{"title":"မင်းယုဝေ","description":"\u003ca href=\"https:\/\/my.wikipedia.org\/wiki\/%E1%80%99%E1%80%84%E1%80%BA%E1%80%B8%E1%80%9A%E1%80%AF%E1%80%9D%E1%80%B1\"\u003eစာရေးဆရာ၏ အတ္တုပ္ပတ္တိ\u003c\/a\u003e","products":[{"product_id":"မင်းယု၀ေ-တိပိဋကဓရယောဆရာတော်","title":"တိပိဋကဓရယောဆရာတော်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eယောနှင့် ဆရာဦးသိန်းဖေမြင့်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မိန်းကလေးတို့က ချင်းမကလေးတွေလား။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘယ်ကဟုတ်ရမှာလဲ အော့။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါဖြင့် ဒီတစ်ဝိုက်မှာ အများအပြားနေကြတယ်ဆိုတဲ့ တောင် သားများလား။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မဟုတ်ပါဘူး အော့။ ကျွန်မတို့က ဗမာပါ။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မိန်းကလေးတို့ စကားပြောတာ သိပ်ဝဲတော့ ဗမာမှဟုတ်ပါ့မလား လို့ သံသယဖြစ်ပြီး မေးမိတာပါကွယ်။ ဒါဖြင့် မင်းတို့က ယောသူတွေပေါ့နော်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်တယ် အော့။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မိန်းကလေးနာမည်က ဘယ်သူတဲ့တုံး။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မစောမြို့တဲ့ အော့။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အော့” ကား ကျွန်တော်တို့အညာက “တော့” နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ဟန်ရှိသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယောသူ မစောမြို့မှာ ခင်ကျောင်းရွာမှ သူကြီး၏သမီး ဖြစ်သည်။ အတန်ကြာသော် သူကြီးကိုယ်တိုင် ရောက်လာပြီး သူ့အိမ်ခဏဝင်ရန် ဖိတ် ခေါ်လေသည်။ မစောမြို့နှင့် မိန်းကလေးအချို့သည် ကျွန်တော်တို့စီးခဲ့သောဂျစ်ကားကိုစီးပြီး သူကြီးအိမ်သို့ သွားနှင့်ကြသည်။ ကျွန်တော်တို့သည် သူကြီး အိမ်သို့ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အထက်ပါဖော်ပြချက်မှာ စာရေးဆရာကြီး ဦးသိန်းဖေမြင့်ရေး သော “ချင်းဝိသေသတိုင်း သမိုင်းအစ” စာအုပ်ပါ ကောက်နုတ်ချက် ဖြစ်သည်။ ယင်းစာအုပ်ကို စာပေဗိမာန်က ၁၉၆၇-ခုနှစ်တွင် ထုတ်ဝေ ခဲ့သည်။ ဆရာ ဦးသိန်းဖေမြင့်သည် ထိုစာအုပ်ကို ရေးရန်အတွက် ၁၉၆၆-ခုနှစ်တွင် ချင်းပြည်နယ်သို့ သွားရောက်လေ့လာခဲ့သည်။ အပြန် ခရီးတွင် ဆရာဦးသိန်းဖေမြင့်နှင့် အဖော်တို့သည် ယောဒေသသို့ ခေတ္တ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ယောချောင်းပေါ်ရှိ ခင်ကျောင်းရွာသို့ ရောက်ရှိ၍ ခဏနားကြရာမှ ယောသူ မစောမြို့နှင့်တွေ့ကာ အထက်ပါအတိုင်း အပြန်အလှန် ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eယောသည် ဗမာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယောသူမစောမြို့ ပြောသည့်အတိုင်းပင် ယောသူယောသား များသည် ဗမာများပင် ဖြစ်ကြသည်။ မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၌ “ယောသူ ယောသားတို့သည် ဗမာအနွယ်ဝင်များဖြစ်၍ ဒေသအလိုက် ထုံး ဓလေ့နှင့် စကားအသုံးအနှုန်းတို့ ခြားနားနေရခြင်းဖြစ်သည်” ဟူ၍ ဖော်ပြထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယောနယ်သည် အနောက်ရိုးမတောင်တန်းနှင့် ပုံတောင်ပုံညာ အကြား မြစ်သာမြစ်ဝှမ်း တစ်လျှောက်ရှိသော နယ်မြေဒေသဖြစ်သည်။ ရန်ကုန်-မန္တလေးတို့နှင့် အနေဝေး၍လည်းကောင်း၊ ဧရာဝတီအ နောက်ဘက်ကမ်း၌ တည်၍ အတွင်းပိုင်းကျနေခြင်းကြောင့်လည်း ကောင်း၊ ယခင်က လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး ခက်ခဲခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း အပြောအဆို၊ ဓလေ့ထုံးစံ အနည်းငယ် ကွာခြားနေခြင်းဖြစ် သည်။ ယောသူ ယောသားတို့က မုံရွာ၊ ပခုက္ကူ၊ မကွေး၊ မန္တလေး၊ ရန်ကုန်၊ ပုသိမ်၊ မော်လမြိုင်စသော မြို့ပြဒေသများကို အောက်ပြည်အောက်ရွာဟု ခေါ်ကြသည်။ ထိုဒေသနေလူများကိုလည်း အောက် သား အောက်သူဟု ခေါ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယောသူ၊ ယောသားတို့သည် အလွန်ယဉ်ကျေးသူများ ဖြစ်ကြ သည်။ ရတနာသုံးပါးကို အလွန်ရိုသေမြတ်နိုးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့ရာတွင် ယခင့်ယခင်က လိမ်ညာခဲ့ကြသူအချို့ကြောင့်လည်းကောင်း၊ စိတ်ကူးယဉ် စုန်း၊ ကဝေ၊ တစ္ဆေ ဝတ္ထုရေးဆရာအချို့ကြောင့် လည်းကောင်း၊ မျက်လှည့်ဆရာအချို့ကြောင့်လည်းကောင်း ယောသူယောသားများကို အချို့က အထင်မှား၊ အမြင်မှား ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ပြုစားတတ်သူများ၊ စုန်း၊ ကဝေအတတ်၊ မှော်အတတ်တို့ကို တတ် မြောက်ကြသူများဟူ၍ ထင်မှတ်မှားခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ရာတွင် ယောနယ်ကို ရောက်ဖူးသူတိုင်း အထင်မှား၊ အမြင် မှားတို့ လွင့်စင်ကွယ်ပျောက်သွားကြသည်။ ယောနယ်သူ၊ ယောနယ် သားတို့၏ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရတနာမြတ်သုံးပါးကို ကြည်ညိုမှု၊ ရိုးသားမှု၊ နှလုံးသားဖြူစင်မှု၊ စေတနာသဒ္ဓါတရားကောင်းမှုတို့ကို ကြုံ တွေ့ကာ ချစ်ခင်မဆုံး ရှိကြသည်။ လေးစားမဆုံး ရှိကြသည်။ ယော နယ်သူ၊ ယောနယ်သားတို့၏ မြတ်နိုးဖွယ်ဘဝမှန်ကို ဆရာဦးသိန်းဖေ မြင့်၊ ဆရာဝန်တင်ရွှေ စသူတို့ကလည်း ရေးသားဖော်ထုတ် တင်ပြခဲ့ကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုယ်တွေ့ယော\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်သည် ၁၉၈၂-ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလတွင် ကာတွန်း ဦးဖေသိန်း၊ ဆရာဌေးမောင်၊ ဆရာ ကျိုက်လတ်မိုးမြင့်၊ ဆရာနွမ်ဂျာ သိုင်း၊ ဆရာမြတ်ဆွေတို့နှင့်အတူ ယောနယ်သို့ စာပေဟောပြောပွဲ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ယောနယ်ဖြစ်သော ကျောက်ထု၊ ဆော၊ လောင်း ရှည်၊ ယော၊ သိမ်ကျင်းတို့ကို ရောက်ခဲ့သည်။ ယောသူ၊ ယောသား တို့ စိတ်နှလုံးဖြူစင်၍ စေတနာသဒ္ဓါတရား ကြီးမားပုံကို အံ့ချီးဖွယ် တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆောမြို့တွင် ကျွန်တော်တို့ ညစာစားသောအခါ ယောသူက လေးများသည် မိမိတို့အိမ်များတွင် ချက်ထားသော ထမင်းဟင်းများကို လာရောက်ပေးဖို့ ကျွေးမွေးကြသည်။ သူတို့သည် ဝတ်ကောင်းစားလှ များ ဝတ်လျက် အချို့က ထမင်းအုပ်များကို ရွက်၍လည်းကောင်း၊ အချို့က ဟင်းခွက်များထည့်ထားသော ဗန်းများကို ရွက်၍လည်းကောင်း စီတန်းကာ လာပို့ကြသည်။ ကျွန်တော်တို့ကို စေတနာသဒ္ဓါ တရား ထက်သန်စွာဖြင့် ဧည့်ခံကျွေးမွေးကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တတိယနေ့တွင် ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့သည် သိမ်ကျင်းရွာသို့သွား ၍ ရွှေကန်သာစေတီတော်ကြီးကို ဖူးမြော်ကြသည်။ သိမ်ကျင်းရွာသူ ရွာသားများသည် ဧည့်သည်များရောက်နေသည်ဟု ချက်ချင်း ကြားသိ သွားကြသည်။ မကြာမီပင် ယောသူကလေးများသည် စားသောက် ဖွယ်ရာများနှင့် လက်ဖက်ရည်ကြမ်းများကို ဗန်းကိုယ်စီဖြင့်ရွက်၍ ဘုရားတန်ဆောင်းထဲသို့ ယူဆောင်လာကြသည်။ လှပတင့်တယ်၍ ချိုပြုံးသော မျက်နှာကလေးများဖြင့် ကျွန်တော်တို့ကို ယဉ်ကျေးပျူငှာ စွာ ဆက်ဆံကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “စားကြပါအော့၊ သုံးဆောင်ကြပါအော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု ဆိုကာ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းနှင့်တကွ လက်ဖက်သုပ်၊ ဆတ်သားကြော်၊ ဝါးဥ၊ သင်္ဘောသီးမှည့် စသည်တို့ကို ကျွေးမွေးကြသည်။ တစ်အိမ်စီမှ ကိုယ်တတ်နိုင်သလောက် ယူလာ၍ ဝိုင်းဖွဲ့ပြုစု ကျွေးမွေးကြခြင်းဖြစ် သည်။ နိုင်ငံခြားတိုင်းပြည်များတွင် မဆိုထားနှင့် မြန်မာပြည်ရှိ အရပ် ဒေသ အတော်များများတွင်ပင် ကြုံတွေ့ရခဲသော ဓလေ့ကောင်း၊ ဓလေ့မွန်များပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေသခံယောသား မိတ်ဆွေတစ်ဦးက “တစ်ခါက အောက် ပြည်အောက်ရွာက ဇာတ်အဖွဲ့တစ်ခု ဘုရားပွဲမှာ လာရောက်ကပြခဲ့ တယ်။ အကြောင်းမသင့်တော့ ဇာတ်အဖွဲ့ဟာ အမြတ်အစွန်းမပေါ်ဘဲ အရှုံးပေါ်ခဲ့တယ်။ မပြန်နိုင်ဘဲ သိမ်ကျင်းရွာမှာပဲ သောင်တင်နေခဲ့တယ်။ အဲဒါကို သိမ်ကျင်းရွာသားတွေက စာနာထောက်ထားပြီး ဇာတ်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံးကို အလှည့်ကျ ထမင်းကျွေးထားကြတယ်။ ရက်ပေါင်းတော်တော်ကြာတယ်။ နောက်ဆုံး ရွာသူရွာသားတွေကပဲ စရိတ်ငွေ စုဆောင်းရှာဖွေပေးကြတယ်။ ဒီတော့မှ သူတို့လဲ ပြန်သွားနိုင်ကြတော့ တယ်။ ကျေးဇူးတင်မဆုံး ရှိခဲ့ကြတယ်” ဟူ၍ ပြောပြခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်သည် ယောသူယောသားများ၏ စေတနာသဒ္ဓါ တရား ကြီးမားပုံကို ကိုယ်တွေ့ကြုံခဲ့ရသည်။ သူတို့၏ မွန်မြတ်သော စိတ်နှလုံးသည် ကျွန်တော်၏နှလုံးသားဝယ် ရိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုဒေသမှာပင် အောက်ပါကဗျာကို ရေးဖွဲ့မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှသော ယော\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယောနယ် ယောရွာ အလှဖြာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောင်ညိုပြာနှင့် ရှုခင်းသာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချောင်းရေလျဉ်မှာ ဘော်ငွေသွေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသွင်သွင်စီးလို့ ကြည်လင်အေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိုက်ပျိုးရေးက ယာနဲ့လယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရက်ကန်းကိုလဲ ရက်ကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစွမ်းအားကြွယ်လို့ အားမာန်ပွား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖြောင့်မတ်တည်ကြည် ယောနယ်သား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဧည့်သည်များကို ဆီးလို့ကြို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွေးချင်မွေးချင် စေတနာပို။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထမင်းအုပ်ကိုယ်စီ ရွက်ကာပို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယောမေပျိုဖြူ ယောသူတို့။၏\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂုဏ်ယူဖွယ်ဒေသ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသို့ ဒေသလည်းလှ၍ ဒေသခံနယ်သူနယ်သားတို့၏ စိတ် ထားလည်းလှသော ယောနယ်သည် ဂုဏ်ယူဖွယ်ဒေသလည်း ဖြစ် သည်။ ယောနယ်သည် မြန်မာ့သမိုင်းတွင် ပုဂံနှင့်ယှဉ်၍ ထင်ရှားလာ ခဲ့သော ဒေသဖြစ်သည်။ ပုဂံခေတ်ကျောက်စာတို့တွင် ယောနယ်၏ အချို့သောရွာများအား ဖော်ပြခဲ့သည်များကို တွေ့ရှိရသည်။ ထို့ပြင်ယောနယ်သည် မြန်မာ့သမိုင်းတွင် အစောဆုံး လူနေဒေသဖြစ်မည်ဟု ပညာရှင်အချို့က မှန်းဆကြသည်။ ထိုဒေသတွင် ကျောက်ခေတ်ဦးကာလ လူသားများနေထိုင်ကြောင်း အထောက်အထားများ တွေ့ရှိ ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခု ယောနယ်သည် မကွေးတိုင်းနှင့် စစ်ကိုင်းတိုင်းတွင် ပါဝင် သည်။ ရှေးခေတ် ယော ၄-မြို့တို့မှာ ဆောမြို့၊ ယောမြို့၊ လောင်းရှည်မြို့နှင့် ထီးလင်းမြို့တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ယခုခေတ် ယော ၄-မြို့မှာ ကလေး မြို့ ဂန့်ဂေါမြို့၊ ဆောမြို့နှင့် ထီးလင်းမြို့တို့ ဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤယော ၄-မြို့တွင် ဂန့်ဂေါမြို့သည် ချင်းဗမာနယ်စပ်တွင် တည်ရှိသည်။ ပခုက္ကူမြို့နှင့် ၁၄၅-မိုင် ကွာဝေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eလက်ပံရွာမှ ဇနီးမောင်နှံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုဂန့်ဂေါမြို့နှင့် ၁၄-မိုင်အကွာတွင် လက်ပံရွာဟူသော ရွာ ကလေးတစ်ရွာ တည်ရှိသည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်း ၆၀-ကျော်က လက်ပံရွာမှာ အိမ်ခြေ ၈၀-ခန့်သာရှိသည်။ လူဦးရေ ၄ဝဝ-ကျော်ခန့် သာ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုရွာတွင် ဦးရဲနိုင်နှင့် ဒေါ်တုတ်ခိုင်တို့ ဇနီးမောင်နှံ နေထိုင်ကြ သည်။ ဦးရဲနိုင်သည် တောင်သူလယ်သမား ဖြစ်သည်။ စပါး၊ ပဲ၊ပြောင်း၊ နှမ်း၊ ဝါ အစုံစိုက်ပျိုးသည်။ အလုပ်ကြိုးစားလုပ်ကိုင်သူ ဖြစ်သည်။ အလုပ်နှင့်လက်နှင့် ပြတ်သည်ဟူ၍ မရှိပေ။ ဇနီး ဒေါ်တုတ် ခိုင်ကလည်း ခင်ပွန်းနှင့် လိုက်ဖက်ညီသည်။ ထမင်းဟင်းချက်ပြုတ်၍ အိမ်မှုကိစ္စတို့ကို ကျေပွန်စွာ လုပ်ဆောင်ရုံမျှမက ရက်ကန်းလည်း ရက် သည်။ ဗိုင်းလည်း ငင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယောသူမှန်လျှင် ရက်ကန်းမရက်တတ်သူ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ယောဒေသသည် ပင်နီချောနှင့် ယောထဘီခေါ် သည့် ယောလုံချည်လုပ်ငန်းကို ရှေးနှစ်ပေါင်းများစွာကပင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော ဒေသဖြစ်သည်။ နယ်ချဲ့ကို ဆန့်ကျင်သော ဝံသာနုလုပ်ငန်းတွင် ပင်နီချောနှင့် ယောထဘီသည် ရှေ့တန်းက ပါဝင်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562266222741,"sku":"","price":2250.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_8843e43c-fe94-4294-abc8-d0c17ddea50f.jpg?v=1730227006"},{"product_id":"မင်းယု၀ေ-အနော်ရထာနှင့်ဘိုးဘွားများ","title":"အနော်ရထာနှင့်ဘိုးဘွားများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအနော်ရထာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ချိန်းဆိုသောနေ့သို့ ရောက်လျှင် စုက္ကတေးနှင့် အနော်ရထာတို့သည် သမထီးချောင်းဘေး တွင် တွေ့ဆုံကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           စုက္ကတေးက ပုဂံဘုရင်။ အနော်ရထာ၏ ဝမ်းကွဲနောင်တော်။ အနော်ရထာက ပုဂံနန်းကျဘုရင် ကွမ်းဆော်၏ သားတော်။ စုက္ကတေး၏ ဝမ်းကွဲညီတော်။ သူတို့နှစ်ဦး သည် မြင်းစီးချင်း တိုက်ကြပေတော့မည်။ သည်ပွဲကား သာမန်တိုက်ပွဲမဟုတ်။ သူသေ ကိုယ်သေ အနိုင်တိုက်ရမည့် တိုက်ပွဲဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အနိုင်ရသူသည် ပုဂံထီးနန်းကို လည်း စိုးစံရမည် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ထို့ကြောင့် ထိုတိုက်ပွဲကို ပုဂံပြည်သူအားလုံး စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။ ရင်တမမ ရှိနေကြသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မကြာမီ သူတို့ညီနောင် ယှဉ်မိကြသည်။ အနော်ရထာက စုက္ကတေးကို ဦးစားပေး သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “နောင်တော် ငါ့ထက်ကြီးသူ ဖြစ်သည်။ အရင်ထိုးလော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           စုက္ကတေးသည် အနော်ရထာကို လှံဖြင့် သေချာစွာ ချိန်ရွယ်သည်။ ထို့နောက် မြင်းကို ဒုန်းစိုင်းစီးကာ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ အနီးသို့ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အားကုန် ထိုးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အနော်ရထာက ခမည်းတော်ပေးလိုက်သော အရိန္ဒမာလှံဖြင့် လျင်မြန်စွာ ကာလိုက် သည်။ ကိုယ်ကို မထိုးမိ။ မြင်းကဦးကိုသာ ထိုးမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           စုက္ကတေးသည် မိမိလှံချက် လွဲချော်သည်ကို မြင်တွေ့သောအခါ အလွန်ကြောက်ရွံ့ သွားသည်။ တုန်တုန်ခိုက်ခိုက် ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ထိုစဉ် အနော်ရထာက မဆုတ်မဆိုင်း။ စုက္ကတေးထံပါးသို့ မြင်းကို ဒုန်းစိုင်းစီးသွား သည်။ အနီးသို့ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အရိန္ဒမာလှံဖြင့် ကျွမ်းကျင်စွာ ပစ်ထိုးလိုက် သည်။ စုက္ကတေး မကာကွယ်နိုင်။ မတိမ်းမရှောင်နိုင်။ ချက်ကောင်းကို ထိုးမိသည်။ လှံသည် စုက္ကတေး၏ကိုယ်ရှေ့မှ နောက်သို့ပေါက်ထွက်သည်။ စုက္ကတေးသည် ချက်ချင်း မြေပေါ်သို့ကျမသွား။ ချောင်းနားတိုင်အောင် မြင်းကုန်းပေါ်တွင် ပါသွား၍ အနိစ္စရောက် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သည်တိုက်ပွဲသည် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ဖွယ် ဖြစ်သည်နှင့်အမျှ သမိုင်းတွင်ရစ် သော တိုက်ပွဲလည်းဖြစ်သည်။ သည်တိုက်ပွဲသည် မည်သို့သောအကြောင်းကြောင့် ဖြစ် ပေါ်လာရပါသနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပုဂံမင်း ၃၉ ဆက်မြောက်ဖြစ်သော ကွမ်းဆော်(ကြောင်ဖြူမင်း)သည် ခရစ်နှစ် ၉၆၄ ခုနှစ်တွင် ပုဂံထီးနန်းကို စိုးစံသည်။ ထိုအခါ သူသည် တောင်ပြင်သည်၊ အလယ် ပြင်သည်၊ မြောက်ပြင်သည် အမည်ရှိ ညီအစ်မသုံးပါးကို မိဖုရားမြှောက်သည်။ ထိုညီအစ်မ မိဖုရားသုံးပါးမှာ နတ်ရွာစံဘုရင် တောင်သူကြီးမင်း(ညောင်ဦးစောရဟန်း) ၏ မိဖုရား များဖြစ်သည်။ ကွမ်းဆော်သည် နန်းတက်သောအခါ ထိုမိဖုရားများကိုပင် ဆက်လက် မိဖုရားမြှောက်သည်။ ထိုအချိန်၌ အစ်မတော် တောင်ပြင်သည်တွင် တောင်သူကြီးမင်း နှင့်ရသော ကျည်စိုး ပဋိသန္ဓေ ကိုးလပါလာသည်။ အစ်မတော်လတ် အလယ်ပြင်သည် တွင် စုက္ကတေး ပဋိသန္ဓေ ခြောက်လပါလာသည်။ ညီမငယ် မြောက်ပြင်သည်တွင်သာ ပဋိသန္ဓေ ပါမလာခဲ့။ ကွမ်းဆော်နှင့် သင့်မြတ်သောအခါတွင်မှ မြောက်ပြင်သည်သည် အနော်ရထာကို ဖွားမြင်လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျည်စိုးနှင့် စုက္ကတေးတို့သည် တောင်သူကြီးမင်း၏ သားများဖြစ်သော်လည်း ကွမ်းဆော်သည် ရန်မပြု။ မရှုတ်မချ။ မိမိ၏သားတော်ရင်း အနော်ရထာနည်းတူပင် ကောင်းစွာ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သို့ရာတွင် ကျည်စိုးနှင့် စုက္ကတေးတို့ကား ကွမ်းဆော်၏ကျေးဇူးကို မထောက် ထားကြ။ ပုဂံထီးနန်းကို ရယူရန် ကြံစည်ကြသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကွမ်းဆော် မင်းဖြစ်၍ ၂၂ နှစ်အကြာတွင် ကျည်စိုးနှင့် စုက္ကတေးတို့ညီနောင် သည် သူတို့၏ အကြံအစည်ကို အကောင်အထည်ဖော်ကြသည်။ ပုဂံမြို့ပြင်တစ်နေရာ တွင် ကျောင်းတစ်ဆောင် ကောင်းမွန်စွာဆောက်လုပ်သည်။ ပြီးသော် ကွမ်းဆော်မင်းအား “ခမည်းတော်၊ သားတော်တို့ ကျောင်းအလှူအတွက် သာဓုခေါ်ကြွပါ”ဟု လှည့်ဖြားလျှောက်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကွမ်းဆော်မင်းသည် မစူးစမ်း၊ မဆင်ခြင်၊ ယုံကြည်စွာဖြင့် လိုက်သွားသည်။ သည် တွင် အကြံသမားညီနောင်က ကွမ်းဆော်ကိုဖမ်း၍ ခြိမ်းခြောက်ကာ အတင်းအကျပ် ရဟန်းပြု စေသည်။ ပုဂံပြည်သူတို့ကိုမူ “ခမည်းတော် ကွမ်းဆော်မင်းသည် တရားသံဝေဂ ရသဖြင့် ရဟန်းပြုသွားပြီ”ဟု လိမ်ညာသတင်းဖြန့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ထို့နောက် ကျည်စိုးက ပုဂံထီးနန်းကို တက်ရောက်သိမ်းပိုက်သည်။ ထိုအခါ အနော်ရထာနှင့် မယ်တော်မြောက်ပြင်သည်တို့သည် ကွမ်းဆော်ရဟန်းပြုရာကျောင်းသို့ပြောင်းရွှေ့ နေထိုင်ရလေ၏။ အနော်ရထာသည် ဘုရင့်သားတော်ဘဝမှ နန်းကျဘုရင် သားတော်ဘဝသို့ရောက်ကာ ညှိုးငယ်စွာ နေထိုင်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျည်စိုးသည် ခြောက်နှစ်မင်းပြုပြီး အနိစ္စရောက်သွားသည်။ စုက္ကတေး မင်းဖြစ် လာသည်။ အနော်ရထာလည်း စုက္ကတေးမင်းထံ အမှုထမ်း၍ ခစားရသည်။ တစ်နေ့သ၌ ခစားဝင်စဉ် စုက္ကတေးက အနော်ရထာအား “ညီသားနောင်မယ်”ဟု ခေါ်လိုက်သည်။ ယခု ဝမ်းကွဲညီနောင် တော်စပ်နေသည်။ အနော်ရထာ၏မယ်တော်ကို သိမ်းပိုက်လျှင် သားတော်စပ်မည်။ ထို့အတွက် “ညီသားနောင်မယ်”ဟု စကားရိပ်ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ထိုစကားကို အနော်ရထာက မရိပ်မိ။ ရဟန်းပြုနေသော ခမည်းတော်အား လျှောက် ထားသည်။ ထိုအခါ ခမည်းတော်က “အမောင့်အမိကို ယူလို၍ “ညီသားနောင်မယ်” ခေါ်ပေသည်”ဟု ရှင်းလင်းမိန့်ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သည်တွင် အနော်ရထာ အမျက်ပြင်းစွာ ထွက်လေတော့သည်။ စုက္ကတေးသည် အဖကိုလည်း နန်းချခဲ့သည်။ ယခု အမိကိုလည်း သိမ်းပိုက်ဦးမည်။ စင်စစ် သူ၏မယ်တော် မှာ စုက္ကတေး၏ မိထွေးတော်ဖြစ်သည်။ စုက္ကတေး ဆိုးသွမ်းလှသည်။ မိမိ သည်းမခံနိုင်ပြီ ဆိုကာ စုက္ကတေးကို တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ခမည်းတော်ထံ လက်စွဲတော် အရိန္ဒမာလှံ၊ ဓား စသည်တို့ကို တောင်းသည်။ ခမည်းတော်က လက်နက်များကို ပေးအပ် လိုက်သည်။ “အမောင် ပုပ္ပားအရပ်သို့သွား၍ ဦးစွာ လူသူအင်အား စုရုံးပါ။ ပြည့်စုံမှ တိုက်ခိုက်လေ”ဟူ၍ မှာကြားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အနော်ရထာလည်း ခမည်းတော်မှာကြားသည့်အတိုင်းပင် ပုပ္ပားအရပ်သို့ သွား သည်။ အင်အားစုသည်။ ထိုအတွင်း စုက္ကတေးက အနော်ရထာ၏မယ်တော် မြောက်ပြင် သည်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အနော်ရထာသည် အင်အားပြည့်စုံလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပုဂံသို့ ချီလာသည်။ “နန်းကိုတည်းပေးမည်လော၊ စစ်ကိုတည်းပြုမည်လော”ဟူ၍ စုက္ကတေးမင်းထံ စေလိုက် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           စုက္ကတေးလည်း အမျက်ပြင်းစွာ ထွက်သည်။ “သင်သည် ခံတွင်းတွင် နို့ဖတ်မျှ မစင်သေး၊ ငါ့ကို အန်တု၍ တိုက်မည်ဆိုသည်။ ငါ့ကို နိုင်မည်လော။ ဗိုလ်ပါဆင်မြင်း အားဖြင့် နိုင်သည်ကို ငါ အလိုမရှိ။ မှူးမတ်ဗိုလ်ပါတို့ ကြည့်၍သာ နေကြပါစေ၊ သင်နှင့် ငါ နှစ်ပါးချင်း မြင်းစီးချင်းတိုက်မည်”ဟု ချိန်းဆိုလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သို့ဖြင့် အနော်ရထာသည် စုက္ကတေးနှင့် မြင်းစီးချင်းတိုက်ခဲ့သည်။ အနိုင်ရလိုက် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အနော်ရထာသည် စုက္ကတေး ကျဆုံးသောအခါ မှူးမတ်ဗိုလ်ပါအပေါင်းခြံရံလျက် ခမည်းတော်ထံ သွားသည်။ “ခမည်းတော် မင်းပြုတော်မူပါ”ဟု တောင်းပန် လျှောက်ထား သည်။ | \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eခမည်းတော်က လက်မခံ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ငါ အသက်အရွယ်ကြီးပြီ၊ မောင်သာ တရားနှင့်ညီစွာ မင်းပြုပါလေ”ဟူ၍ မိန့် တော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သည်တွင်မှ အနော်ရထာသည် ပုဂံပြည်ကို မင်းပြုလေသည်။ ခမည်းတော်ကို လည်း ရဟန်းပြုစေသည်။ အနော်ရထာသည် “မဟာရာဇသီရိ အနိရုဒ္ဓါဒေဝ”ဘွဲ့ အမည် ခံယူသည်။ အချို့က “အနိရုဒ္ဓါ”ဟူ၍လည်း ခေါ်ကြသည်။ အနော်ရထာသည် ၄၂ ဆက်မြောက်ပုဂံမင်းဆက် ဖြစ်သည်။ ခရစ်နှစ် ၁၀၄၄ ခုမှ ၁၀၇၇ ခုနှစ်အထိ သုံးဆယ့်သုံးနှစ်တိုင် နိုင်ငံကိုအုပ်ချုပ်သည်။ ထိုသုံးဆယ့်သုံးနှစ်အတွင်း နိုင်ငံကို တိုးတက်အောင်၊ ကျယ်ပြန့်အောင်၊ စည်းရုံးအောင်၊ သာယာအောင်၊ ဝပြောအောင် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓသာသနာ ထွန်းကားအောင်၊ ယဉ်ကျေးမှုတိုးတက်အောင် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နိုင်ငံတွင် စီးပွားရေး၏ အဓိကသော့ချက်မှာ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းဖြစ်သည်။ စိုက်ပျိုး ရေးလုပ်ငန်း အောင်မြင်ရန်မှာလည်း ရေသည် အဓိကဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အနော်ရထာ မင်းသည် မိတ္ထီလာကန်ကို ပြုပြင်ခဲ့သည်။ မိုးနည်းသောဒေသများတွင် ဆည်၊ မြောင်း၊ ကန်၊ ချောင်းများ ဖောက်လုပ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သူသည် နိုင်ငံအနှံ့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုရာမှ ကျောက်ဆည်နယ်သို့ ရောက်သော အခါ သာလျောင်းတောင်ပေါ်သို့ တက်ကြည့်သည်။ ထိုအခါ ကယွတ်တောင်ထက်က ကျသော ရေကိုမြင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “သည်ရေကို အတန့်တန့်ဆည်၍ လယ်လုပ်ရသော် သာသနာငါးထောင် ပတ်လုံး ခပ်သိမ်းသော သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ စီးပွားများလတ္တံ့” ဟု ဆင်ခြင်မိသည်။ သို့ဖြင့် ပန်းလောင်မြစ်မှာ ကင်းတားဆည်၊ ငနိုင်းသင်ဆည်၊ ပြောင်းပြောဆည်၊ ကူးမည်းဆည်တို့ကိုဆည်ဖို့သည်။ ဇော်ဂျီ(မက္ခရာ)မြစ်မှာ နားတက်ဆည်၊ ကွမ်းဆေးဆည်၊ ကူတော်ဆည် တို့ကို ဆည်ဖို့သည်။ ထို့ပြင် လယ်တွင်း ၁၁ ရွာကိုလည်း ပြုစုတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           လယ်တွင်း ၁၁ ရွာကား ပင်လယ်၊ မြစ်မနား၊ မြစ်သား၊ မြင်းခုံတိုင်၊ ယမုံး(ရုန်)၊ ဖနံ(ပနန်)၊ မက္ခရာ၊ တပြက်သာ၊ သင်တောင်၊ တမုတ်ဆိုး၊ ခံလူး(ခံမှု)တို့ ဖြစ်သည်။ ယင်းတို့ကို မြစ်သား ၁၁ ရွာဟုလည်း ခေါ်သည်။ မြစ်သား ၁၁ ခရိုင်ဟုလည်း ခေါ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အနော်ရထာမင်းစောသည် ဆည်များ အကြာအရှည်ခံအောင် ထိန်းသိမ်းရေး အတွက် ဆည်ကြပ်၊ ဆည်ကဲများကိုလည်း ခန့်ထားသည်။ ဆည်ကြပ်၊ ဆည်ကဲများ လက်အောက်တွင် ပင်သားဟုခေါ်သော ဆည်လုပ်သားများကိုလည်း ခန့်ထားသည်။ ထိုသူတို့ သည် ဆည်မပျက်စီးရအောင် စောင့်ရှောက်ပြုပြင်နေကြရသည်။ ဆည်မြောင်း ရေသုံးစွဲ သောလယ်ကို ဆည်ရေသောက်လယ်ဟု ခေါ်သည်။ ဆည်ရေသောက်လယ်ရှင်များသည် ဆည်ထိန်းသိမ်းရေးအတွက် အခွန်ပေးဆောင်ကြရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဆည်ပြုပြင်ရန် အရေးပေါ်လိုအပ်လာပါက ထိုလယ်ရှင်များသည် ဆည်ကြပ်၊ ဆည်ကဲနှင့် ပင်သားတို့ကို ဝိုင်းဝန်းကူညီ လုပ်ဆောင်ပေးကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဤသို့ဖြင့် ပုဂံပြည်သားတို့သည် လယ်၊ ယာ၊ ကိုင်း၊ ဥယျာဉ်တို့ လုပ်ကြသည်။ စပါးစသော သီးနှံမျိုးစုံ အမြောက်အမြားထွက်အောင် ရာသီအလိုက် စိုက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အောင်မြင်သဖြင့် စားစရာ၊ သောက်စရာ၊ ချိုချဉ်ရသာမျိုးစုံ ဖောဖောသီသီ ရကြလေသည်။ စီးပွားရေး အထူးကောင်းမွန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အနော်ရထာမင်းစောသည် ဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံသည်သာမက စွမ်းရည်သတ္တိနှင့် လည်း ပြည့်စုံသည်။ မိမိနည်းတူ စွမ်းရည်သတ္တိနှင့် ပြည့်စုံသော သူရဲကောင်းများကို ချစ်မြတ်နိုးသည်။ ချီးမြှင့်မြှောက်စားသည်။ ထိုသူတို့အထဲတွင် ကျန်စစ်သား၊ ငထွေးရူး၊ ငလုံးလက်ဖယ်၊ ညောင်ဦးဖီး စသူတို့သည် အထင်ရှားဆုံးဖြစ်သည်။ ကျန်စစ်သားက လက်ရုံသာမက နှလုံးရည်ပါ အထူးပြည့်စုံသူ ဖြစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အနော်ရထာသည် ထိုသူတို့ကို အကြီးအကဲအမတ်၊ စစ်သူကြီးများခန့်အပ်ကာ အင်အားခိုင်မာ တောင့်တင်းသော၊ တိုင်းရင်းသားလူမျိုးပေါင်းစုံ ပါဝင်သော ပုဂံတပ်မတော် ကို ဖွဲ့စည်းသည်။ ဖွဲ့စည်းရာ၌ လက်အောက်ခံ ရွာ၊ မြို့၊ ခရိုင်တို့၏ အင်အားကိုလိုက်၍ စစ်သည်အင်အား အချိုးကျပါဝင်စေသည်။ အရေးကြုံသောအခါ ခေါ်ယူသည်။ ထို အင်အားဖြင့် တကွဲတပြားစီဖြစ်နေသော နယ်ပယ်များကို သိမ်းသွင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အနော်ရထာနန်းတက်စက ပုဂံပြည်၏အကျယ်အဝန်းသည် မြန်မာနိုင်ငံ အလယ် ပိုင်းဒေသတစ်ဝိုက်လောက်သာ ဖြစ်သည်။ အနော်ရထာ၏ ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် မကြာမီပင်နယ်ပယ်ပေါင်းများစွာကို စုစည်းနိုင်ခဲ့သည်။ မြန်မာနိုင်ငံအောက်ပိုင်းကိုသာမက သထုံ၊ တနင်္သာရီ၊ ရခိုင်၊ ဗန်းမော်၊ မြစ်ကြီးနား ဒေသတစ်ဝိုက်အထိ သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ဥဿာပဲခူးကို လာရောက်တိုက်ခိုက်သည့် ဂျွမ်းစစ်သည်တို့ကိုလည်း ကျန်စစ်သား ဦးဆောင်သော အနော်ရထာ၏စစ်သည်တို့က အောင်မြင်စွာ တိုက်ခိုက်တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့သည်။ (ဂျွမ်းစစ်သည်ဆိုသည်မှာ ယခု ကမ်ပူးချားနိုင်ငံဖြစ်သောနိုင်ငံမှ သိဝဟိန္ဒူဝါဒကို သက်ဝင် ယုံကြည်သူ ရှေးခမာများဖြစ်သည်။)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အနော်ရထာသည် မြောက်ဘက်ရှိ သက်ကဒူး(ကန်ဘူ)တို့ကိုသိမ်းလျက် နန်းစော တို့၏အန္တရာယ်ကို ဟန့်တားနိုင်ရန် အောင်မြင်စွာ စစ်အင်အားပြခဲ့သည်။ နန်းစောနှင့် အခြားပြည်ပရန်များကို ကာကွယ်နိုင်ရန် ခံတပ်မြို့ပေါင်း ၄၃ မြို့ကိုလည်း တည်ထောင် ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သို့ဖြင့် အနော်ရထာလက်ထက်တွင် ပထမဦးဆုံးစည်းရုံးမိသော အင်အား ခိုင်မာ တောင့်တင်းသော “ပထမမြန်မာနိုင်ငံတော်”ကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့သည်။ တိုင်းရင်းသား ပေါင်းစုံတို့သည် အနော်ရထာ၏ဦးဆောင်မှုကို မြတ်နိုးစွာခံယူကာ နိုင်ငံတည်ဆောက် မှုတွင် တက်ကြွစွာ ပါဝင်ခဲ့ကြပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ယင်းတို့အပြင် အနော်ရထာမင်းစောသည် ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓသာသနာတော်နှင့် သန့်ရှင်းသောယဉ်ကျေးမှု ထွန်းကားအောင်လည်း ဆောင်ရွက်သည်။ ထိုသာသနာ ထိုယဉ်ကျေးမှုဖြင့် နိုင်ငံအထက်အောက် စည်းလုံးခြင်းရှိအောင်လည်း ဆောင်ရွက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပုဂံတွင် ရှေးဟောင်း ပျူခေတ်များကတည်းက ထွန်းကားလျက်ရှိသော ထေရဝါဒ ဂိုဏ်း၊ မဟာယနဂိုဏ်း၊ ဗိဿနိုးနတ်ကိုးကွယ်သောဂိုဏ်း၊ နဂါးကိုးကွယ်သော ဂိုဏ်း၊ ဂဝံပတိကိုးကွယ်သောဂိုဏ်း စသည်တို့ ရှိခဲ့သည်။ တန္တရဂိုဏ်းဝင် သဘောမျိုးတစ်မျိုးကို ကျင့်သုံးသော အရည်းကြီးများလည်း သြဇာကြီးမားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အရည်းကြီးတို့သည် ဘုရားရှင်ဟောတော်မူသော တရားတော်ကို ပယ်သည်။ မိမိတို့အယူဖြင့် မိမိတို့အသီးသီး ယူကြသည်။ မိမိဆန္ဒနှင့်လျော်စွာ ကျမ်းဂန်ပြု၍ လူတို့ အား လှည့်ပတ်ဖြားယောင်းသည်။ သူ့အသက်ကိုသတ်မိသောသူသည် ဤပရိတ်ကိုရွတ်သော် အပြစ်မှလွတ်သည်။ မိဘကိုသတ်မိသောသူသည် ထိုပရိတ်ကိုရွတ်သော် အပြစ်မှ လွတ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ မည်သည့် မကောင်းမှုကိုပြုသော်လည်း ပြုမိသမျှကိုပြန်ပြော၍ အရည်းကြီးတို့ထံ တောင်းပန်ရသည်။ အရည်းကြီးတို့က ခွင့်ပြုလျှင် ငရဲမှလွတ်၍ နတ်ပြည် သို့ ရောက်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ပြင် မင်းအစရှိသော အမှူး၊ အမတ်၊ ကလန်၊ သံပျင်၊ သူဌေး၊ သူကြွယ်၊ ပြည်သူတို့၏သားသမီးကို ထိမ်းမြားမင်္ဂလာပြုသောအခါမပြုမီ ဆရာသို့ ပန်းဦးလွှတ်သည်ဆိုကာ ညဉ့်ဦးက အရည်းကြီးတို့ထံ ပို့ရသည်။ မိုးသောက်၍ ပြန်လွှတ်လိုက်မှ ထိမ်းမြားရသည်။ ဆရာသို့ ပန်းဦးမလွှတ်ဘဲ ထိမ်းမြားမိ ချေသော် အစဉ်အလာကိုဖျက်သည်ဟု ကြီးစွာသော မင်းပြစ်ကို ခံရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အနော်ရထာသည် ထိုအပြုအမူတို့ကို မနှစ်မသက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုစဉ် မွန်ရဟန်း တော် ဓမ္မဒဿီဘွဲ့ခံ ရှင်အရဟံမထေရ်မြတ်သည် သထုံပြည်မှ ပုဂံသို့ ကြွလာတော်မူ သည်။ အနော်ရထာမင်းအား ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို ဟောပြတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အနော်ရထာမင်း ကြားနာရသော် နှစ်သက်ယုံကြည် မြတ်နိုးသွားသည်။ အတိုင်း ထက်အလွန် သဒ္ဓါခြင်းပြင်းစွာ ဖြစ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “တပည့်တော်အဖို့ အရှင်မှတစ်ပါးအခြား ကိုးကွယ်ရာမရှိပြီ။ ဤနေ့မှစ၍ တပည့် တော်၏ ကိုယ်၊ အသက်နှစ်ပါးကို အရှင်အား ဆောင်နှင်းတော့သည်။ အရှင်၏ အဆုံးအမ ကိုလည်း တပည့်တော် ခံတော့သည်”ဟူ၍ လျှောက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ထို့နောက် တောရဆောက်တည်နိုင်သောအရပ်၌ သာယာလှစွာသော ကျောင်း ဆောက်လုပ်လှူဒါန်းသည်။ ရှင်အရဟံကို ကိုးကွယ်သည်။ အဆုံးအမကို နာယူသည်။ အနော်ရထာမင်းကိုယ်တိုင် ရေထမ်း၍ မိဖုရားကဆွမ်းရွက်ကာ နေ့တိုင်းမပြတ် လုပ်ကျွေး ကုသိုလ်ပြုသည်။ အရည်းကြီးတို့၏ အယူကိုလည်း ပယ်တော်မူသည်။ ပြည်သူအပေါင်း တို့ကိုလည်း ပယ်စေတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အရည်းကြီးတို့သည် လာဘ်သပ်ပကာ မရွှင်တော့သဖြင့် ရှင်အရဟံကို ရန်ငြိုး ကြီးစွာ ထားကြသည်။ မင်းကြီးစိုးရိမ်သဖြင့် အရည်းကြီးတို့ကို နိုင်လောက်အောင် အစောင့် အနေ ထားစေရသည်။ အရည်းကြီးသုံးကျိပ်နှင့် တပည့်လက်သား ခြောက်သောင်းတို့ကို လူဝတ်လဲစေသည်။ အဲမောင်းကိုင်၊ လှံကိုင်၊ ဆင်ချေးကျုံး၊ မြင်းချေးကျုံး ထည့်တော်မူ သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ရှင်အရဟံလည်း ပြည်သူတို့အား ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို ဟောပြောသည်။ သာသနာတော်၌ ကြည်ညိုသောသူတို့ကို ရဟန်းပြုပေးတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ရှင်အရဟံ၏မိန့်တော်မူချက်အရ သထုံပြည် မနူဟာ(မကုတ)မင်း၌ ပိဋကတ်တော် အစုံ ၃ဝ ရှိကြောင်း အနော်ရထာမင်း သိရှိရသည်။ သည်တွင် လိမ္မာသော အမတ်တစ်ယောက်ကို သထုံပြည်သို့ လွှတ်သည်။ ပိဋကတ်တော်များကို တောင်းစေသည်။ မနူဟာက ပိဋကတ်တော်များကို မပေး။ မဆင်မခြင်ဘဲ မချေငံသောစကားကို ဆိုလိုက်သည်။ အနော် ရထာမင်းသည် ၁ဝ၅၇ ခုနှစ်တွင် စစ်သည်ဗိုလ်ပါ အလုံးအရင်းဖြင့် သထုံကို ချီတက် တိုက်ခိုက်သည်။ ပိဋကတ်တော် အစုံ ၃၀ ကို ပင့်ဆောင်သည်။ \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003eမနူဟာမင်းနှင့်တကွ\u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562265600149,"sku":"","price":4050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4180c56c-2444-424b-ad27-241bd2fc13b0.jpg?v=1730227072"},{"product_id":"မင်းယု၀ေ-အောင်ခြင်းရှစ်ပါး","title":"အောင်ခြင်းရှစ်ပါး","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁။ မာရ်နတ်မင်းကို အောင်ခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂေါတမဘုရား အလောင်းတော်သည် ဘုရားဖြစ်ရန် လေးသင်္ချေနှင့် ကမ္ဘာတစ်သိန်းပတ်လုံး ပါရမီတော် ၁၀-ပါးကို ဖြည့်ကျင့် ဆည်းပူးတော်မူခဲ့သည်။ ထို့နောက် အလွန် ကျင့်နိုင်ခဲသော ဒုက္ကရစရိယာ အကျင့်ကို ကျင့်ပြီးနောက် ဘုရားအဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုရားအလောင်းတော်သည် ဘုရားအဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူအံ့ ဆဲဆဲတွင် မာရ်နတ်မင်း၏ နှောင့်ယှက် ရန်ပြုခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ တစ်ဖန် ဘုရားဖြစ်ပြီးနောက်တွင်လည်း အခြားရန်တို့၏ နှောင့်ယှက် ရန်ပြုခြင်းကို ခံခဲ့ရပြန်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မာရ်နတ်မင်းနှင့်တကွ ထိုထိုရန်အားလုံးကို တန်ခိုးတော်၊ ဉာဏ်တော်၊ ပါရမီတော် အစွမ်း တို့ဖြင့် အောင်မြင်သည်ချည်းသာ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုရန်တို့မှာ ရှစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယင်းတို့မှာ ပကတိမျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်စွမ်းသော ပြင်ပမှ ပုဂ္ဂိုလ် သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုရန်တို့အား ဘုရားရှင်အောင်မြင်ခြင်းကို အပြင်အောင်ခြင်း ရှစ်ပါးဟု ခေါ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းတို့မှာ (၁) မာရ်နတ်မင်းကို အောင်ခြင်း၊ (၂) အာဠဝက ဘီလူးကို အောင်ခြင်း၊ (၃) နာဠာဂိရိဆင်မင်းကို အောင်ခြင်း၊ (၄) အင်္ဂုလိမာလ ခိုးသူကြီးကို အောင်ခြင်း၊ (၅) စိဉ္စမာဏ မိန်းမယုတ်ကိုအောင်ခြင်း၊ (၆) သစ္စကပရိဗိုဇ်ကို အောင်ခြင်း၊ (၇) နန္ဒောပနန္ဒ နဂါး မင်းကို အောင်ခြင်း၊ (၈) ဗကဗြဟ္မာမင်းကို အောင်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁) မာရ်နတ်မင်းကိုအောင်ခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂေါတမ ဘုရားအလောင်းတော်သည် ကဆုန်လပြည့်နေ့ ညနေ ချမ်းအချိန်တွင် မဟာဗောဓိပင်ရင်း၌ သောတ္ထိယ မြက်ထမ်းသမား လှူလိုက်သော မြက်ရှစ်ဆုပ်ကို ကြဲဖြန့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုမြက်ရှစ်ဆုပ်တို့သည် မြက်၏အသွင် ကွယ်ပျောက်၍ (၁၄) တောင် ပမာဏရှိသော လွန်စွာ ဆန်းကြယ်သည့် ရတနာပလ္လင်ကြီး ဖြစ်သွားသည်။ အံ့ဖွယ် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ဖြင့် တည်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုရားအလောင်းတော်သည် မဟာဗောဓိပင်ကို နောက်ထောက် ကျောခံထား၍ အရှေ့အရပ်သို့ မျက်နှာပြုကာ တင်ပလ္လင်ဖွဲ့ခွေ၍ ရတနာ ပလ္လင်တော်ပေါ်၌ ထိုင်တော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုပလ္လင်ထက်၌ပင် အာနာပါနကမ္မဋ္ဌာန်းကို စီးဖြန်းလျက် (၁) အရေမျှ ကျန်လိုလျှင် ကျန်စေ၊ (၂) အကြောမျှ ကျန်လိုလျှင် ကျန်စေ၊ (၃) အရိုးမျှ ကျန်လိုလျှင် ကျန်စေ၊ (၄) ငါ၏တစ်ကိုယ်လုံး အသွေး အသား အားလုံးတို့ ခန်းခြောက်၍သွားလျှင် သွားစေ၊ ငါသည် ဘုရား မဖြစ်သမျှ ဤယခု ဖွဲ့ ခွေထားသော တင်ပလ္လင်ကို အဘယ်နည်းနှင့်မျှ မဖျက် ဟူ၍ စွဲမြဲစွာ ဓိဋ္ဌာန်လျက် ထိုင်တော်မူခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါ ဗြဟ္မာ၊ သကြား၊ နတ် အများလည်း ဘုရားအလောင်း တော် ထံပါးသို့ လာရောက်ကြသည်။ ပူဇော် ရပ်တည်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုစဉ် မာရ်နတ်မင်းသည် နှောင့်ယှက် ဖျက်ဆီးရန် ရောက်လာ သည်။ မာရ်နတ်ကား အနှောင့်အယှက် အဖျက်အဆီးသမားတည်း။ သူသည် ကာမ (၁၁) ဘုံကို လွှမ်းမိုး အုပ်စိုးနိုင်သော အစွမ်းတန်ခိုး ရှိသူ ဖြစ်သည်။ မာရ်နတ်၏ အလိုကား သတ္တဝါများကို အာရုံဖြင့် မှိုင်းတိုက်ကာ ကာမဘုံ၌ ကျင်လည်နေစေလိုသည်။ သူ့နယ်ပယ်ဖြစ်သော ကာမ (၁၁) ဘုံမှ မည်သူ့ကိုမျှ ထွက်မြောက် မသွားစေ လိုပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုရားအလောင်း ဗုဒ္ဓဘုရားအဖြစ် ရောက်၍ တရားဟောပါက သတ္တဝါအမြောက်အမြား ကျွတ်ကြမည်။ သံသရာမှ လွတ်မြောက်ကြ မည်။ ဤသို့ ဖြစ်မည်ကို သူ မနှစ်သက်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့်ပင် ဘုရားအလောင်း တောထွက်လာစဉ်က တားမြစ် ခဲ့သေးသည်။ ယခုအခါ၌ကား ဘုရားအဖြစ်သို့ ရောက်တော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် မာရ်နတ်သည် သောက လှိုက်ဖို ဗျာပါ ပိုလျက် ရှိသည်။ မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသော သူ၏ စစ်သည် တပ်သားများကို ခေါ်ဆောင်၍ ဘုရားလောင်းကို နှောင့်ယှက် ဖျက်ဆီး ရန် ချီတက်လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မာရ်နတ်မင်းသည် ဂိရိမေခလာ အမည်ရှိသော ဆင်ကြီးကို စီးသည်။ လက်ရုံးတစ်ထောင်ကို ဖန်ဆင်းသည်။ ထိုလက်ရုံး တစ်ထောင် ၌ လက်နက် အမျိုးမျိုးကိုလည်း ကိုင်ဆောင်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် မိမိနေထိုင်ရာ ဝသဝတ္တီ နတ်ပြည်မှ ဘုရားအလောင်း ရှိရာ ဗောဓိမဏ္ဍိုင်သို့ မာရ်နတ် စစ်သည်တို့ကို ဦးဆောင်၍ ချီတက် လာသည်။ ထိုအခါ ဘုရားလောင်းထံပါး၌ ပူဇော်နေကြကုန်သော နတ်၊ သကြား၊ ဗြဟ္မာတို့သည် အဝေးသို့ ထွက်ပြေးကြကုန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘုရားလောင်း ရှင်သိဒ္ဓတ်သည် မသေပါစေသတည်း” ဟူ၍ သာ မေတ္တာပို့၍ နေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘုရားအလောင်းမူကား လုံးဝ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိ။ မာရ် စစ်သည် အပေါင်း၏ရှေ့၌ ရဲရင့်စွာ၊ တင့်တယ်စွာ တစ်ပါးတည်းသာလျှင် နေတော်မူ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မာရ်နတ်မင်းနှင့်တကွ မာရ် စစ်သည်တို့သည် ဘုရားအလောင်း ထံပါးသို့ ရောက်ရှိလာကြသော်လည်း အနီးသို့ မချဉ်းကပ်ဝံ့ကြ။ အဝေးမှသာ နေကြရသည်။ ရဲရဲပြောင်ပြောင် တောက်လောင်သောသံတွေခဲကို ယင်ကောင်အပေါင်းတို့ မချဉ်းကပ်ဝံ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မာရ်နတ်မင်းနှင့် မာရ်စစ်သည်တို့သည် ဘုရားအလောင်း အပါးသို့ကပ်၍ လက်ရုံးအားကိုးဖြင့် စစ်မပြုဝံ့သဖြင့် ဘုရားအလောင်း ပြေးစေအံ့ဟု စကားဖြင့် ကြုံးဝါး ခြိမ်းခြောက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သိဒ္ဓတ္ထမင်းသားကို ဖမ်းကြကုန်လော့၊ နှောင်ဖွဲ့ကြကုန်လော့၊ လက်ကို ဖြတ်ကုန်လော့၊ ခြေကို ဖြတ်ကုန်လော့” စသည်ဖြင့် အော်ဟစ် ကြုံးဝါးကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုရားအလောင်းကား လေးသင်္ချေနှင့် ကမ္ဘာတစ်သိန်း ဖြည့် ဆည်း ဆည်းပူးခဲ့သော ပါရမီ ၁၀-ပါးကို ဆင်ခြင်၍ မကြောက်မရွံ့ ထိုင်မြဲ ထိုင်နေတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုရားအလောင်းတော် တင်ပလ္လင်ခွေ၍ ထိုင်နေခြင်းကို (ထိုင် နေသော တင်ပလ္လင်ခွေကို) ပါဠိဘာသာဖြင့် ပလ္လင်္ကဟု ခေါ်သည်။ ထို ထိုင်နေခြင်းကိုသာ မဟုတ်၊ ထိုင်နေရာကိုလည်း တင်ပလ္လင်ခွေ၍ ထိုင်နေရာ ဖြစ်သောကြောင့် ပလ္လင်္က (ပလ္လင်) ဟူ၍ပင် ခေါ်ကြသည်။ ယခု အလောင်းတော်မြတ် ထိုင်နေခြင်းကို ပျက်အောင်၊ ထိုနေရာမှ ထသွားအောင် မည်သူမျှ တိုက်ခိုက်၍ မရနိုင်ချေ။ မအောင်နိုင်ချေ။ ယင်းသို့ မည်သူမျှ မအောင်နိုင်သည့် ထိုင်နေခြင်း၊ မည်သူမျှ မအောင်နိုင် သည့် ထိုင်နေရာ ဖြစ်သောကြောင့် အပရာဇိတ ပလ္လင်ဟု ခေါ်သည်။ အပရာဇိတ ဆိုသည်မှာ မအောင်နိုင်ခြင်း ဟူ၍ အနက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုရားအလောင်းတော်သည် ပါရမီဖြည့်စဉ် ဘဝပေါင်းများစွာ၌ တစ်စုံတစ်ယောက်သော သူကိုမျှ သူနှင့် ထိုက်တန်သည့် ရာထူး ဂုဏ်သိန် စည်းစိမ်ချမ်းသာ နေရာအရပ်က ရွေ့ လျောအောင် မည်သည့် အခါကမျှ မလုပ်ခဲ့ဖူးချေ။ မည်သူ့ကိုမဆို ထိုက်တန်သော နေရာ၌ ရောက်ရှိနေသည်ကို ကျေနပ်ဝမ်းသာသူ ဖြစ်သည်။ ယင်း စိတ်ကောင်း စေတနာကြောင့်လည်း ယခုအခါ ဘုရားလောင်းကို ဤနေရာက ရွေ့လျောအောင် မည်သူမျှ ပြုလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ မာရ်နတ် တစ်ဦး တည်းသာ မဟုတ်။ မာရ်နတ်ပေါင်း အရာ အထောင် ဖြစ်သော်လည်း အလောင်းတော်မြတ်ကို ဤနေရာမှ ထအောင် ပြုလုပ်နိုင်မည် မဟုတ် ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မာရ်နတ်မင်းကား ဤအကြောင်းကို မသိ။ မိမိ ရန်ပြုလျှင် အောင်မြင်မည်ဟုသာ ထင်မှတ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ရှေးဦးစွာ ဘုရား အလောင်းကို လေဖြင့် ပြေးစေအံ့ဟု ကြံကာ ဝေရန္တလေတို့ကို ထစေ သည်။ ဝေရန္တလေတို့သည် ကြီးမားသော တောင်ထွတ်တို့ကို ထက်ခြမ်း ကွဲစေ၏။ ရွာကြီး၊ ရွာငယ်တို့ကို မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေအောင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိ၏။ သို့သော်လည်း ဘုရားအလောင်းထံပါးသို့ ရောက်သောအခါ သင်္ကန်းတော်စွန်းကိုမျှ လှုပ်အောင် မတတ်နိုင်။ ထိုအခါ မာရ်နတ်မင်းသည် ဘုရားလောင်းကို မိုးရေဖြင့် နစ်၍ သေစေအံ့ ဟု ကြံပြန်သည်။ မိုးကြီးရွာစေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ရာတွင် မိုးရေသည် ဘုရားလောင်း၏ သင်္ကန်းတော်ကို ဆီးနှင်းပေါက်မျှလောက်ပင် မစွတ်စိုနိုင်။ ဤတွင် မာရ်နတ်မင်းသည်ကျောက်ခဲမိုး၊ လက်နက်မိုး၊ သဲမိုး၊ ညွန်ပြောင်းမိုး၊ မီးကျီးစုမိုး၊ အမိုက် တိုက်မိုး၊ စက်လက်နက်မိုး စသည်တို့ဖြင့် တိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုရာလောင်းသည် ဤကြောက်ဖွယ်ရန်တို့ကို မေတ္တာတော် အဟုန်ဖြင့် ငြိမ်းစေ၏။ ထိုအခါ မာရ်နတ်မင်းသည် ဂိရိမေခလာဆင် ဖြင့် တိုက်ေ တွန်းချရန် ဘုရားလောင်း အပါးသို့ ကပ်လာသည်။ သို့ရာတွင် ဘုရားအလောင်း၏ မေတ္တာ ပါရမီတော်၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဂိရိမေခလာဆင်သည် ရန်မပြုနိုင်။ အနီးသို့ ရောက်သောအခါ မြေတွင် ပုဆစ်တုပ်ဝပ် ဦးချလျက်နေသည်။ ဦးခေါင်းကို မြေ၌ စိုက် ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါ မာရ်နတ်မင်းသည် ဆင်၏ ဦးခေါင်းမှ လျှောကျကာ မြေပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။ မာရ်နတ်မင်းသည် အရှက်ရသွားသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46916544135317,"sku":null,"price":4275.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_98eec9e8-a8d0-4d56-81c8-60694a9e5389.jpg?v=1730227113"},{"product_id":"မင်းယုဝေ-တက္ကသိုလ်ဝင်းမွန်-အာရှပုံပြင်များ","title":"အာရှပုံပြင်များ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမင်းယုဝေ \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆင်သားအမိနှင့် လူနှစ်ယောက်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ရံရောအခါ တောအုပ်တစ်ခု၌ ဆင်အများ နေထိုင်သည်။ ထိုဆင်များထဲတွင် ဆင်သားအမိနှစ်ကောင်မှာ ထူးခြားသည်။ သား ဖြစ်သူဆင်ကလေးမှာ နုပျိုသန်စွမ်းသည့်အပြင် ဆင်ဖြူဖြစ်၍ အလွန်လှပတင့်တယ်သည်။ မိခင်ဆင်မကြီးမှာမူ အိုမင်းမစွမ်းရှိ သည်သာမက မျက်စိလည်း မမြင်ရှာပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆင်ဖြူကလေးသည် လိမ္မာ၍ မိဘကျေးဇူးကို နားလည်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မျက်မမြင်မိခင်ကြီးကို အစွမ်းကုန် ပြုစု စောင့်ရှောက်သည်။ မျက်မမြင်မိခင်အိုကြီးမှာ အစာရှာဖွေစား သောက်ခြင်းမပြုနိုင်ဘဲရှိရာ ဆင်ဖြူကလေးကပင် အစာရှာဖွေ ကျွေးမွေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသို့ အစာရှာဖွေကျွေးမွေးစဉ် မကြာခဏပင် ဆင်ဖြူ ကလေးယူဆောင်လာသော အစာများကို အခြားဆင်များက စား သောက်ပစ်တတ်ရာ မိခင်အိုမှာ အစာဝလင်စွာ မစားရရှာပေ။ ထို့ကြောင့် ဆင်ဖြူကလေးက မိခင်အိုကြီးအတွက် ရှာဖွေယူဆောင် လာသော အစာများကို စားသောက်ခြင်းမပြုရန် အခြားဆင်များကိုတောင်းပန်ပြောဆို၏။ သို့ရာတွင် ဆင်များက ဆင်ဖြူကလေး စကား ကို မနာယူကြ။ အတင်းပင် လုယူစားသောက်ကြသည်။ ကြာသော် ဆင်ဖြူကလေးမှာ သည်းမခံနိုင်ဖြစ်လာသဖြင့် မိခင်အိုကြီးကိုခေါ်ကာ ဆင်အများနှင့်ဝေးရာ ဂူတစ်ခုတွင် သွားရောက်နေထိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆင်သားအမိ နေထိုင်ရာဂူမှာ ကောင်းမွန်သည်။ အနီးတွင် ရေကန်တစ်ခုလည်း ရှိသည်။ သီးပင် ဝါးပင်များလည်း ရှိသည်။ ဆင်ဖြူကလေးမှာ ကောင်းစွာ အစာရှာဖွေနိုင်သည့်ပြင် မျက်မမြင် မိခင်အိုကြီးကိုလည်း ဝလင်စွာ ကျွေးမွေးပြုစုနိုင်လေသည်။ ထိုနေရာ သို့ရောက်မှ ဆင်သားအမိမှာ စိတ်အေးချမ်းသာ နေနိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုသို့ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်လာရာမှ တစ်နေ့သောအခါဆင်ဖြူကလေးသည် လူသားတစ်ယောက်၏ အော်သံကို ကြားရ သည်။ ဆင်ဖြူကလေးက “အမေ အော်သံကြားရတယ်။ လူတစ် ယောက်ရဲ့ အော်သံဖြစ်မှာပဲ။ သူ့ခမျာ ဘေးဒုက္ခကြုံတွေ့ နေဟန် တူတယ်” ဟူ၍ ပြောဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆင်မကြီးက “ဟုတ်တယ် ငါ့သား၊ လူရဲ့ အော်သံပဲ။ ဒါပေ မဲ့ လူကိုတော့ အဝေးက ရှောင်ပါကွယ်။ လူတွေက ကျေးဇူးလည်း မသိဘူး။ ရက်လည်း ရက်စက်တယ်။ သူတို့ ဘယ်လိုဒုက္ခတွေ့ တွေ့ ကယ်ဖို့စိတ်မကူးနဲ့ ငါ့သား” ဟူ၍ ပြန်လည်ပြောဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆင်ဖြူကလေးမှာ လွန်စွာ သနားကြင်နာတတ်သူဖြစ်သည်။ မိခင် ဆင်မကြီးက ဤသို့ တားမြစ်ပြောဆိုသော်လည်း မနာယူ။ အော်သံကြားရာအရပ်သို့ မိခင်မသိအောင် တိတ်တဆိတ် သွား ရောက်ကြည့်ရှုလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါ ရေကန်အနီးတွင် လူတစ်ယောက် အော်ဟစ် ညည်း တွားလျက်ရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ - ဆင်ဖြူကလေးက ထိုသူအား “အဆွေ၊ သင် ဘာကြောင့် အော်ဟစ်ညည်းတွားနေပါသလဲ” ဟူ၍ မေးမြန်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုသူက “အဆွေ ဆင်ဖြူ၊ ငါ တောထဲမှာ မျက်စိလည် လမ်းမှားနေတာ ၇ ရက်ရှိပြီ။ အစာလည်း ကောင်းကောင်းမစား ရဘူး။ ငါ့မြို့ ငါ့ရွာကိုလည်း ဘယ်လိုပြန်ရမှန်း မသိဘူး။ ငါ့ကို သနားရင် ကယ်ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းပြပေးပါ” ဟူ၍ တောင်း ပန်ပြောဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆင်ဖြူကလေးသည် ထိုသူအား သစ်သီးများ ခူး၍ ကျွေး မွေးသည်။ ထို့နောက် သူ၏ကျောပေါ်သို့ တက်စေကာ မြို့ရွာသို့သွားရာ လမ်းအနီးသို့ ရောက်သည်အထိ ခေါ်ဆောင်ပို့ပေးလိုက် လေသည်။ ထိုသူသည် ဆင်ဖြူကလေးအား ကျေးဇူးစကားဆိုကာ မြို့ရွာသို အေးချမ်းစွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။          \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆင်ဖြူကလေးသည် မိခင်ရှိရာဂူသို့ ပြန်သွားကာ အကျိုး အကြောင်း ပြောပြသည်။ “အမေ၊ ကျွန်တော် ဒုက္ခရောက်သူကို ကယ်ခဲ့တယ်။ သည်အတွက် ကျွန်တော် ဝမ်းသာကြည်နူးလို့ မဆုံးပါဘူး” ဟူ၍ ပြောဆိုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤသို့ ကယ်ဆယ်ပြီး မကြာမီပင် ဆင်ဖြူကလေးမှာ ကြမ္မာ ဆိုး ဝင်လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆင်ဖြူကလေး ကယ်လိုက်သူသည် မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိ ပြီး မကြာမီပင် ဘုရင်၏ ဆင်ဖြူတော်မှာ သေဆုံးသွားလေသည်။ ဘုရင်လည်း ဆင်ဖြူကို အလိုရှိသဖြင့် မြို့ရွာအနှံ့ ရှာဖွေစေသည်။ သို့ရာတွင် ဆင်ဖြူတစ်ကောင်မှ မတွေ့ပေ။ ထိုအခါ ဘုရင်က ဆင်ဖြူရရှိအောင် ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်သူကို ဆုငွေများစွာ ပေး သနားမည်ဟု ကြေညာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆင်ဖြူကလေး ကယ်လိုက်သူမှာ လူကောင်းမဟုတ်ပေ။ လောဘကြီးသူဖြစ်သည်။ သူ့ကျေးဇူးကို မသိသူဖြစ်သည်။ သူက ဘုရင့်အား အလွန်လှပတင့်တယ်သော ဆင်ဖြူကလေးတစ်ကောင် ကို မိမိတွေ့ရှိခဲ့ကြောင်း၊ ထိုဆင်ဖြူကျက်စားရာအရပ်ကို မိမိသိရှိကြောင်း၊ ဆင်ဖမ်းသမားများနှင့် သွားရောက်ဖမ်းဆီးပါက မုချ ရရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ထိုအရပ်သို့ မိမိကဦးဆောင်၍ လမ်းပြပေး မည်ဖြစ်ကြောင်း လျှောက်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုရင်လည်း ဝမ်းသာအားရပင် ထိုသူနောက်သို့ ဆင်ဖမ်းသမားများကို ထည့်လိုက်သည်။ မကြာမီ သူတို့သည် ရေကန် အနီး၌ အစာရှာနေသော ဆင်ဖြူကလေးကို တွေ့ရှိကြသည်။ ချက်ချင်းပင် ဝိုင်းဝန်းဖမ်းဆီးရာ ဆင်ဖြူကလေးကို ဖမ်းဆီးရမိလေသည်။ ဆင်ဖြူကလေးမှာ ထိုသူတို့လက်တွင် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားရမှ ဝမ်းနည်း ကြေကွဲမဆုံး ဖြစ်မိရှာသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ငါဟာ ငါ့အမေစကားကို နားမထောင်လို့ဒီလိုဖြစ်ရတာပဲ။ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ဒီလူမိုက်ကို မကယ်မိရင် အကောင်းသား။ အခု တော့ သူ့ကို ငါကယ်မိလို့ တို့သားအမိ ဒုက္ခရောက်တာပဲ။ ငါမရှိ ရင် ငါ့အမေမျက်မမြင်ကြီးဟာ ဘယ်လိုအစာရှာစားပါ့မလဲ။ အစာ မရှာနိုင်ရင် မကြာခင် အစာငတ်ပြီး သေရှာတော့မှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်လိုတွေးတောရင်း ဆင်ဖြူကလေးသည် ဆင်သမား များခေါ်ဆောင်ရာ မြို့တော်သို့ ပါသွားရှာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုရင်သည် ဆင်ဖြူကလေးကို မြင်တွေ့သောအခါ ဝမ်းသာ အားရမဆုံး ဖြစ်မိသည်။ ယခင်ဆင်များနှင့်မတူ၊ ယခုဆင်ဖြူ ကလေးမှာ ပိုမိုဖြူဖွေး၍ လှပသည်။ ပိုမိုတင့်တယ်၍ ပိုမို ကျက် သရေမင်္ဂလာနှင့် ပြည့်စုံသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဆင်ကလေး ကယ်ခဲ့သည့် ကျေးဇူးကန်းသူ သူမိုက်အား ဆုငွေများ ပေးသနား သည်။ ထို့နောက် ဆင်ဖြူကလေးအား ကောင်းမွန်သောနေရာ၌ ထားကာ ကောင်းမွန်သောအစာများ ကျွေးမွေးစေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသို့ နေရာကောင်းတွင်ထား၍ အစာကောင်းများကို ကျွေးမွေး သော်လည်း ဆင်ဖြူကလေးကား ဝမ်းမသာ၊ မပျော်ရွှင်။ မျက်မမြင် မိခင်အိုကြီး၏ ဒုက္ခကို မြင်ယောင်ကာ ပူဆွေးသောက ရောက်နေ ရှာသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အစာကို လုံးဝမစားဘဲ တမှိုင်မှိုင်ထားကာ နေရာကောင်းတွင်တမသာ၊ မပျော်ရွှင်တတွေတွေနှင့်သာ ရှိနေရှာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရက်အတန်ငယ်ကြာသော် ဘုရင်သည် ဆင်ဖြူကလေးကို စီးကာ မြို့ကိုလည်ရန် ပြင်ဆင်သည်။ သို့ကြောင့် သူသည် ဆင်ဖြူ ကလေးထံပါးသို့ သွားရောက်သည်။ ထိုအခါ ဆင်ဖြူကလေးမှာ ပိန်ချုံးညှိုးငယ်လျက် နေမကောင်းထိုင်မသာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ ရသည်။ ဤတွင် ဘုရင်ကြီးက “အို ဆင်ဖြူကလေး၊ သင့်ကို ငါ အကောင်းဆုံးနေရာမှာထားပြီး အကောင်းဆုံးအစာကို ကျွေးစေခဲ့ ပါတယ်။ အခု သင် ဘာဖြစ်နေပါသလဲ။ ငါထားတဲ့နေရာက မကောင်းလို့လား။ ငါ ကျွေးတဲ့အစာတွေက မကောင်းလို့လား။ သင်အလိုရှိရာကို ပြောပါ။ ငါ ဆောင်ကြဉ်းပေးပါ့မယ်” ဟု မေး မြန်းပြောဆိုသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါ ဆင်ဖြူကလေးက ငိုယိုကာ အကြောင်းစုံ ပြောပြ သည်။ “အရှင်မင်းမြတ်၊ ကျွန်တော်မျိုး မျက်မမြင်မိခင်အိုကြီးထံပါး ကိုသာ ပြန်လိုပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးမရှိရင် မိခင်အိုကြီးဟာ သေ ဆုံးသွားရတော့မှာပဲ” ဟူ၍ တောင်းပန်ပြောဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုရင်ကြီးမှာ စိတ်ထားမြင့်မြတ်၍ သနားကြင်နာတတ်သူ ဖြစ်သည်။ အမိ၏ ကျေးဇူးကို သိတတ်သော ဆင်ဖြူကလေးကို လေးစားကြည်ညိုခြင်းဖြစ်မိသည်နှင့်အမျှ သူတို့သားအမိကိုလည်း သနား ကြင်နာမိသည်။ ထို့ပြင် ကျေးဇူးကန်းသော သူမိုက်ကို လည်း စက်ဆုပ်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ဖြင့် ဘုရင်ကြီးသည် ကျေးဇူးကန်းသော လူမိုက်ကို ပြစ် တင်ရှုတ်ချကာ ဆင်ဖြူကလေးကို အနှောင်အဖွဲ့မှ လွှတ်လိုက် သည်။ သူ၏ မိခင်အိုရှိရာသို့ ဘေးမသီရန်မခ ပြန်နိုင်ရန် လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆင်ဖြူကလေးသည် ဘုရင်ကြီးအား ရှိခိုးပြီးလျှင် မိခင်ထံပါးသို့ ပြေးသွားသည်။ ကံအားလျော်စွာပင် မိခင်အိုကြီးမှာ အစာငတ်သော် လည်း အသက်မသေ။ ကောင်းစွာရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆင်ဖြူကလေးသည် အကြောင်းစုံကို မိခင်အိုကြီးအား ပြောပြသည်။ သို့ပြောပြရာမှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “အမေ ... လောကမှာ လူသားတိုင်း မရက်စက်ပါဘူး။ ကျေးဇူးမကန်းပါဘူး။ သားကို ဖမ်းမိအောင် မကောင်းကြံစည်တဲ့ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ သူမိုက်မျိုးရှိသလို ဘုရင်ကြီး လို သနားကြင်နာတတ်တဲ့သူမျိုး၊ စိတ်ထားမြင့်မြတ်တဲ့သူမျိုး၊ ကိုယ်ချင်းစာတရားရှိတဲ့သူမျိုးလည်း ရှိပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု ပြောဆိုရာ မိခင် ဆင်မကြီးက အားရနှစ်သက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ပြု၍ နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာပုံပြင်\u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562268188821,"sku":"","price":4500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_79a98a84-757e-46ef-aa45-f878c8228ec7.jpg?v=1730227137"},{"product_id":"မင်းယုဝေ-စာလောကလူလောက","title":"စာလောကလူလောက","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာစာပေသမိုင်း အကျဉ်းချုပ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁၁၁၂ ခုမှ ၁၉၄ဝ ပြည့်နှစ်အထိ)\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကမ္ဘာ့သမိုင်းတွင် ခရစ်မပေါ်မီ နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်ခန့်မှစ၍ အီဂျစ် ပြည်နှင့် တရုတ်ပြည်တို့၌ စာပေအရေးအသား စတင်ပေါ်ပေါက်ကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ မြန်မာနိုင်ငံတွင် မြန်မာစာပေ အရေးအသား ကို ပုဂံခေတ် ၁၁ ရာစု၌ အစပြုခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာစာပေကို ခြုံ၍ကြည့်ပါက ၁။ ကျောက်စာ ၂။ ပေ၊ ပုရပိုက် စာ ၃။ ပုံနှိပ်စာဟူ၍ သုံးမျိုးတွေ့နိုင်သည်။ ယင်းတို့တွင် ကျောက်စာကို ပုဂံခေတ်၌ တွေ့ရသည်။ ပေ၊ ပုရပိုက်စာတို့ကို အင်းဝခေတ်မှ ကုန်းဘောင်ခေတ်အထိ တွေ့ ရသည်။ ပုံနှိပ်စာတို့ကို အောက်မြန်မာပြည် ဗြိတိသျှသိမ်းပြီးချိန် ဗြိတိသျှခေတ်မှ ယနေ့အထိ တွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တွေ့ရှိရသမျှသော မြန်မာကျောက်စာများအထဲတွင် မြစေတီ ကျောက်စာခေါ် ဂူပြောက်ကြီးကျောက်စာသည် အစောဆုံးဖြစ်သည်။ ယင်းကို ခရစ်နှစ် ၁၁၁၂ ခုတွင် ပုဂံ ကျန်စစ်သားမင်း၏သားတော် ရာဇကုမာရမင်းသားက ရေးထိုးသည်။ မြန်မာဘာသာဖြင့်သာမက မွန်၊ပျူ၊ ပါဠိဘာသာများဖြင့်လည်း ရေးထိုးထားသည်။ ရာဇကုမာရသည် ဘုရားတည် ကုသိုလ်ပြုရာတွင် နောင်လာနောက်သားတို့ သူ၏ ဒါန ကုသိုလ်ကို သတိရစေရန်လည်းကောင်း၊ သူလှူခဲ့သော ဝတ္ထုကံမြေ နယ်နိမိတ်ကို သိစေရန်လည်းကောင်း ထိုကျောက်စာကို ရေးထိုးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကျောက်စာကို ဆန်းစစ်ကြည့်ပါက ကဏ္ဍ ၄ ခုပါဝင်သည် ကို မြင်နိုင်သည်။ ယင်းတို့မှာ ၁။ ဒါနပြုသောခုနှစ် ၂။ ဒါနပြုသော အကြောင်းရင်း ၃။ အလှူဝတ္ထုစာရင်း ၄။ ဆုတောင်းစာ၊ ကျိန်စာတို့ ဖြစ်သည်။ ယင်းတို့ကို စကားပြေဖြင့် ရေးထားသည်။ အရေးအသားမှာ ရိုးရိုးနှင့် ဣန္ဒြေရသည်။ အချို့ ဝါကျအစီအစဉ်မှာ ပါဠိနွယ်သည်။ အချို့ ဝေါဟာရစကားလုံးများမှာ ပါဠိ၊ သက္ကတ၊ မွန် မွေးစားစကားလုံး များ ဖြစ်သည်။ စာလုံးပေါင်း ရှေးဆန်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ပုဂံ ခေတ် ကျောက်စာများမှာ ဤသဘောမျိုး ရေးထိုးထားသည်ကို တွေ့ရ သည်။ ဤသဘောမျိုး ရေးထိုးထားသော ကျောက်စာမျိုး မြန်မာနိုင်ငံ တွင် တစ်ထောင်နီးပါးခန့် ရှိသည်ဟု အဆိုရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပုဂံခေတ် ပျက်သုဉ်းပြီးနောက် အင်းဝခေတ် (၁၃၆၄-၁၅၅၅) ပေါ်ထွန်းလာသည်။ အင်းဝခေတ်၌ ပေ၊ ပုရပိုက်ပေါ်တွင် စာပေရေး သားမှု ခေတ်စားသည်။ တစ်ဖန် စကားပြေထက် ကဗျာလင်္ကာကို ဦးစား ပေး ဖွဲ့ဆိုလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုခေတ် စာပေပညာရှင်တို့သည် ဗုဒ္ဓစာပေကို လေ့လာကြပြီးလျှင် လူသတ္တဝါတို့သည် ပစ္စုပ္ပန် သံသရာ အတွက် မည်သို့ ကျင့်သင့်၊ ကြံသင့်သည်တို့၌ စိတ်ဝင်စား၍ ဇာတက နိပါတ်များနှင့် ဗုဒ္ဓဝင်ကျမ်းများကို အမှီပြုကာ ကဗျာဖွဲ့ဆိုကြသည်။ ရှင်မဟာရဋ္ဌသာရ၏ စတုဓမ္မသာရ ကိုးခန်းပျို့၊ ရှင်မဟာသီလဝံသ၏ ပါရမီတော်ခန်းပျို့၊ ရှင်အဂ္ဂသမာဓိ၏ နေမိဘုံခန်းပျို့ စသည်တို့သည် အထူးထင်ရှားသည်။ ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်တော်ကို အာရုံပြုလျက် ရေ၊ မြေ၊တော၊ တောင်၏ တင့်တယ်ဟန်ကို ဖွဲ့ဆိုသော ရှင်ဥတ္တမကျော်၏ တောလားရတုသည်လည်း အထူးထင်ရှားသည်။ ထိုခေတ်တွင် မြန်မာ စာပေ လေ့လာပြုစုမှုသည် အားကောင်းခဲ့သည်။ မြန်မာတို့၏ လေးလုံး စပ် ကာရန်အသုံးသည် နာပျော်ဖွယ်သော သုတိနှင့် ပြည့်စုံသည့်အဆင့် သို့ ရောက်ခဲ့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုနောက် တောင်ငူခေတ်နှင့် ညောင်ရမ်းခေတ် (၁၅၁၅-၁၇၅၂) သို့ ရောက်လာသည်။ ထိုခေတ်တွင် စစ်ချီ၍ ပူဆွေးရခြင်း၊ စစ်အောင် ၍ ပျော်ရွှင်ရခြင်း၊ ဘုရင့်ဘုန်းတော်ကို ချီးကျူးခြင်း၊ ယောက်ျားမိန်းမ တို့ မေတ္တာသက်ဝင်၍ လွမ်းဆွတ်ပူဆွေးခြင်း စသည်တို့ကို အသားပေး ဖွဲ့ဆိုသည့် ကဗျာများ ခေတ်စားသည်။ နဝဒေး၊ နတ်ရှင်နောင်တို့၏ စစ်ချီဘွဲ့၊ ဘုန်းတော်ဘွဲ့၊ မယ်ဘွဲ့၊ မောင်ဘွဲ့၊ ဘုရားတိုင် ဘွဲ့ရတုများ၊ ရှင်သူရဲနှင့် လှော်ကား ၃ ထောင်မှူးတို့၏ ဧချင်းများသည် ထိုခေတ်၏ ထင်ရှားသော ကဗျာများဖြစ်သည်။ ထိုခေတ်၌ ထူးခြားသည်မှာ အလုပ် သမား၊ လယ်သမားတို့၏ဘဝကို ဖော်ကျူးသော ဝန်ကြီးပဒေသရာဇာ ၏ တျာချင်းများ ပေါ်ထွန်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ကျေးတောနေတို့ ၏ ခံစားချက်၊ ကျေးတောနေတို့၏ ဘဝကို ဖော်ကျူးသည့် အိုင်ချင်းများ လည်း ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ထိုမှတစ်ပါး မွန်ဝန်ကြီး ဗညားဒလ၏ “ရာဇာဓိရာဇ် အရေးတော်ပုံကျမ်း” နှင့် ဦးကုလား၏ “မဟာရာဇဝင် ကျမ်း”တို့လည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ ယင်းတို့သည် စကားပြေ အရေး အသားအရာ၌ ကျစ်လျစ်သိပ်သည်း ရှင်းလင်း၍ မြန်မာစကားပြေ လောက၌ စံတင်ထိုက်သောကျမ်းများ ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့နောက် ကုန်းဘောင်ခေတ်(၁၇၅၂-၁၈၈၅)သို့ ရောက်ခဲ့ပြန် သည်။ ပုဂံခေတ်၌ စခဲ့သော ပါဠိကျမ်းဂန် လေ့လာမှုသည်လည်းကောင်း၊ အင်းဝခေတ်၌ စခဲ့သော မြန်မာစာပေ လေ့လာပြုစုမှုသည်လည်းကောင်း  ဤ ခေတ်၌ အနည်ထိုင်တော့သည်။ အဆီအနှစ် စုတော့သည်။ ထိုခေတ် ပညာရှင်တို့သည် ဘိုးဘေးဘီဘင် အစဉ်အဆက် လေ့လာပြုစုခဲ့သော စာပေကျမ်းဂန်တို့ကို မနေမနား လေ့လာဆည်းပူးကြသည်။ ပျက်ယွင်း သည်တို့ကို ဖာထေးပြုပြင်ကြသည်။ တိမ်မြုပ်သည်တို့ကို ဖော်ထုတ် ကြသည်။ သာသနာပြုဆရာတော် အမှူးပြုသော ပညာရှင်တို့သည် ပိဋကတ်တော်ကို တည်းဖြတ်၍ ကျောက်ထက်အက္ခရာတင်ကြသည်။ ဓမ္မသတ်ကျမ်း၊ ဆေးကျမ်း၊ ဗေဒင်ကျမ်း၊ ရာဇဝင်ကျမ်း စသည်တို့ကို လည်း တည်းဖြတ်သုတ်သင်ကြသည်။ ပိဋကတ်ကျမ်းစာ၊ လောကီကျမ်း စာ၊ ပျို့လင်္ကာ၊ သမိုင်း စသည်တို့ကို စုဆောင်း၍ မှတ်တမ်းစာရင်းတင် ကြသည်။ ဤသို့ ဘိုးဘေးများ၏ အမွေအနှစ်ဖြစ်သော စာဟောင်း ပေဟောင်းတို့ကို ထိန်းသိမ်းရင်း တစ်ဖက်ကလည်း စာပေသစ်များကို ပြုစုကြသည်။ ဝေါဟာရလိနတ္ထဒီပနီကျမ်း၊ ဝေါဟာရတ္ထပကာသနီကျမ်း၊ ပေါရာဏကထာ ဋီကာကျမ်း၊ သတ်ပုံသတ်ညွှန်း ခွဲထားကျမ်း စသည့် စာပေအတွက် အဖိုးတန်သော စာပေစကားဆိုင်ရာ ကျမ်းများကို ပြုစု ကြသည်။ ယောမင်းကြီး ဦးဘိုးလှိုင် ဦးဆောင်သော ခေတ်မီပညာရှင် တစ်စုကလည်း အနောက်တိုင်း ဝိဇ္ဇာ-သိပ္ပံကျမ်းများကို ကြိုးပမ်း မြန်မာ ပြန်ဆိုကြသည်။ ပျို့လင်္ကာဆရာတို့သည် ဆန်းသစ်သော ကဗျာများကို မဖွဲ့ဆိုနိုင်စေကာမူ အစဉ်အလာမပျက် ရှေးရိုးကဗျာမျိုးကို ဆက်လက် ဖွဲ့ဆိုကြသည်။ ထူးခြားချက်မှာ လေးချိုး၊ တေးထပ်၊ ဘောလယ်၊ သံချို၊ လွမ်းချင်း စသော ကဗျာတိုကလေးများ ပေါ်ထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုမှတစ်ပါး ဝတ္ထု၊ ပြဇာတ်၊ မေတ္တာစာ စသည်တို့လည်း အတော်များများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဦးပုည၏ ၀တ္ထုများ၊ မေတ္တာစာများ၊ ဦးကြင်ဥ၏ ပြဇာတ်များသည် ထူးခြားသည်။ ထိုခေတ် စာပေခေါင်းဆောင်များထဲ တွင် မုံရွေးဆရာတော်၊ သျှင်ဥက္ကံသမာလာ၊ ဒုတိယ ကျော်အောင်စံထား\/ဆရာတော်၊ စိန္တကျော်သူ ဦးသြ၊ တွင်းသင်းမင်းကြီး၊ မြဝတီမင်းကြီး၊ ဦးဘိုးလှိုင်၊ ဦးကြင်ဥ၊ လှိုင်ထိပ်ခေါင်တင်၊ ဦးပုည၊ ကင်းဝန်မင်းကြီး စသူတို့သည် ထိပ်တန်းက ပါဝင်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုခေတ် ၁၈၆၉ ခုနှစ်၌ မင်းတုန်းမင်းကြီးသည် ရတနာပုံ နေပြည် တော် ရွှေနန်းတော် မြောက်ဥယျာဉ်၌ စာပုံနှိပ်စက်ကို တည်ထောင်လိုက် သည်။ ပေမူ၊ ပုရပိုက်မူ၊ ဘဝ၌သာ ရှိနေသော မြန်မာစာပေကျမ်းဂန် တို့ကို ပုံနှိပ်စာအုပ်အဖြစ်သို့ရောက်ရန် စတင်ကြိုးပမ်းလေသည်။ ၁၈၇၄ ခုတွင် ရတနာပုံသတင်းစာကို စတင်ထုတ်ဝေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းသို့ မြန်မာစာပေ အခြေအမြစ်ကို အုတ်မြစ်ချတော့မည်ဟူ၍ အရှိန်ယူဆဲတွင် မြန်မာနိုင်ငံသည် အင်္ဂလိပ်နယ်ချဲ့ လက်အောက်သို့ ရောက်ခဲ့ရလေသည်။ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှု မြန်မာ့ပညာရပ်များနှင့်အတူ မြန်မာစာပေသည်လည်း မှေးမှိန်ညှိုးနွမ်းခဲ့ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအတွင်း အောက်မြန်မာနိုင်ငံ၌ စာပုံနှိပ်တိုက်များ ခေတ်စားလာ သည်။ အထက်မြန်မာနိုင်ငံ၌ ၁၈၆၉ ခုနှစ်တွင်မှ စာပုံနှိပ်စက်ကို တည်ထောင်နိုင်သော်လည်း အောက်မြန်မာနိုင်ငံတွင်မူ ၁၈၁၆ ခုတွင် စတင် တည်ထောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုပုံနှိပ်စက်များသည် ပွဲများ၌ သီဆိုကြရန် ဇာတ်စကားများ၊ တေးသီချင်းများပါသော ဇာတ်စာအုပ်များကို ရိုက်နှိပ် ထုတ်ဝေကြသည်။ ထိုသို့ ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေနိုင်ရန်လည်း အထက်သား ဇာတ်ဆရာ၊ အောက်သား ဇာတ်ဆရာများသည် ရန်ကုန်၌ စုဝေးကာ ဇာတ်စာအုပ်များကို ရေးသားကြသည်။ ယင်းသို့ ရေးသားထုတ်ဝေကြ သည်မှာ ဇာတ်စာအုပ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်၊ နှစ်ရာခန့်ရှိသည်ဟု ဆို သည်။ ဤဇာတ်စာအုပ်များအပြင် ရှေးစာဟောင်း ပေဟောင်းအချို့ကို လည်း ပုံနှိပ်တိုက်များက ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေကြသည်။ ဤတွင် နယ်ချဲ့ ဒဏ်ကြောင့် မှေးမှိန်ညှိုးနွမ်းနေသော မြန်မာစာပေသည် ပြန်လည်ခေါင်းထောင်ရန် လူးလွန့်လှုပ်ရှားလာသည်။ ရှေးအခါက ဘုန်းတော်ကြီး ကျောင်းနှင့် ဘုရင့်နန်းတွင်း၌သာ ကိန်းအောင်းနေသော ပေစာများ(ဝါ) စာပေသည် ပုံနှိပ်လုပ်ငန်းကြောင့် လူအများဆိုင်ရာ ကျေးရွာများအထိ ပျံ့နှံ့လာသည်။ လူနည်းစုဆိုင်ရာ စာပေအသွင်မှ လူများစုဆိုင်ရာ စာ ပေအသွင်သို့ ပြောင်းလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုနောက် ပြဇာတ်များ ခေတ်စားပြီး ရိုးအီလာသောအခါ ကာလ ပေါ်ဝတ္ထုများ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ပထမဦးဆုံးသော ကာလပေါ်ဝတ္ထု သည် ဂျိန်းလှကျော်ရေးသော “မောင်ရင်မောင် မမယ်မ”ဝတ္ထုဖြစ်သည်။ ထိုဝတ္ထုသည် ပြင်သစ်စာရေးဆရာကြီး ဒူးမားရေးသော မွန်တီကရစ်စ တို နယ်စားကြီး (The Count of Monte Cristo)\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝတ္ထု တစ်စိတ်တစ် ပိုင်းကို ဆီလျော်အောင် မြန်မာပြန်ဆိုသော ဝတ္ထုဖြစ်သည်။ ယင်းဝတ္ထု နောက် ဦးကြီး၏ ချဉ်ပေါင်ရွက်သည် မောင်မှိုင်းဝတ္ထု၊ ဦးဘသင်၏ မောင်တာနောဝတ္ထု၊ ဦးလတ်၏ ရွှေပြည်စိုးဝတ္ထု၊ စပယ်ပင်ဝတ္ထု၊ မစ္စတာ မောင်မှိုင်း(သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း)၏ မှာတော်ပုံဝတ္ထု စသည်တို့ ပေါ် ထွက်လာသည်။ ထိုဝတ္ထုများထဲ၌ ဘဝပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လောကအဖြစ် အပျက်၊ လူ့ကိစ္စ၊ လူ့အမူအရာတို့ကို ပေါင်းစပ်သိမ်းကျုံးဖွဲ့တတ်သော လူ့သဘာဝအဖွဲ့တို့ ပါဝင်စ ပြုလာသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၉၂၀ ပြည့်နှစ် ပထမကျောင်းသားသပိတ် အရေးတော်ပုံကြီး ပေါ်ပေါက်လာသောအခါတွင် မြန်မာစာပေသည် တစ်ဆင့်တိုးတက်လာ သည်။ ကဗျာလင်္ကာ လိုက်စားမှုသည် ကျယ်ပြန့်လာသည်။ ပညာ အလင်း၊ သူရိယ၊ မြန်မာ့အလင်း စသော သတင်းစာများနှင့် ဒဂုန်မဂ္ဂဇင်း စသော မဂ္ဂဇင်းဂျာနယ်များတွင် ကဗျာများ အများအပြား ပေါ်ထွက် လာသည်။ သို့ရာတွင် အကြောင်းအရာအနေဖြင့် မယ်ဘွဲ့၊ မောင်ဘွဲ့၊ အလွမ်းဘွဲ့၊ အလှဘွဲ့၊ သံဝေဂဘွဲ့ တို့က အလေးသာနေသဖြင့် အားရစဖွယ်ကား မကောင်းလှသေးပေ။ တစ်နည်းအားဖြင့် မန္တလေးခေတ်၏ ကဗျာမျိုးသာ ဖြစ်နေသေးသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ သို့ရာတွင် မစ္စတာမောင်မှိုင်းသည် ထူးခြားသော ကဗျာများကို ဖွဲ့ဆိုလာသည်။ ထိုကဗျာ များကား မယ်ဘွဲ့၊ မောင်ဘွဲ့၊ အလွမ်းဘွဲ့၊ အလှဘွဲ့၊ သံဝေဂဘွဲ့ တို့ မဟုတ်မူဘဲ ဇာတိသွေးဇာတိမာန်ကို တက်ကြွစေသော ကဗျာများဖြစ်ပေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုနောက် မြန်မာတို့၏ လွတ်လပ်ရေးကြိုးပမ်းမှုနှင့် နိုင်ငံခြား စာပေ လေ့လာမှုတို့ ကျယ်ပြန့်လာကာ ရွှေဥဒေါင်း၊ ပီမိုးနင်း၊ လယ်တီ ပဏ္ဍိတ ဦးမောင်ကြီး၊ ဇေယျ၊ မဟာဆွေ၊ ဒဂုန်ခင်ခင်လေး၊ ဦးဖိုးကျား၊ ညာဏ၊ သခင်ဘသောင်း စသော စာရေးဆရာများ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ တက္ကသိုလ်မှလည်း သိပ္ပံမောင်ဝ၊ ဇော်ဂျီ၊ မင်းသုဝဏ်၊ မောင်ထင်၊ တက်ဘုန်းကြီးသိန်းဖေ (သိန်းဖေမြင့်)၊ တက်တိုး၊ ဒဂုန်တာရာ စသော စာရေးဆရာများ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ထိုစာရေးဆရာများသည် ဝတ္ထု ရှည်၊ ဝတ္ထုတို၊ ပြဇာတ်၊ ဆောင်းပါး၊ စာတမ်း၊ ကဗျာများကို အင်နှင့် အားနှင့်ချီ၍ ရေးဖွဲ့ လာကြသည်။ ကဗျာထက် စကားပြေဖြစ်သော ဝတ္ထု ရှည်၊ ဝတ္ထုတို၊ ပြဇာတ်၊ ဆောင်းပါး၊ စာတမ်း စသည်တို့က ပိုမိုအင်အားကောင်းလာသည်။ ရေးဖွဲ့သော အကြောင်းအရာဘက်တွင် ဘဝပတ်ဝန်း ကျင်ရှိ လောကအဖြစ်အပျက်၊ လူ့ကိစ္စ၊ လူ့အမူအရာတို့ကို ပေါင်းစပ်သိမ်း ကျုံး ဖွဲ့တတ်သော လူ့သဘာဝအဖွဲ့ ကို ဦးစားပေးသည်။ လွတ်လပ်ရေး စိတ်ဓာတ်နှင့် အမျိုးချစ်စိတ်၊ နိုင်ငံချစ်စိတ်ကို လှုံ့ဆော်သော အကြောင်း အချက်တို့ကို ဦးစားပေးသည်။ စကားပြေ အရေးအသား ပုံသဏ္ဌာန်ကို ကြည့်လျှင် မန္တလေးခေတ်နှင့် မန္တလေးခေတ်နောက်ပိုင်း၌ ခေတ်စားသော လင်္ကာစကားပြေ နှစ်ထွေရောသော အရေးအသားမျိုး၊ ကာရန်အချိတ် ဆက်ပါသော အရေးအသားမျိုး မဟုတ်တော့၊ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း လွယ်လွယ်နှင့် လူအများ နားလည်လွယ်သည့် အရေးအသား ပုံသဏ္ဌာန်မျိုးကို ရေးသားလာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကဗျာဘက်တွင်လည်း ဇော်ဂျီနှင့် မင်းသုဝဏ်တို့ ဦးဆောင်ကာ ခေတ်စမ်းကဗျာများကို ဖွဲ့ဆိုလာကြသည်။ ခေတ်စမ်းကဗျာသည် အကြောင်းအရာသဘော၌လည်းကောင်း၊ ပုံသဏ္ဌာန်သဘော၌လည်းကောင်း၊ ရှေးရိုး မြန်မာကဗျာလမ်းဟောင်းမှ ခွဲထွက်ခဲ့သော ကဗျာသစ်ဖြစ် သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဘဝပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လောကအဖြစ်အပျက်၊ လူ့ကိစ္စ၊ လူ့အမူအရာတို့နှင့် ထိတွေ့ခြင်းရှိ၍ ခံစားမှုရှိရာမှ သိလာသော အသိတို့ကို စကားရှင်းရှင်း၊ လွယ်လွယ်၊ တိုတိုတုတ်တုတ်ဖြင့် ဖွဲ့ဆိုသော ကဗျာမျိုးဖြစ်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤကား ၁၁၁၂ ခု၊ ပုဂံခေတ်မှ ၁၉၄ဝ ပြည့်နှစ် ဒုတိယကမ္ဘာစစ် မတိုင်မီ ခေတ်အထိ မြန်မာစာပေ အဆင့်ဆင့် ပြောင်းလဲလာပုံ သမိုင်း အကျဉ်းချုပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒို့ကျောင်းသား၊ ၁၉၆၉။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျမ်းကိုး။ ။ မြန်မာစာပေသမိုင်း (ဦးဖေမောင်တင်)၊ စာပေလောက (ဇော်ဂျီ၊ မင်းသုဝဏ်) ပုဂံကျောက်စာလက်ရွေးစင် (ပါမောက္ခ ဦးအေးမောင်)၊ မြန်မာစာပေနှင့် အနောက်နိုင်ငံ အပိုင်း ၁၊ ၂၊ ၃၊ ၄၊ ၅၊ ၆၊ (ဒေါက်တာလှဖေ)၊ ဆရာလွန်း အတ္ထုပ္ပတ္တိ(သိန်းဖေမြင့်)၊ မြန်မာ့မျက်ပွင့် (ဇေယျ)၊ ရသစာပေအဖွင့်(ဇော်ဂျီ)၊ ရသစာပေနိဒါန်း(ဇော်ဂျီ)၊ သခင် ကိုယ်တော်မှိုင်း ဋီကာ(ဇော်ဂျီ)၊ ပန်းနှင့်ပင်စည်(မင်းသုဝဏ်)၊ မြန်မာစာ မြန်မာမှု(မင်းသုဝဏ်)၊ မြန်မာစာမိတ်ဖွဲ့ ပ၊ ဒု(တိုက်စိုး၊ မင်းယုဝေ) စာဆိုနှင့် သုတေသီ(တိုက်စိုး၊ မင်းယုဝေ)။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562274676885,"sku":"","price":3200.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_bd417141-4ff8-460e-b6e8-6f36b877f5cc.jpg?v=1730227162"},{"product_id":"မင်းယုဝေ-ဖွားညိုနဲ့ကံထူး","title":"ဖွားညိုနဲ့ကံထူး","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖွားညို\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဖွားညို၏ဘဝသည် နွေရာသီ၌ တွေ့မြင်ရတတ်သော ပင်စည် အိုကြီးနှင့် တူလှပေသည်။ နွေဦးပေါက်၍ ရော်ရွက်တို့ တစ်ရွက်ပြီး တစ်ရွက် ကြွေကျသွားကြသော်လည်း ပင်စည်တို့မှာမူ အထီးတည်းကျန် ခဲ့ကြတတ်သည်။ ထို့အတူ ခင်ပွန်းနှင့် သားသမီးတို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် မျက်စိအောက်မှ ကွယ်ပျောက်သွားကြသော်လည်း ဖွားညိုအဖို့မှာမူ ဤလောက၌ အထီးတည်းကျန်တုန်းပင် ရှိသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဖွားညို၏အမည်ရင်းမှာ ဒေါ်ညိုဖြစ်သည်။ သို့သော် အများကမူ ဖွားညိုဟုသာ ခေါ်ကြသည်။ ယခု ဖွားညိုအသက် ၈၉ နှစ်ရှိပြီ။ ခင်ပွန်း သည်ဆုံးသည်မှာ အနှစ် သုံးဆယ်ပြည့်တော့မည်။ ခုနစ်ယောက်သော သားသမီးတို့ ကွယ်လွန်ကြသည်မှာလည်း ကာလအတန်ကြာပေပြီ။ ဖွားညိုတွင် ဆွေမျိုးဟူ၍ ယခုအခါ မြေးနှစ်ယောက်သာ ရှိတော့သည်။ သို့ရာတွင် သူတို့မှာလည်း ဖွားညိုနှင့် အလှမ်းဝေးလှပါဘိ။ တစ်ဦးမှာ မြေးယောက်ျားဖြစ်၍ စစ်ထဲသို့လိုက်သွားပါသည်။ ကျန်းမိန်းကလေး မှာမူ ဝေးလံလှသော အရပ်တွင် အိမ်ထောင်ကျလျက် ရှိလေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအပြောကျယ်လှသော လောကကြီးဝယ် ဖွားညိုသည် တစ်ကိုယ်တည်းသာ ခရီးသွားလျက် ရှိရရှာသည်။ သို့သော် ဖွားညိုကား တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိ။ ငယ်စဉ်က အဖြစ်အပျက်များကို တသသ တွေးတော ကာ ထိုစဉ်က သီဆိုခဲ့သော တေးဟောင်းများကို တကြော်ကြော်ကျူး ရင့်၍သာ နေလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဖွားညိုသည် မန္တလေးမြို့ လက်ရွေးကြီးရပ် ဇာတိဖြစ်သည်။ မင်းတုန်းမင်းနှင့် သီပေါမင်းကို ဖွားညို ကောင်းစွာ မီလိုက်သည်။ မင်း တုန်းမင်း လွန်စဉ်က ဖွားညို၏ အသက်သည် ၁၄ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ ဖွားဘို့ ဖခင်ကား ဘုရင့်လှေတော်သားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ခင်ပွန်းသည် မှာမူ ကုန်သည်ပင် ဖြစ်လေသည်။ ဖွားညိုသည် မန္တလေး၌ နှစ်ရှည်လ များနေထိုင်ပြီးလျှင် အသက် ၃၅ နှစ်သို့အရောက်တွင် ခင်ပွန်း၊ သားသမီး တို့နှင့်အတူ အရောင်းအဝယ်တွင်ကျယ်သော ရန်ကုန်သို့ပြောင်းရွှေ့ နေ ထိုင်ခဲ့သည်။ ရန်ကုန်၌ အနှစ်အစိတ်ခန့် အေးချမ်းစွာနေခဲ့ရာမှ နောက်ဆုံး တွင် ခင်ပွန်းနှင့် သားသမီးတို့လည်း ဆုံး၊ ပစ္စည်းလည်း ပြုန်းသောဘဝ သို့ ရောက်ခဲ့ရရှာသည်။ ထို့ကြောင့် ဖွားညိုသည် ရှေးဦးစွာ နှင်းဆီကုန်းလူအိုရုံ၌ ကိုးနှစ်ကြာမျှ နေထိုင်ခဲ့ရရှာလေသည်။ ယခုအခါ၌မူ လူအိုရုံ တွင် မနေတော့ဘဲ သူနှင့်ရင်းနှီးခင်မင်သူတစ်ဦး၏ အိမ်တွင် လာရောက် နေထိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျွန်ုပ်တို့အိမ်နှင့် ဖွားညိုနေသောအိမ်မှာ အတန်နီးကပ်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဖွားညိုကို ကျွန်ုပ်၏ဇနီးသည်မှတစ်ဆင့် သိကျွမ်းခဲ့ရသည်။ အသက်ကြီးရင့်လှသော ဖွားညိုကို ကျွန်ုပ်၏ဇနီးသည်က ကရုဏာသက် လှသဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံအိမ်သို့ခေါ်ကာ စားကောင်းသောက်ဖွယ်များ ကျွေးမွေးတတ်သည်။ အပြန်တွင်လည်း ဖွားညို သုံးစွဲလိုရာသုံးစွဲနိုင်ရန် ဟု ငွေစများဖြင့် ကန်တော့လိုက်တတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဖွားညိုသည် ကျွန်ုပ်တို့အိမ်သို့ရောက်ရှိလာတိုင်း သူ၏အဖြစ် အပျက်များကို ပြောပြလေ့ရှိသည်။ ဤသို့ ပြောပြရာ၌ သူငယ်စဉ်က သီဆိုခဲ့သော တေးဟောင်းများကိုလည်း ကြားညှပ်၍ သီဆိုပြတတ် သည်။ သူ့အား ကရုဏာသက်သဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ဇနီးသည်က “အမေ မောမယ်။ သိပ်လည်း ဆိုမနေပါနဲ့ဦး” ဟုပြောသော်လည်း မရ။ “အို ကိစ္စမရှိပါဘူး သမီးရဲ့။ အမေက သမီးတို့မမွေးခင်က ပေါ်တဲ့သီချင်း တွေမို့ ကြားဖူးအောင် သိပ်ဆိုပြချင်တယ်ကွဲ” ဟုဆိုကာ အားရပါးရ ဆွဲဆွဲငင်ငင် သီဆိုပြတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျွန်ုပ်အဖို့ ဖွားညိုကို တွေ့ရသည်မှာ ရှေးဟောင်းဂီတစာအုပ် ကြီး တစ်အုပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် တူလှပေသည်။ ဖွားညို တေး များမှာ ထူးခြားလှပါဘိ။ ကြားရသူတို့အဖို့ ရင်ထဲ၌ တစ်မျိုးဖြစ်ရကာ မမြင်ဖူးသော ရှေးခေတ်ဟောင်းမှ ပန်းချီကားများကို တရေးရေး မြင် ယောင်လာစေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လှေဆို-လှေဆိုလှေမော်၊ တိုင်းရွှေပြည်တော်။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘက်မပေါ်၊ လှော်သားလေး-လှော်ရသေး၊\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်ယုံ ရွှေလက်ရွေး။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eလက်ရွေးသူနော်မ\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e,\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eက၊ မျှော်လှရော့မယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e မလာအားဘူး-မဖုန်းမော်ရဲ့ ၊ ခေါင်ကကျော် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eတဲ့ လှေတော်သား၊ မှန်းသူကများ”\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဖွားညိုက ဤတေးကိုဆိုပြီးလျှင် “အမေ ခုဆိုပြတဲ့သီချင်းဟာ အမေ့အဖေဆိုတဲ့ လှေတော်သီချင်းပဲ သားရဲ့ ။ အမေ့အဖေက သျှောင်ကြီး မှ အက်လို့၊ ဆံပင်ကောင်းတယ်ကွဲ။ အဲဒီအပေါ်ကမှ ပန်းပဝါပေါင်း လို့ပေါ့။ နောက်ပြီး အချိပ်ပုဆိုးခါးတောင်းကျိုက်ကြီးနဲ့ ၊ ရင်စေ့အင်္ကျီ ကြီးဝတ်လို့ပေါ့ကွဲ ။ အဖော် လှေတော်သားတစ်သိုက်နဲ့ ဘုရင့်လှေကိုလှော်ရင်း ဆိုကြတာလေ၊ သိပ်နားထောင်ကောင်းတာပဲကွယ်” ဟူ၍ လည်း တေးနှင့်ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာများကို ရှင်းလင်းပြောပြ လေ့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ထို့ပြင် ညိုသည် သူငယ်စဉ်က မကြာမကြာဆိုတတ်သော “မစောဘွဲ့ လေးချိုး” ကိုလည်း သီဆိုပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                        “ ဂုဏ်အခြေ တူမမျှနိုင်ဘု၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပုံပွေပွေ မမူကြပါနဲ့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပူလှချည့် မစောရယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခံခက်လှချည်ရဲ့ ကွယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆလံ ဆက်ခဲ့ပါရဲ့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခံခက်ဖွယ် ပွေလီရှာတဲ့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖေပီတာ မိန့်ပုံကပြင်းပါဘိ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြေပြင်မှာ ငွေစင်ခင်းရမတဲ့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(ကွယ်) မင်းမြတ်မဖွယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါင်းသပြာ ငွေမထုတ်နိုင်လို့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမပေါင်းသာ သည်ဖေဆုတ်ခဲ့ရ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွှေရုပ်လောက် ယဉ်တဲ့မယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတင်ခဲ့တယ်2 မှာစကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမွေးဖခင်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတွေးဆ,\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eကာ တူမမြင်လို့၊\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e မူတသွင် ကညာမြတ်ပါဘိ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငယ်ချစ်မေ နဂိုလှရယ်ကြောင့်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆယ်နှစ်လေ အိုမထနိုင်ဘု၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငိုပါ့မယ် သဟာဆွေရဲ့၊ ကံအခြေ သည်ဖေၾတာမို့၊ ခမျာမှာ ကညာနဲ့ ဝေးပြန်ရ၊ (မစောရေ) ဆွေးမှုသာပွား။ ။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဤကဗျာနှင့်စပ်လျဉ်း၍လည်း ဖွားညိုက ဤသို့ ပြောပြသည်။ သူငယ်စဉ်က အရပ်ထဲတွင် သတင်းစကားကြားရသည်မှာ တစ်ခါက စစ်ကိုင်းတွင် ကိုပုညဆိုသူ ယောက်ျားပျိုတစ်ဦးနှင့် မစောဆိုသူ မိန်းမ ပျိုတစ်ဦးတို့ မေတ္တာသွယ်မိကြသည်။ သို့သော် ကိုပုညမှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါး သဖြင့် မစောဖခင်က သဘောမတူ။ အိမ်လမ်းတစ်လျှောက် ရွှေလမ်း ခင်းပေးနိုင်မှ ပေးစားမည်ဟု ပြောလိုက်သည်။ ဤတွင် ကိုပုညက အရပ်ထဲဝယ် ကင်းစောင့်ရာမှ ဤကဗျာကို ထေ့ငေါ့ကာ စပ်ဆိုလိုက် သည်ဟူ၍ပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သီပေါမင်းပါတော်မူသည်နှင့် ပတ်သက်၍လည်း ငယ်စဉ်က သူ ရခဲ့ဖူးသော လေးချိုးရှည်ကြီးကို ဖွားညိုသည် ပြန်ဆိုပြတတ်သေးသည်။ သီပေါမင်း ပါတော်မူစဉ်က ဖွားညို၏အသက်မှာ ၂၁ နှစ်ပင် ရှိပြီ။ ထိုစဉ်က မျက်ရည်ဖြိုင်ဖြိုင်ကျရှာသူတို့အထဲတွင် ဖွားညိုလည်းတစ်ဦးအပါအဝင်ဖြစ်လေသည်။ အင်္ဂလိပ်တို့ သီပေါဘုရင်နှင့် မိဖုရားအား မဒရပ်သို့ ဆောင်ယူပြီး မကြာမီ မိဖုရားတွင် နောက်ထပ်၍ သမီးတော် တစ်ဦး ဖွားမြင်သည်ဟု သတင်းရသည်။ ဤတွင် ဖွားညိုတို့ဆီမှ စာဆို တစ်ဦးက အောက်ပါအတိုင်း စပ်ဆိုရေးသားရာ ဖွားညိုက သေချာစွာ ကျက်မှတ်သီဆိုခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “သီဟာပျံနန်းဘုံမြင့်မှာလ၊ ညီလာခံမန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလုံတင့်ဆီက၊ ဆန်းစုံငွေဆင့် အခြားသွင်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eများယုန်ငွေပွင့် ပတ္တမြားပလ္လင်မှာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဗိုလ်ရှုကာ မှန်ရွှေနန်းမှာလ၊ ဆုတော်ခံ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရံရွေသန်းသူမို့၊ လုံမြန်းကာ စံတော်မူတဲ့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသီတဂူသွင်းမူခြား၊ သနားစရာ နွယ်မဟာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ( ဘိလပ်ပိုင် နိမိတ်များမှာလ၊ တက်သွား၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆောင်ကြဉ်းရှာ၊ လောင်းပြင်းစွာဖျော့ ပြည်သူများ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆောင်ကြဉ်းလာသား သည်ရေခြား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နတ်နှစ်ဖြာလေလေ့၊ မဒရပ်မှာ စံတော်မူတဲ့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ကံချော်သူ နန်းမတော်ဖုရားမှာတော့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီးရှူးတော်မြင်ကာ ဖွားရသတဲ့၊ (အမယ်မင်း)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြားရပြန်သေး၊ သည်းဝမှာဆွေး၊ ထုံရာဇဝင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာတင်အိုပေါ့ ၊ မဟာဝင်စာတင်ထား၊ ကုလား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘုရင့်လက်ပါသူ၊ ရာဇပလ္လင်အထက်ဖျားမှာလ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကွယ်-နှစ်ပါးအရှင် အတွက်တာပူ၊ ထီးဦးမြင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရနန်းနှင့်တူ၊ မီးရှူးမြင်ရဆန်းတင့်သူ၊ ဇမ္ဗူအမူ-\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှစ်ဆူ စိတ်တော်ညှိုးရှာလိမ့်၊ (အမယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမင်း) ကုလားဘုရင့်ပြည်မှာ၊ ရထားဖြင့် မစီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသာ၊ ဥဿဖရား အဆင့်ဆင့်နီလာ၊ စီကာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရီကာ မဟာပင်လယ်ခြားမှာလ၊ နှစ်ဆူ-နှစ်ဖြာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလိုက်ပါသွားချေပေါ့ ၊ သနားတယ်လို့လွမ်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကုလားနယ်သို့ မြန်းရှာပေါ့၊ (အသျှင်ထိပ်စု\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e မြတ်ဖုရားသမီးတော်နှစ်ပါး စုဖုရားတို့မှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ကွယ်) အေးအေး-မြမြ စန်းငွေလရယ်သို့ ၊ ထွန်းပ,\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြည်လင်ပါစေသား။ ။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဖွားညိုသည် သူတစ်ထူးစပ်ဆိုထားသော တေးကဗျာများကို သီဆို တတ်ရုံသာမက သူကိုယ်တိုင်လည်း စပ်ဆိုတတ်သေးသည်။ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “အမေက ဆုံးသွားရှာတဲ့ ခင်ပွန်းသည်ကို မေတ္တာရှိလို့ ယူတာ မဟုတ်ဘူးသားရဲ့ ။ လူကြီးတွေ ပေးစားတာနဲ့ ယူတာ။ အမေ မေတ္တာ ရှိတာကတော့ စစ်ကိုင်းဘက်မှာနေတဲ့ တရုတ်ကပြားကလေးကွဲ။ အဲဒီ တုန်းက အမေ့အသက် ၁၆ နှစ်ရှိသေးတယ်။ ကလေးချင်းမေတ္တာရှိကြ တာပေါ့ကွယ်၊ အဲဒါကို အမေ့အဖေတို့က မြန်မာမစစ်လို့ သဘောမတူ ဘူးဆိုပြီး တစ်ရပ်တည်နေတဲ့ အမေ့ခင်ပွန်း ကိုတိုးနဲ့ အတင်းကြောင်းလမ်း လိုက်တယ်။ အဲဒီလိုကြောင်းလမ်းပြီး သုံးနှစ်လည်းစေ့ရော အမေ ၁၉ နှစ်အရွယ်မှာ လက်ထပ်လိုက်ရတာပဲ။ ကိုတိုးဆိုတာ အမေတို့အိမ် မကြာ မကြာ ဝင်ထွက်သွားလာနေတဲ့ လူရင်းကလား။ အမေကလည်း မခံချင် တာနဲ့ လက်မထပ်ခင် တစ်နေ့မှာ သူကြားလောက်အောင် စောင်းပြီး စာစပ်လိုက်သေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဘယ်လိုများစပ်လိုက်တုံးအမေရဲ့၊ ဆိုပြစမ်းပါဦး” ကျွန်ုပ်က သိလိုဇောဖြင့် မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ထိုအခါ ဖွားညိုက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “အမေစပ်တဲ့စာကလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            ဟုပြောကာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “သပြေပင် ရွက်ဝန်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ထောင့်စွန်း လိမ်တိမ်လိမ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မရွှေညိုအိမ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နေမှိန်မှိန် စံအိမ်ကူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           (ငတိုးရယ်) နှင့် ငါမယူဘူး” ဟူ၍ သံနေသံထားနှင့် ကျကျနန ဆိုပြသည်။ ပြီးမှဆက်၍ “အဲဒါကြားတော့ ကိုတိုးအတော့်ကို အခံရ ခက်သွားဆိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ လူကြီးတွေက ပေးစားတယ်ဆိုတော့လည်း ယူ လိုက်ကြရတာပေါ့ကွယ်။ သည်လိုယူကြပြန်တော့လည်း အစက မေတ္တာ မရှိပေမဲ့ သားနဲ့ သမီးနဲ့ဆိုတော့ တဖြည်းဖြည်း မေတ္တာရှိလာတာပဲ သား ရဲ့။ ဒါကြောင့် ဟိုတုန်းကများ ကိုတိုး အောက်ပြည်အောက်ရွာ ကုန် ရောင်းသွားပြီဆိုရင် အမေ့မှာ သိပ်ကိုလွမ်းပြီး ကျန်ခဲ့တာပဲ။ တစ်နေ့တော့ မိုးကလေးက ညိုညိုနဲ့ မဆည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာတာကိုး။ ဒီတော့ အမေက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပန်းသပြေ ညောင်ရေအိုးရယ်နဲ့၊ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မညှိုးအောင် မယ်ညိုထိုးပါ့မယ်။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ချစ်တဲ့ လင်ကိုရွှေတိုးရေ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           လွမ်းတာကမိုး... လို့ စာစပ်ပြီး မျက်ရည်ကျခဲ့ရသေးတယ်” ဟု ပြော သည်။ ဤသို့ပြောစဉ် ကျွန်ုပ်သည် ဖွားညိုကို သတိထား၍ ကြည့်လိုက် သောအခါ မျက်ရည်ကလေး တလည်လည်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “တစ်ခါ တစ်ခါ လကလေး သာလာပြီဆိုမှဖြင့် ကိုတိုးနဲ့ အမေ့ သားသမီးတွေကို သိပ်သတိရတာပဲကွယ်” ဟူ၍လည်း အသံတုန်တုန် နှင့် ဆက်၍ပြောရှာသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဖွားညိုသည် ဘဝခရီးကို ဤသို့ တေးကလေး တဆိုဆိုနှင့်ပင် လျှောက်သွားပေတော့မည်။ ဤအသက်အရွယ်နှင့် ဤသို့ တေးဆိုခြင်း.......\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562274283669,"sku":"","price":1620.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_8e1832d1-10d8-4c71-947e-19408bfac9e1.jpg?v=1730227196"},{"product_id":"မင်းယုဝေ-ဗုဒ္ဓဝင်ရုပ်စုံံ","title":"ဗုဒ္ဓဝင်ရုပ်စုံံ","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46923397202069,"sku":null,"price":6650.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a305334a-2ee2-494f-ae44-e874e099b75f.jpg?v=1730227210"},{"product_id":"မင်းယု-ဝေ-ရိုးရိုးကြီးဇေယျ-ဘဝခရီး","title":"ရိုးရိုးကြီးဇေယျ၏ဘဝခရီး","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဇေယျာပူရ ခေါ် စစ်ကိုင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စစ်ကိုင်းမြို့သည် သမိုင်းဝင်မြို့ ဖြစ်သည်။ သာယာဝိုင်း စစ်ကိုင်း တည်”ဟူသော သင်္ကေတအတိုင်း မြန်မာသက္ကရာဇ် ၆၈၄ ခုနှစ်တွင် တည်ခဲ့ သည်။ တည်သူကား အသင်္ခရာစောယွန်း ဖြစ်သည်။ ဇေယျာပူရ (အောင်မြို့) အမည်ဖြင့် စတင်တည်ထောင်ခဲ့သည်။ မင်းအဆက်ဆက် စိုးစံခဲ့သည်။ နောင်သောအခါ ဇေယျာပူရမှ စစ်ကိုင်းအမည်သို့ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ ခေတ်အဆက်ဆက်လည်း ထွန်းကားသောမြို့ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စစ်ကိုင်းမြို့သည် သမိုင်းဝင်မြို့ ဖြစ်သည်။ သာယာဝိုင်း စစ်ကိုင်း တည်”ဟူသော သင်္ကေတအတိုင်း ဧရာဝတီဖြစ်သည် စစ်ကိုင်းကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသည်။ ရှေးအခါက စစ်ကိုင်းမြို့ အောက်ပိုင်းသည် ရေလွှမ်းမိုးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။၁၈၈၉ ခုနှစ်တွင်မူ ရေကာတာကြီး ဆောက်လုပ်လိုက်သဖြင့် ရေလွှမ်းမိုးခြင်းဘေးရန်မှ ကင်းဝေး ခဲ့သည်။ စစ်ကိုင်းတွင် နုန်းတင်မြေနုလွင်ပြင်များမှစ၍ ကျောက်တောင်များ အထိ ရှိသည်။ မြေမျက်နှာပြင် အသွင်အမျိုးမျိုး ဖြစ်သည်။ စစ်ကိုင်း တောင်တန်းမှာ ပေ ၇၀၀ ကျော်မှ ၁၃၇၃ ပေအထိ မြင့်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စစ်ကိုင်းတောင်ရိုးမှာ အလွန်သာယာသည်။ ရှေးဘုရင်များနှင့် ခေတ်အဆက်ဆက် ပြည်သူပြည်သားများသည် စစ်ကိုင်းတောင်ရိုးတွင် ရဟန်းများ၊ သူတော်စင်များ တရားကျင့်သုံးရာ ဂူ၊ ကျောင်း၊ ချောင်များ တည်ထားကြသည်။ သီလရှင်များအတွက်လည်း နေထိုင်ရန်ရှောင်များတည်ထားကြသည်။ တောင်ထွတ် ထောင်ထိပ်တိုင်းတွင်ကား စေတီပုထိုးများ တည်ထားကြသည်။ အလွန်သာယာကြည်နူးဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ ထိုစေတီ၊ ထိုချောင်များတစ်ဝိုက်တွင် သစ်ပင်မျိုးစုံလည်း ရှိသည်။ ပန်းမျိုးစုံ လည်း ရှိသည်။ ဆေးပင်မျိုးစုံလည်း ရှိသည်။ ကျေးငှက်မျိုးစုံလည်း ရှိသည်။ အလွန်ငြိမ်းအေးသာယာလှပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eညောင်တုန်းချောင်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စစ်ကိုင်းတောင်ရိုးတွင် အေးငြိမ်းသာယာသော ချောင်များစွာရှိသည့် အနက် ညောင်တုန်းချောင်မှာ တစ်မျိုးတစ်ဘာသာ အေးငြိမ်းသာယာသည်။ ယင်းချောင်သည် ကျောက်တောင်ဘေးတွင် တည်ရှိသည်။ ဧရာဝတီမြစ်ဘေး တွင်လည်း တည်ရှိသည်။ ညောင်တုန်းချောင်ကို မော်တော်ကားဖြင့် သွား၍ လည်း ရသည်။ ခြေကျင်သွား၍လည်း ရသည်။ ငှက်သမ္ဗန်ဖြင့် သွား၍လည်း ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငှက်သမ္ဗန်ဖြင့်သွားပါက ရှေးဦးစွာ စစ်ကိုင်းမြို့ပေါ်မှ မြင်းလှည်းစီး၍ သရက်ပင်ဆိပ်သို့ သွားရသည်။ ထိုမှ ငှက်သမ္ဗန်စီး၍ ရှင်ဖြူရှင်လှဆိပ်သို့ သွားရသည်။ ရှင်ဖြူရှင်လှဆိပ်သို့မရောက်မီ နာရီဝက်ခန့်စီးမိလျှင် အသောကာ ရုံဆိပ်သို့ ရောက်သည်။ ထိုဆိပ်တွင် ဆင်း၍ ၁၀ မိနစ်ခန့် ခြေကျင်သွားလျှင် ညောင်တုန်းချောင်သို့ ဆိုက်ရောက်လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညောင်တုန်းချောင်မှာ ရှေးယခင်က သီလရှင်ဆရာကြီး ဦးစီးတည် ထောင် သီတင်းသုံးသော သီလရှင်ချောင် ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သီလရှင် ဆရာကြီး ကွယ်လွန်အနိစ္စရောက်သွားသဖြင့် သီလရှင်ချောင် မဟုတ်တော့ ပေ။ သီလရှင်ဆရာကြီးသည် မကွယ်လွန်မီ မြေးဖြစ်သူ အရှင်တေဇောဘာသ အား လွှဲအပ်လှူဒါန်း၍ သီလရှင်ချောင်အဖြစ်မှ သံဃာတော်များ သီတင်း သုံးရာချောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခဲ့ပေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုအခါ ဆရာ အရှင်တေဇောဘာသ ကျောင်းထိုင်သော ညောင်တုန်း ကျောင်းတိုက်မှာ သိမ်၊ ကျောင်း၊ ဇရပ်များနှင့် ဝေဝေဆာဆာရှိနေပြီ။ အထူး သဖြင့် ဤချောင်တွင် ကမ္မဋ္ဌာန်းတရားအားထုတ်ရာ ကျောက်ဂူကြီးနှင့် စင်္ကြံလျှောက်ရာ စကြံကျောင်းကြီးမှာ တစ်မူထူးခြားစွာ တည်ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eထူးခြားသော ရဟန်းကြီး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုညောင်တုန်းကျောင်းတိုက်တွင် ဝါဆိုသံဃာ ၁၀ ပါး ရှိသည်။ ယင်းတို့အနက် ထူးခြားသော ရဟန်းကြီးတစ်ပါးကို ဖူးတွေ့နိုင်သည်။ ထိုရဟန်းကြီးသည် ကြည်ညိုဖွယ်အဆင်း ရှိသည်။ ရုပ်ရည်တင့်တယ်သည်။ အရပ်မြင့်မားသည်။ အလွန်တည်ငြိမ်၍ အေးချမ်းသောအသွင်ကို ဆောင်နေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုရဟန်းကြီးသည် နေ့စဉ်ပင် ကျောက်ဂူကြီးထဲတွင် တရားထိုင် ပြီးနောက် စင်္ကြံကျောင်းပေါ်သို့ တက်၍ တရားအမှတ်ဖြင့် စင်္ကြံလျှောက်လေ့ရှိသည်။ အရှင်သည် စင်္ကြံလျှောက်၍နားရာမှ ဧရာဝတီမြစ်ကို လှမ်းမျှော် ၍ ကြည့်တတ်သည်။ ဧရာဝတီမြစ်ထဲတွင် လှေသင်္ဘောများ စုန်ဆန်သွား လျက်ရှိသည်ကို မကြာခဏ တွေ့ရသည်။ ထိုအခါ လူ့ဘဝကို ဆင်ခြင်သုံးသပ် မိသည်။ “လူသားများသည် ဝမ်းရေးအတွက် အမျိုးမျိုး ရုန်းကန် လှုပ်ရှား လုပ်ကိုင်နေရပေသည်တကား။ ယင်းသို့ ရုန်းကန်လှုပ်ရှား လုပ်ကိုင်ကြရာတွင် လှေသင်္ဘောများ စုန်ချည် ဆန်ချည် ပြုနေရသကဲ့သို့ပင် ဘဝမှာလည်း နိမ့်ချည် မြင့်ချည် ရှိနေသည်တကား။ ဤမျက်မှောက်ဘဝသာမက သံသရာ ခရီးတွင်လည်း လူသားများသည် ဘဝအမျိုးမျိုး၌ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေ ရပေသည်တကား” စသည်ဖြင့် တွေးတောဆင်ခြင်မိသည်။ တရားသံဝေဂ ယူမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုရဟန်းကြီးကား အခြားသူမဟုတ်၊ တစ်ခေတ်က တစ်နိုင်ငံလုံးတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားခဲ့သော၊ ပြည်သူချစ်သော အနုပညာရှင်မင်းသားကြီး ဇေယျတစ်ဖြစ်လဲ အရှင်ဝဇီရာနန္ဒပင်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်လှမောင်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မင်းသားကြီးဇေယျ၏ အမည်ရင်းမှာ မောင်လှမောင်ဖြစ်သည်။ အဖမှာ ဦးဖောင်၊ အမိမှာ ဒေါ်ဆင်ဖြစ်သည်။ စစ်ကိုင်းမြို့အနီး ညောင်ကုန်း ရွာတွင် နေထိုင်ကြသည်။ ထိုရွာမှာပင် မောင်လှမောင်ကို မွေးဖွားသည်။ ဗြိတိသျှခေတ် ၁၂၇၈ ခုနှစ်၊ ဝါခေါင်လဆန်း ၁၃ ရက်၊ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ ၁၂၊ ၆၊ ၁၉၁၆ ခုနှစ်တွင် မွေးဖွားသည်။ မွေးချင်း ၁၁ ယောက်ရှိသည်။ မောင်လှမောင်မှာ ဆဋ္ဌမမြောက်သားဖြစ်သည်။ မိဘနှစ်ပါးသည် ခြံထွက်သီးနှံများကိုလည်း ရောင်းချသည်။ ရွှေလှောင်စက္ကူလုပ်ငန်းကိုလည်း လုပ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွှေလှောင်စက္ကူ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွှေလှောင်စက္ကူဆိုသည်မှာ ဘုရားတွင် ရွှေချထားသော ရွှေဆိုင်းရွှေ များကို ကပ်သောစက္ကူဖြစ်သည်။ ထိုစက္ကူကို မောင်လှမောင်တို့ခေတ်က ဝါးဖြင့် လုပ်ကြသည်။ အခက်၊ အရွက် မထွက်သေးသော ခြောက်တောင်၊ ခုနစ်တောင်ခန့် ဝါးများကို ခုတ်ပြီးလျှင် စိတ်ဖြာ၊ ထုံးရေစိမ်၊ ပေါင်းတင်၊ နှပ်၊ နယ်၊ ရေစိမ်၊ ထောင်း၊ နေလှန်း၊ ဖြန့်၊ ခွာ စသည်ဖြင့် အဆင့်ဆင့် ခက်ခဲပင်ပန်းစွာလုပ်ကိုင်ရသည်။ တစ်အိမ်သားလုံး လူကုန်ဝိုင်းဝန်းလုပ်ဆောင် ကြရသည်။ တစ်လလျှင် စက္ကူ၊ အချပ်နှစ်ထောင်ခန့်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စက္ကူ အချပ် ၁၀၀ လျှင် တစ်ကျပ်မှ တစ်ကျပ်ခွဲနှုန်းဖြင့် မန္တလေး မျက်ပါးရပ်သို့ သွားရောက် ရောင်းချကြရသည်။ မျက်ပါးရပ်ကမှထိုရွှေလှောင် စက္ကူပေါ်တွင် ရွှေပြားကပ်ကာ ရွှေဆိုင်းအဖြစ် ရောင်းချခြင်းဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးဖောင် ဒေါ်ဆင်မိသားစုတို့သည် ထိုရွှေလှောင်စက္ကူလုပ်ငန်းကို လုပ်ရင်း တစ်ဖက်ကလည်း မရန်းသီး၊ ပိန္နဲသီး၊ သရက်သီး စသည့် ခြံထွက် ပစ္စည်းများကို နှစ်မိုင်ခန့်ဝေးသော စစ်ကိုင်းဈေးထဲသို့ ခြေကျင်ထမ်းပိုး သယ်ဆောင်၍ သွားရောက် ရောင်းချကြရသည်။ တောင်သူလည်း လုပ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညောင်ကုန်းရွာမှာ အိမ်ခြေ ၁၀၀၀ ခန့် ရှိသည်။ အလယ်တွင် ချောင်းခြားလျက် ရှိသည်။ တစ်ဖက်ကမ်းတွင် အိမ်ခြေ ၅၀၀ ခန့်ရှိသည်။ အများစုမှာ ခြံစိုက်ခြင်း၊ ခြံထွက်သီးနှံများ ရောင်းချခြင်း၊ တောင်ယာလုပ်ခြင်း တို့ကို ပြုလုပ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးဖောင်တို့ ဆွေမျိုးတစ်သိုက်သည်သာ ရွှေလှောင်စက္ကူလုပ်ငန်းကို လုပ်ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုခေတ်တိုင် ဆွေမျိုးများသည် ရွှေလှောင်စက္ကူ လုပ်ငန်းကို ဆက်လက် လုပ်ကိုင်ကြဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ရှေးခေတ်နှင့် မတူတော့။ ရွှေလှောင်စက္ကူကို ဝါးနုဖြင့် မလုပ်တော့၊ ကောက်ရိုးဖြင့်သာ လုပ်ကြတော့သည်။ ဝါးဖြင့်လုပ်သကဲ့သို့ အဆင့်မများ၊ မပင်ပန်း၊ ပို၍ မြန်ဆန်သည်။ သို့ရာတွင် ဝါးဖြင့်လုပ်သော စက္ကူလောက်မူ မကောင်းပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖခင်ကို လုပ်ကျွေးသူကလေး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မောင်လှမောင်ကလေးသည် ထိုရွာရှိ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း၌ စတင် ပညာသင်ယူသည်။ ထို့နောက် မူလတန်းကျောင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ ပညာ သင်ယူသည်။ မောင်လှမောင်ကလေးမှာ မိခင်နှင့် ကြာရှည်မနေလိုက်ရရှာ။ ခုနစ်နှစ်သား၊ ရှစ်နှစ်သားလောက်တွင် မိခင် ဆုံးပါးသွားရှာပါသည်။ ထိုအခါ မိသားစုမှာလည်း တကွဲတပြား ဖြစ်သွားကြသည်။ အချို့က အိမ်ထောင်ပြု သွားကြသည်။ အချို့က နီးစပ်ရာဆွေမျိုးများထံတွင် သွားရောက်နေထိုင် ကြရရှာသည်။ မောင်လှမောင်ကလေး တစ်ယောက်တည်းသာ ဖခင်နှင့်အတူ ကျန်ရစ်သည်။ ဖခင်ကလည်း နောက်ထပ် အိမ်ထောင်မပြု။ သားကလေး ကိုပင် အဖော်ပြုနေထိုင်သည်။ မောင်လှမောင်ခမျာ ဝမ်းရေးအတွက် အတန်း ဆုံးအောင် မနေနိုင်ရှာ၊ သုံးလေးတန်းအရောက်မှာပင် ကျောင်းထွက်လိုက်ရ သည်။ ခြံထွက်သီးနှံများကို ထမ်းလျက် နှစ်မိုင်ကျော်ဝေးသော စစ်ကိုင်းဈေး သို့သွားရောင်းရသည်။ ထိုစဉ်က မရန်းသီး ဆယ်ပိဿာလျှင် ငါးမူးမှ သုံးမတ် အထိသာ ရသည်။ သို့ရာတွင် ထမင်းတစ်နပ်လျှင် တစ်ပဲမှ ဆယ်ပြားအထိသာ ကုန်ကျသည်။ ရွှေဈေးမှာ ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားလျှင် ဆယ့်နှစ်ကျပ်၊ ဆယ့်သုံး ကျပ်သာတန်ဖိုးရှိသည်။ မောင်လှမောင်ကလေးသည် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့်ပင် ဖခင်ကို လုပ်ကျွေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မောင်လှမောင်တို့ မွေးစက အင်းဝတံတားကြီးခေါ် စစ်ကိုင်းတံတား ကြီး မရှိသေးပေ။ စစ်ကိုင်းတံတားကြီးကို၁၉၂၇ ခုနှစ်တွင် စတင်တည်ဆောက် ခဲ့သည်။ ၁၉၃၄ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၂ ရက်နေ့တွင် ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုတံတားကြီး စတင်တည်ဆောက်ချိန် ၁၉၂၇ ခုနှစ်တွင် မောင်လှမောင် ကလေးသည် အသက် ၁၁ နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသည်။ ထိုအရွယ်မှာပင် သူသည် တံတားဆောက်ရာတွင် ပါဝင်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ တံတားကြီးကိုဆောက်ရာ၌ မြစ်လယ်တွင် အုတ်တိုင်ကြီးများ မစိုက်သေးမီ မြစ်၏ အရှေ့ ဘက်ကမ်းထိပ်တွင် မီးရထားလမ်းခင်းရန် ဖို့ထားသောမြေများ ပြိုမကျအောင် အုတ်နံရံကြီး ကာသည်။ ထိုအုတ်နံရံကာရန်အတွက် အုတ်စီရာ၌ အုတ်ပြားများကို ရေစိမ်ပြီးမှ စီသည်။ ထို့ကြောင့် ရှေးဦးစွာ အုတ်များကို အကျယ် ၁ဝ ပေ၊ အမြင့် ၅ ပေခန့်ရှိ သံရေကန်ကြီးထဲသို့ ထည့်၍ ရေစိမ်သည်။ ထိုရေစိမ်ပြီး အုတ်များကို ဆယ်ယူပြီးမှ စီကြသည်။ မောင်လှမောင် ကလေးသည် အသက်ငယ်ရွယ်သဖြင့် သံရေကန်ထဲရှိ ရေစိမ်ထားသော အုတ်များကို အပေါ်သို့ ဆယ်ယူတင်ပေးရသော အလုပ်ကို လုပ်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီအလုပ်ဟာ အမြင်အားဖြင့်တော့ မပင်ပန်းလှဘူးပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ရေထဲကအုတ်ကို လက်တစ်ဖက်တစ်ချပ်စီ ယူ ယူတင်ရတော့ လက်က ရေနဲ့ ထိတွေ့ပြီး နူးနေတယ်၊ အုတ်ချပ်မှာလည်း သဲပွင့်ကလေးတွေ ပါတယ် မဟုတ်လား၊ ကိုင်ပါများတော့ လက်ထိပ်ကလေးတွေစားပြီး သွေးတွေစို့စို့ ထွက်လို့ ထမင်းတောင် လက်နဲ့ မစားနိုင်အောင် ဖြစ်ရပါတယ်။ လုပ်ခက တစ်နေ့ ခြောက်မူးရတယ်။ ဒီလုပ်ခနဲ့ ဖခင်ကြီးကို ကျွေးမွေးခွင့်ရခဲ့ပါတယ်” ဟူ၍ မောင်လှမောင်က သူ့မိတ်ဆွေများကို ပြောပြခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုရင်ဝတ်ခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုသို့ လုပ်ကိုင်နေရာမှ လေးငါးလအကြာတွင် မန္တလေး၌ နေထိုင် သော ကြီးတော်ဝမ်းကွဲ ဒေါ်အေးမြက မောင်လှမောင်ကို ရှင်ပြုပေးသည်။ စစ်ကိုင်းတောင်ရိုးရှိ ရှင်ပင်နံကိုင်းချောင် ဆရာတော်ထံတွင် ကိုရင်ဘဝဖြင့် စာပေသင်ကြားသည်။ ဆရာတော်ကြီးမှာ အိန္ဒိယပြန်ဖြစ်၍ အင်္ဂလိပ်စာ အထူးတတ်ကျွမ်းသည်။ မောင်လှမောင်နှင့် ကိုရင်ဝတ်ဖက် ကိုမောင်လေး (မန္တလေးရုပ်ရှင် ကင်မရာမင်းဖြစ်လာသူ၊ ယခုကွယ်လွန်) စသူတို့ကို အင်္ဂလိပ်စာ သင်ပေးသည်။ မောင်လှမောင်ကလည်း အင်္ဂလိပ်စာသင်ချင် သည်။ သို့သော်ဆရာတော်က “မင်း အသက်ငယ်သေးတယ်၊ ပါဠိသဒ္ဒါကို အရင်သင်ပေးမယ်၊ ပြီးမှ အင်္ဂလိပ်စာသင်ပေးမယ်” ဟု ပြောကာ သဒ္ဒါကို စတင်သင်ကြားပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုရင်ကလေး မောင်လှမောင်သည် ကိုရင်ဘဝဖြင့် နေသည်မှာ တစ်နှစ်ခန့် ရှိသွားပြီ။ ဆက်လက်၍ ကိုရင်ဝတ်ကာ ရဟန်းပြုရန် ရည်ရွယ် မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုစဉ် ကြီးတော် ဒေါ်အေးမြ ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုရင်... တစ်သက်လုံး သင်္ကန်းဝတ်နိုင်ရင် ကောင်းတယ်၊ တစ်သက် လုံးမဝတ်နိုင်ဘဲ လူထွက်လာရင် တောင်မရောက်မြောက်မရောက်နဲ့ လောကီဘဝခရီး ဘဝမှာ အခက်အခဲတွေ့လိမ့်မယ်။ ကိုရင်ဘဝမှ လူထွက်ရင်လည်း စောစော စီးစီး လူထွက်တာကောင်းတယ်” ဟု ပြောဆိုလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုရင် မောင်လှမောင်သည် ကြီးတော်၏ စကားကို နက်နက်နဲနဲ ဆင်ခြင်မိသည်။ တစ်သက်လုံး သင်္ကန်းဝတ်ဖြင့်နေရန် မဖြစ်နိုင်ဟု သုံးသပ် မိသည်။ သို့ဖြင့် ကိုရင်ဘဝမှ ထွက်လိုက်သည်။ အင်္ဂလိပ်စာလည်း မသင် ဖြစ်တော့။ ကြီးတော်ခေါ်ရာ မန္တလေးအိမ်သို့ လိုက်ပါ၍ အတူနေထိုင်သည်။ ကြီးတော် မိသားစုသည် မန္တလေး၊ ဗန်းမော်သွား သင်္ဘောကြီးပေါ်တွင် ဈေးရောင်းသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ်ရှိနေပြီဖြစ်သော မောင်လှမောင်သည် ကြီးတော်မိသားစု၏ လုပ်ငန်းကို အစွမ်းကုန် ကူညီလုပ် ကိုင်ပေးသည်။ သူသည် ပွဲရုံများသို့သွား၍ ကုန်ဈေးနှုန်းကို လိုက်လံစုံစမ်း ရသည်။ မည်သည့်ကုန်မျိုးသည် မည်သည့်ဈေးနှုန်းရှိသည်ကို ကြီးတော် တို့အား ပြောပြရသည်။ ကြီးတော်တို့က သင့်ရာကုန်ကို သင့်ရာဈေးနှုန်းဖြင့် သင်္ဘောသို့ တင်ကြသည်။ ရောင်းချကြသည်။ သူတို့သည် သင်္ဘောဖြင့် ရက်ရှည်လိုက်ပါသွားကြသည်။ သင်္ဘောတစ်ပတ်ပြန်လာလျှင် မန္တလေးအိမ်၌ နှစ်ညလောက်ပင် အိပ်နေခွင့်ရခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် မောင်လှမောင်က အစစအရာရာ ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးရသည်။ ကုန်ဈေးနှုန်းများ သွားရောက် စုံစမ်းပေးရုံမျှမက ထမင်းချက်၊ ဟင်းချက်၊ ပန်းကန်၊ အိုးတိုက်၊ ထမင်းပွဲပြင်၊ ထမင်းပွဲသိမ်း၊ အိပ်ရာခင်း၊ အိပ်ရာသိမ်း စသည်ဖြင့် အောက်ခြေသိမ်းအလုပ် များကိုလည်း လုပ်ကိုင်ပေးသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြီးတော်မိသားစုသာမက သူနှင့်ဆက်ဆံသူများကပါ သူ့ကို ချစ်ကြ သည်။ ခင်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မောင်လှမောင်တစ်ယောက် အလွန်သဘော\u003c\/em\u003eကောင်းတယ်၊ စိတ် ကောင်းရှိတယ်၊ ရိုးသားတယ်၊ မပျင်းရိဘူး၊ ဘာအလုပ်မဆို မညည်းမညူ လုပ်တာပဲ” \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟူ၍ ရှေ့တွင်ရော ကွယ်ရာတွင်ပါ ပြောကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြီးတော်၏ သမီးတစ်ယောက်သည် ဆေးလိပ်ခုံထောင်ပြီး ဗန်းမော် ကို တင်ရောင်းသည်။ နေ့စဉ်ပင် ဆေးလိပ်သမ ဆယ်ယောက်က ဆေးလိပ် များ လိပ်ပေးသည်။ ထိုဆေးလိပ်အားလုံးကို ညဘက်တွင် အကုန်ပြီးအောင် မောင်လှမောင် တံဆိပ်ကပ်ပေးသည်။ အံ့ဖွယ်အလုပ် လုပ်နိုင်သူဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562262421653,"sku":"","price":1620.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_686e7cae-5d2f-422e-9bbd-436555a931b1.jpg?v=1730227298"},{"product_id":"မင်းယုဝေ-အတ္ထုပ္ပတ္တိထူး","title":"အတ္ထုပ္ပတ္တိထူး","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်္ဂလိပ်ဘုန်းတော်ကြီး \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရှင်အာနန္ဒာမေတ္တေယျ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တစ်ခါက ကျွန်ုပ်သည် မြန်မာရွာတစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိစဉ် အဖော်ရဟန်းများနှင့်အတူ အသုဘတစ်ခုသို့ သရဏဂုံတင်ရန် သုသာန်တစ်ခုသို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုစဉ် ကျွန်ုပ်သည် အလောင်းကို မီးသင်္ဂြိုဟ်သော နေရာအနီး၌ ဝါးကျောင်းငယ် တစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ ထိုကျောင်းပြတင်းမှနေ၍ အထဲသို့လှမ်း ကြည့်လိုက်သောအခါ ရဟန်းအိုတစ်ပါး သီတင်းသုံးနေထိုင် သည်ကို တွေ့ရသည်။ ရဟန်းအို၏မျက်နှာမှာ အိုမင်းရင့်ရော် သောအသွင်ကို ဆောင်နေသော်လည်း ချမ်းမြေ့၍ ကြည်လင် တောက်ပလျက်ရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ အထူးသဖြင့် မျက်လုံး အစုံသည် ကြည်လင်တောက်ပလျက် ရှိသည်။ ထိုကြည်လင် တောက်ပမှုသည် အကျင့်သိက္ခာနှင့် ပြည့်စုံ၍ အမှန်တရားကိုကြည် တွေ့ရသည်နေသော်လည်း အထူးသဖြင့် ည်လင်သိမြင်မှုကြောင့် ရောင်ပြန်ဟပ်မှုပင် ဖြစ်သည်ဟု ယူဆမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရဟန်းအို၏ ကြည်ညိုဖွယ်အသွင်ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လျက် ဤသုသာန်သည် ရွာနှင့် အလှမ်းဝေးလှ ကြောင်း၊ နေရာမှာလည်း သူ သေတို့ကို မီးရှို့ရာနေရာဖြစ် ကြောင်း၊ ဘေးရန်လည်းများလှ၍ စက်ဆုပ်ဖွယ်ရာလည်းဖြစ် ကြောင်း၊ အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာ၌ သီတင်းသုံးနေပါကြောင်း မေးမြန်းလျှောက်ထားမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါ ရဟန်းအိုက သူသည် ပျိုရွယ်စဉ် လူဝတ်ကြောင် ဘဝက အမျက်ဒေါသကြီးခဲ့ကြောင်း၊ စိတ်မြန်လက်မြန်လည်း ရှိခဲ့ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် မကြာခဏ ရန်ခိုက်ဒေါသဖြစ်ကာ ဒုက္ခ ရောက်ခဲ့ရကြောင်း၊ တစ်နေ့တွင်မူ သူ့အဖြစ်ကို ပြန်လည်သုံးသပ် ကာ ပြုပြင်ရန် ဆန္ဒဖြစ်ပေါ်လာကြောင်း၊ သို့ဖြင့် ရဟန်းတော် တစ်ပါးထံ ချဉ်းကပ်၍ သူ့ဆန္ဒကို ပြောပြခဲ့ကြောင်း၊ ထိုအခါ ရဟန်းတော်က “ဤလောက၌ လူမိုက်တို့သည် ငါတို့သေကြ လိမ့်မည်ဟု မသိကြကုန်။ ထိုမသိမှုကြောင့် ခိုက်ရန်ငြင်းခုံမှုတို့ သည် မပြေငြိမ်းနိုင်ကုန်။ ဤလောက၌ ပညာရှိသူတို့သည် ငါ တို့သေကြလိမ့်မည်ဟု သိကြကုန်၏။ ထိုသိမှုကြောင့် ခိုက်ရန် ငြင်းခုံမှုတို့သည် ပြေငြိမ်းနိုင်ကုန်၏” ဟူ၍ ဗုဒ္ဓ၏အဆုံးအမ ဖြစ်သော ဓမ္မပဒ ပါဠိတော်လာ အဆုံးအမတစ်ရပ်ကို ရွတ်ဆိုပြ ခဲ့ကြောင်း၊ ချက်ချင်းပင် သူသည် သတိသံဝေဂရကာ ရဟန်း ဘောင်သို့ ကူးပြောင်းခဲ့ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ခါတစ်ရံ လူတို့သည် ကုသိုလ်ကံ အကျိုးပေးအရဗုဒ္ဓ၏တရားတော်မှ အဆုံးအမ အနည်းငယ်မျှ နာကြားရရုံဖြင့် အမှန်တရားကို ချက်ချင်းနားလည် သဘောပေါက်နိုင်ခဲ့ကြ သည်။ အမှောင်ခန်းအတွင်းသို့ မီးအိမ်ကို ယူလာသောအခါ အလင်းရောင်ရသကဲ့သို့ ဗုဒ္ဓ၏တစ်ပိုဒ်မျှသော ဂါထာသည်ပင် လျှင် လူတို့၏စိတ်ကို အလင်းရောင် ရစေနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအခါ ဘဝသစ်သို့ ရောက်ရှိသွားသူပမာ စိတ်သစ်လူသစ် ဖြစ်သွားပေ တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ငါတို့ သေကြလိမ့်မည်” ဟူသော စကားသည် ရှင်းလင်း လွယ်ကူသည်နှင့်အမျှ အလွန်ပင် လေးနက်လှသည်။ အဓိပ္ပာယ် ပြည့်ဝလှသည်။ ထိုစကား၏တန်ဖိုးကို သာမန်အသိအမြင်ဖြင့် မသိမမြင်နိုင်။ စိတ်၏ အဇ္ဈတ္တသန္တာန်တွင် အလင်းရောင် ရရှိ သူမှသာလျှင် ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤအသိအမြင်မျိုးကို ရဟန်းအိုဖြစ်လာမည့် လုလင်သည် သိရှိလိုက်သည်။ သိရှိလိုက်သဖြင့်လည်း မြင့်မြတ်လှသော ရဟန်းဘဝသို့ ရဲဝံ့စွာကူးပြောင်းလိုက်သည်။ သူ၏ အမျက် ဒေါသတို့ကို ကြိုးပမ်းပယ်သတ်သည်။ တစ်စက်တစ်စက်ကျသော ရေသည် ကာလကြာသော် ရေအိုးကိုပြည့်စေနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့အတူ လုလင်ပျိုရဟန်းသည် အမျက်ဒေါသ ကို တစ်စတစ်စ ပယ်သတ်ခဲ့ရာ အတော်အတန် ပယ်သတ်နိုင်ခဲ့ သည်။ သို့ရာတွင် လုံးဝကင်းစင်အောင်ကား ပယ်သတ်၍မရ ဖြစ်နေသည်။ သို့ဖြင့် သူသည် ယခင် အမြင်ထူးရစေခဲ့သော တရားကို ပိုမိုခံစားသိမြင်နိုင်ရန် သုသာန်သို့ မကြာခဏကြွရောက်သည်။ တရားဘာဝနာ ရှုသည်။ ယင်းသို့ ကြွရောက် ရှုရာမှ သုသာန်မြေ၌ အမြဲနေထိုင်လျက် တရားဘာဝနာရှုရန် ဆန္ဒဖြစ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ဆန္ဒကို ဖြည့်စွမ်းသော အနေဖြင့် ရွာသားများက ကျောင်းငယ်တစ်ဆောင် ဆောက်လုပ် လှူဒါန်းရာ ထိုနေရာ၌ အမြဲသီတင်းသုံး နေထိုင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ သေခြင်းတရားကို နေ့စဉ်ဘာဝနာပွားကာ တရားမြတ်ကို ပိုမို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။ သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိသော တရားမြတ်ကို ရွာသား များအားလည်း ပြန်လည်ဟောကြား၍ အမှန်တရားကို ညွှန်ပြ ခဲ့သည်။ ရွာသားအားလုံးကပင် ရဟန်းအိုသည် တရားထူးတွေ့ကာ ပေါက်မြောက်နေသူဖြစ်သည်ဟု ပြောကြားသည်။ ကျွန်ုပ် ကလည်း ဤကဲ့သို့ပင် ယူဆမိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အထက်ပါ အကြောင်းအရာသည် အင်္ဂလိပ်လူမျိုး၊ ဗုဒ္ဓ ဘာသာ ဘုန်းတော်ကြီး အရှင်အာနန္ဒာမေတ္တေယျ ရေးသားသော စာတမ်းမှ ကောက်နုတ်ချက်ဖြစ်သည်။ အရှင်အာနန္ဒာမေတ္တေယျ သည် မြန်မာပြည်တွင် နှစ်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ရာမှ သူ့ကိုယ် တွေ့တစ်ရပ်ကို ထည့်သွင်းတင်ပြထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသို့ တင်ပြရာမှ- လူတစ်ယောက်သည် အမှန်တရားကို သိမြင်လိုက် သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အများကတန်ဖိုးရှိသည်ဟု ယူဆနေသော အရာတို့ကို စွန့်လွှတ်ကာ အမှန်တရားနောက်သို့ ကောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောက်ပါအောင် လိုက်တတ်ပုံကိုလည်း ဤသို့ ဆက်လက်တင် ပြထားပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လူ့ဘဝတွင် အမှန်တရားသည် အလွန်အရေးကြီးလှသည်။ လူတစ်ယောက်သည် အမှန်တရားကို သိမြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အများကတန်ဖိုးရှိသည်ဟု ယူဆနေသော အရာ တို့ကို စွန့်လွှတ်ကာ အမှန်တရားနောက်သို့ ကောက်ကောက်ပါ အောင် လိုက်တတ်ကြပေသည်။ ထိုသို့ လိုက်ကြခြင်း၏အကြောင်းရင်းဇာတ်မြစ်ကို လူများသည် မသိမမြင်နိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏နိုင်ငံ(အင်္ဂလန်နိုင်ငံ)တွင် လူပေါင်းများစွာ တို့ သည် ဗုဒ္ဓသားတော် ရဟန်းအဖြစ် ကူးပြောင်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို မသိမမြင်ကြချေ။ ထိုသူတို့၏ အမြင်တွင် ဗုဒ္ဓဘာသာရဟန်းအဖြစ် ကူးပြောင်းခြင်းမှာ လူ့ဘဝအတွက် အသုံးမဝင်၊ လူ့လောကကြီးနှင့် ဇနီးသားသမီးများအပေါ် တာဝန် မကျေ၊ ကိုယ်လွတ်ရုန်းသည်ဟု ထင်မြင်ယူဆကြသည်။ ဤသို့ ထင်မြင်သည်ကို အပြစ်မယူလိုပေ။ ရဟန်းအိုမြင်သကဲ့သို့ အမှန်တရားကို မမြင်မိသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤတင်ပြချက်သည် သူဘာကြောင့် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် လောကီကိစ္စတို့ကို စွန့်လွှတ်လျက် ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်းဘဝကို ခံယူခဲ့ပုံကို တစ်စိတ်တစ်ဒေသ ညွှန်ပြသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗုဒ္ဓသာသနာ ထွန်းကားသော မြန်မာ၊ သီရိလင်္ကာ၊ ထိုင်း စသည့်နိုင်ငံများတွင် လောကီစည်းစိမ်တို့ကို စွန့်လွှတ်ကာ ရဟန်းဘောင်သို့ ကူးပြောင်းသွားခြင်းကို လူအများပင် နားလည် သဘောပေါက်ကြမည် ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် အင်္ဂလန်ကဲ့သို့ ဗုဒ္ဓသာသနာ ထွန်းကားခြင်းမရှိသေးသည့် နိုင်ငံမျိုးတွင်ကား ဗုဒ္ဓဘာသာရဟန်းအဖြစ် ခံယူသွားခြင်းကို မည်သို့မျှ နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် အရှင်အာနန္ဒာမေတ္တေယျ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်သည့်အချိန်အခါ၌ သူ့နိုင်ငံသားများသည် သူ ဗုဒ္ဓဘာသာရဟန်းအဖြစ် ခံယူခြင်းကို ပိုမို၍ နားမလည်နိုင် အောင် ဖြစ်ကြပေမည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် အရှင်အာနန္ဒာ မေတ္တေယျသည် အင်္ဂလိပ်လူမျိုးများအထဲမှ ဗုဒ္ဓသားတော် ရဟန်း အဖြစ် ရှေးဦးစွာ စွန့်စားခံယူသူတို့အထဲတွင် တစ်ပါးအပါအဝင် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် သူ၏ ဆွေမျိုး မိတ်သင်္ဂဟများက ရဟန်းမပြု ရန် ဝိုင်းဝန်းတားမြစ်ကြသည်။ မည်သို့မျှ တားမြစ်သော်လည်း သူသည် လောကီစီးပွား ချမ်းသာတို့ကိုသာမက မိဘဆွေမျိုးများ ကိုပါ စွန့်ခြင်းကြီး ကြီးစွာဖြင့်စွန့်၍ ရဟန်းပြုခဲ့ပေသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် အမှန်တရားကို သိမြင်လိုက်သောကြောင့် ထိုအမှန်တရားနောက်သို့ ရဲဝံ့စွာ ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗုဒ္ဓသက်တော်ထင်ရှား ရှိစဉ်အခါကလည်း ဤကဲ့သို့ သာသနာ့ဘောင်သို့ အကူးရခက်သည့်ဖြစ်ရပ်များ ရှိခဲ့လေသည်။ အရှင်ရဋ္ဌပါလမထေရ်နှင့် အရှင်မသုမေဓာထေရီတို့သည် ဗုဒ္ဓ သာသနာတော်သို့ ခဲယဉ်းစွာ ကူးပြောင်းရသူများအနက် ထင်ရှား သောပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရဋ္ဌပါလသည် တစ်ဦးတည်းသော သူဌေးသားဖြစ်သည်။ အသက်အားဖြင့်လည်း ငယ်ရွယ်နုပျိုသေးသည်။ ကုဋေများစွာ ထိုက်တန်သော ရွှေငွေဘဏ္ဍာ တိုက်တာအဆောက်အအုံနှင့်လယ်ယာပစ္စည်းများသည် ရဋ္ဌပါလအတွက် အမွေဆက်ခံယူရန် အသင့်ရှိနေသည်။ ယင်းကဲ့သို့ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော သူဌေးသား ဘဝ၌ ရှိနေသော်လည်း ရဋ္ဌပါလသည် ဗုဒ္ဓ၏တရားလမ်းစဉ်ကို ကြားနာရသောအခါ စည်းစိမ်အားလုံးကိုစွန့်လွှတ်၍ ရဟန်းပြု လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရဟန်းပြုသည်ဆိုရာ၌ လွယ်ကူသည်ကား မဟုတ်ပေ။ ရဟန်းပြုခွင့်ကို အသက်နှင့်လဲ၍ ရယူခဲ့ရလေသည်။ မိဘနှစ်ဦး ဖြစ်သူ သူဌေးကြီးလင်မယားသည် ရဋ္ဌပါလရဟန်းပြုခွင့် တောင်းသော်လည်း ခွင့်မပြုကြ။ အကြိမ်ကြိမ် အဖန်ဖန်ပင် တားမြစ်ကြလေသည်။ မြောက်မြားစွာသော စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို ရဋ္ဌပါလ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် အမွေဆက်ခံယူမည့်သူရှိ၍ ရဟန်းပြုခွင့်မပေးနိုင် ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါ ရဋ္ဌပါလသည် အစာမစားဘဲ နေလေတော့၏။ “အသက်သေချင်လည်း သေစေတော့၊ ရဟန်းပြုခွင့်မရသမျှ ကာလပတ်လုံး အစာမစားတော့ပါ” ဟုဆိုကာ ဆိတ်ဆိတ်နေ လေတော့၏။ ဤတွင်မှ သူဌေးကြီးလင်မယားသည် “အသက် သေခြင်းထက် ရဟန်းပြုခြင်းက သင့်လျော်သေးသည်။ သားဖြစ် သူကို ရဟန်းအဖြစ်နှင့် တွေ့မြင်နိုင်သေးသည်” ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ ရဟန်းပြုခွင့် ပေးလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရဋ္ဌပါလသည် ရဟန်းပြုပြီး ဗုဒ္ဓ၏တရားလမ်းစဉ်အတိုင်း ကျင့်သုံးအားထုတ်သဖြင့် နောက်ဆုံး၌ “အရှင်ရဋ္ဌပါလမထေရ်” ဟူ၍ ဧတဒဂ်ရ ရဟန္တာတစ်ပါးအဖြစ် ထင်ရှားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သုမေဓာထေရီသည်လည်း တစ်ဦးတည်းသော ဘုရင့် သမီးတော်ဖြစ်၏။ ပျိုမျစ်နုနယ် ငယ်ရွယ်သူဖြစ်ရုံမက ရုပ်ဆင်း ရူပကာ လှပတင့်တယ်၏။ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့၏။ အမြော်အမြင် အသိပညာနှင့် ပြည့်စုံ၏။ မိမိနိုင်ငံ၌သာမက အခြားနိုင်ငံအသီး သီးမှ မင်းညီမင်းသား၊ ရှင်ဘုရင်များကပင် ထိမ်းမြားလိုကြောင်း ကမ်းလှမ်းခြင်း ခံရသူဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သုမေဓာမင်းသမီးသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ ခြွေရံသင်းပင်း၊ အာဏာ၊ ရာထူး စသော လောကီချမ်းသာမှုတို့ကို လိုတိုင်း ရတ တိုင်းဖြစ်ဟု ဆိုရလောက်အောင် ပြည့်စုံနေသူ ဖြစ်၏။ သို့သော် သူသည် ဗုဒ္ဓ၏တရားလမ်းစဉ်ကို ရဟန်းတော်များမှ တစ်ဆင့် ကြားနာခွင့်ရလိုက်သဖြင့် သာသနာ့ဘောင်သို့ ကူးပြောင်း လိုနေ၏။ ရဟန်းမအဖြစ်ဖြင့် ဗုဒ္ဓ၏တရားလမ်းစဉ်အတိုင်း ကျင့်သုံးအားထုတ်လိုနေ၏။ စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ အာဏာရာထူး များကို နှစ်လိုတပ်မက်ခြင်း အလျှင်းမရှိတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် ခမည်းတော်၊ မယ်တော်တို့က ရဟန်းမပြုခွင့် မပေး။ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ထီးနန်းစည်းစိမ်ကို ဆက်ခံစေ လိုသည်။ ရဟန်းမပြုခွင့်ကို အကြိမ်ကြိမ် တောင်းခံ၍မရသောအ ခါ သုမေဓာမင်းသမီးသည် သူ၏ဆံပင်ကို ကိုယ်တိုင်လှီးဖြတ် ပစ်လိုက်သည်။ ရဟန်းမပြုခွင့်မရလျှင် အစာမစားတော့ဘဲ အသက်အသေခံတော့မည်ဟု ဆန္ဒပြုလိုက်လေသည်။ ထိုအခါ တွင်မှ မယ်တော်၊ ခမည်းတော်တို့က လက်လျှော့ကာ ရဟန်းမ ပြုရန် ခွင့်ပြုလိုက်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45562272743573,"sku":"","price":4050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_010dd8ef-5c01-402e-a249-2bc68610eecb.jpg?v=1730227329"},{"product_id":"မင်းယု-ေ၀-အိုမာခယမ်","title":"အိုမာခယမ်","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43775898714261,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/558584b21b05cceabaed64d453b3a939.gif?v=1730283200"},{"product_id":"မင်းယု၀ေ-၃၈ဖြာမင်္ဂလာပုံပြင်များ","title":"၃၈ဖြာမင်္ဂလာပုံပြင်များ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနမော တဿ ဘဂ၀တော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ၊\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသရက်ပင် နှင့် ခွေးတောက်ပင်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e`           ရှေးသရောအခါ ဗာရာဏသီပြည်တွင် ဒဓိဝါဟနမင်း စိုးစံသည်။ထိုမင်းတွင် ပညာဉာဏ်နှင့် အထူးပြည့်စုံသော ပညာရှိ အမတ်တစ်ဦး . ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်နေ့သောအခါ မင်းသည် မြစ်၏ထက်အောက်တွင် ကွန်ကို ထားစေ၍ ရေကစား၏။ ထိုစဉ် ကဏ္ဏမုဏ္ဍအိုင်ဘေးတွင် ပေါက်သော သရက်ပင်မှ သရက်သီးမှည့်တစ်လုံးသည် အိုင်တွင်းသို့ ကြွေကျရာမှ မြစ်ထဲသို့ ရောက်လာသည်။ အစဉ်တစိုက် မျောပါလာရာ ကွန်၌ ငြိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မင်းချင်းတို့သည် ကွန်ကို သိမ်းယူသောအခါ ထိုသရက်သီးကို တွေ့သည်။ ရွှေရောင်အဆင်းရှိသဖြင့် မင်းကိုဆက်သသည်။ မင်းသည်ထိုသရက်သီးကို သုံးဆောင်ကြည့်ရာ ချိုမြိန်၍ ထူးခြားကောင်းမွန်သော . အနံ့အရသာနှင့် ပြည့်စုံသည်ကို သိရလေသည်။ ထို့ကြောင့် အစေ့ကိုမိမိ ဥယျာဉ်တော်၌ စိုက်ပျိုးစေသည်။ အပင်ပေါက် လာသောအခါ - နို့ရည်များဖြင့် သွန်းလောင်းစေသည်။ . . ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သုံးနှစ်ကြာသောအခါ သရက်သီးများ သီးလာသည်။ မင်းသည် သုံးဆောင်ကြည့်သည်။ မူလ သရက်သီးကဲ့သို့ပင် ချိုမြိန်၍ ထူးကဲသော အနံ့အရသာနှင့် ပြည့်စုံသည်ကို သိရှိရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မင်းသည် သရက်သီးများကို ကိုယ်တိုင်လည်း သုံးဆောင်သည်။ . အချို့ကို အခြားသော မင်းများထံသို့လည်း လက်ဆောင်ပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ရာတွင် မျိုးပွားမည်စိုးသောကြောင့် လက်ဆောင်မပေးမီ သရက်သီး ၏ အညွန့်အညှောက် ဖြစ်မည့် နေရာကို ဖားရိုးစူးဖြင့် ထိုးပြီးမှ ပေး ပို့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \" သရက်သီး လက်ဆောင်ရသော မင်းတို့သည် သရက်သီးကို သုံးဆောင်ကြည့်ကြသည်။ ထူးကဲသော အနံ့အရသာနှင့် ပြည့်စုံသောကြောင့် လွန်စွာနှစ်သက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အစေ့ကို စိုက်စေသည်။ သို့ရာတွင် အပင်ပေါက်မလာချေ။ ,\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အကြောင်းရင်းကို စုံစမ်းသောအခါ ဒိဝါဟနမင်း၏ အစီအမံကို သိရှိကြသည်။ သည်တွင် မင်းတစ်ပါးသည် စိုက်ပျိုးမှု၌ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ သော ဥယျာဉ်မှူးတစ်ဦးကို ခေါ်သည်။ ' '\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အမောင်၊ ဗာရာဏသီပြည်သို့သွားလေ။ ဒဓိဝါဟနမင်း၏ : သရက်သီးတို့ ခါး၍ အရသာပျက်အောင်ပြုချေ\" ဟူ၍ စေလွှတ်လိုက် သည်။ ဆုလာဘ်အဖြစ် အသပြာတစ်ထောင်ကိုလည်း ပေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုဥယျာဉ်မှူးသည် ဒဓိဝါဟနမင်းထံ ချဉ်းကပ်သည်။ စိုက်ပျိုး မှုတွင် မိမိမည်မျှ ကျွမ်းကျင် လိမ္မာကြောင်း တင်လျှောက်သည်။ မင်း သည် နှစ်သက်သဘောကျသဖြင့် ထိုဥယျာဉ်မှူးကို မိမိ၏ ဥယျာဉ်မှူး နှင့်အတူ ဥယျာဉ်တော်ကို ပြုစုလုပ်ဆောင်စေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဥယျာဉ်မှူးသစ်သည် ရောက်သည့်နေ့မှစ၍ လက်ရှိ ဥယျာဉ်မှူး ထက် သာအောင် ကြိုးစား လုပ်ဆောင်ပြသည်။ သူသည် ဥယျာဉ်တော်ကို ယခင်ကထက် သာယာအောင် ပြုသည်။ ပန်းတို့ကို အခါ . ရာသီ မဟုတ်ဘဲ ပွင့်အောင် ပြုသည်။ သစ်ပင် တို့ကို အခါရာသီ မဟုတ်ဘဲ သီးအောင် ပြုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မင်းသည် ဥယျာဉ်မှူးသစ်ကို အလွန်နှစ်သက် သဘောကျသွား သဖြင့် ဥယျာဉ်မှူးဟောင်းကို နှင်ထုတ်လိုက်သည်။ ဥယျာဉ်မှူးသစ်ကို သာလျှင် ဥယျာဉ်တော် တစ်ခုလုံးကို စီမံလုပ်ဆောင်စေသည်။ ( ဥယျာဉ်တော် တစ်ခုလုံး မိမိလက်တွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အကြံသမား ဥယျာဉ်မှူးသစ်သည် သရက်ပင်ကို ဝိုင်းရံ၍ တမာပင်နှင့် ခွေးတောက်ပင်တို့ကို စိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြာမီပင် တမာနှင့်ခွေးတောက်ပင်တို့၏ အမြစ်အခက်တို့သည် သရက်ပင်၏ အမြစ်အခက်တို့နှင့် ရောယှက်လေတော့သည်။ ထိုအခါ ယခင်က ချိုလှသော သရက်သီးသည် မချိုတော့ပေ။: မချိုရုံမျှမက တမာ ခွေးတောက်ကဲ့သို့ပင် ခါးလေတော့သည်။ သည်တွင် ဥယျာဉ်မှူး သည်လည်း ထွက်ပြေးသွားလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒဓိဝါဟနမင်းသည် သရက်သီးများ ခါးလာရသော အကြောင်း ရင်းကို ပညာရှိအမတ်အား စူးစမ်းစေသည်။ ပညာရှိအမတ်လည်း ဥယျာဉ်သို့သွား၍ ကြည့်ရှုစူးစမ်းသည်။ ထို့နောက် မင်းအား “အရှင်၊ သရက်ပင်မှာ တမာခွေးတောက်ပင်တို့နှင့် ရောယှက်နေသောကြောင့် သရက်သီးများသည် ခါးသောအရသာသို့ ပြောင်းခဲ့ရပါသည်။ မူလ အတိုင်း ချိုမြိန်သောအရသာနှင့် ပြည့်စုံစေလိုပါက တမာခွေးတောက် တို့ကို ဖယ်ရှားပစ်ရပါမည်။ မြေသြဇာသစ်၊ မြေသြဇာကောင်းတို့ကို ကျွေးရပါမည်။ နို့ရည်၊ သကာရည်တို့ဖြင့် သွန်းလောင်းရပါမည်” ဟု လျှောက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မင်းလည်း ဥယျာဉ်မှူးဟောင်းကို ပြန်ခေါ်သည်။ ပညာရှိအမတ် ဆိုတိုင်း ပြုစေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဥယျာဉ်မှုးဟောင်းသည် ရှေးဦးစွာ တမာခွေးတောက်ပင်တို့ကို | \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမြစ်မှနုတ်၍ ဖယ်ရှားပစ်သည်။ ထို့နောက် သရက်ပင်ကို မြေဩဇာသစ် မြေသြဇာကောင်းများ ကျွေးသည်။ နို့ရည်၊ သကာရည်၊ နံ့သာရည် စသည်တို့ဖြင့် သွန်းလောင်းပေးသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ဖြင့် နောက်ထပ်၍ သရက်သီးများ သီးလာသောအခါ သရက် သီး တို့သည် မူလအတိုင်းပင် ချိုမြိန်၍ ထူးကဲသော အနံ့ အရသာ နှင့် ပြည့်စုံနေလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါ ပညာရှိတို့က အသက်မဲ့သော အရာပင်လျှင် မကောင်း သော အပေါင်းအဖော်နှင့် ပေါင်းဖော်ရ၍ ပျက်စီးခဲ့ရသေးသည်။ အသက်ရှိသော သတ္တဝါတို့ကား မကောင်းသော အပေါင်းအဖော်နှင့် ပေါင်းဖော်သော် အဘယ် ဆိုဖွယ်ရာ ရှိအံ့နည်း” ဟူ၍ ဆိုကြလေ သတည်း။ ။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43779473801365,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_19fa9df8-a1a3-443c-9823-074f91c239e6.jpg?v=1730284033"},{"product_id":"မင်းယု၀ေ-၃၈ဖြာမင်္ဂလာပုံပြင်များအတွဲ၁","title":"၃၈ဖြာမင်္ဂလာပုံပြင်များ(အတွဲ၁)","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eThe Mango and the Gwedauk Tree story\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသရက်ပင်နှင့် ခွေးတောက်ပင်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှေးသရောအခါ ဗာရာသီပြည်တွင် ဒဓိဝါဟနမင်း စိုးစံ သည်။ ထိုမင်းတွင် ပညာဉာဏ်နှင့် အထူးပြည့်စုံသော ပညာ ရှိ အမတ်တစ်ဦး ရှိသည်။ တစ်နေ့သောအခါ မင်းသည် မြစ်၏ ထက်အောက်တွင် ကွန်ကို ထားစေ၍ ရေကစား၏။ ထိုစဉ် ကဏ္ဍမုဏ္ဍအိုင်ဘေးတွင် ပေါက်သော သရက်ပင်မှ သရက်သီး မှည် တစ်လုံးသည် အိုင်တွင်းသို့ ကြွေကြရာမှ မြစ်ထဲသို့ရောက် လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အစဉ်တစိုက် မျောပါလာရာ ကွန်၌ ငြိလေသည်။ မင်းချင်းတို့သည် ကွန်ကို သိမ်းယူသောအခါ ထိုသရက်သီးကို တွေ့သည်။ ရွှေရောင် အဆင်းရှိသဖြင့် မင်းကို ဆက်သသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          Shay tha yaw akhar, long, long ago, King Dadiwarhana ruled over the Kingdom of Bayarna-thi. One day, the King decided to go for a picnic by a river. While he and his companions were having fun in the water, a mango fruit floated by and slowly stopped at the bank of the river.\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          A Ponna, one of the King's wise companions, saw the mango and noting that the fruit had a golden glow, decided to offer it to the King,\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မင်းသည် ထိုသရက်သီးကို သုံးဆောင်ကြည်ရာ ချိုမြိန်၍ ထူးခြားကောင်းမွန်သော အနံ့၊ အရသာနှင့် ပြည့်စုံသည်ကိုသိရလေသည်။ ထို့ကြောင့် အစေ့ကို မိမိ ဥယျာဉ်တော်၌ | \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိုက်ပျိုးစေသည်။ အပင်ပေါက် လာသောအခါ နို့ရည်များဖြင့်သွန်းလောင်းစေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          When the King ate the fruit he realized that it was an extraordinary mango. Not only did it look good, it had a wonderful scent and it was also very sweet tasty.\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          As soon as he finished eating the fruit, he ordered his Chief Royal gardener to plant the seed in his Royal Garden. When the shoot appeared, he had the plant watered lovingly and carefuily with fresh milk.\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သုံးနှစ်ကြာသောအခါ သရက်သီးများ သီးလာသည်။ မင်းသည် သုံးဆောင် ကြည် သည်။ မူလသရက်သီးကဲ့သို့ပင် ချိုမြိန်၍ ထူးကဲသော အနံ့၊ အရသာနှင့် ပြည့်စုံသည်ကို သိရှိ ရလေသည်။ မင်းသည် သရက်သီးများကို ကိုယ်တိုင်လည်း သုံးဆောင်သည်။ အချို့ကို အခြားသောမင်းများထံသို့ လည်း လက်ဆောင်ပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော်လည်း မျိုးပွားမည်စိုးသောကြောင့် လက်ဆောင်မပေးမီ သရက်သီး၏ အညွန့်အညှောက်ဖြစ်မည့် နေရာကို ဖားရိုးစူးဖြင့် ထိုးပြီးမှ ပေးပို့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          After three years, this mango plant had grown into a tree, a tree big enough to produce many fruits. The King ate a mango from this tree and was delighted to find that it tasted as sweet as the mango by the river. It was also just as fragrant. The King decided to send some of these mangos as gifts to other kings\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          However, he did not want those kings to grow their own trees from the seeds so he had the seeds pierced with an extremely fine, long thorn before he sent them. This way, the growing inner part of the seeds were destroyed.\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သရက်သီးလက်ဆောင်ရသော မင်းတို့သည် သရက်သီး ကို သုံးဆောင် ကြည်ကြသည်။ ထူးကဲသော အနံ့၊ အရသာနှင့် ပြည့်စုံသောကြောင့် လွန်စွာ နှစ်သက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အစေ့ကို စိုက်စေသည်။ သို့ရာတွင် အပင်ပေါက်မလာချေ။ အကြောင်းရင်းကို စုံစမ်းသောအခါ ဒဝါဟနမင်း၏ အစီအမံကိုသိရှိကြသည်။ သည်တွင် မင်းတစ်ပါးသည် စိုက်ပျိုးမှု၌ ကျွမ်းကျင် လိမ္မာသော ဥယျာဉ်မှူးတစ်ဦးကို ခေါ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အမောင် - ဗာရာဏသီပြည်သို့ သွားလေ၊ ဒဓိဝါဟနမင်း၏ သရက်သီးတို့ ခါး၍ အရသာပျက်အောင်ပြုချေ'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟူ၍ စေလွှတ်လိုက်သည်။ ဆုလာဘ်အဖြစ် အသပြာတစ်ထောင် ကိုလည်း ပေးလိုက်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          The kings who received their mango gifts tasted them. They relished the exceptional quality of these mangos so they asked their gardeners to plant the seeds. But no shoots came up, and no trees grew. They wondered why and started asking questions\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          One of the kings found out about King Dadiwarhana's secret thom and he became so angry that he called his own trusted and skilled gardener and said, \"Go to the Kingdom of Bayarnathi. Go and make his mangos bitter and tasteless!\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုဥယျာဉ်မှူးသည် ဒိဝါဟနမင်းထံ ချဉ်းကပ်သည်။ | \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိုက်ပျိုးမှုတွင် မိမိ မည်မျှကျွမ်းကျင်လိမ္မာကြောင်း တင်လျှောက်သည်။ မင်းသည် နှစ်သက်သဘောကျသဖြင့် ထိုဥယျာဉ်မှူးကို\u003c\/span\u003e | \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိ၏ ဥယျာဉ်မှူးနှင့် အတူ ဥယျာဉ်တော်ကို ပြုစုလုပ်ဆောင်စေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          This gardener went to King Dadiwarhana and convinced him that he was an excellent gardener. King Dadiwarhana liked him so much that he gave him the job of Royal Gardener to work with his own Chief Royal Gardener.\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဥယျာဉ်မှူးသစ်သည် ရောက်သည့်နေ့မှစ၍ လက်ရှိ ဥယျာဉ်မှူးထက်သာအောင် ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ကြသည်။ သူသည် ဥယျာဉ်တော်ကို ယခင်ကထက် သာအောင် ပြုသည်။ ပန်းတို့ကို အခါရာသီမဟုတ်ဘဲ ပွင်အောင် ပြုသည်။ သစ်ပင်တို့ကို အခါ ရာသီမဟုတ်ဘဲ သီးအောင် ပြုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မင်းသည် ဥယျာဉ်မှူးသစ်ကို အလွန်သဘောကျသွား သဖြင့် ဥယျာဉ်မှူးဟောင်းကို နှင်ထုတ်လိုက်သည်။ ဥယျာဉ်မှူး သစ်ကိုသာလျှင် ဥယျာဉ်တော်တစ်ခုလုံးကို စီမံလုပ်ဆောင်စေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          From his first day a work, the new gardener worked very, very hard to prove that he was better than the old Chief gardener. He made flowers bloom even when it was not the season for them to bloom. He made trees bear fruit even though it was not their time to have fruit.\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          All this made King Dadiwarhana so pleased with his new gardener that he dismissed his old gardener and made the new gardener the Chief Royal Gardener.\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဥယျာဉ်တော်တစ်ခုလုံး မိမိလက်တွင်းသို့ ရောက်သည် နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အကြံသမား ဥယျာဉ်မှူးသစ်သည် သရက်ပင်ကို ဝန်းရံ၍ တမာပင်နှင့် ခွေးတောက်ပင်တို့ကို စိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြာမီပင် တမာပင်နှင့် ခွေးတောက်ပင်တို့၏ အမြစ်၊ အခက် တို့သည် သရက်ပင်၏ အမြစ်၊ အခက်တို့နှင့် ရောယှက် လေတော့သည်။ ထိုအခါ ယခင်က ချိုလှသော သရက်သီးသည် မချိတော့ပေ။ မချိရုံမျှမက တမာ ခွေးတောက်ကဲ့သိုပင် ခါးလေတော့သည်။ သည်တွင် ဥယျာဉ်မှူးသည်လည်း ထွက်ပြေးသွား လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          AS soon as he was made Chief, the new gardener planted Tamar and Gwedauk trees around the Mango trees. In a very short time the roots of the Tamar, Gwedauk and Mango trees began to intertwine with each other under the ground. The mango fruit became as bitter as the fruit of the Gwedauk tree. They were no longer sweet. When this happened, the new gardener ran away.\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒဓိဝါဟနမင်းသည် သရက်သီးများ ခါးလာရသော အကြောင်းရင်းကို ပညာရှိအမတ်အား စူးစမ်းစေသည်။ ပညာရှိ အမတ်လည်း ဥယျာဉ်သို့ သွား၍ ကြည့်ရှုစုံစမ်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုနောက် မင်းအား “အရှင် - သရက်ပင်မှာ တမာ၊ ခွေးတောက်ပင်တို့နှင့် ရောယှက်နေသောကြောင့် သရက်သီးများသည် ခါးသောအရသာသို့ ပြောင်းခဲ့ရပါသည်။ မူလအတိုင်း ချိုမြိန်သော အရသာနှင့်ပြည့်စုံစေလိုပါက တမာ၊ ခွေးတောက် တို့ကို ဖယ်ရှားပစ်ရပါမည်။ မြေသြဇာသစ်၊ မြေသြဇာကောင်း တို့ကို ကျွေးရပါမည် နို့ရည်၊ သကာရည်တို့ဖြင့် သွန်းလောင်း ရပါမည်” ဟုလျှောက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          King Dadiwarhana asked the wise man,\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ponna to find out how to solve the problem. He went to the garden and examined the trees. He returned to tell the King about the mixing of the roots.\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          Then he advised the King that the situation could be reversed if all the Tamar and Gwedauk trees and roots were removed. New rich soil would have to be used and the mango trees would have to be watered again with milk.\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မင်းလည်း ဥယျာဉ်မှူးဟောင်းကို ပြန်ခေါ်သည်။ ပညာရှိ အမတ်ဆိုတိုင်း ပြုစေသည်။ ဥယျာဉ်မှူးဟောင်းသည် ရှေးဦးစွာ တမာ၊ ခွေးတောက်ပင် တို့ကို အမြစ်မှနုတ်၍ ဖယ်ရှားပစ်သည်။ ထို့နောက် သရက်ပင်ကို မြေဩဇာသစ်၊ မြေသြဇာကောင်းများ ကျွေးသည်။ နို့ရည်၊ သကာရည်၊ နံ့သာရည် စသည်တို့ဖြင့် သွန်းလောင်းပေးသည်။ သို့ဖြင့် နောက်ထပ်၍ သရက်သီးများ သီးလာသောအခါ သရက် သီးတို့ သည် မူလအတိုင်းပင်ချိုမြိန်၍ ထူးကဲသော အနံ့၊ အရသာတို့နှင့် ပြည်စုံနေလေတော့ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          The old Chief Royal Gardener was asked to retum and take care of the mango trees. He followed the advice of the wise Ponna. When the mango trees bore fruit again, the mangos were as sweet as they had been before.\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် ပညာရှိတို့က “အသက်မဲ့သောအရာပင်လျှင် မကောင်းသော အပေါင်းအဖော်တို့နှင့် ပေါင်းဖော်ရ၍ ပျက်စီးသည်။ အသက်ရှိသော သတ္တဝါတို့ကား မကောင်းသော အပေါင်းအဖော်နှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပေါင်းဖော်သော် အဘယ်ဆိုဖွယ်ရာ ရှိအံ့နည်း”ဟူ၍ ဆိုကြသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eSo the wise caution us: Not to associate with fools\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          Even as the good, sweet mango trees bore bitter fruit when they mixed with bitter Gwedauk trees, so too, should good people learn from this story not to mix with foolish, harmful companions, for in doing so. you too, may become foolish and harmful like them.\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eTranslated, adapted and retold by Sheila Desmond\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43779478880405,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_dde8fd55-02ee-4bc4-a369-6dfd8db656ca.jpg?v=1730284064"},{"product_id":"မင်းယု၀ေ-လယ်တီကျမ်းများကိုအင်္ဂလိပ်ဘာသာသိုပြန်ဆိုသူဆရာတော်ဦးဉာဏ","title":"လယ်တီကျမ်းများကိုအင်္ဂလိပ်ဘာသာသိုပြန်ဆိုသူဆရာတော်ဦးဉာဏ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗြိတိသျှခေတ် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၈၀-ကျော်က ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တနေ့သ၌ ရန်ကုန်မြို့ ဟိုက်စကူးကျောင်းမှ ကျောင်းသားသူငယ်ချင်းတစုသည် ကျိုက်ထီးရိုးသို့ ဘုရားဖူး သွားကြသည်။ တောတောင်လျှိုမြောင်စိမ့်စမ်း အသွယ်သွယ်နှင့် သာယာလှသော ကျိုက်ထီးရိုးသသို့ ရောက်သောအခါ ကျောင်းသားများသည် ပျော်ရွှင် မ ဆုံး ရှိကြသည် သိချင်တကြော်ကြော် သီဆိုကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့အထဲမှ “မောင်ဘငြိမ်း”ဆိုသူ ကျောင်းသားတစ်ဦးမှာမူ သူငယ်ချင်းများနည်း တူ သီချင်းမဆိုနိုင် မပျော်ရွှင်နိုင်၊ အေးငြိမ်းသာယာသောကျိုက်ထီးရိုးဒေသကို အကြောင်း ပြု၍ တရားသံဝေယူနေမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူငယ်ချင်းများ နေရာအနှံ့ လည်ပတ်ကြည့်ရှုသောအခါ အတူလိုက်ပါခြင်းမပြု။ ကျိုက်ထီးရိုးစေတီတော်ထံပါးမှ မခွာ။ အကြိမ်ကြိမ်ရှိခိုး ပူဇော်၍ သာနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အချိန်တန်၍ ကျိုက်ထီးရိုးတောင်ပေါ်မှဆင်းကာ တောင်ခြေသို့ရောက်လာသောအ ခါ မောင်ဘငြိမ်းသည် သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ ရန်ကုန်သို့ပြန်မလိုက်တော့။ လမ်းခရီးတွင် ဆုံတွေ့သော ဘုန်းတော်ကြီးတပါးနှင့်အတူ မောင်လမြိုင်ဘက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။ ထို့နောက် အပေါင်မြို့ကျွဲခြံရွာသို့ ရောက်သောအခါ ညောင်ပင်ကုန်း ဘုန်းတော်ကြီးထံတွင် သင်္ကန်းဝတ်လိုက်လေသည်။ ထိုနေ့ကား ၁၂၆၅-ခု၊ တန်ခူးလပြည့်ကျော် ၁၀-ရက် (၁၉၃ဝ -ခု၊ ဧပြီလ ၂၁-ရက်)ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က မောင်ဘငြိမ်းသည် အသက်-၂၀-ခန့်အရွယ် သာရှိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မောင်ဘငြိမ်းကား အခြားသူမဟုတ် ... နောင်အခါ သာသနာရေးလောကတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားလာမည့် ပထမကျော်ဆရာတော် ဦးဉာဏပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မောင်ဘငြိမ်းသည် အလွန်ဉာဏ်ထက်မြက်သည်။ အတန်းတိုင်းတွင် ပထမချည်း ရ သည်။ ၄-တန်းစာမေးပွဲကိုလည်း ပထမရ၍ အောင်ခဲ့သည်။ စကောလားရှစ်ဆုပါ ရခဲ့ သည်။ ဆရာကြီးဦးရာကျော်က နှစ်သက်သဘောကျသဖြင့်၊ ၄-တန်းဆရာအဖြစ် ခန့်ထား သည်။ ထိုအချိန်က မောင်ဘငြိမ်းသည် အသက် ၁၁-နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိခင်ဒေါ်အံသီသည် အလုပ်အကိုင် အခြေအနေအရ သားသမီးများကို ခေါ်၍ ရန် ကုန်သို့ပြောင်းရပြန်သည်။ ထိုအခါ သားမောင်ဘငြိမ်းကို အစိုးရဟိုက်စကူးကျောင်းတွင် ပညာသင်ယူစေသည်။ ထိုအချိန်၌ မောင်ဘငြိမ်းသည် အသက် ၁၄-နှစ်သားအရွယ်ရှိပြီးမောင်ဘငြိမ်းသည် ဟိုက်စကူးကျောင်းတွင်လည်း အတန်းတိုင်း၌ ပထမချည်းရခဲ့ပြန်သည်။ | ၇-တန်းစာမေးပွဲကိုလည်း ပထမရပြီး အောင်မြင်ရုံမက စကောလားရှစ်ဆုပင် ရခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မောင်ဘငြိမ်းသည် ဟိုက်စကူးကျောင်းသားဘဝ၌ ရှိစဉ် အဖော်များနှင့်စု၍ ရွှေတိဂုံ စေတီတော်သို့ ညစဉ်သွားကာ မီးပူဇော်လေ့ရှိသည်။ ထို့နောက် မိမိနေထိုင်ရာ အိမ်နှင့်ရွှေ တိဂုံစေတီတော်မှာ ကွာလှမ်းလှသဖြင့် အိမ်နှင့်နီးသော ဆူးလေစေတီတော်သို့ပြောင်းရွှေ့ ၍မီးပူဇော်သည်။ သို့မီးပူဇော်ရာမှ သူငယ်ချင်းတစ်စုနှင့်စုပေါင်းကာ ဆူးလေမီးထွန်းအသင်းကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က ဖယောင်းမီး၊ ဆီမီးတို့ဖြင့်သာ ပူဇော်နိုင် သဖြင့်၊ “ဆူးလေမီးထွန်းအသင်း”ဟူ၍ ခေါ်ခဲ့ကြသည်။ နောင်အခါ ဓာတ်မီးဖြင့် မီးပူဇော် လာနိုင်သဖြင့် ယင်းအသင်းသည်“ဆူးလေဓာတ်မီးအသင်း”ဟု ထင်ရှားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မောင်ဘငြိမ်း ၉-တန်းသို့ရောက်သောအခါ ဗြိတိသျှအစိုးရပညာပိုင်းဆိုင်ရာက အ မိန့်အသစ်တစ်ရပ် ထုတ်ပြန်သည်။ အခြားမဟုတ်၊ ကျောင်းသားများသည် ဘုရား-တရားသံဃာ ရတနာသုံးပါးရှိခိုးသည့်နည်းတူ ကျောင်းမှ မျက်နှာဖြူကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးနှင့် ဆရာများကိုလည်း ရှိခိုးရမည်ဟူသော အမိန့်ပင်ဖြစ်သည်။ သည်တွင် မောင်ဘငြိမ်းအမှူးပြုသော ကျောင်းသားများသည် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ သပိတ်မှောက်ပြီး ကျောင်းမှထွက်လာ ခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အာဏာပိုင်တို့က အမိန့်ကို ပြန်လည်ဖျက်သိမ်းလိုက်ရသည်။ ထိုအခါတွင်မှ မောင်ဘငြိမ်းတို့ ကျောင်းပြန်တက်ကြပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မောင်ဘငြိမ်းသည် အသက်-၁၉နှစ်အရွယ်တွင် ၉-တန်းစာမေးပွဲကို ဖြေဆိုခဲ့သည်။ | ထိုခေတ်က ၁ဝ-တန်းမရှိ။ ၉-တန်းသည် အထက်တန်းတွင် အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည်။ မြန်မာ နိုင်ငံ၌ ယူနီဗာစတီမရှိသေးရာ ထို ၉-တန်းအောင်ပါက ကာလကတ္တားယူနီဗာစတီကပင် စစ်ဆေးသည်။ ၉-တန်းအောင်ပါက ကာလကတ္တားယူနီဗာစတီသို့ တက်ရောက်နိုင်သဖြင့် ယင်းကို တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း (အင်းထရင့်အတန်း)ဟူ၍လည်း ခေါ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မောင်ဘငြိမ်းသည် အဆိုပါ ၉-တန်းခေါ် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲကို ကောင်း စွာဖြေဆိုနိုင်သည်။ ထိုနောက် အောင်စာရင်းမထွက်မီ ကျိုက်ထီးရိုးသို့ ဘုရားဖူးလာခဲ့ရာမှ တရားရကာ သင်္ကန်းဝတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မောင်ဘငြိမ်းသည် ကျွဲခြံရွာ၌ သင်္ကန်းမဝတ် ၁၄-နှစ်သားအရွယ်၌ ရွှေဂုံတိုင် | ဆရာတော်ဘုရားကြီးထံတွင် ရှင်သာမဏေ ပြုခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က ရှင်ဉာဏဟူသောဘွဲ့ အမည်ခံယူခဲ့သည်။ ယခု သင်္ကန်းဝတ်ရာတွင်လည်း ရှင်ဉာဏဘွဲ့ပင် ခံယူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှင်သာမဏေရှင်ဉာဏသည် ကျွဲခြံရွာ၌ ခေတ္တနေထိုင်ပြီးနောက် မိခင်ထံခွင့်ပန်၍ ရဟန်းပြုရန်အတွက် ရန်ကုန်သို့ပြန်လာသည်။ ဆူးလေစေတီတော်ကြီးရှိ မီးထွန်းအသင်း တည်ရာ ဇရပ်၌ ခေတ္တတည်းခိုနေထိုင်သည်။ ထိုအချိန်တွင် စာမေးပွဲအောင်စာရင်းများ ထွက်လာပြီ။ မောင်ဘငြိမ်းတစ်ယောက် ထူးချွန်စွာအောင်မြင်ကြောင်း မိခင်နှင့်တကွမိတ် ဆွေသူငယ်ချင်းများ သိရှိကာ ဝမ်းသာမဆုံးရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုခေတ်မှာ အင်္ဂလိပ်စာတတ်များ ရှားပါးသောခေတ်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လေးငါး တန်း အောင်လျှင်ပင် စာရေးအလုပ်ကို အလွယ်တကူရရှိနိုင်သည်။ ၉-တန်းအောင်လျှင် | ကား မြို့အုပ်ရာထူး (သို့မဟုတ်) မြို့အုပ်နှင့်ညီမျှသော ရာထူးကို အလွယ်တကူရနိုင်သော ခေတ်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် မိခင်နှင့်ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းများက လူထွက်ရန် လာ ရောက်၍ အမျိုးမျိုးပြောဆိုကြသည်။ လောကီဘက်တွင် ကြီးပွားချမ်းသာရာ ကြီးပွားလမ်း | တို့ ဖြောင့်ဖြူးသာယာနေကြောင်း ရှင်းလင်းပြောပြကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှင်ဉာဏကား လောကီစည်းစိမ်ချမ်းသာများကို မမက်မောတော့။ ရဟန်းဘဝဖြင့် သာ တသက်လုံး နေထိုင်သွားရန် အာသီသရှိနေသည်။ နောက်ဆုံး သားကို တားမရသည့် အဆုံးတွင် မိခင်ကြီးက ခွင့်ပြုလိုက်ရပေသည်။ သို့ဖြင့် ရှင်ဉာဏသည် ၁၂၆၆-ခု၊ နယုန်လ ပြည့်ကျော် ၁-ရက်နေ့(၁၉၀၄-ခု၊ မေလ-၂၉ရက်)တွင် ရွှေဂုံတိုင်ဆရာတော်ဘုရားကြီးထံ မှောက်၌ သာမဏေဘဝမှ ရဟန်းဘဝသို့ ကူးပြောင်းလိုက်ပေသည်။ ထို့နောက် ရွှေဂုံတိုင် ဆရာတော်ဘုရားကြီးနှင့်တိုက်အုပ်ဆရာတော် ဦးရှမ်းတို့ထံပါး၌ ဝပ်စင်းကာ ရဟန်းသိက္ခာ နှင့်ဝိနည်းတို့ကိုလည်း သင်ယူသည်။ အခြေခံစာပေ ပရိယတ္တိတို့ကိုလည်း သင်ယူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တနှစ်ခန့်ကြာသောအခါ (၁၂၆၇-ခု၊ တန်ဆောင်မုန်းလ)တွင် အရှင်ဉာဏသည် စာ ပေကျမ်းဂန်တို့ကိုဆက်လက်ဆည်းပူးရန် မန္တလေးသို့ကြွသွားသည်။ မန္တလေးမြို့ မိုးကောင်း ၊ တိုက် မဟာယန်ဘုံကျော်ဆရာတော်ဘုရားကြီးနှင့်ပထမကျော်ဦးသူရိယတို့ထံပါးဝယ် မှီ ခိုကာ စာပေပရိယတ္တိတို့ကို သင်ယူသည်။ ဦးသူရိယကား နောင်အခါ မစိုးရိမ်ဆရာတော် ဘုရားကြီးအဖြစ် ထင်ရှားလာမည့် ရဟန်းမြတ်ပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၂၆၈-ခုနှစ်တွင် ဦးဉာဏသည် ပခုက္ကူမြို့ ရေစကြိုဆရာတော်ကြီးဦးဂန္ဓထံတွင် ချဉ်းကပ်၍ ပညာများ ဆည်းပူးပြန်သည်။ ထို့နောက် ၁၂၆၉-ခုမှ ၁၂၇၁-ခုအထိ ဦးသူရိယ နှင့်အတူ စစ်ကိုင်း ဝါးချက်ရွာသို့ပြောင်းရွှေ့ကာ မင်းကျောင်းဆရာတော်ဘုရားကြီးထံတွင် ဆက်လက်ပညာဆည်းပူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၂၇၂-ခုတွင် မစိုးရိမ်ကျောင်းဒကာများ၏ပင့်လျှောက်ချက်အရ ဦးသူရိယသည် မစိုးရိမ်တိုက် ပါဠိနယူပဒေသကျောင်းတို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ သီတင်းသုံးသည်။ ထိုအခါဦးဉာဏ ကလည်း အတူလိုက်ပါရပြန်သည်။ ထိုနှစ်တွင် ဦးဉာဏသည် ပထမကြီးတန်းကို ဝင် ရောက်ဖြေဆိုရာ မြန်မာတပြည်လုံးတွင် ပထမရသဖြင့် ၁၂၇၃-ခုတွင် ပထမကျော်ဘွဲ့တံ ဆိပ်ဆက်ကပ်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်က ဦးဉာဏသည် သက်တော် ၂၈-နှစ်အရွယ်သာ ရှိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသို့ ပထမကျော်ဘွဲ့တံဆိပ် ဆက်ကပ်ခြင်းခံရပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဦးဉာဏသည် စာသင်သားရဟန်းများအား နေ့ဝါ ညဝါ စာများပို့ချခဲ့သည်။ တဘက်ကလည်း ကျမ်းများ ပြုစုခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာတော်ဦးဉာဏသည် ရှေးဦးစွာ ဇနကဇာတ်ကို မူလပါဠိမှ မြန်မာပြန်ဆိုရေး သားခဲ့သည်။ ထို့နောက် မစိုးရိမ်ကျောင်းဒကာကြီး၏လျှောက်ထား တောင်းပန်ချက်အရ ပါယာသိရာဇညသုတ်တော်ကို မြန်မာပြန်ဆိုရေးသားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၂၉၁-ခု(၁၉၃၀-ပြည့်)တွင် မစိုးရိမ်ဆရာတော်ဦးသူရိယကို သက်ဆိုင်ရာတို့ က အဂ္ဂမဟာပဏ္ဍိတဘွဲ့တံဆိပ် အပ်နှင်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် မကြာခင်ပင် ဆရာတော် ဦးသူရိယနှင့်ဆရာတော်ဦးဉာဏတို့သည် အိန္ဒိယနှင့်သီဟိုဠ်သို့ ဘုရားဖူးကြွခဲ့ကြသည်။ ဘုရားဖူးအဖွဲ့တွင် ဒကာ ဒကာမအချို့လည်း လိုက်ပါခဲ့သည်။ နိုင်ငံခြားသို့ သွားရာတွင် အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ပြောဆိုဆက်သွယ်မှသာ ခရီးပေါက်နိုင်သဖြင့် အင်္ဂလိပ်စာတတ်သော ဆရာတော်ဦးဉာဏက ဦးဆောင်ခဲ့ရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာတော်ဦးဉာဏသည် အင်္ဂလိပ်စာကို သာမန်တတ်ရုံမျှမဟုတ်၊ ထူးချွန်စွာတတ် မြောက်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လယ်တီဆရာတော်ဘုရားကြီး ရေးသားပြုစုသော ကျမ်း အချို့ကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာပြန်ဆိုခဲ့သည်။ ထိုသို့ပြန်ဆိုပါရန်လည်း ထိုခေတ်က ထင်ရှား သော ဗုဒ္ဓဘာသာနိုင်ငံခြားသာသနာပြုအသင်းကြီးက လျှောက်ထား တောင်းပန်သော ကြောင့်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟေတုပစ္စယ            - The relation  by law of root\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအာရမ္မဏပစ္စယ         - The relation of object\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဓိပတိပစ္စယ          -  The relation of dominance\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအနန္တရ ပစ္စယ          - The relation of contiguity\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသမနန္တပစ္စယ          - The relation of immediate contiguity\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသဟဇာတ ပစ္စယ          - The relation of Co-existence\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအညမညပစ္စယ          -The relation of reciprocity\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနိသယပစ္စယ                -The relation of  dependence\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဥပနိဿယ ပစ္စယ           -The relation of Sufficing condition\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပုရေဇာတ ပစ္စယ           -The relation of pre-existence\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပစ္ဆာဇာတပစ္စယ             -The relation of post-existence\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအာသေဝန ပစ္စယ             -The relation of habitual recurrence\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကမ္မပစ္စယ                       -The relation of  Kamma\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝိပါကပစ္စယ                          - The relation of effect\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအာဟာရ ပစ္စယ                - The relation of Food\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဣန္ဒြိယပစ္စယ                         - The relation of control\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဈာနပစ္စယ                            - The relation of Jhana\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမဂ္ဂပစ္စယ                                 - The relation of Path\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသမ္ပယုတ္တပစ္စယ                    - The relation of association\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝိပ္ပယုတ္တပစ္စယ                      - The relation of dissociation\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတ္ထိပစ္စယ                     - The relation of presence\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနတ္ထိပစ္စယ                     - The relation of absence\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝိဂတပစ္စယ                    - The relation of abeyance\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဝိဂတပစ္စယ                 - The relation of continuance\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာတော်ဦးဉာဏသည် အင်္ဂလိပ်စာ ထူးချွန်ရုံမက ဗုဒ္ဓတရားတော်ကိုလည်း သေ ချာကျနစွာ သဘောပေါက်သိမြင်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဤသို့အောင်မြင်စွာ ပြန် ဆိုနိုင်သည်ဟု ဆိုသင့်သည်။ နောင်အခါ မစိုးရိမ်တိုက်မှ ဆရာတော်ဦးဉာဏ၏တပည့်ဖြစ်သူ အရှင်အဂ္ဂဝံသက လယ်တီဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ထိုပဋ္ဌာန်းကျမ်းကို မြန်မာနိဿယ ပြန်ဆိုခဲ့သည်။ ပြန်ဆိုရာ၌ ဆရာတော်အရှင်ဉာဏ၏ပို့ချချက်မူအတိုင်း ပြန်ဆိုကြောင်းဖော်ပြထားသည်။ ဆရာတော်ဦးဉာဏကား ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို ကမ္ဘာသို့ပျံ့နှံ့အောင် ကြိုး | ပမ်းကြရာတွင် အရေးပါသောအခန်းက ပါဝင်သူ ပုဂ္ဂိုလ်ကျော်ပင် ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာတော်ဦးဉာဏသည် အဆိုပါကျမ်း ၃-ကျမ်းကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာ ပြန်ဆိုရုံမျှမ | က နိုင်ငံခြားသားများက ဗုဒ္ဓတရားတော်နှင့်ပတ်သက်၍ မသိမရှင်းသောပြဿနာအရပ်ရပ်ကို တင်ပြလာပါက အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ရေးသားဖြေရှင်းပေးခဲ့ရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုစဉ်က ဥရောပတိုက်သား ပညာရှင်များက လယ်တီဆရာတော်ဘုရားကြီးအား ဗုဒ္ဓစာပေကို လေ့လာလိုက်စားသူများအတွက် အထူးလိုအပ်နေသော ပါဠိအဘိဓာန်ကျမ်း ကြီးတစောင် ပြုစုပေးပါရန် စာရေး၍ တောင်းပန်လျှောက်ထားဖူးသည်။ ထိုအချိန်၌ ဆရာတော်ကြီးမှာ သက်တော် ၇ဝ-ကျော်အရွယ်သို့ ရောက်နေပြီ။ ဆရာတော်ကြီးသည် ထို အဘိဓာန်ကြီးပြုစုရန် ဉာဏ်အရည်အချင်း ပြည့်ဝသော်လည်း အရွယ်က အိုမင်းနေပြီဖြစ် ၍ လုပ်အားမပေးနိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် မိမိကိုယ်စား ပြုစုပေးနိုင်မည့် ပုဂ္ဂိုလ်များကို ရှာ ဖွေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မစိုးရိမ်ကျောင်းတိုက်မှ စာချဆရာတော်များနှင့်ဆက်သွယ်မိကာထိုဆရာတော်များကို တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့သည်။ သို့ဖြင့် မစိုးရိမ်နာယကအဖွဲ့သည် လယ်တီ ဆရာတော်ဘုရားကြီးကို ဦးစီးနာယကထားကာ ပါဠိအဘိဓာန်ပြုစုရေးအဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းဆောင်ရွက်ကြသည်။ ထိုအဖွဲ့တွင် မစိုးရိမ်တိုက်၊ သာသနယူပဒေသကျောင်းဆရာတော် ဦးသောမာဘိသီရိက ပထမနာယက၊ မစိုးရိမ်တိုက် ပါဠိနယူပဒေသကျောင်းဆရာတော် ဦးသူရိယက ဒုတိယနာယက၊ မစိုးရိမ်တိုက်မာဂဓနယူပဒေသကျောင်း ဆရာတော်ဦးဉာဏ က အကျိုးဆောင်၊ အခြားဆရာတော် ၁၀-ပါးက အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် ပါဝင်သည်။ အခြေခံစာ ချဆရာတော်များနှင့်ထက်မြက်သောစာသင်သား ၃၀-ကျော်တို့ကလည်း ပါဝင်ကူညီကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုပါဠိအဘိဓာန် ကျမ်းပြုဆရာတော်များသည် နေ့စဉ်ပင် စာချရသည်။ စာချအပြီး အားလပ်ချိန်တိုင်း အဘိဓာန်ကို ကြိုးစားရေးသားပြုစုကြသည်။ တနှစ်ကြာတွင် ပုံနှိပ်နိုင် ရန် စာအုပ် ၄-အုပ်စာခရခဲ့သည်။ ထိုနောက် ဆက်လက်ပြုစုရာ ရေးပြီးစာမူမှာ စာမျက် နှာ ၃၀ဝ၀-ခန့် ပြီးစီးခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် အခက်အခဲ အမျိုးမျိုးကြောင့် စာမျက်နှာ ၁၀၃၄ -မျက်နှာသာ ပုံနှိပ်ပြီးစီး၍ စာအုပ်အဖြစ် ရောက်ခဲ့သည်။ ထွက်ခဲ့သမျှ အတွဲများ၊ တာဝန် ခံရေးသားသော ဆရာတော်များနှင့်ထုတ်ဝေသောနှစ်များမှာ အပိုင်း-၁၊ အတွဲ-၁၊ ဆရာတော်ဦးသောမာဘိသီရိ(၁၂၉၀-ပြည့်)။ အပိုင်း-၂၊ အတွဲ-၁၊ ဆရာတော်ဦးသူရိယ(၁၂၈၉)။ အပိုင်း-၃၊ အတွဲ-၁၊ ဆရာတော်ဦးဉာဏ(၁၂၉၈)။ အပိုင်း-၄၊ အတွဲ-၁၊ ဆရာတော်ဦးရာဇိ နွံ(၁၂၉၄)တို့ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43779621224597,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_3db411ad-1063-43a6-a351-be38ff3e98fc.jpg?v=1730284075"},{"product_id":"မင်းယု၀ေ-သူမတူသူများ","title":"သူမတူသူများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူလိုလူ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၂၅၀၀ ခန့်က ဂရိကျွန်းဆွယ်တွင် မိမိဘုရင်၊ မိမိစနစ်ဖြင့် မိမိဘာသာ အုပ်စိုးသော မြို့ပြနိုင်ငံငယ်များ ထွန်းကားခဲ့သည်။ ယင်းတို့အထဲတွင် အေသင်နှင့် စပါတာ မြို့ပြနိုင်ငံနှစ်နိုင်ငံသည် အထင်ရှားဆုံး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အေသင် မြို့ပြနိုင်ငံသားများသည် အလှအပကို နှစ်သက်မြတ်နိုး ကြသည်။ လှပသော အဆောက်အအုံများနှင့် လှပသော ရုပ်တုများကို တန်ဖိုး ထားကြသည်။ စာပေကို ဝါသနာပါကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စပါတာ မြို့ပြနိုင်ငံသားများကား ထိုသို့မဟုတ်ကြ။ သူတို့သည် အတိုက် အခိုက်ကို နှစ်သက်မြတ်နိုးကြသည်။ လူတစ်ယောက်အဖို့ စစ်ပွဲ၌ ရဲရင့်စွာ တိုက်ခိုက်နိုင်ခြင်းသည် အမြတ်ဆုံးသော အမှုပင်ဖြစ်သည်ဟူ၍ ခံယူထားကြ သည်။ စစ်တိုက်ရာတွင်လည်း သူတို့သည် နောက်သို့ဆုတ်ခွာခြင်း မပြုရန် ဥပဒေ ထုတ်ပြန်ထားသည်။ အကယ်၍ ဆုတ်ခွာခဲ့ပါက ထိုသူအား ဥပဒေကို ချိုးဖောက်သူအဖြစ် လည်းကောင်း၊ သူရဲဘောနည်းသူအဖြစ်လည်းကောင်း ဝိုင်းဝန်းသတ်မှတ်ကြသည်။ နိုင်ငံအတွက် မတိုက်ရဲသူ၊ နိုင်ငံအတွက် မစွန့်ဝံ့သူ ဟူ၍ အထင်အမြင်သေးကြသည်။ ရှုတ်ချကြသည်။ ထို့ကြောင့် စပါတာမြို့ပြ နိုင်ငံသားများသည် ဥပဒေကို လေးစားရိုသေသောအားဖြင့် စစ်မြေပြင်၌ မည်သည့်အခါမှ နောက်ဆုတ်ခြင်းမပြုကြ။ အကယ်၍ အရေးနိမ့်လျှင်လည်း ထိုနေရာမှာပင် အသက်စွန့်သွားကြပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်အချိန်မှာပင် တစ်နေ့သ၌ နန်းလမင်းဖြစ်သော ပါရှန်းဘုရင် (ရ်) ခဲ(စ်) သည် ဂရိမြို့ပြနိုင်ငံများကို ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်ရန် စစ်ကြီးချီလာလေ သည်။ သူသည် အလွန်အင်အားကြီးမားလှသော ပါရှန်းစစ်တပ်ကြီးကိုဦးဆောင်လျက် တောအထပ်ထပ် တောင်အသွယ်သွယ်ကို ဖြတ်ကျော်ချီတက် လာသည်။ သို့ လာစဉ် လမ်း၌မြင်တွေ့သမျှတို့ ကိုလည်း ဖျက်ဆီးချေမှုန်း ဖစ်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပါရှန်းစစ်တပ်အဖို့ ဂရိမြို့ပြနိုင်ငံများသို့ ရောက်ရှိနိုင်ရန်မှာ သာမို ပီလေးတောင်ကြားလမ်းကို ဖြတ်ကျော်ရပေမည်။ ထိုတောင်ကြားလမ်းသည် အလွန်ကျဉ်းမြောင်းသည်။ သည်အချက်သည် ဂရိစစ်တပ်များအတွက် အခွင့်ကောင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဂရိမြို့ပြနိုင်ငံများရှိ စစ်သည်များအဖို့ သူတို့ထက် အဆ များစွာ အင်အားကြီးမားသော ပါရှန်းစစ်သည်များကို ကွင်းပြင်ကျယ်၌ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရန်မှာ မလွယ်ကူ၊ မအောင်မြင်နိုင် သည်လို တောင်ကြား လမ်းနေရာမျိုးမှ ကြံ့ကြံ့ခံကာ ခုခံတိုက်ခိုက်မှသာလျှင် ရန်သူတို့ကို တားဆီး နိုင်ပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် ဂရိမြို့ပြနိုင်ငံများသည် ထိုတောင်ကြားလမ်းနေရာမှ ရန်သူ တို့ကို ခုခံတိုက်ခိုက်ရန်အတွက် စပါတန်ဘုရင်ကို ဦးဆောင်အဖြစ် ရွေးချယ် လိုက်သည်။ စပါတန်ဘုရင်၏ အမည်မှာ လီအိုနိဒတ်(စ) LEONIDAS ဖြစ်သည်။ သူသည် အရဲရင့်ဆုံး အတိုက်အခိုက် အကျွမ်းကျင်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဂရိလူမျိုးများ၏ တာဝန်ပေးချက်အရ ဂရိမြို့ပြနိုင်ငံများရှိ လက်ရွေးစင် စစ်သည်သူရဲကောင်းများနှင့် သူ့ရဲဘော် စပါတန် စစ်သည် သူရဲကောင်း သုံးရာကို ဦးဆောင်ကာသာမိုလေးတောင်ကြားလမ်းသို့ အပြင်း ချီတက်သွားသည်။ ထို့နောက် ထိုနေရာမှနေ၍ ရန်သူများအလာကို ဆီးကြို စောင့်မျှော်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြာမီပင် ပါရှန်းစစ်တပ်ကြီးသည် တောင်ကြားလမ်းနေရာ အနီးသို့ | ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤတွင် ပါရှန်းဘုရင်သည် သူလျှိုများကို စေလွှတ်ကာ အခြေအနေကို စုံစမ်းလေသည်။ သူလျှိုများသည် တိတ်တဆိတ် သွားရောက် စုံစမ်းရာ စပါတန်ဘုရင်နှင့်တကွ အင်အားနည်းလှသော ဂရိလက်ရွေးစင် တပ်သားများကို တွေ့ရသည်။ ဂရိတို့သည် အင်အားနည်းသော်လည်း အကြောက်အရွံ့ မရှိ၊ စစ်ပွဲကိုမမှု၊ အချင်းချင်းလက်ဝှေ့သတ်၍လည်းကောင်း၊ တစ်ဦးဆံပင်ကိုတစ်ဦး ဖြိုးသင်၍လည်းကောင်း အေးအေးဆေးဆေး၊ တည် တည်ငြိမ်ငြိမ်၊ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ပင် ရှိနေကြသည်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအကြောင်းကို သူလျှိုတို့က ပါရှန်းဘုရင်အား ပြန်လည် သတင်းပို့ ကြသည်။ ဘုရင့်အပါးရှိ ပါရှန်းစစ်သူကြီးတစ်ဦးက -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \"ဂရိတွေဟာ စစ်ပွဲကို ဘယ်တော့မှ မမှုကြဘူး။ သည်လိုပဲ မတိုက်ခင် မထီမဲ့မြင်ပြုပြီး၊ တိုက်တဲ့ခါမှာတော့ အသေအကျေတိုက်ခိုက်လေ့ရှိကြတယ်။ | အခု တောင်ကြားလမ်းမှာရှိတဲ့ ဂရိတပ်သားတွေဟာ စပါတန်ဘုရင် လီအိုနိုဒတ် (ခ)နဲ့ သူ့လက်ရွေးစင် တပ်သားတွေပဲ။ သူတို့ဟာ ဂရိနိုင်ငံမှာ အရဲရင့်ဆုံး ၊အတိုက်အခိုက်အကောင်းဆုံး သူရဲကောင်းတွေပဲ။ သူတို့ကို အောင်နိုင်ရင် | ဂရိတပ်တွေကို အလွယ်တကူ ချေမှုန်းနိုင်မှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e      ဟု၍ ရှင်းလင်းတင်ပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်မျှ အင်အားနည်းလှသော ဂရိစစ်သည်များက သူ၏ အင်အား ကြီးမားလှသော ပါရှန်းစစ်တပ်ကြီးအား ခုခံတိုက်ခိုက်မည် ဆိုသည်ကို ပါရှန်း ဘုရင်သည် မယုံနိုင်၊ မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်မိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် တမန်တို့ကို စေလွှတ်လိုက်သည်။လီအိုနိဒတ်(စ) ကို လက်နက်ချရန် ပြောကြားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်အခါ လီအိုနိုဒတ်(စ်) က ပြုံးလျက် ပြန်ကြားလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျူးကျော်ရေးသမားတွေ သတ္တိရှိရင် လာခဲ့ကြ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြာမီ ပါရှန်းတပ်မှ လက်ရွေးစင်စစ်သည်များသည် လီအိုနိဒတ်(စ) ဦးဆောင်သော ဂရိလက်ရွေးစင် စစ်သည်များကို တိုက်ခိုက်ကြသည်။ တိုက်တိုင်းပင် သူတို့မှာ တပ်လန်သွားကြသည်။ သို့ဖြင့် သူတို့သည် ဆက်၍ဆက်၍၊ ဖိကာဖိကာ တိုက်ကြသည်။ သည်လို ဖိတိုက်ကြသည်နှင့်အမျှ သူတို့မှာ အတုံး အရုံး ကျဆုံးကြသည်။ လီအိုနိဒတ်(စ)တို့သည် ကျဉ်းမြောင်းသော တောင်ကြား လမ်းတစ်လျှောက် ရင်ကို မြေကတုတ်လုပ်ကာ ကြံ့ကြံ့ခံလျက် ရန်သူတို့ကို တွန်းလှန်တိုက်ခိုက်ကြသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နှစ်ရက်မျှ ဆက်၍ တိုက်ပြီးသောအခါ ပါရှန်းဘုရင်သည် သူ အားအထားဆုံးဖြစ်သော သူ၏ ကိုယ်ရံတော်တပ်ကို စေလွှတ်တိုက်ခိုက်စေ သည်။ သူတို့မှာလည်း မအောင်မြင်ကြ။ ဂရိတို့၏ ဓားဖျား၊ လှံဖျားတွင် အသက်ပျောက်ကြလေသည်။ ပါရှန်းစစ်သည်တို့၏ အလောင်းများမှာ မြင်မကောင်း၊ ရှုမကောင်း၊ တောင်ပုံရာပုံဖြစ်နေသည်။ ထိုအခါ ပါရှန်းဘုရင်နှင့်တကွ ပါရှန်း စစ်သည်တို့သည် မိမိတို့ရှုံးနိမ့်တော့မည်လောဟူ၍ပင် စိုးရိမ်စ ပြုလာကြသည်။ တပ်ဆုတ်၍ ပြန်ရတော့မည်လော ဟူ၍ပင် တွေးတောစ ပြုလာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုစဉ် ဂရိလူမျိုးထဲမှ အက်ဖီယာလတီအမည်ရှိ သစ္စာဖောက်တစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ သူသည် မိုက်ကန်းသည်၊ ယုတ်မာသည်၊ လောဘကြီးလွန်း သည်၊ ရွှေငွေကို ငမ်းငမ်းတက် လိုချင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ပါရှန်း တပ်များရှိ ရာသို့ တိတ်တဆိတ်သွားကာ ပါရှန်းဘုရင်ကို လျှောက်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ အရှင်၊ ဘုရင်လီအိုနိဒတ်(စ)နဲ့ သူ့တပ်သားတွေ ရပ်တည်တဲ့ နောက်ကျောပိုင်းကို အရောက်သွားနိုင်တဲ့ လမ်းတစ်လမ်း ရှိပါတယ်။ သည်လမ်း ဟာ လျှို့ဝှက်ဘောင်ပေါ် ဖြတ်လမ်းပါပဲ။ အရှင့်စစ်သည်တချို့ သည်လမ်းက ချီတက်ပြီး ဘုရင်လီအိုနိဒတ်(စ) တပ်တွေကို နောက်ပိုင်းက ဝိုင်းထားနိုင်ပါ တယ်။ ပြီးတော့ ရှေ့နောက် ညှပ်တိုက်လိုက်ရင် သူတို့ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ သည်လမ်းကို ကျွန်တော်မျိုး ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ အရှင်ကသာ ကျွန်တော်မျိုးကို ရွှေငွေတွေ ပေးသနားချီးမြှင့် မယ်ဆိုရင် သည်လမ်းကို ကျွန်တော်မျိုး ပြသပေးပါမယ် အရှင်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါ ပါရှန်းဘုရင်သည် ဝမ်းသာမဆုံး ဖြစ်သွားသည်။ လီအို နိဒတ်(စ) တို့ကို ရှေ့ မှလည်းကောင်း၊ နောက်မှလည်းကောင်း ညှပ်၍တိုက်နိုင်တော့မည်။ သည်လိုဆိုလျှင် ဂရိတို့ခံနိုင်တော့မည်လော။ သူသည် သစ္စာဖောက် ကို ချက်ချင်းပင် ရွှေငွေများ ပုံပေးသည်။ လျှို့ဝှက်တောင်ပေါ် ဖြတ်လမ်းကို ပြစေသည်။ သို့ဖြင့် ပါရှန်းလက်ရွေးစင်တပ်သား အမြောက်အမြားသည် လီအို နိဒတ်(စ)တို့၏ နောက်ကျောပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လီအိုနိဒတ်(စ)သည် မိမိတို့ သစ္စာဖောက်ခံရပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိရသော အခါ ရင်နာမဆုံး ဖြစ်မိသည်။ သို့ရာတွင် မတတ်နိုင်တော့ပြီ။ သူသည် သူ့ တပ်သားများကို နှစ်စုခွဲလိုက်သည်။ ပထမအစုတွင် တပ်သားဦးရေအများ အပြားပါဝင်စေသည်။ ထိုအစုသည် နောက်ကျောတွင် ရောက်ရှိနေသော ရန်သူများကို တိုက်ခိုက်ရန်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအစုတွင် သူနှင့် သူ့ရဲဘော် စပါတန်သုံးရာ ပါဝင်စေသည်။ သူတို့သည် ရှေ့ပိုင်းမှ တရကြမ်း ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်မည့် ရန်သူများကို ခုခံတိုက်ခိုက်ရန် ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ အခြေမလှ၊ မည်သို့ပင် ကြိုးပမ်းစေကာမူ ရန်သူတို့ကို တွန်းလှန်နိုင်မည်မဟုတ်။ သူတို့ ကျဆုံးကြရပေတော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ရာတွင် သူတို့သည် အနိုင်မခံ အရှုံးမပေး၊ သူတို့ ကျဆုံးခြင်းသည် အချည်းနှီး မဖြစ်စေရ၊ သူတို့ အချိန်ဆွဲ၍ တိုက်နိုင်သည်နှင့်အမျှ ကျန်ဂရိတပ် များအဖို့ စစ်ပြင်ချိန်၊ အင်အားစုချိန် ပိုမိုရရှိနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့ပြင် သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို စံနမူနာယူကာဆက်လက်ကြိုးပမ်းပါက ဂရိလူမျိုးများ သည် ယခုရှုံးသော်လည်း၊ နောင်အခါ ပြန်လည်အောင်ပွဲဆင်နိုင်မည်။ ထိုမှ တစ်ပါး စပါတာနိုင်ငံ၏ ချမှတ်ထားသော ဥပဒေကို လေးစားရိုသေသောအား ဖြင့် သူတို့သည် နေရာမှမဆုတ်ခွာဘဲ အသေခံကြရမည် မဟုတ်ပါလား။ နောင်လာနောက်သားများအတွက် စံနမူနာပြခဲ့ ရမည် မဟုတ်ပါလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ဖြင့် လီအိုနိဒတ်(စ) တို့သည် အင်အားကြီးမားလှသော ရန်သူ တပ်သားများ၏ ရှေ့နောက်ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို အစွမ်းကုန် တွန်းလှန် တိုက်ခိုက်ကြသည်။ ရန်သူတို့မှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ကျဆုံးကြသည်။ ထို့အတူ လီအိုနိဒတ်(စ) တို့ဘက်မှလည်း တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ကျဆုံးကြသည်။ ရန်သူများမှာ ကျဆုံးသော်လည်း အင်အားကြီး သဖြင့် တပ်သားသစ်များ အသစ်အသစ်ဖြည့်တင်းနိုင်ကြသည်။လီအိုနိဒတ်(ခ) တို့မှာမူ အသစ်အသစ် မဖြည့်နိုင်ရှာ။ သို့ရာတွင် သူတို့သည် အလျှော့မပေးကြ။ ရှိသမျှ လူအင်အားဖြင့်ပင် လှံများကျိုးသည်အထိ ထိုးကြသည်။ မားများကျိုး သည်အထိ ခုတ်ကြသည်။ နောက်ဆုံး လက်နက်များ မရှိသောအခါ လက်သီး ဖြင့် ထိုးကြသည်။ ခြေဖြင့် ကန်ကျောက်ကြသည်။ သွားဖြင့် ကိုက်ကြသည်။ ယင်းသို့ အနိုင်မခံ အရှုံးမပေး တိုက်ခိုက်ရင်းပင် လီအိုနိဒတ်(စ) နှင့်တကွ သူ့ ရဲဘော်တပ်သားများ ကျဆုံးသွားကြပေသည်။ တစ်ယောက်မကျန် အားလုံး ကျဆုံးသွားခဲ့ရှာပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လီအိုနိဒတ်(စ) တို့ ကျဆုံးသွားသဖြင့် ပါရှန်းတို့သည် ဂရိလူမျိုးများ အပေါ် အောင်ပွဲရသွားလေသည်။ သို့ရာတွင် သူတို့၏ အောင်ပွဲမှာ မတာ ရှည်ပေ။ တစ်နှစ်ခန့်အတွင်းမှာပင် ဂရိတို့သည် ကျဆုံးလေပြီးသော လီအို နိဒတ်(စ) နှင့် သူ့ ရဲဘော်များ၏ စိတ်ဓာတ်ကို စံနမူနာထားကာ ပါရှန်းတို့ကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ကြည်းကြောင်း၊ ရေကြောင်းနှစ်ရပ် စလုံးမှာပင် ပါရှန်းတို့ကို ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ကျူးကျော်သူများကို အမိမြေမှ အပြီးအပိုင် မောင်းနှင်ထုတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စစ်ပွဲများ ပြီးဆုံးသောအခါ ဂရိတို့သည် လီအိုနိဒတ်(စ)နှင့် သူ့ ရဲဘော်များ ကျဆုံးရာ သာမိုလေး တောင်ကြားလမ်း၌ ခြင်္သေ့ရုပ်တုကြီး တစ်ခုကို ကျောက်သားဖြင့် ထုလုပ်ထားရှိသည်။ ယင်းသည် ခြင်္သေ့ပမာတိုက် ခိုက်ခဲ့ကြသောလီအိုနိဒတ်(စ) တို့အတွက် အထိမ်းအမှတ် ကျောက်ရုပ်တုပင် ဖြစ်သည်။ ယင်းခြင်္သေ့ ကျောက်ရုပ်တုအောက်ခြေတွင်လည်း ကျဆုံးသူများကို ဂုဏ်ပြုသောအားဖြင့် အောက်ပါစာတန်းကို ကျဆုံး၁၃များက ပြောကြားလေဟန် ရေးထိုးထားပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ' အို ... ခရီးသွား၊ သင် စပါတာသို့ ရောက်လျှင် သည်နေရာ၌ ငါတို့ သည် စပါတာနိုင်ငံသားတို့ ချမှတ်ထားသော ဥပဒေကို ရိုသေသောအားဖြင့် အသက်စွန့်ခဲ့ကြပါသည်ဟု ပြောပြပါလော့”\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43779630530709,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_7cfeb082-8064-4993-88be-05ec4ec0be37.jpg?v=1730284081"},{"product_id":"တိုက်စိုး-မင်းယုဝေ-၅၅၀-ဇာတ်ဝတ္ထု-၂၅-ပုဒ်","title":"၅၅၀ ဇာတ်ဝတ္ထု ၂၅ ပုဒ်","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43875496820885,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/cbef99d8ad9ebb92452adf1f44bbdf8a.gif?v=1730288066"},{"product_id":"မင်းယုဝေ-၃၈-ဖြာမင်္ဂလာပုံပြင်များ","title":"၃၈-ဖြာမင်္ဂလာပုံပြင်များ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43875501768853,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/a89c90b13d126efbce31877b20c2dde4.gif?v=1730288077"},{"product_id":"မင်းယုဝေ-တိပိဋကဓရ-ယောဆရာတော်","title":"တိပိဋကဓရ ယောဆရာတော်","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43875506323605,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/769571240aedd3fe2954b613fd237f9f.gif?v=1730288085"},{"product_id":"မင်းယုဝေ-ပထမ-မြန်မာများ","title":"ပထမ မြန်မာများ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43875511992469,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/91d8550dcd4a5e1855849aa38868c117.gif?v=1730288095"},{"product_id":"မင်းယုဝေ-သူမတူသူများ","title":"သူမတူသူများ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43875523920021,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/9a6b6182143ffef490cccb6eadf63f77.gif?v=1730288108"},{"product_id":"မင်းယုဝေ-အောင်ခြင်းရှစ်ပါး","title":"အောင်ခြင်းရှစ်ပါး","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43875525886101,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/e49766c465ec29a323711a6f26beb08d.gif?v=1730288124"},{"product_id":"မင်းယုဝေနှင့်ငွေတာရီ-ကမ္ဘာကျော်အီစွတ်ပုံပြင်များ","title":"ကမ္ဘာကျော်အီစွတ်ပုံပြင်များ","description":"","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45713750163605,"sku":"","price":9500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_b60de51f-2e57-4817-929a-4fbbddab8e64.jpg?v=1745817964"},{"product_id":"မင်းယုဝေ-အောင်ခြင်းရှစ်ပါး-1","title":"အောင်ခြင်းရှစ်ပါး","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46949735039125,"sku":null,"price":4275.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_693cc0e3-6d1d-4a93-bb38-9c06f82d0c02.jpg?v=1770809533"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/%e1%80%99%e1%80%84%e1%80%ba%e1%80%b8%e1%80%9a%e1%80%af%e1%80%9d%e1%80%b1.oembed?page=2","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}