{"title":"မောင်ထင်","description":"\u003ca href=\"https:\/\/my.wikipedia.org\/wiki\/%E1%80%99%E1%80%B1%E1%80%AC%E1%80%84%E1%80%BA%E1%80%91%E1%80%84%E1%80%BA\"\u003eစာရေးဆရာ၏ အတ္တုပ္ပတ္တိ\u003c\/a\u003e","products":[{"product_id":"မောင်ထင်-ကျွန်တော်ဘာ့ကြောင့်စာရေးရသလဲ","title":"ကျွန်တော်ဘာ့ကြောင့်စာရေးရသလဲ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e[\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e]\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ကျွန်တော်သည် ဤအကြောင်းကို မဂ္ဂဇင်းအစောင် စောင်တို့၌လည်းကောင်း၊ ကျွန်တော်ရေးသော ဝတ္ထုတို၊ ဝတ္ထုရှည်၊ ဆောင်းပါးပေါင်းချုပ် စသည်တို့၏ နိဒါန်း ၌လည်းကောင်း အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လာသည်နှင့် အမျှ ရေးခဲ့ပြီး ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်၏ စာကို အစဉ် တစိုက် ဖတ်ရှုလေ့လာသောသူတို့အဖို့ ဤအကြောင်း အရာသည် အဆန်းဟုတ်လိမ့်မည် မထင်ပါ။ သို့သော် ယခု ကြိုးကြားကြိုးကြား စကားမစပ်ရေးခဲ့သောအချက် အလက်များကို စည်းရုံးပေါင်းစု တင်ပြလိုပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ဤသို့ တင်ပြရာ၌ မိမိ ရေးပြီးသား စာများကို ပြန်လည်ဖတ်ရှုကိုးကား၍ ပြန်ရေးသည် မဟုတ်၊ မိမိ ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင်ပေါ်သော အကြောင်းကိစ္စကို ဖြည့်စွက်တန်သရွေ့ ဖြည့်စွက်၍ တင်ပြလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         မှတ်ဉာဏ်ကို အားကိုး၍ ရေးသားသောအခါ ပမာဒလေခသဘောများ ပါချင်လည်း ပါပါလိမ့် မည်။ သို့သော် ပန်းချီဆရာသည် သစ်တောကြီး တစ်ခုလုံးကို ရေးခြယ်သောအခါ သစ်ပင်တစ်ပင်စီ တစ်ပင်စီကို ဝိသေသပြု၍ ရေးခြယ်လိမ့်မည်မဟုတ်။ သစ်တောကြီး တစ်ခုလုံးကိုသာ ခြုံ၍ ရုပ်လုံးဖော်လိမ့်မည်။ အသေးစိတ် တို့၌ ကြည်လင်ပြတ်သားခြင်း မရှိစေကာမူ တစ်ခုလုံး မှာကား သစ်တောကြီးဟူ၍ ပီပီပြင်ပြင် ပေါ်လာလိမ့် မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ကျွန်တော့်အား ဘာကြောင့် စာရေးရသလဲဟု မေးလျှင် ကျွန်တော်က စာရေးသည်မှာ ရေးချင်လို့ ရေးတာပါ” ဟု ဖြေပါလိမ့်မည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         စာတစ်လုံးကိုသော်လည်းကောင်း၊ စကား တစ်ခွန်းကို သော်လည်းကောင်း အဖျားဆွတ်၍ အဓိပ္ပာယ်ကောက်တတ်သော သူတို့က ဤစကားကို ကြားလျှင် ကျွန်တော့်ကို တေ့”သလိုလို၊ ”သလိုလို “စောင်း”သလိုလို အောက်မေ့ကြပါလိမ့်မည်။ အထူး သဖြင့် အကြောင်းကို မစူးစမ်းမီ ကောက်ချက်ချလေ့ရှိသောသူတို့သည် ကိုယ်နှင့်နှိုင်း မရိုင်းဟူသောသဘော ဖြင့် ဤကဲ့သို့ အဖျားဆွတ်၍ အဓိပ္ပာယ် ကောက်တတ် ကြသည်။ ယင်းတို့ကို ဗွေယူစရာဟု မယူဆပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         သို့သော် စာဖတ်သူသည် အဖြောင့်ကိုအဖြောင့်၊ အကောက်ကို အကောက်ဟူ၍ အဓိပ္ပာယ် ရှာတတ်ပါ စေရန် စေတနာဖြင့် ကြို၍ ပြောရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         စာပေအဖွဲ့၌ ပရိယာယ်များစွာ ရှိပါသည်။ အနုပညာမာယာဟု ခေါ်လိုက ခေါ်နိုင်ပါသည်။ အဖြူ ကို လို၍ အမည်းကိုဆိုခြင်း၊ အမည်းကိုလို၍ အဖြူကို ဆိုခြင်းဟူသော သဘောမျိုးကို စာပေ၌ ဝါသနာ ရင့်လာသူတို့ တွေ့ဖူးကြပါလိမ့်မည်။ စာရေးသူက အတည်ပေါက်ပြောနေသည်မှာ ဟာသကို ရည်ရွယ် ရင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ စာရေးသူက အပြောင်အပြက်ကို ဖွဲ့ နွဲ့ သော်လည်း အတည်ပြောတာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုကဲ့သို့သောအခါမျိုး၌ စာဖတ်သူစိတ်ထဲတွင် ယောနိသော မနသိကာရတရားကို နှလုံးသွင်းနိုင်လျှင် စာရေးသူ၏ အာဘော်ကို မိမိရရ ယူနိုင်သည်။ သို့မှ သာလျှင် ရယ်စရာထဲမှ အလွမ်းကိုတွေ့ရမည်။ လွမ်း စရာထဲမှ စိတ်ဖြေစရာကို တွေ့ရမည်။ စာရေးသူ၏ အာသီသကိုသိမှ မိမိဖတ်ရှုသော စာထဲ၌ ပါဝင်သော အသိတရားတို့သည် စာဖတ်သူကို ကောင်းစွာ အကျိုးပြုနိုင်ပါလိမ့်မည်။ ယင်းသို့ စာဖတ်တတ်လျှင် အသိ တရားမပါသောစာကို ဖတ်မိသည့်တိုင်အောင် တရား သံဝေဂ ရယူနိုင်ပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ဖန်တီးသောသူသည် ဖန်တီးချင်သောစိတ်ရှိမှ သာလျှင် သူ၏ ဖန်တီးမှုကောင်းနိုင်မည်။ အလုပ် တစ်ခုကို မလုပ်ချင်ဘဲနှင့် ဖျစ်ညှစ်၍ လုပ်နေလျှင် ထိုအလုပ်သည် ရွက်ကြမ်းရေကျိုမျှပင် ထွန်းပေါ်လာ မည် မဟုတ်ချေ။ အထူးသဖြင့် ဖန်တီးခြင်းလင်္ကာနှင့် စပ်ဆိုင်သော အနုပညာ အလုပ်သမားသည် မဖန်တီး ချင် ဖန်တီးချင်နှင့် အလုပ်လုပ်သော် ထိုအလုပ်ကို အရသာခံသော သူတို့၏စိတ်တွင် အရသာပေါ်နိုင်လိမ့် မည် မဟုတ်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ထို့ကြောင့် လုပ်ချင်သည်ဟူသော ဆန္ဒ၊ ပြော ချင်သည်ဟူသော ဆန္ဒ၊ ရေးချင်သည်ဟူသော ဆန္ဒ မပါဘဲနှင့် လုပ်ချင်တာလည်း မဖြစ်နိုင်၊ ပြောချင်တာ လည်း မပြောနိုင်၊ ရေးချင်တာလည်း မရေးနိုင်။ ဆန္ဒ ၏ စွမ်းအားသည်သာလျှင် ဖန်တီးမှုကို အထမြောက် အောင် ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         သို့သော် ဆန္ဒဆိုသည်မှာလည်း ဓမ္မတာနှင့် မဆန့်ကျင်ရချေ။ တရားသဖြင့်လည်း ဖြစ်ရမည်။ မိမိတွင် ခြေလက်အင်္ဂါ မစုံပါဘဲနှင့် ရေကူးချန်ပီယံဖြစ်လိုသော် စိတ်မောရုံသာ ရှိမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ကကြီး ခခွေး မရေးတတ်ဘဲနှင့် စာရေးဆရာ ဖြစ်လိုသည်။ အရောင်းအဝယ် မတတ်ဘဲနှင့် သူဌေး ဖြစ်လိုသည်။ မိမိအိမ်သူအိမ်သားကိုမျှ နိုင်အောင် မအုပ်ချုပ်တတ်ဘဲနှင့် သူကြီးဖြစ်လိုသည်။ ယင်းတို့ သည်လည်း အလိုဆန္ဒဖြစ်ကြပါ၏။ သို့သော် တရား သဖြင့် လိုချင်တာ ဟုတ်ပါရဲ့လား။ တရားသဖြင့် မဟုတ်လျှင် လိုတာမရဖြစ်၍ စိတ်ဆင်းရဲရလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         တကယ်လိုချင်လျှင် တကယ်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားကြရမည်။ စာမတတ်သေးသူက စာတတ်အောင် ကြိုးစားလျှင် စာရေးဆရာဖြစ်ချင် ဖြစ်နိုင်မည်။ အရောင်းအဝယ် မတတ်သူက တတ်အောင် ကြိုးစား လျှင် သူဌေးဖြစ်ချင် ဖြစ်နိုင်မည်။ မအုပ်ချုပ်တတ်သူက စီမံအုပ်ချုပ်တတ်အောင် ကြိုးစားလျှင် အကြီးအကဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်နိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ဝါသနာဘာဂီ ဆက်တိုင်းမှီဟူသော စကား အတိုင်း စိတ်ဆန္ဒ၏ အရင်းခံဖြစ်သော ဝါသနာသည် အလွန်အရေးကြီးပါသည်။ လွတ်လပ်ရေးရပြီးစခေတ် က ရှုမဝမဂ္ဂဇင်းတွင် “ဝါသနာ” ဟူသော ဆောင်းပါး ကို ရေးခဲ့၏။ ထိုဆောင်းပါး၌ ကျွန်တော်သည် ဝါသနာမပါသောအလုပ်ထဲ၌ တဝဲလည်လည်နေခဲ့ရာမှ ဝါသနာပါသော အလုပ်သို့ ရှေးရှုလာပုံကို တစေ့ တစောင်း ဖော်ပြခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         သို့သော် ကျွန်တော်၏ မူလဝါသနာမှာ စာရေး ခြင်းမဟုတ်ပါ၊ စာဖတ်ခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         စာဖတ်တတ်စအရွယ်၌ ကျွန်တော်သည် မြန်မာ့အလင်း မဂ္ဂဇင်း၊ သူရိယသတင်းစာ၊ မစ္စတာ မောင်မှိုင်းမှာတော်ပုံ၊ အန်တိုနီယိုကုန်သည်ဝတ္ထု၊ မောင်သောကအိပ်မက်ခန်း၊ ရူပနန္ဒီ၊ ခင်မြင့်ကြီး၊ ရတနာပုံ၊ တစ်ကိုယ်တော် စသည့် စာပေတို့နှင့် ကံအားလျော်စွာ ဝင်၍တိုးခဲ့၏။ ကံအားလျော်စွာဟုဆိုရာ၌ အလွန်ကံကောင်း၍ဟု ဆိုချင်ပါသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုခေတ်ကာလက ဇနပုဒ်သာသာရှိ သော ကျွန်တော်၏ မွေးရပ်မြေ၌ ထိုစာပေ ဗဟုသုတ တို့ကို ရန်ကုန်မှ မှာယူဖတ်ရှုသူများမှာ ကျွန်တော်၏ ဖခင်တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ စင်စစ် ဖခင်၏ကျေးဇူးကြောင့်သာလျှင် စာဖတ်ဝါသနာပါရခြင်း ဖြစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ရူပနန္ဒီနှင့် ရတနာပုံဝတ္ထုတို့မှာ စာပေအဖွဲ့ အနွဲ့ အားဖြင့် ရိုးသားရှင်းလင်း၍ ဖတ်သမျှကို ကျွန်တော် နားလည်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ ယင်းတို့ကို ဖတ်ပြီး သော် စိတ်ကူးအမျိုးမျိုး ကူးတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံဖတ်ရင်းဖတ်ရင်းနှင့် မည်သူ့ကို လွမ်းရမှန်းမသိဘဲ နှင့် လွမ်းခဲ့၏။ သို့သော် စာရေးဆရာကြီးတို့၏ အာဘော် ဆိုသည်ကိုမူ ဉာဏ်မမီသေးပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ထမင်းချက်ရင်း စာဖတ်သောကြောင့် ထမင်း အိုး တူး၏။ ကလေးထိန်းရင်း စာဖတ်သောကြောင့် ကလေးလိမ့်ကျ၏။ အိမ်စောင့်ရင်း ဖတ်သောကြောင့် မီးဖိုချောင်ထဲ ခွေးဝင်၍ ဟင်းအိုးလျက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ရွာကျောင်းမှ မြို့ကျောင်းသို့ပြောင်း၍ အင်္ဂလိပ် စာသင်ယူစဉ်အခါ ကျောင်းစာကို ချည်း သင်အံ လေ့ကျက်သည် မဟုတ်။ နံပါတ် ၄ဝ၊ နံပါတ် ၈ဝ ပြဇာတ်စာအုပ်များမှအစ မုန့်ဖိုးထဲမှ ပိုက်ဆံစုပြီး ဝယ်ရသော ဒဂုန်မဂ္ဂဇင်းအထိ လက်လှမ်းမီသမျှကို ဖတ်၏။ နံပါတ် ၄ဝ၊ နံပါတ် ၈ဝ ဆိုသည်မှာ စာမျက် နှာ ၄၀၊ စာမျက်နှာ ၈ဝ ကို အကြောင်းပြု၍ ကျူလယာ ဆိုင်က စာအုပ်ရောင်းကုလားပေးသော နာမည်များ ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         မြောင်းမြမြို့၊ စာရေးကုန်းလမ်းတွင် သုစရိတ ယုဝအသင်း တည်ထောင်သောအခါ စာဖတ်ခန်း တစ်ခုကို ဖွင့်သည်။ ထိုစာဖတ်ခန်းသည် ကျွန်တော့် ဦးနှောက်ထဲတွင် နိုင်ငံရေးအသိတရားတို့ကို မျိုးစေ့ ချပေးသော စာဖတ်ခန်းဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         သင်ပုန်းကြီးကုန်သောအခါ စာမှန်သမျှကို ဖတ်တတ်ပြီဟု အထင်ကြီးခဲ့၏။ သို့ရာတွင် တကယ် ဖတ်ကြည့်သောအခါ ဒွေးချိုးကိုမျှပင် ဌာန်ကရိုဏ်း ကျအောင် မဖတ်တတ်ပါတကားဟု နားလည်လာ သည်။ သို့ရာတွင် အရှုံးမပေးပါ။ နားမလည်လျှင် လည်အောင်ဆို၍ မစ္စတာမောင်မှိုင်းရေးသမျှ ဋီကာ ဂဏ္ဍိတို့ကို ထပ်ကာထပ်ကာ ဖတ်ရှုခဲ့၏။ ကျွန်တော် ၏ ဖခင်က ၎င်းဋီကာဂဏ္ဍိတို့ကို လက်ဖက်ရည်ကြမ်း ဝိုင်း၌ သူတစ်ပါးတို့ အား ဖတ်ပြသည်ကိုလည်း နားထောင်ခဲ့၏။ မျက်စိယဉ်၊ နားယဉ်ဖြစ်လာသော အခါကျမှ လေးချိုးကြီးမှအစ ရာဇဝင်၊ မဟာဝင်၊ အာဒိကပ္ပကျမ်းစသည်တို့ကို ဖတ်ရှု၍ အဓိပ္ပာယ် ရေးတေးတေးရှိလာ၏။ ထိုအခါ၌ ခေတ်ပေါ်ဖြစ်သော စာပေများအထဲမှ ပီမိုးနင်း၏ လောကဓာတ်ကျမ်းကို လည်း ဖတ်၏။ ဦးတုတ်ကြီး၏ သရာဇကျမ်းကို လည်း ဖတ်၏။ ဆရာတော် ဦးဥတ္တမ၏ ဂျပန်ပြည် အကြောင်းကိုလည်း ဖတ်၏။ မြင်းခြံဦးနီ၏ အုပ်ချုပ် ရေး ဥပဒေအကြောင်းကိုလည်း ဖတ်၏။ ဦးဘ၏ တိုင်းရေး ပြည်ရေး ပညာအကြောင်းကိုလည်း ဖတ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ဖတ်လေဖတ်လေ မသိတာတွေ များလှပါက လားဟု နားလည်လာလေလေ။ မသိတာကို သိအောင်ဖတ်၏။ တစ်ခုသိသောအခါ မသိတာ နှစ်ခု တိုးလာ ၏။ ထို့ကြောင့် ထပ်ပြီးသိအောင် ဖတ်၏။ ယနေ့တိုင် ဖတ်လို့မဆုံးပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ကျွန်တော်တို့ခေတ်က ကျောင်းသူ ကျောင်း သားတိုင်း ဂန္ထဝင်မြောက်စာပေကို အခြေခံ၍ သင်ယူ ခဲ့ရ၏။ မြန်မာစာပေကို လေ့လာသည်ဖြစ်စေ၊ အင်္ဂလိပ် စာပေကို လေ့လာသည်ဖြစ်စေ အတိတ်ကာလက ထွန်းကားခဲ့သော စာပေဉာဏ်ကြီးရှင်တို့နှင့် အဆက် မပြတ်ရအောင် သင်အံလေ့လာ ကျက်မှတ်ကြရသည်။ မျက်မှောက်ခေတ်စာပေတို့နှင့်လည်း ရင်းနှီးလျက် ရှိသောကြောင့် ရှေးခေတ်နှင့် နှောင်းခေတ်တို့၏ ကွင်း ဆက်ကို ကျွန်တော်တို့ ကောင်းစွာမြင်ခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         တက္ကသိုလ်တွင် ပညာဆည်းပူးသောအခါ အလွန်အပြောကျယ်သော အနောက်တိုင်း ဝိဇ္ဇာသိပ္ပံ ပညာရပ်တို့၏ တန်ဖိုးကို တစ်စတစ်စ သိရှိနားလည်ရ ၏ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         သိပ္ပံပညာရပ်နှင့် နဖူးစာဆုံသောအခါ ကျွန်တော် သည် ဆရာဝန်ဖြစ်လေမလားဟု ဖားကိုခွဲ ကြည့်ရင်းနှင့် ခွေးဋီကာကို အော်၍ဖတ်၏။ ဆရာကြီး သခင်ကိုယ် တော်မှိုင်း၏ စာများမှာ အော်ဖတ်မှ အရသာရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ထို့နောက် သိပ္ပံနှင့်ကွဲ၍ ဝိဇ္ဇာနှင့် ညားရပြန်\/\/\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550841200789,"sku":"","price":4000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_3ae4fcc2-bdd1-4b13-9cb5-0a6c9993ad1a.jpg?v=1730234943"},{"product_id":"မောင်ထင်-ကြားကာလ","title":"ကြားကာလ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eညားခါစ ပထမနှစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူကလေးနှင့်ညားခါစ ပထမနှစ်မှာ ပျော်လိုက်မည့်ဖြစ်ခြင်း။ မိမေ့၊ ဖမွေ၊ ဆွေမေ့၊ မျိုးမေ့၊ သူငယ်ချင်းမေ့ မေ့ပြီး လင်မယားနှစ်ယောက် တည်း အိမ်တစ်ဆောင်လုံးကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ကာ ညားပြီးရင်း ညား ရင်း ဆိုသလို အိမ်ထောင်ဦးသုခကို တမြုံ့မြုံခံစားပြီးနေလိုက်ရရင်.....\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လင်မယားညားခါစ ယင်းသို့ စိတ်ကူးမိကြသူအပေါင်းမှာ အသင်္ချေနှင့် အနန္တ။ သို့သော် တကယ်တမ်းညားကြပြီဆိုသောအခါ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လင်မယားနှစ်ယောက် လူလုံးပြဟန်ဓာတ်ခုတ်ဖို့ ဝယ်လိုက် ခြမ်းလိုက်ရသည်က အမော..။ အိမ်ထောင်ပရိဘောဂ အသုံးအဆောင် များရှိလျက်နှင့် မပြည့်စုံသေးဟူ၍ သဘောရကာ ဝယ်ပြီးရင်း ဝယ်ရ သည်ကလည်း မနားရ။ မယားကလည်း ညားခါစ လင်တော်မောင်ကို စေတနာတွေ ရေစီးကမ်းပြို၍ ချက်ပြုတ်... ကြော်လှော် ကျွေးရသည့် အတွက် ငွေကုန်ကြေးကျမသက်သာ။ ကိုယ့်အလုပ်အကိုင်မှ ရသော ဝင်ငွေထက် လင်မယားနှစ်ယောက် အူမြူးပြီး သုံးဖြုန်းသော ငွေက ပို၍နေသောကြောင့် မိဘဆွေမျိုးများထံမှ ယူရသည်ကလည်း မလောက်နိုင်။ သည်အထဲမှာ လင်မယားအရာမြောက်ပြီဆိုတော့ လူဘော်ဝင်လာ ပြီ၊ လူဘော်ဝင်လာပြီဆိုတော့ အရပ်က သူတို့လင်မယားနှစ်ယောက်ကို တစ်အိမ်ထောင်ပဲဟု အသိအမှတ်ပြုလာပြီ။ သို့ကလို အသိအမှတ်ပြုခြင်း ခံလိုက်ရပြီဆိုလျှင် ဟိုအလှူ၊ ဒီအလှူ ဟိုမင်္ဂလာဆောင် ဒီမင်္ဂလာဆောင် တွေမှာ ပွဲတိုးအောင် မိမိကိုယ်ကို မိမိမွမ်းမံခြယ်လှယ်ပေးရရုံမျှမကသေး၊ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး ဂုဏ်မငယ်ရအောင် ထည့်ရသော အလှူငွေများ ကလည်း ရှိသေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြာတော့ ဆန်အိုးထဲ ဆန်မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါကျတော့မှ လင်မယားဆို၍ ညားပြီးရင်း ညားရုံမျှနှင့် ဝမ်းမဝနိုင်ပါကလားဟု သတိတရားရမိသည်။ သတိရသောကြောင့် ငွေဝင်လမ်းအတွက် အလုပ်ကို ပိုလုပ်ရသောအခါ ခါးကလေးနည်းနည်း လောက် ချည့်လာလေတော့ “ဟင်း”ခနဲ သက်ပြင်းချမိပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်အထဲမှာ မိန်းမလုပ်သူက အနှီးထုတ်ပြီး ကလေးအကျီချုပ် နေပြီ။ ဟောဗျာ... ညားမယ်မှ မကြံသေးဘူး၊ ပတ္တမြားကြုတ်က ငို၊ ငုံ လွန်းလှသကွာ..။ လင်မယားနှစ်ယောက်တည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် ချစ်ရမလားလို့ အောက်မေ့လိုက်ပါတယ်..၊ သား.. သမီး သံယောဇဉ်ဆို တဲ့ နှောင်ကြိုးက... တည်းတော့မှာပါကလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းသို့လျှင် ဝမ်းရေးအတွက်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ ပေါင်းသင်း ဆက်ဆံရေးအတွက်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ နောင်ရေးအတွက်ကြောင့် လည်းကောင်း၊ အနှောင်အဖွဲ့ အထုံးများသည် လင်မယားတစ်စုံတို့၏ ညားခါစ စည်းစိမ်ကို ရစ်ပတ်ချည်နှောင် ဖွဲ့ ထုံးလိုက်လေရာ..၊ အိမ်ထောင်သည်၏ သုခဆိုသည်မှာ ကြက်ပျောက်၊ ငှက်ပျောက် ပျောက် သွားပြီးလျှင် တစ်ချက်တစ်ချက်၌ စိတ်အခန့်မသင့်၍ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ကျိတ်ကျိတ်ပြီး နောင်ဂျိန်ဇာတ်ပင် ခင်းလိုက်ရသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်လိုအခါမျိုးကျတော့မှ “အမ်းမယ်လေးတဲ့ ဘယ်မလဲသုခ၊ လင်မယားညားတယ်ဆိုတာ အမှန်မှာတော့ ဒုက္ခပါကလားနော်” ဟူ၍ လင်မယားနှစ်ယောက်သား ပြိုင်တူညည်းမိသော ဟူ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဪ.. ဘာဂလိုတိုတိုနှင့် ကျွန်ုပ်တို့လည်း လွတ်လပ်ရေးနှင့် ညားခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ပြည့်သွားပေပြီ။ ထိုညားခါစနှစ်အတွင်း ကျွန်ုပ် တို့ တဟင်းဟင်းနှင့် ငှက်ဖျားတက်သလို ညည်းခဲ့သည်မှာ အထက် အဆိုပါလင်မယားနှစ်ယောက် ညည်းကြသည်ထက်ပင် ချူသံပါလှပါ ကလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လွတ်လပ်ရေးရပြီဆိုတော့ ကျုပ်တို့တစ်တွေ သွားချင်တိုင်းသွား၊ လာချင်တိုင်းလာ၊ စားချင်တိုင်း စား၊ နေချင်တိုင်း နေ၊ လုပ်ချင်တိုင်း လုပ်၊ ကုန်ကုန်ပြောမည်.. ကျွန်ုပ်တို့၌ ခြေထောက်နှင့် မသွားဘဲ ခေါင်း နှင့် သွားနိုင်ခွင့်၊ ပါးစပ်နှင့် မစားဘဲ ဟိုသင်းနှင့်စားနိုင်ခွင့်၊ အဲ... သို့ကလို မူလအခွင့်အရေးတွေ ရှိသည်မဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ကလိုဆိုလျှင် လွတ်လပ်ရေးရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အခွန်ပေး ချင်မှ ပေးမည်။ ကြွေးပြန်ဆပ်ချင်မှ ဆပ်မည်။ သူလုပ်လို့ရတဲ့ စပါးဟာ သပိတ်ဝင် အိတ်ဝင်ကိုယ့်စပါးပေါ့ ။ အစိုးရသစ်တောကြိုးဝိုင်းထဲက သစ်တွေဟာ... လူထုသစ်တွေပဲ။ လိုချင်ရင် လွတ်လပ်စွာ ခုတ်ယူ။ ရွှေတွင်း၊ ငွေတွင်း၊ ပယင်းဒုဋ္ဌာဆိုသဟာတွေ ကိုယ့်ဟာလို့ သဘော ထား။ ရေနံတွင်းဆိုရင်လည်း အဲ... အဲ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါတော့ မလုပ်ကြနဲ့ဦး။ ကိုယ့် အစိုးရပိုင်တဲ့ဟာကိုမှ လွတ်လပ်စွာ အနိုင်ကျင့်တော်မူကြပါ။ ဥပမာဇလီဖားတုံးတွေကို ထင်းဆိုက်လိုက ဆိုက်နိုင်ပါကြောင်း။ တယ်လီဖုန်း ကြိုးများ ဖြုတ်၍ အိမ်သုံးပစ္စည်းလုပ်လိုက လုပ်နိုင်ကြောင်း။ သေနတ်တွေ လုလိုက လုနိုင်ကြောင်း။ ငွေတိုက်ကို ဖောက်လိုက ဖောက်နိုင်ပါကြောင်း။ တစ်ယောက်၏ ဇီဝိန်ကို တစ်ယောက်က လွတ်လပ်စွာ ဖြုတ်လိုပါကဖြုတ်နိုင်ပါကြောင်း...။ မော်တော်ဘတ်စ်သမားများလည်း အရမ်းပြေးလို က ပြေးနိုင်ပါကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဲလေ.. ဇီဝိန်ကိုတောင်မှ လွတ်လပ်စွာ ဖြုတ်ခွင့်ရနေမှ မော်တော်ဘတ်စ်သမားတွေကို ခနဲ့နေဖို့ မလိုတော့ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လွတ်လပ်ရေး တစ်နှစ်ပြည့်မြောက်သည့် အခါသမယကြီး၌ ကျွန်ုပ်တို့သည် လွတ်လပ်ရေးဆိုသဟာ ဘာလဲဟု စဉ်းစားကြည့်လျှင် ကောင်းမည်။ ဆိုခဲ့ပြီးသော အချက်တို့ကို လွတ်လပ်ရေးဟု ခေါ်ရမည် လော...။ လွတ်လပ်ရေးဆိုသဟာ ဘယ်သင်းလဲ။ လွတ်လပ်ရေးမရခင် က ကျွန်ုပ်တို့သည် လွတ်လပ်ရေးဆိုသော အခြင်းအရာကို စိတ်ကူးထဲ တွင် အမျိုးမျိုးထည့်၍ ကူးမိကြည့်ကြသည်။ လွတ်လပ်ရေးကို ဥပမာ ပေးလေ့ရှိသည်။ လောက၌ လေထက် လွတ်လပ်နိုင်သောအရာကို စိတ်ကူးတွင် ထည့်၍မရပြီ။ လေဆိုသည်မှာ တိုက်ချင်သည့်အခါ တိုက် သည်။ မတိုက်လိုလျှင် ငြိမ်ငြိမ်ကလေး နေနိုင်သည်။ တိုက်လိုလျှင် အရှေ့က တိုက်တိုက်၊ အနောက်က တိုက်တိုက်၊ တောင်က တိုက် တိုက်၊ မြောက်က တိုက်တိုက်၊ တိုက်ချင်သည့်ဘက်က တိုက်နိုင်သည်။ ဘယ်သူ့ဩဇာကိုမှ ခံနေစရာ မလို။ လေပြည်လေညင်း တိုက်လိုလျှင် တိုက်နိုင်သည်။ လေပွေလှဲ့ လိုသလား မွေ့နိုင်သည်။ မုန်တိုင်းသတ် လိုက်ဦးမလား၊ သတ်နိုင်သည်။ မည်သူမျှ လေမင်းကို စောဒကတက်နိုင် ခွင့် မရှိ။ လေမင်းထင်သလို စိုင်းနိုင်သော မူလအခွင့်အရေးများ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုလေမင်းကို ဥပမာပြု၍ ယခု ကျွန်ုပ်တို့ ရရှိသောလွတ်လပ် ရေးသည် ထင်သလို စိုင်းနိုင်သော မူလအခွင့်အရေးများကို ပေးထား သည်ဟု အဆွေ ထင်မိပါသလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဆွေက ယင်းသို့ ထင်မိပါသည်ဟု ဆိုပချေသော်.. အဆွေပေါ့၊ စိတ်လည်းမရှိနဲ့နော်၊ ခင်ဗျား ကျုပ်အနားမကပ်ပါနဲ့၊ ကျုပ် ကြောက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လွတ်လပ်ရေးဟူသည့် သာမန်အဓိပ္ပာယ်မှာ.. အနှောင်အဖွဲ့မှ ကင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်... အနှောင်အဖွဲ့ ဟူသော စကားကို ဆန်းစစ်ကြည့်လိုသော် မည်သူ၏ အနှောင်အဖွဲ့ ပါနည်းဟု စောဒက တက်ရပေမည်။ အဖြေမှာကား တစ်ပါးသူ၏ အနှောင်အဖွဲ့မှ ကင်းခြင်း ကို လွတ်လပ်ရေးဟု သာမန်အားဖြင့် ခေါ်ဆိုရပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ပါးသူတို့၏ အနှောင်အဖွဲ့မှ ကင်းသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်ုပ်တို့ လွတ်လပ်ပေပြီ။ ဤစကားမှန်၏။ သို့သော် တစ်ပါးသူ၏ အနှောင်အဖွဲ့ မှ လွတ်လပ်ခဲ့သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်ကို ကျွန်ုပ်တို့ ပေါက်လွှတ်ပဲစား မထားနိုင်၊ ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်ကို ကျွန်ုပ်တို့ နှောင်ဖွဲ့ ရပေဦးမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟင့်အင်း... သည်လိုသာဆိုလျှင် လွတ်လပ်ရေးဆိုသဟာ ဘာ လုပ်ဖို့တုံး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပြန်ပြီး နှောင်ဖွဲ့နေတဲ့နောက် လွတ်လပ်ရေး အရသာဆိုသဟာ မြက်ခြောက်ဝါးရတာလောက်မှ ကောင်းပါဦးမည် လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်မလေ မိတ်ဆွေ။ လောကမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖွဲ့စည်း နှောင်ထုံး၊ ကွပ်ကဲ၊ ထိန်းသိမ်း စောင့်ရှောက်၊ အုပ်ချုပ်ရတာလောက်ကောင်းတဲ့အရသာဟာ နိုင်ငံရေးလောကမှာ မရှိဘူးခင်ဗျာ။ တရား သဘောနှင့် ပြောဦးမလား၊ တရားသဘောနှင့်ဆိုလျှင်လည်း ကိုယ့်ကိုယ် ကိုယ် ဆုံးမရခြင်းသည် အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒါကြောင့် မြတ်စွာဘုရား ကတောင်မှ ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုခါနီးမှာ ကျုပ်တို့ကို... အပ္ပမာဒေန သမ္မာ ဒေထလို့ မှာခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ မိမိကိုယ်ကို မိမိ မမေ့မလျော့ ကျင့်သုံး ဆောက်တည်နိုင်မှသာလျှင် လွတ်လပ်ရေးသည် လွတ်လပ်ရေးနှင့် တူ ပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စင်စစ် လူမှန်လျှင် မလွတ်လပ်ပေ။ တိရစ္ဆာန်ကို ကြည့်ပါ။ သူသည် လူ့ထက်လွတ်လပ်ပေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဟီရိဩတ္တပ္ပတရား၏ ကွပ်ကဲမှုကြောင့် အိမ်ထောင်သားမွေးအမှုတို့၌ပင်လျှင် ကျစ်လျစ်စွာ ဣန္ဒြေကို ဆောက်တည်ရသည်။ အောင်နက်တို့လို နီမတို့လို ဆိုလျှင် ဖြင့် မိတ်ဆွေတို့ တော်သလင်းလမှာ မြင်တော်မူကြတဲ့အတိုင်းပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အရိုးနှစ်ချောင်းကို ခွေးနှစ်ကောင်ဆုံ၍ လုကြသည့်အခါ သူရ ထိုက်၏၊ ငါရထိုက်၏ဟူ၍ ဟောင်ဟိန်းကာ တရားတွေ့ကြသည်။ ထိုတရားကို ဆုံးဖြတ်ရာ၌ နားရွက်ပြတ်အောင် ကိုက်သူနိုင်တမ်းဟု သဘောထား၍ ဆုံးဖြတ်သည်။ ဘယ်မျှလောက် လွတ်လပ်ပါသလဲ။ ချင့်၍သာ ကြည့်ကြပါကုန်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စားကွက်တစ်ကွက်ကို လူနှစ်ယောက်တက်နင်းမိပြီ ဆိုကြပါစို့။ ထိုအခါ လူဟူသည် မလွတ်လပ်သောကြောင့် ခွေးတို့၏ထုံးကို နှလုံး မမူနိုင်ဘဲ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် နားရွက်ပြတ်အောင် ကိုက်ခြင်း မှ ရှောင်ကွင်းကာ ယဉ်ကျေးမှုရှိကြသူများပီပီ ရုံးပြင်ကနားသို့သွားရောက် ၍ တရားဥပဒေတို့ကို အကိုးအကားပြုကာ သူရထိုက်၏၊ ငါရထိုက်၏ ဟု တရားတပေါင်တွေ့၍ ယူကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခွေးတို့ဘောင်၌ တရားဥပဒေမရှိ၊ ထုံးတမ်းစဉ်လာဟူ၍ မရှိ၊ စည်းမျဉ်းဟူသည်မှာ နတ္တိ၊ ကျင့်ထုံးဆိုသည်မှာ ဝေလာဝေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူတို့ဘောင်၌ကား လူတို့၏မလွတ်လပ်သော မူလအခွင့်အရေး များကြောင့် တရားဟူ၍ရှိရသည်။ ဥပဒေဟူ၍ ရှိရသည်။ ထုံးတမ်း စဉ်လာဟူ၍ ထားရသည်။ စည်းမျဉ်းကို စောင့်စည်းရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူတို့ဘောင်၌ သားသမီးကို မိဘက ချုပ်တည်း အုပ်ထိန်းရ သည်။ တပည့်ကို ဆရာသမားက ပညတ်နှိပ်ကွပ်ပေးရသည်။ ကျွန်ကို အရှင်က ဝေဖန်ခန့်ခွဲပေးရသည်။ လူကို ရဟန်းက ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တို့ ဖြင့် နှောင်ဖွဲ့ ပေးရသည်။ မယားကို လင်က၊ လင်ကို မယားက ထိန်းသိမ်းချုပ်တည်းပေးရသည်။ အဆွေခင်ပွန်းအချင်းချင်းလည်း မတိမ်းမစောင်းရ အောင် ထိန်းကျောင်းပေးရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စင်စစ် လွတ်လပ်ရေးဆိုသည်မှာ မိမိ၏လွတ်လပ်ခွင့်ကို အများ ၏အကျိုးငှာ စွန့်လွှတ်ပူဇော်ရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ လွတ်လပ်ရေးဆိုသည့်အရာမှာလည်း မိမိကိုယ် တွင် အမျိုးနှင့်နိုင်ငံဟူသော သံယောဇဉ်ကြိုးကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ် ချည်နှောင်ခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လွတ်လပ်ရေးမရမီက ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်ကျိုးအတွက် များစွာ လွတ်လပ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်ကျိုးနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် အမျိုးနှင့်တိုင်းပြည် ကို ငဲ့စရာမလို။ အရှင်သခင် အင်္ဂလိပ်အစိုးရမင်းတို့ ကြည်ဖြူအောင် အမျိုးနှင့်တိုင်းပြည်ကို လှည့်၍ထောင်းနိုင်လျှင် ကိုယ်လိုရာကို လွတ် လပ်စွာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် လွတ်လပ်ရေးရပြီဟူ၍ ဆိုသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မိမိကိုယ်ကိုမိမိ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရခြင်းတည်းဟူသော အနှောင် အဖွဲ့များအကြားတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် မလွတ်လပ်ဖြစ်ကြရပေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညားခါစ လင်မယားတို့မှာ အိမ်ထောင်ရေးသုခကို ဒုက္ခဟု ညည်းညူကြဘိသကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်တို့လည်း လွတ်လပ်ရေးသုခကို ဒုက္ခ ဟု ညည်းညူမိကြပေမည်။ သည်လိုဆိုလျှင် ဘာ့ကြောင့် ညားကြသတုံး။ အစကတည်းက မညားကြလျှင် အေးရော့ မဟုတ်လား။ ညားကြရသမျှ ဒုက္ခဆိုလျှင် လောက၌ အိမ်ရာထောင်ခြင်း မရှိနိုင်ပြီ။ သို့ပါသော်လည်း ကမ္ဘာတည်သည့်နေ့မှစ၍ ယနေ့တိုင်တိုင် လူတို့သည် မင်္ဂလာဆောင် လျက်ပင် ရှိကြကုန်သည်။ အဘယ့်ကြောင့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဪ... ဒါကတော့ဗျာ... အဲသလို ညားခါစ ဒုက္ခကိုက သုခ ဖြစ်လို့ခင်ဗျို့။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550837956757,"sku":"","price":1980.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e9e4b163-ca76-4ca0-b510-42cbc10dc92c.jpg?v=1730234959"},{"product_id":"မောင်ထင်-စခန်းနော်လိုရာကွန့်နိုင်တဲ့","title":"စခန်းနော်လိုရာကွန့်နိုင်တဲ့","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဟောင်းမှအသစ်သို့ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာမှုအရပ်ရပ်တို့သည် ယခု နှစ်ဆယ်ရာစုနှစ်အတွင်း၌ပင် အစဉ် ပြတ်ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် မြန်မာရိုးရာ ပန်းချီသည် အနောက်နိုင်ငံမှ ဝင်လာသော ဩဇာကို မတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ရကား အစဉ်ပြတ်သည်ဟူသော စကားသည် ပန်းချီအနုပညာအတွက် ပို၍ ဟုတ်မှန်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်ုပ်တို့ လွတ်လပ်ရေးကြိုးပမ်းမှုသည် အလဟဿဖြစ်ခဲ့ပါလျှင် မြန်မာရိုးရာပန်းချီသည် ဦးစွာပထမ အစဉ်ပျက်ဖွယ်ပင်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လွတ်လပ်ပြီးစ မြန်မာ့စိတ်ဓာတ်သည် တစ်သက်တစ်ကျွန်းကျ နေသူတစ်ဦး မမျှော်လင့်ဘဲနှင့် လွတ်လာသောအခါ ခံစားရသော ဝေဒနာနှင့် တူနေသည်။ လွတ်ပညာ့၊ ကျွတ်ပဟေ့။ ငါ့ကိုဘယ်သူမှ မတားကြနှင့်။ ဇက်အုပ်လို့မရဘူးနော်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မှန်၏။ ဇက်အုပ်၍မရ။ ဘာမဆို အလွန်အကျွံဖြစ်သည်။ ဇက် အုပ်တတ်ခြင်းကား အနုပညာ၏ သဘောဖြစ်သည်။ သို့သော် လွတ် လပ်ရေးဟူသောစကားကို အတွင်ပြောနေချိန်၌ အနုပညာသည် ချည် တိုင်မှလွတ်သော နွားသိုးကဲ့သို့ အထိန်းအသိမ်းမရှိ၊ မြင်မြင်ကရာ နွား မတမ်းတို့ကို လိုက်၍နေသည်။ သို့သော် တစ်ကောင်ကိုမျှ မမိချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာ့မှုရိုးရာသည် ခေတ္တဆိုသလို ပြတ်နေသောကြောင့်၊ ကျွန်ုပ် တို့သည် အဟောင်းတည်းဟူသော ရိုးရာထဲတွင် တစ်ခါဖူးမျှ ပတ်ပတ် နပ်နပ်မလည်ခဲ့ရသေး၊ မိမိ၏ ပစ္စည်း မည်မျှကြွယ်ဝသည်ကို မခန့်မှန်း တတ်မီ အသစ်ဟူသော ရောယောင်တမ်းတချက်သည် ပေါ်ထွက်လာ သည်။ ထိုအခါ အဟောင်းကိုစွန့်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သစ်ပြီဟု သဘောထားမိတတ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူတို့သည် အဟောင်းရှိ၍သာ အသစ်ဖြစ်ထွန်းရသည်ဟူသော သဘောတရားကို မေ့ပစ်လိုက်ကြသည်။ အဟောင်းမှ အသစ်သည် ဖွားမြင်လာသည်ဟူသော နိယာမကို ပယ်လိုက်ကြသည်။ ဤတရားလွန် သဘောအတိုင်း ဆက်လက်စခန်းသွားကြမည်ဆိုလျှင် ကျွန်ုပ်တို့သည် မြန်မာလိုဝတ်ထားသော ဂေါ်ရင်ဂျီဘဝသို့ ဆိုက်ရောက်ကောင်း ဆိုက် ရောက်ကြရပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ရာတွင် ကံကောင်းထောက်မပေသောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ ခေတ် ထဲတွင် ခေတ်ဟောင်း၏ အမွေစားအမွေခံ အနုပညာသားသမီးတို့ အသင့်အတင့် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ အသစ်ဟူ၍ ယောင်ယမ်း အော် ဟစ်နေကြသည်။ အထဲမှ အဟောင်းကို တလည်လည်အောက်မေ့လာ ကြသည်။ ထိုသဘောကြောင့် မြန်မာ့ရိုးရာသတ္တိ၊ မြန်မာ့ရိုးရာ ဉာဏ် စွမ်းတို့သည် အစဉ်အဆက်မပြတ်ဘဲ တည်နေနိုင်သေး၏ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ယူဆကြရမည်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဟောင်းအသစ်ဟူသည်တို့မှာ ပညတ်သဘောမျှသာ ဖြစ်သည်။ ပရမတ်သဘောအရ ဖြစ်စဉ်ဟူသမျှသည် ဥပါဒ်ဋီဘင်အပေါ်၌ တည် နေသည်။ ဖြစ်ပြီးလျှင်တည်, \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eတည်ပြီးလျှင် ပျက်\u003c\/span\u003e, \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eပျက်ပြီးလျှင် တစ်ဖန် ပြန်၍ဖြစ်၏။ ယင်းသို့မှ မဖြစ်နိုင်လျှင် သေပြီဟုခေါ်ရသည်။ ဖြစ်တည် ပျက် အစဉ်ရှိနေသမျှ ရှင်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ပရမတ်သဘောအရစခန်းနော် လိုရာကွန့်နိုင်တဲ့ ကြည့်လျှင် မြန်မာမှုအရပ်ရပ်တို့ရှင်နေမှ မြန်မာ့လွတ်လပ်ရေးဟူသည့် အရသာကို တွေ့နိုင်ပေလိမ့်မည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဟောင်းကို ဝိညာဉ်မတွယ်ဘဲ သစ်သည်ဟုဆိုလျှင် မိုးကျရွှေ ကိုယ်သာ ဖြစ်ချိမ့်မည်။ မိုးကျရွှေကိုယ်တို့သည် မြေကြီးကို မထိ။ သီး ခြားလွတ်ကင်း၍ တည်လိုက တည်နိုင်သည်။ သို့သော် မြေကြီးနှင့် ကား ဆက်စပ်၍မရကောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူသည် အသစ်သစ်ကိုသာလျှင်အလို ရှိတတ်သည်မှန်၏။ သို့ သော် အစဉ်ပြတ်သော အသစ်သည် လူ့အဖို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိ။ အနုပညာ သဘောအရကြည့်လျှင် လူ၌ သူ့ရိုးရာနှင့်သူ ရှိ၏။ ရိုးရာမရှိသောသူ မှာ အတိတ်မရှိသောသူဖြစ်၏။ အတိတ်မရှိသောသူ၏ ပစ္စုပ္ပန်သည် သုညအတိဖြစ်သည်။ ပစ္စုပ္ပန်၌ သုညဖြစ်လျှင် အနာဂတ်၌ သုညပင် ဖြစ်ရပေမည်။ သို့သော် ဤစကားကို လက်မခံလို၍ အတိတ်ပင် မရှိသော် လည်း တိုးတက်နိုင်၏ဟု ဇွတ်ငြင်းလိုလျှင် ထိုသူ့အတွက် အနာဂတ်တို့ ၌ သုညတစ်လုံးမှသည် နှစ်လုံးဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု ဆိုကြပါစို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အထက်ပါသဘောသည် စီးပွားရေးအရလည်း မှန်၏။ လူမှုရေး အရလည်း ဟုတ်၏ ။ နိုင်ငံရေးအရလည်း ဟုတ်မှန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် ရိုးရာမှကင်းကွာသော အသစ်သည် လူနှင့် ကင်းကွာ သော အသစ်သာဖြစ်ပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အနုပညာ၏သဘောကို လေးနက်စွာ သုံးသပ်လေ့လာလျက်ရှိ ကြသော နိုင်ငံတကာတို့၌ ဥပါဒ်ဋ္ဌိဘင်သဘောကို လက်မလွှတ်ကြပေ။ အဆုံးစွန်စကားပြောရလျှင် မာ့ခ်စ်သည်ပင်လျှင် စီးပွားရေးစနစ်သစ်ကို ကြံဆရာ၌ လူဖြစ်စဉ်ကို ဥပါဒ်ဋ္ဌိဘင်သဘောနှင့် ကြည့်ရှုသုံးသပ်ခဲ့ ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူများသစ်လို့ သစ်ရပါသည်ဟူသော သဘောကို ကျွန်တော်တို့လက်ခံထိုက်သည်မဟုတ်။ ထိုရောကျော်သဘောမှာ အတွင်းဓာတ်ခံ အင်အားနည်းသူတို့၏ သဘောဖြစ်သည်။ အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်ဆက် စပ်၍ အနာဂတ်အဖို့ အထောက်အပံ့ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံးသည် ပရမတ်ဆရာများ မဟုတ်ကြချေ။ ထို့ကြောင့် ပရမတ် သဘောအရ ဟောင်းသော သစ်သော ပဓာန မဟုတ်ဟု ဆိုစေကာမူ လူသည် အဟောင်းမှအသစ်သို့ အစဉ်မပျက် ကူးပြောင်းနေလိုသူဖြစ်ရာ အသစ်ကို လက်ခံရမည်မှာ ထုံးစံပင်ဖြစ်သည်။ ထုံးစံ၏သဘောသည် ပင်လျှင် ရိုးရာအစဉ်မပျက်သော သဘောပင်ဖြစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်ုပ်တို့သည် အဟောင်းမှအသစ်သို့ ရှေးရှုကြရမည်။ သို့သော် ကြောင်းကျိုးဆက်စပ်နေမှ အသစ်သည် တည်နိုင်မည်။ ယင်းသို့မဟုတ် ပါက အသစ်သည် ဘင်)တွင် ဆုံးလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗမာပြည်ပန်းချီသမဂ္ဂနှစ်ပတ်လည်စာစောင်၊ နိုဝင်ဘာ၊ ၁၉၅၁။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550825898133,"sku":"","price":900.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_cf294828-d58c-46af-bee9-ec164e2b6b79.jpg?v=1730235006"},{"product_id":"မောင်ထင်-စာကောင်းပေကောင်း","title":"စာကောင်းပေကောင်း","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသဒ္ဒတ်မတာ စတ်မတာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သဒ္ဒါဆိုသည့်စကားကို နားလည်လွယ်အောင် အဓိပ္ပာယ်ဖော် ရလျှင် လူတို့စကားပြောနည်း၊ စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်ကို သဒ္ဒါဟု ခေါ်သည်ဟူ၍ ဆိုရပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်တို့ ငယ်စဉ်ကနေခဲ့ဖူးသော မြန်မာစာသင်ကျောင်း တို့၌ သဒ္ဒါကို အထူးဝီရိယစိုက်၍ သင်ပေးသည်။ စိတ်အထင် ၁၉၂၆၂၇ ခုနှစ် အထက်လောက်က မြန်မာစာသင်ကျောင်းတို့၌ မြန်မာသဒ္ဒါ ကို အရေးပေးသည်သာ မဟုတ်။ အင်္ဂလိပ်ကျောင်းများ၌လည်း အင်္ဂလိပ် သဒ္ဒါကို အထူးအရေးပေးသည်။ ၁၉၂၆-၂၇ မှစ၍ သည်ဘက်ခေတ် ကို ရောက်သောအခါ အင်္ဂလိပ်ကျောင်းများ၌ သင်ထုံးသင်နည်းများ အတော်ပြောင်းလဲလာပြီး။ “နက်စဖီးဂရမ္မာ”၏ ရှေးရိုးသင်နည်းတို့သည် တိုင်းရင်းသားကလေးများအတွက် မသင့်လျော်။ ခေတ်မမီဟု ဆရာတို့ က ယူဆပြီးလျှင် သဒ္ဒါကို သဒ္ဒါအဖြစ်နှင့် သင်ကြားမည့်အစား ဖတ် စာတို့တွင် သဒ္ဒါသင်ခန်းစာများကြားညှပ်၍ မသိမသာ သင်ပေးသည်။\/\/\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုခေတ်၌မူကား သဒ္ဒါအတွက် သပ်သပ်သင်ခန်းစာများကို အကျဉ်း ရုန်းနိုင်သ၍ ရုန်းပြီးလျှင် ရေးရင်း၊ ဖတ်ရင်း၊ ပြောရင်းနှင့်ပင် အင်္ဂလိပ် စာရေးထုံး၊ ပြောထုံး၊ ဖတ်ထုံးတို့ကို တပည့်များအား သင်ကြားပေးလေ သည်။ ဤနည်းသည် အင်္ဂလိပ်စာနှင့် အင်္ဂလိပ်စကားကို မြန်မြန်ဖတ် တတ်၊ ပြောတတ်သည့်နည်းဟု ပညာပါရဂူတို့ ယူဆကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်ုပ်မှာ ပညာပါရဂူတစ်ဦးမဟုတ်၍ ထိုနည်းစံနစ်၏အကျိုး အပြစ်ကို မဝေဖန်လိုပေ။ သို့ရာတွင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းမှ အင်္ဂလိပ် စာပေကထိကများ ပါမောက္ခများနှင့် စကားအလျဉ်းသင့်၍ မေးကြည့်သောအခါ ယခုခေတ်သစ် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတို့သည် အင်္ဂလိပ် စာ၌ သဒ္ဒါနည်းကျကျ မရေးတတ်၊ မပြောတတ်သည်ကများ၏ဟူ၍ ပြန်ပြောကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အင်္ဂလိပ်ကျောင်းများ၌ သဒ္ဒါအတွက် သင်ခန်းစာများ တစ်စ တစ်စ နည်းပါးလာသည်ကို အတုယူ၍လော မသိ။ ယခုကာလ မြန်မာ စာသင်ကျောင်းများတွင် သဒ္ဒါနည်းကို သင်ပေးခြင်းမှာ မရှိသလောက် ပေ။ အလွန်လျှင် ရှေးသမားရိုးကျ ကျောင်းများ၌သာ သင်ကြားပေး သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုကာလပေါ် (ဘုန်းကြီးကျောင်းများ၊ မြန်မာကျောင်း များ၌ စာမသင်ဘူးသူ) စာရေးဆရာဆိုသူတို့သည် မြန်မာစာအရေး အသား၌ ဝါကျအထားအသို မမှန်၊ သဒ္ဒါနည်းမကျ၊ အဓိပ္ပာယ်မကိုက်၊ အမှားမှား အယွင်းယွင်း ရေးသားတတ်ကြသည်။ ထို့အတွက် ၎င်းတို့ အား အပြစ်မတင်သာချေ။ ဤစာရေးသူပင်လျှင် မနှစ်က ကိုယ်ရေးသော စာကို သည်နှစ်ပြန်ဖတ်ကြည့်သောအခါ မည်မျှပင် ဂရုတစိုက်ရေးခဲ့ သည်ဖြစ်စေကာမူ သဒ္ဒါအမှားများစွာပါသည်ကို ဝမ်းနည်းပက်လက် တွေ့မိသည်။ စာလုံးပေါင်းမှားသည်ကိုမူ ကျွန်တော်ထည့်၍ မပြောလို တော့ပြီ။ အမှန်ပြောရလျှင် မြန်မာစာသင်ကျောင်း၌ နေခဲ့စဉ်က စာလုံးပေါင်းတစ်ချက်မှားလျှင် တစ်ချက်အရိုက်ခံရ၍လား မပြောတတ်။ သတ် ပုံအရာ၌ အထက်တန်းကျခဲ့ပါ၏။ အင်္ဂလိပ်ကျောင်းရောက်သည့်နေ့က စပြီး သတ်ပုံအမှားမှားတို့ကို ကောင်းစွာရေးတတ်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုခေတ်၌ သဒ္ဒါအကြောင်းပြောလျှင် သဒ္ဒါဆိုသည်မှာ ရေး ထုံးရေးနည်း ပြောထုံးပြောနည်းဖြစ်သည်ကို သဘောမပေါက်သူတို့က ရယ်ကြပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာစကားပြောနည်း၌ ဝါကျအပြည့်အစုံဖြစ်ဖို့ရာ လုပ်သူ၊ လုပ်ခြင်းကိုခံရသူ၊ လုပ်ခြင်း (ကတ္တား၊ ကံ၊ ဝါစက)ဟူ၍ အစီအစဉ် ရှိ သည်။ ကျွန်တော်သည် မောင်ဘကိုရိုက်သည်ဆိုရာ၌ ရိုက်သောအမှုကို လုပ်သူမှာ ကျွန်တော်ဖြစ်သည်။ ရိုက်သောအမှုကို ကျွန်တော်ကလုပ်၍ ခံရသူမှာ မောင်သာဖြစ်သည်။ ရိုက်ခြင်းဟူသော အလုပ်ကိုပြသောစကား မှာ ရိုက်သည်ဖြစ်၏။ ယခုအခါ ခေတ်သစ်ဟူသော အကြောင်းကိုပြ၍ လည်းကောင်း၊ စာပေသစ်ဟူသော အကြောင်းကိုပြ၍လည်းကောင်း၊ များစွာသော ကာလပေါ် စာရေးဆရာတို့သည် အင်္ဂလိပ်စာကိုမှီး၍ များ စွာအတုယူလျက်ရှိကြသည်။ အတုယူသည့်ဆိုရာ၌ အင်္ဂလိပ်စာပေတွင် ရှိသော အတွေးအခေါ်တို့ကို အတုယူသည်မဟုတ်။ အင်္ဂလိပ်စကား၊ အင်္ဂလိပ်ရေးထုံး၊ အင်္ဂလိပ်စာကျအထားအသိုတို့ကို အတုယူ၍ရေးနေကြ သည်။ ယင်းသို့ ရေးသမျှစာကို လူထုလည်းကောင်းစွာ နားမလည်။ စာရေးသူချင်းချင်းလည်း ကောင်းစွာသဘောမပေါက်။ တစ်ခါတစ်ရံ ရေးသူကိုယ်တိုင်က ဘာကိုဆိုလိုမှန်းမသိချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဥပမာပြရလျှင် အထက်ပါ ဝါကျတိုကလေးကို အင်္ဂလိပ်ဆန် ဆန်ရေးကြည့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်သည် ရိုက်သည် မောင်ဘကို။ သို့ကလို ရေးလိုက်ရုံမျှနှင့် ခေတ်သစ်စာပေဖြစ်ရတော့မလား။သို့သော် ယခုဖြစ်ပွားနေသောစာပေမှာ သိန်းဖေမြင့်မျှော်မှန်းသော ပြည်သူ့ စာပေဖြစ်ဖို့ဝေးစွ။ ရိုးရိုး မြန်မာဆန်သော စာပေပင်လျှင် မဖြစ်သေး။ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ စာရေးဆရာဆိုသူအချို့တို့၌ မြန်မာစာအခြေခံ ညံ့ဖျင်းခဲ့ခြင်းကြောင့်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့အခြေခံညံ့ဖျင်းသည့်အတွက် သူတို့ကိုချည်း အပြစ်တင် နေလျှင် တရားနည်းလမ်းမကျသေး။ ကျွန်ုပ်တို့မြန်မာစာ၌ အဘိဓာန် မရှိ။ ဝိဝါဒကွဲပြားသော သတ်ပုံကျမ်းများမူရှိပါ၏။ သို့သော် လူထုက ထိုကျမ်းတို့ကို မလိုက်နာ။ သဒ္ဒါကျမ်းဆိုသည်မှာလည်း ဝေလာဝေးရော့။ ရှိသမျှသဒ္ဒါကျမ်းတို့ကား ပါဠိဆန်သော သဒ္ဒါကျမ်းမျှသာ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ရာတွင် ယခုစစ်ကြီးအတွင်းနှင့် စစ်ကြီးအပြီး၌ အဘိဓာန် များကို ပြုစုလျက်ရှိကြလေရာ အားတက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ သတ် ပုံကျမ်းတို့ကိုလည်း ခိုင်မာကိုးကားညှိနှိုင်းထားသော ကျမ်းစာအုပ်အချို့ လည်း ထွက်ပေါ်လာ၍ အားရစရာ ကောင်းလှပေသည်။ သို့သော် သဒ္ဒါ ကျမ်းဟူ၍ မယ်မယ်ရရ ပြစရာမရှိသေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငယ်စဉ်က စောချင်ထင်၏မြန်မာသဒ္ဒါကျမ်းကို သင်ခဲ့ဖူးပါ ၏။ သို့သော် သူ၏ သဒ္ဒါမှာ စာတစ်လုံးလျှင် အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုးထွက်သော ဘာသာစကားအတွက် စာတစ်လုံးကို အဆာပစ္စည်းသွင်းပေးခြင်း ဖြင့် အဓိပ္ပာယ်အမျိုးမျိုးပြောင်း၍ ရနိုင်သောဘာသာစကား၏ ရေးထုံးရေး နည်းများကိုမှီး၍ ယူလေရာ မြန်မာတစ်ယောက်ကို မစ္စတာမှိုက်ဟု ခေါ်ရုံ မျှနှင့် အင်္ဂလိပ်မဖြစ်နိုင်သလို စောချင်ထင်၏သဒ္ဒါမှာ မြန်မာသဒ္ဒါဘယ် နည်းနှင့်မျှ မဖြစ်နိုင်၍၊ သူ့သမှာ စာသင်ခန်းများမှာ ကွယ်ပျောက်ခဲ့ရ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှေးက မြန်မာသဒ္ဒါကျမ်းများရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုကျမ်းတို့ မှာ သဒ္ဒါကျမ်းသက်သက်ဖြင့် တည်ရှိခဲ့သည်မဟုတ်။ အလျဉ်းသင့်ရာ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အလျဉ်းသင့်ရာ ပျို့ကဗျာ၊ လင်္ကာများ၏အဖြေ နောက်ဆက်တွဲ၌ ရေး သားထားသည်ကများသည်။ အချို့သောပညာရှိတို့မှာ သဒ္ဒါအပြင် စကားလုံး၏ ရာဇဝင်တို့ကို အတ္တနောမတိဖြင့် ရေးသားထားကြသေး သည်။ တစ်ခါတစ်ခါ ပညာရှိဆိုသူတို့ကလည်း အတော်ကလေး အယူ သီးသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့၏ ထင်မြင်ယူဆချက်တို့မှာ တစ်ဦးတည်း ၏ ထင်မြင်ယူဆချက်အဖြစ်နှင့်သာ တည်ရှိပြီး၊ နှောင်းလူတို့က နည်း ဥပဒေသအဖြစ်ဖြင့် လက်ခံလိုက်နာနိုင်လောက်အောင် မဖြစ်ထွန်းခဲ့ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာစကားမှာ Monosyllabicခေါ် စကားတစ်လုံးအဓိပ္ပာယ် တစ်လုံးထွက်သော စကားဖြစ်သည်။ ထိုစကားရပ်တို့ကို ဝိဘတ်သွယ် ကာ စုပေါင်းစီစဉ်လိုက်ပါမှ အဓိပ္ပာယ်ထွက်သောဝါကျတစ်ခု ဖြစ်နိုင် သည်။ ကျွန်တော်သည် မောင်ဘကိုရိုက်သည်ဟူသော စကားလုံးကို စိစစ်ကြည့်ပါ။ ကျွန်ဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို “ကျွန် အရာထား၍ နှိမ့်ချ ခေါ်သော စကားတစ်လုံးဖြစ်သည်။ “တော်ဆိုသည်မှာ အရှင်၏လက်သုံးတော်၊ တော်ဝင် ထီးဆန်နန်းဆန်ဖြစ်ကြောင်းပြသော ဝိသေသ စကားဖြစ် သည်။ “သည်”ဟူသည်မှာ လုပ်သူကိုပြသော ကတ္တုကာရကအတွက် ပစ္စည်းစကားတစ်ခုဖြစ်သည်။ “မောင် ဆိုသည်မှာ ယဉ်ကျေးဖွယ်ရာခေါ်သော ဘမောင်ဟူသော စကားဖြစ်သည်။ ဘမှာ မောင်ဘ၏နာမည်ရင်း ဖြစ်သည်။ ကိုဟူသည်မှာ ခံရခြင်းကိုပြသော ကမ္မကာရကပစ္စည်းစကား တည်း။ ရိုက်ဟူသည်မှာ တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ပုတ်ခတ်ခြင်းကိုဟောသော စကားလုံးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ‘သည်ဟူသည်မှာ ကတ္တားဝါစကကို ဟောသည်။ မြန်မာစကား ၌ ပါဠိကဲ့သို့ အဟံဟူသော ပုဒ်မှ မေ မမ စသောပုဒ်မျိုးသို့ရောက်အောင် သဒ္ဒါနည်းဖြင့် မပြောင်းနိုင်၊ မြန်မာစကား၌ Iဟူသောပုဒ်မှ My.Me ဟူသောပုဒ်သို့ရောက်အောင် သဒ္ဒါနည်းဖြင့်ဆွဲမခေါ်နိုင်။ Beatဟူသော\/\/\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစကားမှ Beating.Beater.Beaten ဟူသော စကားမျိုး ရောင်အောင် အင်္ဂလိပ်သဒ္ဒါနည်းဖြင့် သွယ်ယူ၍ရသော်လည်း မြန်မာသဒ္ဒါနည်းဖြင့် ရိုက်'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟူသောစကားလုံးကို အင်္ဂလိပ်စကားကဲ့သို့ ရိုက်တာ ရိုက်တင်း” ဟူ၍ ချဲ့ထွင်ယူရန်မဖြစ်နိုင်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှေးမြန်မာ သဒ္ဒါဆရာကြီးတို့အယူသီးပုံကို ဖော်ပြဦးမည်။သင်္သကရိုက်နှင့် ပါဠိတို့ခေတ်စားသည့်အကြောင်းကြောင့် ရှေး လူကြီးများ၏မျက်စိထဲ၌ မည်သည့်မြန်မာစကားမဆို သင်္သကရိုက်နှင့် ပါဠိမှ တိုက်ရိုက်ဆင်းသက်သည်ချည်းဟု ထင်မှတ်သည်။ သွားသည် လာသည် စသော ကြိယာတို့တွင်ပါသည့် “သည်” ဝိဘတ်ကို ရှေးသဒ္ဒါ ဆရာတို့က ပဋ္ဌမာဝိဘတ်ဟုခေါ်သည်။ သည်နှင့်ဆိုင်သမျှကို ဤသို့ ရေးသားဖွင့်ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သည်ဟူသည်၊ သိပုဒ်ပျက်၊ သိ၌ဣကို'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤပြု။ “သ”ကိုဤသို့ ကပ်၊ သည်ဖြစ်၏။ ဗုဒ္ဓနတ္ထ၊ကြဉ်ခြင်းနက်၊ တားမြစ်ခြင်းအနက်.. ဤ သည်ကို မထမာကတ္တားဟူ၍သာ ခေါ်ဆိုအပ်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းသို့ သဒ္ဒါကျမ်းကို ဖွင့်ပြသော ဆရာတော်မှာ အုတ်ဖို ဆရာတော် ဖြစ်သည်။ ဝိဘတ်ရသွယ် သင်္ကေတမှတ်ဖွယ် ́ဟူသော စာစုတို့ကို စွယ်တော်သျှောင်ရတု (၁၈၉၇ ခုနှစ် ဟံသာဝတီထုတ်) နောက် ပိုင်း၌ ထည့်သွင်းထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အုတ်ဖိုဆရာတော်အဖို့၌ မြန်မာဝေါဟာရ ဘယ်ဝေါဟာရ လာ လာ ပါဠိ၏စက်ကွင်းမှ မလွတ်ချေ။ ဥပမာ ကြ ဟူသောစကားသည် ဗဟုကာရမှလာသည် ဗဟုကိုချေ။ အကိုချေ၍ ရသို့ကပ်၊ ကြဖြစ်၏။ တို့”ဟူသော စကားလည်း ဗဟုမှပင်လာမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗဟု၌ဗကိုချေ၊ ဟု၌ဥကိုပြု၊ တို့ဖြစ်သော်၊ ဟကိုပြု၊ တို့ဖြစ် သတည်း။ အလွန်လျှင်ရှင်းသောသဒ္ဒါနည်းပါပေ။ ဤသို့သော အတ္တနောမတိများကြောင့် မြန်မာသဒ္ဒါကျမ်းများညှိနှိုင်းစရာ မရှိလေသလော ဟု တွေးတောစရာပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အုတ်ဖိုဆရာတော်ဘုရားသည် မြန်မာဝိဘတ်များဖြစ်သော သည်၊ က၊ မှာ၊ ကား၊ တွင်း၊ ၌၊ မှာ၊ ဝယ်၊ ကို၊ သို့ အား၊ နှင့်၊ ဖြင့်၊ကြောင့်၊ ၍၊ သတည်း၊ လတ္တံ့ စသောစကားလုံးတို့၏ ပြုဗ္ဗတ်ကို ပါဠိ မှ ဆင်းသက်ဟန်ဖြင့် အားလုံးကို ဖော်ပြနိုင်စွမ်းရှိသည်။ ဥပမာ '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖြင့်” ဟူသည် “ကရဏ ပုဒ်ပျက်တည်း။ “ကရဏ ပုဒ်၌၊ က၌\u003c\/span\u003e '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအ\u003c\/span\u003e' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုချေ။ ဖပြု။ ဖကိုရသို့ကပ်၊ ဏ၌\u003c\/span\u003e '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအ\u003c\/span\u003e'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုချေ၊ အင့်ပြု။ ကိုအင့်သို့ကပ်၊ ဖြင့်ဖြစ်၏။ အလွန်ယုတ္တိရှိသောနည်း၊ အလွန်လွယ်သောနည်း။ ဤနည်း ထိုနည်း တို့ကြောင့်လည်း ယခုကာလပုဂ္ဂိုလ်များက သတ်မတာလို့ စတ်မတာ” သည်က ခပ်ကောင်းကောင်းဟု အောက်မေ့ကြလေမလား။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖဦးထုပ်ဦးဖိုးစိန်ကြီး ရှိစဉ်က။ ။ မြန်မာသဒ္ဒါအတွက် အထောက်အထားများစွာ ပေးစွမ်းရှိသော ရှာဖွေစူးစမ်းချက်များ ပြုလုပ် ခဲ့သည်။ သူသည် ကျော်အောင်စံထားဆရာကို ကိုးကားလေ့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အချို့သောနေရာတို့၌ ဦးဖိုးစိန်သည် အုတ်ဖိုဆရာတော်ကဲ့သို့ အလွန်အမင်း အယူသီးသည် မဟုတ်ပါ။ ယုတ္တိယုတ္တာနှင့် ကြံဆထား သည်တို့ရှိပါ၏။ သူ၏အယူအဆကို အချို့ ခေတ်မီပညာရှင်တို့က သိပ် ပြီးမကြိုက်ကြချေ။ သို့သော် ဦးဖိုးစိန်သည် မြန်မာသဒ္ဒါသင်နည်းကိုမူ ပထမဦးစွာ အုတ်မြစ်ချပေးသူဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်မှတ်သားရဖူးသည့်ကား ဦးဖိုးစိန်၏ အမွေစားအမွေခံတို့လက်ထဲ၌ ဦးဖိုးစိန်၏သုတေသန စူးစမ်းရှာဖွေချက်တို့ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ဟု သိရှိရသည်။ ၎င်းတို့ကို ပုံနှိပ် ထုတ်ဝေသင့်လှပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးစွာပထမ ကြံဆောင်သူတို့သည် များသောအားဖြင့် အမှား တောထဲတိုး၍ အလုပ်လုပ်ရသူများ ဖြစ်သည်။ တဖြည်းဖြည်းတစ်စတစ်စနောမတိများကြောင့် မြန်မာသဒ္ဒါကျမ်းများညှိနှိုင်းစရာ မရှိလေသလော ဟု တွေးတောစရာပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အုတ်ဖိုဆရာတော်ဘုရားသည် မြန်မာဝိဘတ်များဖြစ်သော သည်၊ က၊ မှာ၊ ကား၊ တွင်း၊ ၌၊ မှာ၊ ဝယ်၊ ကို၊ သို့ အား၊ နှင့်၊ ဖြင့်၊ကြောင့်၊ ၍၊ သတည်း၊ လတ္တံ့ စသောစကားလုံးတို့၏ ပြုဗ္ဗတ်ကို ပါဠိ မှ ဆင်းသက်ဟန်ဖြင့် အားလုံးကို ဖော်ပြနိုင်စွမ်းရှိသည်။ ဥပမာ '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖြင့်” ဟူသည် “ကရဏ ပုဒ်ပျက်တည်း။ “ကရဏ ပုဒ်၌၊ က၌\u003c\/span\u003e '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအ\u003c\/span\u003e' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုချေ။ ဖပြု။ ဖကိုရသို့ကပ်၊ ဏ၌\u003c\/span\u003e '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအ\u003c\/span\u003e'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုချေ၊ အင့်ပြု။ ကိုအင့်သို့ကပ်၊ ဖြင့်ဖြစ်၏။ အလွန်ယုတ္တိရှိသောနည်း၊ အလွန်လွယ်သောနည်း။ ဤနည်း ထိုနည်း တို့ကြောင့်လည်း ယခုကာလပုဂ္ဂိုလ်များက သတ်မတာလို့ စတ်မတာ” သည်က ခပ်ကောင်းကောင်းဟု အောက်မေ့ကြလေမလား။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖဦးထုပ်ဦးဖိုးစိန်ကြီး ရှိစဉ်က။ ။ မြန်မာသဒ္ဒါအတွက် အထောက်အထားများစွာ ပေးစွမ်းရှိသော ရှာဖွေစူးစမ်းချက်များ ပြုလုပ် ခဲ့သည်။ သူသည် ကျော်အောင်စံထားဆရာကို ကိုးကားလေ့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အချို့သောနေရာတို့၌ ဦးဖိုးစိန်သည် အုတ်ဖိုဆရာတော်ကဲ့သို့ အလွန်အမင်း အယူသီးသည် မဟုတ်ပါ။ ယုတ္တိယုတ္တာနှင့် ကြံဆထား သည်တို့ရှိပါ၏။ သူ၏အယူအဆကို အချို့ ခေတ်မီပညာရှင်တို့က သိပ် ပြီးမကြိုက်ကြချေ။ သို့သော် ဦးဖိုးစိန်သည် မြန်မာသဒ္ဒါသင်နည်းကိုမူ ပထမဦးစွာ အုတ်မြစ်ချပေးသူဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်မှတ်သားရဖူးသည့်ကား ဦးဖိုးစိန်၏ အမွေစားအမွေခံတို့လက်ထဲ၌ ဦးဖိုးစိန်၏သုတေသန စူးစမ်းရှာဖွေချက်တို့ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ဟု သိရှိရသည်။ ၎င်းတို့ကို ပုံနှိပ် ထုတ်ဝေသင့်လှပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးစွာပထမ ကြံဆောင်သူတို့သည် များသောအားဖြင့် အမှား တောထဲတိုး၍ အလုပ်လုပ်ရသူများ ဖြစ်သည်။ တဖြည်းဖြည်းတစ်စတစ်စနှင့် အမှားမှအမှန်ရောက်အောင် ပြုပြင်သွားနိုင်သည်။ ယခုခေတ်၌ ကိုး ကားစရာ သဒ္ဒါကျမ်းမရှိဖြစ်၍ မြန်မာစာကိုထင်သလိုရေးနေကြရသည်။ သူတကာရေး၍မှားသည်ဟု သွေးကပြောသဖြင့် သိရပါသော်လည်း ဘာ့ကြောင့်မှားသည်ကို မပြောတတ်။ မှားချက်ကို အမှန်ရောက်အောင် လည်း မဆောင်ကျဉ်းနိုင်။ မောင်ဘသည် ဈေးသို့သွားသည်။ မောင်ဘ က ဈေးသို့သွားသည်။ မောင်ဘမှာ ဈေးသို့သွားသည်။ မောင်ဘကား ဈေးသို့သွားသည်စသော စကားအသုံးအနှုန်းတို့၌ သူ့အဓိပ္ပာယ်နှင့်သူ ရှိကြသည်ချည်းပင်။ သို့ရာတွင် ယခုအခါ၌ သူ့နေရာနှင့်သူမှန်အောင် သုံးတတ်သောပုဂ္ဂိုလ်များ အနည်းအပါးသာ တွေ့ရလေတော့သည်။ အချို့ စာရေးသူတို့စာရေးပုံမှာ ကိုယ့်စာကိုယ်ရေးရင်း၊ ရေးရင်း၊ ကတ္တား ပျောက်အောင် ရေးသည်။ တချို့သော စာရေးပါရဂူတို့ကမူ ကတ္တားနှင့်ကံ ခွဲခြား၍ မရနိုင်လောက်အောင် ရေးကြသည်။ ထိုရေးနည်းမှာ မိမိ ကိုယ်တိုင် တရားလိုဖြစ်လျက်နှင့် အချုပ်ခံရသောနည်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တောရွာတစ်ရွာ၌ ရိုက်မှုဖြစ်သည်။ ရိုက်သူမှာအမြဲတမ်း ကြက် ခိုးစားသူ သာဝဖြစ်သည်။ အရိုက်ခံရသူမှာ အဘိုးကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထိုအဘိုးကြီး၌ ခေါင်းတွင် နှစ်လက်မခန့် ပြသွားသည်။ ထို့ကြောင့် အဘိုးကြီးသည် ဂါတ်သို့သွား၍တိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂါတ်စာရေးက အဘိုးကြီး၏ခေါင်းပွဲကို ကြည့်ကာ မေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဘိုးကြီး ဘာဖြစ်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဘိုးကြီးက ဖြေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ကျုပ် သာဝ ရိုက်လို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့နှင့်ပင် အဘိုးကြီး အချုပ်ခံရသည်။ အဘိုးကြီးသည် အတီး၊ အတနှင့်မို့ ဘာမျှမပြောတတ်။ သို့သော်အတော်မခံချင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျုပ် သာဝရိုက်တာနဲ့ ဘာလုပ်ချုပ်ထားသလဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဟု ဒေါပါပါ နှင့် ဂါတ်စာရေးကို မေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂါတ်စာရေးက “အေးလေ၊ ခင်ဗျားက သာဝကို ရိုက်တော့ အချုပ်ခံရတာပေါ့လဗျာ” ဟု ဖြေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မဟုတ်ပါဘူးလေ။ ကျုပ်ကို သာဝရိုက်တာလို့ ပြောတာ” အဘိုးကြီးက မကျေမချမ်းနှင့် စောဒကတက်ခါမှာ ဂါတ်စာရေးက သဘောပေါက်ပြီး အဘိုးကြီးကို လွှတ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အင်း... ရေးသာ ရေးရတယ်။ ကိုယ့်စာလည်း သဒ္ဒါနည်းမှကျ ရဲ့ လား မသိပါဘူး။ “ကျုပ် သာဝရိုက်လို့” ဆိုတာလိုဖြစ်နေမှာလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သွေးသောက်မဂ္ဂဇင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှတ် ၄၆၊ နိုဝင်ဘာလ၊ ၁၉၄၉။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550823014549,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ab49d54e-e425-4cb9-8c07-4e13f24bb749.jpg?v=1730235036"},{"product_id":"မောင်ထင်-ာအုပ်နှင့်စာ","title":"စာအုပ်နှင့်စာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“သွေးသောက်အတွက် စာကလေးတစ်ပုဒ်လောက်ရေးဦးမှ”ဟူ၍ စိတ်ထဲ တွင် ကူးမိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဂန္တလောက” မဂ္ဂဇင်းထဲမှနေ၍ စာပေ သစ်၏ ခေတ်ကို အစမ်းပျိုးကြသော အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eယခုကာလ၌ တော်လှန်ရေးဟူသော ဝေါဟာရသည် ခေတ်စား လျက်ရှိသည်။ သို့သော် ထိုခေတ်စမ်းစာပေခေတ်က လုပ်ငန်းမှာ စာပေတော်လှန်ရေးလုပ်ငန်းသက်သက်ပင် ဖြစ်လင့်ကစား တော်လှန်ရေး ဟူသော ဝေါဟာရကို သုံးရကောင်းမှန်းလည်း မသိ၊ တော်လှန်ရေး ဟူသော ဝေါဟာရသည် ဦးခေါင်းထဲသို့ မသိမသာ ဝင်ရောက်လာ ပြန်ပါလျှင်လည်း လူထု၏ ထောက်ခံချက်ကို ကောင်းစွာ မရသေးသဖြင့် ထိုဝေါဟာရကိုပင်လျှင် ဦးခေါင်းထဲမှ နှင်၍ ထုတ်ခံရသည်။ သို့ရာတွင် ဂန္ထလောက မဂ္ဂဇင်းထဲ၌ အင်္ဂလိပ်လို ကျွန်တော် ရေးခဲ့သမျှသော ခေတ်စမ်းစာပေ ဝေဖန်စာ ဆောင်းပါးတို့တွင်မူကား (Literary Revolution) ဟူသော စကားကို တွင်တွင်သုံးခဲ့လေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eထို့ကြောင့် တော်လှန်ရေးစာပေများမှာ ခေတ်စမ်းစာပေဟူသော အမည်နှင့်သာလျှင် တင်းတိမ်ခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eသိပ္ပံမောင်ဝသည် အများနားလည်လွယ်သော စကား၊ အများနား လည်လွယ်သော ဝေါဟာရတို များဖြင့် ၎င်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဘဝ၏ကားချပ်ကလေးများကို ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်းနှင့် ရေးသည်။ ထိုအတွင်း ဇော်ဂျီသည် နက်နဲသည့်အတွေးများကို ပေါ်လွင်၍ အများ နားလည်လွယ်သော ဝေါဟာရများဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ ကဗျာများ ရေးစပ်သည်။ မင်းသုဝဏ်လည်း သိမ်မွေ့သောစိတ်ကူးယဉ်များ၊ လွမ်း ဆွတ်ကြည်နူးဖွယ်သော ဘဝဖြစ်စဉ်များကို နားလည်လွယ်သော စကား လုံးများဖြင့် ကဗျာ ရေးစပ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eယခုခေတ်မူ ခေတ်စမ်းစာပေ၏ဟန်မှာ ရိုး၍ပင်သွားချေပြီ။ သို့ သော် ထိုစဉ်က ကျွန်ုပ်တို့မှာ ခေတ်စမ်းစာပေခေတ် အထမြောက်ရေး အတွက် အတော်လုံးပန်းခဲ့ကြရသည်။ အများပြည်သူတို့က ထိုခေတ်ကို ဗြုန်းခနဲလက်ခံကောင်းသည်ဟု ယူဆကြသည်မဟုတ်။ ခေတ်စမ်းသမား တစ်စုတို့အား ထေ့လုံး၊ ကော်လုံး၊ ဆဲလုံးများဖြင့် ရေရွတ်ကြကုန်သည်။ စကားပြင်နှင့် ပတ်သက်၍ ခေတ်စမ်းသမားတို့ကို ဦးဘသန်း (ထိုစဉ်က ရာဇဝတ်ဌာနတွင် အလုပ်လုပ်နေသည်) က သိပ္ပံမောင်ဝ၏ စကားပြင် ကို ဖတ်ရသည်မှာ စက်ပျက်နေသော မော်တော်ဆိုင်ကယ်၏ အိပ်ဇော” ပိုက်မှ တဖွတ်ဖွတ်မြည်သော အသံနှင့်တူသည်ဟု ဆိုသည်။ ဇော်ဂျီ၊ မင်းသုဝဏ် စသော ခေတ်စမ်းသမားတို့၏ ကဗျာများမှာလည်း ကိုခွေး အရွယ် ကလေးငယ်တို့အတွက် သားချော့ကဗျာသာသာမျှသာ ရှိသည် ဟု အများက မှတ်ချက်ချကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eတက္ကသိုလ်ရှိ ခေတ်စမ်းသမားအချို့တို့မှာ ထိုဝေဖန်ချက်တို့ကို သိရှိရသောအခါ “အိမ်မြှောင်အမြီးပြတ်” သကဲ့သို့ ရှိရပေသည်။ ထို့ကြောင့် ခေတ်စမ်းသမားတစ်စုတို့သည် အင်္ဂလိပ်လိုတစ်မျိုး၊ မြန်မာလို တစ်ဖုံ၊ တက္ကသိုလ်မဂ္ဂဇင်းများတွင်လည်းကောင်း၊ ဒီးဒုတ်ဂျာနယ်၌လည်းကောင်း၊ သူရိယသတင်းစာ၌လည်းကောင်း အချေအတင်ဆောင်းပါးများ ကို အပြန်အလှန် ရေးကြကုန်၏။ ခေတ်စမ်းသမားဘက်က စောဒက တက်စရာရှိသမျှကို ပြည်သူအများအား တင်ပြပေးမည့် ပင်တိုင်သတင်း စာ မဂ္ဂဇင်းများများ မရှိချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eထိုအတွင်း ဦးထွန်းဖေ (ထိုစဉ်က ပြန်ကြားရေးဌာနဝန်ကြီး) သည် ဘိုင်ကျနေရာမှ တစ်စခန်းထ၍ '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာ့နေ့စဉ်”ကို တည်ထောင်လေ သည်။ ခေတ်စမ်းသမားတို့၏ ကျေးဇူးသည် မြန်မာ့နေ့စဉ်”(တစ်နည်း အားဖြင့်ဆိုလျှင် ဦးထွန်းဖေ) အပေါ်၌ များစွာ ရှိလေသည်။ အကြောင်းသော် တစ်မူကား မောင်ကကြီး၊ မောင်ခခွေး၊ ထဆင့်ထူးစသော ကလောင်အမည်အမျိုးမျိုးဖြင့် ရေးသားသော ခေတ်စမ်းသမားတို့၏ အာဘော်ဖြစ်သော ဆောင်းပါးတို့သည် မြန်မာ့နေ့စဉ်”ထဲ၌ ပါဝင်အသုံးတော်ခံခွင့်ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်ဆို လျှင် မောင်ကကြီးတို့က တစ်ဖက်၊ ရသေ့ဦးစိန္တာတို့က တစ်ဖက် ခေတ် စမ်းစာပေနှင့် ပတ်သက်၍ ကလောင်စမ်းကြသည်။ စာပေအကြောင်း ကလောင်စစ်ပွဲ ခင်းကျင်းနေသည့်အထဲမှ မြန်မာ့နေ့စဉ်” (တစ်နည်း အားဖြင့် ဦးထွန်းဖေ) သည် စုံစုံနစ်ရရှာလေသတည်း။ ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eကျွန်ုပ်တို့ခေတ်စမ်းလူသိုက်မှာ မြန်မာ့နေ့စဉ်ကြီးပျောက်ကွယ်သွား သည့်အတွက် နှမြောတသ ပူဆွေးမိသည် မှန်ပါ၏။ သို့သော် အလွမ်း သယ်ရုံမျှဖြင့် မြန်မာ့စာပေတော်လှန်ရေးကိစ္စကို အသက်ဆက်ပေးနိုင် မည် မဟုတ်ချေ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အာဘော်ကို ပပြတ်တင်ဆက်ပေးနိုင်သော.. ဂန္ထလောက”ကိုသာလျှင် အားကိုးအားထားပြုကာ ကလောင်ရှင် များ စုကြရလေသည်။ ယင်းသို့ စုကြသည့်ကိစ္စ၌ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဂန္ထလောက အယ်ဒီတာ ကိုခန့်အား ချန်လှပ်ထား၍ မဖြစ်ပြီ။ သူ့အရင်က သခင်ဘသောင်းသည် စာပေတော်လှန်ရေးအတွက် ချုံပိတ်ပေါင်းများကို ရှင်းလင်း၍ ခေတ်စမ်းလောကကို တီထွင်ပေးခဲ့ပြီ။ သို့သော် သူ့ခြေရာ ကို မှန်မှန်နင်းနိုင်သူမရှိလျှင် ကျွန်ုပ်တို့ ကြိုးပမ်းမှုမှာ နှောင့်နှေးစရာ အကြောင်းရှိပေသည်။ ကိုခန့်၏ လုံ့လကြောင့် သိပ္ပံမောင်ဝ၊ ဇော်ဂျီ၊ မင်းသုဝဏ်၊ သိန်းနေနွယ်၊ မောင်ထင်၊ ကုသ၊ မြကေတု၊ တက်တိုး၊ မောင်ဖြူး၊ နွယ်စိုး၊ ခင်လေးမောင် စသော ကလောင်ရှင်များနှင့်တကွ ကျွန်တော် ယခု ဗြုန်းခနဲ ကလောင်အမည်များ မမှတ်မိသော ပါမောက္ခ ဦးအေးမောင် စသည့် ကလောင်ရှင်များသည် ဂန္ထလောကထဲမှနေ၍ မြန်မာဂန္ထဝင်အသစ်ကို မြေစမ်းခရမ်းပျိုးခဲ့ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eသို့ရာတွင် ထိုကလောင်ရှင်များ ဤကဲ့သို့ မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင် စုဝေး နိုင်သည့်ကိစ္စ၌ ကျွန်ုပ်တို့၏ ခေါင်းဆောင်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်သော ကွယ် လွန်သူ ဒီးဒုတ်ဦးဘချို၏ ကျေးဇူးကိုလည်း မေ့ပစ်၍ ရနိုင်ကောင်းသည် မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eထိုခေတ်က စာရေးဆရာတို့သည် ခေတ်စမ်းစာပေတို့ကို အတော် ပင် မျက်စိစပါးမွေးစူးခဲ့ကြသည်။ သို့ရာတွင် ခေတ်၏ ပြောင်းလဲခြင်းကို မမှိတ်မသုန်စောင့်၍ ကြည့်နေကြသော စာရေးဆရာအချို့တို့သည် ခေတ်စမ်းစာပေကို ဝါးလုံးရှည်နှင့် သိမ်းကျုံး၍ မရမ်းခဲ့ကြပေ။ ပီမိုးနင်း ကဲ့သို့သော စာရေးဆရာကြီးတို့က အထူးပင် အားပေးလိုက်သေးသည်။ သို့ရာတွင် ဒီးဒုတ်ဦးဘချိုကဲ့သို့သော ရှေးဟောင်းမြန်မာအနုပညာရှင် တစ်ဦးက ခေတ်စမ်းစာပေအပေါ်၌ အကြင်နာကင်းမဲ့စွာ ဝေဖန်လိုက်ပါ က အတော်ပင် အသည်းထိတ်စရာ မဟုတ်ပါလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eတစ်နေ့သောအခါ (ပဲခူးကျောင်းဆောင်လား၊ အင်းဝကျောင်း ဆောင်လား ကျွန်တော် ယခုမမှတ်မိ) တစ်ခုသော ကျောင်းဆောင်ဝယ်မြန်မာစာပေနှင့် ပတ်သက်၍ ဟောပြောပွဲ၌ ဒီးဒုတ်ဦးဘချိုက “ခေတ်စမ်း ကဗျာ ́ကို ခေတ်၏ တိုးတက်မှုကြောင့် ပေါ်ထွန်းလာသော စာပေသစ် အဖြစ်ဖြင့် လက်ခံကြောင်း၊ သို့ရာတွင် မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုမူကို မပျောက်အောင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်အပ်ကြောင်း၊ မြန်မာကဗျာကိုမည်သို့ အသွင်ပြောင်းပြောင်း လေးလုံးတစ်ပိုဒ် ကာရန်ယူသည့်မူကို ဖျက်ဆီး ၍ မရ ကောင်းသည့်အကြောင်း စသဖြင့် အကျယ်တဝင့်ဟောပြောသွား လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eထိုသည်မှစ၍ ခေတ်စမ်းသမားအချို့တို့သည် ဒီးဒုတ်ဂျာနယ်၌ စုဝေးကြကုန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eဤသို့ စုဝေးနိုင်ကြသည့် အကြောင်းဇာစ်မြစ်ကို ရှာပြန်ပါလျှင် လည်း သခင်နုနှင့် တက်ဘုန်းကြီးသိန်းဖေတို့၏ ကျေးဇူးနှင့် ခေတ်စမ်း သမားတို့သည် မကင်းနိုင်ပေ။ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ စာပေထဲ၌ ပျော်မွေ့ ရင်း နိုင်ငံရေးကို လက်တွေ့ လုပ်နေကြသူ ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် ခေတ်စမ်း စာပေ၏ လှုပ်ရှားမှု၌ သခင်နုသည် မပါဝင်ခဲ့ပေဟူ၍ သာမန်အားဖြင့် ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် မင်းသုဝဏ်၊ ဇော်ဂျီ၊ သိပ္ပံမောင်ဝတို့နှင့် တစ်ပြေးတည်း ဂန္ထလောကတွင် ဝင်ရောက်ရေးသားခဲ့သူ မဟုတ်၊ ၁၉၂၅ ခုနှစ်ကစ၍ ဘာနဒ်ရှောကို အစွဲပြုကြီးစွဲကာ ပြဇာတ်ရူး ရူးနေသူ ဖြစ် သည်။ ပြဇာတ်တိုကလေးများကိုရေးကာ ဟိုသတင်းစာ၊ ဒီဂျာနယ် စသည်တို့ကို တစ်ပို့တည်း ပို့နေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eသို့သော် ၁၉၂၅ ခုနှစ်မှသည် ၁၉၃၀ ပြည့်နှစ်အထိ သခင်နုသည် ခေတ်စမ်းသမားများနှင့် ဆက်စပ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ၁၉၃၀ ပြည့်နှစ်၏ နောက်အဖို့၌ခေတ်စမ်းသမားများ ခေတ်လက်တည့်စမ်းနေကြသောအခါ သခင်နု၏ ပြဇာတ်များကို စာဖတ်ပရိသတ်တို့ ဖတ်ဖူးကုန်ကြပြီ။ သို့ သော် သူ့ကို စာဖတ်ပရိသတ်က ခေတ်စမ်းသမားစာရင်းထဲ ဆွဲမသွင်းခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သာမန်အားဖြင့်ဆိုသော် သခင်နုသည် ခေတ်စမ်းစာပေ ၏ လှုပ်ရှားမှုတွင် မပါဝင်ခဲ့ဟု အထက်က ကျွန်ုပ်ဆိုခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eတကယ်တမ်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် သခင်နုသည် သူ့ဟာသူ တစ် ဘာသာခရီးသွားနေသော်လည်း သူ့ အရေးအသားတို့ က သူ ၏ ခေတ်စမ်းသမားဘဝကို ဖော်ပြနေလေသည်။ ထို့ကြောင့် သခင်နု၏ အရေးအသားကို လက်ခံနိုင်သော ပရိသတ်အဖို့ ခေတ်စမ်း၏ အရေး အသားကိုလည်း လက်မခံနိုင်စရာအကြောင်း မရှိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eယခုအခါ သိန်းနေနွယ်ဆိုလျှင် ဘယ်သူပါလိမ့်မလဲဟု မေးကြ လိမ့်မည်။ သိန်းနေနွယ်သည် ဂန္ထလောကထဲ၌ “ငါ့လင်နှင့် ငါ့ငွေ” ကို ရေးသားခြင်းအားဖြင့် နောင်တစ်ခေတ်အဖို့၌ “တက်ဘုန်းကြီးသိန်းဖေ ဟူ၍ ထင်ရှားလာမည့် အရိပ်နိမိတ်များကို ပြလာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eငါ့လင်နှင့်ငါ့ငွေကို ကျွန်တော် မဖတ်ဖူးမီက သိန်းနေနွယ်ဟူ သော ကလောင်အမည်ကို ကျွန်တော် တွေ့ဖူးသည်။ ဘာမျှ မထူးခြား။ သိန်းဖေကိုလည်း ခဏခဏတွေ့ဖူးသည်။ ဘာမျှမထူးခြား။ ကိုခန့်က ပြောပြမှ “သိန်းဖေနှင့် သိန်းနေနွယ်” ဆိုသည်မှာ “တက်ဘုန်းကြီးနှင့် သိန်းဖေမြင့်” ကဲ့သို့ အတူတူပင်ဟု သိရသည်။ အဲသည်လိုဆိုတော့ လည်း ထူးခြားသည်။ ခေတ်စမ်းသမားတစ်ဦး တိုးလာ၍ တစ်အားတက် မိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eထို့နောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ မကြာမီပင်လျှင် ခေတ်စမ်းသမားတို့ သည် သိန်းဖေတည်းဖြတ်၍ ကိုခန့်က ထုတ်ဝေသော စာဆိုတော်” မဂ္ဂဇင်းတွင် စုဝေးကြကုန်လျက် စာပေလောကထဲ၌ လူစွာလုပ်လာကြ သည်။ သို့သော် ခေတ်စမ်းဘဝခရီးစဉ်မှာ နှင်းဆီပန်းများခင်း၍ ထားသော သားမွေးကော်ဇောကဲ့သို့ ချောမွေ့သည်မဟုတ်။ ဖုတ်လှိုက် ဖုတ်လှိုက်နှင့် အသက်ဝင်လာသော စာဆိုတော်” မှာ လေးငါးခြောက်လမျှ ကြာသောအခါ အသက်ထွက်သွားပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eယခုအခါ ခေတ်စမ်းခေတ်က ပျိုးခဲ့သော တော်လှန်ရေးစာပေသည် တော်လှန်ရေးစခန်းစဉ်အတိုင်း မှန်မှန်ချီတက်လျက်ရှိသည်။ လှုပ်ရှားမှု တစ်ရပ်၌ တန်ပြန်လှုပ်ရှားမှု ရှိစမြဲပင်။ တော်လှန်ရေး၌လည်း တန်ပြန်တော်လှန်ရေး ရှိရပေဦးမည်။ ကျွန်ုပ်တို့မှာ ယခုတိုင် တော်လှန်ရေး အသက်အငွေ့ကုန်ပြီဟုဆိုကာ နေသားတကျထိုင်နေ၍ ရသောဘဝသို့ မရောက်သေးချေ။ အကျဉ်းချုံးပြောရလျှင် တော်လှန်ရေး အနည်မထိုင် သေးပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eထို့ကြောင့် ခေတ်ဆန်းထက်ဆန်းကြယ်သော အရေးအသားမျိုးကို ယခုမျက်မှောက်၌ တွေ့ရသည်။ အမှန်မှာ ဆန်းတိုင်းဆန်းတိုင်း တော် လှန်ရေး မဟုတ်။ သစ်တိုင်းသစ်တိုင်း တော်လှန်ရေးမဟုတ်။ မြန်မာ တို့၏ ခေတ်သစ်စာပေ (ဝါ) တော်လှန်ရေးစာပေ၌ “သစ်” နှင့် “တော် လှန်” ဟူသော နာမဝိသေသနကို ငဲ့၍ အင်္ဂလိပ်ဝါကျသွားနှင့် အင်္ဂလိပ် အတွေးတို့ကို တိုက်ရိုက်ဘာသာပြန်ယူရုံမျှနှင့် ခေတ်သစ် (ဝါ) တော်လှန် ရေးစာပေမြောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။ ယင်းကဲ့သို့ စာပေမမြောက် နိုင်သည့်နောက် ပြည်သူ့စာပေဟူ၍ တစ်ဆင့်တက်လှမ်းနိုင်မည် မဟုတ် ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eသို့ရာတွင် ဤအနည်မထိုင်သေးသော တော်လှန်ရေးခေတ်၌ တော်လှန်ရေးသမားတို့သည် တော်လှန်ရေးအကြောင်းပြကာ ကိုယ်ကြိုက် တာ ကိုယ်လုပ်နေကြသည် မဟုတ်လော။ ဥပမာ - တော်လှန်ရေး အကြောင်းပြု၍ ငွေတိုက်ဖောက်သည်။ တော်လှန်ရေးအကြောင်းပြု၍ ရွာမီးရှို့ သည်။ တော်လှန်ရေးအကြောင်းပြု၍ ကိုယ့်အသွေးအသားတို့ကို ကိုယ်ကပင် သတ်သည်။ သို့ဖြစ်လေရာ စာပေသမားတို့သည်လည်း တော်လှန်ရေးကို အကြောင်းပြုကာ ကိုယ်ရေးချင်ရာ ရေးကြပေမည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550821900437,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_cbd455cf-e6ba-49c5-828d-8e6ffec90f59.jpg?v=1730235069"},{"product_id":"မောင်ထင်-ပုဂ္ဂလအဘိဓာန်","title":"ပုဂ္ဂလအဘိဓာန်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပုဂ္ဂလအဘိဓာန်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော် မှတ်မိသရွေ့ ပုဂ္ဂလအဘိဓာန် ဆိုသော ဝေါဟာရကို အမျိုးသားပညာဝန် ဦးဖိုးကျားက စတင် သုံးစွဲပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦးစီတို့၏ အကြောင်းကို ယေဘုယျအားဖြင့် အတ္ထုပ္ပတ္တိဟု ခေါ်ကြ၏။ ရဟန်းပုဂ္ဂိုလ် အကြောင်းကို ဆိုချင်လျှင် ထေရုပ္ပတ္တိ ဟူ၍ သုံးစွဲကြ၏။ စင်စစ် အတ္ထုပ္ပတ္တိ၏သဘောမှာ ကျယ်ဝန်းလှပေသည်။ ဆိုင်ရာ ပုဂ္ဂိုလ်၏ဘဝကို ရုပ်လုံးပေါ်အောင် ဖွဲ့နွဲ့ ရသော အဖွဲ့မျိုး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုခေတ်၌ လုပ်ငန်းဆောင်တာ အမျိုးမျိုးနှင့် စပ်လျဉ်း၍ လူ့အကြောင်း ကို ထိုလုပ်ငန်းနှင့် သက်ဆိုင်သမျှ သိလိုကြ၏။ အထူးသဖြင့် နိုင်ငံအစိုးရ၏ ပြည်သူ့ဝန်ထမ်းများနှင့် စပ်လျဉ်းလာလျှင် အစိုးရသည် မိမိ၏ဝန်ထမ်းအကြောင်း ကို မှတ်စုမှတ်တမ်း ပြုစုရစမြဲ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ထိုဝန်ထမ်း၏ အမှုထမ်း သော အကြောင်းအရာ အဖြစ်အပျက်တို့ကို ယုတ်စွအဆုံး “ဝန်ထမ်းမှတ်တမ်း”၌ ရေးမှတ်ထားလေ့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းအစဉ်ကိုလိုက်၍ ကိုယ်ရေးရာဇီဝင် ဟူသော ဝေါဟာရတစ်ခုကို ယခု ခေတ်၌ များစွာ သုံးစွဲနေကြသည်။ ထိုဝေါဟာရ ပေါ်ပေါက်ပုံ ဇာစ်မြစ်ကို လိုက်ကြည့်လျှင် ရဲစခန်း၏ အသုံးအနှုန်းတစ်ရပ် ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှေးခေတ်က ရာဇဝင်တွင်နေသော လူဆိုးသူဆိုးတို့၏အကြောင်း လိုရာ ဌာန “ဖိုင်” များတွင် မှတ်သားထားရသော ထုံးစံရှိသည်။ ယင်းတို့ကို အုပ်ချုပ်သူ အင်္ဂလိပ်တို့က မြန်မာလို ရာဇဝင် စာရွက်စာတမ်းဟု တိုက်ရိုက် အဓိပ္ပာယ်ရသော အမည်ကို ပေး၏။ ယင်းကိုပင် မြန်မာဆန်ဆန် “ကိုယ်ပဇဝင်” ဟု အမည် ပေးကြပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုခေတ်၏ မျက်စိနှင့် ယင်းဝေါဟာရကို စိစစ်သုံးသပ်ကြည့်လျှင် ခေတ်နှင့်မဆီလျော်သည်ကို တွေ့ကြရပါလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဦးစွာစဉ်းစားကြည့်လျှင် ရာဇဝင် ဟူသော စကားသည်ပင်လျှင် ခေတ်နှင့် အံမကိုက်ဟု ပြောစရာ ဖြစ်နေပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်ုပ်တို့ မြန်မာစကား ရိုးရိုးအသုံးအနှုန်းအတိုင်း မည်သူ မည်ဝါ၏ အကြောင်း၊ မည်သူ မည်ဝါ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိဟု ပြောဆို ရေးသားလျှင် ပို၍ ဆီလျော်ကောင်းမွန်လိမ့်မည်ဟု သဘောရရှိပါ၏။ ထို့ကြောင့်လည်း ယခုအခါ ကိုယ်ရေး အတ္ထုပ္ပတ္တိ ဟူသော ဝေါဟာရသည် တွင်ကျယ်စပြုလာပြီဟု ထင်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အနောက်တိုင်းတို့တွင် ထိုကိုယ်ရေးအတ္ထုပ္ပတ္တိမှာ လုပ်ငန်းဆောင်တာ ကိစ္စများနှင့် စပ်လျဉ်း၍ အတော်အရေးကြီးသည်။ လူဆိုသည်မှာ မိမိ ပတ်ဝန်း ကျင်၌ မိမိနှင့် ဆက်ဆံရမည့် ကိစ္စတို့အတွက် အချင်းချင်း သိလိုသော ဝါသနာ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စက်မှုလက်မှု ထွန်းကားလေလေ၊ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး သိဖို့ရာ လိုအပ်လေလေ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အင်္ဂလန်၌ ၁၈၄၉ တွင် မည်သူမည်ဝါသည် မည်သည့် ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပါသနည်း ဟူသောအချက်ကို ဝိသေသပြု၍ ဟူးစဟူး (Who's Who) ဟု ခေါ်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးစီဆိုင်ရာ အကျဉ်းချုပ် အတ္ထုပ္ပတ္တိ စာအုပ်ကို ပထမဆုံး ပုံနှိပ် ထုတ်ဝေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုစာအုပ်ကို ထုတ်ဝေခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပုဂ္ဂိုလ်တို့၏အကြောင်းကို အဘိဓာန်သဖွယ် စီစဉ်၍ ပြဆိုလိုသော ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်သည်။ ဦးဖိုးကျား သုံးစွဲသော ပုဂ္ဂလအဘိဓာန်နှင့် ကိုက်ညီသည်ဟု ဆိုရန်ရှိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းသို့ ပထမ ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေသော ပုဂ္ဂလအဘိဓာန်၌ ရှင်ဘုရင်၊ မိဖုရား၊ မင်းညီမင်းသား၊ မှူးမတ်နှင့် ပါလီမန် အမတ်များ၏ စာရင်းကို မှတ်တမ်းတင် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၈၆၈ တွင် မူလ “ဟူးစဟူး” စာအုပ် ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခွင့်ကို ပိုင်ရှင်တို့က အက်ဒမ်ဘလက် ဆိုသူအား အပိုင်ရောင်းချလိုက်ရာ ထိုလုပ်ငန်းကို ၎င်း ဘလက် နှင့် ဆက်ခံသူတို့က ယနေ့တိုင် လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်လျက် ရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာနိုင်ငံတွင် ပုဂ္ဂလအဘိဓာန် ပြုစုခြင်း လုပ်ငန်းကို သူရိယသတင်းစာ နှစ်ချုပ်လမ်းညွှန် စာအုပ်များ ထုတ်ဝေသော ခေတ်ကပင်လျှင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့ဖူး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မှတ်မိသရွေ့ ပြောရသော် ဒုတိယကမ္ဘာစစ် မဖြစ်မီ တစ်နှစ် နှစ်နှစ်လောက် ကာလတွင် ဒါရိုက်ထရီဟု ခေါ်သော လမ်းညွှန်စာအုပ်တစ်အုပ် ပေါ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစာအုပ်ကို ပြုစုသောအခါ ဖြစ်မြောက်အောင် လုံ့လဥဿဟပြုသော ပုဂ္ဂိုလ်တို့ အထဲတွင် မကြာမီက ကွယ်လွန်သွားရှာသော ဦးထွန်းညိုလည်း ပါဝင်၏။ ဦး ထွန်းညိုကား ပညာရေးနှင့် စပ်လျဉ်းသော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်၏။ သို့သော်အခြေအနေအရ လူဝင်လူထွက် ကြီးကြပ်ရေးဌာန ညွှန်ကြားရေးဝန်၊ ပြန်ကြားရေး ဌာန ညွှန်ကြားရေးဝန် စသည်တို့ကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာနိုင်ငံ လွတ်လပ်ရာသောအခါ ပြည်သူ့စာပေတိုက် သခင်ကျော်စိန် က လုံ့လဥဿာဟပြု၍ မြန်မာနိုင်ငံအတွက် “ဟူးဟူး” ခေါ် ပုဂ္ဂလအဘိဓာန်ကို ပြုစု၏။ ထိုစဉ်က ကျွန်တော်နှင့်တကွ မိတ်ဆွေအများသည် ဝါသနာအလျောက် မိတ်ဆွေဖြစ်သူ သခင်ကျော်စိန်အား ဝိုင်းဝန်း အကူအညီပေးခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုပုဂ္ဂလအဘိဓာန်ကို နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ပြန်လည်ပြင်ဆင် တည်းဖြတ်၍ ထုတ်ဝေ ခြင်းငှာ မတတ်နိုင်ပါ။ အခက်အခဲတစ်ရပ်မှာ ကာယကံရှင်တို့က မိမိတို့၏ ကိုယ်ရေး ကိုယ်တာတို့ကို ပုဂ္ဂလိက အဘိဓာန် မှတ်တမ်းအလို့ငှာ ပြောပြရန် ဝန်လေး သောကြောင့် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤအခက်အခဲမျိုးကို ကျွန်တော်လည်း ကိုယ်တွေ့ တွေ့ခဲ့ရဖူးပါသည်။ စွယ်စုံကျမ်းအတွက် အတ္ထုပ္ပတ္တိ ရေးရသောအခါ ဆိုင်ရာဆိုင်ရာတို့ထံတွင် မေးမြန်း စုံစမ်းသော် အများစုက အကူအညီပေးဖို့ရာ ဝန်လေးကြသည်ကို တွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် ခေတ်သည် တစ်စတစ်စနှင့် ပြောင်းလဲလာခဲ့လေပြီ။ ယခုခေတ်၌ အတ္ထုပ္ပတ္တိ စာပေအမျိုးမျိုးလည်း ပေါ်ပေါက်နေပြီ။ ထင်ရှားသော သက်ရှိပုဂ္ဂိုလ် တို့၏ ဆောင်ရွက်ချက် အမျိုးမျိုးတို့သည်လည်း သတင်းစာ၊ ဂျာနယ်၊ မဂ္ဂဇင်း တို့တွင် တွေ့နေကြရလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောင်တစ်ခေတ်တွင် ပုဂ္ဂလအဘိဓာန် ပြုစုရေးသည် များစွာ တွင်ကျယ် လာစရာ ရှိသည်။ သတင်းစာလုပ်ငန်း၌ ပုဂ္ဂလအဘိဓာန်တို့၏ အသုံးဝင်ခြင်းကို အကျယ်ချဲ့ ပြောစရာ မလိုပါ။ သတင်းစာသမားတိုင်း ကောင်းစွာသိပြီး ဖြစ်ကြ ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤအချက်သည်လည်း ပုဂ္ဂလအဘိဓာန် ပြုစုရေးကို တိုက်တွန်းပေးနေ သော အချက် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟံသာဝတီသတင်းစာ - ၂၃၊ ၄၊ ၇၈\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတ္ထုပ္ပတ္တိ ဝတ္ထု (၁) \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ရံရောအခါက စာပေဗိမာန် စာပေနှီးနှောဖလှယ်ပွဲ တစ်ခုတွင် အတ္ထုပ္ပတ္တိ စာပေ အကြောင်းကို စာတမ်းတင်သူ တင်၍ ဆွေးနွေးသူတို့က ဆွေးနွေးခဲ့ကြ၏။ ယင်းနှီးနှော ဖလှယ်ပွဲ၌ ဝတ္ထုများဖြင့် ရေးသားသော အတ္ထုပ္ပတ္တိ အကြောင်းကို လည်း ဆွေးနွေးဝေဖန် အကြံပေးခဲ့ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အတ္ထုပ္ပတ္တိနှင့် ဝတ္ထုတို့၏ မူလ အရင်းခံမှာ လူ့အကြောင်းကို ဖော်ပြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လူ့အကြောင်းကို ဖော်ပြသောအခါ လူနှင့် စပ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင် အကြောင်း၊ လူတို့ ခံစားနေကြသော စိတ်လှုပ်ရှားမှု ဝေဒနာ အကြောင်း၊ ဝေဒနာ စေတသိက်တို့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လူ့ဒုက္ခ သုခ အကြောင်း၊ လူ့အတွေး အခေါ် အကြောင်း၊ လူ့သမိုင်းအကြောင်း စသည်တို့ တသီကြီး ပေါ်လာလိမ့် မည်။ သို့သော် မည်မျှပင် အကျယ်ချဲ့ ထွင်စေကာမူ အဖြစ်အပျက် အကြောင်းအရာ တို့ကို စီကာပတ်ကုံး ဖွဲ့နွဲ့ ခြင်း သဘောတရားကိုသာ အရင်းခံအားဖြင့် တွေ့မြင် ရပါလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အကြောင်းအရာကို ဖွဲ့နွဲ့ရာ၌ အတ္ထုပ္ပတ္တိသည် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးတစ်ယောက် ၏ တကယ့်အဖြစ်အပျက် အကြောင်းအရာကိုသာ ဖွဲ့ ဆိုသည်။ ဝတ္ထုကား စိတ်ကူး နယ်ပယ်ထဲမှ ပေါက်ဖွားသည် ဖြစ်သောကြောင့် တကယ့်အဖြစ်အပျက် မဟုတ် နိုင်ရာ။ ဤသို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည် ဟူ၍ စိတ်ကူးဖြင့် မှန်းဆပြီးလျှင် ဖွဲ့နွဲ့ သော အကြောင်းအရာ အဖြစ်အပျက်များသာ ဖြစ်ချေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ရာတွင် သဘောသွားချင်း အခြေခံတူကြသည် ဖြစ်၍ အတ္ထုပ္ပတ္တိ ဟူ၍သော်လည်း စိတ်ကူးထားသော ဝတ္ထု ဖြစ်နေလေမည်လားဟု ထင်မှတ်စရာ ရှိ၏။ တကယ့်အဖြစ်အပျက် မဟုတ်သော်လည်း စိတ်ကူးပုံမှာ တကယ့်အဖြစ် အပျက်နှင့် နီးစပ်လွန်းလှသောကြောင့် ဝတ္ထုဟု ဆိုသော်လည်း အတ္ထုပ္ပတ္တိများ ဖြစ်နေမလား ဟူ၍လည်း ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စရာ အကြောင်းရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် ဝတ္ထု ရေးလိုသော် အတ္ထုပ္ပတ္တိဆန်ဆန် ရေးလျှင်လည်း ရသ မြောက်သည်။ အတ္ထုပ္ပတ္တိ ရေးလိုသော် ဝတ္ထုဆန်ဆန် ရေးလျှင်လည်း ရသမြောက် ၏။ ကျွမ်းကျင်သော အနုပညာရှင်သည် ဗဟိဒ္ဓ သဏ္ဌာန်ကို ကြိုက်သလို ခြယ်လှယ် မွမ်းမံစေကာမူ အဇ္ဈတ္တအနှစ်သာရမှာမူကား မိမိလိုရာ ဖန်တီးနိုင်သမျှ အောင်မြင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုတလော ကျွန်တော်သည် ဝတ္ထုဆန်သော အတ္ထုပ္ပတ္တိများကို ဖတ်ရှု ရသဖြင့် ဤဆောင်းပါးကို ရေးလိုက်ပါသည်။ ယင်းတို့အနက် သမိုင်းအတွက် ထူးခြားသော မှတ်တမ်းတစ်ခု အကြောင်းကို အနည်းငယ် တင်ပြလိုပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုခေတ် အချို့သော လူငယ်တို့သည် “လှသောင်း ကျောင်းထွက်” များ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုကျောင်းထွက်များသည် လှသောင်း” ဟူသောအမည်၏ ဂုဏ် . သတ္တိတို့ကို ကောင်းစွာ နားလည်ကြပေသည်။ သို့သော် သာမန် အရပ်သူအရပ်သား တို့အဖို့မှာကား အတိတ်ရာဇဝင်ကို ပြန်လည် ခင်းကျင်းပြပါမှ ထိုကျောင်း၏ ဂုဏ်ထူးဝိသေသကို နားလည်ကြလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရဲဘော်လှသောင်းကား အခြား မဟုတ်၊ ၁၉၄၉ ဧပြီ ၂၉ ရက်တွင် ရှမ်းစုရွာ တိုက်ပွဲ၌ မိမိ၏ တပ်မတော်အတွက်၊ မိမိ၏ ပြည်ထောင်စုဖွား တိုင်းရင်းသားများ အတွက်၊ မိမိ၏ နိုင်ငံတော်အတွက် အသက်ကို စွန့်လွှတ်ပူဇော်ခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ လူမျိုးနှင့် နိုင်ငံအတွက် အသက်ပေးခဲ့သော အာဇာနည် ယောက်ျားမြတ်ကို နိုင်ငံတော်က အောင်ဆန်းသူရိယ ဘွဲ့တံဆိပ်ဖြင့် ချီးမြှင့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောင်သောအခါ အောင်ဆန်းသူရိယ ရဲဘော်လှသောင်းကို မြန်မာ ပြည်ထောင်စုသား တစ်ရပ်လုံးက မမေ့နိုင်ကြစေရန် ၎င်း၏အမည်နာမကို ယူ၍ “အောင်ဆန်းသူရိယ လှသောင်း အထက်တန်းကျောင်း”ကို နိုင်ငံတော် အစိုးရက တည်ထောင် ဖွင့်လှစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသမိုင်းကြောင်းကို ထုတ်ဖော်ရန် ဆန္ဒဖြင့် တပ်ကြပ် မောင်ထူးက “အောင်ဆန်းသူရိယ လှသောင်း” အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ရေးသည်။ ဤသို့ရေးရာ၌ တပ်ကြပ် မောင်ထူးသည် အမှန်နှင့် နီးစပ်အောင် ကရိကထ များစွာ ခံယူ၍ ရေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စင်စစ် ရဲဘော် လှသောင်း၏ အကြောင်းမှာ စစ်မြေပြင်တွင် ကြားရမြဲ ဖြစ်သော\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဖောင်း ... ထိုင်း .. ရွှီး ... အုံး ... ဟူသော”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အသံဗလံများ၏ ဇာတိကို ဖွင့်ဆိုသော အကြောင်းများဖြစ်၍ မည်သည့်တိုက်ပွဲတွင် မည်သည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သေနတ်လက်နက် ကျည်ဆန်ဖြင့် မည်သည့်ရန်သူကို မည်သို့ခြင်းသည် ဟူသော သဘောမျှသာ ရှိလိမ့်မည်။ ယင်းသို့ဆိုလျှင် တပ်ကြပ် မောင်ထူး၏ စာမှာ စစ်ရေးပြ လေ့ကျင့်ခန်း ညွှန်းတမ်းမျှသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် ယခု ဝတ္ထုဆန်သော အတ္ထုပ္ပတ္တိ အဖွဲ့ တွင် တပ်ကြပ် မောင်ထူး သည် လူ့သဘာဝကို ဖွဲ့သည်၊ စစ်မြေပြင် သဘာဝကိုလည်း ဖွဲ့ သည်၊ စစ်ဖြစ်ရခြင်း အကြောင်းတရား ဖြစ်သော အာဃာတကိုလည်း ဖွဲ့ သည်၊ ထိုအာဃာတမှ လွတ်မြောက်ရေးကိုလည်း ဖွဲ့ သည်၊ ရဲဘော်လှသောင်းနှင့် သန္ဒာမေတို့၏ အချစ် ပဋိသန္ဓေတည်ပုံကိုလည်း ဖွဲ့ သည်၊ ရဲဘော်ရဲဘက် စိတ်ဓာတ်ကိုလည်း ဖွဲ့ သည်။ တိုင်းချစ်ပြည်ချစ် စိတ်ဓာတ်ကိုလည်း ဖွဲ့ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာရေးသူသည် အတ္ထုပ္ပတ္တိ ရေးရင်းနှင့် ဝတ္ထုဆန်လာသည်ကို စိုးရိမ် ကြောင့်ကြ ရှိဟန်တူသည်။ ဝတ္ထုဟု ဆိုသောအခါ တကယ့်အဖြစ်အပျက်ထဲ၌ စိတ်ကူးများကို ထည့်ရပေတော့မည်။ ထိုစိတ်ကူးသည် တကယ့်သဘာဝနှင့် တလွဲ တချော် ဖြစ်လျှင် အတ္ထုပ္ပတ္တိလည်း မမည်၊ ဝတ္ထုလည်း မမြောက် ဖြစ်သွား နိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာရေးသူက မိမိစိတ်ကူးကို အတ္ထုပ္ပတ္တိထဲ၌ ထည့်လိုက်သောအခါ တကယ်အဖြစ်အပေါ်၌ အခြေမခံနိုင်လျှင် အကြောင်းအရာတို့သည် တက်တက်စင် လွဲမှားနိုင်သည်။ ထိုအခါ စာရေးဆရာ၏ ဦးတည်ချက်ပင်လျှင် ပျောက်ပျက် သွားပေလိမ့်မည်။ ဤအကြောင်းများကြောင့် စိုးရိမ်နေဟန် တူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် တကယ့်အဖြစ်အပျက်ကို အနုပညာဖြင့် မွမ်းမံသောအခါ အနု ပညာက တကယ့်အဖြစ်ကို ဖုံးလွှမ်းခြင်း မပြုဘဲ မထင်ရှားသော အရာကို ထင်ရှားအောင် သိဒ္ဓိတင်ပေးနိုင်လျှင်မူကား မွမ်းမံခြင်းတည်း ဟူသော နောက်ခံကားပေါ်တွင် အတ္ထုပ္ပတ္တိသည် ထည်ထည်ဝင့်ဝင့်နှင့် မားမားမတ်မတ် ပေါ်လာစမြဲ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ ဖွဲ့နွဲ့နိုင်လျှင် အတ္ထုပ္ပတ္တိ အဖွဲ့ သည် အထမြောက်၏ဟု ဆိုရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တပ်ကြပ် မောင်ထူးက သူသည် ရဲဘော်လှသောင်းကို မီးမောင်းထိုး၍ ပြပါသည်။ သို့ရာတွင် ပတ်ဝန်းကျင် အဖြစ်အပျက်တို့သည် တိုင်းပြည်၏ အခြေ အနေတို့နှင့်အတူ မီးမောင်းထဲသို့ ဝင်လာပါသည်ဟု ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းကဲ့သို့ မီးမောင်းထဲ ဝင်လာသော အရာကို သဘာဝယုတ္တိ၊ အာဂမ ယုတ္တိ ရှိ မရှိ ချင့်ချိန်ကြည့်ကြရန် ဖြစ်သည်။ ယုတ္တိတန်သည်နှင့်အမျှ အတ္ထုပ္ပတ္တိ အဖွဲ့ ၏ အင်အားသည် ကောင်းလာရမည် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာဖတ်သူတို့အဖို့မှာကား စာရေးသူက မီးမောင်းထိုးပြသည့်အခါ အဓိက ဇာတ်ဆောင်သူ၏ သဏ္ဌာန် ပေါ်၏ မပေါ်၏ကို ချင့်ချိန်၍ အကဲဖြတ်ရန်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤကဲ့သို့ အကဲဖြတ်ကြည့်လျှင် စာရေးသူ၏ အနုပညာ ထုထည်ကို မြင်ရ ပါလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(ဟံသာဝတီသတင်းစာ - ၁၁၊ ၉၊ ၇၇ ]\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550820851861,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c387f54f-c357-4703-88a9-07f5af28ee94.jpg?v=1730235113"},{"product_id":"မောင်ထင်-ဘာသာစကားစစ်တမ်း","title":"ဘာသာစကားစစ်တမ်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာပေသုတေသန\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၉၂၀ ပြည့်နှစ်တွင် ရန်ကုန်ယူနီဗာစီတီဟု အမည်တွင်ခဲ့သော ရန်ကုန် တက္ကသိုလ်ကို တည်ထောင်သည်။ သို့ သော် ထို တည်ထောင်စ တက္ကသိုလ်ကို တက္ကသိုလ်စာသင်သားတို့က သပိတ်မှောက်ခဲ့ကြ၏။ ဤတွင် အမျိုးသားကောလိပ်ဟူ၍ ဗဟန်းရပ်တွင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမျိုးသားကောလိပ်သည် ယေဘုယျအားဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံ ပညာ ရေးစနစ် တိုးတက်ပြောင်းလဲလာစေရန် ဖန်တီးပေးခဲ့၏။ ပညာရပ်တို့ အနက် သမိုင်း၊ ပထဝီ၊ ပြည်သူ့နီတိ စသည်တို့ကို မြန်မာဘာသာဖြင့် သင်ကြားပို့ချပေးနိုင်စေရန် ကာယကံမြောက် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်ကား အမျိုးသားပညာရေးစနစ်ပင် ဖြစ်သည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ တစ်နေ့သော အခါ၌ နိုင်ငံခြားဘာသာစာပေမှတစ်ပါး အခြားပညာရပ်တို့ကို မြန်မာ ဘာသာဖြင့် သင်ကြားနိုင်ပါစေဆိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤကား ယေဘုယျတည်း။ အမျိုးသားကောလိပ် ပေါ်ပေါက်လာ သောအခါ မြန်မာစာနှင့် စာပေမြန်မာ့သမိုင်း စသည်တို့ကို ရှေးကထက် ပို၍ သုတေသနပြု၍ စနစ်တကျ တိုးချဲ့သင်ကြားလာခဲ့သည်။ ယခင်က တက္ကသိုလ် မြန်မာစာသင်ကြားခြင်းဆိုသည်မှာ ဇာတ်ကြီးဆယ်ဘွဲ့ ထဲမှဇာတ်တော်ကြီးတစ်ခုခုကိုလည်းကောင်း၊ မထင်ရှားသော ပျို့၊ ကဗျာ၊ လင်္ကာတစ်ခုခုကိုသော်လည်းကောင်း၊ သင်ကြားပို့ချပေးသော အဆင့်မျှ သာရှိ၏။ သမိုင်းကို သင်ကြားသည့်အရာ၌လည်း ဂရိသမိုင်း၊ ရောမ သမိုင်း၊ ဥရောပနိုင်ငံများသမိုင်း၊ အင်္ဂလန်နိုင်ငံသမိုင်း စသည်တို့ကို သင်ကြားပေးသည့် သဘောသာရှိသည်။ မြန်မာ့သမိုင်းကို စနစ်တကျ သုတေသနပြု၍ သင်ကြားပေးသော အခြင်းအရာမရှိချေ။ ဤအချက်ကို ကြည့်လျှင် အမျိုးသားကောလိပ်ကြောင့် မြန်မာစာ၊ စာပေ၊ သမိုင်းတို့ကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် နှံ့နှံ့စပ်စပ် သင်ကြားသော အစဉ်အလာသည် ဝိသေသတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် အမျိုးသားကောလိပ်သည် အသက်မရှည်ခဲ့ချေ။ အမျိုး သားကောလိပ် ဖျက်သိမ်းပြီးသောအခါ ထိုကောလိပ်မှ ကျောင်းသားကြီး တို့သည် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်၌ ဆက်လက်ပညာသင်ယူကြရသည်။ ထို အချိန်၌ တက္ကသိုလ်သပိတ်ကြီးက တောင်းဆိုလာသော အချက်အလက် တို့သည် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး သဘောတရားတို့ကြောင့် အခြေခံအား ဖြင့် အနည်းငယ် ပြည့်မြောက်လာကြသည်။ အမျိုးသားကောလိပ် အစဉ်အလာရှိသူတို့ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ တက္ကသိုလ်သပိတ်က ရည်ရွယ်ခဲ့သော အချက်အလက်တို့ကို မူတည်၍ ရန်ကုန်ယူနီဗာစတီအက်ဥပဒေ တိုးတက်ဖြစ်ထွန်းရေးအတွက် ဥပဒေ တွင်း ကြိုးပမ်းမှုများသည် အဆင့်ဆင့် ပေါ်ပေါက်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၉၂၅ ခုနှစ်တစ်ဝိုက် တက္ကသိုလ်ပညာရေးအခြေကို ပြန်ကြည့်လျှင် ဤသဘာဝကို တွေ့မြင်ကြရလိမ့်မည်။ ဤသဘာဝကြောင့် တက္ကသိုလ် မြန်မာစာ၊ စာပေ၊ သမိုင်းသင်ကြားရေးသည် တိုးတက်ပြောင်းလဲလာလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် ၎င်းတိုးတက်ပြောင်းလဲခြင်းကိစ္စ၌ မြန်မာစာပေဘက်တော်သား၊ အရင်းခံပုဂ္ဂိုလ်မရှိလျှင် အောင်မြင်မှုကို ရနိုင်ကြမည်မဟုတ် ချေ။ သို့သော် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်၌ ပါမောက္ခဆရာကြီး ဦးဖေမောင်တင် ရှိနေသည်။ ဆရာကြီးသည် ဆရာလင်း၊ ဆရာ၊ ပုဂံဝန်ထောက် မင်း ဦးတင်၊ ဝဇီရဗုဒ္ဓိ ဦးဖိုးစိန်၊ မစ္စတာမောင်မှိုင်းအမည်ခံ ဆရာလွန်း စသောပုဂ္ဂိုလ်တို့နှင့် တိုင်ပင်ညှိနှိုင်းအကြံဉာဏ်ယူကာ မြန်မာစာ၊ စာပေ၊ သမိုင်းသင်ကြားရေးကိစ္စတို့ကို တိုးတက်အောင် ကြံဆလုပ်ကိုင်ခဲ့လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသည်တွင် ပုဂံခေတ်၏ ကျောက်စာအရေးအသားတို့သည် မြန်မာစာပေသမိုင်းတွင် ဂုဏ်ကျက်သရေ တောက်ပစွာဖြင့် ထွန်းလင်း လာလေသည်။ ပုဂံခေတ်စာ၊ စာပေ၊ သမိုင်း၊ ဗိသုကာ၊ အနုပညာ၊ ပေါရာဏဝတ္ထုပစ္စည်း စသည်တို့ကို ပြည်သူတို့ ကောင်းစွာသိကျွမ်းခွင့် ရလာလေသည်။ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်သည် ပုဂံခေတ်၏အနှစ်သာရတို့ ကို သုတေသနပြု၍ ပြည်သူတို့အား တင်ပြခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤလုပ်ရပ်များ ဖြစ်ထွန်းလာခြင်းကြောင့် ပုဂံခေတ်စာပေအရေး အသားကိုမှီ၍ ခေတ်လူငယ်တို့ စာပေလမိုင်း ကပ်လာကြသည်။ ဤ အဖြစ်ကြောင့် ၁၉၃၀ ပြည့်တစ်ဝိုက်မှစ၍ မြန်မာစာပေသည် ပြန်လည် ဆန်းသစ်လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာစာပေသည် ပါဠိ၊ သက္ကတ၌ အတွေ့အကြုံရှိခြင်းကြောင့် ဖွံ့ဖြိုးဘိသကဲ့သို့ အင်္ဂလိပ်ဥရောပစာပေ အတွေ့အကြုံလည်းရှိလာသောကြောင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သုံးဆယ်ကျော် လေးဆယ်အတွင်းဝယ် တစ်စတစ်စ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာလေသည်။ အထူးသဖြင့် ယခု မျက်မှောက် ခေတ်တွင် ရန်ကုန်ဝိဇ္ဇာသိပ္ပံတက္ကသိုလ်နှင့် မန္တလေးဝိဇ္ဇာသိပ္ပံတက္ကသိုလ် တို့၏ အရိပ်အာဝါသထဲတွင် မြန်မာမှုအမျိုးမျိုး၌သာမက ဝိဇ္ဇာ၊ သိပ္ပံ၊ တက္ခနိုလိုဂျီဆိုင်ရာ ပညာရပ်တို့တွင် သုတေသနလုပ်ငန်းအမျိုးမျိုးတို့ကိုအပတ်တကုတ် ကြိုးစားအားထုတ်လာခြင်းကြောင့် မြန်မာစာ၊ မြန်မာ စကားတို့သည် အလွန်တရာ ကြွယ်ဝလာလေသည်။ ဝိဇ္ဇာပညာရပ်တို့ တွင် နိုင်ငံရေး၊ လူမှုရေးသိပ္ပံနှင့် ဒဿနိကဗေဒတို့သည် တစ်ရှိန်ထိုး တိုးတက်လာခြင်းကြောင့် အတွေးအခေါ်များ တိုးတက်သည်နှင့်လျော်ညီ စွာ မြန်မာစာ၊ မြန်မာစကားသည် နေ့စဉ်သုံး သိပ္ပံပညာ တိုးတက်သော အလျင်ကို လိုက်၍ ဖွံ့ဖြိုးလာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာနှင့်စကား ဤသို့တိုးတက်လာခြင်းကြောင့် စာပေတိုးတက်ပါ သည်ဆိုသောအချက်ကို အထူးပြောရန်မလိုချေ။ ယနေ့စာပေထဲတွင် မလိုလားအပ်သောပြဿနာများ ကြွင်းကျန်သေးသည်ကို ဝန်ခံရန် ရှိသော်လည်း တိုးတက်နေသော အစိတ်အပိုင်းတို့ ရှိနေသည်၊ ဖြစ်ထွန်း နေသည်၊ ချီတက်နေသည်ဆိုသည့်အချက်ကိုလည်း ကျွန်ုပ်တို့ အထင် မသေးသင့်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သုတေသနအရှိန်သည် မြန်မာစာပေထဲ၌ ဝင်ရောက်လျက်ရှိသည်။ ဤသည်ကား ကောင်းသောလက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာပေသုတေသနနယ်ကို ရှေ့သို့ ဆက်လက်တိုးချဲ့ တီထွင် လုပ် ဆောင်ရန်ရှိနေသည်။ ရန်ကုန်၊ မန္တလေး နှစ်မြို့စလုံး၌ ရှိနေကြသော စာပေအနုပညာရှင်တို့သည် ဤကိစ္စကို အသီးသီး ကြိုးပမ်းလျက်ရှိကြောင်း ကျွန်တော် ထင်မြင်မိပါသည်။ ထို့ကြောင့် ရန်ကုန်ကို ဦးတည်၍ ပြောသောအခါ မန္တလေးကို ပယ်၍မရကောင်းပါ။ ထိုနည်းတူပင် မန္တလေး ကို ဦးတည်၍ပြောသောအခါ ရန်ကုန်ကိုလည်း ပယ်၍မရကောင်းပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ရာတွင် မန္တလေးသည် မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှု ဘဏ်တိုက်ကြီး သဖွယ်ဖြစ်နေသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ အထူးဆင်ခြင်သင့်ပါသည်။ မန္တလေး သည် ပုဂံယဉ်ကျေးမှုနှင့် နေ့ချင်းပေါက် ဆက်စပ်နေပါသည်။ ထိုနည်း တူပင် ပင်းယ၊ စစ်ကိုင်း၊ အင်းဝ၊ ကုန်းဘောင်ခေတ်တို့၏ ယဉ်ကျေးမှုများသည် မန္တလေးနှင့် တစ်စပ်တည်း ဖြစ်နေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် စာပေနှင့်တကွ ဗိသုကာ၊ ဂီတ၊ ပန်းချီ၊ အက၊ အဆို စသည်တို့နှင့်ပတ်သက်သော အနုပညာအပေါင်းတို့သည် ယနေ့တိုင်ပင် မန္တလေး၌ စိုပြည်ရှင်သန်လျက်ရှိနေသည်ကိုလည်း ဂရုပြုသင့်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသဘာဝကြောင့်ပေလော မပြောတတ်၊ ယခုအခါ မန္တလေးမြို့ ၌ သုတေသနပညာရှင်အစုအပေါင်းတို့သည် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ယခုကဲ့သို့သော စာဆိုတော်နေ့တွင် စာပေနှင့်တကွသော အနုပညာအရပ်ရပ်နှင့် စပ်လျဉ်းသည့် ရှာဖွေမှုစာတမ်းများ၊ သုတေသနစာတမ်းများ၊ ဝေဖန်မှု စာတမ်းများ စသည်တို့ကို တင်ပြဆွေးနွေးလျက်ရှိကြောင်း တွေ့နေရ ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မန္တလေးသုတေသီတို့၏ စာတမ်းများကို ဖတ်ရှုကြည့်သောအခါ အင်းဝခေတ်ကို ပြန်ဖော်နေသော အခြင်းအရာအချို့ကို တွေ့ရသည်။ ပုဂံခေတ်သည် တည်ဆောက်သောခေတ်ဖြစ်သည်ဆိုလျှင် ပညာရှိတို့ လက်ခံနိုင်ကြလိမ့်မည် ထင်ပါသည်။ အင်းဝခေတ်ကား တည်ဆောက်ပြီး သည်တို့ ဖွံ့ဖြိုးအောင် ဆောင်ရွက်သောခေတ်ဟု ဆိုချင်ပါသည်။ အင်းဝ ခေတ်တွင် ပျို့ကဗျာ၊ လင်္ကာမော်ကွန်း၊ ရတု၊ သံပိုင်း၊ လူးတား၊ ဧချင်း စသည်တို့ မည်မျှထွန်းကားခဲ့သည်ကို မြန်မာစာပေသမိုင်း လေ့လာသူတို့ကောင်းစွာ သိရှိနားလည်ကြပါသည်။ ပုဂံခေတ်ကို သုတေသနပြုခဲ့ကြ သကဲ့သို့ အင်းဝခေတ်ကိုလည်း အသေးစိတ်၍ သုတေသနပြုကြရန် ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပုဂံခေတ်က “သူမြင့်လောက်သော အဓုံမ်းကိုယူ၍ သခင်ကဝံထု ၏” ဟူသော စကားပြေမျိုးကို ရေးသားရာမှ “သိုးကလေ၊ ပုပ္ပါးနတ်တောင်၊ အခေါင်မြင့်ဖျား၊ စုံတောပြား၌၊ နံ့ရှားကြိုင်လွင့်၊ ခါတန်ပွင့် သည်၊ ရွှေနှင့်ယိုးမှား ပန်းစကား”ဟူသော ကဗျာအရေးအသားသို့ တိုးတက်ခဲ့၏။ အင်းဝခေတ်၌ ကျောက်စာအရေးသားသည်ပင်လျှင် “ဝသုံး ဓရာ၊ မြေမျက်နှာဝက်၊ စောပန်နက်၍၊ နှစ်သက်မောင်နှံ၊ မြဲမြံဆုကောင်း၊တောင်းတုံမ်သကာ၊ ဖုရာသုမ်းလူ၊ သဗ္ဗညု” ဟူသော ကဗျာအဖွဲ့ အနွဲ့ မျိုးကို တွေ့လာကြရသည်။ ပုဂံခေတ်မှ အင်းဝခေတ်သို့ မျှော်ကြည့်သော် မည်မျှတိုးတက်နေသည်ကို သိသာနိုင်ရာသည်။          \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အင်းဝခေတ်အကြောင်းကို မီလိုက်သော နိုင်ငံခြားသားတို့က အင်းဝမြို့ကြီး၌ ရွှေတောင်ကြီး ပေါက်ဘိသကဲ့သို့ ရေးသားကြသည်ကို ဖတ်ရှုဖူးပါသည်။ အင်းဝခေတ်ကောင်းစားစဉ်က မြန်မာနိုင်ငံသည် အမှန်ပင် မြေကြီးက ရွှေသီးခဲ့ဖူးပါသည်။ အင်းဝကောင်းစားသည်နှင့် အမျှ အင်းဝယဉ်ကျေးမှုလည်း အထွတ်သို့ရောက်ခဲ့သည်။ ရှင်မဟာသီလ ဝံသ၊ ရှင်မဟာရဋ္ဌသာရ၊ ရှင်ဥတ္တမကျော် စသောပုဂ္ဂိုလ်တို့၏ အဖွဲ့ အနွဲ့ များနှင့် ထိုအဖွဲ့ အနွဲ့ ထဲတွင်ပါရှိသော အနှစ်သာရတို့သည် အင်းဝခေတ် ယဉ်ကျေးမှုအထွတ်သို့ ရောက်ခဲ့ပုံကို ပြဆိုပါသည်။ အခြားကဗျာနှင့် စကားပြေ အရေးအသားတို့၌လည်း အင်းဝခေတ် လူမှုရေး၊ နိုင်ငံရေး အတွေးအခေါ်တို့၏ မြင့်မားသော အခြေအနေကိုလည်း ပြဆိုပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အင်းဝခေတ်ကိုလေ့လာလျှင် မြန်မာတို့၏ အလယ်ခေတ်နှင့် ရီနေ ဆွန်ခေါ် ပြန်လည်ဆန်းသစ်ခြင်း သဘာဝတို့ကို ယုတ္တိယုတ္တာနှင့်တကွ သိနိုင်ကြရမည်ထင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် ယနေ့ကြိုးပမ်းလျက်ရှိကြသော ပညာရှင်ပုဂ္ဂိုလ်အပေါင်း တို့၏ လုံ့လဥဿာဟတို့သည် တစ်နေ့တခြား ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရင့်သန် လာပါစေဟု ဆုမွန်ကောင်း တောင်းလိုက်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟံသာဝတီသတင်းစာ၊ နိုဝင်ဘာ၊ ၁၉၇၀\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550816460949,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_76b1072f-b502-4444-824b-27b362ce6c2a.jpg?v=1730235145"},{"product_id":"မောင်ထင်-မြန်မာ့လယ်ယာ-မြေစနစ်","title":"မြန်မာ့လယ်ယာ မြေစနစ်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာ့လယ်ယာမြေစနစ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နိုင်ငံရေးသမားတို့က “မြေယာတော်လှန်ရေး” ဟူ၍လည်းကောင်း၊ အုပ်ချုပ် ရေးသမားတို့က “မြေယာစနစ်ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး” ဟူ၍လည်းကောင်း၊တောင်သူလယ်သမားတို့က “တောင်သူလယ်သမား တိုးတက်ကောင်းစား” ဟူ၍လည်းကောင်း အသီးသီး အသကအသက ယနေ့ကြွေးကြော်လျက် ရှိကြသည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သုံးဦးတို့၏ ကြွေးကြော်သံတို့သည် စကားအသုံးအနှုန်း အရ ခြားနားချက်ရှိသော်လည်း ရှိပေမည်။ သို့သော် ကြွေးကြော်သံတို့ ပေါ်လာစေသော အကြောင်းရင်းမှာ တစ်ခုတည်းပင်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအကြောင်းရင်းကား မြန်မာ့မြေယာစနစ် ဖြစ်သတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိတို့၏ ဘဝအခြေအနေ တိုးတက် ကောင်းမွန်လာ အောင် ကြံဆောင်နေကြသည်။ ယင်းသို့ ကြံဆောင်ကြရာ၌ မိမိတို့၏ ဘဝ အခြေအနေမှန်တို့ကို မသိပါဘဲလျက် လုပ်နည်းကိုင်နည်းကို သိနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် ဤလွတ်လပ်သောခေတ်ဝယ် လယ်သမားပင် ဟူလင့် ကစား မိမိ၏ပတ်ဝန်းကျင်နှင့်တကွ မိမိပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ဆက်စပ်ရာ ပြဿနာ များကို လေ့လာဖို့လိုပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတစ်ပါး လက်အောက်ခံဘဝသို့ ကျရောက်ခဲ့ရသော ရာဇဝင်တစ် လျှောက်လုံးတွင် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး မှီခိုအားထားရာ ဖြစ်သော လယ်သမား တို့သည် ဗြိတိသျှဟူသောအစွဲ၊ ဓနရှင်ဟူသောအစွဲ၊ မြေရှင်ဟူသောအစွဲတို့ကို ဖျောက်၍ အကြောင်းခြင်းရာအမှန်တို့ကို လေ့လာလိုသောဆန္ဒ ရှိခဲ့ကြစေ ကာမူ ထိုဆန္ဒပြည့်ဝအောင် မိမိတို့နှင့် ဆိုင်ရာပြဿနာများကို လေ့လာခွင့် မရခဲ့ကြပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်ုပ်က ဤသို့ဆိုသည်ရှိသော် “ဒီလယ်သမားများကို ဘယ်သူက မလေ့လာရဘူးလို့ ချုပ်ချယ်ထားသလဲ။ လူတစ်ဦးမှာ သူ့ဦးနှောက်ရှိလျှင်၊ ရှိတဲ့အလျောက် လေ့လာနိုင်တာပဲ” ဟု အချို့က စောဒကတက်ကြမည်ကို ကျွန်ုပ် တွေးမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူသတ္တဝါဟု ဖြစ်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ဝမ်းရေးသည် သူ၏ကံကြမ္မာကို ရှေ့ဆောင်လေတော့သည်။ ဝမ်းရေး ဖူလုံမှုအပေါ်၌ သူ၏ ကျန်းမာရေး၊ ပညာရေး၊ ကုသိုလ်ရေး စသည်တို့သည် တည်လာလေသည်။ ဝမ်းရေး ကျပ်တည်းလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လယ်သမားသည် ကျန်းမာရေး ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပြီ။ ပညာရေးကိုလည်း စိတ်မဝင်စားနိုင်။ ကုသိုလ်ရေး ကိုလည်း ဘေးချိတ်၍ ရတန်သရွေ့ ဘေးချိတ်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွှေပင်ငွေပင် တည်းဟူသော စပါးဆန်ရေကြွယ်ဝမှုတို့ အကြားတွင် လယ်သမား၏ဘဝမှာ တစ်နေ့လုပ် တစ်နေ့စား ဘဝဖြစ်လေရာ၊ ထိုအရေး ကြီး သုံးပါးကိုမျှပင်လျှင် လျစ်လျူရှုရသောအခြေတွင် လယ်သမားသည် မိမိနှင့်ဆက်စပ်ရာ ပြဿနာတို့ကို ဘယ်မှာ လေ့လာနိုင်အံ့နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် ရှေးခေတ်က အောက်မြန်မာနိုင်ငံရှိ လယ်သမားအဖို့ နံနက် မိုးလင်းသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကဏန်းထောင်ဖို့ ကို အာရုံပြုရသည်။ အလယ်ပိုင်း မြန်မာနိုင်ငံအတွက် ငါးရှဉ့်နှိုက်ဖို့ စိတ်စောရသည်။ အထက် မြန်မာနိုင်ငံအတွက် ပုတတ်လိုက်ဖို့ တွေးရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤနည်းနှင်နှင် သူတို့၏ပတ်ဝန်းကျင် ပြဿနာရပ်တို့မှာ ကဏန်း၊ ငါးရှဉ့်နှင့် ပုတတ် ပြဿနာများသာ ဖြစ်ခဲ့ကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် သည်နှစ်စပါးဈေး ဘာ့ကြောင့်ကျရသည်ကို မတွေးတတ်။ စပါးထွက် လှိုင်ပါလျက်နှင့် ချစ်တီးကြွေး ဘာ့ကြောင့် မဆပ်နိုင်သည်ကို မတွက်တတ်။ မိမိပတ်ဝန်းကျင်၌ စစ်တကောင်းကုလား အူရိယာကုလားတို့ ဘယ်ကရောက်လာသည်ကို မစုံစမ်းတတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဪ ... ငါတို့ လောကကြီးဟာ အရှင်သခင် အင်္ဂလိပ် အစိုးရမင်း တို့ စီမံဖန်တီးတော်မူတဲ့အတိုင်းပါကလား ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လယ်သမားသည် ဤသို့ညည်းတွားခဲ့၏။ ဦးစွာ ယင်းသို့ ညည်းတွား ရင်း ဖြစ်သမျှအကြောင်း အကောင်းချည့်ပဲ”ဝါဒကို လက်ကိုင်ပြုကာ ခေါင်းငံ့ ခံခဲ့ကြ၏။ သို့သော် ၎င်း၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် ကျရောက်နေသော ဖိနှိပ်ခြင်းအင်အားကို တစ်စတစ်စ မသိလိုက် မသိဘာသာ တော်လှန်လာ၏။ ဖိနှိပ်မှု အင်အားကို မခံနိုင်သည့်အဆုံး၌ ကုန်း၍ထ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါကျမှ မြေယာတော်လှန်ရေးဟူသော အသံလည်း ဝက်ဝက်ကွဲ မြည်လာ၏။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့ လယ်သမားများအဖို့ မြေယာတော်လှန်ရေး ဟူသည်ကို သဘောနှင့်သရုပ်ပါ ခွဲခြားကြည့်တတ်ဖို့ လိုပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြေယာစနစ်ကို ပိုင်းခြား ဝေဖန်ကြည့်ရာ၌ နောက်ကြောင်းတို့ကိုပြန် ၍ ကြည့်ရပေဦးမည်။ ဦးစွာ ပထမ၌ ကျွန်ုပ်တို့၏ ရိုးရာ စီးပွားရေးစနစ်သည် အသို့ ရှိလေသနည်းဟု စိစစ်ကြည့်ဖို့ လိုပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယနေ့ ပေါ်ပေါက်နေသမျှ မြေယာစနစ်ဆိုင်ရာ ပြဿနာဟူသမျှတို့သည် လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေး စီးပွားရေးစနစ်၌ ကပ်ငြိနေသော ဝေဒနာတို့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝေဒနာကိုသိမှ ဆေးချက် မိပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗြိတိသျှအုပ်ချုပ်ရေးခေတ် မတိုင်မီက မြန်မာ့စီးပွားရေးစနစ်သည် လယ်ယာစိုက်ပျိုးမှုအပေါ်တွင် မှီနေသည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုခေတ်၌ကဲ့သို့ အသပြာစီးပွားရေးစနစ် မဟုတ်ချေ။ ပြည်တွင်းထုတ်ကုန် ဟူသမျှကို ပြည်သူ ပြည်သား အချင်းချင်း ဖလှယ်၍သုံးစွဲသော စီးပွားရေးစနစ် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အသပြာရှိဖို့မှာ လူတို့အတွက် ပဓာနမဟုတ်။ စားသုံးကုန်ပစ္စည်းကို ပြည်တွင်းဖူလုံအောင် လုပ်နိုင်ဖို့သာ ပဓာနဖြစ်သည်။ လယ်သမား မောင်ဖြူ အဖို့ ဝမ်းစာစပါး လုံလုံလောက်လောက် ရှိသည့်အပြင်၊ အညာဒေသမှ နှမ်းဆီ စစ်စစ်ကို စားနိုင်အောင် မိမိလိုသလောက် နှမ်းဆီကို စပါးနှင့် လဲလှယ်နိုင် လောက်သော ထုတ်ကုန်လုပ်အားရှိဖို့ လိုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထုတ်ကုန်လုပ်ငန်းကို ကြည့်ပြန်လျှင် ပြည်တွင်းဝမ်းစာ ဖူလုံရေး အတွက် အလောတော်ပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လယ်သမား ကိုင်းသမား တို့အတွက် စိုက်ပျိုးရေးဟူသည်မှာ မိမိအဖို့ ဝမ်းစာဖူလုံရုံမျှသာ လုပ်ကိုင်သော စိုက်ပျိုးရေး ဖြစ်သည်။ မြန်မာနိုင်ငံထွက် စိုက်ပျိုးရေးကုန်စည်တို့မှာ မြန်မာနိုင်ငံအဖို့သာ ဖြစ်သည်။ ထိုစိုက်ပျိုးရေးစနစ်ကို အနောက်နိုင်ငံ ဘောဂ ဗေဒ ပညာရှိတို့က Subsistence Agriculture ဟုခေါ်သည်။ မြန်မာလို သက်သက်မှာ ပြည်တွင်းဝမ်းရေးဖူလုံမှုအတွက် စိုက်ပျိုးခြင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုဝမ်းရေးအတွက် စိုက်ပျိုးမှုသည် အမြတ်ထုတ်ရန် လုပ်ကိုင်သောစိုက်ပျိုးမှုနှင့် လားလားမျှမတူချေ။ အသပြာ စီးပွားရေးစနစ်ကလည်း မပေါ် သေးသဖြင့် ပစ္စည်းအပေါ်မှီသော စီးပွားရေးစနစ်အရ မြန်မာဘုရင်တို့ အခွန် အတုတ် ကောက်ခံရာ၌ပင်လျှင် ပစ္စည်းကို လုံးဝပဓာန ပြုခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုခေတ်က အခွန်တော်ခွဲပုံစာရင်းကို ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ငသရောက် ရွာမှ ထန်းလျက်၊ မကွေးမှ ဖန်ခါးသီး၊ ပုပ္ပားတောင်ကလပ်မှ ပန်းမျိုးစုံ၊ ဒလမှ ကွမ်းရွက်၊ ရေး-မြိတ်-ထားဝယ်မှ ဒူးရင်းသီး၊ တောင်ငူ ပုသိမ်နှင့် ရွှေကျင်မှ သဇင်ပန်း၊ ရခိုင်ပြည်မှ ကွမ်းသီး၊ ချင်းနယ်မှ စောင်ဖြူ စသည် တို့ကို တွေ့ရပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှေးသူဟောင်းတို့၏ခေတ်၌ ယခုကဲ့သို့ အမြတ်ထုတ်စနစ် များစွာ မရှိဘဲ ဝမ်းရေးဖူလုံရုံသာ ထုတ်ကုန်လုပ်ငန်းကို လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ယခုခေတ်အခေါ် မြေရှင်ကြီးစနစ်- အရင်းရှင်စနစ်တို့မှာ အခြေ မစိုက်နိုင်ကြသေးချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စင်စစ် ထိုခေတ်က လယ်ယာဟူ၍ များများစားစားမျှပင် မရှိသေး။ အင်္ဂလိပ် ရာဇဝင်ဆရာတို့၏ မှတ်တမ်းများအရ မြန်မာနိုင်ငံကို အင်္ဂလိပ်တို့ သိမ်းပိုက်သည့်ခေတ်တွင် တနင်္သာရီနယ်မှာ မြန်မာယိုးဒယားစစ်ပွဲတို့ကြောင့် အသီးအနှံမဖြစ်သော တောကြီးမျက်မည်း ဒေသများသာ ဖြစ်သည်။ ပဲခူးနယ် ကိုပင်လျှင် အင်္ဂလိပ် ရာဇဝင်ဆရာတို့က တောကြီးမျက်မည်း ကန္တာရကြီး ပမာ ဖြစ်နေပြီဟု အဆိုရှိသည်။ အထက် မြန်မာနိုင်ငံ၌ကား ယခုကဲ့သို့မဟုတ်၊ စိမ်းလန်းစိုပြည်သော စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းမှာ များစွာ ဖွံ့ဖြိုး၍ လူနေအိမ်ခြေ အလွန်များပြားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် စိုက်ပျိုးရေးစနစ်မှာ ဝမ်းရေးအတွက် စိုက်ပျိုးသောစနစ် ဖြစ်၍ ပြည်တွင်းဖူလုံမှုရှိခဲ့သည်။ ထိုခေတ်ကို ဘုရင်စနစ်ခေတ်ဟု ခေါ်တွင် ကြရစေကာမူ ရှေးမြန်မာဘုရင်တို့၏ သဘာဝသည် အနောက်နိုင်ငံ မြေရှင်ကြီး၊ အရင်းရှင်ကြီး၏ သဘာဝနှင့် အလုံးစုံ ထပ်တူထပ်မျှ မဟုတ်ခဲ့ချေ။ အာဏာ ၌သာ ယစ်မူးနေသော ဧကရာဇ် သဘာဝသည်သာ ပိုမို၍ ပေါ်လွင်ခဲ့လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eဗြိတိသျှတို့ မြန်မာနိုင်ငံတွင်းသို့ ချဉ်းနင်း ဝင်ရောက်၍ နိုင်ငံခြားသား အုပ်ချုပ်ရေးကို စတင် ထူထောင်လိုက်သောအခါ အခြေအနေမှာ ရုတ်ခြည်း လိုလို ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။ ထိုခေတ်က အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်မှာ ဘုရင့် စနစ် ဖြစ်စေကာမူ နေပြည်တော်မှတစ်ဆင့် သက်ဆင်းလာသော အုပ်ချုပ်ရေး အာဏာတို့သည် မြို့သိမ် ရွာသိမ်များ၌ပင်လျှင် သက်ဆိုင်ရာ မြို့သူကြီး ရွာ သူကြီးတို့ထံ ကိန်းအောင်းလျက်ရှိလေရာ၊ မြို့နယ်ကျေးရွာ စသည်တို့၌ ယခု ခေတ် ခေါ်ဝေါ်လေ့ရှိသော ဒေသန္တရ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ရေးကို ရပြီးဖြစ်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eသို့သော် ဗြိတိသျှ အုပ်ချုပ်ရေးခေတ်ရောက်သော် မြို့နယ်ကျေးရွာ တို့၌ ပျံ့နှံ့၍တည်နေသော အာဏာတို့ကို ရန်ကုန်မြို့ ဗဟိုအစိုးရအဖွဲ့က အားလုံး ချုပ်ကိုင်လာတော့သည်။ ထင်မြင်လွယ်အောင် ပြောရမည်ဆိုလျှင် မြန်မာဘုရင်လက်ထက်က အုပ်ချုပ်ရေး အာဏာတို့သည် ဘုရင့်ထံမှ လက် ဆင့်ကမ်း၍ မြို့နယ်ကျေးရွာတို့၌ ပျံ့နှံ့ တည်ခဲ့သည်။ ဗြိတိသျှတို့ ရောက်လာသောအခါ၌ကား မြို့နယ်ကျေးရွာ အုပ်ချုပ်ရေး အာဏာတို့သည် ဗဟိုချက်မ ဖြစ်သော အစိုးရ ဌာနချုပ်၌ လာ၍ စုနေသည်။ (ယခုခေတ်၌ ဒေသန္တရ အစိုးရအား အာဏာ လွှဲပြောင်းပေးရေးဟု ပြောဆိုနေကြသည်မှာ ဗဟိုအစိုးရ ၌ လာ၍စုနေသော အာဏာတို့ကို ရှေးနည်းအတိုင်းထက်ပို၍ မြို့ရွာ၊ နယ်ပယ် တို့ကို ဖြန့်ပေးစေလိုသော သဘောဖြစ်ချေသည်။) ရှေးခေတ်က ဘုရင်၏ အသက်ဦးဆံပိုင် အာဏာတို့သည် မြို့စား ရွာစားတို့ထံ သက်ဆင်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မြို့စား ရွာစားတို့သည် “ဓားပိုင်” များဖြစ်ခဲ့သည်။ ဗြိတိသျှ အုပ်ချုပ်ရေး၌ကား ဗဟိုအစိုးရသည်သာလျှင် “ဓားပိုင်” ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eအုပ်ချုပ်ရေးမူ ပြောင်းသည်နှင့်အမျှ စီးပွားရေးမူလည်း ပြောင်းခဲ့လေ ပြီ။ ဗြိတိသျှ နယ်ချဲ့စစ်တပ်၏ နောက်တော်ပါး၌ စစ်တပ်အား အထောက် အပံ့ပြုရသူ အိန္ဒိယတိုင်းရင်းသားများ လိုက်ပါလာကြသည်။ ထို နောက်တော်ပါ အခြွေအရံတို့အတွက် ဆုတော် လာဘ်တော်တို့မှာ ရခိုင်ပြည်နှင့် တနင်္သာရီ ပြည်ရှိ များစွာသော မြေရိုင်းများ ဖြစ်သည်။ ဗြိတိသျှတို့သည် ထိုမြေရိုင်းများ ကို တစ်ဧကလျှင် တစ်မတ်၊ ငါးမူး၊ တစ်ကျပ်နှုန်းဖြင့် အခွန်အကောက်ကို ယူကာ၊ နောက်တော်ပါတို့နှင့်တကွ ဗြိတိသျှတို့အား ကူညီသော တိုင်းရင်းသား တို့အား ဂရန်မြေအဖြစ်နှင့် လည်းကောင်း၊ ပတ္တာခံ မြေအဖြစ်နှင့် လည်းကောင်း ပေးကမ်းကြလေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550815445141,"sku":"","price":9000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ea87ec71-824f-4c5f-a209-73a5eddf48cd.jpg?v=1730235187"},{"product_id":"မောင်ထင်-မြို့အုပ်မင်းဆို-ဘုံရုံကဗျာ","title":"မြို့အုပ်မင်းဆို ဘုံရုံကဗျာ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁။ မြန်မာပြည် အုပ်ချုပ်ရေး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆယ်အိမ်ခေါင်းခြွေအရံ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e နှစ်လုံးပြူးသေနတ်ထမ်းပါလို့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောလမ်းကပြန်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလက်စွဲတဲ့ဥပဒေလှန်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟန်ပန်နှင့်လေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျေးရွာအက်” အမှုပွေတယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆယ့်နှစ်ထွေသံစုံတီးပါလို့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူကြီးတဲ့လေး။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၂\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူခွန်တော်အလွတ်ထားလို့ ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆယ်အိမ်စားပိုင်အခြေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ကြက်ဝိုင်းဆိုလက်ကိုတို့ပါဗျာ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမူးလို့ရယ်နေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကွမ်းဖိုးငွေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝေစုကွဲရအောင်တောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဥပဒေဘာမတတ်သော်လည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e မှုပွေအောင် ရွာကိုပတ်နိုင်ရဲ့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘယ်ဇာတ်ဘယ်လိုခင်းလိုက်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e မင်းဆယ်အိမ့်ခေါင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၃\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသတ္တိဆို ဘာမရှိသော်လည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုက်ပါဘိငါ့ကိုယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခွေးမှန်လျှင် လူမမှတ်ပါဘူး၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရိုက်တတ်သူဗိုလ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e မူးတယ်ဟေ့ ရဲရင်ဆို၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “မအေ” ကို ကော်ဆဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e လက်ထိတ်ကို အဖော်ထားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e တောသားတဲ့ဘဲ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယုံ တမ်းစကား\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသို့လျှင် ဤသူကြီး၊ ဤဆယ်အိမ်ခေါင်း၊ ဤရွာသားတို့သည် စည်းဝါးအံကိုက်၍နေလေသောကြောင့် မြန်မာပြည်ကြီးသည် တစ်နေ့ တခြား ကြီးပွားတိုးတက်၍ လာလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၆၊ ဇူလိုင်၊ ၁၉၃၇။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်အောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၂။ တိုင်းခန်းလှည့်လည်ခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတအီအီလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနွားနီနှင်မောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှည်းယဉ်အောင်း၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစွတ်ကြောင်းထင်ရာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလိုက်လျက်ပါသည်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါကိုယ်တော်မြတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖတ်ဖတ်ဆာမော\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခါးကြောမျက်မျက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခြင်မှက်ကိုက်ကိုက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတုံးတိုက်ကမ်းပဲ့ ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနယ်ကိုလှည့်သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအို ဘယ့်အိမ်ရှင်မြင်စေချင်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၈၊ သြဂုတ်၊ ၁၉၃၇။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်အောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၃။ သမ္မန်ပြောတာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြို့အုပ်မင်းသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောတွင်းမြိုင်အောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရီးရောက်သော်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ထောက်စခန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွာကိုလှမ်းစို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရော်ရမ်း၍သာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနေရရှာဘိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ငါ၏နောက်ပါး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတဝါးဝါးနှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအားတိုင်းငိုက်မျဉ်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာရေးကြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူကြီးဘယ်ကြောင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရီးထောင့်သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖြောင့်ဖြောင့်သာလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ့ကိုတင်” ဟု၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုပင်ဆိုချင်း ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြို့အုပ်မင်းလည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်ကြင်းပင်အောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ခိုဝင်ရောက်ကာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပစ်လှဲရှာသည်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝမ်းဟာလွန်း၍ ဆာသောကြောင့်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၂\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအခါလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမင်းလုင်“လည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသော့လျင်မကြာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွာသို့ချဉ်းပြီး၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူကြီးကိုရှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e အပါထံရင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရှေ့တော်သွင်းသည်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြို့အုပ်မင်းက ဆူသောကြောင့်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၃\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရှေ့ထံမှောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူကြီးရောက်၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှမ်းထောက်မကြို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဧည့်ဝတ်လိုသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုထိုခြင်းရာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေးတုံပါလျှင်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောင်းရာစကား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထောက်ထားသက်သေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအထွေထွေကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချင့်လေလတ်သော်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရုံးတော်ပြောတာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆင့်စာလွှာကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ခါလက်ဆင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကမ်းလှမ်းလင့်၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထုတ်ဆင့်သမ္မန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတည်ပြုဟန်နှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအစီရင်ခံ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမမှန်ဝေဝုစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတီအေ” ထုတ်၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချောင်အုပ်သူစား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမသွားခရီး၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤသည်နည်းကြောင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဆင့်ပြီးနို့တစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမရောက်ဖြစ်ဘဲ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်လစ်စခန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖြစ်ပုံဆန်းကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပင်ပန်းဟိုက်တုန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကုန်ကုန်ပြောက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e မောရပြန်မည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသမ္မန်ပြာတာ ညာသောကြောင့်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၉၊ ဩဂုတ်၊ ၁၉၃၇။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်အောင်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550814396565,"sku":"","price":900.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b5bc9634-8fc8-499c-9647-6e774186cfd0.jpg?v=1730235229"},{"product_id":"မောင်ထင်-လူလားမြောက်သောအရွယ်","title":"လူလားမြောက်သောအရွယ်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော်လှန်ရေး၌ လိုနေသောအချက်တစ်ခု\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eကျွန်တော် ယခုရေးပြသောအချက်တို့ကို စဉ်းစားလာခဲ့သည်မှာ ကြာ ပါပြီ။ သို့သော် ကျွန်တော်စဉ်းစားနေသည်မှာ မပြီးပြတ်သေးပါ၊ မဆုံး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသေးပါ။ ထို့ကြောင့် နောင်ကိုလည်း ဆက်လက်စဉ်းစားပြီးလျှင် သဘော တရားရေးရာနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ပညာရှင်တို့၏ ကျမ်းအစောင်စောင်ကို ဖတ်ရှုကာ ဒိဋ္ဌဓမ္မတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရပါဦးမည်။ ထို့ကြောင့် ယခု ရေးသောကိစ္စကို အတွေးအခေါ် အယူအဆများအား နိဒါန်းပျိုးပေး သော သဘောမျှသာဟု နှလုံးပိုက်ကြစေလိုပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eအကယ်၍ ကျွန်တော်က အတွေးအခေါ်တို့ကို နှိုးပေးသောကြောင့် အတွေးအခေါ်ရှိသူ ပညာရှင်တို့ နိုးကြားလာပြီးလျှင် နည်းလမ်းများ ကြံဆလာကြပြီဟုဆိုပါက ကျွန်တော် နှိုးဆော်ပေးရကျိုးနပ်ပြီဟု ယူဆရ ပါလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eကျွန်တော်တို့သည် တော်လှန်ရေးဟု ပါးစပ်မှ အမြှုပ်စီစီထွက် အောင် ယနေ့ပြောဆိုနေကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eဂျပန်တော်လှန်ရေး၊ အင်္ဂလိပ်တော်လှန်ရေး၊ လူမှုတော်လှန်ရေး၊ မြေယာတော်လှန်ရေး၊ ဘာတော်လှန်ရေး၊ ညာတော်လှန်ရေး စသဖြင့် တော်လှန်ရေးပေါင်းမျိုးစုံအောင် ကျွန်တော်တို့ ပြောဆိုနေကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eကျွန်တော်တို့၏ တော်လှန်ရေးသည် အမှန်ပင် ကျယ်ပြန့်ပါ၏။ ဥပမာဆိုပါစို့ ကျွန်တော်တို့၏ တော်လှန်ရေးသည် တောင်ဘက် တော့သောင်အငူမှသည် မြောက်ဘက် ခါကာဘိုရာဇီအထိ အလျားအားဖြင့် မိုင်ပေါင်း ၁၃ဝဝ ခန့် ကျယ်ပါသည်။ တစ်ဖန် အနောက်ဘက် နတ်ဖြစ် မှသည် အရှေ့စူးစူး ကျိုင်းလတ်နယ်ရှိ မဲခေါင်မြစ် စီးဆင်းဖြတ်သန်းရာ ဒေသအထိ အနံအားဖြင့် မိုင်ပေါင်း ၆၀၀ ခန့် ကျယ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eသို့သော် ကျွန်တော်တစ်ခါထပ်စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ကျွန်တော် တို့၏ တော်လှန်ရေးသည် အဘယ်လောက် နက်ပါစည်း။ နည်းကား ခေတ်သစ်စာပေအရေးအသားနှင့် လျှင် ဘယ် လောက် နက်ရှိုင်းပါသနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eအရေပြားတစ်ထောက်နက်သလော။ နှမ်းတစ် စေ့တဆက် နက်သလားတစ်လက် တစ်ကိုက်၊ နှစ်ကိုက်၊ တစ်မိုင်၊ နှစ်ပိုင်၊ အဘယ်ပါသည်ဘုရားစူးစေ့ ကျွန်တော်လည်း သည်အထိတော့ နားမလည်၏။ နားမလည်သည့်နေရာတွင် ကျွန်တော်သည် နိုင်ငံပါရဂူ နီးနီး လိုက်နိုင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eတစ်ရံရောအခါက ကျွန်တော်သည် ဆားဖျက်ရာ အရပ်ဖြစ်သော ဆားကျင်းရွာကလေးသို့ ရောက်ခဲ့ပါ၏။ ဆားချင်းတိုက်ကျေးရွာများ ဒေသတွင် ရှေးယခင်က စပါးကောင်းစွာမထွက်သော လယ်မြေတို့ကို ယခုအခါ ပတ်ချာဝိုင်း၌ ဘူဒိုဇာနှင့် တာဖို့ထားပါသည်။ ၎င်းတာ အတွင်းမှ ရေတို့ကိုလည်း အဝင်အထွက် မျှတအောင် ရေကာတာများကို လည်း ဆောက်လုပ်ထားပါသည်။ ထိုအစီအစဉ်မှာ လယ်မြေတို့ကို ပြန်လည်ထူထောင်သော အအစဉ်တစ်ရပ် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eဆားကျင်းမှအပြန်တွင် ကျွန်တော်သည် ရှေးခေတ်က ငါးကျပ်ပဲတင်းတန် ကော်ဖိနပ် (Gumboot) နှင့် ကွင်းစစ်ခဲ့သော လယ်မြေများကို ဖြတ်သန်းကာ တစ်ရွာဝင်တစ်ရွာထွက်နှင့် လာခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eတစ်နေရာတွင် အုန်းသီးများကို အပင်မှချ၍ အုန်းရည်သောက် ကာ ကျေးရွာသားတစ်ဦး၏ အိမ်တွင် အပန်းဖြေခဲ့ပါသည်။ ထိုအိမ်ရှင် မှာ ဗြိတိသျှခေတ်၊ ဂျပန်ခေတ်၊ မြန်မာ့ခေတ်တည်းဟူသော ခေတ်သုံး ခေတ်ကို ကျော်လွှားခဲ့သည့် လယ်သမားကြီးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“အင်း- လွတ်လပ်ရေးရပြီဆိုတော့ ရှေးတုန်းက ခင်ဗျားတို့ အား စိုက်ခွန်စိုက်ထွန်ယက်ပါမှ တစ်ဧကကို စပါး ၁၅ တင်းမျှ မထွက်တဲ့ နေရာတွေဟာ အခု တင်းအစိတ် သုံးဆယ်ထွက်တော့မယ်။ ဒီတော့ ဘယ့်နှယ်လဲဗျ။ တိုးတက်လာကရော မဟုတ်လား”ဟု ကျွန်တော်သည် စကားရောဖွရောနှင့် ပဋိသန္ဓာရပြုမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eလယ်သမားကြီးသည် ကျွန်တော့်ကို ဘာကောင်မှန်းမသိ၍ စကားဟက်ဟက်ပက်ပက် မပြောပါ။ သို့သော် ကျွန်တော်နှင့်ပါလာသော အဖော်များက ကျွန်တော် ဘာကောင်မျှမဟုတ်ကြောင်း အမွှမ်း တင်ကြသောအခါ သူ၏မျက်နှာမှာ သူပြောချင်တာတွေကို ပြောချင်ကြောင်း အရိပ်လက္ခဏာပြလာပါသည်။ ထိုအခါ ကျွန်တော်က အုန်းပင် အောက်၌ အုန်းရည်သောက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပြီဟု စကားရိပ် ပေးလိုက် မှ၏။ ကျွန်တော်၏အဖော်များလည်း အုန်းပင်အောက်သို့ သွားကြ ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eလယ်သမားကြီးနှင့် ကျွန်တော် နှစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်သောအခါ လယ်သမားကြီးက “အင်း ... ဟုတ်ပါတယ်၊ တိုးတက်တာလဲ တိုး တက်တာပေါ့ ခင်ဗျာ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူဘာပြောပြော ကျုပ်တို့မှာတော့ ဒီသူကြီးနဲ့ ဒီပုလိပ်ကို ကြည့်ပြီး ပေါင်းနေရတာပေါ့ ဗျာ” ဟု ဆိုလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eသူ၏စကားသည် တော်လှန်ရေး၏ အတိမ်အနက်ကို ကျွန်တော့် ဘာသာကျွန်တော် တိုင်းတာကြည့်နိုင်ရန် တိုင်းတာနည်းကို ညွှန်ပြ ခဲ့သည်ဟု ကျွန်တော်အယူရှိမိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eမှန်၏။ ကျွန်တော်တို့သည် တော်လှန်ရေးစကားကို ထည်လဲနှင့် ပြောဆိုနေကြပါ၏။ သို့သော် လယ်သမားကြီးပြောစကားအတိုင်းဆို လျှင် ဗြိတိသျှခေတ်တုန်းကလည်း ဒီသူကြီးနှင့် ဒီပုလိပ်၊ ဂျပန်ခေတ် တုန်းကလည်း ဒီသူကြီးနှင့် ဒီပုလိပ်၊ မြန်မာ့ခေတ်သို့ ရောက်လာပါ လျှင်လည်း ဒီသူကြီးနှင့် ဒီပုလိပ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eလယ်သမားကြီးသည် ရဲဟူသော စကားကိုပင် မသုံးစွဲသည်ကို ကျွန်တော် ဝမ်းနည်းစွာနှင့် သတိပြုမိ၏။ ဘယ်လိုပါလိမ့်။ ကျွန်တော်တို့ တစ်နေရာရာမှာ ဟာနေပြီထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eကျွန်တော်တို့သည် ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ရေးဟု ဆိုခဲ့ကြ၏။ ဒေသန္တရ အုပ်ချုပ်ရေးဟု ပြောခဲ့ကြ၏။ ဒီမိကရေစီဟု ဟစ်အော်ခဲ့ကြ၏။ ဗျူရို ကရေစီ မလိုချင်ဟု ကြွေးကြော်ခဲ့ကြ၏။ သို့သော် လယ်သမားကြီး ပြောပုံက ဘာမျှမထူးပါကလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eဤခေတ်၌ ဗျူရိုကရေစီသည် အဘယ်ကြောင့် ကြီးထွားနေပါ သေးသနည်း။ တစ်ရံရောအခါကပင်လျှင် ဤဗျူရိုကရေစီ ကြီးထွားမှု ကို အကြောင်းပြု၍ တော်လှန်ရေးခေါင်းဆောင်ပိုင်းကပင်လျှင် သတိ ပေးခဲ့သေးသည် မဟုတ်လော၊ ဤကိစ္စကို သုတေသနပြုဖို့ကောင်း၏။ ပြည်သူ့ဝန်ထမ်း ကော်မရှင်ဖွဲ့ပြီး မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းမှသည် တောင်ဝင် ရိုးစွန်းသို့ ကမ္ဘာတစ်ပတ်လှည့်၍ စုံစမ်းရေးလုပ်လိုက်ရလျှင် ဗျူရို ကရေစီကြီးထွားပုံ ကြီးထွားနည်းများကို ပို၍ပို၍ သိရှိလာကြပြီး ပို၍ ပို၍ ကြီးထွားလာဦးမည်လော မပြောတတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံသားအားလုံးသည် တောင်သူလယ်သမားမျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာကြသည်ချည်းပင်ဖြစ်၏။ လူဦးရေ တစ်ရာ လျှင် ၇၅ ယောက်ကျော်ကျော် ၈ဝ ခန့်မှာ တောင်သူလယ်သမားချည်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eဘယ်ခေတ်၌မဆို ပြန်၍ကြည့်လျှင် တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ် မင်းလုပ် နေကြသူများသည် အသမ္ဘိန္နခတ္တိယနွယ်လာ မဟာဆီ မဟာသွေးများ ချည်း မဟုတ်ကြချေ။ မြန်မာဘုရင်တို့၏ လက်ထက်၌ပင်လျှင် တောင် သူလယ်သမား သားမြေးများကို အုပ်ချုပ်ရေးထဲဆွဲသွင်းပြီးလျှင် မှုထမ်း ရာထမ်းအဖြစ်ဖြင့် အသုံးချခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eဗြိတိသျှတို့ မြန်မာနိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်လာသောအခါ၌မူကား မင်းမျိုးမင်းနွယ်တို့ကို ပင်စင်အငြိမ်းစားပေးပြီးလျှင် ခပ်လှမ်းလှမ်း၌သာ ထားခဲ့သည်။ သာမန်တောင်သူလယ်သမား သားမြေး အရပ်သူ အရပ် သားတို့ကိုသာ အများဆုံး ပထမရွေးချယ်၍ မင်းမှုထမ်းစေသည်။ ထို့ကြောင့် ယခုခေတ်သူကြီးမှအစ တိုင်းမင်းကြီး၊ အတွင်းဝန် စသည်တို့ အထိ ယေဘုယျအားဖြင့် တောင်သူလယ်သမား မျိုးရိုးသာဖြစ်ဘိ၏။ သို့သော် ဗြိတိသျှတို့သည် တောင်သူလယ်သမား သားသမီးများကို မင်း စိတ်စိုးစိတ် သွင်းပေးပြီးလျှင် သူဘက်သားပြုလုပ်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eများသောအားဖြင့် ဗြိတိသျှအရပ်သူအရပ်သားတို့သည်။ မင်းစိတ် စိုးစိတ် ကင်း၏ဟု ဆိုရလိမ့်မည်။ ၎င်းတို့သည် ဒီမိုကရေစီဟူသော အစဉ် အလာကို တည်ဆောက်ခဲ့သူများဖြစ်လေရာ အင်္ဂလန်ကျွန်းဝယ် မင်းစိုး ရာဇာစိတ်ပေါက်သူများကို ပြက်ရယ်ပြုလေ့ရှိကြသည်။ သို့သော် ဗြိတိသျှ တို့၌ ထူးခြားချက်တစ်ခုရှိသည်။ ၎င်းမှာ အုပ်ချုပ်ရေးသဘော၌ ဒီမို ကရေစီဟုဆိုသော်လည်း ဗြိတိသျှလူမျိုးသည် ဧကရာဇ်ဘုရင်မင်းမြတ် ဟူသောဝါဒကို ယနေ့တိုင်မစွန့်နိုင်သည့်အပြင် ၎င်းကိုပင် လူမျိုးညီညွတ် ရေးအတွက် အထွတ်အမြတ်ပြုနေကြသေးသည့် အချက်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550805549205,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_5a22207b-3abb-4845-81f1-ec562ec7d49a.jpg?v=1730235250"},{"product_id":"မောင်ထင်-အံ့ဖွယ်ပုံပြင်ဂျပန်ဒဏ္ဍာရီများ","title":"အံ့ဖွယ်ပုံပြင်ဂျပန်ဒဏ္ဍာရီများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနားရွက်ပြတ်ကြီး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှေးနှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာခန့်က ရှီမိုနိုဆကီ ရေလက်ကြားရှိ ဒန်နိုဥရာ မြို့တွင် တာအိရာအနွယ်ဖြစ်သော တဲအိကေလူမျိုးနှင့် မိနာမိုတိုအနွယ်ဖြစ်သော ဂင်ဂျီလူမျိုးတို့ နှစ်ရှည်လများ စစ်ဖြစ်ပွားခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲ တစ်ခုကို ကျင်းပခဲ့လေသည်။ ထိုစစ်ပွဲတွင် ဟဲအိကေတို့သည် တစ်မျိုးလုံး ပြုတ်ပြုတ်ပြုန်းကြသည်တွင် မိန်းမနှင့် ကလေးများသာမက ဂျပန်ရာဇဝင် တွင် အံတိုကုတင်နော်ဟု ခေါ်ဝေါ်သည့် ကလေးအရွယ်မျှသာရှိသည့် ဘုရင် ကလေးပါ သေကြေပျက်စီးရလေသည်။ ထို့ကြောင့် ရှီမိုနိုဆကီပင်လယ် နှင့်တကွ ပင်လယ်ကမ်းခြေပါ နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာတိုင်တိုင် တစ္ဆေသရဲခြောက် လျက်ရှိသောဟူ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို ပင်လယ်ကမ်းခြေ၌ ကဏန်းတစ်မျိုးရှိသည်။ ထိုကဏန်းတို့၏ ကျောပြင် အကြေးခွံတွင် လူမျက်နှာနှင့်တူသည့်အကွက်များ ပါရှိသည်။ ထို့ ကြောင့် ထိုကဏန်းများကို ဟဲအိကေစစ်သားတို့ ဝင်စားသည်ဟု အယူရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုမျှမကသေး ပင်လယ်ကမ်းခြေတစ်လျှောက်၌ ထူးဆန်းသော အရာ တို့ကို မြင်လည်း မြင်ကြရသည်။ ကြားလည်း ကြားကြရသည်။ မှောင်မိုက်သော ညတို့တွင် ပင်လယ်ကမ်းခြေတစ်လျှောက်နှင့် ပင်လယ်ပြင်ရှိ လှိုင်း တို့တွင် စုန်းတောက်သည်ကို မြင်ကြရသည်။ လေထန်သောအခါ၌လည်း ပင်လယ်ထဲမှ စစ်ချီသည့်အသံကဲ့သို့ ဟစ်အော်ကြွေးကြော်သောအသံတို့ကို လည်း ကြားကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှေးသရောအခါကဆိုလျှင် ဟဲအိကေတစ္ဆေတို့သည် ယခုထက် ဆူပူ သောင်းကျန်းကြသည်ဟု အဆိုရှိပေသည်။ ညအချိန် ခရီးသွားနေသော သင်္ဘောပတ်ဝန်းကျင်၌ ပေါ်လာပြီးလျှင် သင်္ဘောနစ်အောင် အနှောင့်အယှက် ပေးကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ပြင် ပင်လယ်၌ ရေကူးသောသူတို့ ရေနစ်အောင် ဆွဲတတ်သည်ဟုလည်း ဆိုကြကုန်သည်။ ယင်းကဲ့သို့ အယူတိမ်း၍ အစိမ်းဖြစ်နေကြသော သူတို့သည် ၎င်းတို့၏ ဖုတ် ပြိတ္တာဘဝမှ ကျွတ် လွတ်ကြလေအောင် အကာမာဂါဆကီဟူ၍လည်းကောင်း၊ ဘက္ကန်ဟူ၍ လည်းကောင်း၊ ရှီမိုနိုဆေကီဟူ၍လည်းကောင်း၊ သုံးမည်ရမြို့၌ အမီဒါဂျီခေါ် မြတ်စွာဘုရားကျောင်းဆောင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ကြသည်။ ထိုကျောင်းဆောင်အနီးကမ်းပါးတွင် လွန်လေပြီးသော ဘုရင်ကလေးနှင့်တကွ သူ၏ မှူးကြီးမတ်ရာ သေနာပတိတို့အတွက် အထိမ်းအမှတ်သဘောဖြင့် သင်္ချိုင်းဂူများ တည်ဆောက်ကြသည်။ လွန်လေပြီးသောသူတို့ ကျွတ်တမ်း ဝင်နိုင်ကြစေရန် ရည်သန်၍ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်ပီပီ ပရိတ်ရွတ် မေတ္တာပို့ အမျှ ဝေခြင်း စသည့် ကုသိုလ်တို့ကိုလည်း နှစ်စဉ်မှန်မှန် ပြုလုပ်ကြသည်။ ဘုရားကျောင်းဆောင်တည်ဆောက်၍ သင်္ချိုင်းဂူများ ထားရှိပြီးသောအခါ၌ အယူ တိမ်းကြကုန်သောသူတို့သည် လူအများကို ဒုက္ခမပေးတော့ချေ။ သို့ရာတွင် တစ်ခါတစ်ခါ၌ကား အလွန်ထူးဆန်းသောအမှုတို့ကို ပြုတတ်လေရာ ဟဲအိ ကေလူမျိုးတို့သည် မကျွတ်လွတ်သေးဟု ယူဆကြကုန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003exxx\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လွန်ခဲ့သော နှစ်ရာပေါင်း အနည်းငယ်ခန့်က အကာမာဂါဆကီတွင် ဟိုအိချိမည်သော မျက်ကန်းတစ်ဦးသည် နေထိုင်လျက်ရှိ၏။ ၎င်းသည် ဘီဝါ ခေါ် ဂျပန်ဗျပ်စောင်းတီး၍ နတ်ချင်းဆိုသည့်အရာ၌ များစွာ ထင်ရှားကျော် စောသည်။ နတ်ချင်းဟူသည်မှာလည်း ဟဲအိကေလူမျိုးတို့၏ လွမ်းဆွတ် ကြေကွဲဖွယ်ရာ ရာဇဝင်အဖြစ်အပျက်များအကြောင်း ဖြစ်လေသည်။ အထူး သဖြင့် ဟဲအိကေနှင့် ဂင်ဂျီလူမျိုးတို့၏ ရာဇဝင်ကြောင်းဖြစ်သော တမ်း ချင်းများကို ရွတ်ဆိုရာ၌ အထူးနာမည်ရလေသည်။ ဒန်နိုဥရာစစ်ပွဲအကြောင်း ကို နတ်သံပစ်သည့်အခါ ဟဲအိကေနတ်စိမ်းတို့သည်ပင်လျှင် လွမ်းဆွတ် တမ်းတ ငိုကြွေးရသည်ဟု ဆိုလေ့ရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးစွာလျှင် ဟိုအိချီသည် အလွန်ဆင်းရဲသည်။ သို့ရာတွင် သူ့အား ကူညီစောင်မမည့်သူ မိတ်ဆွေတစ်ဦးကို လက်ကိုင်ပြုထားနိုင်ပေသည် ။ အာမီဒါဂျီကျောင်းဆောင်မှ ဘုန်းတော်ကြီးသည် ပျို့ကဗျာလင်္ကာနှင့် ဂီတ တို့ကို ကောင်းစွာ ဝါသနာပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဟိုအိချိကို သူ၏ ကျောင်းဆောင်သို့ ဖိတ်ခေါ်ကာ တီးမှုတ်သီဆိုခိုင်းလေ့ရှိသည်။ ဟိုအိချိ၏ ဂီတပညာ စွမ်း၌ များစွာ နှစ်သက်လေရကား ဘုန်းတော်ကြီးကိုယ်တိုင်က ဟိုအိရှိအား ဘုရားကျောင်းဆောင်၌ပင် အမြဲနေထိုင်နိုင်ရန် အခွင့်အရေးကို ပေးလိုက်လေသည်။ ဤသို့ ဖိတ်ခေါ်ခြင်းကို ဟိုအိချီသည် ကျေးဇူးတင်စွာနှင့် လက်ခံ လိုက်သည်။ သူသည် အခန်းတစ်ခု သတ်သတ်ရသည်။ နေထိုင်စားသောက် မှုအတွက် သူက ပြန်၍ ကျေးဇူးပြုရသောအချက်မှာ ဘုန်းတော်ကြီး အား လပ်သည့် ညနေခင်းတို့၌ ဘုန်းတော်ကြီးနားသောတဆင်နိုင်ရန် တေးဂီတတို့ ကို သီဆိုတီးမှုတ်ရခြင်းပင်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နွေဥတု၏ ညတစ်ညဝယ် ဘုန်းတော်ကြီးသည် ရွာသားတစ်ဦး သေ ဆုံးသည်ကို သရဏဂုံတင်ရန် ကြွသွားရလေသည်။ ယင်းသို့ ကြွသွားရာ၌ ဟိုအိချိတစ်ဦးတည်း ကျောင်းစောင့်ထားခဲ့၍ ဦးပဉ္စင်းတစ်ပါးနှင့်သာ ကြွ သွားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုညက အိုက်စပ်စပ်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် မျက်ကန်း ဟိုအိချိသည် သူ့ အိပ်ခန်းရှေ့ဝရံတာသို့ ထွက်၍ လေညှင်းခံလေသည်။ ဝရံတာမှ ကျောင်းဆောင်၏ နောက်ပိုင်းရှိ ဥယျာဉ်ငယ်တစ်ခုကို အပေါ်မှစီး၍ မိုးနေသည်။ ထိုနေရာတွင် ဟိုအိချိသည် သူတစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်၍ ပျင်းရိ ဖွယ်ဖြစ်နေသည်ကို ဖြေဖျောက်ရန်အလို့ငှာ သူ့ဗျပ်စောင်းကိုယူ၍ တီးစမ်း ကြည့်သည်။ ညသန်းခေါင်ချိန် ရောက်သော်လည်း ဘုန်းတော်ကြီး ပြန်ကြွ မလာချေ။ သို့ သော် အိပ်ခန်းထဲ၌ ပူအိုက်အားကြီးသဖြင့် ဟိုအိချိသည် အပြင်၌ပင် ဆက်လက်၍ နေမိသည်။ အတန်ကြာသော် နောက်ဖေးတံခါး ပေါက်မှ ခြေသံရှပ်ရှပ် ကြားရသည်။ တစ်စုံတစ်ဦးသည် ပန်းခြံကို ဖြတ်၍ ဝရံတာသို့ လာပြီးလျှင် သူ၏ ရှေ့တည့်တည့် မတ်မတ်ရပ်နေသည်ဟု မျက် ကန်းက ရိပ်မိသိရှိလိုက်သည်။ သို့သော် သူ့အနားလာရပ်သူမှာ ဘုန်းတော် ကြီးမဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ လေးလေးပင်ပင်ရှိသော အသံနက်ကြီးဖြင့် ဆာမူရိုင်စစ်သူကြီးတစ်ဦးက သူ၏ နောက်လိုက်ငယ်သား ကို အမိန့်ပေးသော အသံကဲ့သို့ ဝင်လာသူက “ဟိုအိချီ” ဟု ခပ်မာမာ ဆင့် ခေါ်လိုက်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုအိချိမှာ အံ့အားသင့်နေသောကြောင့် စကားပြန်မပေး။ ထိုအခါ အသံရှင်က ခပ်ထန်ထန် အာဏာသံဖြင့် “ဟိုအိချီ” ဟု ခေါ်ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုအိချိသည် ကြိမ်းမောင်းသံကို ကြားရသဖြင့် ခပ်ရွံ့ရွံ့ဖြစ်လာကာ “ဟုတ်ကဲ့” ဟု အဖြေပေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျုပ်က မျက်မမြင်ဆိုတော့ ဘယ်သူဘယ်ဝါခေါ်သလဲဆိုတာ မသိနိုင်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟုလည်း ပြောလိုက်လေသည်။ သည်အခါတွင် အသံရှင်က သာယာညင်းပြောင်း ပြန်ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာမျှ ကြောက်စရာမရှိပါဘူးနော်။ ကျုပ်က ဒီဘုရားကျောင်းဆောင် အနီးမှာ နေပါတယ်။ ကျုပ်မှာ အသင့်အတွက် ဆင့်စာပါလာတယ်။ ကျုပ်ရဲ့ အရှင်ဟာ ယခု အကာမာဂါဆာကီမှာ ခြွေရံသင်းပင်း မြောက်မြားစွာနဲ့ နေပါ တယ်။ ရာထူးအဆင့်အတန်း အတော်ကြီးပါတယ်။ သူက ဒန်နိုဥရာတိုက်ပွဲ ကို ကြည့်ချင်လို့ အဲဒီတိုက်ပွဲကျင်းပရာနေရာကို သွားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတိုက်ပွဲအကြောင်းကို အသင် ကောင်းကောင်းနတ်သံပစ်တတ်တယ်လို့ ဆိုတာ ကြားဖူးတယ်။ ဒါကြောင့် အသင့်ဗျပ်စောင်းကို ယူခဲ့ပြီး ကျုပ်နဲ့ ချက်ချင်း လိုက်ခဲ့ပါ။ ဟိုမှာ မင်းပရိသတ်စုံညီတို့က အသင့်ကို စောင့်နေပါ တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုခေတ်က ဆာမူရိုင်သူရဲကောင်းတို့၏ အမိန့်ဩဇာကို ဖယ်ရှားရ သည်ဟူ၍ မရှိစကောင်း၊ ထို့ကြောင့် ဟိုအိချီသည် သူ၏ ဂျပန်ခုံဖိနပ်စီးကာ ဗျပ်စောင်းကို ကိုင်ပြီးလျှင် သူမသိသော သူစိမ်းဧည့်သည်နောက်သို့ လိုက် သွားလေသည်။ ထိုသူသည် ဟိုအိချိအား ကျွမ်းကျင်ဖျတ်လတ်စွာ ခရီးလမ်း ကို ပြသည်။ သို့သော် သူ့နောက်သို့ မမှီမကမ်းနှင့် လိုက်အောင် လုပ်လေ သည်။ သူလမ်းညွှန်သောလက်မှာ သံလက်ဖြစ်ပြီးလျှင် သူ လှမ်းတိုင်းလှမ်း တိုင်း သံချပ်အင်္ကျီမှာ တချွင်ချွင်မြည်နေလေရာ စစ်ဝတ်တန်ဆာ အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားကြောင်းကို သာဓကပြလျက်ရှိလေသည်။ စင်စစ် သူသည် နန်းတော်စောင့် တာဝန်ကျသူဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဟိုအိချိကား မူလက လန့်ဖျပ်ခဲ့ သည်တို့မှာ လွန်ပြီဖြစ်၍ အတန်ငယ်ရဲလာသောကြောင့် အတော်ကံကြီးလှ ပေစွဟု အောက်မေ့လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နန်းတွင်းသားက “ရာထူးအဆင့်အတန်း အလွန်ကြီးတယ်ဆိုသော” ပြောစကားအရ သူ့နတ်သံပစ်သည်ကို ကြားလိုသော အရှင်မှာ ပထမတန်းစားထက် အောက်မကျသော မှူးမျိုးမတ်မျိုး ဖြစ်ရ ပေလိမ့်မည်ဟု တွေးတောမိသောကြောင့်ဖြစ်ပေသည်။ မကြာမြင့်မီပင်လျှင် စစ်သူရဲသည် ရပ်လိုက်လေရာ ကြီးမားသော မုခ်ဝသို့ ရောက်ရှိလာပြီကိုဟိုအိချိ သတိထားမိလိုက်လေသည်။ မြို့၏ ဤနေရာတွင် အမိဒါဂျိတံခါး ဝကလွဲ၍ အခြားတံခါးဝရှိသည်ဟု သတိမထားမိသော ဟိုအိချိမှာ ထူးလှ သည်ဟု အောက်မေ့လိုက်မိသည်။ စစ်သူရဲကား “တံခါးဖွင့်စေ” ဟု အမိန့် ပေးလေသော် တံခါးကျင်ကို မ၍ ဖွင့်သံကြားရပြီးနောက် သူနှင့် ဟိုအိချိ နှစ်ဦးသားတို့သည် တံခါးဝကို ဖြတ်၍ ဝင်ကြလေသည်။ ထို့နောက် ဥယျာဉ် တစ်ခုကို ဖြတ်၍ သွားရပြန်သည်။ တံခါးဝတစ်ခုရှေ့တွင် တစ်ဖန် ရပ်ရပြန် သည်။ ထိုအခါမှ စစ်သူရဲလည်း ဟိုအိချိကို အစေတော်လွှတ်၍ ရောက်ပါပြီ ဟု ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်အကြောင်းကြားလေသည်။ ထိုအခါ အတွင်းမှ ခြေသံများ၊ တံခါးရှင် ရွှေ့သံများ၊ ကဲလားဖွင့်သံများ၊ စကားပြောသော မိန်းမ သံများကို ကြားရလေရာ စကားပြောကြ ဆိုကြပုံကို ထောက်ရှုကြည့်ခြင်းဖြင့် ထိုမိန်းမတို့သည် မှူးကြီးမတ်ရာ သေနာပတိအိမ်မှ အစေအပါးများ ဖြစ်လိမ့် မည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်။ သို့ရာတွင် မည်သည့်နေရာ၊ မည်သည့်ဌာနသို့ သူ့အား ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို မစဉ်းစားတတ်အောင် ရှိနေသည်။ သူ စဉ်းစားတွေးတောနေရန်လည်း အချိန်မရပေ။ ထို့ နောက်၌ကား လှေကား ထစ်များကို တက်ရန် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖေးမ တွဲခေါ်သွားသည်ကို သတိ ထားမိပြီးလျှင် နောက်ဆုံးအထစ်၌ သူ၏ ခုံဖိနပ်တို့ကို ချွတ်၍ထားခဲ့ရန် တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောပြန်သည်။ ၎င်းနောက် လျှောက်၍မှမဆုံးနိုင်သောပြောင်လက်အောင် တိုက်ထားသည့် ကြမ်းပြင်များ၊ မှတ်သား၍ ထားရန် မရနိုင်သော တိုင်ကွေ့ အချိုးများ၊ အံ့ဖွယ်ဘနန်းရှိသော ဖျာခင်းထားသည့် ကြမ်းပြင်များ စသည်တို့ကို ဖြတ်သန်းကျော်နင်း၍ ကြီးမားသော ဗဟိုခန်းမဆောင်သို့ မိန်းမတစ်ဦးက လက်တွဲ၍ ဟိုအိချိကို ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်သော် လူကြီးလူကောင်းအများပင် စုဝေး၍နေသည်ဟု အမှတ်ထားမိသည်။ ပိုးနှင့်ပြီးသော ဝတ်စားတန်ဆာတို့ လေတွင် တဖျတ် ဖျတ်လွင့်နေသော အသံမှာ ညောင်ရွက်ကြွေသံပမာ သာယာလှပေသည်။ အသံကို ခပ်တိုးတိုးစကားပြောနေကြသည်ကိုလည်း ကြားရသည်။ ပြောပုံ ဆိုပုံတို့မှာ နန်းတွင်းမူရာပါလှပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုနေရာသို့ရောက်လျှင် ဟိုအိချိနေတတ်သလို နေရန်ပြောကြသည်။ သူ့ရှေ့၌ ပုဆစ်တုပ်၍ ထိုင်ရန်အတွက် ဖုံတစ်ခုချထားသည်ကိုလည်း စမ်းမိသည်။ ဟိုအိချိလည်း ချထားသောနေရာတွင် ထိုင်၍ သူ၏ ဗျပ်စောင်းကို အသံညှိသည်။ ထိုအခါ နန်းတွင်းသူတို့ကို အုပ်ထိန်းရသော အပျိုတော်ထိန်း ကြီးတစ်ဦးက ဤသို့ ဆိုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ယခု ဟိုအိချိက ဟဲအိကေနန်းတွင်းရာဇဝင်ကို ဗျပ်စောင်းနဲ့ သီဆို အသုံးတော်ခံစေလို့ အမိန့်တော်မြတ် မှတ်တော်မူပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤ ရာဇဝင်ရှည်ကြီးကို အစမှအဆုံး သီဆိုရလျှင် ညပေါင်းများစွာ ဆက်၍ သီဆိုမှသာ ပြီးနိုင်မည်။ ထို့ကြောင့် ဟိုအိချိက မေးလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သီချင်းကြီးတစ်ခုလုံးကို သီဆိုဖို့ရာမှာ ချက်ချင်းပြီးနိုင်မည်မဟုတ် ပါ။ ဒါကြောင့် ဘယ်အပိုဒ်ကို နှစ်ခြိုက်သည်ဆိုတာ အမိန့်တော်မြတ် မှတ်စေ လိုပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါ အပျိုတော်ကြီးက ဤသို့ ပြန်ပြောပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒန်နိုဥရာတိုက်ပွဲအကြောင်း သီဆို ပြစေလိုတယ်။ ဒီတိုက်ပွဲ အ ကြောင်းဟာ လွမ်းစရာအကောင်းဆုံးဖြစ်တယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့နောက် ဟိုအိချီသည် သူ၏ အသံကို မြှင့်လိုက်ပြီးလျှင် ပင်လယ် ပြင်တိုက်ပွဲအကြောင်းကို နတ်သံပစ်လေသည်။ ဗျပ်စောင်းကို တီးရာ၌ လှေ တော်သံအခန်းသို့ရောက်လျှင် တက်ခုပ်သံကို တက်ခုပ်သံနှင့်တူအောင်၊ လှေ ဖောင်များ ချီတက်သံကို ချီတက်သံနှင့်တူအောင်၊ လေးမြားလွှတ်သံ၊ လူများ ဟစ်အော်လဲပြိုသံ၊ သံချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ချွင်ချွင်မြည်သံ၊ အဏ္ဏဝါပြင် ကျယ်ထဲတွင် စစ်ရှုံးသူတို့ ရေထဲထိုးကျသွားသံ စသည်တို့ကို ပကတိအသံ နှင့် တူအောင် တီးပြလေသည်။ သူ သီဆို တီးမှုတ်နေရာမှ ခဏနားလိုက် သည့်အခါတွင် ဝဲယာနှစ်ဖက်ရှိ ပရိသတ်က အင်မတန်တော်တဲ့ ဂီတပညာ ရှင်ပါကလား” ဟူ၍လည်းကောင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဒီလို တီးပုံ ဆိုပုံတွေကို ငါတို့ရဲ့ နယ် ထဲမှာ တစ်ခါမျှ မကြားမတွေ့ဖူးသေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟူ၍လည်းကောင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဟိုအိချိကဲ့သို့သောအဆိုတော်မျိုးကို တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ လိုက်ရှာဦးတော့ ပြိုင်ဘက်တွေ့မှာ မဟုတ်ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟူ၍လည်းကောင်း အချင်းချင်း တီးတိုးအံ့သြချီးမွမ်းသံတို့ကို ကြားရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် ဟိုအိချိသည် အားတက်လာပြီးလျှင် ယခင်ကထက် ပို၍ ကောင်းအောင် တီးမှုတ်သီဆိုလေ၏။ အံ့ဩမိန်းမော၍ တီးတိုးပြောသံတို့မှာပို၍ပင် လွှမ်းမိုးလာလေသည်။ နောက်ဆုံး၌ စစ်ပွဲတွင် အကာအကွယ်မဲ့သော မိန်းမလှတို့၏ ကံကြမ္မာကိုလည်းကောင်း၊ မိန်းမနှင့် ကလေးတို့ သနားစရာ သေကြေပျက်စီးရပုံကိုလည်းကောင်း၊ နီနိုအာမာသည် ကလေးငယ်အရွယ်မျှ သာ ရှိသေးသော ဘုရင်ကလေးကို ရင်ဝယ်ပိုက်၍ ရေထဲသို့ ခုန်ချပုံကိုလည်းကောင်း၊ ဖွဲ့နွဲ့သီဆိုလိုက်သောအခါ နားသောတဆင်နေကြသူ ပရိသတ် အပေါင်းတို့သည် စိတ်နာကျည်းစွာဖြင့် ဟစ်အော်ငိုကြွေးကြကုန်၏။ ယင်းသို့ ငိုကြွေးမြည်တမ်းသောအသံမှာ တစ်ခဲနက်ဖြစ်လေရာ မျက်မမြင်သူ ဂီတ ဆရာသည် သူ ဖန်တီးလိုက်သော ပူဆွေးမှုကြီး၏ အဆောက်အအုံ ကြီးမား ထန်ပြင်းလာပုံကို ပြန်၍ ကြောက်လန့်လာလေသည်။ တရှုပ်ရှုပ်ငိုကြွေး ဟစ်အော်နေကြသည်မှာ အတန်ပင်ကြာနေသည်။ တဖြည်းဖြည်းမှပင်လျှင် ပရိဒေဝမီး ငြိမ်းလေတော့သည်။ အားလုံး ငြိမ်းသွားသောအခါကျမှပင် အပျို တော်ကြီး၏အသံကို ဟိုအိချိသည် ထပ်မံကြားရပြန်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုမိန်းမကြီးက ဤသို့ ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အသင်ဟာ ဗျပ်စောင်းတီးတဲ့နေရာမှာ အင်မတန် ကျွမ်းကျင်ပြီးတော့ သီချင်းဆိုရာမှာလည်း သူမတူအောင် ကောင်းလှတယ်လို့ ကျော်ကြားပေမဲ့ ယခုညလောက် အတီးအဆို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် တီးဆိုသီကုံးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မတို့အားလုံးက မထင်မိဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အရှင်သခင်က အသင့်ကို ထိုက်တန်တဲ့ ဆုတော်လာဘ်တော်များ ပေးသနားတော်မူမယ်လို့ ရည်ရွယ် ထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက် ညတိုင်းညတိုင်း ဆက်ပြီးတော့ ခြောက်ည တိတိ သီဆိုတီးမှုတ်ရလိမ့်မယ်။ အဲသည့်နောက်ကာလအဖို့မှာတော့ အရှင် မြတ်ဘုရားဟာ မိမိစံရာဌာနီကို ပြန်ပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီတော့ နက်ဖြန်ဆိုရင် ယခုလို အချိန်မှာပဲ အသင်ဟာ ဒီနေရာကို ပြန်လာခဲ့ပါ။ အသင့်ကို ခေါ်ဆောင်ဖို့ရာမှာ ဒီည လာခေါ်တဲ့ မင်းလုလင်ကပဲ လာပြီး ခေါ်ပါလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့လည်း အသင့်ကို မှာကြားဖို့ အမိန့်တော် ချမှတ်ထားတာတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်။ ယခု ကျွန်မတို့အရှင်သခင်ဟာ အာကာမဂါဆကီမှာ တိုင်းခန်း လှည့်လည်ရင်း ရောက်ရှိလာတုန်းမှာ အသင်က ရှေ့တော်မှောက် အခစား ဝင်ရောက်ရတယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရဘူး။ အရှင်မင်းမြတ်ဟာ အများမသိအောင် တိတ်တဆိတ် ထွက်စံပယ်နေစဉ် ဒီအကြောင်းကိုဘယ်သူ့ကိုမျှ ပြောမပြရဘူးလို့ အမိန့်တော်မြတ် မှတ်ရှိတော်မူပါတယ်။ ကိုင်း... ယခု အသင်သွားလိုရာကို သွားနိုင်ပါပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုအိချီသည် ကျေးဇူးတင်ရှိပါကြောင်း ပြန်လည်လျှောက်ကြားပြီး သည့်နောက် မိန်းမတစ်ဦးက သူ့အား လက်တွဲ၍ နန်းတော်တံခါးဝသို့ လိုက် ပို့လေသည်။ တံခါးဝတွင် သူ့အား ခေါ်ဆောင်လာသော မင်းချင်းလုလင်က ပင်လျှင် သူ့အား အိမ်ပြန်ပို့ရန်အလို့ငှာ စောင့်ခေါ်နေသည်ကို တွေ့ ရလေ သည်။ မင်းချင်းလုလင်သည်လည်း ဘုရားကျောင်း၏ နောက်ဖေးပေါက်၌ သူ့ကို ထားခဲ့၍ နှုတ်ဆက်ကာ ပြန်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုအိချိ ပြန်ရောက်ချိန်မှာ မိုးသောက်ယံအချိန်ဖြစ်၏။ သို့သော် ဘုရားကျောင်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မည်သူမျှမမြင်၊ မသိချေ။ ဘုန်းတော် ကြီးမှာ အတော်ပင် မိုးချုပ်မှ ကျောင်းသို့ ပြန်လာသောကြောင့် ဟိုအိချိ အိပ်ပျော်နေပြီဟု ယူဆလေသည်။ နေ့လယ်နေ့ခင်း၌ ဟိုအိချိသည် ခေတ္တ အပန်းဖြေ နားခွင့်ရပေသည်။ သူလည်း ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်ကို မည်သူ့မျှ မပြောဘဲ ခပ်မဆိတ်နေလိုက်သည်။ နောက်တစ်ည သန်းခေါင်ယံ သို့ ရောက်သောအခါ စစ်သူရဲသည် သူ့အား လာခေါ်ပြီးလျှင် ရှေ့ကကဲ့သို့ ပင် ညီလာခံသဘင်၏ ရှေ့တော်မှောက်သို့ သွင်းလေသည်။ ထိုသဘင်၌ ဟိုအိချီသည် ယခင်က အောင်မြင်စွာ သီဆိုပြရသကဲ့သို့ပင် ထပ်မံ၍ သီဆို တီးမှုတ်ပြရပြန်လေသည်။ သို့သော် ဒုတိယအကြိမ် သူထွက်ခွာသွားသည်ကိုကျောင်းတော်ရှိ ဘုန်းတော်ကြီးက ရိပ်မိ သိရှိသွားလေရာ နံနက်သို့ ရောက် လတ်သော် ဘုန်းတော်ကြီးက ဟိုအိချိကို ရှေ့သို့ခေါ်ယူမေးမြန်း၍ သာယာ ဖျောင်းဖျစွာနှင့်ပင် အပြစ်တင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငါ့ ရှင် ဟိုအိချိ ... သင့်အတွက် ငါတို့ အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်မိကြပေ တယ်။ ညကြီးမင်းကြီးမှာ မျက်မမြင်တစ်ဦးဟာ အဖော်မပါ တစ်ယောက် တည်း ထွက်သွားတယ်ဆိုတာ အန္တရာယ်ကြီးလှပါတယ်။ ငါတို့ကို မပန်ကြား ဘဲ သင် အဘယ်ကြောင့် ထွက်သွားရသတုံး။ အသင်နှင့်အတူ အစောင့် အရှောက်တစ်ယောက် ထည့်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ဒါနဲ့ နေပါဦး သင်က ဘယ်ကိုထွက်သွားနေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုအိချိက လှီးလွှဲ၍ ပြောလေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550791032981,"sku":"","price":1620.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d1389ccf-1761-4246-bdff-205b9e191444.jpg?v=1730235285"},{"product_id":"မောင်ထင်-၀ထ္ထုတိုငါးပုဒ်","title":"ဝထ္ထုတိုငါးပုဒ်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်ထင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောက်ညှင်းကျည်တောက်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာသင် ဦးလူကလေးသည် မူအားဖြင့် ကန့်ကွက်လို၏။ ဘုရား ပွဲအတွက် ပွဲမိန့်ကို နည်းနည်းမျှ မထောက်ခံလို။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် ဤကိစ္စမှာ ဦးလူကလေးအတွက် အတော်ခွကျသည်။ အတော်အစဉ်းစားရကျပ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးလူကလေးသည် အင်္ဂလိပ် အရှင်သခင် အစိုးရမင်းတို့၏ လက်အောက်၌ ပုလိပ်အမှုထမ်းအဖြစ်နှင့်အမှုထမ်းလာခဲ့သည်မှာ ရွာခံ တစ်ဦးအနေနှင့် အမှုထမ်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤရွာတွင် သူသည် ရွာမိ၊ ဖ ဖြစ်နေသည်။ တစ်ရွာလုံး၌ သူနှင့် ဆွေရိပ်ရိပ် မကင်း သူချည်းသာ ဖြစ်၏။ ရွာသူကြီးမှာ စာသင်ကတော်ကြီး၏ ဘက်ကနေ ၍ ကြည့်လျှင် စာသင်ကတော်ကြီး၏ မောင်နှစ်ဝမ်းကွဲ တော်စပ်သည်။ ဘုရားလူကြီးများမှာကား ငယ်စဉ်ကပင် ကံ့ကော် ကျောင်းဆရာတော် ဘုရားကြီး၏လက်အောက်၌ အတူတူ ဒိုးထိုးဖက်ဖြစ်သည်။ တစ်ဦးသော ဘုရားလူကြီးမှာ ယောက်ဖပင် တော်သည်။ တခြားတစ်ဦးမှာ အမေ့မောင် အရင်းခေါက်ခေါက်၏သား ဖြစ်သည်။ ကျန်တစ်ဦးမှာ အဖေ့ဘက်က စပ်၍ တော်ရသော ဘထွေး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆွေရိပ်ရိပ်မကင်းသူတို့က စု၍လုပ်သော ထိုညောင်ပင်သာ ရွာ ဘုရားပွဲကို စာသင် ဦးလူကလေးကမှ မထောက်ခံလျှင် ဆွေမျိုး အများစုက ဝိုင်း၍ ကျိန်ဆဲသည်နှင့်ပင် အလုပ်ပြုတ်စရာ အကြောင်း ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ရာတွင် ဦးလူကလေးသည် အလုပ်ပြုတ်မည်ကို ဤမျှလောက် မစိုးရိမ်။ ဘုရားပွဲကျင်းပသည့်အခါတိုင်းတွင် ညောင်ပင်သာရွာရှိလောကမာရဇိန်ဘုရား ရင်ပြင်တော်ဝယ် ရပ်ရွာရှိ သမ္ဗုရိသအပေါင်း တို့က အရုဏ်ဆွမ်းကပ်သည့်အခါ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဦးဖိုးပန်း၏ ကြေးနောင်ဝိုင်းမှ “ဖိုးခေါင်၊ ကြွေးကြော်၊ ဟိုတောင်ညိုပေါ်က၊ နေပြည် တော် မျှော်လိုက်စမ်းပ၊ လမ်းဘယ်မမြင်။ အိုလေလေ့... မောင်မောင်ရ မျှော်ကိုးယောင်မိသေး...” ဟူသော တေးသွားကို အရုဏ်တက်၌ မကြားလိုက်ရမည်ကို စိုးသည်။ ထို့ထက်ကား ဆွမ်းတော်ကြီးကပ်ပွဲကို တစ်ညကြိုတင် ပြင်ဆင်ကြရာ၌ ဦးလူကလေးကိုယ်တိုင် ဆဒ္ဒန် ဆင်မင်း ပရိတ်မွှန်းကို မရွတ်လိုက်ရမည်ကို ပို၍ စိုးရိမ်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးလူကလေးသည် အသက်ကြီးပြီ။ “မသကာ ဆက်လက်ပြီး အမှုထမ်းနိုင်ရင် လေးငါးနှစ်ပေါ့။ ဒါပြီးရင် ပင်စင်ယူရတော့မယ်” ဟူ၍ ဦးလူကလေးက ခဏခဏ ညည်းတွားဖူးသည်။ ပင်စင်ယူခါနီး၌ အာပတ်ဖြေဖို့ကိစ္စလည်း ရှိနေသည်။ အာပတ်ဖြေရန်မှာ လေးငါးနှစ် ဆက်တိုက်ဖြေရုံမျှနှင့် အနှစ်နှစ်ဆယ်၊ အစိတ်အတွင်းက ကျူးလွန်မိ သော ဒုစရိုက်များ မြတပြေမျှသာ ရှိလိမ့်မည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွာသူရွာသားတို့မှာ အသိဉာဏ်ခေါင်းပါးသူများက ပို၍ များပြားသည်။ ညောင်ပင်သာမှာ မြို့နယ်ရုံးစိုက်ရာ ဌာနနှင့် ရေလမ်းအားဖြင့် မိုင်ပေါင်းကိုးဆယ်မျှ ဝေးသည်။ သင်္ဘောနှင့် ခရီးသွားလျှင် တစ်နေ ကုန်မှသာ မြို့ကို ရောက်နိုင်သည်။ သင်္ဘောကလည်း တနင်္ဂနွေ တစ်ပတ်မှ သုံးကြိမ်သာ ခုတ်သည်။ ကျေးရွာ၌ လူသတ်မှုများ ဖြစ်ခဲ့ လျှင် သေသူအလောင်းကို မြို့သို့ပို့ရသည့်အခါ လှေသမ္ဗန်နှင့် သုံးလေး ည အိပ်သွားပါမှ မြို့ကို ရောက်နိုင်သည်။ ဤမျှအစွန်အဖျားကျသော ရွာတွင် အစိုးရ အထောက်အပံ့ခံ မြန်မာစာသင်ကျောင်းမျှပင် မရှိ။ ဤရွာရှိ မြေရှင်၊ လယ်သမား၊ သူကြီး၊ ဆယ်အိမ်ခေါင်း၊ မြေတိုင်း စာရေး၊ စာသင်၊ အမှုထမ်း စသည်တို့အားလုံးမှာ ကံ့ကော်ကျောင်း ဘုန်းတော်ကြီး၏တပည့်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် မင်းစိုး ရာဇာနှင့်ပတ်သက်သော လောကီရေးရာတို့တွင် ဘာဗဟုသုတမျှ မရှိ ကြ။ ရွာ၌ အမှုအခင်းရှိလျှင် ရွာသူကြီးနှင့် စာသင်တို့ အသီးသီး ဆိုင်ရာဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း လိုက်နာကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့ကြောင့် ဤရွာတွင် အလုပ်လုပ်ရသည်မှာ ဦးလူကလေး အတွက် လာဘ်လာဘ ရွှင်လှသည်။ ခိုးမှု ဟူ၍ မရှိ။ လုယက်မှုကို တစ်နှစ်တစ်ခါလောက်တော့ ကြားဖူးသည်။ ဓားပြမှု၊ လူသတ်မှုတို့ကို နှစ်နှစ်ကြာမှ တစ်ခါဆိုသလို ဦးလူကလေးသည် စုံစမ်းစစ်ဆေးရ သည်။ ရပ်ရွာတွင် ဖြစ်သမျှမှာ ရိုက်မှု၊ ဓားထိုးမှု၊ လောင်းကစားမှု နှင့် အရက်ချက်မှုများသာ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းသို့ အမှုများ ပေါ်ပေါက်လာလျှင် စာသင် ဦးလူကလေးက အိန္ဒိယ ရာဇသတ်ပုဒ်မ တစ်ပုဒ်မလျှင် အသပြာငွေ တစ်ကျပ်နှုန်းထား ကာ လိုတိုး၊ ပိုလျှော့လုပ်ပေးတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဘာမဟုတ်သော အမှုကလေးပင်လျှင် ပုဒ်မ ၅ဝဝ ဖြစ်သွားတတ်သည်။ ထိုအခါ ဦးလူကလေးအား ငွေမျက်နှာဖြင့် ဖျောင်းဖျပြောဆိုနိုင်လျှင် ပုဒ်မ ၅ဝဝသည် တဖြည်းဖြည်း လျော့ဆင်းသွားကာ ၂၉၄ ၌ ထစ်၍ နေတတ် သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဦးလူကလေး စိတ်ကွက်ခဲ့ပါလျှင် ၅၁ဝ အထိ တက်သွားပြီးမှ ငွေမျက်နှာကြောင့် အတက်ရပ်လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ပင်ဖြစ်သော်ငြားလည်း ဘုရားပွဲ၊ ဘုန်းကြီးပျံပွဲ၊ မယ်တော် ပျံပွဲ စသည့်ပွဲများ ကျင်းပသည့်အခါ လာဘ်ရွှင်သည်နှင့် ထုချေလွှာ အတောင်းခံရသည်က မမျှ ဖြစ်တတ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုပွဲတော်များကျင်းပချိန်တွင် အဆိုပါ ရိုက်မှု၊ ဓားထိုးမှု၊ လောင်းက စားမှုနှင့် အရက်ချက်မှုတို့သည် ပို၍များလာတတ်သည်။ ရိုက်မှုတို့ တွင် ဦးလူကလေးသည် ၃၂၃ လောက်ကို အတွက်ရှိသည်ဟု မထင် ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပုလိပ်အရေးမပိုင်သည့် ကိစ္စ၌ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်စေ ဘာမျှ ကိစ္စမရှိ၊ သူကြီးက သူ့ဒဏ်စာရင်း စာအုပ်ထဲတွင် သူရေးချင်သော စီရင်ချက် နှင့် ပြစ်ဒဏ်ကို ရေးသွင်းစေဦးတော့ ဦးလူကလေး၏အပူ နှစ်ပြားသား မျှ မပါပါ။ သို့သော် ဘုရားပွဲတော်မျိုး၌ ဖြစ်ပွားတတ်သော ရန်ပွဲ တို့တွင် မန်ကျည်းနှစ်တုတ်၊ ထန်းနှစ်တုတ်၊ ပိတောက်သားတုတ် နှင့် ဝါးရင်းတုတ်များဖြစ်လေရာ မတော်တဆဆိုလျှင် သေလောက်သော လက်နက်များဖြစ်သောကြောင့် ပုဒ်မတို့သည် ၃၂၄ မှသည် ၃၂၅ ကို ကျော်လွန်၍ ၃၂၆ သို့ ရောက်လာသောအခါ ဦးလူကလေးမှာ အလုပ်လည်း များသည်၊ ထုချေလွှာလည်း အတောင်းခံရတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအထက်ပါ အကြောင်းခြင်းရာတို့ကို သုံးသပ်ကြည့်ခြင်းအား ဖြင့် ဘုရားပွဲသည် စာသင် ဦးလူကလေးအဖို့ အမှုပွေရာရောက်အောင် ဖန်တီးတတ်သောသဘော ရှိခြင်းကြောင့် ဦးလူကလေးသည် မူအား ဖြင့် ကန့်ကွက်သည်။ သို့သော် သူကြီးကတော်နှင့်တကွ ယောက်ဖ ဖြစ်သူ ဘုရားလူကြီးမင်း၏ ကျောင်းအမကပါ ဝိုင်းဝန်းပြစ်တင်ပြောဆိုလေသောအခါ စာသင် ဦးလူကလေးသည် ထိုသုံးတောင်ဝတ်တို့၏ အငြိုအငြင်ကို ခံယူနိုင်သောသတ္တိ မရှိဖြစ်နေရကား ဘုရားပွဲမိန့်ကို ပေးလိုက်ရလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညောင်ပင်သာရွာ လောကမာရဇိန်ဘုရားမှာ ကိုးတောင်ပြည့် ဘုရား ဖြစ်သည်။ ရွာ၏မြောက်ဘက် ဇရပ်ကြီး၏အလွန်တွင် မြေရှင် ဦးသာဦး၏ လယ်ထိပ်၌ တည်ထားသည်။ မူလက ထိုနေရာတွင် အုတ်ခုံဆွေးဆွေးတစ်ခုံ ရှိသည်။ တစ်နေ့သောအခါ ဦးသာဦး၏ သူရင်းငှားတစ်ဦးက လယ်ထွန်ရင်း အုတ်ခုံနှင့် ဝင်၍ တိုးမိသည်။ အုတ်ခုံပဲ့ကျလာသောအခါ မြေအိုးတစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ ထိုမြေအိုး မှာ ယခုခေတ်သုံး မြေအိုးမဟုတ်။ စလယ်ဝင်သာသာ မကျတကျ ဖြစ်သည်။ အိုးမှာသပိတ်ကဲ့သို့ မြေနက်စေးနှင့် ဖုတ်ထားဟန်တူသည်။ ၎င်းအိုးထဲတွင် ပြာလိုလို၊ မြေဆွေးလိုလို တွေ့ရသည်။ ၎င်းပြာနှင့် ရောလျက်နေသော အိမ်မြှောင်ဥ ပမာဏမှသည် ဆန်ကွဲပမာအထိရှိ သော အစေ့ကလေးများကိုလည်း တွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးသာဦး၏ သူရင်းငှားက ၎င်းအစေ့ကလေးများကို ခြေမွကြည့် ၏။ မကြေ။ ထို့ကြောင့် ထိုမြေအိုးကို ကံ့ကော်ကျောင်း ဘုန်းတော် ကြီးထံသို့ ယူ၍ ပြသည်။ ကံ့ကော်ကျောင်းဘုန်းတော်ကြီးက ၎င်း တို့သည် ဓာတ်တော်ဖြစ်သည်ဟု အဆုံးအဖြတ်ပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဓာတ်တော်ဟူ၍ သိရသည့် နေ့ နောက်တစ်ည၌ ကံ့ကော် ကျောင်းဘုန်းတော်ကြီး၏ ဂန္ဓကုဋိတိုက် အပေါ်တည့်တည့်ရှိ ပြာသာဒ် မှ ရောင်ခြည်တော်များ ကွန့်မြူးသည်။ ထိုညတွင် ရွာသူရွာသား အားလုံးတို့က သဒ္ဓါလှသဖြင့် လှူဒါန်းကြရာ ငွေပေါင်း ၃၆၅ ကျပ်၊ ၅ မူး၊ ၂ပြား” ရသည်ဟု ဘုန်းတော်ကြီး၏ စာရင်းအရ သိရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုနေ့မှစ၍ ကိုးတောင်ပြည့်ဘုရားတည်ရန် လုပ်ငန်းကို ဘုန်းတော်ကြီးကိုယ်တိုင် ဦးစီး၍ လုပ်ခဲ့ရာ ပန်းရန်ဆရာနှစ်ဦး ငွေလိမ်၍ ပြေးသောကြောင့် နှစ်ချင်းပေါက် ဘုရားတည်၍ မပြီးခဲ့ပေ။ သို့သော် တတိယ ပန်းရန်ဆရာကို ငှား၍ စာသင် ဦးလူကလေးကိုယ်တိုင်စောင့်ကြပ် ကြည့်ရှုခါမှပင်လျှင် ဘုရားတည်ခြင်းကိစ္စ ကောင်းစွာ အထမြောက်လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုးတောင်ပြည့်ဘုရားရှင်ပေါ်တွင် ဤမျှ သံယောဇဉ်ကြီးရှာသူ စာသင် ဦးလူကလေးသည် သူ၏ ရွာသူရွာသားတို့ကိုလည်း စိတ်မချ ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညောင်ပင်သာရွာ မြောက်ဘက်ထိပ် ဇရပ်ကြီးမှ တစ်မိုင်ကျော် ခန့်ဝေးသော နေရာတွင် မြောက်ချောကုန်းရွာကလေး ရှိသည်။ ထိုရွာ၌ အပျိုချောချော ပေါသည်။ ညောင်ပင်သာမှ လူပျိုတို့သည် မြောက်ချော ကုန်းမှ အပျို တို့ကို ကမ္ဘာ့နိယာမအတိုင်း ပိုးကြသည်။ သို့သော် ထို အပျို လူပျိုတို့၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းမှာ ရိုက်ပွဲများနှင့်သာ အဆုံးသတ် တတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့ကြောင့် ဘုရားပွဲဟြေဟုဆိုလျှင် စာသင် ဦးလူကလေးသည် ဦးခေါင်းကြီးမိသည်။ ယခုမှာမူ ပွဲမိန့်ပေးမိပြီဖြစ်သောကြောင့် မတတ် သာတော့ပြီ။ ခပ်စောစောကပင် ပွဲခင်းရှိရာသို့ သွား၍ ကြီးကြပ်မှတော်လိမ့်မည်။ ဤစိတ်ကူးနှင့် ဦးလူကလေးသည် ပွဲဈေးသို့ ရောက် ခဲ့သည်။ ညဉ့်ဦး၌ ဈေးမှာ စည်ကားလှပေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပွဲဈေးသို့ ဝင်လျှင်ဝင်ချင်း မုန့်လေပွေဆိုင်ကို တွေ့ရသည်။ ဆိုင်ရှင် မုဆိုးမကြီးက မုန့်လေပွေတစ်ချပ်နှင့် လောကွတ်ပြုသေးသည်။ သို့သော် ခပ်လှမ်းလှမ်းက ကောက်ညှင်းကျည်တောက်ဆိုင်၌ ကာလ သားတွေ တရုန်းရုန်း၊ လက်ပံပင် ဆက်ရက်ကျသလို ကျနေကြသည်။ ကောက်ညှင်းကျည်တောက်ရောင်းသော ကောင်မလေးမှာ ဆံရစ်ဝိုင်းကလေးနှင့် အတော်ချစ်စရာကောင်းသော အရွယ်ပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်ကောင်မကလေးအကြောင်းကို ဦးလူကလေး ကောင်းစွာ သိသည်။ ကောင်မကလေးက ရိုးသည်။ သူ့မိဘက ပင်ပန်းဆင်းရဲ သည်။ အပျိုဖော်ဝင်စမှာ ညောင်ပင်သာက လူပျိုကာလသားများ အဝိုင်းခံရလျှင် ပျားပိတုန်းတွေဝိုင်း၍ အစုပ်ခံရသော စံပယ်ပန်းက လေးလို နေမညိုခင် နွမ်းရဖို့ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့ကြောင့် စာသင်ဦးလူကလေးသည် မုန့်လေပွေသည်မကြီး လောကွတ်လုပ်သည်ကို ကျေးဇူးတင်စကားတစ်ခွန်းနှင့် ပြန်ချေပြီးသော် ကောက်ညှင်းကျည်တောက်ဆိုင်သို့ သွားလေသည်။ ကောင်ကလေး တွေက ဦးလူကလေးထက် ပါးသည်။ ဦးလူကလေးကို မြင်လျှင်ပင် ကောက်ညှင်းကျည်တောက် တစ်ယောက်တစ်ချောင်းစီ ခပ်မြန်မြန်ဆွဲ ကာ ဈေးသည်အား ခပ်သုတ်သုတ် ပိုက်ဆံပေးပြီးနောက် လစ်ကြလေ သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟဲ့ ကောင်မလေး၊ နှင့်ဆိုင် လူစည်လှချည်လား”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးလူကလေးက စကားစပ်မရှိဘဲ ကောက်ညှင်းကျည်တောက် ရောင်းသူ ကောင်မကလေးကို တုံးတိတိမေးသည်။ ကောင်မလေးက ရှက်သလိုလို အမူအရာပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဈေးရောင်းကောင်းတာကိုး ဘကြီးရဲ့။ ဒါပေမဲ့ အကြွေးရောင်း ရတာ များပါတယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်မလေးက နောက်ဆုံးဝါကျကို မသက်မသာ ညည်းတွား သံနှော၍ ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟဲ့ ဟိုအကောင်တွေဟာ နှင့်ဆီကကို အကြွေးယူသလား။ နင့်ကို ဘာစကားတွေများ ပြောသွားသေးသလဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု ဦးလူကလေးက မသင်္ကာသောသဘောနှင့် မေးပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်မကလေးသည် ပို၍ ရှက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အို.. သူတို့ ဘာမှမပြောပါဘူး။ ကောက်ညှင်းကျည်တောက် အားလုံးကို ခြုံဝယ်မယ်ဆိုပြီး ဈေးဆစ်နေတာပါ။ သူတို့ဆီက လက်ငင်းပိုက်ဆံ ရပါတယ်။ အကြွေးကျတာက သူများဆီမှာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်း... ဟင်... ဒီကောင်တွေ ဒီလောက် အစားကြီးရော့လား ဟယ်၊ နို့ ဘာလို့ အကုန်ဝယ်မသွားတာလဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြောတတ်ပါဘူး ဘကြီးရယ်၊ ဘကြီးလာတာ မြင်တော့ ခုလိုပဲ ချာခနဲ လှည့်ထွက်သွားကြတာပဲ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာသင်ဦးလူကလေးသည် အထက်ပါ အချီအချ စကားပြောပြီး စဉ်းစားသည်။ သက်သက် နောက်ပိုးပိုးချင်လို့ ကောင်မလေးဆီမှာ လာပြီး ဈေးဆစ်နေကြလေသလော။ သူလာမိ၍ ကောင်မလေးအတွက် လာဘ်ပိတ်သွားလေသလော။ သည်ခွေးမသား လေးငါး ဆယ်ယောက် က ကောက်ညှင်းကျည်တောက် အချောင်းပေါင်း လေးငါးဆယ်ကို ဘယ်ပုံ အပင်းဆို့ကြမှာလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာသင် ဦးလူကလေးသည် စိတ်ကူးရင်း ပွဲဈေးတန်းရှိ အုန်း ထမင်းနှင့် ကြက်သားဆိုင်၊ ကော်ပြန့်ကြော်ဆိုင်၊ ထမင်းသုပ်ဆိုင်၊ သင်္ဘောသီး လက်သုပ်ဆိုင်၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်၊ ရှလပတ်ရည်ဆိုင်၊ မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်၊ လက်ဖက်ချင်းသုပ်ဆိုင်၊ မုန့်ကျွဲသဲဆိုင်၊ ကျောက်ကျောဆိုင်၊ ဆေးလိပ် မီးခြစ် ကွမ်းယာဆိုင်တို့ကို တစ်ဆိုင်ပြီး တစ်ဆိုင် ဖြတ်သွားသည်။ ဘာမျှ မစဉ်းစားတတ်အောင် ဖြစ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟော... စာသင်ကြီး ကြွလာပြီကိုး”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု ဘုရားလူကြီးများက ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်တော့မှ ဦးလူကလေး အစဉ်းစားရပ်တော့သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောဘုရားပွဲကလေးပင် ဖြစ်လင့်ကစား ညောင်ပင်သာရွာမှ\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45550791917717,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_87649760-b007-4b90-b741-d7b5122cb425.jpg?v=1730247802"},{"product_id":"မောင်ထင်-ဗမာနိုင်ငံရေးသုခမိန်","title":"ဗမာနိုင်ငံရေးသုခမိန်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမျိုးချစ်စိတ်၏အစ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖိုးရွှေလမင်းကြီး မကြည့်တကြည်၊ တခါတခါ ရွှေမျက်နှာညို၍ ဘာကိုအလိုမကျသည်မသိ။ တိမ်ကြားအောက်တွင် ခေါင်းကျိုး၍ ငုတ်နေသည်။ သို့သော် ကြည်လင်သော မြစ်၏မှန်ရိပ် ထဲတွင်သူ၏မျက်နှာကို သူ့ကြည့်၍ မြင်ရသောအခါ၊ သူသည် သူ၏အရိပ်ကို သူပြန်၍မက်မိလေသလော မပြောတတ်။ စင်စစ် မှာ သူ၏အရိပ်သည် နဂိုအတိုင်းမဟုတ်။ တော်သာခွာကို အရည်ကျို ထားဘိသကဲ့သို့ ရှိလေရာ၊ နဂိုအတိုင်းထက်ပင်လှ၍ နေလေသည်။ ထို့ ကြောင့် သူ့ အဆင်းကို သူတပ်မက်သည် ဆို လျှင် မမှား။ ယင်းသို့ တပ်မက်ခြင်းကြောင့်သာလျှင် လေ့လာ သမျှသော တိမ်တိုက်တိုကို လွတ်အောင်ရှောင်ရင်း သူ့ အရိပ်ကို သူ မျက်ခြေမပြတ်လိုက်၍ ကြည့်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ “ကျွန်တော်၏ အိမ်နောက်ဖေး လဟာပြင်ကို ကျော်၍ ဆောက်ထားသော ရေစင်ရှိသည်။ ရေစင်ဟူသည်ကား ၀ါးလုံး များကို အရှည်လိုက်စီတန်း၍ ဆောက်လုပ်ထားသေး ငပိလှန်း သည့် စင်ကြီးပင်ဖြစ်သည်။ ထိုစင်ကြီးသည် ငပိသမားတို့အဖို့ ငပိလှန်းရန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်တော့အဖို့ ကျယ်ပြန့်သောအိမ်သာကြီးတခုပင် ဖြစ်လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုညကို ကျွန်တော်ကောင်းစွာ မှတ်မိသည်။ ကျွန်တော်သည် ထိုစဉ်က ကျောင်းမနေသေး။စိတ်အထင် ငါးနှစ်အရွယ်လောက် ရှိမည်။ ကျွန်တော် ကို ကျွန်တော်အထိန်းတော် ကော်ရင်ဂျီ ကုလား ကမ္မယားက ရေစင်ပေါ်၌ နောက်ဖေးတယ် နေသည်။ကျွန်တော် မိဘများက ကျွန်တော် ကို ချေး အ ပင် ပေါက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောင် ယိုသည်ဟု ပြောလေ့ ရှိသည်။ ကျွန်တော် အဖို့၌ကား သူတို့ဤသို့ ခဏခဏပြောခြင်းကြောင့် ချေးအပင်ပေါက်လျှင် ဘယ်လိုအပင်မျိုး ဖြစ်ပါလိမ့်ဟု မှန်းဆကာ၊ ချေးပင်ကိုမြင်ချင် ၍ ခဏခဏ အောက်ငုံ့ကြည့်မိသည်နှင့် ပင်လျှင်၊ ထိုကိစ္စမျိုး၌ သူများတကာထက်ပို၍ ကြာတတ်သည်။ ထို့ပြင်လည်း ယခုလို ကြည်လင်ဧမြသော လမင်းသည်မြစ်ကို ကြေးမုံပြင်ပမာ ထား၍ မိမိအလှကို မိမိရှုနေသည့်အခါ၊ တပိုတပါး သွားယင်း လမင်းနှင့်အတူ ကမ္ဘာသို့ လည်ပတ်နေရသဖြင့်၊ ပို၍စည်းစိမ် ရှိသည်။ ရေစင်အောက်သို့ အတုံးလိုက်အတစ်လိုက် ကျသွား သည့် အသံတို့သည်ပင်လျှင်ဆရာစိန်လက်သံထက်ပြောင်သည်ဟု အောက်မေ့ သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူကြီးများအဖိုထိုကိစ္စသည်ညစ်တီးညစ်ပတ်နိုင်လှသည်ဟူ၍ ပင်ထင်ကြပေမည်။ကျွန်တော်မှာ သူငယ်နှပ်စား အရွယ်သာသာ မျှသာရှိ၍၊ အပြစ်ကင်းစင်သော ကလေးစိတ်နှင့်မြို့၊ ထိုကိစ္စမျိုး ကို ကိုယ်လက်သန့်ရှင်းစေသော ကိစ္စဟူ၍သာ သိတတ်သည်။ ` ကမ္မယားသည် ဗမာစကားကို မပြီကလာပီကလ နှင့်ပြော ၍ကျွန်တော် နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ်မေးသမျှကို ဖြေရှာပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လမင်းကြီးဟာ ပြေးနေတယ်နော်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဝုတ်တယ် ပြေးနေတယ် ဘာဘာ့။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟိုအဝေးကြီးဆိုမှ အဝေးကြီးကကြယ်ကလေးတွေ မျက်စိ မှိတ်လိုက်ဖွင့်လိုက် လုပ်နေကြတယ်နော်။” “ဝုတ်တယ် ဘာဘာ့ ဂုတ်တယ်။” “တိမ်တွေက ဖိုးလမင်းကြီးကို ဝိုင်းပြီးဖက်ထားတယ်နော်။” “အင်း-အင်း- ဝုတ်တယ်၊ဝှတ်တယ်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤကဲ့သို့ သူနှင့်ကျွန်တော် အတိုင်အဖေါက် ညီနေစဉ် ကျွန် | ၏ မိခင်ကျွန်တော်၏ ဒွေးတော်တို့သည် အိမ်ပေါ်မှရေစင် ရှိရာသို့ ဆင်းလာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့သည် ကျွန်တော် အား နောက်ဖေးကို ငြိမ်ခံ၍ယိုနေ | သည်ဟု သဉ်ကာ ကျွန်တော်နှင့် ကမ္မယားကို ကြည့်၍ရယ်ကြ | ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ အတွင်း ကျွန်တော် ဒွေးတော်နှင့် အတူပါလာသူ မိန်းမ | ပျိုတဦးက ထိုခေတ်ကပေါ်သော သီပေါမင်းပါတော်မူ သီချင်း တပုဒ်ကိုဆိုပါသည်။ ကျွန်တော် ထိုသီချင်းများကို မမှတ်မိ။ သီပေါမင်းဆိုသော နာမည်ကိုသာမှတ်မိပါသည်။ မှတ်မိရခြင်း မှာ သီပေါကိုနားမလည်၍ မေးမိသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ “အသီပေါဆိုတာ ဘာလဲ- ဟင်။” ကျွန်တော်တိုအရပ်၌ မိခင်ကို အမဟု ခေါ်ပါသည်။ ““သီပေါဆိုတာ ဗမာမင်းကွဲ။” “မင်းဆိုကာ။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင်ဘုရင်ပေါ့ကွဲ့သားစိန်ကတုံးကြည့်တုန်းက မကိုဋ်တွေ သံလျက်တွေ့ကိုင်ပြီး ထွက်လာတဲ့ ရှင်ဘုရင်လိုပေါ့။” “အခု သူကဘာလုပ်သလဲ- ဟင်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူကအရင်တုန်းက ဗမာပြည်ကို အုပ်စိုးတယ်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အခုကော” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အခု သူကိုကုလား ဖမ်းသွားလို့ မအုပ်စိုးတော့ဘူး။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ကုလားဆိုတာ ကမ္မယားလား -- ဟင်။” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မှုတ်ဖူးကွဲ ကုလားဆိုတာ ဗိုလ်ကိုခေါ်တာ။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဗိုလ်ဆိုတာ ဘာလဲ-ဟင်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ““ဗိုလ်ဆိုတာ ကုလားဖြူကွဲ။ အသားကသိပ်ဖြူလို့ ကုလား ဖြူခေါ်တယ်။ အင်္ဂလိပ်ပေါ့ကွယ်၊ အင်္ဂလိပ်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါဖြင့်အခု ဗမာရှင်ဘုရင် မအုပ်စိုးဘူးပေါ့ နော်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “. - အင်္ဂလိပ်အုပ်စိုးတယ်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်သည် နောက်ဆက်တွဲ မေးခွန်းများကို မမေးနိုင် သေးပါ။ ကျွန်တော်စိတ်ထဲမှာ ပွဲထဲကရှင်ဘုရင် ကဲ့သို့သော ရှင်ဘုရင်များ ဗမာပြည်ကိုစိုးစံနေသည်ဟူ၍သာ မှတ်ထင်နေရာ၊ ယခု မိခင်ပြောပြမှ သိရပါသည်။ သို့သော် မိခင်ပြောတာမရှင်း သေးပါ။ ထို့ကြောင့် သေချာအောင်ထပ်၍ မေးမိပါသည်။ “ဒါဖြင့် အင်္ဂလိပ်အုပ်စိုးတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ၊ အမေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ကြာပြီကွဲ။ အမေမမွေးခင်ကတဲက သီပေါကို အင်္ဂလိပ် ဖမ်းသွားတယ်ကွဲ။” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အင်္ဂလိပ်ကြီးက သီပေါကိုဖမ်းသွားတော့၊ တို့အိမ်ရှေ့က အဘစာသင်ကြီးက သူခိုးတွေကို ကြိုးနှင့်တုပ်ပြီး ဂတ်တဲခေါ် သွားသလိုနေမှာဘဲ။အဘကရှေ့ကတုတ်တုတ်ပြီး စွဲတော့၊သူခိုး က နောက်က ရုန်းရုန်းပြီးလိုက်ရတယ်။အဘက ငှက်ကြီးတောင် ဓါးကြီး မိုးလိုက်တော့မှ သူခိုးက၀ပ်သွားတယ်။အခုလဲ သီပေါ မင်းကို ဒီလိုဘဲဖမ်းမှာဘဲ။ သူခိုးကိုဖမ်းသွားတာ သနားစရာ။ သီပေါကို ကုလားဖမ်းသွားတာက သာပြီးတော့ သနားဘို ကောင်းတာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမင်းသည် ကောင်းကင်ဝယ် ရိပ်ရိပ်ပြေးနေသည့်အခါ ကျွန်တော်၏နုနယ်သော ဦးနှောက်ထဲတွင် စိတ်ကူးတို့သည် ရိပ် ရိပ် ပြေး၍နေကြလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုစိတ်ကူးစိတ်သန်းတို့မှာဆီလျော်သည် မဆီလျော်သည်ကို ကျွန်တော်မစဉ်းစားမိ။ ကလေးဘဝမို့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမိသည် မှတပါး အခြားစိတ်ကူးများ မပေါ်ပေါက်ခဲ့ချေ။ ' သို့သော် ငါတို့ဗမာပြည်ကို အင်္ဂလိပ်အုပ်စိုး ပါကလား ဟူသော အသိသည် နောင်အဖို့၌ တိုင်းပြည်ချစ်သော စိတ်၏ အဆောက်အအုံကို ကျွန်တော်၏ရင် ထဲ၌ အုတ်မြစ်ချပေးဟန် တူသည်။ - “ထို့ကြောင့်လည်း လရောင်အောက်ဝယ် ရေစင်ပေါ်၌ ထိုင် ယင်း၊ သီပေါမင်း၏ လွမ်းဆွတ်ဘွယ်ရာ အဖြစ်အပျက်တို့ကို ကျွန်တော် ငယ်စဉ်တောင်ကျေး ကလေးဘဝကစ၍ ပင်လျှင် မှတ်မိနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ “ ယင်းသို့ မှတ်မိနိုင်သည်ဆိုရာ၌လည်း သီပေါမင်းပါတော်မူ သည့်အတွက် တိုင်းချစ်စိတ်၊ ပြည်ချစ်စိတ်၊ မျိုးချစ်များ တဖွား ဖွား ပေါ်ပေါက်လာသောကြောင့်၊ ထိုမျှနုနယ်သောအမြှယ်က စည်ပင်လျှင် အစွဲကြီးနေပါသည်ဟု ကျွန်တော် ဆိုပချေသော်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရာရောက်ပေမည်။ ။ အမှန်မှာ ထိုမျှနုနယ်သော အရွယ်တွင်နုနယ်သော ဦးနှောက် က ထိုအူကြောင်ကြောင်နိုင်သော စိတ်ကိုလက်မခံနိုင်သေးချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသီပေါမင်းကလေး ပါတော်မူသည် ဆိုသဖြင့် သနားမိသည်။ ဘိုရာတွင် တစတစနှင့် ကြီးပြင်းလာသောအခါ သနားရမည်ကို ပင် မေ့တေတေ ဖြစ်လာသည်။ ကုလားမင်း အုပ်စိုးသည် ဆိုသော်လည်းရပ်ရွာသူကြီးလုပ်သူမှာမိမိအမျိုးသားထဲကပင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖြစ်၍ ဘာထူးခြားလှသည် မဟုတ်ဟု ထင်မိသည်။ မြို့အုပ် မြိုချုပ်တို့ တိုင်းခန်းလှည့်လည်လာသည့်အခါ၊ ဗိုလ်တဲအောက်၌ ကလေးဘဝ ဂျင်ပေါက်ယင်း တစေ့တစောင်း ကြည့်မိရာ အင်္ဂလိပ်မင်းတက်နေသည်ဟု ဆိုသော်လည်း အင်္ဂလိပ်မင်း ဆိုသူမှာမြန်မာနှင့်မခြားဟု အောက်မေ့မိသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတညသ၌ ဖခင်ဖြစ်သူသည် ဗိုလ်တဲ၌ လာ၍တည်းခိုသော အရေးပိုင် အကြောင်းကို မြိန်ရည်ရှက်ရည် ပြောလေသည်။ ထိုအခါမှ သူတပါး လက်အောက်၌ နေရသည်ကို အသစ်တဖန် ပြန်၍သတိရမိသည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့သူတပါးလက်အောက် ရောက်ရခြင်းကို ရှက်ရမှန်းကြောက်ရမှန်း မသိတတ် သေးချေ ကျွန်တော်၏ ဖခင်မှာစာပေ၌ မွေ့လျော်သူဖြစ်လေရာ ရောက် လာသောအရေးပိုင်က ဒေသန္တရရာဇဝင်ဗဟုသုတတို့ကို အား မေးမြန်းသည် ဆိုသည်နှင့်ပင် ထိုအင်္ဂလိပ်အရေးပိုင် အရပ်ရှည် ရှည်ကြီးကို အတော် ကြည်ညို နေဟန်တူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ ကျွန်တော် ယခုပြန်တွေးလိုက်သော် ရေးတေးတေးပေါ်လာ ပါသေး၏။ ထိုအရေးပိုင်သည် ဗိုလ်တဲ၏မြောက်ဘက် ပိတောက် ပင်အောက်တွင် သူကြီးမင်း တည်ခင်းထားသော သီချေးဇော် နံသည့် ပက်လက် ကုလား ထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်သည်။ ရပ်ရွာရှိ လူကြီးအပေါင်းတို့မှာ သူ၏ရှေ့ ကွပ်ပြစ် တွင် ထိုင်ကြရ သည်။တော်တော်အသက်ကြီး၍ ဗဟုသုရှိပုံရသောလူကြီးမင်း များကိုအရေးပိုင် ကဘုရားတကာ ကျောင်းတကာဟု နှုတ်ခွန်း ဆက်သ၍၊ အင်္ဂလိပ်တက်စက အင်္ဂလိပ်ခံချသူ ကျားဗိုလ်ဟု အမည်တွင်သော ဓါးပြဗိုလ် ၏သောင်းကြမ်းပုံတိုကို မေးမြန်း သည်။ ရွာနာမည်များ၏ ဗြုပ္ပတ်ကိုမေးမြန်းသည်။ မည်သည့်မြို့ မည်သည့်ရွာကို မည်သည့်ခေတ်က တည်ကြောင်းမေးမြန်းသည်။ ကမ္မဌာန်းအကြောင်း သင်္ဂြိုဟ်အကြောင်း မေးမြန်းသည်။ ဖြေနိုင်သူလည်းရှိ၏။ မဖြေနိုင်သူလည်းရှိ၏။ အမေးခံရသူ တို့မှာ အင်္ဂလိပ်က မြန်မာစာပေနှင့် ရာဇဝင်တို့ကို နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ် မေးသဖြင့် တအံ့တဩနှင့်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောင်သော် ထိုအင်္ဂလိပ်သည် အမြို့မြို့အရွာရွာ အတိုင်းတိုင်း တို့၌ ကျင်လည်ရလေသည်။ သို့သော်သူ၏အမည်ကိုမူ ကျွန်တော် ၏ ချက်မြုတ်ဇာတိ၌ ထားခဲ့ပေသည်။ နောင်အဖို့၌ ကျွန်ုပ်တို့၏ မြန်မာရာဇဝင်သည် ဖြောင့်ဖြောင့်သွားခဲ့ပါလျှင်၊ သူ၏အမည် သည် ကျန်ရစ်ခဲ့ဦးမည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငယ်စဉ်က ထိုအမည်ကို မခေါ်တတ်ပါ။ ကြီးပြင်းလာ၍ အင်္ဂလိပ်စာ ချောက်တီး ချောက်ချက် ဖတ်တတ်သော အခါ၊ ဖခင်ဖြစ်သူသည် လယ်ပြေစာအဟောင်းများကို ကျွန်တော့အား ပြသ၍၊ သူ့အမည်အင်္ဂလိပ်လို ရေးသားထားသည်ကို အဖတ် ခိုင်းသည်။ လယ်ပြေစာ၏ ညာဘက်ထောင့်၌ ဂျေ၊ အက်စ်၊ဖနီဗေါလ်ဟူသော အမည်ကိုဖတ်ရသည်။ “ကျွန်ုပ်၏ သေးနုပ်သော ဦးနှောက်ထဲ၌ တဖက်အကန့်တွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသီပေါဟူသောကမ္ဗည်းထိုးထားသည်။အခြားဖက်အကန့်တွင် ကား သူနှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်ဖနီဗေါလ်ကို ကမည်းထိုးထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်လူလားမြောက်သောအခါ၊ တဖက်ခန်းရှိ သီပေါ နှင့် အခြားတဖက်ခန်းရှိ နီဗေါလ်တို့သည် နောင်ဂျိန်ဇာတ် ခင်းကာ၊ ဓါးရေးလှ”ရေး ပြကြသည်ဟူ၏။ သို့ရာတွင် ကျွန်ုပ် မှာတဦးကို တခါမှ မမြင်ဘူးပါဘဲလျက်၊ ချစ်မိပါသည်။ ကျန် တဦးကိုလည်းတခါမျှ မတွေ့ဘူးပါလျက်၊ ကြည်ညို မိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတခုသော တန်ခူးလအခါတွင် ကျွန်တော်သည်မြောင်းမြမြို့ အစိုးရအလယ်တန်းကျောင်း တတိယတန်း(ဘီ) အခန်းတွင်ရှေ့ ဆုံး၌ ချာတိတ်တဦးအဖြစ်နှင့် ထိုင်ရပါသည်။ ဆရာကြီး ဦးကံ ကြီး၏ လက်ဝဲဘက်၌ အစိုးရပြက္ခဒိန်တရွက် ကပ်ထားသည်။ ထို့ပြက္ခဒိန်၏ ခေါင်းစီး၌ သက္ကရာင် ၁၉၂ဝဟု ကမ္ဗည်းထိုးထား သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုနှစ်မှာ ကျွန်တော် အဖို၌ အတော်ထူးသည်။ အင်္ဂလိပ်စာ ကို အစွဲအလမ်းဖြစ်၍ အင်္ဂလိပ်ကျောင်း၌ နေပါပြီ ဟူ၍လည်း ဆိုကရော၊ တနိုင်ငံလုံး သိမ့်သိမ့်တုန်သည့် ပဌမဆုံးသော သပိတ် တလုံးလည်း ပေါ်ထွက်လာပါလေကရော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟော၊ ဖြစ်မှဖြစ်ရပလေ။ ကြုံရတဲ့ကံနှယ်၊ မဲ့လိုက်ပါဘိ၊ ပညာကိုလိုချင်သည်၊ လိုချင်သည်။ လိုချင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လိုချင်ယင်ရပါတယ်ကွယ်။ မင့်အသက်ငယ်ငယ်ရှိသေးတ ဘဲ။ ဟေ ဘယ်ကျောင်းနေရနေရ၊ မင်းလိုချင်ယင်၊ ရနိုင်သော ချည်းဘဲကွဲ၊ နို့ ပေမဲ့ ငါက အစိုးရကျောင်းဆရာ ဖြစ်နေလို့၊ မပြောကောင်းလို့ ဟ။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာဦးကံကြီးသည် ပြတ်နေသော ညာဘလက်မကလေး ဖြင့် ပါးစပ်ကိုမလုံ့တလုံကာကာ ကျွန်တော် နားထဲသိုတစုံတခု တီးတိုးပြောလိုက်ပါသည်။ ကျွန်တော်နားမလည်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘွိုင်ကောက်၊ ဘွိုင်ကောက်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် အင်္ဂလိပ်စာ သင်လာသည်မှာ ဆယ်လမျှရှိပါပြီ။ ဘွိုင်စကောက်ကို နားလည်ပါ၏။ သို့သော် ဘွိုင်ကောက် ဆရာဦးကံကြီး ပြောသည်ကို နားမလည်ပါ။ သို့ပေမင့်ကြေက် ကြောက်ရွံ့ရွံ့နှင့်ပင် ကျောင်းခန်းထဲမှထွက်၍ ကျောင်းဝင်းကို ကျော်ကာ တာဝတိံသာကျောင်းနှင့် စာတိုက်အကြားရှိ ကွက် လပ်လမ်းကြားမှနေ၍ ရုံးလမ်းဘက်သို့ ထွက်လာ ခဲ့ပါသည်။ ဆရာဦးကံကြီးသည် သူ၏ညာဘက်လက်၌ မရှိသော လက်မဖြင့် နှုတ်ခမ်းမွှေးကိုသပ်ယင်း၊ ပြုံးပြုံးကြီးနှင့် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ “ ရုံးလမ်း၌ ငါးတန်း ခြောက်တန်းမှ ကျောင်းသားကြီးများ သည် ကျူလယာဘိလပ်ရည် ဆိုင်ကိုဝိုင်း၍ နေကြသည်။ ကျွန်တော်လည်း မယောင်မလည်နှင့် အနားသို့ကပ်၏။ ဆရာဦးကံ ကြီးပြောလိုက်သော အင်္ဂလိပ်စကားမျိုးကို ကျွန်တော်ကြားရ သည်။ ပြောနေသူမှာ ပုသိမ်မှ ကျောင်းသား မောင်တင်ဆိုသူ ဖြစ်သည်။ တကျောင်းလုံးတွင် ကာလသားခေါင်းလုပ်၍ ဗိုလ် ကျသူပေါက်ကျော်မှာ လူမိုက်လှရင်နှင့်တွဲကာနှစ်ဦးစလုံး မျက် နှာနီကြီးများဖြင့်ကျူ၊လယာ ဆိုင်ကလေးကို မျက်စောင်းထိုး နေကြသည်။ သူတို့မူးနေကြသည်။ တစုံတယောက်ကိုချကြမလို့ ပါဘဲ။ ဟောကြည့်စမ်း၊ ပြောယင်း၊ ဆိုယင်း၊ ဖေါင်း-ချမ်--- ချလွန်-ချင်--။ “ လင်မနစ် ပုလင်းများ တဖေါင်ဖေါင် မြည်ကြကုန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းသား နှစ်ဆယ်ခန့်တို့သည် ထိုပုလင်းတို့ကို ကိုယ်စီကိုယ်ငှ ယူ၍သောက်ကြသည်။ ပုလင်းများကိုရိုက်ခွဲကြသည်။ စီးကရက် များကိုလုကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်လည်း ဆုတ်ကန်ဆုတ်ကန်နှင့်၊ ရွှေသာလျောင်း ဘုရားရှေ့မှဖြတ်၍ပြေးလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ရာတွင်ခပ်လှမ်းလှမ်းမှအသံများကြားရသည်။ ထိုအသံတို့ မှာ လေချိန်ယူပြီး တဖြည်းဖြည်း တခဲနက်လျှင် ပေါ်ထွက်လာ လေသည်။ ထိုအသံတို့ကား အခြားမဟုတ်။ နောင်တဆယ် ခြောက်နှစ် တင်းတင်းပြည့်သောအခါတွင် မြန်မာပြည်၌ တဖန် ပြန်၍ ပဲ့တင်ထပ်မည် ဖြစ်သော “သပိတ်၊ သပိတ်၊ မှောက်၊ မှောက်” ဟူသော အသံများဖြစ်ချေသည်တမုံ့။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်သည် ဂတ်တန်းလျားထဲသို့ ဝင်ပြေးသည်။ ထိုမှ ဖြတ်၍ ဦးဘိုးလမ်းထဲသို့ ဝင်ပြန်သည်။ ထိုမှဖြတ်၍ ဘီလမ်း တက် ပြေးပြန်သည်။ လေးလမ်းရောက်သော်၊ မိမိအိမ်သို့ ဝင်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်၏ ဦးလေးမှာ အစိုးရလခစားဖြစ်လေရာ၊ ဒေါ် ဒေါ်သည် ကျွန်တော် ကျောင်းမတက်ဘဲ ပြန်လာသည်ကို မြင် သောအခါ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သည်။ ညနေ ဦးလေး ရုံးဆင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောအခါ၊ ဒေါ်ဒေါ်က သူ့ခင်ပွန်းသည် ကျွန်တော် သပိတ်မှောက်လာကြောင်း တိုင်ပြောလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါမှစ၍ ကျွန်ုပ်သည် သပိတ်မှောက်ကျောင်းသား ဖြစ် လာလေသည်။ ထိုအခါမှစ၍ ကျွန်ုပ်သည်\"ဘွိုင်ကော” ဟူသော စကား ဘွိုင်ကောက်တား ဟူသောဝေါဟာရတို့၏ အဝယ ဝတ္တနှင့် ပိဏ္ဍတ္တတို့ကို နားလည်လာလေတော့သည်။ ထိုအခါမှ စ၍ အကျွန်ုပ်လမ်းတလျှောက်လုံး ပြေးလာရ၍ မောမောနှင့် ခုန်နေသောရင်တွင်းဝယ်၊ အချို့ပညာရှိက မွန်မြတ်သော စိတ်ဓာတ်ဟု ခေါ်ကြ၍ ကေစိသုခမိန်တို့က အဆိပ်ဟုသမုတ် သော မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ်သည် သီပေါမင်း ချခဲ့သောသန္ဓေဖြင့်၊ နေ့စေ့ လစေ့ ဖွားမြင်လာလေသတည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်တနှစ်အဖို့၌ ဗိုလ်ကေကိုစွန့်၍၊ ကတုံးပြောင်ထား ကာ၊ပင်နီအင်္ကျီကိုဝတ်၍၊ ခါတော်မှီ ကျောင်းသို့တက်နေသော နေရှင်နယ် ကျောင်းသား အကျွန်ုပ်ကို ဆရာဦးမောင်ကြီး၏ အတန်း၌ တွေ့ကြရပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုခေတ်မှစ၍ အမျိုးကို ချစ်သောစိတ်သည် လူတိုင်း၏ ငယ်ထိပ်တွင် တက်လျက်ရှိသည်။ မျိုးချစ်စိတ်ဒီရေတက်သည်နှင့် အမျှ၊ တပါးသောလူမျိုးတို့ကို မုန်းတီးသောစိတ်သည်လည်း တက်၍လာလေသည်။ အထူးသဖြင့်အင်္ဂလိပ်ကို မျောက်ဖြူဟူ၍ ရေရွတ်ကာ၊ အာဃာတ ထားရသောစိတ်ဓာတ်တို့ကိုထိုခေတ်ရှိ နိုင်ငံရေးပါရဂူတိုက မြေတောင်မြှောက်ပေးသည်။ မှတ်မိသေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတော့သည်။ တညနေသော်၊ ဆရာကြီးဦးဘိုးချိန်က ဦးဥတ္တမ၏ တူဟူ၍ မိမိကိုယ်ကို မိမိသမုတ်သော ကိုယ်ရင်တပါးသည်ကျောင်းသားတို့အား ဝံသာနုတရားဟောမည်ဟု ဆိုလာသည်။ ထို့ကြောင့်ထိုနေ့တွင်ကျောင်းဆင်းပြီးလျှင်၊ခါတော် မှီ ကျောင်းနှင့် ကပ်နေသော ဘုရားတန်ဆောင်းသို့ သွားကြ ရသည်။ ထိုတန်ဆောင်းတွင် မွန်မြတ်သော ဝံသာနုတရားကိုနာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိုအချင်းတို့။ ထ၊ လာကြကုန်လော့။ ထိုမွန် မြတ်သောတရားကို နာကြကုန်အံ့။ ( ရှေးသရောအခါ မျောက်တကောင်သည် အင်္ဂလန်ကျွန်း၌ ကမြင်းထ၍ နေလေသတတ်။ ထိုသရောခါ အင်းထဲမှ လိပ်တကောင်သည် ထိုကျွန်းပေါ်သို့ မျက်လည်လမ်းမှား၍တက်လာလေ သတည်း။ ထိုသည့်နေ့မှစ၍ ခေါင်းပေါ်တွင် ဗိုလ်ကေခွဲထားသော မျောက်သည်အင်းထဲက လိပ်နှင့်စု ရစ်ပတ်လက်ထပ်လေရာ၊အင်္ဂလိပ်ဟူသောသတ္တဝါသည် လောက ကြီးထဲမှ ဗိုလ်ကေခွဲကာ ထွက်ပေါ်လာလေ သတည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာဦးဘိုးချိန်၏ ကျေးဇူးကို ကျွန်တော်ပါ ။ ကျွန် တော်သည် ကလေးရွယ်ပင်ဖြစ်ပါသော်လည်း၊ ထိုမျှလောက်အဆီအငေါ်မတည့်သောနိုင်ငံရေးတရားမျိုးကိုလက်မခံနိုင်ပါ။ သို့သော် ကလေးမျှသာဖြစ်၍ ထို၀ံသာနု တရားမျိုးကို ရှုတ်ချ ပါသည်ဟုဆိုသော သတ္တိမရှိပါ။ အကယ်၍သာလျှင် ထိုစဉ်က ဆရာသမားလုပ်သူတို့က ထိုတရားကိုမှားမှားမှန်မှန် အောင့်အီး သည်းခံ၍နာယူစေမည်ဆိုပါက၊ကျွန်တော်၏စိတ်သည်ထိုတရားကို မည်မျှလောက်ပင် လက်မခံဘူးဟု ဆိုစေကာမူ၊ အများနှင့်အတူ မိုးခါးရေကိုသောက်မိပေလိမ့်မည်။ သို့ရာတွင် ဆရာကြီး ဦးဘိုးချိန်သည် ထိုမျှ သိမ်ဖျင်းသော သပ္ပလဝါစာတို့ကိုဆက် လက် သည်းမခံနိုင်သဖြင့်၊ လူကလေးတိုးသိမ်ဖျင်းတဲ့ စကားကို နားမထောင်ကြနဲ့ ၊ အိမ်ပြန်ကြဟူ၍ ဩဝါဒပေးသောကြောင့် ကျွန်တော်တို့လည်း အိမ်ပြန်ခဲ့ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျေးဇူးပါဘဲဆရာကြီးရယ်။ဆရာကြီးသည်ထိုကဲ့သိုမှဩဝါဒမပေးလျှင်၊ကျွန်တော်တို့စိတ်နုသူကလေးငယ်များသည် နောင် တသက်လုံးအဖို့ သပ္ပလဝါစာနှင့် ဖရုဿဝါစာကို ၀ံသာနု တရားတော်ကြီးဟူ၍ မှတ်ထားကြရပေတော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45333529854101,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_0352d69b-e030-4922-b755-bc6aa8ddaec9.jpg?v=1730274463"},{"product_id":"မောင်ထင်-ငဘ","title":"ငဘ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45333314666645,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/dcb8fd1906bf7c96dea9b40f4ea6e91f.png?v=1730294158"},{"product_id":"မောင်ထင်-ယောမင်းကြီးဦးဘိုးလှိုင်","title":"ယောမင်းကြီးဦးဘိုးလှိုင်","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45333314994325,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/0d57276cc380c0df1e9594cdcee5739f.png?v=1730294168"},{"product_id":"ငဘ","title":"ငဘ","description":"","brand":"Temporary Placeholder for Authors","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":67636239794325,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/cover_f98e1ac8-4d61-423d-86c5-6e4998d8a9b0.png?v=1791210951"},{"product_id":"တရားကျခြင်း","title":"တရားကျခြင်း","description":"","brand":"Temporary Placeholder for Authors","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":68237326090389,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/cover_c983f33e-80c8-482e-b718-f7b537fa78cd.png?v=1794383172"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/%e1%80%99%e1%80%b1%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%ba%e1%80%91%e1%80%84%e1%80%ba.oembed?page=2","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}