင့် အကြံအစည်များကို တိုင်ပင်လေ့ရှိကြ၏။ များမကြာမီအတွင်း ဒေါက်တာ အုန်းခင်သည် အစိုးရအလုပ်မှ ထွက်၍ ဆေးဆိုင်ဖွင့်ပြီးလျှင် အရပ်ဆရာဝန် အဖြစ်နှင့် လူနာများ လက်ခံကုသခဲ့ရာ၊ စိတ္တဇရောဂါနှင့် ပတ်သက်သော လူနာများ ကုသခြင်းအလုပ်တွင် အလွန်နာမည်ကောင်းခဲ့သဖြင့်၊ ကသာမြို့သာ မက တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ ဆရာဝန်များကပင် သူ၏ပညာစွမ်းကို ဝန်ခံကြသည်ဖြစ်၍ စိတ်နှင့်ပတ်သက်သော ရောဂါသည်များကို သူ့ထံသို့ ညွှန်တတ်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါက်တာအုန်းခင်မှာ လွန်ခဲ့သော စစ်ကြီးအတွင်း၌ ကသာမြို့ကို ဂျပန်တို့ ဗုံးကြဲချစဉ်က ဗုံးဆန်ထိမှန် သေဆုံးခဲ့ရာ၊ သူ၏ဇနီး ဒေါ်သန်းရင်သည် ဒေါက်တာနှင့် ကျွန်ုပ်တို့ ခင်မင်ရင်းနှီးသည့်အဖြစ်ကို သိရှိသည်ဖြစ်ရာ၊ စိတ် ပညာနှင့် ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်၏ ဝါသနာကိုလည်း ရိပ်မိသည်နှင့် ဒေါက်တာ အုန်းခင်၏ မှတ်တမ်းမှတ်စုများကို ကျွန်ုပ်ထံသို့ ပေးပို့လိုက်လေသည်။ ကျွန်ုပ် သည် သွားလေသူ မိတ်ဆွေ ဒေါက်တာ၏ လက်ရေးဖြင့် ရေးသားထားသော မှတ်တမ်းများကို အားလပ်သည့်အခါတိုင်း အပျင်းပြေ ဖတ်ရှုမိရာ၊ ထိုမှတ်တမ်း တို့မှာ စိတ္တဇရောဂါ စွဲကပ်သော လူနာများအကြောင်းဖြစ်၍ စိတ်အကြောင်းကို လိုက်စားလာခဲ့သော ကျွန်ုပ်အဖို့ စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ ထို မှတ်တမ်းများအနက် အောက်ပါအဖြစ်အပျက်မှာ စိတ်ပညာသမားများသာမက သာမန် စာဖတ်ပရိသတ်တို့အတွက်လည်း စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းလှသည် ဖြစ်၍၊ ဝတ္ထုသွားအနေဖြင့် ရေးကူးဖော်ပြလိုက်ရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါက်တာအုန်းခင်၏ မှတ်တမ်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘုန်းကြီးလူထွက် ဦးကေတုမှာ ကသာမြို့အနီးရှိ ဇရစ်ချောင်ရွာ ကလေးတွင် ထင်ရှားသော မြေပိုင်ရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်၏။ ရဟန်းဘဝ၌ ဦးကေ တုသည် ပထမကြီးအောင် တရားဟောကောင်း ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်၍၊ မြေပိုင်ရှင် မုဆိုးမ ဒေါ်ဖွားရင်နှင့် အကြောင်းဆုံစည်းသည်တွင် ရဟန်းဘဝမှ ထွက်ခဲ့သော်လည်း၊ လူမည်မခေါ်ဘဲ ရဟန်းဘွဲ့ ကအတိုင်း ဦးကေတုဟူ၍ပင် ရပ်ရွာက ခေါ်ဝေါ်လျက် ရှိကြ၏။ အသက် ၄ဝ ကျော်၊ နှာတံပေါ်ပေါ်နှင့် ရုပ်ရည် သန့်ပြန့်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည့်ပြင်၊ ရဟန်းဘဝ၌ စာတတ်၍ တရားဟောကောင်းခဲ့သော အရှိန်အစော်ကြောင့် ကသာမြို့ပေါ်တွင် အစိုးရ အရာရှိကြီး များမှစ၍ အထက်တန်းစား ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် အကျွမ်းတဝင် ရှိလေသည်။ ဒေါ် ဖွားရင်မှာ ဦးကေတုနှင့် အကြောင်းပါပြီးသည်နောက် တစ်နှစ်မကြာမီ အနိစ္စ ရောက်ခဲ့ရာ၊ သူ၏ ပထမယောက်ျား ဦးဘပွား ကုတ်ကတ်သမျှ ဒေါ်ဖွားရင်ဖို့ ဟူ၍လည်းကောင်း၊ ဒေါ်ဖွားရင် ချွေတာသမျှ ဦးကေတုဖို့ ဟူ၍လည်းကောင်း ရပ်ရွာက ပြက်ရယ်ပြောဆိုတတ်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးကေတုသည် ဒေါ်ဖွားရင် သေဆုံးသည်နောက် အိမ်ထောင်မပြုဘဲ မုဆိုးဖိုအဖြစ်နှင့် တူနှင့် တူမကလေးများကို ခေါ်ယူကာ အတူတကွ နေထိုင် လျက်ရှိရာ၊ ကျွန်ုပ်သည် ဝန်ထောက် ဦးချစ်စု၏ နေအိမ်တွင် သူနှင့် မကြာ ခဏ တွေ့ဆုံမိကြလေသည်။ အင်္ဂလိပ်စာတတ်တစ်ယောက် မဟုတ်သဖြင့် , \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအနောက်တိုင်းမှ လောကဓာတ်ပညာအကြောင်းကို နားမလည်သော်လည်း၊သုတ်သုတ်လျှောက်လည်း သုတ်သုတ်လိုက်တယ်၊ ဖြည်းဖြည်းလျှောက်လည်း ဖြည်းဖြည်းလိုက်တယ်။ နောက်ဆုံး အိမ်ရောက်လို့ ဝင်းတံခါးဖွင့်ပြီး ဝင်လာတော့ ဝင်းထဲရောက်အောင် လိုက်လာတော့တာပဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eန်ုပ်။ ။ “ခက်လှချည်ကလားဗျာ။ တစ္ဆေတို့ ၊ မှင်စာတို့ဆိုရင်လည်း အိမ်ပေါ်ရောက်အောင် တက်မလိုက်နိုင်ဘူး ဆိုပါကလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတု။ ။“ဘာရယ်လို့တော့ မပြောတတ်ဘူးဗျ၊ အိမ်ပေါ်ရောက်တော့ ကျုပ်က အက်သိရအောင် တူကလေး ဖိုးတေကို အခန်းထဲခေါ်ပြီး ကျုပ်က ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်တော့ မျောက်က စားပွဲပေါ် တက်ထိုင်တယ်ဗျ။ ဖိုးတေ ဝင်လာလို့ ပျောက်သွားမလား မှတ်တယ်၊ မပျောက်ရှာဘူးဗျ၊ စားပွဲ ပေါ် ငုတ်တုတ်ကလေး ထိုင်နေတော့တယ်။ ကျုပ်က “ဟဲ့ ဖိုးတေ စားပွဲ ပေါ်မှာ ဘာလဲဟဲ”လို့ မေးလိုက်တော့ ဖိုးတေက ဘာမှ မရှိပါကလား၊ ဦးလေး စာအုပ်တွေပဲ”တဲ့။ ဒီတော့ သူ့ဟာက ကျုပ် တစ်ယောက်တည်း မြင်ရတယ်၊ ဒီပြင်လူ ဘယ်သူမှ မမြင်ရဘဲဟာကိုးဗျ။ ဆိုက်ကားသမားကလေး ကလည်း ဒါကြောင့် မမြင်ဘူး၊ တစ္ဆေလည်း မဟုတ်ဘူး၊ မှင်စာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်စိတ်ထဲမှာ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်တဲ့ ရောဂါတစ်မျိုးပဲလို့ ' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအောက်မေ့မိတယ်။ အိပ်ပျက်လို့သော် လည်းကောင်း၊ အစာမကြေလို့သော် လည်းကောင်း ဖြစ်တန်ရာရဲ့ လို့ စဉ်းစားမိတယ်။ သို့သော် သူ လုပ်ပုံတွေက ရှေ့လျှောက်ပြီး သိပ်ထူးဆန်းတယ်ဗျာ။ ကျုပ် စိတ်ထဲမှာ ထင်တာသက်သက် တော့ မဟုတ်ပေဘူး ထင်တယ်” ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eန်ုပ်။ ။“နေပါဦးဗျ၊ ဒီတစ်ညတည်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတု။ ။“ဘယ်က ဟုတ်လိမ့်မလဲဗျာ၊ ဒီတစ်ညတည်းဆိုရင်တော့ ကျုပ်က အရေးလုပ်ပြီး ပြောတောင် ပြောမနေဘူး။ နေဦးဗျ၊ ကျုပ် ပြောဦးမယ် နားထောင်စမ်းပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eန်ုပ်။ ။ “ပြောစမ်းပါဦးဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတု။ ။“ဒါနဲ့ အဲဒီညက အိပ်ရာထဲ ရုတ်တရက် မဝင်သေးဘဲ အိမ်ရှေ့ခန်းမှာ ထိုင်ပြီး ပရိတ်တွေရွတ်၊ စာတွေပြန်၊ ဂုဏ်တော်တွေ ပါဠိရော အနက်ပါရွတ်။ ဘယ့်နှယ်မှ မရှိဘူးဗျ၊ စားပွဲပေါ်မှာ ငုတ်တုတ်ကလေးထိုင်ပြီး ကျုပ်ကို စေ့စေ့ကြည့်နေတာပဲ။ သူ့မျက်လုံးတွေကတော့ နည်းနည်းမှေးသွား သလို ထင်ရရဲ့ ၊ နို့ပေမဲ့ အကြည့်ကတော့မပျက်ဘူး။ မှေးမှေးလည်း ကြည့်လျက်ပဲ။ ပြူးပြူးလည်း ကြည့်လျက်ပဲ၊ မျက်တောင်တောင် မခတ်ဘူးဗျ။ ဒါနဲ့ နာရီပြန် တစ်ချက် ထိုးတော့မှ အိပ်ရာခန်းထဲဝင်ပြီး အိပ်မယ်လုပ်တော့ လားလားဗျာ၊ ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်လာပြီး ကျုပ် ခုတင်နံဘေးက စားပွဲကလေး\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544759787669,"sku":"","price":9450.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b52ce2a7-8383-428d-b2e3-d353e905e58c.jpg?v=1730250238"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-၀ထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်ဆဌမတွဲ","title":"ဝထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်ဆဌမတွဲ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eယောက်ျားဘသား\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း ( ၁ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရန်ကုန်မြို့ ၊ ဆိပ်ကမ်းသာလမ်းရှိ အမျိုးသားပျော်ပွဲစားရုံကြီး၌ တစ်နေ့သော ညနေ ခင်းအချိန်တွင် မြန်မာလူမျိုး လူငယ်တစ်စုတို့သည် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်းပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောလျက်ရှိကြ၏။ ၎င်းပျော်ပွဲရုံမှာ အခြားသော ကုလား၊ တရုတ်လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များထက် အနည်းငယ် ဈေးကြီးမြင့်သော်လည်း သပ်ရပ် ခမ်းနားစွာ ခင်းကျင်းထားသည်တစ်ကြောင်း၊ ဆိုင်ရှင်လင်မယားတို့၏ လောက ဝတ်ပျူငှာ ရှိခြင်းကြောင့်တစ်ကြောင်း၊ ဟိုက်ကုတ်လွှတ်တော်နှင့် အတွင်းဝန်ရုံးကြီး များမှ စာရေးစာချီတို့သည် ထိုဆိုင်ကို ချီးမြှင့်ကြသဖြင့် အလွန်တရာ လူသန့်သော ပျော်ပွဲရုံကြီး ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းစာရေးစာချီများသည် တစ်ရုံးစီပင် အလုပ်လုပ် ကိုင်ကြသော်လည်း ထိုပျော်ပွဲရုံအတွင်း၌ တွေ့ဆုံဖန်များသည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖောက်သည်မှန်သမျှတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မိတ်ကျွမ်းဝင်နေကျ သူငယ်ချင်းများသဖွယ် ရယ်မောကာ အရောတဝင် စကားပြောဆိုတတ်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်ုပ်တို့ ရေးသားဖော်ပြလျက်ရှိသော ညနေခင်းအချိန်၌ကား တစ်ခုသော ထောင့်တွင် တည်ခင်းထားသော ကျောက်စားပွဲကြီး၌ ခြောက်ယောက်မျှသော လူငယ်စုတို့သည် ဘောလုံးပွဲအကြောင်းကို ပြောလျက်ရှိရာမှ ဘိုင်စကုပ်များနေသူတစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။ မောင်တင်မြင့်မှာ စာရေးဘဝ၌ ရှိစဉ်ကပင် \"ရက်ရောသောသဘောရှိသူတစ်ယောက် ဖြစ်ရကား၊ အခြားသော စာရေးသူငယ် ချင်းများသည် ၎င်း၏ နေအိမ်ကို စားအိမ်သောက်အိမ် ပြုလုပ်လျက် မြင်းပွဲရှုံးသော စာရေးများသည် အိမ်ပြေးရင်း ငါးရက်ဆယ်ရက်တန်သည်ဖြင့် တည်းခိုနေထိုင် တတ်ကြလေသည်။ မောင်တင်မြင့်၏ လခမှာ ၁၅ဝ ကျပ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း လူပျိုဖြစ်၍ လောင်းစားခြင်း၊ သောက်စားခြင်းတို့၌ ဝါသနာ မပါသည်ဖြစ်သောကြောင့် အိမ်ပြေးသော သူငယ်ချင်းများကို ကျွေးမွေးပြုစုနိုင်မည်ပင်။ ငါးကျပ်သား တစ်ဆယ်ကျပ်မျိုး ငွေမျိုးကိုလည်း ကျပ်တည်းသူများအား ချေးငှားနိုင်သည်ဖြစ် ရကား အားလုံးသောစာရေးများသည် ၎င်းအား အစ်ကိုတစ်ယောက်သဖွယ် အား ထားချစ်ခင်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်တင်မြင့်မှာ လူတစ်ဖက်သားအား ကျေးဇူးပြုရန် အစဉ်မပြတ်အဆင် သင့်ရှိ၍ ချစ်ဖွယ်သောစကားကို ဆိုတတ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်မှန်သော်လည်း ကြံ့ခိုင်တင်းမာ၍ ယောက်ျားပီသသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။ အခါ တစ်ပါး၌ ပသျှူးလူမျိုးများသည် ရန်ကုန်မြို့သို့ ဆိုက်ရောက်၍ မနီလာရှိုး ပြသ လျက်ရှိရာ ၎င်းတို့အနက်တွင် လက်ဝှေ့သတ် အလွန်ကောင်းသူတစ်ယောက် ပါလာခဲ့လေသည်။ ထိုလက်ဝှေ့သမားသည် အရှေ့ဘက် တိုင်းနိုင်ငံတစ်လွှား၌ အလွန်တရာ နာမည်ကြီးသဖြင့် ၎င်းနှင့် ထိုးသတ်ဝံ့သူ မပြုမထွက်ဝံ့အောင် ရှိခဲ့ ရာ မနီလာရှိုးမန်နေဂျာက မည်သူမဆို လက်ဝှေ့သမားနှင့် သုံးချီထိုးသတ်၍မလဲ ဘဲ ခံနိုင်ခဲ့လျှင် ဆုငွေ ၁ဝဝ ကျပ်ပေးမည်ဟု ကြော်ငြာထားလေသည်။ မောင် တင်မြင့်မှာ ကျောင်းနေစဉ်အခါက ပထမတန်း လက်ဝှေ့သမားတစ်ယောက်ဖြစ်၍ မထိုးသတ်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း မြန်မာပြည်တွင် ထိုကဲ့သို့ ဝင့်ဝါစွာ ဟိတ်ဟန်ကြီးနှင့် ကြော်ငြာပါလျက် မြန်မာအများအနက်မှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မထွက်ပေါ်ဘဲ နေရမည်ကို တစ်မျိုးလုံးအတွက် ရှက်လှသည်တစ်ကြောင်း၊ မခံချင် သည်က တစ်ကြောင်းကြောင့် ပသျှူးလက်ဝှေ့သမားနှင့် ထိုးသတ်ရန် ထွက်လာ လေ၏။ မောင်တင်မြင့်သည် ထိုပသျှူးနှင့် သတ်ရာတွင် မရှုဝံ့အောင် နာသည်မှန် သော်လည်း အသည်းလည်းကောင်း၊ သတ္တိလည်း ကောင်း၊ အကယ်စင်စစ်လည်း ကျင်လည်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ရကား၊ သုံးချီသတ်ပုတ်ပြီးသော်လည်း မလဲဘဲ ရှိနေသည် ဖြစ်သောကြောင့် ဆုငွေ ၁ဝဝ ကျပ်ကို ရခဲ့ဖူးလေသည်။ မန်နေဂျာသည် ထို သူ၏အစွမ်းကို အားရနှစ်သက်လှသည်ဖြစ်သောကြောင့် လက်ဝှေ့သမားအဖြစ် နှင့် အသက်မွေးလိုပါက တစ်လလျှင် ၅၀၀ ကျပ်မျှပေးရန် တာဝန်ခံသော်လည်း မောင်တင်မြင့်က ငြင်းပယ်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်တင်မြင့် ဝင်လာသောအခါ၌ ပျော်ပွဲရုံအတွင်း လက်ဖက်ရည် သောက်နေသူများသည် သူ့ထက်ငါ ဖိတ်ခေါ်ကြလေရာ မောင်တင်မြင့်သည် တစ်ခုသော ကုလားထိုင်၌ ညောင်းညာသောအမူအရာနှင့် ထိုင်လေ၏။ တစ်ယောက်။     \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e။ ကိုတင်မြင့် မန္တလေးက ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်သလဲ” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခြားတစ်ယောက်။       \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e။ ခင်ဗျားမျက်နှာ တယ်ညှိုးပါကလားပျို့၊ ဘာများဖြစ်လာသလဲ” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခြားတစ်ယောက်။       \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e။ “တောင်ပြုံးပွဲတွေ မြားတွေ တော်တော်နိပ်ခဲ့ရလားဗျို့”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစသည်ဖြင့် တစ်ယောက်တစ်ခွန်း နှုတ်ဆက်မေးမြန်းကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြင့်။     ။ ခင်ဗျားတို့ ဘာအကြောင်းများ ပြောနေကြသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ယောက်။ ။ ကျုပ်တို့ မပြောရပေါင်ဗျာ၊ ဟောဒီက ကိုသန်းညွန့်ကချည်းကန်ထရိုက်ခံ ပြောနေတာပါပဲ၊ သူပြောပုံကတော့ သူများ အိမ်ကို ဖောက်ပြီးဝင်နိုင်တဲ့လူဟာ တကယ့်လူစွမ်းကောင်းကြီးတစ်ယောက် ဖြစ် နေပြီကော..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြင့်။     ။ အိမ်ဖောက်ဝင်တာ ဘာခက်လို့လဲဗျ၊ ခြေနဲ့လက်နဲ့ရှိရင် ဝင်နိုင်တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညွန့်။     ။ ပြောတော့လွယ်တယ် ဆရာ၊ လုပ်တော့မှ ခက်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြင့်။     ။ကျုပ် ဖောက်ဝင်မယ်ဗျာ၊ ခင်ဗျား ဘာကောင်းမလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညွန့်။     ။ခင်ဗျားလူပုံနဲ့လား” တစ်ယောက်။ ။လူပုံတွေဘာတွေ လုပ်မနေပါနဲ့လေ၊ သူက လောင်းမယ်ဆိုခင်ဗျားက လောင်းဝံ့ရဲ့ လား .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညွန့်။     ။ လောင်းဝံ့ပါတယ်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြင့်။ ။ဘာလောင်းမလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညွန့်။     ။ ခင်ဗျား လောင်းချင်တာ လောင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ယောက်။     ။ကိုင်း... ဒီလိုလုပ်၊ ဒီကနေ့ည တိုက်တစ်တိုက်တိုက်ကိုကိုတင်မြင့် ဖောက်ဝင်ရမယ်၊ ရှုံးတဲ့လူက အခုရှိတဲ့ ကျုပ်တို့ လူငါးယောက်ကို ကွန်တီနင်တယ်ဟိုတယ်မှာ ညစာ ထမင်းကျွေးရမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြင့်။     ။'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိန်လိုက်ဗျာ” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညွန့်။     ။ ခင်ဗျား ရှုံးသွားမယ်ဗျ၊ မလုပ်နဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ယောက်။ ။ခင်ဗျားအပူ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူရှုံးရင် သူက ကျွေးလိမ့်မပေါ့။ခင်ဗျားက မလောင်းရဲဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညွန့်။     ။စိန်ပါတယ်ဗျာ၊ လောင်းလိုက်ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၎င်းနောက် သူငယ်ချင်းများသည် အခြားစကားများကို ပြောဆိုကြပြီး နောက် ခွဲခွာခါနီး၌ မောင်တင်မြင့်အား လောင်းထားသည့်အကြောင်းကို သတိပေး ကြရာတွင် ... ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ယောက်။ ။ ခင်ဗျားဖောက်ကြောင်း သက်သေခံ ဘယ်လိုပြမလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြင့်။ ။ ကျုပ်ဖောက်တဲ့ တိုက်တံခါးမှာ အတွင်းက ကျုပ်နာမည် T.M\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eလို့အတိုကောက် ရေးထားခဲ့မယ်ဗျာ” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညွန့်။ ။ကြိုက်ပြီ... စိန်လိုက်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၎င်းနောက် သူငယ်ချင်းများသည် ပျော်ပွဲရုံမှ ထွက်လာကြ၍ လူစုခွဲသွား ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၂)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်တင်မြင့်သည် မန္တလေးသို့ အလည်အပတ် သွားရောက်၍ ပြန်လာသောအခါ ၌ အားလပ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အတိုင်း ရေကြောင်းခရီးဖြင့် အေးအေးဆေးဆေး ပြန်လာခဲ့ရာ ဒုတိယတန်းဖြင့် စာပို့သင်္ဘော စီးနင်းလာခဲ့၏။ ယင်းသို့လာခဲ့ စဉ် ပထမတန်း၌ လိုက်ပါလာသော အသက် ၂၀ အရွယ်ခန့်ရှိ မိန်းကလေး တစ်ယောက်အပေါ်၌ မျက်စိကျခဲ့လေရကား၊ ၎င်းနှင့် အသိအကျွမ်းဖွဲ့ရန် နည်း လမ်း ရှာခဲ့ပါသော်လည်း ပထမတန်းနှင့် ဒုတိယတန်း ဖြစ်နေသောကြောင့် ချက်ကောင်းရှာ၍ မတွေ့နိုင်အောင် ရှိနေခဲ့၏။ သို့ဖြစ်၍ သင်္ဘောစာရေးအား ပထမ တန်း၌ လစ်လပ်သောအခန်း ရှိပါသေးသလောဟု မေးမြန်းရာ ထိုအပတ်တွင် အလွန်လူကျပ်၍ ပထမတန်း၌ ဥရောပတိုက်သား ခရီးသည်များ ပြည့်နှက်အောင် ပါလာလေရကား၊ ထိုအကြံကိုလည်း လက်လျှော့လိုက်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၎င်းမိန်းကလေး၏ အစေခံနှင့်တူသော မိန်းမကြီးတစ်ယောက်သည် တတိယတန်း၌ ပါလာသည်ကို တွေ့မြင်ရပြန်သဖြင့် ၎င်းနှင့် အသိအကျွမ်းဖွဲ့ ရန် ကြိုးစားပါသော်လည်း မိန်းမကြီးသည် မသင်္ကာဟန်လက္ခဏာရှိသဖြင့် မောင် တင်မြင့်အား အဖက်မလုပ်ဘဲ ရှိပြန်လေရကား ထိုအကြံသည်လည်း အထ မမြောက်ချေ။ လမ်း၌ ဆိပ်ကမ်းများတွင် ဆိုက်ကပ်သောအခါ မိန်းကလေးသည် ကမ်းသို့ဆင်း၍ မြို့တွင်းသို့ ကားနှင့်လည်ပတ်ရာတွင် မောင်တင်မြင့်နှင့် မကြာ ခဏ မျက်လုံးချင်း ဆုံမိခဲ့၏။ သို့ရာတွင် ထိုထက်နီးကပ်သော အခြေအနေသို့\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544758837397,"sku":"","price":9450.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_90fda62a-6e29-4aa7-aefd-d9ad84ffead8.jpg?v=1730250254"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-၀ထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်တတိယတွဲ","title":"ဝထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်တတိယတွဲ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမျိုးရိုးဗီဇ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eသဘာဝဓမ္မတာဆိုတာ ခက်ဘိခြင်းဗျ၊ မိဘလုပ်တဲ့လူက မွှတ်လွန်းပြီဆိုမှဖြင့် သားသမီးကျရင် အူတူတူ အတတ ပေါက်ဖွားတတ်တယ်၊ အခါခပ်သိမ်းတော့ လည်း မဟုတ်ပေဘူးပေါ့ဗျာ၊ အဖေကလည်း လူလည်၊ သားကလည်း လူလည်၊ ဒီလိုဟာမျိုးလည်း ရှိတာပေါ့။ သို့သော် အများအားဖြင့် ကျုပ်တွေ့ ဖူးတာကတော့ အဖေလုပ်တဲ့လူက မရမက၊ ကတ်ကတ်သတ်သတ်ရှာပြီး ပစ္စည်းတွေချန်ထားခဲ့ ပေမဲ့ သားလက်ထက်မှာ ဘာမှမကြာဘူး။ ခဏကလေးနဲ့ ပြောင်သွားတာတွေ တွေ့ရပေါင်းများလှပြီ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအထက်ပါ စကားများသည် ဝတ်လုံတော်ရ ဦးဘစီက ကျွန်ုပ်အား မကြာခဏ ဖော်ထုတ်ပြောပြလေ့ရှိသည့် ထင်မြင်ချက်ပင် ဖြစ်လေသည်။ ဦးဘစီ မှာ မျိုးရိုးဇာတိအကြောင်းကို လေ့လာလိုက်စားသော အထုံဝါသနာပါရှိသူ တစ်ယောက်ဖြစ်၍ ကပ်စေးနှဲဖခင်၏အမွေကို ရော်ရမ်းသော သားသမီးက သုံးဖြုန်းပစ်တတ်သည်ဆိုသော သဘာဝကို ယုံကြည်သူဖြစ်သဖြင့် ကျွန်ုပ်နှင့် တွေ့ရသောအခါတိုင်း ဤအကြောင်းကို ဆွေးနွေးလေ့ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနုပ် ။ ။ “ဟုတ်နိုင်ပါ့မလားဗျ၊ အနောက်တိုင်း လောကဓာတ်ဆရာတွေကမျိုးရိုးလိုက်တယ်လို့ ဝန်ခံထားတယ် မဟုတ်လားဗျာ” .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစီ ။ ။ “မျိုးရိုးလိုက်တာတော့ လိုက်တာပဲလေ၊ သို့သော် ဘိုးဘေးအစဉ်အဆက်ကပ်စေးနှဲတွေချည်း ဖြစ်ကုန်ရင် လောကမှာ ပစ္စည်းပျံ့နှံ့ဖို့ ဘယ်မှာ အခွင့်အလမ်း ရရှိနိုင်တော့မှာလဲဗျ၊ သူတို့တစ်တွေရဲ့ လက်ထဲချည်း ရောက်ကုန်ရတော့မှာပေါ့။ ဒါကြောင့် သဘာဝဓမ္မက မဲတင်းပေးတဲ့ အနေမျိုးနဲ့ သူတို့အထဲမှာ လူဖြုန်းတစ်လှည့်တစ်ပတ် ပေါ်ပေါ်ပေးရ တာပေါ့ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနုပ် ။ ။ “ဒါဖြင့် မိဘက သုံးဖြုန်းတတ်ရင် သားသမီးမှာကျတော့ စုဆောင်းတတ်ကရောလားဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစီ ။ ။ “ဟာ ဒီလိုတော့ ဘယ်ဟုတ်မလဲဗျ၊ ကောင်းလွန်းရင် တစ်ချက် တစ်ချက် စုန်းပြူးထွက်တတ်တဲ့အကြောင်းကိုသာ ကျုပ် ပြောပါတယ်။ ညံ့ချင် ဖျင်းချင်ပြီ ဆိုမှဖြင့် လေးငါးဆယ်ဆက် ဆက်လက်ပြီး ညံ့နိုင်တာမျိုးပဲဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနုပ် ။ ။ “ခင်ဗျားဟာက ကြောက်စရာကြီးဗျာ၊ လူတွေကို အောက်ဆွဲချတဲ့ဝါဒကိုးဗျ၊ အထက်တက်တယ်လို့တော့ မရှိတော့ဘူးလားဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစီ ။ ။ “နတ်ပြည်တက်တဲ့လူ တစ်ယောက်ရှိတိုင်း အပါယ်လေးဘုံကျတဲ့လူ ဘယ်နှယောက်ရှိတယ် ထင်သလဲ၊ အောက်ဆင်းတာကတော့ သဘာဝပဲဗျ၊ ဒါကြောင့်လည်း သံသရာကြီးဟာ ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ် မဟုတ်လား” နုပ် ။ ။ “ခင်ဗျားဝါဒနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ဥဒါဟရုဏ်တစ်ခုလောက် ပြစမ်းဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစီ ။ ။ “ဥဒါဟရုဏ်ပြဖို့ မခက်ပါဘူး၊ သူ့ကို သတိရလို့ ဒီစကားကို ကျုပ်ဆိုခြင်းပါပဲ၊ ကျုပ်တို့ ပုဇွန်တောင်က ပွဲစားကြီး ဦးအောင်ကျော်ရဲ့သား မောင်မင်းမောင် ကြည့်စမ်းပါတော့လားဗျ၊ ဘယ့်နှယ်နေသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနုပ် ။ ။ “ဟုတ်ကဲ့၊ ဦးဘိုကာရဲ့ သား မောင်ညွန့်တင်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်တော့တူတယ်လို့ ဆိုရပေမှာပေါ့ ဗျာ၊ သို့ သော် အစအဆုံး ကြည့်ပါဦး လေ၊ နောက်ဆုံးကျတော့ ဘယ်သူ ထောင်တက်မယ်၊ ဘယ်သူ စိုက် ဆင်းမယ် မပြောနိုင်သေးပါဘူးဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်ုပ်နှင့် ဝတ်လုံတော်ရ ဦးဘစီတို့ စကားစပ်မိ၍ ပြောကြသော မောင်မင်းမောင်နှင့် မောင်ညွန့်တင်တို့မှာ ခေတ်အမြင်အားဖြင့် လွန်စွာ စိတ် ဝင်စားဖွယ်ကောင်းလှသည့် လူငယ်နှစ်ယောက် ဖြစ်ပေ၏။ စပါးပွဲစားကြီး ဦးအောင်ကျော်မှာ ဆန်စပါးလောကတွင် ပြိုင်ဘက်ရှားအောင် ပါးနပ်သူဖြစ်၍ မြန်မာများ အနားသို့မျှ မသီနိုင်ခဲ့သော ဘူလင်ဂျာပူးလ်” ၏အာဝါသကို ခိုလှုံ ခြင်းအားဖြင့် သားကလေး အရွယ်ရောက်လာသောအချိန်တွင် မြန်မာပွဲစားများ အနက် ထိပ်ဆုံးတန်းစာရင်းဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့၏။ မြန်မာပွဲစားများအနက် ဆန်ဈေး၊ စပါးဈေးကို ရက်သတ္တ တစ်ပတ်နှစ်ပတ်မျှ ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်လျှင် လူတော်လူတတ်လုပ်ခဲ့ကြရာ ဦးအောင်ကျော်မူကား ဤနှစ် စပါးပေါ်သော အချိန်တွင် ဈေးနှုန်း မည်မျှနှင့် စပေါ်လိမ့်မည်ကို ဝါဆိုဝါခေါင်ကတည်းက မှန်းနိုင် ခန့်နိုင်လေသည်။ ထို့ကြောင့် ဘေးထိုးရင်ကျပ်နာဖြင့် ရုတ်တရက်နှစ်လုံး ရောင်းဝယ်မှုတွင် မောင်မင်းမောင်မှာ မောင်ညွန့်တင်ပြုသမျှ ခံနေရ သည့် လူအလူနကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ရလေတော့သည်။ ဤအရေးတွင် “ဖခင် ဦးအောင်ကျော်နှင့် ကွာလှချေရဲ့၊ အဖေကြီး ပါးနပ်သလောက် သားက ထူပါ့၊ အပါပေရဲ့၊ သွားလေသူ ဦးအောင်ကျော် မြင်ရလျှင် ရင်ကျိုးပြီး နှစ်ခါပြန် သေလောက်ပါရဲ့” စသည်ဖြင့် ပြောကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်မင်းမောင်နှင့် မောင်ညွန့်တင်တို့မှာ တစ်ရွယ်တည်း တစ်ရပ်တည်း သားဖြစ်ကြ၍ ကျောင်းနေဖက်သူငယ်ချင်း လူကုံထံသားအချင်းချင်းလည်း ဖြစ်ကြသည့်အလျောက် ပြိုင်ဘက်အနေဖြင့် ရင်ဆိုင်ရသော ကိစ္စများလည်း မကြာခဏ ပေါ်ပေါက်ခဲ့၏။ တစ်ခါက ရုံးအုပ်စာရေးကြီး ဦးထင်ပေါ်၏သမီး ခင်လှကြည်ကို မောင်မင်းမောင်နှင့် မောင်ညွန့်တင်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး အပြိုင် အဆိုင် ပိုးပန်းခဲ့ကြ၏။ ခင်လှကြည်မှာ လစာနှင့်မလောက်အောင် နေထိုင် တတ်သောမိဘများ၏ တစ်ဦးတည်းသောသမီး ဖြစ်၍ အလွန်ဘိုဆန်သည့် အလျောက် ဝတ်ချင် စားချင် လှချင် ပချင်သော မိန်းကလေးဖြစ်၏။ ဘိုဆန်သောမိဘများ၏ ခေတ်ပညာတတ် သမီးချောကလေး ဖြစ်သည့်အလျောက် မောင်မင်းမောင်နှင့် မောင်ညွန့်တင်တို့၏မော်တော်ကားများသည် ဦးထင်ပေါ်၏ နေအိမ် ဆင်ဝင်အောက်၌ တစ်လှည့်စီ ဆိုက်ကပ်နေကြတော့သည်။ မောင်မင်း မောင်၏ မော်တော်ကား ထွက်သွား၍ နာရီဝက်မကြာမီ မောင်ညွန့်တင်၏ကား ဆိုက်ရောက်လာပြန်သဖြင့် အိမ်နီးချင်းများက “ကားစိမ်းနှင့် ကားနီ တစ်လှည့် စီဆိုက်နေသော အိမ်” ဟူ၍ ပြောကြလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်ညွန့်တင်မှာ အလုံးအရပ် ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း ဂိုက် ကောင်း ဆိုက်ကောင်း ဖြစ်သည့်အလျောက် ဗလင်တီနိုဟု အမည်ပေးခြင်းခံရသူ တစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အပြင် နှုတ်လျှာသွက်လက်လှ၍ ရှည်ကော့ကော့ မျက်တောင်ကြီးဖြင့် ဇာတ်လိုက်ဘတင့်ကဲ့သို့ မျက်လုံးများ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ် ကာ ကြည့်လိုက်ရာတွင် အတော်အတန်မိန်းမများ မခံမရပ်နိုင်အောင် ရှိလှသည် ဟု လူငယ်များ ပြောတတ်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်မင်းမောင်၏ ရုပ်လက္ခဏာမူကား မောင်ညွန့်တင်နှင့် ကွာချင် တိုင်း ကွာလေတော့သည်။ နဂိုအားဖြင့် အရုပ်ဆိုးသည်မဟုတ်၊ သနားကမား ရှိသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သော်လည်း မောင်ညွန့်တင်နှင့် ယှဉ်လိုက်သောအခါတွင် ညှပ်တတ်တတ် သေးတေးတေးဖြစ်နေ၍ မောင်ညွန့်တင်၏ ကော့စင်းရှည်လျားသော မျက်တောင်ကြီးများသည် မောင်မင်းမောင်၏ ပါးလျားတိုတောင်းသော မျက်တောင်များကို အရုပ်ဆိုးအောင် ဖန်တီးသကဲ့သို့ ဖြစ်ရလေတော့သည်။လသာမီးအိမ်သည် သူ့အလင်းရောင်နှင့်သူ တင့်တယ်လှသော်လည်း ဓာတ် မီးရောင် ပေါ်လာသောအခါ၌ မှေးမှိန် နုပ်စုပ်သွားရခြင်းကဲ့သို့ပင်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခင်လှကြည်သည် မောင်မင်းမောင်နှင့် မောင်ညွန့်တင်တို့ နှစ်ယောက် စလုံးကို ကြည်ဖြူစွာ လက်ခံသော်လည်း စပ်ကြားမှာ အကဲခတ်လျက်ရှိသော အိမ်နီးချင်း ပရိသတ်ကမူ မောင်ညွန့်တင်ဘက်မှ တစ်ပေးကြ၏။ ခင်လှကြည်၏ မိဘများကမူ နှစ်ယောက်စလုံးပင် စက်ပိုင်ရှင်များဖြစ်သောကြောင့် မည်သူ ကိုမှ သဘောတူသည်ဟု ဆုံးဖြတ်သည့် လက္ခဏာမရှိဘဲ မိချင်သော ငါး မိစေ၊ ပိုက်ကွန်ချရကျိုးနပ်တော့သည် ဆိုသကဲ့သို့ နှစ်ဦးလုံးကို လွတ်လပ်ရေး ပေး ထားတော့သည်။ ခင်လှကြည်တို့ နေထိုင်သော ရပ်ကွက်မှာ အများအားဖြင့် ဘိုကပြားများနှင့် မင်းမှုထမ်းများ ပေါများသောကြောင့် တစ်ရပ်လုံး ဘိုဆန် နေကြသဖြင့် ခင်လှကြည်၏အမူအရာကို ထူးဆန်းသည် မထင်ကြဘဲ စိတ် ဝင်စားသောအနေဖြင့် စောင့်၍ အကဲခတ်ကြည့်ရုံမျှသာ ရှိလေသည်။ ခင်လှကြည် ကိုယ်တိုင်မှာလည်း လှေနံ နှစ်ဖက်နင်းသောအနေမျိုးဖြင့် လူငယ်နှစ်ယောက်ကို အကဲခတ်ရင်း မျက်နှာကြီးငယ်မလိုက်ဘဲ နှစ်ယောက်လုံးကို အလိုလိုက်လျက် ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြောရန် တစ်ခုကျန်သေးသည်ကား ခင်လှကြည်၏ဖခင် ဦးထင်ပေါ် သည် မြင်းသမားကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်၍ ဝါးတစ်များ ချော်သည့်အခါ လူငယ် နှစ်ယောက်အနက် မည်သူ့ထံမှ “ငွေလှည့်” ရပါမည်နည်းဟု စဉ်းစား၏။ ၎င်း နှစ်ယောက်အနက်တွင် မောင်ညွန့်တင်က နှုတ်လျှာရွှင်သောကြောင့် လွယ်ကူ လိမ့်မည်ထင်သည်နှင့် “လှည့်စမ်း” ရာ ငွေငါးရာကို အလွယ်တကူ ထုတ်ချေး သောကြောင့် ငွေကျပ်သည့်အခါတိုင်း မောင်ညွန့်တင်ထံမှ ချေးယူကာ အဆက် လိုဖြစ်နေလေတော့သည်။ သို့သော် ဦးထင်ပေါ်သည် နိုင်သောအခါများတွင် ပြန်ဆပ်သည်ဖြစ်၍ ယူချည်ဆပ်ချည်ဖြင့် စုစုပေါင်းငွေ (၁ဝဝဝိ-၁၅ဝဝိ) ထက် ပို၍ ကြွေးတင်သည် မဟုတ်ချေ။ မောင်ညွန့်တင်ကမူ စက်ပိုင်တစ်ယောက် ဖြစ်၍ ဤမျှလောက်သောငွေကို အရေးမကြီး ဂရုမစိုက်လေဟန် အထင် ပေး နိုင်လေသည်။ မောင်မင်းမောင်နှင့်မူကား ငွေရေးကြေးရေးနှင့် ပတ်သက်၍ ဆက်ဆံဖူးသည် မရှိ။ ဂူနမားလ်ပိုးတိုက်မှ အထည်ဆန်းများရောက်ချိန်တွင် တစ်ထည်၊ နှစ်ထည် ဝယ်ယူ၍ ခင်လှကြည်အား လက်ဆောင်ပေးခဲ့ဖူးခြင်း မျှလောက်သာ ရှိ၏။ ဤမျှလောက်ဆိုလျှင် မောင်ညွန့်တင်ကလည်း မန္တလေး ပိုးထည်၊ ကတ္တီပါဖိနပ် စသည်များဖြင့် လက်ဆောင်ပေးဖူးသည်သာ ဖြစ်၍ ပြောပလောက်အောင် မရှိချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤနည်းဖြင့် လူငယ်နှစ်ယောက်သည် သူလိုလို၊ ငါလိုလိုနှင့် ခင်လှ ကြည်အား ပိုးပန်းလျက်ရှိကြရာ ခင်လှကြည်နှင့် မိဘများကိုယ်တိုင် မည်သူ့ကို ပုံသေကားကျ” သဘောထားကြရမည်ကို မဝေခွဲနိုင်သေးသည့်အခြေအနေ၌ ရှိနေပေသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခင်လှကြည်၏ရုပ်လက္ခဏာမှာ တစ်ကြိမ်မျှ တွေ့မြင်ရလျှင် စိတ်ထဲ၌ ယီးတီးယားတားဖြစ်ကျန်ရစ်သည့် မိန်းကလေးအမျိုးအစားထဲက ဖြစ်တော့ သည်။ ယီးတီးယားတားဆိုရာ၌ မြန်မာဝတ္ထုများနှင့် မဂ္ဂဇင်းမျက်နှာဖုံးများတွင် ဆေးရောင်စုံဖြင့် ဖော်ပြပါရှိသည့် မိန်းကလေးမျိုးနှင့် ခပ်ဆင်ဆင်တူသောကြောင့် မည်သည့်နေရာ၌ မြင်ဖူးပါလိမ့်ဟူ၍ တွေးတောစဉ်းစားမိတတ်ခြင်းကို ဆိုလို ပေသည်။ အကြောင်းမူကား ခင်လှကြည်၏ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ အနောက် တိုင်းသူအချိုးအစားဖြစ်၍ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံမှာလည်း ခေတ်ဆန်ရုံသာမက ခေတ်၏ရှေ့ဆုံးတန်းမှ အမြဲ ပြေးလျက်ရှိသည်ဟု ဆိုလောက်သောကြောင့်ပေ တည်း။ အချို့သော ပန်းချီဆရာများသည် စိတ်ကူးယဉ်သောအနေနှင့် မြန်မာ မိန်းကလေးများ မဝတ်ဖူးသေးသည့် အဝတ်အစားမျိုးဖြင့် မဂ္ဂဇင်းမျက်နှာဖုံး တွင် မိန်းမရုပ်များ ခြယ်လှယ်တတ်ကြပေရာ ခင်လှကြည်သည် ၎င်းကို အတု အပလိုက်၍ ဝတ်ဆင်တတ်သောကြောင့် ကာလသားများက ခင်လှကြည်အား “မဂ္ဂဇင်းမျက်နှာဖုံး” ဟူ၍ မှည့်ခေါ်ထားကြလေသည်။ ခင်လှကြည်သည် ဤ အကြောင်းကို ကြားသိရသောအခါ လွန်စွာကျေနပ်နှစ်သိမ့်၍ ဘိုဆန်လေတော့ သည်။ ဤကဲ့သို့ ခေတ်ဆန် ဘိုဆန်ရာ၌ မောင်မင်းမောင်နှင့် မောင်ညွန့်တင် တို့၏လက်ဆောင်များသည် ကြီးစွာသော အထောက်အပံ့ ဖြစ်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကွန်ဗင့်ကျောင်းမှ မက်ထရစ်အောင်၍ ကောလိပ်သို့ ပို့မည့်နှစ်တွင် ခင်လှကြည်သည် ကျူတာလောင်းတစ်ယောက်နှင့် ဘာလိုလိုဖြစ်သည်ဟု မိဘ များထင်ကြသည်နှင့် ဤမျှလောက်မက မျှော်လင့်သော သမီးချောကလေးဖြစ် သောကြောင့် ကောလိပ်သို့ မပို့တော့ဘဲ အိမ်တွင် '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွက်အုပ်သီး” အနေဖြင့် ထိန်း သိမ်း စောင့်ရှောက်ထားခဲ့ကြ၏။ သို့သော် ဆင်ယင်ပုံ ဂိုက်ဆိုက်နှင့် တကွ လှပပြေပြစ်သော ခင်လှကြည်၏ရုပ်လက္ခဏာတို့သည် “ရွက်အုပ်သီး” အဖြစ်မျိုး ကို အမြဲကြွေးကြော် တော်လှန်လျက် ရှိပေရကား၊ ဖယောင်းတိုင်သို့ တိုးဝင် မိကြသော ပိုးဖလံများအနက်တွင် မောင်မင်းမောင်နှင့် မောင်ညွန့်တင်တို့သည် ရှေ့ဆုံးတန်းမှ လိုက်ပါလာကြတော့သည်။ အတိအလင်းဖော်ပြရသော် ခင်လှ ကြည်ကို ပိုးပန်းကြသော ကောလိပ်ကျောင်းသားနှင့် စာရေးစာချီ ကုန်သည် ပွဲစားများအနက်တွင် မောင်ညွန့်တင်နှင့် မောင်မင်းမောင်တို့သည် မျက်နှာသာ\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544758509717,"sku":"","price":6000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_fbcd9cc2-3cf3-4924-9125-9e72aa137dd2.jpg?v=1730250265"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-၀ထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်ပထမအုပ်","title":"ဝထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်ပထမအုပ်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း( ၁ ) \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုးကောင်းသွားခရီးသည်ကြီး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချမ်းအေးသော နတ်တော်လအတွင်း တစ်နေ့သော နံနက်ခင်းအချိန်တွင် စစ်ကိုင်း-မြစ်ကြီးနား မီးရထားသည် နဘားဘူတာရုံမှ မြစ်ကြီးနားဘက်သို့ ဆန်တက်ခုတ်နှင်လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e`\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီးရထားခရီးသည်များသည် ကောလင်း၊ ဝန်းသို စသော ဘူတာရုံများကို ကျော်လွန်လာသည်မှစ၍ မြန်မာ အစစ်မဟုတ်သည့် လက္ခဏာနှင့် ၎င်းတို့ပြောစကားများမှာ တစ်ဘူတာထက်တစ်ဘူတာ ဝဲသည်ထက်ဝဲ၍လာခဲ့ ရာ နဘားဘူတာကို ကျော်လွန်မိသောအခါတွင်မူကား မြန်မာစကားထက် ရှမ်းစကားပြောသူ ခရီးသည်များက ပြောက်ကျားပြောက်ကျား ပေါ်ထွက်လာ၍ မောလူး၊ မော်ဟန် စသောဘူတာရုံများသို့ရောက်သောအခါတွင် လွယ်အိတ်၊ ခမောက် ဘောင်းဘီပွ၊ ဂွမ်းထိုးအင်္ကျီ စသည့် အဝတ်အစားနှင့် အသုံးအဆောင်များသည် မီးရထားတွဲတိုင်း တွင် လွှမ်းမိုးစပြုလာတော့၏။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအချို့ဘူတာများ၌ ခရီးသည်များသည် မီးရထား ဆိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သားနှင့်အဘ၊ မောင်နှင့်နှမ လက်တွဲကာ ထိုမှဤမှ ဟစ်ခေါ်ပြေးလွှားလျက် မီးရထား ထွက်သွားမည်စိုးသဖြင့် တံခါးကိုဖွင့်ရန် သတိမရနိုင်ဘဲ ပြတင်းပေါက်များမှ တိုးလျှိုးကျော်လွှားကာ ဝင်လာကြသည်များ တွေ့မြင်ရသည်မှာ ပြုံးရယ်ကြည်ရွှင်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုသို့သော ခရီးသည်မျိုးသည် မီးရထားပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ၌လည်း ထလိုက်၊ ထိုင်လိုက်၊ ကုန်း လိုက်၊ ကွလိုက်၊ အပြင်သို့ကြည့်လိုက်၊ တန်းပေါ်တက် ထိုင်လိုက်နှင့် ဂနာမငြိမ်အောင် ဖြစ်နေကြပုံများကို ထောက်သဖြင့် မီးရထားဖြင့် ခရီးသွားဖူးခြင်းမှာ ထို အကြိမ်သည် ပထမအကြိမ် ဖြစ်ဟန်တူပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနတ်တော်လမှာ ဆောင်းရာသီဖြစ်သည့်ပြင် ၎င်း အရပ်ဒေသမှာ အေးချမ်းသော ဒေသဖြစ်၍ ပြတင်း ပေါက်များမှ လေတဖြူးဖြူးတိုက်ဝင်လျက်ရှိရကား ခရီး ရှည်စီးနင်းလိုက်ပါလာသော ခရီးသည်များသည် ရှမ်း ခရီးသည်သစ်များ၏ ဆူညံသောအသံကြောင့် စိတ်ရှုပ် သောလက္ခဏာနှင့် ကွေးလျက်အိပ်နေသော စောင်ခြုံများ ထဲမှ ဦးခေါင်းထောင်၍ ကြည့်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအချို့မှာ ခရီးဝေးသည့် လက္ခဏာနှင့် တစ်ဖက် သို့ စောင်းကာ.ဆက်လက်၍ အိပ်ကြပြန်ရာ တချို့မှာ လည်း မြည်တွန်တောက်တီးလျက် အိပ်ပျော်ဖို့အရေးကို လက်လျှော့ပြီး မျက်စောင်းထိုးကာ မေးငေါ့ ကာဖြင့် အိပ်ရာမှ ထထိုင်လိုက်ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရှမ်းခရီးသည်များကမူ မည်သူ၏ ညည်းညူခြင်း ကိုမျှ ဂရုစိုက်ဟန်လက္ခဏာမရှိဘဲ ဘူတာ၌ကျန်ရစ်ခဲ့ သော မိမိတို့၏ မိတ်ဆွေများအား လှမ်းခေါ်ဟစ်အော်ကာနှုတ်ဆက်လျက် ရှိကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနဘားဘူတာသို့ တိုင်အောင် မီးအိမ်များ၏ အလင်းရောင်ဖြင့် ခုတ်နှင်လာခဲ့ရသော မီးရထားမှာ နဘားဘူတာတွင် မီးအိမ်များသိမ်းယူပြီးနောက် ဆီးနှင်း များအတွက်ကြောင့် အံ့မှိုင်းမှိုင်း ဝှေ့ဆိုင်းဆိုင်း ရှိနေသည့် အလင်းရောင်တွင် “စမ်းတဝါးဝါး” တွား၍သွားရသည့် ဟန်နှင့် မရွံ့မရဲ ခုတ်နှင်လျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ခုသောတတိယတွဲတစ်တွဲ၌ ခရီးသည်တစ်စု တို့သည် မော်လူးဘူတာသို့ မီးရထားဆိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောက်ညှင်းပေါင်း၊ ငါးကြော် အစရှိသည့် လူကြမ်းများကြိုက်တတ်သော အစာအာဟာရများကို ဝယ်ယူစားသောက်ကြပြီးနောက် မိမိတို့၏ သေးငယ်ပေကျံသော အိပ်ရာလိပ်ကလေးများကို လိပ်သိမ်းချည်နှောင်စ ပြုကြလေရာ ၎င်းတို့၏ညံ့ဖျင်းသော အဝတ်အစားများ ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မိုးကောင်းမြို့တွင် အလုပ်လုပ်သည့် ကျောက်တွင်းတူးသမားများဖြစ်ကြောင်း သိရှိနိုင်ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ခုသောထောင့်၌ကား ပုလိပ်သားနှစ်ယောက် တို့သည် ဘူတာရုံမှ ပုလင်းဖြင့်ထည့်၍ဝယ်ခဲ့သော ကာ ကာလက်ဖက်ရည်နှင့် နံပြားမုန့်များကို မြိန်ရှက်စွာ စားသောက်လျက် ရှိကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောက်တွင်းတူးသမားများက ၎င်းတို့နှစ်ယောက်အား ရံဖန်ရံခါ စောင်းငဲ့ကြည့်ရှုပုံနှင့် အချင်းချင်း တီးတိုး စကား ပြောကြပုံများကိုထောက်သော် ကျောက်တွင်းတူး သမားများသည် ပုလိပ်များအပေါ်၌ မြွေသတ္တဝါလို သဘောထားသည့်အလား ကဲ့ရဲ့ ရွံရှာခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့ ရောယှက်စပ်ဖက်လျက် ရှိနေဟန်တူပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခြားသော ထောင့်တစ်ထောင့်၌ကား မည်သူ နှင့်မျှ အရောဝင်လိုသည့် လက္ခဏာမရှိဘဲ တစ်ကိုယ်တည်း ခွဲခြားလျက် လိုက်ပါလာသော ခရီးသည်တစ်ယောက် ရှိပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဆိုပါခရီးသည်မှာ အသက်အရွယ် သုံးဆယ် ခန့်ရှိ၍ ဖျတ်လတ်သွက်လက်သော အမူအရာနှင့်လည်းကောင်း၊ ကျစ်လျစ်သိပ်သည်းသော ကိုယ်လုံးကိုယ် ပေါက်တို့နှင့်လည်းကောင်း၊ မွန်ရည်သန့်စင်သော ရုပ် လက္ခဏာနှင့်လည်းကောင်း ပြည့်စုံပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနဂိုအားဖြင့် ခပ်လတ်လတ်ရှိသော ၎င်း၏ အသားအရေမှာ အရပ်လေးမျက်နှာ သွားဖန်များသဖြင့် နေစားသည့်အတွက်ကြောင့် ချိပ်ရောင်သဖွယ် ညိုညိုမှိုင်း မှိုင်း ရှိနေလေ၏။ ၎င်း၏မျက်လုံးများမှာ အလွန်တရာ ကြည်လင် တောက်ပစူးရှထက်မြက်လှ၍ မည်းနက်သော မျက်လုံး များ၏အောက်တွင် အရောင်တဖျပ်ဖျပ် ထွက်လျက်ရှိရာ နှစ်သိမ့်သောအခါတွင် ချစ်ခင်ဖွယ်ကောင်းသလောက်၊ မာန်တင်းသောအခါတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှ ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ရာတွင် ကျွဲကော်ကိုင်းနက်နှင့် ဝိုင်းစက်သော မျက်မှန်ကြီးသည် မျက်လုံးက စူးရှသောအရောင်ကို ကွယ်ဝှက်ဖုံးအုပ်ထားတတ်ရကား ရံဖန်ရံခါ ထိုသူ၏ ခက်ထန်တင်းမာသော စိတ်သဘောကို မြင်ရသူတို့မရိပ်မိ နိုင်အောင် ဖုံးကွယ်၍ ထားတတ်ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုသူ၏ ကြံ့ခိုင်သော မေးရိုးကြီးများသည်လည်း ကောင်း၊ ပါးလွှာတင်းမာသော နှုတ်ခမ်းများသည်လည်း ကောင်း၊ အလွယ်တကူနှင့် ဖြားယောင်းသွေးဆောင်၍ မရနိုင်သော စိတ်သဘောကို ကြော်ငြာသကဲ့သို့ ထင်ရှား စေသည့်ပြင် သူ၏အလိုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုကျင့်ဝံ့၊ သောသူတို့မှာလည်း မြွေဟောက်ကို ကျီစားသောသူကဲ့ သို့ ဘေးရန်နှင့်တွေ့ဖို့ ပြင်ဆင်ထားရမည်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရီးသည်သည် “သာမို”ဘူးနှင့်ထည့်၍ ဆောင်ခဲ့ သော ကော်ဖီနှင့် ဘီစကွတ်မုန့်နှစ်ခုကို စားသောက်ပြီး နောက် ပြတင်းပေါက်ကိုဖွင့်၍ အပြင်သို့ မျှော်ကြည့်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယမန်နေ့ကမူကား ပြတင်းပေါက်မှ မျှော်ကြည့်တိုင်း အသီးအနှံတို့ဖြင့် ဝင်းဝင်းထိန်လျက်ရှိသော လယ် ပြင်များကို မျက်စိတစ်ဆုံး တွေ့မြင်ရလေရာ၊ ယခုနေရာ ၌မူ မြင့်မားသော တောင်ကြီးများသည် ရထားလမ်းနှင့် ကပ်ချည်တစ်ခါ ခွာချည်တစ်လှည့်၊ နီးလိုက်ဝေးလိုက် ဖြစ်နေကြသည်ကို တွေ့မြင်ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစမ်းချောင်းများမှာလည်း ကိုက်တစ်ရာခန့် ကျော် လွန်သည့်အခါတိုင်း မီးရထားလမ်းအောက်မှ ငုပ်လျှိုစီး ဆင်းကြလေရာ၊ ချောင်းကူးတံတားများကို ကူးကျော် သည့်အခါတိုင်း ဝေါခနဲဝေါခနဲအသံများသည် ခရီးသည် များအား အိပ်ချင်အောင် သိပ်ပေးသကဲ့သို့ ငြီးငွေ့ဖွယ် ကောင်းလှပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထူးခြားသော ထိုခရီးသည်သည် ပြတင်းပေါက်မှဝင်လာသော စူးရှအေးမြသောလေကို မခံလိုသည်နှင့် ပြတင်းတံခါးကို ချထားလိုက်ပြီးလျှင် အင်္ကျီအိတ်သို့ လက်နှိုက်၍ ဆေးတံအမှတ်နှင့် ဆွဲထုတ်လိုက်ရာတွင် ဒန် ရောင်တလက်လက်ထွက်နေသော ခြောက်လုံးပြူးအငယ် စားကလေး ထွက်ပေါ်လာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရီးသည်သည် သေနတ်ကို ကပျာကယာပြန် ထည့်၍ အခြားအိတ်မှ ဆေးတံတစ်ချောင်းကိုထုတ်ယူ ကာ ဆေးထည့်ပြီးနောက် သောက်ဖွားလျက်ရှိနေစဉ်၊ ၎င်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လျက်ရှိသော ကျောက်တူး သမား ခပ်ရွယ်ရွယ်တစ်ယောက်သည် သေနတ်ကို မြင် လိုက်သည်နှင့် စကားစပ်၍ မေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောက်တွင်းသမား။ ။“ဘယ့်နှယ်လဲ မိတ်ဆွေ၊ သေနတ်တွေ ဘာတွေနဲ့ပါလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရီးသည်။ ။(မမြင်စေလိုသည်ကို မြင်သွားသဖြင့် ခပ်ရှန်းရှန့်အမူအရာနှင့်)“ကျုပ်လာခဲ့တဲ့နေရာက ဆိုးတယ်ဗျ၊ ဒင်း မရှိမဖြစ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောက်။ ။ “ဘယ်ဆီကလဲ မိတ်ဆွေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရီး။ ။“တွင်းငယ်လေ နီလာထွက်တဲ့ တွင်းငယ်ဆို တာ ကြားဖူးတယ် မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောက်။ ။“ကြားဖူးပြီလားဗျာ၊ အနယ်နယ်က လူဆိုးတွေ စုနေတဲ့အရပ်ပေါ့၊ ဒါထက်.. ဒီဘက်ဆီ အရင်က ရောက်ဖူးသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရီး။ ။“မရောက်ဖူးဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောက်။ ။“ခင်ဗျား ဘယ်မှာဆင်းမလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရီး။ ။“မိုးကောင်းမှာ ဆင်းမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောက်။ ။“ကြာကြာနေဖို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရီး။ ။ “ဟုတ်ကဲ့၊ အဆင်သင့် ရင်နေဖို့ပဲ၊ ဘာကြောင့်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောက်။ ။“တွင်းငယ်မှာ ခြောက်လုံးပြူးရှိမှ၊ ပြီးရင် မိုးကောင်းမှာ ဆယ့်နှစ်လုံးပြူးလိုလိမ့်မယ်၊ ခင်ဗျား ရောက်တော့ သိပါလိမ့်မယ်ဗျာ၊ ဒါထက် ခင်ဗျားက အစိုးရဘက်ကလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရီး။ ။“ခြောက်လုံးပြူးကြောင့် မေးတာလား၊ စစ်စရိတ်တွက် ငွေချေးနိုင်ရင် ဘယ်သူမဆို သေနတ်ကိုင် နေရတဲ့ ခေတ်ပဲဗျ၊ ကျုပ်က အစိုးရဘက်က မဟုတ်ပါဘူး၊ တိုလီမိုလီ တွေ့ကရာအလုပ်လုပ်တဲ့လူဆိုပါတော့ ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောက်။ ။“အခု ဘာကိစ္စနဲ့ လာခဲ့သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရီး။ ။“လည်ရင်းပတ်ရင်း ဆိုပါတော့ဗျာ၊ ဒီဘက် ပိုင်းဆီမှာ အလုပ်အကိုင်ပေါတယ်ကြားလို့ စမ်းစမ်းမ လားလို့ပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောက်။ ။“ဒီအရပ်အကြောင်း ခင်ဗျားတို့ဆီက ဘာမှ မကြားခဲ့ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရီး။ ။“ထူးထူးခြားခြား မကြားပါကလားဗျာ၊ ဘာ ကြောင့်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောက်။ ။“ဟိုရောက်တော့ ကြားပါလိမ့်ဗျာ၊ မိတ်ဆွေ များ ရှိသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရီး။ ။“ခုတော့ မရှိသေးဘူးပေါ့၊ သို့သော် မိတ်ဖွဲ့ ဖို့ အဆက် ကျုပ်မှာပါပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောက်။ ။“ဘယ်လိုအဆက်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရီး။ ။“ကျုပ်က ဆတ်ဆတ်ကြဲ ဂိုဏ်းသားတစ် ယောက်ကလားဗျ၊ ကျုပ်တို့ဂိုဏ်းသားတွေ ရှိရာအရပ်မှာ မိတ်ဆွေဖွဲ့ဖို့ ဘာခက်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုစကားကို ကြားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျောက် တွင်းသမားသည် အနီးရှိ ခရီးသည်များဘက်သို့ ဖျတ်ခနဲ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခြားခရီးသည်များမှာ ၎င်းအချင်းချင်း စကား လက်ဆုံဝင့်နေကြသည့် လက္ခဏာနှင့် ဆူညံစွာပြော ဆိုလျက်ရှိကြရာ ပုလိပ်သားနှစ်ယောက်မှာလည်း ဝမ်း ဗိုက်တောင့်သည်နှင့် အိပ်ချင်သည့်လက္ခဏာနှင့် ငိုက် မျဉ်းကာ လိုက်ပါလာကြသည်ကို တွေ့မြင်ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအခါ ကျောက်တွင်းသမားသည် ခရီးသည် အနီးသို့ တိုးကပ်လာ၍ အခြားသူများဘက်သို့ ကျောခိုင်း လျက် လက်နှစ်ဘက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီးလျှင် “မှန်းစမ်း.. မှန်းစမ်း”ဟု ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအခါ ခြောက်လုံးပြူးနှင့် ခရီးသည်သည် မိမိ ၏လက်နှစ်ဘက်ကို ထိုနည်းတူ ဆန့်ထုတ်ပြီးနောက် တစ်ယောက်၏လက်ဝဲလက်သည် တစ်ယောက်၏ လက် ယာလက်နှင့် ထိတွေ့ ဆုပ်ကိုင်လျက် သုံးကြိမ်သုံးခါတိုင် အောင် ဆွဲယမ်းလှုပ်ခါကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၎င်းနောက် ကျောက်တွင်းသမားသည် မိမိလက် ယာလက်ကို လက်ဝဲမျက်ခုံးသို့ပြောင်း၍ လက်နှစ်ချောင်း ဖြင့် ဖိနှိပ်ထားလေရာ ခရီးသည်ကလည်း မိမိ၏ လက်ဝဲ လက်ကို လက်ယာမျက်ခုံးသို့မြှောက်၍ လက်နှစ်ချောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544748449941,"sku":"","price":25500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_5c9afbc4-aae5-4ea7-8f77-6d37d14b2bc9.jpg?v=1730250280"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-၀ထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်ပဥ္စမတွဲ","title":"ဝထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်ပဥ္စမတွဲ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဂြိုဟ်မွှေတဲ့ငွေ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(\u003cspan\u003e၁) \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောကီမှုဆိုင်ရာ ပညာရပ်၌ အောက်ကျနောက်ကျရှိနေကြသော လူမျိုး များသည် အနောက်တိုင်းနိုင်ငံများ၌ ပေါ်ပေါက်သော မဂ္ဂဇင်း၊ သတင်းစာ၊ ဘိုင်စကုပ်စသည်တို့ကို ကြည့်ရှုခြင်းအားဖြင့် အပျင်းလည်းပြေ၊ ဗဟုသုတလည်း ပွားများကြသည်ဖြစ်ရာ အဆိုပါအလေ့အကျင့်သည် ကောင်းကျိုးသက်သက်ကို သာလျှင် ဖြစ်စေသည်မဟုတ်၊ ရံဖန်ရံခါ အတုမြင်အတတ်သင်ဟူသော စကားအရ မကောင်းသောအပြုအမူကို အတုခိုးခြင်းအားဖြင့် မကောင်းသောအကျိုးကိုလည်း ပေးတတ်လေသည်။ အချို့သောလူဆိုးများသည် မိမိတို့ ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်ဖြင့်ဆောင်ရွက်ရသော် ထိထိရောက်ရောက် ဆိုးသွမ်းနိုင်သော အစွမ်းသတ္တိ မရှိပါ ဘဲလျက် အင်္ဂလိပ်ဘိုင်စကုပ်များတွင် ပြသသော လူဆိုးများ၏ ပြုမူပုံကို အတုခိုး နည်းယူခြင်းအားဖြင့် ပုလိပ်အရာရှိများ ရုတ်တရက်ဖမ်းဆီးရန် မတတ်နိုင်သော ပြစ်မှုများကို ကျူးလွန်နိုင်ကြသည်ဖြစ်ရာ လွန်ခဲ့သောနှစ်က သုံးပွင့်ဆိုင်အသင်း ကြီး၏ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သည့် ဥဩအမည်ခံသူ လူဆိုးကြီး၏ ပြုမူကျင့်ကြံခဲ့ပုံများသည် အထက်ပါစကား၏ မှန်ကန်ကြောင်းကို လုံလောက်သော ထောက်ခံချက် ကြီးတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။ ဥဩ၏ ပြုမူပုံများမှာ ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်နှင့် မင်္ဂလာဆောင်မည့်ဆဲဆဲရှိနေသော သတို့သမီးထံ ရှေးက အခြားသူတစ်ဦးဦးနှင့် ချစ်ကြိုက်ဖူးသည့် အဖြစ်အပျက်ကို ဖော်ထုတ်၍ ပြော လိုက်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခြင်းအားဖြင့်လည်းကောင်း၊ လာဘ်စားသော အရာရှိ အားလည်း ၎င်းလာဘ်စားသော အဖြစ်အပျက်ကို အထက်လူကြီးထံ တိုင်တန်း မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခြင်းအားဖြင့်လည်းကောင်း၊ ရှက်ဖွယ်သော အမှုတစ်ခုကိုသည့် အကြောင်းရင်းကိုမူ သတင်းထောက်များကိုယ်တိုင် မသိရသောကြောင့် လည်းကောင်း၊ မခင်မြိုင်၏ မိဘဆွေမျိုးများက သိုဝှက်၍ ထားသောကြောင့် လည်းကောင်း မဖော်ပြဘဲ ထားခဲ့ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာမ မခင်မြိုင်သေဆုံးပြီးသည်နောက် ၆ လခန့်အတွင်းတွင် မြေပိုင်ရှင် ဦးထွန်းကျော်၏ သား မောင်ညွန့်ဖူးသည် အတွင်းဝန်ကြီး၏ ရုံးစာရေးကြီး ဦးတိုက်စိုး၏သမီး မစိန်ရီနှင့် ချစ်ခင်စုံမက်ကြသဖြင့် ဝါကျွတ်သောအခါတွင် လက် ထပ်ရန် စီမံပြီးဖြစ်၏။ ကျွန်ုပ်တို့ ရေးသားဖော်ပြသောအခါသည်ကား သီတင်း ကျွတ်လဆန်းစဖြစ်၍ မောင်ညွန့်ဖူးနှင့် မစိန်ရီတို့ မင်္ဂလာဆောင်နှင်းရန် အချိန်နီး ကပ်ခဲ့လေပြီ။ ထိုအတောအတွင်း၌ မောင်ညွန့်ဖူးသည် ဥဩထံမှ စာတစ်စောင် ရရှိလေ၏။ ၎င်းစာမှာကား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမစိန်ရီနှင့် လက်ထပ်ခဲ့လျှင် ရှိသမျှပစ္စည်း ဆုံးရှုံးစေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဥသြ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ညွန့်ဖူးမှာ မြေပိုင်ရှင် သူဌေးဦးထွန်းကျော်နှင့် မိခင်ဒေါ်အေးမေတို့ သေဆုံးပြီးနောက် နှမ မတင်မေနှင့် အတူ ရန်ကုန်မြို့ ၅၂ လမ်းတွင် နေထိုင်လျက်ရှိရာ အမွေရရှိသော လယ်မြေများကို ကိုယ်တိုင်အုပ်ချုပ် လုပ်ကိုင် ခြင်းငှာ ဝါသနာမပါသည်ဖြစ်သောကြောင့် အများအားဖြင့် ရောင်းချ၍ တစ်သိန်းကျော်မျှသော ငွေများကို အင်ပီရီယယ်ဘဏ်တိုက်၌ အပ်နှံထားခဲ့လေသည်။ ဥဩခြိမ်းခြောက်သည့်အတိုင်း ရှိသမျှပစ္စည်း ဆုံးရှုံးစေမည်”ဆိုရာ၌ ရောင်းမစွံသော လယ်ဧကအနည်းငယ်မျှနှင့် ဘဏ်တိုက်တွင် အပ်နှံထားသော ငွေတစ်သိန်း ကျော်ကို ဆိုလိုဟန်လက္ခဏာ ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ညွန့်ဖူးနှင့် မတင်မေတို့မှာ အထူးသဖြင့် ချစ်ခင်ကြင်နာကြသော မောင်နှမ ဖြစ်လေရကား မိဘနှစ်ပါးပင် သေဆုံးငြားသော်လည်း ပစ္စည်းများကို ခွဲဝေခြင်းမပြုဘဲ မောင်ညွန့်ဖူးကပင် အုပ်ချုပ်ထိန်းသိမ်းလျက် ရှိ၏။ မောင်နှမ နှစ်ယောက်လုံးတို့မှာ ဖြူစင်ထွားကျိုင်း၍ အထူးသဖြင့် လူရည်သန့်သော ရုပ်လက္ခ ဏာ ရှိကြသည်ဖြစ်ရာ အသက်မှာ ၂၅ နှစ်သားနှင့် ၁၈ နှစ်သမီး ဖြစ်ကြလေသည်။ ယင်းကဲ့သို့ အသက်ချင်း ကွာခြားသည့် အတွက်ကြောင့်လည်း နှမ မတင်မေသည် မောင်ညွန့်ဖူးအား မောင်မျှမက ဖခင်ကဲ့သို့ပင် ယုံကြည်အားထားသည်ဖြစ်၍ အမွေခွဲဝေခြင်းမပြုဘဲ တစ်ဦးတည်းအမည်နှင့် ဘဏ်တွင် အပ်နှံထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ညွန့်ဖူးသည် ဥဩ၏ စာကို ရပြီးနောက် နှမ မတင်မေနှင့် လည်း ကောင်း၊ ရည်းစားမစိန်ရီနှင့်လည်းကောင်း တိုင်ပင်ပြီးလျှင် မိမိနှင့် ကျောင်းနေဘက်သူငယ်ချင်းဖြစ်ခဲ့ဖူးသော စုံထောက် အင်စပိတ်တော် မောင်ထွန်းအုံအား အဖြစ် အပျက်ကို ပြောဆိုတိုင်တန်းရန် ဆုံးဖြတ်ကြလေ၏။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် သီတင်း ကျွတ်လဆန်း ၈ ရက်နေ့ည ၉ နာရီခွဲခန့်တွင် မောင်ညွန့်ဖူးနှင့် မစိန်ရီ၊ မတင်မေ တို့သည် ဘိုင်စကုပ်မှအပြန် လွစ္စလမ်း\"၌ နေထိုင်သူ စုံထောက် အင်စပိတ်တော် မောင်ထွန်းအုံ၏ နေအိမ်သို့ ကားတစ်စီးနှင့် ဆိုက်ရောက်လာကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e( \u003cspan\u003e၂ )\u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစုံထောက် အင်စပိတ်တော်မောင်ထွန်းအုံမှာ ပုလိပ်အမှုထမ်းရိုးရာ ဖြစ်သည့်အလျောက် အင်္ဂလိပ်ကျောင်းမှ ထွက်သောအခါတွင် မန္တလေးမြို့ဆပ်ကျောင်း၌ ပုလိပ်အတတ်ကို သင်ပြီးနောက် စုံထောက်ဘက်သို့ ကူးပြောင်း အမှုထမ်းရွက်ခဲ့လေသည်။ ထိုသူမှာ သာမညစုံထောက်များထက် ထက်မြက်သော အရည်အချင်းနှင့် ပြည့်စုံသည်ဟု အထက်အရာရှိများက အယူရှိသည့်အလျောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ မကြာမြင့်မီကပင် အင်စပိတ်တော် ရာထူးသို့ တိုးတက်ချီးမြှင့်ခြင်း ခံရသည်ဖြစ်ရာ ခက်ခဲနက်နဲသော အမှုများပေါ်ပေါက်သည့်အခါတိုင်း အထက် အရာရှိကြီးများသည် မောင်ထွန်းအုံသို့ လွှဲအပ်စေခိုင်းတတ်ကြလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ထွန်းအုံသည် မောင်ညွန့်ဖူးနှင့် ကျောင်းနေဘက်သူငယ်ချင်းဖြစ်ဖူး ရုံမျှမက အထူးသဖြင့်လည်း ချစ်ကျွမ်းဝင်ခဲ့ကြသည်ဖြစ်သောကြောင့် ကျောင်းပိတ်သောရက်များတွင် မောင်ညွန့်ဖူး၏ မိဘများရှိစဉ်က ၎င်းတို့၏ နေအိမ်သို့ ညဉ့်အိပ် ညဉ့်နေ သွားရောက်တည်းခို စားသောက်နေထိုင်ခဲ့ဖူးသည်ဖြစ်ရကား မတင်မေနှင့် လည်း ငယ်ရွယ်စဉ်ကပင် သိကျွမ်းခဲ့ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုညဉ့်၌ မောင်ထွန်းအုံသည် ရွိုင်ယယ်ဟိုတယ်မှ ဘိလိယက်ကစား၍ ပြန်လာပြီး နောက် ၇-ရက်တစ်ပတ် ဒိုင်ယာရီကို စီစဉ်ရေးသားလျက်ရှိစဉ် ဧည့် သည်သုံးယောက်တို့သည် တိုက်ပေါ်သို့ တက်လာကြလေ၏။ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်တို့မှာ တစ်မြို့တည်း၌ အတူနေဖြစ်သော်လည်း အလုပ်အကိုင်ချင်းလည်း မတူ၊ အပေါင်းအသင်းချင်းလည်းမတူသည် ဖြစ်သောကြောင့် မတွေ့ဆုံကြသည် မှာ အတန်ကြာလေပြီ ဖြစ်ရကား ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ နှုတ်ဆက်ကြလေ၏။ ၎င်းနောက် မောင်ညွန့်ဖူးက မိမိရည်းစား မစိန်ရီနှင့် အသိအကျွမ်းဖွဲ့ ပေး၍ နှမ မတင်မေကို ပြသောအခါ မောင်ထွန်းအုံသည် အံ့အားသင့်လျက်ရှိ၏။ အကြောင်း သော်ကား မတင်မေကို နောက်ဆုံးတွေ့မြင်ရသောအခါက ဤမိန်းကလေးမှာ ကလန်ကလားနှင့် အချိုးအစားမကျသော သူငယ်မကလေးမျှဖြစ်လေရာ ယခုအခါ ၌မူကား လုံးကြီးပေါက်လှနှင့် ကြည်ရွှင်သောမျက်နှာထားရှိလျက် ချစ်ခင်ဖွယ် ကောင်းလှသော မိန်းမပျိုတစ်ယောက် ဖြစ်လာသည်ကို တွေ့မြင်ရပေသော ကြောင့်ပေတည်း။ မစိန်ရီ၏ရုပ်အဆင်းမှာမူ ဆိုဖွယ်မရှိတော့ချေ။ မောင်ထွန်းအုံ သည် မောင်ညွန့်ဖူးနှင့် လက်ထပ်မည့်ဆဲဆဲရှိသော ဆရာမ မခင်မြိုင်ကို မြင်ဖူး သဖြင့် သူငယ်ချင်းအား “တယ်ကံကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲဗျာ”ဟု ချီးမွမ်းဖူး ရာ ယခုမှာကား “အထူးကံကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲရံ့” ဟူ၍ ချီးမွမ်းမိပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထွေရာလေးပါးစကားတို့ကို ရယ်မောပြောဆိုကြသဖြင့် မောင်ထွန်းအုံနှင့် မိန်းကလေးနှစ်ယောက်တို့မှာ အတော်အတန် မိတ်ကျွမ်းတဝင်ရှိလာကြသောအခါ တွင် မောင်ညွန့်ဖူးသည် တစ်ခုသောစကားလက်စသတ်ပြီးသည်အဆုံး၌ ဥဩထံမှ ရသောစာအကြောင်းကို ပြောပြလေ၏။ ထိုအခါ မောင်ထွန်းအုံက မိမိသည် သုံးပွင့်ဆိုင်အသင်း၏ခေါင်းဆောင် ဥဩသတင်းကို ကြားရဖူးသော်လည်း ၎င်း၏ အမှုနှင့်ပတ်သက်၍ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ စုံထောက်ရသည့် အခွင့်အရေး မကြုံကြိုက် ခဲ့ကြောင်း၊ ဥဩဆိုသူမှာ သာမညလူဆိုးတစ်ယောက်မဟုတ်၊ အင်္ဂလိပ်စာကောင်း စွာ တတ်ကျွမ်း၍ အနောက်နိုင်ငံရှိ လူဆိုးအသင်းများ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိကို အင်္ဂလိပ် စာအုပ်များ၌ ဖတ်ရှုပြီးလျှင် ကျနအောင် နည်းယူထားသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်ဟူ၍လည်း ပုလိပ်ဘက်၌ သတင်းဖြစ်ပွားနေကြောင်း၊ မိမိမှာ နက်နဲခက်ခဲသော အမှုများကို စုံထောက်ခြင်း၌ အထူးပင်ဝါသနာပါသည်ဖြစ်သောကြောင့် မိတ်ဆွေတစ်ယောက်၏ ကိစ္စကို ဆောင်ရွက်ရင်း ယခုကဲ့သို့ ဥဩကို ခြေရာခံဖို့ အခွင့်ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို အထူးပင်ဝမ်းမြောက်ကြောင်း၊ မိမိ၌ ထက်မြက်သော ဉာဏ်ရှိသည်ဟု အထက်လူကြီးများ ချီးမွမ်းကြသည့်အတိုင်း ချီးမွမ်းခြင်း ခံထိုက် သူဖြစ်ပါလျှင် ဥဩသည် မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်သည်ကို ပေါ်ပေါက်အောင် စုံထောက် ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ မစိန်ရီနှင့် လက်ထပ်ဖို့ကိစ္စမှာမူ အနည်းငယ်မျှ ဆိုင်း ဖင့်နွဲ့ခြင်းမရှိဘဲ ဆောင်နှင်းမြဲတိုင်း ဆောင်နှင်း ကြဖို့ အကြောင်းနှင့် ပြောပြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ညွန့်ဖူးကလည်း ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ကုန်ကျသမျှ စရိတ်ငွေ ကိုမိမိက တာဝန်ခံပါမည်အကြောင်းနှင့် ကတိထားရာတွင် မောင်ထွန်းအုံက ဥဩနှင့်ပတ်သက်၍ နောင်ဖြစ်ပျက်သမျှသော အကြောင်းအရာကို မိမိထံ မဆိုင်းလင့်ဘဲ ချက်ချင်းသတင်းပေးပို့ ပါရန် အကြောင်းနှင့် သတိပေးလေ၏။ ၎င်းနောက် ဧည့်သည်သုံးယောက်တို့သည် အချိန်လင့်ပြီဖြစ်သောကြောင့် မောင်ထွန်းအုံအား နှုတ်ဆက်၍ တိုက်ပေါ်မှဆင်းလာကြလေရာ မောင်ထွန်းအုံလည်း တိုက်အောက် သို့ရောက်အောင် လိုက်၍ပို့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ညွန့်ဖူးတို့၏ကား ထွက်သွားပြီးနောက် မောင်ထွန်းအုံသည် တိုက် ရှေ့တွင်ရပ်ကာ ကားကို မျှော်လျက် ကြည့်နေရာမှ ရုတ်တရက်တိုက်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်သည်တွင် ခရီးသွားတစ်ယောက်နှင့်တိုက်မိလေ၏။ မောင်ထွန်းအုံက မိမိသည့်အတွက်ကြောင့် တိုက်မိခြင်းဖြစ်၍ ယဉ်ကျေးသောသူတို့၏ ထုံးစံ အတိုင်း တောင်းပန်စကား ပြောကြားမည် ပြုရာတွင် ထိုသူသည် အနည်းငယ်မျှ ရပ်တန့်ဆိုင်းလင့်ခြင်းမပြုဘဲ အရေးကြီးလှသော ကိစ္စရှိသည့်လက္ခဏာနှင့် ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၎င်းနောက် မောင်ထွန်းအုံသည် တိုက်ပေါ်သို့တက်လာ၍ အိပ်ရာသို့ ဝင်မည်ဟု ရှပ်အင်္ကျီကို ချွတ်ရာတွင် ရှပ်အင်္ကျီအိတ်ထဲ၌ ခုလုနေသော အရာတစ်ခု ကို စမ်းမိလေ၏။ မောင်ထွန်းအုံသည် ထိုအရာကို အင်္ကျီမှ နှိုက်ယူ၍ကြည့်သော အခါ ဂျပန်ဆိုင်၌ရောင်းသော ကျွဲကော်ရုပ်ကလေးတစ်ရုပ်ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသဖြင့် အံ့သြလျက်ရှိရာမှ အရုပ်ငယ်၏ ခါးတွင် ပတ်ထားသော စက္ကူရွက်ကို ကြည့်ရာ အောက်ပါစာကို တွေ့ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e“\u003cspan\u003eမဆိုင်သူ ဝင်မစွက်နှင့်” \u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ထွန်းအုံသည် ထိုစာကို မြင်ရသောအခါ လက်မှတ်ပင်မပါသော် လည်း ဥဩထံမှ စာဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိသော်လည်း မည်သည့်နည်းနှင့် မိမိအိတ်ထဲ သို့ ရောက်နေသည့်အကြောင်းကို ရုတ်တရက်မတွေးနိုင်သောကြောင့် အံ့အားသင့် လျက်ရှိနေ၏။ ထို့နောက်မှ တိုက်ရှေ့တွင် လူတစ်ယောက်နှင့် တိုက်မိသည့်အဖြစ် ကို သတိရ၍ ဥဩဆိုသူသည် နာမည်ကြီးသလောက် ရဲရင့်သောသတ္တိရှိ၍ မနှောင့် မနှေး မဆိုင်းမတွဘဲ တွင်ကျယ်အောင် အလုပ်လုပ်မည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပေတကားဟု စိတ်၌ချီးမွမ်းမိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e( \u003cspan\u003e၃ ) \u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသီတင်းကျွတ်လဆုတ် ၅ ရက်နေ့သည်ကား မောင်ညွန့်ဖူးနှင့် အတွင်းဝန် ရုံး စာရေးကြီးဦးတိုက်စိုး၏သမီး မစိန်ရီတို့ မင်္ဂလာဆောင်နှင်းမည့်နေ့ဖြစ်လေရာ နံနက် ၁၁ နာရီအချိန်ခန့်တွင် ဦးတိုက်စိုးနေထိုင်ရာဖြစ်သော ကရိလမ်း\"၌ မော်တော်ကားများ ရှုပ်ထွေးလျက်ရှိနေ၏။ ၁၂ နာရီအချိန်တွင် အထက်တန်း မြန်မာလူမျိုးတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း ပုဏ္ဏားများကို ပင့်ဖိတ်၍ လက်ထပ်မင်္ဂလာ အခမ်းအနားကျင်းပရန်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယောက်ျားဧည့်ပရိသတ်များကို အိမ်ရှေ့ရှိ မဏ္ဍပ်ကြီး၌ ဧည့်ခံ၍ မိန်းမပရိသတ်များကိုမူ အိမ်အောက်ထပ်၌ ဧည့်ခံလေ၏။ ၁၁ နာရီခွဲအချိန်ခန့်တွင် သတို့သားသည် အိမ်ပေါ်သို့ တက်သွားလေရာ ၁၂ နာရီထိုးသဖြင့် ပုဏ္ဏားများနှင့် လက်ထပ်ခြင်းအခမ်းအနား ကျင်းပမည်ပြုရာတွင် သတို့သားလည်း မရှိတော့ချေ။ ဧည့်သည်များလည်း အုတ်အုတ်ကျက်ကျက် ဖြစ်သွား၍ နေအိမ်အထက်ထပ်၊အောက်ထပ်၌ အနှံ့အပြား ရှာဖွေကြပါသော်လည်း သတို့သား၏ အစအနကိုမျှ မမြင်ကြရချေ။ ဧည့်သည်တစ်ယောက်ကမူ ၁၁ နာရီခွဲ အချိန်ခန့်တွင် သတို့သား အိမ်ပေါ်သို့ တက်သွားသည်ကို သတိပြုမိကြောင်းနှင့် ပြောဆိုသဖြင့် အများ သိကြရ၏။ ၎င်းမင်္ဂလာဆောင်၌ အင်စပိတ်တော် မောင်ထွန်းအုံလည်း ရှိနေသည် ဖြစ်ရာ ဤသည်ကား ဥဩ၏လက်ချက်ပေတည်းဟု တွေးထင်မိသဖြင့် သူငယ် ချင်းအတွက် များစွာစိုးရိမ်ခြင်းဖြစ်၏။ ဧည့်သည်တို့လည်း နာရီဝက်မျှ ကြာသည့် တိုင်အောင် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီးနောက် သတို့သားသည် နောက်ဆုံးအချိန်တွင်မျှ စိတ်ပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်၍ တိမ်းရှောင်သွားခြင်း ဖြစ်ချေသည်ဟု တွေးတော ကြပြီးလျှင် အသီးအသီး အိမ်သို့ပြန်ကြလေ၏။ ဥဩ၏ လက်ချက်ဖြစ်မည်ဟု တွေးတောမိသူများကား မောင်ထွန်းအုံ၊ မတင်မေနှင့် မစိန်ရီတို့သာလျှင် ဖြစ်လေ သည်။ အခြားဧည့်သည်များ ပြန်သွားကြသော်လည်း မောင်ထွန်းအုံသည် တစ်ယောက်တည်း ချန်လှပ်၍ နေရစ်ပြီးလျှင် မိန်းကလေးနှစ်ယောက်တို့အား မိမိ၏ ထင်မြင်ချက်ကို ပြောပြ၍ သူငယ်ချင်းမောင်ညွန့်ဖူးကို ပြန်၍မကွေ့သမျှ ကာလပတ် လုံး မအိပ်မနေ နေ့ရောညဉ့်ပါ ကြိုးစား၍ စုံထောက်ပါမည်အကြောင်းနှင့် ဝန်ခံ ကတိထားပြီး မှ ပြန်လာခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်တစ်နေ့၌ မောင်ထွန်းအုံသည် အထက်အရာရှိကြီးအား မောင်ညွန့် ဖူး ပျောက်ဆုံးရခြင်းမှာ သုံးပွင့်ဆိုင်အသင်း၏ လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်းနှင့်တကွ အဖြစ်အပျက်ကို ရေလည်အောင် ပြောပြပြီးလျှင် ထိုအမှုအတွက် မိမိအား လွှဲအပ် ရန် အခွင့်တောင်းလေရာ အထက်လူကြီးသည် တောင်းဆိုသည့်အတိုင်း ခွင့်ပြု လိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e( \u003cspan\u003e၄ ) \u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်တစ်နေ့ည နေ၌ မစိန်ရီသည် အင်စပိတ်တော် မောင်ထွန်းအုံ၏ နေအိမ်သို့ လာရောက်၍ မိမိ၏သားရေအိတ်အတွင်းမှတွေ့သော စိန်နားကပ် တစ်ရန်ကို ပြလေ၏။ စိန်နားကပ်မှာ တစ်ဖက်လျှင် ရတီချိန် ၂၀ ခန့်မျှရှိ၍ ပထမတန်းစိန်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည် ဖြစ်သောကြောင့် သူဌေးတစ်ဦးတစ်ယောက်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544725282965,"sku":"","price":5400.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_226d739c-6086-4521-b42b-496a916efdac.jpg?v=1730250321"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-၀ထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်သတ္တမတွဲ","title":"ဝထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်သတ္တမတွဲ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e[\u003cspan\u003e၁\u003c\/span\u003e] \u003cspan\u003eဆွမ်းခံရင်း ငှက်သင့် \u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအနောက်နိုင်ငံ ဥရောပတိုက်တွင် ဂျာမနီအာဏာရှင် ဟစ်တလာ၏ ကျူးလွန် စော်ကားချက်ဖြင့် လက်နက်အင်အားနည်းသော နိုင်ငံကလေးများကို အဓမ္မ သိမ်းယူမှုကြောင့် ဗြိတိသျှ၊ ပြင်သစ်တို့နှင့် အကြီးအကျယ်စစ်ဖြစ်ခြင်း၊ တရုတ်ဂျပန်အရေးမှာလည်း အချို့နိုင်ငံတစ်လျှောက်တွင် မအေးဘဲ သင်္ဘော အသွား အလာ အဝင်အထွက်မမှန်ဘဲ အရောင်းအဝယ်များကို မသိမသာ ထိခိုက်လာ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(\u003cspan\u003eယင်းသို့ဖြစ်ရကား ဥဒ္ဒိဿစေတီအဖြစ် ရည်မှတ်ကိုးကွယ်ရာ အထွတ် အမြတ်ဖြစ်သော်လည်း လောကီတန်ဖိုးအားဖြင့် သေးနုပ်သောပစ္စည်းဟု ဆိုရသော ရုပ်တု၊ ဆင်းတုမကျန် ခိုးယူကြောင်းကို သတင်းစာများတွင် ဖတ်မိကြ ပေလိမ့်မည်။)\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ကြောင့် တစ်နေ့သောနံနက် လမ်းသစ် ပွဲစားအိမ်တစ်အိမ်မှ ဉာဏ် တော်လေးသစ်မျှ မြင့်သော သားရိုးဆင်းတုတော်တစ်ဆူ ပျောက်ဆုံး၍ လမ်းမတော် ဌာနာတွင် တိုင်တန်းကြောင်း ဖတ်မိသော်လည်း ကျွန်ုပ်နှင့်တကွ ဒေါက်တာသောင်းထိုက်သည် အရေးမပါလှသဖြင့် လျစ်လျူရှုကာ ကျော်၍ ဖတ်လိုက်ကြလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်သည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်းလိုပင် ပန်းဆိုးတန်းတွင် ဖွင့်လှစ်ထားသော သူနာပြုဌာနနှင့် ဆေးဆိုင်သို့မသွားမီ ဘားလမ်း (မဟာဗန္ဓုလ ပန်းခြံ လမ်း) ပုလိပ်ရုံးကြီးအနီး ဒေါက်တာသောင်းထိုက်၏ “ပီ-အိုင်-ဘီ PI.B (Private Investigation Bureau) \u003cspan\u003eစုံထောက်ရုံးခန်းကို ဝင်၍ နှုတ်ခွန်းဆက် စကားစမြည်ပြောလေ့ ရှိလေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆွေးနွေးနေကျအတိုင်း စစ်သတင်းနှင့် နိုင်ငံရေးများကို စကားသတ်၍ ထပြန်မည်အကြံနှင့် ကုလားထိုင်ကို နောက်ဆုတ်လိုက်ရာ ဧည့်သည်နှစ်ယောက် တွေ့လိုကြောင်းနှင့် တပည့်တစ်ယောက်က ဝင်ရောက်ပြောကြားလေသည်။ ထိုက်။ ။ “နေဦးဗျာ၊ သည်နာမည်တွေ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးဘူး။ ဘာများ အကြောင်းထူးရှိသလဲ မသိဘူး၊ နားထောင်သွားပါဦးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုစဉ် ဧည့်သည်နှစ်ယောက်လည်း တံခါးမှ ဝင်လာသည်နှင့် ကျွန်ုပ်လည်း ပြန်ထိုင်လိုက်လေ၏။ \u003cstrong\u003eပထမဧည့်သည်\u003c\/strong\u003e။ ။ “ဟောသည်မှာလည်း ဆရာဝန်ကြီးနဲ့ တစ်ခါတွေ့နေ ပြန်မှကိုး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဆရာဝန်ဦးသာထွန်း\u003c\/strong\u003e။ ။ “သြ... တခြားလူလား အောက်မေ့တယ်၊ (ဒေါက် တာသောင်းထိုက်ဘက်သို့ လှည့်၍) မောင်ဘတူ မတွေ့ဖူးဘူး ထင်တယ်၊ သူက “ဘီအေ၊ ဘီအယ်လ်” (B.A.B.L) \u003cspan\u003eရှေ့နေစာမေးပွဲအောင်တာ မကြာသေးဘူး၊ ဝတ်လုံဦးစံရတို့နဲ့ တွဲလိုက်နေတယ်” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(တစ်ဖန် မောင်ဘတူဘက်သို့ လှည့်လျက်) “အင်း တွေ့တဲ့အခါ မိတ်ဆက်ပေးရမှာပေါ့၊ ဟောသည်က ကျုပ်မိတ်ဆွေကြီးက မောင်တို့ကြားဖူးနေတဲ့ • ဒေါက်တာသောင်းထိုက်ဆိုတာပဲ၊ အမှုစုံထောက်မှာတော့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမောင်ဘတူ\u003c\/strong\u003e။ ။ “ဟုတ်ကဲ့၊ ဒေါက်တာကြီးနဲ့ တွေ့ရအောင် တမင်သက် သက်လာတာပါပဲ။ ကျွန်တော့်ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ အတူပါလာတဲ့ ပွဲစား ကြီးဦးမှော် ကိစ္စပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eထိုက်\u003c\/strong\u003e။ ။ “ထိုင်ကြပါလေ၊ အကြောင်းရှိတာလည်း ပြောတာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတူ\u003c\/strong\u003e။ ။ “ပြောဆို သည်ဆရာဝန် ဦးသာထွန်းဆိုတာလည်း အခြားလူမှ မဟုတ်ဘဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(\u003cspan\u003eရှက်စနိုးရှိနေသော ပွဲစားကြီးဦးမှော်ဘက်သို့ လှည့်၍ သိလို့ အရေးမကြီး ပါဘူးဟူသော ကြည့်ခြင်းမျိုးဖြင့် ကြည့်ပြီးနောက်) “ကဲ၊ ကိုယ့်ဟာ ကိုယ် ပြောပြပါ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပွဲစားကြီးဦးမော်သည် တွေဝေနေပြန်သည်နှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eထိုက်\u003c\/strong\u003e။ ။ “ဦးသာထွန်းတော့ ရှောင်နေစရာ မလိုပါဘူး၊ တိုင်ပင်ဖော်တိုင်ပင် ဖက်ပါ၊ အကြောင်းရှိလျှင် အကြံဉာဏ်တောင်းရပါသေးတယ်၊ အထူးသဖြင့် ဆေးဘက်ဝါးဘက်နဲ့ဆိုလျှင် သူမပါ မပြီးပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမှော်\u003c\/strong\u003e။ ။ “ကျွန်တော့်ကိစ္စက ပစ္စည်းတော့ အဖိုးတန်လှလို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ သည်လောက်ကျော်ကြားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများထံ ဆောင်ရွက်ဖို့ တစ်လုံးတလေလာရောက်ပြောဆိုရတယ်ဆိုတာ ရှက်ဖို့တောင် ကောင်းကောင်းပါပဲ၊ သို့ပေမဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတူ\u003c\/strong\u003e။ ။ “ပြောသာပြောပါ၊ သည်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများမှာ အချိန်ဟာ အတော် အဖိုးတန်ပါတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပွဲစားဦးမှော်သည် စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ထားသော သတင်းစာကို ကောက် ယူ၍ လိုရာစာမျက်နှာကို လှန်ပြီးလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eသည်အမှုကို ဖတ်မိပါလိမ့်မယ်” ဟု ယခင်အထက်က ဖော်ပြခဲ့သည့် “သားရိုး \u003c\/span\u003é \u003cspan\u003eဆင်းတုပျောက်ဆုံးမှုကို လက်နှင့် ထောက်ညွှန်၍ ပြလေ၏။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eထိုက်\u003c\/strong\u003e။ ။ “ဟုတ်ကဲ့ ဖတ်မိပါတယ်၊ သတင်းစာအဆိုကတော့ ဘာမျှ စိတ် ဝင်စားစရာမရှိတာနဲ့ အထူးသတိမပြုလိုက်ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမှော်\u003c\/strong\u003e။ ။ “ဟုတ်ပေမယ်၊ ကျွန်တော်လည်း ဂါတ်ကိုတော့ တိုင်ရိုးတိုင်စဉ် လောက်သာ တိုင်လုက်တာပဲ၊ အဖိုးမတန်တဲ့ပစ္စည်းဆိုတော့ ပုလိပ်ကလည်း တယ်ပြီး အရေးယူမယ်မထင်လို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eထိုက်\u003c\/strong\u003e။ ။ “စိတ်ဝင်စားစရာဆိုလျှင် ကျွန်တော်တို့ကတော့ အဖိုးတန် မတန် ဂရုစိုက်ပြီး ဆောင်ရွက်လိုပါတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမှော်\u003c\/strong\u003e။ ။ “သည်လိုပါခင်ဗျာ၊ သည်ဘုရားက အဆက်ဆက်ကိုးကွယ်လာတဲ့ ဘုရားလည်းတစ်ကြောင်း၊ ကျွန်တော့်အိမ်ကိုရောက်လို့ ပူဇော်ရမှ ကျွန်တော်တို့မှာ လာဘ်သပ်ပကာလည်း ရွှင်ပြီး စီးပွားဥစ္စာတိုးတက်လာတော့ သည်ဘုရား သည်လို ထွက်ပျောက်သွားတာ စိတ်နှလုံးမသာမယာ ရှိနေတဲ့အထဲမှာ ပျောက် ပြီးတဲ့မနက် အိမ်မှာ မွေးထားတဲ့ တူမကလေးမှာလည်း အိမ်ရှေ့မြောင်းကူး တံတားပေါ်က ချော်လဲလို့ ခြေပွတ်တိုင်လည်သွားပါတယ်။ မိန်းမလုပ်သူလည်း သိမ်ကြီးဈေးထဲမှာ ဈေးဝယ်သွားတာ တောင်းထဲမှာ ပစ္စည်းတွေအပြည့်နဲ့ ကူလီ ရှာမတွေ့လို့ လက်ချည်းပဲ အိမ်ပြန်လာရတယ်။ ပုဇွန်တောင်နဲ့ ကြည့်မြင်တိုင် ပြေးခိုင်းထားတဲ့ ဘတ်စကားလည်း တာယာနှစ်လုံးပေါက်တယ်။ သည်တော့ သည်ဘုရား အိမ်ကထွက်ကတည်းက တစ်နေ့တည်း သည်လောက်မကောင်းတဲ့ အတိတ်နိမိတ်တွေပြတော့ ဘယ်စိတ်ကောင်းနိုင်စရာ ရှိမလဲ” ဆရာဝန်ဦးသာထွန်း။ ။ “ဘုရားပျောက်လို့ ဘေးဒုက္ခရောက်တယ် ဆိုချင် သလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမှော်\u003c\/strong\u003e။ ။ “လာပြန်ပြီ၊ သည်က ဝတ်လုံကလေး မောင်ဘတူကလည်း သည်လိုပဲ မေးတာပဲ၊ သူကတော့ ငယ်လို့ အယူမရှိလျှင် ရှိပါစေတော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eထွန်း\u003c\/strong\u003e။ ။ “ကျွန်တော်တို့က အသက်ကြီးတော့ စဉ်းစားနိုင်ရမယ်ပေါ့လေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတူ\u003c\/strong\u003e။ ။ “ကျွန်တော် လမ်းမှာ ဒါပဲပြောလာတာပဲ၊ အခုဟာတွေဖြစ်တာတော့ အိမ်ပေါ်က ဘုရားကြွသွားလို့ဆိုလျှင် ဝါဆိုဦးက ပွဲကတော်ကြီးရဲ့ အမိ ဆုံးတာတော့ ဘယ့်နှယ်ယူမလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမှော်\u003c\/strong\u003e။ ။ “အို ဒါတော့ အသက်ကြီးမင့်ကို၊ သေပျော်ပါပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eထိုက်\u003c\/strong\u003e။ ။ “ကိုယ့်အယူနဲ့ ကိုယ် စွဲလမ်းတာတွေ ထားပါဦးတော့၊ ဘုရား ပျောက်ဆုံးပုံ ပြောပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမှော်\u003c\/strong\u003e။ ။ “ပျောက်ပုံကတော့ အတော်ထူးဆန်းတယ်၊ ဘယ်အချိန်မှာ ဘယ် လိုထွက်ပျောက်တယ် မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်နေတယ်၊ ဘုရားကို နံနက် ပန်း၊ ရေချမ်းကပ်တာနဲ့ ည ဆီမီးပူဇော်တာကိုတော့ ပွဲကတော်ကြီးကိုယ်တိုင် ဝတ်ပြု တယ်၊ သည့်အရင်ညက ၆ နာရီ မီးပူဇော်တော့ ကျောင်းဆောင်ရှေ့က မှန် တံခါးကို အဝတ်နဲ့တိုက်ရင်း သတိထားကြည့်မိတယ်၊ နောက် မနက် ၇ နာရီ ပန်းကပ်ဖို့ကြည့်တော့ မတွေ့မှ ပျောက်မှန်းသိတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eထိုက်\u003c\/strong\u003e။ ။ “သည်အတွင်း အိမ်မှာ တစ်ရံဆံ လူဝင်လူထွက် မရှိဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမှော်\u003c\/strong\u003e။ ။ “လူစိမ်းလည်း အဝင်အထွက်မရှိဘူး၊ အိမ်တွင်းလူလည်း ကျွန်တော် နဲ့ ပွဲကတော်ကြီးက လွဲလို့ ဘယ်သူမှ မကိုင်တွယ်ရဘူး၊ ကျွန်တော်လည်း တွံတေး တစ်ညအိပ်သွားတာ နောက်မနက်မှ ပြန်ရောက်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eထိုက်\u003c\/strong\u003e။ ။ “ကျောင်းဆောင်ကို သော့ခတ်ပိတ်ထားသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမှော်\u003c\/strong\u003e။ ။ “အမြဲဘယ်တော့မှ မဖွင့်ဘူး၊ သော့တော့ ကျောင်းဆောင်အောက် က သံမှာ ချိတ်ထားတယ်၊ နို့ပေမဲ့ ခိုးတဲ့လူက သူ့သော့နဲ့ သူ လာဖွင့်ယူတာမှ သူ့သော့တောင် တံခါးသော့အိမ်မှာ တပ်လျက်သား ကျန်ခဲ့တယ်” \u003cstrong\u003eထိုက်\u003c\/strong\u003e။ ။ “သည့်ပြင် ဘာများ ပျောက်သေးလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမှော်\u003c\/strong\u003e။ ။ “သည့်ပြင်တော့ ဘာမျှ လက်ရာခြေရာ မပျက်ဘူး၊ တခြားပစ္စည်း များ ပျောက်လျှင်လည်း အခုတော့ဖြင့် မသိသေးဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eထိုက်\u003c\/strong\u003e။ ။ “အိမ်မှာနေတဲ့လူတွေတော့ မသင်္ကာမရှိဘူး ဆိုပါတော့၊ ဘယ်သူ တွေ နေကြသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမှော်\u003c\/strong\u003e။ ။ “နေတာတော့ အရင်းအချာချည်းပါပဲ၊ မိန်းမက ပွဲကတော်ရယ်၊ သမီးရယ်၊ တူမရယ် ၃ ယောက်၊ ယောက်ျားက ကျွန်တော်နဲ့ ဦးရီးတော်တစ်ယောက်၊ အိမ်သူအိမ်သားအပေါ်မှာတော့ အစစ စိတ်ချရပါတယ်” ထိုက်။ ။ “အိမ်မှာ လူလည်း မလစ်ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမှော်\u003c\/strong\u003e။ ။ “လစ်တယ်တော့ မပြောနိုင်ဘူး၊ သည်လိုတော့ တစ်ခုရှိတယ်။ သည်ညက လမ်းမတော် ရာမဇာတ်ကို မိန်းမတွေ သွားကြတယ်၊ ဦးရီးတော် ကတော့ အိမ်စောင့်ပေါ့လေ၊ ခါတိုင်းလိုပဲ တံခါးပေါက်ဝမှာ အဝတ်ကုလား ထိုင်နဲ့ ထိုင်စောင့်နေတာပဲ”\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544724955285,"sku":"","price":10800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e9a83084-37ef-4166-b70f-c8b63938b795.jpg?v=1730250337"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-၀ထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်အဌမတွဲ","title":"ဝထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်အဌမတွဲ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေကြော့မှူး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရန်ကုန်မြို့မှ မန္တလေးမြို့သို့ သွားလာသော စလေဒင်” အမည်ရှိ စာပို့မီးသင်္ဘောသည် မန္တလေးမြို့ ဂေါဝိန်ဆိပ်ကမ်းသို့ ဆိုက်ကပ်သဖြင့် သင်္ဘောစီးခရီးသည်တို့လည်း ဝန်စည်အထုပ်အပိုးများနှင့် သင်္ဘောကုန်းဘောင်မှ တိုးဝှေ့ကာ ဆင်းသက်လျက်ရှိ ကြစဉ် သင်္ဘောဆိပ်ကမ်းအနီးရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကိုမှီလျက် အသက် ၃၀ ကျော် ခန့်မျှရှိသော လူတစ်ယောက်သည် သတင်းစာတစ်စောင်ကို တစ်ဖက်၌ လိပ်ကာ ကိုင်လျက် တစ်ဖက်မှ တုတ်ကောက်နှင့် မြေကိုခြစ်ရေးရင်း ငြိမ်းချမ်းအေးရွှင် ကြည် လင်ချမ်းမြစွာရှိသော အမူအရာဖြင့် ဆေးပေါ့လိပ်ငယ်ကို ရံဖန်ရံခါရှိုက်ဖွားပြီးလျှင် ယခင်က သင်္ဘောဆင်းခရီးသည်တို့အား ကြည့်ရှုမျှော်ကာ ရှိနေလေ၏။ ခရီး သည်တို့လည်း မြင်းရထား၊ နွားလှည်း၊ ဓာတ်ရထားစသည်တို့ဖြင့် အသီးသီး ထွက်ခွာသွားကြသဖြင့် အတန်ငယ် လူသူပါးရှား၍သွားလတ်သော် အသက် ၂၀ ခန့်အရွယ်မျှရှိသော သူငယ်တစ်ယောက်သည် သားရေအိတ်ငယ်တစ်ခုကို လက် ဆွဲလျက် ရခိုင်ရွှေသည် နှစ်ယောက်တို့၏ အလယ်မှလိုက်ခဲ့၍ ကုန်းပေါ်သို့ တက် လာသည်ကို ယခင်က သစ်ပင်၌မှီလျက်ရှိသောလူ မြင်လေလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eသူငယ်ကလေးက ရုပ်ရည်ကချောသန့်၊ အမူအရာလေးကလည်း မိန်းမ ကလေးလိုပဲ၊ ပျော့ပျော့ပျောင်းပျောင်း၊ သည်မြို့မှာ အသိမိတ်ဆွေများ မရှိရှာရော့ သလား ကရို၊ ရွှေကြိုတွေက အတင်းညှပ်ပြီး ဆွဲနေကြ သူတို့အိမ် ရောက်မှဖြင့် အလှီးခံရရှာတော့မှာပဲ၊ ခမျာကလေးက မန္တလေးမြို့ ကိုမှ ရောက်ဖူးရှာမယ် မထင်ပါ ဘူး၊ သတိပေးလိုက်ဦးမှ ထင်ပါရဲ့” ဟု တစ်ယောက်တည်းစိတ်ကူးပြီးနောက် ထိုသူငယ်ဆိုက်ရောက်၍လာသည်တွင် ရွှေကြိုများမမြင်အောင် ဦးခေါင်းကို အနည်း ငယ် ညိတ်၍ပြလိုက်လေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ သူငယ်လည်း ရွှေကြိုများကို ခေတ္တစောင့်ဆိုင်းရန်ပြောဆိုခဲ့၍ ထိုသူ၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ပြီးလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကျွန်တော့်ကို ခေါ်ပါသလားခင်ဗျား” ဟု မေးရာ\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eထိုသူ\u003c\/strong\u003e။ ။ “ခေါ်မိပါတယ် မောင်၊ ရွှေကြိုများအိမ်မှာ မောင်တည်းခိုလို့ ငွေများ ကြေးများ များများစားစားပါလို့ရှိရင် သတိထားနော်၊ အစစအရာရာမှာ သတိဝီရိယ နဲ့ နေပါထိုင်ပါ၊ သည်မြို့မှာ အသိမိတ်ဆွေမရှိဘူးမှတ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူငယ်\u003c\/strong\u003e။ ။ “မရှိပါဘူးခင်ဗျာ၊ တစ်ခေါက်မှလည်း ကျွန်တော်မရောက်ဖူးပါ ဘူး။ သတိပေးတာလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ၊ သည့်ပြင်တည်းအိမ် နေအိမ် တွေ့ရင်လည်း ကျွန်တော် သူတို့အိမ်မှာ မတည်းခိုပါဘူး၊ စိတ်ချပါခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော် သတိပြုပါမယ်”ဟုပြောလျှင် ထိုသူလည်း သူငယ်၏အပေါ်၌ မေတ္တာသက်ဝင်ခဲ့သည် ဖြစ်၍ အရေးအကြောင်းရှိက စောင်မကြည့်ရှုချေတော့မည်ဟု စိတ်တွင် အောက်မေ့ပြီးလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကျုပ်အိမ်က မင်္ဂလာဈေးလမ်း၊ ရှေ့နေမောင်ဘရွှေတဲ့၊ မောင် တစ်ခေါက် လောက်လာပြီး လည်လှည့်ဦးနော်” \u003cstrong\u003eသူငယ်\u003c\/strong\u003e။ ။ “ကောင်းပါပြီခင်ဗျား၊ ကျွန်တော် သွားချေပါဦးမယ်၊ ခွင့်ပြုပါဦး ခင်ဗျာ” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e။ ။ “ကောင်းပါပြီ မောင်၊ ကောင်းပါပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၎င်းနောက် မောင်ဘရွှေလည်း “သည်သူငယ်ကလေး မျက်နှာမြင်ရ၊ မြင်လျှင် မြင်ချင်း ဘာကြောင့်လဲမသိ ချစ်ခင်လိုက်ရတာ၊ ရေစက်ပဲထင်ပါရဲ့ ၊ ဘာကိစ္စများနဲ့ ရောက်လာတယ်မသိ၊ အလည်သက်သက်ပဲထင်ပါရဲ့ ၊ဝတ်ပုံစားပုံကတော့ အောက် သားခပ်ဆန်ဆန်ပဲ၊ တယ်ပြီးလည်းနူးနူးညံ့ညံ့ရှိတယ်၊ ကိုင်း ငါလည်းပျင်းလှသေး တယ်၊ အင်းဝဘက်လိုက်သွားပါဦးမယ်” ဟုပြောပြီးလျှင် မန္တလေးနှင့်အင်းဝသို့ကူးသော ကူးတို့သင်္ဘောပေါ်သို့တက်၍ လေညှင်းခံရန် အင်းဝဘက်သို့ လိုက်ပါသွား လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှေ့နေမောင်ဘရွှေမှာ အင်္ဂလိပ်ကျောင်းမှ အိုင်အေတန်းကို အောင်မြင်ပြီးသည် နောက် အစိုးရဘက်၌ နှစ်ပေါင်းအနည်းငယ်ထမ်းရွက်ခဲ့ရာ သူတစ်ပါးတို့၏ လခစား မည်သည်မှာ လွတ်လပ်စွာနေထိုင်သွားလာရခြင်းမရှိဘဲလျက် “သခင်အားရ၊ ကျွန် စာဝ”ဟူသောစကားကဲ့သို့ မျက်နှာလိုအားရ ပြုလုပ်နိုင်သောသူများသာလျှင် ကြီး ပွားထွန်းကားမြဲ ဖြစ်လေရကား မောင်ဘရွှေမှာ အမိအဘ၏ အမွေအနှစ် ပစ္စည်းဥစ္စာ တို့ကိုလည်း အတန်ငယ်ဆက်ခံရရှိခဲ့သည်လည်းတစ်ကြောင်း၊ မဟုတ်လျှင် မခံယူသော သဘောလည်းရှိလျက်၊ လွတ်လပ်ခြင်းကိုလည်း နှစ်သက်စုံမက်ခဲ့သောသူ တစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်နှင့် ဥပဒပညာများကို သင်ကြားခဲ့ပြီးလျှင် ဒုတိယတန်းရှေ့နေ စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ပြီးနောက် ရှေ့ နေလုပ်ငန်းဖြင့် မန္တလေးမြို့တွင် နေထိုင် အသက် မွေးခဲ့လေသည်။ ယင်းကဲ့သို့ ရှေ့နေလုပ်ငန်းဖြင့် အသက်မွေးခဲ့ပါသော်လည်း မောင်ဘရွှေမှာ များစွာသော အခြားရှေ့နေတို့ကဲ့သို့ အမှုမှန်သည်ဖြစ်စေ၊ မမှန်သည်ဖြစ် စေ ပိုက်ဆံသာလျှင် လိုရင်းဖြစ်သည်ဟု မှတ်ထင်ခြင်းမရှိသည်ဖြစ်၍ မမှန်မကန်ဉာဏ် ဖြင့် လည်ဆယ်၍ မှုခင်းဖြစ်ပွားလိုသောအမှုသည်တို့၏ အမှုတို့၌ မည်မျှပင် ကြေး ငွေပေးကမ်းငှားရမ်းသည်ဖြစ်စေကာမူ အမှုကိုလက်မခံဘဲ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်သာဖြစ် လျက် ရံဖန်ရံခါ သူတစ်ပါးတို့၏ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းကိုခံရသော ဆင်းရဲသားအမှု သည်တို့အား မရှိနွမ်းပါးသည်ကို ပမာဏမပြု၊ အခကြေးငွေ တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ မရရှိဘဲလျက် မိမိကိုယ်တိုင် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်းခံရဘိသကဲ့သို့ အစမှအဆုံးတိုင် လိုက်လံလျှောက်လဲခြင်းကို ပြုတတ်ပေ၏။ ယင်းကဲ့သို့ ပြုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် အခါ ကြေးငွေရရှိသောအမှုတို့ နည်းပါးလျက် “မေတ္တာရိ” ကုသိုလ်ဖြစ်အမှုတို့သာလျှင် ပေါများခဲ့သည်ဖြစ်၍ ငွေဝင်နည်းပါးလှသည်ဖြစ်သော်လည်း မောင်ဘရွှေမှာ မိမိ လက်ရှိ ပစ္စည်းဥစ္စာ လယ်ယာချောင်းတို့မှ မိမိစားသုံးလောက်အောင် ဝင်ငွေရရှိ သည်လည်းတစ်ကြောင်း၊ သားမရှိ၊ မယားမရှိ၊ မိမိအပေါ်၌ မှီခိုအားထား ပြုလုပ်ရ သည့်သူလည်း မရှိသည်နှင့် ယင်းကဲ့သို့ ဝင်ငွေ နည်းပါးခဲ့သော်လည်း မိမိ၏စိတ် ၌ အနှောင့်အယှက်မရှိဘဲ လွတ်လပ်ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ဘရွှေလည်း လေညှင်းခံရန်မျှ ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်၍ အင်းဝဘက်၌ သင်္ဘောဆိုက်ကပ်သော်လည်း မဆင်းသက်ဘဲ အဆန် မန္တလေးဘက်သို့ ပြန်လည် လိုက်လာခဲ့သဖြင့် မိမိနေအိမ်သို့ ရောက်လေလျှင် မိမိ၏ နာမည်နှင့် ရောက်နေသော စာများအနက် တစ်စောင်သောစာကို ဖောက်၍ ဖတ်ပြီးနောက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကော်ပြီ... ကော်ပြီ... သည်တစ်ခါ ဖြင့် ကိုယ့်လူကြီး နေရာကျကောင်း ပါရဲ့၊ သည်တစ်ခါ နေရာကျပါမှပဲ ခမျာမှာ ကံချော်နေတာ တော်တော်ကြာသွားရှာ ပြီ၊ လူကောင်းကြီးတစ်ယောက်ပပ်၊ ဦးဘိုးမောင်ဟာ နက်ဖြန်ခါ သူ့မြင်းကို လာပြီး ကြည့်စေချင်တယ်တဲ့၊ နက်ဖြန်လည်း အမှုလိုက်စရာမရှိဘူး၊ သွားပြီးကြည့်လိုက်ဦး မှပဲထင်တယ်၊ သည်တစ်ခါ စိန်လယ်ဂျာပွဲမှာ ကော်ရင်ဖြင့် တော်မှာပဲ၊ နို့မို့ရင်ဖြင့်၊ ကိုယ့်လူ မြင်းတွေရောင်းရှာရတော့မယ်ထင်တယ်” စသဖြင့် တစ်ယောက်တည်း စဉ်းစားစိတ်ကူးလျက်ရှိနေလေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၎င်းစာကို ရေးသားပေးပို့သူ ဦးဘိုးမောင်မှာ ပင်စင်အငြိမ်းစား ကြေးတိုင်ဝန်ထောက်တစ်ယောက်ဖြစ်လျက် ပြိုင်မြင်းများ မွေးမြူခြင်း၌ အလွန်တရာ ဝါသနာ ပါရှိသည်ဖြစ်ရာ မန္တလေးမြို့ နန်းတော်ရှေ့၊ ဈေးအရှေ့ဘက်၊ မင်္ဂလာဥယျာဉ်အရပ်၌ ပြိုင်မြင်းများ မွေးမြူနေထိုင်လျက်ရှိလေသည်။ မောင်ဘရွှေမှာလည်း မိမိကိုယ်တိုင် ပြိုင်မြင်းမွေးမြူခြင်းမရှိသော်လည်း မြင်းပြိုင်ခြင်း၌ အတန်ငယ်ဝါသနာပါရှိခဲ့သည် ဖြစ်၍ ဝန်ထောက်ဦးဘိုးမောင်နှင့်လည်း ချစ်ကျွမ်းဝင်ခဲ့ရာ တာပတ်ပွဲများတွင် ဦးဘိုး မောင်၏ မြင်းများဘက်မှ လောင်းစားခြင်းပြုခဲ့ပါသော်လည်း လွန်ခဲ့သည့် ၅ ပွဲ၊ ၆ ပွဲတွင် ဆုံးရှုံးခဲ့သည်သာလျှင် ဖြစ်ခဲ့လေ၏။ သို့ရာတွင် မောင်ဘရွှေမှာ မြင်းပွဲတို့၌ လောင်းစားခြင်းပြုခဲ့စေကာမူ မိမိ၌ နစ်နာဆုံးရှုံးခြင်း ရှိလောက်အောင် မြောက်မြား သော ကြေးငွေတို့ကို လောင်းစားခြင်းပြုသည်မဟုတ်၊ ပျော်ပါးရုံမျှသာလျှင် အနည်း ငယ်လောင်းစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည့်ပြင် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း မြင်းများကို အတော်အတန် နားလည်ကျွမ်းကျင်ခဲ့သည်ဖြစ်သောကြောင့် လောင်းသမျှ အခါတိုင်း၌ နိုင်သည်သာ လျှင်ရှိခဲ့ရာ လွန်ခဲ့သည့် ၄-၅ ပွဲတွင်မှ ဆက်လက်၍ ရှုံးပါးရခြင်းဖြစ်လေသည်။ သို့ပင်ဆုံးရှုံးပါသော်လည်း မောင်ဘရွှေမှာ သူဌေးဖြစ်ကြံစည်၍ လောင်းစားသည် မဟုတ်။ \u003cstrong\u003eဝန်နှင့်အား၊ မြားနှင့်လေး\u003c\/strong\u003e” ဟူဘိသကဲ့သို့ မိမိ အင်အားကို ချင့်ချိန် လောင်းစားခြင်းပြုခဲ့သည်ဖြစ်သောကြောင့် ရှုံးပင်ဆုံးရှုံးသော်လည်း နစ်နာစေလောက် အောင် ရှိခဲ့သည်မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာကိုဖတ်ပြီးနောက် မောင်ဘရွှေလည်း ပက်လက်ကုလားထိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်လျက် ဆေးလိပ်ကိုဖွာရှိုက်ရင်း စဉ်းစားစိတ်ကူးလျက်ရှိစဉ် သူငယ် တစ်ယောက်သည် အိမ်ပေါ်သို့တက်လာ၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eအမိန့်တော်ရမင်း ရှိပါသလားခင်ဗျား” ဟုမေးရာ ထိုသူငယ်မှာ အခြား မဟုတ်၊ သင်္ဘောဆိပ်၌တွေ့ခဲ့သော သူငယ်ပင်ဖြစ်လေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ဘရွှေလည်း သူငယ်အား နေရာထိုင်ခင်းပေးပြီးနောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဘယ့်နှယ်လဲ၊ ချက်ချင်းပဲ ပေါက်လာသကိုး မောင်၊ ဘယ်မှာတည်းခိုပါ သလဲ၊ ရွှေသည်များ အိမ်မှာပဲလား” \u003cstrong\u003eသူငယ်\u003c\/strong\u003e။ ။ “ယခုဖြင့် သူတို့အိမ်မှာပဲ တည်းခိုနေရပါသေးတယ်ခင်ဗျာ၊ နောင် ကြီး သတိပေးတဲ့အတိုင်း တော်တော်ငွေညှစ်တဲ့လူတွေပါပဲ၊ ရောက်ကာရှိသေး ငွေ ၁\/ - ၂\u003c\/span\u003e8\/ \u003cspan\u003eလောက် ကုန်သွားပြီခင်ဗျာ” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e။ ။ “သည်လူစုက သည်လိုပဲမောင်၊ သူတို့ဆီကဝယ်နိုင်ခြမ်းနိုင်မှ ကောင်း - တဲ့ လူစုတွေပဲ၊ ဒါထက် မောင်က အလည်သက်သက်ပဲလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူငယ်\u003c\/strong\u003e။ ။ “ကျွန်တော်လည်း စိတ်ညစ်ညစ်ရှိတာနဲ့ ရောက်ချင်ရာ ရောက်စေတော့ဆိုပြီး ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါတယ်၊ သည်မြို့မှာ အလုပ်အကိုင် အပေါက် အလမ်းတည့်ရင်လည်း လုပ်ကိုင်စားသောက်နေထိုင်ဖို့ပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e။ ။ “အမိ အဘနဲ့စိတ်ဆိုးပြီး ထွက်ပြေးလာခဲ့တဲ့သူငယ်မှတ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူငယ်\u003c\/strong\u003e။ ။ “မဟုတ်ပါဘူးခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်မှာ မိမဲ့ဘမဲ့ဖြစ်လေတော့ နေရင်း ဒေသမှာ မနေချင်လို့ မိမွေဘမွေကလေးများ စုဆောင်းရောင်းချပြီး သည်မြို့မှာ တစ်မျိုး တစ်မည်ကြံစည်နေထိုင်မယ်လို့ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါတယ်၊ ငွေကလေး ၂၀၀၀ တော့ ပါလာပါရဲ့”ဟုပြောပြီးနောက် သူငယ်လည်း သားရေအိတ်တွင် သေသပ်စွာခေါက် ၍ ထည့်ထားသော ၁ဝဝ တန် ငွေစက္ကူ အချပ် ၂၀ ကို ထုတ်၍ပြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e။ ။ “မောင်က ဘယ်မြို့ဇာတိလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူငယ်\u003c\/strong\u003e။ ။ “ပုသိမ်မြို့ဇာတိပါခင်ဗျာ၊ ကြီးတော့ ရန်ကုန်မှာကြီးပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e။ ။ “ဘယ်လိုအလုပ်အကိုင်များနဲ့ အသက်မွေးမယ်လို့ ကြံစည်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူငယ်\u003c\/strong\u003e။ ။ “မပြောတတ်ပါဘူးခင်ဗျာ၊ ဖြစ်သမျှနဲ့ ကြံဖန်ပြီး အသက်မွေးရ မှာပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e။ ။ “ဘာပညာများ တတ်ခဲ့သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူငယ်\u003c\/strong\u003e။ ။ “ကျွန်တော် အင်္ဂလိပ်စာ ၇ တန်းအောင်ခဲ့ပါတယ်ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e။ ။ “မောင့် နာမည် ဘယ်သူတဲ့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူငယ်\u003c\/strong\u003e။ ။ “မောင်စံတင့်ပါတဲ့ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e။ ။ “ယခုဖြင့် ဘယ်လိုအကြံအစည်မျှ မရှိသေးဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူငယ်\u003c\/strong\u003e။ ။ “မရှိသေးပါဘူးခင်ဗျာ၊ အလုပ်မရမီ သည်ငွေကလေးနဲ့ စားသောက် ပြီး သည်ငွေကလေးမကုန်မီ အလုပ်အကိုင်တစ်ခုခု နေရာတကျရကောင်း ပါရဲ့လို့ မျှော်လင့်ရတာပါပဲ ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ဘရွှေလည်းဆေးလိပ်ကိုသောက်ရှူရင်း မောင်စံတင့်၏နူးညံ့ပျော့ပျောင်း ကောင်းမွန်ပြေပြစ်သော ရုပ်လက္ခဏာတို့ကိုလည်းကောင်း၊ သူငယ်၏သေးသွယ် နုနယ်သော ခြေလက်အင်္ဂါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ သိမ်မွေ့ နူးညံ့သော ကိုယ်အမူအရာ၊ နှုတ်အမူအရာတို့ကိုလည်းကောင်း၊ အတန်ကြာအောင် ကြည့်ရှုအကဲခတ်ပြီးလျှင် \u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e။ ။ “အလုပ်အကိုင်တစ်ခု ကျုပ်ရှာပြီးပေးရင် လုပ်မလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူငယ်\u003c\/strong\u003e။ ။ “ကျေးဇူးပဲ ခင်ဗျာ၊ လုပ်ပါရစေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်ဘရွှေမှာ ယခင်က ပြိုင်မြင်းများမွေးမြူသူ ဝန်ထောက်ကြီး ဦးဘိုးမောင် နှင့် တွေ့ဆုံစဉ်အခါက ဦးဘိုးမောင်မှာ မြင်းအမြောက်အမြားမွေးမြူသူဖြစ်၍ ယုံကြည် စိတ်ချရသော လက်အောက်စာရေးတစ်ယောက် အလိုရှိကြောင်းနှင့် ပြောဆိုဖူးသည်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544724725909,"sku":"","price":9450.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_6cd1c0a0-0862-4623-8f1f-3acac16b449e.jpg?v=1730250355"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-၀သုံးလုံး","title":"ဝသုံးလုံး","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း (၁) \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအသင်းသားသစ်တစ်ယောက် သွတ်သွင်းပုံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချမ်းအေးသော ဥတုရာသီတွင် မိုးကလေး တဖွဲဖွဲကျလျက် လေ တရှူးရှူး တိုက်ခတ်နေသည့်အတွက်ကြောင့် အရေးကြီးသော ကိစ္စ မရှိသည့် လူကောင်း၊ သူကောင်း ဟူသမျှတို့သည် အိပ်ရာထဲတွင် မနွေးနွေးအောင် စောင်ဖြင့်ထွေးကာ ကွေးလျက် အိပ်နေကြမည့်ညဉ့်မျိုး တစ်ညဉ့်၌ ရန်ကုန်မြို့ ဘုရင်မပန်းခြံ (ယခု ဗန္ဓုလပန်းခြံ) အနီး ကုန်သည်လမ်းဘက်တွင် မိုးကာအင်္ကျီကြီးကို ဝတ်လျက် မျက်နှာ တစ်ပိုင်းဖုံးအောင် ဦးထုပ်ကို ခပ်နိမ့်နိမ့်ဆောင်းထားသည့် လူတစ် ယောက်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူကို စောင့်မျှော်နေသည့် လက္ခဏာနှင့် သံတိုင်များအနီးတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် စင်္ကြံလျှောက် လျက်ရှိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမကြာမီ ဟိုက်ကုတ်လွှတ်တော် အဆောက်အအုံရှိ နာရီစင်ကြီးမှ ၁၁ နာရီထိုးသဖြင့် နောက်ဆုံးထိုးလိုက်သော နာရီချက်သည် လေထဲတွင်ဟိန်းလျက် ကျန်နေဆဲတွင် ခပ်သုတ်သုတ် မောင်းနှင်လာသော ဆီဒင် ကားကြီးတစ်စီးသည် ထိုသူ၏ အနီး လမ်းနံဘေးတွင် ရုတ်တရက် ထိုး၍ ဆိုက်ရပ်လိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကားရှေ့၌ ထွန်းထားသော မီးလုံးကြီးနှစ်လုံးမှာ ခပ်မှိန်မှိန် ရှိနေသည့်ပြင် ကားထဲတွင်ရှိသော မီးပွင့်ကလေးမှာလည်း ငြိမ်းထား သည့်အတွက်ကြောင့် ကားအတွင်း၌ မှောင်မည်းလျက်ရှိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစင်္ကြံလျှောက်လျက်ရှိသော လူသည် အနည်းငယ်မျှ ဆိုင်း စဉ်းစားပြီးနောက် ကားနံဘေးသို့ ရုတ်တရက် ချဉ်းကပ်၍ တံခါးကို ဖွင့်ပြီးလျှင် ကားထဲသို့ ဝင်၍ထိုင်လေ၏။ ကားထဲ၌ကား တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူမျှ မပါဘဲ ဒရိုင်ဘာတစ်ယောက်တည်းသာလျှင် ရှေ့ပိုင်းတွင် ထိုင်လျက်ရှိရာ တက်လာသောလူမှာ မိမိပြုလတ္တံ့သော အပြုအမူ၏ လွန်မင်းစွာ အရေးကြီးလှသောအဖြစ်ကို သိနားလည် သည့် လက္ခဏာနှင့် ရင်ထဲ၌ တဒိန်းဒိန်းတဒိုင်းဒိုင်း လှုပ်ခုန်လျက်ရှိ၏။ ကားမောင်းလာခဲ့သော ဒရိုင်ဘာသည် လှုပ်ရှားခြင်းမပြုဘဲ ကျောက် ရုပ်သဖွယ် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်လျက်ရှိသည့်ပြင် ကားမှာလည်း ဆိုက် ရပ်မြဲတိုင်း ဆိုက်ရပ်လျက် ရှိသောကြောင့် အတန်ကြာအောင် တိတ် ဆိတ်စွာဖြင့် ငုတ်တုတ်ကြီး ထိုင်လျက်ရှိကြ၏။ နောက်ဆုံး၌...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒရိုင်ဘာ\u003c\/strong\u003e။ ။ “ဘယ့်နှယ်လဲ.. ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eခရီးသည်\u003c\/strong\u003e။ ။ “ဆုံးဖြတ်ပြီးလို့ မို့ လာခဲ့တာပေါ့ ။ ခင်ဗျား လိုချင်တာက ဘာလဲ၊ ဆိုစမ်းပါဦး။ ခင်ဗျားလိုချင်တာကို ပြောပြီး တော့ ကျုပ်က ကျုပ်လိုချင်တာ ပြောမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒရိုင်ဘာ\u003c\/strong\u003e။ ။ “ခင်ဗျားလိုချင်တာကို ကျုပ်သိပြီးပါပြီ။ ပြော နေဖို့ မလိုပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eခရီးသည်\u003c\/strong\u003e။ ။ “သိလျှင် ဆိုစမ်းဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒရိုင်ဘာ\u003c\/strong\u003e။ ။ “ခင်ဗျားဟာ သူတစ်ပါးငွေကို သုံးပြီး ပြန် မစိုက်နိုင်တဲ့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ ကြံစည်နေတယ် ဟုတ်လား။ ဒီပြင်တစ်ချက်ကလည်း ဟိုရှေးတုန်းက ခင်ဗျားကျူးလွန် ခဲ့မိတဲ့ ပြစ်မှုတစ်ခုအကြောင်းကို ရန်သူတစ်ယောက်က သိထားလေတော့ ပုလိပ်လက် အပ်မှာကို ခင်ဗျား စိုးရိမ်ပူပန်နေတယ် မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့်မို့လို့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်လောက်တုန်းက ဆေးတိုက်တစ် တိုက်မှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ ခင်ဗျားမိတ်ဆွေတစ်ယောက်ဆီက အဆိပ် ရည် တစ်ပုလင်းကို ခင်ဗျား တိတ်တိတ်လေးဝယ်ထားပြီး စနေနေ့ မြင်းပွဲမှာ မြင်းမနိုင်လျှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ ခင်ဗျား ကြံ ရွယ်ထားတယ်မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခရီးသည်သည် မိမိ၏အတွင်းရေးများကို ထိုမျှလောက် ခရေစေ့ တွင်းကျ သိထားသည့်အတိုင်း ပြောပြသည်များကို ကြားရသောအခါ အံ့သြလှသည်နှင့် ပါးစပ်ကို ဟလျက် ငေးကြည့်နေမိရာ ဒရိုင်ဘာ လည်း ဖြည်းညင်းစွာ ရယ်မောလျက် ရှိလေ၏။ ထို့နောက်.. ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒရိုင်ဘာ\u003c\/strong\u003e။ ။ “ကိုင်း ဒါဖြင့် ကောင်းပြီ။ ခင်ဗျားကို ဒီအခက် အခဲတွေက လွတ်အောင် ကျုပ်ကူညီလျှင် ကျပ်ခိုင်းတဲ့ကိစ္စကို ခင်ဗျား ဆောင်ရွက်ပေးမလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eခရီးသည်\u003c\/strong\u003e။ ။ “ဘယ်လို ကိစ္စမျိုးလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒရိုင်ဘာ\u003c\/strong\u003e။ ။ “ကိစ္စကတော့ ခင်ဗျားအဖို့ လွယ်ပါတယ်။ ကျုပ်ခိုင်းတဲ့အတိုင်း လုပ်ပေးရုံပါပဲ။ ခင်ဗျားအဖို့ ဘေးရန်လည်း မရှိ ဘူး။ ငွေလည်းကောင်းကောင်းရမယ်။ ကျုပ်ပေးအပ်တဲ့ ငွေစက္ကူတွေ ကို ခင်ဗျားက စုံအောင်ထုတ်ပြီး သုံးပေးရုံပါပဲ။ အပ်မည့် ငွေစက္ကူ တွေဟာ ပုလိပ်လက်ထဲမှာ နံပါတ်တွေ ရောက်နေလေတော့ ကျုပ်သုံး လျှင်တော့ ခဲယဉ်းတယ်။ ခင်ဗျားမှာတော့ ဘဏ်တိုက်မှာ ငွေစက္ကူချင်းလဲလိုက်ရုံပဲ။ ဘာမျှမခက်ခဲဘူး။ ဒီလိုလုပ်ပေးလျှင် ခင်ဗျားပေးစရာ ရှိတဲ့ အကြွေးတွေကို ကျုပ်က စိုက်ထုတ်ပြီး ဆပ်မယ်၊ ဘယ့်နှယ်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eခရီးသည်\u003c\/strong\u003e။ ။ (ရုတ်တရက် အဖြေမပေးဘဲ) “ “ဝသုံးလုံး” အသင်းဆိုတာ ဘယ့်နှယ်ဟာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒရိုင်ဘာ\u003c\/strong\u003e။ ။ “ဝသုံးလုံးအသင်းဆိုတာ ခင်ဗျားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eခရီးသည်\u003c\/strong\u003e။ (အံ့သြစွာနှင့်) “ဘယ့်နှယ် ကျုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒရိုင်ဘာ\u003c\/strong\u003e။ ။ “ခင်ဗျားလည်း အသင်းသားတစ်ယောက်ပဲ။ ခင်ဗျားလို အသင်းသူ အသင်းသားပေါင်း တစ်ရာမကဘူး ရှိကြတယ်။ သို့သော် ခင်ဗျားကလည်း သူတို့ကို မသိဘူး။ သူတို့ကလည်း ခင်ဗျား ကို မသိဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eခရီးသည်\u003c\/strong\u003e။ ။ “နို့ ခင်ဗျားကကော”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒရိုင်ဘာ\u003c\/strong\u003e။ ။ “ကျုပ်ကတော့ အားလုံးကိုသိတယ်။ ဘယ့်နှယ် လဲ၊ ကျုပ်ပြောတာ သဘောတူပြီလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eခရီးသည်\u003c\/strong\u003e။ ။ (အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးမှ) “သဘောတူပါ ပြီဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒရိုင်ဘာ\u003c\/strong\u003e။ ။ “ကိုင်း... ဒါဖြင့် ရော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ဒရိုင်ဘာသည် အတော်ပြည့်ဖောင်းအောင် ထည့်ထား သော စာအိတ်ကြီးတစ်လုံးကို လှမ်းပေးရာ ဝသုံးလုံးအသင်းသားသည် စာအိတ်ကြီးကိုယူ၍ အတွင်းအင်္ကျီအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် ဒရိုင်ဘာက “ကိုင်း ဒါဖြင့် ဆင်းပေတော့” ဟု ပြောလိုက်ရာ ထိုလူလည်း မေးမြန်းခြင်းမပြုဘဲ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့လေ၏။အောက်သို့ ရောက်သောအခါ ထိုသူသည် ဒရိုင်ဘာ၏မျက်နှာကို မြင်လိုလှသည်နှင့် ရှေ့ပိုင်းသို့ လျှောက်လာ၍ ဆေးလိပ်ကို မီးညှိသည့် ဟန်ဖြင့် မီးခြစ်မည်ပြုလေရာ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒရိုင်ဘာ\u003c\/strong\u003e။ ။ “မလုပ်နဲ့လေ၊ ကျုပ်ကို မသိချင်ပါနဲ့ ။ ကျုပ်ကို သိတဲ့လူဟာ လူ့ပြည်မှာ တယ်ပြီးကြာကြာမနေရတတ်ဘူး။ ဒါတစ်ခု တော့ မှတ်ထားလိုက်၊ ကြားရဲ့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်တစ်ခဏ၌ မော်တော်ကားလည်း ထွက်သွားလေရာ ထိုလူသည် ကားကို မျှော်ကာကြည့်ရင်း ဒူးများ ဆတ်ဆတ်တုန် လျက် ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့လေ၏။ တုန်လည်း တုန်ထိုက်လှပေ၏။ အကြောင်း မူကား ဤလူလောက်မျှမကသည့် ထိတ်ထိတ်ကြဲဆိုသော လူများပင်လျှင် ဝသုံးလုံးအသင်း၏ နယ်နိမိတ်အတွင်းသို့ ရောက်ကြရသည့်အခါ ဒူးတုန် ကြရမြဲသာလျှင် ဖြစ်ပေသောကြောင့်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဝသုံးလုံး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတရားခံတစ်ယောက်ကို ကြိုးပေးသတ်ရန် စီရင်ချက် ချမှတ်သည့်အခါ “မသေမချင်း သေအောင်သတ်ရမည်”ဟူသော ဥပဒေသည် မူလဥပဒေရေးဆွဲကတည်းက တည်ရှိလာခဲ့ပါမူ ဝသုံးလုံး အသင်းကြီး” ၏ | \u003cspan\u003eလက်ချက်ဖြင့် အသက်ဆုံးရှုံးကြရရှာသော လူတစ်ကျိပ်ခန့်တို့မှာ ယခု အချိန်အခါတွင် အသက်ရှင်လျက် ရှိကောင်းရှိနေကြပေလိမ့်မည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ရာတွင် လူတို့ရေးဆွဲ အတည်ပြုကြရသော ဥပဒေများကို မဆိုထားဘိ၊ မြတ်စွာဘုရားကိုယ်တော်တိုင် ဆုံးဖြတ်သတ်မှတ်တော် မူခဲ့သည့် ဝိနည်း ပညတ်တော်များပင်လျှင် အရေးအခွင့် ကြုံကြိုက် သည့်အခါတွင်မှ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်၍ ဖြည့်စွက်ခြင်း၊ ပြင် ဆင်ခြင်း၊ ပြောင်းလဲခြင်း စသည်ဖြင့် အကြောင်းအားလျော်စွာ စီမံရ သည် ဖြစ်ရကား ဥပဒေစည်းကမ်းဟောင်းများ၌ ချွတ်ယွင်းချက်များတွေ့သဖြင့် ဥပဒေသစ်များဖြင့် ရံဖန်ရံခါ ဖြည့်စွက်ပြင်ဆင်ပေးရန် | \u003cspan\u003eလိုသည့်အဖြစ်ကို အံ့သြဖွယ်ရာ မရှိပေ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတရားခံ လူဆိုးကြီးတစ်ဦးဖြစ်သော ဘိုဝမှာ ဥပဒေဟောင်း တစ်ခု၏ ချွတ်ယွင်းမှုကြောင့် ကြိုးစင်ပေါ်သို့ တက်ပြီးသည့်အခါမှ အသက်ချမ်းသာရာ ရခဲ့ဖူးသူတစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိုဝမှာ လူသုံးလေးယောက်ကို သတ်၍ ဓားပြတိုက်သော အမှု အတွက်ကြောင့် ကြိုးမိန့်ကျသဖြင့် ကသာမြို့ ထောင်ကြီးတွင် ကြိုးစင် ပေါ်သို့ တက်ခဲ့ရဖူးလေရာ တပည့်ငယ်သားဖြစ်သော ဓားပြများကထောင်နှင့်ဆိုင်ရာ အရာရှိများနှင့်တကွ အာဏာသားကိုပါ လာဘ် ထိုး၍ လည်ပင်း၌ စွပ်သောကြိုးကို ဓားဖြင့် တဲတ်ကလေးကျန်အောင် လှီးထားလေရကား တရားခံ ဘိုဝကို ကြိုးစင်မှ ချလိုက်သည့်အခါ ကြိုးသည် ထောင်းခနဲ ပြတ်၍ ကျသွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆိုင်ရာလူများလည်း ပွန်းပဲ့ရုံမျှလောက်သာ ရှိနေသော တရားခံ ဘိုဝကို ကြိုးစင်ပေါ်သို့ တစ်ဖန်တင်ကြမည် ပြုဆဲတွင် အဆင်သင့် စောင့်ဆိုင်းလျက်ရှိသော တရားခံ၏ ဝတ်လုံက တရားခံကို ကြိုးပေး ပြီးပြီဖြစ်သောကြောင့် ထပ်မံ၍ ကြိုးစင်ပေါ်သို့ တင်ခွင့်မရှိကြောင်းနှင့် အနီးရှိ တရားသူကြီးအား လျှောက်လဲလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ဆုံး၌ တရားသူကြီးသည် ကြိုးပေးခြင်းအလုပ်ကို ခေတ္တ | \u003cspan\u003eရပ်ဆိုင်းစေ၍ တရားခံဘိုဝ၏အမှုကို ဆိုင်ရာရုံးတော်သို့ တင်ပို့ စစ်ဆေးစေရာ တရားသူကြီး၏ စီရင်ချက်တွင် “မသေမချင်း သေအောင် သတ်ရမည်” ဟူသော စကားမပါရှိဘဲ “ကြိုးပေးသတ်ရမည်” ဟူ၍သာလျှင် သာမန်ဖော်ပြပါရှိလေရတကား တစ်ကြိမ်ကြိုးပေးပြီး ဖြစ်သော တရားခံကို ကြိုးစင်ပေါ်သို့ ထပ်၍တင်ရန် အခက်အခဲ တွေ့ နေလေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ဆုံး၌ အကြီးဆုံးသော တရားဌာနဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိ ကြီးလည်း တရားခံဘိုဝကို တစ်ခါတည်းလွှတ်၍ မပစ်လိုက်သော်လည်း ဒုတိယအကြိမ် ကြိုးပေးရန် ဒွိဟသံသယ မကင်းသည်နှင့် ကြိုးမိန့်မှ တစ်သက်တစ်ကျွန်းပို့ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲ အမိန့်ချမှတ် လိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိုဝမှာ တစ်ကျွန်းတွင် လေးငါးနှစ်ခန့် အပြစ်ခံပြီးနောက် အမှန်သတ္တိကောင်းသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အတိုင်း တိမ်းရှောင် | \u003cspan\u003eထွက်ပြေးလာခဲ့၍ ဆိုးသွမ်းမြဲတိုင်း ဆက်လက်ဆိုးသွမ်းနေခဲ့ရာ\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်အခါမှ ကြိုးမိန့်ပေးသော တရားသူကြီးများ၏ စီရင်ချက်၌ “မသေမချင်း သေအောင်ကြိုးပေးသတ်ရမည်” ဟူသော စကားကို ထည့်သွင်းရေးသားရန် အစဉ်အလာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရပေတော့ သတည်း။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544723153045,"sku":"","price":4500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_907e099a-406b-4c45-b6e0-ebf82662846b.jpg?v=1730250374"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ကျွန်ုပ်-တစ်သက်တာအတွက်ရည်မှန်းချက်ကြီးနှစ်ခုနှင့်ဆွေးနွေးခန်းများ","title":"ကျွန်ုပ်၏တစ်သက်တာအတွက်ရည်မှန်းချက်ကြီးနှစ်ခုနှင့်ဆွေးနွေးခန်းများ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကမ္ဘာလောကနှင့် စိတ်အကြောင်း ဝိဝါဒကွဲလွဲကြပုံများ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း \u003c\/strong\u003e။ “အဏုမြူ ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံးတွေ တဝင့်ဝင့် လုပ်နေကြတဲ့ ကမ္ဘာကြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟာ ပျက်ဖို့နီးလာပြီ ထင်သလားဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e ။ “ဒီခေတ်လောကဓာတ်ဆရာများကရော၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ၊ ဟိန္ဒူဘာသာကျမ်းများ၏ အဆိုကတော့ ကမ္ဘာရော၊ နက္ခတ်တာရာတွေ ရော၊ ဘာတွေညာတွေရော သူ့ အချိန်အခါနဲ့သူ တစ်လှည့်စီပျက်ပြီး တစ်လှည့်စီပြန်ပေါ်ခဲ့ကြတာပဲလို့ ဆိုကြတာပဲဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “ခင်ဗျားကကော ဘယ်လိုသဘောကျသလဲဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ \u003c\/strong\u003e။ “ဒီအတွေးအခေါ်တွေဟာ သဘာဝကျတယ်လို့ပဲ ကျုပ်ယူဆ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတယ်ဗျို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e။ “ကျုပ်တို့ကမ္ဘာကော ပျက်လုနီးပြီလားဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e ။ “ပျက်တယ်ဆိုတာဟာ ပျက်ပုံပျက်နည်း နှစ်မျိုးရှိလိမ့်မယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “ဆိုပါဦးဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e ။ “တစ်နည်းက မြေမျက်နှာပြင်မှာရှိကြတဲ့ သတ္တဝါတွေဟာ ဟိုအစိတ်အပိုင်း၊ သည်အစိတ်အပိုင်း စသည်ဖြင့် ရေလွှမ်းမိုးခြင်း၊ မြေငလျင်လှုပ်ခြင်းစသည်ဖြင့် တစ်လှည့်စီပြိုပျက် နစ်မြုပ်ပျက်စီး ခြင်းကတစ်နည်း၊ ကမ္ဘာမြေကြီးနဲ့တကွ အားလုံးလောင်ကျွမ်းပျက်စီးပြီး အခိုးအငွေ့ (Gas) \u003cspan\u003eဖြစ်ကာ အာကာသလေဟာပြင်မှာ\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်စုတစ်ဝေး တည်ရှိနေခြင်းမျိုးက တစ်နည်းဖြစ်ရပေလိမ့်မယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း \u003c\/strong\u003e။ “ကမ္ဘာပျက်တယ်ဆိုတာ ဘယ်ဒင်းကို ခေါ်မလဲဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e ။ “ဒါကလည်း ပြောရခက်သားပဲဗျ။ ကိုယ့်ရှုထောင့်ကကိုယ် ပြောကြခြင်းပဲ။ ရှေးရှေးတုန်းက ကျွန်းကြီးတွေ တိုက်ကြီးတွေ သမုဒ္ဒရာ အောက်နစ်မြုပ်ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ဖူးတယ်ဆိုပဲ။ ထိုကျွန်းသူ၊ ကျွန်းသားများအဖို့ရာတော့ ရေဖျက်တဲ့ကမ္ဘာပျက်နည်းပဲလို့ ဆိုမှာ ပဲဗျ။ တောမီးကြီးလောင်သွားပြီး ပိုးမွှားတိရစ္ဆာန်တွေပါ ကုန်ကြတဲ့အခါမှာ သူတို့အဖို့ မီးဖျက်တဲ့ ကမ္ဘာပျက်ခြင်းပဲလို့ ဆိုကြမှာပဲဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “ဒါကတော့ ဒေသအလိုက် (Local)\u003cspan\u003eပျက်နည်းမျိုး ဆိုရမယ်မဟုတ်\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလားဗျာ။ ကမ္ဘာမြေကြီးတစ်ခုလုံး အခိုးအငွေ့ဖြစ်သွားတာမျိုးကမှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကမ္ဘာပျက်ခြင်း မဟုတ်လားဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e ။ “ဒါကိုတောင်မှလည်း “ဒေသစိတ်” ဖြစ်အောင် ကြည့်တဲ့အမြင်မျိုးရှိသေးတာပဲဗျ။ အင်္ဂလိပ်လိုတော့ Relative \u003cspan\u003eခေါ်တယ်” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ ဒါကတော့ လွန်လွန်းပြီဗျာ။ ကမ္ဘာမြေကြီးတစ်ခုလုံး ဓာတ်ခိုးဓာတ်ငွေ့ ဖြစ်သွားတာတောင် “ဒေသစိတ်” ခေါ်ဦးမလားဗျာ။ ဂြိုဟ်တွေ၊နက္ခတ်တွေ ကျန်ရှိနေသေးလို့လားဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e ။ “ဂြိုဟ်တွေ၊ နက္ခတ်တွေပါ အခိုးဖြစ်သွားတောင်မှလည်း Local\u003cspan\u003eပဲ ခေါ်နိုင်သေးတာပဲဗျ” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “လုပ်လှချေကလားဗျာ။ ရှင်းပါဦး” သည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ \u003c\/strong\u003e။ “ကမ္ဘာမြေကြီးတို့၊ နေတို့၊ လတို့၊ ဂြိုဟ်တို့ ဆိုတာတွေဟာက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျုပ်တို့ လူသားများရဲ့ (အသားဆိုင်)မျက်လုံးနဲ့ မြင်နိုင်တဲ့ ဝတ္ထုပစ္စည်းများ (ရူပါရုံ) မျှသာဖြစ်တယ်ဗျ။ လူသားမျက်စိနဲ့မမြင်နိုင်တဲ့ ဝတ္ထုပစ္စည်းမျိုးတွေ များစွာရှိတယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “သိပ်သေးလွန်းလျှင်လည်း မမြင်နိုင်ဘူးပေါ့ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e ။ “သေးလွန်းလို့ မဟုတ်ဘူး။ မှန်ဘီလူးနဲ့ကြည့်လို့လည်း မမြင်နိုင်တဲ့ အဆင်းမျိုးတွေ ရှိတယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “ခင်ဗျာဟာ ဘယ်လိုဟာမျိုးလဲဗျ”ကျွန်ုပ်၏ တစ်သက်တာအတွက် ရည်မှန်းချက်ကြီးနှစ်ခုနှင့် ဆွေးနွေးခန်းများ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ \u003c\/strong\u003e။ “နား၊ မျက်စိ အစရှိတဲ့လူသားများရဲ့ အာရုံကြော” များသည်မြင်နိုင်တဲ့ အဆင်းကိုသာ မြင်နိုင်တယ်။ ကြားနိုင်တဲ့အသံကိုသာကြားနိုင်တယ်။ ခံစား နိုင်တဲ့အနံ့ကိုသာ ခံစားနိုင်တယ် စသည်ဖြင့် ဒီဂရီအဆင်ဆင့်ရှိပုံအကြောင်း ဓာတုဗေဒပညာက အတိအလင်းဆိုထားတယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရုပ်တရားသည် ရုပ်တရားပဲ ဖြစ်တယ်မဟုတ်လားဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ \u003c\/strong\u003e။ “သို့သော်- ခင်ဗျားရယ်၊ ကျုပ်ရယ်၊ လောကဓာတ်ဆရာတွေရယ်သိကြတဲ့ရုပ်မျိုးအပြင် အခြားသောရုပ်မျိုး ရှိနေသေးခြင်းကိုလောကဓာတ်ဆရာတွေတောင် မသိကြသေးဘူးဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “ဟုတ်နိုင်ပါ့မလားဗျာ။ လောကဓာတ်ဆရာတွေဟာ ရုပ်အမျိုးမျိုးအကြောင်းကို စေ့စုံအောင်သိကြပြီးပြီ မဟုတ်ဘူးလားဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e ရွှေ\u003c\/strong\u003e ။ “ကျုပ်တို့ လောကမှာရှိတဲ့ ရုပ်မျိုးအကြောင်းကိုတော့ တော်တော်စေ့စုံ ကြပါပြီ။ သို့သော် သူတို့လူစုကိုယ်တိုင် သိလည်းမသိ၊ ဝန်လည်းမခံကြသေးတဲ့ရုပ်မျိုးတွေ ရှိသေးတယ်ဗျာ။ ရုပ်ဆိုတာတစ်မျိုးတည်း မဟုတ်ဘူး။ အမျိုးမျိုး ရှိနိုင်တယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “အရှည်၊ အတို၊ အဝိုင်း၊ အပြား စသည်တို့မဟုတ်လားဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e ။ “ဒါတွင် မကသေးဘူး၊ ရုပ်ကြမ်း၊ ရုပ်နု ဆိုလို့ ခွဲခြားမှုလည်း ရှိသေးတယ်ဗျ။ ကျုပ်တို့ မြေကြီးပေါ်မှာရှိနေကြတဲ့ လူသားနဲ့တကွ ပိုးမွှားတိရစ္ဆာန် အမျိုးမျိုးတွေဟာ ရုပ်ကြမ်းသမားတွေ ဖြစ်တယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငြိမ်း ။ “ဒိပြင် ဘာရှိသေးလဲဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ \u003c\/strong\u003e။ “ကမ္ဘာမြေကြီးပေါ်မှာ မှီခိုနေကြတဲ့ ရုပ်ကြမ်းသမားများအပြင်ရုပ်နုသမားတွေ ရှိသေးတယ်ဗျ။ သူတို့ ကို “ပရလောက လို့ ခေါ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း \u003c\/strong\u003e။ “ဒါဟာ တကယ်ရှိသလားဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e ။ “ကျုပ်တို့ ကမ္ဘာမှာ ရုပ်နဲ့ ပတ်သက်လို့ အတတ်ဆုံး၊ အသိဆုံးလုပ်နေကြတဲ့ လောကဓာတ်ဆရာကြီးတွေက သူတို့ရဲ့ မံသ (\u003cspan\u003eအသားဆိုင်)မျက်စိနဲ့ မြင်ရတဲ့ အရာဝတ္ထု၊ သို့မဟုတ် မှန်ဘီလူး အကူအညီယူပြီး မြင်နိုင်တဲ့ အရာဝတ္ထုမှတစ်ပါး အခြားသော ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းမျိုး မရှိနိုင်တော့ဘူးလို့ တထစ်ချရဲရဲကြီး ပြောချင် တတ်ကြတယ်ဗျ။ ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ မမြင်ရလျှင်၊ မမြင်နိုင်လျှင် တခြား ဘာမျှမရှိတော့ဘူးလို့ ပြောရဲကြခြင်းဟာ အရမ်းရဲနေကြခြင်းမဟုတ်ဘူးလားဗျာ” ။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “လောကဓာတ်ခေတ် ဆိုတာပဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ \u003c\/strong\u003e။ “သည်တော့ကာ ဝမ်းတွင်းကတည်းက မျက်စိပါမလာခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်က လောကကြီးမှာ မြင်စရာ ဘာမျှမရှိဘူးလို့ ပြောနေခြင်းနဲ့ မတူဘူးလားဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “မျက်စိကန်း တစ္ဆေမကြောက် ဆိုတာမျိုး ဖြစ်နေတာပဗျာနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e ။ “ကျုပ်တို့ရဲ့ နား၊ မျက်စိ၊ နှာခေါင်း စသည်များနဲ့ မမြင်နိုင်၊မကြားနိုင်တဲ့ ဝတ္ထုပစ္စည်းတွင်မက သတ္တဝါဆိုတာတွေတောင်ရှိကြသေးတယ်ဗျ။ သူတို့နေစရာ “ဘုံ” လည်းပဲ ရှိတယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “သော်-ကျုပ်နားလည်ပြီါ။ တစ်ခါတုန်းက ခင်ဗျားပြောဖူးတဲ့အာကာသ အလွှားအလွှား၊ အထပ်ထပ် တည်ရှိပြီး ရုပ်ကြမ်း သမားတွေ၊ ရုပ်နုသမားတွေ သူ့ဘုံနဲ့သူ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မထိမခိုက်ဘဲ တည်နေနိုင်ကြတယ် ဆိုခြင်းလားဗျာ။မထိခိုက်မိကြတာ ဘာကြောင့်လဲဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e ။ “နားလည်ဖို့ ခက်တယ်နော်။ Wheels within wheels(\u003cspan\u003eဘီးထဲမှာအထပ်ထပ် ထည့်ထားသလိုပဲ)လို့ ကျုပ်ပြောဖူးတယ် ဟုတ်လား”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း \u003c\/strong\u003e။ “ဘယ့်နှယ်လုပ်ပြီး သိနိုင်ကြသလဲဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e ။ “လောကကြီးမှာ အတတ်ပညာတွေ ရှိသနော်။ ခင်ဗျာလောကဓာတ် ပညာဟာ နက်နဲဆုံးမဟုတ်သေးဘူးဗျ။ တစ်ခုတစ်မျိုးစီနက်နဲကြတယ်လို့ အသိအမှတ်ပြုတတ်မှ ဖြစ်နိုင်မယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “ခင်ဗျားကော လေ့လာဖူးသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e ။ “ပညာစုံချင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကိုးဗျ။ သည့်ထက်နက်နဲတဲ့ ဗုဒ္ဓရဲ့\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45596919136405,"sku":"","price":2430.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_dcf34b20-d3e4-404b-944f-3771c64e6a1f.jpg?v=1730250397"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ကျွန်ုပ်တွေ့သောစိတ်သဘာ၀","title":"ကျွန်ုပ်တွေ့သောစိတ်သဘာဝ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်ုပ်တွေ့သော စိတ်သဘာဝ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဥပုသ်ဇရပ်တစ်ခု၌ “စာတတ်ပေတတ်” ခေါ်ကြသော လူကြီးနှစ်ယောက်နှင့် ဆုံမိ ကြရာ၊ တစ်ယောက်က “ကျွန်တော်တို့တတွေအကြောင်းကို ခင်ဗျားက မဂ္ဂဇင်း ထဲမှာ ရေးတယ်ဆို၊ ကျွန်တော်တို့ကတော့ မဂ္ဂဇင်းဖတ်တဲ့အထဲက မဟုတ်ပါဘူး။ သူများကပြောလို့ ကြားရတာပါ။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်ုပ် \u003c\/strong\u003e။ ။ “ဘယ်လိုရေးတယ်ကြားလို့လဲခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒုလူကြီး\u003c\/strong\u003e။ ။ “ကျွန်တော်တို့က စာတတ်ရုံသာ တတ်တယ်၊ ခင်ဗျားကတော့လက်တွေ့ အလုပ်လုပ်တယ်ဆို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်ုပ်\u003c\/strong\u003e ။ ။ “ခင်ဗျားတို့လည်း လက်တွေ့ အလုပ်လုပ်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်ရေးတဲ့ စာတတ်ပေတတ်တွေထဲမှာ ခင်ဗျားတို့ မပါဘူးပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပလူကြီး\u003c\/strong\u003e။ ။ “ကျွန်တော်တို့ လက်တွေ့ လုပ်တယ်လို့တော့ မပြောလိုပါဘူး။သို့သော် ခင်ဗျား လက်တွေ့လုပ်ပုံက ဘယ်လိုလဲ သိပါရစေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်ုပ်\u003c\/strong\u003e ။ ။ (အကြံတစ်ခုပေါ်လာသည်နှင့်) “နှုတ်နဲ့တော့ ရေလည်အောင်ပြောမပြတတ်ဘူးခင်ဗျာ။ မဂ္ဂဇင်းထဲမှာ ကျွန်တော် ရေးပြမယ်၊ဖတ်ကြည့်ပေတော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒုလူကြီး\u003c\/strong\u003e။ ။ “ကျွန်တော်တို့က မဂ္ဂဇင်းဖတ်တဲ့ လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူးခင်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်ုပ်\u003c\/strong\u003e ။ ။ “ဒီလိုဆို ခင်ဗျားတို့ ဆုံးရှုံးတာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒုလူကြီး\u003c\/strong\u003e။ ။ “ခင်ဗျာ၊ ဘယ်လိုများ ဆုံးရှုံးပါလိမ့်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်ုပ် \u003c\/strong\u003e။ ။ “ဆုံးရှုံးတာက ဒီလိုပါ၊ ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်ပုံကို ခင်ဗျားတို့ကသိချင်လို့ မေးတယ်ဟုတ်လား၊ ကျွန်တော့်အဖြေကို မဂ္ဂဇင်းထဲမှခင်ဗျားတို့ ဖတ်မကြည့်လိုဘူးဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ သိချင်တာမသိရတဲ့အတွက် ခင်ဗျားတို့ ဆုံးရှုံးတာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပလူကြီး\u003c\/strong\u003e။ ။ “သော် ဒီလိုလား၊ ဒါဖြင့်လည်း စောင့်ဖတ်ကြရသေးတာပေါ့ဗျာ၊ဘယ်တော့လောက် ရေးမှာလဲ” \u003cstrong\u003eကျွန်ုပ်\u003c\/strong\u003e ။ ။ “မူလတုန်းကတော့ ရေးဖို့မကြံရွယ်သေးပါဘူး၊ ခင်ဗျားတို့နဲ့တွေ့ ရလို့ ရှေ့အပတ်ရေးပို့မယ်ကြံတယ်၊ ကျွန်တော် မြင်တာတွေ့တာ ရေးပေမဲ့ စာနဲ့မကိုက်ရင် ပြောပြပေါ့ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒုလူကြီး\u003c\/strong\u003e။ ။ “ခင်ဗျာ၊ စာနဲ့ညှိပြီး ရေးမယ်မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်ုပ်\u003c\/strong\u003e ။ ။ “ဒီလိုရှိပါတယ်၊ ကျွန်တော် တရုတ်ပြည်သွားလို့ ပြန်လာတော့ကျွန်တော် မြင်ခဲ့တွေ့ခဲ့တာတွေ ရေးပြရာမှာ၊ ဘယ်စာနဲ့မှ ကျွန်တော် ညှိမနေဘူး၊ ကိုယ်တွေ့ခဲ့တာတွေ ကိုယ်ရေးတာပဲ၊ လက်တွေ့ဆိုရင် ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်မဟုတ်ဘူးလား၊ သူတစ်ပါးစာတွေထဲက ကူးချ တဲ့လူတွေကသာ၊ ဟိုစာ ဒီစာတွေနဲ့ ညှိနှိုင်းနေရတယ် မဟုတ်ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၂-ယောက်လုံး\u003c\/strong\u003e။ ။ “တယ်လာတဲ့လူပါတကား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်ုပ်\u003c\/strong\u003e ။ ။ “ကျွန်တော် ရေးပြတာဟာ၊ တရုတ်ပြည် မဟုတ်သေးဘူးဆိုရင်လည်း ခင်ဗျားတို့က ပြောပြပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပလူကြီး\u003c\/strong\u003e။ ။ “ဒီလောက်ပဲ သေချာသလားဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်ုပ်\u003c\/strong\u003e ။ ။ “ကိုယ်ဖြစ်တာ တွေ့တာကို ရေးပြတာလောက်တော့ သေချာတာပေါ့၊ သို့သော် ကျွန်တော် ရောက်ခဲ့တာဟာ ပီကင်းမဟုတ် သေးဘူး၊ စာဆိုနဲ့ မကိုက်ဘူးဆိုလျှင်လည်း ဝေဖန်နိုင်ခွင့်ရှိပါတယ်” \u003cstrong\u003e၂-ယောက်လုံး။\u003c\/strong\u003e ။ “ခင်ဗျား ပြောပုံကြားရတာနဲ့ ဖတ်ချင်စိတ်ဖြစ်လာပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရေးလေဗျာ မြန်မြန်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရဟန်းပြုဖူးခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်မှာ “တရားသမား” တစ်ယောက်၏ ဆန့်ကျင်ဘက် နာမည်မျိုး ထွက်ခဲ့ပုံရသော်လည်း မိရိုးဖလာအားဖြင့် “တရားသမား” မိဘနှစ်ပါးတို့မှ ပေါက်ဖွားခဲ့၍ မဂ်ဆိုက် ဖိုလ်ဆိုက် အားထုတ်ခဲ့သော ဆရာတော်ဘုရားကြီး တစ်ပါး၏ တပည့်ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင် ဆရာတော်ဘုရားနှင့် မိဘနှစ်ပါးတို့၏ အကျင့်သီလနှင့် ဩဝါဒ၎င်း၊ အခြားတစ်ဖက်တွင် အဖော်အပေါင်းနှင့် ခပ်ပျော်ပျော် နေချင်တတ်သည့် ကျွန်ုပ်၏ ဝါသနာ၎င်း၊ လွန်ဆွဲသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့ ရာတွင် တစ်ဖက်တစ်လှည့်စီ ပါခဲ့မိသည်။ သို့သော် လူတစ်ယောက်၌ အဆိုးနှင့် အကောင်း ယှဉ်တွဲလျက်ရှိရာတွင် (အကောင်းချည်းသက်သက်ဆိုသော လူမှာ တကယ်ရှားလိမ့်မည်ထင်သည်။ အဆိုးဘက်က ပို၍နာမည်ထွက်တတ် ခြင်းမှာ လောက၏ ဓမ္မတာဖြစ်၏။ သို့ဖြစ်၍ “ပျော်ချင်တတ်သော ရွှေဥဒေါင်း ဟူ၍သာ လူသိများဟန်ရှိ၍ သားမယားကို စွန့်ပစ်ပြီး ရဟန်းပြု၍ အားထုတ်ခဲ့ဖူးသော (ဒုလ္လဘရဟန်းမဟုတ်) အဖြစ်ကိုမူ၊ လူသိနည်းပုံရသည်။ သို့သော် အသက် ၃၅ နှစ်အရွယ်တွင် ရဟန်းပြုပြီး (ကုသိုလ်ရချင်၍မဟုတ်) မဂ်တရား၊ ဖိုလ် တရားအတွက် အကြိတ်အနယ် အားထုတ်ခဲ့ဖူးခြင်းကား အမှန်ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် တောရကျောင်းတစ်ကျောင်း၌ ငှက်ဖျားဖျား၍ မိဘများ၏ တောင်းပန် ချက်အရ ၅၂ ရက်နှင့်ပင် လူဝတ်လဲခဲ့ရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနှစ်သက်သောနည်းများ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရဟန်းပြုခဲ့စဉ်က အထက်ပါ ငယ်ဆရာတော်၏ နည်းနာနိဿယအတိုင်း သော်လည်းကောင်း၊ ထိုနောက် ဤခေတ်တွင် ပေါ်ပေါက်လျက်ရှိသော (မဂ်ပေါက် ဖိုလ်ပေါက်ဆိုသည့်) နည်းနာနိဿယ အမျိုးမျိုးအတိုင်းသော်လည်းကောင်း၊ ကျင့်ကြံအားထုတ်ခဲ့ဖူးရာ၊ ကျွန်ုပ် အနှစ်သက်ဆုံးသောနည်းမှာ စိတ္တာနုပဿနာ ခေါ် ဝိပဿနာ ရှုနည်းနှင့် ပါလုကျပုတ္တနှင့် ဘာဟိရတို့အား ဗုဒ္ဓကိုယ်တော်တိုင် ညွှန်ပြသည့် “ဒိဋ္ဌေဒိဋ္ဌမတ္တံ” နည်းပင် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eစိတ္တာနုပဿနာရှုပုံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်သည် စိတ္တာနုပဿနာရှုမှတ်ရာ၌ အတွင်းနှင့်အပြင် (အာရုံနှင့် အာရမဏိက) တိုက်မိတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည့် (ဝိညာဉ်)စိတ်ကို သိအောင်ကြိုး စားပါသည်။ ဥပမာ၊ မျက်စိနှင့် အဆင်းတိုက်မိသောအခါ “မြင်စိတ်” ဖြစ်လာ ခြင်းကိုသိ၍ နားနှင့်အသံ တိုက်မိသောအခါ “ကြားစိတ်” ဖြစ်လာသည်ဟု သိအောင် သတိပြုကာ စောင့်ကြည့်ပါသည်။ ဒွါရခြောက်ပေါက် ရှိသည့်အနက်၊ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကိုယ်ကာယတည်းဟူသော ဒွါရများ၌ တိုက်မိ ခြင်းထက် မနောဒွါယနှင့် ဓမ္မာရုံတို့ တိုက်မိခြင်းသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပိုမိုသည်ဟု တွေ့ရပါသည် (ဆိုလိုရင်းမှာ လူသတ္တဝါသည် ကြံစည်စိတ်ကူးနေခြင်းများဖြင့် အချိန်ကုန်ကြရသည်ဟု သိရသည်ဟူလို။) ယင်းကဲ့သို့ စိတ်ဖြစ်တိုင်း သိအောင်ရှုမှတ်ရာတွင် ပထမ၌ တစ်ခုသော စိတ်ကလေးသည် မြင်ချည်တစ်ခါ၊ကြားချည်တစ်လှည့်၊ စဉ်းစားချည်တစ်ဖုံ၊ တောင်ခုန် မြောက်ခုန် ခုန်လျက်ရှိသည်ဟု မှတ်ထင်မိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသဲလွန်စရခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုကဲ့သို့ သတိမြဲမြဲ ရှုမှတ်၍ တစ်နှစ်ခွဲခန့်ကြာသောအခါ တစ်နေ့သ၌ ကျွန်ုပ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကိုကြည့်လျက်ရှိစဉ် တစ်ယောက်သောသူက ကျွန်ုပ်၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်နှင့် ရုတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာတွင် ဘွားခနဲ အသိ ဉာဏ်တစ်ခု ပေါ်လာ၍ ဒိတ်ခနဲဖြစ်သွားပါသည်။ ကျွန်ုပ် သိလိုက်ရသည်မှာကား အသံကြား၍ လှည့်ကြည့်လိုက်သော တစ်ခဏတွင် “မြင်စိတ်” ချုပ်သွား၍ “ကြားစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟူသော အသိဉာဏ်ပင်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်မှာ ထိုအသိဉာဏ်ကြောင့် အလန့်တကြားနှင့် တအံ့တသြ ဖြစ်သွားပါသည်။ ဤတွင် တစ်ခုတည်းသောစိတ်က ဤမှ ထိုမှ ခုန်နေခြင်းမဟုတ်။ တစ်အာရုံ အပြီးတွင် ကုန်ဆုံးသွား၍ အခြားတစ်အာရုံတွင် အသစ်ဖြစ်လာသည်ဟု ထိုးထွင်း၍ သိမြင်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤတွင် ငယ်စဉ်က ဆရာတော်ဘုရား သင်ကြားခဲ့သည့် မူရင်္ဂမံ၊ ဧကစာရံ... ဟူသော ပါဠိတော်အရ တစ်ခုချုပ်ပြီးမှ တစ်ခု ဖြစ်ခြင်းဆိုသည်ကို အသည်းနှလုံးထဲမှ သဘောကျနိုင်သဖြင့် အကြီးအကျယ် ဝမ်းသာမိပါတော့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ကျွန်ုပ်မှာ စိတ်အကြောင်းကို လက်တွေ့ သိမြင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သဲလွန်စရခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဥဒယဗ္ဗယဉာဏ်ပေါ်ခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာပေသမားဝိုင်းတစ်ခုတွင် စကားစပ်မိသည်နှင့် ဤအဖြစ်အပျက်ကို ပြောပြမိရာ “ခင်ဗျားက စိတ်အကြောင်းကို ခုမှသိတာကိုးဗျ။ မြတ်စွာဘုရားက မူရင်္ဂမံ-ဧကစာရံ-အသရိယံ-ဂူဟာသရံလို့ ဟောထားတယ် မဟုတ်ဘူးလားဗျ”ဟု ဝိုင်း၍ပြောကြသည်။ ဤသို့သော အခြင်းအရာမျိုးကြောင့် “စာသမားများ”နှင့် ဆွေးနွေးခြင်းကို ကျွန်ုပ် ရှောင်ကွင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့အနက် တစ်ယောက်သောသူမှာကား၊ စဉ်းစားဉာဏ်ရှိပုံရကာ ထိုသူက “ခင်ဗျားဖြစ်ပုံကောင်းတယ်ဗျ။ စိတ်၏ ဖြစ်ခြင်းပျက်ခြင်း သဘောတရားကို ယထာဘူတကျကျ မြင်လိုက်ခြင်းဖြစ်လို့မို့၊ ဥဒယဗ္ဗယဉာဏ်လို့ ခေါ်လိုက်တယ်ဗျ၊ နောက်နောင်ဘဝများမှာ ဒီဉာဏ်ဟာ ခင်ဗျားအဖို့ မဂ်အခြေ ဖိုလ်အခြေဖြစ်ပြီး အထောက် အပံ့ဖြစ်စေနိုင်တယ်”ဟု ပြောဖော်ရပါပေသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဥဒယဗ္ဗယဉာဏ် ခေါ်ခြင်းကို လက်ခံသော်လည်း နောင်ဘဝများကျခါမှ အထောက်အပံ့ ဖြစ်ရမည် ဆိုချက်ကိုမူ၊ ဝမ်းထဲက ကျိတ်၍ပြုံးမိပါတော့သည်။ စာတတ်ပေတတ်များအဖို့မှာ ဤဘဝ၌ မဂ်ဖိုလ်ရဖို့ဆိုသည်မှာ မကြံစည်ရာ မကြံစည်အပ်သကဲ့သို့ ယူဆကြ ဟန်တူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒိဋ္ဌေဒိဋ္ဌမတ္တံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်သည် သောတာပန် ပုဂ္ဂိုလ်အကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ နိကာယ်ကျမ်း များကို မွှေနှောက်ရှာဖွေရင်း၊ ဘာဟိရ အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ဖတ်ရှုမိရာ၊ “ဒိဋေ-ဒိဋ္ဌ မတ္တံ့”ဟူသော ဗုဒ္ဓ၏ ဩဝါဒကို အလွန်နှစ်သက်၍ ပီတိဖြစ်သည့်အလျောက်၊ ၎င်းနည်းအတိုင်း အားထုတ်ဖို့ သန္နိဋ္ဌာန်ချလိုက်သည်။ ဤနည်းမှာ ဘုန်းကြီးများဟောပြောလေ့ရှိသော်လည်း၊ လက်တွေ့ လိုက်နာကျင့်သုံး၍ မည်ကဲ့သို့သော အသိဉာဏ်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းအကြောင်းကိုမူ စာထဲ၌လည်းကောင်း၊ ဟောပြော ရာ၌လည်းကောင်း၊ ကြားနာရဖူးခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သို့ဖြစ်၍ ဤအကြောင်းကို ကျွန်ုပ် အဆင့်ဆင့် မြင်တွေ့ရသည့်အတိုင်း တင်ပြလိုပေသည်။ \u003cstrong\u003eစိတ်ရိုးရိုးသဘာဝ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒိဋ္ဌေဒိဋ္ဌမတ္တံ့ဟူသော ပါဠိတော်အရမှာ မြင်ကာမတ္တ ကြားကာမတ္တ နံကာမတ္တ စသည်ဖြင့် အာရုံ ၆ ပါးတို့၌ မိမိ၏စိတ်ကို “ဘရိတ်အုပ်”ရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် ရှင်းလင်းရသော် အသံတစ်ခုကြားလျှင် ဘာသံ ဟူ၍ပင် မစဉ်းစားဘဲ၊ စိတ်ကိုထိန်းထားရမည့် အဓိပ္ပာယ်မျိုးဖြစ်၏။ အခြားသော ဒွါရပေါက်များတွင်လည်း ဤအတိုင်းပင်။ ဒွါရခြောက်ပေါက်အနက် မနောဒွါရ သည် ထိန်းချုပ်ရန် အခက်ဆုံးဖြစ်သည်ကို တွေ့ရ၏။ ဥပမာ လမ်းပေါ်မှ ဟစ်အော်သံကြားလိုက်ရသည့်အခါ “ဘယ်သူ့အသံပါလိမ့်၊ ဘာ့ကြောင့် အော်ပါ လိမ့်၊ ရန်ဖြစ်ကြတာလေလား၊ ငါ့အိမ်သားများနဲ့ ရန်ဖြစ်ကြလေရော့လား၊ ဟိုဘက်အိမ်က လူများနဲ့ မနေ့က စကားများကြဖူးတယ်၊ သူတို့က တယ်ဆိုတဲ့ လူတွေပဲ၊ အသံကတော့ မိန်းမသံပဲ၊ ရန်တွေ့တာနဲ့တူတယ်” စသည်များဖြင့် ရှည်လျားစွာ စဉ်းစားမိတတ်လေတော့သည်။ ဤကား ပြုလုပ်နေကျ စိတ်သဘာဝ ပေတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကြံစည်ခြင်းဖြင့် အချိန်ဖြုန်းခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ပြင် ၎င်းသြဝါဒအတိုင်း ကြိုးစား၍ အားထုတ်သောအခါ၊ အာရုံ တစ်ခုအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ရှည်လျားစွာလိုက်ပြီး စိတ်မကူးရဟု ဆိုခြင်းအား ဖြင့်၊ လွန်လေပြီးသော အတိတ်ကာလအကြောင်း၊ မဖြစ်သေးသော အနာဂတ် ကာလအကြောင်းများကို စိတ်မကူးရဟူသော အဓိပ္ပာယ်လည်း တွေ့ရှိရသည်။ စိတ်သည် ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့် အပေါ်၌ မနေတတ်ဘဲ၊ ရှေ့အကြောင်း နောက် အကြောင်းများကို စဉ်းစားချင်တတ်သော သဘာဝရှိ၏။ မြင်ခြင်း၊ ကြားခြင်း၊ နံခြင်း၊ လျက်ခြင်း၊ ထိတွေ့ခြင်းစသော ပဋာရုံများနှင့် မကြုံကြိုက်ပြန်လျှင် လည်း၊ လွန်လေပြီးသော အဖြစ်အပျက်များ၊ သို့တည်းမဟုတ် ရှေ့အဖို့ မည်ကဲ့သို့ ပြုလုပ်မည်ဟူသော အကြံအစည်၊ မည်ကဲ့သို့ဖြစ်လိမ့်မည် ထင်သည်ဟူသော မှန်းဆချက်၊ မည်ကဲ့သို့ပြုလုပ်လျှင် ကောင်းပါမည်နည်းဟူသော စိတ်ကူး တွေးတောချက်များဖြင့် အချိန်ကုန်လျက်ရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ လွန်လေပြီးသော အဖြစ်အပျက်များနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ဤသို့ ပြုခဲ့မိ၍သာ တော်ပေတော့သည်။ ထိုသို့ ပြုခဲ့မိပါလျှင်၊ ကိုယ်ကျိုးနည်းရချေရဲ့ဆိုကာ၊ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ကျေနပ်ခြင်း၊ ဤသို့ပြုခဲ့မိ၍ ခံရသည်၊ ထိုသို့ပြုခဲ့မိပါလျှင် တော်လေဦးမည် စသည်ဖြင့် ကိုယ့်ဟာကိုယ် မကျေနပ်ခြင်း စသည်များဖြင့် အချိန်ကုန်တတ်သော သဘာဝ ရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနီးစပ်ရာ ကူးကျော်ပုံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုကဲ့သို့ စူးစူးစိုက်စိုက် စဉ်းစားဆင်ခြင်ရန် ပြဿနာမရှိသော အခါများတွင်လည်း စိတ်ကလေး အလုပ်လုပ်တတ်ပုံမှာ အတော်ဆန်းကြယ်၏။ ဥပမာ၊ မိတ်ဆွေတစ်ယောက် လေယာဉ်ပျံနှင့် ဆိုက်ရောက်မည့်အကြောင်းကို ဖျတ်ခနဲ သတိရလိုက်မိသည့်အခါ “ခုတစ်လောမှာ လေယာဉ်ပျံတွေက သိပ်ပြီး စိတ်မချရဘူး၊ ကမ္ဘာမှာ လေယာဉ်ပျံ ပျက်ကျတဲ့သတင်းတွေ ခဏခဏကြားရ တယ်၊ တစ်လောကလည်း ရှမ်းပြည်နယ်မှာ လေယာဉ်ပျံ ပျက်ကျတဲ့အထဲ မန္တ လေး ဝါးတန်းက “ရေချို” ကိုအေးမောင်တစ်ယောက် ကံကောင်းလို့ပါလား၊ ဒါထက် ငါးပိရေချို မစားရတာ တော်တော်ကြာသွားပြီ၊ ငံပြာရည်ဖျော်နဲ့ ချည်း စားရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ၊ မြိတ်ငံပြာရည် စစ်စစ်ရလျှင်လည်း တော်သေးရဲ့၊ တစ်ပြည်လုံး နှံ့နေအောင် ရောက်ဖူးပြီဆိုပေမယ့် မြိတ်တစ်ခုတော့ ငါ မရောက် ဖူးသေးဘူး။ ပင်လယ်ကူးသင်္ဘောလည်း စီးဖူးအောင် မြိတ်ကိုတော့ တစ်ခေါက်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42295270899861,"sku":"","price":8000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f0efeac0-747e-4e8b-88ea-9b77baaed145.jpg?v=1730250411"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ကိုယ့်ကြမ္မာကိုယ်ဖန်သည့်သနားဖွယ်ကမ္ဘာသားများ","title":"ကိုယ့်ကြမ္မာကိုယ်ဖန်သည့်သနားဖွယ်ကမ္ဘာသားများ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသဘာဝဓမ္မဆရာကြီး ဘာထရန်ရပ်ဆဲလ်၏\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဖြောင့်စင်းပြတ်သားပုံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း \u003c\/strong\u003e။ “ဘယ့်နှယ်လဲဗျ၊ ခင်ဗျာဆရာကြီး ဘာထရန်ရပ်ဆဲလ်က သူ့ကိုယ်သူ ထင်ပေါ်ကျော်ကြားအောင် တစ်ချက်ထပြီး လုပ်လိုက်ပြန်ပါကောလားဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ \u003c\/strong\u003e။ “အင်္ဂလန်က လေဘာပါတီမှာ နှစ်ပေါင်း ၅၀ ကျော် ပါဝင်ထားခဲ့တဲ့ အသင်းဝင်ကတ်ပြားကလေးကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်တဲ့ အပြု အမူဟာ သူ့ကိုယ်သူ ထင်ပေါ်ကျော်စောအောင် လုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်တယ်လို့ ခင်ဗျားက စွပ်စွဲလိုက်တာလား။ ခင်ဗျား တော်တော် ညံ့သေးတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲကိုး၊ ထင်ပေါ်ကျော်စောခြင်းနဲ့ ပတ် သက်ပြီး မလိုချင်အဆုံး ရလာခဲ့လို့ အံခွက်” နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးကို ခင်ဗျားမို့ ကြံကြံစည်စည် စွပ်စွဲရက်ပေတယ်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “ခင်ဗျားက ဘာ့ကြောင့် ဒီလူကြီးကို သဘောကျနေရတာလဲဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e ။ “ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို ခင်ဗျားက နှယ်နှယ်ရရ မှတ်လို့လား၊ ဗုဒ္ဓဝါဒအတိုင်း ကျင့်သုံးဝံ့တဲ့ သတ္တိထူးရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း \u003c\/strong\u003e။ “ဘယ်လိုလဲဗျ၊ ဗုဒ္ဓက ဘယ်လို ဟောခဲ့လို့လဲ“\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e ။ “ချီးမြှောက်သင့်တဲ့ အပြုအမူကို ချီးမြှောက်ရမယ်၊ ရှုတ်ချထိုက်တဲ့အပြုအမူကို ရှုတ်ချရမယ်တဲ့ဗျ။ အင်္ဂလန်ပြည် လေဘာပါတီကို အထင်ကြီးပြီး သူကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပါဝင်လာခဲ့ရာမှာ လေဘာ ပါတီ ဘုန်းကြီးပြီး အစိုးရဖြစ်နေခိုက် အခြားအစိုးရတစ်ခုရဲ့ နောက်လိုက်အဖြစ် ရောက်နေပြီး သူမှားတိုင်း မှားရမလားဆိုတာ ဖော်ထုတ်ရှုတ်ချလိုက်တဲ့အနေနဲ့ အသင်းဝင်ကတ်ပြားကို ဆုတ် လိုက်ခြင်း ဖြစ်တယ်ဗျ။ သည်လို ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးက ကမ္ဘာမှာ အမြင်မတော်တဲ့ အပြုအမူတစ်ခုကို ပေါ်ပေါ်လွင်လွင် ထင်ထင် ရှားရှား ဖော်ထုတ်ရှုတ်ချပြလိုက်တယ်ဆိုတာဟာ ကမ္ဘာ့လူသား များအဖို့ ကောင်းမြတ်သော လက္ခဏာတစ်ရပ်အနေနဲ့ ယူဆသင့်တယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “ဘာ့ကြောင့်လဲဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e ရွှေ\u003c\/strong\u003e ။ “တန်ခိုးကြီးသော အစိုးရတစ်ခုက သူ့အာဏာစက် ပျံ့နှံ့မှုအတွက်လုပ်ချင်ရာလုပ်နေခြင်းကို အားလုံးက ရေငုံပြီး ကြည့်နေကြတယ် ဆိုလျှင် ဒီလူသားဆိုတဲ့ သတ္တဝါဟာ ဘာမှမျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူးဗျ။ လွန်လွန်ကြူးကြူး လောဘကြီးပြီး အာဏာစက် ဖြန့်မှုအတွက် ခွန်အားနည်းတဲ့ တိုင်းပြည်လေးတွေကို ရက်ရက် စက်စက် အစွမ်းပြခြင်းမျိုးကိုတော့ ထင်ရှားတဲ့ ကမ္ဘာကျော်ပုဂ္ဂိုလ် မျိုးက ရှေ့ဆောင်ပြီး ဆန္ဒပြသင့်တယ်။ ဆရာကြီးနဲ့ တစ်ပြိုင် နက်တည်းလိုလိုပဲ ကမ္ဘာ့တိုင်းပြည်အသီးသီးရှိ မြို့ကြီး၊ မြို့ ကလေးများမှာ နေထိုင်ကြတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အမြောက်အမြားကလည်း ဆန္ဒပြကြတယ်လို့ ကြားရတယ်။ ဒါတွေဟာ ကမ္ဘာ့လူသားများ အဖို့ ကောင်းသောနိမိတ် လက္ခဏာတစ်ခုပဲလို့ ကျုပ်ယူဆတယ်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “ခင်ဗျားက ဘာထရန်ရပ်ဆဲလ်ကို ဘယ်အချက်ကြောင့် အထူးကြည်ညိုသလဲဗျ” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e ။ “ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက အရာရာမှာ နက်နက်နဲနဲ၊ စူးစူးရှရှ၊ ပြတ်ပြတ်သတ်သတ် စဉ်းစားတတ်တဲ့ ဝါသနာရှိတဲ့အပြင် ဗုဒ္ဓဝါဒနဲ့ ပတ် သက်လို့ သူကိုယ်တိုင် ဝန်ခံချက်တစ်ခု ကြားရဖူးတယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကိုယ့်ကြမ္မာကိုယ်ဖန်သည် သနားဖွယ် ကမ္ဘာသားများနှင့် ဆွေးနွေးခန်းများ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း \u003c\/strong\u003e။ “ဘာတဲ့လဲဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ \u003c\/strong\u003e။ “ဆရာကြီးက “ဘာသာ” ဆိုတဲ့ အစဉ်အလာ၊ ထုံးစံဓလေ့ကိုလက်ခံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ယောက် မဟုတ်သော်လည်း (တကယ် လို့) ဘာသာဝါဒ တစ်ခုခုကို လက်ခံရမယ်လို့ အကြပ်ကိုင်ခံရတဲ့ အတွက် မလွှဲမရှောင်သာသဖြင့် လက်ခံရတော့မယ်ဆိုလျှင် ကမ္ဘာ့ ဘာသာအမျိုးမျိုးရှိတဲ့အနက် “ဗုဒ္ဓဘာသာ” ကို သူရွေးချယ်လက်ခံမယ်လို့ ပြောဖူးတယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း \u003c\/strong\u003e။ “ဟုတ်ရဲ့ လား၊ ခင်ဗျားက ဘာထရန်ရပ်ဆဲလ်ကို အားကျတယ်ပေါ့လေ၊ ဒါ့ကြောင့် တချို့လူတွေက ခင်ဗျား သူ့အတုယူ နေတယ်လို့ ပြောင်ကြလှောင်ကြတာကိုးဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ \u003c\/strong\u003e။ “တကယ်လားပျို့၊ ဒီလိုဆို ဝမ်းသာစရာကြီးပေါ့ ဗျာ။ စကားစပ်မိလို့ ပြောရဦးမယ်။ ကျုပ်ကို ချီးမြှောက်လာတဲ့ လူများလည်း ရှိ၊ ကဲ့ရဲ့တဲ့လူများလည်း အနတက္ကမပေါ့လေဗျာ။ ချီးမြှောက်တဲ့ အထဲမှာ ဆရာဇော်ဂျီတစ်ယောက်က ချီးမြှောက်ပုံကလေးတော့အသည်းစွဲအောင် ကျပ်နှစ်သက်တယ်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “ဘယ်လိုများ ပြောဖူးလို့လဲဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ \u003c\/strong\u003e။ “လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ နှစ်လောက်က မိတ်ဆွေတစ်စုက ကျုပ်ကိုဂုဏ်ပြုတဲ့ထမင်းစားပွဲသို့ ဆရာဇော်ဂျီက ဆရာကြီးဘာထရန် ရေးတဲ့ စာအုပ်သုံးအုပ် ယူလာခဲ့ပြီး ကျုပ်ကို လက်ဆောင်ပေးတယ်။ စာအုပ်များကို ကျုပ်လက်သို့ အပ်ရင်း ဆရာဇော်ဂျီက စာအုပ် တွေကို ဆရာ ဖတ်ကြည့်ပါတဲ့၊ ဆရာကြီး ဘာထရန်ဟာ သူရဲ့ ပထမဆရာပါတဲ့၊ ကျုပ်ဟာ သူရဲ့ ဒုတိယဆရာပါတဲ့၊ ဆရာကြီး ဘာထရန်ဟာလည်း ကျုပ်လိုပဲ နက်နက်နဲနဲ ထိုးထွင်းပြီး (Penetrating) \u003cspan\u003eတွေးခေါ်တတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်ပါတယ်တဲ့ဗျ” ငြိမ်း ။ “ဆရာဇော်ဂျီက ခင်ဗျာကို မြှောက်လိုက်တာနဲ့ ခင်ဗျားက ဝမ်းမြူးသွားတာပေါ့လေ” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ \u003c\/strong\u003e။ “ဆရာကြီး ဘာထရန်ရပ်ဆဲလ်လို ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ပြီး ဆရာဇော်ဂျီလို ပုဂ္ဂိုလ်က ပြောလိုက်ခြင်းမျိုးကိုတော့ ဝဏ္ဏကျော်ထင်ဘွဲ့တို့ ၊ စာပေဗိမာန်ဆု သုံးကြိမ်ရခြင်းတို့ထက် ကျုပ်က ဂုဏ်ယူတယ်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “ခင်ဗျားက အမြှောက်ကြိုက်တဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ \u003c\/strong\u003e။ “ရိုးရိုးသားသား ချီးမြှောက်ခြင်းမျိုးကို မကြိုက်တဲ့လူ ဘယ်မှာရှိသလဲဗျ၊ အလောင်းတော်တောင် ကြိုက်သေးတယ်လို့ ဗုဒ္ဓကိုယ် တိုင် ဖွင့်ဟပြီး ဝန်ခံဖူးတာပဲ၊ ကျုပ်အဖို့ကတော့ ချီးမြှောက်တဲ့လူရော၊ ကဲ့ရဲ့တဲ့လူရော ရှိတာပါပဲဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “ဘယ်လိုများ ကဲ့ရဲ့သလဲဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e ။ “ကျုပ်တစ်ယောက်ဟာ အသက်ကြီးလာလို့ သူငယ်ပြန်ပြီး ရေးချင်တာတွေ လျှောက်ရေးနေတယ်တဲ့ဗျ” ငြိမ်း ။ “ဟာ-ဟား၊ ဟုတ်လိုက်လေဗျာ၊ ခင်ဗျားအသက် ဘယ်လောက်ကြီးနေလို့လဲဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ \u003c\/strong\u003e။ “ကျုပ်က ၇၆ နှစ် ရှိပါသေးတယ်၊ ကျုပ်ကို သူငယ်ပြန်တယ်ဆိုကြလျှင် အသက် ၉၃ နှစ်ရှိတဲ့ ဆရာကြီး ဘာထရန်ဆိုလျှင် ရူးနေပြီလို့ ဆိုကြလိမ့်မယ်ထင်တယ်။ ဒီလိုဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ကိုလည်း တွေ့ခဲ့ဖူးသေးဗျာ” \u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “ပြောစမ်းပါဦးဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e ။ “လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်က မိုးကုတ်မြို့ရောက်တော့ ဆောင်းပါးရေး တော်တော်ကောင်းတဲ့ မျက်နှာဖြူ စစ်ဗိုလ်ကြီးတစ်ယောက် အိမ်ကို ကျုပ်က မိတ်ဖွဲ့ ရအောင်ရောက်သွားတယ်ဗျ။ တောင် စကား၊ မြောက်စကား ပြောကြရာမှ ဆရာကြီး ဘာထရန်ရပ်ဆဲလ် အကြောင်းရောက်သွားတော့ စစ်ဗိုလ်ကြီးက ဒီလူကြီးဟာ စိတ် ဖောက်ပြန်နေတယ်ထင်တယ်တဲ့ဗျ။ ဘာကြောင့်လဲဗျာလို့ ကျုပ် ကမေးတော့ သူက ဒါကြောင့်မို့လို့ ဘိုးဘွား မိဘအစဉ်အဆက် က ရလာခဲ့တဲ့ အားလ်(Earl)\u003cspan\u003eဘွဲ့ (ဗြိတိသျှမှူးမတ် သူကောင်းဘွဲ့) ကြီးကို မဆက်ခံဘဲ လွှင့်ပစ်တာပေါ့ ဗျာတဲ့။ ကျုပ်လည်း သည် စစ်ဗိုလ်ကြီးနဲ့ စကားကြာကြာပြောလို့ မဖြစ်ဘူးဆိုပြီး ထလာခဲ့ ရောဗျ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “မဆက်ခံဘဲ လွှင့်ပစ်ခြင်းကို ခင်ဗျားက ချီးကျူးတယ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e ။ “ကိုယ်တိုင် မတတ်နိုင်တောင် လုပ်ရဲတဲ့လူက လုပ်ခြင်းကို ချီးကျူးတယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “ဒါဖြင့် ခင်ဗျားလည်း အရူးပဲကိုး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ \u003c\/strong\u003e။ “ဆိုတမ်းပေါ့ ဗျာ၊ လောကကြီးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်အရူးလို့ စွပ်စွဲနေကြတဲ့ ကိစ္စမျိုးတွေ အပုံကြီးပေါ့ ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e ငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “သူ့စာတွေကို ခင်ဗျားဖတ်တော့ ဘယ်အချက်ဟာ မှတ်လောက်သားလောက်ရှိတယ်လို့ ခင်ဗျားယူဆသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ \u003c\/strong\u003e။“ကမ္ဘာ့အစိုးရကြီးတစ်ခုတည်း ဖွဲ့စည်းနိုင်တဲ့အဖြစ် ရောက်အောင် လူတွေတတ်သိနားလည်မှုရှိလာတဲ့တစ်နေ့ကျမှ စစ်က လေးတွေရော၊ စစ်ကြီးတွေပါ လက်စသိမ်းသွားနိုင်လိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ ' \u003cspan\u003eအချက်ကို ကျုပ်သဘောကျဆုံးပဲပျို့” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “ဒါကတော့ စိတ်ကူးယဉ်ခြင်းသက်သက်ပါဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ\u003c\/strong\u003e ။ “မဟုတ်ဘူးနော်၊ အသိပညာဉာဏ် တိုးတက်နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှန်ခဲ့လို့ရှိရင် တစ်နေ့နေ့မှာ ကမ္ဘာ့အစိုးရကြီး ဖြစ်လျှင်ဖြစ်၊ မဖြစ်လို့ရှိလျှင် နျူကလီးယားစစ်ပွဲကြီးနဲ့ ဇာတ်သိမ်းဖို့ ရှိနေတယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း \u003c\/strong\u003e။ “နည်းနည်းရှင်းပြစမ်းပါ” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ \u003c\/strong\u003e။ “ကမ္ဘာ့သမိုင်းကိုကြည့်လျှင် ပြည်နယ်ကို သိမ်းလိုမှုကြောင့် စစ်ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ မိန်းမချောကို လိုချင်လို့ စစ်ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ ဈေး ကွက်ကို လိုချင်လို့ စစ်ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ ဝါဒရေးရာကြောင့် စစ်ဖြစ်တော့မလို တကဲကဲ ဖြစ်ခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လားဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါ့ကြောင့် ကွန်မြူနစ်တွေက တစ်ကမ္ဘာလုံးကွန်မြူနစ်ဖြစ်ရလျှင် စစ်ဖြစ်စရာ မရှိတော့ဘူးလို့ ယူဆကြပါလားဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေ \u003c\/strong\u003e။ “ပြောဖူးပါတယ်၊ ကျုပ်လည်းပဲ ဟုတ်နိုးနိုး ထင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။အခုတော့ သူတို့ဝါဒတူအချင်းချင်း ရန်ဖြစ်လာကြလေတော့ကွန်မြူနစ်တွေလည်း ဒီစကားသံ တော်တော်တိတ်သွားတယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း \u003c\/strong\u003e။ “ခင်ဗျားအယူအဆက ဘယ်လိုလဲ”\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42295289446549,"sku":"","price":5000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_674f8b74-97f1-4dd6-bf1b-b501602555da.jpg?v=1730250422"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ကိုယ်ရံတော်","title":"ကိုယ်ရံတော်","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း ၁\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက္ကရာဇ် ၁၇၉၉ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၉ ရက်နေ့တွင် မြင်းသုံးကောင်တပ်သည့် “ပိုရှေး”ခေါ် ခရီးသွားရထားကြီး တစ်စီးသည် ဒူရန်မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ဆောက်လုပ်ထားသော တံတားကြီးပေါ်သို့ ခွာစုံ စိုင်းကာ ဖြတ်သန်းမောင်းနှင်ခဲ့ပြီးလျှင် အဗီဒုံမြို့ထဲသို့ အေးတံခါးကြီး မှဝင်၍ အရှိန်မလျှော့ဘဲ အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် မြို့ကြီးတစ်လျှောက် ဆက်လက်မောင်းနှင်ခဲ့ပြီးမှ “ပဲလေ့ (စ) ရွိုင်ယယ်” ဟိုတယ်ကြီးရှေ့၌ ရပ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြင်းရထားကြီးပေါ်မှ ဆင်းလာကြသော ခရီးသည် နှစ်ယောက် တို့အနက် အကြီးလူမှာ အသက် ၃ဝ ခန့်ရှိ၍ ကိစ္စအဝဝတို့ကို ရှေ့ဆောင် ပြုလျက် ပြောဆိုစီမံလေရာ ထိုသူသည် အဝတွင် ဆီးကြိုလျက်ရှိသော ဟိုတယ်ရှင်အား ညစာ ချက်ချင်းပြင်ဆင်ရန် အမိန့်ပေးသည်တွင် ဟိုတယ်ရှင်က မိမိတို့၏ အခန်းတွင်း၌ တသီးတခြား စားသောက်နိုင်ပါသော်လည်း အခြားသော ခရီးသည်များနှင့် စုပေါင်း၍ အခန်းမကြီး အတွင်း ဘုံစားပွဲကြီး၌ သုံးဆောင် စားသောက်ပါလျှင် သာလွန်ကောင်း မွန်မည်ဖြစ်ကြောင်း အကြံပေးလေ၏။ ထိုခဏ၌ ဟိုတယ်ရှေ့တွင် မြင်းနှစ်ကောင်တပ် ရထားတစ်စီး ရပ်လျက်ရှိရာ ဟိုတယ်ရှင်က ၄င်းရထားကို ညွှန်ပြလျက် ထိုရထားပေါ်မှ ခရီးသည်များမှာလည်း ခန်းမကြီး ထဲတွင် ညစာသုံးဆောင်ကြမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ရှေ့ဆောင်ဖြစ်သော ခရီးသည်သည် ဟိုတယ်ရှင်၏ အကြံပေးချက်ကို ငြင်းပယ်မည်ပြုပြီးမှ ရုတ်တရက် အကြံရသည့် လက္ခဏာနှင့် မိမိ၏ အဖော်အား လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လူငယ်ဖြစ်သော အဖော်က “ခင်ဗျား သဘောအတိုင်းသာ စီမံပါ” ဟု ပြန်ပြောသည်နှင့် အကြီးလူက ခန်းမကြီးထဲ၌ အခြားခရီးသည်များနှင့် အတူ စားသောက် ရန် သဘောတူညီလိုက်လေ၏။ ထို့နောက် အကြီးလူသည် မြင်းရထား သမားဘက်သို့လှည့်၍ နာရီဝက်အတွင်း မြင်းသစ်များ လဲလှယ်တပ်ဆင် ရခြင်းကိစ္စကို ပြီးစီးအောင် ဆောင်ရွက်ထားနှင့်ရန် အမိန့်ပေးပြီးနောက် ခရီးသည်နှစ်ယောက်တို့ကို ခန်းမကြီးဆီသို့ ဟိုတယ်ရှင်နှင့် အတူ လိုက် သွားကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခန်းမကြီးထဲ၌ စားသောက်လျက်ရှိကြသော ခရီးသည်များသည် ဧည့်သည် အသစ်နှစ်ယောက် ဝင်လာသည်ကို မြင်ကြသည်နှင့် တစ်ပြိုင် နက် မိမိတို့ပြောဆိုလျက်ရှိသော စကားလက်စကို ရုတ်တရက်ဖြတ်ကာ လူသစ်များကို မော့ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။ လူသစ်နှစ်ယောက်တို့ကမူ ကုလားထိုင်အလွတ် သုံးလေးလုံး ခြားလျက်ရှိသော စားပွဲကြီးအစွန်း၌ ထိုင်ကြလေရာ ဤကဲ့သို့ မရောမယှက်ဘဲ ခပ်ခွဲခွထိုင်လိုကြသော အမူ အရာအတွက်ကြောင့် အခြားသောခရီးသည်များသည် လူသစ် နှစ် ယောက်တို့ အပေါ်တွင် စိတ်ဝင်စားလျက် ရှိကြလေ၏။ လူသစ် နှစ် ယောက်တို့၏ အဝတ်အစားများမှာ ခပ်ရိုးရိုးပင် ရှိနေသော်လည်း ၄င်း တို့၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာ စသည်တို့မှာ လူသာမန်များနှင့် မတူ ဟူ၍ အကဲခတ်မိကြသည့်အတွက်ကြောင့်လည်း အခြားခရီးသည်များက စိတ် - ဝင်စားလျက်ရှိကြ၏။ လူသစ်နှစ်ယောက်တို့၏ ထူးခြားချက်တစ်ခုမှာဆံပင်ကို အရှည်ထား၍ နောက်သို့ လှန်ပြီးပြီးလျှင် ကျောပေါ်တွင်စု၍ စည်းထားကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသက် ၃၀ ခန့်ရှိသော အကြီးလူမှာ ၄င်း၏အသံထားကို အက် ခတ်ခြင်းအားဖြင့် သူတစ်ပါးတို့ကို အခါခပ်သိမ်း အမိန့်ပေးရသော အလုပ်မျိုး၌ ဆောင်ရွက်လာခဲ့ရသူ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်၏။ ၄င်း၏ဆံပင်မှာ နဖူးအထက်တွင် အလယ်၌ ခွဲလျက် နားထင် တစ်ဖက် တစ်ချက်တို့မှ ပခုံးပေါ်သို့ ကျလျက်ရှိ၏။ ထိုသူ၏ အသားအရေမှာ အနှံ့အပြား ခရီးသွားခဲ့ဖူးသူတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း ခပ်မှိုင်းမှိုင်းရှိ၍ ပါးသောနှုတ်ခမ်းများ၊ ဖြောင့်စင်းသော နှာတံ၊ ဖြူစင်သောသွားများနှင့် သိန်းငှက်ကဲ့သို့ စူးစိုက်သော မျက်လုံးများရှိ၏။ အရပ်အမောင်း ခပ်ပျပ် ပျပ်နှင့် သေးသွယ်နူးညံ့သော ခြေလက်အင်္ဂါများလည်းရှိ၏။ ထိုသူသည် ဝတ်နေကျမဟုတ်သော အဝတ်များကို ဝတ်ဆင်ထားရသည့် အမူအရာ မျိုးလည်းထင်ရှား၍ စကားပြောဆိုပုံမှာ အီတာလျံ လူမျိုးတို့၏ “” ပုံမျိုးဖြင့် ခပ်ဝဲဝဲ ပြောတတ်လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအငယ်လူမှာ အသက်သုံးလေးနှစ်ခန့် ငယ်ဟန်ရှိ၍ လူချောလူလှ တစ်ယောက်ဖြစ်၏။ ပါးအို့နီနီ၊ ဆံပင် ဖျော့တော့တော့၊ မျက်လုံးပြာလဲ့လဲ့၊ နှာတံဖြောင့်ဖြောင့်နှင့် မေးခပ်ချွန်းချွန်းရှိ၍ အကြီးလူထက် ၂ လက်မခန့် မြင့်၏။ ထိုသူ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ လွန်စွာ အချိုးအစားကျ၍ ဖျတ်လတ်သွက်လက်သော ကိုယ်ဟန်အမူအရာနှင့် လူသာမန်တို့ထက် ကြီးသော ကာယဗလလည်းရှိ၏။ ထိုသူနှစ်ယောက်တို့သည် ဝတ်စား ဆင်ပြင်ထားပုံမှာ ခြားနားခြင်းမရှိသော်လည်း အငယ်လူသည် အကြီး လူအား အထိုက်အလျောက် အရိုအသေပြုသည်ကို ထောက်ခြင်းအား ဖြင့် ဂုဏ်အဆင့်အတန်း အနည်းငယ်နိမ့်ကျသည့် လက္ခဏာရှိ၏။ အကြီး လူသည် အငယ်လူအား“ရိုလင်”ဟုခေါ်၍ အငယ်လူကမူ အကြီးလူအား “ဆီတီဇင်း” (မြို့တော်သား)ဟူ၍ ရိုသေသမှု ခေါ်ဝေါ်ခြင်း ပြုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘုံစားပွဲကြီး၌ ထိုင်လျက်ရှိကြသော ဧည့်သည်များသည် စိတ်ဝင် စားသော အမူအရာဖြင့် လူသစ်နှစ်ယောက်တို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ ပြီးနောက် မိမိတို့ ပြောဆိုလျက်ရှိကြသော စကားစပ်ကို တစ်ဖန် ပြန်ကောက်ကြလေ၏။ ထိုသူတို့ ပြောဆိုလျက်ရှိကြသော အကြောင်းအရာ မှာ ယမန်နေ့က မာဆေးမြို့မှ အဗီနုမြို့သို့ မောင်းနှင်လာသော မြင်း ရထားကြီးပေါ်တွင် တင်ဆောင်လာသော အစိုးရဘဏ္ဍာတော်ငွေ ခြောက်သောင်းကို ဓားပြများ တိုက်ခိုက်လုယက် ယူလိုက်သော အခြင်းအရာပင် ဖြစ်၍ ဧည့်သည်များလည်း အလွန်တရာ စိတ်ဝင်စားလျက် ရှိကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူသစ်နှစ်ယောက်တို့လည်း ဤအကြောင်းအရာကို ကြားကြရ သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မိမိတို့ ယခုဖြတ်လာခဲ့သော လမ်း၌ပင် ဖြစ်သည် နှင့် စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် နားထောင်ကြလေ၏။ ပြောပြလျက်ရှိသောလူမှာ ထိုနေ့က မိမိကိုယ်တိုင် မြင်းရထားကြီးပေါ်၌ ဓားပြတိုက်ခံခဲ့ရသည့် အရက်ကုန်သည် တစ်ယောက်ဖြစ်လေရာ ထိုလမ်းသို့ ယခုလောလော ဆယ်သွားရမည့် ခရီးသည်များသည်လည်း အထူးစိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် နားထောင်လျက်ရှိ၏။ အချို့ဧည့်သည်များမှာမူ ၄င်းနယ်သားဖြစ်၍ ဤသတင်းမျိုးကို ကြားခဲ့ရဖူးလှပြီ ဖြစ်သောကြောင့် အထူးတလည် စိတ်မဝင်စားကြတော့ဘဲ အခြားဧည့်သည်များ သိလိုသော သတင်းကို ဖြည့်စွက်ပြောပြလျက်ရှိကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဧည့်သည်များ ပြောဆိုလျက်ရှိသော အဖြစ်အပျက် အကြောင်းအရာ များမှာ မာဆေးမြို့နှင့် အဗီနုမြို့အကြားရှိ လမ်းကြီးပေါ်တွင် ယမန်နေ့ နံနက် ၁၀ဝ၀ နာရီ အချိန်ခန့်၌ ခရီးသည်များ တင်ဆောင်လာသော “ဒီလီဂျင်” စာပို့ မြင်းရထားကြီးကို မြင်းစီးဓားပြ လေးယောက်တို့က တိုက်ခိုက်၍ အစိုးရဘဏ္ဍာတော်ငွေ ခြောက်သောင်းမျှ ပါသွားကြောင်း၊ ဓားပြများမှာ သာမန်လူများမဟုတ်ဘဲ လက်ရှိ သမ္မတအစိုးရကိုဖြုတ်ချ၍ အော်ဘွန် မင်းဆက်ဟောင်းကို ပြင်သစ်ထီးနန်းပေါ်သို့ ပြန်လည်တင်မယူဘဲ အစိုးရ၏ ဘဏ္ဍာတော်ကိုသာ လုယူတတ်ကြောင်း ပြောကြ သည်တွင် အရက်ကုန်သည်က မိမိကိုယ်တိုင် ငွေ ၂ဝဝဝ ဆုံးရှုံးခံရသဖြင့် ထိုသတင်း မမှန်ကန်ကြောင်း ငြင်းဆိုလေ၏။ ထိုအခါ ၄င်း စားပွဲ၌ ရှိသော ဧည့်သည်တစ်ယောက်က ဤကဲ့သို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ မှားယွင်းသဖြင့် ဖြစ်ရသည့် လက္ခဏာရှိကြောင်း၊ အရက်ကုန်သည် ပြောသည့်အတိုင်း ဟုတ်မှန်ခဲ့လျှင် ၄င်းငွေနှစ်ထောင်ကို တစ်နေ့နေ့တွင် ဧကန်မုချ ပြန်လည် ရရှိလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသဖြင့် အရက်ကုန်သည်က မယုံကြည် နိုင်သော သဘောနှင့် ဦးခေါင်းယမ်းခါလျက်ရှိစဉ် ဟိုတယ်ရှေ့တွင် မြင်းစီး ခရီးသည် တစ်ယောက်ဆိုက်ရောက်လာ၍ လက်နက်အပြည့်အစုံ ကိုင်ဆောင်လျက် မျက်နှာကို အဝတ်နက်ကြီး စည်းထား၍ ဧည့်သည် များ စုရုံးစားသောက်နေကြသော ခန်းမကြီးထဲသို့ဝင်လာလေ၏။ ထိုသူ သည် အခန်းဝတွင်ရပ်လျက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eမနေ့က မာဆေးလမ်းကြီးပေါ်မှာ ဓားပြတိုက်ခံရတဲ့အထဲမှာ ပါတယ်ဆိုတဲ့ “ပိကော့” ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် ဒီမှာ ရှိသလား””\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eရှိပါတယ် ခင်ဗျား ။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာပစ္စည်းများ ပါသွားပါသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဒရိုင်ဘာလက်ထဲမှာ အပ်ထားတဲ့ငွေနှစ်ထောင် ပါသွားပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eရော့ ခင်ဗျားငွေ။ ကျုပ်တို့က ဆင်းရဲသားကို မတိုက်ဘူး။ ဘဏ္ဍာတော်ကိုမှ တိုက်တဲ့လူတွေ။ နောက်နောင်ကို ဒီလိုဖြစ်လျှင် မော်ဂင် ဆိုတဲ့ နာမည်ကိုပြောပြီး ပြန်တောင်းယူပါ။ တစ်ပြားမကျန် ပြန်ရပါ စေ့မယ်။ ရော့ ယူလိုက်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့ ပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုက်နက် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော လူသည် ခန်းမကြီးထဲမှ လှည့်ထွက်သွားလေရာ ဧည့်သည်အပေါင်းတို့ မှာ အကြောင်သားလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာသာပြန်ဝတ္ထုများ ခေတ်စားသည်မှစ၍ အနောက်တိုင်းမှ ဝတ္ထု များကို မြန်မာလို ပြန်ဆိုကြသည့် အနက်တွင် “အလီဇန္ဒာဒူးမတ်နှင့် ဆာရိုက်ဒါဟက်ဂတ်”တို့၏ ဝတ္ထုများမှာ အများဆုံးဖြစ်သည်ဟု ဆိုရ ပေမည်။ ဤသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ ၄င်းစာရေးဆရာကြီးနှစ်ဦးသည် စွန့်စားခြင်း နှင့် ပတ်သက်၍ အသည်းနှလုံး တုန်လှုပ်ဖွယ်ဖြစ်အောင် ရေးတတ်သူ များဖြစ်၍ မြန်မာစာဖတ်ပရိသတ်ကလည်း ချစ်ခန်းကြိုက်ခန်းမျှလောက် ကိုသာ အရသာခံ၍ ဖတ်ရှုတတ်သော အဆင့်အတန်းမှ တစ်ထစ်မြင့် တက်လာ၍ ယောက်ျားပီသစွာ စွန့်စားသော အကြောင်းအရာများကို စိတ်ဝင်စားတတ်သောအဆင့်သို့ ရောက်လာခိုက်နှင့် ကြုံကြိုက်လျက် ရှိသောကြောင့်ဟူ၍ ထင်မြင်မိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာဖတ်ဝါနုသော ပရိသတ်သည် ဝတ္ထုအဆုံးတွင် ဇာတ်လိုက် (ဟီးရိုး) နှင့် ဇာတ်လိုက်မ (ဟီးရိုးဝင်း) တို့အကြောင်းဆက်၍ ပေါင်း ဖက် လက်ထပ်သည်ဆိုမှသာလျှင် ကျေနပ်ချင်တတ်လေသည်။ မြန်မာ ဝတ္ထုများသည်လည်း (Happy ending) \u003cspan\u003eခေါ် ဇာတ်လိုက်များ အကြောင်းဆုံသည့် ဇာတ်ကွက်ဇာတ်လမ်းမျိုးထက် မြင့်တက်ခြင်း မရှိ လှသေးဘဲ ဝါနုသောပရိသတ်၏ အလိုသို့လိုက်ကာ ရေးသားဆဲပင်ရှိနေကြ၏။ ဘာသာပြန်ဝတ္ထုများကို အရသာခံတတ်သော စာဖတ်ပရိသတ်တို့မူကား ဤမျှထက် အဆင့်အတန်းမြင့်လာကြပြီဖြစ်၍ ကိုယ်ရံ \u003c\/span\u003e| \u003cspan\u003eတော် ဝတ္ထု၌ ပါရှိသော ဇာတ်လိုက်စစ် (ဟီးရိုး) နှင့် ဗီလိန် ဟီးရိုးတို့ ( ဇာတ်သိမ်းကြပုံများကို အရသာခံနိုင်ကြလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့် ရပေသည်။ ဤဝတ္ထု၌ ဟီးရိုးနှင့် ဗီလိန်ဟီးရိုးတို့၏ အရည်အချင်းများကို \u003c\/span\u003e| \u003cspan\u003eအံ့သြဖွယ်ဖြစ်လောက်အောင် ပေါ်လွင်စွာ နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြထားသည်ဖြစ်ရကား ဖတ်ရှုသောသူသည် ဤလူနှစ်ယောက်အနက် မည်သူကို ပိုမိုနှစ်သက်ရမည်ဟု မဆုံးဖြတ်နိုင်အောင် ဖြစ်ရပေတော့သည်။ ကိုယ် ရံတော် ဝတ္ထု၏ ထူးကဲသော အချက်တစ်ခုမှာ အခြားသော ဝတ္ထုများ၌ အမွန်အမြတ်ထား၍ ဖွဲ့နွဲ့ရေးသားကြသည့် သမီးရည်းစား ချစ်ခြင်း ထက် သူငယ်ချင်းတို့၏ သစ္စာရှိခြင်းကို ပိုမို အသားပေးထားခြင်းပင် ဖြစ်ပေရာ အတော်အတန် ဝါနုသေးသော စာဖတ်သူတို့အဖို့မှာ အံ့အား သင့်၍ မျက်လုံးပြူးသွားရမတတ် ဖြစ်ကြမိပေလိမ့်သတည်း။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေဥဒေါင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45545016131733,"sku":"","price":5500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c27fd049-afe4-4622-a85d-3ccd75301d64.jpg?v=1730250437"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ချစ်ပန်းပွင့်","title":"ချစ်ပန်းပွင့်","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဇာတ်လိုက်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖဲသုံးချပ်ဇာတ်ကားကို ဘုရင့်ရုံ၌ ဆင်ဆာလူကြီးများအား ပြသ သောအခါတွင် ရုပ်ရှင်ကုမ္ပဏီ၏ ဖိတ်ကြားချက်အရ ဝတ်လုံတော်ရကြီး များ၊ သတင်းစာအယ်ဒီတာများ၊ စာရေးဆရာများ၊ ဘိုင်စကုပ်ဇာတ် လိုက်များမှစ၍ မြို့ပေါ်ရှိ လူကြီးလူကောင်းများနှင့် ရုပ်ရှင်လုပ်ငန်းဆိုင်ရာ ပညာသည်များ လာရောက်ကြည့်ရှုကြသည်ဖြစ်ရာ အဆိုပါ ပရိသတ်များ သာလျှင်မက အခြားကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်ကြီးများကပင်လျှင် ဖဲသုံးချပ်ဇာတ် ကားမှာ ထိုအချိန်အခါထိ မြန်မာဇာတ်ကားများအနက်တွင် ခေတ်အဆန် ဆုံး၊ အဆင့်အတန်းအမြင့်ဆုံး၊ အခမ်းနားဆုံးဖြစ်ပေကြောင်းနှင့် ဝန်ခံခဲ့ကြ ရဖူးလေသည်။ ၄င်းဇာတ်လမ်း၌ အကြီးအမှူးဖြစ်သော ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ ဇာတ်လိုက်မင်းသား မောင်စိုးတင့်၊ မင်းသမီး ခင်တင်နှင့် လူကြမ်း မောင်တင်ဖေတို့ဖြစ်လေရာ ၄င်းတို့အသီးသီးမှာလည်း “အက်တင်” ၌ လည်းကောင်း၊ အလွမ်းအသော၌လည်းကောင်း ပရိသတ်တို့၏စိတ်ကို ဆွဲငင်စွဲငြိစေလောက်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်သူများ ဖြစ်ကြပါပေသည်။ ဇာတ်ကွက်ဇာတ်လမ်းမှာလည်း အလွန်တရာ “စေ့” လှသည်ဖြစ်သော ကြောင့် ပရိသတ်တို့၏စိတ်ထဲ၌ အကျယ်ချဲ့လွန်းလှသည်ဟု ညည်းညူပြစ်တင်ဖွယ်ရာသော အခန်းပိုများလည်းမပါ၊ အမြန်သော့၍သွားရသော အခန်းမျိုးလည်းမပါဘဲ ဇာတ်လမ်းပြီးဆုံးမည်ကိုပင် စိုးရိမ်ခြင်း၊ နှမြော ခြင်းဖြင့် လည်ပင်းတမော့မော့နှင့် ကြည့်နေကြရသော ဇာတ်လမ်းမျိုး ဖြစ်ချေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ဆုံးဖြစ်သောအခန်း၌ လူကြမ်း မောင်တင်မှာ “ဗီလိန်” တို့၏ သွားရာလမ်းကြောင်းအတိုင်း သုတ်သင်ရှင်းလင်းပြီးပြီဟူ၍ ဇာတ် လိုက်နှစ်ယောက်တို့က စိတ်ချလက်ချနှင့် ဖုံပေါ်တွင် အတူယှဉ်တွဲကာ ထိုင်လျက် အစေခံအား စားစရာများယူခဲ့ရန် အမိန့်ပေးထား၏။ အစေခံ ထွက်လာရမည့် တံခါးပေါက်မှ အစေခံ မပေါ်လာဘဲ ဗီလိန်သည် ခြောက်လုံးပြူးတစ်လက်ကိုကိုင်လျက် ဝင်လာရာ ဇာတ်လိုက်နှစ်ယောက် မှာမူကား လှည့်၍မကြည့်သဖြင့် မသိသေးဘဲ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကျီစယ် လျက်ရှိကြ၏။ နောက်တစ်ခဏ၌ သုံးဦးသား မျက်နှာချင်းဆိုင်မိသော အခါတွင် သုံးဦးလုံးတို့၏ မျက်နှာထားမှာ ဇာတ်ကွက်ဇာတ်လမ်းနှင့် လိုက်လျောလှသည်ဖြစ်သောကြောင့် ကျွန်တော်နှင့်တကွ ပညာသည်များ သည် မချီးမွမ်းဘဲမနေနိုင်အောင် ရှိကြ၏။ ခင်မြတင်သည် မိန်းမသားပီပီ ကြီးစွာသော အံ့ဩခြင်းဖြင့် မျက်လုံးပြူးလျက်ကြည့်နေရာ ဇာတ်လိုက် မောင်စိုးတင့်သည် တစ်ခဏကလေးမျှ မဝေခွဲနိုင်အောင် ရှိနေပြီးနောက် ယောက်ျားကောင်းပီသစွာ ဗီလိန်ကို ခုခံရန် ကြိုးစား၏။ သို့ရာတွင် ဗီလိန်၏ လက်ချက်ဦးသောကြောင့် ဇာတ်လိုက်သည် ရှေ့သို့ အလျား မှောက်လဲသွားရာ နောက်တစ်ခဏ၌ ဗီလိန်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အစတုံး အောင် စီရင်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်သည် ဖဲသုံးချပ်ဇာတ်ကားတွင် ပါရှိသော ဇာတ်လမ်း အကြောင်းကို ဤမျှလောက် ပိုမို၍ ဖော်ပြရန် အလိုမရှိ၊ ရည်ရွယ်ချက် လည်း မဟုတ်ချေ။ ဤမျှလောက် ရေးသားဖော်ပြရခြင်းမှာ ရုပ်ရှင်ထိုသူသည် မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုစိုက်ဟန် လက္ခဏာမရှိဘဲ “ဇာတ်လမ်းမှာ ပါတဲ့ မိန်းမဟာက တကယ့် သတ္တိကောင်း၊ ပြထားတာကတော့ အရေး ကြုံတဲ့အခါမှာ ကြောက်ချေးပါတော့မလို ဖြစ်နေတယ်။ ဒီဟာကို ခင်ဗျား တို့က ကားကောင်းခေါ်ကြသလား။ အလကားလူတွေချည်းပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု ဟစ်အော်ပြန်၏။ ထိုအခါ တစ်ယောက်သောသူက “ခင်ဗျား ဘယ့်နှယ်သိသလဲ” ဟုမေးရာ အဝတ်ဟောင်းများနှင့်လူက ဒီဟာ ထိုးဇာတ်မဟုတ်ဘူး။ တကယ့်အဖြစ်အပျက် မူရင်းဖြစ်ပျက်ပုံကို ကျုပ် သိတယ်၊ ဒီမိန်းမမျိုးမဟုတ်ဘူး။ ကြောက်မွေးပါရင် ဇာဂနာနဲ့ နုတ်ပစ် မယ်ဆိုတဲ့ မိန်းမမျိုး၊ ကျုပ် သေသေချာချာသိတယ်”” ဟု ရဲဝံ့စွာပြော လေ၏။ ၄င်းနောက် ထိုသူသည် “ထီ” ခနဲ တံတွေးထွေးလျက် ရုံ ပြင်သို့ ထွက်သွားလေရာ ပရိသတ်များမှာ “လူရူး” ဟူ၍လည်းကောင်း၊ “လူဆန်း” ဟူ၍လည်းကောင်း အမျိုးမျိုး တွေးတောပြောဆိုကာ ကျန်နေ ရစ်ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့်မှာမူ လူရူးတစ်ယောက်နှင့်မတူသော ထိုသူ၏ အမူ အရာကိုမြင်သဖြင့် စုံစမ်းအံ့ဟု အကြံဖြစ်ပြီးလျှင် ရုံပြင်သို့ ချက်ချင်းထွက် ၍လိုက်သွားရာ ကွမ်းယာဆိုင်ရှေ့တွင်မီသည်နှင့် ပခုံးကိုပုတ်လျက် ကွန်တီနင်တယ်သို့ လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(\u003cspan\u003eဒေါသတကြီးနှင့်) “ခင်ဗျားဘယ်သူလဲ၊ ခင်ဗျားကို ကျုပ်မသိ ပါကလား”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသူမှာ ဟောင်းနွမ်းသော အဝတ်အစားများ ရှိသော်ငြားလည်း မျက်နှာထားမှာ မာနကြီးဟန်ရှိသောကြောင့် ကျွန်တော့်မှာ သာ၍ပင် သိကျွမ်းလိုသော စိတ်ဆန္ဒ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကျွန်တော်လည်း စာရေးဆရာတစ်ယောက်ပါပဲ၊ ဘုရင့်ရုံထဲမှာ ခင်ဗျား ခုနကပြောသွားတဲ့စကားကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရပါတယ်။ကျွန်တော့်စိတ်သဘောအရမှာတော့ ဒီနေရာမှာ ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးဟာကြောက်လန့်ခြင်း၊ တုန်လှုပ်ခြင်းပြခြင်းဟာ မှန်တယ်လို့ ကျွန်တော်ထင် မိတယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(\u003cspan\u003eကျွန်တော့်အား ရှုတ်ချဟန်နှင့်ကြည့်လျက်)\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eခင်ဗျားဒီလိုထင်ရင် ခင်ဗျားမှားတာပေါ့။ ကိုင်း ဒါဖြင့်လာ ခင်ဗျားတိုက်တဲ့ လက်ဖက်ရည်ကိုသောက်ပြီး ခင်ဗျားနားလည်အောင် ကျုပ်ရှင်းပြမယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်တို့သည် ကွန်တီနင်တယ်ဟိုတယ်သို့ ဝင်ကြပြီးနောက် စားစရာများကို မှာယူကြရာ ထိုသူသည် ဣန္ဒြေမဆည်နိုင်အောင် လျင် မြန်စွာ စားသောက်သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အံ့သြစွာဖြင့် ထပ်လောင်း မှာယူရပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကျုပ်စားပုံကို ခင်ဗျားမအံ့သြနဲ့၊ ကျုပ်အဖြစ်မျိုး ခင်ဗျားကြုံရရင် ကျပ်လိုပဲ ခင်ဗျားစားမှာပဲ၊ ပါးစပ်နဲ့ စားစရာနဲ့ မတွေ့ရတာ နာရီပေါင်း ၄၀ ကျော် ကြာသွားပြီဗျ။ တမြန်နေ့ညက ညစာဟာ ကျုပ်မှာ နောက်ဆုံး စားရခြင်းပဲခင်ဗျ” ထိုအခါ ကျွန်တော်မှာ ကရုဏာဖြစ်သည်နှင့် မုန့်ချို များသာလျှင်မက ဘီစကစ်၊ ကက်သလက် အစရှိသော ဆိုက်ဒစ်များကို မှာယူကျွေးမွေးရလေ၏။ ဝမ်းဝအောင်စားပြီး၍ ဆေးပြင်းလိပ်ကို မီးညှိပြီး နောက် ထိုသူသည် အလွန်ကျေနပ်သော အမူအရာနှင့် ကုလားထိုင်၌မှီ ကာ ပြုံးရွှင်စွာသော မျက်နှာထားဖြင့် ကျွန်တော့်အား စိုက်လျက်ကြည့် နေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကိုင်း ကျွေးခမွေးခကလေးကျေအောင်ဟာ ပြောပြရတာပေါ့ဗျာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(\u003cspan\u003eခပ်တင်းတင်းမျက်နှာနှင့်) “ဒီလိုတော့ သဘောမထားနဲ့ဗျာ။ ကျွန်တော်က ကရုဏာနဲ့ကျွေးတာပါ။ အဖိုးအခရယ်လို့ သဘောမထားပါနဲ့။ ခင်ဗျားပြောချင်မှပြောပါ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eသည်းခံပါမိတ်ဆွေ၊ ကျုပ်က စိတ်ချဉ်ပေါက်နေတဲ့ လူတစ် ယောက်ဖြစ်လေတော့ ကော်ချင်ခတ်ချင်တဲ့သဘောတွေ အားကြီးနေလို့ ပါ။ ရှေးအခါက ကျပ် ကောင်းစားစဉ်ကတော့ ဒီလိုသဘောမျိုး မဟုတ် ပါဘူးဗျာ။ အကြံအစည် အပေါက်အလမ်းမတည့်တော့ လူဆိုတာ ကော် ချင်ခတ်ချင်တတ်တာမျိုးလားဗျ။ သည်းခံဗျာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကိစ္စမရှိပါဘူးဗျာ။ တောင်းပန်နေရလောက်အောင် မဟုတ်ပါဘူး”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eခုနကကြည့်ခဲ့ရတဲ့ကားကို ခင်ဗျား ဘယ့်နှယ်သဘောရသလဲ” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကောင်းတာပေါ့ဗျာ၊ သိပ်ကောင်းပေတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒါ ကျုပ်ရေးတဲ့ဇာတ်လမ်းပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘယ့်နှယ်ပြောတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒီဇာတ်လမ်းကိုလည်း ကျုပ်ရေးခဲ့တယ်၊ မူလဇာတ်လမ်းတုန်းက ကျုပ်ကိုယ်တိုင် ဇာတ်လိုက်လည်းလုပ်ခဲ့တယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eမူလဇာတ်လမ်းကိုဆိုတာ ဘယ့်နှယ်လဲဗျ၊ ဒီဇာတ်လမ်းကို ဒီတစ်ခါပဲ ရိုက်ဖူးသေးတယ်မဟုတ်လား”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eတစ်ပိုင်းကဟုတ်တယ်၊ တစ်ပိုင်းက မူလမဟုတ်ဘူး။ တစ်ပိုင်း ဟာက ရှေးတုန်းက တစ်ခါရိုက်ဖူးပြီ။ ခုတောင် ကော်ပီရှိသေးတယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e““\u003cspan\u003eဒီအကြောင်းကို အခု ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်က သိသလား”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eသိသလား မသိလား မဆိုနိုင်ဘူး။ နို့ပေမဲ့ ရိုက်ဖူးတဲ့ ဇာတ်လမ်း ဟာက ပြတော့မှာ မဟုတ်လေတော့ အကြောင်းမထူးလှပါဘူး”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဘယ်အပိုင်းက ခင်ဗျားပါဖူးသလဲ””\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဇာတ်လိုက်မင်းသား စိုးတင့်နေရာဟာ ကျုပ်နေရာပေါ့ဗျ။ ကျုပ် ကိုယ်တိုင် ဇာတ်လိုက်မင်းသား လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ကျွန်တော့်မှာ ပါးချောင်ကျကျ၊ မျက်တွင်းဟောက် ဟောက်နှင့် ဆေးလိပ်သောက်လျက်ရှိသောလူကို စေ့စေ့ကြည့်လျက် မည်သို့မျှမပြောဘဲ ဆိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျုပ် လူပုံကိုကြည့်ပြီး ဇာတ်လိုက်လုပ်ဖူးတယ်ဆိုလို့ ခင်ဗျားက မယုံနိုင်ပေဘူးပေါ့။ သို့သော် ဟိုတုန်းက ကျုပ် ဒီလိုမဟုတ်ဘူးဗျ။ နေဦး၊ အစကစပြီး ကျုပ်ပြောပြမယ်၊ ခင်ဗျားနားထောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသူသည် ဆက်လက်၍ မပြောသေးမီ ဘီယာခွက်ကို ကျိုက်ချ ၍ ဆေးပြင်းလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိပြန်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒီလိုဗျာ၊ ကျွန်တော်က ရုပ်ရှင်လုပ်ငန်းဘက်မှာ ဝါသနာပါလေ တော့ ယခုလို ကားကြီးတွေမဟုတ်သေးဘဲ တောက်တီးတောက်တဲ့ ကားကလေးတွေရိုက်တဲ့ လက်ထက်ကတည်းက ဇာတ်ထုပ်ကလေးတွေ လည်း ရေးခဲ့တယ်။ ဇာတ်လမ်းရေးတဲ့ဘက်မှာ ဟိုတုန်းက တော်တော် ကလေး နာမည်ရခဲ့ပါရဲ့။ အခုတော့ လူမသိကြပါဘူး။ နောက်ပေါ်တဲ့ လူတွေခေတ်စားပြီး ကျုပ်တို့လူစု မြုပ်ကုန်ပါပြီ။ ဘယ်လိုနာမည်နဲ့ ရေးတယ်ဆိုတာလည်း \u003c\/span\u003e`\u003cspan\u003eမမေးပါနဲ့တော့ မထူးပါဘူး။ တစ်နေ့သ၌တော့ မန္တလေးက ရုပ်ရှင်ကုမ္ပဏီတစ်ခုက ကျုပ်ကို ဒါရိုက်တာအလုပ်နဲ့ ငှား တယ်ဗျ။ ဇာတ်ထုပ်နာမည်တော့ ကျုပ်မေ့နေပြီ။ သို့သော် အဲဒီဇာတ် ထုပ်မှာ ဒါရိုက်တာအဖြစ်နဲ့ ကျပ်လုပ်စဉ်က ဇာတ်လိုက်မင်းသမီး ခင်မြင့် မြင့်ဆိုပါတော့။ အဲ သူနဲ့ကျုပ်နဲ့ မြင်မြင်ချင်းဆိုသလို ချစ်ကြိုက်ကြ တယ်” ထိုသူသည် ခပ်ပြုံးပြုံးမျက်နှာနှင့် ကျွန်တော့်အား ကြည့်နေပြီးမှ ဆက်လက်၍...\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကိုယ်ချစ်ကြိုက်တဲ့ မိန်းမဆိုတာ ချောတယ်၊ လှတယ်လို့ ထင် မှတ်ကြစမြဲပဗျာ၊ သို့သော် ခင်မြင့်မြင့်ဟာကတော့ ကျုပ်တစ်ယောက် တည်း ထင်မြင်ချက်မဟုတ်၊ မန္တလေးမြို့ပေါ်ရှိ အင်္ဂလိပ်ကျောင်းသား\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45545014395029,"sku":"","price":5200.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_5e5395ce-2f4c-462a-b906-2d094335dbc6.jpg?v=1730250454"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ခေတ်လူငယ်များစဥ်းစားသင့်သည့်အချက်အလက်များ","title":"ခေတ်လူငယ်များစဥ်းစားသင့်သည့်အချက်အလက်များ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဗုဒ္ဓဘာသာနှင့်စိတ်သဘာဝ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဆွေးနွေးခန်း (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eခေတ်လူငယ်များ စဉ်းစားထိုက်သည့်အချက်အလက်များ (က)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတက္ကသိုလ်ကျောင်သား။ ။ ဆရာကြီးရဲ့ ဘာသာရေး စာအုပ်တွေကိုဖတ်ဖူးပါတယ်။ ဆွေးနွေးခန်းတွေကိုလည်း ဖတ်ဖူးပါတယ်။ကျွန်တော်ဟာ လောကမှာ လူကောင်းသူကောင်း တစ် ယောက် ဖြစ်ချင်ပါတယ်။ အောင်မြင်သော လူတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ချင် ပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ သောတာပန်လည်း ဖြစ်ချင်ပါတယ်။ ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ ခင်ဗျာ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်ုပ်\u003c\/strong\u003e။ ။ ဖြစ်ချင်တာတွေကတော့ တယ်မသေးလှဘူး၊ မောင်က ခေတ်ပညာဘက်မှာ ဘယ်လောက် အောင်ခဲ့သလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတက်\u003c\/strong\u003e။ ။ ကျွန်တော် မနှစ်က ဘီအေ အောင်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်\u003c\/strong\u003e။ ။ အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတက်\u003c\/strong\u003e။ ။ ၂၃ နှစ် ရှိပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်\u003c\/strong\u003e။ ။ တော်ပါသေးရဲ့ ကြိုးစားချိန် နှစ်နှစ်တော့ ရှိပါသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတက်\u003c\/strong\u003e။ ။ ဘာ့ကြောင့် နှစ်နှစ်လဲ ခင်ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်\u003c\/strong\u003e။ ။ ဆရာကြီး ဘာထရန်ရပ်ဆဲလ်ရဲ့ စာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်လိုက်ရ ဖူးတယ်။ လူတိုင်း လူတိုင်းဟာ အသက် ၂၅ နှစ် မပြည့်မီအတောအတွင်း အလေ့အကျင့် ဝါသနာကောင်းများ (Habits) \u003cspan\u003eလက်ကိုင် ပြုမိသားအောင် ကြိုးစားရမယ်တဲ့။ ၂၅ နှစ် ကျော်လာပြီ ဆိုမှဖြင့် မကောင်းတဲ့ အကျင့်များကို ပြုပြင်ဖို့ အင်မတန် ခက်တယ်တဲ့ မောင်ရဲ့။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတက်\u003c\/strong\u003e။ ။ ဘယ်လိုဟာကို အလေ့အကျင့်ကောင်းလို့ ဆိုပါသလဲခင်ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်\u003c\/strong\u003e။ ။ အသေးအဖွဲက စပြီး အကြီးတွေထိအောင် ပါဝင်တာပေါ့မောင်ရယ်။ ဥပမာ- နံနက်စောစောထပြီး လမ်းလျှောက်တာတို့၊ ကိုယ့်ကျန်း မာရေးကို ဂရုစိုက်တာတို့ အပျော်အပါးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အတိုင်းအရှည် နားလည်တာတို့ စသဖြင့်ပေါ့ မောင်ရယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတက်\u003c\/strong\u003e။ ။ အပျော်အပါးကို လုံးဝ ရှောင်နိုင်ရင် သာမကောင်းပေဘူးလားခင်ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်\u003c\/strong\u003e။ ။ ရှောင်နိုင်လေ ကောင်းလေပဲလို့ တချို့လူများက ပြောကြမှာပဲ၊ ဆရာ့အမြင်ကတော့ ရဟန်းများအဖို့ ကောင်းချင်ကောင်းမယ်၊ လုပ်ကိုင် စားသောက်ရတဲ့ လူသားများအဖို့မှာတော့ လုံးလုံး ရှောင်တယ်ဆိုတဲ့ လူဟာ ထူတုံးကြီး၊ အူကြောင်ကြောင် လူထဲက ဖြစ်သွားတတ်တယ်။ စိပ်ပုတီး လည်ပင်းဆွဲလို့ပ မောင်ရယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတက်\u003c\/strong\u003e။ ။ ဒိပြင်ကော ခင်ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်\u003c\/strong\u003e။ ။ ဆရာ ပြောနေတာက ကိုယ်ကျင့်တရားကို ပြောနေတာမဟုတ်ဘူးနော်၊ အလေ့အကျင့် အထုံ ဝါသနာကလေးတွေကို ပြောခြင်း ဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတက်\u003c\/strong\u003e။ ။ နားလည်ပါတယ် ဆရာကြီး၊ ဒိပြင်ကောခင်ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ်။ ။အကျင့်ပါသွားအောင် လုပ်စရာကလေးတွေကတော့ အပုံပဲ ပေါ့၊ မောင်လည်း ကိုယ့်ဟာကိုယ် ရွေးတတ်လောက်ပါတယ်။ အရေးကြီးတဲ့ အလေ့အကျင့် အနည်းငယ်လောက် သာ ထောက်ပြပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတက်\u003c\/strong\u003e။ ။ ကောင်းပါပြီခင်ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်\u003c\/strong\u003e။ ။ မောင်က နောက်ဆုံးမှာ သောတာပန်တည်သည့်အထိရောက်လိုပါတယ်ဆိုတော့ သူတကာထက် အကျင့်ကောင်းကလေးတွေ များများပါနေအောင် လုပ်ဖို့ လိုလိမ့်မယ် မောင်ရေ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတက်\u003c\/strong\u003e။ ။ ကြိုးစားပါ့မယ်ဆရာကြီး။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်\u003c\/strong\u003e။ ။ နံနက်တစ်ကြိမ်၊ ညတစ်ကြိမ်၊ ၁ဝ မိနစ်၊ ၁၅ မိနစ် စီလောက်ဗုဒ္ဓကို အာရုံပြုတတ်ဖို့ အလေ့အကျင့် လုပ်ရမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတက်\u003c\/strong\u003e။ ။ အချိန်တော့ မမှန်ဘူးခင်ဗျ၊ အိမ်ရှေ့က ဘုရားစင်မှာတော့ညတိုင်းလိုလို ဝပ်ချပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်\u003c\/strong\u003e။ ။ ဗုဒ္ဓအာရုံပြုနည်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ ဆရာ့စာတွေကို မဖတ်ဖူးဘူးလား မောင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတက်\u003c\/strong\u003e။ ။ ဖတ်တော့ ဖတ်ဖူးပါတယ် လုပ်ရတာ ခက်လို့ပါ ဆရာကြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်\u003c\/strong\u003e။ ။ ဘီအေ အောင်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ဆင်းတုတော်ကို ဝပ်ချတဲ့ အကျိုးနဲ့ ဗုဒ္ဓကို (ဆရာ ရေးပြဖူးသလို) အာရုံ ပြုခြင်း၏ အာနိသင်တို့၏ ခြားနားချက်ကို သဘော မပေါက်ခဲ့ဘူးဆိုတာ ညံ့သေးတာပဲ မောင်ရေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတက်\u003c\/strong\u003e။ ။ အမှန်ကတော့ ကျွန်တော် သဘောပေါက်ပါတယ် ဆရာကြီးရယ်၊ ပျင်းမိတဲ့အတွက် မလုပ်မိခြင်းပါခင်ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ်။ ။ရှိစေတော့၊ ဒီကနေ့ ဆရာပါလာပြီး သြဝါဒ ခံယူထားတဲ့ နောက်တော့ လုပ်ဖြစ်အောင် လုပ်ပါမယ်လို့ ကတိပေးရမယ်နော်၊ ဒါလောက်မှ မလုပ်ချင်လျှင် အကြံဉာဏ် ပေးရတာ အပိုဖြစ်မှာမို့ ဆက်မပြောချင်တော့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆွေးနွေးချက်များသည် ဆရာကြီး ရွှေဥဒေါင်းနှင့် သူ၏ မိတ်ဆွေ ပင်စင်စား တစ်ဦးတို့ ဆွေးနွေးချက်များ ဖြစ်ပါ သည်။ ယင်းဆွေးနွေးချက်များကို ဆရာကြီး ရွှေဥဒေါင်း လုပ်သားပြည်သူ့နေ့စဉ် သတင်းစာ၌ အယ်ဒီတာချုပ် အဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့စဉ်က ယင်းသတင်းစာ၌ပင် ရေးသားခဲ့သည့် ဆောင်းပါးများ ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45545030680725,"sku":"","price":3000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_41d91ffe-8fc7-4acb-ac81-8275133319b7.jpg?v=1730250473"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-စန္ဒာဒေ၀ီ","title":"စန္ဒာဒေ၀ီ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်မှာ ၁၂၂ဝ ပြည့်နှစ်တွင် မင်းလက်ဝဲသုန္ဒရကို အစွဲပြု၍ နာမည်ကြီးခဲ့သည့် မန်ကျည်းတုံရွာ၌ မွေးဖွား၍ ငါးနှစ်သားအရွယ်ခန့် တွင် အရူးမကြီးတစ်ယောက်သည် ကျွန်ုပ်၏လက္ခဏာကို ကြည့်ပြီးလျှင် ကြီးပြင်းသောအခါတွင် ကျွန်ုပ်သည် စီးပွားဥစ္စာကိုဖြစ်စေ၊ ချစ်ကြိုက်သော မိန်းမကိုဖြစ်စေ သက်သာစွာနှင့်မရဘဲ အခက်အခဲအမျိုးမျိုးနှင့် ပင်ပန်းကြီးစွာ ကြိုးစားအားထုတ်ပြီးမှ ရနိုင်လိမ့်မည်အကြောင်းနှင့် ဟော ပြောခဲ့ဖူး၏။ မိခင်ဖြစ်သူက အရူးမကြီးအား ထပ်လောင်း၍ မေးခွန်းထုတ်သောအခါ အရူးမကြီးသည် ဖြေဆိုခြင်းမပြုတော့ဘဲ “ဂျီးပေဂျီ၊ ပေထီး၊ ဂျီးပေဂျီး ပေထီး” ဟု ပါးစပ်ဆိုင်းတီးကာ ထွက်သွားလေရာ သူရင်းငှား များက ခွေးနှင့် ရှူးတိုက်၍ လွှတ်လိုက်ကြ၏။ ကြီးပြင်းလာသည့်နောက် ကျွန်ုပ်၏အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်ပြောင်းဆင်ခြင်လိုက်သည့်အခါ ကလေးစကား၊ အရူးစကား၊ သဘင်သည် စကားတို့သည် မှန်ကန်တတ် သည်ဆိုခြင်းမှာ ဟုတ်တုတ်တုတ် ရှိပေသည်ဟု စဉ်းစားမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်၏ဖခင်မှာ “မြင်းနယ်သား” ဖြစ်သည့်အလျောက် မင်းတုန်းဘုရင်လက်ထက်တွင် မြင်းတပ်ဆိုင်ရာ အရာရှိတစ်ယောက်အဖြစ်နှင့် အမှုထမ်းခဲ့ဖူးရာ မဟုတ်လျှင် မခံချင်တတ်သော ဝါသနာရှိသူတစ်ယောက် ဖြစ်၍ အထက်အရာရှိကြီးများနှင့် မသင့်မတင့်ရှိရာတွင် ကြာရှည်စွာ အမှုထမ်းပါက အသက်ဆုံးရှုံးဖွယ်ရှိသည့်အရေးကို သိမြင်သည်နှင့် ဥပါယ်တံမျဉ်ဖြင့် ရာထူးမှ နုတ်ထွက်၍ ဇာတိဖြစ်သော မန်ကျည်းတုံရွာ သို့ ပြန်လာခဲ့လေ၏။ ထို့နောက်မှ ဆွေကြီးမျိုးကြီးဖြစ်သူ ကျွန်ုပ်၏မိခင် နှင့် ထိမ်းမြား၍ တောင်သူဘာဝ လုပ်ကိုင်စားသောက်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖခင်မှာ ပညာလိုလားသူ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်နှင့် ကျွန်ုပ်အား ရွာကျောင်းတွင် မထားဘဲ ကိုးကြောင်းတွက်နည်းတွင် နာမည်ကြီးခဲ့သည့် ရွှေဘိုမြို့ရှိ ဘုန်းကြီးဦးကေသရ၏ ကျောင်းတွင် အပ်နှံထားခဲ့ရာ သီတင်း ကျွတ်ကာလအခါတွင် နေ့ကြီးရက်ကြီးဖြစ်သည့်အလျောက် မန်ကျည်း တုံရွာသို့ လေးငါးရက်ခန့်မျှ အလည်အပတ် ပြန်လာခဲ့ရ၏။ ဦးကေသရ၏ကျောင်း၌ သုံးလေးနှစ်မျှ ပညာသင်ကြားရသောအခါ ကျွန်ုပ်မှာ သဒ္ဒါ၊ သဂြိုဟ်စသော ဘာသာရေးဆိုင်ရာ စာများအပြင် ရွှေချိန်တွက်နည်း၊ သစ်တွက်နည်း၊ တင်းရေနှင့် စပါးနှံ တွက်နည်းစသည်တို့ကို ကောင်းမွန် စွာ တွက်ချက်နိုင်ပေ၏။ ထိုစဉ်အခါက ဤမျှလောက် တွက်ချက်နိုင် လျှင် လူတော်တစ်ယောက်ဟူ၍ အသိအမှတ်ပြုခြင်းခံရ၍ အရေးရှိလျှင် လာရောက်မေးမြန်းတတ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၂၃၈ ခုနှစ် သီတင်းကျွတ်လပြည့်ကျော် ၅ ရက်နေ့၌ ကျွန်ုပ်သည် မန်ကျည်းတုံရွာမှ ရွှေဘိုမြို့ ဦးကေသရကျောင်းသို့ ပြန်မည်ဟု လွယ် အိတ်တစ်လုံးနှင့် ထွက်လာခဲ့ရာ ဖွတ်လှိုင်းရွာတွင် ညဉ့်အိပ်မည်ဟု အကြံ ရှိသောကြောင့် အတော်ကြီးနေစောင်းမှ ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်လာခဲ့၏။ ရွာမှထွက်လာ၍ တစ်မိုင်ခန့်မျှ မရောက်သေးမီ မိုးကြီးသည် မဆင် မပြင်ဘဲ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းချလိုက်လေရာ ဦးခေါင်းပေါ်၌ ဆောင်းထားသော ခမောက်မျှလောက်သည် အကွယ်အကာ မရနိုင်ဘဲ တစ်ကိုယ် လုံးမှာ ရေများတွင် နှစ်လိုက်ဘိသကဲ့သို့ ရွှဲရွှဲစိုလျက် ဖြစ်သွားလေတော့၏။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတည်းခိုရမည်ဖြစ်သော ဖွတ်လှိုင်းရွာမှာ ခုနစ်မိုင်ခန့် ဝေးသေး၍ မန်ကျည်းတုံရွာမှာ တစ်မိုင်ခန့်သာ ကွာသေးရကား များစွာသော ကျောင်း သားတို့မှာ ဤအခြေအနေမျိုး၌ နေအိမ်သို့လှည့်၍ ပြန်ကောင်းပြန်ကြ ပေမည်။ ကျွန်ုပ်မူကား ထိုကဲ့သို့မဟုတ်၊ သွားရမည်ဆိုလျှင် သွားရမှ စိတ်ကျေနပ်တတ်သောကြောင့် မိုးကြီးထဲတွင် အားခဲ၍ လျှောက်လာခဲ့လေ၏။ ထိုသို့ ပြုခဲ့ခြင်းမှာ ပညာကို လိုလားလှသောကြောင့်မဟုတ်၊ မလျှော့ချင်သော ဝါသနာအလျောက်သာ ဖြစ်ချေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမန်ကျည်းတုံရွာမှ ရွှေဘိုသို့သွားရသောလမ်းမှာ ယခုအခါကဲ့သို့ မူးရိုးတစ်လျှောက်၊ ရထားလမ်းတစ်လျှောက် မဟုတ်ဘဲ မထင်ရှားသော လှည်းလမ်းကြောင်းမျှကို ခန့်မှန်း၍ လိုက်ရခြင်းဖြစ်လေရာ လှည်းလမ်းကြောင်းတို့မှာလည်း ဤနေရာ၊ ထိုနေရာစသည်တို့တွင် အစိတ်စိတ် အမြွာမြွာရှိနေသောကြောင့် လမ်းမှားနိုင်ရန် လွယ်ကူလှပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိုးတွင်မျှမက လေပြင်းမုန်တိုင်းသည်လည်း တိုက်ခတ်ပြန်ပေရ ကား ကျွန်ုပ်သည် ခမောက်ကလေးကို မကျွတ်မလွင့်စေရန် လက်တစ် ဖက်ဖြင့် ဖိနှိပ်ထား၍ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဝါးရင်းတုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ တဖြောင်းဖြောင်း သွန်၍ချနေသော မိုးကြီးထဲတွင် ခါးတောင်း တလျှားလျှားနှင့်ကုပ်၍ လျှောက်လာ၏။ လှည်းလမ်းကြောင်းတို့မှာ တစ်ခဏချင်းတွင် ရေဖြင့်ဖွေးလျက်ရှိရာ လမ်း၏အစွန်းကိုနင်းမိသဖြင့် မကြာခဏခြေချော်၍ တဗိုင်းဗိုင်းလဲ ရသေး၏။ . ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နာရီကျော်ကျော်မျှ လျှောက်မိလေလျှင် လှည်းလမ်းသည် မြောက်ဘက်သို့ သွားရမည့်အစား အနောက်ဘက်သို့ လှည့်နေသည်ကို တွေ့ရလေရကား ကျွန်ုပ်မှာ လမ်းမှားလာခဲ့ချေပြီဟု သိရှိရ၏။ မည်သည့်အား စူးစိုက်ကာလှမ်းကြည့်လိုက်စဉ် ချီလျက်ရှိသော မျက်ခုံးတို့သည် စိမ်းလဲ့လဲ့ရှိ၍ အဖျားတစ်ဖက်တစ်ချက်တို့မှာ ဖြောင့်တန်းလျက်ရှိကြောင်း တွေ့မြင်မိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e‘\u003cspan\u003eလမ်းညွှန်တဲ့နေရာမှာ ဒီက ဝိတ်ပဲ၊ ဒီကနေ့ည ဘယ်ရောက်အောင် သွားချင်တာလဲ...ပြောစမ်း”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဖွတ်လှိုင်းမှာအိပ်ဖို့ ကြံပါတယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒါဖြင့် နောက်ပြန်၊ တစ်ခေါ်လောက်မှာ ပြောင်းခင်းတွေ့လိမ့်မယ်၊ လက်ဝဲဘက်ကိုချိုး၊ ငါးရတွင်းလောက်လျှောက်၊ ကုန်းကလေးတွေ့၊ နေကိုဘယ်ဘက်မှာထား၊ တည့်တည့်ကြီးလျှောက်၊ ချောင်းကလေးရောက်။ ထန်းပင်ညီနောင်တွေ့၊ လက်ယာဘက်ချိုး၊ လမ်းအတိုင်းလိုက်၊ လက်ဦး တွေ့တာ ဖွတ်လှိုင်းရွာပဲ” .\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်သည် ကျေးဇူးတင်ပါကြောင်းပြော၍ အညွှန်းအတိုင်း လှည့် ၍ပြန်ကာ လျှောက်လာခဲ့ရာ ဝင်းထောင့်အရောက်တွင် သူငယ်မကို လှည့် ၍ကြည့်လိုက်ပါသော်လည်း သူငယ်မသည် ကျွန်ုပ်ကဲ့သို့သော သတ္တဝါ တစ်ယောက်ကို ရှိလေသည်ဟူ၍မျှ အမှတ်ရဟန် မတူဘဲ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eချစ်တဲ့သူ ကြိုက်တဲ့သူရယ်၊ သခင် မြင်လာဦးကွယ် \u003c\/span\u003exx \u003cspan\u003eဘုန်း ကြွယ်ကြွယ်\u003c\/span\u003ex x x”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟူသော တေးချင်းကို ဆက်လက်သီဆိုလျက် ရှိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်၌ မိုးသည် ဆက်လက်ရွာသွန်းလျက်ပင် ရှိသေးသော ကြောင့် ကျွန်ုပ်တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အရိုးသို့ခိုက်အောင် ချမ်းစိမ့်လျက်ရှိသော် လည်း သူငယ်မ၏လတ်ဆတ် ကြည်ရွှင်သော တေးချင်းသံကို ကြားရ ခြင်းမှာ တဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေသော မီးဖိုကြီးကို မြင်လိုက်ရ သကဲ့သို့ ချမ်းအေးခြင်းမှ သက်သာရာရ၍ အင်အားတောင့်တင်းခြင်းကို ဖြစ်စေနိုင်ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၎င်းနောက် ကျွန်ုပ်သည် လမ်းညွှန်လိုက်သည့်အတိုင်း လိုက်ခဲ့၍ ပြောင်းခင်းကို လည်းကောင်း၊ ကုန်းကလေးကိုလည်းကောင်း၊ ချောင်း ကလေးကိုလည်းကောင်း တွေ့ရပြီးနောက် ဆက်လက်လျှောက်သွားခဲ့ရာ ထန်းပင်ညီနောင်ကို မတွေ့ရမီ နေလုံးကွယ်ပျောက်ရုံမျှမက အမှောင်သို့ ရောက်ခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုနေ့မှာ လပြည့်ကျော် ၅ ရက်နေ့ဖြစ်သောကြောင့် လထွက်ရန် အချိန်မှာ အတော်ပင်လိုပေသေးရာ ကျွန်ုပ်သည် မှောင်ထဲတွင် လမ်းကို စမ်းမှန်းကာ လျှောက်လာစဉ် လမ်း၏လက်ဝဲဘက် တစ်ခေါ်လောက်တွင် မီးရောင်ကလေးတလက်လက် မြင်ရသည်နှင့် တဲကလေးများ တွေ့ရချေ မည်လောဟု နားနေရန် လမ်းမှချိုး၍ လိုက်လာခဲ့လေ၏ ။ အနီးသို့ရောက်သောအခါ နွားတင်းကုပ်ဟောင်းတစ်ခုအောက်တွင် လူတစ်ယောက် သည် မီးပုံတစ်ခုအနီး၌ တင်ပျဉ်ခွေလျက် ဟောပြောသောအနေဖြင့် သြဝါဒပေးလျက်ရှိသည်ကို မိန်းမတစ်စုတို့က ပြားပြားဝပ် ကြားနာလျက် ရှိသည်ကို တွေ့မြင်ရလေ၏။ ကျွန်ုပ်သည် မည်သို့သောစကားမျိုးဖြစ် လေသည်ဟု မှောင်ရိပ်မှ တန့်ရပ်ကာ နားထောင်လျက်ရှိစဉ် ထိုလူကြီးက အလွန်စိတ်အားထက်သန်သော အမူအရာဖြင့် အောက်ပါအတိုင်း ပြော ဟောလျက်ရှိလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eလောကမှာ ဘာအရေးကြီးသလဲ၊ ဥစ္စာပစ္စည်း အရေးကြီးသလား” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မကြီးပါဘူး ဆရာကြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လင်သား အရေးကြီးသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မကြီးပါဘူး ဆရာကြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သားသမီး အရေးကြီးသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မကြီးပါဘူး ဆရာကြီး “ဒါဖြင့် ဘာအရေးကြီးသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဆရာကြီးနဲ့ တွေ့ဆုံကြုံကြိုက်ဖို့ အရေးကြီးပါတယ်” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တွေ့ဆုံကြုံကြိုက်တော့ ဘာဖြစ်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နတ်ပြည်ရောက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲဆရာကြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ပြည်ကို အရှင်လတ်လတ် ရောက်ရခြင်းနဲ့တူတယ်ဟုတ်စ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မှန်ပါတယ် ဆရာကြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လူတိုင်း လူတိုင်း တွေ့ဆုံကြုံကြိုက်နိုင်သလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မတွေ့ဆုံ၊ မကြုံကြိုက်နိုင်ပါဘူး ဆရာကြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘယ်လိုလူမှ တွေ့ဆုံကြုံကြိုက်နိုင်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျုပ်တို့လို ပါရမီရင့်တဲ့ မိန်းမများမှ တွေ့ဆုံကြုံကြိုက်နိုင်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ကျွန်ုပ်သည် အောက်လမ်းဂိုဏ်းအကြောင်းကို ကြားရဖူး သည်နှင့် ထိုမိန်းမများ၏ မိုက်မဲခြင်းကို စဉ်းစားမိသဖြင့် ရယ်ချင်လှသည် နှင့် မိခနဲရယ်လိုက်မိရာ မိန်းမပရိသတ်သည် ကျွန်ုပ်၏ ရယ်သံကို ကြား သဖြင့် လှည့်၍ကြည့်လိုက်ကြသည်တွင် ကျွန်ုပ်ကို တွေ့မြင်သွားကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဟောဟိုမှာ လူတစ်ယောက် ဆရာကြီး” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟေ့... မင်းဘယ်သူလဲ၊ ဘာလာပြီး နှောင့်ယှက်တာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော် ခရီးသွားတစ်ယောက်ပါ၊ နှောင့်ယှက်တာ မဟုတ်ရပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူလျှိုထင်တယ် ဆရာကြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ကျွန်ုပ်သည် အကြားအမြင် နည်းပါး၍ စဉ်းစားဉာဏ် ခေါင်းပါးသော မိန်းမမိုက်များကို လှည့်ဖြားသွေးဆောင်တတ်သော အောက်လမ်းဂိုဏ်းဆရာကြီး ဦးသာဂိအကြောင်းများကို အတန်ငယ် ကြားရဖူးသည်နှင့် စက်ဆုပ်ရွံရှာခြင်း ဖြစ်မိသော်လည်း ကျွန်ုပ်၏စိတ် သဘောကို ထုတ်ဖော်၍မပြဘဲ ပူနွေးသော မီးပုံတွင် လှုံချင်သောဆန္ဒဖြင့် သူလျှို မဟုတ်ပါကြောင်း ပြောပြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ဦးသာဂိသည် ကျွန်ုပ်ကိုခေါ်ငင်၍ မီးပုံရှေ့တွင် ထိုင်စေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်သည် စပ်ကူးမပ်ကူးကာလ အတော အတွင်း၌ များစွာသော “အခြားကလောင်သမား” များ နည်းတူ ကုန်သည်ယောင်ယောင်၊ ပွဲစားယောင်ယောင်၊ ဈေးသည်ယောင်ယောင်၊ “ယောင်သုံးဆယ်” အဖြစ်နှင့် ဖခင်၏ဇာတိဖြစ်သော မန်ကျည်းတုံရွာတွင် နှစ်နှစ်ကျော် သုံးနှစ်ခန့်မျှ နေထိုင်လျက်ရှိစဉ် နံနက်ခင်း အချိန်များတွင် ခြေကျင်ဖြစ်စေ၊ မြင်းတစ်စီးနှင့်ဖြစ်စေ ရွာနီးချုပ်စပ် အရပ် ဒေသများသို့ လှည့်လည်သွားရောက် မွှေနှောက်ကြည့်ရှုခဲ့ပါ သည်။ ယင်းသို့ရှိစဉ် ရွာ၏မြောက်ဘက် ၅ မိုင်ထက် မလှမ်းသောအရပ်ရှိ ကုန်းမြင့်ကလေးတစ်ခုပေါ်တွင် သစ်သားဝင်း ထရံဖြင့် သပ်ရပ်စွာကာရံလျက် ပျဉ်အုတ်ကြွပ်မိုး၍ သစ်သား ဖြင့် ထရံကာပြီးလျှင် ဆင်ဝင်၊ ခါးပန်းဖြူ၊ ပန်းဆွဲဖြူ စသည် တို့ဖြင့် သေသပ်စွာ ဆောက်လုပ်ထားသော ဘိုအိမ်ကြီး တစ်ဆောင်ကို လမ်းနှင့်တစ်ခေါ်လောက်အကွာတွင် တွေ့မြင်ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပထမ၌ ကျွန်တော်မှာ ထိုအဆောက်အအုံကို ဘုန်း ကြီးကျောင်း မှတ်ထင်ခဲ့မိရာ တစ်နေ့သောနံနက်တွင် မီးခြစ် ကို မေ့ထားခဲ့၍ ဆေးတံသောက်ချင်လှသည်နှင့် မီးဝင်၍တောင်းသည်တွင်မှ ဘုန်းကြီးကျောင်းမဟုတ်၊ လူနေသော အိမ်ကြီးဖြစ်ကြောင်း သိရှိရပါသည်။ ကျွန်တော်သည် မြင်း ပေါ်မှဆင်း၍ မြင်းကို ဝင်းတံခါး၌ ချိတ်ထားပြီးလျှင် ပန်းပင် ကလေးများကို ကတ်ကြေးတစ်ချောင်းဖြင့်ညှပ်ကာ ပြုပြင်ပေး နေသည့် အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ကို မြင်သည်နှင့် မီးခြစ်တောင်းမိရာ အဘိုးကြီးသည် သူငယ်တစ်ယောက်ကို လှမ်း ခေါ်၍ မီးခြစ်ယူခဲ့ရန် ပြောပြီးနောက် ကျွန်တော်၏လူပုံပန်း ကို အကဲခတ်ဟန်နှင့်ကြည့်၍.. ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လက်ဖက်ရည် တစ်ပန်းကန်လောက် သောက်သွားပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e`\u003cspan\u003eဟုဆိုကာ နေရာထိုင်ခင်း ပေးလေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်သည် ဆေးတံကို ဆေးထည့်၍ မီးညှိကာ သောက်ရင်း ကြိမ်ချုပ်ကရားမှ ငဲ့ထည့်ပေးသော လက်ဖက် ရည်ကြမ်း တစ်ပန်းကန်ကို သောက်လျက်ရှိစဉ် အဘိုးကြီး၏ ရုပ်လက္ခဏာကို အကဲခတ်မိရာ ထိုလူကြီးမှာ လူပင်အိုသော် လည်း ပျိုနုသောစိတ်နှင့် ဖျတ်လတ်သော အမူအရာရှိသေးကြောင်း အကဲခတ်မိလေ၏။ ၎င်းနောက် ကျွန်တော်၏ အလုပ်အကိုင်အကြောင်းကို မေးသည်နှင့် ကလောင်တံဖြင့် အသက်မွေးခဲ့သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း၊ ယခု စပ်ကူးမပ်ကူး ကာလဖြစ်သည်နှင့် ကုန်ရောင်းကုန်ဝယ် အလုပ်ဖြင့် ကြံဖန်၍ အသက်မွေးနေရကြောင်းများနှင့် ပြောပြသည်တွင်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eမောင်တို့က အရောင်းအဝယ်နဲ့ စီးပွားရှာရတဲ့ ကုန်သည်အလုပ်ကို အနုပ်စုတ်ကုပ်စုတ် အောက်မေ့ပြီး မင်းမှုထမ်း လခစားအလုပ်ကိုမှ အမှန်ထင်ကြဟန်တူတယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထင်ကြတဲ့လူများက ထင်ကြပါစေဦးရယ်၊ သို့သော် ဒီလိုထင်တဲ့အထဲမှာ ကျွန်တော် မပါပါဘူး။ ဝါသနာ အလျောက် ကလောင်တံနဲ့ အသက်မွေးခဲ့သော်လည်း စီးပွား ရှာတဲ့နေရာမှာ ကုန်သည်များမှ တကယ် ကြီးပွားနိုင်ကြောင်း ကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် အကြိမ်ကြိမ်ထောက်ခံပြီး ရေးခဲ့သား ခဲ့ဖူးပါတယ် ဦး ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဘိုးကြီးသည် ကျွန်တော်၏စကားကို ကျေနပ်ဟန် လက္ခဏာရှိသည်နှင့် ကျွန်တော်၏မျိုးရိုးဇာတိနှင့်တကွ လွန်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို မေးမြန်းရာ ကျွန်တော်၏ အဖြေစကားများကို ပိုမို၍ကျေနပ်သဘောကျဟန် လက္ခဏာ နှင့် ဤဒေသတွင် ကျွန်တော် နေထိုင်လျက်ရှိသည့် အတော အတွင်း ၎င်း၏နေအိမ်သို့ ရံဖန်ရံခါ ဝင်ရောက်ခဲ့ပါလျှင် ၎င်းထံမှ မှတ်လောက်သားလောက်၊ နည်းယူလောက်သော အဖြစ်အပျက် အခြင်းအရာများကို ကြားနာရမည်ဖြစ်ကြောင်း များနှင့် ပြောဆိုကာ ဖိတ်မန္တက ပြုလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်လည်း ၎င်း၏ ဖိတ်ကြားခြင်းကို ဝမ်း မြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံပြီးလျှင် ထိုနေ့မှစ၍ နံနက်တိုင်း အခြားနေရာသို့ မသွားတော့ဘဲ အဘိုးကြီး၏နေအိမ်သို့ မှန်မှန်ကြီး သွားရောက်ဝင်ထွက်ခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ရက်များ၌ ကျွန်တော်သည် အဘိုးကြီးပြောပြ သည့် အဖြစ်အပျက်အခြင်းအရာများတွင် အမျိုးသားတို့အတွက် အသက်ကိုစွန့်ကာ ဆောင်ရွက်ခဲ့ပုံ၊ မဆုတ်မနစ်သော လုံ့လ၊ မလျှော့သောဇွဲ၊ ထက်မြက် သောစိတ်ကူးဉာဏ် တို့ဖြင့် စီးပွားရှာခဲ့ပုံ၊ မိမိနှင့်အဆင့်အတန်းချင်း အလွန် ကွာခြားလှသော မိန်းမတစ်ယောက်ကို မိမိထက် နေရာ တကာတွင် ထူးကဲသာလွန်သော ယောက်ျားများနှင့်ယှဉ်ပြိုင်၍ လူပျိုလှည့်ခဲ့ရပုံ စသည်တို့ကို ကြားသိရသောအခါ စိတ်ကူး ဉာဏ်အရာ၌ ဦးစံရှားကိုလည်းကောင်း၊ သတ္တိအရာ၌ ကိုဇော်ဝိတ်ကို လည်းကောင်း ထိပ်တန်းထားမိခဲ့သည့်နည်း တူ လူနှင့်လူချင်း ဆက်ဆံခြင်းနှင့် ဇွဲသတ္တိကောင်းခြင်းအရာ ဌာနတွင် ဤလူကြီးကို ထိပ်ဆုံးတန်းမှ ထားခဲ့မိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤလူကြီးမှာ အသက် ၉၀ ခန့်ရှိသော်လည်း ၇၀ ကျော်အရွယ်ခန့် လောက်မျှသာ မှတ်ထင်ရပေရာ မင်းတုန်း မင်း၊ သီပေါမင်းနှင့် အင်္ဂလိပ်ခေတ်သို့တိုင်အောင် ခေတ်သုံး ဆက်မျှ စီးပွားရှာခဲ့၍ ကြီးပွားထွန်းကားခဲ့သည့်အလျောက် ပေါက်ဖွားခဲ့သော သားမြေးများအနက် မြေးတစ်ယောက်မှာ အိုင်စီအက်ဘွဲ့ခံ အစိုးရအမှုထမ်း၍လည်းကောင်း၊ သား တစ်ယောက်မှာ အရေးပိုင်၊ တစ်ယောက်မှာ -နယ်ပိုင်ဝန်ထောက်၊ တစ်ယောက်မှာ လယ်ဝန်၊ တစ်ယောက်မှာ ကုန် သည်ကြီး၊ တစ်ယောက်မှာ မြေပိုင်ရှင်၊ မြေးတစ်ယောက်မှာ ဆရာဝန်၊ တစ်ယောက်မှာ မင်းတိုင်ပင်အမတ်၊ တစ်ယောက် မှာ ရာဇဝတ်ဝန်ကလေးလည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် မြေးမိန်းမတို့ မှာ မင်းကတော်၊ ဝန်ကတော်၊ သူကြီးကတော် စသည်တို့ သာလျှင် ဖြစ်နေကြရကား ဤလူကြီးသည် မိမိကိုယ်တိုင် ကြီးပွားထွန်းကားစေတတ်ရုံမျှမက မိမိ၏သွေးသားများကိုလည်း ကြီးပွားထွန်းကားစေရအောင် သွန်သင်ဆုံးမ သြဝါဒ ပေးနိုင်ပါသည်တကားဟု များစွာချီးမွမ်းမိပါပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့ဖြစ်ရကား ထိုလူကြီး၏ကြံပုံ၊ စည်ပုံနှင့် တကွ စိတ်နေသဘောထားတို့မှာ အမှန်စင်စစ် အတုခိုးနည်း ယူလောက်သူ ဖြစ်ပေသောကြောင့် ကျွန်တော်မှာ ၎င်း၏အဖြစ် | \u003cspan\u003eအပျက်အခြင်းအရာတို့ကို ကျွန်တော်၏ စကားဖြင့်မဟုတ်ဘဲ \u003c\/span\u003e| \u003cspan\u003e၎င်းကိုယ်တိုင် ရေးသားထားသည့် အလားကဲ့သို့ ခရေစေ့တွင်းကျ ဂနသေချာစွာ ရေးသားဖော်ပြလိုက်ရပေအံ့သတည်း။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45545014231189,"sku":"","price":4000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_0d06be48-dc65-49b2-84c4-e9a6283dc38a.jpg?v=1730250489"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-စာမေးပွဲမေးခွန်းစာရွက်များပျောက်ဆုံးမှု-မောင်စံရှားစုံထောက်ပုံ","title":"စာမေးပွဲမေးခွန်းစာရွက်များပျောက်ဆုံးမှု၌မောင်စံရှားစုံထောက်ပုံ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eစာမေးပွဲမေးခွန်းစာရွက်များ ပျောက်ဆုံးမှု\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေ့သ၌ ကျွန်တော်သည် တိုက်ရှေ့ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် သတင်းစာ ဖတ်လျက်ရှိစဉ် မိတ်ဆွေကြီးဦးစံရှားမှာ ဝါနုသော စုံထောက်ကလေးများ ဖတ်ရှု လေ့လာမှတ်သားရန်အတွက် ဆေးပြာအမျိုးမျိုးအကြောင်းကို စာတမ်းကလေး တစ်အုပ် ရေးထုတ်ရန် စီစဉ်ခြင်းအားဖြင့် အလွန် အလုပ်များလျက်ရှိ၏။ ဦးစံရှားမှာ သတင်းစာ၌ အဆန်း အပြားသတင်းများကို ကျွန်တော်က ပြန်ပြောင်းပြောပြသည်ကိုပင် နားမထောင် အားဘဲ “နေစမ်းဗျာ ကိုသိန်းမောင်”ဟု မငြင်းစဖူး ငြင်းဆန်လိုက်သေး၏။ ယင်းသို့ရှိစဉ် အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ်ခန့်ရှိ၍ မျက်မှန်ဝိုင်းကြီး တပ်ထားသော အင်္ဂလိပ်လူမျိုး တစ်ယောက်တက်လာရာ ဦးစံရှားက “ဟဲလို .. ပရော်ဖက်ဆာဆမစ်” ဟု နှုတ်ဆက် လိုက်သဖြင့် သိဟောင်းကျွမ်းဟောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပရော်ဖက်ဆာ ဆမစ်ဆိုသူသည် ပျာယီးပျာယာရှိသော အမူအရာဖြင့် ကုလား ထိုင်တွင် ထိုင်ပြီးနောက် “ကိစ္စကလေးတစ်ခု အရေးကြီးနေလို့ တစ်နာရီလောက် အားလပ်လို့ရှိရင် ကျုပ်ကို ကူညီစမ်းပါ မိတ်ဆွေ” ဟု ပြောရာတွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eသည်းခံပါ ပရော်ဖက်ဆာ၊ အင်မတန် အလုပ်ရှုပ်နေလွန်းလို့ ပုလိပ်တတ်နိုင် တဲ့ ကိစ္စမျိုးဖြစ်ရင် ပုလိပ်ဆီကို သွားဖို့ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်” ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eပုလိပ်ကို တိုင်တန်းရရင်\u003c\/span\u003e '\u003cspan\u003eယူနီဗာစီတီတစ်ခုလုံး နာမည်ပျက်ကုန်တော့မယ် မိတ်ဆွေ၊ တောင်းပန်ပါရစေဗျာ။ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် တစ်ဆိတ်လောက်လိုက်ပြီး ကူညီ စမ်းပါဦး။ ခင်ဗျားကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ တတ်နိုင်မယ့်ကိစ္စမျိုး မဟုတ်လို့ပါ။ မကြာပါဘူး ဗျာ ခဏလေးပါ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးစံရှားမှာ ငြင်းပယ်၍ရတော့မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သိမြင်လေရကား စာရွက် များကို ချထားခဲ့၍ နားထောင်ရန် ပြင်ဆင်လေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကိုင်း ... ဒါလောက်တောင်ရှိမှ ဆိုစမ်းဗျာ ပရော်ဖက်ဆာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒီလို ဦးစံရှားရဲ့၊ မနက်ဖြန်ခါ ပါဠိဘာသာ ပညာတော်သင်လွှတ်ဖို့ ကိစ္စ အတွက် စာမေးပွဲလုပ်ဖို့ ရက်ချိန်းထားတယ်။ တစ်နှစ်ကို ရွှေဒင်္ဂါးသုံးရာနဲ့ ဘိလပ်မှာ နှစ်နှစ် ပညာသင်ရမယ့်ကိစ္စ ဖြစ်လေတော့ ဘီအေတွေ၊ ဘီအက်စ်စီတွေ တစ်ပုံကြီး ဝင်ဖြေကြလိမ့်မယ်။ မေးခွန်းပုစ္ဆာထဲမှာ ပါဠိဘာသာက မြန်မာလိုပြန်ဖို့ စာပိုဒ်ကြီး တစ်ပိုဒ်ပါတယ်။ ဒီမေးခွန်းကို ကြိုတင်ပြီး သိထားနှင့်လို့ရှိရင် ဖြေဆိုသူအဖို့ အပုံကြီး အကျိုးများမယ်ပေါ့ ဗျာ။ ဒါကြောင့် မေးခွန်းပုစ္ဆာကို လူမမြင်စေရအောင် ကျုပ်တို့ အထူးဂရုစိုက်ဖို့ အရေးကြီးတာကိုးဗျ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eခင်ဗျားက ပါဠိဘာသာကိုင်ရတယ် မဟုတ်လား”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eမှန်ပါတယ် .. ဒီကနေ့ ညနေ ၃ နာရီအချိန်လောက်မှာ အစိုးရပုံနှိပ်တိုက်က မေးခွန်းပုစ္ဆာ ပရုဖ်စာရွက်သုံးရွက်ကို ကျုပ်ဆီပို့လိုက်တယ်။ “ဒီမေးခွန်းဟာ တစ်လုံးမှ အမှားအယွင်း မပါစေရအောင် ဂရုစိုက်ဖို့လိုတဲ့အတွက် ပရုဖ်ကို ပုံနှိပ်တိုက်က မမြင် စေဘဲ ကျုပ်ကိုယ်တိုင် ပြင်ပို့ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်တယ်။ ၃ နာရီခွဲသော်လည်း စာပြင်လို့က မပြီးသေး။ မိတ်ဆွေပရော်ဖက်ဆာတစ်ယောက်ကလည်း ဒီအချိန်မှာ လက်ဖက်ရည်သောက် ဖိတ်ထား၊ ဒီတော့ ကျုပ်က ပရုဖ်စာရွက်တွေကို စားပွဲပေါ်မှာထားခဲ့ပြီး အခန်းတံခါးကို သော့ခတ်ထားခဲ့တာကိုးဗျ။ နာရီဝက်ကျော်ကျော်ကြာတော့ လက်ဖက် ရည်သောက်ပြီးလို့ ပြန်လာတော့ အခန်းတံခါးမှာ သော့တန်းလန်းကြီး တွေ့ချေတော့ တာကိုး။ ဒါနဲ့ ကျုပ်က ကျုပ်မေ့ပြီး သော့တန်းလန်းထားခဲ့လေရော့သလားလို့ အိတ်ထဲမှာ သော့စမ်းကြည့်တော့ ကျုပ်သော့လည်း ရှိတယ်ဗျ။ သို့သော် သော့တူ တစ်ချောင်း ဘယ်သူ့မှာရှိသလဲဆိုတော့ ကျုပ်အစေခံ မူတူးဆာမိဆိုတဲ့ ကုလားအဘိုး ကြီးဆီမှာ ရှိတယ်။ ဒီအဘိုးကြီးဟာ ကျုပ်ဆီမှာ အလုပ်လုပ်တာ ၁၀ နှစ်လောက်ရှိပြီ။ ရိုးသားလိုက်တာတော့ မပြောနဲ့တော့။ ကျုပ်ကိုကျုပ် ယုံကြည်သလောက် ဒီအဘိုးကြီး ကို ကျုပ်ယုံကြည်နိုင်ပါရဲ့ ။ ဒီလောက်ပဲ ရိုးသားဖြောင့်မတ်တဲ့ ကုလားကြီးပါ။ ဒါနဲ့ သူ့ကို ခေါ်မေးကြည့်တော့ တံခါးကသော့ဟာ သူ့သော့ပါတဲ့။ ကျုပ်ကို လက်ဖက်ရည် သောက်ဦးမလားလို့ အခန်းထဲဝင်မေးရာမှာ ကျုပ်ကို မတွေ့တာနဲ့ ပြန်ထွက်တော့ သော့ကို မေ့ထားခဲ့မိပါတယ်တဲ့။ ကျုပ် ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် မကြာမီ အတွင်းမှာပဲအခန်းထဲ သူဝင်တဲ့ လက္ခဏာနဲ့တူရဲ့။ သော့မေ့ကျန်ရစ်တာက ဒီပြင်အခါမှာ ကိစ္စ မရှိလှဘူး။ ဒီနေ့ ဒီရက်မှာတော့ သိပ်ခွကျကုန်တာပဲ ဦးစံရှားရယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဆိုပါဦးဗျ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eအခန်းထဲ ကျုပ်ဝင်ဝင်ချင်း စာရွက်တွေ ခြေရာလက်ရာ ပျက်နေတာ တွေ့ ရတော့တာကိုးဗျ။ ကျုပ်ထားခဲ့တုန်းက ပရုဖ်စာရွက်သုံးရွက်လုံးကို အခန်းလယ်က စားပွဲကြီးပေါ်မှာ တင်ထားခဲ့တယ်ဗျ။ ပြန်လာလို့တွေ့တော့ တစ်ရွက်က ကြမ်းပြင်ပေါ် မှာ၊ တစ်ရွက်က ပြတင်းပေါက်နားက စားပွဲကလေးပေါ်မှာ၊ စားပွဲကြီးပေါ်မှာတော့ တစ်ရွက်တည်းသာ ကျန်တော့တယ်ဗျ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eပထမစာရွက်ဟာက ကြမ်းပေါ်မှာ၊ ဒုတိယစာရွက်က ပြတင်းပေါက်နားမှာ၊ တတိယစာရွက်က စားပွဲကြီးပေါ်မှာ ဟုတ်စ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eမှန်တယ်၊ ဒီအတိုင်းပဲ။ ဒါထက် ခင်ဗျား ဘယ့်နှယ်လုပ်ပြီး ပထမ ဒုတိယ ခွဲခြားသိနိုင်သလဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eပြောသာ ပြောပါ၊ နောက်တော့ ရှင်းသေးတာပေါ့”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eပထမတော့ စာရွက်တွေကို မူတူးဆာမိ ယူကြည့်လေရော့သလားလို့ ထင်မိ တယ်။ သို့သော် သူ့ စစ်ကြည့်တော့ မဟုတ်ရပါဘူးတဲ့ ပြောရှာတယ်။ သူ ပြောတာ အမှန်ပဲလို့ ကျုပ်ယုံကြည်တယ်။ ဒီတော့ကာ သူမဟုတ်ရင် ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်မလဲတဲ့။ စဉ်းစားလိုက်တော့ တစ်ယောက်ယောက်ဟာ တံခါးအနီးက ဖြတ်သွားရာမှာ သော့တန်း လန်းနဲ့ မြင်လေတော့ ကျုပ်မရှိမှန်းကိုလည်း သိတာနဲ့ အခန်းထဲဝင်၊ စက္ကူတွေကို မွှေကြည့်ဟန်ရှိတယ်။ ပညာတော်သင်ကိစ္စဟာ ငွေ လေးငါးရှစ်ထောင်တန်တဲ့အပြင် တစ်သက်လုံး အလုပ်အကိုင်ရဖို့အရေးပါထည့်ကြည့်ရင် အများကြီး အဖိုးတန်တဲ့အလုပ် ဖြစ်လေတော့ မရိုးဖြောင့်တဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ ဒီမေးခွန်းပုစ္ဆာကို မြင်ရဖို့အတွက် အတော်ကြိုးကြိုးပမ်းပမ်း စွန့်စားလိမ့်မယ်လို့ ယူဆထိုက်ပါတယ်” ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eအမှန်ပေါ့ ပရော်ဖက်ဆာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကျုပ် အစေခံကုလားကြီး မူတူးဆာမိဟာလည်း မေးခွန်းစာရွက်တွေကို လူ ဝင်မွှေသွားကြောင်း သိရတော့ ဘယ်လောက်များ တုန်လှုပ်ရှာသလဲဆို ကုလားထိုင်ပေါ် မှာ ယိုင်ပြီးလဲသွားရှာတယ်။ ဒါနဲ့ မူတူးလဲနေတုန်း ကျုပ်က အခန်းကို သေသေချာချာ ကြည့်ပြန်တော့ လူဝင်တဲ့ အထိမ်းအမှတ်များကို ထပ်ပြီးတွေ့ရပြန်တယ်။ ပြတင်းနောက် နားက စားပွဲဝိုင်းကလေးပေါ်မှာ ခဲတံချွန်ထားတဲ့ အစအန ကလေးတွေရယ်၊ ခဲတံကကျိုးခဲ့တဲ့ ခဲကျိုးကလေးတစ်ခုရယ် တွေ့ရတယ်ဗျ။ လက္ခဏာကတော့ ကတိုက်ကရိုက် ကူးရတာနဲ့ ခဲကျိုးပြီး ထပ်ချွန်ရပြန်တယ် ထင်ပါရဲ့”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eမှန်တယ် ... ဒီတစ်ချက်တွေးပုံ တော်ပါပေတယ်ဗျ။ ဆိုပါဦး”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒါတင်မကသေးဘူးဗျ၊ ရှိသေးတယ်... ကျုပ်စားပွဲကလေးဟာ သားရေခင်း ဗျ။ ဝယ်ထားတာ မကြာသေးဘူး။ အခုတော့ သားရေမှာ သုံးလက်မလောက် ပြတ်နေ တာ တွေ့ရတယ်။ ပြီးတော့လည်း စားပွဲအစွန်းနားမှာ လက်မလောက်ရှိတဲ့ ရွှံ့လုံး ကလေးတစ်လုံးလည်း တွေ့ရတယ်။ ရွှံ့လုံးကို သေသေချာချာကိုင်ကြည့်တော့ လွှစာနဲ့ ရောနေတာ တွေ့ရတယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒီပြင်ကော ဘာများတွေ့ ရသေးသလဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒီပြင်တော့ မရှိဘူး၊ ဒီဟာတွေ့ တော့ ဘယ့်နှယ်လုပ်ရပါ့မလဲလို့ အခက်ကြုံ နေတုန်း ဗြုန်းဆို ခင်ဗျား သတိရလေတော့ ပြေးလာခဲ့တာပဲ။ ဒီလူကို တွေ့အောင်ရှာရင် လည်း ရှာရမယ်။ မရှာနိုင်ခဲ့လို့ရှိရင်လည်း စာမေးပွဲကို ရက်ရွှေ့ရလိမ့်မယ်။ ဒီအတိုင်း ကျင်းပရင်တော့ ကျုပ် ခွေးဖြစ်ဖို့ရှိတော့တယ်။ တစ်ဆိတ်လုပ်ပါဦးဗျာ။ အဖြစ် အပျက်ကို ကျောင်းအုပ်ကြီးဖွင့်ပြောနေရရင် အနည်းဆုံးပေါ့လျော့မှုနဲ့ ကျုပ် နာမည် ပျက်တော့မှာပဲ။ ဒီတော့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ကျိတ်ပြီး ကူညီစမ်းပါဦး ဦးစံရှားရယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးစံရှားသည် ထိုင်ရာမှထ၍ အဝတ်များ လဲလှယ်ရင်း “ပရုဖ်စာရွက်တွေ ရောက်လာပြီးတဲ့နောက် အခန်းထဲကို ဘယ်သူလာသေးသလဲ”ဟု မေးခွန်းထုတ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eမိုဟန်လားဆိုတဲ့ ကုလားကျောင်းသားတစ်ယောက်လာပြီး စာမေးပွဲ အကြောင်းကို မေးတယ်” ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒီစာမေးပွဲမှာ သူလည်း ဝင်သလား” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဝင်ပါတယ်” “သူဝင်လာတုန်းက စာရွက်တွေ ဘယ်မှာရှိသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“စားပွဲပေါ်မှာ လိပ်လျက်ရှိပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပရုဖ်စာရွက်ပဲလို့ သိနိုင်လောက်သလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သိနိုင်လောက်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီပြင် ဘယ်သူမှ မလာဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မလာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eစာရွက်တွေ အခန်းထဲမှာ ရှိလိမ့်မယ်လို့ သိတဲ့လူ ရှိသလား” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မရှိပါ... ပုံနှိပ်တိုက်ကသာ သိပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မူတူးဆာမိကာ သိသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မသိပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မူတူးဆာမိ ဘယ်မှာနေရစ်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျားဆီလာဖို့ အရေးကြီးနေတာနဲ့ သူ့ကို အခန်းထဲမှာ ထားပစ်ခဲ့ရပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“စာရွက်တွေကော ဘယ်မှာထားပစ်ခဲ့သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဗီရိုထဲမှာ သော့ခတ်ထားခဲ့ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒါဖြင့် ဒီလိုစဉ်းစားဖို့ ရှိတယ်၊ စာရွက်ကို မွှေတဲ့လူဟာ မိုဟန်လား၊ မဟုတ်ခဲ့လို့ရှိရင် စာရွက်ရှိမှန်းကို သိလို့ မဟုတ်ဘဲ မတော်တဆ ဝင်လာရင်းနဲ့ စာရွက်တွေကို မြင်သွားလို့ ယူကြည့်မိဟန် တူတယ် မဟုတ်လား”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒီလိုပဲ ထင်စရာရှိပါတယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကိုင်း... ဒါဖြင့် လာ၊ ကျုပ် လိုက်ကြည့်ဦးမှ ဖြစ်မှာပါပဲ။ လာပျို့ ကိုသိန်းမောင်၊ လိုက်ခဲ့ဦးလေ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပရော်ဖက်ဆာဆစ်၏အိမ်မှာ ကျောင်းသားများနေသော ကျောင်းဆောင်နှင့် ပေ ၅၀ ခန့်သာ ကွာခြားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းသားများမှာ စာကျက်လျက်ရှိကြရာ ကျွန်တော်တို့သည် နေဝင်ရီ တရောအချိန်တွင် ရောက်သွားကြ၏။ ဦးစံရှားသည် ပရော်ဖက်ဆာ၏ အခန်းတွင်းသို့ မဝင်သေးမီ ပြတင်းပေါက်မှ ခြေဖျားထောက်ကာ အခန်းတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက် သေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဆမစ်\u003c\/strong\u003e ။ ။ “ပြတင်းပေါက်ကဝင်တာ မဟုတ်ပါဘူးဗျ၊ တံခါးပေါက်က ဝင်မှာပဲ”ဟု ပြောလိုက်သောအခါ ဦးစံရှား သည် မျက်နှာထားတစ်မျိုးနှင့် ပြုံးလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းနောက် ဆမစ်သည် အခန်းတံခါးကို သော့နှင့် ဖွင့်၍ အခန်းတွင်းသို့ အားလုံး ဝင်လာကြသောအခါ ဦးစံရှားက “မူတူးဆာမိကို ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထားပစ်ခဲ့ရတယ်ဆို၊ ဘယ်ကုလားထိုင်လဲ”ဟု မေးသဖြင့် “ပြတင်းပေါက်နားက ဟောဟို ကုလားထိုင်ပဲ”ဟု ပရော်ဖက်ဆာက လက်ညှိုးညွှန်လျက် ပြောပြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂလိပ်မှ မြန်မာသို့ အမှီးဝတ္ထုများ တစ်ခေတ်ကို ပြန်လည်ဆန်းသစ်သော နှစ်ဘာသာတွဲစာအုပ် အစီအစဉ်ဖြစ်ပါသည်။ အမှီးဝတ္ထုများ၏ သဘောမှာ အတိအကျပြန်ဆိုခြင်း၊ ချဲ့၍ ပြန်ဆိုခြင်းမျိုးများမဟုတ်ဘဲ ဇာတ်၏ကျောရိုးနှင့် ရသအသွားအလာကိုသာ ယူ၍ မိမိကိုယ်ပိုင် အခင်းအကျင်းဖြင့် ပြန်လည် ဖန်တီးယူသော အတတ်ပညာဆန်သည့် ရေးဖွဲ့မှုမျိုးဖြစ်လေရာယခု စီစဉ်သော စာအုပ်များကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာသက်သက် ဖတ်ရှုလိုက ဖတ်နိုင်ခြင်း ဘာသာစကား လေ့လာနိုင်ခြင်း၊ မြန်မာလိုသာ သီးခြားအရသာခံ ဖတ်ရှုလိုက ဖတ်ရှုနိုင်ခြင်း၊ စာပေဖန်တီးရေးဖွဲ့လိုသူများအတွက် အမှီးဝတ္ထုရေးဆရာ၏ ဖန်တီးမှုအတတ်ပညာနှင့် ရေးဖွဲ့ပုံကို ချဉ်းကပ်လေ့လာနိုင်ခြင်း ... စသည်ဖြင့် လိုအပ်သလို အသုံးပြုနိုင်ကြရန် ရည်ရွယ်ထုတ်ဝေခြင်းဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45545014165653,"sku":"","price":2500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_5f5c7b5f-aa50-4c42-9400-b54a5e0bff45.jpg?v=1730250518"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-စိန်၀ေလျံပျောက်ဆုံးမှုနှင့်အခြား၀ထ္ထုတိုများ","title":"စိန်၀ေလျံပျောက်ဆုံးမှုနှင့်အခြားဝထ္ထုတိုများ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eစိန်ဝေလျှံ ပျောက်ဆုံးမှု\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်နှင့် ဦးစံရှားတို့သည် ထမင်းစားပွဲတွင် မျက်နှာ ချင်း ထိုင်ကြလျက်ရှိစဉ် စဉ်းစားစိတ်ကူးဟန်ဖြင့် ကာဖီပန်းကန်ကို ဇွန်းနှင့်မွှေလျက်ရှိသော ဦးစံရှားအား ငေးကြည့်နေခိုက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား \u003c\/strong\u003e။ ။ “ကျုပ် လိုက်သွားမှ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်ဗျို့ ကိုသိန်းမောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်\u003c\/strong\u003e ။ ။ “ဘယ်ကိုလဲဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား \u003c\/strong\u003e။ ။ “ကမာရွတ်ကိုလေ။ ဘာဂျော်ဂျီရဲ့ မြင်း ဇောင်းကိုပေါ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုစဉ်အခါက ဘုရင်ခံ၏ ဖလားပွဲအတွက် ဖေးဘရိတ်ဖြစ်နေသော “စိန်ဝေလျှံ ပျောက်ခြင်းအတွက် မြင်းသမားလောကနှင့် ရန်ကုန်သတင်းစာများတွင် ပွက်ပွက်ရိုက်လျက်ရှိသောကြောင့် မြင်းရှင် ဘာဂျော်ဂျီ၏ မြင်းဇောင်းသို့ ဦးစံရှား သွားမည်ဆိုခြင်းအတွက် ကျွန်တော်မှာ အံ့ဩသည့်ပြင် ယခုမှ သွားချေသလော ဟူ၍ပင် စဉ်းစားမိသည်။ ယမန်နေ့ကလည်း ဦးစံရှားသည် နက်နဲစွာ တွေးတော ဆင်ခြင်သော အခါများ၌ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည့်အတိုင်း မျက်မှောင်ကြီးကြုတ်ကာ ဆေးတံကို မနားမနေ ဖွာလျက် အခန်းထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် စင်္ကြံလျှောက် သည်များကို မြင်ရကတည်းက စိန်ဝေလျှံပျောက်မှုနှင့် ပတ်သက်ရမည်ဟု ကျွန်တော် စဉ်းစားမိပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ရာတွင် ဦးစံရှားနှင့် ကျွန်တော်မှာ မိတ်ဆွေဆိုရသော်လည်း ဆရာတပည့် ကဲ့သို့ ရှိနေသည် ဖြစ်သောကြောင့် သူကိုယ်တိုင်က ဖွင့်ဟ၍ မပြောမချင်း မမေးဝံ့ သဖြင့် အကဲခတ်၍သာ နေခဲ့ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဘာတွေများ စိတ်ကူးနေသလဲဗျ” ဟု ကျွန်တော်က မေးမိရာတွင် ဦးစံရှား သည် ကျွန်တော်၏စကားကို နားမလည်ပေဟန် အမူအရာနှင့် စိန်းစိန်းကြီး ပြန် ကြည့်နေကတည်းက ကျွန်တော့်အဖို့ သင်ခန်းစာရ၍ နောက်နောင်တွင် မမေးဝံ့ဘဲ ရှိပါတော့သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခုအမှုမှာ ဖေးဘရိတ်မြင်း '\u003cspan\u003eစိန်ဝေလျှံ ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်ရရုံသာ မက ထရိန်နာ ကိုဘကျော့ပါ သေဆုံးသော အမှုဖြစ်၍ ရန်ကုန်တစ်မြို့လုံး စိတ်ဝင် စားလျက် ရှိကြသောကြောင့် လော်ကယ်မီးရထား၊ ဓာတ်ရထားနှင့် ဘတ်စ်ကား များပေါ်တွင် ဤအကြောင်းမှတစ်ပါး ပြောစရာ အခြားစကား မရှိတော့သလောက် ပြောကြ ဆိုကြ ထင်မြင်ချက် ပေးကြသောအမှု ဖြစ်နေပါတော့သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား \u003c\/strong\u003e။ ။ “ကိုင်း ကိုသိန်းမောင်၊ လိုက်မှာဖြင့် ခင်ဗျား ပွဲကြည့်မှန်ပြောင်း ကလေး ယူခဲ့ဗျာ။ လော်ကယ်ရထားနဲ့ သွားကြတာပေါ့။ ဟိုပေါ်ကျတော့မှ ပြော စရာရှိတာ ကျုပ် ပြောပြပါဦးမယ်။ ဒါထက် လော်ကယ်မီးရထား အချိန်စာရင်း ကြည့်စမ်းပါဦးဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမီးရထားအချိန်စာရင်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မီးရထားထွက်ရန် နာရီ ဝက်ခန့် လိုသေးသည်ဖြစ်၍ ကျွန်တော်တို့သည် ဘရုတ်ကင်းလမ်းနေအိမ်မှနေ၍ ဘူတာရုံသို့ ခြေကျင်လျှောက်လာကြပြီးလျှင် ဒုတိယတန်း လက်မှတ်နှစ်စောင် ဝယ်ယူလိုက်ကြသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမီးရထားတွဲပေါ်သို့ တက်ကြသောအခါ ထိုအချိန်မှာ ရန်ကုန်ဘက်သို့ လာ သော ခရီးသည်တို့သာ များ၍ ရန်ကုန်မှ လိုက်ပါလာသော ခရီးသည် နည်းပါးလှ သောကြောင့် မီးရထားတွဲထဲတွင် အင်္ဂလိပ်ကပြား အဘိုးကြီးတစ်ယောက် မှတစ်ပါး ကျွန်တော်တို့ချည်း ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်တို့သည် ထောင့်ကျသော ထိုင်ခုံ၌ ထိုင်ကြပြီးနောက် ဦးစံရှား သည် ဆေးတံသို့ ဆေးထည့်၍ စိန်ဝေလျှံ ပျောက်ခြင်းနှင့် ထရိန်နာ ကိုဘကျော့ သေဆုံးသော အမှုအကြောင်းကို အောက်ပါအတိုင်း ပြောပြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား \u003c\/strong\u003e။ ။ “ဒီအမှုက သိထားတဲ့အကြောင်းအချက်တွေ များလွန်းလို့ အသစ် ထပ်ပြီး ရှာဖို့ မလိုလှဘူး။ ရပြီး သတင်းထဲက မဆီလျော်တာတွေ ဖယ်ပြီးများကို ချိုးတွက်ကာဖြင့် အကြောင်းအချက်များကို တစ်ခုစီ ရေတွက်ပြသလျက် ရှိသော ဦးစံရှား၏စကားကို နားထောင်နေရပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား \u003c\/strong\u003e။ ။ “စိန်ဝေလျှံဆိုတာက ဝင်းသိန်းတူးနဲ့ လေဒီကာဇင်တို့က ပေါက် ဖွားလာတဲ့ မြင်းကျော်တစ်ကောင်ဗျ။ ဝင်းသိန်းဘူးဆိုတာက အထက်မြန်မာပြည်မှာလောင်းကစားအလုပ်ကို ဝါသနာမပါဘဲ စပို့ အတွက် သက်သက်ပြိုင်မြင်းမွေးတဲ့ ဆီစက်သူဌေးတစ်ဦးရဲ့ မြင်းဗျ။ လေဒီကာဇင်ဆိုတာ အိန္ဒိယဘုရင်ခံချုပ်ကတော်ရဲ့ မြင်းမတဲ့ဗျ။ မြင်းတွေကိုယ်တိုင်က ဖလားပွဲကြီးတွေမှာ နိုင်ဖူးလို့ နာမည်ကြီးရတဲ့ အထဲမှာ ပိုင်ရှင်တွေကလည်း တကယ့်ထိတ်ထိတ်ကြဲတွေ ဖြစ်လေတော့ ဒီမြင်းနဲ့ ဒီမြင်းမနဲ့ သားတင်ဖို့အရေးမှာ ဘုရင်ခံတွေ ဘာတွေတောင် ပါဝင်ပြီး စေ့စပ်ပေးရ တယ် ဆိုကပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဝင်းသိန်းတုံးကို အိန္ဒိယ မပို့နိုင်ဘူး၊ လေဒီကာဇင်ကို မြန်မာပြည် မတင်နိုင် ဘူး စသဖြင့် တင်းမာနေကြလို့ နောက်ဆုံးမှာ လေဒီကာဇင်ဘက်က လျှော့ပေးပြီး ပင်လယ်ကူး သင်္ဘောနဲ့ တင်လာရတဲ့ မြင်းမတဲ့ဗျ။ အဲဒီက ပေါက်ဖွားတဲ့မြင်းကို ဘုရင်ခံချုပ်ကတော်က \u003c\/span\u003e`\u003cspan\u003eအိုးရှင်းထရဲဗလား” (သမုဒ္ဒရာခရီးသည်)လို့ နာမည်ခေါ် မှည့်သတဲ့။ ဘုရင်ခံချုပ် ကတော်က ဒီမြင်းနဲ့ တစ်ပွဲနိုင်ပြီး အင်္ဂလန်အပြန်မှာ မြင်းကို လေးလံတင်ရောင်းတော့ ဘာဂျော်ဂျီက အများဆုံးပေးဝယ်လို့မို့ မြန်မာပြည် ရောက်လာ ဆိုကိုးဗျ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဘာဂျော်ဂျီက “အိုးရှင်းထရဲဗလား ဆိုတဲ့နာမည်ကို မကြိုက်လို့ “စိန်ဝေလျှံ လို့ နာမည်ပြောင်းပြီး မြင်းပွဲမှာ နှစ်ပွဲနိုင်ထားပြီဆိုကိုး။ လာမယ့်စနေနေ့မှာ ဘုရင်ခံဖလားပွဲရှိတော့ ဒီမြင်းဟာ သေချာပေါက်လို့ တစ်ပေးကြတဲ့ မြင်းဆိုကိုးဗျ။ ဒီမြင်းက ယီးတီးယားတားမြင်း မဟုတ်ပေဘူး။ ရာဇဝင်နဲ့ လာတဲ့ မြင်းပေကိုးဗျ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျွန် \u003c\/strong\u003e။ ။ “စနေနေ့ မြင်းပွဲမှာ ဒီမြင်း မပြေးဖြစ်အောင် လုပ်ချင်တဲ့လူများ ရှိမှာပေါ့ နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e ။ ။ “ဒီလိုလေ။ မြင်းပွဲထုံးစံကတော့ ပွဲထဲရောက်တဲ့အခါကျမှ လောင်း ကြတာပဲ။ သို့သော် စိန်ဝေလျှံမှာတော့ မြင်းရှင် ဘာဂျော်ဂျီက ယခုကတည်းက ကြိုတင်ပြီး “ဘူကီ”တွေဆီမှာ ငွေတော်တော်များများ လောင်းထားတယ်လို့ ကြား တယ်။ အလေးကျောတောင် မရလို့ ဆတူလောင်းရသတဲ့ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်\u003c\/strong\u003e ။ ။ “ဒီလိုဆို ဟိုနေ့မှာ စိန်ဝေလျှံမပြေးဘူးဆိုရင် ဘူကီတွေ ပွဖို့ရှိ တာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား \u003c\/strong\u003e။ ။ “ဟုတ်သတဲ့။ ပြီးတော့လည်း ဘုရင်ခံဖလားပွဲမှာ စိန်ဝေလျှံ\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45545013805205,"sku":"","price":5500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_9785d777-789f-4011-8621-8e548873c528.jpg?v=1730250537"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-စုံထောက်၀ထ္ထုတိုအသစ်များ","title":"စုံထောက်ဝထ္ထုတိုအသစ်များ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒါးပိန်မြို့ လူပျောက်မှု၌ စုံထောက်ပုံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေ့သော နေ့လယ်အချိန်၌ ကျွန်တော်နှင့် မောင်စံရှားတို့သည် အိမ်ဦးခန်းတွင် ထိုင်ကာ သတင်းစာ ဖတ်ရင်း၊ ယခုတလောအတွင်း၌ မှုခင်းကိစ္စများပြားလှသည့် အကြောင်းများကို တိုင်ပင် ပြောဆိုလျက် ရှိကြစဉ် အိမ်ရှေ့တံခါးသည် ရုတ်တရက် ပွင့်လာ၍ အလွန်တရာ တုတ်ခံ့ညားသော အရပ်အမောင်းရှိသည့် လူကြီး တစ်ယောက်သည် ပုဆိုးရှည် ရင်ဖုံးအကျီ ခေါင်းပေါင်းအုပ်ပေါင်း စသည်တို့ဖြင့် ခန့်ထည်စွာ ဝတ်ဆင်လျက် တံခါးပေါက်မှ ရပ်ကာ ကျွန်တော်တို့အား ကြည့်နေ ရင်းပင် တံခါးကို မှီလျက် ရုတ်တရက် လဲလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်မှာ အံ့အားသင့်လျက်ရှိရာမှ ရုတ်တရက် ထလာကြပြီးနောက် သတိမရ ဖြစ်နေသော လူကြီးကို ထူပွေ့ပြီးလျှင် မောင်စံရှား က မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို သိနိုင်စေခြင်းငှာ ၎င်း၏ အိတ်သွင်း၌ ပါရှိသောပစ္စည်းများကို ထုတ်၍ ကြည့်လေရာ လက်ကိုင်ပဝါ တစ်ထည် ငွေ ၂၇ ကျပ် ပါရှိသော သားရေအိတ်တစ်ခု၊ အသွားအပြန် စီးနိုင်သော မီးရထားလက်မှတ် တစ်စောင်ကို တွေ့ရှိရလေ၏။ မောင်စံရှားသည် လက်မှတ်ကို ဖတ်၍ ကြည့်သည် တွင် ဒါးပိန်ဘူတာမှ လာရောက်ကြောင်းကို သိရှိရလေ၏။ ၎င်းမျက်စိ မှိတ်လျက် ရှိနေသော လူကြီးကို ကြည့်ရင်း...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ အသက် ၄ဝ ကျော်၊ အလုပ်အကိုင်က ရှေ့နေ၊ သို့ မဟုတ် ကျောင်းဆရာ နာမည်က ဦးအုန်းဘေ ဇာတိကတော့ အောက်တောကဖြစ်တဲ့ လက္ခဏာရှိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်တော်\u003c\/strong\u003e။ ။ ဇာတိနဲ့ အလုပ်အကိုင်ဆိုတာကတော့ လူပုံလူပန်းနဲ့ ဝတ်ပုံစားပုံကို ကြည့်ပြီး ပြောတယ်ဆိုရင် ရှိပါစေတော့ဗျာ၊ နာမည်ကို ခင်ဗျား ဘယ့်နှယ် သိသလဲဗျ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ ကိုသိန်းမောင်နှယ်ဗျာ ဒီလောက်မှ မျက်စိ မရှင်သေးဘဲကိုးဗျ။ သူ့ရှပ်အင်္ကျီ နာရီအိတ်မှာ အို၊ပီ ဆိုတဲ့ အတိုကောက်စာလုံး တပ်ပြီးထားတာ မမြင်ဘူးလားဗျ၊ အို၊ပီ ဆိုတဲ့ စာလုံးဟာ အုန်းဘေဆိုတဲ့ နာမည်အပြင် ဘာများ တွေးစရာရှိသေးသလဲဗျ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်တော်\u003c\/strong\u003e။ ။ ကန်းပါပေ့ဗျာ၊ ဒါလောက်ဟာတောင် မမြင်မိပေဘူး။ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုခဏ၌ ထိုလူကြီးသည် သတိရလာ၍ လူးလဲကာ ထပြီးလျှင် သတိမရ ဖြစ်၍သွားသည်ကို ကျွန်တော်တို့အား တောင်းပန်လျက် ထမင်းကို မစားမိတာ ၂ ရက်မျှ ကြာရှိပါပြီခင်ဗျာ၊ စိတ်ညစ်လွန်း စိတ်ရှုပ်လွန်းလို့ ထမင်းကိုပဲ စားဖို့ သတိမရနိုင်ဘူး။ နောက်ဆုံး ကြံရာမရနိုင်တော့မှ မတတ်နိုင်ပါဘူးဆိုပြီး ဦးစံရှား ဆီကို လာခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပါတယ်ခင်ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ (ပြုံးလျက်) လာတာတော့ ဟုတ်ပါရဲ့၊ ကိစ္စကို ပြောပြဦးမှပေါ့ ဦးအုန်းဘေရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကျွန်တော်ကတော့ ဒါးပိန်မြို့က ကျောင်းဆရာကြီး ဖြစ်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော့်ကျောင်းမှာ စာသင်ဖို့ထားတဲ့ ဦးအောင်မင်းရဲ့ သား မောင်ဘကျော်ဆိုတာ ပျောက်သွားလို့ပါခင်ဗျာ၊ သူ့အဖေ ဦးအောင်မင်းက သူ့သားကို တွေ့ ရင် ဆုငွေ ၂၀၀\u003c\/span\u003e° \u003cspan\u003e၊ ခိုးယူသွားတဲ့ လူများကို ပေါ်ပေါက်အောင် စုံထောက် ပေးနိုင်ရင် ဆုငွေ ၁ဝဝ ထပ်ပြီး ပေးဦးမယ်လို့ ကြော်ငြာ ထုတ်ထားပါတယ် ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်လာခဲ့ရခြင်းက ဦးစံရှားမှလည်း အကျိုးရှိစေတော့ ကျွန်တော့်မှာလည်း ကိုယ့် ကျောင်းမှာ အပ်ထားတဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ သားတစ်ယောက် ပျောက်သွားတယ်ဆိုတော့ နောင်ကို ကျောင်းအိပ်ကျောင်းစား သူတစ်ပါးက မအပ်နှံဝံ့အောင် နာမည်ပျက်သွားမှာ စိုးရိမ်တာက တစ်ကြောင်း၊ သူငယ်ကလေးကို သက်သက် သနားတာကလည်း တစ်ကြောင်းကြောင့် ပြေးလာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပါတယ် ခင်ဗျာ၊ တစ်ဆိတ်လောက် ပေါ်ပေါက်အောင် လိုက်ပြီး စုံထောက် ပေးလှည့်ပါဦး ခင်ဗျာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ ဦးအောင်မင်း ဆိုတာက ဘာလဲ။ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဘေ\u003c\/strong\u003e။ ။ ဦးအောင်မင်း ဆိုတာ မင်းတိုင်ပင် အမတ်ဟောင်းခင်ဗျ၊ လယ် မြေဧက ၁ဝဝဝ ကျော်လောက် ရှိပါတယ်၊ ဆန်စက်တစ်လုံး၊ သစ်စက်တစ်လုံး၊ အင်မတန် ဓနဥစ္စာ ကြွယ်ဝတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်ပါ ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော့်ကိုလည်း သားကလေးအတွက် ကျောင်းလခနဲ့ စားစရိတ်အတွက် တစ်လကို ၈ တောင်ထောက်မ ရှာပါတယ် ခင်ဗျာ၊ ဒီအထဲမှာ ဒီလို ဖြစ်ရတယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော် ပေါ့လျော့ရာ ရောက်ပြီး ဘာကောင်းနိုင်တော့မှာလဲ ခင်ဗျာ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ ဦးအောင်မင်းက နေတော့ ဘယ်မှာနေသလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဘေ\u003c\/strong\u003e။ ။ သူနေတော့ ဒါးပိန်နဲ့ ၆ မိုင်လောက် ဝေးတဲ့ လက်ခုပ်ကုန်းရွာ မှာ နေပါတယ် ခင်ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ ကိုင်း... ကိုင်း သူငယ်ပျောက်ပုံ ကြားရအောင် ပြောပါဦး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဘေ\u003c\/strong\u003e။ ။ ဒီလိုပါခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်က ဟိုနယ်မှာ အသင်အပြ ကောင်း ကြောင်း၊ အဆုံးအမ သြဝါဒ ပေးတဲ့ နေရာမှလည်း ကောင်းကြောင်း နာမည် ရခဲ့ လေတော့ ကျွန်တော့်ကျောင်းမှာ ရွာနီးချုပ်စပ်က လူကုံထံ သားသမီးကလေး တွေဟာ အင်္ဂလိပ်ကျောင်းကြီးကို မပို့မီ ကျွန်တော့်ကျောင်းမှာ ကျောင်းအိပ်ကျောင်းစားအဖြစ်နဲ့ အပ်နှံပြီး ထားကြပါတယ် ခင်ဗျာ၊ ဦးအောင်မင်းက ပိုက်ဆံ ပေါပေမဲ့ စိတ်အေးချမ်းသာခြင်း မရှိရှာဘူး ခင်ဗျ၊ သူ့မယားနဲ့ ခဏခဏ တကျက်ကျက် ဖြစ်ကြတယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ မယားဖြစ်သူ ဒေါ်မြမေက စိတ်ဆိုး ထွက်သွားပြီး သူ့မိဘနဲ့ ရန်ကုန်မှာ လာပြီးနေတယ်၊ သားကလေး တစ်ယောက် မောင်ဘကျော်ကိုတော့ သူ့အဖေက မထည့်လိုက်ဘူး၊ ပညာသင်ဖို့ အချိန်တော်ပြီ ဆိုပြီး သူ့မိခင် ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော့်ကျောင်းမှာ လာပြီး အပ်ထားတယ်။ သူငယ်ကလည်း ကျောင်းကို ရောက်လာတော့ အပျော်သားခင်ဗျ၊ ပညာ လည်း အင်မတန် လိုလားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဘေ\u003c\/strong\u003e။ ။ ၉ နှစ်လောက် ရှိပါပြီခင်ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ ဆိုပါဦး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဘေ\u003c\/strong\u003e။ ။ ကျောင်းရောက်တာ ၃ လလောက် ရှိပါပြီ။ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး အကောင်းသား ခင်ဗျ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ တနင်္လာနေ့ညကတော့ ပျောက်သွားပါရော ခင်ဗျာ၊ သူ အိပ်တာက ကျောင်းအပေါ်ထပ်မှာ အိပ်တယ်၊ မြေပိုင်သူဌေး ဦးကျော်မြတ်ရဲ့ သား မောင်စောမောင်ရယ်၊ မောင်ဘခင်ရယ် သူရယ် တစ်ခန်းတည်း အတူတူ အိပ်ကြပါတယ်၊ မနက်မိုးလင်းတော့ မောင်ဘကျော် မရှိဘူး ခင်ဗျ၊ အိမ်ရှေ့ တံခါး လည်း မပွင့်ဘူး၊ အခန်းတံခါးတောင်မှ မပွင့်ဘူး၊ သို့သော် သူတို့ အိပ်ခန်း ပြတင်း ပေါက်နားမှာ သပြေပင်ကြီး တစ်ပင် ကပ်ပြီးပေါက်နေတယ်ခင်ဗျ၊ သွားလို့ရှိရင် ဒီသပြေပင်ကြီးက ဆင်းပြီး သွားဟန်တူရဲ့၊ နို့ပေတဲ့ သပြေပင်ကြီး အမြစ်ရင်းမှာ ကျွန်တော် ကြည့်တော့လည်း ဘယ်သူ့ခြေရာမှ မတွေ့ ရဘူးခင်ဗျ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ ညက အော်သံဟစ်သံလည်း မကြားရဘူးဆိုပါတော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဘေ\u003c\/strong\u003e။ ။ မကြားဘူးခင်ဗျ။ အော်ခဲ့လို့ရှိရင် သူနဲ့ အတူတူအိပ်တဲ့ မောင်စောမောင်ဆိုတာ အင်မတန် အအိပ်ဆတ်တဲ့ သူငယ်ခင်ဗျ၊ မုချသူကြားဖို့ ကောင်းတယ်။ အခုတော့ ဘာသံမှလည်း မကြားပါဘူးတဲ့၊ ည ၉ နာရီ ထိုး လောက်မှာ အတူတူဝင်ပြီး အိပ်ကြတာပါပဲတဲ့။ ဒါနဲ့ ကျွန်တော်တို့လည်း သူ့အိမ် လွှတ်ပြီး မေးလားမြန်းလား ရှာလားဖွေလား လုပ်လိုက်တာ ဘယ်မှာမှ သတင်း မရဘူးခင်ဗျ၊ သူငယ် ပျောက်နေတာနဲ့ အစတော့ဘာမှ သတိမရနိုင်ဘူး၊ ၁၀ နာရီ ထိုးလောက်ကျတော့မှ သူငယ်များ အခန်းနှင့်ကပ်ပြီးနေတဲ့ အခန်းမှာ အိပ်တဲ့ လက်ထောက်ဆရာကလေး မောင်ထွန်းမင်းလည်း ပျောက်သွားကြောင်း တစ်ခါ ထပ်ပြီး သိရပြန်တာကိုးခင်ဗျ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ မောင်ထွန်းမင်းဟာ အဝတ်အစား အပြည့်အစုံ ဝတ်သွားသလား သူ့အဝတ်တွေ အကုန်လုံးရှိရဲ့လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဘေ\u003c\/strong\u003e။ ။ ဒီကျောင်းဆရာကလေးက တော်တော် ကုတ်ကတ်တဲ့ ကျောင်း ဆရာကလေးခင်ဗျ၊ ပေါင်းမှ အင်္ကျီနှစ်ထည် ဖိနပ်တစ်ရန် ရှိပါတယ်။ အင်္ကျီ နှစ်ထည်လည်း ပါမသွားဘူး၊ ဖိနပ်လည်း စီးမသွားဘူးခင်ဗျ၊ ရှပ်အင်္ကျီလေးနှင့်ပဲထွက်သွားဟန် တူပါတယ်။ ဪ... နေဦး၊ သူစီးတဲ့ စက်ဘီးတော့ဖြင့် မရှိဘူး ခင်ဗျ၊ နှစ်ယောက်စလုံး ပျောက်သွားလိုက်တာ ဒီကနေ့ပါ ၃ ရက် ရှိပါပြီခင်ဗျာ။ သူ့အဖေကြီးဆိုတာလည်း ဒေါင်းတောက်လို့ ကျွန်တော်တို့ဆိုတာလည်း ခင်ဗျား တို့ မြင်တဲ့အတိုင်း ထမင်းတောင် မစားနိုင်ဘူး၊ လက်ထောက်ဆရာတွေ ဆိုတာ လည်း ဟိုပြေးဒီပြေးနဲ့ တစ်ပြေးတည်း ပြေးနေရရှာတာပဲ၊ ဒါနဲ့တောင် ယခုတိုင် ဘာသတင်းမှ မကြားရပါဘူးခင်ဗျာ၊ ဒါကြောင့် ဦးစံရှားဆီ ပြေးလာခဲ့ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ ပျောက်သွားတဲ့ လက်ထောက်ဆရာ မောင်ထွန်းမင်းက ဘယ် လိုလူလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဘေ\u003c\/strong\u003e။ ။ အင်မတန် ရိုးသားဖြောင့်မတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါခင်ဗျာ၊ လည်ခြင်းပတ်ခြင်း သောက်ခြင်းစားခြင်း တစ်ဆိတ်မှ ရှိတဲ့လူကလေး မဟုတ် ပါဘူး။ ဘယ့်နှယ်ကဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်အတူတူ ပျောက်သွားကြ တယ်ဆိုတာ ပြောပဲမပြောတတ်ပါဘူးခင်ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်၏ မိတ်ဆွေ မောင်စံရှားသည် ဦးအုန်းဘေ ပြောသော အဖြစ် အပျက်များကို ဆေးတံသောက်ကာ နားထောင်လျက်ရှိရာ ဦးအုန်းဘေ၏ စကား ဆုံးသော်လည်း စဉ်းစားစိတ်ကူး ရှိနေသည့် လက္ခဏာနှင့် မည်သို့မျှ ထပ်လောင်း မေးမြန်းခြင်း မပြုဘဲ ဆေးတံကိုသာလျှင် ဆက်လက် သောက်ရှူကာ ဆိတ်ငြိမ်စွာ ရှိနေခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ဆုံး၌\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ ပျောက်ပျောက်ချင်း ခင်ဗျား ကျုပ်ဆီ မလာတာ အပုံကြီး လွဲတာပဲ၊ ဟိုတုန်းက ကျုပ်ကို ချက်ချင်း ခေါ်ခဲ့လို့ရှိရင် သပြေပင်ကြီးအောက်မှာ ခင်ဗျားတို့ ခြေရာ မတွေ့နိုင်ဘူးဆိုပေမဲ့ ကျုပ်ကြည့်ရရင် တွေ့ ကောင်းတွေ့မှာပေါ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဘေ\u003c\/strong\u003e။ ။ ကျွန်တော့်အပြစ် မဟုတ်ပါဘူးခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်တော့ ချက် ချင်းပဲ သတိရပါရဲ့ ၊ နို့ပေမဲ့ ဦးအောင်မင်းက ဒီအဖြစ်ကို လူသိခဲ့လို့ ရှိရင် သူတို့ လင်မယား မသင့်မတင့် ဖြစ်ကြတဲ့ အကြောင်းတွေပါ လူတွေသိမှာစိုးလေတော့၊ မသွားပါနှင့်တော့လို့ တားလေတော့၊ မလာခဲ့ဘဲ နေခဲ့ရပါတယ်ခင်ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ ပုလိပ်ကိုကော တိုင်ချက် မပေးဘူးလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဘေ\u003c\/strong\u003e။ ။ ကျွန်တော်က မနေနိုင်လေတော့ တိုင်ချက် ပေးတဲ့အတွက် ပုလိပ် များလည်း လာပြီး စုံထောက်ကြပါရဲ့ ခင်ဗျာ၊ နို့ပေမဲ့ ဘာမှ အကြောင်းမထူးပါဘူး။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45545013346453,"sku":"","price":7000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_bcfdf9d7-9a44-461f-9ea3-042927037dc9.jpg?v=1730250551"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-စုံထောက်၀ထ္ထုရေးနည်း","title":"စုံထောက်ဝထ္ထုရေးနည်း","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eစုံထောက်ဝတ္ထုများ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူတို့သည် ဗဟုသုတအလို့ငှာဖြစ်စေ၊ အပျင်းပြေ ရန်ဖြစ်စေ၊ စိတ်ထဲ၌ မရိုးမရွဖြစ်၍ တုန်လှုပ်ချောက် ချားခြင်းကို ရစေရန်ဖြစ်စေ၊ တွေးတောဆင်ခြင်တတ် သည့် ဉာဏ်ကျက်စားရန်ဖြစ်စေ အမျိုးမျိုးသော ဝတ္ထု များကို စီရင်ရေးသားခဲ့ကြသည်ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့အနက်၌ စုံ ထောက်ဝတ္ထုသည် ကား အဆို ပါအခြင်းအရာ အားလုံးတို့နှင့် အကျုံးဝင်သည့်အပြင် ဖတ်ရှုသူတို့၏ ချင့်ချိန်နှိုင်းဆ တိုင်းထွာဆင်ခြင်ခြင်းတည်းဟူသော ဉာဏ်ကို အများဆုံး အသုံးပြုရသော ဝတ္ထုမျိုးဖြစ် သည်။ ယင်းသို့ဖြစ်ရကား အလွမ်းအသောတည်း ဟူသော အရသာကို သက်သက်စည်းစိမ်ခံစားလို၍ဉာဏ်ဦးနှောက်ကို အသုံးမပြုလိုသော စာဖတ်သူ အတန်းအစားမျိုးသည် စုံထောက်ဝတ္ထုများကို နှစ်သက် မြတ်နိုးခြင်း မရှိတတ်ဘဲဖြစ်ရာ ဉာဏ်ကျက်စားလိုသော သူတို့အဖို့မှာမူ စုံထောက်ဝတ္ထုများ၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်နိုင်သည့် အခြားဝတ္ထုမျိုးဟူ၍ မရှိသလောက် ပင် ဖြစ်ချေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအစိုးရမင်းတို့၏ တရားဥပဒေသည် လွန်မင်းစွာ ကျပ်တည်းခြင်းရှိ၍ တစ်ခုသော ရာဇဝတ်မှု၌ ပုလိပ် အရာရှိများသည် မိမိတို့ သင်္ကာမကင်းသော လူ တစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ပြီးလျှင် အနည်း နည်းအဖုံဖုံ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းအားဖြင့် တရားခံ သည် ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ မိမိခံစား ရသော ဝေဒနာကို သည်းမခံနိုင်သည်ဖြစ်သောကြောင့် ဟုတ်ပါသည်ဟူ၏ ဖြောင့်ချက်ပေးရသော ခေတ်အခါ မျိုး၌မူ အများပြည်သူတို့သည် အစိုးရ အမှုထမ်းတို့၏ ဘက်၌ မေတ္တာမထားဘဲ တရားခံအပေါ်၌သာလျှင် မေတ္တာသက်ဝင် ကြင်နာသနားခြင်း ရှိတတ်လေသည်။ ထိုသို့သော ခေတ်အခါမျိုး၌မူကား ပြည်သူတို့သည် ပုလိပ်အရာရှိများကို လှည့်စားနိုင်လောက်အောင် ပါးနပ်ကျွမ်းကျင်ခြင်းနှင့် ပြည့်စုံသော ရာဇဝတ်ကောင် တစ်ယောက်ကို ချီးမြှောက်အားပေးခြင်းပြု၍ ပုလိပ်အရာရှိများ၏ အကျဉ်းအကျပ်များ၊ အနှိပ်ခံရခြင်းများ၊ ဦးနှောက်ရှုပ်ထွေးခြင်းများကို မြိန်ရှက်စွာ အရသာ ခံယူတတ်ကြလေသည်။ ယင်းသို့သော ခေတ်အခါမျိုး ၌မူ ဖတ်ရှုသူတို့အား ကျေနပ်လောက်သော စုံထောက် ဝတ္ထုမျိုးကို တီထွင်ရေးသားရန် များစွာပင် ခဲယဉ်းခြင်း ရှိပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စုံထောက် ဝတ္ထုရေးဆရာ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မိမိ၏ဝတ္ထု၌ပါရှိသော စုံထောက်ဝတ္ထုများ၏ စည်းကမ်းအရ “ဇာတ်လိုက်” ကြီးပင် ဖြစ်လေရာ ဖတ်ရှုသူတို့သည် “ဇာတ်လိုက်” ဘက်သို့ မေတ္တာမညွတ်ဘဲ ရာဇဝတ်ကောင်ဘက်သို့ မေတ္တာညွတ်ခဲ့ပါမူ ၎င်းဝတ္ထုသည် ဧကန်မုချ “အော်”သော ဝတ္ထုတစ်ခုအဖြစ်သို့ ရောက်ချေမည် ဖြစ်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂလန်ပြည်၌မူကား သာမည ပုလိပ်အမှုထမ်း တို့သည်ပင်လျှင် ကြီးစွာသောလခကို ရရှိကြ၍ အချို့ မှာ ကောလိပ်ကျောင်းထွက်များပင် ဖြစ်ကြလေရာ အင်္ဂလန်ပြည်ရှိ သာမည ပုလိပ်အမှုထမ်းတို့၏ ဖြောင့် မတ်တည့်မတ်ခြင်းသည်ကား ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးတွင် ဥဒါန်းတွင်လောက်အောင်ပင် ထင်ရှားကျော်စောခြင်း ရှိပါပေသည် ။ အခါတစ်ပါး၌ ပုလိပ်မင်းကြီး တစ်ယောက်သည် အကာလ ညတစ်ညတွင် အများပြည်သူတို့ လေညှင်းခံရေးအတွက် စီမံသီးသန့်၍ ထားသော ဥယျာဉ်ကြီးတစ်ခုအတွင်း ပြည့်တန်ဆာမ တစ်ယောက်နှင့် ပျော်ပါးသမှု ပြုမိသည်ကို ပုလိပ်အမှု ထမ်းတစ်ယောက်က တွေ့မြင်သဖြင့် ဖမ်းဆီးပြီးလျှင် ဌာနသို့ ခေါ်ဆောင်မည်ပြုလေ၏။ ထိုအခါ ပုလိပ် မင်းကြီးက ပထမ၌ မိမိသည် မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည် ကို ထုတ်ဖော်ဖွင့်ဟ၍ မပြောဘဲ မိမိနှင့် တရားခံမိန်းမ ကို လွှတ်ပါရန်အကြောင်းနှင့် တောင်းပန်၍ ပါသမျှငွေ ကို လာဘ်ထိုးလေ၏။ သို့ပါသော်လည်း ပုလိပ်အမှု ထမ်းသည် လာဘ်ထိုးသောငွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တရားခံနှစ်ယောက်တို့အား ဌာနသို့ လိုက်ခဲ့ရန်သာ လျှင် ခေါ်ဆောင်လျက်ရှိ၏။ ထိုအခါ ပုလိပ်မင်းကြီး က မိမိသည် ပုလိပ်မင်းကြီး၏ မိတ်ဆွေကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်သဖြင့် မိမိအား လွှတ်ပေးပါလျှင် ပုလိပ်အမှုထမ်းအား ရာထူးတိုးတက် ချီးမြှင့်ပေးစေဖို့ အကြောင်းနှင့် ပုလိပ်မင်းကြီး ပြောပေးပါမည်ဟု ချော့မော့ပြောဆိုပြန်လေရာ ပုလိပ်အမှုထမ်းသည် ရှေးနည်းအတူပင် ငြင်းဆန်လျက်ရှိလေ၏။ နောက် ဆုံး၌ ပုလိပ်မင်းကြီးသည် အများပြည်သူတို့၏ရှေ့၌ အရှက်ကွဲရမည်ကို ကြောက်ရွံ့စိုးရိမ်လှသည် ဖြစ်သော ကြောင့် မိမိကိုယ်တိုင် ပုလိပ်မင်းကြီးဖြစ်ကြောင်း၊ မိမိအား လွှတ်လိုက်ပါလျှင် ၎င်းပုလိပ်အမှုထမ်းအား နေ့ချင်းညချင်း ရာထူးတိုးတက် ချီးမြှင့်ခန့်ထားပါမည် ဟူ၍ တောင်းပန်ပြောဆိုပြန်လေရာ ပုလိပ်အမှုထမ်းက မိမိ၏ အထက်လူကြီးကို ဖမ်းဆီးရခြင်းအတွက် များ စွာဝမ်းနည်းလှသည် မှန်သော်လည်း ဝတ္တရားအတိုင်း သာလျှင် ဆောင်ရွက်ရမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ပြောဆိုပြီး လျှင် တရားခံနှစ်ယောက်ကို ဌာနသို့ ခေါ်မြဲတိုင်းပင် ခေါ်သွားလေ၏။ ပုလိပ်မင်းကြီး၏ အမှုကို ရုံးတွင် တင်၍ စစ်ဆေးသောအခါ၌လည်း ၎င်း ပုလိပ်အမှု ထမ်းသည် ပုလိပ်မင်းကြီးက မိမိအား လာဘ်ထိုးခြင်း နှင့်တကွ ရာထူးတိုးတက်ခန့်ထားရန် ကတိထားခြင်း များကိုပါ စုံလင်စွာ ထုတ်ဖော်အစစ်ခံခဲ့ဖူးလေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ မြန်မာပြည်ရှိ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ပုလိပ်အမှုထမ်းများအနက် ဘယ်နှယောက်မျှသည် ထိုသို့သော အမှုမျိုး၌ ပုလိပ်မင်းကြီးကို မဆိုထားဘိ ရာဇဝတ်အုပ်ကိုပင် ဖမ်းဆီးခြင်း ပြုကြပါမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ဖြစ်သောကြောင့် အင်္ဂလန် ပြည်သူပြည်သား များသည် ပုလိပ်အမှုထမ်းများကိုပင် ရိုသေလေးစား ခြင်း ရှိကြပေသည်မှာ ရှိထိုက်သောအရာပင် ဖြစ်ပါပေ သည်။ “စကော့တလင်ယဒ်”ခေါ် အင်္ဂလန်ပြည်၏ အစိုးရစုံထောက် အဖွဲ့ကြီးသည်လည်း ထိုနည်းတူစွာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45545009873045,"sku":"","price":450.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_88d57ca8-ec49-4251-ba1f-b7645c5fec66.jpg?v=1730250569"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-စောလမုန်သိုက်","title":"စောလမုန်သိုက်","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း (၁) \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eခရီးထွက်ရန် စီစဉ်ကြခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ် အလန်ကွာတာမိန်းသည် အာဖရိကတိုက်တွင် ဆင်ပစ်မုဆိုး အဖြစ်နှင့် နှစ်ပေါင်း ၄၀ တိုင်တိုင် အသက်မွေးလုပ်ကိုင်ခဲ့သည့်အတွင်း၊ ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်သော အဖြစ်အပျက် အခြင်းအရာပေါင်းများစွာတို့ကို ကိုယ်တိုင်ကြုံတွေ့ ရသည်ဖြစ်ရာ၊ ယခု ရေးသားဖော်ပြလတ္တံ့သော အဖြစ်အပျက် အကြောင်းအရာများမှာ ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ် အကောင်း ဆုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။ အာဖရိကတိုက်ကြီး၌ ဆင်ပစ်မုဆိုးအဖြစ်နှင့် အသက်မွေးမြူကြသူတို့မှာ များသောအားဖြင့် သက်တမ်း ၄ နှစ်၊ ၅ နှစ်၊ အလွန်ဆုံး ၆ နှစ်ခန့်မျှနှင့် ဘဝတုံးကြရသည်သာ ဖြစ်ကြလေရာ၊ နှစ်ပေါင်း ၄၀ တိုင်တိုင် ၎င်းအလုပ်၌ မသေမပျောက် ဆက်လက် လုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ခြင်းသည်ပင်လျှင် အံ့သြဖွယ်ရာ တစ်ခုကဲ့သို့ မှတ်ယူကြ ရပေသည်။ အသက်ဆံဖျား စွန့်စားလုပ်ကိုင်ရခြင်းများ၊ သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်တွေ့ရပြီးမှ သီသီကလေး လွတ်ခဲ့ရပုံများ၊ ရင်ဖိုလှိုက်၍ အသည်းနှလုံး အေးလောက်သည့် အဖြစ်အပျက်မျိုးများကို ဖတ်ရှုလို သူတို့အဖို့မှာ ကွမ်းသီးကြိုက်သူ တောင်ငူရောက်သကဲ့သို့ ရှိနေလိမ့် မည်ဟု မျှော်လင့်သည့်အတိုင်း၊ နမူနာတစ်ပိုင်းမျှဖြစ်သော ဤအကြောင်းအရာများကို ရေးသားလိုက်ပါ၏။ ၎င်းကို ကြိုက်နှစ်သက် ကြသောအခါ၌ ဆက်လက်ရေးသားဖော်ပြဦးမည် ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်တို့သည် ပြုလုပ်မြဲဖြစ်သော ထုံးစံအတိုင်း တောနက်ကြီး ထဲသို့ မုဆိုးများနှင့် သုံးလေးလတိုင်အောင် ဆင်များကို လှည့်လည် ပစ်ခတ်ခဲ့၍ ရရှိခဲ့သော ဆင်စွယ်များနှင့် မြို့သို့ပြန်လာပြီးနောက်၊ ၎င်း တို့ကို ရောင်းချ၍ ရေကြောင်းခရီးဖြင့် ဌာနသို့ ပြန်လာစဉ်၊ သင်္ဘော ပေါ်တွင် ခရီးသည်နှစ်ယောက်တို့နှင့် အသိအကျွမ်း ဖြစ်ခဲ့ရ၏။ ၎င်း တို့နှစ်ယောက်မှာ အင်္ဂလန်မှ လိုက်ပါလာကြပြီးနောက် သင်္ဘော ကူးပြောင်းစီးနင်းကြသူများ ဖြစ်လေရာ၊ လမ်းခရီးတွင် ကျွန်ုပ်နှင့် အကျွမ်း ဝင်ကြသဖြင့် ၎င်းတို့ လာရောက်သည့် ကိစ္စကို ပြောပြ၍၊ ကျွန်ုပ်အား ၎င်းတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါရန် ခေါ်ငင်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှေးဦးစွာ ခရီးသည်နှစ်ယောက်တို့၏ ရုပ်လက္ခဏာနှင့် အမည် နာမတို့ကို ဖော်ပြရပေဦးအံ့။ ပထမလူမှာ ဆာဟင်နရီကာတစ်ဖြစ်၍ အသက် ၃၀ အရွယ်ရှိပေရာ၊ အရပ်မှာ ၆ ပေ ၃ လက်မခန့်ရှိ၍၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာလည်း ၎င်း၏ မြင့်မားသောအရပ်နှင့် လိုက် လျောအောင် တုတ်ခိုင်ခံ့ထည်လှပေ၏။ စင်စစ်မှာ ထိုသူ၏ ကျယ်ဝန်း သော ရင်ပြင်ကြီး၊ ရှည်လျားသော ခြေတံ လက်တံ၊ ရွှေရောင်ရှိသော ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ကြီး၊ ပီသပြတ်သားသော မျက်နှာ၊ ခပ်ပြူးပြူးနှင့် ကျယ်ဝန်းသော မျက်လုံးပြာကြီးများကို တွေ့မြင်ရသောအခါ ဤကဲ့သို့ ယောက်ျားပီပီ ခံ့ညား၍ ကြည့်ကောင်းသော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ မြင်ရခဲလှသည်ဟု ကျွန်ုပ် မှတ်ထင်မိ၏။ ကျွန်ုပ်မှာ အင်္ဂလိပ်လူမျိုး တစ်ယောက်ဖြစ်၍ အင်္ဂလန်ပြည်၌ ပေါက်ဖွားခဲ့သော်လည်း အာဖရိက တိုက်တွင် နှစ်ပေါင်း ၄၀ ကျော် နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့်၊ အင်္ဂလိပ်လူမျိုး မြောက်မြားစွာ မတွေ့ဖူး မမြင်ဖူးသောကြောင့်ပေလော မပြောတတ်ပေ၊ ကျွန်ုပ် မျက်စိ၌ကား ကြည့်၍ အကောင်းဆုံး လူတစ်ယောက် ပေတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒုတိယလူမှာ ရေကြောင်းဘက် အရာရှိဟောင်းတစ်ယောက် ဖြစ် ၍ အမည်မှာ ကပ္ပတိန်ဝုဒ်ဟု ခေါ်တွင်ပေ၏။ ထိုသူမှာ ပုပုပျပ်ပျပ် နှင့် ခပ်တုတ်တုတ် ရှိသဖြင့်၊ “ဂင်တို” ဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်ကြသော လူစား မျိုးဖြစ်လေရာ ရေကြောင်းအရာရှိ တစ်ယောက်ပီပီ အလွန်သပ်ရပ်စွာ ဝတ်စားဆင်ယင်လေ့ ရှိ၏။ ထိုသူသည် တစ်ဖက်တည်းသော မျက်မှန် ဝိုင်းကလေးကို လက်ယာဘက် မျက်လုံးတွင် အခါခပ်သိမ်း တပ်ထား လေ့ ရှိ၏။ အသက်မှာ ၃ဝ ကျော်ကလေးမျှ ရှိသေးသော်လည်း ရေကြောင်းဘက် အရာရှိတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း ရှေ့သို့ ရာထူးတိုးတက်ခန့် ထားရန် နည်းလမ်းမရှိတော့သည်နှင့်၊ လခ တစ်ဝက်ဖြင့် ပင်စင်ယူကာ အလုပ်ထွက်ခဲ့ရသော အရာရှိဟောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်လေသည်။ ထို သူမှာ အခြားသော အလုပ်မရှိသည်ဖြစ်၍ မိတ်ဆွေ ဆာဟင်နရီကာ တစ်၏ ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အာဖရိကတိုက်သို့ ၎င်းနှင့်အတူ လိုက် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆာဟင်နရီကာတစ်၏ ကိစ္စကို ဖော်ပြရပေဦးအံ့။ ဆာဟင်နရီမှာ သားစဉ်မြေးဆက် ဆာ ဘွဲ့ ခံရသည့် “ဘေရွန်နက်” ခေါ် မှူးမျိုးမတ် နွယ် တစ်ယောက် ဖြစ်ပေရာ၊ အင်္ဂလိပ်လူမျိုးတို့၏ ထုံးစံမှာ လူ တစ်ယောက်သည် သေတမ်းစာရေးသားခြင်း မပြုဘဲ သေဆုံးခဲ့လျှင် ၎င်း၏ လယ်မြေပစ္စည်းဟူသမျှတို့ကို သားကြီး သြရသက အလုံးစုံ ဆက်ခံ သိမ်းယူခွင့်ရှိ၍၊ အခြားသော သားနှင့် သမီးများမှာ သြရသ သားကြီး က သနားသဖြင့် ပေးဝေသလောက်သာလျှင် ရရှိကြရ၏။ ဆာဟင်နရီ ၏ ဖခင်၌ သားနှစ်ယောက် ရှိလေရာ ထိုသူသည် သေတမ်းစာ မရေး ဘဲ သေဆုံးသွားလေရကား၊ လယ်မြေ ပစ္စည်းဟူသမျှတို့ကို သြရသဖြစ်သူ ဆာဟင်နရီ တစ်ဦးတည်း ရရှိ၍ သားငယ် ဂျော့ဆိုသူမှာ ပစ္စည်း လက်မဲ့ ဖြစ်နေခဲ့၏။ ဆာဟင်နရီမှာ ရက်ရောသော စိတ်သဘောရှိသူ တစ်ယောက်ဖြစ်၍ ညီအငယ်အား ပစ္စည်းအနည်းငယ် ခွဲဝေပေးကမ်း ရန် အကြံရှိခဲ့သော်လည်း၊ ညီငယ်ဂျော့မှာ မာနကြီးသူ တစ်ယောက် ဖြစ်၍ အစ်ကိုကြီးအား ကလန်ကဆန် လုပ်ခဲ့သဖြင့် မပေးသေးဘဲ ရွှေ့ဆိုင်းထားခဲ့၏။ နောက်ဆုံး၌ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်တို့သည် တစ်ခု သော ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အကြီးအကျယ် စကားများကြရာတွင်၊ ဂျော့သည် မိမိ၌ ရှိသမျှသော ငွေအနည်းငယ်ကို ဘဏ်တိုက်မှ ထုတ် ယူ၍ အာဖရိကတိုက်သို့ ထွက်သွားခဲ့၏။ အစ်ကိုဖြစ်သူ ဆာဟင်နရီ သည် မာနကြီးသော ညီကို “နွေ” အောင် ပစ်ထားခဲ့ရာ၊ ယခု လေးငါး နှစ်ကျော် ရှိသော်လည်း ညီထံမှ သတင်းတစ်စုံတစ်ရာ မကြားရဘဲ ရှိခဲ့ရကား၊ သွေးရင်းသားရင်း ဖြစ်သည့်အတိုင်း စကားများခဲ့ဖူးသော အဖြစ်ကို မေ့ဖျောက်၍ လူပျိုကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အလျောက်၊ မိတ်ဆွေကြီး ကပ္ပတိန် ဂွဒ်နှင့်အတူ အာဖရိကတိုက်သို့ ညီ၏သတင်း ကို ထောက်လှမ်းစုံစမ်းရန် ထွက်ခွာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သုံးလေး ရက်ခန့် အတူတကွ သင်္ဘောစီးကြရ၍ လူချင်း ရင်းနှီးလာကြသော အခါ၊ ဆာဟင်နရီသည် ဂျော့ကို ရှာဖွေခြင်း အလုပ်၌ ကျွန်ုပ်အား ကူညီ၍ ၎င်းတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါရန်လည်း ခေါ်ငင်သေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ် နေထိုင်ရာဌာနဖြစ်သော ဒါဘန်မြို့သို့ ဆိုက်ရောက်ကြ သောအခါ၊ ဆာဟင်နရီနှင့် ဂွဒ်တို့သည် ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ သင်္ဘောမှ ဆင်း၍ ကျွန်ုပ်၏ နေအိမ်၌ တည်းခိုနေထိုင်ကြ၏။ ထိုအတောအတွင်း ဂျော့အကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်တို့ ထောက်လှမ်းစုံစမ်းကြ သဖြင့် သိရှိကြရသော အကြောင်းအရာများမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလွန်ခဲ့သော ၅ နှစ်ခန့်က ဂျော့သည် နီဗလ်အမည်နှင့် အာဖရိက တိုက်သို့ ဆိုက်ရောက်လာ၍ ကေဖာလူမျိုး အစေခံတစ်ယောက်ကို ငှားရမ်းပြီးလျှင် “စောလမုန် ဘဏ္ဍာတိုက်” ခေါ် သိုက်ကို ရှာရန်အတွက် သဲကန္တာရကြီးကို ဖြတ်ကျော်သွားကြောင်း၊ တစ်နှစ်ကျော်ခန့် ကြာရှိသောအခါ ကေဖာအစေခံသည် အရိုးနှင့် အရေမျှသာ ကျန်ရှိလျက် ဒါဘန်မြို့သို့ ပြန်ရောက်လာကြောင်း၊ သနားကြင်နာတတ်သော လူ များက ၎င်းအား အစာရေစာများကို တိုက်ကျွေးလျက် မေးမြန်းကြသော အခါ၊ အစေခံက “စောလမုန် ဘဏ္ဍာတိုက်” ဆိုသည်မှာ ဧကန်အမှန် တည်ရှိကြောင်း၊ ၎င်း၏ဆရာနီဗလ်မှာ လမ်းခရီး၌ ၎င်းနှင့် ကွဲနေရစ် ကြောင်းများနှင့် ပြောရုံမျှ ပြောပြီးလျှင် အစေခံ အသက်ကုန်ဆုံးသွား ကြောင်းနှင့် သိရှိရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤနေရာ၌ “စောလမုန် ဘဏ္ဍာတိုက်” ခေါ် သိုက်အကြောင်းကို ဖော်ပြပေဦးအံ့။ အာဖရိကတိုက် နေတယ်နယ်သို့ ရောက်ဖူးသူဟူသမျှ သည် ၎င်းတိုက်ကြီး၏ အလယ်၌ “စောလမုန် ဘဏ္ဍာတိုက်” ခေါ် သိုက်ကြီးတည်ရှိကြောင်းကို ကြားရဖူးသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုမှာ ကား၊ လွန်ခဲ့သော ၁၅ နှစ်ခန့်အခါက ပေါ်တူဂီလူမျိုး တစ်ယောက် သည် အလွန်အမင်း ခရီးပန်း၍၊ အဖျားရောဂါ အမျိုးမျိုး ဖိစီးနှိပ်စက် လာသည့် လက္ခဏာနှင့် အရိုးပေါ်တွင် အရေမျှတင်လျက်ကျန်င်္ကာ၊ ကျွန်ုပ်၏စခန်းသို့ ဆိုက်ရောက်လာ၍ ရေနှင့် စားစရာများ တောင်း သည်နှင့် ကျွန်ုပ်က နွားနို့တစ်ခွက်နှင့် မုန့်အနည်းငယ်ကို ပေးဖူးကြောင်း၊ ထိုသူသည် နွားနို့ ကို သောက်ပြီးနောက် “ခင်ဗျားကျေးဇူး ရှိပေသည်။ ဤစာကို ယူ၍ ဘဏ္ဍာကို ရှာရစ်ပေလော့။ ဤစာကား ကျွန်ုပ်၏ “ဆီ” ရေးခဲ့သော အညွှန်းဖြစ်သည်။ ၎င်းအညွှန်းအတိုင်း ကျွန်ုပ်တို့ လိုက်သွားရာ သဲကန္တာရ၏ ဒဏ်ကို မခံနိုင်သောကြောင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူအားလုံးသေဆုံး၍ ကျွန်ုပ်တစ်ယောက်တည်း ပြန်ရောက်လာရ သည်။ ကျွန်ုပ်လည်း သေရတော့မည်။ ခင်ဗျားကား လူစွမ်းကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။ သဲကန္တာရနှင့် တောင်များကို ဖြတ်ကျော်၍ ဘဏ္ဍာများကို ယူရစ်ပေလော့...” ဟု ပြောပြီးလျှင် အသက်ကုန်ဆုံး သွားကြောင်း။ ကျွန်ုပ်သည် ထိုသူပေးသော သားရေချပ်ပေါ်တွင် ပေါ်တူဂီဘာသာဖြင့် ရေးထားသော စာများကို ပေါ်တူဂီလူမျိုး အရက် မူးတစ်ယောက်အား ပြကြည့်ရာ၊ ၎င်းက အောက်ပါအတိုင်း အဓိပ္ပာယ် ပြန်ဆိုပြောပြကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eရှီဗာ၏ အသားမြတ် ခေါ် တောင်ကြီးနှစ်လုံးအနက် လက်ဝဲဘက် သားမြတ်တောင်အတွင်းရှိ ဂူထဲ၌ သေလု ဆဲဆဲ ရှိနေသော ကျွန်ုပ် ဒီဆီလဗာသည် ၁၅၉၀ ခုနှစ်တွင် ဤစာကို ရေးဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤစာကို တွေ့သောသူက ဘုရင့် ထံ တင်ပြ၍ ဘုရင်က စစ်တပ်များ စေလွှတ်ပြီး၊ ဘဏ္ဍာကို သိမ်းယူခဲ့လျှင် တပ်ဖြင့် မသယ်နိုင်လောက်အောင် စိန်များ ရရှိလိမ့်မည်။ သေမင်းရုပ်တု၏ နောက်၌ရှိသော စောလမုန် ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ကျွန်ုပ် မျက်စိနှင့် မြင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် စုန်းမကြီး ဂါဂူလကြောင့် ကျွန်ုပ်ကား စိန်တစ်လုံးမျှ မယူ ခဲ့ရချေ။ “ရှီဗာ၏ သားမြတ်” ခေါ် တောင်ကြီးနှစ်လုံး အနက် လက်ဝဲဘက် သားမြတ်တောင်ကို ကျော်မိသော အခါ၊ စောလမုန်ဘုရင် ဆောက်လုပ်ထားခဲ့သော လမ်းမ ကြီးမှာ ဖုန်လျက်ရှိသည်။ ၎င်းလမ်းအတိုင်း ၃ ရက်သွား လျှင် ဘုရင်၏ နန်းတော်သို့ ဆိုက်ရောက်လိမ့်မည်။ စုန်းမ ဂါဂူလကို သတ်၍ ဘဏ္ဍာများကို ယူကြလေကုန်”။ ကျွန်ုပ်သည် အထက်ပါစာကို ဆာဟင်နရီအား ပြ၍ စာရေးသူ၏ မြစ်တော်သူ ခရီးသည် ဒီဆီလဗာ အကြောင်းများကို ပြောပြသော အခါ ဆာဟင်နရီမှာ အလွန်တရာ စိတ်ပါလျက် ရှိ၏။ စိတ်ပါသည် ဆိုရာ၌ ဆာဟင်နရီသည် ဘဏ္ဍာကို အလိုရှိ၍ မဟုတ်၊ ၎င်းဘဏ္ဍာ များကို ရှာရန် သွားဟန်တူသော ညီ ဂျော့ကို ရှာဖွေရန်အတွက် ဖြစ် လေသည်။ ဆာဟင်နရီမှာ လယ်မြေ အမွေအနှစ် မြောက်မြားစွာ ဆက်ခံရရှိထားသူတစ်ယောက် ဖြစ်သောကြောင့်၊ မည်သည့်သိုက် မည် သည့်ဘဏ္ဍာကိုမျှ မက်မောလောက်အောင် မရှိချေ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ပြင် ပေါ်တူဂီလူမျိုးထံမှ ရရှိထားသော သားရေချပ်ပေါ်တွင် ရေးသားထားသည့် စာလုံးများအောက်၌ မြေပုံတစ်ခုလည်း ရေးခြစ် ထားလေရာ ၎င်းမှာ ဘဏ္ဍာတိုက်သို့ သွားရာသော လမ်းညွှန်ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် မြေပုံကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုကြ၏။ နောက်ဆုံး၌ ဆာ ဟင်နရီ၏ တိုက်တွန်းချက်အရ ကျွန်ုပ်သည် ဂျော့ကို ရှာဖွေရန် ၎င်းတို့ နှင့်အတူ လိုက်ပါဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရာ၊ ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် ရေးဆွဲထား သည့် စည်းကမ်းချက်များမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၁) ကုန်ကျသမျှသော စရိတ်ကြေးငွေနှင့် ပတ်သက်၍ ဆာ ဖြင့် ဟင်နရီက အလုံးစုံ တာဝန်ခံ၍၊ ရရှိသမျှသော ဆင်စွယ်များနှင့် အခြား အဖိုးတန်ပစ္စည်းဟူသမျှကို ကျွန်ုပ်နှင့်ကပ္ပတိန်ဝုဒ်တို့ နှစ်ယောက်အညီအမျှ ခွဲဝေယူကြရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၂) ခရီးမထွက်မှီ ဆာဟင်နရီက ကျွန်ုပ်အား ရွှေဒင်္ဂါး ၅ဝဝပေးအပ်ရမည်။ ကျွန်ုပ်က ဆာဟင်နရီ၏ ကိစ္စ ထမြောက် သည် တိုင်အောင် ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် လက်လျှော့ပြန်ခဲ့ ကြသည် ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ဘေးဥပဒ် တစ်စုံတစ်ရာ ကပ်ငြိသည်တိုင်အောင် ဖြစ်စေ ဆာဟင်နရီ၏ အမှုကို ကျိုးနွံစွာ ဆောင်ရွက်ပေးရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45545008038037,"sku":"","price":3500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_0f225b3f-cf8d-4edc-ada1-0c7da6d6b127.jpg?v=1770878907"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-တဂူကူးကူနှင့်အခြား၀ထ္ထုတိုများ","title":"တဂူကူးကူနှင့်အခြားဝထ္ထုတိုများ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတဂူကူးကူး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေ့သ၌ ကျွန်တော်နှင့် ဦးစံရှားတို့သည် ဘိုကလေးဈေးလမ်းသို့ ပြောင်း ရွှေ့ နေထိုင်ကြပြီးနောက် ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း လက်ဖက်ရည်သောက် လျက်ရှိစဉ် ဦးစံရှားသည် ပြန်ရောက်ဖို့ အချိန်မတန်သေးမီ တိုက်ပေါ်သို့ ဖျာယီ ပျာယာ တက်လာ၍ ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကိုင်း.... ဦးသိန်းမောင်၊ တိုက်အောက်မှာ တက္ကစီစောင့်နေတယ်၊ နှစ်ရက် လောက် ခရီးထွက်ကြဖို့ ကိစ္စတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ ခင်ဗျား ပြင်ဆင်ဖို့ ဆယ်မိနစ် ထက် ပိုပြီး အချိန်မပေးနိုင်ဘူး။ မြန်မြန်လုပ်ပေတော့”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု ပြောသဖြင့် ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျား လုပ်လိုက်မှဖြင့် ဒီကိန်းချည်းပဲဗျာ၊ ဘာကိစ္စတဲ့တုံး” ဟု မေးရာ ဦးစံရှားက ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အချိန်မရှိဘူးဗျ၊ လမ်းကျမှ ပြောမယ်၊ မြန်မြန်လုပ်ဗျ” ဟု ပြောပြောဆိုဆို အတွင်းခန်းသို့ ဝင်သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးစံရှားသည် ကျွန်တော့်အား ကျောင်းဆရာက ကျောင်းသားကို နိုင်သလို နိုင်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် ညည်းညူရန် မဝံ့တော့ဘဲ လဲလှယ်ရန် အဝတ်အနည်း ငယ်မျှကို သားရေအိတ်တစ်လုံးထဲသို့ ထိုးသိပ်ထည့်ကာ တိုက်ပေါ်မှ ဆင်းလာကြ ပြီးနောက် မော်တော်ကားပေါ်သို့ တက်ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် ဦးစံရှားက ဒရိုင်ဘာအား “ပြည်လမ်းမကြီးအတိုင်း မောင်းကွယ်” ဟု ပြောသဖြင့် မော်တော်ကားလည်း ပုဇွန်တောင်ဘက်မှဖြတ်၍ ပြည်လမ်းဘက်သို့မောင်းလာလေ၏။ လမ်းခရီး၌ ကျွန်တော်သည် ဦးစံရှား၏မျက်နှာရိပ် မျက်နှာကဲ ကို ကြည့်ပြီးနောက် .... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eခင်ဗျားအမှုက လူသတ်မှုထက်တော့ မငယ်ဘူးထင်တယ်ဗျ၊ ဟုတ်ကဲ့လာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု မေးလိုက်မိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eအစစ်ပေါ့ ကိုသိန်းမောင်၊ အမှုက ရိုးလွန်းရှင်းလွန်းအားကြီးလွန်းလို့ သဲလွန် စကောက်ဖို့ ခပ်ခက်ခက် ဖြစ်နေတယ်ဗျ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eရှင်းတာနဲ့ ပိုပြီးခက်နေသလား ဆရာကြီးရယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eပြောတော့ ခွပြောတယ် ထင်ရလိမ့်မယ်၊ နို့ပေမဲ့ ရှုပ်တဲ့အမှု ဆန်းတဲ့အမှု မျိုးမှာ သဲလွန်စတွေ့ရရင် ကွက်ခနဲ မြင်နိုင်တယ်။ အမှုက ရှင်းရှင်းကြီး စင်းစင်းကြီး ဖြစ်နေပြီဆိုမှဖြင့် သဲလွန်စရှာရတာ အင်မတန်ခက်တယ်ဗျ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဆိုစမ်းပါဦးဗျ၊ ခင်ဗျားအမှုက”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eညောင်ပင်လှရွာဆိုတာ ဘူတာနဲ့ ပြည်လမ်းကြီးအကြားမှာ အိမ်ခြေတစ် ထောင်လောက်ရှိတဲ့ ရွာကြီးပေါ့ဗျ။ အဲဒီရွာမှာ အညာတစ်ခွင်က ကြွယ်ဝပြီး ပြန်လာ တဲ့ မြေပိုင်ရှင် ဦးသိန်းဇံနဲ့ သမီး မသိန်းညွန့်ဆိုတာ ရှိသဗျ။ ဦးသိန်းဇံက အညာ မှာတုန်းက သိကျွမ်းလာခဲ့တဲ့ ဦးတုတ်ပေါဆိုတဲ့ လူကြီးကို ဧက ၅၀ လောက်ရှိတဲ့ \u003c\/span\u003e`\u003cspan\u003eလယ်ကြီးတစ်ကွက်ကို အခမဲ့ လုပ်စားဖို့ ပေးထားသတဲ့ဗျ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဦးတုတ်ပေါမှာ မောင်သန်းထွန်းဆိုတဲ့ သားတစ်ယောက်ရှိတယ်။ လူကြီး နှစ်ဦးစလုံးက မုဆိုးဖိုချည်းပဲ။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အင်မတန်ခင်မင်ကြ သတဲ့။ ကိုင်း ... ဖြစ်ပျက်ပုံကို ပြောတော့မယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eလွန်ခဲ့တဲ့ တနင်္လာနေ့ ညနေ ၃ နာရီ အချိန်လောက်မှာ ဦးတုတ်ပေါက အိမ်က တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာပြီး သာဓုကန်ဆိုတဲ့ ရေအိုင်ကလေးဘက်ကို လျှောက်သွားသတဲ့ဗျ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eအဲဒီနေ့မနက်က ဦးတုတ်ပေါဟာ ဘူတာကို တပည့်တစ်ယောက်နဲ့ သွား သေးသတဲ့။ ပြန်လာတော့ ချိန်းထားတဲ့ကိစ္စကလေးတစ်ခု ရှိသေးလို့ သူ့တပည့်ကို ပြောခဲ့ပြီး ထွက်လာခဲ့သတဲ့။ ထွက်သွားရာကနေပြီး ဦးတုတ်ပေါပြန်မလာတော့ဘူး”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဘယ်ရောက်သွားသလဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eနေဦးဗျ၊ သာဓုကန်နဲ့ ရွာနဲ့က မိုင်တစ်ပတ်လောက်ဝေးတယ်။ လမ်းခရီးမှာ ဦးတုတ်ပေါကို မြင်လိုက်တဲ့ လူနှစ်ယောက်ရှိတယ်။ တစ်ယောက်က မိန်းမကြီး၊နာမည်ကတော့ ကျုပ် မေ့သွားပြီ။ ဒုတိယတစ်ယောက်က ဦးသိန်းဇံရဲ့ အစေခံ ကိုတိုင်းကျော်တဲ့။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eမြင်လိုက်ရသူနှစ်ယောက်လုံးက ဦးတုတ်ပေါဟာ တစ်ယောက်တည်း ခြေကျင်လျှောက်သွားတယ်လို့ ထွက်ဆိုကြတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကိုတိုင်းကျော်ဆိုတဲ့ အစေခံကတော့ ဦးတုတ်ပေါနဲ့တွေ့ပြီး နောက် များ မကြာမီအတွင်းမှာ သူ့သား မောင်သန်းထွန်းဟာ သေနတ်ထမ်းပြီး လိုက်သွားတာ မြင်လိုက်တယ်လို့ ပြောတယ်တဲ့ဗျ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကိုတိုင်းကျော်ကလည်း အမှတ်တမဲ့နေမိတာ ဦးတုတ်ပေါ သေပြီဆိုတော့မှ ဒီအကြောင်းကို ဖြုန်းခနဲ သူ သတိရမိသတဲ့ဗျ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eသူတို့ သားအဖကို ဒီပြင် မြင်လိုက်တာ ရှိသေးတယ်။ ရွာထဲက သောင်းကြည်ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးဟာ ရေကန်နားမှာ ပန်းခူးနေတုန်း သားအဖ နှစ်ယောက် ရေကန်တစ်ဖက်ကမ်းမှာ ရန်ဖြစ်နေတာ မြင်ခဲ့ရတယ်တဲ့ဗျ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eအဖေလုပ်တဲ့လူက ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်လားငေါက်လားလုပ်တော့ သား လုပ်တဲ့လူက လက်သီးနဲ့ထိုးတော့မလို့ လက်ကိုမြှောက်လိုက်တာ မြင်လိုက်ရတယ် တဲ့ဗျ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒါနဲ့ မိန်းကလေးက ကြောက်အားလန့်အားနဲ့ အိမ်ပြန်ပြေးလာပြီး သားအဖ နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေကြတယ်လို့ သူ့အမေကို ပြောပြတာကိုးဗျ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒီလိုပြောတုန်းမှာပဲ မောင်သန်းထွန်းက ပျာယီးပျာယာပြေးလာပြီး အဖေ သေနေတာ တွေ့ရပါတယ်လို့ ပြောပြီး မိန်းကလေးရဲ့ အဖေနဲ့ ရွာသားတွေကို ခေါ်သွားတယ်တဲ့ဗျ။ မောင်သန်းထွန်းရဲ့ လက်မှာ သေနတ်လည်းမပါဘူး။ သူ့အင်္ကျီ လက်မောင်းမှာလည်း သွေးတွေပေလို့တဲ့ဗျ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒါနဲ့ ရွာသားတွေ ဝိုင်းလိုက်သွားကြတော့ ဦးတုတ်ပေါဟာ ရေကန်နားမှာ စင်းစင်းကြီးသေလို့တဲ့ဗျ။ သူ့ခေါင်းမှာ တစ်စုံတစ်ခုနဲ့ဆောင့်ထားတဲ့ ဒဏ်ရာမျိုးလို ကြေမွနေတာ တွေ့ကြရသတဲ့ဗျ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒဏ်ရာအခြေအနေက သေနတ်ဒင်နဲ့ ဆောင့်တဲ့ ဒဏ်ရာမျိုးဖြစ်မယ်ဆို ဖြစ်နိုင်သတဲ့ဗျ။ သေနတ်ကိုလည်း အလောင်းနားမှာ တွေ့ကြရသတဲ့။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒီတော့ ဘာပြောစရာရှိသလဲ၊ မောင်သန်းထွန်းကို လူသတ်မှုနဲ့ ဖမ်းချုပ် လိုက်ကြတာပေါ့။ အဲဒီအထိ ပုလိပ်များစစ်လို့ သိထားရသေးတာပဲဗျ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ ဒီအမှုလောက် ထင်ရှားတဲ့ လူသတ်မှုဟာ ခပ်ရှားရှား နေလိမ့် ထင်ပါလားဗျ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45545007808661,"sku":"","price":2250.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f412b038-7ca2-4948-9652-01aea5ce58ad.jpg?v=1730250598"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-တစ်ကျွန်းပြန်မဂ္ဂဇင်းစုံထောက်၀ထ္ထုရှည်များ","title":"တစ်ကျွန်းပြန်မဂ္ဂဇင်းစုံထောက်ဝထ္ထုရှည်များ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတစ်ကျွန်းပြန်တစ်ယောက်အမှု၌ မောင်စံရှား စုံထောက်ပုံ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေ့သော တနင်္ဂနွေနေ့၌ မောင်စံရှားသည် အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်းတွင် ထိုင်လျက် ဖန်ဘူး ဖန်ခွက် ဖန်ပြွန်မှစ၍ ကိရိယာ တန်ဆာများနှင့် ဓာတ်သတ္တုများကို မိမိဝါသနာအလျောက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ စမ်းသပ်လျက်ရှိနေရာမှ ကိရိယာများကို ရုတ်တရက် ချထားပြီးလျှင် ကုလားထိုင်တွင်မှီကာ အပျင်းပြေ လိမ်ပြီးနောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eပြီးပေပြီဗျာ၊ နက်ဖြန်မှပဲ ကျန်တဲ့အတွက် ဆက်ပြီး လုပ်တော့မယ်။ ဒါထက် ကိုသိန်းမောင်ရေ၊ အခုတလော တယ်ပြီး ကျုပ်နှင့်ဆိုင်တဲ့အမှုများက နည်းပါကလားဗျ။ ဘာမဟုတ်တဲ့ အမှုနုကလေးတွေချည်းပဲ တွေ့နေရတယ်။ ကျုပ်က ခင်ဗျားသိတဲ့အတိုင်း အမှုမရပြန်မှဖြင့် ပျင်းပြန်ရောဗျ။ စိတ်ကို အလ ကား မထားတတ်ပဲဟာကိုး ကိုသိန်းမောင်ရဲ့ ။ ပျင်းလှတယ်ဗျာ။ လမ်းလျှောက် ကြဦးစို့လား” ဟု ပြောလျက် ထိုင်ရာမှ ထမည်ပြုသည်တွင် လှေကားမှ ခြေသံ ကြားလိုက်ရာ မောင်စံရှားလည်း ရုတ်တရက် ပြန်၍ ထိုင်ပြီးလျှင်\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကော်ပြီပျို့၊ ကော်ပြန်ပြီ။ အမှုသည်နှင့်တူတယ်။ ခြေသံက တယ်မပြင်း လှဘူး။ မိန်းမခြေသံနှင့် တူတယ်” ဟုပြော၍ မဆုံးမီ တံခါးကို အပြင်မှခေါက်သံ ကြားရလေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ မောင်စံရှားလည်း “ဝင်ခဲ့လေ” ဟု ပြောလိုက်သည်တွင် သူငယ်မ တစ်ယောက်လည်း အခန်းတွင်းသို့ မရဲတရဲ ဝင်လာ၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကိုစံရှား ဟုတ်ပါရဲ့လားရှင်” ဟု မေးသဖြင့် မောင်စံရှားသည် ဟုတ်ပါ ကြောင်းနှင့် ပြောဆိုပြီးလျှင် ရိုသေသမှုပြုသည့် အမူအရာနှင့် ကောင်းမွန်စွာ နေရာထိုင်ခင်းပေးလေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၎င်းသူငယ်မမှာ အသက် နှစ်ဆယ်အရွယ်ခန့်မျှ ရှိလျက် တည်ကြည်လှစွာ သော ဣနြေသိက္ခာနှင့်လည်းကောင်း၊ ပွင့်လင်းကြည်သာစွာရှိလျက် ကျက်သရေ ရှိလှသော မျက်နှာဖြင့်လည်းကောင်း၊ လွန်မင်းစွာ ကောင်းမွန်တောက်ပခြင်း မရှိဘဲလျက် သင့်တင့်ရုံမျှရှိသော အဝတ်တန်ဆာများကို ကျစ်လျစ်သိပ်သည်းစွာ ဝတ်ဆင်လျက်လည်းကောင်း၊ အလွန်တရာ ချိုအေးကြည်လင် နုယဉ်လှစွာသော မျက်နှာထားဖြင့်လည်းကောင်း ပြည့်စုံလှပေသည် ဖြစ်ရကား ကျွန်တော်မှာ ဤမျှလောက် ချစ်ခင်ဖွယ်ကောင်းလှသော သူငယ်မကလေးကို ဤအသက် ဤအရွယ်တိုင်ရောက်အောင် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မတွေ့မမြင်ဖူးပေပြီတကားဟု စိတ်၌ မှတ်ထင်မိပါကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအချို့သော သူငယ်မကလေးတို့သည်မှာ မျက်နှာထားအားဖြင့် လှပ တင့်တယ် ရှုချင်စဖွယ်ရှိကြပေ၏။ အချို့မှာလည်း ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်အားဖြင့် အဆင်းအတက် ပြေပြစ်ညီညွတ်ခြင်းနှင့် ပြည့်စုံကြပေ၏။ အချို့မှာလည်း အဝတ် အစား၏ စတိုင်ကျခြင်း၊ ဝတ်တတ်စားတတ်ရှိခြင်း စသည်နှင့် ပြည့်စုံကြပေ၏။ သို့ရာတွင် ချစ်ခင်ဖွယ်ကောင်းခြင်း၊ ယောက်ျားတို့၏ စိတ်နှလုံးကို နူးညွတ်အောင် ဖြစ်စေခြင်း အစရှိသည့် အရာဌာန၌မူ ၎င်းမိန်းကလေးထက် ထူးကဲသော မိန်းကလေးတို့မှာ ရှာ၍ တွေ့နိုင်မည်မဟုတ်တော့ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိန်းကလေးသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သော အမူအရာနှင့် မောင်စံရှား က ခင်း၍ပေးသော ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ပြီးနောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eလွန်ခဲ့တဲ့သုံးနှစ်လောက်က ကျွန်မမိတ်ဆွေတစ်ယောက် ဒေါ်သင်းကြည် ဆိုတာကို ဒီက အစ်ကိုကြီးက ကူညီစောင်မဖူးတဲ့အတွက် ကျွန်မကို လမ်းညွှန် လိုက်လေတော့ ကျွန်မကိုလည်း ထိုနည်းအတူ ကူညီလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပြီး လာခဲ့ရပါတယ် အစ်ကိုကြီးရှင့်” ဟု မောင်စံရှားအား အလွန်တရာ အားထားလှ သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလေလျှင် မောင်စံရှားလည်း စဉ်းစားသည့် မျက်နှာ ဖြင့်\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒေါ်သင်းကြည်...ဒေါ်သင်းကြည်၊ ဪ...သတိရပြီဗျို့။ ဟုတ်တယ် ...ဟုတ်တယ် ကျုပ် နည်းနည်းကူညီဖူးတယ်။ သို့သော်လည်း သူ့အမှုက တယ်ကြီး မနက်လှပါဘူး။ ခပ်ရိုးရိုး ခပ်ရှင်းရှင်းပါပဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eအစ်ကိုကြီးမှာသာ ရှင်းပါတယ်ရှင်၊ ခမျာမှာဖြင့် ဟိုတုန်းက ရှုပ်ရှာလွန်း လို့ မကြံတတ်အောင်ဖြစ်ပြီးနေလို့မို့ အစ်ကိုကြီး ကူညီတာများ ပြောလို့တောင် မဆုံးနိုင်ရှာပါဘူးရှင်။ သို့သော်လည်း သူ့အမှုကတော့ ဘယ်လိုပင် ရှင်းသည် ဖြစ်၍ ယခု ကျွန်မ လာရောက်ခဲ့ရတဲ့ အမှုဟာကဖြင့် အင်မတန်လည်း ထူးဆန်း၊အင်မတန်လည်း ရှုပ်ထွေးတဲ့ အမှုပါပဲ အစ်ကိုကြီးရှင်” ဟု ပြောလျှင် မောင်စံရှား လည်း အလွန်တရာ နှစ်သက်အားရရှိလှသော မျက်နှာထားနှင့် သူငယ်မအား ကြည့်ပြီးလျှင် “ကိုင်း...မိန်းကလေး အမှုပြောပြစမ်းဗျာ”ဟု ပြောလျက် နားစိုက် ကာ ရှိနေလေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော်၏ရှေ့၌ မိန်းကလေးသည် စကား စုံလင်စွာ ပြောရမည်ကို ကြောက်ရွံ့မည်စိုးသဖြင့် ထိုင်ရာမှ ထမည်ပြုလေလျှင် သူငယ်မက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကိစ္စမရှိပါဘူးရှင်၊ ထိုင်သာထိုင်ပါ။ တစ်ဆိတ်ကလေး အစ်ကိုကြီးက တောင်းပန်ပေးပါရှင်။ အစ်ကိုကြီး မိတ်ဆွေဖြစ်ခဲ့လို့ရှိလျှင် ကျွန်မအမှုကို နှစ် ယောက်လုံးကြားကြရင် သာပြီးကောင်းပါလိမ့်မယ်ရှင်” ဟု ပြောသဖြင့် ကျွန် တော်လည်း ပြန်၍ ထိုင်ရလေ၏။ ၎င်းနောက် မိန်းကလေးက\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကိုင်း...ကျွန်မ အတိုချုပ်ပြီး ပြောပါရစေရှင်။ ကျွန်မအဖေက ပထမ ကတော့ ကျောင်းဆရာလုပ်ပြီးနေခဲ့၊ လွန်ခဲ့တဲ့ စစ်ကြီးအတွင်းမှာ ကျောင်းဆရာ အလုပ်ကိုစွန့်ပြီး အသက်ပင်ကြီးသော်လည်း အသက်ကို လျှော့ပေါ့ပြောပြီး စစ်မှုထမ်းရွက်ဖို့ စစ်ထဲကို လိုက်သွားရပါရော့ရှင်။ ကျွန်မ မိခင်ကတော့ ကျွန်မ ငယ်ငယ်ကလေးကပဲ သေဆုံးသွားရှာ၊ ကျွန်မမှာ ဒေါ်ဒေါ်တစ်ယောက်နှင့် အတူ တကွ နေထိုင်ပြီး အင်္ဂလိပ်စာများကို သင်ကြားခဲ့၊ ၇ တန်းနှင့် ဆရာဖြစ် ပရိုင်မာရီ စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ပြီး ကျောင်းဆရာအလုပ်နဲ့ ကိုယ်ဝမ်းကိုယ်ခါး ကို ထိန်းကျောင်းခဲ့ရပါတယ်ရှင်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒီနောက် စစ်ကြီးပြီးမြောက်လေတော့ ကျွန်မတို့အဖေ ပြန်လာမယ် လို့ စာများရတာနဲ့ ကျွန်မမှာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနေခဲ့။ တစ်နေ့သ၌တော့ ပြန်လာ ကြောင်း သတင်းကြားတဲ့ပြင် မိတ်ဆွေတစ်ယောက်အိမ်မှာ တည်းခိုနေထိုင် ကြောင်း သတင်းကြားရပါရောရှင်။ ဒီတော့ ကျွန်မမှာ ကျွန်မအဖေဟာ ပြန်လာ ရက်နှင့် ကျွန်မကိုမှ နှုတ်မဆက်သေးဘဲ သူတစ်ပါးအိမ်မှာ တည်းခိုရက်လေခြင်း လို့ စိတ်ထဲမှာ မခံချင်သော်လည်း အဖေရှိရာသွားပြီး တစ်မနက်ခင်းမှာ မေးပါရော ရှင်။ မေးတော့ သူ့တည်းအိမ်က လူတွေက ကျွန်မအဖေဟာ ညကတည်းက ထွက်သွားလိုက်တာ ယခုတိုင် ပြန်မလာသေးကြောင်း ကြားရပါရောရှင်။ ဒါနဲ့ ကျွန်မလည်း တစ်ရက်တစ်ရက်နဲ့ စောင့်လိုက်တာ ငါးရက် လောက်ကြာတော့ ဘာများဖြစ်လေသလဲလို့ စိတ်မချတာနဲ့ ပုလိပ်ကို တိုင်ချက် ပေးပါရောရှင်။ ဒီတော့ ကျွန်မလည်း ပုလိပ်အရာရှိများ အကြံပေးချက်အရ သတင်းစာထဲမှာထည့်ပြီး ကြော်ငြာ၊ ပုလိပ်စုံထောက်များကိုလည်း စုံထောက်ဖို့ပြော။ အမျိုးမျိုး ကျွန်မ ကြိုးစားသော်လည်း ဘယ်နည်းနဲ့လုပ်လို့မှ သတင်းမရဘူးရှင်။ ဒီတော့...”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ “နေပါဦး မိန်းကလေးရယ်၊ ရက်စွဲ ပြောစမ်းပါ၊ ဘယ်ရက်က ပြန်လာသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမိန်းကလေး\u003c\/strong\u003e။ ။ “၁၉၁၉ ခု၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၂ ရက်နေ့က ပြန်ရောက်ပါ တယ်ရှင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ “ဘယ်နှရက်နေ့က ပျောက်သွားသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမိန်းကလေး\u003c\/strong\u003e။ ။ “နောက်တစ်ရက်ပဲ ပျောက်သွားတယ်ရှင့်။ ၁၃ ရက်နေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ “တစ်နှစ်ကျော်သွားပါပြီကောဗျာ။ ဒါထက် သူ့ပစ္စည်းများကော မကျန်ရစ်ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမိန်းကလေး\u003c\/strong\u003e။ ။ “များများမကျန်ရစ်ပါဘူးရှင်၊ အဝတ်အစားကလေး နည်းနည်းနဲ့ စာအုပ်ကလေး သုံးလေးအုပ်နဲ့ သည့်ပြင် တိုလီမိုလီပစ္စည်း ကလေး နည်းနည်းပါးပါးပါပဲရှင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ “ရန်ကုန်မြို့ထဲမှာ သူတည်းတဲ့အိမ်မှတစ်ပါး ဒီပြင် မိတ်ဆွေ များ ရှိသေးသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမိန်းကလေး\u003c\/strong\u003e။ ။ “ဒီပြင်မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်သာ ရှိတယ်လို့ ကျွန်မ ကြားဖူးပါတယ်ရှင်။ ဒီမိတ်ဆွေက ကျွန်မတို့အဖေနဲ့ အတူတူ စစ်ထဲမှာ အမှုထမ်းပြီး မမာလို့ ပြန်လာတာ။ သူက ခြောက်လလောက် အရင် ရောက်နှင့်ပါတယ်ရှင်။ သူ့အိမ်ကိုလည်း ကျွန်မ သွားပြီး မေးပါတယ်။ မေးတော့ သူက ကျွန်မတို့အဖေ ပြန်ရောက်လာတယ်ဆိုတာတောင် သူ မသိရပါဘူးတဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ “သူ့နာမည်က ဘယ်သူတဲ့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမိန်းကလေး\u003c\/strong\u003e။ ။ “ဦးထွန်းကျော်တဲ့ရှင့်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ “ဘာရာထူးလဲဗျ၊ စစ်ထဲမှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမိန်းကလေး\u003c\/strong\u003e။ ။ “ဂျမဒါပါတဲ့ရှင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ “သူငယ်မ အဖေကကော အတူတူပဲလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမိန်းကလေး\u003c\/strong\u003e။ ။ “ဟုတ်ပါတယ်ရှင်၊ ဂျမဒါပါပဲ။ အမည်ကတော့ ဦးသာ ဟန်ပါတဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ “ကိုင်း...ဒီပြင် ပြောစမ်းပါဦးဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမိန်းကလေး\u003c\/strong\u003e။ ။ “ဒါနဲ့ ကျွန်မလည်း သတင်းမကြားလေတော့ စိတ်ညစ် ညစ်နဲ့ လက်လျှော့ရမလိုဖြစ်နေတုန်း ခြောက်လလောက်အကြာမှာ တစ်နေ့သ၌ တော့ သတင်းစာတစ်စောင်ထဲမှာ ဂျမဒါဦးသာဟန် သမီးတစ်ယောက်ဟာဘယ်အရပ် ဘယ်ဒေသမှာ နေထိုင်ကြောင်း၊ ၎င်းသတင်းစာထဲမှာ ပြန်ကြား ဖြေဆိုလျှင်ဖြင့် ကျေးဇူးရှိပါလိမ့်မယ်တဲ့ ...ပါလာတာကိုးရှင့်။ ဒီတော့ ကျွန်မ က ကျွန်မဒေါ်ဒေါ်ကို တိုင်ပင်ပြီး မကြာမီအတွင်းပဲ နေရပ်နဲ့တကွ လိပ်ကို ဖြေကြားလိုက်ပါရောရှင့်။ ဒီလိုလည်း သတင်းစာထဲကနေပြီး ဖြေလိုက်ပါရော၊ နောက်တစ်နေ့မှာ ကျွန်မအမည်နဲ့ အထုပ်ကလေးတစ်ထုပ် ရောက်လာပါရော ရှင့်။ ဒါနဲ့ ကျွန်မ ဖြည်ကြည့်တော့ အင်မတန် အရောင်ကောင်းတဲ့ ပုလဲကြီး တစ်လုံး တွေ့ပါရောရှင်။ ဒီပြင်တော့ စာလည်းမပါ။ ဘာလည်းမပါ။ ဘယ်က ပို့လိုက်လို့ ဘယ်လိုအကြံအစည်နဲ့မှန်းလည်း ကျွန်မ မသိရပါဘူးရှင်။ ဒါနဲ့ ဒီပုလဲကို စိန်တိုက်က ဘာဘူများကို သွားပြတော့ အဖိုးသုံးရာ ထိုက်တန်တယ်လို့ အဖိုးဖြတ်လိုက်ပါတယ်ရှင်။ ဖြတ်လိုက်ပေမဲ့ ဘယ်လိုအကြံအစည်နဲ့ ပို့လိုက်မှန်း မသိလေတော့ ကျွန်မလည်း မရောင်းဘူးရှင့်။ ရတဲ့လခကလေးနဲ့ပဲ ကျစ်ကျစ် ကလေး စားသောက်နေခဲ့ပါတယ်။ ဒါနဲ့ အဲဒီနေ့ကစပြီး လဆန်း တစ်ရက်နေ့ တိုင်း တစ်ရက်နေ့တိုင်း ဒီပုလဲမျိုး တစ်လုံးတစ်လုံး ရောက်ရောက်လာပါတယ် ရှင်။ ယခု ၁၂ လရှိလို့မို့ ပုလဲ ၁၂ လုံး ကျွန်မဆီ ရောက်ပါပြီရှင်။ အရွယ် . ကလည်း ညီ၊ အရောင်ကလည်း ညီပါဘိသနဲ့ ကြည့်ပါတော့ရှင်” ဟု ပြောလျက် သူငယ်မလည်း ကနုကမာဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သေတ္တာငယ်အတွင်းမှ ပုလဲ ၁၂ လုံးကို ကျွန်တော်တို့အား ထုတ်၍ ပြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်စံရှားလည်း ပုလဲကို သေချာစွာကြည့်ရှုပြီးနောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကောင်းပါတယ်။ ကောင်းတဲ့ ပုလဲကြီးတွေ။ တစ်လုံး ၄ဝဝ ထက်မနည်း တန်ပါရဲ့ဗျာ။ ကိုင်း...ကိုင်း...ဒီပြင် ပြောပါဦးဗျာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမိန်းကလေး\u003c\/strong\u003e။ ။ “ဒါနဲ့ ဒီလို လစဉ် ပုလဲ တစ်လုံး တစ်လုံး ရပြီး လာခဲ့၊ ဒီကနေ့တော့ အခါတိုင်းလို ပုလဲမရောက်လာဘဲနဲ့ ဟောဒီစာတစ်စောင် ရောက်လာပါတယ်ရှင်” ဟု ပြော၍ စာတစ်စောင်ကို ထုတ်၍ပြရာ မောင်စံရှားက “စာအိတ်ပါပေးဗျာ” ဟု ပြော၍ စာအိတ်ပါ ယူ၍ ကြည့်ပြီးနောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eအင်း...စာတိုက်တံဆိပ်က ကြည့်မြင်တိုင်တံဆိပ်၊ ရက်စွဲက စက်တင် ဘာလ ၁ ရက်နေ့ ၊ စာအိတ်ထောင့်က လက်မရာကြီးဟာက စာပို့ကုလားရဲ့ လက်မရာပဲနဲ့တူတယ်။ စာအိတ်ကလည်း စာအိတ်ကောင်း၊ စာရေးစက္ကူက လည်း စက္ကူကောင်း။ အနည်းဆုံး တစ်ရာကို သုံးကျပ်လောက် ပေးရမယ်။ စာထဲမှာ လက်မှတ်လည်း မထိုးဘူး။ နေရပ်လည်း မပါဘူး။ ရက်စွဲလည်း မပါဘူး။ ကိုင်း...ကိုင်း ...စာထဲမှာ ဘာပါသလဲ ကြည့်ရအောင်” ဟု ပြောလျက် မောင်စံရှားလည်း အောက်ပါအတိုင်း ဖတ်လေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544935948437,"sku":"","price":7000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_68789861-3ef6-43da-a237-062b9ccd02ed.jpg?v=1730250617"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ထူးဆန်းထွေလာ၀ထ္ထုတိုများ","title":"ထူးဆန်းထွေလာဝထ္ထုတိုများ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပရိဒေဝ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခုသော ရှင်ပြုမင်္ဂလာ အခမ်းအနားတွင် သမုတိသံဃာတော် အရှင်မြတ် တို့သည် မိမိတို့အား ဆွမ်းကွမ်းတို့ဖြင့် လှူဒါန်းပူဇော်ရခြင်း၏ အကျိုးအာနိသင် တို့ကိုလည်းကောင်း၊ မိမိ၏သား သူတစ်ပါးတို့၏သားတို့အား မြတ်စွာဘုရား ၏ သာသနာတော်အတွင်းသို့ သွတ်သွင်းချီးမြှောက်ရခြင်း၏ အကျိုးအာနိသင် တို့ကိုလည်းကောင်း၊ အကျယ်တဝင့် ဟောပြောသွန်သင်ကြပြီးလျှင် လှူဖွယ် ဝတ္ထုပစ္စည်းတို့ဖြင့် အသီးအသီး ကြွတော်မူကြပြီးသည်နောက် ကျန်ရှိရစ်သော ယောက်ျားပရိသတ်၊ မိန်းမပရိသတ်တို့အနက် အချို့တို့မှာ အလှူ နှင့် ပတ်သက်၍ မိမိတို့ဆောင်ရွက်ရာကိစ္စများကို ပြုလုပ်ဆောင်ရွက်ကြလျက် အချို့သော ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ ကျောင်းဒကာ၊ ကျောင်းအစ်မ စသည်တို့မှ ရတနာသုံးပါးနှင့်စပ်လျဉ်းသော စကားများကို ဆွေးနွေးတိုင်ပင်လျက် ရှိနေကြ လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းကဲ့သို့ နှီးနှောပြောဆိုလျက် ရှိကြသည်အတွင်း အသက် ၅၀ ကျော် အရွယ်ခန့်မျှရှိသော ဘုရားဒကာကြီး တစ်ဦးက “နေရေးထက် သေရေးခက်” ဟူသော စကားအရ၊ လောက၌ ထိုက်သည်အားလျော်စွာ လူမှု၊ လူရေးကျွမ်းကျင်နားလည်ခြင်းသည် များစွာခဲယဉ်းလှသည် မဟုတ်။မိမိတို့ ဇီဝိတိနြေကြွေသော အခါ၌ အပါယ် လေးပါး၏ အစာမဖြစ်ဘဲ အနည်းဆုံး နတ်ရွာသုဂတိသို့လားနိုင်စေခြင်းငှာ ကျင့်ကြံဆောင်ရွက်မှုသည် သာလျှင် ထူးကဲ၍ အရေးကြီးလှသည့် အကြောင်းကို စကားစပ်ဖြင့်ဟော ပြောလျက်ရှိရာမှ တစ်ဖန်၊ သေခြင်းအမျိုးမျိုးတို့၏အကြောင်းကို စကားစပ်မိ၊ စပ်ရာ ပြောဆိုလျက်ရှိကြပြန်ရာ ကက်ဦးသော ဘုရားဒကာကြီးက သေခြင်း အမျိုးမျိုးတို့အနက် မိမိလက်နက်ဖြင့် ရုတ်တရက်သေဆုံးရခြင်းသည်၊ အဆိုး ဆုံး၊ အယုတ်ဆုံးသော သေခြင်းမျိုးဖြစ်၍ နောင်သံသရာလားရာ ဂတိမှာလည်း အပါယ်လေးပါး၏ အံစာမျှသာဖြစ်၍ “အဖန် ၅၀၀-၅ ကမ္ဘာ”မျှ တိုင်အောင် ထိုနည်းအတူ သေရတတ်ခြင်း၏ အကြောင်းများကို ဟောပြောပြန်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ၄င်းအချိန်ထိ စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲလျက် မဏ္ဍပ်တိုင် ကိုမှီကာ ဆေးလိပ်သောက်လျက် အသက် ၇၀ ကျော်အရွယ်ခန့်မျှရှိ၍ နှုတ်ခမ်းမွေး၊ ဆံပင် စသည်တို့မှာ ဖွေးဖွေးဖြူလျက်ရှိသော အဘိုးကြီးတစ်ယောက်က သေလွန်သူ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးတစ်ယောက်မှာ မည်သည့်နည်း၊ မည်သည့်လက်နက်ဖြင့် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ ထိုသူ၏ လားရာဂတိ သည်ကား။ အပါယ်သို့ကျမည်၊ နတ်ရွာသုဂတိသို့ လားမည်၊ အောက်သို့ စုန်မည်၊ အထက်သို့ ဆန်မည်ကို မဆုံးဖြတ်နိုင်ကြောင်း သေခါနီးဆဲဆဲ၌ မည်ကဲ့သို့ နှလုံးသွင်းတရားဖြင့် ဇီဝိတိနြေရသည် မည်သည့်အပြုအမူ ၌ အာရုံပြုသည်ကို မသိနိုင်။ သေ လည်ဆိုသည်က ဥပမာအားဖြင့် ဓား လက်နက်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို မိမိထိုး၍ သတ်လိုက်ရာ ထိုးသည်နှင့် တစ်ပြိုင် နက် ဇီဝိတိနြေကြွေသည် မဟုတ်သေး။ စိတ်သည် အလွန်လျင်မြန်သည် ဖြစ်သောကြောင့် ဒဏ်ရာရသည်မှသည် ခန္ဓာစဲသည့် အချိန်တိုင်အောင် ဇောများစွာစော၍ စိတ်အမျိုးမျိုး ကူးနိုင်သေးသည်ဖြစ်သောကြောင့် ထိုသူ၏ လားရာဂတိကို အတိအကျ ဆုံးဖြတ်ရန် ခဲယဉ်းကြောင်းနှင့် ပြောဆိုလေ၏။ ထိုအခါ ယောက်ျား၊ မိန်းမပရိသတ်အပေါင်းတို့က ၄င်းအကြောင်းကို ဘုရား ပါဠိ အကိုးအကားဖြင့် ဟောပြောရန် တောင်းပန်ကြသောအခါ ၄င်းအဘိုး ကြီးက မဇ္ဈိမနိကယ်၊ ဥပရိပဏ္ဏာသပါဠိတော်တွင် အရှင်ဝဂ္ဂလိမထေရ်၊ ဆန္ဒမထေရ်၊ ဂေါသိက မထေရ်အစရှိသော မထေရ်တို့မှာ ဓားလက်နက်ဖြင့် အသက်ကို ကုန်လွန်စေပြီးနောက် ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုကြကြောင်း၊ ၄င်းတို့အနက်အရှင်ဆန္ဒမထေရ်မှာ မိမိ၏ကိုယ်ကို ဓားလက်နက်ဖြင့် ထိုးလိုက်ပြီးသည် နောက် ဓား၊ လှံ၊ ကြိုးအစရှိသည့် မိမိလားရာ မကောင်းသော ဂတိနိမိတ် ကို ထင်မြင်သည့်အခါမှ သတိရ၍ ရဟန်းတရားကို အားထုတ်သည်တွင် အရဟတ္တဖိုလ်သို့ ဆိုက်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ အသက်ကုန်ခြင်းသို့ ရောက်သည်ဖြစ်သောကြောင့် ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို သမသိတိရဟန္တာ ဟူ၍ သမုတ်ခဲ့သည့်အကြောင်းများကို ပါဠိအကိုးအကားဖြင့် ရွတ်ဆိုကာ ဟောပြောသော အခါ ပရိသတ်တို့လည်း များစွာထူးဆန်းပါပေကြောင်း နှင့် ချီးမွမ်းပြောဆိုကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၄င်းနောက် ယောက်ျား၊ မိန်းမပရိသတ်တို့လည်း မိမိကိုယ်ကို မိမိသတ်အပ်၊ မသတ်အပ်၊ သတ်လိုက်၊ မသတ်ထိုက်အကြောင်းများကို တစ်ယောက်တစ်ခွန်းပြောကြပြန်ရာ ယခင်က အဘိုးကြီးလည်း ဆေးလိပ် သောက်ကာ ငြိမ်ဝပ်စွာ နားထောင်လျက်ရှိရာမှ ဆေးလိပ်ကိုချပြီးနောက် ချောင်းဟန့်လျက် စကားတစ်ခွန်းပြောပါရစေဟု ခွင့်တောင်း၍ အနန္တသတ္တဝါ အပေါင်းတို့မှာ သေခြင်းတည်းဟူသော ဘေးကို အကြီးဆုံးသော ဘေးကြီးဟူ၍ မှတ်ထင်ကြစမြဲ ဖြစ်သည်အတိုင်း၊ သေရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကြသည်သာလျှင် ဖြစ်ရာ မိမိ၏ လက်နက်ဖြင့် မိမိ၏ ကိုယ်ကိုသတ်ဖြတ်ရခြင်းမှာ သတ်လိုက် သည်၊ မသတ်ထိုက်သည်ကို ကာယကံရှင်သာလျှင် ဆုံးဖြတ်နိုင်ရန်ရှိကြောင်း၊ ၄င်းအကြောင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍ မိမိကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက် တစ်ခုမှာ များစွာထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ရာ ဖြစ်ပေသောကြောင့် ပရိသတ်တို့ကြားရသည်အခါ အကြင်သူသည် မိမိကိုယ်ကို သတ်လိုက်၊ မသတ်ထိုက် အကြောင်းကို ဆုံးဖြတ်ရန် များစွာခဲယဉ်းမည် အကြောင်းနှင့် ပြောဆိုလေ၏။ ၄င်းအဘိုးကြီးမှာ အရွယ်အားဖြင့်လည်း ကြီးရင့်သည်တစ်ကြောင်း၊ ပညာ ဉာဏ်လည်း ထက်မြက်သည် တစ်ကြောင်း၊ ဒေသန္တရ ဗဟုသုတစသည် တို့နှင့်လည်း ပြည့်စုံသည့်အကြောင်းကို ပရိသတ်အပေါင်းတို့သိရှိပြီးဖြစ်ပေ ရကား၊ ၄င်းအကြောင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ အဘိုးကြီး တွေ့ကြုံခဲ့ရသည့် အဖြစ် အပျက်များကို များစွာ ကြားနာလိုကြပါကြောင်းနှင့် တောင်းပန်ကြသည်ဖြစ်၍ အဘိုးကြီးလည်း အောက်ပါအတိုင်း ပြန်ပြောင်းပြောဆိုလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(\u003cspan\u003e၄င်းအဘိုးကြီး၏ အမည်မှာ ဦးဆိုးဂေါင်ဟူ၍ ခေါ်တွင်ခဲ့လေရာ ၄င်းတွေ့ကြုံခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်များကို ပရိသတ်တို့အား နှုတ်ဖြင့်ပြော ဆိုသည်မဟုတ်ဘဲ စာဖြင့်ရေးသားထုတ်ဖော်ပြရပေအံ့။)\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၄ဝ ပြည့်နှစ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ အရှင်သီပေါမင်း သည် ခမည်းတော် မင်းတုန်းမင်းတရားကြီး၏ ထီးမွေ၊ နန်းမွေကို ဆက်ခံတော်မူသည်ဖြစ်ရာ၊ ၄င်းဘုရင်နန်းတက်ပြီးသည်နောက် တစ်နှစ်ခန့်မျှ ကြာရှိသည့်အခါကာလတွင် ကျွန်ုပ်သည် ထိုစဉ်အခါက လူတို့သွားလာ ရောက်ပေါက်ခြင်း နည်းပါးလှသေးသည့် မဲဇာချောင်း၊ ရွှေလီချောင်းအစရှိ သော မြစ်ငယ်၊ ချောင်းငယ်တို့၌ လောင်းလှေတို့နှင့် စုန်ဆန်သွားလာပြီး လျှင် ချောင်းရိုးတစ်လျှောက်၌ တည်ရှိသော ရွာငယ်ဇနပုဒ်တို့တွင် ကုန်စည် အထည်အလိပ်တို့ကို ရောင်းချခြင်းအားဖြင့် စီးပွားဥစ္စာရှာမှီးခြင်းကို ပြုခဲ့ ဖူးလေသည်။ ထိုကဲ့သို့ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ခြင်းအမှုကို ပြုလျက်ရှိစဉ် ကျွန်ုပ်သည် ငယ်စဉ်အခါက ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သော မောင်အောင်ဘော်ဆိုသူနှင့် ရွှေလီဝတွင် တွေ့ဆုံမိ၍ ထိုသူသည် စီးပွားဥစ္စာအတော်အတန် ခိုင်လုံသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပါလျက် အထက်ကျေးရွာ တို့သို့ မည်သည့်ကိစ္စနှင့် လာရောက်ခဲ့ပါကြောင်းကို ကျွန်ုပ်က မေးမြန်းရာ မောင်အောင်ဘော်က ဤအရပ်တွင် တောဆင်ရိုင်းတို့ အလွန်တရာ ထူထပ် ပေါများလှသည်ဟု ကြားရဖူးသည်မှာ မှန်ပါသလောဟု ကျွန်ုပ်အား ပြန်၍ မေးလေ၏။ ထိုအခါ ကျွန်တော်က ဤအရပ်၌ တောဆင်ရိုင်းတို့မှာ အတိုင်း မသိပေါများလှကြောင်း၊ ရံဖန်ရံခါ ကျွန်ုပ်တို့သည် လှေငယ်၊ တက်ငယ်နှင့် စုန်ဆန်သွားလာသည့်အခါ ရွှေလီချောင်းကမ်းပါးတွင် ၇ဝ-၈ဝ မှသည် ၁ဝဝ ခန့်မျှတိုင်အောင်ရှိသော ဆင်ရိုင်းအုပ်တို့သည် ရေသောက်ဆင်းမည် ဟု ပြုနေသည်များကို မကြာခဏ တွေ့မြင်ကြရဖူးကြောင်းများနှင့် ဖြေဆို ရလေ၏။ ထိုအခါ မောင်အောင်ဘော်သည် မိမိ၏ အင်္ကျီအိတ်မှ ပုရပိုက် ငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ပြီးလျှင် ကျွန်ုပ်၏ရှေ့တွင် ခင်းလျက် အင်္ဂလိပ်အစိုးရ တို့ ယခုအခါ ရိုက်နှိပ်ထားသည့် မြေပုံနှင့် အလားသဏ္ဌာန်တူသော စာမျက်နှာကို ကျွန်ုပ်အားပြပြီးနောက် ရွှေလီမြစ်စရာ အရပ်ဖြစ်သော နေရာ ကို လက်ဖြင့် ထောက်၍ ဤနေရာသည် ရွှေလီမြစ်စရာ အရပ်မဟုတ်ပါ လောဟု ကျွန်ုပ်အားမေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ကျွန်ုပ်သည် ထိုသူ၏ မြေပုံကို နားလည်အောင် အတန်ကြာ ကြည့်ပြီးနောက် ဟုတ်ပါကြောင်းနှင့် ဖြေဆိုသည့်အခါ မောင်အောင်ဘော် က ၄င်းမြစ်စရာအရပ်မှ မြောက်စူးစူး၌ရှိသော နေရာတစ်ခုကို လက်ဖြင့်ထောက်ပြန်၍ မြစ်၏အစမှသည် ထိုအရပ်သို့ ခရီးမည်မျှကွာဝေးပါမည်နည်း ဟု မေးမြန်းလေ၏။ ထိုအခါ ကျွန်ုပ်က မြစ်၏အလျားနှင့် ခန့်မှန်း၍ မြန်မာတိုင်ပေါင်း ၁၀၀ ကျော် (အင်္ဂလိပ်မိုင် ၂၀၀ ကျော်)ခန့်မျှ ကွာဝေး မည်ဟု ထင်မှတ်ကြောင်း၊ ပြောသောအခါ မောင်အောင်ဘော်က ထိုအစပ်သို့ သူနှင့်အတူလိုက်ပါမည်လောဟု ကျွန်ုပ်ကို မေးမြန်းလေ၏။ ထိုအခါ ကျွန်ုပ် က အကျိုးရှိမည်ဆိုလျှင် မည်သည့်အရပ်မဆို လိုက်နိုင်ကြောင်း ပြောပြသောအခါ မောင်အောင်ဘော်က အကယ်၍ ထိုအရပ်သို့ သူနှင့်အတူ လိုက်ပြီးနောက် အကြံအစည် အထမမြောက်ခဲ့သော် အသပြာ ၁,\u003cspan\u003e၀၀၀ ကျပ်ပေးမည် ဖြစ်ကြောင်း အကယ်၍ အထမြောက်ခဲ့သည်ရှိသော် ကျွန်ုပ် တစ်သက်တွင်မျှမက သားစဉ် မြေးဆက် ဆက်လက်၍ စားသောက်သော် လည်း မကုန်ခန်းနိုင်လောက်အောင် ဥစ္စာကြေးငွေတို့ကို ရရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း နှင့် ပြောဆိုလေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ကျွန်ုပ်က မောင်အောင်ဘော်အား သိုက်တူးဆရာတစ် ယောက် ဖြစ်ပါသလောဟုမေး၍ သိုက်တို့မည်သည်မှာ ဘီလူးစောင့်ခြင်း၊ မြွေစောင့်ခြင်း၊ နဂါးစောင့်ခြင်းအစရှိသည်ဖြင့် ရှုပ်ထွေးလှသည်ဖြစ်၍ များစွာ အယုံအကြည်မရှိနိုင်ကြောင်းနှင့် ပြောဆိုလေလျှင် မောင်အောင်ဘော်က သူ၏ အလုပ်မှာ သိုက်ဆရာအလုပ်နှင့် အနည်းငယ်တူကြောင်း၊ သို့ရာတွင် ပစ္စည်းဘဏ္ဍာ၊ ရွှေငွေကို တူးရန်လည်း မဟုတ်။ တွေ့ရှိသောအခါ၌ တူး၍ ယူရမည်လည်း မဟုတ်။ မည်သည့်အစောင့်အရှောက် အကာအဆီးမျှလည်း မရှိကြောင်းနှင့် ပြောဆိုသောအခါ ကျွန်ုပ်က ကျွန်ုပ်နားလည်အောင် တစ်ခါ တည်း ဖွင့်ဟ၍ ပြောပါမည့်အကြောင်းနှင့် တောင်းပန်ရလေ၏။ ထိုအခါ မောင်အောင်ဘော်က ဤအရပ်တွင် ဆင်ရိုင်းတို့များစွာ ပေါများလှသည်ဟု ကချင်တစ်ယောက်က ပြောသဖြင့် ကြားသိရလေရာ၊ ၄င်းကချင်က ဆင်ရိုင်း တို့သည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သဖြင့် အိုမင်းမစွမ်းရှိသည့်အခါ မိမိတို့ သင်္ချိုင်းရှိရာသို့ သွား၍ ထိုသချိုင်းသို့ရောက်သည့်အခါမှ သေကြစမြဲဖြစ်ကြောင်း၊ ဤအရပ်၊ ဤဒေသတွင် ဆင်တို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ လွန်ခဲ့သည့်အခါမှစ၍ တည်ရှိခဲ့သည်ဖြစ်သောကြောင့် ထောင်သောင်းမကသော ဆင်တို့၏ အရိုး၊ ဆင်၏ အစွယ်တို့သည် အဆိုပါ ဆင်သင်္ချိုင်း၌ စုပုံလျက်ရှိကြောင်းများနှင့် ပြောဆို၍ ကချင်သည် မိမိကိုယ်တိုင်မရောက် ပေါက်ဖူးသော်လည်း မိမိကြားဖူးသောလမ်းစဉ်၊ ခရီးစဉ်ကို မောင်အောင်ဘော် အား ပြောပြလိုက်သည်ဖြစ်၍ မောင်အောင်ဘော်သည် မြေပုံနှင့်တကွ ခရီးစဉ်ကို တွက်ချက်မှန်းဆရေးကူး၍ လာခဲ့ကြောင်း၊ မောင်အောင်ဘော်မှာ အမိ၊ အဖတို့ သေဆုံးပြီးနောက် အမွေအနှစ်များစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့်အနက်မှ အသပြာငွေ ၃,\u003cspan\u003e၀၀၀ ကျပ်မျှ လမ်းစရိတ်အဖြစ်နှင့် ဆောင်ယူခဲ့ကြောင်း၊ သို့ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်သည် သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလိုခဲ့သည်ဖြစ်လျှင် ဆင်စွယ်တို့ကို မတွေ့ခဲ့သည်ရှိသော် အသပြာငွေ ၁\u003c\/span\u003e,\u003cspan\u003eဝဝဝ ကျပ်မျှပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ အကယ်၍ တွေ့ရှိခဲ့သော် ၄င်းဆင်စွယ်တို့ကို အင်္ဂလိပ်အစိုးရတို့ အုပ်ချုပ် ရာဖြစ်သော အောက်မြန်မာပြည်သို့ တင်ပို့ရောင်းချ၍ ရသမျှငွေအနက် ကျွန်ုပ်အား သုံးပုံ၊ တစ်ပုံပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း။ ထို့ပြင် ဆင်သင်္ချိုင်းကို တွေ့သည့်ဖြစ်စေ၊ မတွေ့သည်ဖြစ်စေ လမ်းစရိတ်အတွက် ကုန်ကျရန်မှာ သူ၏ တာဝန်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ပြောဆိုလေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းကဲ့သို့ ပြောပြသည့်အခါ ကျွန်ုပ်မှာ ထိုစဉ်အခါက အသက် ၃၀ ခန့်မျှရှိ၍ မုဆိုးဖိုလည်း ဖြစ်ပြန်၊ သားသမီးလည်း မကျန်ရစ်ပြန်၊ အမိအဖလည်း မရှိပြန်၊ ဆွေမျိုးဉာတိလည်း နည်းပါးပြန်သည်ဖြစ်၍ ခင် တွယ်ရမည့်သူ မရှိဖြစ်သည်ပြင် ငယ်စဉ်အခါကပင် မောင်အောင်ဘော်အား လည်း ချစ်ခင်ခဲ့ဖူးသည်တစ်ကြောင်း၊ ထူးဆန်းသောအဖြစ်အပျက်များကို ကြုံတွေ့လိုသောစိတ်လည်း ရှိသည်တစ်ကြောင်းကြောင့် ဆင်သင်္ချိုင်းကို တွေ့ သည်ဖြစ်စေ၊ မတွေ့သည်ဖြစ်စေ၊ အခကြေးငွေရသည်ဖြစ်စေ၊ မရသည် ဖြစ်စေ များစွာသဘောမထားဘဲ စွန့်စွန့်စားစား သွားလာရခြင်းကိုပင် နှစ် သက်သည်ဖြစ်၍ သူနှင့်အတူ လိုက်ပါရန် ခံဝန်ချက်ပေးမိလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုကဲ့သို့ ဝန်ခံပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်ုပ်တို့သည် လူ ၁၀ ယောက်ခန့်မျှ တစ်လစာ စားရေရိက္ခာတို့ကို ဝယ်ခြမ်းကြပြီးလျှင် ကျွန်ုပ်၏ လှေပေါ်သို့တင်၍ လှေထိုးသမားလေးယောက်မျှကို ငှားရမ်းပြီးနောက် နောက်ပရိဒေဝ တစ်နေ့၌ပင်လျှင် ရွှေလီချောင်းကို ဆန်တက်ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်အောင်ဘော်မှာ ကျွန်ုပ်နှင့် ကျောင်းနေဖက်သူငယ်ချင်းဟူ၍ ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း ကျွန်ုပ်သည် ကိုရင်ဝတ်အရွယ်ရှိခါမှ သူသည် ကျောင်း သားမျှ ရှိသေးသည်ဖြစ်ရာ စင်စစ်အားဖြင့် ကျွန်ုပ်ထက် ငါးနှစ်ခန့်မျှ ငယ်သေးသည်ဖြစ်သောကြောင့် ထိုစဉ်အခါ၌ အသက် ၂၅ နှစ်အရွယ်ခန့်မျှ သာလျှင် ရှိသေးပေ၏။ မောင်အောင်ဘော်မှာ ထိုစဉ်အခါက သားမယားမရှိ ဘဲ လူပျိုဘဝဖြင့် လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်လျက်ရှိသည်ဖြစ်ရာ ၄င်း၏ ရုပ်ဆင်း သဏ္ဌာန်မှာ အသားဖြူဖြူ၊ နှာတံပေါ်ပေါ်၊ မျက်ခုံး သေးသေးနက်နက် သွယ်သွယ်တန်းတန်းရှိလျက်၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ သေးသေးသွယ်သွယ် ရှိသည်ဖြစ်၍ လူချောလူယဉ်တစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည့်ပြင် နက်နဲခက်ခဲသော အခြင်းအရာ စာပေပရိယက်တို့၌ လေ့လာခြင်းပြုတတ်သည်ဖြစ်၍ ၄င်း၏ မျက်နှာထားမှာ အစဉ်မပြတ် နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားစိတ်ကူး၍ နေဘိ သကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သော ဣနြေလည်းရှိပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုးဝါးလေးလက်တို့ဖြင့် မြစ်ကို ဆန်တက်၍ ၁ဝ ရက်ခန့်မျှ သွားမိကြလေလျှင် ရှမ်းလူမျိုးတို့နေထိုင်ရာဖြစ်သော ခိုးလိုအမည်ရှိ ရွာငယ်ဇနပုဒ်သို့ ဆိုက်ရောက်ကြလေ၏။ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ် လှေဖြင့် မြစ်ရိုးတစ်လျှောက် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ခြင်းပြုသည့်အခါ ဤရွာသည် ကျွန်ုပ်၏ ခရီးဆုံးရာအရပ်ဖြစ်၍ ဤရွာမှ တစ်ဖန်ပြန်၍ စုန်မြဲဖြစ်လေရာ ကျွန်ုပ်၏ ကုန်စည် အထည်အလိပ်ရှိသမျှတို့ကို ၄င်းရွာရှိ မိတ်ဆွေတစ်ဦးထံ အပ်နှံ၍ထားပြီးနောက် လိုသမျှစားရေရိက္ခာများကို ထပ်မံဝယ်ခြမ်းကြပြီး လျှင် မြစ်ကို တစ်ဖန်ဆန်၍ တက်ကြပြန်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြစ်သည်လည်း ၄င်းအရပ်၌ အလွန်တရာ ကျဉ်းမြောင်း၍ ရေစီး သည်လည်း အလွန်တရာ လျင်မြန်လှသည်ဖြစ်ရာ ထိုးဝါးကိုင်သူလေးယောက်တို့သည် တစ်နေ့လျှင် ၆ နာရီခန့်မျှ ထိုး၍ ကျွန်ုပ်သည် လှေကို ပဲ့လျက် ၆ ရက်ခန့်မျှ ဆန်တက်မိပြန်လေလျှင် ရွှေလီမြစ်၏ လက်ဝဲဘက် ကမ်းပါးတွင် ဖြူစင်လှပ၍ နုနယ်ပြေပြစ်ခြင်းနှင့် ပြည့်စုံသည့် ၁၆ နှစ်အရွယ် သူငယ်မလေးတစ်ယောက်သည် ရေအိုးကို ရေတွင်နှစ်ရင်း ကျွန်ုတို့ရှိရာသို့ စိန်းစိန်ကြည့်လျက် ရှိသည်ကို တွေ့မြင်ရလေ၏။ ၄င်းသူငယ်မရှိရာနှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544933589141,"sku":"","price":3200.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d78a201a-a011-4474-aab1-fd30e44abebf.jpg?v=1730250632"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ဒေါက်တာဘူကာတီ၀ါရှင်တန်","title":"ဒေါက်တာဘူကာတီ၀ါရှင်တန်","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဘူကာ၊ တီ၊ ဝါရှင်တန်၏ ပဏာမ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအတ္ထုပ္ပတ္တိအကျဉ်းချုပ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘူကာ၊ တလိအဖာရ်ရို၊ ဝါရှင်တန်ခေါ် ကပ္ပလီ လူရည်မွန် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ နောက်ကြောင်း အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ကြည့်သော်၊ ငယ်စဉ်တောင်ကျေး ကလေးဘဝ ကျွန်သားပေါက်ကလေး တစ်ဦးအနေနှင့် မွေးဖွားပေါက်ပွားလာသည်။ ကျောင်းနေစဉ်အချိန်တွင် အလွန်ပင်ပန်း စွာ အလုပ်လုပ်လျက် ပညာကို သင်ကြားနာယူခဲ့သည်။ အသက် ၂ဝ နှင့် ၃ဝ စပ်ကြားအရွယ်တွင် ပြည်ထောင်စုအမေရိကန်နိုင်ငံ၌ ထင်ရှားကျော်စောခဲ့သော ကျောင်းတစ်ကျောင်းကို ဖွင့်လှစ်တည်ထောင် စီမံ အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကလေးအရွယ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၈၅၉-ခုနှစ်တွင် ဗာဂျီးနီးယားနယ် ဆေးပင်စိုက်ခင်းကြီးများဝယ် ဘူကာ ဝါရှင်တန် ဖွားမြင်သည်။ သူ့ဖခင် ဘယ်သူဘယ်ဝါ ဖြစ်သည်ကို သိခွင့်မရရှာ။ မိခင်ဖြစ်သူမှာလည်း ဆေးပင်အခင်းများတွင် အလုပ် လုပ်ရသော ဆေးခင်းရှင်၏ ပိုင်ကျွန်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကလေးငယ်၏ ငယ်နာမည်မှာ “ဘူကာ”ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘူကာသည်ကျောင်းနေသောအခါ၌ မိမိအမည်ကို ဝါရှင်တန်ဟု ပြောင်းလိုက်သည်။ ဘူကာနှင့် ဝါရှင်တန်စပ်ကြားရှိ “တီ”၏ အရှည်နာမည်မှာ တလီအာမ ဖယ်ရို ဟုခေါ်သည်။ ဤအမည်မှာ သူတို့၏ အာဖရိကလူမျိုး အစဉ် အလာ ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက်မှ ဆက်ခံလာသည့် အမည်နှင့်တူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘူကာဝါရှင်တန်သည် လူငယ်ကလေး ဖြစ်စဉ်အခါ၌ ပင်ပန်းစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည်။ ထင်းခွေ၊ ရေဆွဲရသည့်အလုပ်၊ ခြံဝင်းကို ရှင်းလင်း လှည်းကျင်းရသည့်အလုပ်၊ တစ်ခါတစ်ရံ သူ့သခင်မကလေး၏ စာအုပ် များကို ကျောင်းသို့ သယ်ပို့ရသည့်အလုပ် စသည့်အလုပ်မျိုးတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့ ရသည်။ သူ့သခင်မကလေး၏ စာအုပ်များကို သယ်ပိုးလျက် စာသင်ကျောင်းသို့ ပထမအခေါက် ရောက်သည့်အခါ သူ၌ အလွန်ပင် စာသင် လိုသည့်စိတ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်ကား ကပ္ပလီ လူမည်း ကျွန်လူမျိုးတို့အား စာသင်ခွင့်ပြုသော အချိန်အခါ မဟုတ်သေး ချေ။ ဘူကာဝါရှင်တန်၏ စိတ်ထဲ၌ပင် “ငါဖြင့် ဘယ်တော့မှ စာတတ် မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟူသည့် သဘောကိုပင် ပိုက်မိလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျောင်းနေခွင့် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘူကာဝါရှင်တန်၏ အသက်မှာ ရှစ်နှစ်သို့ ရောက်ကာလ၊ အမေရိ ကန်ပြည်ရှိ ကျွန်အားလုံးပင် ကျွန်တွင်းမှ လွတ်မြောက်ကြသည်။ ဘူကာ တို့၏ အိမ်သူအိမ်သား အားလုံးပင် ဗာဂျီးနီးယားနယ် အနောက်ပိုင်း ဒေသသို့ ပြောင်းရွှေ့ နေထိုင်ကြကုန်သည်။ ဘူကာမှာ မိမိ၏ ဘထွေး ဖြစ်သူနှင့်အတူ ဆားတွင်းတူးဖော်သည့် အလုပ်ကို လုပ်ရသည်။ ဤ ဆားတွင်းအနီး၌ မြို့တစ်မြို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုမြို့၌ကား ကပ္ပလီ များအတွက် ညကျောင်းတစ်ခု ဖွင့်လှစ်သည်။ သို့နှင့် ဘူကာမှာ စာရေး စာဖတ် ဤကျောင်း၌ အစပြု၍ တတ်မြောက်လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှည်းကျင်းသည်။ တစ်ကြိမ်ပြီး တစ်ကြိမ် လေးကြိမ် လေးခါတိုင်တိုင် အခန်းကို လှည်းကျင်းသည်။ စားပွဲ၊ ခုံ၊ ကုလားထိုင် စသည်တို့ကိုလည်း ဖုန်လေး ဖုန်မွှား အလျှင်းမရှိအောင် အဝတ်နှင့် သုတ်ခါသည်။ ဆရာမ ကြီးသည် ပြန်ရောက်လာကာ မိမိ၏ လက်ကိုင်ပဝါနှင့် ခုံကုလားထိုင် စသည့် ပရိဘောဂများကို တိုက်ကြည့်သည့်အခါဝယ် ဖုန်လေး ဖုန်မွှား များ တစိုးတစိမျှ မတွေ့ရချေတော့။ ဤနည်းဖြင့် ဘူကာဝါရှင်တန်သည် ကျောင်းဝင် အစမ်းစာမေးပွဲကို ဂုဏ်ထူးနှင့် အောင်မြင်လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျောင်းဆရာ\u003c\/strong\u003e -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘူကာဝါရှင်တန်သည် သုံးနှစ်မျှနှင့် ထိုကျောင်းတွင် တန်းကုန် သည်။ ထိုကျောင်း၌ အမြင့်ဆုံး အတန်းကို အောင်မြင်ပြီးနောက် မိမိ နေရပ်ဌာနီ မောလ်ဒင်မြို့သို့ ပြန်သွား၍ ကပ္ပလီလူကလေးများအတွက် စာသင်ကျောင်းတစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်သည်။ ဆရာအဖြစ်နှင့် ၂ နှစ် နေပြီး နောက် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု မြို့တော်ဝါရှင်တန်မြို့တွင် တည်ထောင် ထားသော ကျမ်းစာသင် သိပ္ပံကျောင်းသို့ သွားရောက်၍ ဓမ္မပညာရပ်ကို ဆည်းပူးသည်။ ကျမ်းစာသိပ္ပံကျောင်း၌ (၈) လမျှ ကြာလတ်သော် စစ်ဗိုလ်ကြီး ဂျင်နရယ် အမ်းစ်တရွန်း၏ ဖိတ်ခေါ်ချက်အရ သူနေခဲ့သော ဟမ္မတင် မြို့ကျောင်းတွင် ကျောင်းဆရာ ပြန်၍လုပ်ရသည်။ ဤအခွင့် ကို ဘူကာ ရရှိသည့်ကာလ အလွန်မှ အားရဝမ်းမြောက်ခြင်း ဖြစ်လေ သည်။ ထိုအခါ၌ကား ဘူကာမှာ အသက် (၂၀) မျှပင် ရှိချေသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟမ္မတင်ကျောင်းတွင် သစ္စာရှိစွာနှင့် အစွမ်းကုန် အမှုထမ်းသည်။ သို့နှင့် သူ၏ အရည်အချင်းကို သဘောကျသဖြင့် အလာဘားမားနယ် တက္ကစီဂျီခေါ် အရပ်တွင် လက်မှုပညာနှင့် ဆရာဖြစ် သင်ကျောင်းတစ်ခု ကို ဖွင့်လှစ်စီမံရန် ၁၈၈၁ ခုနှစ်တွင် ခန့်အပ်ခြင်းခံရသည့် ကျောင်းကိုအစပြုရန်မှာ အဆောက်အဦလည်း မရှိ၊ ငွေရင်းလည်း အလျှင်းမရှိ။ သို့သော် ဘူကာဝါရှင်တန်၏ ကြိုးပမ်းစွမ်းဆောင်မှုကြောင့် များမကြာ မီအတွင်း တက္ကစီဂျီအရပ်တွင် အကောင်းဆုံး ကပ္ပလီအမျိုးသား ကျောင်း တစ်ခု ဖြစ်မြောက်လာချေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဘူကာဝါရှင်တန်၏ အသက်မှာ ၂၂ နှစ်မျှပင် ရှိသေးသည်။ ယခုအခါ၌မူကား အမေရိကန် ပြည်ထောင်စု၊ တက္ကစီဂျီသိပ္ပံကျောင်းသို့ လက်မှုစက်မှု အတတ်မျိုးစုံ လာရောက်သင်ကြားသူ ကျောင်းသားပေါင်းမှာ တစ်နှစ်တစ်နှစ် (၃၀၀၀)ကျော်မျှပင် ဖြစ်ချေသည်။ ဤကျောင်းသို့ ကမ္ဘာအရပ်ရပ်မှ လာရောက် ကြည့်ရှုကြသူ အမြောက်အမြားပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအပြောအဟောကောင်း ပုဂ္ဂိုလ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတက္ကစီဂျီသိပ္ပံကျောင်းမှာ စင်စစ်အားဖြင့် လူများ၏ ကုသိုလ်ဒါန အလှူဝတ္ထုကိုသာ အမှီတံကဲပြု၍ ဆက်လက်တည်ရှိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ကျောင်း၏ ဝေယျာဝစ္စ စရိတ်ကြေးငွေများ ရရှိရန် ကျောင်းအုပ်ဖြစ်သူ ဘူကာဝါရှင်တန် ကိုယ်တိုင် အမြို့မြို့သို့ လှည့်လည်၍ တရားဟော ပြောရသည်။ ပရိသတ် သဘောကျအောင် ပြောဟောနိုင်သူ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ ကျောင်းအကြောင်းကို သိမြင်နားလည်လေသူ မှန်သမျှ မလှူဘဲမနေနိုင်အောင် စိတ်၌ ဖြစ်ပေါ်ကြသည်။ ဤနည်းဖြင့် ငွေမြောက် မြားစွာ ကျောင်းရန်ပုံငွေအတွက် ရရှိချေသည်။ သူ၏ အပြောအဟောကောင်းမှုအတွက် သူသည် အထူးနာမည်ကျော်ကြားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ချေသည်။ ထိုအချိန်အခါက အမေရိကန် တစ်ပြည်လုံးတွင် လူထု ပရိသတ်အား ဟောပြောရေးတွင် အတော်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုရချေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eချီးမြှင့်ခံရသည့် ဂုဏ်ထူးဘွဲ့များ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၈၉၆-ခုနှစ်တွင် အမေရိကန်ပြည်၏ အကျော်ကြားဆုံး တက္ကသိုလ် ဟားဗတ်ယူနီဗာစီတီသည် ဘူကာဝါရှင်တန်အား မဟာဝိဇ္ဇာဘွဲ့ (M.A] \u003cspan\u003eကို ချီးမြှင့်ချေသည်။ ၁၉၀၁ ခုနှစ်တွင်ကား ဒတ္တမောက် ကောလိပ်သိပ္ပံမှ \u003c\/span\u003e[LL.D] \u003cspan\u003eဥပဒေ ပါရဂူဘွဲ့ထူး ချီးမြှင့်ခြင်း ခံရသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒေါက်တာ ဝါရှင်တန်မှာ ပြည်ထောင်စု အစိုးရ၏ သမ္မတကြီး ကလိဖ်လင်၏ မိတ်ဆွေရင်း တစ်ဦးဖြစ်သည်။ တစ်ကြိမ်မကပင် သမ္မတ ကြီး၏ ဖိတ်မန္တကပြုချက်အရ အစိုးရ အိမ်ဖြူတော်၌ သွားရောက် စားသောက် နေထိုင်ခွင့်၊ စကားပြောဆို ဆွေးနွေးခွင့် ရရှိသည်။ အင်္ဂလန် ဘုရင်မကြီး ဝိတိုရိယပင်လျှင် ဒေါက်တာဝါရှင်တန်အား မိမိနန်းတော် သို့ တစ်ကြိမ်ဖိတ်ခေါ် ကျွေးမွေးဧည့်ခံဖူးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမသေခင် နောက်ဆုံးအချိန် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ၁၉၁၅ နှစ် နွေဦးပေါက်စအချိန် တစ်နေ့သောအခါတွင် ဒေါက်တာ ဝါရှင်တန်သည် စည်းဝေးတစ်ခု၌ ပရိသတ်အား ဟောပြောပြီးသည့် နောက် ရုတ်တရက် အားကုန်၍ လဲကျသွား၏။ မိမိသေရတော့မည့် ဆဲဆဲဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိနားလည်သဖြင့် သူ့အား မည်သို့ မြှုပ်နှံသဂြိုဟ် ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ သူ၏ မွေးရင်းဇာတိချက်မြှုပ်ရာဌာန အမေရိကန်တောင်ပိုင်း ပြည်ထောင်စု သူ့မွေးရင်းဇာတိအရပ်၌ သူ့အား မြှုပ်နှံ သင်္ဂြိုဟ်ရန် မှာကြားခဲ့လေသည်။ သို့နှင့် သူ့အား အလာဘားမားနယ် တက္ကစီဂီ အရပ်ဌာနသို့ အရောက်ပို့ကြရသည်။ ရောက်ရှိ၍ တစ်ညလွန် ပြီး နောက်တစ်နေ့ အချိန်တွင် အသက်ပျောက်လေသည်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544932376725,"sku":"","price":3500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_588beeb9-e765-43d3-9320-2ffdcd858067.jpg?v=1730250692"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ဓမ္မတာနှင့်သဘာ၀ဓမ္မ","title":"ဓမ္မတာနှင့်သဘာ၀ဓမ္မ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဓမ္မတာနှင့် သဘာဝဓမ္မ၊ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဓမ္မတာကို လွန်ဆန်နိုင်အောင် ကြိုးစားပါမှ တိုးတက်ခြင်း ရှိမည်။ မိမိကိုယ်တွင်းဘက်သို့လှည့်၍ရှုသော အလေ့အကျင့်သည် လောက၌လည်းကောင်း၍ နိဗ္ဗာန်အထိ ပေါက်ရောက်နိုင်ခြင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဓမ္မတာ (လူ့ဓမ္မတာ Human Nature) \u003cspan\u003eဟူသည်မှာ လူသတ္တဝါတို့၌ ရှိတတ်သော စိတ်နေသဘောထားနှင့် ထုံးစံဓလေ့များဟူ၍ နားလည်ပေရာ၊ သဘာဝဓမ္မဟူသည်မှာ ခပ်သိမ်းသော သဘောတရားတို့နှင့်ဆိုင်သည့် စည်းကမ်း ဥပဒေများ (\u003c\/span\u003eNatural Laws \u003cspan\u003eနိယာမတရား) ဟူ၍ ဆိုလိုပေသည်။ ကိုယ့်ကိုယ် ကိုယ် ချစ်တတ်ခြင်း (ထို့ကြောင့် တစ်ကိုယ်ကောင်း ကြံတတ်ခြင်း)၊ ယောက်ျား သည် မိန်းမကိုလည်းကောင်း၊ မိန်းမသည် ယောက်ျားကိုလည်းကောင်း ချစ်ကြိုက် တတ်ခြင်း စသည်တို့သည် လူ့ဓမ္မတာ (သတ္တဝါ၏ဓမ္မတာ)ဟူ၍ ဆိုရမည်ဖြစ်ရာ၊ (ဓမ္မောဟဝေရက္ခတိ၊ ဓမ္မစာရီ)တရားစောင့်သောသူကို တရားက စောင့်သည် ဆိုခြင်းမျိုးမှာ သဘာဝဓမ္မဟူ၍ ဆိုသင့်ပေသည်။ လူ့ဓမ္မတာဟူသည်မှာ မလွန် ဆန်နိုင်သော အလုပ်မျိုးမဟုတ်၊ (အချို့ကိစ္စများတွင်)လွန်ဆန်နိုင်မှ အကျိုးများ ခြင်းကို တွေ့ရသည်။ သဘာဝဓမ္မ ဟူသည်မှာကား မည်သည့်သတ္တဝါမှ မလွန် ဆန်နိုင်သော အရာမဟုတ်ဟူ၍ နားလည်ကြရပေမည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဓမ္မတာကို လွန်ဆန်ဖို့လိုခြင်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်းဦးအံ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်ခြင်းသည် ဓမ္မတာ(ထုံးစံ)ဖြစ်၍ ၎င်း သဘောထားအတိုင်း တစ်ကိုယ်ကောင်းပြခြင်းသည် အထူးအဆန်းမဟုတ်သော် လည်း ဤအတိုင်း ကျင့်ကြံသောလူသည် လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်မလာနိုင်ဟု နားလည်ကြ၍ လွန်မြောက်အောင် ကြိုးစားကြရသည်။ သတ်ခြင်း၊ ခိုးခြင်းစသော ဒုစရိုက်မှုအပေါင်းတို့သည် မိမိကိုယ်ကို ချစ်မိခြင်းတည်းဟူသော သဘော တရားတွင် အရင်းခံရှိ၍ ပေးလှူခြင်း၊ သီလစောင့်ထိန်းခြင်း စသော ကာမာဝစရ ကုသိုလ်မှုများမှာ ကိုယ်ကျိုးကိုစွန့်လွှတ်ခြင်းဟူသော သဘောထားပေါ်တွင် အခြေ စိုက်လျက်ရှိသည်။ အကျဉ်းချုပ်လိုက်သော် အကုလိုလ်မှုဟူသမျှသည် တစ်ကိုယ်ကောင်းကြံခြင်းသဘောမျှသာဖြစ်၍ ကာမာဝစရ ကုသိုလ်မှုများသည် ကိုယ်ကျိုး စွန့်လွှတ်ခြင်းသဘောမျှသာ ဖြစ်၏။ ဤသည်ကိုထောက်ခြင်းဖြင့် ဓမ္မတာသဘော ကို ဆန့်ကျင်ဖို့လိုသည်။ ဆန့်ကျင်နိုင်လျှင် မိမိအဖို့ အကျိုးရှိသည်ဟု ဆိုလို ခြင်းဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအပြင်ဘက်သို့ ခံလင့်ခြင်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသတ္တဝါသည် မိမိကိုယ်ကို (အတွင်းဘက်သို့) လှည့်၍ကြည့်တတ်သော ဓမ္မတာမရှိ၊ သူတစ်ပါး (အပြင်ဘက်သို့)ကြည့်တတ်သော ဓမ္မတာထုံးစံ ရှိလေ သည်။ ဤအချက်တွင် သဘာဝဓမ္မကလည်း ဖြည့်စွက် ကူညီလျက်ရှိ၏။ ပမာ ဆိုသော် မျက်စိနှစ်လုံးသည် ပြင်ဘက်သို့လှည့်လျက် ပေါက်နေသည်ဖြစ်၍ အပြင်သို့ (သူတစ်ပါးကို)ကြည့်ဖို့ တကဲကဲပြင်လျက်သာရှိ၏။ နားနှစ်ဖက်သည် လည်း အပြင်ဘက်မှအသံကို နားထောင်ဖို့အတွက် သတ်သတ်ဖြစ်နေသည့်အလား အပြင်သို့သာလှည့်လျက်ရှိ၏။ ထိုနည်းအတူ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကာယ စသည့် ပသာဒရုပ်များသည်လည်း အပြင်မှအာရုံကို ခံလင့်နေကြသည့်အလား အပြင်ဘက် သို့သာ လှည့်လျက်ဖြစ်ပေါ်နေကြ၏။ ထို့ကြောင့် သတ္တဝါသည် မိမိကိုယ်ကို ဝေဖန်စစ်ဆေးခြင်းမပြုဘဲ သူတစ်ပါးကိုသာ စစ်ဆေးဝေဖန်ချင်တတ်ခြင်းသည် ဓမ္မတာဖြစ်ရုံသာမက သဘာဝဓမ္မကလည်း ဖြည့်စွက်ကူညီ အားပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူတစ်ပါး၏ အပြစ်ရှုတတ်ခြင်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဓမ္မတာအတိုင်း ပြုကျင့်ခြင်းသည် ရေစုန်မျောချခြင်းနှင့်တူပေရာ ပါရမီ ရင့်ကျက်လိုသူ၊ သို့မဟုတ် တိုးတက်ခြင်းကိုအလိုရှိသော သူတို့သည် ဓမ္မတာ အတိုင်း မကျင့်ကြံမူ၍ ရေစုန်ကူးသောလူကဲ့သို့ ဓမ္မတာ (ထုံးစံ)ကို လွန်ဆန်ဖို့ ကြိုးစားအားထုတ်ကြရပေမည်။ လူဦးရေ တစ်ရာအနက်တွင် သူတစ်ပါး၏အပြစ် ကိုမရှုဘဲ မိမိကိုယ်ကို ဆန်းစစ်ဝေဖန်သော အလေ့အကျင့်ရှိသူ ရာခိုင်နှုန်း မည်မျှရှိလိမ့်မည် ထင်ကြသနည်း။ ဆိုးရွားသော ဓမ္မတာတစ်ခုမှာလည်း အခြားသူတစ်ယောက်ကို စစ်ဆေးဆင်ခြင်သည့်အခါ ထိုလူ၏ ကောင်းသောအချက် များကို မမြင်လွယ်တတ်ဘဲ အပြစ်အနာအဆာများကိုသာ ရှေးဦးစွာ မြင်လာတတ် ပေသည်။ အသိမိတ်ဆွေတစ်ယောက်ယောက်ကို အာရုံပြု၍ ဆန်းစစ်လိုက်သည် ရှိသော် ထိုလူ၏ချွတ်ယွင်းချက်များသည် ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပေါ်လာတတ် သလောက် ကောင်းသော အချက်အလက်များသည် ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်မလာ တတ်ဘဲ အတော်ကလေး တွေးဖော်ယူမှ ပေါ်လာတတ်ပေသည်။ ဤသည်ကား ဓမ္မတာပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eလင်္ကာဆရာကြီး ရောဘတ်တန်းစ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိမိကိုယ်ကို အကြမ်းအားဖြင့် ခန့်မှန်းချက်ထုတ်ထားသည့် လက္ခဏာနှင့် အထင်ကြီးနေကြသော လူများသည် ပေါများလှ၏။ မိမိကိုယ်ကို မညှာမတာ ဆန်းစစ်ဝေဖန်၍ အပြစ်အနာအဆာရှာတတ်သော အလေ့အကျင့်ပြုလုပ်ထားသူ တို့သည် အလွန်တရာ ရှားပါးလှ၏။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မည်မျှပင် ဆန်းစစ် ဝေဖန်တတ်ပါသည်ဆိုစေကာမူ ချွတ်ယွင်းချက်များကို တွေ့အောင်ရှာတတ်သူတို့ မှာ သာ၍ပင်နည်းပါးသေး၏။ လူသတ္တဝါသည် မိမိကိုယ်ကို ဟုတ်မှန်သည့် အတိုင်း သိမြင်ဖို့ ခဲယဉ်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် စကော့ လင်္ကာဆရာကြီး ရောဘတ်တန်းစ် Robert Burns \u003cspan\u003eက “အခြားသူတို့က ကျွန်ုပ်တို့ကိုမြင်ကြ သည့်အတိုင်း မိမိတို့ကိုယ်ကို မိမိတို့ မြင်နိုင်ကြလျှင် ကောင်းလေစွတကား” ဟူ၍ စီကုံးရေးသားဖူးလေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူ့အထင်နှင့် ကိုယ့်အထင် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလင်္ကာဆရာကြီး ဆိုလိုသည်မှာ လူသတ္တဝါသည် သူတစ်ပါးတို့က မိမိ ကိုမြင်ကြသည်အတိုင်း မိမိကိုယ်ကို မိမိမြင်ဖို့ အလွန်တရာ ခဲယဉ်းလှသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဟုတ်လည်းဟုတ်ပေသည်။ မိမိကိုယ်ကို မိမိမြင်ခြင်းသည် တစ်မျိုးတစ်ဖုံဖြစ်၍ သူတစ်ပါးတို့က မိမိကို မြင်ကြခြင်းသည် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ချည်းသာဖြစ်တတ်၏။ တစ်မျိုးတစ်ဖုံဖြစ်ရာ၌လည်း မိမိကိုယ်ကို မိမိဆုံးဖြတ်ချက် `\u003cspan\u003eသည် သူတစ်ပါးတို့က မိမိအား ဆုံးဖြတ်ချက်ထက် မြင့်နေတတ်သည်သာဖြစ်၏။ ဖြစ်တတ်သည်မှာ လူတစ်ယောက်သည် မိမိကိုယ်ကို တစ်ပိဿာလောက်တတ် သည့် ကောင်သည်ထင်လျှင် အခြားလူများက ထိုလူအား ငါးဆယ်သားလောက် မျှပင်တတ်သည် ကောင်းသည်ဟု ထင်ကောင်းမှ ထင်ကြပေမည်။ ထို့ကြောင့်အကြင်သူသည် အခြားသူများက မိမိအား ဘယ်ကဲ့သို့ အကဲဖြတ်ကြသနည်းဟု သိလိုခဲ့လျှင် မိမိကိုယ် မိမိ ခန့်မှန်းခြေကို ၂ သို့မဟုတ် ၃ လောက်နှင့်စားပါမှတော်ကာကျပေလိမ့်မည်။ အဓိပ္ပာယ်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တစ်ပိဿာလောက် တတ်သည်၊ တော်သည်၊ ကောင်းသည်ထင်မိလျှင် အနည်းဆုံး တစ်ဝက်ခန့် လျှော့ပစ်ပါမှ အခြားလူများ၏ ခန့်မှန်းခြေကို စမ်းဝါးမိပေလိမ့်မည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eလူတတ်နှင့်လူကောင်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤနေရာ၌ လူတော်၊ သို့မဟုတ် လူတတ်နှင့် လူကောင်းတို့ကို ပိုင်းခြား ဖော်ပြရပေဦးမည်။ လူတော် လူတတ်ဟူသည်မှာ ကျွမ်းကျင်နားလည်ခြင်းတည်း ဟူသော အရည်အချင်းကို ဆိုလိုပေရာ လူကောင်းဟူသည်မှာ အကျင့်စာရိတ္တကောင်းမွန်ခြင်းကို ဆိုလိုပေသည်။ တော်ခြင်း၊ တတ်ခြင်းဟူသည်မှာ ဗဟုသုတ ပြည့်စုံခြင်း၊ ဉာဏ်ကောင်းခြင်း၊ တွေးတတ်ခေါ်တတ်ခြင်း၊ စီမံခန့်ခွဲတတ်ခြင်း စသည်တို့ပါဝင်၍ (ဦးနှောက်၏အလုပ်)ဖြစ်ရာ ကောင်းခြင်းဟူသည်မှာကား ကိုယ်ချင်းစာနာတတ်သည့် နှလုံးရည်ကောင်းခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ကျွန်ုပ်၏ အဆုံးအဖြတ်မှာ အရက်မသောက်ရုံနှင့် လူကောင်းကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်လာနိုင်မည် ဟု မယူဆချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွက်အုပ်သီး \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတော်ခြင်း သို့မဟုတ် တတ်ခြင်းနှင့် ကောင်းခြင်းတို့ဆိုင်ရာတွင် သူ တစ်ပါး၏အဆုံးအဖြတ်နှင့် မိမိ၏အဆုံးအဖြတ်တို့အကြောင်းကို ဖော်ပြရပေ ဦးမည်။ တော်ခြင်းကိစ္စတွင် မိမိအဆုံးအဖြတ်နှင့် အခြားသူတို့က အဆုံးအဖြတ် ကွာခြားသည့်အခါ ယေဘုယျအားဖြင့် သူတစ်ပါးတို့၏အဆုံးအဖြတ်က မှန်ချင် မှန်တတ်သော်လည်း အခါခပ်သိမ်း မှန်ကန်သည်ဟူ၍ တစ်ထစ်ချ မယူဆလိုက် ချေ။ တကယ်တော် တကယ်တတ်သည့် “ရွက်အုပ်သီး”များသည် ဤဒေသ ထိုဒေသ စသည်များ၌ ရှိတတ်ကြ၏။ သို့ရာတွင် အခြားလူများက တော်သည် တတ်သည်မထင်သောကြောင့် တိမ်မြှုပ်နေရခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျော်ကြားခြင်း၏ အကြောင်း ၂ရပ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတော်ခြင်းတတ်ခြင်းကား တခြား၊ တတ်သလောက် ထင်ပေါ်ကျော်စော ခြင်းဖြစ်၏။ ထင်ပေါ်ကျော်စောခြင်း၊ သို့မဟုတ် လူသိများခြင်းဟူသည်မှာအကျိုးပေးတစ်မျိုးဖြစ်၏။ ထင်ပေါ်ကျော်စောခြင်းဟူသည်မှာ (ပရံပရခေါ်) အတိတ်ကံကြောင့်လည်းဖြစ်နိုင်၏။ ဤဘဝ၌ ထင်ပေါ်အောင်လုပ်တတ်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်၏။ အတိတ်ကံပါသော ပုဂ္ဂိုလ်အချို့မှာ ထင်ပေါ်ကျော်စော အောင် မိမိတို့က ကြိုးစားမနေရဘဲ လှုပ်ခါလှည့်ခါဖြင့် လူသိများသောအဖြစ် သို့ ရောက်လာကြကာ အချို့မှာ ၎င်းတို့ တကယ်တတ်သည်ထက်ပင် ပိုပြီး နာမည်ကြီးတတ်ကြသေး၏။ ထိုကဲ့သို့ အတိတ်ကံ အထောက်အခံမရသော် လည်း ထင်ပေါ်အောင် ကိုယ့်ဟာကိုယ် လုပ်တတ်ခြင်းကြောင့် လူသိများ၍ကျော်ကြားသောအဖြစ်သို့ ရောက်ကြရသူများလည်း ရှိတတ်ပေသည်။ လုပ်ပုံ လုပ်နည်းမှာ ပစ္စည်းတစ်ခု ရောင်းချင်သောလူသည် ထိုပစ္စည်း၏ ကောင်းသော အခြင်းအရာများကို လူသိအောင်လုပ်တတ်သည့် (Salesmanship) \u003cspan\u003eဈေးသည် ပညာတတ်ရဘိသကဲ့သို့ ထင်ပေါ်လိုသော လူသည်လည်း မိမိ၌ တော်သော အချက်အလက်ရှိလျှင် ထိုအချက်ကို လူမြင်အောင် လုပ်တတ်ရသည်။ မလုပ် တတ်လျှင် သို့မဟုတ် မလုပ်ချင်လျှင်လည်း မကျော်ကြားတတ်၊ သို့ရာတွင် လုပ်ချင်အားကြီးနှင့် နေရာတကျမလုပ်တတ်ဘဲ လုပ်မိလျှင်လည်း “လူပေါ” တစ်ယောက်အဖြစ်နှင့်သာ ကျော်ကြားတတ်ပေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအခြားလူ၏ အဆုံးအဖြတ်ကို ခံသင့်မခံသင့်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတော်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် တတ်ခြင်းတည်းဟူသော အရည်အချင်းနှင့်ပတ် သက်၍ ကိုယ့်ဟာကိုယ် အကဲဖြတ်ပုံနှင့် အခြားသူများ အကဲဖြတ်ပုံတို့ ကွာခြား သည့်အခါ ကိုယ့်ဟာကိုယ် အကဲဖြတ်ခြင်းက မှန်ချင်မှန်နိုင်သည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း လူကောင်းတစ်ယောက် ဟုတ်မဟုတ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ထိုကဲ့သို့ မဟုတ်ချေ။ ကျွန်ုပ်အဖို့ရာ၌ကား တတ်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် တော်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ အခြားလူများ၏အဆုံးအဖြတ်ကို လက်ခံသောနေရာများလည်း ရှိ၏။ လက်မခံသော နေရာများလည်းရှိ၏။ စာရေးသားခြင်း၊ ဘာသာပြန်ခြင်း စသည်တို့၌ ကျွန်ုပ်၏ညံ့ဖျင်းပုံကို ထောက်ပြသူရှိပါက ဟုတ်ကောင်းဟုတ်ပေမည်ဟု လက်ခံ ရန်အသင့်ရှိ၏။ သို့ရာတွင် စိတ်သဘာဝအကြောင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ် ရေးသားခဲ့သော ဆောင်းပါးများကို ကိုယ်တွေ့ဖြစ်သောကြောင့် မည်သူကမှားသည် ဟုဆိုစေ လက်ခံနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။ (မှားလည်းများပေမည်၊ လက်မခံ နိုင်ဟု ဆိုလိုခြင်းမျှသာဖြစ်ပေသည်။ လက်တွေ့ စမ်းသပ်ထားသဖြင့် သေချာသည် ထင်သော ကိစ္စမျိုးတွင် ဝေဖန်မှု လက်မခံနိုင်ခြင်းမှာ ဓမ္မတာပေတည်း။ သို့ရာ\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42295491362965,"sku":"","price":2200.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2dc7a47d-0c4c-4149-9b2b-10842b0e9f14.jpg?v=1730250704"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ပထမံဆရာသိန်း","title":"ပထမံဆရာသိန်း","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း ၁\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်သည် ၁၉၁၁ ခုနှစ်တွင် ရန်ကုန်မြို့ ကောလိပ်ကျောင်းမှ အိုင်အေစာမေးပွဲ အောင်မြင်ပြီးနောက်၊ ၁၉၁၃ ခုနှစ်တွင် အိန္ဒိယပြည် ဒယ်ရဒွန်းမြို့၌ သစ်တောကျောင်းတက်ရန်အတွက် အစိုးရ ရွေးကောက် စေလွှတ်သူများ အနက်တွင် တစ်ယောက်အပါအဝင် ဖြစ်ခဲ့ရာ ၁၉၁၆ ခုနှစ်တွင် အစိုးရ သစ်တောစာမေးပွဲကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီးလျှင် ဝန်ထောက် အဖြစ်နှင့် ပျဉ်းမနားမြို့၊ မိုးကုတ်နှင့် ကသာမြို့များတွင် ၇ နှစ်ခန့်တိုင် တိုင် အမှုထမ်းခဲ့ဖူးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်ကာလ အတောအတွင်း၌ ပျဉ်းမနားသစ်တောနယ် အတွင်းမှ ရရှိခဲ့သော ငှက်ဖျားရောဂါသည် မကြာခဏ ဖိစီးနှိပ်စက်ခဲ့ သည်တစ်ကြောင်း၊ အထက်လူကြီးများနှင့် မသင့်မတင့် ဖြစ်သည် အတွက်ကြောင့် နှစ်စဉ်တိုးမြဲလခကို သုံးနှစ်တိုင်တိုင် မတိုးဘဲ ရပ်စဲ ထားခြင်းတည်းဟူသော အပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းကို ခံရသည်က တစ်ကြောင်းကြောင့် အစိုးရဘက်၌ အမှုထမ်းရွက်ရခြင်းကို စိတ်ပျက်ပြီး လျှင် အားလပ်ခွင့်လေးလ ခံယူရာမှ နောက်ဆုံး၌ တစ်ခါတည်း နုတ် ထွက်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအထက်လူကြီးများနှင့် မသင့်မတင့် ဖြစ်ရခြင်းမှာ ကျွန်ုပ်သည် အလုပ်ဝတ္တရားများ၌ ပျက်ကွက်ပေါ့လျော့သောကြောင့် မဟုတ်။ သစ်တောဘက်ဖြစ်ပါလျက်နှင့် အခြားဘက်များကို တုပ၍ အထူးသဖြင့် အရို အသေကြိုက်သူ သစ်တောဝန်ထောက်တစ်ယောက်နှင့် အချင်းဖြစ်ပွား စကားများကြရာတွင် စိတ်မာန်အလျောက် လက်သီးလက်ရုံးတန်းကာ ခုခံပြောဆိုမိသော အပြစ်ကို ဝန်ချတောင်းပန်ခြင်းမပြုဘဲ ခေါင်းမာ ခဲ့ခြင်းအတွက်ကြောင့်၊ ထိုကဲ့သို့ အပြစ်ပေးခြင်းခံရသူဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်၏ ဖခင်မှာ တရုတ်လူမျိုး ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်၍ မိခင်မှာ မြန်မာလူမျိုး ဖြစ်လေရာ၊ ဖခင်သည် ကျွန်ုပ်အား ငယ်စဉ်ကပင် ပြည်ကြီးသို့ ပို့ထား၍ တရုတ်စာနှင့် တရုတ်စကားတို့ကို သင်ကြား လေ့လာခဲ့စေသည့်အတွက် ကျွန်ုပ်၏ ရုပ်အသွင်မှာ တရုတ်လူမျိုးအစစ် များနှင့် မခြားမနား ရှိနေသည့်ပြင်၊ တရုတ်ကပြားမို့ ခက်ခဲလှစွာသော တရုတ်စာနှင့် တရုတ်စကားကိုလည်း သွက်လက်စွာ ပြောနိုင်၊ ရေးနိုင်၊ ဖတ်နိုင်သည့်တိုင်အောင် တတ်မြောက်ခဲ့လေသည်။ အလုပ်မှ ထွက်လာ ခဲ့ပြီးသည့်နောက်၌ပင် ကျွန်ုပ်သည် ဖခင်၏ တိုက်တွန်းချက်အရ မြန်မာ ပြည်နှင့် တရုတ်ပြည်ကြီး၏ ကုန်စည်ကူးသန်းရောင်းဝယ်မှုလုပ်ငန်း အတွက် တရုတ်ပြည်ရှိ မြို့ကြီးများ အသီးသီးသို့ ၂ နှစ်ကျော် ၃ နှစ် တိုင်တိုင် လှည့်လည်စုံစမ်းခဲ့ရသည်ဖြစ်ရာ၊ ဖခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ တရုတ်ပြည်ဖြစ်ကုန်စည်များကို ပင်ရင်းဌာနဖြစ်သော ဒေသများမှ ကုန်သည်ကြီးများနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်ဆံခြင်းပြု၍ မြန်မာပြည်သို့ တင် . ပို့ရောင်းချပေးရန်ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအတောအတွင်း၌ ကျွန်ုပ်၏ မိခင်နှင့်ဖခင်တို့မှာ ရုတ်တရက် ရှောင်တခင် ရောဂါမျိုးဖြင့်၊ တစ်လအတွင်းတွင် နှစ်ဦးစလုံး ကွယ်လွန် အနိစ္စ ရောက်လေရကား၊ ထိုစဉ်အခါက ရှန်ဟဲမြို့သို့ ရောက်နေသောကျွန်ုပ်မှာ အလုပ်လက်လွတ်ဖြစ်ရုံမျှမက၊ မြန်မာပြည်သို့ ပြန်လာဖို့ပင် စရိတ်ကြေးငွေအတွက် ကျပ်တည်းခဲယဉ်းခြင်းနှင့် တွေ့ကြုံရလေ၏။ စင်စစ်မှာ ကျွန်ုပ်၏ သဘော၌လည်း မြန်မာပြည်သို့ ပြန်လိုသောဆန္ဒ မရှိလှချေ။ ရှန်ဟဲမြို့ရှိ ဖခင်၏ မိတ်ဆွေဟောင်းများထံမှ စရိတ်စကတောင်းခံရသော် ရနိုင်ဖို့ နည်းလမ်းရှိပါ၏။ သို့ရာတွင် သစ်တောဘက် ၌ အမှုထမ်းခြင်းအားဖြင့် မြန်မာပြည်၌ စိတ်အပျက်ကြီး ပျက်ခဲ့သော ကျွန်ုပ်သည် တရုတ်ပြည်နယ်၌ပင် ရတတ်သရွေ့ အလုပ်အကိုင် ရှာဖွေ လုပ်ကိုင်ရန် အကြံဖြစ်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ဖြစ်၍ ရန်ကုန်မြို့မှ ညီဖြစ်သူ တင်ပို့လိုက်သော ငွေကလေး ကို အိမ်လခနှင့် ထမင်းဖိုးအတွက် အသုံးပြုလျက် ရှန်ဟဲမြို့၌ပင် ဆက် လက်၍ အလုပ်အကိုင် ရှာဖွေခဲ့ရာ၊ အချို့သော အလုပ်ကလေးများ၌ ခေတ္တမျှ လုပ်ရသော အချိန်ကာလမှတစ်ပါး အားလပ်သည်သာလျှင် များခဲ့၍ နောက်ဆုံး၌ အိမ်ရှင်ကပင် သုံးလတွက်အိမ်လခကြောင့် နို့တစ် များပေးခြင်း ခံခဲ့ရလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ညနေ၌ ကျွန်ုပ်သည် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော ကြေးငွေက လေးနှင့် ထမင်းဆိုင်တစ်ဆိုင်၌ ဝင်ရောက်စားသောက်ခဲ့၍ ဤညစာသည် နောက်ဆုံး ညစာပင် ဖြစ်ချေမည်လောဟု မသိနိုင်သော အနေမျိုးဖြင့် စိတ်ပျက်စွာ လျှောက်လာခဲ့စဉ် ရန်ကုန်မြို့ ကောလိပ်ကျောင်း၌ အတူတကွ ပညာ သင်ကြားဖူးသော ကျောင်းနေဘက် သူငယ်ချင်းကျင်ဟုတ်နှင့် တွေ့လေ ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eအခန့်သင့်လိုက်လေ ကိုကျင်စိန်၊ ခင်ဗျားကို မနက်ကတည်း က ကျုပ်လိုက်ရှာနေတယ်၊ အလုပ်အကိုင်များ ဘယ့်နှယ်လဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eနေရာမှ မကျသေးပေါင်ဗျာ၊ ဘာကိစ္စနဲ့ ခင်ဗျားလိုက်ရှာသလဲ” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျားအတွက် အလုပ်တစ်ခု တွေ့ထားလို့ဗျ၊ ကျုပ်ရောက်တာတော့ ခင်ဗျားက မသိဘူး၊ ခင်ဗျားအကြောင်းတော့ ကျုပ် သိပြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဘယ်လို အလုပ်မျိုးလဲဗျ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကျောင်းကတည်းက ခင်ဗျားဟာ စွန့်စွန့်စားစား လုပ်ရတဲ့ အလုပ်မျိုးကို လုပ်ချင်ကြောင်း ပြောဖူးတာ ကျုပ် အခုတောင် မမေ့ဘူး။ ဒါကြောင့် ပထမံ ဆရာသိန်းက မနက်တုန်းက လူတစ်ယောက်လိုတယ် လို့ ပြောပြောချင်း ခင်ဗျားကို ကျုပ် ချက်ချင်းသတိရလာတယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဘယ်က ပထမံ သိန်းလဲဗျ” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခု ကာလနောက်ပေါ်တွေထဲက အင်းတွေ၊ မန္တရားတွေ၊ လက်ဖွဲ့ တွေ၊ သိုက်စာတွေ စတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို လောကဓာတ်ပညာနဲ့တွဲပြီး လိုက်စားနေတာ၊ ဒီလူတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ခင်ဗျား မကြားဖူး ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eသန့်သန့်တော့ ကြားဖူးပါရဲ့ဗျာ၊ နေဦးဗျို့ ဘယ်မှာတုန်းကပါ လိမ့်၊ သော် သတိရပြီ၊ ကသာမှာ ကျုပ်သစ်တောဝန်ထောက်လုပ်တုန်း က ရွှေလီနယ်မှာ ကျုပ်တစ်ခါ သူ့အကြောင်း ကြားခဲ့တယ်၊ လူထူး လူဆန်းတစ်ယောက်ဆိုပါကလား”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eထူးဆန်းတာကတော့ ဘာပြောဖို့ ရှိသလဲဗျာ၊ ရှေးက တိမ်မြုပ် နေတဲ့ ပညာရပ်တွေကို လိုက်စားတဲ့အပြင် ဒီလူက တရုတ်စကား၊ အင်္ဂလိပ်စကား၊ ကုလားစကား၊ ကချင်စကား၊ ရှမ်းစကားမှ စပြီး ဘာသာမျိုးစုံတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒို့ နေပါဦးဗျာ၊ သူက ဘယ်လိုအလုပ်များ ကျုပ်ကိုပေးနိုင်သတဲ့ လဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒါတော့ ကျုပ် သေသေချာချာ မသိဘူး၊ တရုတ်စကား ကောင်း ကောင်းတတ်ပြီး သတ္တိလည်းရှိ၊ အလုပ်လက်မဲ့လည်းဖြစ်၊ အရွယ်လည်းကောင်းကောင်းနဲ့ လူတစ်ယောက် လိုချင်တယ်လို့ ဒီကနေ့မနက်ပဲ သူက ကျုပ်ကို ပြောတယ်။ ဒါကြောင့် ကျုပ်က ခင်ဗျားဒီရောက်နေတာ သိလေတော့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ဆက်သွယ်ပေးရရင် နေရာကျမယ် လို့ အောက်မေ့တဲ့အတွက် ခင်ဗျားကို ကျုပ် လိုက်ရှာနေတာပဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eတွေ့ စမ်းရအောင်လေဗျာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eလာ ဒါဖြင့် လိုက်ခဲ့၊ ဈေးနားက ဘုံအိမ်ကို သူလာတတ်တယ်။ ဒီလူက တရုတ်စကားတတ်ပြီး တရုတ်တွေနဲ့ အားကြီးပေါင်းတဲ့လူဗျ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒီလူက ဘာကြောင့် ရှန်ဟဲကို ရောက်နေရတာလဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eရှန်ဟဲ မပြောနဲ့ ဆရာ၊ ဒီလူက ပီကင်းလည်း ရောက်ဖူးတယ်။ အိန္ဒိယပြည်လည်း နှံ့လို့၊ ဘိလပ်တောင် ရောက်ဖူးသေးတယ်လို့ ပြောကြ တယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eတွေ့ချင်သဗျာ၊ အလုပ်နေရာ ကျကျ မကျကျ၊ သူနဲ့တွေ့ရရင် တော်ပါပြီ၊ လာဗျာ သွားကြရအောင်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုနောက် ကိုကျင်ဟုတ်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် လန်ခြားတစ်စီးနှင့် ဘုံအိမ်သို့ သွားကြလေရာ၊ ပထမံ သိန်းနှင့် မတွေ့ရသော်လည်း ၎င်း ငှားရမ်းနေထိုင်လျက်ရှိသော အိမ်ကိုသိသည့် တရုတ်ကုန်သည်ကြီး တစ်ဦး၏ ညွှန်ကြားချက်အရ လန်ခြားနှင့်ပင် ဆက်လက်သွားရောက် ကြလေ၏။ ထိုအိမ်သို့ ရောက်သောအခါ တရုတ်လူမျိုး အစေခံ တစ်ယောက်နှင့်တွေ့၍ ၎င်း၏ဆရာမှာ ည ၇ နာရီအချိန်မှ ပြန်လာမည် ဟု ပြောသွားကြောင်းနှင့် ပြောပြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eခွကျတာပဲဗျာ၊ ၇ နာရီဆိုတော့ ကျုပ်မှာ ကိစ္စကလေးတစ်ခုရှိလို့ မအားပေဘူး၊ သို့သော် ဒီလိုလုပ်ပေတော့၊ ကျုပ်က စာတစ်စောင် ရေး ပေးလိုက်မယ်၊ ဒီစာနဲ့ ခင်ဗျားသွားပေတော့၊ ကိစ္စမရှိပါဘူးသွားသာ သွားပါ၊ ဒီလူက ခင်ဗျားကို မြင်ရရင် သဘောကျပြီးသားပါဗျ၊ သူ့အလုပ်ကိုသာ ခင်ဗျားက သဘောကျမယ် မကျမယ်ကိုသာ ခင်ဗျား စဉ်းစားဖို့ လိုမှာပါ၊ ဘယ့်နှယ်လဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်နေ၍ နက်ဖြန်အတွက်ပင် ထမင်းစား ဖို့ မရှိအောင် ဖြစ်နေသော ကျွန်ုပ်မှာ ထိုသူနှင့် စမ်းသပ်တွေ့ဆုံရန် သဘောတူညီရလေ၏။ သို့ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုကျင်ဟုတ်၏ နေအိမ်သို့ သွားကြ၍ ကိုကျင်ဟုတ်က ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း စာကို ရေးသားပေးအပ်ပြီးလျှင် နက်ဖြန် သူ့ထံအကြောင်းပြန်ရန် မှာ ထားပြီးနောက် ခွဲခွာကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်သည် ဈေးအနီးတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း၊ မည်သို့သော အလုပ်မျိုး ဖြစ်ချေမည့်အကြောင်းကို စဉ်းစားစိတ်ကူးလျက်ရှိရာ ၇ နာရီ ထိုးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လန်ခြားမတတ်နိုင်သည်ဖြစ်သောကြောင့် ခြေကျင်လျှောက်လာခဲ့လေ၏။ ပထမံသိန်း၏အိမ်သို့ ရောက်သော အခါ ယခင်က အစေခံနှင့်တွေ့၍ ကိုကျင်ဟုတ်ပေးလိုက်သော စာကို ပေးလိုက်ရာတွင် အစေခံသည် အိမ်ပေါ်သို့ တက်သွား၍ ၅ မိနစ်ခန့် ကြာသောအခါတွင် အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီးလျှင် ကျွန်တော့်အား ခေါ်သွား လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအစေခံသည် တစ်ခုသော အခန်းတွင်း၌ ကျွန်ုပ်အား ထားသဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် တစ်ယောက်တည်း စောင့်နေစဉ် အခန်း၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရှုရာတွင် ရှေးဆရာကြီးတို့၏ အနေအထိုင်နှင့် ခြားနားလှ၍ ဥရောပတိုက်သား အရာရှိကြီးများ၏ နေအိမ်အလား ခမ်းနားသပ်ရပ်စွာ ခင်းကျင်းပြင်ဆင်ထားသော စားပွဲကုလားထိုင်နှင့် ဆိုဖာကြီးများကို တွေ့ရသဖြင့် ပထမံသိန်းဆိုသူမှာ အလွန်တရာ ခေတ်ဆန်သည့်အပြင် ဥစ္စာကြေးငွေအရာဌာန၌လည်း အတော်အတန် ခိုင်လုံသူတစ်ယောက် ဟူ၍ ခန့်မှန်းမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်မိနစ်ခန့်ကြာသောအခါ အတွင်းဘက်တံခါးသည် ရုတ် တရက်ပွင့်လာ၍ အလွန်တရာ ကျစ်လျစ်သေးသွယ်လျက် အရပ်မြင့် မားလှသော လူတစ်ယောက်ကြောင်ကဲ့သို့ အလွန်တရာ ညင်သာလှသော ခြေလှမ်းဖြင့် အခန်းတွင်းသို့ ဝင်လာလေ၏။ ပထမံသိန်းဟူသော အမည်ရှိခြင်းအားဖြင့် ချောင်ချောကြီးထုံးလျက် လွယ်အိတ်နှင့် ပုဆိုး ရှည် ဝတ်ဆင်သော လူစားမျိုးဟူ၍ မှတ်ထင်ခဲ့ပါလျှင် မှားယွင်းချေမည် ဖြစ်လေသည်။ ပိုးဘောင်းဘီအပွကြီး၊ နက်ပြာရောင် ဘလေဇာကုတ်နှင့် ပေဘင်ရှူးကိုစီးလျက် ဗိုလ်ကေကိုလည်း ချောပြောင်သပ်ရပ်လှစွာဖြင့် နောက်သို့လှန်၍ ဇီးထားသည်ဖြစ်ရာ၊ အသားမှာမူ အင်္ဂလိပ်လူမျိုးတို့ က ကြေးဝါရောင်ဟု ခေါ်ကြ၍ မြန်မာလူမျိုးတို့က ရွှေရောင်ဟု ခေါ်ကြ သည့် လွန်မင်းစွာ ဝါထိန်လှသော အဆင်းရှိချေ၏။ နက်မှောင်ဖြောင့် စင်းစွာရှိသော မျက်ခုံးတို့နှင့် အရောင်တလက်လက် ထွက်သည့်တိုင်အောင် ချောပြောင်သပ်ရပ်စွာ ပြီးထားသော ဆံပင်တို့၏အကြား၌ ကျယ် ဝန်းလှစွာသော မဟာနဖူးကြီးသည်လည်း ဝါဝင်းသောအသားကြောင့် လွန်မင်းစွာ ပေါ်လွင်ထင်ရှားလျက် ရှိချေ၏။ ထိုကဲ့သို့ ထူးခြားသော အင်္ဂါရုပ်၌ အထူးခြားဆုံးသော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းမှာမူကား ၎င်း၏ ကြည်လင်တောက်ပသော မျက်လုံးများပေတည်း။ ပထမံသိန်းသည် ကျွန်ုပ်အား စိုက်၍ ကြည့်လိုက်သော အခါများ၌ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံးကို ဖောက်ထွင်း၍ သွားဘိသည့်အလား မှတ်ထင်ရသည့်ပြင် ဝမ်းတွင်း၌ ရှိသော စိတ်အကြံအစည်နှင့်တကွ အူသိမ်အူမ မကျန်အောင် ထိုးဖောက် မြင်စွမ်းနိုင်ပေဘိ၏ တကားဟူ၍ပင် မှတ်ထင်ရပေ၏။ ၎င်း၏ အသက် မှာမူ ခန့်မှန်းရန် ခဲယဉ်းလှသော အင်္ဂါရုပ်မျိုးဖြစ်သဖြင့် ၄ဝ ၏ ပတ်ဝန်း ကျင်လောက်၌ ရှိမည်ဟူ၍ တွေးထင်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခန်းတွင်းသို့ ဝင်လာသောအခါ ပထမံသိန်းသည် ကျွန်ုပ်နှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိနေသော ဆိုဖာကြီးပေါ်တွင် စည်းစိမ်ရှိသော အမူ အရာနှင့် ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်ပြီးနောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကိုကျင်စိန် ဟုတ်ပါစ” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မှန်ပါတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကျုပ်ကို ခင်ဗျားက ဘယ်လိုများ အကဲခတ်မိသလဲတော့ မဆို နိုင်ဘူး၊ ကျုပ်တော့ဖြင့် ခင်ဗျားကို မြင်မြင်ချင်း သဘောကျပြီ၊ ကိုင်း ကျုပ်က စကားရှည်ရှည် ပြောတတ်တဲ့လူ မဟုတ်ဘူး၊ ပြောစရာရှိတဲ့ ကိစ္စကို တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောကြစို့ ၊ တရုတ်စကား ခင်ဗျားပြောတတ်တာ တော့ သိရပြီ၊ စွန့်စားတဲ့ဘက်ကတော့ ဘယ်အထိ ခင်ဗျားစွန့်စားမလဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eစွန့်စားထိုက်တဲ့ အလုပ်မှန်လျှင် အသက်အထိ ကျွန်တော် စွန့် ဝံ့ပါတယ်” ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကောင်းလှပြီ၊ ကျုပ်လည်း ယုံကြည်တယ်၊ သို့သော် စွန့်စားထိုက် မထိုက်ဆိုတာက ရှိပေတယ်။ ဒီလိုဗျ ကိုကျင်စိန် စွန့်စားထိုက်တယ် ဆိုတာ တိုင်းပြည်အတွက်၊ အမျိုးသားအတွက်၊ ကိုယ်ကျိုးအတွက်ဆိုလို့ အမျိုးမျိုး ရှိတာကိုးဗျ။ ကောင်းပြီ၊ အမျိုးသားမှာလည်း အကျိုးရှိမယ်၊ ကိုယ်တိုင်လည်းပဲ အများကြီး အကျိုးခံစားရမယ်၊ ဒီလိုဆိုရင် ဘယ် အထိ ခင်ဗျားစွန့်စားမလဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒီလိုများဆိုရင် အသက်ကိုပါ မညှာပါဘူးဆရာ စွန့်ပါမယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကောင်းလှပြီ လောကကြီးမှာ ပညာတွေက ငုပ်ချည်ပေါ်ချည် ဖြစ်နေတယ်ဗျ၊ ခုကာလ လူများကတော့ ဘယ်လို ထင်နေကြသလဲ ဆိုတော့ ယခုခေတ်ကြီးမှာ ပညာတွေဟာ တိုးတက်လာတယ်တဲ့ဗျ။ ရှေးက ဘယ်တော့မှ ဒီအမျိုးကို မရောက်ဖူးဘူးတဲ့ဗျ၊ စင်စစ်မှာ ဒီလို မဟုတ်ဘူးဗျ၊ တိုးတက်တဲ့ဘက်က တိုးတက်လာပြီး တိမ်မြုပ်တဲ့ ဘက်က တိမ်မြုပ်သွားတဲ့ ပညာတွေ အများကြီးပဲ ကိုကျင်စိန်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46934458531989,"sku":null,"price":5000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_59ec08e2-042a-478c-9f0e-23aae77b86b8.jpg?v=1730250718"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ဖူးစာနှစ်ခိုင်","title":"ဖူးစာနှစ်ခိုင်","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂလိပ်ခုနှစ် ၁၉၃၃ ခုနှစ်သည်ကား အိန္ဒိယပြည်နှင့် မြန်မာပြည် ခွဲရေးတွဲရေးနှင့်ပတ်သက်၍ မြန်မာပြည်၏ ရာဇဝင်တွင် အထူးသဖြင့် အရေးကြီးလှသော နှစ်ဖြစ်လေရာ ၎င်းနှစ် နိုဝင်ဘာလသည် ဥပဒေပြု အဖွဲ့ အတွက် အခွဲနှင့်အတွဲ အမတ်များ ယှဉ်ပြိုင်၍ အရွေးခံကြသောလ ဖြစ်လေသည်။ အိန္ဒိယတိုင်းရင်းသား ကုလားလူမျိုးတို့မှာ ခွဲရေးတွဲရေး ကိစ္စသည် မိမိတို့၏ အကျိုးကျေးဇူးကို များစွာထိခိုက်စေမည့် ကိစ္စကြီး ဖြစ်လေရကား လူအား၊ ငွေအားဖြင့် အနည်းနည်းအဖုံဖုံ ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြ သည်ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် အထမြောက်လု ဘနန်း ရှိခဲ့သည့်အဖြစ်ကို အများပြည်သူတို့ သိရှိကြပြီး ဖြစ်လေသည်။ တွဲရေးဘက်မှ ပါဝင်ဆောင်ရွက်ကြသော မြန်မာလူမျိုးများအနက် အချို့ တို့မှာ အိန္ဒိယပြည်နှင့် တွဲဖက်နေရခြင်း၏ အကျိုးကို အကယ်စင်စစ် ရိုးဖြောင့်သောသဘောနှင့် ယုံကြည်ကြ၍ အချို့မှာမူ အိန္ဒိယတိုင်းရင်းသား ကုလားလူမျိုးတို့၏ သြဇာမကင်းကြောင်းနှင့် စွပ်စွဲခံခဲ့ကြလေပြီ။ ထိုကိစ္စကြီး၌ ဆိုအပ်ခဲ့ပြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး နှစ်မျိုးစလုံးပင် ရှိချေမည်ကားဧကန်အမှန် ဆိုနိုင်သော စကားဖြစ်လေရာ မည်သူသည် မည်သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးဖြစ်သည်ဟူသော အကြောင်းမှာကား ဧကန်အမှန် ဆိုနိုင်သော စကား မဟုတ်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိန္ဒိယပြည်နှင့် တွဲဖက်၍ နေခြင်းသည် ခွဲခွါခြင်းထက် အကျိုးများ မည်ဟူ၍ သဘောရိုးနှင့် အကယ်စင်စစ်ယုံကြည်သဖြင့် တွဲရေးအတွက် လုံးပန်းခဲ့သော မြန်မာလူမျိုးများနှင့် မိမိတို့၏ စီးပွားရေးကို ထိခိုက်နစ်နာ ရန် မြင်သဖြင့် ကာကွယ်လိုသောသဘောနှင့် ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသော အိန္ဒိယတိုင်းရင်းသား ကုလားလူမျိုးများကိုကား တစ်စုံတစ်ရာပြစ်တင်ဆိုဖွယ် မရှိပါပေ။ သို့ရာတွင် ကုလားလူမျိုးများထံမှ ခံစားရ လတ္တံ့သော အကျိုးကိုမျှော်ကိုး၍ အမျိုးသားနှင့် တိုင်းပြည်ကို နစ်မွန်း လေအောင် ကြံဆောင်ကြိုးပမ်းကြသည့် ဤဝတ္ထုပါ ဦးထွန်းကျော်ကဲ့သို့သော လူစားမျိုးကိုမူ အမျိုးသားကိုချစ်သော မြန်မာလူမျိုး ဟူသမျှသည် မုန်းထားရွံရှာ လွန်စွာစက်ဆုပ်အပ်လှပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၃၃ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၁၃ ရက်နေ့ ညနေခင်းအချိန်တွင် မင်တို မင်ရှင်ဟိုတယ် မန်နေဂျာသည် လူလေးယောက်အတွက် ညစာထမင်းကို အခန်းတစ်ခန်းအတွင်း၌ အကောင်းဆုံး ပြင်ဆင်ထားရန် စာတစ်စောင် ရရှိသည်ဖြစ်၍ အကြီးအမှူးဖြစ်သော ဘတ္တလာအား အကောင်းဆုံးဖြစ်သော ထောင့်ခန်းကို ပြင်ဆင်ထားရန် အမိန့်ပေးလေ၏။ မန်နေဂျာ သည် ဦးထွန်းကျော်ဟူသော လက်မှတ်ကို စာတွင်တွေ့မြင်ရ၍ မိမိ၏ ဟိုတယ်၌ ရံဖန်ရံခါ ဘိုကြီးများအားလည်းကောင်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ တရုတ်ကပြားများကိုလည်းကောင်း၊ ဂုဏ်သရေရှိ မြန်မာလူမျိုး လူကြီး လူကောင်းများအားလည်းကောင်း တစ်ညလျှင် သောက်ဖို့အတွက် ငွေတစ်ရာကျော် နှစ်ရာမျှ အကုန်အကျခံ၍ ဧည့်ခံကျွေးမွေးဖူးသော ဦးထွန်းကျော် ဖြစ်ကြောင်းကို သိသည်နှင့် အထူးအရေးယူ၍ ကိုယ်တိုင်ကြီးကြပ် စီမံထားခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးထွန်းကျော်သည် ထမင်းစားပွဲကို ၈ နာရီတိတိတွင် အဆင် သင့်ပြင်ဆင်ထားရန် စာရေးသား၍ ၇ နာရီ ၄၅ မိနစ်အချိန်တွင် မော်တော်ကားနှင့်ဆိုက်ရောက်လာခဲ့လေ၏။ မန်နေဂျာသည် ရက်ရောစွာ သုံးဖြုန်းနိုင်သော ဦးထွန်းကျော်အား ကိုယ်တိုင်ခရီးဦးကြိုပြု၍ အသင့်ပြင် ထားသော ထမင်းစားခန်းကလေးကို ခေါ်သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးထွန်းကျော်ဆိုသူမှာ အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ်မျှရှိ၍ အရပ်အမောင်း မြင့်မားသည့်ပြင် ခံ့ညားလှသော ကိုယ်ဟန်အမူအရာ ရှိလေရကား ၎င်း၏အင်္ဂါရုပ်ကိုကြည့်ရှုအကဲခတ်ရမည်ဆိုသော် အရေး ပိုင်လေလော၊ မြို့တော်ဝန်လေလော ခန့်မှန်းဖွယ်ရာ ရှိပေ၏။ ဟိုတယ် မန်နေဂျာသည်လည်း ဦးထွန်းကျော်၏ရာထူးကို မသိဘဲ လူဟန်နှင့် လမ်းသွားပုံကို ချင့်ချိန်ခန့်မှန်းခြင်းအားဖြင့် ဖျာပျာသလဲ ဂရုစိုက်ခြင်း ဖြစ်လေရာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကောင်းပြီ နိုလင်၊ ကျွန်ုပ်မိတ်ဆွေများလာလျှင် ဒီအခန်း ပို့လိုက် နိုင်တယ်။ သွားပေတော့” ဟု ဦးထွန်းကျော်က ပြောရာတွင် မန်နေဂျာ သည် ဦးညွှတ်ကာ ထွက်သွားလေ၏။ ဦးထွန်းကျော်မှာမူ အခန်းငယ် အတွင်း၌ ဆေးပြင်းလိပ်သောက်ကာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်လေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၈ နာရီထိုးခါနီးလတ်သော် ကုန်သည်ကြီးများနှင့်တူသော ကုလား လူမျိုးများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆိုက်ရောက်လာကြ၍ မန်နေဂျာ၏ ညွှန်ကြားချက်အရ ဦးထွန်းကျော်၏ အခန်းသို့ ဝင်သွားကြ လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပထမလူမှာ နိုင်ငံခြားမှ အထည်အလိပ်များကို မြန်မာပြည်သို့ အများဆုံးတင်သွင်းသည့် ကုလားသူဌေး ဟာဂျီအာမက်ဆိုသူ ဖြစ်လေ သည်။ ထိုသူသည် ကုန်ဈေးတန်း၌နေထိုင်၍ မြန်မာပြည်တစ်ပြည်လုံးရှိ မြို့ကြီးများတွင် ဆိုင်ခွဲများ အနှံ့အပြားတည်ထောင်ထားခဲ့၏။ ဒုတိယ လူမှာ အိန္ဒိယပြည်၊ ဘုံဘိုင်နယ်မှ သံထည်ဝတ္ထုများကို မြန်မာပြည်သို့ အများဆုံးတင်သွင်းသူဖြစ်၏။ သိမ်ကြီးဈေးနှင့် စကော့ဈေးကြီးရှိ သံဆိုင်ကြီးများမှာ ၎င်း၏ဆိုင်များ ဖြစ်သည့်ပြင် အမြို့မြို့သို့လည်း ကိုယ်စားလှယ်များလွှတ်၍ မိမိလုပ်ငန်း ကြီးကျယ်အောင် အစဉ်သဖြင့် အားထုတ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်လေရာ အမည်မှာကား လာလာဘိုင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတတိယလူမှာ မဂိုလမ်း(ရွှေဘုံသာလမ်း)မှ ဆန်ကုန်သည် သူဌေးကြီးတစ်ဦးဖြစ်သော တီဂျူးမား ဖြစ်၍ မြန်မာပြည်မှ တင်ပို့သော ဆန်အလုပ်တွင် ဥရောပတိုက်သားများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်လုပ်ကိုင်သူ တစ် ယောက် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးထွန်းကျော်သည် ကုလားသူဌေးကြီးတစ်ဦး ဝင်လာတိုင်း လာ တိုင်း ထိုင်ရာမှထကာ ဥရောပတိုက်သားတို့၏ထုံးစံအတိုင်း လက်ဆွဲ၍ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လူစုံပြီဖြစ်၍ စားပွဲ၌ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြ လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျော်\u003c\/strong\u003e။ ။ ပြောစရာစကားကို နောက်တော့မှ ပြောကြစို့ဗျာ။ ရှေးဦးစွာ စားစရာတွေကို စားလိုက်ကြဦးစို့” ဟု ပြော၍ ရင်ချောင်စေရန် အတွက် '\u003cspan\u003eကော့တေးလ်ခေါ် အရက်တစ်ခွက်စီသောက်ကြ၏။ ၎င်းနောက် ညစာထမင်းကို ဥရောပတိုက်သားတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ စားသောက်ကြလေရာ ဦးထွန်းကျော်မှာ အလွန်တရာ နှုတ်လျှာပေါ့ပါး စကားသွက်လက်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အတိုင်း နေ့စဉ်တွေ့ကြုံ ရသော သာမန်အဖြစ်အပျက်များကိုပင် ရယ်ရွှင်ဖွယ်ရာဖြစ်အောင် ခြေ ဟန်လက်ဟန်နှင့် ဘိုဆန်ဆန် ပြောလေရကား ကုလားသူဌေးကြီးများ သည် တစ်ယောက်၏မျက်နှာကို တစ်ယောက်လှည့်၍ စိတ်ထဲမှ ချီးမွမ်းကြရ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမန်နေဂျာသည် ဦးထွန်းကျော်၏သဘောကို သိပြီးဖြစ်သော ကြောင့် အထူးချောင်ကျ၍ လုံခြုံသောအခန်းကို ပြင်ဆင်ထားသည်ဖြစ်ရာ ညစာစားပြီးကြသောအခါတွင် ဦးထွန်းကျော်သည် ဝီစကီနှင့် ဆိုဒါများကို မှာယူခဲ့ပြီးနောက် ဘွိုင်ကုလားအား ထပ်မံ၍ အလိုမရှိကြောင်းပြော၍ တံခါးကို ပိတ်ထားလိုက်လေ၏။ ဦးထွန်းကျော်သည် သွားကြားထိုးတံကို ပစ်လိုက်ပြီးနောက် အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျော်\u003c\/strong\u003e။ ။ ကျုပ်တို့ လူအချင်းချင်း ပြောတဲ့နေရာမှာ ပရိယာယ် မပါဘဲ အာရှင်းရှင်း ပြောကြဗျနော်။ ခင်ဗျားတို့လူစုက အိန္ဒိယနှင့် မြန်မာ ပြည်ခွဲခဲ့လျှင် ကုန်သွယ်မှုနှင့်ပတ်သက်ပြီး ခင်ဗျားတို့အကျိုးကို ထိခိုက်မှာ စိုးရိမ်လို့ မခွဲချင်ဘူး။ ကျုပ်က ၂၁ ဦးသမားတွေနဲ့ မတည့်သည့်အတွက် သူတို့ကလည်း ခွဲချင်တယ်ဆိုလျှင် ကျုပ်က တွဲမယ်။ သူတို့က တွဲချင် လျှင် ကျုပ်ကခွဲမယ်။ ယခုမှာတော့ သူတို့က ခွဲချင်တယ်ဆိုတော့ ကျုပ်က တွဲဖို့ စီမံရလိမ့်မယ်။ ဒီတော့ ခင်ဗျားတို့နဲ့ ကျုပ်နဲ့ရည်ရွယ်ချက်ချင်း တူညီတယ်ဆိုပါတော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဆန်သူဌေး \u003c\/strong\u003e။ ။၂၁ ဦးနဲ့ ခင်ဗျားနဲ့ ဘယ်လိုဖြစ်ဖူးကြလို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျော်\u003c\/strong\u003e။ ။ဒီရာဇဝင်က အင်မတန်ရှည်လှပါတယ်။ တိုတိုပြောရ ရင် ကျုပ်က ဘယ်အလုပ်မှာလုပ်လုပ် ခေါင်းဆောင်လုပ်ရမှ လုပ်ချင် တယ်။ ခေါင်းဆောင်ခွင့်မရရင် ဂိုဏ်းခွဲရမယ်။ သို့သော် ဒီဟာတွေ ဖယ်ထားပြီး ကျုပ်တို့ကိစ္စကို ပြောကြပါဦးစို့။ ကျုပ်ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း ခင်ဗျားတို့နဲ့ ကျုပ်နဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ခြင်းတူတယ်။ ရည်ရွယ်ချက် အထမြောက်အောင် ကျုပ်က အလုပ်လုပ်တတ်တယ်။ ငွေမရှိဘူး။ ခင်ဗျား တို့က ငွေရှိတယ်။ သို့သော် ဒီကိစ္စမှာ ခင်ဗျားတို့ ကောင်းကောင်း အလုပ်မလုပ်နိုင်ဘူး။ ဒီတော့ကာ နှစ်ဖက်ခွဲပြီး အလုပ်လုပ်ရရင် ခရီးတွယ်ကျယ်ဖို့ ရှိတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဆန်သူ ဌေး။\u003c\/strong\u003e ။ ငွေဘယ်လောက်လိုသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျော်\u003c\/strong\u003e။ ။ “ငွေ လေးသိန်း လိုလိမ့်မယ်” ထိုအခါ ကုလားသူဌေးသုံးယောက်တို့မှာ တစ်ယောက်၏မျက်နှာကို တစ်ယောက် ကြည့်ကြပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ဆန်သူဌေးကြီးက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကျွန်ုပ်တို့အချင်းချင်း တိုင်ပင်ပါရစေ။ ၁၀ မိနစ်လောက် ခင်ဗျား အခန်း အပြင်ထွက်နေလိုက်ပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးထွန်းကျော်သည် အခန်းအပြင်သို့ ချက်ချင်းထွက်လာ၍ ပြတင်း ပေါက်တစ်ခု အနီးသို့သွားပြီး အပြင်သို့ လှမ်းမျှော်ကာ ငေးကြည့်လျက် နေ၏။ ထိုသူ၏ အမူအရာမှာ ငွေလေးသိန်းကိစ္စကြီးပင် ဖြစ်သော်လည်း အရေးမကြီးလှလေဟန်ဖြင့် ခပ်ပေါ့ပေါ့နှင့် ခပ်အေးအေးပင် ရှိနေ၏။ ဦးထွန်းကျော်မှာ လူ၏မျက်နှာကဲကို ခတ်ခြင်းအရာဌာန၌ အထူးကျွမ်း ကျင်သူဖြစ်၍ ပစ်လိုက်သောမြားချက်သည် စွဲလိမ့်မည်ဟူ၍ ဆုံးဖြတ် ထားဟန်ရှိ၏။ နာရီကိုကြည့်ပြီးနောက် ၁ဝ မိနစ်တိတိ ကြာသောအခါ တွင် ဦးထွန်းကျော်သည် အခန်းတွင်းသို့ တစ်ဖန်ဝင်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျော်\u003c\/strong\u003e။ ။ ဘယ့်နှယ်လဲ၊ ဆုံးဖြတ်ပြီးကြပြီလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဆန်သူဌေး\u003c\/strong\u003e။ ။'\u003cspan\u003eပြီးပါပြီ။ လေးသိန်းကို သဘောတူပါတယ်။ သို့သော် ခြွင်းချက်လေးတစ်ခု ထည့်သွင်းလိုပါတယ်။ ငွေလေးသိန်းကို သုံးဦး တည်းမပေးနိုင်၊ လေးဦးဖြစ်အောင် စိန်ဘာဘူချက်တာဂျီကို ခင်ဗျား ပါအောင် ဆွယ်ပေးပါ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျော်\u003c\/strong\u003e။ ။ သူပါရင် တစ်ယောက်ကို တစ်သိန်းကျ ခင်ဗျားတို့ ပေးမယ်ဆိုပါတော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဌေး\u003c\/strong\u003e။ ။ အမှန်ပြောရမှာဖြင့် သူပါမှ ကျုပ်တို့အလုပ်လုပ်ချင် တယ်။ သူ မပါရင် ဒီအကြံကို လက်လျှော့ဖို့ ကျုပ်တို့ဆုံးဖြတ်ထားပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျော်\u003c\/strong\u003e။ ။ ကောင်းပြီ။ သူ့ကိုပါအောင်ဆွယ်ဖို့ ကျွန်တော့်တာဝန် ထားလိုက်ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၎င်းနောက် ထိုသူလေးဦးတို့သည် ခွဲရေးတွဲရေးကိစ္စနှင့် မြန်မာ လူမျိုးတို့၏ စိတ်နေသဘောထားအကြောင်းကို နာရီဝက်ခန့်မျှ ကြာအောင် ဆက်လက်ဆွေးနွေးကြပြီးနောက် မော်တော်ကားများနှင့် အသီး သီးပြန်သွားကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးထွန်းကျော်သည် ချာချီလမ်း (ဦးဝိစာရလမ်း) ၌ရှိသော မိမိ၏ နေအိမ်သို့ ဆိုက်ရောက်သောအခါ အသက် ၂၀ ကျော်အရွယ်ခန့်ရှိ၍ ရုပ်ရည်ချောမောလှပသော မိန်းမတစ်ယောက်သည် ကားအနီးသို့ရောက် အောင် ပြေးဆင်းကာကြို၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e`\u003cspan\u003eဘယ့်နှယ်လဲ ကိုကို” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှူး ဘယ်က ကိုကိုလဲ။ နေရာကျပါရဲ့ သမီးရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544931229845,"sku":"","price":3000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d788f02f-7154-44ad-8539-69026743e3c0.jpg?v=1730250730"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ဗုဒ္ဓဘာသာ-ရှုထောင့်များ","title":"ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ရှုထောင့်များ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဗုဒ္ဓဝါဒရှုထောင့်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကားလ်မာ့က်စ်နှင့် မဟတ္တမဂန္ဒီတို့၏ ဝါဒများကို\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဗုဒ္ဓဝါဒ “ပေတံ” ဖြင့် တိုင်းထွာခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသက်အရွယ်ကြီးပြင်းလာပြီဖြစ်သော ဤနောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်သည် ပြဿနာအရပ်ရပ်ကိုဖြစ်စေ၊ ကမ္ဘာကျော် ပုဂ္ဂိုလ် ကြီးများ၏ အယူဝါဒနှင့် အပြုအမူများကိုဖြစ်စေ၊ ဗုဒ္ဓဝါဒရှုထောင့် မှ ဆန်းစစ်ဝေဖန်တတ်သော အလေ့အကျင့်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့လက်ထက်တွင် နည်းစနစ်တီထွင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက် ၍ ကမ္ဘာ၌ ကျော်ကြားခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှစ်ဦးမှာ ကားလ်မာ့က်စ် နှင့် မဟတ္တမဂန္ဒီ၏ အဟိံသဝါဒတို့မှာ သဘောကျလျှင်ကျသလို သဘောမကျလျှင် မကျသလို ဝေဖန်သူ အမြောက်အမြား ပေါ်ထွက်ခဲ့ကြ၏။ ကျွန်ုပ်တို့အဖို့ရာ၌မူ ကိုယ်တိုင်က သဘော ကျခြင်း မကျခြင်းကို အပထား၍ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ၏ ရည်ရွယ် ချက်သည် ဗုဒ္ဓဝါဒတည်းဟူသော “ပေတံ နှင့် တိုင်းထွာပါက မည်မျှအထိ အောင်မြင်ထိုက်သည် မည်မျှထက် ပို၍ မအောင် မြင်နိုင်ဟူသည်ကို တင်ပြရန် ကြိုးစားလိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပရိယေသန မူလက ဒုက္ခ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကားလ်မာ့က်စ်၏ ဆိုရှယ်လစ်စနစ်နှင့်ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ် သဘောမကျဘဲ မနေနိုင်သော ရည်ရွယ်ချက်ကြီးမှာ လူတိုင်း လူတိုင်း အလုပ်အကိုင် ကိုယ်စီရှိ၍ အလုပ်လက်မဲ့ မရှိစေရ၊ သားသမီးများ၏ ပညာရေးအတွက် မပူပန်ရ၊ နာဖျားရေးနှင့် အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်ရေးအတွက် မကြောင့်ကြရ။ အစိုးရက တာဝန် ယူသည်ဆိုသော အချက်ပင် ဖြစ်လေသည်။ ဂေါတမ ဗုဒ္ဓက ပရိယေသန မူလက ဒုက္ခဟု ဟောတော်မူရာ၊ အဓိပ္ပာယ်မှာ ဝမ်းရေးအတွက် ထိန်းကျောင်းရခြင်းတည်းဟူသော အလုပ်သည် ဒုက္ခကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ဟောတော်မူ၏။ များစွာသော တိုင်းပြည်များ၌ ဝမ်းရေးအတွက် အလုပ်လုပ်ရသော ဒုက္ခအပြင် ထိုအလုပ်ကို ရအောင် ကြံစည်အားထုတ် ရခြင်းသည်လည်း ဒုက္ခကြီးတစ်ခုဖြစ်နေ၏။ များစွာသော တိုင်းသူပြည်သားတို့ အဖို့မှာ ဝမ်းစာအတွက် အလုပ်လုပ်ရသော ဒုက္ခထက်၊ အလုပ် ရအောင် ရှာကြံရသော ဒုက္ခကပင် ပိုမိုကြီးကျယ်၍ အလုပ် လက်မဲ့အဖြစ်နှင့် တလည်လည်ဖြစ်ကာ စားရမဲ့ သောက်ရမဲ့ ဖြစ်ကြရသော အလုပ်သမား ဆင်းရဲသား အရေအတွက်သည် မနည်းလှဟု ကြားသိရ၏။ ဆိုရှယ်လစ် တိုင်းပြည်များတွင် အစိုးရက အလကားကျွေးထား၍ ထိုင်စားကြသည် မဟုတ်သော် လည်း ထိုက်တန်သော အလုပ်တစ်ခုရဖို့အတွက် အစိုးရက တာဝန်ယူသည်ဆိုသောကြောင့် ဝမ်းရေးအတွက် အတော်စိတ် အေးရ၍ ဗုဒ္ဓဟောတော်မူသည့် ပရိယေသနမူလက ဒုက္ခမှ တော်တော်ကြီးသက်သာရာရသဖြင့် ကျွန်ုပ်သဘောကျမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eလောကနိဗ္ဗာန်တဲ့ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမာ့က်စ်ဝါဒသမားများကမူ ဆိုရှယ်လစ်စနစ် (ထို့နောက် ကွန်မြူနစ်စနစ်)သည် လောကနိဗ္ဗာန် တည်ထောင်ခြင်းပင် ဖြစ် သည်ဆိုကာ အသားယူ၍ ပြောတတ်ကြ၏။ ကားလ်မာ့စ်က လည်း ဤအတိုင်းပင် ယူဆသည့် လက္ခဏာရှိ၏။ စားနေဝတ်” ဖူလုံလျှင် လူ့လောကသည် နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သကဲ့ သို့ မှတ်ထင်ကြပုံရ၏။ နိဗ္ဗာန်ဟူသော စကားကို ဤနေရာမျိုး၌ သုံးထိုက်ခြင်း၊ မသုံးထိုက်ခြင်းကို အပထား၍ ကားလ်မာ့က်စ် ရည်မှန်းသော ဆိုရှယ်လစ်တိုင်းပြည်များသည်လည်းကောင်း၊ ထိုထက်တစ်ဆင့်တက်၍ ကွန်မြူနစ် စနစ် တိုင်းပြည်မျိုး ဖြစ် လာခဲ့လျှင်လည်းကောင်း “လောကနိဗ္ဗာန်” ခေါ်ရလောက်အောင် တကယ်ငြိမ်းချမ်းခြင်းမျိုး ရှိနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကွန်မြူနစ်နှင့် သာမန်အလုပ်သမား \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်းဦးအံ့၊ ကားလ်မာ့က်စ်၏ ရည်ရွယ်ချက်အတိုင်း ဤ လက်ထက်တွင် ဖြစ်ပေါ်လျက်ရှိသော ဆိုရှယ်လစ်တိုင်းပြည်များ အနက် ဆိုဗီယက် ရုရှားပြည်သည် ရှေးဦးစွာ ပေါ်ပေါက်လာသော တိုင်းပြည်ဖြစ်၍ အကြီးကျယ်ဆုံးသော တိုင်းပြည်ဖြစ် သည်အလျောက် လောကနိဗ္ဗာန်” ခေါ်ဆိုလောက်အောင် ငြိမ်းချမ်း မှုရှိမရှိကို ဗုဒ္ဓဝါဒ၏ ‘ပေတံ” ဖြင့် တိုင်းထွာကြည့်ကြပါအံ့၊ ရုရှား ပြည်၌ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်မှုတွင် ကြိုးကိုင်ကြသော မာ့က်စ် ဝါဒီခေါ် ကွန်မြူနစ်များနှင့် သာမန် အလုပ်သမားများဟူ၍ လူနှစ်စား ရှိသည်ဆို၏။ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်သော မာ့က်ဆစ်ဝါဒီ များသည် အလုပ်သမားများအား ကိုယ်စားပြုသော လူများပင်ဖြစ်ပါသည်ဟု ဆိုကြပေလိမ့်မည်။ ဤအချက်ကို ကျွန်ုပ်ငြင်းလို သည်မဟုတ်၊ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်သော မာ့က်ဆစ်ဝါဒီများသည် အခြားတိုင်းပြည်များမှာကဲ့သို့ အရင်းရှင်များအတွက် ကိုယ်စား ပြုသူများ မဟုတ်ခြင်းကိုလည်း ကျွန်ုပ်နားလည်၏။ မည်သို့ ဆိုစေ၊ ကရုဏူသည် သိုးကျောင်းသားမှ တက်လာသော ဝန်ကြီးချုပ်တစ်ယောက် မှန်သော်လည်း ယခုအချိန်၌ နှင်တံကို ကိုင်လျက် သိုးကျောင်းသော အလုပ်ကို လုပ်တော့သည် မဟုတ် ပါ။ ဤကဲ့သို့ မလုပ်ခြင်းအတွက်ကြောင့် စီးပိုးသည်” ဆိုကာ အပြစ်ပြောလိုခြင်းလည်း မဟုတ်ရပါ။ ကွန်မြူနစ်ခေါ် မာ့က်စ် ဝါဒီများနှင့် ကြွင်းကျန်သော တိုင်းသူပြည်သားများမှာ အလုပ် ခြင်းတစ်မျိုးစီဖြစ်ခြင်းကို ထင်ရှားစိမ့်သောငှာ ပိုင်းခြားသတ်မှတ် ခြင်းမျှသာ ဖြစ်ပါသည်။ ရုရှားပြည်တွင် လူဦးရေ သန်းပေါင်း နှစ်ရာကျော် ရှိသည့် အနက် ကွန်မြူနစ်များမှာ ရာခိုင်နှုန်း အနည်းငယ် (သုံးလေးသန်း) မျှသာရှိ၍ ကြွင်းကျန်သော ပြည်သူ ပြည်သားများမှာ အလုပ်သမားသက်သက်များသာ ဖြစ်သည်ဟု ကြားသိရ၏။ ကွန်မြူနစ်များသည် ဆိုရှယ်လစ် စီးပွားရေးစနစ် ကို တည်ဆောက်ကြသော ဗိသုကာများဖြစ်ကြသည်ဆိုရာ ကြွင်း ကျန်သော တိုင်းသူပြည်သားများမှာ ထိုစနစ်၏ အကျိုးကျေးဇူးကို ခံစားကြရသောလူများသာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ အလုပ် သမားတိုင်းပြည်ဟု ခေါ်ထားပါလျက် တိုင်းသူပြည်သားကို နှစ်မျိုးနှစ်စား ခွဲခြားရမည်လောဟု အပြစ်မပြောလိုက်ပါလေ နှင့်၊ ရည်ရွယ်ချက်ရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကား ဆိုရှယ်လစ် စီးပွားရေးစနစ် တည်ထောင် ခဲ့ကြသော ဗိသုကာ (ကွန်မြူနစ်) များသည် လောကနိဗ္ဗာန်တည်း ဟူသော ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားလျက် ရှိကြသလော၊ သို့တည်း မဟုတ် သာမန်တိုင်းသူပြည်သား အလုပ်သမားများသည် လောကနိဗ္ဗာန်တည်းဟူသော ချမ်းသာသုခကို ခံစားလျက် ရှိကြ သလောဟူသည်ကို တခြားစီ ခွဲထုတ်စစ်ဆေးလိုသောကြောင့် မျှသာ ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမာ့က်ဆစ်များ၏ အထင်ကြီးချက် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ဆက်၍ရှင်းဦးအံ့ ဤကဲ့သို့ နိဒါန်းပျိုးလိုက်သည်ဆိုလျှင် “ဗိသုကာ” များသည်သာလျှင် လောကနိဗ္ဗာန်တည်းဟူသော ချမ်းသာသုခကို ခံစားလျက်ရှိကြသည်ဟု ကျွန်ုပ်က စွပ်စွဲတော့ မည် ထင်ကြပါက မှားပေလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်သည် မည်သူအားမျှ နှိပ်နယ်လိုသော စေတနာမရှိဘဲ၊ ဗုဒ္ဓဝါဒ ပေတံဖြင့် တည့်တည့် ကျကျ တိုင်းထွာကာ တင်ပြလိမ့်မည်သာ ဖြစ်ပါသည်။ ရှေးဦးစွာ “ဗိသုကာ' \u003cspan\u003eဆိုသူများ၏ လောကနိဗ္ဗာန်ကို စစ်ဆေးကြပါစို့၊ ကမ္ဘာ ၌ အနှံ့အပြားရှိနေကြသော မာ့က်ဆစ်ဝါဒီများ၏ ထင်မြင်ချက် မှာ မာ့က်ဆစ်ဆိုသူများသည် အချင်းချင်းလည်း ဝေဖန်ပြ၍ မိမိတို့ကိုယ်ကိုလည်း ဝေဖန်သော အလေ့အကျင့်ရှိကြရသောကြောင့်၊ အဟုတ်တကယ် နှလုံးရည်နှင့်ပြည့်စုံသည့် လူတော်လူ ကောင်းကြီးများသာလျှင် ပါတီ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နိုင် ကြသည်ဟု ယုံကြည်ကြ၏။ ပထမ၌ ကျွန်ုပ်သည် ၎င်းတို့၏ ယုံကြည်ချက်ကို ငြင်းဆိုခြင်းမပြုဘဲ ၎င်းတို့ဆိုလိုသော “လူတော် လူကောင်း” ဟူသည်မှာ မည်သို့သော အနက်အဓိပ္ပာယ်မျိုး ရှိလေ သနည်းဟု စဉ်းစားဆင်ခြင်မိ၏။ ယင်းတို့ရှိစဉ် ရုရှားပြည်၌ ဘယ်ရီယာကိစ္စ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ဘယ်ရီယာသည် ရုရှား ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ စွပ်စွဲချက်အရ၊ “သစ္စာဖောက်”တစ်ယောက် ဖြစ်သည်ဆိုလျှင် ထိုသူသည် ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ ထိပ်ဆုံးတန်း ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်ပေသောကြောင့် အထွတ်အထိပ်\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42295554474133,"sku":"","price":1300.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2a888007-05a5-4331-baa1-77921786127f.jpg?v=1730250754"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ဘာစကာဗျီလ်ခွေးကြီး","title":"ဘာစကာဗျီလ်ခွေးကြီး","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e[ \u003cspan\u003e၁ \u003c\/span\u003e] \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမစ္စတာ ရှားလော့(က) ဟုမ်း(စ်\u003c\/strong\u003e)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမစ္စတာ ရှားလော့(က)ဟုမ်း(စ်)သည် နံနက်စာစားရန် စားပွဲ၌ ထိုင်လျက်ရှိစဉ် ကျွန်ုပ်သည် ဆောင်းမီးဖိုအနီးရှိ ကော်ဇောပေါ်တွင်ရပ်လျက် ယမန်ညဉ့်က ဧည့်သည်တစ် ယောက် မေ့ကျန်ရစ်ခဲ့သော လမ်းလျှောက်တုတ်ကို ကောက် ယူကြည့်ရှုလေ၏။ ၎င်းတုတ်မှာ ခပ်တုတ်တုတ်ရှိ၍ သစ် သားဖြင့် ချောမွေ့စွာ ပြုလုပ်ထားလေသည်။ တုတ်၏လက် ကိုင်အောက်၌ ငွေကွပ်တစ်ခုပါရှိလေရာ ၎င်းအကွပ်ပေါ် တွင် “၁၈၈၄ ခုနှစ်၊ စီ-စီ-အိတ်(ချ) (C.C.H) \u003cspan\u003eဝင် မိတ် ဆွေများထံမှ ဂျိမ်း၊ မော်တီမာ၊ အမ်-အာရ်-စီ-အက်(စ) (\u003c\/span\u003eM.R.C.S) \u003cspan\u003eထံသို့” ဟူသော စကားလုံးများ ထွင်းထားလေ သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟုမ်း...ဘယ်နှယ့်လဲ ဝက်ဆင်၊ ဧည့်သည်ရဲ့ တုတ်မှ ဘယ်လိုကောက်နုတ်ချက်များ ရထားသလဲ၊ သူ့ကိုလည်း မတွေ့ လိုက်ရ၊ သူ့ကိစ္စကိုလည်း ကျုပ်တို့ မသိလိုက်ရလေတော့ ကံအားလျော်စွာ တွေ့ရတဲ့ ဒီပစ္စည်းဟာ အတော်အရေးကြီးနေတယ်။ ဒီတော့ တုတ်ကိုကြည့်ပြီး လူကို ဘယ်လို အကဲ ဖြတ်သလဲလို့ ကြားစမ်းပါရစေလားဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ်....(ကျွန်ုပ် မိတ်ဆွေကြီး၏ စဉ်းစားနည်းကို တတ်နိုင်သမျှ အတုခိုးလျက်) သူ့ကို နှစ်သက်ကြတဲ့ အထိမ်းအမှတ်အဖြစ်နဲ့ ဒီလက်ဆောင် ပေးထားကြခြင်းကို ထောက်ခြင်းအားဖြင့် ဒေါက်တာ မော်တီမာ ဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ လူကြိုက်များတဲ့ ဆရာဝန်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ရ မယ်။ အရွယ်အားဖြင့် လူကြီးပိုင်းရောက်ပြီလို့ ဆိုချင်တယ်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟုမ်း... ကောင်းတယ်ဗျို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟုမ်း... ဘာကြောင့်လဲဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနု... “သူဟာ တောပိုင်းမှာနေပြီး အများအားဖြင့် ခြေကျင် လျှောက်တဲ့ ဝါသနာရှိတယ်လို့ ဆိုချင်တယ်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ်... ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒီတုတ်ဟာ မူလက တော်တော် ကောင်းသော်လည်း ကိုင်ပါများလွန်းလို့ ဘလချာဖြစ်နေတဲ့အတွက် မြို့သား ဆရာဝန်တစ်ယောက်ဆိုလျှင် ကိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ဘူး။ တုတ်အဖျားက သံအစွပ်ကလေးဟာ အများကြီး စားသွားတဲ့အတွက် သူကိုင်ပြီး တော်တော်ကြီး လမ်းလျှောက်ထားတယ်လို့ ဆိုချင်တယ်ဗျာ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟုမ်း... နေရာကျပါဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ်..နို့ပြီး စီ-စီ-အိတ်(ချ)ဝင် မိတ်ဆွေများထံမှဆိုတဲ့ စကား လုံးများ ရှိသေးတယ်။ ဒီဟာက အမဲလိုက်သင်းတစ်သင်းသင်း ထင်ပါ ရဲ့။ အဲဒီအသင်းများအတွက် ဒေါက်တာ မော်တီမာက ဆရာဝန်အလုပ် နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ကိစ္စတစ်ခုခု ဆောင်ရွက်ပေးဖူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင် တဲ့ သဘောမျိုးနဲ့ ဒီတုတ်ကို လက်ဆောင်ပေးဟန်တူတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟုမ်း... တော်ပေတယ်၊ ဝက်ဆင် တကယ်တော်ပါပေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျုပ်ဆောင်ရွက်ခဲ့တဲ့ အမှုကိစ္စကလေးများအကြောင်းကို ခင်ဗျားရေး သားရာတွင် ခင်ဗျားက ကိုယ့်အစွမ်းကို ကိုယ်နှိမ့်ချပြီး ဖော်ပြပေးတယ် လို့ ကျုပ်က ဝန်ခံရပေမယ်။ ခင်ဗျားက ကိုယ်တိုင် အလင်းရောင်ထွက် နိုင်တဲ့ အစွမ်းသတ္တိမရှိသော်လည်း အလင်းရောင်ကို သွယ်ဆက်ပေးနိုင် တဲ့ သတ္တိရှိတယ်လို့ ဆိုရပေမယ်။ တချို့လူများဟာ ကိုယ်တိုင် မတော် လှပေမဲ့ လူတော်များကို နှိုးဆွပေးသလို ပြုတတ်ကြတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ ကျေးဇူးအပေါ်မှာ အပုံကြီး များတယ်လို့ ကျုပ်က ဝန်ခံပါတယ်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမစ္စတာ ရှားလော့(က)ဟုမ်း(စ်)သည် ကျွန်ုပ်အကြောင်းကို ယခင် က ဤမျှလောက် မပြောဖူးသည်ဖြစ်၍ ယခုပြောလိုက်သော စကားများ အတွက် ကျွန်ုပ်မှာ များစွာနှစ်သက်အားရခြင်း ဖြစ်မိသည်။ ယခင်ကမူ ကျွန်ုပ်၏ ချီးကျူးခြင်းများအတွက်သော်လည်းကောင်း၊ သူ၏ စဉ်းစား ဆင်ခြင်နည်းများကို လူအများသိအောင် ကျွန်ုပ်ကြိုးစားခြင်းများ အတွက်သော်လည်းကောင်း မစ္စတာရှားလော့(က)ဟုမ်း(စ) သည် မထီ တရီရှိခဲ့သည့်အတွက် ကျွန်ုပ်မှာ စိတ်ထဲက နာခဲ့ဖူးလေသည်။ ယခုမှာ ကျွန်ုပ်သည် သူ၏နည်းနာများကို သူကိုယ်တိုင်က ထုတ်ဖော်ချီးကျူး ခြင်းပြုရလောက်အောင် အသုံးပြုလိုက်သည်ဟု စဉ်းစားမိသဖြင့် စိတ် ကြီးဝင်မိလေ၏။ ၎င်းနောက် သူသည် တုတ်ကို ကျွန်ုပ်၏လက်မှယူ၍ အနည်းငယ်မျှကြာအောင် ကြည့်ရှုလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟုမ်း...(နေရာတွင် ပြန်ထိုင်ပြီးနောက်) “သိပ်တော့ မနက်နဲလှ ဘူး၊ နို့ပေမဲ့ စိတ်ဝင်စားဖို့တော့ ကောင်းတယ်။ ဒီတုတ်မှာ အညွှန်း ကလေးတစ်ခု နှစ်ခုလောက်တော့ ပါတယ်။ ဒါကို အခြေပြုပြီးတော့ ကောက်နုတ်ချက်ထုတ်ယူကြရမှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ်... အရေးကြီးတာထဲက ကျွန်တော် ရှန်းသွားတာများ ရှိ သလားဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟုမ်း'\u003cspan\u003eခင်ဗျားရဲ့ ကောက်နုတ်ချက်တွေဟာ အများအားဖြင့် ချော်တယ်ထင်တယ်ဗျို့၊ ခင်ဗျားဟာ ကျုပ်ကို နှိုးဆွပေးသလိုရှိတယ် လို့ ကျုပ်ပြောလိုက်တဲ့ စကားအဓိပ္ပာယ်က ပွင့်ပွင့်ပြောရလျှင် ခင်ဗျားရဲ့ လွဲခြင်းချော်ခြင်းများကို ကျုပ်တွေ့ရခြင်းဖြင့် ကျုပ်အဖို့ အမှန်သို့ရောက် အောင် လမ်းညွှန်ပေးသလိုဖြစ်တယ်လို့ ဆိုလိုခြင်းဖြစ်တယ်။ ဒီကိစ္စမှာတော့ ခင်ဗျား လုံးလုံးကြီးမှားတယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။ ဒီလူဟာ တော ပိုင်းက ဆရာဝန်တစ်ယောက်ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့အချက်ကတော့ မှန်ပါ တယ်၊ အများကြီး လမ်းလျှောက်တတ်တယ်ဆိုတဲ့ တစ်ချက်လည်း မှန်ပါတယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ်....ဒါဖြင့် ကျွန်တော် မှန်တာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟုမ်း...... အဲဒီလောက်အထိပဲ မှန်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ်....နို့ ဒါပဲမဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟုမ်း...'\u003cspan\u003eမဟုတ်သေးဘူး ဝက်ဆင်၊ ဒီဟာ အားလုံးမဟုတ်သေး ဘူး၊ ဥပမာတစ်ခုပြရလျှင် ဆရာဝန်တစ်ဦးတစ်ယောက်သို့ လက်ဆောင်ပေးတယ်ဆိုခြင်းဟာ အမဲလိုက်သင်းတစ်သင်းထံမှမဟုတ် ဆေးရုံ တစ်ရုံထံမှ ဖြစ်ထိုက်တယ် မဟုတ်လား။ အိပ်(ချ)ဆိုတဲ့ အက္ခရာရှေ့က စီစီဆိုတဲ့ အက္ခရာများပါရှိခြင်းအားဖြင့် ချယ်ရင်ကရော့(စ်)ဆေးရုံလို့ မတွေးထိုက်ပေဖူးလား”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ်... ခင်ဗျား မှန်ကောင်းမှန်ပေလိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟုမ်း.. ခင်ဗျားမှန်းပုံ တော်တယ်။ ဒီအချက်က လက်ခံလိုက်လျှင် ဒီလူအကြောင်းကို ကောက်နုတ်ချက်ထုတ်ဖို့ အခြေခံအသစ်တစ်ခု ပေါ် ထွက်လာတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ်.. '\u003cspan\u003eကောင်းပါပြီ။ စီစီအိပ်(ချ)ဆိုတဲ့ အက္ခရာမျိုးဟာ ချယ်ရင် ကရော့(စ)ဆေးရုံလို့ ဆိုလိုတယ်ထားပါတော့ ဘယ်လိုများ ကောက်နုတ်ချက် ထွက်လာနိုင်ပါသေးသလဲ”  \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟုမ်း... ကျုပ်နည်းတွေကို ခင်ဗျားသိပြီး မဟုတ်ဘူးလား သုံး ကြည့်လေဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ်... '\u003cspan\u003eထင်ရှားနေတဲ့ ကောက်နုတ်ချက်တစ်ခုမှာတော့ ဒီလူဟာ တောင်ပိုင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ မသွားမီ မြို့ထဲမှာ ကုသဖူးတယ်လို့ စဉ်းစားမိ တာပဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟုမ်း..ဒီထက်တစ်ဆိတ်လောက်ပိုပြီး စဉ်းစားနိုင်ပါသေးတယ်။ ဒီလက်ဆောင်မျိုးကို ဘယ်အချိန်အခါမျိုးမှာ ပေးတတ်သလဲတဲ့၊ ဒေါက်တာ မော်တီမာသည် တောပိုင်းမှာ ဆရာဝန်လုပ်ရန်အတွက် ချယ်ရင် ကရော့(စ) ဆေးရုံမှ နုတ်ထွက်တဲ့အခါမှာ ဖြစ်ရမယ်။ လက်ဆောင်ပေး တာကို ကျုပ်တို့သိတယ်။ မြို့ပိုင်းဆေးရုံမှ တောပိုင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ခြင်း ရှိဖူးတယ်ဆိုတာကိုလည်း ကျုပ်တို့သိတယ်။ ဒီတော့ကာ ဒီလက်ဆောင် ဟာ အဲဒီလိုပြောင်းရွှေ့တဲ့ အချိန်အခါမှာ ပေးတယ်လို့ တွေးယူလျှင် အတွေးခေါင်လွန်းတယ်လို့ မဆိုနိုင်ဘူးဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ်....“ယုတ္တိတော့ပါတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟုမ်း'…\u003cspan\u003eပြီးတော့လည်း လန်ဒန်မြို့ပေါ်မှာ ဆရာဝန်အဖြစ်နဲ့ အခြေတကျ ကုသဖူးတဲ့ ဆရာဝန်ကြီးတစ်ယောက်သာလျှင် မြို့ပိုင်း ဆေးရုံကြီးတစ်ခုမှာ ဆရာဝန်ဖြစ်နိုင်ခြင်းကို ထောက်သဖြင့်တစ်\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင်း၊ အဲဒီလို ဆရာဝန်တစ်ယောက်သည် တောပိုင်းသို့ ရွှေ့ပြောင်းဖို့ စိတ်ကူးထည့်မည်မဟုတ်သဖြင့် တစ်ကြောင်း၊ ဒီလူဟာ မြို့ပိုင်းဆေးရုံ ကြီးမှာ ဆရာဝန်ကြီးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေဘူးလို့ ကျုပ်တို့ ယူဆနိုင် တယ်။ ဒါဖြင့် သူဟာ ဘာလဲတဲ့ ဆေးရုံကြီးမှာလည်း နေခဲ့ဖူးတယ်။ ဆရာဝန်လည်း မဟုတ်ဘူးဆိုလျှင် ဘယ်လိုလူဖြစ်မလဲ။ ဆေးကျောင်း ထွက် လက်ထောက်ဆရာဝန်ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။ တုတ်မှာ ကွင်းထားတဲ့ သက္ကရာဇ်ကို ထောက်ခြင်းအားဖြင့် လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်လောက်က ဆေးရုံကြီးမှ ပြောင်း ရွှေ့သွားတယ်လို့ ကျုပ်တို့ သိရတယ်။ ဒါကြောင့် လူကြီးပိုင်းရောက်နေတဲ့ ဆရာဝန်ကြီးတစ်ယောက်ဆိုတဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ကောက်နုတ်ချက်ဟာ ပျက်သွားပြီး အသက် ၃၀ အောက် လူငယ်တစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာတယ်လို့ ဆိုရပေလိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ်...(ရယ်မောခါဖြင့်) “ထားပါတော့လေ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ အလုပ်အကိုင်လောက်တော့ ကောက်နုတ်ချက်ထုတ် ယူဖို့ မခဲယဉ်းလှဘူး ထားပါတော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်သည် စာအုပ်စင်မှ ဆေးဆရာဝန်များ၏ အမည်နေရပ်များ ဖော်ပြပါရှိသည့် ဒါရက်တိုရီ”ခေါ် စာအုပ်ကို လှမ်းယူ၍ ၎င်းအမည် ပါရှိသော စာမျက်နှာကို လှန်ပြီးလျှင် အောက်ပါအတိုင်း ဖတ်ပြလေ သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂျိမ်းမော်တီမာ့၊ အမ်၊ အာစီအက်(စ)၁၈၈၂ ခုနှစ်၊ ဂရင်ပင်၊ ပတ္တမိုး ဒီဗွန်နယ် ချယ်ရင်ကရော့(စ်) ဆေးရုံ၌ ၁၈၈၂ ခုနှစ်မှ ၁၈၈၄ ခုနှစ်ထိ လက်ထောက်ဆရာဝန် လုပ်ဖူးသည်။ ဂရင်ပင်၊ တော်စလီနှင့် ဟိုင်း ဘားရိုးအကွက်များအတွက် ဆရာဝန်အဖြစ်နှင့် ဆောင်ရွက်ခဲ့ဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟုမ်း...(ပြုံးစိစိမျက်နှာထားနှင့်) “ဘယ့်နှယ်လဲ ဝက်ဆင် အမဲ လိုက်သင်း မပါပါဘဲတကား။ နို့ပေမဲ့ တောပိုင်းက ဆရာဝန်ဆိုတဲ့ အချက်တော့ ထိုးထွင်းပါပေတယ်၊ ကျုပ်ရဲ့ ကောက်နုတ်ချက်တွေကတော့ တော်တော်မှန်နေတယ်၊ ဟော ပြောရင်းဆိုရင်း အိမ်ရှေ့တံခါးမှ ခေါင်းလောင်းသံ ကြားတယ်။ တုတ်ရှင်ရောက်လာပြီထင်တယ်။ နေရာက မရွေ့ပါနဲ့ ဝက်ဆင်၊ ခင်ဗျားနဲ့ လုပ်တူကိုင်ဖက်ချင်းလည်း ဖြစ်တယ်။ ခင်ဗျားရှိနေခြင်းဟာ ကျုပ်တို့ အသုံးဝင်ပါလိမ့်မယ်။ အကောင်းလား အဆိုးလားမသိ၊ ကိုယ့်ဆီကို တက်လာတဲ့ ခြေသံကြားရတဲ့ ယခုလို အချိန်မျိုးဟာ သိပ်အရေးကြီးတဲ့ အဆစ်အပိုင်းမျိုးပဲ ဆရာ ဝန်ကြီး ဒေါက်တာ မော်တီမာက စုံထောက်ရှားလော့(က) ဟုမ်း(စ)ဆီ ကို ဘယ်လိုကိစ္စမျိုးနဲ့ လာရောက်တယ် မပြောတတ်ဘူး ဝင်ခဲ့ပါလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောပိုင်းမှ ဆရာဝန်တစ်ယောက်ကို မျှော်လင့်လျက်ရှိသော ကျွန်ုပ်မှာ တံခါးမှဝင်လာသော ဧည့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် အံ့သြမိလေ၏။ ထိုသူမှာ အလွန်အရပ်မြင့်၍ ကြုံလှီသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်လေရာ ၎င်း၏ ရှည်လှသော နှာခေါင်းသည် ငှက်နှုတ်သီးသဖွယ် ချွန်လျက်ထွက်နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသူ၏ ပြာတာတာရှိသော မျက်လုံးများသည် တစ်လုံးနှင့် တစ်လုံး နီးကပ်စွာ တည်ရှိလျက် ရွှေကိုင်းတပ်ထားသော မျက်မှန်၏ နောက်မှ တောက်ပကြည်လင်စွာ ရှိနေကြ၍ စူးရှသော ကြည့်ခြင်းဖြင့် စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်တတ်လေသည်။ အသက်ငယ်သော်ငြားလည်း ၎င်း၏ ရှည်လျားသောကျောသည် ခပ်ကိုင်းကိုင်းရှိရာ လမ်းလျှောက်သောအခါတွင် ဦးခေါင်းသည် ရှေ့သို့ ငိုက်စိုက်ထိုးလျက် အထက်စီး ကြည့်တတ်သည့် ဟန်အမူအရာမျိုး ဖြစ်နေလေသည်။ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသောအခါတွင် ထိုသူသည် ဟုမ်း(စ)၏လက်ထဲ၌ ကိုင်ထားသောတုတ်ကို မြင်သည်နှင့် ဝမ်းမြောက်သံနှင့် လွှတ်ခနဲအော်ထည့်၍ ဟုမ်း(စ)ဆီသို့ သုတ်သုတ် လှမ်းလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ “သိပ်ပြီး ဝမ်းသာတယ်ခင်ဗျာ၊ ဒီမှာ မေ့ရစ်သလား၊ သင်္ဘောရုံး မှာ မေ့ရစ်သလားလို့ အမှန်မပြောနိုင်ဘူး။ ဘယ်နည်းနဲ့မှ ဒီတုတ်ကို ကျွန်တော် အပျောက်မခံနိုင်ဘူး ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟုမ်း... ချယ်ရင့်ကရော့(စ) ဆေးရုံကြီးမှ လက်ဆောင်မှတ် တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ... မှန်ပါတယ် ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟုမ်း...ဒါဖြင့် ကျုပ်တို့မှန်တာပေါ့။ ကိုင်း..ဒါထက် ဒေါက်တာ မော်တီမာ” .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ...မစ္စတာပါ ခင်ဗျာ။ မစ္စတာပါ အမ်၊ အာ၊ စီ၊ အက်(စ) ဘွဲ့ တစ်ခုတည်းရတဲ့ လူဖြစ်ပါတယ်။ ဒီဟာက မစ္စတာရှားလော့(က) ဟုမ်း(စ) မှတ်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟုမ်း...မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော့်မိတ်တွေ ဒေါက်တာ ဝက်ဆင် ဖြစ်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာတယ်ခင်ဗျာ၊ ခင်ဗျားမိတ်ဆွေနဲ့ တွဲပြီး ခင်ဗျားနာမည်ကိုလည်း ကြားရဖူးပါတယ်။ ခင်ဗျားနည်းနာတွေကို ကျွန်တော် အင်မတန် စိတ်ဝင်စားခဲ့ပါတယ် မစ္စတာဟုမ်း(စ)”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟုမ်း...ဧည့်သည်အား ကုလားထိုင်၌ထိုင်ရန် လက်ပြပြီးနောက် “ခင်ဗျားလက်ညှိုးကို ကြည့်ရခြင်းအားဖြင့် ကိုယ့်စီးကရက်ကိုကိုယ် လိပ်သောက်တတ်တယ်ထင်တယ်။ စီးကရက်သောက်ချင်လျှင် အားမနာ ပါနဲ့ သောက်နိုင်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသူသည် စီးကရက်စက္ကူနှင့် ဆေးကိုထုတ်၍ အံ့သြလောက် သော ကျင်လည်ခြင်းဖြင့် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို လိပ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟုမ်း.... ကျွန်တော့်နဲ့ ဆွေးနွေးစရာပြဿနာတစ်ခုရှိတယ် မှတ် တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ... အင်မတန် ထူးခြားနက်နဲတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုနဲ့ ရင်ဆိုင်တွေ့ နေရာမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လက်တွေ့ မလုပ်တတ်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သိလေတော့ ခင်ဗျားဆီကို လာခဲ့တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟုမ်း.....ဒီလိုဆိုလျှင် ဘယ်လိုပြဿနာမျိုးဆိုတာကို ရှင်းလင်း အောင်ပြောပြလျှင် အကောင်းဆုံးပါပဲ ဒေါက်တာမော်တီမာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာစကာ႕လ်ခွေးကြီး ဝတ္ထုကို စုံထောက်မောင်စံရှား ' \u003cspan\u003eအမည်ဖြင့် ဘာသာပြန်ဆိုခဲ့ဖူးသော်လည်း အင်္ဂလန်မှ အဖြစ်အပျက်ကို မြန်မာပြည်သို့ ရွှေ့ပြောင်း သယ်ယူရခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် သိမ်မွေ့သော အခြင်းအရာတို့၏ ထုံးစံ အတိုင်း အပြည့်အစုံမပါလာဘဲ အပြောင်းအလဲအားဖြင့် အချို့အဝက်မှာ ကပ်သပ်ကျန်နေရစ်သည်ကို တွေ့ကြရပေ \u003c\/span\u003e| \u003cspan\u003eသည်။ အိမ်တစ်ဆောင်ကို ရှုခင်းသာယာသောကုန်းမြင့်မှ ( တစ်နေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ ဆောက်လုပ်သည့်အခါ ကျင် လည်သော ဗိသုကာသည် မချို့မယွင်းအောင် ဖျက်ယူ ရွှေ့ ပြောင်းနိုင်သည်ဆိုစေကာမူ ကုန်းမြင့်ကလေးမှာ မပါလာတော့သည်ဖြစ်၍ အိမ်ပေါ်မှ တွေ့ မြင်ရသော ရှုခင်းသည် \u003c\/span\u003e| \u003cspan\u003eလည်းကောင်း၊ ကုန်းမြင့်ပေါ်၌ စွင့်စွင့်မတ်မတ် သပ်ရပ်လှသော မြက်ခင်းသည်လည်းကောင်း နောက်တစ်နေရာ - တွင် မတွေ့မမြင်ရတော့ချေ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်စံရှားအဖြစ်ဖြင့် ဖတ်ရသူတို့အဖို့မှာလည်း ဖတ် ပြီးပြီဖြစ်သဖြင့် ဖတ်ရန်မလိုဟု မအောက်မေ့ထိုက်ပေ။ ကြက်သားကို ကြော်၍ စားဖူးသော်လည်း နီနီရဲရဲကလေး ဖြင့် ကင်ထားသည့်အခါ တစ်မျိုးမွှေးကြိုင်၍ အရသာထူး ပြန်သကဲ့သို့ ရှိတတ်ပေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂလိပ်စာကို လုံလောက်စွာမတတ်သဖြင့် အလေ့ အကျင့်ပြုလိုသူတို့အဖို့မှာလည်း အချို့စကားလုံးများ၏ သိမ်မွေ့သော အနက်အဓိပ္ပာယ်များကို မည်ကဲ့သို့ ပြန်ဆို ထားသည်ဟူ၍ အရေးယူသင့်က ယူကြစေရန် သင်ခန်းစာ တစ်ရပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်စေနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544929558677,"sku":"","price":5000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_3440b661-22f5-436a-8721-6e9a47ad0b84.jpg?v=1730250765"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ဘာသာရေးခံယူချက်","title":"ဘာသာရေးခံယူချက်","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတရားဂိုဏ်းများကို ဝေဖန်ထိုက် မထိုက်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတန်ခူးလဆုတ် ၁၃ ရက် (၁၂-၄-၆၁) နေ့က ကျွန်ုပ်၏ ဓမ္မမိတ်ဆွေ တစ်ယောက် ဖြစ်သော မဟာစည်ဆရာတော်၏ တပည့်ရင်းတစ်ဦးသည် သတင်းစာ တစ်စောင်ကို ကိုင်လျက် ကျွန်ုပ်၏ နေအိမ်သို့ ရောက်လာ၏။ မိတ်ဆွေသည် အသားဖြူဖြူရှိသူဖြစ်၍ မခံချင်စိတ်ကြောင့် မျက်နှာနီမြန်း လျက်ရှိရာ သတင်းစာကို ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာအနီးသို့ ထိုးပြလျက် “ဆရာ ကြီး ဒီဝေဖန်ချက်ကို ဖတ်ရပြီလား” ဟု မေး၏။ ကျွန်ုပ်သည် သူပြသော သတင်းစာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သဖြင့် ကြေးမုံသတင်းစာ ဖြစ်ခြင်းကို သိရ သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိတ်ဆွေ၏ မျက်နှာ နီခြင်းအကြောင်းကို ရိပ်မိလေ ပြီ။ အကြောင်းမူကား ကြေးမုံသတင်းစာ `\u003cspan\u003eစာကြေးမုံ” အခန်းတွင် မဟာစည် ဆရာတော်၏ အဖောင်းအပိန်နည်းနှင့် ကျွန်ုပ်၏ ဒိဋ္ဌေ ဒိဋ္ဌ မတ္တိ စာအုပ် အကြောင်းကို ဦးဓမ္မဝါဒီ ရေးသည့် အရိယာဘုံသွား-ဉာဏ်လှေကားကျမ်းခေါ် စာအုပ်တွင် ပြစ်တင် ရေးသားထားခြင်းအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဖိုးကြီးမောင်၏ ဝေဖန်ချက်ကို ကျွန်ုပ် ဖတ်ထားပြီး ဖြစ်ပေသောကြောင့်တည်း။ ကျွန်ုပ်သည် ဦးဓမ္မဝါဒီ၏ ကျမ်းစာအုပ်ကို မဖတ်ရဖူးသေးသော်လည်း ၎င်း က မဟာစည်ဆရာတော်၏ အဖောင်းအပိန်နည်းသည် ဗုဒ္ဓဝါဒကို အနုနည်း ဖြင့် အမှည့်ခြွေ ခြွေခြင်းဖြစ်သည်ဟူ၍ လည်းကောင်း၊ မိစ္ဆာဝါဒ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ ဓမ္မရန်သူ၊ ဓမ္မအန္တရာယ် ဖြစ်သည်ဟူ၍ လည်းကောင်း စွပ်စွဲထားသည်ဟု ဖိုးကြီးမောင်က ကောက်နုတ်ဖော်ပြခြင်းကိုကား ဖတ်ရပြီးပါပြီ။ ထိုကတည်း က ရေးပုံကြမ်းလှချေတကားဟု စိတ်က အောက်မေ့၏။ ဤမိတ်ဆွေမှာမူမဟာစည်ဆရာတော်၏ တပည့်ရင်း ဖြစ်ရုံသာမက ဆရာတော်အား ကြည်ညိုသောနေရာတွင် မည်သည့် အခြားတပည့်များနှင့်မျှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်အောင် ကဲလွန်ပိုမောက်သူ ဖြစ်ပေရကား သူ၏ မျက်နှာနီခြင်းကို ကျွန်ုပ် မအံ့သြ ချေ။ သူ၏ ဆရာတော်အား ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချဝံ့သူသည် လူပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်၍ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ရသည်ဆိုပါက ထိုလူအား ကိုယ်ထိ လက် ရောက် မပြုလုပ် ဟူ၍ ကျွန်ုပ် အာမမခံဝံ့ပါ။ ဤမျှအထိ ဆရာတော်အပေါ် ၌ ယုံကြည်မှုသဒ္ဓါ ထက်သန်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်ပါသည်။ ဖိုးကြီးမောင်၏ ထုတ်နုတ်ဖော်ပြချက်တွင် ဦးဓမ္မဝါဒီက ကျွန်ုပ်၏ ဒိဋ္ဌေဒိဋ္ဌမတ္တိ စာအုပ် အကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ ပြင်းပြင်းထန်ထန်ကြီး မဟုတ်လှဘဲ ဤ ကျင့်စဉ်သည် အခြားလူများအတွက် မဟုတ်၊ ဗာဟိယနှင့် မာလုကျပုတ္တတို့ နှစ်ပါးအတွက် သက်သက်ဟောခြင်း ဖြစ်သည့်နှယ် ရေးထားသည်ဟု ဆိုလေ သည်။ ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ် ။ ။ “ကျွန်တော်လည်း ဖတ်ပြီးပါပြီဗျ၊ ရေးပုံက တော်တော် ကြမ်းတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိတ် ။ ။ “ခင်ဗျားအကြောင်းတော့ ဘယ်လိုရေးရေးဗျ၊ ဆရာတော် အကြောင်း ရေးပုံတော့ ကျွန်တော် မခံနိုင်ဘူးဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ် ။ ။ “ဘယ့်နှယ်လဲဗျ၊ ကျွန်တော့်အကြောင်းတော့ ဘာကြောင့် ဘယ်လိုရေးရေး ရေးရမှာလဲဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိတ် ။ ။ “ခင်ဗျားက လူပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ပဲဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ် ။ ။ “ဪ လူကိုတော့ ရေးစေ၊ ရဟန်းကိုတော့ မရေးစေနဲ့ လား။ ဒီလိုတော့ မခွဲခြားပါနဲ့လေ။ လူပုဂ္ဂိုလ်ပေမဲ့ တရားနဲ့ ပတ်သက်လို့ ရေးသားရာမှာ ကိုယ်တိုင် အားထုတ်လို့ အတွေ့သဘောနဲ့ ရေးတယ်ဆိုရင်တော့ မဟာစည်ဆရာတော်ကို ဝေဖန်ထားသလို ပစ်စလက်ခတ် မရေးထိုက် ဘူးဗျ။ ဆရာတော်ကို ရေးပုံဟာ ကျွန်တော်လည်း နာတတ်ပါတယ်။ နို့ပေ မဲ့ ခင်ဗျားက လူတခြား ရဟန်းတခြား လုပ်လာလေတော့ ခင်ဗျားဘက်သား တောင် တယ်မလုပ်ချင်တော့ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိတ် ။ ။ “ခင်ဗျားက ဆရာတော့်ဘက်သားလည်း မဟုတ်ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ် ။ ။ “ဆရာတော့်ဘက်သား ဟုတ်ပါတယ်၊ ခင်ဗျားဘက်သား မဟုတ်ချင်ဘူး။ ဆရာတော်ကို ခင်ဗျား ကြည်ညိုချင်တိုင်း ကြည်ညိုပါ၊ လူ ဆိုတိုင်းတော့ အထင်မသေးပါနှင့်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိတ် ။ ။ “ကိုင်း ရုပ်သိမ်းပါတယ်ဗျာ။ ကြည့်ပါဦးတော့၊ ဓမ္မန္တရာယ် တဲ့ဗျာ။ မဂ်ပေါက်ဖိုလ်ရောက် လမ်းညွှန်ပြတဲ့ ကျွန်တော့် ဆရာတော်ကို ဓမ္မန္တရာယ်တဲ့ဗျ။ ကောင်းရဲ့ လား။ သူကျမ်းပြုချင်ရင် သူ့ဘာသာသူ ပြုရော ပေါ့ ။ ဆရာတော်ကို ဘာကြောင့် ပုတ်ခတ်ရမှာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ် ။ ။ “ဆရာတော့်နည်းကို ဝေဖန်တာ မခံနိုင်ဘူးပေါ့ ဟုတ် လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိတ် ။ ။ “ဘယ်ကလာ ခံနိုင်လိမ့်မှာလဲခင်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ် ။ ။ “သူတစ်ထူး စာကို ဝေဖန်ခြင်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ ကျွန်တော့် အယူအဆတစ်ခုကို တင်ပြပါရစေဗျ။ နားထောင်မလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိတ် ။ ။ “ကျွန်တော်က အင်မတန် မခံချင်ပြီး စိတ်ဆိုးနေတာဗျ။ ကိုင်း ပြောပါဗျာ၊ နားထောင်ပါ့မယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ် ။ ။ “ကိုယ့်စာကိုယ်ရေးပါ၊ သူတစ်ပါးစာကို မဝေဖန်ချင်ပါနဲ့ ဆိုတဲ့ အယူအဆဟာ စဉ်းစားဆင်ခြင်တတ်တဲ့ အလေ့အထနုသေးတဲ့ တိုင်း ပြည်သားများရဲ့ အယူအဆတစ်ခုပဲဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိတ် ။ ။ “သူတစ်ပါးစာကို ဝေဖန်လို့ ဘာအကျိုးရှိသလဲဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ် ။ ။“မယ်ဘွဲ့ မောင်ဘွဲ့ ဟိုအကြောင်းဒီအကြောင်း ရေးသား ထားတဲ့ စာမျိုးတွေကိုတော့ ဝေဖန်လို့ အပိုပဲ ထားပါတော့။ မှန်မှန်မှားမှား အရေးမကြီးဘူးပေါ့။ သို့သော် မဂ်ရောက်ဖိုလ်ပေါက်ဆိုပြီး လမ်းညွှန်ပြနေ ကြတဲ့ နည်းတွေနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့ ဝေဖန်လိုက်တယ်ထင်ရင် ဝေဖန်တာ ကို ကျွန်တော်သဘောတူတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိတ် ။ ။ “နေမြင်လမြင် ခေါ်လောက်တဲ့ ဆရာတော်တစ်ပါးရဲ့ နည်းကို အနုညာတ တစ်ယောက်က ဝေဖန်လို့ တော်နိုင်ပါ့မလားဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ် ။ ။ “သူတင်ပြချင်တာ တင်ပြပေစေလေ၊ ဖတ်တဲ့လူက ကြည့် ဖတ်ပေါ့။ ကြိုက်တဲ့လူကြိုက် မကြိုက်တဲ့လူနေ။ ဖတ်တဲ့လူမရှိရင် သူ့စာအုပ် မြုပ်သွားမှာပေါ့ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိတ် ။ ။ “လူတွေ နားယောင်မကုန်ပေဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ် ။ ။ “နားယောင်တဲ့လူ ယောင်တာကိုတော့ မတတ်နိုင်ဘူး။ ဒီစာအုပ်က မှန်တယ်၊ ဒီစာအုပ်ကတော့ မှားနေလို့ လူတွေကို နားယောင် စေတတ်လို့ မထုတ်သင့်ဘူးလို့ ကြည့်ပြီးဆုံးဖြတ်နိုင်တဲ့ ရွှေဉာဏ်တော်ရှင် ဘယ်မှာ ရှိသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိတ် ။ ။ “ဒီလိုဆို ခက်နေရောပေါ့ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ် ။ ။ “မခက်နဲ့လေ။ ညစ်ညမ်းတဲ့ စာပေမျိုး မဟုတ်လျှင် သူ့ အယူအဆကို သူထုတ်ပြနိုင်ခွင့် ရှိသင့်တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိတ် ။ ။ “ဒါဖြင့် ဆရာကြီးက ဦးဓမ္မဝါဒီရဲ့ ကျမ်းကို ထောက်ခံ တယ်ပေါ့လေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ် ။ ။ “သူ့စာအုပ်ကို ထောက်ခံတယ်လို့ ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါ ဘူး။ မဂ်ရောက်ဖိုလ်ပေါက်ဆိုတဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ဝေဖန်ချင်တဲ့လူရှိလျှင် ဝေဖန်နိုင်ခွင့် ရှိသင့်တယ်လို့ ဆိုလိုခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ သို့သော် ဦးဓမ္မ ဝါဒီရဲ့ ဝေဖန်ပုံဝေဖန်နည်းကတော့ တစ်ဆိတ် ကြမ်းလွန်းတယ်လို့ ဆိုရမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိတ် ။ ။ “ကြမ်းဆို လွန်နေတာပဲဗျ။ ဓမ္မန္တရာယ်တဲ့။ မိစ္ဆာဝါဒတဲ့။ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိတဲ့။ အမှည့်ခြွေ ခြွေတယ်တဲ့။ ကောင်းနိုင်သေးရဲ့ လားဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ် ။ ။ “စကားလုံးတွေ ကြမ်းတာကတော့ အမှန်ပဲ။ သူ့ကျမ်း စာအုပ်ကိုတော့ မဖတ်ရသေးလို့မို့ ဒီလိုဆိုရလောက်အောင် အကြောင်းပြ ဘယ်လောက်များ ကောင်းတယ်လို့တော့ မပြောတတ်ဘူး။ အဖျားဆွတ် သုံးထားတဲ့ စကားလုံးတွေကတော့ ဆိုးရွားလိုက်တာဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိတ် ။ ။ “မဟာစည်ဆရာတော်ကို အသာထားပြီး ဒီဘုန်းကြီးနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ပြိုင်စမ်းချင်ပါတယ်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ် ။ ။ “ခင်ဗျားက ကိုယ့်ဆရာတော်ကို ထိလို့ မခံချင်လို့ ပြော နေတာကိုးဗျ။ တကယ့်တကယ်ဆိုတော့ အကြောင်းယုတ္တိ ခိုင်လုံအောင် ပြပြီး ခင်ဗျား ငြင်းနိုင်ပါ့မလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိတ် ။ ။ “ငြင်းနိုင်ပါတယ်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ် ။ ။ “ခင်ဗျားက သူ့စာအုပ်ကို ဖတ်ပြီးပြီလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိတ် ။ ။ “မဖတ်ဖူးပါဘူးဗျာ၊ ဖတ်လည်း မဖတ်ချင်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ် ။ ။ “ဒီလို ဘယ့်နှယ်ဖြစ်နိုင်မလဲဗျ။ သူ့ကို ငြင်းမယ်ဆိုရင် သူ့ကျမ်းကို ဖတ်ဦးမှပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိတ် ။ ။ “သူ ဘာတွေရေးရေး ကျွန်တော် ငြင်းနိုင်တယ်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ် ။ ။ “ဒီလိုလည်း မဟုတ်သေးဘူးလေ။ သို့သော် ဦးဓမ္မဝါဒီ ရဲ့ စာအုပ်နဲ့ပတ်သက်လို့ ကျွန်တော် မြင်ထားတဲ့ အပြစ်တစ်ခုတော့ ရှိတယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိတ် ။ ။ “ခင်ဗျားက တစ်ခုတည်း မြင်တယ်။ ကျွန်တော်က အားလုံးကုန် အပြစ်ချည်း မြင်တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ် ။ ။ “မဖတ်ရဘဲနဲ့ မြင်တယ်လား” မိတ် ။ ။ “အလကားစာအုပ် နေမှာပေါ့ ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ် ။ ။ “ခင်ဗျားကတော့ ဆရာတော်ကို ဝေဖန်တဲ့ စာအုပ်ဆိုရင် အလကား စာအုပ်၊ ဝေဖန်တဲ့လူဆိုလျှင် အလကားလူ၊ ဒီလိုမဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိတ် ။ ။ “ဟုတ်တာပေါ့ ဗျ။ ကျွန်တော့်ဆရာတော်လိုဟာမျိုး” နုပ် ။ ။ “ခင်ဗျားက ပုဂ္ဂိုလ်စွဲ သိပ်အားကြီးတာကိုး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိတ် ။ ။ “ဆိုချင်လည်း ဆိုတော့ဗျာ။ ကျွန်တော့်အဖို့မှာတော့ မဟာစည်မှ မဟာစည်ပဲဗျို့။ ဒါထက် ဦးဓမ္မဝါဒီရဲ့ စာအုပ်မှာ ဆရာကြီး မြင်တဲ့ အပြစ်တစ်ခုဆိုတာ ကြားပါရစေဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုပ် ။ ။ “ကျွန်တော်မြင်တဲ့ အပြစ်ကတော့ ဝေဖန်စရာရှိလို့ ဝေဖန် ပေမဲ့ စကားလုံး ကြမ်းကြမ်းကြီးတွေကို ရှောင်သင့်တယ်။ ဥပမာ မိစ္ဆာ ဒိဋ္ဌိလို့ သူက ဆိုထားတယ် မဟုတ်လား။ ဒီလိုစကားလုံး ကြမ်းကြမ်းကြီးနဲ့ ဖွင့်ဆိုမယ့်အစား မဟာစည် ဆရာတော်ရဲ့ အဖောင်းအပိန် ကျင့်စဉ်ဟာ ဗုဒ္ဓဝါဒနဲ့ ဘယ်ပုံ မကိုက်ညီလို့မို့ အမြင်မှားဖြစ်နေပုံ၊ အယူမှားဖြစ်နေပုံ၊ ဗုဒ္ဓဝါဒနဲ့ ဘယ်ပုံဘယ်နည်း ဆန့်ကျင်နေပုံ စသည်တို့ကို ထောက်ပြနိုင် တယ် ဆိုရင် ပြသင့်ပါတယ်။ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိပဲ၊ မိစ္ဆာဝါဒပဲ၊ ဓမ္မန္တရာယ်ပဲလို့ အမည် ကြမ်းကြီးတွေ ဖော်ထုတ်ပြီး ရေးတာမျိုးကတော့ တစ်ဖက်သား နာကြည်းအောင် ကလော်တုတ်တာမျိုးနဲ့ တူနေတာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာပြည်မှာ စာကို ဖြစ်စေ၊ ပညာရပ်တစ်ခုကို ဖြစ်စေ၊ တရားကို ဖြစ်စေ စစ်ဆေးဝေဖန်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46923271733397,"sku":null,"price":4500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b62e1656-c2c0-4129-9c6a-e610e8bcce70.jpg?v=1730250781"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ဘီလူးစည်းလူ့စည်းပိုင်ဖြားသတ်မှတ်သင့်သောအချက်အလက်များ","title":"ဘီလူးစည်းလူ့စည်းပိုင်ဖြားသတ်မှတ်သင့်သောအချက်အလက်များ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကမ္ဘာနှင့်အဝှမ်း ခေါင်းပါးလာသည့် အခြင်းအရာတစ်ခု\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငြိမ်း\u003c\/strong\u003e ။ “ဒီကနေ့တော့ ခင်ဗျားအားထုတ်ထားတယ်ဆိုတဲ့ မေတ္တာဘာဝနာအကြောင်းကို ဆွေးနွေးကြစို့ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေ ။ “ခင်ဗျားသိချင်တာကို မေးစမ်းဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငြိမ်း ။ “ခင်ဗျားဟာ ဝိပဿနာနဲ့ပတ်သက်လို့ စာအုပ်တွေတောင် ထုတ်လာခဲ့ပြီး အားထုတ်ရာကျတော့ ဘာ့ကြောင့် မေတ္တာဘာဝနာဘက်ရောက်သွားသလဲဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေ ။ “ဝိပဿနာအလုပ်ဆိုတာက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လွတ်မြောက်ရေးအတွက် ဖြစ်တယ်။ ဒီခေတ်မှာ ကမ္ဘာနဲ့အဝှမ်း မေတ္တာတရား ခေါင်းပါးလာကြလို့ အတိုက်အခိုက်၊ အသတ်အဖြတ်တွေ ပေါ များနေလေတော့ မေတ္တာ ဘာဝနာအလုပ်ကို အားထုတ်ရလျှင် သတ္တဝါအများအဖို့ ကျေးဇူးပြုနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်တဲ့အတွက်မေတ္တာပွားများခြင်းအလုပ်ကို အားထုတ်ကြည့်ခြင်းပါပဲဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငြိမ်း ။ “ခင်ဗျားက မေတ္တာပို့ရုံနဲ့ လူတွေ ကောင်းစားနိုင်ရောလားဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေ ။ “ကျုပ်က စိတ်ရဲ့ တန်ခိုးသတ္တိကို ယုံကြည်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ဗျ။ လူ့သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ ထူးထူးကဲကဲ စိတ်စွမ်းရှိပြီး လောဘကြီး တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးတစ်ယောက် ပေါ်ပေါက်လာတဲ့အခါတိုင်း လူတွေအများအပြား ဒုက္ခရောက်ကြရခြင်းကို ကြုံခဲ့ကြ ရတယ်။ ဥပမာ ဂန်ဂစ္စခန်တို့၊ အလက်ဇန္ဒားတို့၊ နပိုလီယံတို့၊ ကိုင်ဇာတို့၊ ဟစ်တလာတို့ပေါ့ဗျာ။ ဟစ်တလာတစ်ယောက် ပေါ် ပေါက်တဲ့အတွက်ဆိုလျှင် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်မှာ ကမ္ဘာသူ ကမ္ဘာသား သန်းပေါင်း ၂၀ ကျော်လောက် သေကျေပျက်စီးခဲ့ရတယ်လို့ ဆို တယ်။ မကောင်းတဲ့ဘက်က အစွမ်းထက်သလို ကောင်းတဲ့ဘက် မှာလည်း အသုံးချတတ်သူရှိလျှင် အစွမ်းသတ္တိရှိနိုင်တယ်လို့ယုံကြည်တယ်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငြိမ်း ။ “စိတ်စွမ်းရှိတဲ့ လောဘသမားကြောင့် လူတွေဒုက္ခရောက်ကြရခြင်းကတော့ ဟုတ်ပါပြီ၊ ကောင်းတဲ့ဘက်အကြောင်းကို သာဓကတင်ပြစမ်းပါဦးဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေ ။ “မေတ္တာတရားအကြောင်းကို ဂေါတမဗုဒ္ဓ ဟောတော်မူတာ ခင်ဗျားကြားဖူးတယ် ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငြိမ်း ။ “ပြောစမ်းပါဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေ ။ “တိရစ္ဆာန်ကို ပေးလှူရခြင်းထက် အလို (လူယုတ်မာ)ကို ပေးလှူရခြင်းက မြတ်တယ်၊ သည့်ထက် လီ (သူတော်ကောင်း)ကို ပေးလှူရခြင်းက အကျိုးကြီးတယ်၊ သူ့ထက် သောတာပန်ပုဂ္ဂိုလ်၊ သည့်ထက် သကဒါဂါမ်၊ သည့်ထက်အနာဂါမ်၊ သည့်ထက် ရဟန္တာ၊ သည့်ထက်ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ၊ သည့်ထက် သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ မြတ်စွာဘုရားကို ပေးလှူရခြင်းက အကျိုးကြီးတယ်၊ မြတ်စွာဘုရားတွေ တင်ပလ္လင် ခွေလျက် စကြဝဠာ တစ်ပတ်ပြည့်အောင် ထိုင်တော်မူ နေကြသည် ကို သင်္ကန်းတစ်စုံစီ ကပ်လှူရခြင်းထက် မေတ္တာတရားကို ပန်း တစ်နမ်းစာအချိန်မျှလောက် အာရုံပြုရခြင်းက အကျိုးများတယ်လို့ဟောတော်မူခဲ့တယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငြိမ်း ။ “ဒီလိုဆို မေတ္တာတရားဟာ တယ်တန်ဖိုးကြီးပါကလားဗျ။ ဘယ်လို မေတ္တာမျိုးပါလိမ့်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေ ။ “မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ယောက်ျားကလေးတစ်ယောက်က“\u003cspan\u003eမင်းကို ငါမေတ္တာရှိပါတယ်ကွယ်” ဆိုတဲ့ မေတ္တာမျိုး မဟုတ်သေးဘူးဗျ” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငြိမ်း ။ “သားနဲ့အမိ၊ မောင်နဲ့နှမ အချင်းချင်းထားရှိတဲ့ မေတ္တာမျိုးကောဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေ ။ “ကိုယ့်သား ကိုယ်ချစ်ခြင်း၊ ကိုယ့်နှမ ကိုယ်ချစ်ခြင်း ဆိုတာမျိုးတွေကတော့ ဓမ္မတာ မေတ္တာမျှသာဖြစ်တယ်၊ အကျိုးပေးထူးကဲ လောက်အောင် ကြီးကျယ်တဲ့မေတ္တာမျိုး မဟုတ်သေးဘူးဗျ။ ဆွေမ တော် မျိုးမတော် သူငယ်ချင်းမိတ်ဆွေမျှ မဟုတ်တဲ့ သူစိမ်းတစ်ရံ ဆံများအပေါ်မှာ ခုတင်က ပြောခဲ့တဲ့ သားအမိ၊ သားအဖတို့ရဲ့ကောင်းစားစေချင်သော (ဗြဟ္မစိုရ်)မေတ္တာမျိုးထားရှိနိုင်ပါမှ အကျိုးပေး ကြီးကျယ်ထက်သန်နိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငြိမ်း ။ “သဗ္ဗေသတ္တာ အဝေရာဟောန္တု အစချီတဲ့ မေတ္တာသုတ် ပရိတ်တော်ကို ခေါက်ပေါင်းများစွာ ရွတ်ဆိုလျှင်ကောဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေ ။ “ပရိတ်ရွတ်ခြင်းကတော့ အကျိုးရှိပါတယ်။ သို့သော် ခုတင်ကပြောခဲ့တဲ့ ပန်းတစ်နမ်းစာ အချိန်မျှဆိုတဲ့ မေတ္တာမျိုးတော့ မဟုတ် ပေသေးဘူးဗျ။ ဒါမျိုးလောက်နဲ့ဆိုလျှင် ပရိတ်တစ်သုတ်ဆို ပန်း အကြိမ်တစ်ရာနမ်းသလောက်မကလို့ ပရိတ်သမားတွေ ဗြဟ္မာပြည်က ဆင်းရဖို့တောင် မရှိတော့ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငြိမ်း ။ “ခင်ဗျား မေတ္တာပို့ပုံကို ပြောပြစမ်းပါဦးဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေ ။ “ထုံးစံအတိုင်း မေတ္တာသုတ်ပရိတ်တော်ကို ရွတ်ချင်လည်း ရွတ်ပေါ့ဗျာ၊ မေတ္တာသုတ်ပရိတ်ကတော့ အခါခပ်သိမ်း သင့်တော်အောင် စပ်ဟပ်ထားခဲ့တဲ့ သုတ်ပေကိုးဗျ။ သို့သော် ကျုပ်ကတော့ သည် ခေတ် သည်အခါနဲ့ သင့်တော်အောင် ကိုယ့်ဟာကိုယ် စီမံဖန်တီးထားခဲ့တဲ့ စာကလေးတစ်ပုဒ် ရှိတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငြိမ်း ။ “ဘယ်လိုလဲဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေ ။ “သည်ခေတ်ဟာ တိုင်းပြည်သားအချင်းချင်း၊ အစိုးရ အချင်းချင်း၊ကမ္ဘာသားအချင်းချင်း မသင့်မတင့်ရှိကြပြီး နေ့ ရှိသမျှ ရန်ဖြစ်နေ ကြတဲ့ အချိန်အခါ ဖြစ်နေတယ်၊ တစ်ကျပ်တန်အတွက်နဲ့သတ်၊ စကားပြော မတည့်ရုံနဲ့ သတ်၊ အဖိုးမတန်တဲ့ ကျောက်ကုန်းအ တွက် လူပေါင်းထောင်သောင်း အသေခံတိုက်၊ ကမ္ဘာတစ်ခြမ်းကွာလှမ်းတဲ့ဒေသမှာ အာဏာစက်ဖြန့်ချိရေး အတွက် ငွေကိုရေလို သွန်ပြီး အသက်ပေါင်းထောင်သောင်း ဆုံးရှုံးခံတိုက်၊ လူ့သမိုင်းမှာ မကြုံခဲ့ဖူးသလောက် ကြံကြံစည်စည် လောဘဇောထွက်ပြီး အလဟဿငွေကုန်လူသေခံနေကြတဲ့ခေတ်ကြီးပဲလို့ ကျုပ် မြင်နေတယ်ဗျာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငြိမ်း ။ “ကျုပ်လည်း သဘောတူပါတယ်၊ သည်တော့ ဘယ့်နှယ်လုပ်မလဲဗျာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေ ။ “စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ မေတ္တာပို့ရမယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငြိမ်း ။ “စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ်မှလဲဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေ ။ “ခုတင်က ပြောခဲ့တဲ့ နပိုလီယံတို့၊ ကိုင်ဇာဘုရင်တို့၊ ဟစ်တလာတို့ဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ လောဘကြီးရုံ ကြီးကြတာ မဟုတ်ဘူးဗျ။ စိတ်ဓာတ် (Will Power) \u003cspan\u003eထက်သန်ကြတဲ့ လူတွေဖြစ်တယ်။ မကောင်းတဲ့ဘက်မှာ ဖြစ်စေ၊ ကောင်းတဲ့ဘက်မှာဖြစ်စေ၊ အစွမ်းထက်ဖို့ဆိုလျှင် စိတ်ဓာတ်ထက်သန်ဖို့ လိုတယ်ဗျ” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငြိမ်း ။ “ဟုတ်မှာပေါ့ ဗျာ၊ သည်တော့ ခင်ဗျား ဘယ့်နှယ်လုပ်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေ ။ “စိတ်ဓာတ်အင်အားကြီးထွားအောင် စိတ်စူးစိုက်တဲ့ (Concentration) \u003cspan\u003eအလေ့အကျင့် လုပ်တယ်ဗျ\u003c\/span\u003e\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငြိမ်း ။ “ဘယ်လိုလုပ်သလဲဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေ ။ “ကျုပ်က အသက် ၃၅-၃၆ နှစ်လောက်ကတည်းက သင်္ကန်းဝတ်ပြီး အားထုတ်ခဲ့တာ ပီတိ၊ သုခ၊ ဧကဂ္ဂတာ ဆိုတဲ့ ဈာန်စိတ်ထိ | \u003cspan\u003eအောင် ရောက်ခဲ့ဖူးတယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ငြိမ်း ။ “ဒါဖြင့် ခင်ဗျား တန်ခိုးသတ္တိထူးတွေ ရခဲ့ဖူးတယ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေ ။ “တန်ခိုးဆိုတာ အဘိဉာဏ်ဗျ၊ ဈာန်စိတ်ဖြစ်ရုံနဲ့ အဘိဉာဏ်ရသည် မဟုတ်သေးဘူး။ ကျုပ်ရေးခဲ့တဲ့ တစ်သက်တာမှတ်တမ်းစာအုပ်ထဲမှာ ရှင်းပြဖူးပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငြိမ်း ။ “ခုလည်း ခင်ဗျားရတယ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေ ။ “ဟိုတုန်းကတည်းက ‘လျှောခဲ့ပါပြီ။ သို့သော် ကျုပ်မှာ အထုံပါရမီရှိထားလေတော့ ရက်အနည်းငယ် လေ့ကျင့်လိုက်တယ် ဆိုလျှင် အပုံကြီးစိတ်တည်ငြိမ်လာပြီး သမာဓိကောင်းလာလို့သတ္တိကလေးများ ပေါ်လာပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငြိမ်း ။ “ပြီးတော့ကောဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေ ။ “စိတ်တည်ငြိမ်ပြီး ထက်သန်အောင် လုပ်ပြီးတဲ့နောက် စိတ်ကိုဖြူစင်အောင် လုပ်ရသေးတယ်။ ကောက်ကျစ်တဲ့စိတ်၊ ညစ်ပတ် တဲ့စိတ်၊ မနာလိုဝန်တိုအားကြီးတဲ့ စိတ်မျိုးရှိလျှင် မအောင်မြင်နိုင်ဘူးဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငြိမ်း ။ “ရဟန္တာဖြစ်လောက်အောင် ဖြူစင်မှလားဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေ ။ “ရဟန္တာလောက် မဖြူစင်တောင် ဣဿာ မစ္ဆရိယခေါ်တဲ့ မနာလိုဝန်တိုမှုတို့ကို လက်မခံဘဲဖြူစင်အောင် ကြိုးစားမယ်ဆိုတဲ့ ပြဋ္ဌာန်းချက်တော့ ရှိရမယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငြိမ်း ။ “ဟုတ်တယ်ဒါ့၊ တစ်ဖက်သားကြီးပွားခြင်းကို မနာလိုတတ်တဲ့လူဟာ မေတ္တာဘာဝနာပွားလို့ ဘယ်အောင်မြင်နိုင်မလဲဗျာ၊ ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ၊ နောက်ကောဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေ ။ “စိတ်၏ခွန်အား ထက်သန်ခြင်း၊ ဖြူစင်ခြင်းဆိုတဲ့ အင်္ဂါနှစ်ရပ်နဲ့ပြည့်စုံတဲ့အခါမှာ အောက်ပါအတိုင်း နှလုံးသွင်းတယ်ဗျ။“\u003cspan\u003eမိမိမှအစ တိုင်းပြည်သားအချင်းချင်း၊ ကမ္ဘာသားအချင်း ချင်း သင့်သင့်မြတ်မြတ် ကြင်ကြင်နာနာ ကိုယ်ချင်းစာလျက် သဒ္ဓါ ကြည်ဖြူစွာနှင့် ကူညီစောင့်ရှောက်ကြခြင်းများကို မြင်လိုလှပါဘိ သည်၊ ကြားလိုလှပါဘိသည်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီအတိုင်း အကြိမ်ကြိမ်အဖန်ဖန် နှုတ်မှရွတ်ဆိုရင်း ၎င်း စကားများတွင် ပါရှိတဲ့ အနက်အဓိပ္ပာယ်အတိုင်း စိတ်ထဲက လှိုက် လှိုက်လှဲလှဲ လေးလေးနက်နက် နှလုံးသွင်းလိုက်ပါဖို့ ကြိုးစားရ တယ်ဗျ။ တချို့လူတွေ မေတ္တာသုတ် ပရိတ်ရွတ်တော့ ပါးစပ်က ရွတ်ပြီး စိတ်က ရောက်ချင်ရာရောက်၊ စဉ်းစားချင်ရာ စဉ်းစားလို့အကျိုးမများဘူးဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငြိမ်း ။ “ဟုတ်တာပေါ့ ဗျာ၊ ဘယ်နှစ်ခေါက်လောက် ရွတ်ရသလဲဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေ ။ “အချိန်ပေးနိုင်သလောက်ပေါ့ဗျာ။ နှလုံးသွင်းရင်း ရွတ်ဆိုလို့ စာတော်တော် ကျေလာတဲ့အခါကျတော့ ပါးစပ်ကရွတ်ဆိုခြင်းကို\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42295604707477,"sku":"","price":5400.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_607fa54f-0234-470e-9e7c-1ec6bb7e36df.jpg?v=1730250804"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ဘုံနန်းရိပ်သာမဂ္ဂဇင်းစုံထောက်၀ထ္ထုရှည်များ","title":"ဘုံနန်းရိပ်သာမဂ္ဂဇင်းစုံထောက်ဝထ္ထုရှည်များ","description":"\u003cp\u003eဘုံနန်းရိပ်သာအိမ်ကြီးနှင့်ပတ်သက်သောအမှု\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခင် အင်္ဂလိပ်အစိုးရလက်ထက်က ကျွန်တော်၏ မိတ်ဆွေကြီး ဦးစံရှားနှင့် ပတ်သက်သော မှတ်တမ်းများကို ပြန်လည်ဖတ်ရှုသောအခါတွင် ထိုစဉ်က ပူပူ နွေးနွေး ရှိနေသေးသဖြင့် ရေးသားဖော်ပြရန် မလျော်သေးသည့်အတွက်ကြောင့် ချန်လှပ်ထားခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို တွေ့ ရှိရာ ယခုအခါတွင် ကာယကံ ရှင်များ ကွယ်လွန်ကြသည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်၍ “ဘုံနန်းရိပ်သာ” တိုက်အိမ်ကြီး နှင့် ပတ်သက်သည့် အောက်ပါအခြင်းအရာများကို ဖော်ပြလိုက်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမကြုံစဖူး အထူးအေးချမ်းလှသည့် တစ်ခုသော ဆောင်းဥတုရာသီ ဒီဇင်ဘာ လ၌ အဟုတ်တကယ် ချမ်းအေးခြင်းနှင့် မကြုံဖူးကြသော ရန်ကုန်မြို့သူမြို့သား များမှာ အထက်မြစ်ညာဒေသ၏ ဥတုမျိုးနှင့် ရုတ်တရက် ကြုံတွေ့ကြရသည် ဖြစ်သောကြောင့် “ချမ်းလှချည့်၊ အေးလှချည့်” နှင့် တညည်းညည်း တညုညု ရှိနေကြသည့်အတွင်း နေမင်းသည်လည်း မိုးတိမ်များဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် အပူငွေ့ မပေးနိုင်ဘဲ ရှိနေရသည့်ပြင် မိုးကလေးလည်း တစိမ့်စိမ့် တဖွဲဖွဲ ထပ်ကာတလဲလဲ ရွာသွန်းလျက်ရှိသည် ဖြစ်သောကြောင့် စည်းစိမ်ရှင်များမှာ အိမ်ပြင်သို့ထွက်ဖို့ စိတ်မကူးကြဘဲ စောင်ခြုံထဲတွင် ပိုးဆေးလုံးကောင်များနှင့် တုပြိုင်ကာ ဒူးနှင့် မေးစေ့ ထိလုမတတ်ရှိအောင် တကွေးတည်း ကွေးလျက် ရှိကြလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်မှာ စည်းစိမ်ရှင် မဟုတ်သော်လည်း ထိုနေ့အဖို့ အပြင်သို့ထွက်ရန် အလုပ်ဝတ္တရား မရှိသည့်အတူတူ အထူဆုံးသော အဝတ်အစားများနှင့် ဆိုဖာ ပေါ်တွင် ဆေးပေါ့လိပ်ကြီးကို မှိန်း၍ ဖွားလျက်ရှိသော်လည်း ဦးစံရှားမှာမူကား နေ့လယ်လောက်က ရရှိထားသော ကြေးနန်းတစ်စောင်အတွက် စာရွက်ပေါ်တွင် ပြန်စာရေးလျက်ရှိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးစံရှားသည် ကြေးနန်းစာရွက်ကို ကြေးနန်းရုံးသို့ ပို့လိုက်ပြီးနောက် စကား တစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ထိုအကြောင်းကိုပင် ဆက်လက် စိတ်ကူးနေသည့် လက္ခဏာ နှင့် ဆေးတံကိုဖွာရင်း မျက်နှာကြက်သို့ တက်သွားသော မီးခိုးများကို အတန်ကြာ အောင် စိုက်ငေး မော့ကြည့်နေပြီးမှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။“ထူးဆန်းသော ဆိုတဲ့စကားကို ဝိသေသနပုဒ်ထည့်ရင် ဘယ်လို ထည့်မလဲဗျာ ကိုသိန်းမောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်\u003c\/strong\u003e။ ။ “အလွန်ထူးဆန်းသော၊ အံ့သြဘနန်း ထူးဆန်းသောပေါ့ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ “ဒီပြင်ကောဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်\u003c\/strong\u003e။ ။ “အလွန်အမင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။“တော်စမ်းပါဗျာ ကိုသိန်းမောင်၊ စိတ်ကူးဉာဏ် သုံးစမ်းပါဦး။ အလွန်ဆိုရင် အလွန်တရာတို့၊ အလွန်အမင်းတို့၊ အလွန့်အလွန်တို့ ပါကုန်ရော ပေါ့ဗျ။ ဒီပြင်ကောဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်\u003c\/strong\u003e။ ။ (စိတ်ခပ်တိုတိုနှင့်) “ပြောတတ်ဘူးဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ (ကျွန်တော်၏မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လျက်) “စာရေးဆရာ လုပ်မယ်ကြံရင် စကားအသုံးအနှုန်းမှာ စိတ်ကူးဉာဏ်သုံးမှပေါ့ ကိုသိန်းမောင် ရဲ့။ အလွန်တရာဆိုတဲ့ ဝိသေသနမျိုးဟာ စိတ်ကူးဉာဏ်မထုတ်ချင်တဲ့ လူပျင်း စာရေးဆရာတွေ သုံးတာဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်\u003c\/strong\u003e။ ။“ဝိသေသနလောက်ကို အချိန်ကုန်ခံပြီး စိတ်ကူးမနေနိုင်ပေါင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ “အဲဒါ ခင်ဗျားတို့ မှားတာပဲ။ ကဲလွန်တဲ့ ဂုဏ်အခြင်းအရာကို ဖော်ပြတဲ့အခါမှာ အလွန်ဆိုတာမျိုးဟာ ပြီးလွယ်စီးလွယ် ကလေးသူငယ်များ သုံးတတ်တဲ့စကားမျိုးဗျ။ ဘယ်လောက်ကြီးတယ်ဆိုတာ ပြောမပြတတ်တော့ “ဧရာမဟာကြီး” ဆိုတာမျိုးလိုပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်\u003c\/strong\u003e။ ။ “ခင်ဗျား စာရေးရင်တော့ သိပ်စေ့စပ်မှာပဲဗျိူ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ “ဘာပြောကောင်းမလဲဗျာ။ ကြီးတယ်ဆိုရင် ကျုပ်က အတိုင်း အထွာပါမှ ကြိုက်တယ်။ ဒါထက် ထူးဆန်းသောဆိုတဲ့ စကားကို ဒီပြင် ဝိသေသန တွေးပါဦးဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျွန်\u003c\/strong\u003e။ ။ “ခက်နေပါပြီဗျာ။ ချမ်းအေးရတဲ့အထဲမှာ ခင်ဗျားက အလုပ်ပေး လိုက်တာဗျာ။ ကဲဗျာ...မယုံနိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းသော ဆိုရင်ကောဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ (ကျွန်တော်၏လက်ကို ဆွဲကိုင်လှုပ်ယမ်းလျက်) “ဒီလိုမှပေါ့ ကိုသိန်းမောင်၊ ကျုပ်ရထားတဲ့ ကြေးနန်းထဲမှာ သုံးထားတဲ့ စကားလုံးနဲ့ ကိုက် နေတော့တာပဲ။ ရော့...ဒီမှာ ကြည့်စမ်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်သည် ဦးစံရှားလှမ်းပေးသော ကြေးနန်းကို ဖတ်ကြည့်ရာ အောက်ပါ အဓိပ္ပာယ်အတိုင်း တွေ့ရှိရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမယုံနိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ နေရပါသည်။ ဦးစံရှားကို တွေ့နိုင်ပါသလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဦးအောင်မင်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်။ ။ (ကြေးနန်းစာရွက်ကို ပြန်ပေးရင်း) “လူကတော့ဖြင့် တော်တော် ဟန်ကြီးပန်ကြီးထဲကနဲ့ တူတယ်ဒါ့။ ကြေးနန်းထဲမှာတောင် သူ့နာမည်ကို “ဦး” တပ်ပြီး ရိုက်ထားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှား။ ။ “ဟုတ်ကဲ့၊ ရှေးခပ်ကျကျထဲကနဲ့ တူပါရဲ့ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်။ ။ “ခင်ဗျားက ဘယ့်နှယ် ပြန်ရိုက်လိုက်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှား။ ။ “မေးနေဖို့ လိုသေးသလား ကိုသိန်းမောင်၊ ခုတလောမှာအမှုပါး ရတဲ့အထဲ မိုးကအေး၊ မြောက်လေကလည်း မှန်လွန်းလို့ မချမ်းစဖူး ချမ်းအေး နေလေတော့ ဆိုဖာပေါ်မှာ ဘိန်းမှိန်းသလို မှိန်းနေချင်တာလောက် ရှိတော့တာပဲ။ ခုလို အမှုကလေး ထူးထူးဆန်းဆန်း ပေါ်ပေါက်လာမှ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား သွား သွားလာလာ လုပ်ချင်တော့မှာမို့ ကျုပ် သိပ်ဝမ်းသာနေတာပဲ” သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုနေ့ညနေ၌ ကျွန်တော်တို့၏အမှုသည် ဦးအောင်မင်းသည် တိုက်ပေါ်သို့ တက်လာလေရာ ပုဆိုးတောင်ရှည်၊ ကျားပါးစပ်ဖိနပ်၊ ငွေသပ်တုတ်ကောက်၊ တာဖတာ ရင်ဖုံးအကျီ စသည်တို့ဖြင့် သိုက်မြိုက်ခံ့ညားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသည့်ပြင် အလုံးအရပ် ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းနှင့် နှုတ်ခမ်းမွေးကောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်သောကြောင့် အသက်အရွယ် ၄၀ နှင့် ၅ဝ ကြားတွင်ရှိသော်လည်း လူကြီးဂိုက် ဖမ်းထားသည့်အတွက် အသက် ၅၀ အထက်ဟူ၍ ခန့်မှန်းလောက်ပေ၏။ အလွန်အမင်း ဉာဏ်ထက်မြက်ဟန်မရှိသော်လည်း တည်ကြည်သောမျက်နှာနှင့် ခံ့ညားသော ကိုယ်ဟန်အမူအရာတို့ပြင် သိုက်မြိုက်သော ဝတ်ပုံစားပုံတို့ကို မြင်ရခြင်းအားဖြင့် ဗရွတ်ရွတ်တ ပြောတတ် လုပ်တတ်မည့် လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဟူ၍ တစ်ခါတည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်လောက်ပါပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစင်စစ်မှာ ထိုသူ၏ ကိုယ်လုံးအမူအရာ မျက်နှာထားနှင့် အဝတ်အစားတို့ တွင် ကလေးကလားရှိခြင်း၊ သိမ်ဖျင်းသေးနုပ်ခြင်းတည်းဟူသော အခြင်းအရာမျိုး တစ်ခုမျှမပါရှိချေ။ သို့ရာတွင် ထိုလူကြီး၏ မျက်နှာသည် တည်ကြည်သော ဣန္ဒြေရှိသည်ဆိုသော်လည်း စိတ်ကို အတော်အတန် ထိခိုက်သည့် အခြင်းအရာ တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ထားရသည့် လက္ခဏာနှင့် ယောက်ယက်ခတ်ဖြစ်နေသော အမူအရာမျိုးမူကား စေ့စပ်စွာ ကြည့်ရှုသောအခါတွင် တွေ့မြင်နိုင်ပေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေရာထိုင်ခင်းပေး၍ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင် နက် ထိုသူသည် မိမိ၏ အဖြစ်အပျက်ကို စတင် ပြောပြလေတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်း။ ။ “တစ်သက်မှာ တစ်ခါမှမကြုံဖူးအောင် ထူးထူးဆန်းဆန်း လာတွေ့ နေရပါတယ် ဦးစံရှားခင်ဗျာ။ ဘယ်လိုဟာမျိုးရယ်လို့ ကျွန်တော်ဖြင့် ပြောပဲမပြောတတ်အောင် ဖြစ်နေပါပြီခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှား။ ။ “ကျွန်တော့်ဆီကို ခင်ဗျား ဘာကြောင့်လာတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်း။ ။ “ဒီလိုပါခင်ဗျာ။ ကျွန်တော် ကြုံတွေ့ရတဲ့ ကိစ္စဟာ ပုလိပ်နဲ့ သက်ဆိုင်တယ်လို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော်ပြောပြတော့ သိကြရပါလိမ့်မယ်။ အရေးမယူဘဲ ဒီအတိုင်းပစ်ထားလို့လည်း မဖြစ်နိုင်အောင် ရှိနေပါတယ်။ အမှန်ပြောရရင် ကျွန်တော်က ပုလိပ်နဲ့ဆက်ဆံချင်တဲ့ လူတစ်ယောက်လည်း မဟုတ် ပါဘူး။ သို့သော် ဦးစံရှားအကြောင်းတော့ ကျွန်တော် ကြားဖူးတာနဲ့ ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှား။ ။ “မှန်ပါတယ်၊ မှန်ပါတယ်။ ဒါထက် ကျွန်တော့်ဆီကို ဘာ ကြောင့် ချက်ချင်းမလာသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်း။ ။ (အံ့ဩသော မျက်နှာထားနှင့်) “ဘယ်လိုပြောတာလဲခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှား။ ။ “ကျွန်တော့်ဆီကို ခင်ဗျား ကြေးနန်းရိုက်လိုက်တော့ နာရီပြန် တစ်ချက်ရှိပြီ။ ခင်ဗျား ကြည့်ရတာတော့ ဒီမနက်ကတည်းက တုန်လှုပ်ချောက်ချား နေတဲ့ လက္ခဏာ တွေ့ရတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်း။ ။ (မရိတ်ခဲ့ရသေးသဖြင့် မည်းလျက်ရှိသော မေးစေ့ကိုစမ်းလျက်) “မှန်ပါတယ်ဗျာ။ ရိတ်နေကျ မုတ်ဆိတ်ကိုတောင် ကျွန်တော် မရိတ်နိုင်အောင် မနက်မိုးလင်းကတည်းက နေမထိ ခိုင်မထိ ဖြစ်နေပါတယ်။ အမှန်အတိုင်းတော့ ဦးစံရှားဆီ ကြေးနန်းရိုက်ပြီး မမေမီ စုံစမ်းစရာရှိတာကလေးတွေ စုံစမ်းနေမိ ပါသေးတယ်။ ဦးထွန်းကျော်နေတဲ့ အိမ်ရှင်ကို ကျွန်တော် သွားမေးကြည့်တော့ အိမ်လခလည်း မှန်မှန်ရပါတယ်လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှား။ ။ (ရယ်မောလျက်) “ဦးအောင်မင်းက ဟောဒီက ကိုသိန်းမောင်လို ဖြစ်နေပါပြီကော။ ပြောစရာရှိတာကို အစက စပြီးမပြောဘဲ အဖျားဆွတ် ပြောလို့ နားလောင်တဲ့လူက ဘယ်မှာနားလည်နိုင်ပါ့မလဲဗျ။ ဖြစ်ပုံပျက်ပုံအလုံးစုံ ကို အစကစပြီး အဆုံးတိုင် စီကာပတ်ကုံး ပြောပြဦးမှပေါ့ ဦးအောင်မင်းရဲ့။ ဦးထွန်းကျော်ဆိုလို့ ကျွန်တော်တို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနိုင်ပါ့မလဲခင်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်း။ ။ “မှားပါတယ်ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော် ဝန်ခံပါတယ်။ တစ်သက်လုံး ခပ်အေးအေးနေလာတဲ့ လူတစ်ယောက်မှာ ခုလို ထူးထူးဆန်းဆန်း လာကြုံတော့ ကယောင်ချောက်ချား ဖြစ်ကုန်တော့တာပါပဲခင်ဗျာ။ ကိုင်း...ကျွန်တော် ပြောပြပါတော့မယ်။ ဦးစံရှားတို့ ကျွန်တော့်စကားကို ကြားပြီးတဲ့အခါကျတော့ ဘယ်လိုကြောင့် ကျွန်တော် ကယောင်ချောက်ချား ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို နားလည်ကြပါ လိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးအောင်မင်းသည် ကျွန်တော်တို့အား ပြောပြမည်ဟု စကားခင်းလိုက်သည် နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခန်းတံခါးကို ခေါက်သဖြင့် ဖွင့်ပေးလိုက်သည်တွင် ပုလိပ် အရာရှိ နှစ်ယောက်တို့သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြလေ၏။ တစ်ယောက်သော သူမှာ ကျွန်တော်တို့နှင့် ကြိမ်ဖန်များစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသည့် အင်စပက်တော် ကိုအုန်းဖေပင် ဖြစ်လေရာ ထိုသူသည် ဦးစံရှားနှင့် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူ၏ အဖော်မှာ မှော်ဘီမှ ဌာနာအုပ် ဦးဘသောင်းဖြစ်သည်ဆို၍ မိတ်ဆက်ပေးလေ၏။ ကိုအုန်းဖေမှာ တွေ့နေကျ လူတစ်ယောက်ဖြစ်၍ သိပြီးသော်လည်း ဦးဘသောင်း ၏ ရုပ်လက္ခဏာမှာ ကျယ်ပြန့်သောနဖူးနှင့် ကြည်လင်ထက်မြက်သော မျက်လုံး များ ရှိသည်ဖြစ်သောကြောင့် မညံ့သောအရည်အချင်း ရှိရမည်ဟု ကျွန်တော် အကဲခတ်မိပေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသောင်း\u003c\/strong\u003e။ ။ (ဦးစံရှားနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီးနောက်) “ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ခြေရာကောက်ပြီး လိုက်လာကြတာ ဦးစံရှားအိမ်မှာ ခြေရာဆုံးသွား တာ တွေ့လို့ တက်လာခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါထက် ဒီမိတ်ဆွေက မှော်ဘီက ဦးအောင်မင်း မဟုတ်ပါလားခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမင်း\u003c\/strong\u003e။ ။ “မှန်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောင်း။ ။ “ဒီကနေ့ တစ်မနက်လုံး ခင်ဗျားကို ကျွန်တော်တို့ လိုက်ရှာနေ တာ ခုမှ တွေ့ ရပေတော့တယ်ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမင်း\u003c\/strong\u003e။ ။ “ခင်ဗျားတို့က ကြေးနန်းကို အခြေခံပြီး ခြေရာကောက် လိုက်ကြတယ်မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောင်း။ ။ “မှန်ပါတယ် ဆရာကြီးခင်ဗျာ။ ကြေးနန်းရုံးမှာ သူ့ကြေးနန်း ကို တွေ့လို့ ဒီမှာရောက်နေမှာပဲဆိုပြီး လိုက်လာကြပါတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်း။ ။ “ခင်ဗျားတို့က ဘယ်အတွက်ကြောင့် ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်နေကြရတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသောင်း\u003c\/strong\u003e။ ။ “လိုက်ဆို ဒီလိုပါခင်ဗျာ။ တိုက်ကြီးမြို့က ဦးထွန်းကျော်ဟာ မနေ့ညတုန်းက သေဆုံးလေတော့ ဘယ်လိုကြောင့် သေဆုံးရတယ်ဆိုတာကို ဦးအောင်မင်း သိမလားလို့ ကျွန်တော်တို့ လိုက်လာရခြင်း ဖြစ်ပါတယ်”ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ဦးအောင်မင်းမှာ အလွန်အံ့သြသော အမူ အရာနှင့် ဆတ်ခန် တည့်မတ်စွာ ထိုင်လိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544927854741,"sku":"","price":6000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_789121b2-768d-47cb-b236-acc26509b0e3.jpg?v=1730250825"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-မတရားလက်ထပ်ခြင်းကိုမောင်စံရှားစုံထောက်-ဖမ်းဆီးပုံ","title":"မတရားလက်ထပ်ခြင်းကိုမောင်စံရှားစုံထောက်၍ဖမ်းဆီးပုံ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပုစွန်တောင်မြပျောက်မှု၌ မောင်စံရှားစုံထောက်ပုံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေ့သ၌ ကျွန်တော်သည် တိုက်ပိတ်သဖြင့် အားလပ်သောကြောင့် လည်ပတ်ရာမှ အိမ်သို့ ပြန်လာရာ ကျွန်တော်၏ မိတ်ဆွေမောင်စံရှားမှာ ဦးထုပ်ဟောင်းတစ်ခုကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်၍ မှန်ဘီလူးနှင့် သေချာစွာ ကြည့်ရှုလျက် ရှိသည်ကို တွေ့မြင်ရလေ၏။ ထိုအခါ ကျွန်တော်မှာ မောင်စံရှား၏ စိတ်သဘောကို သိရှိပြီးဖြစ်သည့်အတိုင်း ၎င်း ဦးထုပ်မှာ တစ်စုံတစ်ခုသော အမှုနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်း တွေးထင်မိသဖြင့် အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် ဖြည်းညင်းစွာ အခန်းတွင်း သို့ ဝင်မည်ပြုသည်တွင် မောင်စံရှားက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eအလို ကိုသိန်းမောင်၊ ပြန်လာပြီလား၊ လာစမ်းပါဦးဗျာ၊ ဟောဒီ ဦးထုပ်ကို တစ်ဆိတ်လောက် ကြည့်စမ်းပါဦး” ဟု ပြော၍ ဦးထုပ်နှင့် မှန်ဘီလူးကို ကျွန်တော်အား လှမ်း၍ ပေးလိုက်လေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်လည်း ဦးထုပ်နှင့် မှန်ဘီလူးကို ယူ၍ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ပြီးလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဦးထုပ်ကို ကြည့်တာတော့ ဟုတ်ပါပြီဗျာ၊ သို့သော် သူ့အတ္ထုပ္ပတ္တိကလေး တစ်ဆိတ်လောက် ပြောပြပါဦး။ ခင်ဗျား လက်ထဲ ဒီဦးထုပ် ဘယ်လိုရောက်လာတယ် ဆိုတာ တစ်ဆိတ် သိပါရစေဗျာ” ဟု ပြောလျှင် မောင်စံရှားက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဦးထုပ်ကတော့ ကျုပ်နဲ့ ခင်ဗျားကို အတူနေဖို့ ရှေးဦးစွာ စေ့စပ်ပေးတဲ့ သူငယ်ချင်း ကိုလှရင် ဦးထုပ်ပေါ့ ဗျ။ ကိုလှရင် တစ်ယောက် ဘိန်းပြတ်ပြီးသွားတာ အပုံကြီး ဝမ်းသာပါတယ်ဗျာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဟုတ်ကဲ့၊ အခုဖြင့် ကျုပ်တို့လူ အပုံကြီး ဟန်နေပြန်ပြီ။ ဒါနဲ့ ကိုလှရင်က ဘယ်မှာ ဦးထုပ်ဆောင်းလို့လဲဗျာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဪ၊ သူ့ဦးထုပ် ဆိုပေမဲ့ သူ ဆောင်းတဲ့ ဦးထုပ်တော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့ဗျာ။ လမ်းမှာ သူကောက်ရတဲ့ ဦးထုပ်ပဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကဲ ကောက်ရပုံ ပြောပါဦးဗျာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကောက်ရပုံကတော့ ဒီလိုဗျာ။ ဒီကနေ့ နေ့ခင်းက ကိုလှရင်က ဖရေဇာလမ်းမှာ တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်ပြီး သွားနေတုန်း ရှေ့နားက ဘိုကပြားတစ်ယောက် က ဝမ်းဘဲတစ်ကောင်ပိုက်ပြီး ခပ်သုတ်သုတ် သွားနေတာ မြင်သတဲ့။ ဒါနဲ့ နောက် ခဏလောက်နေတော့ လမ်းထောင့်တစ်ခုမှာ စကားရပ်ပြီး ပြောနေတဲ့ လူတစ်စုနဲ့ ခုတင်က ဘိုကပြားနဲ့ ဝင်ပြီး တိုက်မိတော့ လူတစ်စုက သူတို့ ဝင်တိုက်ရမလားလို့ ဝိုင်းပြီး လက်သီးနဲ့ ထိုးကြသတဲ့။ ထိုးတော့ ဘိုကပြားခေါင်းက ဦးထုပ်ဟာ လွင့်ကျ သွားရော။ ဒီတော့ ဘိုကပြားက သူ့လက်က တုတ်နဲ့ ခုခံမယ်လို့ လက်မြှောက်ပြီး ရွယ်လိုက်တော့ သူ့နောက်ကရှိတဲ့ ဆိုင်က မှန်ပြတင်းပေါက်ကို တုတ်နဲ့ သွားပြီး ခိုက်မိ၊ ခိုက်မိတော့ မှန်ပြတင်းလည်း ကွဲသွားတယ် ဆိုကိုးဗျာ။ ဒါနဲ့ ကိုလှရင်က ဖျန်ဖြေမယ်လို့ အနားပြေးသွားတော့ သူ့ကို ဆိုင်ရှင်မှတ်လို့လား ဘာလား မပြောတတ် ပါဘူး။ ခုတင်က ဘိုကပြားက သူ့လက်ထဲ ပိုက်ထားတဲ့ ဝမ်းဘဲကလေးချပြီး ထွက်ပြေးရော ဆိုကိုးဗျာ။ သူလည်း ပြေးရော ခုတင်က လူတစ်စုလည်း ကြက်ပျောက် ငှက်ပျောက် ပျောက်ကုန်လိုက်ကြတာ။ ကိုလှရင်နဲ့ ဝမ်းဘဲနဲ့ ဦးထုပ်ပဲ ရှိရစ်တော့သတဲ့။ ဒါနဲ့ ကိုလှရင်က ဝမ်းဘဲနဲ့ ဦးထုပ်ကို ကောက်ပြီးတော့ ဝမ်းဘဲခြေထောက်မှာ ကားချပ်ကလေးတစ်ခု ဆွဲထားတာ တွေ့သတဲ့။ ကားချပ်ပေါ်မှာလည်း မစ္စစ်သောမတ်စ်ဝီလဆင် (\u003c\/span\u003eMrs. Thomas Wilson) \u003cspan\u003eလို့ အင်္ဂလိပ်လို ရေးထားသတဲ့။ ဒါနဲ့ ကိုလှရင်က ဝမ်းဘဲနှင့် ဦးထုပ်ကိုယူပြီး ကျုပ်ဆီ ဝင်လာ၊ ဦးထုပ်ကိုတော့နာမည်နဲ့ တိုက်ကြည့်ပါလားဗျ၊ သည်ဝမ်းဘဲဟာ သူ့မိန်းမကို သူ လက်ဆောင်ထိုးဖို့ ဝယ်လာတဲ့ ဝမ်းဘဲမုချပဲဗျာ။ ပြီးတော့ ဦးထုပ်မှာ မြူမှုန်တွေ သည်လောက်တင်ပြီး နေတာတောင် ပြုံးမပေးဘဲ နေနိုင်တဲ့ မိန်းမဟာ လင်ကို အကြင်အနာ နည်းပါးတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလားဗျာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်း ဟုတ်ပါပေတယ်ဗျာ။ နို့ ဆံပင်နည်းနည်းဖြူတဲ့ အကြောင်းကကောဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကိုသိန်းမောင်၊ ခင်ဗျား မှန်ဘီလူးနဲ့ ကြည့်တာ ဘယ်နေရာများ သွားပြီးကြည့် နေသလဲ။ ဒါလောက်မှ မမြင်ဘူးလားဗျာ။ ဦးထုပ် အတွင်းခံမှာ ကြည့်စမ်း၊ ဆံပင်မွေး ကလေးတွေ ကပ်ပြီးနေတယ် မဟုတ်လား။ တချို့က ဖြူနေတယ်၊ တချို့ကတော့ နက်နေတယ်။ ဆံပင်မွေးတွေကလည်း ကျွတ်ပြီး ကပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးဗျ။ တိတိရိရိ ပြတ်ပြီး နေတာတွေ့လို့ မကြာသေးခင်က ဆံပင်ညှပ်ခဲ့တယ်လို့ ကျုပ် ဆိုတယ်။ ပြီးတော့ သည်ဆံပင်မွေးတွေ ဘာပြုလို့ ကပ်နေသလဲ။ ဗယ်ဆလိန် လိမ်းထားလို့ ကပ်နေတာပေါ့ ဗျာ။ နမ်းလည်း ကြည့်ပါလား၊ အနံ့ရတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒါကြောင့်ပေါ့ဗျာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eတယ်စေ့စပ်တဲ့ လူပါပေပဲဗျာ။ ဟုတ်ပါပေတယ်၊ နို့ အိမ်မှာ ဓာတ်မီးမရှိတဲ့ အကြောင်းကကောဗျာ၊ ပြောစမ်းပါဦး”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီအကြောင်းကတော့ ဦးထုပ်မှာ အစွန်းအစက် ကလေးတွေ မြင်တယ် မဟုတ် လား။ အဲဒါ ဘာအစက်တွေလဲဗျ။ သေသေချာချာ ကြည့်စမ်းပါ။ ဖယောင်းစက် မဟုတ်လား။ ဒီဟာက အချိန်မတော် အချိန်တော် အိမ်ပြန်လာတဲ့အခါ ဦးထုပ်ကို ပိုက်ပြီး လက်က ဖယောင်းတိုင်နဲ့ အိမ်ပေါ်တက်လာလို့ စွန်းတဲ့ ဖယောင်းစက်ပဲဗျာ။ ဒါကြောင့် ကျုပ်က သူ့အိမ်မှာ ဓာတ်မီးမရှိဘူးလို့ ကျုပ် ဆိုတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eအင်း ဟုတ်လောက်စရာ ရှိပါရဲ့ဗျာ၊ စဉ်းစားပုံကတော့ဖြင့် တယ်ပြီး နေရာကျ ပါပေတယ်။ သို့သော် သည်အကြောင်းက အမှုလည်း မဟုတ်၊ ဘာလည်း မဟုတ်တော့ ဒီဦးထုပ်ကို ခင်ဗျား ကြည့်ရတာ ဘာအကျိုးရှိပါသလဲဗျာ။ အလကား ပင်ပန်းတာပေါ့” ဟု ပြော၍ စကားမဆုံးမီ ကိုလှရင်သည် အရေးကြီးသည့် အမူအရာနှင့် ပျာယီးပျာယာ အခန်းတွင်းသို့ ဝင်လာလေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုလှရင်လည်း မောကြီးပန်းကြီးနှင့် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ပြီးလျှင် စကား မပြောသေးဘဲ ရှိနေရာ မောင်စံရှားက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဘာလဲ ကိုလှရင်ရဲ့ အလန့်တကြား ပြေးလာလိုက်တာ၊ ဘာဖြစ်လာလို့လဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544926773397,"sku":"","price":6000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_123bffc9-1dc4-44a6-89e9-b8b2bd641261.jpg?v=1730250848"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-မျက်စိတစ်ဖက်လှပ်အသင်းအမှု-မောင်စံရှားစုံထောက်ပုံ","title":"မျက်စိတစ်ဖက်လှပ်အသင်းအမှု၌မောင်စံရှားစုံထောက်ပုံ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကြိုးကြာကန်ရွာ လူသတ်မှုတွင် မောင်စံရှားစုံထောက်ပုံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eများမကြာမီက ရန်ကုန်မြို့၌ နေ့စဉ်ထုတ်ဝေဖြန့်ချိလျက်ရှိသော သတင်းစာ တိုက်တစ်တိုက်တွင် လက်ထောက် သတင်းစာဆရာတစ်ယောက် လစ်လပ်ကြောင်းနှင့် သတင်းစာတစ်စောင်တွင် တွေ့ရှိ၍ သတင်းစာ ရေးသားခြင်း၌ ဝါသနာ ပါရှိသည့် အလျောက် လျှောက်ထားလိုက်ရာ ကျွန်တော်သည် ၎င်းအလုပ်ကို ရရှိပါကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသို့ ရရှိပြီးနောက် ကျွန်တော်သည် ပစ္စည်းအနည်းငယ်နှင့် မန္တလေးမှ ရန်ကုန် သို့ ဆိုက်ရောက်လာရာ ရန်ကုန်မြို့ပေါ်၌ သိဟောင်းကျွမ်းဟောင်း မိတ်ဆွေသူငယ် ချင်း တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိသည်နှင့် စားသောက်နေထိုင်ရန် တည်းခိုနေအိမ် မရှိသည့်အခိုက်တွင် ဟိုတယ်တစ်ခု၌ ဧည့်သည်အဖြစ်ဖြင့် သုံးလေးရက် တည်းခိုလျက် နေရပါကြောင်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသို့နေထိုင်စဉ် ကျွန်တော်၏ လခသည် ဟိုတယ်၌ ကြာရှည်စွာ နေထိုင်ရန် မလုံလောက်သည် ဖြစ်သောကြောင့် တော်သင့်တော်ရာ ရှာဖွေတည်းခိုရန် ကြံစည်လျက် ရှိဆဲတွင် ကံအားလျော်စွာ ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နှင့် လက်ဖက်ရည် ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် တွေ့ဆုံမိပါကြောင်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ကျွန်တော်သည် သူငယ်ချင်းအား အကျိုးအကြောင်းပြောပြ၍ တည်းခို ရန် အိမ်တစ်ခုကို ရှာဖွေ၍ပေးရန် အကြောင်းကို ပြောလေလျှင် သူငယ်ချင်း ဖြစ်သူကမည်သို့ ဖော်စပ်ရကြောင်း၊ ၎င်းအဆိပ်မျိုးကို စားသောက်မိသည့်အခါ လူနာသည် မည်သို့ ထူးခြားကြောင်း၊ မည်သို့သော နည်းဖြင့် စားမိကြောင်း သိရှိနိုင်ကြောင်း၊နောက်ဆုံးဖော်သည့် အဆိပ်တစ်မျိုးမှာ လျှာပေါ်သို့ ရောက်ရောက်ချင်း လူကို သေစေ တတ်ကြောင်း၊ ၎င်းကို မည်သူ ပထမတွေ့ရှိကြောင်း စသည်ဖြင့် အဆိပ်မျိုးပေါင်း ၅၀ ကျော်ခန့်ကို ရှင်းလင်းသေချာစွာ အတ္ထုပ္ပတ္တိနှင့်တကွ ပြောဆိုနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်သည် မောင်စံရှားနှင့်အတူ နေထိုင်၍ တနင်္ဂနွေ နှစ်ပတ်ခန့်ရှိလျှင် ထိုအတွင်းတွင် မောင်စံရှားထံသို့ လာရောက်ကြသော သူအပေါင်းတို့အနက် အချို့မှာ လည်း သူတောင်းစားကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်လျက်၊ အချို့မှာလည်း မစွမ်းမသန် ယောင်ဆောင် ပြီးလျှင် အိမ်ပေါ်သို့ ရောက်သည့်ကာလ လူကောင်းပကတိ ဖြစ်လျက်၊ တစ်ခါတစ်ရံမှာ လည်း ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်စားဆင်ယင်၍ မိကောင်းဖခင်တို့၏ သမီးပျိုကလေးများ အသွင်ရှိသော မိန်းကလေးများလည်း လာရောက်တတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်လည်း ထိုသူတို့ကို မြင်လျှင် မည်သည့်အကြောင်းကိစ္စနှင့် လာ ရောက်ကြသည်များကို သိလိုလှသဖြင့် မောင်စံရှားအား ကျွန်တော်သည် စုံထောက် ပညာများကို လိုလားသူတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ပြောဆိုအကျွမ်းဖွဲ့ပြီးလျှင် ကျွန်တော် အားလပ်သည့်အခါနှင့် ကြုံကြိုက်ပါက အမှုစုံထောက်ရန် တစ်ခါတစ်ခေါက် လောက် ခေါ်ငင်ရန် အကြောင်းနှင့် ပြောဆိုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေ့သ၌ စနေနေ့ည ဖြစ်သဖြင့် ကျွန်တော်သည် အရိပ်ပြပွဲသို့ သွားမည်ဟု ပြင်ဆင်နေဆဲတွင် မောင်စံရှားသည် ဟောင်းနွမ်းညစ်စုတ်စွာ ဝတ်ဆင်လျက် ခရီးဝေးမှ ပြန်လာသည့် လက္ခဏာနှင့် အိမ်ပေါ်သို့ တက်လာပြီးလျှင် အဝတ်များကို လဲလှယ်ပြီး နောက် ကျွန်တော့်အား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eခင်ဗျား တစ်နေ့က အားလပ်သည့်အခါနှင့် ကြုံကြိုက်လျှင် ခေါ်ပါဟု ကျွန်တော့်ကို ပြောသည် မဟုတ်လား၊ ကဲ အခု ကျုပ် ဇီးကုန်းဘူတာ၊ ကြိုးကြာကန်ရွာ လူသတ်မှုအကြောင်းနှင့် စုံထောက်ရန် သွားရပေမည်၊ ည ၉ နာရီ ၁၅ မိနစ် ရထားနှင့် လိုက်ရမည်၊ ခင်ဗျား လိုက်နိုင်မလား” ဟု ပြောလျှင် ကျွန်တော့်မှာ ၎င်းလူသတ်မှု အကြောင်းကို ထိုနေ့သတင်းစာတွင် တွေ့မြင်ရသဖြင့် အရိပ်ပြပွဲတွင် ပါရှိသော ပုံများမှာ တကယ်မဟုတ်၊ ဆင်၍သာလျှင် ရိုက်ထားသော ပုံများ ဖြစ်သည်။ ယခု အမှုမှာ တကယ်ဖြစ်သည့်အပြင် ထူးဆန်းသော အမှုလည်း ဖြစ်သောကြောင့် အရိပ်ပြပွဲထက် ကောင်းမည်ဟု သဘောရပြီးလျှင် အတူလိုက်ရန် ဝန်ခံလိုက်လေ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၎င်းည ကိုးနာရီ ထိုးခါနီးလျှင် ကျွန်တော်နှင့် မောင်စံရှားတို့သည် လက်ဆွဲ သားရေအိတ်တစ်လုံးစီနှင့် ကွမ်းခြံဘူတာသို့ သွားရောက်၍ ဒုတိယတန်း လက်မှတ် နှစ်စောင်ကို ယူပြီးလျှင် ပြည်ရထားပေါ်တွင် နေရာထိုင်ခင်း ရရှိပြီးနောက် မီးရထား လည်း ထွက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်စံရှားလည်း သားရေအိတ်မှ ၎င်းညနေထုတ် ရန်ကုန်သတင်းစာကို ထုတ်ပြီး ကျွန်တော့်အားပေးသဖြင့် ကျွန်တော်သည် ၎င်းအမှုနှင့် ပတ်သက်၍ သတင်းစာတွင် ဖတ်ရှုရာ မြန်မာအဓိပ္ပာယ်မှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသားက အဖကို သတ်သည်ဆိုသည့် အမှုအကြောင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရန်ကုန်မှ ပြည်သို့ သွားသော မီးရထားလမ်းရှိ ဇီးကုန်း ဘူတာအနီး ကြိုးကြာ ကန်ရွာသား ငပေါ်လာသည် အဖ ဦးပြည့်စုံ ဆိုသူကို လွန်ခဲ့သည့် ကြာသ ပတေးနေ့ ညနေတွင် ဦးခေါင်းကို တစ်စုံတစ်ခုဖြင့် ရိုက်နှက်၍ သတ်ဖြတ် သည်ဆိုပြီး ပုလိပ်တို့သည် ငပေါ်လာကို ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်လျက်ရှိကြောင်း၊ အဆိုပါ ကြာသပတေးနေ့ ညနေတွင် အဖ ဦးပြည့်စုံသည် ရွာအနီးရှိ ရေကန်တစ်ခုသို့ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားရာ ၎င်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းမှ သား ငပေါ်လာသည် ဝါးရင်းတုတ်ကြီး တစ်ချောင်းကို ကိုင်လျက် ထက်ကြပ် လိုက်ပါ၍ သွားသည်ကို မြင်လိုက်ကြောင်းနှင့် တစ်ယောက်သော သက်သေ က ထွက်ဆိုလေကြောင်း၊ ၎င်းပြင် အခြားသက်သေတစ်ဦးကလည်း ရေကန် အနီးတွင် သားအဖ နှစ်ယောက်တို့သည် တစ်စုံတစ်ခုအကြောင်းနှင့် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အတိုက်အခံ ငြင်းခုံလျက်ရှိရာမှ သား ငပေါ်လာ သည် ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်သဖြင့် ဖခင်ကို ထိုးမည်ဟု လက် မြှောက်သည်ကို ရေခပ်နေသူ သူငယ်မကလေးတစ်ယောက်က မြင်လိုက်ကြောင်းနှင့် ထွက်ဆိုလေကြောင်း၊ မိန်းကလေးလည်း သားအဖ ရန်ဖြစ်နေ သည်ကို မကြည့်လိုမူ၍ ရေအိုးကို ချပြီးလျှင် အမိအဖ ရှိရာသို့ ပြေးသွား တိုင်ကြားလျက်ရှိစဉ် အဆိုပါ ငပေါ်လာသည် ဖျာယီးပျာယာနှင့် ၎င်းတို့ထံ ပြေးလာပြီးလျှင် မိမိ၏ ဖခင် သေဆုံးသည့် အကြောင်းကို တုန်လှုပ်သော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလေကြောင်း၊ သူငယ်မကလေး၏ အမိအဖတို့ လည်း ငပေါ်လာ ပြောသည့်အတိုင်း သွားရောက် ကြည့်ရှုကြရာ ဖခင် ဦးပြည့်စုံမှာ\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544792522901,"sku":"","price":6500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1f2f46ab-0fbf-45b9-9b99-952776557ea6.jpg?v=1730250862"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-မျှော်တလင့်လင့်","title":"မျှော်တလင့်လင့်","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမျှော်တလင့်လင့်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(\u003cspan\u003eကျွန်ုပ်) “ပစ်(ပ)ပါတဲ့ခင်ဗျာ” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(လူ) “မင်း .. ဘယ်မှာနေသလဲ၊ လက်ညှိုးထိုးပြစမ်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်သည် ထိုနေရာမှ တစ်မိုင်ခန့်ဝေးကွာ၍ သစ်ပင်များ ထူထပ်စွာရှိသော ကျွန်ုပ်တို့၏ ရွာကလေးသို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်ရာ လူကြီးမှာ ကျွန်ုပ်အား တစ်ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်၏ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကိုကိုင်၍ ဇောက်ထိုးထားလိုက်ခြင်းအားဖြင့် အိတ်ထဲမှ ဝတ္ထုပစ္စည်းများကို သွန်ချလေ၏။ ကျွန်ုပ်၏အိတ်ထဲမှပေါင်မုန့်ပဲ့လေး တစ်ခုထွက်ကျလာရာတွင် လူကြီးသည် ကျွန်ုပ်ကို သင်္ချိုင်းကျောက်တုံး တစ်ခုပေါ်၌ တင်ထား၍ ပေါင်မုန့်ပဲ့ကလေးကို ကောက်ယူပြီးလျှင်လောဘတကြီး စားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(လူ) “မင့် ပါးကလေးတွေက ဖောင်းလို့၊ ငါကိုက်စားလိုက်ရတယ်ကောင်းမှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ကျွန်ုပ်) “မစားပါနဲ့ လူကြီးခင်ဗျား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(လူ) “ဟေ့ ... ကောင်လေး ဒီမှာကြည့်စမ်း၊ မင့်အမေကော”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ကျွန်ုပ်) “ဟိုမှာပါခင်ဗျာ”လူကြီးမှာ ဖျတ်ခနဲ လန့်သွား၍ ရုတ်တရက် ပြေးသွားပြီးမှရပ်ကြည့်နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ကျွန်ုပ်) “ဟိုမှာပါ ခင်ဗျား၎င်း၏မယား” ဆိုတာ ကျွန်တော့် အမေပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(လူ) (ပြန်လျှောက်လာ၍) “ဒါဖြင့် မင့်အမေနဲ့ ယှဉ်နေတဲ့ မြေပုံကမင့်အဖေပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ကျွန်ုပ်) “မှန်ပါတယ် ခင်ဗျား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(လူ) “ဒါဖြင့် မင်းဘယ်သူနဲ့ နေသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ကျွန်ုပ်) “ကျွန်တော့် မမနဲ့ နေပါတယ်ခင်ဗျာ၊ ပန်းပဲသမား ဂျိုးဂါ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂရီရဲ့ မယား မစ္စစ်ဂါဂရီပါတဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(\u003cspan\u003eလူ) “ဟေ .. ပန်းပဲသမှားမယားတဲ့ ... ဟုတ်လား”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူကြီးသည် သူ၏ခြေထောက်မှ ခြေချင်းကို ငုံ့ကြည့်လေ၏။ ၎င်းနောက် ကျွန်တော်၏ ပခုံးနှစ်ဖက်တွင် လက်နှစ်ဖက်တင်၍ မျက်နှာ ကို စိုက်ကြည့်ရင်း .... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(လူ) “ဟေ့ ကောင်လေး ဒီမှာ ကြည့်စမ်း တံစဉ်းသိလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ကျွန်ုပ်) “သိပါတယ်ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(လူ) “စားစရာကော သိလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ကျွန်ုပ်) “သိပါတယ် ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(လူ) “ကောင်းပြီ တံစဉ်းတစ်ချောင်းရယ်၊စားစရာရယ် ငါ့ဆီယူလာခဲ့။ မယူခဲ့ရင် မင်းအသည်းနှလုံးကို ငါထုတ်စားမယ် ကြားလား။ နက်ဖြန် နံနက် စောစောကြီး ယူလာခဲ့ရမယ်။ နို့ပြီး ငါနဲ့တွေ့ခဲ့တယ်လို့ ဘယ်သူ့မှ မပြောနဲ့နော်၊ မင့်အသည်းနှလုံးကိုထုတ်ပြီး မီးကင်စားလိမ့်မယ်သတိထား။ မင်းက ငါ့တစ်ယောက်တည်းထင်သလား၊ မဟုတ်ဘူး မောင်လုလင် တစ်ယောက်ပါသေးတယ်။ ဟိုကောင်က သိပ်ဆိုးတဲ့အကောင်ကွ။ သူနဲ့ နှိုင်းလျှင် ငါကသူတော်ကောင်း မောင်ရေ့၊ ဟိုအကောင်ကမှသိပ်ဆိုးတာ။ အခု ငါပြောတဲ့စကားတွေကို သူက အားလုံးကြားတယ် နားလည်လား။ အဲဒီလုလင်က လူစွမ်းကောင်းကလေးကွ၊ မင်းတို့လို ကလေးတွေက သူက အသည်းနှလုံး ထုတ်ထုတ်ပြီးစားတယ်။ သူစားခဲ့တဲ့ကောင်ကလေး ပေါင်းများလှပြီ၊ တတ်နိုင်လို့ မင်းက အိမ်ခန်းထဲဝင် တံခါးပိတ်စောင်ခြုံ ဘယ်လိုပဲ ပုန်းနေနေ သူက တွေ့အောင်ရှာပြီး အသည်းနှလုံးကို နုတ်စား နိုင်တယ်။ အခုတောင် သူက မင့်ကို စားချင်လှပြီ၊ ငါက မနည်း တောင်းပန်ထားရတယ်။ ကိုင်း ... မင်း ဘာပြောချင်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ကျွန်ုပ်က သူလိုသော အရာဝတ္ထုနှင့်စားစရာများပါ နံနက်စောစောကြီး ယူခဲ့ပါမည်ဟု ကတိထားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(\u003cspan\u003eလူ) “အေး .. ကောင်းတယ်၊ မယူခဲ့ရင် လုလင်ကို ငါလွှတ်လိုက်မယ်နော်” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ကျွန်ုပ်) “ယူခဲ့မှာပါ ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(လူ) “ကိုင်း ... ပြန်တော့၊ မမေ့နဲ့နော် ဒါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e*\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45586829574293,"sku":"","price":7500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2f047be9-a7ab-4859-b591-c274d1c4fd7d.jpg?v=1730250874"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-မြတ်သက်မော်","title":"မြတ်သက်မော်","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း (၁) \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဝေးမှ မျှော်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မိုးနှင့် မြေကြီး ထိစပ်သည့် နေရာလောက်၌ စိမ်းစိမ်းစိုစို မှိုင်းမှိုင်းညို့ညို့ ရှိနေသည့်အထဲမှ တစ် ချက် တစ်ချက်တွင် လက်ခနဲ ဝင်းခနဲ မြင်ရ၍၊ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာ ရာတွင် လက်ခုပ်တစ်ဖောင်ခန့် မြင့်သည့် ဆီးဆူး ခြံစည်းရိုးဝိုင်းကြီး အတွင်း အိမ်ခြေ ၁ဝဝ ကျော် ၂၀၀ ခန့်ရှိ၍ အရပ်လေးမျက်နှာအနက် လှည့်ချင်ရာသို့ လှည့်ဆောက်ထားသည့် အိမ်များလည်းကောင်း၊ အရှေ့ နှင့်အနောက် သို့မဟုတ် တောင်နှင့်မြောက် ကောက်ကောက်ကွေ့ကွေ့ ဖြင့် ဗဟိုမကျတကျ ဖောက်ထားသည့် တစ်ခုတည်းသောလမ်း လည်းကောင်း၊ အပေါက်ဝတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ဆီးကိုင်းနှင့် ခံခက်များကို ကန့်လန့်ချည်ထားသည့် ဆူးတံခါးနှင့် ကြမ်းပိုးသာမက ပိုးဟပ်၊ အိမ် မြှောင်များပင် ခိုအောင်းဖို့ မဖြစ်နိုင်အောင် ကြမ်းကျဲကျဲခင်းထားသည့် ကင်းတဲများလည်းကောင်း၊ အရှေ့ဘက် မျက်နှာ၌ ဘုန်းကြီးကျောင်း၊ ၄င်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ငုတ်တိုမျှလောက်သာ ကျန်တော့သည့် ဉာဏ်တော်အစားစား စေတီများအနက်တွင် ဖွေးဖွေးဖြူဖြူ စေတီသစ် တစ်ဆူတစ်လေမျှ လည်းကောင်း၊ အနောက်ဘက်မျက်နှာတွင် သစ်ပင်အို အုပ်စုအောက်၌ အမိုး စုတ်ချာကာ ထရံ နတ္ထိဖြစ်နေသည့် သာလာ ယံ ဇရပ်အိုကြီးနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် အသစ်တစ်လုံးတစ်လေမျှကို အပဲ့အကျိုး ကိုးလုံးမျှ ခြံရံနေသည့် အုတ်ဂူများ၊ ကုလား ရွှေစက္ကူစုတ် အစအနနှင့် ဝါးကြမ်း အတိုအထွာများ လည်းကောင်း၊ တောင်မျက်နှာ သို့မဟုတ် မြောက်မျက်နှာများတွင် ကြာပဒုမ္မာကို ဗေဒါပင် လွှမ်းထား သဖြင့် နီလာများအထဲ၌ ပတ္တမြားတစ်လုံးတလေ ထည့်ထားခြင်းကို သို့ ကြည်ပြာရောင် ဗေဒါပွင့်များအကြားမှ ပဒုမ္မာတစ်ပွင့်တလေ ထိုး ထွက်နေသည့် သောက်ရေကန် လည်းကောင်း ဤသည်တို့ကား ရှေး ယခင်အခါက ငါးမည်ရသည်ဟု ဂုဏ်ယူခဲ့သော ရွှေဘိုနယ်တစ်လျှောက် ရှိ ကျေးလက်တောရွာများ၏ အသွင်အပြင်ပေတည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဝေးမှ ကြည့်စဉ်က တစ်ချက်တစ်ချက်တွင် တလက်လက် မြင်နေရသည်ဆိုသော အရာမှာ အခြားမဟုတ်၊ စေတီတော် သို့မဟုတ် “လည် ပေါ်”” ကျောင်းပြာသာဒ်တို့၌ တပ်လေ့ရှိကြသော မှန်ချပ်ကို နေရောင်ဟပ်သည်နှင့် တဖျတ်ဖျတ် အရောင်ပြန်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရှေ့ပေါက်မှ ဝင်လာ၍ “ဟာနံနံ ဟာနံနံ” တည်းဟူသော ဦးပဉ္စင်းများ၏ စာပြန်သံများနှင့် “ဘောဒေဝပုတ္တာ အိုနတ်သား”” တည်းဟူသော မင်္ဂလသုတ်ကို ဘုန်းတော်ကြီး ကြားစေလောက်အောင်လေရှည်ဆွဲကာ ကုန်းဟစ်နေကြသည့် ရွာကျောင်းသားများ၏ စာကျက် သံများကို ကြားခဲ့ရပြီးနောက် ရွာထိပ်သို့ ရောက်လာသည်တွင် “ဂျောက်ဂလင်ချောက်” တည်းဟူသော ရက်ကန်းရက်သံများ၊ “မိထူး ရေ၊ နွားမတွေ ဖွင့်လွှတ်လိုက်ပါတော့ တဲ့” စသည်ဖြင့် မိခင်က သမီးကလေးအား နွားကျောင်းခိုင်းသော အသံ။ “ရွှေလှိုင်ရို့ ရွှေနိုင် ရို့၊ ငါခေါ်တာ ဘောက်မဲ့ မထူးကြသလဲ” စသည်ဖြင့် မိခင်က “ကြက် ထုပ်ပစ်တမ်း ကစားခြင်းကို မက်မောနေကြသော သမီးနှစ်ယောက်တို့အား ဟစ်ခေါ်လိုက်သောအသံ။ “နွားနှယ်ကရို့၊ တစ်လှမ်းချင်း လုပ်နေ လိုက်တာ ကြည့်စမ်း၊ ကတောက် ကတောက် ဗျင်း”စသည်ဖြင့် ဆီဆုံ တစ်ဆုံမှ နွားကို တက်ခေါက်ကာ ရိုက်မောင်းနေသော အသံ။ “နီတာရေ၊ သလောင်းဖုံးထဲမှ မင်းကြမ်းကို ညှက်ခဲလေးနဲ့ သားပီး လယ်တော သွားလိုက်ဦးဟေ့” စသည်ဖြင့် အဘွားကြီးက မြေးကလေးကို စေခိုင်းသော အသံတို့ကို ကြားလိုက်ရပါမူ တစ်ခါတစ်ရံမှ ရောက်လာသည့် ဧည့်သည်တစ်ယောက်အဖို့မှာ မရယ်နိုင်သည့်တိုင်အောင် မပြုံးမိဘဲ နေနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွာလယ်ပိုင်းတွင် လမ်းဘက်တစ်ချက် ကျယ်ပြန့်လှ၍ အမှိုက် သရိုက် တစ်ပင်၊ နောက်ချေးတစ်ပုံမျှ မရှိရအောင် ပြောင်စင်စွာ တံ မြက်လှည်းထားသည့် ဝင်းကြီးနှစ်ဝင်းတို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တည်နေကြ ပေရာ၊ ထိုအရပ်၌ ဗိုလ်အိမ်ခေါ်ကြသည့် အမိုးလေးဖက် အုန်းလက်ချ ကာ ဆောက်ထားသည့် တိုက်အိမ်ကြီး နှစ်လုံးသည် ဝင်းအလယ်တွင် တစ်ဖက်နှင့် တစ်ဖက် မျက်နှာချင်းဆိုင် တည်လျက်ရှိကြ၏။ နွားဘဲ၊ မြင်းဇောင်း၊ စပါးကျီ၊ ကောက်ရိုးတဲ၊ မီးဖိုတဲ၊ ကနားဖျင်း စသော အဆောက်အအုံများသည် လည်းကောင်း၊ အိမ်ကြီး အသီးသီးကို ခြံရံ လျက် လှည်းကြမ်း၊ လှည်းယဉ်၊ ရေစည်လှည်း၊ မြင်းချည်တိုင်၊ ရေလှောင်စဉ့်အိုးကြီးများ အစရှိသော ပစ္စည်းများကို လည်းကောင်း၊ ချက် ကြ ပြုတ်ကြ၊ လုပ်ကြ ကိုင်ကြဖြင့် ရှုပ်ယှက်ခတ် ဖြစ်နေသော အခြင်း အရာကို လည်းကောင်း မြင်ရခြင်းအားဖြင့် ကျေးတော လူရတတ်များ နေထိုင်ရာ ဌာနဖြစ်ကြောင်း အကဲခတ်နိုင်လောက်ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွာလယ်လမ်း တစ်ဖက်တစ်ချက်၌ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရှိနေ၍ ပုံစံ ခပ်ဆင်ဆင် ဆောက်လုပ်ထားခြင်းကို ကြည့်ရခြင်းအားဖြင့် ၄င်း အိမ် ကြီးရှင် နှစ်ဦးတို့မှာ ညီအစ်ကိုသားချင်းများ ဖြစ်ကြလေသလောဟုတွေးထင်ဖွယ်ရှိ၏။ စင်စစ်သော်ကား ၄င်းအိမ်ကြီးရှင်များမှာ ဦးကျော်ဟိုး နှင့် ဦးပြည့်စုံတို့ဖြစ်ကြ၍ ညီအစ်ကိုလည်း မတော်စပ်၊ ဆွေမျိုးသားချင်း လည်း မဟုတ်၊ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဂုဏ်တုဂုဏ်ပြိုင် လုပ်နေ ကြသည့် လူရတတ်ကြီးများ ဖြစ်ကြလေသည်။ တစ်ယောက်က ဗိုလ် အိမ်ဆောက်လျှင် အခြားတစ်ယောက်ကလည်း ဗိုလ်အိမ်၊ တစ်ယောက် က မြင်းကောင်း မြင်းချောဝယ်လျှင် အခြားတစ်ယောက်ကလည်း မြင်း ကောင်းမြင်းချော၊ တစ်ယောက်က ကျောင်းဆောက်လျှင် အခြားတစ် ယောက်ကလည်း ဘုရားတည်၊ တစ်ယောက်က အလှူပေးလျှင် အခြား တစ်ယောက်ကလည်း ဆွမ်းကျွေး၊ တစ်ယောက်က သိမ်နှင့် ရေတွင်း၊ အခြားတစ်ယောက်က ဇရပ်နှင့် ရေကန်စသည်ဖြင့် နေရာတကာတွင် အပြိုင်အဆိုင် ပြုလုပ်နေကြသော လူကြီးနှစ်ယောက် ဖြစ်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနဂိုကတည်းက ဂုဏ်တုဂုဏ်ပြိုင် သဘောထားချင်ကြသည့်အထဲ တွင် ဦးကျော်ဟိုး၌ သားတစ်ယောက် ဖွားလျှင် ဦးပြည့်စုံ၌လည်း သားတစ်ယောက်၊ ဦးပြည့်စုံ၌ သမီးတစ်ယောက် ဖွားပြန်လျှင် ဦးကျော် ဟိုး၌လည်း သမီးတစ်ယောက် မွေးဖွားခြင်းအားဖြင့် သဘာဝဓမ္မက လည်း ၄င်းတို့နှစ်ယောက် ဂုဏ်ပြိုင်ခြင်းကို အားပေးအားမြှောက် ပြု လုပ်ပေးသကဲ့သို့ ရှိလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးကျော်ဟိုး၏ သားနှင့်သမီးကို မောင်သာမြတ်နှင့် မငွေညီဟု မှည့်ခေါ်၍ ဦးပြည့်စုံကမူ မိမိ၏ သားနှင့်သမီးကို မောင်လူမော်နှင့် မရွှေရီဟု မှည့်ခေါ်ထား၏။ ထိုသူနှစ်ယောက်တို့၌ ကူညီသော အခြား အချက်တစ်ခု ရှိသေး၏။ ၄င်းမှာ သမီးမိန်းကလေး တစ်ယောက်စီ မွေးဖွားပြီးသည်နောက် များမကြာမီအတွင်း မယားသေဆုံးကြ၍ မုဆိုး ဖိုအဖြစ်နှင့် အတန်ကြာနေခဲ့ကြခြင်းပင် ဖြစ်လေရ၊ ကစ်ယောက်၏ အကဲကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြရာမှ ဦးကျော်ဟိုးက ဒုတိယ အိမ်ထောင်ပြုသောအချိန်တွင် ဦးပြည့်စုံကလည်း နောက်အိမ်ထောင်ဖက် ရှာလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိဘများ ဂုဏ်ပြိုင်ကြခြင်းကို သားသမီးများက ဆက်ခံကြသေး ပုံကား သာမြတ်နှင့် လူမော်တို့သည် ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် သင်္ဂြိုဟ်ပြိုင် ဘက် လေ့ကျက်ကြ၍၊ ငွေညီနှင့် ရွှေရီတို့ကလည်း ရွာကျောင်းကလေးတွင် မင်္ဂလသုတ်၊ နမက္ကာရ စသည်တို့ကို အပြိုင်အဆိုင် ရွတ်ဆိုကြ၏။ ဦးကျော်ဟိုးက သမီးကို ငွေညီဟု မှည့်ခေါ်ရာတွင် ဦးပြည့်စုံက ရွှေရီ ဟု မှည့်ခေါ်လိုက်ခြင်းကိုပင်လျှင် တစ်နည်းအားဖြင့် ဂုဏ်ပြိုင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသာမြတ်နှင့် ငွေညီ၊ လူမော်နှင့် ရွှေရီတို့မှာ ဗမာစစ်သည့်အတိုင်း လူချော လူလှ ရှားပါးသော နယ်ဖွားများ ဖြစ်ကြသည့်အလျောက် ရုပ်ရည်အလွန်တရာ မလှပငြားသော်လည်း တရုတ်ကပြားယောင်ယောင်၊ ကရင်ယောင်ယောင်၊ မွတ်ဆလင်ယောင်ယောင် မှတ်ထင်ရသည့် အခြား နယ်သားများကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ဗမာပီသသော မျက်နှာမျိုး ရှိကြလေ သည်။ ဆိုလိုရင်းမှာ မွတ်ဆလင်ယောင်ယောင် မှတ်ထင်လောက်အောင် နှာတံပေါ်လွင်ခြင်းလည်း မရှိ။ တရုတ်ကပြားယောင်ယောင် ထင်လောက်အောင် ဝါကြန့်ကြန့်ရှိသော အသားလည်း မရှိ။ ဗိုလ်ကပြား တစ်ယောက် ထင်လောက်အောင် ဖြူဆွတ်သောအသားလည်း မရှိ။ ဖြူလှပါသည်ဆိုမှ လတ်ရုံရှိ၍ လူလုံးလူဟန်များလည်း ခပ်ထွားထွား ခပ်ကြမ်းကြမ်း ရှိကြလေသည်။ သို့သော် ဗမာစစ်သောအပိုင်း၌သာ တွေ့ရသည့် ခပ်တင်းတင်း ခပ်မာမာ မျက်နှာထားနှင့် တတ်သိနားလည် ခြင်းကို ဖော်ပြသည့် မျက်လုံးမျိုးရှိကြ၏။ တစ်ခုစီ ခွဲစိတ်ကြည့်လိုက် သော် မည်သည့်အတွက်၌ မည်ကဲ့သို့ လှပပေသည်ဟု ချီးကျူးလောက် အောင် မရှိသော်လည်း မှန်တမ်းသာသာကြီးရှိသော အရည်အချင်းနှင့်စိတ်ဓာတ်တို့ကို ၄င်းနယ်သားများ၏ မျက်နှာတွင် ဟစ်အော် ကြွေးကြော်နေဘိသကဲ့သို့ ပေါ်လွင်ထင်ရှားလျက် ရှိတော့သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဦးအောင်ဇေယျနှင့် လက်ဝဲသုန္ဒရအမတ်တို့ ချက်မြှုပ်သောဒေသ ဖြစ်ခဲ့ ဟန်တူပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာပြည်အတွင်း အထိုက်အလျောက် ဒေသန္တရ ဗဟုသုတရှိသူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် ကိုယ်တွေ့အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ဖော်ပြရသော် ရွှေဘိုနယ်သူနယ်သားများသည် မြန်မာသွေး စစ်စစ်နှင့် မြန်မာပီသသော အမူအရာနှင့် မျက်နှာမျိုးရှိခြင်းမှတစ်ပါး သိတတ်ခြင်း သဘာဝအားဖြင့် လည်း နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်ခန့် ရှေ့ရောက်သည်ဟု ဆိုချင်၏။ အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှစ်နှစ်သားအရွယ် ရွှေဘိုနယ်သား ကလေးတစ်ယောက်သည် ၁၀ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၁ နှစ်သားအရွယ်ရှိသည့် အခြားနယ်သား ကလေးတစ်ယောက်နှင့် တူညီသော ပါးရည်နပ်ရည် ရှိသည်ဟု ဆိုလို၏။ ခေတ် ဗဟုသုတ အရာဌာန၌ နောက်ကျသည့်အတွက် နိုင်ငံရေးအစရှိသည့် ပြိုင်ပွဲများတွင် နောက်ကျန်ရစ်ကြသော်လည်း ပင်ကိုဉာဏ်အားဖြင့်မူကား အမှန်သာသော လူစုဖြစ်၏။ တစ်နေ့သ၌ ခေတ်ပညာနှင့် နိုင်ငံခြားရေး ဆိုင်ရာ ဗဟုသုတများသည် ပြည်ထောင်စု တစ်ဝန်းလုံးသို့ ညီညာစွာ ပျံ့နှံ့သော အချိန်အခါတွင် ရွှေဘိုနယ်သားများ တစ်စခန်း ထကြဖွယ်ရာ ရှိပေသေးသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544791670933,"sku":"","price":6500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_52c24936-1af8-481e-b30b-0ef332a0e8c3.jpg?v=1730250886"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-မြန်မာ့စွမ်းရည်","title":"မြန်မာ့စွမ်းရည်","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမြန်မာ့စွမ်းရည်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e[\u003cspan\u003e၁\u003c\/span\u003e]\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၃၇ ခုနှစ်၌ မြင်ကွန်းမင်းသားသည် ခမည်း တော်မင်းတုန်းမင်းဘုရင်၏ ထီးနန်းစည်းစိမ်ကို လုပ်ကြံသည့်အရေးတွင် ရွှေဘိုတောင်ဘက် မြင်းအမှုထမ်းများ ပေါ်ထွက်ရာဖြစ်သဖြင့် “မြင်းနယ်” ဟူ၍ခေါ်တွင်ရာ မန်းကျည်းတုံရွာကြီး၏ အနီး၌ တစ်နေ့သော တပေါင်း လပြည့်နေ့ နံနက် ၉ နာရီအချိန်တွင် ဘုရားပွဲကြီးတစ်ပွဲ ကျင်းပပြုလုပ် လျက်ရှိရာ အနီးအနားရှိရွာတို့မှ ကာလသားတစ်စုတို့သည် ဒိုးပတ်၊ အိုးစည်၊ ဗုံမောင်း အစရှိသည်တို့နှင့် သူ့ထက်ငါသာအောင် ကခုန်တီး မှုတ်လျက် ရှိနေကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပျိုအရွယ် ကာလသမီးတို့မှာလည်း ပုတီးနော်ဇာ၊ ဇီးဖြူကုန်း အစရှိသည့် ကာလဒေသအလျောက် ဝတ်စားတန်ဆာတို့ဖြင့် လှပစွာ ဆင်ယင်ဝတ်စားလျက် မည်သည့်ရွာက ဒိုးပတ်တီးကောင်းသည်၊ မည် သည့်ကာလသားက အကကောင်းသည်၊ မည်သည့်ရွာက အိုးစည်တီးကောင်းသည် စသည်ဖြင့် ချီးမွမ်းပြောဆိုလျက်ရှိရာ ၉ နာရီခွဲသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဘုရားပွဲသို့ လာရောက်ကြသော ဘုရားဖူးပရိသတ်အပေါင်း တို့သည် အုတ်အုတ်ကျက်ကျက် ဖြစ်၍သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းကဲ့သို့ဖြစ်ခြင်းအကြောင်းမှာ အလုံးအရပ်ညီတူ၍ ဖွေးဖွေး ဖြူသော နွားဖြူကြီးတစ်ရှဉ်းကို ထိပ်အုပ်၊ ခြူကုံး အစရှိသော တန်ဆာ ပလာတို့ဖြင့် လှပအောင် ပြင်ဆင်လျက် ခြောက်စထောင် လှည်းယာဉ်ကြီး ပေါ်တွင် ရွှေဘိုမြို့ဝန်မင်းနှင့် မြို့ဝန်ကတော်တို့ ဆိုက်ရောက်လာကြ သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းလှည်းယာဉ်၏ နံဘေး၌ကား အချိတ် ပုဆိုးကို ခါးတောင်းကျိုက်လျက် အသက် ၂၅ နှစ်အရွယ်ခန့်ရှိ ချောမော လှပခံ့ညားလှပေသော သူငယ်တစ်ယောက်သည် ဖောင်းဝတ်ကြီးတစ်စီး ကို ကြွကြွကြွကြွနှင့် စီးနင်းလိုက်ပါလာခဲ့ရာ ၎င်းမှာ မြို့ဝန်မင်း၏သား ခင်မောင်ဦး ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့ဝန်မင်း၏လှည်းသည် တစ်ခုသော သစ်ပင်အောက်၌ ရပ်တန့် ပြီး ခင်မောင်ဦးသည် ရောက်နှင့်သူ ဘုရားဖူးပရိသတ်တို့အား မျှော်ကြည့် လိုက်သည်တွင် မနီးမဝေးရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်၌ နွားနီကြီးတစ်ရှဉ်း ကလျက်ရှိသော လှည်းယာဉ်တစ်စီးကို မြင်သဖြင့် ၎င်းရှိရာသို့ မိမိ၏ မြင်းကို မောင်းနှင်ခဲ့ပြီးလျှင် လှည်းပေါ်၌ထိုင်နေသူ မိန်းမပျိုတစ်ယောက် နှင့် အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်အား သိဟောင်းကျွမ်းဟောင်းဖြစ်သည့် လက္ခဏာနှင့် ပြုံးရယ်ကာ နှုတ်ခွန်းဆက်သလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၎င်းလှည်းပေါ်၌ ထိုင်နေသူများမှာ သခွတ်တောရွာမှ ဒေါ်ငြိမ်းခင် နှင့်၎င်း၏တူမ မနန်းနွယ်တို့ဖြစ်ကြလေရာ ဒေါ်ငြိမ်းခင်သည် ၎င်း နယ်ပယ်တွင် လယ်၊ ယာ၊ ချောင်းမြောင်းမှစ၍ ရွှေ၊ ငွေ၊ ရတနာ ပေါများ ကြွယ်ဝကြောင်းနှင့် ကျော်ကြားဘိသကဲ့သို့ ၎င်းတူမ မနန်းနွယ်မှာလည်း အရုပ်အရည်ချောမောလှပသည့် အရာဌာန၌ တုပယှဉ်ပြိုင်သူမရှိလောက် အောင်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကျော်ကြားခဲ့လေသည်။ | \u003cspan\u003eခင်မောင်ဦးသည် ဒေါ်ငြိမ်းခင် တူဝရီးနှစ်ယောက်တို့နှင့် အာလာ ပသလ္လာပ စကားပြောဆို၍ ပြီးစီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မြို့ ဝန်ကြီး၏တပည့် တစ်ယောက်က ခရာမှုတ်၍ အချက်ပေးလိုက်သည်တွင် ပရိသတ် အပေါင်းတို့သည် ဘုရားကျောင်း ပရိဝုဏ်အတွင်းတို့မှ စုံရုံးကာ ထွက် လာကြလေရာ ၎င်းမှာအခြားမဟုတ်၊ မြားပြိုင်ပွဲကြီးအတွက်ပင် ဖြစ်လေ သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၎င်းနယ်ပယ်မှာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာတွင် အမှုထမ်းရွက်သူ စစ်သည် တော်သားတို့ အများဆုံးပေါ်ထွက်ရာ နယ်ပယ်ဖြစ်ပေရကား စစ်ဘက် ဆိုင်ရာ အလေ့အကျင့်တို့၌ အထူးသဖြင့် အထုံဝါသနာပါ ရှိကြသည့် အလျောက် တစ်နှစ်လျှင်တစ်ကြိမ်ကျ ကျင်းပမြဲဖြစ်သော ၎င်းပွဲတော်ကြီး ၌ ထိုနယ်ပယ်ရှိ ကာလသားအပေါင်းတို့သည် မြားပြိုင်ပွဲကြီးပြုလုပ်မြဲ ဖြစ်ခဲ့လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၎င်းမြားပြိုင်ပွဲတွင် အနိုင်ရသူ သတို့သားအားလည်း မြို့ဝန်မင်း၏ သမီးကဖြစ်စေ၊ အကယ်၍ မြို့ဝန်မင်း၌ သမီးမရှိခဲ့သော် ၎င်းနယ်ပယ်၌ အချောဆုံး အလှဆုံးဟူ၍ အများက ကြေညာသဖြင့် ရွေးကောက်၍ထားသော မိန်းမပျိုကဖြစ်စေ ပွဲအပြီး၌ပန်းကုံးစွပ်ကာ ချီးမြှင့်ရမြဲ ထုံးစံအတိုင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြားပစ်ပုံမှာ အတောင်နှစ်ရာခန့် ဝေးကွာသောအရပ်၌ ဖော့ကို နှံပြည်စုတ်ငှက်ပမာ ပြုလုပ်ပြီးလျှင် တစ်ခုသောတိုင်မှ ကြိုးငယ်ဖြင့် တွဲရရွဲဆွဲထား၍ ကာလသားတို့လည်း မိမိတို့အသီးသီး ယူဆောင်ခဲ့ကြ သောလေးများနှင့် တစ်လှည့်စီပစ်ကြပြီးနောက် မထိမမှန်သော မြားသမား သည် ပြိုင်ပွဲမှထွက်ခဲ့၍ ထိမှန်သော မြားသမားတို့သာလျှင် ဆက်လက် ယှဉ်ပြိုင်ကြပြီးလျှင် နောက်ဆုံး၌ အချက်အများဆုံးထိမှန်သူ မြားသမား က အနိုင်ရမြဲဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခရာမှုတ်သံကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယှဉ်ပြိုင်အံ့သော ကာလ သားတို့သည် မိမိတို့၏ လေးမြားများကိုကိုင်ကာ ပစ်ခတ်ရန် စီမံ၍ထားသော နေရာသို့ထွက်လာကြပြီးလျှင် အသီးသီး တစ်ချက်စီ နှံပြည်စုတ် ကောင်ကို ချိန်မှန်းကာ ပစ်ခတ်ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကာလသားပေါင်း နှစ်ဆယ်ခန့်ပစ်ခတ်၍ ပြီးသော်လည်း မည်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ငှက်ကောင်ကို ထိမှန်ခြင်းမရှိဘဲ ပွတ်ကာသီကာ ဖြင့်သာလျှင် လွဲချော်၍သွားကြလေရာ အသက်နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ် ခန့်ရှိ၍ ဗလာပုဆိုးကို ခါးတောင်းကျိုက်ပြီးလျှင် ဆံပင်ကို လျှောင်တွဲထုံး လျက် အခြားသောရွာသားတို့ထက် ဟန်အမူအရာအားဖြင့်လည်း ကောင်း ရုပ်ရည်အားဖြင့်လည်းကောင်း၊ အဝတ်အစားအားဖြင့်လည်း ကောင်း၊ ထူးကဲခြားနားခြင်းရှိသော လူငယ်တစ်ယောက်သည် လေးကို ကိုင်ကာ မထီတရီရှိသော အမူအရာအားဖြင့် ပရိသတ်အလယ်မှ ထွက် လာခဲ့၍ ငှက်တစ်ကောင်ကို တစ်ခဏမျှသာလျှင် ချိန်မှန်း၍ မြားကိုလွှတ် လိုက်ရာ မြားသည် ငှက်ရုပ်၏ အလယ်ဗဟိုချက်တွင် စူးစိုက်၍နေလေ ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ၎င်းမြားချက်သည် ပထမထိမှန်ခြင်းဖြစ်သဖြင့် မြို့ဝန်ကြီး နှင့်တကွ ကြည့်ရှုသူပရိသတ်အပေါင်းတို့သည် လက်ခုပ်လက်ဝါးတီး ကာ ဆူညံစွာ သြဘာပေးကြလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ရာတွင် မပစ်ရသေးသော လေးသမားတို့မှာ များစွာကျန်သေး သည်ဖြစ်၍ ၎င်းတို့သည် အသီးသီး ဝင်ရောက်ပစ်ခတ်ကြလေရာ... လေးသမားပေါင်း ကုန်၍သွားလတ်သော် နောက်ထပ်၍ တောသားတစ် ယောက်သာလျှင် ငှက်ရုပ်ကို ထိမှန်ခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ဒေါ်ငြိမ်းခင်တူဝရီးတို့နှင့် စကားပြောဆိုလျက်ရှိသူ မြို့ဝန် ကြီး၏သား ခင်မောင်ဦးကို ဒေါ်ငြိမ်းခင်က..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eမြို့ဝန်၏သား ဖြစ်ပါလျက်နှင့် လေးမြားအတတ်ကို မတတ်ပါ သလာ...\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု မခံချင်အောင် ပြောလိုက်သည်ဖြစ်၍ တောသားတစ်ယောက် ထံမှ လေးမြားကိုငှားပြီးလျှင် မြင်းပေါ်မှဆင်းသက်၍ မြားပစ်ရာအရပ်သို့ သွားပြီးနောက် အနည်းငယ်မျှ ချိန်ရွယ်ကာ ပစ်ခတ်လိုက်ရာ မြားတံသည် ငှက်ရုပ်ကို ထိမှန်စူးစိုက်၍ နေလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့ဖြစ်ရကား.. ပထမအရစ်၌ လေးသမားသုံးယောက်သာ လျှင် ငှက်ရုပ်ကို ထိမှန်ကြသည်ဖြစ်ရာ ဒုတိယအရစ်၌ ထုံးစံမှာမူ ထိမှန် အောင် ပစ်နိုင်သူတို့သည် ပထမ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ အစရှိသည်ဖြင့် မဲ ကောက်ပြီးမှ မဲကျသည့် အစဉ်အလာအတိုင်း အလှည့်ကျ ပစ်ခတ်ရမြဲ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့ မဲချသည့်အခါ၌ တောသားသူငယ်သည် ပထမပစ်ရန် မဲကျလေရာ ၎င်းသည် ပစ်ခတ်ရန်နေရာသို့ တစ်ဖန်ထွက်လာပြီး နောက် ငှက်ရုပ်ကို စေ့စေ့ပါအောင် ပြူး၍ကြည့်ပြီးလျှင် မြားကိုလွှတ် လိုက်လေ၏။ ထိုအခါ မြားတံ၏ လေဟပ်သွားခြင်းကြောင့် ငှက်ရုပ် သည် လှုပ်၍သွားမတတ် နီးကပ်စွာ ပွတ်သွားသော်လည်း မြားတံသည် ငှက်ရုပ်ကို မထိမှန်ဘဲရှိခဲ့ရာ တောသားလူငယ်လည်း မျက်နှာညှိုးငယ်စွာ နှင့် ပြိုင်ပွဲမှထွက်သွားရလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ဗလာပုဆိုးနှင့် သူငယ်လည်း ဒုတိယပစ်ရန် မဲကျသည် ဖြစ်၍ လေးကိုကိုင်ကာ ထွက်လာခဲ့ပြီးလျှင် လွယ်ကူစွာ ချိန်ရွယ်ပြီးနောက် မြားကို လွှတ်လိုက်ပြန်ရာ မြားတံသည် ရှေးနည်းအတူ ဗဟိုချက်၌ ထိမှန်ပြန်သဖြင့် ပရိသတ်တို့လည်း ချီးမွမ်းထောမနာ သြဘာပေးကြ ပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၎င်းနောက် ခင်မောင်ဦးလည်း တတိယပစ်ရန် မဲကျသည့်အတိုင်း မြို့ဝန်၏သားဖြစ်သည့်အတိုင်း သာ၍ပင်ဆူညံစွာ ကောင်းချီးသြဘာပေး ကြပြန်လေ၏။ ယင်းသို့ဖြစ်ရကား ပြိုင်ယှဉ်သူနှစ်ဦးမျှသာ ကျန်တော့သည်ဖြစ်ရာ ဗလာပုဆိုးနှင့်သူငယ်သည် ပြိုင်ပွဲကိုမနိုင်လျှင် မနေဟူသော စိတ်ထားမျိုးနှင့် တပည့်တစ်ယောက်ထံ အပ်နှံ၍ထားသော မိမိ၏မြင်း ကိုယူပြီးလျှင် မြင်းပေါ်သို့ခုန်တက်ပြီးနောက် မြားပစ်ရာအရပ်သို့ ကဆုန် ချ၍ စိုင်းလာခဲ့လေ၏။ ပစ်ရန်နေရာသို့ ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မြင်းဇက်ကိုလွှတ်လိုက်ပြီးလျှင် မြင်းပေါ်မှ နံဘေးတိုက်လှည့်ပြီးမှ မြားကို လွှတ်လိုက်ရာ မြားတံသည် ငှက်ရုပ်ကိုသုံးကြိမ်မြောက် ထိမှန်ပြန်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ခင်မောင်ဦးလည်း မိမိ၏မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်၍ ထိုနည်း အတူပစ်ခတ်မည်ပြုသည်တွင် ၎င်း၏မိတ်ဆွေများက မြင်းပေါ်က ပစ်ရိုး ထုံးစံမရှိ၊ ခြေကျင်ပစ်လိုက ပစ်နိုင်ကြောင်းနှင့် ပြောဆိုပါသော်လည်း အညံ့မခံလိုသည်ဖြစ်၍ ခင်မောင်ဦးသည် မြင်းကို ကဆုန်စိုင်းပြီးလျှင် သူငယ်၏နည်းတူ ပစ်ခတ်ပြန်လေရာ မြင်းသည် ကျင့်သားမရသည် ဖြစ်၍ ပစ်ခါနီးဆဲဆဲတွင်မှ နံဘေးသို့ငွေ သွားသည်ဖြစ်၍ မြားတံသည် ငှက်ရုပ်ကိုမမှန်ဘဲ လွဲချော်၍သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ဗလာပုဆိုးနှင့်သူငယ်က မြင်းပေါ်မှပစ်ခြင်းသည် အများ တို့ အသုံးအနှုန်းပြုကြသော ထုံးစံမဟုတ်သဖြင့် မိမိတို့ ထိမှန်သည်ကို ဖယ်ထားပြီးလျှင် ခြေကျင်သာလျှင် ဆက်လက်ယှဉ်ပြိုင်ကြရန် ပြောဆို သည့်အခါ ပရိသတ်အပေါင်းတို့လည်း ထိုသူငယ်အား စိတ်သဘောကြီး ပါပေသည်ဟု ချီးမွမ်းထောမနာ ပြုကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ခင်မောင်ဦးက ဗလာပုဆိုးနှင့်သူငယ်အား မိမိ၌ ထိုသူ၏ မြင်းကဲ့သို့ ကျင့်သားရသော မြင်းကောင်းရှိခဲ့ပါလျှင် မြင်းပေါ်မှ ယှဉ်ပြိုင် ပစ်ခတ်ရခြင်းကို သာလွန်၍ နှစ်သက်ပါကြောင်း ပြောပြသည်တွင် ဗလာ ပုဆိုးနှင့်သူငယ်က မိမိမြင်းကို ခင်မောင်ဦးအလိုရှိခဲ့ပါလျှင် မြင်းချင်း လဲလှယ်စီးနင်း ယှဉ်ပြိုင်ပစ်ခတ်နိုင်ပါကြောင်းနှင့် ပြန်ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ခင်မောင်ဦးသည် မြင်းချင်းလဲပြီးမှ မိမိအနိုင်ရခဲ့သော် မိမိ၏အစွမ်းကို ပရိသတ်တို့ များစွာချီးမွမ်းကြမည် မဟုတ်သည်ကို သိရှိသော်လည်း တစ်ခါတည်းအရှုံးပေးရမည်ကို ရှက်သေးသည်ဖြစ်၍ ပြိုင်ပွဲအတွက်ကိုမူ မိမိကအရှုံးပေးကြောင်း၊ သို့ရာတွင် ဗလာပုဆိုးနှင့် သူငယ်က ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိခဲ့ပါလျှင် မြင်းချင်းလဲလှယ်၍ အပျော်မျှ ယှဉ်ပြိုင်ပစ်ခတ်လိုသေးပါကြောင်းနှင့် ပြောဆိုလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ဗလာပုဆိုးနှင့်သူငယ်က ခင်မောင်ဦးပြောသည့်အတိုင်း သဘောတူညီပါကြောင်းနှင့် ပြန်ပြော၍ လဲလှယ်ကြပြီးလျှင် ခင်မောင်ဦး သည် ဗလာပုဆိုးနှင့်သူငယ်၏ မြင်းကို စီးနင်း၍ ရှေးနည်းအတူ မြားကို လွှတ်လိုက်ရာ ငှက်ရုပ်ကိုမမှန်ဘဲ လွဲချော်သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့ဖြစ်ရကား ခင်မောင်ဦးမှာ ပြိုင်ပွဲ၌ ရှုံးရလေလျှင် မိမိမှာ တောသူတောင်သားတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုဖြစ်သော လေးပွဲမျိုးရှုံးသည်ဖြစ်စေ၊ နိုင်သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးလှဟူသော မျက်နှာထားမျိုးနှင့် ဗလာပုဆိုး နှင့် သူငယ်ထံသို့ စီးနင်း၍သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ရာတွင် ပြိုင်ပွဲ၌ ရှုံးသည့်အတွက် စိတ်တိုခြင်း၊ မခံချင်ခြင်း အစရှိသော အမူအရာတို့ကို ပြခဲ့ပါလျှင် ပရိသတ်တို့သည် သဘောထား သေးသည်ဟု လှောင်ပြောင်ကြမည်ကို သိရှိသည်ဖြစ်၍ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားနှင့် မြင်းချင်းလဲလှယ်၍ မိမိမှာ ပထမ၌ မြင်းသာသောကြောင့်ဟု ထင်မှတ်မိခဲ့ကြောင်း၊ ယခုမြင်းချင်းလဲလှယ်၍ စီးနင်းပစ်ခတ် သည့်အခါမှ မြင်းကြောင့်မဟုတ်၊ လူစွမ်းသာသောကြောင့် မိမိရှုံးရခြင်း ဖြစ်ကြောင်းနှင့် အတိအလင်း ဝန်ခံပြောဆိုပြီးလျှင် မိမိ၏မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်၍ မြားပြိုင်ပွဲမှ ဒေါ်ငြိမ်းခင် တူဝရီးတို့ရှိရာသို့ ထွက်ခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ များစွာသော ပရိသတ်တို့သည်လည်း ထိုနေ့အတွက် မြားပြိုင်ပွဲတွင် အနိုင်ရသော ဗလာပုဆိုးနှင့်သူငယ်အား တော်ပါပေသည်။ လက်ဖြောင့်ပါပေသည်၊ ကျင်လည်ပါပေသည်၊ လူပုံကလေးက လည်း သနားကမားရှိပါပေသည် အစရှိသည်ဖြင့် ချီးမွမ်းပြောဆိုကြပြီး လျှင် ၎င်းသူငယ်သည် မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်လေသည်၊ မည်သည့်ရွာသား ဖြစ်သည်၊ မည်သူ၏သားဖြစ်သည် အစရှိသည့် အကြောင်းအရာများကို မိမိတို့အချင်းချင်း တစ်ယောက်တစ်ခွန်း မေးမြန်းကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ၎င်းအားသိကျွမ်းသူတို့က ထိုသူငယ်သည် မန္တလေးသား ဇာတိဖြစ်၍ ငယ်ရွယ်စဉ်အခါက မိဘနှစ်ပါးသေဆုံးသွားသဖြင့် လှတော ရွာ၌ ဘကြီးတော်စပ်သူ ဦးထွန်းပြည့်နှင့် အတူတကွနေထိုင် လျက်ရှိကြောင်း ပြောပြသည်တွင် ပရိသတ်တို့လည်း မျိုးရိုးဇာတိကို သိရှိကြ လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၎င်းနောက် ကာလသား လေးသမားတို့သည် မိမိတို့ ရှုံးသည့် အဖြစ်ကို ဝမ်းမနည်းဘဲ ဤမျှနှင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ဟန် လက္ခဏာရှိ၍ စိတ်နေသဘောထား မြင့်မြတ်ဟန်လက္ခဏာရှိသော သူတစ်ယောက်က အနိုင်ရသည်ကို အားရဝမ်းသာဖြစ်ကြပြီးလျှင် ထိုသူငယ်ကို ဝိုင်းဝန်းကာ အသိအကျွမ်းဖွဲ့ကြပြီးနောက် ထုံးစံအတိုင်း မြို့ဝန်မင်းထံသို့ ခေါ်ဆောင် သွားကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့ဝန်မင်းလည်း ပြိုင်ပွဲတွင် မိမိသားရှုံးရခြင်းထက် ရုပ်၏မွန်ရည် ခြင်း၊ စိတ်နေစိတ်ထား၏ မြင့်မြတ်ခြင်းနှင့် ပြည့်စုံသော သူငယ်တစ်ယောက်က အနိုင်ရသည်ကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်၍ မည်သည့်အမျိုး အနွယ်၊ မည်သည့်ရွာသား ဇာတိဖြစ်ကြောင်းကို မေးမြန်းသည်တွင် ထို သူငယ်မှာ လှတောရွာမှ ဦးထွန်းပြည့်၏တူ မောင်ထွန်းညွန့်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၎င်းနောက် မြို့ဝန်မင်းလည်း ထိုသူငယ်အား ချီးမွမ်းစကားပြော ကြားပြီးလျှင် အသပြာတစ်ရာထုပ်ကို ဆုငွေအဖြစ် ချီးမြှင့်ပေးကမ်းပြီးနောက် ကာလသားတို့လည်း ထိုသူငယ်ကို မနန်းနွယ်တို့၏ လှည်းရှိရာ သို့ ထမ်းပိုး၍ သွားကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနန်းနွယ်သည် လှည်းပေါ်မှဆင်း၍ မောင်ထွန်းညွန့်၏ လည်ပင်း၌ စံပယ်ဖူးများကို သီကုံး၍ထားသော ပန်းကုံးတစ်ခုကို စွပ်ပေး ရာ သူငယ်နှင့် သူငယ်မတို့မှာ အပျိုလူပျိုဖြစ်သဖြင့် ရှက်ကြောက်ခြင်း ဖြစ်လေသလော၊ သို့တည်းမဟုတ် အခြားသော အကြောင်းတစ်ခုရှိ၍ ရှက်ကြောက်ခြင်းရှိလေသလော မသိ၊ နှစ်ဦးစလုံးတို့မှာ ခြေလှမ်းမမှန် ရှက်ကြောက်ဟန်နှင့် ရှိနေကြသည်ကို မနီးမဝေးမှ စောင့်ကြည့်၍နေသော ခင်မောင်ဦးမြင်ရသောအခါ မနာလိုသော လက္ခဏာနှင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်မိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၎င်းနောက် မောင်ထွန်းညွန့်သည် မိမိ၏အသိမိတ်ဆွေတစ် ယောက် နှစ်ယောက်နှင့် ဘုရားပွဲတော်၌ ပွဲအမျိုးမျိုး ကျင်းပလျက်ရှိသည် များကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုကြလေရာ ခင်မောင်ဦးမှာမူ ဒေါ်ငြိမ်းခင်တူဝရီး နှစ်ယောက်တို့ကို မိမိ၏မိခင်ဖခင်တို့နှင့် အသိအကျွမ်းဖွဲ့ ၍ပေးလေ၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46941390602389,"sku":null,"price":4000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_8468b0da-7988-4659-9a48-ab059d112809.jpg?v=1730250901"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-မိုးကုတ်အမွေအမှု-မောင်စံရှားစုံထောက်ပုံ","title":"မိုးကုတ်အမွေအမှု၌မောင်စံရှားစုံထောက်ပုံ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမိုးကုတ်အမွေအမှု၌ မောင်စံရှားစုံထောက်ပုံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေ့သ၌ မောင်စံရှားသည် ညောင်ကန်ရွာ ဓားပြမှုနှင့် လူသတ်မှုများ အတွက် အလွန်တရာ အလုပ်ရှုပ်လျက်ရှိနေစဉ် အသက် ၂၃ နှစ်ခန့် ရှိ၍ ဖျတ်ဖျတ် လတ်လတ်ရှိသော သူငယ်မတစ်ယောက်သည် အခန်းတွင်းသို့ ဝင်လာ၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဦးစံရှား ရှိပါရဲ့ လားရှင်” ဟု မေးရာ မောင်စံရှားသည် လူသတ်မှုအကြောင်းနှင့် စဉ်းစားစိတ်ကူးလျက် ရှိနေသည် ဖြစ်သောကြောင့် မိမိ အလုပ်လုပ်နေစဉ် နှောင့်ယှက် ခြင်းကို မကြိုက်မနှစ်သက်တတ်မြဲ ဖြစ်သည့်အတွက် စိတ်ရှုပ်သည့် လက္ခဏာနှင့်\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eရှိတော့ ရှိပါတယ် ကလေးမရယ်၊ သို့သော်လည်း အမှုတစ်ခုရှိနေသေးလို့” ဟု ပြန်ပြောလေရာ ထိုမိန်းကလေးက မောင်စံရှား၏ မျက်နှာကို ခပ်ပြုံးပြုံး ကြည့်၍\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eအလုပ် ဘယ်လိုရှုပ်သော်လည်း ကျွန်မက တိုင်ပင်စရာရှိလို့ လာခဲ့တာများ အိမ်ပေါ်ကတော့ မောင်းမချကောင်းပါဘူး ထင်ပါရဲ့ ရှင်” ဟု ပြောသည်တွင် မောင်စံရှား မှာ မိန်းကလေး၏ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာကို မြင်ရ၍ စိတ်ကူး၍ ရသွားဘိသကဲ့သို့ ပြုံးရယ်ပြီးလျှင်\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကိုင်း ကိုင်း ဘာကိစ္စရှိလို့တုံး ဆရာမ၊ ဆယ်မိနစ်လောက်တော့ ကျုပ် နားထောင်ရမှာပေါ့လေ” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူငယ်မ\u003c\/strong\u003e။ ။ “ကျွန်မက ဆရာမမှန်း ရှင် ဘယ့်နှယ်လုပ်သိသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ “မိန်းကလေး ၁ဝဝ အင်္ဂလိပ်စာသင်ရင် ၉ဝ လောက်ဟာ လက်ပြင် နည်းနည်းကုန်းရောဗျ၊ ၉၅ ယောက်လောက်က ဘိုဆန်ဆန် ဖြစ်ကရော၊ ၉၉ ယောက်က ဆရာမ လုပ်ကရောဗျ” ဟု ပြောလေလျှင် သူငယ်မသည် ရယ်မော၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဟုတ်ပါတယ်ရှင်၊ ကျွန်မက ဆရာမပါပဲ၊ ကျွန်မ အဖြစ်အပျက်ကလေး တစ်ဆိတ်လောက် သည်းခံပြီး နားထောင်စေချင်ပါတယ်ရှင်” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှား။ ။ “ပြောပါဗျာ ပြောပါ၊ ဆယ်မိနစ်နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူငယ်မ\u003c\/strong\u003e။ ။ “ကောင်းလှပါပြီရှင်၊ ကျွန်မက မုဆိုးမ သမီးပါရှင်၊ ကျွန်မအဖေ ဆုံးတာ ငါးနှစ်လောက် ရှိပါပြီ။ ကျွန်မတို့အဖေမှာ ညီတစ်ယောက် ရှိတာ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်လောက်က ပျောက်ပြီးသွားလိုက်တာ မိုးကုတ်မှာလိုလို သတင်းတော့ ကြား ရပါရဲ့၊ သို့သော် သူ့ဆီကတော့ ပျောက်သွားကတည်းက စာလည်း မပေး လူလည်း မလာ လူကြုံကလေးများ တွေ့တဲ့အခါမှာ သတင်းကလေး ကြားရရဲ့ ရှင်၊ အခုဖြင့် အဖေ ဆုံးပြီးကတည်းက တစ်ခါမှ မကြားရပါဘူးရှင်၊ ဒီလိုနဲ့နေတုန်း တစ်နေ့သ၌တော့ လူနှစ်ယောက် ကျွန်မတို့အိမ်ကို မေးပြီး ပေါက်လာကြတယ်ရှင့်၊ သူတို့က ကျွန်မတို့ ဦးလေးနဲ့ သူငယ်ချင်း မိတ်ဆွေများပါတဲ့၊ အင်မတန် ခင်ပါတယ်တဲ့၊ ရန်ကုန် ရောက်တဲ့အခါ ဝင်ခဲ့ပါဆိုလို့ ဝင်ခဲ့ပါတယ်တဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ “ဒီဟာက ဘယ်တော့ကလဲ၊ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမ။ ။ “နှစ်လလောက် ရှိပါပြီရှင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ “ကောင်းပြီ၊ ပြောပြစမ်းပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမ။\u003c\/strong\u003e ။ “ဒီလူနှစ်ယောက်အနက် တစ်ယောက်ကတော့ ကိုအဲရီတဲ့၊ မိုးကုတ်ရှမ်းပါပဲ။ လူပုံက တယ်ကြီး အရုပ်မဆိုးပေမဲ့ လူမြင်မြင်ချင်း ပြုံးစိစိလိုလို ဘာလိုလို မျက်နှာထား နှင့် အင်မတန် ရွံဖို့ကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါပဲ၊ တစ်ယောက်ကတော့ဖြင့် အသက် သုံးဆယ်ကျော်လောက် ရှိပြီ၊ ဦးလင်းတဲ့၊ သူကတော့ဖြင့် မွန်မွန်ရည်ရည် ပြေပြေပြစ်ပြစ် စကားပြောတတ်ပါရဲ့ ရှင်၊ ဟိုလူကတော့ဖြင့် အသက် ၂၅ နှစ်လောက်၊ အသားက ဖြူဖြူစပ်စပ်နှင့်၊ အမြင်ကတ်ဖို့ ကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါပဲရှင်၊ ဒါနဲ့ အဲဒီ လူခပ် ကြီးကြီး ဦးလင်းဆိုတဲ့သူက ကျွန်မတို့ သားအမိနှစ်ယောက်မှာ ဘွိုင်းကောက်တွေ ဘာတွေကြောင့် အလုပ်မရှိအကိုင်မရှိတဲ့ အကြောင်းကြားသိလေတော့ သူ့မှာ သမီး ကလေးတစ်ယောက် ရှိပါတယ်တဲ့၊ ယခု သူနေတော့ သမိုင်းမှာ ခေတ္တ တည်းခိုနေပါ တယ်တဲ့၊ သုံးလလောက် ကြာမှ ပြန်ပါမယ်တဲ့၊ ဒီတော့ကာ သူတို့ မိုးကုတ်မပြန်ခင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူငယ်မ\u003c\/strong\u003e။ ။ “မရှိဘူးရှင့်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား။\u003c\/strong\u003e ။ ‘လမ်း ဒီတစ်ခုပဲ ရှိတယ် ဟုတ်စ၊ အဝေးကြီး မျှော်ကြည့်သေးသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူငယ်မ။ ။ “ကြည့်ပါတယ်ရှင်၊ လမ်းကြီးမှ ဖုန်လို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ ဒီအနားမှာ အိမ်များ မရှိဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူငယ်မ\u003c\/strong\u003e။ ။ “မြောက်ဘက်ကတော့ဖြင့် လယ်ပြင်တွေပဲရှင့်၊ တောင်ဘက်ကတော့ ဒီအနားမှာ အိမ်ကြီးတစ်လုံး မြင်တယ်။ သို့ပေမဲ့ လူတော့ ရှိဟန် မတူဘူး၊ ကိုင်း ဒါပါပဲ ရှင်၊ ဒီအကြောင်း ကျွန်မ မဝေခွဲတတ်အောင် ရှိလေတော့ ဦးတို့ တစ်ဆိတ် တတ်နိုင်မလားလို့ လာခဲ့ပါတယ်ရှင်” ဟု ပြောလျှင် မောင်စံရှားလည်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစား စိတ်ကူးကာ နေပြီးနောက် ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ “ကျုပ် တစ်ခု မေးမယ်၊ မိန်းကလေး ရှက်တတ်မှာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူငယ်မ\u003c\/strong\u003e။ ။ “မရှက်ပါဘူးရှင်၊ မေသာ မေးပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှား။ ။ “မိန်းကလေး ရည်းစားများ ရှိသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူငယ်မ\u003c\/strong\u003e။ ။ (မျက်နှာပျက်လျက် ရှက်ရှက်နှင့်) “ရှိတော့ ရှိပါတယ်ရှင်၊ သို့သော် ဘယ်နည်းနဲ့မှ ကိုတင်အောင်တော့ မဟုတ်နိုင်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှား။ ။ (ပြုံးလျက်) “ဪ ကိုတင်အောင်တဲ့လား၊ ဒါထက် ဒီပြင် မိန်းကလေးကို ပိုးနေတဲ့ လူများ ရှိသလား” \u003cstrong\u003eသူငယ်မ\u003c\/strong\u003e။ ။ မရှိပါဘူး၊ ခုနက ပြောတဲ့ ကိုအဲရီ တစ်ယောက်ပဲ ရှိပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှား။\u003c\/strong\u003e ။ “စဉ်းစားပါဦးဗျာ၊ ဒီပြင်များ မရှိဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူငယ်မ။ ။ (မျက်နှာနီလျက်) “ကျွန်မ ကျွန်မ အထင်ပြောရမှာဖြင့် ဦးလင်းကလည်း ကျွန်မကို မေတ္တာရှိတဲ့ လက္ခဏာတော့ ရှိတယ်ရှင့်၊ သို့သော်လည်း ဒီအကြောင်းကို တစ်လုံးဖွင့်ပြီး မပြောဖူးရှာပေဘူးရှင်၊ ဒါပေမဲ့ မိန်းမဆိုတာမျိုးဟာ ယောက်ျား မျက်နှာမြင်ရင် ကိုယ့်ကို ချစ်ခင်တယ် မချစ်ခင်ဘူးဆိုတာ အသိသားဟာကိုးရှင့်” \u003cstrong\u003eရှား\u003c\/strong\u003e။ ။ “သော် ဟုတ်ကဲ့လား၊ ဒီလူက ဘာများ လုပ်ကိုင်စားသောက်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူငယ်မ\u003c\/strong\u003e။ ။ “မိုးကုတ်မှာတော့ ကျောက်ပွဲစားပဲရှင့်၊ ဒီမှာတော့ ဘာမှ မလုပ်ဘူး၊ အလည်သက်သက်လာတယ် ပြောတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e ရှား။\u003c\/strong\u003e ။ “ကိုင်း ကိုင်း တော်လောက်ပါပြီ၊ ပြန်ပေဦးတော့ မိန်းကလေးရယ်၊ ကျုပ်လည်း ယခုတော့ဖြင့် နည်းနည်းအလုပ်ရှုပ်သေးတယ်၊ နောက်များမှ ဒီအကြောင်း ထပ် လောင်းပြီး စုံစမ်းရသေးတာပ၊ သို့သော် ကျုပ်ကို မတိုင်ပင်ဘဲ ဘာတစ်ခုမှ မလုပ်နဲ့နော်၊\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544925134997,"sku":"","price":2500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_78e0cbe4-1d22-436e-965b-f3cd4cc11bb1.jpg?v=1730250913"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-မေတ္တာတရားနှင့်ကိုယ်ချင်းစာတရား","title":"မေတ္တာတရားနှင့်ကိုယ်ချင်းစာတရား","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဆွေးနွေးခန်း (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပင်စင်စား\u003c\/strong\u003e။ ။ သင်္ကြန်တွင်းမှာ ခင်ဗျား ဘယ်သွားပြီး ဘာများ လုပ်သေးလဲဗျ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်။ ။ ဘယ်မှ မသွားနိုင်ဘူးဗျို့၊ ဟိုနေ့က ကျုပ်တို့ပြောကြတဲ့အကြောင်းကို ဆက်လက်ပြီး စိတ်ကူးမိတာနဲ့ မငြိမ်းချမ်း သလို ဖြစ်လေတော့ ဥပုသ်စောင့် မေတ္တာဘာဝနာပွားရင်း အကြံ ထုတ်နေမိတယ်ဗျို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပင်\u003c\/strong\u003e။ ။ ဘယ်လိုများ အကြံပေါ်သလဲဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်\u003c\/strong\u003e။ ။ လူအများ သိကြတာက ကိုယ်ကာယမှာရှိတဲ့ အင်အားကိုသာ သိကြတယ်ဗျ၊ စိတ်ထဲမှာလည်း အင်အား ရှိတယ်နော်။စိတ်မှာရှိတဲ့ ဓာတ်အမျိုးအနက် မေတ္တာဓာတ်ဟာ အလွန် တရာ အစွမ်းထက်မြက်ကြောင်း ကျုပ် တွေ့ထားတယ်ဗျ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပင်\u003c\/strong\u003e။ ။ နည်းနည်းချဲ့စမ်းပါဦးဗျာ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်\u003c\/strong\u003e။ ။ လူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ မေတ္တာဓာတ်ထက် လူ အမြောက်အမြား စုပေါင်းထားတဲ့ မေတ္တာဓာတ်အားသည် ပို၍ အရေးကြီးပြန်တယ်ဗျ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပင်\u003c\/strong\u003e။ ။ စိတ်ဓာတ်တို့ မေတ္တာဓာတ်တို့ ဆိုတာမျိုးဟာ စုလို့ ပေါင်းလို့ရနိုင်သလားဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်\u003c\/strong\u003e။ ။ ရစကောင်းတယ်လို့ ကျုပ် နားလည်တယ်ဗျ။ လူအမြောက် အမြားရဲ့ စိတ်ဓာတ် (mass mind) \u003cspan\u003eအင်အားကို စုပေါင်းပြီးအသုံးချတဲ့အခါ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားတဲ့ တန်ခိုးသတ္တိမျိုး ပေါ်ထွက်လာနိုင်တယ်လို့ ကျုပ် ဖတ်ရဖူးတယ်။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပင်။\u003c\/strong\u003e ။ ခင်ဗျား ဘယ်လို ဖတ်ရဖူးသလဲဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်။\u003c\/strong\u003e ။ စိတ်ဝိညာဉ်နဲ့ဆိုင်ရာ သိပ္ပံကျမ်းများမှာ ကျုပ် တွေ့ရဖူးပါတယ်၊ အနောက်တိုင်း ပညာရှင်ကြီးများသည် ၎င်းပညာရပ်အကြောင်းကို စုံစမ်းတွေ့ရှိထားကြသော်လည်း ကျုပ်မှာ ယခု စိတ်ကူးရရှိထားတဲ့ နည်းလမ်းမျိုးမှာ သူတို့ အသုံးချကြဖူးတယ်လို့တော့ မကြားရသေးဘူးဗျ၊ ကျုပ် ပြောမယ့် နည်းကတော့ သင်္ကြန်အကြတ်နေ့က ဘွားခနဲ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ စိတ်အကြံတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပင်။ \u003c\/strong\u003e။ ရည်ရွယ်ချက် ဘယ်လိုလဲဗျ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်။\u003c\/strong\u003e ။ ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေး၊ ထို့နောက် ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေးပဲဗျ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပင်။\u003c\/strong\u003e ။ ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်း အလုပ်လုပ်လို့ မရဘူးလားဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်။\u003c\/strong\u003e ။ အလုပ် သဘာဝကိုယ်နှိုက်က လူအမြောက်အမြား တညီ တညွတ်တည်း တစ်ချိန်တည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း အလုပ် လုပ်ကြမှ အကျိုး အာနိသင် ပေါ်ထွက်လာနိုင်တဲ့ အလုပ်မျိုးဖြစ်တယ်ဗျ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပင်\u003c\/strong\u003e။ ။ ပိုက်ဆံကုန်စရာ မလိုဘူးပေါ့နော်ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်\u003c\/strong\u003e။ ။ တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ ကုန်စရာ မလိုပါဘူး၊ စိတ်အားထက်သန် ဖို့နဲ့ စေတနာသန့်ရှင်းဖို့သာ လိုပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပင်။ \u003c\/strong\u003e။ ကိုင်း.....ဒါဖြင့် ပြောပြစမ်းဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်\u003c\/strong\u003e။ ။ ကျုပ် ရွတ် ရွတ်ပြတဲ့ မေတ္တာပို့ကလေးကို မှတ်မိသေးလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပင်\u003c\/strong\u003e။ ။ မှတ်မိပသော်ကောဗျာ၊ ကျုပ်လည်း ခဏခဏ ရွတ်ပါတယ်။“\u003cspan\u003eကမ္ဘာသားအချင်းချင်း၊ သင့်သင့်မြတ်မြတ်၊ ကြင်ကြင်နာနာ၊ ကိုယ်ချင်းစာလျက်၊ သဒ္ဓါကြည်ဖြူ၊ ကူညီစောင်မနိုင်ကြပါ စေသတည်း” မဟုတ်လားဗျာ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်။ \u003c\/strong\u003e။ အဓိပ္ပာယ်လေးနက်ပုံကို ကျုပ် နည်းနည်းထပ်ပြီး ရှင်းပြသေးတယ်ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပင်။ \u003c\/strong\u003e။ လုပ်ပါလေဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်။ \u003c\/strong\u003e။ သင့်မြတ်ခြင်းဆိုတဲ့ အခြင်းအရာဟာ ဒီခေတ် ဒီကမ္ဘာမှာအရေးတကြီး လိုအပ်နေတဲ့ အရာတစ်ခုဖြစ်တယ်။ မသင့်မြတ်မှုတွေဟာ ကမ္ဘာနဲ့ အနှံ့အပြား အလွန်တရာ အားကြီး နေတယ်။ ကျုပ်တို့ ပြည်တွင်း ရေးမှာလည်းပဲ အထူးသဖြင့် အရေးကြီးနေတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် ကျုပ်က ဒါကို ရှေ့ဆုံးမှ ထားပြီး နှလုံးသွင်းတရားကြီး တစ်ခုအနေနဲ့ တင်ပြထားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပင်။ \u003c\/strong\u003e။ ရိပ်မိပါတယ်ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်။\u003c\/strong\u003e ။ ထို့နောက်မှ ကြင်နာမှုတို့၊ ကိုယ်ချင်းစာမှုတို့ ထည့်ထားတယ်၊က နောက်ဆုံးမှာမှ ကြည်ဖြူစွာ ကူညီ စောင့်ရှောက်မှုကို ဖော်ပြတင်ထားတယ်။ နောက်ဆုံး အပိုဒ်ကတော့ မေတ္တာပို့ရုံ သက် သက်သာမက မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ထိလက်ရောက် လေ့ကျင့်ဖို့ အလုပ် ဖြစ်တယ်ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပင်\u003c\/strong\u003e။ ။ နားလည်ပါပြီဗျာ၊ ခင်ဗျားက ဘာလိုချင်လို့လဲဗျ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်\u003c\/strong\u003e။ ။ ကျုပ် လိုချင်တာက ကျုပ် မေတ္တာပို့စာပိုဒ်ကလေးကို တွေ့မြင်ဖတ်ရှုရတဲ့ စာဖတ်ပရိသတ်အနက် လူဦးရေ တစ်ထောင် လောက် ယုံယုံကြည်ကြည် စိတ်ပါလက်ပါ၊ လေးလေးနက်နက် သဘောထားပြီး ရွတ်ဆိုရင်း ရွတ်ဆိုတဲ့အတိုင်း စိတ်ထဲကပါ လိုက်ပြီး အနက်အဓိပ္ပာယ်ကိုပါ ပေါ်လွင်လာအောင် သဘောထားစေချင် တယ်ဗျ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပင်။ \u003c\/strong\u003e။ ပြီးတော့ကောဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်\u003c\/strong\u003e။ ။ ဒီအဓိပ္ပာယ်အတိုင်းဆိုလျှင် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များသာမကခရစ်ယာန်များရော၊ ဟိန္ဒူများရော၊ မူစလင်များရော မလိုလားစရာ ဘာမျှ မရှိဘူး ဟုတ်လား။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003cstrong\u003eပင်။\u003c\/strong\u003e ။ ဘာသာတိုင်းက ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာ မလိုဘူးဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်\u003c\/strong\u003e။ ။ ပြီးတော့ လူရော၊ ရဟန်းရော၊ အရာရှိရော၊ မိန်းမရော၊ အလုပ် သမားရော၊ လယ်သမားရော၊ သောင်းကျန်းသူရော ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူး ဟုတ်လားဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပင်။\u003c\/strong\u003e ။ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး၊ မယုံကြည်လျှင်သာ ရှိကြမှာပေါ့ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်\u003c\/strong\u003e။ ။ မယုံကြည်သူများ မလုပ်ကြနဲ့ပေါ့ဗျာ၊ ထောင်ပေါင်း ငါးဆယ် ကျော်လောက် ရှိတဲ့ စာဖတ်ပရိသတ်အနက်မှ လူတစ်ထောင်လောက် ရလျှင် ကျုပ်က လက်ပန်းပေါင်းခတ်နိုင်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပင်။\u003c\/strong\u003e ။ ယုံကြည်ကြပါပြီတဲ့ဗျာ ဘယ်လို လုပ်ရမှာလဲဗျ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်။ \u003c\/strong\u003e။ လူတစ်ယောက် တစ်ယောက်စီ မေတ္တာပို့ခြင်းထက် လူဦးရေတစ်ထောင်လောက် တစ်ပြိုင်တည်း တစ်ချိန်တည်း မေတ္တာ ( ဓာတ် လွှတ်လိုက်ရလျှင် ပိုပြီး ခွန်အားကြီးတယ်လို့ ကျုပ် ပြောခဲ့တယ် ဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပင်။\u003c\/strong\u003e။ ဟုတ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနုပ်။\u003c\/strong\u003e ။ ရုပ်လောကမှာ လေးလံသော သစ်တုံးကြီးတစ်တုံးကို လူ၅ ယောက်ချင်း၊ ၁၀ ယောက်ချင်း ရံဖန်ရံခါ တစ်လှည့်စီ လာ၍ လာ၍ ဆွဲခြင်းအားဖြင့် လူ ၁ဝဝ ပြည့်သော်လည်း\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42296043569301,"sku":"","price":3000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_477330af-a907-48a6-844e-6034150549da.jpg?v=1730250928"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ယဥ်ကျေးမှုနှင့်ကိုယ်ကျင့်တရား","title":"ယဥ်ကျေးမှုနှင့်ကိုယ်ကျင့်တရား","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eယဉ်ကျေးမှုနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရား \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအရှေ့နှင့်အနောက် နှိုင်းယှဉ်ချက်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလွန်ခဲ့သောနှစ်က လူထုသတင်းစာတွင် “ကျွန်ုပ်၏အတွေ့အကြုံနှင့် အတွေး အခေါ်များ” ဟူသော ဆောင်းပါးခန်း၌ ကျွန်ုပ်၏ နေအိမ်ဘုရားစင်အနီးတွင် ဖယောင်း ပုဆိုး ခင်းကျင်းထားသည့် ဧည့်ခန်းသို့ ခုံဖိနပ်ဘုံဘိုင်ရေ ဖိနပ်များစီး၍ တက်ကြသော လူငယ်များအကြောင်း ရေးသားဖူးရာ ခေတ်ပညာတတ်မဟုတ်သည့် လူကြီးတစ် ယောက်သည် ကျွန်ုပ်ထံသို့လာရောက်၍ အောက်ပါအတိုင်း ဆွေးနွေးကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eခေတ်လူငယ်တွေ ရိုင်းစိုင်းပုံအကြောင်း ဆရာကြီးရေးထားတဲ့ ဆောင်းပါးကို ကျွန်တော် သဘောကျတယ် ခင်ဗျ။ ဆရာကြီးက အရှေ့တိုင်းယဉ်ကျေးမှုကို ပိုပြီး အလေးပေးပုံရတယ်။ ဟုတ်ကဲ့လား ခင်ဗျာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကျွန်တော်က လူတစ်မျိုးပဲဗျ။ ယဉ်ကျေးမှုမှာ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကိုယ်ကျင့်တရားမှာ ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အရှေ့တိုင်းဘက်၊ အနောက်တိုင်းဘက်ရယ်လို့ သဘောမထားဘူး။ အနောက်တိုင်းမှ ကောင်းတယ်ထင်တာတွေ့လျှင် ယူချင်တာပဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eယဉ်ကျေးမှုမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ပြည်က သာတယ်ဆိုတာအမှန်ပဲ မဟုတ် လား ဆရာကြီးရယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eသာတယ် လျော့တယ်လို့ ကျွန်တော် မဆိုချင်ဘူး။ ကျွန်တော် အကြိုက် များတယ်လို့တော့ ဝန်ခံနိုင်ပါတယ်။ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့ သူတို့ ကဲလည်း မညံ့ဘူးခင်ဗျ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eမညံ့တာထားပါတော့။ သို့သော် ယှဉ်လိုက်လျှင် ကျွန်တော်တို့က သာ တယ် မဟုတ်လားခင်ဗျာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကိုင်း-ဒီလိုလုပ်ကြစို့။ ဒီကိစ္စကို နှစ်ကန့်ထားပြီး ဆွေးနွေးကြစို့။ (၁) ယဉ် ကျေးမှု၊ (၂) ကိုယ်ကျင့်တရား ဟုတ်လားခင်ဗျာ” \u003c\/span\u003e`\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eထားပါခင်ဗျာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eရှေးဦးစွာ ယဉ်ကျေးမှုကို ဆွေးနွေးကြရအောင်။ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ပတ်သက် လို့ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာလူမျိုးဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာကိုးကွယ်သူများ ဖြစ်ကြလို့မို့ ဗုဒ္ဓ ယဉ်ကျေးမှုတွေ လွှမ်းမိုးတဲ့အတွက် ကျွန်တော် သဘောကျတယ်။ ရိုသေထိုက်သော သူကို ရိုသေရခြင်း အစရှိတဲ့ မင်္ဂလာတရားတော်ထဲက အချက်တွေပေါ့ ခင်ဗျာ။ သို့သော် မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှု ဆိုတာတွေထဲကတော့ ကျွန်တော်မကြိုက်တာ ရှိချင်ရှိ မယ် ခင်ဗျ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဘယ်လိုဟာလဲ ခင်ဗျာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eသိပ်အရေးမကြီးလှတဲ့ကိစ္စမို့လို့ ဥဒါဟရုဏ် တစ်ခုတလေလောက်သာ ပြပါရစေတော့ ခင်ဗျာ။ မိန်းကလေးတွေ စက်ဘီးစီးတာဆိုပါတော့။ လူခပ်ကြီးကြီး ပိုင်းကဆိုလျှင် မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုပျက်တယ်။ မိန်းကလေးနဲ့ မလျော်ဘူးတဲ့ ပြောချင်ကြတယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဆရာကြီးကတော့ သဘောတူသလား”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကျွန်တော်ကတော့ ခုနင်ကပြောခဲ့တဲ့ ဗုဒ္ဓယဉ်ကျေးမှု မပျက်ခဲ့လို့ရှိလျှင် ခေတ်အားလျော်စွာ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ကိစ္စတွေမှာ အသုံးဝင်ခြင်းကိုကြည့်ပြီး လက်ခံ ချင်တာပဲ။ စက်ဘီးကိုခွစီးရလို့ အရုပ်ဆိုးပေမဲ့ အသုံးဝင်မှုကိုကြည့်သင့်တယ် ခင်ဗျ။ ဘယ်လောက် လမ်းပေါက်သလဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eမိန်းကလေးတွေအဖို့ လမ်းပေါက်ဖို့ ဘာလိုသလဲ ဆရာကြီး”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eရှေးခေတ်ကတော့ ဟုတ်ချင်ဟုတ်မယ်။ ဒီခေတ်မှာတော့ ကျောင်းတက်ရ တယ်၊ ဈေးဝယ်ရတယ်၊ ဆိုင်ထွက်ရတာပေါ့ ခင်ဗျာ။ သို့သော် ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာတော့ ကျွန်တော့အကြိုက်ကိုသာ ပြောခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ အမှားအမှန် ဆုံးဖြတ်ခြင်း မဟုတ် ပါဘူး။ ငြင်းမနေပါရစေနဲ့ ခင်ဗျာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဆရာကြီးက တိုးတက်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောကို နှစ်ခြိုက်တယ်ဆိုပါတော့”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eတိုးတက်တယ် ဆိုတိုင်းလည်း ကျွန်တော် လက်မခံချင်ဘူး ခင်ဗျာ။ ဥပမာ ရုရှားပြည်မှ အဖေက အရက်သောက်တတ်လေတော့ သားသမီးက ဆုံးမတယ်တဲ့”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eတယ်လာပါကလား၊ ဘယ်လိုများ ဆုံးမသတဲ့လဲ ဆရာကြီး”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒီလိုတဲ့ ခင်ဗျာ။ အလုပ်သမားတစ်ယောက်ဟာ အလုပ်ကအပြန်မှာ အရက် ဆိုင်ဝင်ဝင်ပြီး သောက်တတ်သတဲ့။ မိုးကြီးချုပ်မှ အိမ်ပြန်ရောက်သတဲ့။ သူ့သားကပြောပေမဲ့ မရဘူးတဲ့။ တစ်နေ့သ၌ သူ့သားက သူငယ်ချင်းတွေခေါ်သွားပြီး အရက် ဆိုင်ကိုဝိုင်းပြီး အဖေကြီးကိုအရှက်ခွဲသတဲ့။ အဖေကြီးထွက်လာတော့လည်း နောက် ကလိုက်ပြီး အရက်သမားကြီး”လို့ အော်ကြသတဲ့။ ဘယ့်နှယ်သဘောရသလဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eအဖေကြီးတော့ အရက်ပြတ်ကရောတဲ့လား”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eလုံးလုံးတော့ပြတ် မထင်ပါဘူး။ သို့သော် အိမ်ကိုတော့ စောစောပြန်တယ်ဆို ထင်ပါရဲ့”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကောင်း တောင်းတောင်းပဲ ဆရာကြီး” “\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါတော့ ခင်ဗျားကြိုက်ချင်ကြိုက်လေ။ ကျွန်တော့်သဘောကတော့ ဝမ်းစာ ရှာကျွေးတဲ့ဖခင်ကို တောင်းပန်စကားမျိုး ပြောချင်ပြော။ ရပ်သိရွာသိ အရှက်ခွဲခြင်း မျိုးကိုတော့ ကျွန်တော် မကြိုက်နိုင်ဘူးခင်ဗျ။ ဖခင်ဆိုတာ သားမယားရဲ့ တာဝန် တွေကို ထမ်းထားရသူဖြစ်လေတော့ သူ့မှာ လွတ်လပ်ခွင့် ရှိသင့်တယ်။ ပြောစရာရှိ လျှင် မယားလုပ်တဲ့ဟာက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောပေါ့။ သားသမီးဆိုတာကတော့ တိုးတိုးတိတ်တိတ်ပြောတာတောင် လွန်လှပြီ အရှက်ခွဲပြီး ဆုံးမဖို့ဆိုတာကတော့ ဘယ်နည်းနဲ့မှ ကျွန်တော်လက်မခံနိုင်ဘူး။ ဒါလည်းပဲ ကျွန်တော် မကြိုက်နိုင်တာကို ပြောတာနော်။ မှားတယ်လို့တော့ ကျွန်တော် မဆိုလိုပါဘူး။ တိုးတက်တဲ့ တိုင်းပြည် ဆိုလေတော့ တိုးတက်ရေးဆိုလျှင် ဘာမဆို လုပ်မယ်ဆိုတဲ့ လူတွေကိုးခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကျွန်တော်တို့ မြန်မာပြည်က လူငယ်တွေလည်း လူကြီးမိဘ ဆရာသမား များအပေါ်မှာ အရိုအသေ ပေါ့လာကြတဲ့အကြောင်း ဆရာကြီးရေးထားတာ ကျွန်တော် ဖတ်လိုက်ရလို့ သဘောကျပါတယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကျွန်တော်က ကိစ္စတစ်ခုမှာ ရှုထောင့်အမျိုးမျိုးဘက်က စဉ်းစားတတ်တဲ့ လူပါ။ ခင်ဗျားလည်း လူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်လေတော့ ကျွန်တော့်ကို ထောက်ခံမှာပဲ။ သူတို့လူငယ်ပိုင်းကတော့ ဒါတွေဟာ ရှုပ်ပါတယ်လို့ ပြောကြမလား မဆိုနိုင်ဘူး။ သို့သော် အရေးကြီးတာက မိန်းကလေး ဘိုင်စကယ်စီးချင်စီး။ အင်္ကျီပါး ဝတ်ချင် ဝတ်။ မင်္ဂလာတရားတော်ထဲက ဗုဒ္ဓယဉ်ကျေးမှုတွေကိုတော့ ထိန်းသိမ်းလိုက်တယ် လို့ ဆိုချင်ပါတယ်” ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကြိုက်ပါတယ် ဆရာကြီး။ ကိုင်း ကိုယ်ကျင့်တရားအကြောင်းကို ပြောပါ ဦး ခင်ဗျာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ ပတ်သက်တဲ့နေရာမှာလည်း ကျွန်တော်က နှစ်ကန့်ခွဲ ချင်တယ်။ (၁) လောကုတ္တရာရေးရာ ကိုယ်ကျင့်တရား။ (၂) လောကီမှုရေးရာ ကိုယ်ကျင့်တရားလို့ ရှိပါတယ်။ လောကုတ္တရာရေးရာ ကိုယ်ကျင့်ဆိုတာမျိုးကတော့သူတို့အနောက်တိုင်းမှာ လုံးဝမရှိဘူးခင်ဗျ။ လောကီအတွက်သာ ရှိပါတယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eသူတို့မှာလည်း ကောင်းကင်ဘုံနဲ့၊ ဘုရားသခင်နဲ့ဆိုတော့ လောကုတ္တရာ မှုရှိတယ် ဆိုရမယ်မဟုတ်လား ဆရာကြီး”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eခက်နေပါပြီဗျာ။ လောကုတ္တရာတရား ကိုးပါး ရှိတယ်မဟုတ်လား။ မင်္ဂ လေးပါး၊ ဖိုလ်လေးပါး၊ နိဗ္ဗာန်တဲ့ဗျ။ သူတို့မှာ ဒီဟာတွေရှိသလား ခင်ဗျ\"\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကောင်းကင်ဘုံတော့ ရှိဆို၊ ဆရာကြီးရဲ့”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eခင်ဗျားတို့တစ်တွေက နောင်ဘဝအရေးဆိုလျှင် လောကုတ္တရာ မှတ်နေကြ တာကိုး။ နတ်ပြည်ရောက်အောင် ဒါနပြုတယ်ဆိုတာလည်း လောကုတ္တရာလို့ ဆိုကြ တယ်။ အမှန်ကတော့ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း လောကုတ္တရာ တရား ၉-ပါး ပဲ ရှိတယ်။ ဒါကလွဲလျှင် လောကီချည်းပဲ ခင်ဗျ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eမဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန်ကို ရည်စူးပြီး ဒါနပြုလျှင်ကော ခင်ဗျာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒါနလောက်ကို မပြောနဲ့ဦး။ တရားအားထုတ်တာတောင် လောကီပဲရှိသေး တယ် ခင်ဗျ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဘယ့်နှယ်ကြောင့်လဲ ခင်ဗျ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eခင်ဗျားတို့လူစုက စကားအသုံးအနှုန်းတွေ ရော ရော နေတော့ အဓိပ္ပာယ် ပါ ရှုပ်ထွေးကုန်တယ်။ ကိုင်း ကျွန်တော် တစ်ခုမေးမယ်။ လူတစ်ယောက်ဟာ ငွေ ရအောင် အလုပ်လုပ်တယ်ဆိုပါတော့။ အလုပ်ကို ငွေလို့ဆိုနိုင်ရဲ့လား ခင်ဗျာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eမဆိုနိုင်ပါဘူး ဆရာကြီး”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eအလုပ်ဟာ အလုပ်၊ ငွေဟာ ငွေပဲမဟုတ်လား။ တရားအားထုတ်တယ် ဆိုတာကလည်း ဒီလိုပေါ့။ မဂ်ဖိုလ်အတွက် ဆိုပေမင့် အလုပ်သဘောကို၌ကတော့လောကီပဲ ရှိသေးတယ်။ လောကီလို့ပဲ ခေါ်ရမယ်။ တတ်နိုင်လို့ တရားအားထုတ်ဆဲ မှာ ဂေါတြဘုတိုင်အောင် ဆိုက်သွားတယ် ဆိုစေဦး၊ လောကီနယ်ပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ဗုဒ္ဓဟောတော်မူတယ်” ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကြားတော့ ကြားဖူးပါရဲ့ ခင်ဗျာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကြားဖူးပြီး၊ ခင်ဗျားတို့ လူစုက ရော ရောပြီး ရှုပ်အောင်လုပ်ပစ်လိုက်ကြ တာပဲ။ ခရစ်ယာန်များရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံဆိုတာကိုတောင် လောကုတ္တရာလို့ ပြော သေးတာကိုး”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒါကတော့ ကျွန်တော်မှားပါတယ် ဆရာကြီးရယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကျွန်တော်တို့ ဆွေးနွေးတာတွေက နံဘေးရောက်ကုန်ပြီ။ အနောက်တိုင်း သားများရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ ၊ ကျွန်တော်တို့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် မြန်မာလူမျိုးတို့ရဲ့ကိုယ်ကျင့်တရားကို နှိုင်းယှဉ်ချက် ထုတ်ခဲ့ကြတယ်မဟုတ်လား”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဟုတ်ပါတယ် ဆရာကြီး”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eနိဗ္ဗာန် မဂ်ဖိုလ်ဆိုတာ သူတို့မှာ မရှိလေတော့ ကျင့်စဉ်လည်း မရှိဘူး။ လောကမှာ လူကောင်းသူကောင်း ဖြစ်ဖို့ကတော့ သူတို့မှာလည်း ကျင့်စဉ်ရှိတယ်ခင်ဗျ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကျွန်တော်တို့ကျင့်စဉ်နဲ့ ဘယ့်နှယ်နေသလဲ” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျား ဘယ့်နှယ်ထင်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟာ၊ ကျွန်တော်တို့က သာတာပေါ့ ဆရာကြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော်တို့လူတွေက သာတာလား။ ကျွန်တော်တို့ကျင့်စဉ်က သာတာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eလူရော ကျင့်စဉ်ရော သာတယ်ထင်တာပဲ ဆရာကြီး”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကောင်းပြီ။ ရှေးဦးစွာ လူချင်းယှဉ်ကြည့်ကြစို့ ။ အနောက်တိုင်းသား ဘယ် လောက်များများ ခင်ဗျားတွေ့ ဖူးသလဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eသိပ် များများကြီး မတွေ့ဖူးပါဘူး ခင်ဗျာ” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါဖြင့် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နှိုင်းယှဉ်ချက် ထုတ်ကြမလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူတို့တိုင်းပြည်က အကြောင်းတွေ ကြားဖူးနားဝနဲ့ပေါ့ ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eခင်ဗျာလည်း နည်းနည်းပါးပါးတော့ ကိုယ်တွေ့ ရှိမှာပါပဲ။ ဗြိတိသျှအစိုးရ လက်ထက်က အိုင်စီအက်စ်အရာရှိတွေ ရှိတယ်မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာ အရာရှိတွေနဲ့ ဘယ့်နှယ်နေသလဲ” သည်\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eသူတို့က လခကြီးတွေယူထားတာကို ဆရာကြီးရဲ့”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဪ-လခများလို့ တည့်မတ်တယ်လား။ ဒီခေတ်မှာ မြန်မာတွေ လခကြီး စားလာရတော့ သူတို့အဆင့်အတန်းကို မီရဲ့ လား”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒါတော့ မီမယ်မထင်ဘူး ဆရာကြီး”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကောင်းပြီ။ ရွေးကောက်ပွဲတွေကို ကြည့်လိုက်ပါဦး။ သူတို့ဆီမှာလည်း ညစ်ပတ်မှုတွေတော့ ရှိမှာပါပဲ။ နို့ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာပြည်မှာလို ကန့်ကွက်မှု ပေါများတဲ့တိုင်းပြည် ဘယ်မှာရှိသလဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒါကတော့ သူတို့ရှုံးတိုင်းမခံချင်လို့ ကန့်ကွက်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ ဆရာကြီး”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒါကိုလည်း ကျွန်တော် စဉ်းစားပါတယ်။ သို့သော် ကျွန်တော်ပြောချင်တာ က လူဆိုတာမျိုးဟာ ညစ်ပတ်လို့ဖြစ်နိုင်လျှင် ညစ်ပတ်ချင်တဲ့လူကများပါတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီလို ညစ်ပတ်လို့ဖြစ်နိုင်အောင် စည်းကမ်းကလနားတွေ စုတ်ပြတ်ပျက်စီးနေခြင်း အတွက် ဦးနုပြောတဲ့ စာရိတ္တမဏ္ဍိုင်ယိမ်းယိုင်ကုန်ကြခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ စာရိတ္တမဏ္ဍိုင် ဆိုတာဟာ လောကီကိုယ်ကျင့်တရားပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဆရာကြီးအဆိုက အနောက်တိုင်းသားများဟာ ကျွန်တော်တို့ထက် ကိုယ် ကျင့်တရား ကောင်းတယ်ပေါ့လေ။ ဒါဖြင့် ဘာ့ကြောင့် နယ်ချဲ့ချင်တာလဲ ခင်ဗျာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eအနောက်တိုင်းသားအကြောင်း ပြောရလျှင်တော့ လူတန်းစားခွဲပြောမှ ဖြစ် မယ်။ အင်္ဂလန်မှာဆိုလျှင် အထက်တန်း၊ အလယ်တန်း၊ အောက်တန်းရယ်လို့ လူ သုံးစား ရှိပါတယ်။ အလယ်တန်းက ပညာရှိထွက်ပါတယ်။ နယ်ချဲ့ချင်ကြတာက ရှေးက အထက်တန်းစားတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့ (ကျွန်တော့်အကြိုက်) အလယ်အလတ်တန်းလူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီခေတ်မှာတော့ အင်္ဂလန်ပြည်မှာ အလယ်အလတ်တန်းလူတွေက ချယ်လှယ်နေတယ်လို့ ဆိုနိုင်ပါ တယ်။ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ ပတ်သက်လို့ သူတို့ကိုလည်း စံချိန်ယူသင့်ပါတယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eအရက်သောက်တာတော့ အားလုံးပဲ သောက်ကြတယ် မဟုတ်ဘူးလား ဆရာကြီး”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eအရက်သောက်တဲ့လူဟာ ကိုယ်ကျင့်တရား မရှိဘူးလို့ ဆိုချင်တာလား” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဆိုရမှာပေါ့ ဆရာကြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျားက ဦးနုဂိုဏ်းသား ထင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော်တို့ကတော့ ငါးပါးသီလသမားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျား အရက်သောက်ဖူးသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မြည်းတောင် မမြည်းပါဘူး ဆရာကြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျားနဲ့ ဆွေးနွေးဖို့ အခက်သားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာကြောင့်လဲ ဆရာကြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အရက်မသောက်တာ ဘာ့ကြောင့်လဲ၊ ဟိုလူဒီလူတွေက မကောင်းဘူးဆိုလို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဘုရားကလည်း ဟောလို့ ပေါ့ ခင်ဗျာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့က ဝါသနာတစ်မျိုးစီပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ စုံစမ်းချင် တတ်တဲ့ ဝါသနာရှိတယ်။ ပိုက်ဆံလည်းကုန်တယ်။ လူလည်းကဲ့ရဲ့ တယ် ဒီအထဲက ဝယ်သောက်ကြခြင်းဟာ ဘယ်လိုများအရသာရှိလို့ပါလိမ့်လို့ သိချင်တတ်တယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒါဖြင့် ဆရာကြီးက စမ်းဖူးတယ်ပေါ့” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟာ...စမ်းဖူးတာတော့ မပြောနဲ့တော့ စုံလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eမကောင်းမှုတွေအားလုံး စမ်းကြည့်ဖူးသလား ဆရာကြီး”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကျွန်တော်က လူတစ်မျိုးလို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ သူတစ်ပါးကို မထိ ခိုက်သမျှကာလပတ်လုံး စမ်းချင်တယ်ဆိုလျှင် စမ်းကြည့်ခဲ့တာပဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒုစရိုက်မှုတွေအားလုံး စမ်းကြည့်တာပဲလား”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဒုစရိုက်မှုဆိုတော့ သူတစ်ပါးကို ထိခိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် စမ်းမကြည့်ရပါ ဘူး။ ရှောင်နိုင်သလောက် ရှောင်ခဲ့ပါတယ်” ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eအရက်သောက်တာ ဒုစရိုက်မဟုတ်လား ခင်ဗျာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eတယ်ခက်တယ်ဗျာ။ ခင်ဗျားတို့လူစုက ဘုရားဟောတရားကိုလည်း အတိ အကျမလေ့လာဘူး။ ဗုဒ္ဓက ဒုစရိုက်မှု ဆယ်ခုရှိတယ်လို့ ဟောတော်မူထားတယ်။ အဲဒီဆယ်ခုထဲမှာ အရက်သောက်တာ မပါဘူး။ ဒီအကြောင်းကို ရှုမဝမဂ္ဂဇင်းထဲမှာ ကျွန်တော် အကျယ်တဝင့် ရေးဖူးတယ်။ ခင်ဗျားတို့က မဂ္ဂဇင်းဖတ်တဲ့လူထဲက မဟုတ် လေတော့ မဖတ်ဖူးဘူးပေါ့။ တော်ပြီဗျာ...ဒီအကြောင်းကို ကျွန်တော် ထပ်ပြီးမပြော ချင်တော့ဘူး။ ကိုယ်ကျင့်တရားအကြောင်းကို ပြောကြပါစို့”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eအရက်သောက်တာ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ မဆိုင်ဘူးလား ဆရာကြီးရယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကျွန်တော် နားလည်တဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားက သူတစ်ပါးနစ်နာအောင် ပြု လုပ်ခြင်း၊ မပြုလုပ်ခြင်း၊ သူတစ်ပါးအား ကျေးဇူးပြုခြင်း၊ မပြုခြင်း ဒါလောက်ကိုပဲ ကျွန်တော် သဘောထားတယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကျွန်တော်ဆိုလိုတာက လူချင်းဆက်ဆံမှုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရား ကို ဆိုလိုတယ်။ နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်းတရားက တခြားပဲ ခင်ဗျ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eနိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်းတရားကို ဆရာကြီးက မယုံကြည်ဘူးလား”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eခက်နေပြီဗျ။ ခင်ဗျားက နံဘေးဖဲ့ဖဲ့ထွက်သွားတာကို။ ကျွန်တော် ပြောလိုက် မယ်။ ခင်ဗျား ယုံချင်ယုံ၊ မယုံချင်နေ။ ဗုဒ္ဓရဲ့ နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်းတရားကို ကျွန်တော် ထက်ပိုပြီး ယုံကြည်တဲ့လူဟာ မြန်မာပြည်မှာ မရှိဘူးလို့ ဆိုချင်တယ်။ တူလျှင်သာ တူရမယ်။ ကျွန်တော်ထက် ယုံကြည်မှုမပိုနိုင်ဘူး ထင်တယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eတယ်ဆိုတဲ့ ဆရာကြီးပါလား”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ယုံကြည်မှုကို သံသယဖြစ်ပုံရလို့ ကျွန်တော်ပြောရ ခြင်းပါ။ ခင်ဗျားလို ထင်နေတဲ့လူကြီးတွေလည်း တော်တော်များပုံ ရတယ်။ ကိုင်း ဒီအကြောင်းကို တန်ပါတော့။ အနောက်တိုင်းသားများရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားအ ကြောင်း ပြောကြပါစို့” “ဆရာကြီးအဆိုက ကျွန်တော်တို့ထက် သူတို့က သာတယ်ပေါ့လေ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544790687893,"sku":"","price":9000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_aef4d6e2-d8d9-483b-b5e1-0a833e0f15ef.jpg?v=1730250943"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ရတနာပုံ၀ထ္ထု","title":"ရတနာပုံဝထ္ထု","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရတနာပုံ ဝတ္ထု နိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဝတ္ထု အဓိပ္ပာယ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝတ္ထုသည် ပါဠိစကား ဖြစ်သည်။ အနက်အဓိပ္ပာယ်မှာ “အကြောင်း အရာ” ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝတ္ထုဟု နာမည်ပေးခံရသော ကျမ်း၊ စာတမ်း၊ စာအုပ်တို့သည် တစ်စုံတစ်ခု သို့မဟုတ် တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ အကြောင်းအရာကို ရေးသားဖော်ပြကြခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကြမ်းအားဖြင့် ဝတ္ထု နှစ်မျိုး နှစ်စားရှိသည်။ ပထမ အမျိုး အစားမှာ အကြောင်းအရာ အဖြစ်အပျက်တို့ကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖတ်ရှု သူတို့၏ အာရုံမပြတ်စေအောင် ဆက်တိုက်ရေးသားထားသော ဝတ္ထု မျိုး ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်မျိုးမှာ ဝတ္ထု ဇာတ်လမ်း ဇာတ်ကွက်တွင် ပါဝင်သော “ဇာတ်ကောင်””တို့၏ စိတ်ဓာတ်၊ အကျင့်စာရိတ္တ ဇာတိ တို့ကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပေါ်လွင်လာအောင် တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် သရုပ် ဖော်ပြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အများအားဖြင့် ယခုခေတ် ဝတ္ထုများမှာ ထိုနှစ်မျိုးနှစ်စားလုံး၌ပင် အကျုံးဝင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဝတ္ထုသမိုင်းအကျဉ်းချုပ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝတ္ထုများမှာ ဘုရားလက်ထက်မတိုင်မီကပင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့ပြီ။ “ရာမာယန” နှင့် “မဟာ ဘာရတ” မဟာကဗျာ ဝတ္ထုကြီးများမှာ သက္ကတ ဘာသာဖြင့် ပေါ်ထွန်းနှင့်လေပြီ။ မြတ်စွာဘုရားသည်ပင်ဓမ္မပဒ ဝတ္ထုတော်များကို ဟောခဲ့လေသည်။ မြတ်စွာဘုရား ဟောကြားခဲ့သော ဝတ္ထု၏သဘော ဇာစ်မြစ်ကား တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ပစ္စုပ္ပန်ဘဝ အဖြစ်အပျက် အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ဖော်ပြခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဤနည်းနှင်နှင် ယခုဝတ္ထုများလည်း ယခုမျက်မှောက်ဘဝ အဖြစ်သနစ်များကို ဖော်ပြကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအင်းဝခေတ် ဝတ္ထု \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှေးအခါက စာဆိုများမှာ ရဟန်းပုဂ္ဂိုလ်များချည်းလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအခါက ဘုရင်များသည် ရဟန်းပုဂ္ဂိုလ်များလက်၌ စာပေ နှင့် အယူဘာသာကို ဝ ကွက်၍ အပ်ခဲ့ကြသည်။ လူပညာရှိများလည်း ရှိပါ၏။ သို့သော် အဝခေတ်၊ ညောင်ရမ်းခေတ်ဦးများ၌ ရေရောသည့် နို့တွင် နို့နှင့် ရေကို မခွဲခြားအပ်ဘိသို့ စာပေနှင့် ဘာသာမှာ မကွဲမပြား ရောယှက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရေးခဲ့သမျှ ဝတ္ထုတို့မှာ ဘုရားဟော ဓမ္မကြောင်း နွယ်သည်ချည်းပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခုတွေ့ရှိရသမျှ မြန်မာစာပေ ဝတ္ထုတို့တွင် သက္ကရာဇ် ၈၆၃ ခုနှစ်၌ အဝနန်းကို သိမ်းမြန်းစိုးစံသော ရွှေနန်းကြော့ရှင် ဘုရင်မင်းမြတ် လက်ထက်ဝယ် ရှင်မဟာသီလဝံသ ရေးသားခဲ့သော “ပါရာယနဝတ္ထု” မှာ ရှေးအကျဆုံး ဖြစ်သည်။ အဝခေတ်ကား လင်္ကာခေတ်၊ ပျို့ခေတ်ဖြစ် ၍ စကားပြေ အရေးအသားများစွာ မတွေ့ရပေ။ “ဝတ္ထု” ဟု ကင်ပွန်း တပ်ခံရသည့် မြန်မာစကားပြေဖြင့် ရေးသားထားသော ကျမ်းမှာလည်း “ပါရာယနဝတ္ထု”တစ်စောင်ကိုသာ တွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eညောင်ရမ်းခေတ်ဦး ဝတ္ထုများ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယေဘုယျနည်းအားဖြင့် ညောင်ရမ်းခေတ်ကို “စကားပြေခေတ်”ဟု မော်ကွန်းထိုးထားသည်။ မြန်မာစာပေ အခက်မကြီးတစ်ခု ဖြာထွက် ခဲ့သည်။ ညောင်ရမ်းခေတ်ပေါ် ကျော်ကြားသော ဝတ္ထုများမှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁။ ယသဝမုနဝတ္ထု ။ ။ တောင်ဖီလာ ဆရာတော် ရေးသည်။ သက္ကရာဇ် ၉၈၁ ခုနှစ် ညောင်ရမ်းမင်း၏ သားတော် အနောက်ဘက်လွန် မင်းတရား ၉၆၇ - ၉၉၁ လက်ထက် ရေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ မဏိကုဏ္ဍလဝတ္ထု ။ ။ သင်္ဃနာထ ဆရာတော် ရေး သည်။ အနောက်ဘက်လွန်မင်းတရားကြီး လက်ထက်ရေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၃။ ရတနာကရဝတ္ထု ။ ။မဟာရတနာကရ ဆရာတော်ရေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၀၄၁ ခုနှစ် စနေမင်း၏ ခမည်းတော် ဝမ်းဘဲအင်းစံလက်ထက် (၁၀၃၄-၁၀၆၀) ရေးသည်။ ဤဝတ္ထုများမှာ ဘုရားဟော ဓမ္မကြောင်းနွယ်သည်ချည်းပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eညောင်ရမ်းခေတ်နှောင်းနှင့် ပထမအကြိမ် ဝတ္ထု တော်လှန်ရေး \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝန်ကြီး ပဒေသရာဇာသည် အထွင်စာဆိုဖြစ်သည်။ တော်လှန်ရေး စာဆိုဟုလည်း ခေါ်နိုင်သည်။ ရှေးအဆက်ဆက် ဝတ္ထုရေးစာဆိုတို့သည် ဘုရားဟောတရားများကို အရင်းခံကာ နိပါတ်တော်များကိုမှီ၍ ရေးခဲ့ကြ သည်။ ဝန်ကြီးကား ထိုအစဉ်အလာကို တော်လှန်ခဲ့သည်၊ သွေဖည် ခဲ့သည်။ တစ်နည်းတစ်ဖုံ အဆန်းအသစ် တီထွင်ခဲ့သည်။ “တရားစာ” ဝတ္ထုကို “မယားရှာ”ဝတ္ထုဖြင့် အစားထိုးခဲ့သည်။ ဝန်ကြီးပဒေသရာဇာ ရေးသားခဲ့သော “မဏိကက်နန်းတွင်း ဝတ္ထုတော်ကြီး”သည် ယခုခေတ် ဝတ္ထုတို့ကို မွေးထုတ်ခဲ့သည်။ ဝန်ကြီးပဒေသရာဇာချထား ပျိုးထောင် ခဲ့သော မျိုးစေ့ကိုမှီကာ ယခုခေတ်ဝတ္ထုများ ပေါ်ပေါက်လာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမဏိကက် ဝတ္ထုကို ဝန်ကြီးပဒေသရာဇာသည် သက္ကရာဇ် ၁၀၆ဝ ကျော်လောက်က စနေမင်း (၁၀၆၀-၁၀၇၆) လက်ထက်တွင် ရေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကုန်းဘောင်ခေတ်ဦး ဝတ္ထု မျိုးစေ့တစ်လျှောက် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက္ကရာဇ် ၁၁၁၅-၁၁၂၂ ခု အလောင်းမင်းတရားကြီးလက်ထက် တွင် ရွှေတောင် သီဟသူသည် “ရတနာကြေးမုံဝတ္ထုကို ရေးခဲ့သည်။ ရတနာ့ကြေးမုံဝတ္ထုသည် မဏိကက်ထက်ပင် ခေတ်ဆန်သည်။ ကာမ ဂုဏ်ရေး မောင်ချစ် မယ်ချစ်ဘက်သို့ ပို၍ ယိမ်းညွတ်လာ၏။ အလေး ပိုလာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကုန်းဘောင်ခေတ်နှောင်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိုးတော်ဘုရား (၁၁၄၃-၁၁ဝဝ) ၏ သားတော် အိမ်ရှေ့မင်းကြီး၏ အမိန့်ဖြင့် မြဝတီမင်းကြီး ဦးစ၊ ရာမရကန် ဦးတိုး၊ ရကန်ဖျက် ဦးလန်း စသော ပညာရှိပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ၈ ဦးတို့သည် “ရာမနန်းတွင်းဇာတ်ဝတ္ထု တော်ကြီးကို ရေးကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘကြီးတော်ဘုရား (၁၁၀၁-၁၁၉၉) လက်ထက်၌ မြဝတီမင်းကြီး သည် အီနောင်နန်းတွင်းဇာတ်တော်ကြီးကို ရေးခဲ့သည်။ ဦးကြင်ဥသည် ပြဇာတ်များကို ရေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းတုန်းမင်းတရားကြီးလက်ထက် ၁၂၁၄-၁၂၄ဝ တွင် လှိုင်ထိပ် ခေါင်တင် အိမ်ရှေ့မိဖုရားသည် “ဣန္ဒာဝံသနန်းတွင်းဇာတ်တော်ကြီးနှင့် “ဝိဇယကာရီ” နန်းတွင်းဇာတ်တော်ကြီးများကို ရေးခဲ့သည်။ ဦးပုညသည် ပြဇာတ်များကို ရေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤဇာတ်ဝတ္ထုများသည် မောင်ချစ် မယ်ချစ်ကို မူတည်ကာ ဘဝ သရုပ်ကို ဖော်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒုတိယအကြိမ် ဝတ္ထုတော်လှန်ရေး \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝန်ကြီး ပဒေသရာဇာက ဦးဆောင်ကာ တရားစာဝတ္ထုများကို မောင်မယ်ချစ်ဝတ္ထုများဖြင့် ပထမအကြိမ်တော်လှန်ခဲ့ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက္ကရာဇ် ၁၁၄၇ ခု၊ တန်ဆောင်မုန်း လပြည့်ကျော် ၈ ရက်နေ့ တွင် မြန်မာတို့ ထီးနန်း ပျက်သုဉ်းခဲ့သည်။ သီပေါဘုရင်ကို မြမန်းစကြာ သင်္ဘောဖြင့် အင်္ဂလိပ်တို့ ဖမ်းဆီးယူဆောင်သွားလေပြီ။ မြန်မာစာပေ၊ မြန်မာဘာသာတို့ တိမ်ကောစပြုပြီ။ ဗုဒ္ဓရောင်ခြည် ညိုချေပြီ။ အ နောက်တောင်စွယ်နေကွယ်ဆဲတွင် အမှောင်ထုသည် လောကဓာတ်တစ်ခု လုံးကို တဖြည်းဖြည်း လွှမ်းခြုံသကဲ့သို့ တရားရောင်ခြည် ကွယ်စပြုသည် နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကာမဂုဏ် အမှောင်ထုမှာ ထက်ကြပ်လိုက်ပါလာခဲ့ သည်။ ကာမနှောသောဝတ္ထုများ မှိုပေါက်သကဲ့သို့ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ပေါ်လာကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှေးနှင့် ခြား ခေတ်ပြောင်းခဲ့ပြီ။ ရှေးနှင့် ခြားခဲ့ပြီ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြဝတီမင်းကြီး။ နန်းမတော် မမြလေး။ လှိုင်ထိပ်ခေါင်တင်တို့ ရေးခဲ့ ကြသော နန်းတွင်းဇာတ်တော်ကြီးများနှင့် ဦးကြင်ဥ၊ ဦးပုညတို့ ရေးခဲ့ကြသော ပြဇာတ်များမှာ ထီးနန်းသုဉ်းသည်နှင့်တကွ ခေတ်သုဉ်းကြလေပြီ။ ထိုနန်းတွင်း ဇာတ်တော်ကြီးများနှင့် ပြဇာတ်များမှာ ထီးမူနန်းရာ၊ နန်းတော် သူ နန်းတော်သား၊ မင်းညီမင်းသားများနှင့် စပ်လျဉ်းသည့် အကြောင်း အရာများကိုသာ ရေးသားထားခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ထီးသုဉ်း နန်းသုဉ်းခေတ်လူတို့အတွက် ထိုဇာတ်ဝတ္ထုများမှာ ညှို့ဓာတ်သုဉ်းလေ ပြီ ..။ ထိုမှတစ်ပါး မင်းမျိုးမှ ကြွင်းသည့်သူဌေး၊ ကုန်သည်၊ တောင်သူဆင်းရဲသားလူထုကလည်း မိမိတို့ သက်ဆိုင်ရာ သဘာဝ သရုပ်ဖော် ဝတ္ထုများကို တောင့်တကြသည်။ ချစ်မှု၊ခင်မှု၊ပျော်မှု၊ဆွေးမှုတို့ကို ဇာတ်တော် ကြီးများရေးသကဲ့သို့ တီထွင်ရေးသားမည့်သူကို သွေးတောင်းကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒုတိယမ္ပိ နှစ်ကြိမ်မြောက် ဝတ္ထု တော်လှန်ရေးမှာ ၁၉ဝ၂ ခုနှစ် မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၆၄ ခုနှစ်တွင် ပဋိသန္ဓေတည်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၂၆၄ ခုနှစ်တွင် “Robinson Crusoe” \u003cspan\u003eကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာမှ တိုက်ရိုက် မြန်မာပြန်ဆိုခဲ့သည်။ ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၂၆၆ (၁၉၀၄) ခုနှစ်တွင် ဂျိန်း လှ ကျော်က “Count of Monte Cristo”\u003cspan\u003eကို ““ကိုရင်မောင် မမယ်မ”ဟု ခေါင်းစဉ်တပ်ပြီးလျှင် မြန်မာ့ဓလေ့ အသုံးအနှုန်းနှင့်လျော်စွာ ဘာသာပြန်ဆို ရေးသားခဲ့သည်။ ““ကိုရင်မောင်၊ မမယ်မ”ဝတ္ထုသည် အတော် ရေပန်းစားလိုက်သည်။ လူကြိုက် အတော်များသည်။ ထိုဝတ္ထုဈေးကောင်းသည်ကို အားကျကာ နောက်ဆက်တွဲ ဝတ္ထုများ အပြိုင်းပြိုင်း ပေါ်လာလေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချဉ်ပေါင်ရွက်သည် မောင်မှိုင်းဝတ္ထု။ မောင်ရှင် - မောင် ပုံပြင်ဝတ္ထု၊ စောဖေ - စောမေ ဝတ္ထု၊ မြကလေး ဝတ္ထု၊ စိန်တလေး မြတလေးဝတ္ထု၊ စကားတောင်စား ဝတ္ထု၊ မောင်မာနနှင့် မသင်္ခါဝတ္ထု စသည်တို့ တစ်မျှင်တစ်တန်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက္ကရာဇ် ၁၂၇၂ ခုလောက်တွင် ဦးလတ်ရေး ရွှေပြည်စိုးဝတ္ထုနှင့် စပယ်ပင်ဝတ္ထုတို့ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။ သက္ကရာဇ် ၁၂၇၆ ခုလောက် မှာ မန္တလေး မောင်ခင်မောင်အမည်ခံကာ လယ်ပတီပဏ္ဍိတဦးမောင်ကြီး သည် ခင်မြင့်ကြီးဝတ္ထု၊ တင်တင်မြဝတ္ထုတို့ကို ရေးသားပြီးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် ပီမိုးနင်း၊ မြမျိုးလွင်၊ မဟာဆွေ၊ ရွှေဥဒေါင်း၊ ဒဂုန် ခင်ခင်လေး၊ ဒဂုန်နတ်ရှင်တို့သည် ဝတ္ထု ဗိမာန်ကြီးကို ဖြူပြောက် ခြူးနွယ်တို့ဖြင့် ခြယ်လှယ်ခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခု လောလောဆယ် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်နှောင်းခေတ် ဝတ္ထု၊ အဆောက်အအုံကြီးကို တင့်တယ်၊ သာဓု၊ ဇဝန၊သာကဒိုး၊ သော်တာဆွေ၊အောင်စိုး၊ ဂျာနယ်ကျော် မမလေး၊ ခင်မျိုးချစ်၊ သခင်ဘသောင်း နှင့်တကွ စာရေးဆရာ အသင်းကြီးက စွမ်းစွမ်းတမံ ဆန်းသစ်သည်ထက် ဆန်းသစ် အောင် ဖန်တီးနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရတနာပုံ ဝတ္ထု \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရတနာပုံဝတ္ထုကို သူရိယစာပုံနှိပ်တိုက်မှ သက္ကရာဇ် ၁၉၁၇ ခုနှစ် တွင် ရှေးဦးစွာ ရိုက်နှိပ်ခဲ့သည်။ ရတနာပုံဝတ္ထုမှာ အင်္ဂလိပ်ဝတ္ထု East Lynne \u003cspan\u003eမှ ဆီလျော်အောင် ဘာသာပြန်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ရတနာပုံ ဝတ္ထုကို ရေးသားသော ရွှေဥဒေါင်းသည် စုံထောက်ဝတ္ထုများကို အင်္ဂလိပ် ဝတ္ထုတို့မှ ရှေးဦးစွာ ဘာသာပြန်ဆို ရေးသားသူဖြစ်သည်။ ရွှေဥဒေါင်းနှင့် စုံထောက် မောင်စံရှားတို့ကို ခွဲခြား၍ မရစကောင်းပေ။ စာရှု ပရိသတ်အတွက် ရွှေဥဒေါင်းသည် မောင်စံရှား၊ မောင်စံရှားသည် ရွှေဥဒေါင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဝန်ကြီးပဒေသရာဇာနှင့် ရွှေတောင် သီဟ သူတို့သည် ခေတ်ကာလပေါ်ဝတ္ထုတို့၏ ဘိုးဘေးဖြစ်ခဲ့၏။ မြဝတီ မင်းကြီး၊ မမြလေး၊ လှိုင်မင်းသမီးတို့သည် ကာလပေါ်ဝတ္ထုတို့၏ အမိ အဘ ဖြစ်ခဲ့၏။ သို့ဖြစ်ခဲ့လျှင် ရွှေဥဒေါင်းကား ကာလပေါ်ဝတ္ထုတို့၏ ဦးကြီး၊ ဦးလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ “ရွှေဥဒေါင်း” အမည်ဖြင့် ကျော်ကြားသူ စာရေးဆရာကြီး၏ အမည်ရင်းမှာ ဦးဖေသိန်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ မန္တလေးမြို့တွင် နေထိုင်လျက်ရှိသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရတနာပုံ ဝတ္ထု ဇာတ်လမ်းအကျဉ်းချုပ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရတနာပုံ မန္တလေးရွှေမြို့တော် အရှေ့ပြင် အရာရှိရပ်ကွက် (စီဗီလိုင်း)\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544789246101,"sku":"","price":8500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a3d2feea-4dbb-4c58-8368-e37fde684c7c.jpg?v=1730250957"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ရတနာသိုက်","title":"ရတနာသိုက်","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း - ၁ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမာဆေးဆိပ်ကမ်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခရစ်သက္ကရာဇ် ၁၈၁၅ခု-နှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၂၄ ရက်နေ့၌ သုံးပင် တိုင်ရွက်သင်္ဘော “ဖာရွန်း” သည် ပြင်သစ်ပြည်၏ ဆိပ်ကမ်းမြို့ကြီး ဖြစ်သော မာဆေးမြို့သို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ရာ ကမ်းနားတစ်လျှောက်၌ ပရိသတ် တို့သည် ထုံးစံအတိုင်း စုရုံးကာ ငေးမျှော်ကြည့်ရှုနေကြလေ၏။ သင်္ဘော သည် ကျောက်ဆူးချရန် ပြင်ဆင်လျှက်ရှိစဉ် ပရိသတ်များအနက်မှ လူတစ်ယောက်သည် လှေငယ်တစ်စင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်၍ လှေသမားအား သင်္ဘော ဆီသို့ လှော်ခတ်ရန် အမိန့်ပေးသည့်အတိုင်း လှေငယ်သည် ဖာရွန်းသင်္ဘော သို့ ချဉ်းကပ်သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုခဏ၌ ဖာရွန်းသင်္ဘောပေါ်တွင် ကြီးကြပ်စီမံလျက်ရှိသော သင်္ဘော သားလူငယ်တစ်ယောက်သည် သင်္ဘောအနီးသို့ လှေငယ်ဖြင့် နီးကပ်လာသော လူကို မြင်သည်နှင့် ဦးထုပ်ကိုချွတ်ကာ လက်တွင်ကိုင်လျက် ခရီးဦးကြိုပြု လေ၏။ သင်္ဘောသားလူငယ်မှာ အသက် ၂၀ အရွယ်ခန့် ရှိ၍ သေးသွယ်ဖျတ် လတ်သော ကိုယ်အင်္ဂါ၊ ချောမောတင့်တယ်ရှုချင်ဖွယ်သော ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန် တို့နှင့် ပြည့်စုံပေ၏။ ၎င်း၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာနှင့် မျက်နှာထားတို့ကို ကြည့်ရှုခြင်းအားဖြင့်လည်း ထိုလူငယ်မှာ ကလေးအရွယ် သူငယ်ဘဝမှစ၍ဘေးဥပါဒ်အန္တရာယ်တို့ကို မထီမဲ့မြင် သဘောထားဖြင့် ခရီးသွားလာခဲ့သည့် အထိမ်းအမှတ်များကို တွေ့မြင်နိုင်ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှေငယ်ဖြင့် ဆိုက်ရောက်လာသောသူသည် သင်္ဘောပေါ်သို့ရောက်၍ သင်္ဘောသားလူငယ်နှင့် တွေ့ဆုံမိရာတွင် “ဘယ်နှယ်လဲကွ ဒန်တီ မင်းတို့ သင်္ဘောမှာ ဝမ်းနည်းတဲ့အထိမ်းအမှတ်ပြထားတာ ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်လဲ” ဟု မေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ သင်္ဘောသားကလေးက “ဝမ်းနည်းဆို ဘာပြောစရာရှိမလဲ။ ကျွန်တော်တို့ကပ္ပတိန် “လီကလီးယား” ဟာ လမ်းခရီးမှာ အသက်ဆုံးရှာလို့မို့ ပင်လယ်ထဲမှာ ပစ်ချခဲ့ရပြီဆရာ” ဟု ပြန်ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှေငယ်ဖြင့် ရောက်လာသူမှာ ဖာရွန်းသင်္ဘောပိုင်ရှင် “မော်ရဲ” ဖြစ်၍ သင်္ဘောသားလူငယ်မှာ ၎င်းသင်္ဘော၏ ပထမအရာရှိ ဒန်တီပင်ဖြစ်လေသည်။ ပထမအရာရှိဆိုသည်မှာ ကပ္ပတိန်လက်အောက်တွင် အကြီးဆုံးအမှုထမ်း တစ်ယောက် ဖြစ်လေရကား ကပ္ပတိန်မျက်နှာလွှဲသည့်အခါတွင် သင်္ဘောကို တာဝန်ခံ၍ စီမံအုပ်ချုပ်ရသော ထုံးတမ်းအစဉ်အလာ ရှိခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမော်ရဲ\u003c\/strong\u003e။ ။“ကုန်စည်များကောကွဲ၊ အားလုံး စုံစုံလင်လင် ချောချော မောမော ရှိရဲ့ နော်”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒန်တီ\u003c\/strong\u003e။ ။“ချောမောပါတယ်ဆရာ။ အားလုံးနေရာတကျပါပဲ..”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၎င်းနောက် သင်္ဘောပိုင်ရှင် မော်ရဲက ကပ္ပတိန်လီကလီးယား သေဆုံးပုံ အကြောင်းကို မေးမြန်းသဖြင့် ဒန်တီက ဦးနှောက်ဖျားရောဂါဖြင့် သေဆုံးရှာကြောင်း ပြောပြပြီးလျှင် သင်္ဘောသားများဘက်သို့ လှည့်ကာ ကျောက်ချခြင်း လုပ်ငန်းနှင့်ဆိုင်ရာ ကိစ္စများကို သင်္ဘောသားတို့ ထုံးစံအတိုင်း အော်ဟစ်ကာ အမိန့်ပေးနေလေ၏။ သင်္ဘောပိုင်ရှင်သည် ဒန်တီအမိန့်ပေးပုံများကို ကြည့် လျက် အလွန် သွက်လက် အချက်ကျခြင်းတို့ကို စိတ်ထဲ၌ ချီးမွမ်းနေသည့် လက္ခဏာရှိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုနောက်မှ ဒန်တီသည် မော်ရဲဘက်သို့ တစ်ဖန်လှည့်ပြန်၍ ကပ္ပတိန် လီကလီးယားမှာ နေပလီမြို့ ဆိပ်ကမ်းအရာရှိနှင့် စကားပြောခဲ့ပြီးနောက် ထွက်လာကတည်းက စိတ်နှလုံးမသာမယာ ဖြစ်နေဟန်တူကြောင်း၊ ၎င်း နောက် ၂၄ နာရီအတွင်း အပြင်းအထန်ဖျား၍ ၃ ရက်မြောက်သောနေ့၌ သေဆုံးသွားကြောင်း။ အလောင်းကို ထုံးစံအတိုင်း ပင်လယ်ထဲသို့ ပစ်ချခဲ့ရ ကြောင်းများနှင့် ပြောပြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသင်္ဘောပိုင်ရှင် မော်ရဲသည် ဒန်တီ၏ စကားများကို နားထောင်နေပြီး နောက် “ဒီလိုပေါ့ကွယ် သေမျိုးချည်းဟာကပဲ၊ ကြီးတဲ့လူတွေသေဦးမှ ငယ်တဲ့ လူတွေ ရာထူးများ တိုးတက်ဖို့ရှိတော့မှာပေါ့။ ကုန်တွေတော့ အားလုံး ချော မောရဲ့ နော်...”ဟု ပြောရာ ဒန်တီက “စိတ်ချပါဆရာ၊ ဒါထက် အကြောင်းခြင်း ရာကို အစုံအလင်သိရအောင် ဒန်ဂလားနဲ့ စကားပြောပေဦးတော့ဆရာ။ ကျွန်တော်တော့ အလုပ်ကိစ္စပြီးအောင် ဆောင်ရွက်လိုက်ဦးမယ်” ဟု ပြောလေ ၏။ ထိုခဏ၌ ဒန်ဂလားဆိုသူသည် အနီးသို့ချဉ်းကပ်လာသဖြင့် ဒန်တီသည် မိမိ၏ အလုပ်ကို ဆောင်ရွက်ရန် ထွက်သွားလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒန်ဂလားဆိုသူမှာ အသက် ၂၅ နှစ်ခန့်ရှိ၍ လူချစ်လူခင်ပေါများသော မျက်နှာမျိုးမဟုတ်ချေ။ ထိုသူသည် အထက်လူများအပေါ်၌ ရိုသေခယခြင်း ရှိသလောက် အောက်လူများအပေါ်တွင် မခန့်လေးစား သဘောထားရှိလေရကား သင်္ဘောသားများသည် ဒန်တီအား ချစ်ခင်ကြသလောက် ဒန်ဂလားကို မုန်းတီးတတ်ကြ၏။ ဒန်ဂလား၏ အလုပ်မှာလည်း သင်္ဘောရှင်၏ ကိုယ်စား လှယ်ဖြစ်နေရကား အလုပ်သဘောအားဖြင့်လည်း လူမုန်းများသောအလုပ်မျိုး ဖြစ်နေ၏။ ထိုအတောအတွင်း အထက်ကို မျက်နှာလုပ်၍ အောက်ကို ညှဉ်း တတ်သော ဒန်ဂလား၏ နဂိုသဘောကို ဖြည့်စွက်လိုက်သောအခါ ၎င်းအား လူမုန်းများသည်မှာ အံ့ဖွယ်ရာမဟုတ်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒန်ဂလား\u003c\/strong\u003e။ ။“ကပ္ပတိန်သေတဲ့အကြောင်းကို ဆရာကြားပြီးရောပေါ့၊ နှမြောဖို့ ကောင်းတယ်ဆရာ၊ လီကလီးယားလို လူဟောင်း, \u003cspan\u003eလူကောင်း\u003c\/span\u003e, \u003cspan\u003eလူကြီး၊ လူလိမ္မာတစ်ယောက်ကို ဆရာရဖို့ ခဲယဉ်းပါလိမ့်မယ်ထင်တယ်။...”။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမော်ရဲ\u003c\/strong\u003e။ ။“ဟုတ်ကဲ့ လူကောင်းပါပဲ။ သို့သော် လူကြီးဖြစ်မှ လူကောင်းဖြစ်တာတော့ ဟုတ်မယ်မထင်ပါဘူး။ ဒန်တီကြည့်ပါလား၊ အသက် ကလေးငယ်ငယ်နဲ့ တယ်တော်တဲ့ လူကလေးပဲ။ ကြည့်စမ်း ဟိုမှာစီမံနေလိုက် ပုံ” ဟု ပြောလျက် အမိန့်ပေးနေသော ဒန်တီကို မေး ၍ ပြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒန်ဂလားမှာ ဒန်တီနှင့်တစ်သင်္ဘောတည်း အတူအလုပ်လုပ်ခဲ့သော် လည်း မသင့်မြတ်ခဲ့ရကား “အဆင်းတွန်းရန်” အချက်ကို ရှာနေသူတစ် ယောက်ဖြစ်၏။ သို့ဖြစ်၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒန်ဂလား။ ။ (ဒန်တီရှိရာသို့ မျက်စောင်းထိုးကာ ကြည့်လျက်)။ “တော်တော့တော်ပါရဲ့ ဆရာ။ နို့ပေမဲ့ ကပ္ပတိန်လည်းသေရော သူက သူ့ ကိုယ်သူ ကပ္ပတိန်လုပ်တဲ့ပြီး အမိန့်တွေ ဘာတွေပေးလိုက်တာ တကယ့် ကပ္ပတိန်ကြီး ကျနေတာပဲ။ ပြီးတော့လည်း ကပ္ပတိန်သေပြီးပြီးချင်း မာဆေး မြို့ကို တိုက်ရိုက်မလာသေးဘဲ အဲလဘားကျွန်းမှာ တစ်နေ့နဲ့တစ်ဝက်လုံးလုံး သင်္ဘောဆိုက်ပြီး ထားခဲ့တယ်ဆရာရဲ့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမော်ရဲ။\u003c\/strong\u003e ။“သင်္ဘောမှာ ပြင်ဆင်စရာရှိလို့လား”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒန်ဂလား\u003c\/strong\u003e။ ။ ဘာဟုတ်မှာလဲဆရာ၊ သင်္ဘောက အကောင်းကြီး ဘာတစ်ခုမှ ပြင်စရာမရှိပါဘူး”။ သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ မော်ရဲသည် ဒန်တီကို ချက်ချင်းခေါ်ယူ မေးမြန်းလေရာ ဒန်ဂလားလည်း နောက်သို့ဆုတ်ကာ နားထောင်လျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမော်ရဲ\u003c\/strong\u003e။ ။“ဒန်တီ-အဲလဘာကျွန်းမှာ ဘာ့ကြောင့်တစ်နေ့ နဲ့ တစ်ဝက်သင်္ဘောဆိုက်ထားသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒန်တီ\u003c\/strong\u003e ။ ။“ကပ္ပတိန် လီကလီးယား သေခါနီးမှာ စစ်ဗိုလ်ချုပ် ကြီး ဘာကြန်ကို ပေးဖို့ အထုပ်တစ်ထုပ် အပ်နှံထားခဲ့လို့ပါဆရာ”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမော်ရဲ ။ ။“ဒါဖြင့် စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဘာကြန်ကို မင်းတွေ့ခဲ့တာ ပေါ့၊ ဟုတ်စ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒန်တီ။ ။ “မှန်ပါတယ်”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ မော်ရဲသည် ဒန်တီကို နံဘေးသို့ဆွဲခေါ်၍ တီးတိုးမေးမြန်း သည်မှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမော်ရဲ ။ ။“နပိုလီယန် ဘယ့်နှယ်လဲ”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒန်တီ ။ ။ “ကြည့်ရပုံတော့ မာမာချာချာပဲဆရာ”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမော်ရဲ ။ ။“နပိုလီယန်ကိုယ်တိုင် မင်းတွေ့ခဲ့သလား”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒန်တီ ။ ။“စစ်ဗိုလ်ကြီးနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ စကားပြောနေတုန်းမှာ နပိုလီယန် ဝင်လာတယ်ဆရာ၊ ကျွန်တော့်ကို သင်္ဘောအကြောင်း စုံစမ်းမေး မြန်းသေးတယ်။ လက္ခဏာမှာတော့ သင်္ဘောပေါ်မှာ ကုန်စည်လည်းမပါဘူး၊ ကျွန်တော်လည်း သင်္ဘောပိုင်ရှင်ဖြစ်ခဲ့လို့ရှိရင် သူဝယ်လိုက်ချင်ဟန်တူတယ်။ ကျွန်တော်က ကျွန်တော်မပိုင်ကြောင်း၊ မော်ရဲကုမ္ပဏီပိုင် သင်္ဘောဖြစ်ကြောင်း ပြောတော့ နပိုလီယန်က မော်ရဲများဟာ သင်္ဘောအလုပ်ကို ရိုးရာဆိုလောက်အောင် အစဉ်အဆက်နဲ့ လုပ်နေကြသကိုးတဲ့။ မော်ရဲတစ်ယောက်ဟာ သူနဲ့ အတူ စစ်မှုထမ်းဖူးတာကို သတိရသေးကြောင်း ပြောသေးတယ်ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမော်ရဲ\u003c\/strong\u003e ။ ။ (ဝမ်းသာသော အမူအရာနှင့်) “ဟုတ်လားဟေ့။ ဒါတောင် မှတ်မိသတဲ့ကိုး၊ ငါတို့ဦးလေးတစ်ယောက်ပဲ... ဦးလေးလည်းပြောဖူးတယ်။ ဦးလေးကြားလျှင် သိပ်ဝမ်းသာမှာပဲ၊ တွေ့တဲ့အခါ ပြောပြ လိုက်စမ်းပါကွယ်၊ နပိုလီယန်အရှင်မြတ်က မှတ်မိတယ်ဆိုလျှင် ဦးလေးက ဝမ်းသာလွန်းလို့ ထမင်း ၇ ရက်တောင်မစားဘဲ နေနိုင်လိမ့်မယ်၊ ဒါထက် ကပ္ပတိန်ခိုင်းတဲ့အတိုင်း ဆောင်ရွက်ရခြင်းဖြစ်တဲ့အတွက် ပြောဖွယ်ရာ မရှိပေ ဘူး။ သို့သော် စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို စာပေးခဲ့တယ်။ နပိုလီယန်နဲ့ ကိုယ်တိုင် တွေ့ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းတွေကို အစိုးရသိသွားရင် မင်းတော့ဒုက္ခပဲဟေ့၊တိတ်တိတ်နေနော် နားလည်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒန်တီ ။ ။“ကောင်းပါပြီ ဆရာ”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုခဏ၌ အကောက်ရုံးမှ အရာရှိများ တက်လာကြလေရာ ဒန်တီသည် ဝတ္တရားအတိုင်း ၎င်းတို့နှင့် တွေ့ဆုံရန်ထွက်သွား၍ မော်ရဲနှင့် ဒန်ဂလားတို့ သာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒန်ဂလား\u003c\/strong\u003e။ ။“အဲလဘားကျွန်းမှာ သင်္ဘောဆိုက်တဲ့အကြောင်းကို ကျေနပ်လောက်အောင် ပြောနိုင်ရဲ့လားဆရာ”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမော်ရဲ ။ ။“ကျေနပ်လောက်ပေသားပဲ၊ ကပ္ပတိန်လီကလီးယားရဲ့ အမိန့်အတိုင်း ဆိုက်ကပ်ရတယ်ဆိုကပဲ”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒန်ဂလား။ ။“ဒါထက် ကပ္ပတိန်လီကလီးယားက ဆရာဖို့ စာတစ် စောင် မပေးခဲ့ဘူးလားဆရာ”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမော်ရဲ ။ ။“မပေးပါကလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒန်ဂလား\u003c\/strong\u003e။ ။“ပြောတတ်ပါဘူး။ အထုပ်ကလေး တစ်ထုပ်အပြင် စာတစ်စောင်ပေးခဲ့တာကို ကျွန်တော်မြင်လိုက်သလိုလို ထင်လို့ပါဆရာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမော်ရဲ ။ ။ ဒီအကြောင်းတွေကို မင်းဘယ့်နှယ်သိသလဲ”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒန်ဂလား။\u003c\/strong\u003e ။ (မျက်နှာပျက်လျက်) ကပ္ပတိန်နဲ့ ဒန်တီနဲ့ စကား ပြောကြတော့ အခန်းတံခါးကို မစေ့တစေ့ထားလို့ ကျွန်တော်က မြင်လိုက်ရ ပါတယ်ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမော်ရဲ ။ ။“စာအကြောင်းတော့ ဒန်တီက ဘာမျှမပြောဘူးဟေ့။ ပေးဖို့ရာရှိလျှင်လည်း သူပေးမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒန်ဂလား။ ။“သို့သော်.. ဒီအကြောင်းကိုတော့ ဒန်တီကို မပြော လိုက်ပါနဲ့ဆရာ။ ကျွန်တော်ပြောတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို မုန်းနေပါဦးမယ်။ ဆရာမို့သာ ကျွန်တော်က ပြောရတာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုခဏ၌ ဒန်တီရောက်လာပြန်သဖြင့် ဒန်ဂလားသည် ထိုနေရာမှခွာသွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမော်ရဲ ။ ။“ကိစ္စပြီးခဲ့ပြီလားဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒန်တီ ။ ။“ပြီးပါပြီဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမော်ရဲ ။ ။“ဒီကနေ့ည ဒီပြင်အလုပ်မရှိရင် ငါတို့အိမ်မှာ ထမင်း ညစာ စားလှည့်ပေတော့ကွယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒန်တီ ။ ။“သည်းခံပါဆရာ၊ ကျွန်တော့်မှာ အဖေအိုကြီးကို သွားတွေ့ဖို့ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်တော်ရောက်တယ်ဆို ရှာလှရော့မယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဆရာ” သတင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမော်ရဲ ။ ။“မအားရင်လည်း ဘယ်တတ်နိုင်ပေမလဲကွယ်။ သို့ သော်အဖေကြီးနဲ့ တွေ့ပြီးပြီးချင်း လာခဲ့ဦးနော်။ ငါတို့မျှော်နေမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒန်တီ ။ ။“အဖေကြီးနဲ့ တွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း၊ ဒီပြင်ကိစ္စ တစ်ခု ရှိနေပါသေးတယ်ဆရာ သည်းခံပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမော်ရဲ ။ ။“ဪ.. ဟုတ်ပေသားပဲ။ ကက်တလန်ရပ်ကွက်သူ မာဆဒိ ရှိပေသေးတာကို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒန်တီလည်း ပြုံးရယ်လျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမော်ရဲ ။ ။“ကိုင်းလေ တွေ့စရာရှိတဲ့လူတွေကို တွေ့ ချေပါဦး တော့။ တစ်ပြည်တစ်နယ်က ပြန်ရောက်လာတယ်ဆိုတာ တွေ့ချင်စရာလူ တွေ အပုံပဲ ရှိပေမှာပေါ့။ ဒါထက်ငွေများ လိုသေးသလား ဒန်တီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒန်တီ ။ ။“တော်ပါပြီဆရာ။ ကျွန်တော့်အိတ်ထဲမှာ သုံးလခ တွက် ရှိပါသေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမော်ရဲ ။ ။“တော်တဲ့သူငယ်ပဲဟေ့။ ဒီပြင်ပြောစရာ ဘာများရှိ သေးသလဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒန်တီ ။ ။“မရှိပါဘူး ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမော်ရဲ ။ ။“ဒါထက် ကပ္ပတိန် လီကလီးယားက ငါတို့စာများ\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544788361365,"sku":"","price":7000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a2a563b9-fc23-4d16-a100-4d30af683a3c.jpg?v=1730250969"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ရန်ကြီးအောင်","title":"ရန်ကြီးအောင်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၂)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၎င်းနောက် အနှစ် (၂၀) ခန့် ကြာလတ်သော် “ရွှေဘိုတောင်လက် ....... ရှားတောရွာ” ၌ ရုပ်သေးပွဲတစ်ခုအနီး အကြော်ဆိုင်တစ်ခုတွင် မြန်မာတို့ ထုံးစံအတိုင်း ကာလသားသဘာဝ ဝိုင်းဖွဲ့၍ လူပျိုကလေး (၄) ယောက် တို့သည် ရယ်မောစရာ စကားရွှမ်းတို့ဖြင့် တဝါးဝါး ရှိနေကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို (၄) ယောက်အနက် တစ်ယောက်မှာ ရွှေဘိုမြို့ မြို့ဝန်ကြီး ဦးကျော်ဒင် မွေးစားသည့်သား ခင်မောင်ညွန့် ဖြစ်လေသည်။ မွေးစားသားပင် ဖြစ်သော် လည်း ခင်မောင်ညွန့် နဖူးရေဒူးရေမှ စ၍ ဆင်းရဲသားနှင့်မတူ မင်းမျိုးမင်းနွယ် တမျှ နူးညံ့သိမ်မွေ့လျက် စိတ်သဘောမှာလည်း မြို့ဝန်မင်း၏သား ဟူ၍ထောင်လွှားဝင့်ဝါခြင်း မရှိဘဲ လူအများနှင့် သင့်တင့်ရာ သူငယ်ချင်းများ ကလည်း ၎င်းအား ချစ်ခင်မြတ်နိုးခြင်း ရှိကြလေသည်။ အသက် (၂၀) ခန့် မျှသာ ရှိငြားသော်လည်း စကားအရာ၌ လိမ္မာချေငံလှ၍ အစစအရာရာတွင် မွန်ရည်ပြေပြစ်ခြင်း ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒုတိယလူငယ်မှာ ခင်မောင်ညွန့်၏ညီ “ခင်မောင်ကွန့်” ဖြစ်၍ မြို့ဝန် ကြီး၏ သားအရင်း ဖြစ်၏။ အရွယ်မှာ (၂) နှစ်ခန့်ငယ်၍ လူချောလူလှ တစ်ယောက်ပင် ဖြစ်၏။ အကျင့်စာရိတ္တမှာ ခင်မောင်ညွန့်နှင့် မတူချေ။ မြို့ဝန်၏ သား ဆိုသည့်အလျောက် လှပကောင်းမွန်သော အဝတ်အစားတို့ကို အစဉ် မပြတ် ဝတ်ဆင်၍ နောက်ပါတပည့် အများအပြားနှင့် သွားလာလေ့ ရှိ၏။ အပြောအဆိုမှာ မာနရှိသည့်အလျောက် အတန်ငယ် မောက်မာသည်နှင့် သူငယ်ချင်းများက မြို့ဝန်ကြီး၏သား ဖြစ်၍ သည်းညည်းခံကြရသော်လည်း စိတ်ထဲ၌ မကျေမချမ်း ရှိကြ၍ များစွာ ချစ်ခင်ခြင်း မရှိကုန်။ သို့ရာတွင် ခင်မောင်ကွန့်သည် အခြားလူများအပေါ်၌ မာနရောက်သော်လည်း ခင်မောင် ညွန့်ကိုမူကား အစ်ကိုအရင်းနှင့် ခြားနားခြင်း မရှိအောင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးလျက် “ငါသာလျှင် သားရင်း ဖြစ်သည်” ဟူသော အသံထားမျိုးနှင့် ခင်မောင်ညွန့် အား ဘယ်သောအခါမျှ မပြောဆို ဖူးချေ။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်တို့သည် ရန်ခိုက်ဒေါသ ဖြစ်ဖူးသည် မရှိဘဲ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အထူးပင် ကြင်နာ ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတတိယလူမှာ ရွှေဘိုမြို့နေ လယ်, \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြေ အမြောက်အမြား ပိုင်ဆိုင်သဖြင့် လယ်စုနှင့် ငွေတိုးချေး၍ စားသောက်သူ ဘုရားဒကာ ဦးကြာညွန့်၏သား “မောင်တိုင်းကျော်” ဖြစ်လေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၎င်း၏ အရွယ်မှာ (၂၄) နှစ်ခန့် ရှိ၍ ပစ္စည်းအင်အား ခိုင်လုံသော မိဘများ၏ တစ်ယောက်တည်းသောသား ဖြစ်သည့်အလျောက် အလိုလိုက် ခြင်းခံရ၍ လူပေါင်းစုံဖြင့် မူးယစ်သောက်စားကာ အပျော်အပါးကို များစွာ လိုက်စားသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစတုတ္ထလူမှာ စစ်ကဲကြီး ဦးကျော်ဟိုး၏သား “မောင်တင်မောင်” ဖြစ်လေသည်။ ထိုလူမှာ အရုပ်အရည်လည်း ဆိုဖွယ်ရာမရှိ။ အရွယ်မှာ (၂၃) နှစ်ခန့်မျှသာ ရှိသော်လည်း လူမှုလူရေး၌ လွန်စွာ လိမ္မာလှသဖြင့် လူတစ်ဖက် သားကို ရောင်းစားနိုင်အောင် ပါးနပ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပြောကောင်းသည့်အလျောက် ချိုသာသော အမူအရာနှင့် နားဝင်စေ လောက်အောင် လှည့်ပတ်ပြောဆိုနိုင်ပေ၏။ မောင်တင်မောင်မှာ နှုတ်ပင် ချိုသော်လည်း ဝမ်းတွင်း၌ကား အကောက်ကြံတတ်ခြင်း ဂုဏ်ပြိုင်တတ်ခြင်း ရှိလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကာလသား လေးယောက်တို့သည် လူကုံထံများ ဖြစ်ကြသည့် အလျောက် အရပ်ချင်း မနီးသော်လည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သူငယ်ချင်းဘာဝ ပေါင်းသင်းကြ၍ ရုပ်သေးပွဲကြည့်ရန် နောက်လိုက် နောက်ပါများနှင့်တကွ လှည်းတစ်စီးစီဖြင့် လာကြည့်ခဲ့ကြလျက် နောက်လိုက်များအား မုန့်ဖိုးပေး၍ လွှတ်လိုက်ကြပြီးနောက် လေးဦးသား လမ်းလျှောက်ရင်း ပွဲဈေးတန်း အကြော် ဆိုင်သို့ ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝမ်းဘဲဥ, \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြက်ပေါင်ကြော် ချင်းသုပ် ငါးပေါင်းကြော်\u003c\/span\u003e, \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘယာကြော် စသော သရေစာများကို စားသောက်လျက်ရှိကြစဉ် မောင်တိုင်းကျော်က -\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာသက္ကရာဇ် (၁၁၈) ခု ဘကြီးတော်ဘုရားသည် ဘိုးတော်၏ ထီးနန်း ရိုက်ရာကို ဆက်ခံစိုးစံ၍ ဂန္ဓာလရာဇ်တိုင်း တရုတ်ပြည် ဥတည်ဘွားနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ လျက် နှစ်ပြည့်တစ်ပြည် ရွှေလမ်းငွေလမ်း သွယ်တန်းလျက် ရှိလေ၏။ ၎င်းမင်း၏လက်ထက် တစ်နေ့သ၌ (၄) ချက်တီးကျော်အချိန် နွေ ဥတုအခါတွင် ပူအိုက်သည်အလျောက် မြို့သူမြို့သားတို့သည် ကြမ်းပြင် ဝရန်တာ စသည်တို့၌ ယပ်တောင်ခတ်ကာ လဲလျောင်းလျက် စကားစမြည်ပြော၍ နေကြသည့်အချိန်ခန့်တွင် အသက် (၂၀) ကျော်အရွယ် မိန်းမတစ်ယောက်သည် ညှိုးနွမ်းသော အဝတ်တို့ကို ဝတ်ဆင်လျက် ခြေကိုမျှ မသယ်နိုင်အောင် မောပန်းစွာနှင့် ရွှေဘိုမြို့ တောင်တံခါးမှ ဝင်လာ၍ လမ်းတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ အိမ်များကို စောင်မြောင်းကြည့်ရှုလျက် သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤသို့ သွားစဉ်တွင် ရင်၌လွယ်ထားသော အထုပ်ငယ်မှ ကလေးငိုသံ ကြားသဖြင့် အထုပ်ကို ဖွင့်လှစ်ကြည့်ရှုရာ လရောင်သည် ကလေး၏မျက်နှာသို့ ကျရောက်လျက် အလွန်ဖြူစင်လှပသည့် သားငယ်ကလေး၏ မျက်နှာကို မြင်ရကား အမိသည် လမင်းကို မော်ကြည့်၍ “ငါ၏ သားငယ်ကလေးသည် လမင်းထက်ပင် လှပလေစွတကား” ဟု အောက်မေ့ဟန် လက္ခဏာနှင့် သွားမည့်လမ်းကို မသွားဘဲ ရပ်တန့်၍ နေရှာလေ၏။ ထိုနောက်မှတစ်ဖန် မိမိ ဆာလောင်မွတ်သိပ်၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည် အဖြစ်ကို သတိရပြန် သည်နှင့် စိတ်တင်းထားပြီးလျှင် သွားမြဲတိုင်းလမ်းကို ဆက်လက်သွားပြန် လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုမိန်းမ၏ ခြေဖဝါးတို့သည်လည်း ခရီးရှည် မသွားဖူးသည့်အတွက်ပေါက်ကွဲ၍ သွေးစက်တို့သည် မြေ၌ကျကုန်၏။ ထိုမိန်းကလေး၏ အရည် အချင်းသည် ဆင်းရဲသားတို့နှင့်မတူ ခရီးပြင်းလည်း သွားရ၊ ထမင်းရေစာတို့ မျှလည်း အတန်ကြာ မတွေ့ရ၍ အသားအရေ ဖျော့တော့နွမ်းနယ်ခြင်း ရှိသော် လည်း မျက်ခုံး၊ မျက်လုံးမှစ၍ ကိုယ်လက်ပုံသဏ္ဌာန် သွားလာဟန်တို့သည် အလွန် သိမ်မွေ့ နူးညံ့ပြေပြစ်ခြင်း ရှိပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရီးအတန်ငယ် သွားလတ်သော် အခြားအိမ်တို့ထက် ကြီးမားခမ်းနား၍ စကားဆူညံစွာဖြင့် စောင်းညှင်း ပတ္တလား အစရှိသော တူရိယာငါးပါးတို့ကို တီးမှုတ်လျက် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသည့် အိမ်ကြီးကို မြင်ရလျှင် မိခင်သည် သားငယ်ကို ရင်သို့ကပ်ပြီး ဝင်းနားမှ ချောင်းမြောင်း ကြည့်ရှုလျက်နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝင်းနား၌ အိုးခွက်ကြီးငယ်တို့ဖြင့် ချက်ပြတ်ကြော်လှော်နေသည့် ခဲဖွယ် တို့ကို မြင်သောအခါ အစာအာဟာရ အတန်ကြာ မစားခဲ့ရသော ထိုမိန်းမ သည် ဆာလောင်မွတ်သိပ်သည်နှင့် စားလိုသောဆန္ဒ အားကြီးလှသဖြင့် “ငါ့မှာတော့ အစာမစားရတာ ကြာလှပြီ၊ ဒီမှာတော့ စားစရာ သောက်စရာတွေ မကုန်မခန်း ပေါပါဘိတော့တယ်” ဟု ညည်းညူမိစဉ် ချက်ပြုတ်သူတို့သည် အိမ်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် မီးလန့်သဖြင့် ထပြေးကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအခါ ၎င်းမိန်းမသည် ချက်ပြုတ်သူများအလစ်တွင် မိမိ၏ ကလေးကို နမ်းရှုပ်ကာ မခွဲနိုင်မခွာရက် အမူအရာဖြင့် မီးဖိုတစ်ခုအနီးတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ချထား၍ စားစရာများကို ယူပြီးလျှင် သားငယ်ကို နောက်တစ်ဖန် ထပ်မံနမ်းရှုပ်ပြီးမှ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ထွက်သွားရှာလေသတည်း။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544787935381,"sku":"","price":10000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_bd2fd79c-7a10-4c24-b406-d6d8c04c1191.jpg?v=1730251000"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ရန်အောင်မင်္ဂလာနှင့်ဆတ်ဆတ်ကြဲဂိုဏ်း","title":"ရန်အောင်မင်္ဂလာနှင့်ဆတ်ဆတ်ကြဲဂိုဏ်း","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပေစာသုံးထုပ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလွန်ခဲ့သောနှစ်က ကျွန်တော်သည် ဆရာအရင်းဖြစ်သော မစ္စတာ မောင်မှိုင်း နှင့် စစ်ကိုင်းတောင်ရိုးရှိ မင်းကွန်းချောင်တွင် ဥပုသ်သီတင်း ဆောက်တည်လျက် ရှိစဉ် ရင်စေ့အင်္ကျီလက်ကျပ်ကို ဝတ်လျက် ပိတ်ဖြူ ကုလားနံနှင့် စိပ်ပုတီးကို လည်ပင်း၌ဆွဲကာ သျှောင်ချောကြီးကို ထုံးထားသော လူကြီးတစ်ယောက်သည် ကျွန်တော်၏ ဆရာနှင့် သိဟောင်းကျွမ်းဟောင်း ဖြစ်ကြသည့်အလျောက် ကျွန် တော်တို့ထံ မကြာခဏ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့လေ၏။ မစ္စတာ မောင်မှိုင်းက ကျွန် တော်ကား ရူပနန္ဒီဝတ္ထုကို စီရင်ရေးသားသူဖြစ်ကြောင်းနှင့် ထိုသူအား ပြောပြရာ တွင် ထိုလူကြီးက ၄င်းဝတ္ထုကို မိမိဖတ်ရဖူးသည့်ပြင် မိမိအလုပ်နှင့် ဆိုင်ရာ မှတ်သားဖွယ်ရာများ ပါရှိသည်ဖြစ်သောကြောင့် များစွာနှစ်သက်ပါကြောင်းနှင့်ပြောဆို၍ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ နှုတ်ခွန်းဆက်သလေ၏။ ထိုလူကြီးမှာ အသက် ၅၀ ကျော်အရွယ်ခန့်ရှိ၍ သိုက်ဆရာကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်လေရာ အမည်မှာ ဦးတက်ထွန်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်မှာ သိုက်တူးခြင်းအလုပ်မျိုး၌ များစွာ အယုံအကြည် မရှိလှ သော်လည်း သိုက်ဆရာတို့ မည်သည်မှာ ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ရာသော အဖြစ် အပျက်မျိုးတို့ကို ကြုံတွေ့ရတတ်သည် ဖြစ်သောကြောင့် ထိုလူကြီးနှင့် တွေ့ဆုံ သည့်အခါတိုင်း ၄င်း၏ လုပ်ငန်းအကြောင်းများကို မေးမြန်းစုံစမ်းခဲ့ရာ ထိုလူကြီး ကလည်း စိတ်ပါလက်ပါပင် ပြောပြပါပေ၏။ ထိုသူပြောပြသော အဖြစ်အပျက် အချို့တို့မှာ ယုံကြည်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှသော်လည်း စင်စစ် ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ရာ ကောင်းကြောင်းကိုကား ဝန်ခံရမည်ဖြစ်ပါပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်လခန့်မျှ ဥပုသ်ရက်ရှည်ဆောက်တည်ပြီးနောက် ကျွန်တော်သည် ဆရာကြီးမစ္စတာ မောင်မှိုင်းနှင့်အတူ ရန်ကုန်မြို့သို့ ပြန်လည်လာခဲ့၍ သုံးလခန့်မျှ ကြာသောအခါတွင် မစ္စတာမောင်မှိုင်းသည် ကျွန်တော်၏ နေအိမ်သို့ အလည် အပတ် လာရောက်လေ၏။ ဆရာကြီးသည် စာတစ်စောင်နှင့် ပါဆယ်ထုပ် တစ် ထုပ်ကို ကျွန်တော်အား ပေးအပ်လေရာ ၄င်းတို့မှာ သိုက်ဆရာကြီး ဦးတက်ထွန်း ထံမှဖြစ်၍ ကျွန်တော်သည် ရှေးဦးစွာ စာကိုဖတ်ကြည့်ရာ အောက်ပါအတိုင်း တွေ့ရှိရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eစာရေးအပ်ပါသည် ဆရာကလေး။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်သည် ရူပနန္ဒီဝတ္ထုကို စီစဉ်ရေးသားသူဖြစ်၍ ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ရာ သော အဖြစ်အပျက်များကို ဖန်တီးရေးသားတတ်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဟု ကျုပ် ယုံကြည်သည့်အတိုင်း ဤပါဆယ်ထုပ်ကို မောင်၏ သဘောအတိုင်း အသုံးပြုရန် ပေးပို့လိုက်ပါသည်။ ပါဆယ်ထုပ်တွင် ရေးသားပါရှိသော အဖြစ် အပျက်များကို ဆရာမှိုင်းနှင့်အတူ ဖတ်ကြည့်၍ လူအများတို့ သိသင့်သိထိုက် သည်ဟု သဘောရပါလျှင် မောင့်သဘောအတိုင်း အသုံးပြုနိုင်ပါသည်။ သို့ရာတွင် ၄င်းပေစာများ ကျုပ်လက်သို့ ရောက်ပုံကို ရှေးဦးစွာ ပြောပါဦးမည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလွန်ခဲ့သော သုံးလခန့်က မင်းကွန်းချောင်၌ မောင်တို့နှင့် တွေ့စဉ်အခါက ကျုပ်မှာ ရန်အောင်မင်္ဂလာ၏ သိုက်ကို တူးဖို့ရန် အကြံရှိသောကြောင့် ဥပုသ် သီတင်း ဆောက်တည်နေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ အကြောင်းကို ဆိုသော် ထိုသိုက်စာ၏ အညွှန်းမှာ မည်သူမဆို ထိုသိုက်စာအရ တူးဖော်မည့် အကြံရှိခဲ့ပါလျှင် သုံးလတိတိ မျှ ဥပုသ်သီတင်း ဆောက်တည်ရမည်ဟူ၍ ပါရှိပါသည်။ သို့ဖြစ်၍ မောင်တို့ ပြန်သွားပြီးနောက် တစ်လကျော်ကျော်မျှ ၄င်းမင်းကွန်းချောင်တွင် ဥပုသ်စောင့် ခဲ့ပြီးနောက် ကျုပ်နှင့် တပည့်တစ်ယောက်သည် ရန်အောင်မင်္ဂလာသိုက်တည်ရှိရာ တကောင်းမြို့သို့ ထွက်ခွာသွားကြပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတကောင်းမြို့မှာ မောင်တို့ သိရှိပြီးသည့်အတိုင်း (မြန်မာအစ တကောင်း က) ဟူ၍ ဆိုစကားရှိသည် ဖြစ်သောကြောင့် မြို့တကာတို့အနက်တွင် ရှေးအကျ ဆုံးမြို့ဟောင်းကြီး တစ်မြို့ ဖြစ်ပါသည်။ ဤမြို့သည် ရှေးအခါက မည်မျှပင် ကြီးကျယ်ခဲ့ဖူးသည် ဆိုစေကာမူ ယခုအခါ၌ကား မြို့အုတ်ရိုးကိုပင် မကြာမီက ဖျက်သိမ်းခဲ့ပြီဖြစ်သောကြောင့် သာမည တောရွာကလေး တစ်ရွာအဖြစ်သို့တိုင် ရောက်ခဲ့ရလေပြီ။ သို့ရာတွင် မြို့ဟောင်းတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း ကျုံးဟောင်းများ၊စေတီဟောင်းများမှစ၍ ကျောင်းတော်ရာအဟောင်းများ အမြောက်အမြား တည်ရှိ ခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုရန်အောင်မင်္ဂလာသိုက်မှာ မြို့ ထောင့်စေတီ တည်ရှိခဲ့ဖူးသော နေရာမှ တူးဖော်ရန် ဖြစ်ပါသည်။ ကျုပ်မှာ တပည့်တစ်ယောက်နှင့်အတူ တကောင်းမြို့ သို့ ဆိုက်ရောက်၍ မိတ်ဆွေအဘိုးကြီးတစ်ယောက်၏ နေအိမ်၌ တည်းခိုကြပါ သည်။ သိုက်စာတွင် ပါရှိသည့် အဆိုအတိုင်းမှန်ပါလျှင် ၄င်းသိုက်စာမှာများစွာ ပင်ပန်းအောင် တူးဖော်ရန်မလိုဘဲ အနည်းငယ်မျှ တူးဖော်ကာမျှနှင့် ဥမင်လိုဏ် ခေါင်းကြီး တွေ့ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် အခြား ရွာသားများအား မသိစေဘဲ အိမ်ရှင်အဘိုးကြီးနှင့် ကျုပ်တို့ ဆရာတပည့်နှစ်ယောက်ဆိုလျှင် လုံလောက်မည် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတကောင်းမြို့သို့ ရောက်ကြပြီးနောက် ကျုပ်တို့ သုံးယောက်သည် မြို့ ဟောင်း၏ အရှေ့တောင်ထောင့်တွင်ရှိသော မြို့ထောင့်စေတီကို ရှာဖွေကြပါသည်။ ကျုံးဟောင်းမှာ ယခုတိုင် အရာထင်လျက် ရှိသေးသည်ဖြစ်သောကြောင့် မြို့ထောင့် စေတီတည်ရှိခဲ့ဖူးသော နေရာကို များစွာမခဲယဉ်းဘဲ တွေ့ကြရပါသည်။ စေတီမှာမူ ကား မရှိတော့ချေ။ စေတီရှိခဲ့ဖူးသောနေရာ၌ ချုံကြီးတစ်ချုံသည် ထူထပ်စွာ ပေါက် ရောက်လျက်ရှိပါသည်။ ယင်းကဲ့သို့ ချုံကြီး ဖုံးအုပ်လျက်ရှိနေခြင်းမှာ ကျုပ်တို့ အစီအစဉ်အတွက် များစွာအဆင်သင့်လှပါသည်။ အကြောင်းကိုဆိုသော် ထိုနေရာ သည် မြို့နှင့်မဝေးလှသည်ဖြစ်သောကြောင့် အကယ်၍ ချုံမရှိဘဲ ဟင်းလင်းဖြစ်နေ ပါလျှင် ကျုပ်တို့ တူးဖော်ခြင်းကို ဧကန်မုချ အခြားသူတို့ တွေ့မြင်နိုင်ကြမည်ဖြစ် ပါသည်။ ယခုမှာမူကား ချုံပိတ်ဖုံးလျက်ရှိသည် ဖြစ်သောကြောင့် ကျုပ်တို့လူစု သည် ချုံတွင်းသို့ဝင်၍ လူမမြင်အောင် အလွယ်တကူနှင့် တူးဖော်နိုင်ကြမည် ဖြစ် ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျုပ်တို့သုံးဦးသည် တွေ့ရှိသော ပစ္စည်းများကို ကွယ်ဝှက်ခြင်း မပြုဘဲ အညီအမျှ ခွဲဝေ၍ ယူပါမည်ဟု သစ္စာရေသောက်ကြပြီးလျှင် နေ့ကောင်းရက်သာ ရွေးချယ်၍ ကြတ္တိကာနက္ခတ် မွန်းတည့်ချိန်တွင် ချုံတွင်းသို့ ဝင်ကြပါသည်။ ချုံ တွင်း၌ အနည်းငယ် တူးဖော်မိကြလျှင်ပင် အုတ်ကျိုးအုတ်ပဲ့များကို တွေ့ကြရ သဖြင့် ဤနေရာသည်ကား မြို့ ထောင့်စေတီနေရာ ဖြစ်သည်ဟု ကျေနပ်ကြပါသည်။ ၃ တောင်ခန့်မျှ တူးဖော်မိသောအခါတွင် သိုက်စာ၌ ပါရှိသည့်အတိုင်း သံကွင်းကြီး တစ်ကွင်းကို တွေ့ကြရပါသည်။ ထိုသံကွင်းမှာ ကျောက်ဖျာကြီးတစ်ချပ်၌ တပ် ထားသော သံကွင်းဖြစ်၍ ကျောက်ဖျာမှာမူ နှစ်တောင်ပတ်လည်မျှ ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျုပ်တို့သုံးဦးသည် ကျောက်ဖျာ၌ ဖုံးနေသောမြေများကို ကုန်စင်အောင် တူးဖော်ယက်ဖယ်ကြပြီးနောက် သံကွင်းတွင် တူးရွင်းရိုးလျှိုပြီးလျှင် ကျောက်ဖျာကို ကြွကြရပါသည်။ ပထမ၌ မကြွနိုင်ဘဲရှိရာတွင် နံဘေး၌ရှိသော မြေများကို တူရွင်း နှင့် ကော်ထုတ်၍ ကျောက်ဖျာ၏ နှုတ်ခမ်းကို လေးမျက်နှာမှလှည့်၍ ကုတ်နှင့်ကော်ကြရပါသည်။ ထို့နောက်မှ သုံးဦးသားသည် သံကွင်း၌ တူရွင်းလျှို၍ တူရွင်း ကို ထမ်းကြွကြရာတွင် ကျောက်ဖျာလည်း ပွင့်ထွက်သွားပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောက်ဖျာပွင့်သွား၍ နှစ်တောင်ပတ်လည်ရှိသော အပေါက်တစ်ခု ပေါ် လာသောအခါတွင် အောက်သို့ဆင်းသော လှေကားထစ်များကို တွေ့ကြရပါသည်။ ထိုအခါ ကျုပ်တို့သည် အသင့်ဆောင်လာခဲ့သော လက်နှိပ်ဓာတ်မီးနှင့် အောက် သို့ ထိုးကြည့်ရာ လှေကားထစ်များသည် အောက်သို့ တည့်တည့်မဆင်းဘဲ နံဘေး သို့ ချိုးသွားသည်ဖြစ်သောကြောင့် လှေကားဆယ်ထစ်မျှထက် ကျော်လွန်၍ မမြင် နိုင်ကြချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျုပ်သည် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးနှင့် ရှေ့ဆုံးမှဆင်း၍ တပည့်နှင့် အိမ်ရှင် အဘိုးကြီးတို့က နောက်မှလိုက်ပါကြပါသည်။ လှေကားဆယ်ထစ်မျှ ဆင်းမိသော အခါတွင် လှေကားသည် လက်ယာဘက်သို့ ချိုးသွားသဖြင့် ကျုပ်တို့သည် လှေ ကားထစ်အတိုင်း လိုက်သွားကြရာ ၁၀ ထစ်မျှဆင်းမိပြန်လျှင် လက်ယာဘက်သို့ ပင် တစ်ဖန်ချိုးဝင်ကြပြန်လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ၌ကား အပေါက်ဝကို မမြင်နိုင်တော့ဘဲ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ငြိမ်း လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မှောင်အတိပြီးလျက်ရှိသည်ကို တွေ့ကြရပါသည်။ ထိုကဲ့သို့ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် လက်ယာရစ်လှည့်၍ ဆင်းမိကြသောအခါတွင် နောက် ဆုံး၌ ဆယ်တောင်ပတ်လည်ခန့်ရှိသော ခန်းမကြီးတစ်ခန်းသို့ ဆိုက်ရောက်ကြပါ သည်။ ထိုခန်းမကြီးသည် စတုရန်းတိတိရှိနေရာ တစ်ဖက်သော နံရံ၌ကား လူ၏ ခါးစောင်းလောက်တွင် တစ်တောင်ကျော်ပတ်လည်ခန့်ရှိသော ကျောက်ဖျာတစ် ချပ်ကို တွေ့ရပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၄င်းကျောက်ဖျာ၌ အက္ခရာများ ရေးသားပါရှိလေရာ ကျုပ်သည် သိုက် ညွှန်းတွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း တစ်ခုသော အက္ခရာကိုလက်ဖြင့် ဖိနှိပ်လိုက် သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြင်းဟီသံကဲ့သို့ အသံရှည်ကြီးကို ကြားကြရပါသည်။ မြင်းဟီသောအသံသည် မြေပြင်၌ ကြားရသောအခါတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာသော အသံဟူ၍ မထင်မှတ်ရငြားသော်လည်း ရှေးလူဟောင်းများ သိုဝှက်ထားခဲ့သည့် ပစ္စည်းများကို တူးဖော်မည့် အကြံအစည်နှင့် ဆင်းလာ၍ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းအတွင်း၌ ကြားရသောအခါ၌ကား အသည်းနှလုံးပြုတ်၍ ကျရမတတ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ် ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအသံ ရပ်စဲသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျောက်ဖျာသည် အတွင်းမှ လူဆွဲ၍ နုတ်လိုက်ဘိသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပွင့်သွားပါသည်။ ကျုပ်တို့မှာ ထိုပွင့်သွားသော အပေါက်မှ ဆက်လက်၍ ဝင်သွားကြရန်ဖြစ်လေရာ ကျုပ်၏ တပည့်မှာ ဆရာ အားကိုး၍ ရဲရင့်သည်ဖြစ်သော်လည်း အဘိုးကြီးမှာမူ မလိုက်ဝံ့ကြောင်းနှင့် ငြင်းဆန် လျက်ရှိနေချေ၏။ သိုက်ညွှန်းအရမှာ လိုဏ်ခေါင်းမှ ဝင်လာသမျှ လူအားလုံးသည် ထိုအပေါက်မှ ဝင်ရမည်ဖြစ်၍ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ချန်လှပ်၍ နေရစ်ရန် အခွင့် မရှိဖြစ်လေရာ သိုက်စာတို့မည်သည်မှာ အလွန်တရာ ကျပ်တည်းလှသောကြောင့် တိတိကျကျလိုက်နာဖို့ အလွန်အရေးကြီးလှပေသည်။ သို့ဖြစ်၍ ကျုပ်မှာ ထိုအဘိုး ကြီးကို ချော့ချည်တစ်ခါ ခြောက်ချည်တစ်လှည့်နှင့် ဖြားယောင်းသွေးဆောင်၍ ခေါ်ခဲ့ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျုပ်တို့သည် တစ်တောင်ကျော်ပတ်လည်မျှ ကျယ်ဝန်းသော အပေါက်မှ တစ်ယောက်စီဝင်ခဲ့ကြသောအခါတွင် နှစ်တောင်ကျော်မျှသာရှိ၍အလွန်ကျဉ်းမြောင်းလှသောလိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုကိုတွေ့ကြရပါသည်။ထိုလိုဏ်ခေါင်းတစ်လျှောက်လျှောက်သွား၍ ၁၅ တောင်မျှသွားမိသောအခါတွင် အုတ်ပလ္လင်ပေါ်၌ကား ကြေးဝါ ဖြင့်လုပ်ထားသော ခေါင်းကြီးတစ်လုံးတည်ရှိ၏။ ထိုခေါင်းမှာ အလျား ၄ တောင် ထွာခန့်မျှရှိသည် ဖြစ်သောကြောင့် အလောင်းထည့်ရန်အတွက် လုပ်ထားသော ခေါင်းဖြစ်ခဲ့လျှင် ထိုအလောင်းသည် အလွန်တရာ ကြီးမား ထွားကျိုင်းလှသော လူတစ်ယောက်၏ အလောင်းဖြစ်တန်ရာချေသည်ဟု ကျုပ် တွေးမိ၏။ သိုက်ညွှန်း အရသာ ထိုခေါင်းကိုဖွင့်ရန် ဖြစ်ချေ၏။ အဘိုးကြီးမှာ ကြောက်အားကြီးလှသောကြောင့် တစ်စုံတစ်ရာမျှ ကူညီဖော်မရဘဲရှိခဲ့ရာ ကျုပ်တို့ ဆရာတပည့်နှစ်ယောက်တို့ သာလျှင် ခေါင်းကိုဖွင့်ကြရ၏။ ကြေးဝါခေါင်းကြီးမှာ အပေါ်ယံမှ ကလန့်ခြောက် ချက်ဖြင့် ပိတ်ထားသည်ဖြစ်ရာ ကျုပ်တို့သည် ကလန့်များကို ဖြတ်သောအခါ၌ ပြင်းထန်သော ဝေဒနာခံစားရသည့်အနေဖြင့် ဟစ်အော် ညည်းညူလိုက်သော အသံကြီးကို ကြားရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ရာတွင် ကျုပ်တို့ဆရာတပည့် နှစ်ယောက်မှာမူကားထိတ်လန့်ခြင်း မရှိဘဲ ဆက်လက်၍ ဖွင့်မြဲတိုင်းဖွင့်ကြ၏ ။ ကျုပ်တို့ ဖွင့်လျက်ရှိကြစဉ် ညည်းညူသော အသံသည် တစ်ခဏထက်တစ်ခဏ ကျယ်လောင်သည်ထက် ကျယ်လောင်စွာ ပေါ်၍လာလေရာ ထိုအသံမှာ အထက်မှလေလော၊ အောက်မှလေလော၊ ရှေ့မှလေလော၊ နောက်မှလေလော သို့တည်းမဟုတ် ခေါင်းတွင်းမှလေလောဟု ခွဲခြား ၍ မရနိုင်အောင်ပင် ရှိနေလေ၏။ အဘိုးကြီးမှာ ကြောက်ရွံ့ အားကြီးလှသည် ဖြစ် သောကြောင့် ကူဖော်မရသည့်ပြင် ထိုခေါင်းကြီးကို မဖွင့်ရန်ပင် တောင်းပန်ပြောဆို လျက်ရှိ၏။ သို့ရာတွင် ကျုပ်တို့ကမူ ဤမျှလောက် အားခဲခဲ့ပြီးမှ လျှော့ပေါ့ရန် သဘောမတူနိုင်ကြချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျုပ်တို့သည် ကလန့်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခုဖြုတ်ကြ၍ နောက်ဆုံး၌ ကလန့်ခြောက်ချက် ပြုတ်သောအခါတွင် ခေါင်းဖုံးကိုကြွလိုက်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဖုံးပွင့်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ညည်းညူသောအသံသည် ရုတ်တရက် ရပ်စဲ၍ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောသောအသံကြီး တစ်ခုဖြစ်ပေါ်၍ လာလေရာ ရယ်မောသောအသံသည် ညည်းသောအသံထက်ပင်လျှင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှချေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဘိုးကြီးမှာမူ ခေါင်းတွင်းသို့ မကြည့်ဝံ့သဖြင့် မြေပေါ်၌ အလျားလိုက် မှောက်ကာ ရှိနေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခေါင်းတွင်း၌ကား မင်းမြောက်တန်ဆာငါးပါး အစုံအလင်ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ ၄င်းကို ဝတ်ဆင်ထားသောသူမှာကား အရိုးပကတိ ရှိနေလေ၏။ ထိုအရိုးစု၌ ထူးခြားသော အချက်တစ်ခုမှာ ဦးခေါင်းနှင့်တကွ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ပက်လက် လှန်လျက်မရှိဘဲ နံဘေးသို့ စောင်းလျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအကြောင်းအရာကို ထောက်သော် ထိုအလောင်းသည်ခေါင်းတွင်းသို့ သွင်းပြီးခါမှ အသက်ရှင်၍လာသည့် လက္ခဏာရှိချေ၏။ ပါဆယ်ထုပ်အတွင်း၌ ပါရှိသော ပေစာများကို ဖတ်ရှုသောအခါတွင် ဤတွေးတောချက်သည် မှန်ကန်ကြောင်း တွေ့ရှိရပေလိမ့်မည်။ ကျုပ်တို့ဆရာတပည့်သည် မင်းမြောက်တန်ဆာ များကို ထုတ်ယူ၍ အရိုးများကို ဖယ်ရှားပြီးလျှင် ခေါင်းတွင်း၌ သေချာစွာ ရှာဖွေ ရာတွင် ကျုပ်တို့မျှော်လင့်သည့်အတိုင်း ကျောက်သံပတ္တမြားများကို မတွေ့ရဘဲ ပေစာထုပ်သုံးထုပ်ကိုသာလျှင် တွေ့ရှိရလေ၏။ သိုက်ညွှန်းတွင် ဖော်ပြထားသော ရတနာရွှေငွေများမှာ အဘိုးကြီး၏ စည်းပေါက်ခြင်းကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားလေ သလော၊ သို့တည်းမဟုတ် သိုက်စာပင် လွဲလေသလော မတွေးတောနိုင်ချေ။ အဘိုး ကြီးမှာ စည်းဖောက်သည်ကားမှန်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပစ္စည်းကို ရှာသော သူသည် မည်မျှပင် ချောက်ချားသော်လည်း မကြောက်မရွံ့ မတုန်မလှုပ် ဖြစ်ရမည် ဟူသော အဘိုးကြီးမှာ ကြောက်ရွံ့လှသောကြောင့် စည်းပေါက်ခဲ့လေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ရာတွင် ကျုပ်တို့မှာ အချည်းနှီးရှိကြသည် မဟုတ်ချေ။ မင်းမြောက် တန်ဆာများ၌ ပါရှိသော ပတ္တမြားသုံးလုံးမှာ စရိတ်အားလုံးကျေသည့်ပြင် ရင်းနှီး စားသောက်လောက်အောင် ရှိပါပေသည်။ သို့ဖြစ်၍ ကျုပ်တို့သည် မင်းမြောက် တန်ဆာများနှင့် ပေစာထုပ်သုံးထုပ်ကို ယူခဲ့ကြပြီးလျှင် အရိုးများကို ခေါင်းတွင် သို့ ပြန်ထည့်၍ ခေါင်းကိုတစ်ဖန် ပိတ်ထားပြီးမှ အဘိုးကြီးကို တွဲလျက် ထုတ်လာ ခဲ့ကြရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေအိမ်သို့ရောက်ကြသောအခါ ကျုပ်သည် ပေစာများကို ဖတ်ရှုရာတွင် မြန်မာရာဇဝင်နှင့်ပတ်သက်၍ လူအများတို့ မသိသေးသည့်ပြင် ထူးဆန်းအံ့သြ ဖွယ်ရာသော အဖြစ်အပျက်များလည်း ပါရှိသည်ကို တွေ့ ရပေ၏။ ပေစာများကို ဖတ်ပြီးသောအခါ၌ ရူပနန္ဒီဝတ္ထုရေးသော ဆရာလေးကိုသတိရ၍ သူ၏သဘော အတိုင်း အသုံးပြုပါစေဟု အကြံရပြီးလျှင် ၄င်းပေစာထုပ်များကို ပါဆယ်နှင့် ထုပ်၍ မစ္စတာမောင်မှိုင်းမှတစ်ဆင့် ကျေးဇူးပြု၍ ပေးပါမည့်အကြောင်းနှင့် ပို့သခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ၄င်းတို့ကို အသုံးပြုပြီးနောက် ကျောက်စာဝန်ထံသို့ ပေးပို့လိုက်လျှင် သင့်တော်မည်ဟု ထင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမောင်တက်ထွန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်နှင့် ယောဂီဆရာကြီး မစ္စတာမောင်မှိုင်းသည် အထက်ပါ ထူးဆန်းသောစာကို ဖတ်ရှုကြပြီးနောက် ပေစာများကို ဆက်လက်၍ ဖတ်ကြပြန် ရာ များစွာထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်များကို တွေ့ရှိရပေ၏။ ၄င်းအဖြစ်အပျက် များမှာ စင်စစ် ဆန်းကြယ်သော အဖြစ်အပျက်များဖြစ်၍ ရှေးစာဟောင်း ဖြစ်သောကြောင့် ရှေးမြန်မာစကားဖြင့် ရေးသားထားသည်ဖြစ်ရာ နားမလည်သော စကား လုံးများကို ဆရာမှိုင်းအား မေးမြန်း၍ ၄င်း၏ ကူညီခြင်းအရ လူအများတို့ နားလည်နိုင်ရန် ခေတ်ကာလမြန်မာစကားဖြင့် ကျွန်တော်က တစ်ဖန်ပြန်ဆို ရေးသားရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ၄င်းပေစာများမှာ တစ်ထုပ်စီသီးသန့်၍ ထုပ်ထား သည်ဖြစ်ရာ ပါရှိသော အဖြစ်အပျက်တို့မှာလည်း တစ်ခန်းစီ သီးခြား၍ ထားဟန် လက္ခဏာရှိချေ၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544785903765,"sku":"","price":4500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_54135d88-39f7-4816-98ff-f0edcbb9ae86.jpg?v=1730251018"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ရွှေမန်းဖြစ်ထွေ","title":"ရွှေမန်းဖြစ်ထွေ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအတွေ့အကြုံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမနေ့က မန္တလေး၊ ယနေ့ မန္တလေး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမန္တလေး ရာပြည့်ပွဲတော်အတွက် စာစောင်ထုတ်သည်ဆိုလျှင် အသက်အကြီးဆုံးအဖြစ်နှင့် အသက်ရှင်လျက်ရှိသည့် မန္တလေးသား စာရေး ဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည့်အလျောက် မန္တလေး ရွှေမြို့တော်ကြီးနှင့်ပတ်သက် သည့် ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ရေးဖို့ ကျွန်ုပ်၌ တာဝန်ရှိသည်ဟု စဉ်းစားမိသည်။ ယင်းသို့ ရေးသားရာ၌ မန္တလေးမြို့ အတ္ထုပ္ပတ္တိဆိုပါလျှင်လည်း ရွှေကိုင်းသား ၏ စာအုပ်ကြီးတွင် လိုလေသေးမရှိ ဆိုရမလောက် ပြည့်စုံလုံလောက်စွာ ဖော်ပြပါရှိပြီး ဖြစ်ပါသောကြောင့် မန္တလေးမြို့၏အကြောင်းခြင်းရာ မဟုတ်ဘဲ မန္တလေးမြို့ကြီးအား ကျွန်ုပ်မြင်ပုံ အခြင်းအရာကိုသာ ဖော်ပြလိုပေသည်။ ဤဆောင်းပါးကို ဖတ်ရှုသူများက “မန္တလေးမြို့ အကြောင်း ရေးမလားမှတ် တယ်၊ သူ့အကြောင်းတွေရေးပြီး ကိုယ်ရည်သွေးမှာ ထင်ပါရဲ့”ဟု အထင် မရောက်ကြဖို့ သတိပေးလိုပါ၏။ မြင်သောအခြင်းအရာကိုတင်ပြလျှင် မြင်သူ၏ အကြောင်းခြင်းရာကိုလည်း တင်ပြပါမှ သဘာဝကျပေလိမ့်မည်။ ယင်းသို့ တင်ပြရာတွင်လည်း မိမိနှင့်ပတ်သက်၍ ကောင်းသော အချက် အလက်များဖြင့် အထင်ကြီးခြင်းခံလို၍မဟုတ်ဘဲ ညံ့ဖျင်းနုံချာသော အကွက် များလည်း ပါရှိမည်ဖြစ်ပါသောကြောင့် “ကိုယ်ရည်သွေးခြင်း” တည်းဟူ သော စွပ်စွဲချက်မျိုးမှ လွတ်ကင်းတန်ရာသည်ဟု မျှော်လင့်ရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနှစ်ကဏ္ဍပိုင်းခြားခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eကျွန်ုပ်၏အမြင်ကို တင်ပြရာ၌ ကျွန်ုပ်အကြောင်းကိုလည်း အနည်း ငယ် ဖော်ပြပါမှ အကွက်လည်မည်ဖြစ်ရာ ကျွန်ုပ်မှာ အသက် ၇၀ ရှိသည့် အနက် ၂၅ နှစ်မျှသော အချိန်ကို ရန်ကုန်မြို့၌ ကုန်လွန်စေခဲ့၏။ ကြွင်းကျန်သော အချိန်ကာလမှာ အများအားဖြင့် မန္တလေးမြို့တွင် နေထိုင်ရသူဖြစ်ပါ သည်။ အဆိုပါ နှစ်ပေါင်း ၇၀ အနက်တွင်လည်း အသက်တာ၏ ပထမ ပိုင်းနှင့် နောက်ပိုင်းတို့မှာ မန္တလေးမြို့တွင် နေထိုင်ရ၍ အလယ်ပိုင်းဖြစ်သော အချိန်ကာလသည်သာလျှင် ရန်ကုန်မြို့၌ နေထိုင်ရခြင်းဖြစ်ပါသည်။ သို့ဖြစ် ၍ မန္တလေးမြို့အား ကျွန်ုပ်၏အမြင်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၆၀ ကျော် ကာလကတစ်ပိုင်း၊ စစ်ကြီးပြီးဆုံးသည့် ဤနောက်ကာလ၌ တစ်ပိုင်းဟူ၍ နှစ်ကဏ္ဍ ခွဲခြားဖော်ပြရပေမည်။ ဤတွင် ငယ်ရွယ်စဉ်က (ရှေးခေတ်) မန္တလေးမြို့ အခြေအနေနှင့် ငယ်ရွယ်သူ၏ စိတ်ထားအမြင်ကား တစ်ကဏ္ဍ၊ ကြီးပြင်းလာသည့်အခါ (ဤခေတ်) မန္တလေးမြို့ အခြေအနေနှင့် အရွယ်ကြီး ရင့်သူတစ်ယောက်၏စိတ်ထား(အမြင်)ကား တစ်ကဏ္ဍဟူ၍ ပေါ်ထွက်လာ ပါတော့သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကိုယ်တော်မှိုင်း၏ ကြိမ်းမောင်းခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှေးဦးစွာ ကျွန်ုပ်၏ ညံ့ဖျင်းမှုတစ်ခုကို ဖော်ပြရသော် ကျွန်ုပ်မှာ မင်းမှုထမ်းများဖြစ်ခဲ့ကြသည့် မိဘနှစ်ပါးတို့မှ ဆင်းသက်ပေါက်ဖွားသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပါလျက် သီပေါဘုရင်လက်ထက်က နန်းတွင်းအဖြစ်အပျက်များ ကို မိဘနှစ်ပါးတို့သည် ကျွန်ုပ်၏ရှေ့မှောက်တွင် အရွယ်ရောက်သော လူ ကြီးများအား ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြောပြဖူးကြသော်လည်း ကျွန်ုပ်ကား စိတ်ဝင် စားခြင်းမရှိသောကြောင့် မှတ်သားထားခြင်းမရှိ။ လက်ဝဲဘက်နားမှကြား၍ လက်ယာဘက်နားမှ ထွက်သွားသည်ဟု ဆိုရလောက်ပေသည်။ ကျွန်ုပ်၏ အယူအဆကား လွန်ပြီးသော အတိတ်ကာလ အခြင်းအရာများကို မှတ်သား ထားခြင်းအားဖြင့် အကျိုးမရှိနိုင်ဟူ၍ဖြစ်၏။ ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်သဘော သက်ဝင်သည့် အဖြစ်အပျက်မျိုးကိုမူကား စိတ်ဝင်စားတတ်ပါ၏။ မည်သည့်အမှုထမ်းက မည်သည့်အမှုထမ်းထက် ကြီးသည်၊ တောင်နန်းမတော်သည် အနောက်နန်းမတော်ထက် ဂုဏ်ကြီးသည် အစရှိသော ဗဟုသုတမျိုးကား တန်ဖိုးရှိသည် မထင်ခဲ့သောကြောင့် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ ကျွန်ုပ် ရန်ကုန် ၌နေစဉ် ကျွန်ုပ်၏ဖခင် အလည်ရောက်လာရာ ကျွန်ုပ်နှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဖြစ်သော ဆရာလွန်း(ယခု ဆရာကြီး သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း)သည် အိမ်သို့ လိုက်လာ၍ တစ်ညဉ့်အိပ်ရင်း ဖခင်ထံမှ သီပေါမင်းလက်ထက်ဆိုင်ရာ ဗဟုသုတများကို မေးမြန်းဆည်းပူး၍ အလွန် ကျေနပ်ပုံရ၏။ နံနက်လင်းသောအခါ ဆရာကြီးက ကျွန်ုပ်အား “ဒီလို အဖေမျိုးက မွေးထားပါလျက်နဲ့ ထီးနန်းဗဟုသုတတွေကို မှတ်သားစုဆောင်းမထားတာများတော့ မင့်ကို ငါ ထောင်းချင်သကွာ”ဟု ပြောဖူးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရှေးဦးစွာ မှတ်မိသောအခြင်းအရာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ် လူဖြစ်လာသည်မှစ၍ မန္တလေးမြို့အကြောင်းနှင့် ကျွန်ုပ်၏ ဘဝကို ရှေးဦးစွာ မှတ်မိသောအခြင်းအရာသည်ကား သင်္ချိုင်းတော်တံတား မြောက်ဘက် ရွှေတချောင်းမြောင်းပေါင်ရှိ မဲအိုးတန်းရပ်ကွက် ပေပင်ကြီး သုံးပင်အောက်၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ပေတည်း။ အချိန်ကာလ ကား မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၅၅-၅၆ ခုနှစ် (၁၈၉၃-၉၄) ညနေခင်းအချိန် ဖြစ်၏။ ထိုညနေ၌ ကျွန်ုပ်သည် လေးငါးနှစ်သားရှိ ရွယ်တူကလေးများနှင့် ရွှေတချောင်းမြောင်းပေါင်တွင် ကစားလျက်ရှိရာ ကစားနည်းမှာ လှည်းလမ်းကြောင်းကို ကားရားခွလျက် တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူရာမှ ရုတ်တရက်ခုန်၍ မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူစေရန်၊ ထိုနောက်တစ်ဖန်မြောက်ဘက်မှ တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူစေရန် အကြိမ်ကြိမ် အဖန်ဖန် ပြုလုပ်ကြခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ (ဤခေတ်၌ ၎င်းဆော့နည်းနှင့် များစွာသော အခြားကစားနည်းတို့မှာ ကွယ်ပျောက်သွားကြကုန်လေပြီ။) ယင်းသို့ ကစားကြစဉ် ကျွန်ုပ်မှာ ဟပ်ထိုးလဲကျ၍ မေးစေ့နှင့် မြေကြီးရိုက်ပြီးလျှင် သွေးအမြောက်အမြား ပန်းထွက်ခြင်းကို ယခုတိုင် မှတ်မိသေး၏။ ထိုစဉ်က ရရှိခဲ့သော အမာရွတ်မှာ ယနေ့တိုင် တည်ရှိသေး၍ အစိုးရအမှုထမ်းစဉ်ကအမှုထမ်းစာအုပ်တွင် ‘ထင်ရှားသော အမှတ်အသား ဟူသော ဇယား ကွက်၌ “မေးစေ့အောက်တွင် အမာရွတ်တစ်ခု'\u003cspan\u003eဟူ၍ ရေးမှတ်ဖော်ပြခဲ့ရပါ သေးသည်။ ဤသည်ကား လူ့ဘဝတွင် ပထမဦးဆုံး မှတ်မိသော အခြင်း အရာဖြစ်၍ သေသည်အထိ မေ့နိုင်မည်လည်းမဟုတ်၊ (ပျက်နိုင်မည်လည်း မဟုတ်သည့် အမာရွတ်)ပေတည်း။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eချက်မြှုပ်နေရာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအထက်ပါ အဖြစ်အပျက်မှာ လေးငါးနှစ်သားအရွယ်က ကျွန်ုပ်တို့ နေထိုင်သော မဲအိုးတန်းရပ်ကွက်၌ ဖြစ်ပျက်သည်ဆိုသော်လည်း ကျွန်ုပ်ကား ၎င်းရပ်ကွက်၌ မွေးဖွားခြင်းမဟုတ်ချေ။ ကျွန်ုပ်၏ ချက်မြှုပ်ဌာနမှာ ဝါးတန်း ရပ်နှင့် တစ်စပ်တည်းရှိသော “ဧချိုင့်”ခေါ် ရပ်ကွက်ဖြစ်၏။ ကျွန်ုပ် မွေးဖွား သည့် မြေကြီးနေရာကို (အိမ်ကားမရှိတော့) မိဘများရှိစဉ်က ပြထားခဲ့ဖို့ပြောမည်ကြံဖူးသော်လည်း မမေးခဲ့မိချေ။ ထို့ကြောင့် မန်ကျည်းတုံရွာ၌ မင်းလက်ဝဲသုန္ဒရ၏ မွေးနေရာကို စာရေးဆရာကလေးများအား ကျွန်ုပ် ညွှန်ပြသကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်၏ မွေးနေရာကို ညွှန်ပြနိုင်မည့်သူ မရှိတော့ချေ။ အင်္ဂလန်ပြည်၌ ရှိတ်စပီးယား၏ မွေးနေရာဖြစ်သော စတက်ဖို့အွန်အမွှန်း ရွာကလေးကို အင်္ဂလိပ်များ လေးစားကြသကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်အား နောင်လာ နောက်သား မြန်မာများက အလေးပြုချင်ဦးတော့ ပြုနိုင်ခွင့်မရှိကြတော့ပြီ။ (တကယ် မဟုတ်ပါ၊ စပ်မိ၍ အလကား ရေးခြင်းသာဖြစ်ပါသည်။ ဘယ်တုံး ကမှ မျှော်လင့်ချက်လည်းမရှိ၊ ဤသို့သော အခြင်းအရာများကို အရသာခံ တတ်သော ဝါသနာရှိသူတစ်ဦးလည်း မဟုတ်ပါကြောင်း။)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတပြောင်းတည်း ပြောင်းရွှေ့ရခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမန္တလေးသားများအနက်တွင် ကျွန်ုပ်ကဲ့သို့ ရပ်ကွက်ပေါင်း တော် တော်ကြီး စေ့စုံအောင် နေထိုင်ဖူးသူ ရှားလိမ့်မည်ထင်မိ၏။ မိဘများကား စီးပွားရေး အခြေမခိုင်သည့် လက္ခဏာနှင့် တော်တော်များများ ရွှေ့ပြောင်း ခဲ့၏။ ရှေးဦးစွာ ဧချိုင့် ရပ်ကွက်၌ ကျွန်ုပ်အား မွေးဖွားပြီးနောက် မဲအိုးတန်း၊ပဲပုပ်တန်း၊ ယိုင်တန်း၊ ရန်နှင်(ရန်နည်)တံခါး၊ ဂုဏ်တန်၊ ဝက်လက်၊ ဓားတန်း၊ ရန်နှင်တံခါး(ဒုတိယအကြိမ်)၊ အာဠဝီတံခါး စသော ရပ်ကွက် များသို့ အစဉ်လိုက် ပြောင်းရွှေ့ နေထိုင်ကြ၏။ မိဘများနှင့်ခွဲ၍ ကျွန်ုပ် အိမ်ထောင်ပြုသောအခါကလည်း မင်္ဂလာတံခါး၊ ဟော်ကုန်း၊ ဓားတန်း(နှစ် ကြိမ်)၊ ဂုဏ်တန်၊ အရာတော်၊ ဆန်တန်း(နှစ်ကြိမ်)၊ အုတ်တန်း စသည့် ရပ်ကွက်များ၌ ငှက်ပျောပင်စိုက် မိလိုက်ဖလာ ဟူသော စကားပုံအတိုင်း တရွှေ့တည်း ရွှေ့ပြောင်း၍နေရပြန်၏။ အချို့သူများသည် မန္တလေးသားဆို သော်လည်း တစ်နေရာ၌မွေး၍ ထိုနေရာ၌ပင် သေကြရလေရာ သူတို့၏ နေရာကိုသာ အသေးစိတ် သိနိုင်ကြပေလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်မူကား အထက်ပါ ရပ်ကွက်များကို အတွင်းသိအနေဖြင့် အသေးစိတ်သိသူတစ်ယောက် ဖြစ်လေ သည်။ (ဂုဏ်ယူခြင်းကား မဟုတ်ပါ၊ အခြေစိုက်မူ မခိုင်မြဲခြင်းကိုသာ ဆိုလို ပါသည်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွှေတချောင်း၏ဆွဲဆောင်ပုံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိဘများနှင့် အတူတကွ နေထိုင်ခဲ့ရသည့် အထက်ပါ ရပ်ကွက်များ အနက် ကျွန်ုပ်၏စိတ်ထဲ၌ မှတ်သားမိဆုံးသော ရပ်ကွက်မှာ ရန်နှင်တံခါးနှင့် ဂုဏ်တန်ရပ်တို့ဖြစ်၏။ ရန်နှင်တံခါးရပ်ကွက်ကို အထူးမှတ်မိခြင်းမှာ ၎င်းရပ် ကွက်၌ ပျော်ပိုက်လှသောကြောင့်မဟုတ်၊ (စင်စစ်မှာ တော်တော်ကလေး ဆင်းရဲသောအပိုင်းဖြစ်၏။) အရာရာကို မှတ်ချင်တတ်သော ကျောင်းသား ကလေးအရွယ်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်ရာ ဂုဏ်တန်ရပ်ကွက်မှာ လူလားမြောက်စ ပြုသော လူပျိုပေါက်ကလေးအရွယ်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်တန်ရာသည်။ ရန်နှင်တံခါးရပ်ကွက်၌ နေထိုင်လျက်ရှိစဉ် နေအိမ်နှင့် ၁၇''\u003cspan\u003eဝေးသော အိမ်တော်ရာဘုရားတောင်ဘက်ရှိ ဒက္ခိဏဝံတိုက် ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ (ဥပုသ်နေ့များမှတစ်ပါး) နေ့စဉ် ခြေကျင်သွားရ၍ လမ်းခရီး၌ တွေ့မြင်ရသော အခြင်းအရာများသည် ကျွန်ုပ်၏ဦးနှောက်၌ ယနေ့တိုင် မမေ့နိုင်အောင်စွဲ လျက် ရှိလေတော့သည်။ နံနက်စောစောကြီး ထမင်းစား၍ အိမ်မှထွက်လာ သောအခါ ရွှေတချောင်းမြောင်းပေါင်ရိုးတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်ရခြင်း\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544784461973,"sku":"","price":2250.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_3e60f74e-db60-4ae0-8666-f73d401adaa8.jpg?v=1730251029"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ရွှေဥဒေါင်း၀ထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်ဒုတိယတွဲ","title":"ဝထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်ဒုတိယတွဲ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကိုဇော်ဟိတ်၏ လက်ဝှေ့စွမ်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကသာဒိစတြိတ် တွင်းငယ်ရွာကလေးသည် ဧရာဝတီမြစ်၏ လက်ဝဲ ဘက်ကမ်းတွင် တည်ရှိသည့် သာမညရွာကလေးပင် ဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သည့် ၁၉၂၇-၂၈ ခုနှစ်များတွင် ၎င်းနယ်၌ နီလာကျောက်များ တူးဖော်ရရှိသည်ဟု ရုတ်တရက် နာမည်ကြီးခဲ့သည့်အတွက်ကြောင့် ရွှေဘို၊ ကသာ၊ မိုးကုတ် အစရှိသော မြို့ကြီးများမှ ကျောက်ကုန်သည်များ၊ ကျောက်ပွဲစားများ၊ ကျောက်တွင်း သမားများ၊ တွင်းတူး ကူလီများ လာရောက်ကာ စီးပွားရှာကြသဖြင့် အလွန် စည်ကားသော ရွာကလေးအဖြစ်သို့ နေ့ချင်းညချင်းတိုင် ရောက်လာခဲ့ဖူး၏။ စင်စစ်သော်ကား ကျောက်များ တွေ့ရှိဖူးသောနေရာမှာ တွင်းငယ်ရွာမဟုတ်။ ၎င်းရွာနှင့် လေးငါးမိုင်ခန့် ဝေးကွာသည့် ရေညာဦးအမည်ရှိ ရွာကလေး ပတ်ဝန်း ကျင် ဟစ်ဝိုက်၌ ဖြစ်ပေရာ အရပ်ရပ်မှ ကျောက်တွင်းအလုပ်သမားများသည် ရေညာဦးရွာအနီးအပါးတွင် တဲအုံကနားများ ဆောက်လုပ်ကာ တည်းခိုနေထိုင် လျက် အလုပ်လုပ်ကြ၏။ မည်သူသည် ကျောက်တစ်လုံး “အောင်” သဖြင့် သုံးသောင်းနှင့် ရောင်းလိုက်ရသည်။ မည်ဝါသည် ငါးသောင်းတန်ကျောက်တစ်လုံးတွေ့ရှိ၍ ဈေးမတည့်သေးသဖြင့် မရောင်းသေး အစရှိသော သတင်းများသည် အထက်မြစ်ညာ တစ်လျှောက်တွင် တစ်ဆင့်မှ တစ်ဆင့် ကမ်းလှမ်း ပျံ့နှံ့သွားလေ ရကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- \u003cspan\u003eအညံ့ရှိသော နေရာသို့ ယင်ကောင်များ အုံတတ်သည့်အလားကဲ့သို့ အမြန် သူဌေးဖြစ်ချင်သော လူများသည် ၎င်းအရပ်သို့ စုပြုံလာရောက်ကာ ကံစမ်းကြသဖြင့် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ တစ်ပတ်ထက်တစ်ပတ် တစ်လထက် တစ်လ တိုးပွားစည်ကားလျက်ရှိခဲ့လေ၏။ အမှန်ကိုဖော်ပြရသော် “အောင်” သောလူတစ်ယောက် ရှိခဲ့လျှင် ပါသမျှ အရင်းအနှီးကလေး ပြောင်၍ပြန်သွားရသော လူပေါင်း ရာထောင်မက ပေါများလေရကား။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောက်တွင်းတူးရသော အလုပ်မှာ ထီထိုးရသော အလုပ်မျိုးနှင့် မခြားနားလှချေ။ သို့သော် ဟိုလူမတွေ့သော်လည်း ငါတူးလျှင် တွေ့ရမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်မျိုးနှင့် လာရောက်တတ်ကြသောကြောင့် လူဆယ်ယောက်တို့က ပြောင်၍ ပြန်သွားတိုင်း နောက်ထပ် လူနှစ်ဆယ် ရောက်လာတတ်ကြ၏။ သို့ဖြစ်ရကား တစ်လတစ်ကြိမ် နှစ်လတစ်ကြိမ် စသည်ဖြင့် တစ်ယောက်ယောက် ကျောက်အောင်လျက်ရှိသမျှ ကာလပတ်လုံး ကျောက်တူးသမားများ မရှား အောင်ဖြစ်ခဲ့ရာ၊ လေးငါးလတိုင်တိုင် မည်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ကျောက် အောင်သည်ဟု မကြားရသောအခါမှသာလျှင် လူများ မလာမရောက် ခန်းခြောက် သွားလေတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်နှင့်ကိုဇော်ဟိတ်တို့မှာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် သိကျွမ်း ကြပြီးနောက် မည်သည့်အရပ်ဒေသသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ကြရမည်ဟု စဉ်းစား စိတ်ကူးလျက်ရှိကြစဉ် တွင်းငယ်ကျောက်တွင်းအကြောင်းကို သတင်းကြားရသည်နှင့် ကံစမ်းလိုကြသည်လည်း တစ်ကြောင်း၊ မရောက်ဖူးသော အရပ်ဒေသသို့ ရောက်လို ကြသည်လည်း တစ်ကြောင်းကြောင့် စိတ်တူသဘောတူ စုန်ဆင်းလာခဲ့ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတွင်းငယ်ဗိုလ်တဲတွင် တစ်ရက်မျှတည်းခိုကြပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့သည် ရေညာဦးရွာကလေးသို့ ဆက်လက်သွားရောက်၍ ကျောက်တွင်းတူးသမား ကူလီများ စေ့စပ်ငှားရမ်းပြီးလျှင်၊ သူတစ်ပါးနည်းတူ တွင်းရာတစ်ကွက်ကို လိုင်စင်ခံယူ၍ တူးဖော်လုပ်ကိုင်ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရေညာဦးရွာမှာ ရွာသိမ်ရွာငယ်ကလေးမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ကျောက်တွင်းအရှိန်ကြောင့် လူပေါင်းစုံ လာရောက်ကြသည်ဖြစ်၍ ဖဲသမား၊ ကြက်သမား၊ အရက်သမား၊ လူလိမ် လူညစ်၊ လူရှုပ် လူပွေ၊ လူတေ လူညာ စသည်တို့မှာ ရွာကလေးနှင့် မလိုက်အောင် ခြေချင်းလိမ်မတတ် ထူထပ်ပေါများလှ၏။ ကိုးမီးဝိုင်းများမှာလည်း နေ့ရောညပါ ကစားလျက်ရှိကြရာ အချို့မှာ နံနက်ခင်းက ကျောက်ရောင်း၍ရသော ငွေဆောင်ကိုးရာမျှကို နေမဝင်မီ ရှုံးကုန်သည်ဟု ကြားလိုက်ရ၏။ အချို့ ပိုက်ဆံဝါလားများကမူ အနီထောင်နှင့် လေးကောင်ဂျင်ဝိုင်းများပင် ဖွင့်လှစ်ကစားကြသည်ဟု ကြားသိရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအံ့ဩသော မျက်နှာမျိုးနှင့် မြင်းစီးသမားကို လှည့်လျက်ကြည့်နေသေး၏။ တစ်ခဏချင်းတွင် မြင်းကြီးသည် တရှူးရှူးမြည်လျက် ကျွန်တော်တို့အနီးမှ ပွတ်ကာ ရေညာဦးရွာဘက်သို့ ပြောင်းသွားလေရာ နောက်မှမျှော်ကြည့်နေကြသော ကျွန်တော်တို့မှာ ဖုံတထောင်းထောင်း ကျန်ရစ်သည့်အဖြစ်ကိုသာ မြင်လိုက်ကြရ လေတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်။ ။“မြင်းပေါ်ကလူကို သိလို့ အံ့သြနေတာလားဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟိတ်။ ။“ခင်ဗျားကော သူ့ကို မသိဘူးလား” - ကျွန်တော်။ ။“မသိပေါင်ဗျာ၊ ဒီနယ်သားဆိုလို့ ကျွန်တော် သိတဲ့လူ အနည်းသားကပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟိတ်။ ။“ဒီလူက ဒီနယ်သားမဟုတ်ဘူးဗျ။ ဇာတိက မန္တလေး သားကပဲ။ မြေပိုင်ရှင် ဦးကျော်ဟိုးရဲ့ သား။ ဘိလပ်ပြန် မောင်မောင်လတ်ဆိုတာ သူပေါ့ ဗျ။ ကသာနယ်က မင်းတိုင်ပင်အမတ်ပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်။ ။“ဪ. . .သော်။ ကြားဖူးတယ်ဗျို့။ ဒါ့ထက် အမတ်တော်မင်းက ဒီနယ်မှာ ဘာများလာလုပ်ပါလိမ့်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟိတ်။ ။“အမတ်ဆိုတာမျိုးဟာ ရွေးကောက်ပွဲနီးလျှင် ကိုယ့်နယ် အတွင်းလှည့်ပြီး မဲဆွယ်တဲ့ အလုပ်က အရေးကြီးဆုံးပေါ့ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၎င်းနောက် ကျွန်တော်တို့သည် ရွာဘက်သို့လှည့်ကာ ပြန်လာခဲ့ကြ၍ တည်းအိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျွန်တော်မှာ မိတ်ဆွေများထံ စာများရေးနေစဉ်၊ ကိုဇော်ဟိတ်မှာ ၎င်းသဘောအတိုင်း လည်ပတ်လျက်ရှိလေ၏။ စာရေးပြီးစီး လတ်သော် ကိုဇော်ဟိတ် ပြန်မလာသေးသည်နှင့် ကျွန်တော်မှာ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်သောက်ရန် တရုတ်အဝိန်၏ ဆိုင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဝိန်၏ဆိုင်ကြီးမှာ တစ်ဘက်တွင် အရက်အမျိုးမျိုးရောင်းချ၍ အခြား တစ်ဖက်တွင် ခေါက်ဆွဲကြော်၊ ကြာဆံကြော် စသည့် အကြော်အလှော် အမျိုးမျိုးတို့ အပြင် လက်ဖက်ရည် ကာဖီစသည်ကို ရောင်းချသဖြင့် အခါခပ်သိမ်း လူစည် ကားလျက်ရှိ၏။ ကျွန်တော်သည် စားစရာ ရောင်းသောဘက်သို့ ဝင်မည်ပြုစဉ် အရက်ရောင်းသည့်ဘက်တွင် တစ်ဘက်လပ်ကိုစိန်ကို မြင်သည်နှင့် ၎င်းအား ကျွန်တော်တို့ဘက်သို့ လှမ်းခေါ်ပြီးလျှင် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားပြော နေကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစားစရာခန်းနှင့် အရက်ခန်းတို့မှာ မျက်ကွက်ထရံတစ်ချပ်မျှသာ ခြားထား လေရကား တစ်ဖက်မှ တစ်ဖက်သို့ မြင်နိုင်ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစိန်။ ။ “နောက်ဆုံးသတင်း ကြားပြီးပြီလားဗျ” ကျွန်တော်။ ။“ဘာအကြောင်းများလဲဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အလွန်တုတ်ခိုင် ထွားကျိုင်း၍ မျက်နှာနီသော လူတစ်ယောက်သည် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး စားပွဲကို တုတ်ကောက်ကြီးနှင့် ရိုက်တီးလိုက်လေ၏။ ထိုခဏ၌ ကိုစိန်သည် ကျွန်တော်၏ပေါင်ကို လက်ဖြင့် တို့လျက် “သတိထား၊ ခွေးဘီလူးဘိုးနီဆိုတာ ဒီအကောင်ပဲ။ လူတစ်ယောက်ကို ခါးချိုးသတ်လို့ ထောင်ဆယ်နှစ်ကျဖူးတဲ့ အကောင်ပဲ။ ရန်လည်း အင်မတန် ဖြစ်ချင်တဲ့အကောင်။ ကျုပ်တို့ ရှောင်ထွက်ကြရင် ကောင်းမယ်ထင်တယ်”ဟု သတိပေးသော်လည်း ကျွန်တော်တို့မှာ မောင်မောင်လတ်က မည်ကဲ့သို့ ပြန်ပြော မည်ကို ကြားလိုသည်နှင့် မထဘဲ ထိုင်၍နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်မောင်လတ်သည် နားမလည်သော အမူအရာမျိုးနှင့် ခပ်အေးအေး ထိုင်လျက်ရှိသောအခါ ဘိုနီက “ဟေ့ဆရာ၊ ကျုပ်ပြောတာ မကြားဘူးလား။ ကျုပ်ဖို့ပါ တစ်ခွက်မှာစမ်းပါဦး”ဟု ထပ်၍ ပြောလေ၏။ ထိုအခါ မောင်မောင် လတ်သည် ဘိုးနီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်၍ “ဟေ့ ဆရာဆိုတာ ဘယ်သူ့ကို ပြောတာလဲ”ဟု မေးလိုက်သောအခါ ဘိုနီက မျက်နှာပျက်လျက် “ကိုယ့်ပြော လို့မှ ပြောမှန်းမသိအောင် တယ်ထူတဲ့လူပါကလား။ မှာလိုက်ပါ။ ကျုပ်ဖို့ ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eလတ်\u003c\/strong\u003e။ ။“မင်း စားချင်လို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနီ။ ။“ခက်ပါပြီ။ စားချင်လို့ ပြောတာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလတ်။ ။“စားချင်ရင် ကိုယ့်ဘာသာ မှာစားပါလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနီ။ ။(နီသောမျက်နှာသည် တိုး၍ နီလာလျက်) “နေစမ်းပါဦး၊ ကျုပ် ဘယ်သူဆိုတာ ခင်ဗျားသိရဲ့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလတ်။ ။“မသိဘူး၊ သိလည်း မသိချင်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနီ။ ။“ခွေးဘီလူး ဘိုနီဆိုတာ ကျုပ်ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလတ်။ ။“အေး၊ ခွေးဘီလူးနှင့်တူတာတော့ ငါမြင်ပါပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုခဏ၌ ခေါက်ဆွဲရပြီးသော ကူလီများသည် မစားနိုင်ကြဘဲ ပန်းကန် ပြားကို ရှေ့တွင်ချလျက် ကြည့်နေကြလေ၏။ ခွေးဘီလူးဘိုးနီသည် ခပ်ရှက်ရှက် မျက်နှာမျိုးဖြင့် မောင်မောင်လတ်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာရာ မောင်မောင်လတ် ကမူ ဣန္ဒြေမပျက်ဘဲ ကာဖီကို သောက်မြဲတိုင်း သောက်နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနီ။ ။“ခင်ဗျားက ခေါက်ဆွဲတစ်ခွက်တောင် မကျွေးချင်ရင် ကျုပ်က ကျွေးပါ့မယ်ဗျာ၊ ခင်ဗျား ဘာစားမလဲ၊ မှာစမ်း” –\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလတ်။ ။“တော်ပြီ။ ငါဘာမှ မစားချင်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနီ။ ။“စားပါဗျ။ ကျုပ်မှာ ပိုက်ဆံပါပါတယ်”ဟု ပြောကာ လူကြားလူကျယ်တို့ ထုံးစံအတိုင်း ငွေစက္ကူသုံးလေးချပ်ကို ထုတ်၍ပြလေ၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544757264533,"sku":"","price":9000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_011be0d9-7c3c-4417-8dbb-2738d6642e0b.jpg?v=1730251040"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ရွှေဥဒေါင်း၀ထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်န၀မတွဲ","title":"ဝထ္ထုတိုပေါင်းချုပ်နဝမတွဲ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဂျမဒါကိုကိုကြီး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလွန်ခဲ့သော စစ်ကြီးအတွင်း၌ ရန်သူ၏ လက်ချက်ဖြင့် ဒုက္ခဝေဒနာ ခံစား နေရ သူ အမျိုးမျိုးရှိကြသည့်အနက်၊ ကျွန်ုပ်၏ မိတ်ဆွေ ဆူဘဒါမောင်မောင်၏ အဖြစ်အပျက်မှာ ဒဏ်ရာရသူတို့၏ စာရင်းတွင် အထူးဆန်းဆုံးတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလောက်ပါပေသည်။ ကျွန်ုပ်သည် မောင်မောင်၏ ဒဏ်ရာရပုံ အဖြစ်အပျက်ကို ကျွန်ုပ် ကြုံတွေ့ ရသည်အတိုင်း ရေးသားဖော်ပြသည်ဖြစ်ရာ၊ ထူးဆန်းသည် မထူး ဆန်းသည်ကိုမူ ဖတ်ရှုသူတို့ ကိုယ်တိုင် ချင့်ချိန်ဆုံးဖြတ်နိုင်ကြပေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ညသ၌ တူးမြောင်းကြီးသဖွယ် တူးဖော်ထားသော ချိုင့်ကြီးအတွင်း ဘီယာပုလင်းလွတ်ပေါ်တွင် စိုက်ထူထားသည့် ဖယောင်းတိုင်မှ အလင်းရောင်သည် ပေါင်မုန့် တစ်ချပ်နှစ်ချပ်၊ ငါးသေတ္တာဟစ်ကောင်နှစ်ကောင်၊ သတ္တုခွက် တစ်လုံး နှစ်လုံး စသော ဝတ္ထုပစ္စည်းများကို မထင်မရှား မြင်သာလောက်ရုံမျှ ထွန်းတောက် လျက်ရှိစဉ် လူနှစ်ယောက်တို့သည် ထောင့်နှစ်ထောင့်၌ စုပုံထားသော ကောက်ရိုး များပေါ်တွင် စီးကရက် ကိုယ်စီနှင့် ခွေလျောင်းလျက် ရှိကြ၏။ မနီးမဝေးရှိ တူး မြောင်းတစ်ခုမှ ပါးစပ်မှုတ် ဘာဂျာသံများ ရယ်မောသံများသည် လေသင့်သည့် ရန်သူ၏ နယ်မြေသို့ ချီတက်ရမည်ဟူသော သတင်းကို ရုတ်တရက် ကြားရခြင်း သည် စိတ်၏ ငြိမ်သက်ခြင်းကို မဖြစ်စေတတ်ပေ။ သို့ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဖိုလှိုက်သောရင်ရှိလျက် ချီတက်ရဦးမည့် အရေးကို မှိုင်တွေးတောနေကြစဉ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမောင်\u003c\/strong\u003e။ ။ “သူတို့ဘက်က အဆိပ်ဓာတ်ငွေ့ သုံးဦးမလား မဆိုနိုင် ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်။ ။ “ဂျာမန်တွေ သုံးပေမဲ့ တူရကီစစ်တပ်က သုံးဖို့ အသင့်ရှိ သေး မထင်ပေါင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်။ ။ “ချီတက်မယ့် တက်တော့လည်း ချက်ချင်းကြီးဗျာ၊ တကယ် ဆိုတော့....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်။ ။ “ကိုမောင်မောင်ကလည်း အဆန်းလုပ်လို့ဗျာ ကျုပ်တို့ တစ်တွေ ကြိုတင်သိရတယ်လို့ ဘယ်တော့က ကြားဖူးလို့လဲ ခင်ဗျားလည်း သိသားနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်။ ။ “ကိုကိုကြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်။ ။ “ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်။ ။ “အတိတ်နိမိတ်ဆိုတာ ခင်ဗျား ယုံသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်။ ။ “အမှန် ပြောရမှာဖြင့် ကျုပ်တော့ မယုံတစ်ဝက် ယုံတစ်ဝက် ပဲဗျ၊ ခင်ဗျားကော ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်။ ။ “ကျုပ်ပြောမယ် နားထောင်၊ နေ့လယ်က မှေးခနဲဆို အိပ်ပျော်သွားတော့ အိပ်မက်တစ်ခု မက်တယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်။ ။ “ဘယ်လိုများ မက်သလဲဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်။ ။ “ထူးဆန်းလိုက်တဲ့ အိပ်မက်ဗျာ၊ ရန်သူဘက်က ပစ်လိုက်  ́\u003cspan\u003eတဲ့ဗုံးတစ်လုံးဟာ ကျုပ် လည်ပင်းကို မှန်ပြီး ကျုပ်ဦးခေါင်းကြီး ပြတ်ကျသွား တယ်ဗျ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်။ ။ “ကြံကြံစည်စည်ဗျာ တောက်တီးတောက်တဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်။ ။ “ဒါတွင် မပြီးသေးဘူး၊ ကျုပ်ဟာ ဦးခေါင်းပြတ်ကျပေမဲ့ မသေတဲ့အပြင် ကျုပ် ဦးခေါင်းကြီး ကျုပ် ပွေ့ယူပြီး ရန်သူတွေနောက် လိုက်လိုက် တာတဲ့ဗျာ ရန်သူတွေကလည်း ဘာမှ' \u003cspan\u003eမပြောနဲ့တော့၊ ကျုပ်ကို မြင်ခါရှိသေး တစ်တပ်လုံး ပြေးလိုက်ကြတာတဲ့ဗျာ၊ ကျုပ်ကလိုက် သူတို့ကပြေး၊ နောက်ဆုံး ကျုပ်ခေါင်းကြီး လက်ထဲကလွတ်ကျလို့ ဗုန်းဆိုမြည်တော့မှ ကျုပ်လန့်နိုးလာတယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်။ ။ “ခင်ဗျားအိပ်မက် ကောင်းသားပဲဗျာ၊ ကိုယ်ကနိုင်တာကပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်။ ။ “ကိုယ်က နိုင်ပေမဲ့ ခေါင်းက ရှုံးတာက ခွကျတယ်ဗျ။ ဒါထက် ကျုပ်ကိုယ်တိုင် အိပ်မက်တော့ ဒါလောက်ကြီး အယုံအကြည် မရှိပါဘူး၊ သို့သော် ဒီတစ်ခါတော့ နည်းနည်း စိတ်လေးတယ်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်။ ။“ဥပါဒါန်ကြောင့် ဥပဒ်ရောက်တဲ့ ဒီအိပ်မက်ကို ဂရုမစိုက် ပါနဲ့ဗျာ၊ အလကားဟာမျိုးပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်။ ။ “ဒါထက် ကျုပ်မှာ တစ်စုံတစ်ခုဖြစ်ခဲ့လို့ရှိလျှင် ကျုပ်မယား နဲ့ ကျုပ်သားကလေးကို ဂရုစိုက်ရစ်ပါဗျာနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်။ ။ “မဟုတ်တာ ကိုမောင်မောင်ကလည်း သွေးလေချောက်ချား လို့ မက်တိုင်း နိမိတ်ကောက်ရတာ မဟုတ်ပါဘူးဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်မှာ မိတ်ဆွေဝတ္တရားအတိုင်း အားပေးရငြားသော်လည်း ဓာတ်ကူး လာသောကြောင့်လေလောမသိ၊ ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် စိတ်လေး၍လာခဲ့၏။ သို့ပါသော် လည်း ကိုမောင်မောင် အာရုံပြောင်းစေခြင်းငှာ ရယ်မောဖွယ်ရာ ပုံတိုပတ်စများကို သန်းခေါင်နီးပါးတိုင်အောင် ပြောပြရ၏။ သို့ရာတွင် ကိုမောင်မောင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ကြိုးစားခြင်းကို ရိပ်မိ၍ ကျေးဇူးတင်ဟန် ရှိသော်လည်း ထိုညအဖို့၌ အလွန်တရာ ဣန္ဒြေကြီးလှ၏။ သန်းခေါင်တိုင်လတ်သော် ကျွန်ုပ်တို့သည် အိပ်ရာသို့ အသီးသီး ဝင်ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်သည် ပခုံးကို လက်နှင့် လှုပ်နှိုးသည်ဟု သိရ၍ အိပ်ရာမှ လူးလဲ ထပြီးလျှင် နာရီကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ ၆ နာရီတိတိ ရှိနေလေပြီ၊ ၎င်းနောက် အဝတ် အစားများ အသင့် လဲလှယ်ပြီးရှိနေသော ကိုမောင်မောင်အား လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ တစ်ညဉ့်လုံး အိပ်ပျော်ဟန် မရှိကြောင်းတွေ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eအိပ်ပျော်ရဲ့ လား ကိုမောင်မောင်” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အိပ်တောင် မအိပ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ ခင်ဗျား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“စာဖတ်နေတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တစ်ညလုံး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်တယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ကျွန်ုပ်သည် အိပ်မက်ကို သတိရ၍ ဥပါဒါန် မစွဲလမ်းဖို့ ပြောဦး မည်အပြုတွင် ကိုမောင်မောင်က “တော်ပါတော့ ဆရာကြီး ကျုပ် နေရာတကာတိုင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအယူသီးတဲ့ လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး၊ သို့သော် ကျုပ်ပြောတာတော့ မမေ့ နဲ့နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်သည် အပိုမှာထားခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ထင်မှတ်ကြောင်း ပြောတော့ မည် ပြုပြီးမှ ကိုမောင်မောင်၏ မျက်နှာထားကို မြင်သဖြင့် “ကောင်းပါပြီဗျာ စိတ်ချပါ” ဟု ပြောလိုက်ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်သည် လေပီးဖိုဖြင့် ကိုမောင်မောင် ပြင်ဆင်ထားသော ကာဖီနှင့် ဘီစကွတ်မုန့်များကို ဖိုးပြည့်အောင် စား၍ လက်နက်နှင့်တကွ အဝတ်အစားများ ပါ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ပြီး တူးမြောင်းပေါ်သို့ တက်လာကြလေ၏။ ထိုအချိန် ၌ကား စစ်သားများသည် တောင်တစ်စု မြောက်တစ်ပု စုဝေးစောင့်ဆိုင်းကာ ရှိနေ ကြလေပြီ။ ကျွန်ုပ် တွေ့မြင်ရသော လူအားလုံးတို့မှာ အနည်းနှင့်အများ တုန်လှုပ်သော အမူအရာ ရှိနေကြရာ၊ ကိုမောင်မောင် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် တည်ငြိမ်ခြင်း ရဟန် လက္ခဏာရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၆ နာရီခွဲသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၃ နံပါတ် ဘက်တယ်လျံသည် စစ်တပ် နှစ်ခုအကြားရှိ ရခိုင်မြေ” ကို ဖြတ်ကျော်၍ ရန်သူစစ်တပ်ဆီသို့ မျက်နှာမူကာ အပြေးအလွှား ချီတက်ကြလေ၏။ ထိုသို့သော အခြင်းအရာမျိုးမှာ ရှုပ်ယှက်ခတ် လျက် ဗလုံးဗထွေး ပြုလုပ်ရသော အခြင်းအရာမျိုး ဖြစ်သောကြောင့် သူတစ်ပါး တို့၏ အပြုအမူကို မဘိုထားဘိ မိမိကိုယ်တိုင် မည်သည့်နေရာ၌ မည်ကဲ့သို့ ပြုလုပ် ခဲ့သည်မ၊န်၍မပြောနိုင်အောင် ရှုပ်ထွေးလှ၏။ “ဘုံဘိုင်မြေ”တစ်လျှောက် ပြေးလွှားချီးကခ်စဉ် ကျွန်ုပ်၏ နံဘေးမှ လူတစ်ယောက် ဟပ်ထိုးလဲသွား၍ ၎င်း၏ ခြေယောက်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ ခြေထောက် ငြိမ်ပြီးလျှင် ကျွန်ုပ်ပါ လဲတော့မလို ဖြစ်သွားသော အခြင်းအရာ တစ်ခုကိုမူကား ကျွန်ုပ် မှတ်မိ၏။ ထိုသူမှာ မထတော့ဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ရာ ကျွန်ုပ်မှာမူကား ဆက်လက် ပြေးလွှားခဲ့၏။ နောက်တစ်ခဏ၌ ကျွန်ုပ် တို့၏ တပ်ငယ်သည် ရန်သူတူးမြောင်းတွင်းသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့၍ ရန်သူများနှင့် ထွေးလားလုံး သတ်ပုတ်တိုက်ခိုက်ကြလေကုန်ပြီ။ လှံစွပ်နှင့် လှံသည် လည်းကောင်း၊ ဓားလွတ်နှင့် ဓားမြှောင်သည်လည်းကောင်း၊ မြင်းသေနတ်နှင့် ၆ လုံးပြူးသည်လည်းကောင်း သူတစ်ပြန် ငါတစ်လှည့်ဖြင့် တစ်နည်းစီ တစ်ဖုံစီ မိမိတို့ ကျွမ်းကျင်ရာ လက်နက်များနှင့် တေ့တေ့ဆိုင်ဆိုင် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ကြရ ၏။ ထိုဘက်သားနှင့် ဤဘက်သားတို့သည် မိမိတို့ မျက်မှန်းတန်းမိရာ တစ်ယောက်စီ တစ်ယောက်စီ အသီးသီး ရွေးချယ်၍ ပုံတော်သလို အဆင်သင့်သလို တိုက်ခိုက်ကြ၏။ ရန်သူတစ်ယောက်ကို နိုင်နင်းပြီးနောက် အခြား တစ်ယောက် ရှာဖို့မှာလည်း မခက်ခဲလှချေ။ တစ်ခါတစ်ရံ ရန်သူသစ်ကို မရှာတော့ဘဲ အရေးနိမ့်ဟန်ရှိသော မိမိဘက်သား တစ်ယောက်ကို ကူညီရ၏။ ထိုနေ့က ကျွန်ုပ် သည် တူရကီစစ်သား သုံးယောက်ထက်မနည်း စီရင်ခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤတိုက်ခိုက်နည်းမျိုး၏ ထုံးစံမှာ ချီတက်တိုက်သော ဘက်က ရှုံးခဲ့လျှင် မိမိတို့၏ တူးမြောင်းဆီသို့ အမြန်ဆုံး ပြန်ပြောရ၏။ နိုင်ခဲ့လျှင်လည်း ရန်သူ၏ တူးမြောင်းကို သိမ်းပိုက်ရ၏။ ထိုနေ့၌မူကား နာရီဝက်ခန့် အတွင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ဘက်က အနိုင်ရသဖြင့် မသေမပျောက်ဘဲ ကြွင်းကျန်သော ရန်သူစစ်သားများ သည် နောက်တန်း၌ရှိသော ၎င်းတို့၏ အခြား တူးမြောင်း တစ်ခုဆီသို့ ဆုတ်ခွာ ထွက်ပြေးကြ၏။ - ကျွန်ုပ်တို့သည် ရန်သူတူးမြောင်းတစ်ခုကို လက်ရသိမ်းပိုက်လိုက်ပြီးဖြစ်ရ ကား ကျဆုံးသော အလောင်းများကို မြှုပ်နှံခြင်း၊ သဲအိတ်များကို တူးမြောင်း တစ်ဖက်မှ တစ်ဖက်သို့ ရွှေ့ပြောင်းခြင်းအားဖြင့် တူးမြောင်းကို အပြန်ခေါင်းပြန် လှန်ခြင်း စသည်ဖြင့် အလုပ်များလျက် ရှိကြ၏။ (အမြီးပြန် ခေါင်းပြန်လှန်ခြင်း ဆိုသည်မှာ ၎င်းတူးမြောင်းသည် ရန်သူလက်တွင်းရှိစဉ်က အရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာ မူထားခဲ့လျှင် ကျွန်ုပ်တို့ လက်ဝယ်သို့ ရောက်သောအခါ၌ အနောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူစေခြင်းငှာ မြေကတုတ် လုပ်ထားသော သဲအိတ်များကို တူးမြောင်း တစ်ဖက်မှ တစ်ဖက်သို့ ရွှေ့ပြောင်း စုပုံထားကြရလေသည်။)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်သည် အခြား စစ်သားများနှင့်အတူ သဲအိတ်များ သယ်ယူရွှေ့ပြောင်း ခြင်း အလုပ်၌ ကူညီလုပ်ကိုင်လျက် ရှိကြစဉ် ဆူဘဒါမောင်မောင် သေပြီဟူသော သတင်းကို “တစ်ယောက်တစ်ပါးစပ်” ပြောသံကြားရလေ၏။ ကျွန်ုပ်မှာ အတူ အိပ်ဖော်စားဖက် ဖြစ်သောကြောင့် ထိုသတင်း ကြားသောအခါတွင် မည်မျှလောက် တုန်လှုပ်သည်ကို ထုတ်ဖော်ရေးသားရန် မလိုချေ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ တူးမြောင်းမှ ၆ နာရီခွဲ အချိန်တွင် ထွက်လာကြသည်မှစ၍ မောင်မောင်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ တစ်ကြိမ်မျှ တွေ့ဆုံခွင့်မရသဖြင့် ကျွန်ုပ်မှာ ထိုသတင်းကို အံ့အားသင့်စွာနှင့် ကြားသိရ၏။ အနီးရှိ စစ်သားတစ်ယောက်ကို ထောက်လှမ်းစုံစမ်းရာတွင် မောင်မောင်မှာ ဦးခေါင်း တွင် ဗုံးထိမှန်ကြောင်း ပြောပြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်သည် ထိုသတင်းမျှနှင့် အားမရနိုင်သောကြောင့် အလုပ်လုပ်ရာမှ မယောင်မလည် ထွက်လာပြီးလျှင် ဆရာဝန်ကို ရှာဖွေမေးမြန်းပြန်၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544756215957,"sku":"","price":4000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_dc1b6ffd-8b65-4338-9f85-64a80ed2b751.jpg?v=1730251062"},{"product_id":"ရွှေဥဒေါင်း-ရှိတ်စပီးယား၀ထ္ထုတိုများ","title":"ရှိတ်စပီးယားဝထ္ထုတိုများ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဗင်နစ္စမြို့ ကုန်သည်ကြီး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗင်နစ္စမြို့၌နေထိုင်သော ဂျူး (ရဟူဒီ)လူမျိုး ရှိုင်းလော့သည် ခရစ် ယန်ကုန်သည်ကြီးများအား အတိုးနှုန်းကြီးစွာနှင့် ငွေချေးခြင်း အလုပ်ဖြင့် ကြွယ်ဝသော သူဌေးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာ၏။ ရှိုင်းလော့သည် ကြင်နာခြင်း ကင်းမဲ့သူတစ်ယောက်ဖြစ်၍၊ မိမိချေးထားသော ငွေများကို ကြပ်တည်းစွာ ပြန် လည်တောင်းခံတတ်သည့်အတွက်ကြောင့် လူများအားလုံးက မနှစ်သက်ကြဘဲ အထူးသဖြင့် ဗင်နစ္စမြို့သားကုန်သည် အန်တော်နီယို၏ မုန်းတီးခြင်း ခံရသူ ဖြစ်၏။ အန်တော်နီယိုသည် ကြပ်တည်းဆင်းရဲသော လူများအား အတိုးမယူဘဲ ငွေချေးလေ့ရှိသည့်အတွက်ကြောင့် ရှိုင်းလော့ကလည်း ၎င်းအား အလွန်မုန်း၏။ သို့ဖြစ်၍ လောဘကြီးသော ရှိုင်းလော့နှင့်ရက်ရောသော အန်တော်နီယိုတို့မှာ ရန်သူကြီးများဖြစ်လာကြ၏။ အန်တော်နီယိုသည် ရှိုင်းလော့နှင့် ငွေလဲတိုက် တွင် ဆုံမိကြသည့်အခါတိုင်း ရှိုင်းလော့အား အတိုးကြီးမားသော လောဘသမား ကြီးတစ်ယောက်ဟူ၍လည်းကောင်း၊ သနားကြင်နာခြင်း ကင်းမဲ့သူတစ်ယောက် ဟူ၍လည်းကောင်း ပြောင်ပြောင်ကြီးခေါ်ကာ ရှုတ်ချလေ့ရှိ၏။ ရှိုင်းလော့မူကား ဤအတွက်ကြောင့် ဝမ်းထဲ၌ကြိတ်၍ ရန်ငြိုးထားသော်လည်း သည်းခံသော အမူအရာမျိုးဖော်ပြလေ့ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကယ်၍ မိမိထံမှ ချေးယူသော ငွေကို သတ်မှတ်ထားသောအချိန်တွင် မပေး ဆပ်နိုင်ခဲ့လျှင် အန်တော်နီယို၏ ကိုယ်မှ မိမိလိုချင်သော နေရာမှ အသား တစ်ပေါင် လှီးဖြတ်ယူနိုင်ပါသည်ဟု လက်မှတ်ထိုးစေလိုကြောင်း ပြောပြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eစိန်လိုက်ဗျာ၊ ကျုပ် သဘောတူတယ်။ ဒီလိုဆိုလျှင် အင်မတန် ကြင်နာတတ်တဲ့ ဂျူးတစ်ယောက်လို့တောင် ကျုပ်က ပြောလိုက်ချင်သေးတယ်” ဟု အန်တော်နီယိုကဆို၏။ ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ဘာဆယ်နီယိုက မိမိအတွက် ဤသို့သော စာချုပ်မျိုးကို လက်မှတ်မထိုးဖို့ အန်တော်နီယိုအား ဖျက်သေး၏။ သို့ရာတွင် အန်တော်နီယို က ၎င်းငွေကို ပေးဆပ်ရမည့်နေ့မတိုင်မီ ဤငွေထက် အဆပေါင်းများစွာ တန် ဘိုးရှိသော မိမိ၏ ကုန်သင်္ဘောကြီးများ ဆိုက်ရောက်လာမည်ဖြစ်၍ သူ၏ စာချုပ်အတိုင်း လက်မှတ်ထိုးမည်ဟု ပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိတ်ဆွေနှစ်ယောက်တို့ ငြင်းခုံလျက်ရှိခြင်းကို ကြားရသောအခါ ရှိုင်းလော့က “အို ... ခမည်းတော် အာဗျဟမ် ... အယုံအကြည် နည်း လှသော ခရစ်ယာန်နှစ်ယောက်နှင့် တွေ့နေရချေပြီတကား။ သူတို့ကိုယ်နှိုက်က တင်းမာသော သဘောထား ရှိကြသည့်အတွက်ကြောင့် သူတစ်ပါးအားလည်း ကိုယ်နှင့်နှိုင်းပြီး မယုံသင်္ကာဖြစ်နေကြသည်တကား ...။ ကျွန်တော်မေးစမ်း ပါရစေ ဘာဆယ်နီယို၊ တကယ်လို့ ရက်ချိန်းသတ်မှတ်ထားတဲ့နေ့မှာ ခင်ဗျား မိတ်ဆွေက ကျုပ်ငွေကို ပြန်မဆပ်နိုင်ဘူးထားပါဦး။ သူရဲ့ အသားတစ်ပေါင် ဟာ ကျုပ် ဘာမှ အသုံးကျလို့လည်းဗျ။ သိုးသား၊ အမဲသားဆိုလျှင်လည်း ဟုတ်သေးရဲ့။ လူသားတစ်ပေါင်ဟာ ကျုပ်မှာ ဘာလုပ်ဖို့လဲဗျ။ ကျွန်တော်က မိတ်ဆွေ ဖြစ်ချင်လွန်းလို့ ကူညီရခြင်း သက်သက်ပါဗျ ... ။ လိုချင်လည်း ယူ။ မလိုချင်လျှင်လည်း ထားခဲ့ရုံရှိတာပေါ့ဗျ”ဟုပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ဆုံး၌ ဘာဆယ်နီယိုသည် ရှိုင်းလော့၏ ပရိယာယ်စကားကို စိတ်မချသည်နှင့် အန်တော်နီယိုအား လက်မှတ်မထိုးဖို့ ဖျက်သော်လည်း အန်တော်နီယိုက နားမထောင်ဘဲ (ရှိုင်းလော့ပြောသည့်အတိုင်း) ပြက်ရယ်သဘော နှင့် လုပ်သော စာချုပ်ဖြစ်သည်ဟု ယူဆကာ လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာဆယ်နီယို ချစ်ကြိုက်လျက်ရှိသော အမျိုးသမီးမှာ ဗင်နစ္စမြို့အနီး ရှိ ဘဲလ်မောင့်မြို့၌ နေထိုင်၍ အမည်မှာ ပိုးရှားဟုခေါ်လေသည်။ ထိုအမျိုး သမီး၏ ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်နှင့် အရည်အချင်းတို့မှာ ရာဇဝင်၌ ထင်ရှားကျော် စောသည့် ကေတို၏သမီး၊ ဘရုတတ်ခ်၏ဇနီး ပိုးရှားထက် နိမ့်ကျသည်မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာဆယ်နီယိုသည် လိုအပ်သော ငွေကို ရရှိရာတွင် ခြွေရံသင်းပင်းများနှင့်တကွ ဘဲလ်မောင့်မြို့သို့ သားသားနားနား ထွက်လာခဲ့ကြရာ ၎င်းနှင့် အတူ ဂရာရှီယာနိုအမည်ရှိ တပည့်တစ်ယောက်လည်း လိုက်ပါလာ၏။ ပစ္စည်း ချမ်းသာလှသော အမျိုးသမီးပိုးများသည် ဘာဆယ်နီယို၏ မေတ္တာကို တုန့်ပြန် လက်ခံလေရကား များမကြာမီအတွင်း လက်ထပ်မင်္ဂလာဆောင်နှင်းရန် စီမံကြ လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာဆယ်နီယိုက မိမိ၌ ပစ္စည်းဥစ္စာ မရှိ၊ မျိုးရိုးကောင်းခြင်းတစ်ခုသာ လျှင် ဂုဏ်ယူစရာ ရှိကြောင်းနှင့် ပိုးများအား ဖွင့်ဟပြောပြလေရာ ပိုးရှားက လည်း ဘာဆယ်နီယိုအား ချစ်ကြိုက်ခြင်းမှာ ပစ္စည်းဥစ္စာကို မျှော်လင့်၍မဟုတ်၊ လူ၏အရည်အချင်းကို သဘောကျ၍သာ ဖြစ်ကြောင်း။ ဥစ္စာပစ္စည်းနှင့် ပတ် သက်၍မူ လင်တစ်ယောက်ဆီမှ မျှော်လင့်အားကိုးဖို့မလိုဘဲ မိမိ၌ လုံလောက် စွာ ရှိပါကြောင်း။ ဘာဆယ်နီယို၏ မြင့်မြတ်သော အရည်အချင်းများနှင့် လိုက်လျောထိုက်တန်စေခြင်းငှာ မိမိကိုယ်ကို ယခုထက် အပြန်တစ်ထောင် ပိုမိုလှပ ၍ အပြန်တစ်သောင်း ပိုမိုကြွယ်ဝစေချင်လှကြောင်း။ မိမိမှာ စာမတတ်၊ ပေ မတတ်၊ အရိုင်းသက်သက်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ပညာသင်ဖို့ အရွယ်မလွန် သေးသည့်အလျောက် လင်တော်မောင်၏ ဆုံးမဩဝါဒကို ခံယူ၍ အရာရာ တွင် သွန်သင်ပြသပေးဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပ်နှင်းလိုပါကြောင်း စသည်များဖြင့် ရိုသေနူးညွတ်စွာ ပြောပြီးနောက် “ကျွန်မပိုင်တဲ့ ပစ္စည်းများနှင့်တကွ၊ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံးပါ ယနေ့မှစပြီး မောင့်ပစ္စည်းအဖြစ်သို့ လွှဲအပ်လိုက်ပါပြီမောင် ရယ်။ မနေ့တုန်းကဆိုလျှင် ဒီအဆောက်အဦးကြီးကို ကျွန်မပိုင်ဆိုင်ပြီး ကိုယ့် မင်းကိုယ့်ချင်း အဖြစ်နဲ့ ဟောဒီက ကျေးကျွန်အခြွေအရံတွေအပေါ်မှာ သခင် မလုပ်ခဲ့နိုင်ပါတယ်။ သို့သော် ဒီကနေ့ကစပြီး အဆောက်အဦးရော၊ ကျေးကျွန် အခြွေအရံတွေရော၊ ကျွန်မကိုယ်ရောဟာ ဟောဒီလက်စွပ်နဲ့အတူ မောင့်လက် သို့ အပိုင်စားအပ်နှင်းလိုက်ပါတယ်မောင်ရယ်”ဟုဆိုကာ လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ဘာဆယ်နီယိုသို့ ပေးအပ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဥစ္စာမဲ့ဖြစ်သော ယောက်ျားတစ်ယောက်အား ဂုဏ်သရေရှိ၍ ဥစ္စာ လည်း ကြွယ်ဝသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ဤမျှလောက် မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချစွာ အပ်နှင်းခြင်းခံရသော ဘာဆယ်နီယိုမှာ ကျေးဇူးလည်းတင် တအံ့ တဩလည်းဖြစ်မိသည်နှင့် စကားချောမောစွာ ပြန်မပြောတတ်တော့ဘဲ ထစ် ထစ်အအနှင့်ပင် ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြော၍ လက်စွပ်ကိုဝတ်ရင်း ဘယ်နံ ရောအခါမှဤလက်စွပ်နှင့်ခွဲခွာလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်းများနှင့်ကတိပေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပိုးရှားသည် ဘာဆယ်နီယို၏ မေတ္တာကို လက်ခံပါကြောင်းနှင့် ယဉ် . ကျေးစွာ ပြောပြလျက် ရှိသည်။ ဘာဆယ်နီယို၏ တပည့် ဂရာရှီယာနိုနှင့်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45544783478933,"sku":"","price":12000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_dceaf094-2b9a-4193-bd60-49025910e38b.jpg?v=1730251076"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/%e1%80%9b%e1%80%bd%e1%80%be%e1%80%b1%e1%80%a5%e1%80%92%e1%80%b1%e1%80%ab%e1%80%84%e1%80%ba%e1%80%b8.oembed?page=7","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}