{"title":"မင်းခိုက်စိုးစန်","description":"","products":[{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-ကမ္ဘာ့သူရဲတစ္ဆေ၀ထ္ထုတိုများ၁","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - ကမ္ဘာ့သူရဲတစ္ဆေဝထ္ထုတိုများ(၁)","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong\u003eရုပ်ရှင်\u003c\/strong\u003e\u003cbr\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eA Little place off the Edgware Road Graham Greene\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေရာသီမိုးက ပါးပါးကလေး ဖွဲဖွဲရွာသွန်းနေ၏။ မိုးရေစက်တွေထဲတွင် ကရာဗင်သည် သူရဲကောင်းအာခိလိရုပ်တုဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်လာခဲ့သည်။ လမ်းမီးတွေထွန်းပြီးစအချိန်သာ ရှိသေးသည်။ ကျောက်ဖြူသားမုခ်ဦးဆီ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်မှာ ကားတွေစီတန်းလျက် ရှိနေကြသည်။ လေ့ လာရေးခရီးတစ်လျှောက်မှာ တွေ့သမျှကို စိတ်ဝင်စားပစ်လိုက်ဖို့ရန် အဆင် သင့် ပြင်ဆင်ထားသော အာရုံနိုးကြားပြင်းပြနေသည့် မျက်နှာတွေကိုလည်း မြင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကရာဗင်သည် မိုးကာအင်္ကျီကော်လာကို တင်းတင်းဆွဲစေ့လိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှာ ခါးသီးခံပြင်းစွာဖြင့် ဆက်လျှောက်လာခဲ့၏။ ဒီနေ့သည် သူ့ အတွက်တော့ ဆိုးရွားလှသော နေ့တစ်နေ့ပင်ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းခြံအတိုင်း လမ်းတစ်လျှောက် သူဆက်လျှောက်လာရင်း ရင်ထဲမှာ တနံ့နံ့ဖြစ်နေ၏။ အချစ်ကိုလိုချင်ရင် ပိုက်ဆံရှိမှဖြစ်မတဲ့လား။ ဟောဒီကောင် ငမွဲအဖို့ကတော့ ပြင်းထန်အုံကြွနေတဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုသာ ပိုင်ဆိုင်လေရဲ့။ အချစ်ကို ရယူပိုင်ဆိုင်နိုင်ဖို့ဆိုလျှင် ဝတ်စုံအကောင်းစား တစ်စုံလိုသည်။ မော်တော်ကားတစ်စင်းလိုသည်။ တစ်နေရာရာမှာ အိမ်ခန်းတစ်ခန်းလိုသည်။ သို့မဟုတ် ဟိုတယ်ကောင်းကောင်းတစ်ခုလိုသည်။ အဲဒါကို ဆယ်လို ဖိန်း စက္ကူစနဲ့ ထုပ်ပိုးထားဖို့ကိုလည်း လိုအပ်မှာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ မိုးကာအင်္ကျီအောက်မှာ ကြိုးတစ်ချောင်းလို တင်းနေသည်ကို တစ်ချိန်လုံး သူသတိထားနေမိခဲ့သည်။ ပြီးတော့ ပွန်းရိစုတ်ပြဲနေတဲ့ အင်္ကျီ လက်တွေကိုရောပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ခန္ဓာကိုယ် အတ္တဘောကြီးကို သူစက်ဆုပ်မုန်းတီးသော အရာ ဝတ္ထုကြီးတစ်ခုလို သယ်ပိုးယူဆောင်လာခဲ့ရသည်။ (ဗြိတိသျှပြတိုက် စာဖတ် ခန်းထဲမှာတုန်းကတော့ စိတ်ချမ်းမြေ့စရာ အကောင်းသား။ ဒါပေမဲ့ ဟောဒီ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက သူ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာခဲ့တာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ၏ တစ်ခုတည်းသော ခံစားချက်ကတော့ ပျင်းရိငြီးငွေ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပန်းခြံထိုင်ခုံတွေပေါ်က အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်လှသော အဖြစ် များအကြောင်း သတိရနေသည်ကို ငြီးငွေ့ လှပါပြီ။ လူတွေပြောပြော နေကြပုံက ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကပဲ သေဆုံးတာ စောလွန်းသလိုလို၊ ကရာဗင် အတွက်ကတော့ အဲသည်ကိစ္စသည် စိုးရိမ်လောက်စရာဒုက္ခတစ်ခု မဟုတ် ပါ။ လုံးဝမဟုတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက အသက်ရှင်မှုကို ထုပ်သိမ်းထားဆဲပင် ရှိသေး ၏။ ရွှေခြည်လက်ပသော မိုးရေစက်တွေကြားမှဖြတ်ကာ ပန်းခြံအတွင်းရှိ စကားပြောစင်မြင့်ရှိရာဆီ သူလျှောက်လာခဲ့သည်။ တံခွန်အလံတစ်လက်ကို သယ်လာသော ဝတ်စုံအနက်နှင့် လူခပ်ညှက်ညှက်တစ်ယောက်ဘေးမှ ဖြတ် လျှောက်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သေဆုံးသွားပြီးတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေဟာ တစ်ဖန်ရှင်သန်နိုးထကြလိမ့် မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိပ်မက်တစ်ခုကို သူပြန်သတိရလာသည်။ သုံးကြိမ်တိတိ သူလန့်နိုး ခဲ့ရသော အိပ်မက်ပင်ဖြစ်၏။ ထိုအိပ်မက်ထဲတွင် ကမ္ဘာကြီး၏ မြေလွှာအောက် ကြီးမားမည်းမှောင်သော တွင်းထဲ၌ သူတစ်ယောက်တည်း ရှိနေ ခဲ့သည်။ မြေကြီးအောက်တွင် သင်္ချိုင်းမသာကျင်းများသည် တစ်ကျင်းနှင့် တစ်ကျင်း ဆက်နေကြ၏။ သေဆုံးပြီးသူများဘက်ကနေ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် တော့ ကမ္ဘာမြေသားလုံးလုံးကြီးသည် သူတို့အတွက် ပျားအုံကြီးတစ်အုံ၊ ပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိပ်မက်မက်တိုင်းမှာ ကြောက်စရာကောင်းသော အချက်တစ်ခုကို သူသိလာရသည်။ ယင်းမှာ အလောင်းကောင်ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ပုပ်သိုးဆွေးမြည့် ပျက်စီးသွားမှု မရှိခြင်းပင်ဖြစ်၏။ တီကောင်တွေလည်း ရှိမနေပါ။ ကွဲပျက်ပြီး ဆုံးခန်းတိုင်သွားခြင်းလည်း မရှိပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြေသားထုအောက်တွင် ကမ္ဘာကြီးသည် အမှိုက်ပုံးကြီးတစ်လုံးလို ဖြစ် နေ၏။ ရှင်သန်ထမြောက်ဖို့ တမျှော်မျှော် အသင့်ပြင်ဆင်ထားကြတဲ့ အသား တုံးကြီးတွေ၊ သွေးပြည်တရွှဲရွဲ ဖူးပွရောင်ကိုင်း ပဲ့ရွဲ့ နေတဲ့ အလောင်းကောင် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးတွေနဲ့ ပြည့်သိပ်နေတဲ့ အမှိုက်ပုံကြီးပါပဲ။ သူ နိုးလာသည့် အခါ အိပ်ရာပေါ်တွင်လှဲရင်း ခန္ဓာကိုယ်ဆိုသည့် အရာကြီးတစ်ခုလုံး ပျက် သုဉ်းသွားပြီးသည့်နောက်မှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ပျော်ရွှင်မှု သတင်း ကောင်း ကြားရသကဲ့သို့ အမှတ်ထင်ထင် ရှိနေခဲ့ဖူးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအက်ဝဲလမ်းထဲသို့ သူ ခပ်သုတ်သုတ်ကလေး လျှောက်သွားလိုက် သည်။ နှစ်ယောက်တစ်တွဲ ပတ္တရောင်လှည့်သူတွေ လမ်းပေါ်ထွက်လာကြပြီ။ အင်မတန် ခွန်အားနည်းလှတဲ့ ရှည်မျောမျောသတ္တဝါကောင်တွေပေါ့ ။ ခပ်ကျပ်ကျပ် ဘောင်းဘီရှည်များ ဝတ်ထားကြသည့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ သည် တီကောင်များနှင့် တူနေ၏။ အဲသည် ငတိတွေကို သူမုန်းတီးသည်။ နောက်ပြီး ထိုမုန်းတီးမှုကို သူ့ဘာသာသူ ပြန်မုန်းတီးလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယင်းကိစ္စသည် သူ၏ မနာလိုစိတ်သာဖြစ်ကြောင်း သူသိ နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့ထဲက လူတိုင်းလူတိုင်းသည် သူ့ထက်ပိုကောင်းသော ခန္ဓာ ကိုယ်တစ်ခုစီကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်ချည်းပင်ဖြစ်သည်။ သူကတော့...။ သူ့အစာအိမ်သည် အစာမကြေမှုကြောင့် ခေါက်ရိုးကျိုးနေ၏။ သူ့ပါးစပ်မှ အာပုပ်စော်လည်း နံနေမှာသေချာသည်ဟု ခံစားရ၏။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါ။ သူ ဘယ်သူ့ကို ဘာသွားပြောရမှာလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါတလေ .. သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သံသယဖြင့် သူပြန်ပြီး ဟိုနားတို့ ကြည့်၊ ဒီနားထိကြည့်၊ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး လုပ်ကြည့်သည်။ ယင်းသည် သူ၏ အရုပ်အဆိုးဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်လေသည်။ သူမေ့လျော့ပစ်ထားချင်သော ဟောဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ပြန်လည် ရှင်သန် ထမြောက်လာအောင် လုပ်ဖို့ ကိစ္စမှာ သက်ဝင်ယုံကြည်မှုရှိရဲ့လားလို့ လာမမေးကြစမ်းပါနှင့်။ တစ်ခါတလေ ညဘက်များတွင် သူ ဆုတောင်းဖူး သည်။ (ဘာသာရေးဆိုင်ရာ သက်ဝင်ယုံကြည်မှု တစ်စွန်းတစ်စသည် သစ်သီးမာမာတစ်လုံးထဲက ပိုးလောက်တစ်ကောင်လိုမျိုး သူ့ရင်အုံထဲတွင် ခိုအောင်းနေပုံရ၏)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ဆုတောင်းက...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘယ်လိုအကြောင်းနဲ့မှ တပည့်တော်၏ခန္ဓာကိုယ် ရှင်သန်ထမြောက် ခြင်း မရှိပါရစေနဲ့ဘုရား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအက်ဝဲလမ်းမကြီး ဘေးတစ်လျှောက်ရှိ လမ်းမြှောင်ကလေးတွေ အားလုံးကို သူကောင်းကောင်းနှံ့စပ်သိကျွမ်းသည်။ စိတ်လိုသည့်အခါမျိုးဆို လျှင် ရည်ရွယ်ချက်မည်မည်ရရမရှိဘဲ အဲသည်လမ်းတွေအပေါ်မှာ သူလမ်းလျှောက်လေ့ရှိ၏။ ဆိုင်ပြတင်းပေါက်မှန်များပေါ် ထင်ဟပ်နေသော သူ့ပုံရိပ် ကို စွေစောင်းစောင်းကြည့်ရင်း မောပန်းလာသည်အထိ သူလမ်းလျှောက် တတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ကြောင့် ကူလ်ပါးလမ်းရှိ အသုံးမပြုတော့ဘဲ စွန့်ပစ်ထားသော ပြဇာတ်ရုံအပြင်ဝတွင် ပိုစတာများ ချိတ်ဆွဲထားသည်ကို သူချက်ချင်း သတိ ထားမိသွားခြင်း ဖြစ်၏။ ဒါ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်မှ မဟုတ်ဘဲ။ ရံဖန်ရံခါဆိုသလိုတော့ သည်ပြဇာတ်ရုံဟောင်းကြီးကို တာကလေဘဏ်ပြဇာတ်အဖွဲ့မှ တစ်ည နေလောက် ငှားရမ်းခြင်းမျိုး ရှိတတ်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း ရုပ်ရှင် ကားဟောင်း အစုတ်အပြတ်တွေ ကြည့်ချင်ပွဲပြဖို့ ငှားတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်ပြဇာတ်ရုံကို ၁၉၂၀ ပြည့်နှစ်တွင် တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ပြဇာတ်ရုံအများအပြား စည်စည်ကားကားရှိရာနေရာ၏ အပြင်ဘက် တစ်မိုင်လောက်ဝေးနေသောကြောင့် ပရိသတ်များများစားစား ရဖို့ရန် အကွက်အကွင်း မကျလှသည့်တိုင် နေရာက ဈေးပေါပေါဖြင့် ဝယ်ယူရနိုင်သည့်အတွက် စရိတ်ကာမိလောက်သည်ဟု အကောင်းဘက်က လှည့်တွက်သူတစ်ယောက် ယောက်က တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပုံရ၏။ သို့သော်... ဘယ်ပြဇာတ်မှ အောင်မြင်သွားခဲ့ဖူးသည် မရှိပါ။ နောက်တော့ ဇာတ်ရုံတစ်ခုလုံးသည် ကြွက်တွင်းများ၊ ပင့်ကူအိမ်များဖြင့်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ အပျော်တမ်း တူရိယာသမားတွေ ရသေ့စိတ်ဖြေသုံးဖို့လောက်၊ ကြည့်ချင်ပွဲကလေးတွေ ပြဖို့လောက် ဇာတ်ရုံအဖြစ်သဘောသာ ရှိတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကရာဗင်က ရပ်ပြီး ပိုစတာကိုဖတ်ကြည့်လိုက်၏။ သော် ၁၉၃၉ ခုနှစ်ရောက်နေတဲ့ ခုချိန်အထိ အကောင်းမြင်ဝါဒီတွေ ပေါ်ထွန်းလာသေး သကိုး။ အသံတိတ်ရုပ်ရှင်ဂေဟာ” ဒီဇာတ်ကားမျိုးကနေပြီး ပိုက်ဆံဝင်မယ် လို့ အောက်မေ့တာကတော့ တော်တော်တုံးတဲ့ အကောင်းမြင်သမားပဲ ဖြစ်မှာ ပါ။ ဘာတဲ့ “ခေတ်ဟောင်းရုပ်ရှင် မြတ်နိုးသူများ ၏ ပထမအကြိမ်တင်ဆက် မှုတဲ့။ အေးပေါ့လေ ဒုတိယအကြိမ် ရှိလာတော့မှာမှမဟုတ်တာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်း..... ထိုင်ခုံလက်မှတ်ခကတော့ ဈေးပေါမှာပဲ။ သူလမ်းလျှောက်ရ သည်မှာ ပင်ပန်းလှပြီ။ မိုးလွတ်ရာမှာလည်း ခိုချင်သေး၏။ ဒီအတွက် တစ်ချီလင်လောက်တော့ တန်ကောင်းပါရဲ့။ သူလက်မှတ်ဝယ်ပြီး မှောင် မည်းနေသည့် ရုံထဲဝင်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသက်ကင်းမဲ့သော အမှောင်ထဲတွင် စန္ဒရားသံက အနိမ့်အမြင့်မရှိ၊ ငြီးငွေ့ဖွယ်မြည်နေ၏။ လမ်းဘက်ကျကျ ခုံတွင် သူဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ့ပတ်ပတ်လည်မှာ လူတစ်ယောက်မှမရှိသည့် အဖြစ် ကို သူသတိထားမိသွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟုတ်နေပါပြီ၊ ဒုတိယအကြိမ် စီစဉ်တင်ဆက်မှုဆိုတာတော့ မရှိနိုင် တော့ဘူးပေါ့။ ပိတ်ကားပေါ်တွင် နန်းဝတ်နန်းစား ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းမ ကြီးတစ်ယောက်က စိတ်နှလုံးညှိုးနွမ်းနေသည့် အမူအရာဖြင့် လက်ဖဝါးချင်း ဆုပ်ခြေနယ်နေ၏။ နောက်... သလွန်ညောင်စောင်းရှိရာဆီ ယိုင်တိယိုင်ထိုး ဖြင့်သွားပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။ အဲသည်မှာ သိုးထိန်းခွေးတစ်ကောင်လို ထိုင်ရင်း ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အနက်ရောင်ဆံနွယ်မျှင်စတွေ ကြားကနေ အဝေးကို ငေးမောကြည့်နေ၏။ တစ်ချက်တစ်ချက်တော့ တုန်ယင်မှုန်ဝါး နေသော ဖလင်ကော်ပြားပေါ်မှ အစက်အပြောက်တွေကြောင့် အရုပ်ကပျောက်ပျောက်သွား၏။ အသံတိတ်ရုပ်ရှင်ကားဖြစ်သောကြောင့် စာတန်း ကထိုးလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ချစ်သူဩဂတ်စတပ်၏ သစ္စာဖောက်ခြင်းကိုခံရသော ပွန်ပီလီယာ\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562338836629,"sku":"","price":4500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45562338869397,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1c57d805-1ca8-4dee-9b83-c846e28a1916.jpg?v=1730245621"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-ကလေးအတွေးအက်ဆေး","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - ကလေးအတွေးအက်ဆေး","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e[ ၁ ]\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်သို့ပြန်ရောက်လာသော ကလေးငယ်က မိခင်ကို သူ့ အတွေ့ အကြုံ ပြန်ပြောပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မေမေ...ဒီနေ့ ဘတ်စ်စကားပေါ်မှာ အန်တီကြီးတစ်ယောက် ရဲ့ ခြေထောက်ကို သား တက်နင်းလိုက်မိတယ်၊ သားက တောင်းပန် လိုက်တယ်၊ ဒါနဲ့ အန်တီကြီးက သားကို ချောကလက်တစ်ခု ထုတ် ကျွေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သားက ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ ပြောလိုက်ရောလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟင့်အင်း....... သူ့ရဲ့ နောက်ထပ် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို တက်နင်း လိုက်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်တို့ လူမှုဆက်ဆံရေးနယ်ပယ်ထဲမှာ Handicap ပေးထားရတဲ့သူတွေ ရှိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eHandicapဆိုတာက ပစားပေးထားတဲ့သဘောကို ဆိုလို တာပါ။ ကစားပွဲတွေဆိုရင် အမှတ်ကြောပေးထားတာပေါ့။ ကိုယ်နဲ့ စစ်တုရင် ယှဉ်ထိုးမယ့်သူဟာ ကိုယ့်အောက်နိမ့်ကျတဲ့ စွမ်းရည်ရှိသူ ဖြစ်နေရင် သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို သက်ညှာတဲ့အနေနဲ့ ကိုယ့်ဘက်က ဘစ်ရှော့ ရုပ်တစ်ရုပ်၊ ဒါမှမဟုတ် မြင်းရုပ်တစ်ရုပ် ပွဲမစခင်ကတည်းက အကျဆုံး ခံပြီး လျော့ကစားတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါမှ တရားမျှတမှုရှိမယ်လို့ ယုံကြည်တာကိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူ့အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာလည်း ဒီလိုပဲ။ တချို့လူတွေကို အကြောင်း ကြောင်းကြောင့် (သနားလို့၊ အားနာလို့) ပစားပေး သက်ညှာထားရ တာတွေ ရှိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါပေမဲ့ ခက်တာက သူတို့ထဲက တချို့ လူတွေက တမင် သက်ညှာမှန်း မသိကြဘူး။ ရောင့်တက်လာကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကလေးဆိုးကြီးတွေပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုယ့်ခြေထောက်ကို တက်နင်းပြီး တောင်းပန်လို့ ကိုယ်က သနားအားနာတာနဲ့ ချောကလက်တစ်ခု ထုတ်ကျွေးလိုက်မိပါတယ်။ သူတို့က နောက်ထပ် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ထပ်ပြီး နင်းကြပြန် ရော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကဲ...မခက်ဘူးလား။ တချို့အိမ်တွေ၊ တချို့ဆိုင်တွေမှာ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(အားနာလို့ လိုက်လျောတာ “အ” တယ်လို့ မထင်နဲ့ ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကို တွေ့ တွေ့ နေရတော့ “သော်” သူတို့လည်း ခဏခဏ ခြေထောက်တက်နင်းခံနေရရှာတယ်နဲ့ တူပါရဲ့ '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eလို့ တွေးပြီး ပြုံးမိပါ တယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟုတ်တယ်လေ။ မကောင်းတတ်လို့ အလျှော့ပေးနေရတာ မှန်ပေမယ့် ခဏခဏ ဖြစ်လာတော့လည်း ဘယ်သူသည်းခံနိုင်မှာလဲ။ အားလုံးက ပုထုဇဉ်တွေပဲမဟုတ်လား။ကျွန်တော့်မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ကတော့ အဲဒီဆိုင်းဘုတ်ကို တစ်မျိုးဖတ်မိရှာတယ်။ (အားနာလို့ လိုက်လျောတာ “အတယ်လို့ မထင်နဲ့)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူက အဲဒီလိုဖတ်ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို လာမေးပါတယ်။ “ဟေ့ကောင် ... “အတယ်ဆိုတာ တရုတ်လို အဖေကိုပြောတာမဟုတ် လား”တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူဖတ်သလိုမျိုးဆိုရင် သူ့အဓိပ္ပာယ်နဲ့သူတော့ မဆိုးပါဘူးလို့ ကျွန်တော် တွေးမိသား။ ဟုတ်တယ်လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်ထပ် ချောကလက်တစ်ခု ထပ်လိုချင်လို့ အားမနာ ပါးမနာ နဲ့ သူများခြေထောက် ထပ်နင်းတဲ့သူရဲ့ အတွေးဟာ ကလေးအတွေး ပါ။ ကျွန်တော် ပြောခဲ့ပြီးသားပဲ။ အဲဒီလူတွေဟာ ကလေးတွေ၊ ကလေး ဆန်တဲ့လူတွေ ဆိုပါတော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူတို့ကို ရေရှည်မှာ ဘယ်သူက သည်းခံနိုင်မှာလဲ။ အလွန်ဆုံး သူ့ အဖေအမေပဲပေါ့။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ ကြာလာတာနဲ့အမျှ စိတ်ပျက်လာမှာ သေချာပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါပေမဲ့ ကလေးတွေဆိုတာက ခက်သားကလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုယ့်အဖေအမေအပေါ် ဆိုးချင်တိုင်းဆိုးလို့ ရရုံနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေ အားလုံးအပေါ်မှာလည်း အဲသည်လိုဆိုးလို့ အခွင့်အရေး ရမယ် ထင်နေ - တတ်တာမျိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003ex x x\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒီ “ကလေးစိတ်၊ ကလေးဉာဉ်မျိုးကိုတွေ့ရင် အားလုံးက ဝိုင်းပြီး ပြင်ပေးကြဖို့လိုပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲ ... အပြုပြင်ခံရတဲ့ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း အမှန်တကယ် လိုလိုလားလား ပြုပြင်ချင်တဲ့ ဆန္ဒရှိဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလောကမှာ အရေးအကြီးဆုံးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှိ အရှိအတိုင်း တည့်တည့်မတ်မတ် မှန်မှန်ကန်ကန် မြင်မယ့် “သတိ” ရှိဖို့ပါပဲ။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562335068309,"sku":"","price":1620.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45562335101077,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_61a8ed61-58da-49db-999f-607d66dc381a.jpg?v=1730245639"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-ကောင်းကင်နဲ့မလွတ်တဲ့တောင်ပံတစ်စုံ","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - ကောင်းကင်နဲ့မလွတ်တဲ့တောင်ပံတစ်စုံ","description":"\u003cp\u003eပင်လယ်ပြင် ငြိမ်သက်ခြင်း သို့မဟုတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e....................................= သစ္စာနီ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(A) သူသည် မော်ဒန်နှင့် ပို့စ်မော်ဒန်ဆိုင်ရာ သဘောတရားများကို လေးလေး နက်နက် နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ် ရေးသားနေသူ ဖြစ်သည်။ ဆေးတက္ကသိုလ်နောက်ဆုံးနှစ် ကျောင်းသားတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့ပုံပန်း သဏ္ဌာန်က အထက်ပါ သူ့စရိုက်များနှင့် ဆက်စပ်မရ၊ အညာမှ ကျေးလက် မူလတန်း ကျောင်းဆရာလေးတစ်ဦး အသွင်သာ ပေါက်နေသူ။ သူ ဆိုသည် မှာ မင်းခိုက်စိုးစန် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၉ဝ နောက်ပိုင်းတွင် စာပေလောက၌ လူတွေ အာရုံစိုက်ခြင်းခံရ သည့် လူငယ်နှစ်ဦး ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်ဟုဆိုလျှင် ထို လူငယ်နှစ်ဦးမှာ တာရာမင်းဝေနှင့် မင်းခိုက်စိုးစန်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကဗျာ ရော ဝတ္ထုပါ ရေးလေ့ရှိသူများ၊ ပြီးတော့ လက်လှမ်းမီရာ နိုင်ငံတကာစာပေ များ၊ စာပေသဘောတရားများကို ဖတ်ရှုလေ့လာခြင်း၌ ဝါသနာတူသူများ၊ ခေတ်တစ်ခေတ်ကို တစ်လမ်းတည်း လျှောက်ခဲ့ကြဖူးသူများ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာစာပေလောက၏ အားနည်းချက်မှာ စာပေ၊ ဝတ္ထု၊ ကဗျာရေးသားနေကြသူများက စာပေသဘောတရားကို လေ့လာလိုက်စား ခြင်းမရှိသောကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် အဆင့်မီတိုးတက်ဖို့ နှောင့် နှေးခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခုခေတ် စာပေရေးသားသူ လူငယ်တချို့က ထိုအားနည်းချက်တို့ကို ပယ်ဖျက်ဖို့ ကြိုးပမ်းနေကြသည်။ ကိုယ်တိုင် ဖတ်ရှုလေ့လာရုံမက၊ အယူ အဆရေးရာဆောင်းပါးများ ရေးသားတင်ပြနိုင်သည်အထိ ခရီးပေါက်နေကြ သည်။ ထိုထဲတွင် မင်းခိုက်စိုးစန်သည် ထိပ်ဆုံးကပါသူဖြစ်သည်။ သူ့ အမည်ရင်းမှာ ကျော်စိုး ဖြစ်သည်။ အသားညိုညိုဖြင့် ပြုံးချိုသောမျက်နှာ ရှိသည်။ အဝတ်အစားသာမက အနေအထိုင်ပါရိုးစင်းသည့် သူ့ကို အမြဲ လိုလို တွေ့ရတတ်သည်က တက်ထရွန်အကျီအဖြူနှင့်သာ ဖြစ်၏။ မျက်မှန် ထူထူအောက်တွင် အကင်းပါးသော မျက်လုံးတစ်စုံ ရှိသည်။ ပင်လယ်ပြင်၏ ပြန့်ပြူးငြိမ်သက်ခြင်းကို ကြည့်၍ ပင်လယ်ပြင်၏ နက်ရှိုင်းခြင်းကို အကဲခတ်ရ ခက်သလိုပင် သူ့ကို သာမန်ကြည့်လျှင် အထင်ကြီးစရာကို အလွယ်တကူ တွေ့နိုင်သောသူမဟုတ်။ သို့သော် သူ့ကလောင်အမည်ကပင် အသိရခက်သော သဘောဆောင်နေတာ သတိထားမိကြမည်ထင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူသည် စာအုပ်များကိုတော့ ထူးထူးခြားခြားပင် တပ်မက်စွဲငြိသူ ဖြစ် ကြောင်း ကျွန်တော် စောစီးစွာကပင် ဂရုပြုမိခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်အိမ်သို့ ဘယ်သူနှင့်ပါလာလာ၊ သူသည် စကားဝိုင်းတွင် ဖင်နွေးအောင်ပင် ထိုင်လေ့ မရှိဘဲ ကျွန်တော့်စာအုပ်စင်များသို့သွားကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖင်ထိုင်ချ ရင်း သူနှစ်သက်ရာစာအုပ်များကို တစ်အုပ်ပြီးတစ်အုပ် ဆွဲယူကြည့်၍ ခေါင်း မဖော်ဘဲ မြည်းနေတတ်သူ ဖြစ်သည်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သွားရန် အားလုံး ထကြသောအခါကျမှ သူ့ကို စာအုပ်စင်ရှေ့က မနည်းခေါ်ယူရလေ့ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ကို ထူးထူးခြားခြား ဂါရဝတရားရှိသူ၊ ကျေးဇူးသိသူအဖြစ်လည်း မဟေသီမဂ္ဂဇင်းအင်တာဗျူးတွင် တွေ့ရပြန်ပါသည်။ သူ စာပေလောက ဝင်ခွင့်ရဖို့အတွက် ရှေးဦးစွာ လမ်းခင်းပေးခဲ့သောသူများ၏ ကျေးဇူးကို မထိမ် မချန် မမေ့မလျော့၊ ထုတ်ဖော်ပြောတာ ဖတ်လိုက်ရသည်။ ဒါကြောင့်ပင် တခြားသူများအပေါ် စေတနာထားတာ အင်မတန်တွေ့ရခဲသော ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း မြတ်သစ်ကြီးကပင်လျှင် သူ့အပေါ် ဂရုတစိုက် စေတနာထားတာ တွေ့ရတော့ ကျွန်တော် မအံ့ဩလှတော့ပေ။ (သူ့အင်တာဗျူးတွင် ဦးလေးစိန်သန်းဟု ဂုဏ်ဖော်ပြောခဲ့ပါသည်။) နောက် ... သူက အဘ ဟု ညွှန်းဆိုသော ဆရာဇော်ဇော်အောင်၊ နောက် သရဖူက ကိုငြိမ်းအေး၊ သူ့ကိုဝိုင်းဝန်းသူတွေက သူ့အပေါ် စေတနာထား စောင့်ရှောက်ရုံသာ တတ်နိုင် ပါသည်။ တကယ့် မင်းခိုက်စိုးစန်ဖြစ်အောင် ထူထောင်ခဲ့သည်ကတော့ သူ ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(B)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခေတ်တစ်ခေတ်ကစ၍ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်သည် ကျောင်းသားစာပေ သမားများ၏ စုစည်းလှုပ်ရှားရာ မှတ်တိုင်များ ဖြစ်ခဲ့သည်။ (၇ဝ) ခုနှစ် တစ်ဝိုက်တွင် လှုပ်ရှားခဲ့ကြသော ကိုငြိမ်းကျော်၊ အညာတမာ၊ ပိတောက် (ကလော)၊ မောင်ညီလတ်(သံလျက်စွန်း)၊ မောင်နံ့သာ၊ အောင်သာ စသူ တို့မှာ ယခု မရှိကြတော့။ ကွယ်လွန်ခဲ့ကြပြီ။ ဇော်ဇော်အောင်၊ မောင်ပန်း မွှေး(ထိုစဉ်က ဆရာများ)နှင့် မြတ်သစ်၊ မောင်သာနိုး၊ အောင်ပြည့်၊ မောင်မင်းယာဆိုသူတွေ ရှိသေးသော်လည်း တချို့က စာပေလောကနှင့် ကင်းကွာနေကြပြီ။ နောက်တော့ နေဦးတို့၊ ကိုသက်တို့အုပ်စု(စာရေးဆရာ များဖြစ်သော မောင်နေဝင်းနှင့် ခင်မောင်ထွေး(ပျဉ်းမနား)တို့၏ သားများ ဖြစ်သည်။ သူတို့ထဲမှာ ကိုကိုထူးမှာ နောက်ပိုင်း ဒဂုန်မဂ္ဂဇင်းကို တာဝန်ခံ ထုတ်ဝေသူ ဖြစ်လာခဲ့၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မောင်ပြည့်မင်း၊ ရာမ(ဘူမိ)၊ ရွှေမင်းသိမ်း၊ ကျော်ဝင်းမောင်တို့အုပ်စု၊ နောက်တော့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ကျော်လောက် စာပေလှုပ်ရှားမှုတွေ ရပ်တန့်ငြိမ်သက်ခဲ့၏။ ၁၉၉၀ ခုနှစ် နောက်ပိုင်းမှာတော့ အင်နှင့်အားနှင့် ပြန်လည်ပေါ်ထွန်းလာကြပြန်သည်။ မီးပုံထဲမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်လာသော ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင်လိုပင်၊ သူတို့ ထုတ်ဝေလိုက်သော ကဗျာစာအုပ်ငယ်များမှာ တက္ကသိုလ်ပရိဝုဏ်များကိုကျော်ကာ ပြင်ပကမ္ဘာထိ ရိုက်ခတ်ခဲ့သည်။ အုပ်စုများစွာရှိသည့်အထဲတွင် ရာစုသစ်မြစ်ကျဉ်းသည် ခြေလှမ်းအသွက်ဆုံး၊ စုစည်းမှုအကောင်းဆုံးဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူတို့ထုတ်ဝေသော စာအုပ်ထဲတွင် မြန်မာပြည်အရပ်ရပ်ရှိ တက္ကသိုလ်ပေါင်းစုံမှ စာရေးသူတွေ တော်တော်စုံလင်စွာ ပါလေ့ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် မဂ္ဂဇင်းများတွင် ထင်ပေါ်မလာခင်ကတည်းက ခိုင်မာသော ခြေလှမ်းများချကာ သူလျှောက်ရမည့်လမ်းကို ရဲဝံ့စွာ ရွေးချယ်ပြီးခဲ့သူဟု ကျွန်တော် မြင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီကောင်လေးကို မြန်မာကောလင်းဝီလ်ဆင် ဖြစ်သွားမှာ စိုးတယ်” ဟု မကြာသေးမီက ကိုမြတ်သစ် ပြောခဲ့ပါသည်။ Outsider စာအုပ်ကို - ရေးသည့် ကောလင်းဝီလ်ဆင် ကမ္ဘာကျော်သွားစဉ်က ယခု မင်းခိုက်စိုးစန် တို့လို အသက်(၂၅)နှစ်သားခန့်တွင် ဖြစ်ပါသည်။ ကိုမြတ်သစ်၏ စေတနာ မှာ စာပေသီအိုရီတွေ ကြားထဲမှာသာ နစ်မြုပ်သွားပြီး ကိုယ်ပိုင်ဖန်တီးသော အနုပညာဘက်မှာ အားလျော့သွားမှာစိုးသည့် သဘောသာ ဖြစ်ပါသည်။ (ကောလင်းဝီလ်ဆင်သည် အယူအဆရေးရာစာအုပ်များတွင် အောင်မြင် သလောက် ကိုယ်ပိုင်ဝတ္ထုများ၌ မစုံသူဖြစ်လေသည်။) ကျွန်တော်တို့က ကျွန်တော်တို့နှင့်ခင်သော လူငယ်များကို ရွှေသာ ဖြစ်ကြစေချင်ပါသည်။ မှတ်ကျောက် မဖြစ်ကြစေချင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် ကိုယ်ထိုက်တို့အဖွဲ့ က သူ့ဝတ္ထုတိုများကို ပေါင်းချုပ်ထုတ် ဝေမည်ဟု စုစည်းလိုက်သောအခါ အတော်အတန် အရေအတွက်ရှိသော ဝတ္ထုများ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် အနုပညာဖန်တီးမှုဘက်၌လည်း သူ အား မလျော့ကြောင်း တွေ့ကာ ဖြေသိမ့်မိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုဝတ္ထုတိုများတွင် သူကိုယ်တိုင်ရေးစဉ်က ကြိုက်သော်လည်း ယခု အခါ ကျေနပ်မှုမရှိသော ဝတ္ထုတိုများလည်း ပါကောင်းပါနိုင်ပေမည်။ (ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင်ပင် ကိုယ်ရေးသော ဝတ္ထု၊ ကဗျာများကို စုစည်း ထုတ်ဝေရန် စီစဉ်သောအခါ ထို ဘဝင်မကျမှုမျိုးဖြင့် ကြုံလေ့ရှိ၏။) နှစ်ခြိုက်မြဲ၊ တန်ဖိုးထားမပျက်သော ဝတ္ထုတိုများလည်း ပါကောင်းပါနိုင် ပေမည်။ ကျွန်တော့်အကြိုက် မကြိုက်ကို မပြောမီ သူ့ဝတ္ထုတိုများနှင့် ပတ်သက်၍ ကျိန်းသေ ပြောနိုင်တာတစ်ခု ရှိပါသည်။ ယင်းမှာ သူ့ ဝတ္ထုတိုများသည် အစဉ်အလာဝတ္ထုတိုများနှင့် ခပ်ရဲရဲ လမ်းခွဲထွက်ကာ ဆန်းသစ်သောအတွေးများဖြင့် ပွင့်လက်လျက်ရှိသည်ဆိုသော အချက်ပင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(C)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသမိုင်းဆိုသော ဝေါဟာရကို လတ်တလောအသုံးပြုရန် အတန်ငယ် ကြီးကျယ်နေပါလိမ့်မည်။ သို့သော် ခေတ်ဆိုသော စကားလုံးများ၊ ဆက်စပ်ထူထဲမှု ရှည်လျားသည်ဟု မထင်ရသေးမီ ကာလမှာပင် လူမှုဆက်ဆံရေး အသစ်များ၊ စီးပွားရေး၊ နိုင်ငံရေးအသစ်များ၊ ယဉ်ကျေးမှုအသစ်များ၊ အတွေးအခေါ်နှင့် အနုပညာအသစ်များ၊ မျက်ဝါးထင်ထင် ဆင့်ကဲဖြစ်ပေါ် နေသည်ကို ငြင်းမရ။ (သို့သော် မျက်စိမှိတ် ငြင်းပယ်နေသူများလည်း ရှိနေပါသည်။)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခုအခါ မော်ဒန်နှင့် ပို့စ်မော်ဒန်စာပေကို တာဝန်ကိုယ်စီဖြင့် အကြောက် အကန်ပြု စတင်ပုတ်ခတ်မှုတွေရှိနေရာ မင်းခိုက်စိုးစန်သည် ပစ်မှတ်ကောင်း တစ်ခုဖြစ်နေသည်ကို ဂုဏ်ယူစွာ တွေ့နေရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်သည် အဟောင်းနှင့် အသစ်၏ ပဋိပက္ခကို မယုံကြည် ပါ။ ကျွန်တော့်တွင် ကျွန်တော်ယုံကြည်ရာ(အသစ်)ကို တည်ဆောက်ရန် ကိစ္စသာရှိ၍ အဟောင်းနှင့်လည်း ရန်ဖြစ်ရန်ရှိသည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မယူဆခဲ့ပါ။ ငြိမ်းခါနီး ကောက်ရိုးမီးတောက်ဖြင့် သံရည်ကျိုရန် ကြိုးစား နေသူများကို တရားပြရန်လည်း စိတ်မဝင်စားပါ။ တဏှာ၊ မာန၊ ဒိဋ္ဌိ၊ အဝိဇ္ဇာ ကိုယ့်လမ်းကိုယ် သွားကြရပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညီငယ် မင်းခိုက်စိုးစန်သည် ကိုယ့်လမ်းကိုယ်ရွေးကာ ပြတ်သားရဲဝံ့စွာ လျှောက်ခဲ့ပြီဟု တစ်ထစ်ချ ယူဆပါသည်။ အချိန်တိုတိုအတွင်း ခရီးတွင် သင့်သလောက် တွင်ခဲ့သည်ဟုလည်း ထင်မြင်ပါသည်။ ရှေ့ဆက်ရမည့် သူ့စာပေမရီးကား ခက်ခဲကောင်း ခက်ခဲ၊ ကြမ်းတမ်းကောင်း ကြမ်းတမ်းနိုင် ပါသည်။ သို့သော် ထိုခရီးကို ကောင်းစွာ ကျော်လွှားနိုင်သော ဇွဲ၊ လုံ့လ၊ ဉာဏ်ရည်တွေ သူ့တွင် အပြည့်ရှိနေသည်ဟု သံသယမရှိ။ ကျွန်တော် ယုံကြည်နေသဖြင့် သူ့အတွက် စိုးစဉ်းမျှ ပူပန်မှုမရှိကြောင်း နောက်ဆုံး ပြောကြားလိုပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003eချစ်ခင်လေးစားလျက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003eသစ္စာနီ\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003e(ဇန်နဝါရီ၊ ၁၉၉၈)\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562333364373,"sku":"","price":4050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45562333397141,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c6b34b09-5da7-4dee-aedf-1cbb91b7cecb.jpg?v=1730245652"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-ကော်ဖီည","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - ကော်ဖီည","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း ၁\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်ရဲ့ လူငယ်ပီပီ ခံစားချက်တွေဟာ ကြယ်ပျံတွေ ကြွေသလို မျိုးပဲ။ အရှိန်အဟုန် ပြင်းထန်သလောက် ခဏကလေးပဲ အလင်းရောင် တောက်ပသွားတတ်တာ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ခုခုကို ကြိုက်မိပြီဆိုရင် လိုချင်လိုက်တာ အရူးအမူး တပ်မက် လောင်ကျွမ်းလို့။ ရပြီဆိုရင်လည်း သုံးလေးရက်လောက်တော့ မအိပ်နိုင် မစားနိုင် ကြည့်လို့မဝ တသသ ရင်ခုန်တတ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါပေမဲ့ သိပ်မကြာပါဘူး။ ရိုးသွားတယ်။ ငြီးငွေ့သွားတယ်။ လှည့်ကို မကြည့်ချင်တော့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ဟာ သိပ်ပြီးတော့များ ကလေးဆန်နေသလား။ ကျွန်တော့်ကိုယ် ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်ဘူး။ ကြယ်ပျံတွေကတော့ တဖွဲဖွဲကြွေပြီးရင်း ကြွေနေတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်မှာ ကြောင်အဝါလေးတစ်ကောင် အိပ် ငိုက်နေသည်။ ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော နေ့လယ်ခင်းတစ်ခု ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဇက်ကတော့ နံရံကိုမှီကာ ခြေဆင်းထိုင်ရင်း သူ့ကိုယ်သူ အေးအေး ဆေးဆေး ငြီးငွေ့ နေပစ်လိုက်သည်။ ဒီလောက် ထုံထုံထိုင်းထိုင်းဖြစ်နေတဲ့ လောကမှိုင်းမှိုင်းကြီးဆီကနေ ဘာတွေများထပ်ပြီး မျှော်လင့်နေရဦးမှာလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူကတော့ ဘာကိုမှ အားကြိုးမာန်တက် မလုပ်ချင်ပါ။ ဘာကိုမှ လည်း မပိုင်ဆိုင်ချင်၊ ဘာကိုမှလည်း အနိုင်မယူချင်ပါ။ ရွှေရောင် ငွေရောင် ပြောင်လက်နေသော သရဖူတွေကိုလည်း ဆောင်းချင်စိတ်မရှိပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(သရဖူဆိုသည်မှာ ကလေးတွေ ကစားဖို့လောက်သာ အသုံးဝင်သော အရာဖြစ်သည်ဟု သူက ရိုးရိုးလေးပင် ခံယူထား၏)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်းတံခါးကို “ကျီ” ခနဲ မြည်အောင် တွန်းဖွင့်သံကြားရ၏။ သူ့ ဦးလေးဖြစ်သူ ဦးစောဝေ ဝင်လာမှန်းသိသော်လည်း (မော့ကြည့်ရမှာ ပျင်း သောကြောင့်) သူ မော့မကြည့် ဖြစ်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟေ့ကောင် ဇက်၊ ကြမ်းပေါ်ထိုင်ပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ထိုင်ချင်ရင် လည်း ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်တာမဟုတ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကုလားထိုင်လို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ပစ္စည်းပေါ်ထိုင်ရမှာ ပျင်းလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့စကားကြောင့် ဦးစောဝေ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်မိ၏။ ဦးစောဝေက တူဖြစ်သူ ကို “ဒီကောင်ရူးနေပြီလားမသိဘူး” ဟူသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်လိုက်ရင်း...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟေ့ကောင် ဇက်၊ အူကြောင်ကြောင်စကားတွေ လျှောက်မပြောနဲ့ ကွာ၊ ငါက နဂိုကတည်းကမှ သိပ်ပြီး ဦးနှောက်အစားခံနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူလိုငါလို ရိုးရိုးတန်းတန်း တွေးစမ်းပါကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်တော်တွေးတာ ရိုးရိုးလေးပါ၊ ဦးလေးတို့က သတ်မှတ်ချက်တွေ၊ ပုံသေနည်းတွေနဲ့ နေထိုင်နေကြလို့ ခက်နေတာ။ အရှေ့အရပ်ကို ဘယ်သူ က အရှေ့” လို့ နာမည်ပေးခဲ့တာလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ အနောက်အရပ်ကို “အနောက်” လို့ ခေါ်တာလဲ၊ ဘာလဲ နောက်တီးနောက်တောက်လုပ်တဲ့ လူတွေနေတဲ့အရပ်မို့လို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တော်စမ်းပါ ဇက်ရာ၊ လျှောက်ပြောမနေနဲ့၊ အစတုန်းကတော့ မင်းပဲ အဲဒီကုလားထိုင်ကို ကြိုက်လှချည်ရဲ့ ဆိုပြီးတော့.\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးစောဝေက နှာခေါင်းကို ရှုံးပြီးတော့ ပုပ်သိုးသိုးလေသံဖြင့် ပြော သောကြောင့် ဇက်ရယ်နေလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတကယ်ပင် လွန်ခဲ့သည့် တစ်လလောက်တုန်းက (ယခု သူ့အခန်းထဲ တွင်ရှိသော) ထိုကုလားထိုင် ပုံစံမျိုးကိုမရလျှင် သူ လဲသေရတော့မလောက် နှစ်သက်ခဲ့ဖူးသည်။ အဲဒီကုလားထိုင်ပုံစံကို မဂ္ဂဇင်း၏ အနုပညာကဏ္ဍ စာမျက်နှာတစ်ခုတွင် သူစမြင်ဖူးခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြင်မြင်ချင်းမှာပင် သူအရူးအမူး ကြိုက်သွားပြီး အသိမိတ်ဆွေ လက် သမားဆရာ တစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြကာ ထိုပုံစံအတိုင်း တစ်ထပ်တည်း တူအောင်လုပ်ခိုင်းသည်။ စိတ်တိုင်းမကျမချင်း ဖျက်လိုက်၊ ပြန်ပြင်လိုက်နှင့် ကုလားထိုင် ဆယ့်နှစ်လုံးစာလောက် ကုန်ပြီးခါမှ သူလိုချင်သောပုံစံကို ရတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထုံးစံအတိုင်း ရခါစမှာတော့ ထမင်းစားလည်း ထိုကုလားထိုင်ပေါ် မှာထိုင်၊ စာဖတ်လည်း ထိုကုလားထိုင်ပေါ်မှာထိုင်လျက် ကစားစရာ အသစ် ရသော ကလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့ဖူး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခုတော့လည်း အဲဒီရူးသွပ်စွဲလမ်းမှုတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ မသိ တော့။ ထုံးစံအတိုင်း အရာရာကို ငြီးငွေ့မြဲငြီးငွေ့နေပြန်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရံဖန်ရံခါ ကွန်ပျူတာရှေ့မှာ ထိုင်လျက် internet ထဲမှ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်နှင့် စကားပြောလျက်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရံဖန်ရံခါ ကက်ဆက်ကို(တကယ်နားမထောင်ဘဲ) အသံကုန်ဖွင့်ထား လျက်... | ရံဖန်ရံခါ လက်ချောင်းကလေးများ၏ ထိပ်ဖျားအချင်းချင်း ငြိမ်သက် စွာ ထိထားရင်း ပြတင်းမှန်ချပ်ပေါ်ကျနေသော နေရောင်ခြည်ကို ငေးကြည့် တိတ်ဆိတ်လျက်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရံဖန်ရံခါ (အိမ်မက်မက်လေ့မရှိဘဲ) အိပ်စက်လျက် ဘဝကို ခြေသံ မကြားရအောင် သူ တိုးတိုးလေး ဖြတ်လျှောက်နေဖြစ်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e*          *          *\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562331594901,"sku":"","price":6650.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45562331627669,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c24e8433-f94b-43a1-9181-eceefdbedd32.jpg?v=1730245668"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-ချစ်သူဖတ်ဖို့အိပ်မက်များ","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - ချစ်သူဖတ်ဖို့အိပ်မက်များ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eBlowing kisses in the wind \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eGivin' you love that you haven't been given \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eI crossed my heart and hoped to die \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eI'm only wishing you'd love me like I.\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eMy blowing kisses in the wind \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003ewaiting.... \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eWaiting for your love.\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003eAbdul, P\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eချစ်သူဖတ်ဖို့ အိပ်မက်များ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေထဲမှာ တိုက်ခတ်လာတဲ့ အနမ်းတွေဟာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘယ်သူကမှ မပေးခဲ့ဖူးတဲ့ အချစ်မျိုး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းကို နှင်းအပ်တယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငါ့ နှလုံးသားကို ကားစင်တင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသေချင်တဲ့စိတ်နဲ့ မျှော်လင့်ခဲ့ရ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငါ ချစ်သလို...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်း ငါ့ကို ချစ်ပါစေဆိုတဲ့ တစ်ခုပဲ တောင့်တတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေထဲမှာ တိုက်ခတ်လာတဲ့ ငါ့ အနမ်းတွေလေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစောင့်နေတယ်....\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းရဲ့ အချစ်ကို မျှော်လင့် စောင့်စားနေပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eTime over time \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eYour heart's growing cold\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eIf you don't believe in believing in my love, \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eThen how could true \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eLove ever be so \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eAnd all I want is \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eTo get through.\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003eAbdul, P\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eချစ်သူဖတ်ဖို့ အိပ်မက်များ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအချိန်တွေသာ ကုန်သွားတယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းနှလုံးသားကတော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်စထက် တစ်စသာ အေးစက်လာခဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ကိုယ့်အချစ်ကို) ယုံကြည်ခြင်းမှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်း မယုံကြည်တတ်ခဲ့ရင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအချစ်စစ်ဆိုတာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘယ်မှာလာပြီး ရှိနိုင်တော့မှာလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ် လိုချင်တာ (မင်းရဲ့)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဆုံးသတ် (အဖြေ) ပါပဲကွယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eOne's ring is your finger \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003ebut my heart is in your hand\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eDon't worry \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eI ain't gonna call you or hear you say my name\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eA door slams \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eIt's just the wind blowing through the secrets \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eThat we keep\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eAnd if you see me on the street \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eDon't wave just walk away.\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eချစ်သူဖတ်ဖို့ အိပ်မက်များ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတခြားသူ တစ်ယောက်ရဲ့ ထိမ်းမြားလက်စွပ်ဟာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းလက်ချောင်းမှာ ဝတ်လို့ပေါ့...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းရဲ့ လက်တွေထဲမှာတော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငါ့နှလုံးသား ရှိနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမစိုးရိမ်ပါနဲ့ကွယ်..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငါ့မှာ မင်းကို ခေါ်စရာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကြောင်းမရှိတော့သလို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငါ့နာမည်ကို မင်းခေါ်ရင်လည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြားတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတံခါးတစ်ချပ် ဆောင့်ပိတ်လိုက်သံ ကျယ်လောင်သွား၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတို့နှစ်ဦးသား ထိန်းသိမ်းထားရမယ့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလျှို့ဝှက်ချက်တွေကြား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေတစ်ချက် ဖြတ်တိုက်သွားရုံလေးပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းမှာတွေ့ရင် နှုတ်မဆက်ပါနဲ့ ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(သည်အတိုင်းပဲ) ဆက်လျှောက်သွားလိုက်ပါကွယ်။ ။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":46941402169493,"sku":null,"price":4750.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":46941402202261,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_82bcde20-ae61-4e4d-9ba6-d8e95acb681d.jpg?v=1730245687"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-ချစ်သူရဲ့ပါးတစ်ဖက်ကိုခိုး၀ှက်သွားတဲ့တစ္ဆေ","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - ချစ်သူရဲ့ပါးတစ်ဖက်ကိုခိုး၀ှက်သွားတဲ့တစ္ဆေ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူမသည် ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် မိုက်မှောင် နက်ရှိုင်းသည့် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ရင်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဟု ကျွန်တော်ထင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါ တစ်ခါ ဘာမှအရေးမကြီးသော ကိစ္စ အသေးအဖွဲလေး များနှင့် ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော်နှင့် သူမကြားတွင် ပြဿနာဖြစ်ရတိုင်း ကျွန်တော့်သံသယသည် ပိုပြီး ခိုင်မာလာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းစိတ်ကို ဘယ်လိုအိပ်မက်ဆိုးတွေက ဖုံးလွှမ်းအုပ်မိုးထား သလဲ ...၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ပြောပြစမ်းပါ ကောင်မလေးရယ် ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမေ့ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဝါကျတစ်ကြောင်းကို ရွတ်ပြရဦးမည်။ သူမသည် အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံးတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e*\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘွဲ့နှင်းသဘင်လမ်းမနှင့် စီးပွားရေးတက္ကသိုလ်ထဲသို့ အဝင်လမ်း တို့ဆုံရာနေရာ အရောက်တွင် သူမနှင့် ကျွန်တော် ပြဿနာတစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ရဦးတော့မည် ဟူသည့် အတွေးက အလိုလို ပေါ်လာ၏။ (ဘာကြောင့် အဲသည်လိုခံစားရမှန်းတော့ ကျွန်တော့်ဘာသာ ကျွန်တော်လည်း မသိပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရေး (Ray). . . ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ၊ အဓိပတိလမ်းဘက်က ထွက်မလား၊ ဒီဘက်ကပဲထွက်ပြီး လှည်းတန်းကို ကားပြန်စီးမှာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူမက ကျွန်တော့်ဘက် ဆတ်ခနဲလှည့်ကြည့်၏။ ဘုရားရေ.. မင်းဆီက ဘယ်လို ကိုးရိုးကားယား တုံ့ပြန်စကားမျိုး ကြားရဦးမှာလဲကွယ်။ (လမ်းဆုံလမ်းခွတစ်ခုကို ရောက်တိုင်း ကျွန်တော် ရွေးချယ်သည့်လမ်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ကို သူမက တမင် ရွေးချယ်တတ်သည်။ ဘယ်တုန်းကမှ လည်း သူမကို နိုင်အောင် ကျွန်တော် မငြင်းခုံနိုင်ခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်း တွင် သူမ အဆုံးအဖြတ်ကိုသာ နားထောင်တတ်ရန် ကျွန်တော် ကျင့်သား ရလာခဲ့၏။)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်၏ ချစ်လှစွာသော ကောင်စုတ်မလေးသည် တခြားသူ တစ်ယောက်၏အဆုံးအဖြတ်ကိုခံယူဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ နှစ်လိုခဲ့သူ မဟုတ် ပါ။ အဲသည် ကောင်စုတ်မလေးသည် ကိုးလိုးကန့်လန့်နိုင်လှသော နတ် ဒေဝတာတစ်ပါး ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူမက ကျွန်တော့်ကို ဆတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု ပြော ရန် ဟန်ပြင်သည်။ နောက်မှ ...ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကိုငြိမ်းတေဇ မလိုက်ခဲ့နဲ့တော့၊ ကျွန်မ ဒီညနေ လှည်းတန်းဘက် ထွက်ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ တခြားသွားစရာတစ်ခုရှိလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် အံ့သြသွားသည်။ ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး စိတ် ပြောင်းသွားရတာပါလိမ့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရေး (Ray)ဘယ်သွားမလို့လဲ၊ ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသေလိုက်စမ်းကွာ ...ငါဆိုတဲ့ကောင်ကလည်း ဟောဒီလို မိန်းမ တစ်ယောက်ကိုမှ ဘာကြောင့်များ သည်လောက်တောင် ကျိုးနွံနေမိပါလိမ့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနည်းငယ် ဒေါသဖြစ်သွား၏။ “ကိုငြိမ်းတေဇက ... ကျွန်မ သွားချင်တဲ့ဆီ တကယ်လိုက်ပို့ပေးမှာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်း ...တကယ်ပြောတာ၊ လိုက်ပို့မှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟော ...ကြည့်စမ်း၊ ငါ ပျော့ညံ့သွားမိပြန်ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောင်တကင်းမဲ့စွာဖြင့် ကျွန်တော်က ထပ်ပြောလိုက်မိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပြောလေ ... ရေး (Ray) ဘယ်သွားချင်လို့လဲ” “ငရဲပြည်ကို သွားချင်တယ် ... လိုက်ပို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e*\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြည့်စမ်း၊ အဲသည် ကောင်မလေးကို ဘောလုံးကန်သလို မြေကြီး ပေါ်လှိမ့်လှိမ့်ပြီး ကန်ပစ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ငရဲပြည်ကိုတော့ ငါ လိုက်မပို့နိုင်ဘူး၊ နင့်ဘာသာ နင်ပဲသွား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင်း ...တွေ့လား၊ တကယ်လည်း လိုက်မပို့နိုင်ဘဲနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိ၊ စိတ်တင်းကျပ်စွာဖြင့် ခဏမျှ ငိုင်နေမိ၏။ သူမက ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကဲ ...ကိုငြိမ်းတေဇ ... နေခဲ့တော့နော်၊ ကျွန်မ သွားမယ်။ မနက်ဖြန်ကျမှ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နေဦး ...ဘယ်နေရာကိုသွားမှာလဲဆိုတာ ကိုယ့်ကို အရင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဪ ...ခက်နေပါပြီ၊ ရှင့်ကို တမင်မသိစေချင်လို့ ထားရစ်ခဲ့ တာပေါ့၊ ဒါလောက်လေးတောင်မှ သဘောမပေါက်ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူမ၏ အကြည့်နှင့်လေသံက နတ်ဆိုးတစ်ပါး၏အစွယ်တွေလို မာကျောချွန်မြည့်နေမှန်း ကျွန်တော် သတိပြုလိုက်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်း ... ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို မသိစေချင်ရတာ လဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ များလွန်းနေရတာလဲ ကောင်မလေး ရယ် ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှည်သွယ်ချွန်မြသော ဝါးရွက်စိမ်းစိမ်းတွေ၊ အဝါရောင်ပန်းပွင့် တွေ ကြွေကျနေသည့် ဘွဲ့နှင်းသဘင်လမ်းကလေးအတိုင်း သူမ ကျောခိုင်း ထွက်ခွာသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနာကျင်နေသော ပဟေဠိပုစ္ဆာများနှင့်အတူ ကျွန်တော်တစ်ယောက် တည်းသာ ရပ်တန့်ကျန်ရစ်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေရောင်ညနေခင်းတစ်ခု ပြိုလဲကျလာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူမ၏နောက်ကျောကို ကျွန်တော် ကြည့်နေဖြစ်ဆဲ ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဆည်းဆာထဲတွင် သူမ၏အရိပ်က ရှည်လျားလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cul\u003e\n\u003cli\u003e• • • • • •\u003c\/li\u003e\n\u003c\/ul\u003e\n\u003cp\u003eသော် ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေရောင်ကို မျက်နှာမူလိုက်ရင် အရိပ်ဆိုတာ နောက်မှာ ကျန်နေ ရစ်ခဲ့ရတာပဲ မဟုတ်လား ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်မလေးရေ ... မင်းရဲ့ အရိပ်တွေနဲ့ အတူ ကိုယ့်ကို မင်း နောက်မှာ ထားရစ်ခဲ့ပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူမနှင့် ကျွန်တော် စတင်ဆုံဆည်းသည့် ညနေကလည်း ဟော သည်လမ်းကလေးပေါ်က ညနေဖြစ်သည်။ အရိပ်တွေကလည်း ယခုလိုပင် အသုဘအလောင်းကောင်တွေဆန်ဆန် ရှည်လျားအေးစက်စွာ လဲလျောင်း နေကြပြီး ဝါးရွက်စိမ်းစိမ်းတွေ၊ အဝါရောင်ပန်းပွင့်တွေကလည်း အခုလိုပင် ကြွေကျနေခဲ့ကြသည့် ညနေခင်းဖြစ်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562329661589,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45562329694357,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d5f0b896-65a6-4468-8407-a97e812d5f5a.jpg?v=1730245700"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-ဂျစ်ပစီတစ်ယောက်ရဲ့ရင်ကွဲပက်လက်လမ်းဆုံ","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - ဂျစ်ပစီတစ်ယောက်ရဲ့ရင်ကွဲပက်လက်လမ်းဆုံ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပိုင်း - ၁\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလမ်းပေါ်မှာ လူတွေတွေ့တိုင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလိုက်ပြီး မေးကြည့်ရဦးမယ် ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ချစ်တယ်ဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသတ်သေတဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနည်းတစ်မျိုးလား .... လို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်မလေးရယ် ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါဟာ “တေလေပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖျားနာမှုကိုမှ တွယ်တာတတ်သူတစ်ယောက်ပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသန့်စင်ချင်လို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအလင်းထဲမှာ ငါ လမ်းလျှောက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပြစ်က လွတ်ဖို့အတွက်တော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ ဒူးထောက်လိမ့်မယ် မဟုတ်ပေဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမင်းအတွက်တော့ ငါဟာ ... ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါပေမဲ့ ... အဲဒီ “ဘာမှ မဟုတ်ဘူး”ကိုပဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ သေသေချာချာ သိမ်းဆည်းထားတယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမင်းကို သတိရတဲ့အခါ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e မကြာ ... မကြာ ... ထုတ် ... ထုတ်ကြည့်ချင်လို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ့ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ပြဿနာကောင်”လို့ မပြောပါနဲ့ ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖြစ်သမျှတွေအားလုံးအတွက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ငါ့မှာ ဆင်ခြေဆင်လက်တွေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလုံလုံလောက်လောက် ရှိနေတတ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(လောကကြီးကို ပခုံးတစ်ချက်တွန့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်ရဲ့)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ဘတ်ဟာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဆင်မပြေမှုများများ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအလွမ်းခါးနည်းနည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအစွဲအလမ်းကြီးတတ်တဲ့ အိပ်မက်တချို့တလေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမခံချင်စိတ်တွေ ပေပွ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူငယ်ပီသတဲ့ ဘဝင်တစ်မျိုး ခပ်ထွေထွေနဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ နေပျော်အောင် နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါဟာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရင်ခုန်နေတဲ့ သံဆူးကြိုးတစ်ချောင်းပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ့ရှေ့ တိုးဝင်လာတဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်မလေးတွေအားလုံးကို ငြိပစ်လိုက်ဖို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟောဒီသံဆူးကြိုးက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဆင်သင့် စောင့်နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကဲ .. ဘယ်လောက်ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုလဲကွယ် ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘာရယ် မဟုတ်ပါဘူး (ငါကတော့ နောက်တာပါ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါဆိုတဲ့ တေလေက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိန်းမတွေကို ချစ်ရတာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂျင်းဘောင်းဘီ ဝတ်ရတာလောက်တောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသက်သောင့်သက်သာ မရှိဘူးလို့ ထင်တဲ့ကောင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ့ကို နားလည်တယ်လို့ ထင်တဲ့သူတွေအားလုံးကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါရယ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအသုဘချပြီးစ အိမ်လို ... ငြိမ်ဆိတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟောဒီမှာ ... တေလေတစ်ယောက်ပေါ့ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့ပါးစပ်ကို တင်းတင်းပိတ်ပြီး (လောကကြီးကို) ပြုံးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ့ကို ဘယ်သူမှ နားမလည်ကြပါဘူး ....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ့ကို ဘယ်သူမှ နားမလည်ကြပါဘူး ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ့ကို ဘယ်သူမှ နားမလည်ကြပါဘူး ...။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562327105685,"sku":"","price":5400.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45562327138453,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c561c453-b70d-4b21-bcef-80c7bd41d604.jpg?v=1730245719"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-ငှက်ကလေးရဲ့သက်တော်စေောင့်","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - ငှက်ကလေးရဲ့သက်တော်စေောင့်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရထားက သူ့ကို ထားရစ်ခဲ့ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့ငယ်ကလေးတစ်မြို့၏ ဘူတာရုံကုပ်ကုပ်ကလေးထဲတွင် သူ တစ်ယောက်တည်း မတ်တတ်ရပ်လျက် ကျန်ရစ်၏။ တစ်စထက်တစ်စ သူ့ထံမှ ရွေ့ လျား ဝေးကွာစပြုနေသော ရထား၏ သံမဏိ ကိုယ်ထည်ကြီးလျှောတိုက်သွားပုံသည် ပြေပြေပြစ်ပြစ် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။ တကယ်တော့ သက်သောင့်သက်သာရှိစွာ မနေထိုင်တတ်ခဲ့သူမှာ သူသာလျှင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငါတစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်ခဲ့ပြီဟူသော အတွေးသည်ပင် ရထားလို အဆမတန် ရှည်လျားလွန်းနေသည်ဟု အောက်မေ့စေ၏။ သူ့မှာ တစ်ခုခုလုပ်စရာရှိနေသော်လည်း ဘာတစ်ခုမှ လုပ်စရာမရှိသလို ထင်ချင်ချင် ဖြစ်နေသည်။ ဘဝဆိုတာ ဒါပဲလား။ တစ်ခုခု လုပ်စရာရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာ တစ်ခုမှ လုပ်စရာမရှိဘူးလို့ အောက်မေ့ပစ်လိုက်ချင်ရင်လည်း ဖြစ်တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ကိုယ်သူ ဘာအတွက်မှ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဟု ခံစားရ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e*            *            *\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းခိုက်စိုးစန် ဘူတာရုံ အုတ်ကြွပ်ခေါင်မိုး နီနီအစပ်တွင် ငှက်ကလေးနှစ်ကောင် နားနေသည်ကို မြင်ရ၏။ ရေနံချေးရောင် ညိုမှိုင်းနေသော ဘူတာရုံပုပု ကလေး၏ အသွင်အပြင်သည် စိန်ပန်းပင်ပေါက်ကလေးများ၊ စက္ကူပန်းရုံ ကလေးများ အကြားတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို လျှို့ဝှက်ထားသည့်ပုံ ပေါက်နေ လေသည်။ မြက်ခင်းစိမ်းကလေးပေါ်တွင် အနီရောင်၊ အဝါရောင် စိန်ပန်း ပွင့်တွေ ပြန့်ကျဲနေကြသည်။ ပန်းနုရောင် စက္ကူပန်းခြောက်ခြောက်များကို လည်း အဆုပ်လိုက် အထွေးလိုက် တွေ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘူတာရုံအစပ် မြေနီလမ်းကလေးအတိုင်း သူ ဆင်းလာခဲ့သည်။ မြို့ထဲသို့ဝင်ရန် တစ်ခုခုတော့ စီးရပေလိမ့်မည်။ မြင်းလှည်းဖြစ်ဖြစ်၊ ဆိုက်ကား ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့ဟု သူ စိတ်ကူးလိုက်၏။ ဘယ်လောက်ဝေးဝေး သွားရသည်ကို သူမသိသေး။ သည်မြို့ကလေးကို သူ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့အဖေကိုသာ သည်မြို့ကလေးမှာ တွေ့လိုက်ရသည်ဟု သတင်းမကြားခဲ့ရလျှင် သူ့တစ်သက်တာအတွင်း သည်မြို့ကလေးနှင့် ပတ် သက်စရာ ဘာအကြောင်းဘာမှ မရှိဟုပင် ပြောရပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်း...အခုတော့ ပတ်သက်လာရပြီပေါ့လေ။ အဖေ့ကြောင့်ဆိုပါ တော့။ အင်း..ဒီလိုလည်း ပြောလို့မရသေး။ အဖေက ငါ့ကို လိုက်ရှာပါ သားရယ်..ဟု မှာခဲ့သည်မဟုတ်၊ သူ့ဘာသာ သူ သွားချင်၍ သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ကလည်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လိုက်ရှာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။ အင်း..ဒါဆို ဒီမြို့ကလေးနဲ့ လာပတ် သက်ရတာ ငါ့ကြောင့်ပဲပေါ့ဟု တွေးလိုက်၏။ ဟင့်အင်း...ဒါလည်း သိပ် မဟုတ်လှသေး။ သူ့စိတ်နှင့် သူ့ကိုယ်သာဆိုလျှင် အဖေ့ကို လိုက်ရှာဖြစ်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာပါသည်။ သွားပါစေပေါ့၊ အဖေ့ဘာသာ အဖေ လွတ်မယ် ကျွတ်မယ် ထင်တဲ့နေရာ သွားစမ်းပါစေ။ အဖေရဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကို အဖေ့ဘာသာ အဖေရှာဖွေပါစေ။ သူ့အနေဖြင့် လိုက်ခေါ်စရာအကြောင်းမရှိ၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် လိုက်အနှောင့်အယှက်ပေးစရာအကြောင်း မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူဆိုသည်မှာ သူ့ကိုယ်သူဖြစ်စေ၊ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကိုဖြစ်စေ လွတ် လပ်စွာ ရွေးချယ်ခွင့် ရှိသင့်သည် မဟုတ်လား။ သူကတော့ ထိုသို့ပင် ခံယူထား၏။ လူ၏ တတ်နိုင်မှုအစွမ်းသည် အကန့်အသတ်ရှိပါသည်။ အများဆုံး တတ်နိုင်လျှင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲယူမည်။ လွယ်တော့ အတော်မလွယ်သောကိစ္စ ဖြစ်၏။ တန်ပြန် ဆန့်ကျင်မှုများ၏ အတိုက်အခိုက် ကို ခံရမည်။ နောက်ပြီး ကိုယ့်လိုပင် လောကကြီးကို မိမိစိတ်ကြိုက် ပြုပြင်ပြောင်းလဲချင်သူများကလည်း ရှိဦးမည်။ ထိုသူတို့၏ စိတ်ကြိုက်နှင့် မိမိ၏ စိတ်ကြိုက် မတိုက်ဆိုင်ဘူးဆိုလျှင် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရဦးမည်။ လောကကြီး ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲယူဖို့ ဆိုသည်မှာ တော်တော် ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ဘဝင် မြင့်တတ်သူများနှင့်သာ သက်ဆိုင်သည့်ကိစ္စ ဖြစ်၏။ လောကကြီးသာ ရွှံ့စေးတုံးတစ်တုံး ဖြစ်မည်ဆိုလျှင် ထိုသူများက လောက်စာလုံး လုံး၍ရောင်းပစ်ကြပေလိမ့်မည်။ နောက် သူတို့အချင်းချင်း အပေးအယူ မတည့် သည့်အခါ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လေးခွကိုယ်စီဖြင့် ပစ်ကြပါစေ ပေါ့။ ဒါပါပဲ။ ထိုသို့ မတတ်နိုင်ဘူးဆိုလျှင် အနည်းဆုံး တတ်နိုင်တာ ကတော့ ဘာကိုမှ ပြောင်းလဲမပစ်ဘဲ နဂိုရှိနေသည့်အထဲမှ ကိုယ်ကြိုက်ရာကို ရွေးချယ်သွားရန် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဖေသည် အများဆုံးကို မတတ်နိုင်ခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် သူ တတ်နိုင် သည့် အနည်းဆုံးကို လုပ်သွားခဲ့သည်။ မိသားစုကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး သူ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကို သူ ရှာရန် ထွက်ခွာသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သွားပါစေ ဘာဖြစ်လဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြဿနာက တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။ အမေ..၊ အမေက သူ့လို သဘောမထားနိုင်။ စင်စစ် အဖေ မရွေးချယ်ချင်သော ပတ်ဝန်းကျင်ဖြစ်အောင် ဖန်တီးသူမှာလည်း အမေ။ အဖေ့ကို ထိုပတ်ဝန်းကျင်ထဲ ပြန်ဆွဲသွင်း ထားရန် သူ့ကို လိုက်ရှာခိုင်းလိုက်သူမှာလည်း အမေပင် ဖြစ်သည်။ အဖေ သည် မီးခြစ်တစ်လုံး မဖြစ်ခဲ့သည်မှာ အတော် ကံကောင်းသည်ဟု သူ ထင်သည်။ မီးခြစ်တစ်လုံးသာဆိုပါက အမေက ခဏခဏ ဓာတ်ဆီဖြည့်ပြီး မီးတောက်အောင် ဖြစ်နေမည်မှာ သေချာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြေနီလမ်းကလေးအဆုံး ကုက္ကိုပင်ရိပ်တွင် ဆိုက်ကားတစ်စီး ရပ် ထားသည်ကို လှမ်းမြင်ရသည်။ သူ ထိုကုက္ကိုပင်ဆီသို့ လျှောက်သွား လိုက်၏။ အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ဆိုက်ကားသမားတစ်ယောက်က.. “ဆိုက်ကားငှားမလား ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု လှမ်းမေး၏။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း မြို့ထဲကို ဘယ် လောက်လဲဟု မေးလိုက်သည်။ ဆိုက်ကားသမားလေးက..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လေးဆယ်တော့ပေးပါ ဆရာ” “မင်းဟာက မများဖူးလားကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘယ်လောက်နီးနီး ဆိုက်ကားပေါ် တက်ထိုင်လိုက်ရုံနဲ့ သုံးဆယ် ယူတာ ဆရာရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘုရားရေ...ဒီကောင့် ထိုင်ခုံမှာ ရွှေတွေများ ချထားသလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအထဲမှ အုန်းဆံမျှင်များ ပေါက်ထွက်နေပြီဖြစ်သော ဆိုက်ကား ကူရှင်ပေါ်သို့ သူ တက်ထိုင်လိုက်သည်။ ကျန်ဆိုက်ကားသမားတစ်ယောက်ကို သူ လှမ်းကြည့်ဖြစ်သေး၏။ ထိုတစ်ယောက်ကတော့ ခရီးသည်မရဘဲ နေရစ် ခဲ့ရတော့မည်ကို တွေးကာ သူ့စိတ်ထဲ အားနာသလို ဖြစ်မိသည်။ ကဲ... ကြည့်စမ်း၊ ဘယ်လောက် ကြောင်လိုက်သလဲလို့။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာမှ အားနာစရာမရှိသည့်ကိစ္စကို ကြံဖန်ပြီး အားနာနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။ အင်းလေ...ငါတစ်ယောက်တည်းက ဆိုက်ကားနှစ်စင်းလုံးကို ငှားစီးလို့ဖြစ်တာမှ မဟုတ်ဘဲ။ တစ်စီးစီးကတော့ ကျန်နေရစ်ခဲ့ရမှာ သေချာ တယ်။ ဘာမှ အားနာနေစရာမလို၊ ကဲ..မေ့လိုက်တော့။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခက်တာက သည်ဘူတာတွင် ဆင်းသော ခရီးသည်က သူတစ် ယောက်တည်း။ ကျန်သော ဆိုက်ကားအဖို့ ခရီးသည်ထပ်ရစရာ မရှိ။ သည်အတိုင်း ထိုင်ခုံဗလာဖြင့် အိမ်ပြန်ရပေလိမ့်မည်။ သူ တွေးရင်း မျက်နှာ ပူသလို ဖြစ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ သော် ဆိုက်ကားနှစ်စီးပေါ်တွင် သူ တစ်ယောက်တည်း ဟိုဘက် ခြေထောက်တစ်ချောင်း၊ သည်ဘက် ခြေထောက်တစ်ချောင်း ကိုးရိုး ကားရား ခွစီးနေပုံကို စိတ်ဖြင့် မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်နှာ ပူချင်စိတ်ပင် ပျောက်သွား၏။ အင်း...ဒီလိုပါပဲလေ၊ တစ်ခါတလေ လောက ကြီးမှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဘယ်လိုမှ ကူညီဖို့ မဖြစ်နိုင်တဲ့ကိစ္စမျိုးတွေ ရှိတတ်တယ် မဟုတ်လား။ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ မျက်နှာလွှဲနေလိုက်ရုံ ရှိတော့တာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူစီးသော ဆိုက်ကားက ထိုကျန်နေရစ်ခဲ့သူအနီးမှ ဖြတ်သွားသော အခါ သူ အလိုလို မျက်နှာလွှဲနေဖြစ်သည်။ သို့သော် အတော်လေးလွန်သွား ပြီးချိန်တွင် သူမနေနိုင်၊ လှည့်ကြည့်မိပြန်၏။ ကျန်နေရစ်ခဲ့သော ဆိုက်ကား ဆရာသည် သူ့ဆိုက်ကားပေါ်တွင် မျက်နှာကို ဝါးဖက် ဦးထုပ်ဖြင့် ဖုံးကာ ငြိမ်းချမ်းစွာ ငိုက်မျဉ်းနေသည်ကို လှမ်းမြင်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းပါသည်။ သူ မရလိုက်သော ခရီးသည်အတွက်လည်း ဘာမှ မကြောင့်ကြ၊ ဝန်တိုနေပုံမပေါ်။ တစ်စုံတစ်ခု၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ခံရဖို့အတွက်လည်း ပူပန် မျှော်လင့်နေပုံမရ။ ဘာကိုမှလည်း ထွေထွေထူးထူး စဉ်းစားနေဟန်မတူ၊ ကောင်းပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ အနည်းငယ် ဘဝင်ကျသွား၏။ နေရာတကာ လျှောက်ကယ် တင်ချင်နေသော သူ့စိတ်ကို သူ ပြန်ပြင်ဆင်ရဦးမယ်။ “ပျက်အစဉ်ဖြစ်ခဲ့သော စိတ်ဓာတ်များသည် ပြင်လျှင် အတော်ကြာတတ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဆရာ...ဈေးရှေ့အထိ သွားမှာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ စီးလာသော ဆိုက်ကားသမားလေးက မေးသည်။ ရုတ်တရက် သူ ဘာပြန်ဖြေရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားပြီးမှ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်း...ဒီလိုလုပ်ကွာ။ ငါ့ကို တည်းခိုခန်းတစ်ခုခုဆီကို ပို့ပေးပါ ကွာ။ သိပ်အကောင်းစား တည်းခိုခန်းကြီးတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ သပ်သပ် ရပ်ရပ်နဲ့ နားအေးပါးအေး နေလို့ရမယ့် တည်းခိုခန်း ခပ်သေးသေးပေါ့ကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆိုက်ကားသမားလေးက ခစ်ခနဲ ရယ်လိုက်ပြီး...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဆရာ ဒီမြို့ကို တစ်ခေါက်မှ မရောက်ဖူးဘူးနဲ့တူတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အေး..မရောက်ဖူးဘူးကွ၊ ဒါ ပထမဦးဆုံးပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဆရာက တည်းခိုခန်းတွေ လျှောက်ရွေးနေတာကိုး။ ကျွန်တော်တို့ မြို့မှာ တည်းခိုခန်းက တစ်ခုပဲရှိတာ ဆရာရဲ့။ အကောင်းစားတွေ၊ အလတ် စားတွေ၊ အနိမ့်စားတွေ၊ နားအေးပါးအေး နေချင်တာတွေ ဘာတွေ ညာတွေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလျှောက်ရွေးနေစရာကို မရှိဘူး။ ဆရာကလည်း ကျွန်တော်တို့ မြို့ကလေးက ကျဉ်းကျဉ်းကလေးဥစ္စာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိ၏။ သည်အတိုင်းဆိုလျှင် သူ့အဖေ ဒီမြို့တွင် ရှိနေသည်ဆိုပါက ထိုတစ်ခုတည်းသော တည်းခိုးခန်းမှာပင် တည်းရ ပေလိမ့်မည်။ ရှာမတွေ့နိုင်စရာအကြောင်း မရှိတော့။ သူနှင့် အဖေ ဆုံကို ဆုံကြရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက သေချာသွားအောင် ဆိုက်ကားသမားလေးကို မေးကြည့် လိုက်မည်ဟု စိတ်ကူးလိုက်ပြီး...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ညီလေး...မင်း ဆိုက်ကားက နေ့တိုင်း ဘူတာရုံမှာ ဂိတ်ထိုးတာ လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်တယ်...အစ်ကို၊ တခြားအချိန်တွေကျတော့ ဈေးနဲ့ မြို့ထဲ လျှောက်နင်းရတာပေါ့။ ရထားချိန်နီးရင်တော့ ဘူတာမှာ သွားစောင့်တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက ညီလေးဟု သုံးနှုန်းလိုက်တာကြောင့် ဆိုက်ကားသမားလေး ကလည်း '\u003cspan\u003eဆရာ\u003c\/span\u003e'\u003cspan\u003eဟု ခေါ်နေရာမှ “အစ်ကို”ဟု ပြောင်းခေါ်သည်။ ဆိုးတော့ မဆိုး။ ဒီဆိုက်ကားသမားလေးနှင့် ရင်းနှီးထားဖို့ လိုအပ်ကောင်း လိုအပ်ပေ လိမ့်မည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက ခရီးဆောင်အိတ် ဘီးဇစ်ကိုဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့အဖေ၏ - ဓာတ်ပုံကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ နောက် ဆိုက်ကားသမားလေးကို လှမ်းပြ လိုက်ပြီး...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ညီလေး...လွန်ခဲ့တဲ့ လေး ငါး ခြောက်ရက်လောက်တုန်းက ဒီလူကြီးကို စောစောက မင်းပြောတဲ့ တည်းခိုခန်းကို ပို့ပေးရသေးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆိုက်ကားက အရှိန်လျော့ကျသွားသည်။ ကောင်လေးက ဓာတ်ပုံ ကိုမကြည့်ဘဲ သူ့မျက်နှာကိုသာ အကဲခတ်သလို ဖျတ်ခနဲ လှမ်းကြည့်၏။ ဆိုက်ကားသမားလေး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့် စိုးရိမ်စိတ်တွေ လင်း လက်သွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆိုက်ကားသမားလေးက..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အစ်ကိုက ထောက်လှမ်းရေးကလား” သူက စိတ်ညစ်ညစ်ဖြင့် တစ်ချက်ရယ်လိုက်ပြီး..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မဟုတ်ပါဘူးကွာ၊ ငါက ငါ့အဖေကို လိုက်ရှာနေတာပါ။ အဖေက စိတ်ဆိုးပြီး အိမ်က ဆင်းသွားလို့ကွ။ ဒါ ငါ့အဖေ ဓာတ်ပုံပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆိုက်ကားသမားလေးက ဓာတ်ပုံကို ယူပြီး ကြည့်သည်။ နောက် သူ့မျက်နှာကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပြန်၏။ ထို့နောက် ဓာတ်ပုံကို အသေ အချာ စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ကာ စဉ်းစားနေပြီးမှ ခေါင်းကို တစ်ချက် ခါယမ်း လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော် မတွေ့ဖူးဘူး အစ်ကို” ။ “ဒါဆို ဟို နောက်တစ်ယောက်ကော.”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘူတာတွင် ကျန်နေရစ်ခဲ့သော ဆိုက်ကားသမားကို ရည်ညွှန်း၍ မေးလိုက်သည်။ ဆိုက်ကားသမားလေးက တစ်ခဏကြာအောင် စဉ်းစားနေ ပြီးမှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မပြောတတ်ဘူး အစ်ကိုရာ။ ကျွန်တော်တို့မြို့ကလေးမှာ ခရီးသည် အဆင်းအတက် သိပ်မရှိလှပါဘူး။ တစ်ယောက်စ နှစ်ယောက်စလောက်ပါ။ ကျွန်တော် မမြင်ဘဲနဲ့တော့ မနေပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ခရီးသည်ရလို့ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှ ဘူတာရုံထဲက ထွက်လာတယ်ဆိုရင်တော့ မသိဘူး လေ အစ်ကို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်အတိုင်းဆိုလျှင် ဘာမှ တစ်ထစ်ချ တွက်ဆထား၍ မရသလို ဖြစ်နေသည်။ သူ အနည်းငယ် တွေးရခက်သွား၏။ ဘဝတွင် ပုံသေနည်း များသည် အသုံးမကျတတ်ပါ။ မသိကိန်းတစ်လုံးပါ ညီမျှခြင်းများ၊ မသိ ကိန်းနှစ်လုံးပါ ညီမျှခြင်းများကို တွက်ချက်ဖြေရှင်းနိုင်ရန် ကျောင်းက သင်ပေး လိုက်သော်လည်း ဘဝတွင် ပုစ္ဆာပါ ကိန်းဂဏန်း အားလုံးမသိကိန်းဖြစ်နေ လျှင် မည်သို့ တွက်ချက်ရမည် ဆိုသည်ကို ကျောင်းက သင်မပေးလိုက်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို မသိကိန်းများကို သည်အတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေရန်သာ တတ်နိုင် တော့၏။ သူ့အတွက်တော့ ဂဏန်းသင်္ချာ ဟူသည်မှာ ကြွေးစာရင်းမှတ်ရုံ လောက်သာ အသုံးဝင်တော့သည်ဟု ထင်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ညီလေး. ၊ ဒီမြို့ထဲကို ရထားနဲ့မလာဘဲ တခြားလမ်းနဲ့လာလို့ရ သေးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်လေးက ဆိုက်ကားကို ခပ်သွက်သွက်နင်းရင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော်တို့မြို့ရဲ့ အနေအထားကို နည်းနည်းပြောပြမယ် အစ်ကိုရာ။ ဒီလို. မြို့ရဲ့ အနောက်ဘက် တစ်လျှောက်လုံးမှာ အစ်ကို စောစောက လာခဲ့ရတဲ့ ရထားလမ်းရှိတယ်။ မြို့အရှေ့ဘက်မှာတော့ ချောင်း\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562324942997,"sku":"","price":6300.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45562324975765,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a2edc848-eaac-4ddf-aef1-f0ae4eb7cacd.jpg?v=1730245731"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစန်-ပိုစ့်မော်ဒန်လူငယ်","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - ပိုစ့်မော်ဒန်လူငယ်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယဉ်ကျေးမှုသဘောသည် အစဉ်ထာဝရ လွင်ပြင်တစ်ခုလို ပြန့်ပြူး ညီညာစွာ တစ်သမတ်တည်း ရှိတတ်ပါသလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တောတော့ ထိုသို့ မယုံကြည်ပါ။ လက်မခံပါ။ ယဉ်ကျေးမှု ကုန်းမြေပေါ်တွင် နိမ့်နေသော ချိုင့်ဝှမ်းများရှိမည်။ မြင့်တက်သွားသော ကမူများ၊ တောင်ကုန်းတောင်တန်းများ ရှိမည်။ (သည်နေရာတွင် မြင့်ခြင်း သည် ကောင်းခြင်း၊ နိမ့်ခြင်းသည် ဆိုးခြင်း၊ ညံ့ခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ် မသက် ရောက်ပါ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်ဆိုလိုသည်က ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုလုံးသည် အစဉ်ထာဝရ တစ်သမတ်တည်းဖြစ်သော သဘော၊ ညီညာသော သဘောကို မဆောင်။ ပြောင်းလဲမှုများ ရောပြွမ်းမှုများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားကြောင်းပင်။ သည် တောင်ကုန်း... တောင်တန်းများနှင့်... လွင်ပြင်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၂၁။ တောင်တက်ခြင်း ၊\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြေပြင်တွင် သူလိုငါလို နေရိုးနေစဉ် နေ၍ရနိုင်ပါလျက် မြင့်မား လှပါသည်၊ အန္တရာယ်ကြီးလှပါသည်ဆိုသော တောင်များပေါ်သို့ သူတို့ သည် အဘယ်ကြောင့် တက်ကြည့်ချင်ကြသနည်း။ “တောင်တက်ခြင်း” ဆိုသည့် အပြုအမူ၊ လှုပ်ရှားမှု၊ လုပ်ဆောင်ချက်၏သဘောကို ကျွန်တော် ငယ်စဉ်တုန်းက သဘောမပေါက်ခဲ့၊ နားလည်ကြည့်၍ မရခဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာကြောင့် တောင်တက်တာလဲ၊ ဘာလုပ်ဖို့လဲ၊ ဘာအကျိုးရှိသလဲ။ ကျွန်တော့်ဖခင်ကို မေးကြည့်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က ဖခင်၏ အဖြေစကား လုံး များက ကျွန်တော့်အတွက် ကြီးမားလေးလံ ရှုပ်ထွေးလွန်းလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- လူ၏ ပုဂ္ဂလိက အခန်းကဏ္ဍကို မှတ်တိုင်ထူရန်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- လူအဖြစ်၏ မြင့်မားသော စွမ်းရည်ကို ပြသရန်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- စိတ်နှင့် စိတ်ဓာတ်၏ ထိုးထွက်တိုးတက်မှုကို ခွင့်ပြုရန်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- အတွေ့အကြုံသစ်များကို ရှာဖွေရန်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e - ... ... ... ... ထိုသဘောများကို ကျွန်တော် နားမလည်ခဲ့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၂\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e:\u003cspan\u003e၂။ အနုပညာနှင့် အသစ်ဖန်တီးမှု\u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသက်အရွယ် အနည်းငယ်ရလာ၍ အနုပညာနှင့်လည်း ထိတွေ့ လာရပြီးသည့်နောက် အာရုံခံစားမှုတို့ ဖြန့်ကြက်များပြားလာခြင်း၊ အသစ် ဖန်တီးမှုတို့ကို တွေ့မြင်လာရခြင်း၊ ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးလိုစိတ် ဖြစ်လာခြင်း တို့ကို ကြုံတွေ့လာရသောအခါ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးကြည့်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဘာကြောင့်များ သမားရိုးကျ အနုပညာပုံစံ၊ သမားရိုးကျ အနုပညာ ခံစားမှုတို့ဖြင့် မကျေနပ် မတင်းတိမ်နိုင်ရသနည်း။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်အခိုက်အတန့်တွင်ပင် ကျွန်တော်သည် ငယ်စဉ်က သိချင် ခဲ့သော တောင်တက်ခြင်းသဘောကို နှလုံးသားထက် ပို၍နက်ရှိုင်းသော တစ်နေရာမှနေ၍ နားလည်လိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမော်ဒန်၊ ပို့စ်မော်ဒန် အနုပညာသစ်တို့သည် ယဉ်ကျေး မှု လွင်ပြင်ထဲမှ အားကောင်းစွာ ထိုးထွက်ဖြစ်ပေါ်နေသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်ကုန်း၊ တောင်တန်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ကျွန်တော်တို့ ထိုတောင်တန်းများပေါ်သို့ တက်ကြည့်ချင် ကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၂\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e:\u003cspan\u003e၃။ မေးခွန်းများ\u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြေပြန့်တွင်သာ တစ်သမတ်တည်း ရှိနေခဲ့သူ လူတစ်ယောက်ကတောင်တက်နေသူ တစ်ယောက်၏အဖြစ်ကို ဘယ်လိုလဲ၊ ဘာကြောင့်လဲ။ ဘာတွေရသလဲ၊ လာမေးလျှင် တစ်ဆင့်ခံ စကားများသာ ရပေလိမ့်မည်။ ဆိုလိုသည်က တောင်တက်နေသူကိုယ်တိုင်သာ တိုက်ရိုက်ရနိုင်သည့် အတွေ့ အကြုံ၊ အာရုံခံစားမှုတို့ကို တစ်ခါမျှတောင် မတက်ဖူး သူတစ်ယောက်အား မည်သို့ပြန်ပြောမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်တက်နေသူက တောင်တက်ရာလမ်းတစ်လျှောက် သူရသမျှ အတွေ့အကြုံ၊ အသိ၊ ခံစားမှု၊ အစွမ်းသတ္တိ၊ ခွန်အားတို့ကို အိတ်ထဲထည့်ပိတ် ကာ သယ်လာပြီး ရော့.. အင့်ဟု ပေး၍မရ။ အတတ်နိုင်ဆုံး ဘာသာပြန်ဆို ထားသည့် အက္ခရာစကားလုံးများကိုသာ ပေးနိုင်သည်။ ဤသည်ကို မရေရာ ဟုထင်လျှင် ကိုယ်တိုင် တက်ကြည့်ရုံသာ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၂\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e:\u003cspan\u003e၄။ အကျိုးပြု၊ မပြု\u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတချို့က ပြောကြသည်။ မော်ဒန်၊ ပို့စ်မော်ဒန်တို့သည် အတတ် ဆန်းရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ စာပေစတန့်များ ဖြစ်သည်။ လောက အတွက် မည်သို့မျှ ကောင်းကျိုးပြုမည်မဟုတ်၊ စသည်ဖြင့်... စသည်ဖြင့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုမော်ဒန်၊ ပို့စ်မော်ဒန် အနုပညာသစ် ဖန်တီးမှုတို့သည် အမှန် တကယ်ပင် မည်သို့မျှ အကျိုးပြုမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘူးလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့် အယူအဆအရ ပြောရလျှင် အနုပညာသည် အသုံးချခံ ပစ္စည်းမဟုတ်၊ ထို့ကြောင့် အသုံးချတန်ဖိုးမရှိ။ တမင်တကာ ရှိပြနေရန် လည်း မလို။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအနုပညာသစ် ဖန်တီးသူတို့သည် (အနုပညာတစ်ရပ်ကို မဖန်တီး ခင်ကတည်းက) ငါတော့ ဘယ်လိုဘယ်ပုံ အကျိုးပြုဖို့ စာတစ်ပုဒ်လောက် ရေးလိုက်ဦးမှပဲဟု တင်ကြို နေရာသတ်မှတ်ထားခြင်းမရှိ။ ခံစားမှုကို အသိဖြင့် ပြဋ္ဌာန်းကန့်သတ်ခြင်း မရှိ။ အနုပညာဖြစ်ပေါ်စဉ် ခဏမှာရှိသည့်အတိုင်း ရိုးသားစွာ ဖန်တီးကြသည်။ ထို့ကြောင့် တိုက်ရိုက်အကျိုးပြုမှု မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၂\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e:\u003cspan\u003e၅။ စွန့်ပစ်ခြင်း\u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသို့ တိုက်ရိုက် အကျိုးပြုမှုမရှိသည့် အတွက်လည်း ဝမ်းနည်းစရာ မလို။ အများကဲ့ရဲ့ ခံရတော့မှာပဲဟု စိုးရိမ်ပြီး (သို့တည်းမဟုတ်) ငါ့ကို လူသားအကျိုးပြု ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးအဖြစ် အထင်ခံရ၊ အသိအမှတ်ပြုခံရစေတော့ဟု နှလုံးသွင်းပြီး အကျိုးမပြုပြုအောင် အတင်းကြီး လုပ်ယူစရာ မရှိ။ လုပ်လည်း မလုပ်ကြ။ အနုပညာသစ်သမားများသည် ရိုးသားကြသည်။ အရှိကို အရှိအတိုင်း မြင်ကြ၊ ခံစားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအနုပညာသည် တစ်စုံတစ်ခုအဖြစ်သို့ မရောက်ရောက်အောင် လုပ်ယူရသည့်ကိစ္စလည်းမဟုတ်။ တင်ကြိုသတ်မှတ်ချက်ထားပြီး ပုံစံလောင်း ၍ရသည့် ပစ္စည်းလည်းမဟုတ်။ ထို့ကြောင့် “အနုပညာသည် ဘာအတွက် ညာအတွက်” ဟူသော ပညတ်ဘောင်၊ ပုံစံခွက်များကို စွန့်ပယ်လိုက်ကြ သည်။ သူတို့ကို (အနုပညာရှင်တို့ကို) တစ်စုံတစ်ရာက လာရောက် ကန့်သတ်ထားမည်ကို လက်မခံကြတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၂\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e:\u003cspan\u003e၆။ အကျိုးပြုစေချင်လှသည်ဆိုလျှင်\u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(အသုံးချပစ္စည်း မဟုတ်သည့်) အနုပညာကို အကျိုးပြုအတွက် အသုံးချချင်လှသည် ဆိုပါစို့။ အရင်ဦးဆုံး အနုပညာပစ္စည်းကို အသုံးချ ပစ္စည်းဖြစ်အောင် အသွင်ပြောင်းရပေဦးမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသို့ ပြောင်းလဲပစ်ရန် အဓိကအကျဆုံး လိုအပ်သူမှာ အနုပညာ ခံစားသူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။ မည်သည့်အရာများကို အသုံးပြု၍ပြောင်းလဲပစ်ရမည်နည်း။ အနုပညာခံစားသူ တစ်ဦးချင်းစီတွင်သာရှိသော အတွေ့အကြုံက သင်ကြားထားသည့် ဦးနှောက်၊ ဆင်ခြင်မှု၊ စိတ်၏ သတ္တိ တို့ကို အရင်းခံခြင်းဖြင့်သာလျှင် အနုပညာကို အသုံးချပစ္စည်းအဖြစ်ပြောင်းလဲလက်ခံယူကြ၏။ (ခံစားမှုက တခြား၊ လက်ခံမှုက တခြား ဖြစ်သည်ကို သတိပြုပါ။)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၂\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e:\u003cspan\u003e၇။ ခံစားသူ အဓိက\u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသို့ ပြောင်းလဲရာတွင် လိုအပ်သော အခံပစ္စည်းများ (အတွေ့ အကြုံ၊ ဆင်ခြင်မှု၊ ရင့်ကျက်မှု၊ ဘဝ၏သြဇာ စသည်တို့)တို့သည် ခံစားသူ၊ စာဖတ်သူ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတူညီကြ။ ထို့ကြောင့် သူတို့ တစ်ဦးချင်းစီကို မှီ၍ဖြစ်သော အသုံးချပစ္စည်း ပုံစံချင်းလည်း မတူညီနိုင်ကြပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းကို ခံစားသူ အဓိကသဘောဟု ခေါ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသံထည်တစ်ခုကို အနုပညာရှင်က ထုတ်ပေးလိုက်သည် ဆိုပါစို့။ ခံစားချင်သူက ခံစားမည်။ ခံယူချင်သူတစ်ဦးက ယင်းကို ဓားလှံ စသဖြင့် လက်နက်ကိရိယာတစ်ခုအဖြစ် ပုံစံပြောင်းချင်ပြောင်းမည်။ တခြားတစ်ယောက် က စက်မှုအစိတ်အပိုင်း တစ်ခုအဖြစ် ပုံစံပြောင်းချင်ပြောင်းမည်။ နောက် တစ်ယောက်က ယင်းသံထည်ကြီးကို လွှင့်ပစ်ချင်ပစ်မည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအားလုံးသည် ခံစားသူပိုင် ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပို့စ်မော်ဒန် အနုပညာပစ္စည်း တစ်ရပ်ကို အသုံးမဝင်ဟု ထင်သူ က လွှင့်ပစ်ချင်လွှင့်ပစ်နိုင်သည်။ (သူပိုင်ပစ္စည်း ဖြစ်နေပြီးလေပြီ။ အကျိုးပြု စေချင်လွန်းသောကြောင့် အသုံးချပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းချင် သပဆိုလျှင်လည်း ဖန်တီးသူ၊ စာရေးဆရာဆီက ခွင့်တောင်းနေစရာမလို၊ လှည့်ပြီး တိုင်ပင်နေစရာမလို။ (ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း ကိုယ်ပြောင်းချင်သည့်ပုံစံ ပြောင်းခွင့်ရှိ၏)။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြောင်းလဲခံယူခြင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအနုပညာပစ္စည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသုံးချပစ္စည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခံစားသူပိုင်ပစ္စည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခံစားသူ၏-စာဖတ်သူ၏ အတွေ့အကြုံ ဆင်ခြင်မှု၊ ရင့်ကျက်မှု စိတ်၏သတ္တိ၊ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘဝ၏သြဇာ\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562322092181,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45562322124949,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_743abebb-8269-4a3a-a7dd-bed25a593b8c.jpg?v=1730245744"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစန်-မင်းသာကြီး၀ထ္ထုတိုများ","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - မင်းသာကြီးဝထ္ထုတိုများ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမင်းသားကြီး ဝတ္ထုတိုများ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါရဲ့ အ ဘိ ဓာန်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eAir \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eair ဆိုတာ လေကို ဆိုလိုမှန်း အားလုံးက သိကြပြီးသားပါ။ အားလုံးက လေကို ရှူရှိုက်ရတယ်။ လူတစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် လေဟာ မရှိမဖြစ် အရေးကြီးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗန်းစကားမှာတော့ give the air ဆိုတာ \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eချစ်သူကို စွန့်လွှတ်ရတယ်\u003c\/strong\u003e လို့ အဓိပ္ပာယ် ရပြန်ရော။ အဲဒီတော့ ချစ်သူဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ air (လေ) ဆိုတာနဲ့များ အဓိပ္ပာယ်ချင်း သွားညီမျှနေမလားလို့ ကျွန်တော် စဉ်းစားမိ ပြန်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ လူတွေ အသက်ရှင်ဖို့ လေဟာ အရေးကြီးသလို ချစ်သူဟာလည်း မရှိမဖြစ် လိုအပ်တယ် မဟုတ်လား။ ချစ်သူနဲ့ လေဟာ အချိန်အဆချင်း တူနိုင်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်ပြီး လေဟာ နေရာတိုင်းမှာ အလွယ်တကူ ရတယ်လေ။ ချစ်သူ တွေကို လေလို့ သဘောထားရင် ကျွန်တော့်ကို စိတ်များ နာကြမလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eBackbone \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရိုးရိုးစင်းစင်း အဓိပ္ပာယ်လေးပါ။ Back က နောက်ဘက် ကျောဘက်၊ bone ကအရိုး။ အဲဒါကို ပေါင်းစည်းလိုက်တော့ backbone \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုတာ \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောထောက် နောက်ခံ\u003c\/strong\u003e လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်။ ကိုယ့်ကို နောက်ကနေ မားမား မတ်မတ် ထောက်ပံ့ပေးနေတဲ့ ငွေကြေး၊ အဖွဲ့အစည်း၊ ပြီးတော့ ဘာညာ ဘာညာပေါ့။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗန်းစကားမှာတော့ နောက်ထပ် အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုး ရှိသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eBackbone ဆိုတာ \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသတ္တိ \u003c\/strong\u003eလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်။ ခင်ဗျားမှာ သတ္တိ ရှိရဲ့လား၊ ကျွန်တော်ကတော့ သတ္တိမရှိဘူးဗျာ၊ Backbone မရှိလို့ပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတချို့လူတွေက Backbone (ကျောထောက် နောက်ခံ) ကောင်းတော့ Backbone (သတ္တိ) ကောင်းကြတယ် ဆိုပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eCheat \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eCheat ဆိုတာ \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမရိုးသားတာ၊ လှည့်ဖြားတာပေါ့။\u003c\/strong\u003e ဒါပေမဲ့ အဲဒီစကားလုံးကို er ပေါင်းထည့်လိုက်လို့ cheater ဖြစ်သွားရင်တော့ လှည့်စားသူ၊ မရိုးသား သူ ဆိုပြီး ပြုလုပ်သူ ဖြစ်မသွားပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗန်းစကားမှာ cheater ဆိုတာ \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမျက်မှန်\u003c\/strong\u003e လို့ အဓိပ္ပာယ် ရပါတယ်။ ကျွန်တော် နည်းနည်း စဉ်းစားကြည့်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ မျက်လုံးတွေ အပေါ်မှာ ဖုံးအုပ်တဲ့ မှန်ဟာ cheat (လှည့်စားတယ်) ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ ဘယ်လိုများ ဆက်စပ် ပတ်သက်နေသလဲ ဆိုတာကိုပေါ့။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနည်းနည်းတော့ ဆိုင်မယ် ထင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမြင်တွေ မှာ အယူဝါဒအရောင်တွေ စွန်းထင်းနေပြီဆိုရင် အရှိကို အရှိအတိုင်း မမြင် နိုင်တော့ဘဲ (ကိုယ့်စိတ်ကိုယ် လှည့်စားပြီး) အစွဲအလမ်းတွေနဲ့ ပုံဖော် ကြည့် တတ်ကြတယ် မဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်တို့ဟာ ပကတိကို မမြင်ကြပါဘူး။ ကိုယ့်စိတ် အစွဲကိုပဲ မြင်ကြတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eDead \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eDead ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ သေတာကို ဆိုလိုမှန်း အားလုံးက သိကြပြီးသားပါ။ ဒါပေမဲ့ ဗန်းစကား အုပ်စုထဲမှာ နောက်ထပ် စကားလုံးတစ်ခု ကျွန်တော် သွားတွေ့တယ်။ Dead heat \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eတဲ့။\u003c\/span\u003e Dead သေတာ၊ heat ကအပူဆိုပြီးသေသွားတဲ့ အပူလို့တော့ ဖြစ်မလာပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eDead heat ဆိုတာ \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြိုင်တူ ပန်းဝင်တာကို\u003c\/strong\u003e ဆိုလိုတာပါ။ လှေနှစ်စင်း ပြိုင်တဲ့အခါ၊ လူ နှစ်ယောက် အပြေးပြိုင်တဲ့အခါ အတူတူ တစ်ပြိုင်နက် တည်း ပန်းဝင်ခြင်းပေါ့ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်က Dead ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေးကို သဘောကျတာ။ Dead (သေဆုံးပြီ) ဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ အောင်မြင်ခြင်းတွေရော၊ ရှုံးနိမ့်မှုတွေရော၊ မြင့်မားမှုတွေရော၊ နိမ့်ကျမှုတွေရော အားလုံးဟာ ပြိုင်တူ ပန်းဝင်ကြ ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eEighty-Six\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗန်းစကားထဲမှာ Eighty-eight တို့ Eighty-Six တို့ ဆိုတာတွေဟာ အတော့်ကို ကတ်သီးကတ်သတ် နိုင်ပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eEighty-eight ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eစန္ဒရား\u003c\/strong\u003eတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eEighty-six ရဲ့ အဓိပ္ပာယ် ကျပြန်တော့လည်း ၈၆ မဟုတ်ပြန်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘာမှ မရှိဘူး”\u003c\/strong\u003e (nothing) လို့ အဓိပ္ပာယ် ရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘာရည်မှန်းချက်တွေ ရှိပါသလဲလို့” မေးခဲ့မယ် ဆိုပါစို့။ ကျွန်တော် က “86” လို့ ပြန်ဖြေပါမယ်။ ရည်မှန်းချက်တွေ ၈၆ ခုတောင် ရှိတယ်လို့ မယူဆစေချင်ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်ဆိုတဲ့ တေလေမှာ ဘာဆို ဘာမှ လုံးဝ မရှိတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eFilthy\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eFilthy ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ညစ်ပတ်ယုတ်မာသော\"\u003c\/strong\u003e လို့ အဓိပ္ပာယ် ဆောင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စကားလုံးတွေရဲ့ အသွင်ပြောင်းမှုဟာ အံ့သြဖို့ ကောင်းတယ်။ Filthy(ညစ်ပတ်ယုတ်မာသော) ဆိုတဲ့ စကားရဲ့ နောက်ကနေ rich (ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု) ဆိုတဲ့ စကားလုံး ပေါင်းထည့်လိုက်ရင် Filthy rich ဆိုတာ \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရမ်းကို အံ့သြဘနန်း ချမ်းသာတယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e လို့ အဓိပ္ပာယ် သက်ရောက်သွားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါပေမဲ့ ဒါဟာ စကားလုံး ကမ္ဘာထဲမှာပဲ ရှိတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတကယ့် လူ့အဖွဲ့ အစည်း လူ့လောကထဲမှာတော့ Filthy ညစ်ပတ် ယုတ်မာတဲ့ လူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ နောက်ကနေ rich (ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု) ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ် ပေါင်းထည့်လိုက်ရုံနဲ့တော့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသွားလိမ့်မယ် မဟုတ်ပေဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူယုတ်မာဟာ လူယုတ်မာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eG \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eGreen Light \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eGreen ဆိုတာက \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအစိမ်းရောင်\u003c\/strong\u003e Light ဆိုတာက မီးရောင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒီတော့ Green light ရဲ့ အဓိပ္ပာယ် တည့်တည့်က \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မီးစိမ်းပြ”\u003c\/strong\u003e တာပါ။ ဆင့်ပွား အဓိပ္ပာယ်ကို ပြောရမယ် ဆိုရင်တော့ \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e‘’\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eခွင့်ပြုတာ၊ လုပ်ပိုင်ခွင့် ပေးတာ”\u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e လို့ ပြောရမယ် ထင်တယ်။ မီးပွိုင့်တွေမှာ ဆိုရင် မီးစိမ်းပြမှ မောင်း ခွင့်ရတာ မဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခုလည်း ဒီလိုပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eGreen Light ပြပြီဆိုရင် ခင်ဗျား (လုပ်ချင်နေတာကို) “လုပ်ပေတော့ပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါပေမဲ့ Green ဆိုတဲ့ စကားလုံး တစ်လုံးတည်းဆိုရင် အဓိပ္ပာယ် သတ်သတ် ရှိသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗန်းစကားမှာ Green ဆိုတာ \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပိုက်ဆံ \u003c\/strong\u003eလို့ အဓိပ္ပာယ် ရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတိုက်ဆိုင်လိုက်ပုံများနော်။ Green Light (လုပ်ခွင့်ပြုသည်) ဆိုတဲ့ အင်္ဂလိပ် စကားနှစ်လုံးမှာ Green (ပိုက်ဆံ) ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ရှေ့က အရင် လာတာနော်။ ကတ်သီးကတ်သတ်ဗျာ၊ ဘာတွေမှန်းလည်း မသိဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eHigh \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eHigh ဆိုတဲ့ စကားဟာ \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြင့်မားတာ\u003c\/strong\u003eပါ။ တိုက်တာတွေ၊ သစ်ပင်တွေ၊ တောင် တွေ မြင့်မှ မဟုတ်ပါဘူး။ ရာထူး မြင့်မားရင်လည်း high ပဲ၊ ငွေကြေး ချမ်းသာ ကြွယ်ဝမှု မြင့်ရင်လည်း high ပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါပေမဲ့ ဗန်းစကားမှာတော့ high ဆိုတာ ယစ်မူးတာ” လို့ အဓိပ္ပာယ် ရပါတယ်။ သေရည် မူးတာ မျိုးပေါ့ လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြံကြံဖန်ဖန်နော်။ \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မြင့်မားတာ”\u003c\/strong\u003e နဲ့ \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ယစ်မူးတာ”\u003c\/strong\u003e ဟာ စကားလုံး တစ်လုံးတည်း ဖြစ်နေရတယ်လို့။ ဘယ်သူတွေက အဲဒီစကားလုံးတွေ ကို တွဲစပ်ထားပါလိမ့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတချို့က အမြင့်ကို တက်ရင် မူးတတ်တယ်နဲ့ တူပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eID \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eID ဆိုတာဟာ (I ကိုကော D ကိုပါ နှစ်လုံးစလုံးကို စာလုံးကြီးနဲ့ ရေးရင်) Identity လို့ ခေါ်တဲ့ \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပုဂ္ဂလိက သတ်မှတ်ချက်\u003c\/strong\u003eကို ဆိုလိုရာ ရောက်ပါတယ်။ မှတ်ပုံတင်တို့၊ ဝန်ထမ်းကတ်တို့ စတဲ့ မိမိ ဘယ်သူ ဘယ်ဝါ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံ အထောက်အထား လက်မှတ်ဟာ ID ပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါပေမဲ့ id ဆိုပြီး ( i ကိုရော d ကိုပါ စာလုံး အသေးတွေနဲ့ချည်းပဲ) ရေးမယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ရဲ့ မသိစိတ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ‘’\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတ္တ”\u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e လို့ အဓိပ္ပာယ် ရပါတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတကယ်တော့ ကိုယ့်အတ္တ (id) ဟာ ကိုယ်ဘယ်သူလဲ ဆိုတဲ့ သတ်မှတ်ချက် (ID)ပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eJohn \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိန်းမတစ်ယောက်ကို အတိအလင်း မယူဘဲ \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်တစ်ဆောင် မီးတပြောင်နဲ့\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42192441147541,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d3a30d7d-2237-4155-b9c6-132ca331ec48.jpg?v=1730245757"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစ-လွမ်းလို့သေသွားတဲ့သစ်ပင်","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - လွမ်းလို့သေသွားတဲ့သစ်ပင်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း(၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချစ်သူဟာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e‘’\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအလင်း” ကို \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကမ္ဘာမြေပေါ် ပထမဦးဆုံး သယ်ဆောင်လာခဲ့သူ ဖြစ်ပေရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရယ်စရာကောင်းသော အတွေ့အကြုံတစ်ခုဖြစ်သည့်တိုင် ရုတ်တ ရက်မို့ ရယ်ဖို့ သတိမရ။ မေ့လျော့နေ၏။ နောက်မှ တစိမ့်စိမ့်တွေးကာ ပြုံး ဖြစ်လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“.. ကြယ်တာရာတွေကို အပြုံးယောင်ဆောင်ခိုင်းဖို့ ငါ့ဘဝ ထဲမှာ မှော်ဆရာမလေးတစ်ယောက် ရောက်လာတဲ့နေ့ပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု ချမ်းမြေ့ညီညီက ဒိုင်ယာရီထဲတွင် ရေးထားလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲယားကွန်းဘတ်(စ်)က လေပူတွေကို လှောင်ထားသလို ဖြစ်နေ သောကြောင့် မွန်းကျပ်နေ၏။ ထိုင်စရာ နေရာရလို့ တော်ပါသေးရဲ့ ဟု ညီညီက တွေးလိုက်သည်။ သို့သော်..... သူ့နေရာက ပြတင်းပေါက်ဘက်က ထိုင်ခုံမဟုတ်ဘဲ လူသွားလမ်းနှင့် ကပ်လျက်ဖြစ်သောကြောင့် သိပ် အဆင် မပြေလှ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူဝကြီးတစ်ယောက်က ဘေးမှာရပ်ရင်း ပခုံးပေါ်ကို သူ့ဗိုက်ပူပူကြီးဖြင့် မှီကာ ငိုက်လျက်ပါလာ၏။ ဘုရားလမ်းမှတ်တိုင်ကို ဝင်ခါနီးတွင် ထိုလူဝကြီးက ဆင်းတော့မည့်ဟန်ဖြင့် အတက်အဆင်းပေါက်ဆီ တိုးထွက် သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်း... အခုမှပဲ အသက်ရှူချောင်တော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကားမှတ်တိုင်တွင် စုပြုံနေသော လူအုပ်ကြီးကို သူလှမ်းမြင်နေရ၏။ ကားက တဖြည်းဖြည်း ဘီးလှိမ့်ဝင်သွားသောအခါ ပလက်ဖောင်းပေါ်မှ လူအုပ်ကြီး ပြိုဆင်းလာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြတင်းပေါက် မှန်သားပြင်၏ ဟိုတစ်ဖက်ဆီကို သူ လှမ်းငေးနေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အခု ရပ်မယ့်မှတ်တိုင်က ဘုရားလမ်းမှတ်တိုင်လားဟင်” | စကားလေသံထဲတွင် ရေခဲမုန့် ရနံ့တွေ သင်းပျံ့လာသည်ဟု ထင် ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရင်ထဲမှာ လတ်ဆတ်အေးမြသော သင်းချိုချိုဂီတတစ်ပုဒ် ကြားရ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညီညီ ဖျတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဝါရောင် ကောင်မလေးတစ်ယောက်.... (အဝါရောင် အိပ်မက်နုနု တွေ အကိုင်းဖျားထိ ပွင့်ဖူးနေသော သစ်ပင်ပေါက်စလေး တစ်ပင်နှင့် တူပါသည်) ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အခုရပ်မယ့် မှတ်တိုင်က ဘုရားလမ်းမှတ်တိုင်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူမက ထပ်မေးသည်။ ညီညီက ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အ... အာ... အအု... အု”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ရှင်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်မလေးကြောင်နေသည်။ ညီညီက...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အာ... ဝု”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်မလေးကို လက်ကာပြလိုက်ရင်း ဟိုကြည့်သည်ကြည့်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာသည်။ ပါးစပ်က စကားမပြောနိုင်သေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမျက်လုံးပြူး မျက်ဆန်ပြူးဖြစ်နေသော သူ့ကို ကြည့်ရင်း ကောင်မ လေး ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအချိန်တွင် ကားက ဘရိတ်အုပ်လိုက်သောကြောင့် လူတွေအားလုံး ရှေ့ကို ယိုင်ထိုးသွားကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညီညီက ရှေ့ခုံကို လက်ဖြင့် ထိန်းမှီထားလိုက်သည်။ အဲသည်အချိန် မှာပင် ကားခေါင်မိုးအစပ်မှာ သူလိုချင်နေသောအရာကို တွေ့သွား၏။ သူ ( မတ်တတ်ထရပ်ပြီး လှမ်းယူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e*\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညီညီက ကြွပ်ကြွပ်အိတ်ကလေးကို လက်ထဲတွင်ကိုင်ရင်း အဝါရောင် သစ်ပင်လေးကို တစ်ချက်ခိုးကြည့်လိုက်သေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်မလေးက သူ့ကို တအံ့တသြ စိုက်ကြည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e*\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညီညီက ပါးစပ်ထဲမှ ကွမ်းဖတ်များကို ကြွပ်ကြွပ်အိတ်ထဲထွေးထည့် လိုက်သည်။ အား... အခုမှပဲ ရှင်းသွားတော့တယ်။ သူက... ကောင်မလေးကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်တယ်... ဒါဘုရားလမ်း မှတ်တိုင်၊ ဆင်း... ဆင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်မလေး ဒေါသဖြစ်လောက်ပါသည်။ ကားမှတ်တိုင်က နောက် ဘက် အတော်ဝေးဝေးမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e*\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအံကြိတ်ထားသော ကောင်မလေး၏ ပါးပြင်မှာ သွေးကြောကလေး တွေ ဒေါသဖြင့် အနီရောင်သန်းသောအခါ... တစ်ကမ္ဘာလုံး နှင်းဆီပွင့်တွေ ဖြင့် ဖုံးသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူမဆံနွယ်စတွေဆီမှ စတော်ဘယ်ရီရနံ့ကလေးသင်းပျံ့ လာ၏။ အနက်ရောင်မျက်စောင်းလှလှကလေးသည် ပျားရည်ဖြင့် ထွန်းညှိထားသော ဆီမီးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအလင်းတွေ ရင်နှင့်အပြည့်နေရာယူသွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e*\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူမ၏ရင်ထဲမှာ ထားသော အနီရောင်ပန်းဖွားတွေနှင့် လွယ်အိတ် ထဲမှ စာအုပ်နှစ်အုပ် ထိုးထွက်နေသည်ကို မြင်ရ၏။ တစ်အုပ်တွင် ပါဠိ၊ အရှေ့တိုင်းပညာ၊ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ဟု အဖုံးပေါ်မှာ ပုံနှိပ်ထားပြီး၊ နောက် တစ်အုပ်က အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ရေးထားသော နက္ခတ်ဗေဒင် ပညာစာအုပ် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြည့်စမ်း... ဘယ်လိုကောင်မလေးလဲလို့..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို အောက်မေ့မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e*\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလွယ်အိတ်ကိုပွေ့ထားသည့် လက်ဝဲဘက်လက်ကလေးဆီ သူ့မျက်စိ အကြည့်က အမှတ်တမဲ့ ဦးတည်သွားမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖျတ်ခနဲ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီးခါမှ ထိုလက်ကလေးတစ်ဖက်တည်း ကိုပင်..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်တစ်ခါ သေသေချာချာ ထပ်ကြည့်မိပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝါဝင်းနူးညံ့သော အသားအရေက ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်၏ မျက်လုံးလို ကြည်လင်နေသည်။ သွေးကြောစိမ်းစိမ်းကလေးတွေကို မြင်ရ ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလက်ဖမိုးက ပြေပြစ်စွာ ဖူးဖူးငုံငုံခုံးနေသည်။ နောက်... သွယ်နွဲ့ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းကလေးများ...။ လက်သည်းတွေကို တိတိရိရိ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြတ်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲသည်နေရာမှာပင်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့နှလုံးသားကို ညှို့ထားသည့်အရာကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလက်သန်းကလေးတစ်ချောင်းတည်းကိုသာ ရွှေရောင်လက်သည်း ဆိုးဆေး ဆိုးထား၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562320289941,"sku":"","price":6300.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45562320322709,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4186a4ef-3ab4-419a-abe8-66db7dadd4d0.jpg?v=1730245769"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစ-သမုဒ္ဒရာအကြောင်းဖတ်စာ","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - သမုဒ္ဒရာအကြောင်းဖတ်စာ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e[\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e]\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခွံလောက\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e:\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁။ အခွံလောက\u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e တွင် အသိ\/သိမှုနှင့် ယင်း အသိ\/သိမှုကို ခံယူသော၊ ဝေဖန်သော၊ မွမ်းမံသော၊ ဆင်ခြင်သော၊ ထုတ်ဖော်သော “အစွမ်းသတ္တိ” သဘောတို့၏ ဆက်စပ်မှုသဘောသည် လွန်စွာ အစီအစဉ်တကျရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဥပမာ ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို မြင်လိုက်သည်ဆိုလျှင် “ကုလားထိုင်” ဟူသော အမှတ်သညာက စေ့ဆော်သည့် “အသိ” ဖြစ်လာ၏။ ယင်း “အသိ” ကို ခံယူလိုက်သည်။ နောက် ဆင်ခြင်မှု၊ ဝေဖန်မှုသဘော ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ “ဒီကုလားထိုင်ကလည်း ညစ်ပတ်နေတာပဲ” “ဒီကုလားထိုင်ကလည်း အချိုး အစား မကျလိုက်တာ” စသည်ဖြင့်။ သည့်နောက် ဘာကြောင့် ညစ်ပတ် ရသလဲ၊ ပိုင်ရှင်က မဆေးကြောသောကြောင့်။ ဘာကြောင့် အချိုးအစား မကျရသလဲ၊ လက်သမား ညံ့သောကြောင့် စသည့် အသိ\/သိမှုကို ခံယူခြင်း ဖြစ်စဉ်များ အစီအစဉ်တကျ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e:\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e၂။\u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e ထို့ကြောင့် ထို အသိ\/သိမှုကို ထုတ်ဖော်သောအခါတွင်လည်း အပြော စကား၊ အရေးဝါကျ စာသားတို့၏ ကိုယ်ထည်သည် ထို “အစီအစဉ်ကျမှု သဘော” ဖြစ်နေရတော့၏။ အထက်က ဥပမာကိုပင် ပြန်ညွှန်းပါမည်။ ထိုကုလားထိုင်ကို မြင်ရသောအသိကို စာရေးဆရာတစ်ယောက်က ချရေးမည် ဆိုပါစို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီကုလားထိုင် ညစ်ပတ်နေတာ ပိုင်ရှင်က ဆေးမထားလို့ ဖြစ်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီကုလားထိုင်     \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eညစ်ပတ်နေတာ \u003c\/span\u003e \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eပိုင်ရှင်က ဆေးမထားလို့ ဖြစ်မယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသညာအသိ         သညာသိ             ထင်မြင်ချက်အသိ – အစီအစဉ်ကျ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအသိကို ထုတ်ဖော်ခြင်း -—အစီအစဉ်ကျ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e:\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e၃။\u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e ထိုသို့ “အစီအစဉ်ကျမှု”၏ ဂုဏ်ရည်ကို ထိန်းသိမ်းလိုသူတို့က ယင်း သိမှုကို ထုတ်ဖော်ပြသရာတွင် အမြဲလိုလို ဆက်လက် အစီအစဉ်ကျနေစေ ခြင်းငှာ ရည်ရွယ်၍ စည်း၊ စနစ်များ၊ အလင်္ကာ၊ ဂုဏ်ဟူသော အကဲဖြတ်ချက် များ ထား၍လည်းကောင်း၊ သဒ္ဒါစည်းကမ်း အထားအသိုများကို ဆုံးဖြတ် သတ်မှတ်ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ အနုပညာပစ္စည်းတို့၏ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် အတွင်းသရုပ် (Form \u0026amp; Content) မည်သို့မည်ပုံ စသည်ဖြင့် ခွဲခြမ်းစိတ် ဖြာ အမည်ပေးပြဋ္ဌာန်း ဥပဒေသထုတ်ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ အသိ\/သိမှု၏ စီးဆင်းရာလမ်းကြောင်းနှင့် သဘော၊ သဘာဝကို ထိန်းကျောင်းကိုင်တွယ်ခြင်း ဖြင့်လည်းကောင်း အနုပညာပစ္စည်းမှနေ၍ ခံစားသူဆီသို့ ကူးလူးသွားသည်။ဥပမာအားဖြင့် ဘာ“အသိ”တွေကို အနုပညာပစ္စည်းက ပေးနေသလဲ။ ဘယ်သူတွေအတွက် ပေးသလဲ၊ ဘယ်လို ပေးသလဲ၊ ဘယ် “အသိ” တွေကိုသာ ပေးသင့်တယ်၊ ဘယ် “အသိ”တွေကိုတော့ မပေးသင့်ဘူး... စသည်ဖြင့် အသေအချာ ကိုက်ထိုးဆုံးဖြတ်နိုင်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြ၏။ ဆုံးလည်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့ ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e:\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e၄။\u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်ရာတွင် လက်သမားဆန်သော၊ ဓာတ်ခွဲခန်းဆန်သော အတိုင်းအတာများကိုပင် အသုံးပြုလာကြတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအနုပညာပစ္စည်း၏ သွင်ပြင်က ဘာလဲ၊ အနုပညာရှင်သည် သူ့စိတ် ပုံသွင်ကို ထိုအနုပညာပစ္စည်းတွင် ထင်ဟပ်စေနိုင်စွမ်း ရှိရဲ့လား၊ ထင်ဟပ်သည် ဆိုပါလျှင်လည်း အများသိသာအောင် ပေါ်လွင်သောရုပ်ဖြစ်သည်အထိ ဖန်တီး နိုင်ရဲ့လား၊ ယင်းပုံရိပ်ရဲ့ အမှန်တရားက ဘာလဲ၊ ဘယ်လောက်အထိ မှန် သလဲ၊ ဘယ်သူတွေအတွက် မှန်သလဲ၊ ဘယ်သူ့ဘက်က ရပ်တည်သလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဥပမာပေးရမည် ဆိုပါက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအနုပညာရှင်တစ်ယောက်က နွားတစ်ကောင်ကို ခံစား၍ အနုပညာ ပစ္စည်းတစ်ခု ဖန်တီးသည်ဆိုပါစို့ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူရေးသော စာ၊ သူဆွဲသော ပန်းချီ၊ သူထုသော ပန်းပုသည် နွားနှင့် တူရဲ့လား၊ တူရင်လည်း ဘယ်လောက်အထိ တူသလဲ၊ ဘယ်အချက်တွေကြောင့်လဲ၊ ဘယ်သူတွေအတွက် ဖန်တီးထားတာလဲ၊ သားသတ်သမားတွေ အတွက်လား၊ လယ်သမားအတွက်လား၊ မြေရှင်အတွက်လား စသည်ဖြင့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ကြောင့်ပင် လက်သမားဆန်ဆန်၊ ဓာတ်ခွဲခန်းဆန်ဆန် သုံးသပ် သည်ဟု အထက်က ဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e:\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e၅။\u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e ဤသို့ဖြင့်ပင် ကြာလာသောအခါ ကျင့်သားရသွားပြီး စိတ်ပုံသွင် သည် သီဝရီများ၊ စည်းဘောင်များ၊ အနုပညာ ရှေးထုံးအစဉ်အလာများ လက်အောက်သို့ (မသိမသာသော်လည်းကောင်း၊ သိသိသာသာသော်လည်း ကောင်း) ကျရောက်နေရတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုသို့ ကျရောက်သွားမှပင် အထက်ပါစည်းမျဉ်းများ၊ သီဝရီများကို ရုန်းရင်းကန်ရင်း ဝင်တိုးမိလိုက်၊ ချဲ့ကြည့်လိုက်၊ ပြင်ဆင်လိုက်၊ စည်းဘောင် ကလည်း နောက်မှ လိုက်ချုပ်လိုက်ဖြင့် အစီအစဉ်ကျ အနုပညာသမိုင်းစဉ် ဆက် ပုံစံ ပေါ်ပေါက်လာရတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e:\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e၆။\u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e သမိုင်းအစဉ်အဆက် အနုပညာရှင်၏ အလိုကိုလိုက်၍ တဖြည်း ဖြည်း ချဲ့ပေး၊ ပြင်ဆင်ပေးလာသော စည်းဘောင်များသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမည်မျှထိ ကျယ်အောင် ချဲ့ပေးနိုင်မည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(အလိုရှိခိုက်) မည်မျှမြန်မြန် ချဲ့ပေးနိုင်မည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e:\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e၇။ ခြွင်းချက်\u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအစဉ်အလာ၏ အစီအစဉ်ကျနမှုသဘောနှင့် ကျင့်သားရ အသားကျ ကာ ခွဲမနိုင် ခွာမရ ဖြစ်နေသူများကမူ သည်ကိစ္စကို သိပ်စဉ်းစားကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အခုလည်း ကိုယ်ဖန်တီးချင်တဲ့ အနုပညာကို ကိုယ်နှစ်သက်သလို ဖန်တီးခွင့်ရှိနေတာပဲ။ ငါတို့လည်း စည်းတွေဘောင်တွေကို ထည့်မစဉ်းစား ဘဲ အနုပညာစိတ်၊ ခံစားမှုသက်သက်နဲ့ ဖန်တီးတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု သူတို့ ပြောလေ့ပြောထ ရှိကြသည်။ ပြောလည်း ပြောကြလိမ့်ဦး မည်။ သို့သော် သူတို့ဖန်တီးသည့် အနုပညာပစ္စည်းများကို ကြည့်လိုက်လျှင် မူဘောင်ကို မကျော်ဖြစ်သည့် အရာများသာ တွေ့ရသည်။ အစဉ်အလာကို အနည်းငယ် တိုးချဲ့ထွင်ထားသည့် အရာများလောက်မျှကိုလည်း တစ်ခါ တစ်ရံ တွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူတို့ဘာသာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဖန်တီးခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်။ သို့သော် သူတို့၏ အာရုံခံစားမှုသည် ဘောင်၏ ကန့်သတ်မှုနှင့် ပူးဝင် အသားကျနေကြပြီ။ သူတို့ဘာသာသူတို့ မသိလိုက်ဘဲ ဘောင်၏ စီးပိုးမှုကို ခံနေရပြီ။ ထိုအလေးချိန်ကို တစ်သက်လုံး ထမ်းထားရဖန် များသောအခါ လေးသည်ဟုပင် မထင်တော့။ အနည်းငယ်မျှ ထိုအလေးချိန် ပေါ့သွားလျှင် ပင် လွတ်လပ်လှပြီဟု အောက်မေ့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်တို့ကတော့ “အနည်းငယ်မျှ”ဟူသော ပမာဏကို ထည့် မစဉ်းစား။ နယ်ကုန်တွန်း၍ စဉ်းစားကြည့်ကြပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e:\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e၈။\u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e ထပ်၍ ပြောပါဦးမည်။ ထိုစည်းဘောင်များသည်... မည်မျှထိ ကျယ်အောင် ချဲ့ပေးနိုင်မည်နည်း။ (အလိုရှိခိုက်) မည်မျှထိ မြန်မြန်ချဲ့ပေးနိုင်မည် နည်း။ ဘာကြောင့် “မည်မျှထိ မြန်မြန်”ဟု ကျွန်တော်တို့ ပြောနေရသနည်း။လောကသည် တစ်ဟုန်ထိုးပြောင်းလဲနေ၏။ ထိုသို့ ပြောင်းလဲနေသည်နှင့် အမျှ လိုက်ဖြစ်ပျက်နေသော လောက၏အနှစ်သာရကို အချိန်မီ သိလိုက်နိုင် ပါရဲ့လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e:\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e၉။\u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e တစ်ဟုန်ထိုး ပြောင်းလဲနေသည့် လောကထဲမှ “ခဏ” “ခဏ”တည်း ဟူသော “ပစ္စက္ခခဏငယ်”တိုင်းကို အနုပညာရှင်တို့က စောင့်ကြည့်သည်။ မှတ်တမ်းတင်သည်။ ယင်း၏ အဖြစ်အပျက်၊ အကောင်းအဆိုးသဘောကို ထုတ်ဖော်ပြသကြသည်။ သက်သေပြသည်။ ငြင်းခုံသည်။ စွပ်စွဲသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို“ခဏငယ်”သည် ဘာလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတိတ်..\u003c\/strong\u003e အတိတ်ဆိုသည်မှာ သိကောင်းသိခဲ့မည်ဖြစ်သော သို့တည်းမဟုတ် သိသလိုလို ဘာလိုလို ဖြစ်ခဲ့သောအရာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအနာဂတ်... အနာဂတ်ဆိုသည်မှာ အဆုံးအစမဲ့ မသေချာသောအရာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eခဏငယ်\u003c\/strong\u003eဆိုသည်မှာ ထိုအတိတ်နှင့် အနာဂတ်ကို ဆက်သွယ်ပေး သော ကြိုးမျှင်ကလေး ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို“ခဏငယ်” “ခဏငယ်”တိုင်းသည် ဝါကျတစ်ခုတွင် ပါဝင်သော စကားလုံး တစ်လုံးချင်းနှင့်တူ၏။ ယင်း စကားလုံး ခဏငယ်များဖြင့် သီဖွဲ့ ထားသော ဝါကျသည်ကား အစဉ်အဆက် ဖြစ်ခြင်းသဘောပင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42192505831573,"sku":"","price":1980.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_512bb391-94db-4599-b611-04a48a60fcd6.jpg?v=1730245785"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစန်-သုည","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - သုည","description":"\u003cp\u003e(က)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့နှစ်ယောက်ကြောင့်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာသင်ခန်းတစ်ခုလုံး ရယ်မောဆူညံနေရာမှ...။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမမျှော်လင့်ဘဲ ဆရာဦးလှဆင့်က ကျောင်းခန်းထဲဝင်လာသော ကြောင့် တစ်ခန်းလုံး ဖျတ်ခနဲ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာဦးလှဆင့်က ကျူရှင်၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဖြစ်သည့်အပြင် စေတနာပါသော၊ အသင်အပြကောင်းသည့် ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ် သောကြောင့် ကျောင်းသူကျောင်းသားအားလုံးက သူ့ကို လေးစားရိုသေ ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာဦးလှဆင့်က အတန်းရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ဘောဖျက်၏ သစ်သားအနှောင့်ဖြင့် ကျောက်သင်ပုန်းကို တဒုန်းဒုန်း ခေါက်လိုက်၏။ ထို့နောက်... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကဲ. ငါ့ကျူရှင်ကို နာမည်ဖျက်နေတဲ့ ဒီအတန်းထဲက ဟိုမိစ္ဆာ နှစ်ကောင်.. ထစမ်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာဦးလှဆင့်စကားက အတန်းနောက်ဆုံးခုံတွင် ထိုင်နေသော “ချမ်း နှင့် “ဒီဝိုင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ရည်ညွှန်းမှန်း အားလုံးက သိလိုက် သောကြောင့် ရှေ့တွင်ထိုင်နေကြသော ကျောင်းသားအားလုံးက သူတို့ နှစ်ယောက်ရှိရာ နောက်ဆုံးခုံတန်းဆီသို့ လည်ပြန်နောက်လှည့် ကြည့် ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချမ်းနှင့်ဒီဝိုင်းကလည်း ခပ်တည်တည်ပင် (သူများတွေနောက် လှည့်ကြည့်သလို) သူတို့၏ နောက်ဘက်ဆီ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြ ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့၏ နောက်ကျောဘက်တွင်တော့ အုတ်နံရံသာရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟိုနှစ်ကောင်... မင်းတို့ကလွဲပြီး ဘယ်သူများ ရှိသေးလို့ နောက်လှည့်ကြည့်နေရတာလဲ၊ ထစမ်း... မင်းတို့ကိုပြောနေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရင်ဆုံး ဒီဝိုင်းက ရွံ့ဆုတ်ရွံ့ ဆုတ်ဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော်က မိစ္ဆာမဟုတ်ဘူးဆရာ၊ ကျွန်တော့်နာမည်က (DIVINE) DIVINE ဆိုတာ တန်ခိုးရှိတာ၊ “နတ်” လို့ပြောတာ၊ဟောဒီကောင်နာမည်က `ချမ်း ချမ်း ဆိုတာ “မှင်စာ ́လို့ အဓိပ္ပာယ်ရ တယ်၊ ဒီကောင်ကမှ တကယ့်မကောင်းဆိုးရွား... ဆရာ၊ ဒီကောင့်ကိုပဲ နာနာရိုက်ပါ ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီဝိုင်း၏စကားကြောင့် နံဘေးမှ ချမ်းက ကမန်းကတန်းလက် ပိုက်ကာ ထရပ်လိုက်ပြီး..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တစ်ခါတလေမှာတော့ နတ်တွေဟာလည်း မကောင်းဆိုးရွား တွေနဲ့ မထူးလှပါဘူးဆရာ၊ ဒီကောင်က နတ်ပေမယ့် လူတွေကို ဒုက္ခ ပေးတဲ့နတ်ပါ၊ ကျွန်တော့်မှာ အပြစ်မရှိပါဘူး၊ ဖေဖေနဲ့ မေမေဆို ကျွန် တော့်ကို “သားလိမ္မာလေး. သားလိမ္မာလေးနဲ့ ဖူးဖူးမှုတ်နေကြတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ပါတယ်. ချမ်းကို သူတို့တစ်အိမ်သားလုံးက ဝိုင်းပြီး ဖူးဖူးမှုတ်ကြတာ... သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး တံတွေးတွေ ရွဲနေတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တိတ်ကြစမ်း... နတ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မှင်စာပဲဖြစ်ဖြစ်... မင်းတို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှစ်ကောင်စလုံး ငါ့ကို ဒုက္ခပေးတဲ့နေရာမှာတော့ အတူတူပဲ... နှစ် ကောင်စလုံး မိစ္ဆာတွေ... လာ... အတန်းရှေ့ထွက်ခဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချမ်းကော၊ ဒီဝိုင်းပါ နှစ်ယောက်သား လက်ပိုက်ခေါင်းငုံ့လျက် အတန်းရှေ့သို့ ကုပ်ကုပ်ကလေး ထွက်လာကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာဦးလှဆင့်က ကျူရှင်ခန်း တစ်ဖက်ဘေး မုန့်ဆိုင်ဆီသို့ လှမ်း၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မတင်တင်... ခဏလာပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ကဲ့ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာဦးလှဆင့်က ခေါ်လိုက်သောကြောင့် မတင်တင်က မုန့် ဆိုင်ကို ခဏထားခဲ့ပြီး ကျူရှင်ခန်းထဲ တလှုပ်လှုပ်တရွေ့ရွေ့ ဝင်လာ ၏။ မတင်တင်က ဝလွန်းသောကြောင့် လမ်းမြန်မြန်မလျှောက်နိုင်။ သူ့ကိုယ်လုံးကြီးက တလိမ့်လိမ့်ရွေ့သည်ဆိုရုံသာ ရွေ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူမ၏မျက်နှာမှာ ပါးစုန့်တွေဖောင်းကားပြီး ဝဝအစ်အစ်ဖြစ်နေ သလောက် အမြဲပြုံးချိုနေသောကြောင့် ကျောင်းသားကျောင်းသူများက အလွန်ချစ်ကြခင်တွယ်ကြသည်။ ကျူရှင်မတက်ခင် သူမ၏ဆိုင်မှာ မုန့်ဝယ်စားကြရင်း သူမ၏ ဝဝအစ်အစ် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို စကြ နောက်ပြောင်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခုလည်း ချမ်းနှင့် ဒီဝိုင်းတို့နှစ်ယောက် သွားပြီးနောက်ပြောင် သောကြောင့် မတင်တင်က ဆရာဦးလှဆင့်ကို တိုင်ခြင်းဖြစ်မည်ဟုကျောင်းသားကျောင်းသူတွေအားလုံး စိတ်ထဲကမှန်းဆကြည့်နေကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမတင်တင်က အတန်းရှေ့တွင် ရပ်နေသော ချမ်းနှင့်ဒီဝိုင်းတို့ကို မြင်လျှင်မြင်ချင်း...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူတို့နှစ်ယောက်ပဲဆရာ... ကျွန်မကို နောက်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာဦးလှဆင့်က ချမ်းနှင့်ဒီဝိုင်းတို့ဘက် လှည့်လိုက်ပြီး...၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကဲ. ပြောစမ်း၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်က မတင်တင်ကို “အစ်” မကြီး” လို့ သွားခေါ်တယ်ဆို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုစကားကြောင့် တစ်ခန်းလုံးက မတင်တင်၏ဝဝအစ်အစ် မျက်နှာ ဖောင်းဖောင်းကြီးကို ကြည့်ပြီး ကျိတ်ရယ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီဝိုင်းက...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော့်အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး ဆရာ၊ ဒီကောင်... ချမ်းကြောင့်၊ သူက အဲသည်လို ခေါ်ရမယ်လို့ ကျွန်တော့်ကို အတင်းတိုက်တွန်းတာ ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာဦးလှဆင့်က ချမ်းဘက်လှည့်လိုက်၏။ ချမ်းက အလွန် ရိုကျိုးသည့် မျက်နှာအမူအရာလေးဖြင့် မျက်လုံးကို ပေကလပ် ပေ ကလပ်လုပ်နေ၏။ နောက်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီလိုပါ ဆရာ. ကျွန်တော်က မြန်မာစာလုံးပေါင်းသတ်ပုံ အကြောင်း ဒီကောင် သိပါစေတော့ဆိုတဲ့ စေတနာနဲ့ ပြောလိုက်တာပါ။ဟောဒီကောင်... ဒီဝိုင်းက မတင်တင်ကို “အမကြီး၊ “အမကြီး ဆိုပြီး ခေါ်လွန်းလို့ ကျွန်တော်က အမကြီး” ဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းဟာ တိရစ္ဆာန် အထီးအမကို ခေါ်ရာရောက်ကြောင်း ရှင်းပြတာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်း. ဆိုစမ်းပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကိုယ့်ထက် အသက်ကြီးလို့ အစ်မ၊ နှမလို သဘောထားပြီး ခေါ်မယ်ဆိုရင် “အမ ဆိုတဲ့ သတ်ပုံက မှားပါတယ် ဆရာ။ အကို “စ”သတ် အစ်မလို့ ရေးမှ သတ်ပုံအမှန်ပါ။ ဒါကို ကျွန်တော်က စေတနာနဲ့ ဒီဝိုင်းသိပါစေတော့လို့ ရှင်းပြပြီး သတ်ပုံမှာရေးတဲ့အသံ ထွက်အတိုင်း “အစ်မကြီးလို့ ခေါ်ခိုင်းတာပါ။ ဝဝအစ်အစ် မိန်းမကြီး လို့ ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမှင်သေသေနှင့် ရှင်းပြနေသော ချမ်း၏စကားကြောင့် တစ်ခန်း လုံး ခပ်အုပ်အုပ် ရယ်သံများ တဝေါဝေါ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဆရာ ဦးလှဆင့်ကိုယ်တိုင် စိတ်ထဲက ရယ်ချင်သလိုဖြစ်မိသော်လည်း မျက်နှာ ထားကို တမင် ခပ်တင်းတင်းတည်ထားလိုက်ပြီး...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဪ... မင်းက ငါ့ကိုတောင် လူလည်ကျချင်တာပေါ့... ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မဟုတ်ပါဘူး ဆရာ၊ ကျွန်တော်ပြောတာ သတ်ပုံအမှန်ပါ... မယုံရင် မြန်မာစာဆရာကို မေးကြည့်ပါ ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အေး... အခုတော့ ငါ့ရဲ့ သတ်ပုံကို မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး ကိုယ်တွေ့ကြုံရပြီပေါ့ကွာ၊ လာစမ်း.. ခွေးကောင်နှစ်ကောင်... ရှေ့တိုး၊ ငါကတော့ ဟောသလို... ဟောသလို သတ်တာကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခွပ်... ခွပ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာဦးလှဆင့်က သူ၏ကြီးမားသောလက်သီးဆုပ်ဖြင့် ချမ်းနှင့် ဒီဝိုင်းတို့နှစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းချိုစောင်းကို ခွပ်ခနဲ ခွပ်ခနဲ မြည်အောင် ခေါက်လွှတ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချမ်းကော ဒီဝိုင်းပါ မျက်နှာများ မရှုမလှ ရှုံ့မဲ့သွားကြပြီး ပူထူ သွားသည့် ဦးခေါင်းကို ကမန်းကတန်း ပွတ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့ အလွန်ချစ်ကြောက်ရိုသေသော ဆရာ၏လက်သံဖြစ် သောကြောင့် စောဒက မတက်ရဲ။ အသံထွက်၍ပင် မညည်းညူရဲ။ ကြိတ်မှိတ်ခံရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာဦးလှဆင့်က..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကဲ... မတင်တင်၊ ဆရာ တောင်းပန်ပါတယ်ကွယ်... ဆရာ့ တပည့်တွေကို ဆရာ ဆုံးမပါ့ မယ်။ နောက်ကို ဒီလိုမဖြစ်စေရပါဘူး၊ ကဲ... ဟိုနှစ်ကောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချမ်းကော၊ ဒီဝိုင်းပါ မတင်တင်ကို ကမန်းကတန်းတောင်းပန် ကြသည်။ မတင်တင် ပြန်သွားသောအခါ ဆရာဦးလှဆင့်က သူတို့ နှစ်ယောက်ဘက် လှည့်ပြီး...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခွေးကောင် နှစ်ကောင်၊ မင်းတို့ကို အတန်းထဲမှာ စာတော်တာ က လွဲပြီး ကျန်တာ ဘယ်နေရာမှာမှ အလစ်ပေးလို့မရဘူး... လစ်တာ နဲ့ ပြဿနာရှာတဲ့ကောင်တွေ၊ အတန်းထဲမှာ ဟိုလူ့ကို နောက်လိုက်၊ ဒီလူ့ကို ပြောင်လိုက်နဲ့... ပြီးရင် အချင်းချင်းလည်း ချောက်တွန်းကြ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသေးတယ်၊ သွား.. ကိုယ့်နေရာ ကိုယ်ပြန်.. စာကျက်ကြ၊ အခုလာ မယ့် လပတ်စာမေးပွဲမှာ အမှတ် ၉၀ မကျော်လို့ကတော့ မင်းတို့ကို ငါ့ကျူရှင်က ထုတ်ပစ်မယ်... နားလည်လား၊ အဲဒါ မင်းတို့အတွက် ဒဏ်ပေးတာပဲ၊ ကဲ... သွားတော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချမ်းနှင့်ဒီဝိုင်းတို့ သူတို့နေရာ သူတို့ပြန်ထိုင်ပြီးသောအခါ ဆရာ ဦးလှဆင့်က တစ်တန်းလုံးကို မျက်စိတစ်ချက် ဝေ့ကြည့်ပြီးပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကဲ... တပည့်တို့အားလုံး သိကြတဲ့အတိုင်းပဲ. ဆရာ ဟောဒီ ကျူရှင်ကို တည်ထောင်ထားတဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကိုက တကယ့်စာသင်ကျောင်းကြီးတွေလောက် မတတ်နိုင်သည့်တိုင်အောင် ကိုယ်တတ်နိုင် တဲ့ တစ်ဒေါင့် တစ်နေရာကနေပြီးတော့ ထူးလည်းထူးချွန်၊ လိမ်လည်း လိမ္မာတဲ့ ကျောင်းသားကောင်းလေးတွေ ပျိုးထောင်မွေးထုတ်ပေးချင်လို့ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာက စကားကို ခဏဖြတ်ပြီး သူ့တပည့်များကို အကဲခတ် သလို တစ်ချက် စေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်သည်။ နောက်..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါကြောင့်မို့... ဆရာ့ကျူရှင်မှာ ဘာသာစုံဆရာတွေ အချိန်ပြည့် သင်ကြားဖို့ ပေးထားတယ်၊ စာသင်ချိန် မရှိတဲ့ရက်တွေမှာ စာကျက် ချိန် သတ်မှတ်ပေးထားပြီး မင်းတို့ကို ကူညီဖို့ စာကျက်အကူ(Study\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562318192789,"sku":"","price":5850.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45562318225557,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ad5a77e8-c957-40e4-9f95-c5adb44db91f.jpg?v=1730245807"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစန်-သေမင်းနိုင်ငံမှာသုံးတဲ့ပိုက်ဆံ","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - သေမင်းနိုင်ငံမှာသုံးတဲ့ပိုက်ဆံ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်တော်တို့အုပ်စု လို့ ဆိုတဲ့အထဲမှာ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပန်းချီဆရာပေါက်စတစ်ယောက် ပါတယ်။ (အခုတော့ မဂ္ဂဇင်း တွေမှာ သရုပ်ဖော်ပုံတွေဆွဲနေတဲ့ “ခေတ်ဘုန်းမိုပေါ့)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက် ဂစ်တာ တဒေါင်ဒေါင် တဒင်ဒင်တီးပြီး သီချင်းရေးဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ မြန်မာစာဆရာ အလောင်းအလျာလေးတစ်ယောက်ပါတယ်။ (သူကတော့ ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်ဝန်းကျင်ကာလမှာ အင်မတန် နာမည်ကြီးတဲ့ ကျူရှင်ဆရာ ဦးဆင့်သူ ဖြစ်လာပြီး ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အောင်မြင်နေစဉ်မှာပဲ ကွယ်လွန်ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်။ သူ့တစ်သက်တာလုံးမှာ ပစ်တိုင်းထောင်လေး ပုတိုတို ́ ဆိုတဲ့ သားချော့သီချင်းလေးတစ်ပုဒ်ကိုပဲ အပြီးသတ် ရေးဖွဲ့ သွားခဲ့ လေရဲ့)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်တို့ ဝါသနာပါတဲ့ အနုပညာအလုပ်တွေကို လုပ်ဖို့ ရန်ကုန်မြို့နဲ့ နီးနီးနားနားမှာနေမှ ဖြစ်မယ်လေ။ အဲ...ပြီးတော့ အိမ်လခက လည်း ဈေးသက်သာဦးမှဖြစ်မှာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်တစ်လုံးတည်းကို အခန်းကန့်ထားပြီး ငှားစားတဲ့နေရာမျိုးမှာလည်း နေလို့ဘယ်ဖြစ်မှာလဲ။ ကျွန်တော်တို့က နေ့ရောညပါ အချိန်မရွေး ဒေါင်ဒေါင်ဒင်ဒင် ဝူးဝူးဝါးဝါးနဲ့.....။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်ပြီး ကျွန်တော်တို့အုပ်စုက ဘာမှန်းမသိတဲ့ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ကိစ္စတွေ၊ မျက်စိနောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေကို တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခု ကြံဖန်ပြီး လုပ်နေကြတာကိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါကြောင့် တောမကျ မြို့မကျ ဟောဒီရပ်ကွက်လေးထဲမှာ ပျဉ် ထောင်အိမ်ယိုင်နဲ့နဲ့လေးတစ်လုံးကို ငှားပြီး လာနေကြတာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်တို့အုပ်စုထဲမှာ အနုပညာအလုပ်နဲ့လည်း ဘာမှမပတ် သက်၊ အနုပညာကို ဝါသနာလည်းမပါတဲ့ အလုပ်မရှိ အကိုင်မရှိ အူကြောင် ကြောင် ငနဲတစ်ယောက်လည်း ပါသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့နာမည်က ဖိုးစောတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖိုးစောရဲ့ ပါရမီဓာတ်ခံကလည်း တစ်မျိုးပဲ။ ဘယ်လူစုလူဝေးထဲ ကိုမဆို ဒီကောင့်ကိုသာ ထည့်ပေးလိုက်...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက်တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ပြီးသားပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူစုလူဝေးနဲ့လည်း ဖြစ်တယ်။ နှစ်ယောက်ချင်း သုံးယောက်ချင်း လည်း ဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့တစ်ယောက်တည်းနေရင်တောင် သူ့အတွေးနဲ့သူ ရှုပ်ရှုပ် ယှက်ယှက် ဖြစ်နေတတ်တဲ့ကောင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖိုးစောရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကလည်း အံ့မခန်းပဲ။ နက်နဲတဲ့နေရာ မှာ လက်ဖျားခါလောက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ခါက ကျွန်တော့်ကို လာမေးတာပဲကြည့်...။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖိုးစောက.. “ကျော်စိုးရေ” “ဟေ...ဘာဖြစ်ရပြန်ပြီလဲ ဖိုးစော”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ငါ တစ်ခုစဉ်းစားနေတာကွ၊ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ သွေးအမျိုးအစား ဟာ A လား၊ B လား၊ AB လား ဒါမှမဟုတ် O သွေးလားဆိုတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကဲ...သူ့အတွေးအခေါ်က..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်က...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟာ...ဖိုးစောရာ၊ မင်းမို့လို့ ကြံကြီးစည်ရာကွာ။ မြတ်စွာဘုရား ပွင့်တဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင့်ငါးရာကျော်တုန်းက သွေးအုပ်စုခွဲတဲ့ ပညာမှ မပေါ်သေးတဲ့ဥစ္စာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖိုးစောက စိတ်ပျက်သလို “ကျွတ်” ခနဲ စုတ်သပ်လိုက်ပြီး ခေါင်း ကုတ်လိုက် ဖင်ကုတ်လိုက်လုပ်ရင်း...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မဟုတ်ဘူးလေကွာ၊ ငါ စဉ်းစားနေတာက မြတ်စွာဘုရားဆိုတာ အင်မတန် ထူးခြားမြင့်မြတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး မဟုတ်လား။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်ထူး ပုဂ္ဂိုလ်မြတ်ကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စီးဆင်းနေတဲ့ သွေးတွေဟာ လူသာမန် တွေရဲ့ ကိုယ်ထဲကသွေးတွေနဲ့ အမျိုးအစားချင်းတူနိုင်သလားဆိုတာကို ငါ စဉ်းစားနေတာကွ။ အေးလေ...ဒါတွေ မင်း ဘယ်နားလည်နိုင်ပါ့မလဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျော်စိုး ရာ၊ လောကီလောကုတ္တရာ ပြည့်စုံတဲ့ ပညာရှိကြီးတွေကို ရှာပြီးမေးရ ဦးတော့မှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်ကတော့ လောကီလောကုတ္တရာ မပြည့်စုံတဲ့ ငတုံးကြီး ဖြစ်သွားတာပေါ့ဗျာ။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် နေရင်းထိုင်ရင်းကြီးကို ငုတ်တုတ် ညံ့သွားတော့တာ။ ကျွန်တော့်ဘဝနှယ် ဆိုးလိုက်ပုံ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖိုးစောကတော့ ကော့လန်ကော့လန်နဲ့ လစ်သွားလေရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e* * *\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ခါကကျတော့ ကိုဆင့်သူ ကို သွားပြီးမေးတာ။ (အဲဒီတုန်းက ကိုဆင့်သူက မြန်မာစာဌာနမှာ ကျူတာဖြစ်နေပြီလား၊ မဖြစ်သေးဘူးလား တောင် မမှတ်မိတော့ဘူး)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖိုးစောက မေးစေ့က မုတ်ဆိတ်မွေး ကျိုးတိုးကျဲတဲကို ပွတ်ရင်း..... “ါ..ကိုဆင့်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်နံရံကို မှီရင်း ခြေဆင်းပြီး ဂစ်တာလက်ကွက် စမ်းနေတဲ့ ကိုဆင့်သူက မျက်ခုံးတွေပင့်သွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟင်...ဘာလဲဟင်၊ ဖိုးစော...ဘာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုဆင့်သူကလည်း ဖိုးစောရဲ့ စူးရှထက်မြက်တဲ့ အတွေးအခေါ် တွေကို ခပ်လန့်လန့်ပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖိုးစောက (သုံးပင်နှစ်ခန်း အိမ်ခန်းကျဉ်းကျဉ်းလေးရဲ့) ခနော်နီ ခနော်နဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ခေါက်တုံ့ခေါက် ပြန်လျှောက်ရင်း...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကိုဆင့်တို့ မြန်မာစာမှာ ဝါကျဆုံးတဲ့အခါ “သည်” တို့၊ “၏” တို့ ထည့်ရတယ် မဟုတ်လား။ ဟိုဗျာ...ဥပမာပြောရရင် “သူ ကျောင်းသို့သွား သည်” သူ အိပ်မက်မက်နေ၏ ...စသဖြင့်ပေါ့ ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အင်း......ဟုတ်...ဟုတ်တယ်လေ ဖိုးစောရဲ့ ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အဲဒီ '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်\u003c\/span\u003e'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eနဲ့ ‘၏နဲ့ အဓိပ္ပာယ်ချင်း ဘာကွာသလဲ ကိုဆင့်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီမေးခွန်းကြောင့် ကိုဆင့်သူ မျက်လုံးတွေ ပြာလတွတ် ပြာလတွတ် ဖြစ်သွားတယ်။ တော်တော်လေးတော့ ခွကျနေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုဆင့်သူက အကျပ်အတည်းဖြစ်ရင် သူလုပ်နေကျ အမူအရာ အတိုင်း နှုတ်ခမ်းထူထူလေးတွေကို ဆော်ပြီး စူပြီး မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ် ပုတ်ခတ်၊ အသံလေး အတီးအထစ်နဲ့...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟဲ...ဟဲ...ဟို...သိပ်...သိပ်မကွာပါဘူး ဖိုးစောရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖိုးစောက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေရဲ့။ ပြီးတော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အဓိပ္ပာယ်ချင်းတူရင် ဘာလို့ အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး စကားလုံးနှစ်လုံး တောင် ထားနေရသေးလဲဗျာ၊ တစ်လုံးကို ဖြုတ်ပစ်လိုက်ပါလား၊ ကျက်ရ မှတ်ရတာ သက်သာသွားတာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟေ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုဆင့်သူ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ ဖိုးစောကတော့ ခပ်တည်တည်ပဲ ဆက်ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်က နောင်လာမယ့် လူငယ်ကျောင်းသား လေးတွေအတွက် စေတနာနဲ့ အကြံပေးနေတာနော်။ ကိုဆင့် မြန်မာစာ ပါမောက္ခဖြစ်တဲ့အခါ ကျရင် “၏”ကို ဖြုတ်ပစ်လိုက်ဗျာ။ ကောက်ကောက် လိမ်လိမ်နဲ့ အကြည့်ရဆိုးတယ်။ ဖြုတ်ပစ်..သိလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ငါ့...ငါ့မှာ အဲ့လောက် အာဏာမရှိဘူး ထင်ပါတယ်ကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုဆင့်သူကတော့ သူ့ဘဝကို သူ အားငယ်လို့ပဲလား မသိဘူး။ မဝံ့မရဲ ဖြေရှာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါပေမဲ့ ဖိုးစောကတော့ မာရေကျောရေပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟာဗျာ... ဘာ အာဏာရှိစရာလိုလို့လဲ၊ မြန်မာစာကို တီထွင်ခဲ့တဲ့ လူတွေကလည်း သူ့လိုကိုယ်လို “လူ” တွေပဲဥစ္စာ။ သူတို့လုပ်ပုံကိုင်ပုံ နေရာ မကျရင် ကိုယ်က ပြင်ရဲရမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲသည်လို “ဟောက်” သေးတာဗျ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအံမယ်...။ သူ့ခံယူချက်နဲ့သူကတော့ ဟုတ်သလိုလို အရှိသား။ ကိုဆင့်သူကတော့ ဂစ်တာကိုတောင် ဆက်မတီးနိုင်တော့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမျက်လုံးလေး ပေကလတ် ပေကလတ်လုပ်ပြီး ဖိုးစောကိုပဲ ကြည့်နေရတယ်။ ဒါပဲ တတ်နိုင်တော့တယ် မဟုတ်လားဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e* * *\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပန်းချီဆရာကတော့ ရှင်းတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖိုးစော ပြဿနာသယ်လာပြီဆိုရင် ဆဲလွှတ်တဲ့အခါလွှတ်၊ ပါးစပ်ထဲ တွေ့ကရာပြောရင်ပြော၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် သူ့ထက်ဦးအောင် ဦးနှောက်စားစရာ တစ်ခုခုနဲ့ ကျပ်လွှတ်လိုက်တာပဲ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်ပေါ်မှာ နေရာက ကျယ်ကျယ်မရှိတော့ ပန်းချီဆွဲမယ်ဆိုရင် ခြံထောင့် သရက်ပင်အောက်က ရေချိုးဖို့ တိုင်ကီပိုင်းတွေချထားတဲ့နေရာမှာ သွားပြီးဆွဲရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖိုးစောကလည်း တကူးတကန့်ကို အဲဒီနားအထိ သွားပြီးရှုပ်တာ။ “ဒီမှာ ကိုဘုန်းမို၊ ကျွန်တော် စဉ်းစားထားမိတာလေးတစ်ခုရှိလို့ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပန်းချီဆရာက သူ့ဟာနဲ့သူ ဆွဲလက်စဖြစ်နေတော့ ဖိုးစောကို အံကြိတ်ပြီး မျက်စောင်းထိုးကြည့်တယ်။ ဖိုးစောကတော့ စကားစမိပြီဆိုတာနဲ့ အရှိန်ရသွားပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီလိုလေဗျာ...ကျွန်တော်က ဗုဒ္ဓဘာသာနဲ့ ရဟန်းဝတ်တယ် ဆိုပါစို့၊ ရဟန်းဝတ်နဲ့ ပါရာဇိကကံကျရင် ငရဲကြီးရောမဟုတ်လား။ အဲဒီလို\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562315800725,"sku":"","price":6125.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45562315833493,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_cfca6ea1-1507-49dd-a5c1-1cf2a47de171.jpg?v=1770808690"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစန်-ဟယ်ရီပေါ်တာနှင့်၀ိညာဥ်နှုတ်အကျဥ်းသား","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - ဟယ်ရီပေါ်တာနှင့်၀ိညာဥ်နှုတ်အကျဥ်းသား","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟယ်ရီပေါ်တာသည် အခြားကလေးများနှင့်မတူ၊ နွေရာသီကျောင်း ပိတ်ရက်များကို ခါးခါးသီးသီး မုန်းတီး၏။ အခြားကလေးများနှင့် မတူရသည့် နောက် အကြောင်းတစ်ချက် ရှိသေးသည်။ သူသည် ကျောင်းကပေးလိုက်သော သူ့အိမ်စာများကို အမှန်တကယ် စိတ်ပါလက်ပါ လုပ်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့ရာ တွင် သူသည် သူ၏အိမ်စာများကို အခြားကလေးများလို လူမြင်သူမြင် လုပ်ခွင့် မရ။ ဘယ်သူမှ မသိအောင် ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုလုပ်ရသည်။ လျှို့ဝှက်စွာလုပ်ရ သည်။ ညသန်းခေါင် လူခြေတိတ်ချိန်ကျမှ လုပ်ရသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဟယ်ရီ ပေါ်တာသည် အခြားကလေးများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော လူသားတစ် ယောက် ဖြစ်နေရခြင်း ဖြစ်၏။ သူကား စုန်းကဝေတစ်ယောက်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညသန်းခေါင်တိုင်ချိန် နီးလေပြီ။ ဟယ်ရီသည် ခြုံစောင်ကို ရွက်ဖျင်တဲ အမိုးလို သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် လွှမ်းခြုံကာ အုပ်မိုးလျက် ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေ၏။ သူ့လက်တစ်ဖက်တွင်ကား လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကိုင်ထားပြီး “မှော်ပညာသမိုင်း'\u003cspan\u003eဟု အမည်ရေးထိုးထားသည့် သားရေဖုံး စာအုပ်ထူကြီးကို ခေါင်းအုံးပေါ်ဖွင့်ချထား သည်။ ဟယ်ရီသည် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးအလင်းရောင်ဖြင့် လင်းယုန်ငှက်မွေး ကလောင်တံကိုကိုင်ကာ ဆယ့်လေးရာစုနှစ်အတွင်းက စုန်းကဝေများကို ကားစင် တင်ပြီး မီးရှို့သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းသည် အခြေအမြစ်မရှိသည့် ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းတင်ပြပါ\u003c\/span\u003e'\u003cspan\u003eဟူသည့် ကျောင်းစာအက်ဆေးကို ရေးသားနေခြင်း ဖြစ်လေ သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသားရေဖုံးစာအုပ်ထူကြီးထဲက သူရှာဖွေနေသော စာပိုဒ်ကို တွေ့ပြီဟု ယူဆ ရသော ဟယ်ရီက ကလောင်တံကို ရပ်လိုက်၏ ။ နှာခေါင်းပေါ် လျှောကျလာသောသူ့မျက်မှန်အဝိုင်းလေးကို ပင့်တင်ရင်း ဟယ်ရီက လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို စာအုပ်ဆီသို့ တိုးကပ်ပြီး ဖတ်ကြည့်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလယ်ခေတ်အတွင်းက မှော်ပညာမတတ်သော လူသားများ (ရိုးရိုး လူသား မတ်ဂယ်များဟု ခေါ်ဝေါ်သုံးစွဲကြသည်) သည် စုန်းကဝေပညာကို အထူးတလည် ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် စုန်းကဝေဟု သိရလျှင် ဖမ်းဆီးခြင်း၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းများ ပြုလုပ်လေ့ရှိ၏။ သို့ရာတွင် စုန်းကဝေ အစစ်များကို ရှာဖွေဖမ်းဆီးမိသည် ဟူ၍ကား ရှားလှသည်။ တကယ့် စုန်း ကဝေအစစ်ကို မီးရှို့မည်ဆိုလျှင်လည်း မည်သို့မျှ ထိရောက်လိမ့်မည် မဟုတ်။ တကယ့် စုန်းကဝေတစ်ယောက်သည် မူလ အခြေခံကတည်းက မီးကို အေးခဲစေသော မန္တန်ကို တတ်ကျွမ်းထားကြပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ကို မီးရှို့သည့်အခါ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်ဖြင့် တွန့်လိမ်အော်ဟစ်ကြမည်ဖြစ်ပြီး တကယ်တမ်းတွင်မူ သူတို့၏ စိတ်ထဲ၌ ရွစိရွစိ ဖြစ်နေသော မီးလောင်သည့်ခံစားမှုကို ကျိတ်၍ ကျေနပ်နေကြပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဝင်ဒလင်ဟု ခေါ်သော စုန်းမကြီးတစ်ယောက်သည် ထို မီးလောင်ခံရသည့် ခံစားမှုကို သဘောကျလွန်းသဖြင့် သူမကိုယ်သူမ နေရာ အမျိုးမျိုးတွင် အသွင်အမျိုးမျိုးဖြင့် တမင် အဖမ်းခံရအောင်လုပ်ပြီး မီးရှို့ခံခဲ့ သည့် အကြိမ်ပေါင်း ၄၇ ကြိမ်ထက် မနည်းရှိကြောင်း မှတ်တမ်းရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟယ်ရီက ကလောင်တံကို သွားများဖြင့်ကိုက်ထားလိုက်ရင်း ခေါင်းအုံးနှင့် ပရပိုက်လိပ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် မင်အိုးကို အသံမကြားအောင် ဖြည်းညင်းစွာဖွင့်ပြီး ကလောင်တံကို မှင်တို့ကာ စတင်ရေးသားတော့သည်။ ရေး ရင်းနှင့်လည်း မကြာခဏ ရပ်ပြီး အပြင်မှ အသံဗလံကို နားစွင့်ရသေးသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့ဦးလေး၊ အဒေါ်နှင့် ညီအစ်ကိုဝမ်းကွဲတို့ ဖြစ်ကြသော ဒါစလေမိသားစုထဲမှ တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ရေးနိုး အိမ်သာသွားရင်း သူ့ မှော်ကျောင်းစာများ လုပ်နေသည်ကို မိသွားလျှင် ဟယ်ရီကို တစ်နွေရာသီလုံးလုံး လှေကားအောက်က ဗီရိုထဲတွင် ပိတ်ထားပြီး အပြစ်ပေးမည်ကို စိုးရိမ်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခု နေထိုင်ရာ အမှတ်(၄)။ ပရီဗက်ဒရိုက်လမ်း နေအိမ်ရှိ အန်ကယ်ဗာနွန်၊ အန်တီပက်ကျူးနီးယားနှင့် သူတို့၏ သားဖြစ်သူ ဒတ်ဒလေတို့သည် ဟယ်ရီ၏ တစ်ခုတည်းသော သက်ရှိထင်ရှားဆွေမျိုးများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် မှော်ပညာမတတ်သော ရိုးရိုးလူသား မတ်ဂယ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့အပြင် သူတို့၏ဦးနှောက်ထဲ၌ စုန်းများကို မုန်းတီးစက်ဆုပ်သော အလယ်ခေတ်က အတွေးအခေါ် အယူအဆများ ရှိနေသေးသည်။ ဟယ်ရီ၏ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော မိဘနှစ်ပါးစလုံးသည် စုန်းကဝေများဖြစ်ကြပေရာ ဒါစလေမိသားစု၏ အိမ်ခေါင်မိုးအောက်၌ သူတို့၏နာမည်ကို ယောင်၍မျှပင် မပြောကြပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအန်တီပက်ကျူးနီးယားနှင့် အန်ကယ်ဗာနွန်တို့သည် သူတို့၏ လှေကား ထစ်များပေါ်၌ မွေးကင်းစ ဟယ်ရီပေါ်တာလေးကို စတွေ့ပြီး မွေးစားခဲ့ရသည့် အချိန်မှစ၍ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသည့်တိုင်အောင် ဟယ်ရီသွေးထဲမှ မှော်မျိုးရိုး ဗီဇကို မေ့ဖျောက်ပယ်ဖျက်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ သို့ရာတွင် သူတို့အဖို့ ဒေါသ ထွက်ရသည်သာ အဖတ်တင်ပြီး အောင်မြင်မှုကား မရခဲ့။ ယခုအခါတွင် ဟယ်ရီ ကား ဟော့ဝပ်ဟု ခေါ်သော မှော်ကျောင်းတော်ကြီးတွင် စုန်းကဝေပညာရပ်များကို သင်ကြားလာခဲ့သည်မှာ ပထမနှစ်နှင့် ဒုတိယနှစ် သင်တန်းများကိုပင် အောင်မြင် ခဲ့လေပြီ။ ယခုအချိန်တွင် ဒါစလေ မိသားစုက တတ်နိုင်သည်မှာ နွေရာသီကျောင်း ပိတ်ရက်တွင် ဟယ်ရီတစ်ယောက် အိမ်သို့ပြန်လာပြီဆိုသည်နှင့် သူ၏ မန္တန်စာအုပ် များ၊ ဆေးတောင်ဝှေး၊ ဆေးကြိုသည့် ဒယ်အိုးနှင့် မှော်တံမြက်စည်းတံတို့ကိုသော့ခတ်သိမ်းဆည်းထားခြင်း၊ ဟယ်ရီကို အိမ်နီးချင်းများနှင့် စကားမပြော ရအောင် တားမြစ်ထားခြင်းတို့ပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသို့ မန္တန်စာအုပ်များကို သိမ်းဆည်းထားခြင်းသည် ဟယ်ရီအတွက် တော့ အကြီးအကျယ် ပြဿနာပင် ဖြစ်တော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဟော့ ဝပ်မှ ဆရာ၊ ဆရာမများက ကျောင်းပိတ်ရက်အတွင်း လေ့ကျင့်ကျက်မှတ်စရာ အိမ်စာ အမြောက်အမြား ပေးလိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ အိမ်စာတစ်ပုဒ်ဆိုလျှင် (ဟယ်ရီ မနှစ်မြို့ဆုံးဆရာဖြစ်သည့်) ပရော်ဖက်ဆာ စနိပ် ၏ ကျုံ့ဝင်ဆေးရည် အကြောင်း ရေးသားရမည့် အက်ဆေးဖြစ်သည်။ ထိုအိမ်စာကို ရေးသားရန် ပျက် ကွက်ခဲ့ပါက ပရော်ဖက်ဆာ စနိပ်က သူ့ အား ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် တစ်လ လောက် ဒဏ်ပေးပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ကြောင့် ဟယ်ရီက နွေကျောင်းပိတ်ရက် ပထမပတ်အတွင်းမှာပင် ပေါ် ပေါက်ခဲ့သော အခွင့်အရေးကို အရယူလိုက်သည်။ အန်ကယ်ဗာနွန်တို့မိသားစု သုံးယောက်စလုံး သူတို့ အသစ်ဝယ်လာသော ကားကိုကြည့်ရန် ခြံရှေ့ဥယျာဉ် ထဲသို့ ဆင်းသွားကြစဉ် (ထိုကားမှာ အသံဆူညံစွာ မြည်လွန်းသောကြောင့် တစ် လမ်းလုံးကပင် သတိထားမိကြ၏) ဟယ်ရီက အောက်ထပ်သို့ တိတ်တိတ်လေး ဆင်းသွားလိုက်ပြီး ဗီရိုသော့ကိုဖွင့်ကာ စာအုပ်တချို့ကို ပြန်ယူထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုစာအုပ်များကို အိပ်ခန်းထဲတွင် ဝှက်ထားလိုက်၏။ သူ့အိပ်ရာခင်း အဝတ်များကို မင်စက်တွေ စွန်းပေအောင် မလုပ်မိသေးသရွေ့တော့ သူ့ မှော်သင်ခန်းစာများ လေ့လာရေးသားနေသည်ကို ဒါစလေမိသားစုက သိကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောလောဆယ် အခိုက်အတန့်တွင် အန်ကယ်ဗာနွန်နှင့် အန်တီပက်ကျူး နီးယားတို့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မည့် ကိစ္စမျိုးကို ဟယ်ရီ တတ်နိုင်သလောက်ရှောင်ရှားချင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မကြာသေးခင်ကမှ ဟယ်ရီ ထံသို့ ရွန်ဝီစလေ က ဖုန်းဆက်သည့်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာတက်ထားသော ကြောင့် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွန်ဝီစလေဆိုသူမှာ ဟော့ဝပ်ကျောင်းတွင် ဟယ်ရီနှင့်အရင်းနှီးဆုံး သေဖော်ရှင်ဖက် သူငယ်ချင်းဖြစ်၏။ ရွန်တို့မိသားစုတစ်ခုလုံးသည် စုန်းကဝေမျိုးရိုး စစ်စစ်များ ဖြစ်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် ရွန်သည် ဟယ်ရီ မသိသေးသော စုန်းကဝေလောကအကြောင်းကို အမြောက်အမြား သိထားသည်။ သို့ သော် အပြန်အလှန် အားဖြင့် ရွန်သည် လူ့လောကထဲသို့ မဝင်ဆံ့ဖူးခြင်းကြောင့် လူ့အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းများနှင့်ပတ်သက်၍ ဘာတစ်ခုမျှမသိပေ။ ရွန်သည် သူ့ဘဝတွင် တယ်လီ ဖုန်းကိုပင် တစ်ခါမျှ ဆက်ဖူးခြင်း မရှိပေ။ ကံဆိုးချင်တော့ ရွန် လှမ်းဆက်လိုက် သည့်ဖုန်းကိုမှ တည့်တည့်ကြီးကိုင်မိသူကား အန်ကယ်ဗာနွန် ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဗာနွန်ဒါစလေ ပြောနေပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်တွင် အခန်းထဲ၌ ဟယ်ရီလည်း ရှိနေခိုက်ဖြစ်လေရာ တယ်လီဖုန်း နားထောင်ခွက်ထဲမှ ကျယ်လောင်စွာ အသံကုန်အော်ဟစ် ပြောဆိုနေသော ရွန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွား၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟယ်လို ဟယ်လို ကြားလား? \u003cspan\u003eဟယ်ရီပေါ်တာနဲ့ ပြောချင်လို့ပါ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါမှ ဖုန်းမပြောဖူးသော ရွန်က တယ်လီဖုန်းထဲသို့ အသံကုန်အော် ထည့်လိုက်ရာ အန်ကယ်ဗာနွန်က လန့်ပြီး ခုန်ထရင်း တယ်လီဖုန်းကို သူ့နားရွက် နှင့် တစ်ပေလောက်ကွာအောင် ကမန်းကတန်း ရွှေ့ဖယ်လိုက်၏။ သူ့မျက်လုံးထဲ တွင်လည်း ဒေါသ အရိပ်အငွေ့တို့ ဟုန်းခနဲ တောက်လောင်သွားကာ သူအော် သလို ငါလည်း ပြန်အော်လိုက်မယ်'\u003cspan\u003eဟူသော အနိုင်မခံ အရှုံးမပေးစိတ်ဖြင့် တယ်လီ ဖုန်း စကားပြောခွက်ကို ပါးစပ်နားတေ့ပြီး..\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘယ်သူလဲကွ၊ မင်း ဘယ်ကကောင်လဲ?\u003cspan\u003e”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွန်ကတော့ တယ်လီဖုန်းဆိုသည်မှာ အော်ပြောရသောပစ္စည်းဖြစ်သည်ဟု ထင်နေဆဲပင် ဖြစ်သောကြောင့် ကျယ်လောင်စွာဖြင့်ပင်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရွန်ဝီစလေဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွန်နှင့် အန်ကယ်ဗာနွန်တို့သည် ဘောလုံးကွင်း ဟိုဘက်ထိပ်နှင့် ဒီဘက် ထိပ် လှမ်းစကားပြောနေကြသူများလို ဖြစ်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော်က ကျောင်းက ဟယ်ရီသူငယ်ချင်းပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအန်ကယ်ဗာနွန်၏မျက်စိသေးသေးလေးနှစ်လုံးသည် ဟယ်ရီ ထံသို့ ဖျတ်ခန် အကြည့်ရောက်လာ၏။ ဟယ်ရီကတော့ နေရာမှာပင် ရပ်လျက်သားရှိသေး သည်။ ထို့နောက် အန်ကယ်ဗာနွန်က တယ်လီဖုန်းကို ပေါက်ကွဲတော့မည့်ပစ္စည်းလို လက်တဆုံး ဆန့်ကိုင်ထားပြီး………….\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီအိမ်မှာ ဟယ်ရီပေါ်တာဆိုတာ မရှိဘူး။ မင်းပြောတဲ့ကျောင်းကို လည်း ငါမသိဘူး။ ဘယ်တော့မှ ဖုန်းထပ်မဆက်နဲ့တော့။ ငါ့အိမ်နားကို လည်း မလာနဲ့။ ဒါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် သူက အဆိပ်ပြင်းသော ပင့်ကူတစ်ကောင်ကို လက်ထဲမှ ခါချ လိုက်သလိုမျိုး တယ်လီဖုန်းကို ပစ်ချလိုက်၏။ ထို့နောက် ဟယ်ရီဘက်သို့ လှည့်ကာ.. ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီအိမ်ဖုန်းနံပါတ်ကို မင်း. မင်း...မင်းလိုကောင်စားတွေကို ပေးထား တယ်ပေါ့လေ၊ ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟု ကြုံးဝါးလိုက်ရာ ဟယ်ရီ မျက်နှာကို တံတွေးစက်များဖြင့် သင်္ကြန်ကျ လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွန်ကတော့ သူ ဖုန်းဆက်၍ ဟယ်ရီ ဒုက္ခရောက်သွားမှန်း သိပုံပေါ်သည်။ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်၍ ဖုန်းမဆက်တော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟော့ဝပ်ကျောင်းတွင် ရွန်ဝီစလေအပြင် အခြားသော ဟယ်ရီနှင့် သေဖော် ရှင်ဖက် ကျောင်းသူတစ်ယောက် ရှိသေး၏။ သူမကား အတန်းထဲတွင် စာအတော် ဆုံးဖြစ်သော ဟာမီယွန်ဂရင်ဂါ ဖြစ်လေသည်။ သူမသည်လည်း ဟယ်ရီထံသို့ လုံးဝ အဆက်အသွယ် မလုပ်ပေ။ ကြည့်ရသည်မှာ ရွန်ဝီစလေက လှမ်း၍ ကြိုတင် သတိပေးလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်မည်။ ဟာမီယွန်ဂရင်ဂါကတော့ လူသာမန် မတ် ဂယ်မျိုးရိုးမှ ပေါက်ဖွားလာသည်ဖြစ်ရာ တယ်လီဖုန်းကို မသုံးတတ်စရာ အကြောင်း မရှိပေ။ ထို့ပြင် သူမသည် ပါးရည်နပ်ရည်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သောကြောင့် အန်ကယ်ဗာနွန် ဖုန်းကိုင်လျှင် ဟော့ဝပ်ကျောင်းအကြောင်း လေသံမျှမဟဖို့ ရိပ်စားမိပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခု သူတို့က တစ်ယောက်မျှ အဆက်အသွယ်မလုပ်ကြတော့သော ကြောင့် ဟယ်ရီခမျာ ရှည်လျားလှသော ငါးပတ်တာကာလပတ်လုံးလုံး အခြား စုန်းကဝေ သူငယ်ချင်းများအကြောင်း ဘာသတင်းအစအနမှ မရတော့ဘဲ အဆက် အသွယ်ပြတ်နေရတော့သည်။ တစ်ခုတော့ရှိသည်။ ဟယ်ရီ၏ ဇီးကွက်မလေး ဟက်ဝစ် ဖြင့် စာပို့ခိုင်းလျှင်တော့ ရနိုင်၏။ အန်ကယ်ဗာနွန်က ညအချိန်များတွင် ဇီးကွက်မလေးဟက်ဝစ်ကို အပြင်သို့ ထွက်လည်ပျံသန်းခွင့်ပြုထား၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ညလုံးလုံး လှောင်အိမ်ထဲတွင် တောင်ပံတဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ အော်မြည်နေသော ဇီးကွက်မလေး၏အသံက အန်ကယ်ဗာနွန်ကို အိပ်မရအောင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟယ်ရီက ကဝေမဝင်ဒလင်အကြောင်း ရေးသားပြီးနောက် ခေတ္တရပ်ကာ အသံဗလံများကို နားစွင့်လိုက်၏။ သဲ့သဲ့ကြားနေရသော ဒတ်ဒလေ၏ တခူးခူး တခေါခေါ ဟောက်သံမှတစ်ပါး တစ်အိမ်လုံးသည် အမှောင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသည်။ ညဉ့်နက်လှပြီ။ ဟယ်ရီ၏ မျက်လုံးများသည် အိပ်ချင်စိတ်ဖြင့် လေးလံနွမ်းနယ်နေကြ၏။ မနက်ဖြန်ဆိုလျှင်တော့ ဒီအိမ်စာကို ပြီးလောက်ကောင်း ပါရဲ့ ဟု သူတွေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက မင်အိုး၊ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး၊ ကျောင်းစာအုပ်တို့ကို ဝှက်နေကျနေရာ တွင် ပြန်ထားလိုက်ပြီး အိပ်ရာထဲမှထကာ ခုတင်ဘေး စားပွဲပေါ်ရှိ နာရီကို လှမ်းယူ လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသန်းခေါင်ကျော် တစ်ချက်ထိုးနေပေပြီ။ ရုတ်တရက် ဟယ်ရီ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။ ယနေ့ကား သူ၏ ၁၃ နှစ်မြောက် မွေးနေ့ထဲသို့ ရောက် နေပေပြီ။ သူ ၁၃ နှစ်ပြည့်သွားသည်မှာ တစ်နာရီတိတိကြီးများပင် ကြာခဲ့ပါ ပကော။ ဒါကို သူ သတိမထားမိခဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟယ်ရီဘဝတွင် သိပ်မမျှော်လင့်ခဲ့သော အရာများစွာအနက် မွေးနေ့ လက်ဆောင်တည်းဟူသောအရာလည်း ပါဝင်ပေသည်။ သူ့ဘဝတွင် မွေးနေ့လက်ဆောင်အဖြစ် ကတ်ပြားလေးတစ်ခုတလေမျှပင် မရခဲ့ဖူးပါ။ ဒါစလေမိသားစုကတော့ ဆိုဖွယ်ရာပင်မရှိ။ ဟယ်ရီမွေးနေ့ကို မသိကျိုးကျွန် ပြုထားခဲ့သည်မှာ အစဉ်အလာ ပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟယ်ရီက ဇီးကွက်မလေးဟက်ဝစ်မရှိ၍ ဗလာဟင်းလင်းနေသော လှောင် အိမ်အနီးမှ ဖြတ်သန်းကာ မှောင်မိုက်နေသော အခန်းတစ်ဖက်ဆုံးဆီသို့ လျှောက် သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အေးစက် သင်းပျံ့သော ညလေပြည်က သူ့မျက်နှာကို နှစ်လိုဖွယ် လာရောက်တိုးဝှေ့နေသည်။ ဇီးကွက်မလေးဟက်ဝစ် ပြန်မလာသည်မှာ ဒီညနှင့်ပါဆိုလျှင် နှစ်ညတိတိ ရှိပေပြီ။ သို့သော် ဟယ်ရီကတော့ သိပ်စိတ်မပူမိပါ။ မကြာခင် ပြန်လာလိမ့်မည်ဟုသာမျှော်လင့်နေမိသည်။ ဒီအိမ်တစ်အိမ်လုံးတွင် ဟယ်ရီ ကိုမြင်ရုံနှင့် မျက်နှာကြော ရှုံ့ မသွားသည့် သက်ရှိသတ္တဝါဟူ၍ ထိုဇီးကွက်မလေးတစ်ကောင်သာ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42192571105429,"sku":"","price":8100.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f318163f-8750-4a80-90dc-298a2e42d611.jpg?v=1730245852"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-ကမ္ဘာတစ္စေသရဲ၀ထ္ထုတိုများ","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - ကမ္ဘာတစ္စေသရဲ၀ထ္ထုတိုများ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နွေရာသီမိုးက ပါးပါးကလေး ဖွဲဖွဲရွာသွန်းနေ၏။ မိုးရေစက်တွေထဲတွင် ထရာဗင်သည် သူရဲကောင်း အာခီလီရုပ်တူနံဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်လာခဲ့သည်။ လမ်းမီးတွေ ထွန်းပြီးစအချိန်သာ ရှိသေးသည်။ ကျောက်ဖြူသားမုခ်ဦးဆီ သွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ကားတွေစီတန်းလျက် ရှိနေကြသည်။ လေ့လာရေး ခရီးတစ်လျှောက်မှာ တွေ့သမျှကို စိတ်ဝင်စားပစ်လိုက်ဖို့ရန် အဆင်သင့် ပြင်ဆင် ထားသော အာရုံနိုးကြား ပြင်းပြနေသည့် မျက်နှာတွေကိုလည်း မြင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကရာဇင်သည် မိုးကာအကျီကော်လာကို တင်းတင်းဆွဲစေ့လိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှာ ခါးသီးခံပြင်းစွာဖြင့် ဆက်လျှောက်လာခဲ့၏။ ဒီနေ့သည် သူ့အတွက်တော့ ဆိုးရွားလှသော နေ့တစ်နေ့ပင်ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပန်းခြံအတိုင်း လမ်းတစ်လျှောက် သူဆက်လျှောက်လာရင် ရင်ထဲမှာ ၊ တနုံနုံဖြစ်နေ၏။ အချစ်ကို လိုချင်ရင် ပိုက်ဆံရှိမှ ဖြစ်မတဲ့လား။ ဟောဒီကောင် ငမွဲအဖို့ကတော့ ပြင်းထန် အုံကြွနေတဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုသော ပိုင်ဆိုင်လေရဲ့ အချစ်ကို ရယူပိုင်ဆိုင်နိုင်ဖို့ဆိုလျှင် ဝတ်စုံအကောင်းစား တစ်စုံလိုသည်။ မော်တော်ကား တစ်စင်းလိုသည်။ တစ်နေရာရာမှာ အိမ်ခန်းတစ်ခန်းလိုသည် သို့မဟုတ် ဟိုတယ်ကောင်းကောင်းတစ်ခုလိုသည်။ အဲဒါကို ဆယ်လိုဖိန်းစက္ကူနဲ့ ထုပ်ပိုးထားနို့ကိုလည်း လိုအပ်မှာပေါ့ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိုးကာအင်္ကျီအောက်မှာ ကြိုးတစ်ချောင်းလို တင်းနေသည်ကို တစ်ချိန်လုံး သူသတိထားနေမိခဲ့သည်။ ပြီးတော့ ပွန်းရိစုတ်ပြဲနေတဲ့ အင်္ကျီ လက်တွေကိုရောပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့ခန္ဓာကိုယ် အတ္တဘောကြီးကို သူစက်ဆုပ်မုန်းတီးသော အရာဝတ္ထုကြီး တစ်ခုလို သယ်ပိုးယူဆောင်လာခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          (ဗြိတိသျှ ပြတိုက် စာဖတ်ခန်းထဲမှာ တုန်းကတော့ စိတ်ချမ်းမြေ့စရာ အကောင်းသား၊ ဒါပေမဲ့ ဟောဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးက သူ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာခဲ့တာပါ) သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ခံစားချက်ကတော့ ပျင်းရိငြီးငွေ့ ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပန်းခြံထိုင်ခုံတွေပေါ်က အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန် လှသော အဖြစ်များအကြောင်း သတိရနေသည်ကို ငြီးငွေ့လှပါပြီ။ လူတွေပြောပြော နေကြပုံက ခန္ဓာကိုယ်ကြီးထ သေဆုံးတာ စောလွန်းသလိုလို ကရာဗင် အတွက်ကတော့ အဲသည်ကိစ္စသည် စိုးရိမ်လောက်စရာ ဒုက္ခတစ်ခု မဟုတ်ပါ။ လုံးဝမဟုတ်ပါ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက အသက်ရှင်မှုကို ထုပ်သိမ်းထားဆဲပင် ရှိသေး၏။ ရွှေခြည်လက်ပသော မိုးရေစက်တွေကြားမှဖြတ်ကာ ပန်းခြံအတွင်းရှိ စကားပြောစင်မြင့်ရှိရာဆီ သူလျှောက်လာခဲ့သည်။ တံခွန်အလံတစ်လက်ကို သယ်လာသော ၀တ်စုံအနက်နှင့် လူခပ်ညက်ညက် တစ်ယောက်ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သေဆုံးသွားပြီးတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေဟာ တစ်ဖန်ရှင်သန် နိုးထကြလိမ့်မယ်”အိပ်မက်တစ်ခုကို သူပြန်သတိရလာသည်။ သုံးကြိမ် တိတိ သူလန့်နိုး ခဲ့ရသော အိပ်မက်ပင်ဖြစ်၏။ ထိုအိပ်မက်ထဲတွင် ကမ္ဘာကြီး၏ မြေလွှာအောက် ကြီးမားမည်းမှောင်သော တွင်းထဲ၌ သူတစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည်။ မြေကြီးထဲတွင် သင်္ချိုင်းများ ကျင်းများသည် တစ်ကျင်းနှင့် တစ်ကျင်း ဆက်နေကြ၏။ သေဆုံးပြီးသူများ ဘက်ကနေ ကြည့် မည်ဆိုလျှင်တော့ ကမ္ဘာမြေသားလုံးလုံးကြီးသည် သူတို့အတွက် ပျားအုံကြီး တစ်အုံပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိပ်မက်တိုင်းမှာ ကြောက်စရာကောင်းသော အချက် တစ်ခုကို လူသိ လာရသည်။ ယင်းမှာ အလောင်းကောင်ခန္ဓာ ကိုယ်ကြီးပုပ်သိုးဆွေးမြည့်ဖျက်ဆီးသွားမှု မရှိခြင်းပင်ဖြစ်၏။ တီကောင်တွေလည်း ရှိမနေပါ။ ကွဲပျက်ပြီး ဆုံးခန်းတိုင်သွား ခြင်းလည်း မရှိပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြေသားထုအောက်တွင် ကမ္ဘာကြီးသည် အမှိုက်ပုံးကြီး တစ်လုံးလို ဖြစ်နေ၏၊ ရှင်သန်ထမြောက်ဖို့ တမျှော်မျှော် အသင့် ပြင်ဆင် ထားကြတဲ့ အသားတုံးကြီးတွေ သွေးပြည်တရွဲရွဲ ဖူးပွ ရောင်ကိုင်း၍နေတဲ့ အလောင်းကောင် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးတွေနဲ့ ပြည်သိပ် နေတဲ့အမှိုက်ပုံကြီးပါပဲ။သူနိုးလာသည့်အခါ အိပ်ရာ ပေါ်တွင် လှဲရင်းခန္ဓာကိုယ်ဆိုသည့် အရာကြီး တစ်ခုလုံး ပျက်သုဉ်းသွားပြီး သည့်နောက်မှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ပျော်ရွှင်မှုသတင်းကောင်း ကြား ရကဲ့သို့ အမှတ်ထင်ထင်ရှိနေခဲ့ဖူးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အက်ဝဲလမ်းထဲသို့ သူခပ်သုတ်သုတ်ကလေး လျှောက်သွား လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်တစ်တွဲပတ္တရောင် လှည့်သူတွေ လမ်းပေါ်ထွက်လာကြပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အင်မတန်ခွန်အားနည်းလှတဲ့ရှည်မျောမျောသတ္တဝါ ကောင်တွေပေါ့။ ခပ်ကျပ်ကျပ်ဘောင်းဘီရှည်များ ဝတ်ထားတြသည့်သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်များသည် တီထောင်များနှင့်တူနေ၏၊အဲသည် ငတိတွေကို သူမုန်းတီးသည်။နောက်ပြီး ထိုမုန်းတီးမှုကို သူ့ဘာသာသူ ပြန်မုန်းတီးလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယင်းကိစ္စသည် သူ၏မနာလို စိတ်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူသိနေ သောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့ထဲကလူတိုင်းလူတိုင်းသည်သူ့ထက်ပိုကောင်းသောန္ဓာကိုယ်တခုစီပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်ချည်းပင်ဖြစ်သည်။ သူကတော့....... သူ့အစာအိမ်သည် အစာမကြေမှုကို ခေါက်ရိုးကျိုးနေ၏သူ့ပါးစပ်မှ အာပုပ်စော်လည်း နံနေမှ သေချာသည်ဟုခံစားရ၏။ ဒါပေမယ့် အဲဒါ၊ သူ...ဘယ်သူ့ကို ဘာသွားပြောရမှာလဲ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ခါတလေ.........သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုသံသယဖြင့် သူပြန်ပြီးဟိုနားတို့ကြည့်ဒီထိကြည့်ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး လုပ်ကြည့်သည်။ယင်းသည်သူ၏ အရုပ် အဆိုးဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         သူမေ့လျော့ပစ်ထားချင်သောဟောဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးကိုပြန်လည်ရှင်သန်ထမြောက်လာအောင်လုပ်ဖို့ကိစ္စမှာ သက်ဝင် ယုံကြည်မှု ရှိရဲ့လား ... လို့လာ မမေးကြစမ်းပါနှင့်။ တစ်ခါတလေ ညဘက်များတွင် သူဆုတောင်း ဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(ဘာသာရေးဆိုင်ရာ သက်ဝင် ယုံကြည်မှု တစ်စွန်း တစ်စသည် သစ်သီးမာမာ တစ်လုံးထဲက ပိုးလောက်တစ်ကောင်လိုမျိုး သူ့ရင်အုံထဲတွင် ခိုအောင်းနေပုံရ၏)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့ ဆုတောင်းက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘယ်လိုအကြောင်းမှ တပည့်တော်၏ ခန္ဓာကိုယ် ရှင်သန် ထမြောက်ခြင် မရှိပါရစေနဲ့ ဘုရား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အက်ဝဲလမ်းမကြီး ဘေးတစ်လျှောက်ရှိ လမ်းမြှောင် ကလေးတွေ အားလုံးကို သူ ကောင်းကောင်း နှံ့စပ်ကျွမ်းသည်။ စိတ်လိုသည့် အခါမျိုးဆိုလျှင် ရည်ရွယ်ချက် မည်မည်ရရ မရှိဘဲ အဲသည်လမ်းတွေအပေါ်မှာ သူလမ်းလျှောက် လေ့ရှိ၏၊ ပြတင်း ပေါက်မှန်များပေါ်ထင်ဟပ်နေသော သူ့ပုံရိပ်ကို စွေစောင်းတော် ကြည့် ရင်း မောပန်းလာသည်အထိ သူလမ်းလျှောက်တတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် ကူလ်ဖီးလမ်းရှိ အသုံးမပြုတော့ဘဲ စွန့်ပစ် ထားသော ပြဇာတ်ရံ အပြင်ဝတွင် ပိုစတာများ ချိတ်ဆွဲထားသည်ကို သူ့ချက်ချင်း သတိထားမိ သွားခြင်းဖြစ်၏။ ဒါ... လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်မှ မဟုတ်ဘဲ၊ ရံဖန်ရံခါ ဆိုသလိုတော့ သည်ပြဇာတ် ရုံဟောင်းကြီးကို တာကဲလေဘဏ်ပြဇာတ်အဖွဲ့မှတစ်ညနေလောက် ငှားရမ်းခြင်းမျိုး ရှိတတ်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း ရုပ်ရှင် ကားဟောင်း အစုတ် အပြတ်တွေ ကြည့်ချင်ပွဲပြဖို့ ငှားတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်ပြဇာတ်ရုံကို ၁၉၂၀ ခုနှစ်တွင် တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ပြဇတ်ရုံ အများအပြား စည်စည်ကားကားရှိရာ နေရာ၏ အပြင်ဘက် တစ်မိုင်လောက် ဝေးနေသောကြောင့် ပရိသတ်များများ စားစား ရဖို့ရန် အကွက်အကွင်း မကျလှသည့်တိုင် နေရာက ဈေးပေါပေါဖြင့် ဝယ်ယူရနိုင်သည့် အတွက် စရိတ်ကာမိလောက်သည်ဟု အကောင်းဘက်က လှည့်တွက်သူ တစ်ယောက် ယောက်က တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရ၏။ သို့သော် .... ဘယ်ပြဇာတ်မှ အောင်မြင်သွားခဲ့ဖူးသည် မရှိပါ။ နောက်တော့ .. ဇာတ်ရုံတစ်ခုလုံးသည် ကြွက်တွင်းများ ၊ ပင့်ကူအိမ်များ ဖြင့်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ အပျော်တမ်း တူရိယာသမားတွေ ရသေ့ စိတ်ဖြေသုံးဖို့လောက် ကြည့်ချင် ပွဲကလေးတွေ ပြဖို့လောက် ဇာတ်ရုံ အဖြစ်သဘော ရှိတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကရာဗင်က ရပ်ပြီး ပိုစတောကို ဖတ်ကြည့်လိုက်၏၊ ဪ ၁၉၃၉ ခုနှစ် ရောက်နေတဲ့ ခုချိန်အထိ အကောင်းမြင် ဝါဒီတွေ ပေါ်ထွန်းလာ သေးသကိုး။ 'အသံတိတ်ရုပ်ရှင်ဂေဟာ' ဒီဇာတ်ကားမျိုး ကနေပြီး ပိုက်ဆံ ဝင်မယ်လို့ အောက်မေ့တာ ကတော့ တော်တော်တုံးတဲ့ အကောင်းမြင်သမားပဲ ဖြစ်မှာပါ။ဘာတဲ့ “ခေတ်ဟောင်းရုပ်ရှင် မြတ်နိုးသူများ၏ ပထမအကြိမ် တင်ဆက်မှု..တဲ့။ အေးပေါ့လေ “ဒုတိယအကြိမ်' ရှိလာတော့မှာမှ မဟုတ်တာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အင်း..ထိုင်ခုံလက်မှတ်ခကတော့ ဈေးပေါမှာပဲ။ သူလမ်းလျှောက်ရသည်မှာ ပင်ပန်းလှပြီ၊ မိုးလွတ်ရာမှာလည်း ခိုချင်သေး၏ ဒီအတွက်--- တစ်သျှီလင်လောက်တော့ တန်ကောင်းပါရဲ့၊ သူလက်မှတ်ဝယ်ပြီး မှောင်မည်း နေသည့် ရုံထဲဝင်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အသက်ကင်းမဲ့သော အမှောင်ထဲတွင် စန္ဒရားသံက အနိမ့် အမြင့်မရှိ၊ ငြီးဖွယ် မြည်နေ၏။ လမ်းဘက်ကျကျ ခုံတွင် ဝင်ထိုင် လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ့ပတ်ပတ်လည်မှာ လူတစ်ယောက်မှ မရှိသည့် အဖြစ်ကို သူသတိထားမိသွား၏ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟုတ်နေပါပြီ... ဒုတိယအကြိမ် စီစဉ်တင်ဆက်မှုဆိုတာတော့ မရှိနိုင်တော့ဘူးပေါ့။ ပိတ်ကားပေါ်တွင် နန်းဝတ်နန်းစား ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းမကြီးတစ်ယောက်က စိတ်နှလုံးညှိုးနွမ်းနေသည့် အမှုအရာဖြင့် လက်ဖ၀ါးချင်းဆုပ်နယ်နေ၏။ နောက် သလွန်ညောင်စောင်း ရှိရာဆီ ယိုင်တိယိုင်ထိုးဖြင့် သွားပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။ အဲသည်မှာ သိုးထိန်းခွေး တစ်ကောင်လို ထိုင်ရင်း ဖရိ ဇရဲဖြစ်နေသော အနက်ရောင် ဆံနွယ်မျှင်စတွေ ကြားကနေ အဝေးကိုငေးမောကြည့်နေ၏။ တစ်ချက် တစ်ချက်တော့ တုန်ယင်မှုန်ဝါးနေသော ဖလင်ကော် ပြားပေါ်မှ အစက် အပြောက်တွေကြောင့် အရုပ်က ပျောက်ပျောက် သွား၏။ အသံတိတ် ရုပ်ရှင်ကား ဖြစ်သောကြောင့် စာတန်းက ထိုးလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ချစ်သူ ဩဂတ်စတပ်၏ သစ္စာဖောက်ခြင်းကို ခံရသော မွန်ပီလီယာတစ်ယောက် သူမ၏ ဒုက္ခဝေဒနာကို အဆုံးသတ် ပစ်လိုက်ဖို့ တွေးနေသည်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမှောင်ထဲမှာ ကျင့်သားရပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ကရာဗင် မျက်လုံးက ခုံတန်းတွေကို မြင်နိုင်စပြုလာ၏။ ရုပ်ရှင်ကြည့် ပရိတ်သတ်က အယောက် နှစ်ဆယ်ပင် မပြည့် စုံတွဲအချို့က ခေါင်းချင်း ဆိုင်မှီကာ စကားတွတ်ထိုးနေ ကြသည်။ တစ်ကိုယ်တည်း သမားတွေလည်းရှိ၏။ သူ့လိုပင် အပေါစား မိုးကာအင်္ကျီလောက်သာ ဝတ်ထားနိုင်ကြသူများ ဖြစ်၏၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဲသည်လူတွေ ထိုင်ခုံပေါ် လှဲမှီနေကြပုံမှာ အလောင်းကောင်များနှင့် တူနေသည်။ ကရာဗင်၏ စိတ္တဇအစွဲက ပြန်ပေါ်လာ၏။ သွားကိုက်သလိုမျိုး ကိုက်ခဲနာကျင်စေတဲ့ ကြောက်ရွံ့စိတ်ပေါ့၊ သူ စိတ်မချမ်းမြေ့စွာ တွေးလိုက်မိ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငါရူးတော့မယ်။ အဲသည်လိုမျိုး တခြားလူတွေက ခံမှ မခံစားကြတာ ..၊ စွန့်ပစ်ခံထားရသော ဇာတ်ရုံကြီး၏ အနေအထားက ရှင်သန် ထမြောက်ဖို့စောင့်ဆိုင်းနေသော အလောင်းကောင်ခန္ဓာကိုယ်များ လဲလျောင်းရာ အဆုံးမရှိ မည်းမှောင်နေသည့် မြေတွင်းလိုဏ်ခေါင်းတွေကို ပိုသတိရစေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဩဂတ်စတပ်က ဝိုင်အရက် ထပ်ယူလာရန် အစေခံလိုငေါက်ငမ်းစေလိုက်သည်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်ရှိ ကျူတန်ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင် တစ်ယောက်က မိန်းမကြီးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ဖက်လဲလျောင်း နေပုံ ဖျတ်ခနဲပေါ်လာ ပြန်၏၊ နွေဦးပေါက်ရာသီဘွဲ့သီချင်းသံက မဆီမဆိုင် ကြောင်တက်တက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရုပ်ရှင်ပိတ် ကားမြင်ကွင်းက အစာမကြေသည့်နှယ် တဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်သွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမှောင်ထဲတွင် သူ ထိုင်နေရာခုံတန်းအတိုင်း တစ်ယောက်ယောက် လာနေသည်ဟု ခံစားသိဖြင့် သိလာသည်။ ထိုလူက သူ့ဒူးခေါင်းကို ပွတ်တိုက်သွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခပ်သေးသေးညှက်ညှက် လူတစ်ယောက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုလူ့ပါးစပ်ကို ပွတ်တိုက်နေသည့် မုတ်ဆိတ်မွေး ထူထူကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ မနှစ်မြို့မှုအာရုံတစ်မျိုးကို အလိုလိုခံစားလာရသည်။ ထိုဝင်လာသူက ကပ်လျက်ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှည်ရှည်လျားလျား မှုတ်ထုတ် လိုက်သံကို ကြားရ၏။ ပိတ်ကားပေါ်တွင် အဖြစ်အပျက်များက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားပြောင်းလဲလျက် ရှိကြသည်။ ပွန်ပီလီယာက သူမကိုယ်သူမ စာဖြင့်ထိုးကာ အဆုံးစီရင်ပြီး တောင်နေပြီ။(သူမကိုယ်သူမ သတ်သေလိုက် ခြင်းပဲ ဖြစ်မည်ဟု ကရာဗင် ကတော့ထင်သည်။) ပွန်ပီလီယာက လဲကျငြိမ်သက် နေသည့်တိုင် ရှိုက်ဖိုကြီးငယ် အသွယ်သွယ်တို့က မက်မောစဖွယ် ကြည့်ကောင်း နေဆဲ။ သူမဘေးတွင် အစေခံများက ဝန်းရံငိုကြွေးနေကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အသက်မရှူဘဲ ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်သည့် လေသံက ကရာဗင်၏ နားရွက်နားကပ်လျက် ထွက်ပေါ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာဖြစ်တာလဲဗျ။ ဟို မိန်းမ အိပ်နေတာလား” “ဟင့်အင်း ၊ သေနေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အသတ်ခံ ရတာလား” မေးလိုက်သည့် အသံက စိတ်ဝင်စားမှု ထက်သန်လျက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အသတ်ခံရတယ်လို့တော့ မထင်ဘူး၊ သူ့ကိုယ်သူ ဓားနဲ့ထိုးတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့နှစ်ဦးစကားပြောနေကြသည်ကို “ရှူး ၊ တိုးတိုး”ဟုဟန့်တားမည့်သူ မရှိပါ။ ဘယ်သူကမှ ရုပ်ရှင်ကို စိတ်မဝင်စားသောကြောင့်ဖြစ်၏။ ထိုင်ခုံ အလွတ်တွေ ကြားမှာ ငြီးငွေ့စိတ်ပျက်စွာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေသူများ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရုပ်ရှင်က ခုထိ မပြီးနိုင်သေး။ ဆွေစဉ်မျိုးဆက်တွေအထိပါ ဇာတ်လမ်းက ဆက်နေဦးမယ်ထင်ပါရဲ့ ဟု သူတွေးလိုက်မိ၏။ သူနှင့်ကပ်လျက် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသော မုတ်ဆိတ်မွှေးနှင့် လူညက်ညက်ကတော့ ရုပ်ရှင်ထဲမှ ပွန်ပီလီယာ သေဆုံးခန်းကိုသာ စိတ်ဝင်တစားရှိနေပုံရသည်။ ထိုသူ့အတွက်တော့ စဝင်လာလာချင်း တွေ့ လိုက်ရသည့် ပြကွက်ဖြစ်သောကြောင့် သူ့ကို ညှို့ငင်ဖမ်းစားထားနိုင်စွမ်း ရှိပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ\" ဟူသည့် စကားတစ်ခွန်းတည်းကို ထိုသူ နှစ်ခါထပ်၍ ပြောသံကြားရသည်။ ထိုလူက သူ့ကိုယ်သူ ကြားရရုံလေသံဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ဆက်ပြောနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “စဉ်းစားကြည့်စမ်း၊ အဓိပ္ပါယ်မဲ့လိုက်တာ” နောက် ... ဆက်ပြောနေပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “သွေးတစ်စက်မှ မထွက်ဘဲနဲ့” ကရာဗင်က ထိုသူ့စကားကို နားထောင်မနေပါ။ ဒူးခေါင်းနှစ်လုံး ကြားတွင် လက်များကို ချိတ်လျက် ရုပ်ရှင်ပိတ်ကားပေါ်မှ အဖြစ်အပျက်များကို ကြည့်နေသည်။ သည်လိုအဖြစ် အပျက်ပေါင်း များစွာကို အရင်က ခဏခဏတွေ့ဖူးသူ တစ်ယောက်လိုမျိုး အကြည့်ဖြင့် နေခြင်းဖြစ်၏။ သူ့အတွဏ် အန္တရာယ်က ရူးသွပ်သွားတော့မည်ဟု ခံစားနေ ရခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ သူ့ကိုယ်သူ ဆွဲထူ အားလပ်ရက် တစ်ရက်ယူပြီး ဆရာဝန် တစ်ယောက် အောက်ဆီ သွားပြရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          (သူ့သွေးပြန်ကြောတွေထဲမှာ ဘယ်လိုရောဂါပိုးမွှားတွေ လှည့်ပတ်နေတယ်ဆိုတာကိုတော့ ဘုရားသခင်မှပဲ သိပေမပေါ့ )။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43141012848789,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f69080a4-72d2-4822-ac2b-78c09ee8b099.jpg?v=1730274151"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-ကမ္ဘာဦးရည်းစား","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - ကမ္ဘာဦးရည်းစား","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မရဲ့ ငယ်စဉ်ကလေးဘဝတစ်လျှောက်လုံး နေရောင်ခြည်နဲ့ လေပြည်ညှင်းတွေ၊ ပန်းပွင့်နဲ့သစ်သီးရနံ့တွေကို တိတ်တိတ်ကလေးလွမ်းဖို့ အိမ်ထပ်ခိုးကျဉ်းကျဉ်းလေးရဲ့ ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ထိုင်ကြည့်နေခဲ့ရတာပါ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မဟာ ခပ်ညံ့ညံ့ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပါ... ကိုကို။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မဟာ... ပီရမစ်တစ်ခုလို ကိုယ့်ကိုယ်ကို မြင့်မားပြဖို့အတွက် ညံ့ဖျင်းလွန်းနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ နှင်းဆီပွင့်က ဆူးတစ်ချောင်းလောက်တောင်မှ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ချွန်မြမပြနိုင်အောင် ညံ့ဖျင်းခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ မြစ်တစ်စင်းလို ကိုယ့်အိပ်မက်နဲ့ကိုယ် စီးဆင်းပြဖို့ အတွက်လည်း ညံ့ဖျင်းလွန်းနေခဲ့ပါတယ်... ကိုကို။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         `အို... ကျွန်မဟာ အရာရာ ညံ့ဖျင်းခဲ့သူပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဲဒါကြောင့်လည်း မှုန်စကားဝါညို' လို့ ခေါ်တဲ့ ဟောဒီခပ်ညံ့ ညံ့ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို ဘယ်သူကမှ ဂရုတစိုက် မရှိခဲ့တာပေါ့ နော်... ဟုတ်ပါတယ်လေ... ကျွန်မကိုက ကံဆိုးခဲ့တာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖေဖေနဲ့မေမေ ကိုယ်တိုင်က ကျွန်မကို ချစ်ခြင်းနဲ့ အသိအမှတ် ပြုဖို့မေ့လျော့ခဲ့တယ်။ ကျောင်းနေတဲ့အရွယ်ရောက်တော့လည်း (သူငယ်ချင်းလို့ ကိုယ်က အောက်မေ့ရသူတွေ) အားလုံးက ကျွန်မကို ခင်မင်နွေးထွေးမှုနဲ့ အသိအမှတ်ပြုဖို့ ငြင်းဆိုခဲ့တာပါပဲ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မပေါ့...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဲသည်ကလေးဘဝတစ်လျှောက်လုံး အိမ်ထပ်ကျဉ်းကျဉ်းလေးရဲ့ ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာထိုင်ရးင်အပြင်အပက ရှုခင်းတွေကို ငေးကြည့်လို့အချိန်ကုန်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီပြတင်းပေါက်ကနေ တွားဝင်လာတတ်တဲ့ နေရောင် ခြည်နုနုကလေးကို ကျွန်မ တိတ်တခိုးချစ်တယ် ပန်းပွင့်နဲ့ သစ်သီးရနံ့တွေ သယ်ဆောင်လာတတ်တဲ့ လေညှင်းကလေးကို တိုးတိုးကလေး ဝှက်ပြီးနမ်းမိ တယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆောင်းဥတုနှင်းမြူတွေ ဆိုင်းပြီဆိုရင်..... ကျွန်မအတွက် စိတ်ကူး မြို့ရှိ နတ်သမီး အိပ်မက်တွေဟာ အဲသည်ပြတင်းပေါက်ကလေးကနေ တစ်ဆင့် ခြေသံဖွဖွနင်းပြီး ဝင်ရောက်လာတတ်တာပဲလေ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဲသည် ဆောင်းဥတု အိပ်မက်ချိုချိုတွေဟာ ငယ်စဉ်ဘဝ ကျွန်မ အတွက်တော့ အနီရောင်ပန်းစက္ကူနဲ့ ထုပ်ပိုးထားတဲ့ မြတ်နိုးဖွယ်ရာ ခရစ္စမတ် လက်ဆောင်ပါပဲ။ (ကျွန်မ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေအားလုံးက ဟောဒီကလေးမ တစ်ယောက်ကို လက်ဆောင် တစ်စုံတစ်ရာပေးဖို့ မေ့လျော့ချန်ရစ်ထားခဲ့တဲ့ ခရစ္စမတ်ရာသီဆိုးတွေမှာပေါ့နော်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုကိုရယ်... အဲဒါ ကျွန်မရဲ့ ငယ်စဉ်ကလေးဘဝပေါ့... ရာသီဥတုက ဆိုးရွားလွန်းခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ... ကျွန်မအတွက် ဆောင်းဥတုရောက်လာပုံဟာ တိတ်ဆိတ်လွန်းနေ တယ်....\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညရဲ့ လျှို့လျှို့ဝှက်ဝှက် အငွေ့အသက်တွေယှက်သန်းနေတဲ့ အသံ ခပ်အုပ်အုပ်ပြုသံတွေ..၊ ရိုးတိုးရိပ်တိတ်အမှောင်တွေ၊ လက်ဆွဲမီးအိမ် ဝါကျင့်ကျင့်လေးထွန်းထားတဲ့ ဘူတာရုံအို...၊တွဲ့တွဲ့လေးတရွတ်တိုက် ဆွဲဝင်လာတဲ့ ရေနွေးငွေ့သုံးမီးရထားစက်ခေါင်းမည်းမည်းကြီး၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဲဒီမြင်ကွင်းတွေကို ဥရောပအလယ်ခေတ်ဟောင်းအကြောင်း ရိုက် တဲ့ ရုပ်ရှင်ပြကွက်တွေထဲမှာ မြင်ဖူးထားမိလို့လားတော့မပြောတတ်ဘူး ...၊ ကျွန်မအတွက်တော့ ဆောင်းဥတုဝင်လာပုံဟာ မှောင်နဲ့မည်းမည်းဖြစ်နေတဲ့တောမြို့ဘူတာရုံပုပုကလေးဆီကို မီးရထားတိုကြီးတစ်စင်း တရွေ့ရွေ့ တိတ် တဆိတ် ဝင်လာပုံမျိုးနဲ့ တူနေလေရဲ့...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲသည် ဆောင်းညတစ်ညပေါ့...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တခြားကလေးတွေက လမ်းမလရောင်အောက်မှာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဆော့ကစားနေကြတဲ့အချိန်... ဟောဒီ အပယ်ခံကောင်မလေးတစ်ယောက် ကတော့ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းဖိကိုက်ရင်း အသံမထွက် မျက်ရည်မကျဘဲအမှောင်ထဲမှာ ငိုကြွေးနေခဲ့ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြောက်ပြန်လေထဲမှာ ဆိတ်ဖလူးပန်းရနံ့တွေ တစိမ့်စိမ့် တဝေ့ဝေ့ မျောလွင့်နေလေရဲ့၊ တစ်ချက်တစ်ချက်မှာ အပြာရောင် မှုန်မှိုင်းမှိုင်းနဲ့ စိုစွတ်ပြီး တမြေ့မြေ့ခါးသလိုလို အောက်မေ့ရစေတဲ့ အငွေ့အသက်တစ်မျိုးကိုပါ ရှရရှိုက်ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သစ်ရွက်ခြောက်တွေကို စုပုံပြီး မီးရှို့ရာက ထွက်လာတဲ့ရနံပေါ့...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဘွားက ခြံဝင်းမြေကွက်လပ်ကို လှဲကျင်းပြီး ရလာတဲ့အမှိုက်သရိုက် တွေ ... သစ်ရွက်ခြောက်တွေကို မီးရှို့နေတယ်။ မကြာခဏလည်း တုတ်တစ် ချောင်းနဲ့ မီးပုံထဲကို ထိုးဆွမွှေပေးပြီး လောင်စာတွေကို ညှိလို့ပေါ့....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မက နံဘေးမှာထိုင်ပြီး မီးလှုံရင်း ဆောင်းညကောင်းကင်ယံကို တလိပ်လိပ်တက်လာတဲ့ ဖြူပျစ်ပျစ် မီးခိုးငွေ့တွေကို ငေးမောကြည့်နေတယ်။သစ်ရွက်ကိုင်းခြောက်တွေကို မီးစွဲလောင်နေတဲ့ အသံတစ်ဖြောက်ဖြောက် ကိုလည်း ကြားနေရတယ်။ အိမ်ခေါင်မိုး တံစက်မြိတ်စွန်းဆီကကျတဲ့ နှင်းစက် တွေကြောင့် သဲဆန်ဆန်မြေပြင်မှာ ချိုင့်ရာခွက်ရာလေးတွေ ထင်... လို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟေး...”ခနဲ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးစွာ အော်ဟစ်လိုက်တဲ့ လမ်းမကစားဝိုင်းဆီက ကျွန်မနဲ့ ရွယ်တူကလေးတစ်သိုက်ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မရင်ထဲ ဆစ်ခနဲ နာကျင်သွားရော...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညနေ... ကစားပွဲမြင်ကွင်းကို ပြန်မြင်ယောင်လာမိတယ်။ ဟုတ် တယ်. ညနေက...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လမ်းမပေါ်မှာ သူတို့တွေ ထုတ်စည်းတိုးတမ်း ကစားနေကြတယ်။ “သူတို့တွေ .. 'ဆိုတာက လမ်းထဲက ကျွန်မနဲ့ ရွယ်တူကလေးတွေ...။ ကျွန်မထက် အသက်နည်းနည်းပိုကြီးတဲ့ လေး၊ ငါး၊ ခြောက်တန်းအရွယ်တွေ နောက်... ဟိုဘက်လမ်းက ကောင်မလေးနှစ်ယောက် သုံးယောက်လည်း ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ သူတို့ကို ရပ်ကြည့်နေတဲ့ ကျွန်မကိုတော့ဘယ်သူကမှ ဂရုတစိုက် အရေးမလုပ်ကြဘူး။ (တစ်ခါတစ်လေမှ အိမ်ထဲက အိမ်ပြင်ထွက်ခွင့်ရတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ဟာ သူတို့ အတွက်တော့ သိပ်စိတ်ဝင်စားစရာမကောင်းလှတဲ့ သူစိမ်းစစ်စစ်ပါပဲ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          'လာလေ... တို့နဲ့ အတူလာကစားပါလား' လို့လည်း ဘယ်သူကမှ ဖိတ်ခေါ်ဖို့ သတိမရကြဘူး၊ သတိရလျက်သားနဲ့ တမင်မေ့လျော့ချန်ရစ်ထား တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မကတော့ ခပ်ဝေးဝေးကနေ သူတို့ကစားတာကို ငေးမောကြည့် ရင်း ကိုယ့်နှလုံးသားကို ကိုယ်ပြန်ပြီး ပွတ်သပ်နေမိတယ်။ သူတို့ ကစားနေ တဲ့ ထုတ်စည်းတိုးကစားနည်းကို ကျွန်မ လွယ်လွယ်ကူကူပဲ သဘောပေါက်သွား တော့ ကစားချင်စိတ်တွေက ပိုပိုဖြစ်လာရော...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြေပြင်ပေါ်မှာ ကန့်လန့်ဖြတ်စည်းတွေတားထားတယ်။ တိုးတဲ့အဖွဲ့ သားတွေက ဟိုး... ထိပ်ဆုံးစည်းကနေ နောက်ဆုံးစည်းကို ကျော်မိတဲ့ အထိ ဖြတ်သန်းရတယ်။ စည်းတစ်စည်းတိုင်းမှာ ထားတဲ့ အဖွဲ့သားတစ်ယောက် စီက တာဝန်ယူပြီး ကိုယ့်စည်းကို ဖြတ်ကျော်တဲ့သူကိုမိအောင်ဖမ်း၊ တိုးတဲ့အဖွဲ့က လည်း အဖမ်းမခံရအောင် အပြေးအလွှား အလှည့်အပတ်နဲ့ဖြတ်ကျော်... ပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်ဆုံးစည်းကို ဖြတ်ကျော်မိရုံနဲ့ မပြီးသေးဘူး၊ နောက်ဆုံးကနေ ဦးဆုံးစထွက်တဲ့ပထမစည်းကို ကျော်မိအောင် နောက်ကြောင်းပြန် ဖြတ် ရပြန်တယ်။ အဲဒီ အခေါက်မှာ လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ် ရှေ့ဆုံးပြန်ရောက်မှ 'အောင်လံထူတယ်' လို့ ခေါ်ပြီး တစ်ပွဲအနိုင်ရတာ...၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့ကစားနေတာကို ကြည့်ရတာ သိပ်ကို ပျော်စရာကောင်းတာပဲ။ အဖမ်းခံရတဲ့အခေါက်... ခံရ အောင်လံထူတဲ့အခါ... ထူပေါ့။ ဘေးဖက်မှာ အလျားလိုက် အနားသတ်ထားတဲ့ 'ထမင်းရည်ပူစည်း’ ဆိုတာ ရှိသေးတယ်။ တစ်ခါတစ်ခါ အားရပါးရ ပြေးရင်းလွှားရင်း လှည့်ရင်းပတ်ရင်း အဲဒီစည်းကို နင်းမိလို့ “ထမင်းရည်ပူလောင်တယ်\" လို့ ဆိုပြီး ရှုံးသွားတာမျိုးလည်း ရှိသေးတယ်။ ရယ်စရာမကောင်းဘူးလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ဒါနဲ့.. ကျွန်မ သူတို့နားကို မဝံ့မရဲတိုး... တိုးသွားရင်း နောက်ဆုံးအရဲစွန့်ပြီး လှမ်းပြောလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “ငါလဲ ဝင်ကစားချင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူတို့တွေ ကစားနေရာက တုံ့ခနဲ ရပ်သွားကြတယ်။တွေ... ဝေ... လို့။ အစိမ်းရောင်ခါးသက်သက်မျက်လုံးတွေနဲ့ ကျွန်မကို ဝိုင်းကြည့်နေ လိုက်ကြတာ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “နင်က ကစားတတ်လို့လား” “ငါတို့ လူပြည့်နေပြီဟ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တို့အဖွဲ့ထဲတော့ မထည့်နဲ့နော်... သူ့ကြောင့် ရှုံးရင် ငါတို့ တာဝန် မယူဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မလိုလားတဲ့လေသံတွေ၊ မယုံကြည်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ဆူဆူပွက် ပွက်... နဲ့ မှောင်လိုက်ကာ...၊ ကျွန်မ ချက်ချင်းလှည့်ပြန်ပြေးသွားချင်စိတ်နဲ့ တစ်ဝက်တစ်ပျက် သေဆုံးသွားသလိုပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဲဒီမှာ... နည်းနည်း သနားတတ်ပုံရတဲ့ အသက်ကြီးကြီးမိန်းကလေး တစ်ယောက်က...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သူလဲ ကစားချင်မှာပေါ့ဟာ... ပါချင်ပါပါစေ သူ့ကို 'ထမင်းသိုးဟင်းသိုး ပဲ ထားလိုက်ပါတော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... သူက “ထမင်းသိုး ဟင်းသိုး” ဟေ့...\"လို့ တခြားသူတွေက ပိုင်းအော်ကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ထမင်းသိုး ဟင်းသိုး' ဆိုတဲ့ ဝေါဟာရကို ကျွန်မ နားမလည်ဘူး စိတ်ထဲမှာ အမှတ်တမဲ့လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ဖြစ်တယ်။ သူတို့နဲ့ အတူကစား ခွင့် ရပြီဆိုတဲ့ အသိကဖုံးလွှမ်းပြီး ရုတ်တရက် အရမ်းကြီးပျော်သွားမိတာ ကိုး...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ထမင်းသိုး ဟင်းသိုး' ဆိုတဲ့ စကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က... ကျွန်မကြောင့် ဒီကစားပွဲမှာ ရှုံးရတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နိုင်ရတာပဲဖြစ်ဖြစ် တရားမဝင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာ ကျွန်မ ဘာလုပ်လုပ် အရာမထင်ဘူး၊ ဂရုစိုက်စရာမလိုတဲ့ လူတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်တဲ့ တံဆိပ်မှန်း သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သိပ်ကို နောက်ကျလွန်းသွားခဲ့ပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ ပါဝင်ခွင့်ရတဲ့ ကစားပွဲမှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင်ကြိုးစား ခဲ့ပါတယ်။ တစ်ခေါက်ထပ်ပြောပါရစေ။ ကျွန်မ... အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပွဲစတာနဲ့ ထိပ်ဆုံးစည်းကို လှစ်ခနဲဖြတ်ကျော်ပြီး ကျွန်မ ပြေးဝင်လိုက် တယ်။ ကြည့်စမ်း... ကျွန်မ အရမ်းကို ပေါ့ပါးမြန်ဆန်နေလိုက်တာ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စည်းကားတဲ့လူ ဘယ်သူကမှ ကျွန်မကို ဖမ်းလို့မမိကြဘူး၊ (တမင် လွှတ်ပေးလိုက်တာမှန်း ကျွန်မ ဘယ်သိပါ့မလဲ) ဖျတ်ခနဲ ဖျတ်ခနဲ ပြေးရင်း နောက်ဆုံးစည်းကို ကျွန်မ ကျော်မိတယ်။ အောင်ပွဲတစ်ဝက်နင်းပြီပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်တဲ့စိတ်နဲ့ ချက်ချင်းနောက်ကြောင်းပြန်လှည့် ပြီး စည်းထဲကို တိုးဝင်လိုက်ပြန်ရော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စတုတ္ထုစည်း တတိယစည်း . . . ဒုတိယစည်း... တဖြည်းဖြည်း ထိပ်ဆုံးစည်းနဲ့နီးလာတယ်။ ကျွန်မ ခြေ... လှမ်း... တွေ.. သွက်လို့။ ထိပ်ဆုံးစည်းကို တဟုန်ထိုးပြေးဖြတ်ကျော်လိုက်ပြီးတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နှက်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အောင်လံထူပြီ၊ အောင်လံထူပြီ”လို့ ကျွန်မ အသံကုန်အော်လိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခေါင်းလှည့်ပြန်ကြည့်လိုက်တော့... ကစားပွဲက ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ။ ဆက်ပြီး တိုးသူက တိုး...မြဲ၊ တားသူက တား... မြဲပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟင်... ငါတို့ဘက် နိုင်ပြီမဟုတ်လား\" ကစားပွဲက ဘာဖြစ်လို့ ပြီးမသွားရသေးတာလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ခုခု...ငါမှားယွင်းနေခဲ့လို့လား... လို့ ကျွန်မ တွေးရင်း ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတဲ့ သံသယအငွေ့တွေက ရင်ထဲမွန်းကျပ်မှောင် လာ... လို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြိုးစားကြည့်ဖို့ ပထမစည်းကို ပြန်တိုး ဝင်လိုက်တယ်။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ အရမ်းမပေးတော့ဘူး။ ဖြည်း. . .ဖြည်း နဲ့ မှန်မှန်လေး၊ ကျွန်မ သံသယက ပိုပိုပြီး ခိုင်မာနာကျင်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ့ကို ဘာဖြစ်လို့ ဘယ်သူကမှ မဖမ်းတာလဲ?\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းဖိကိုက်ရင်း... တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ် လိုက်တယ်။ နောက်...ထမင်းရည်ပုစည်းပေါ်ကို တမင်တကာ တိတိကျကျ တက်နင်းပြီး အဲသည်စည်းပေါ်မှာ တည့်တည့်ရပ်နေလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကစားဝိုင်းက ဘာမှဖြစ်မသွားပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စောစောကလို ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်ပြီး ကစားမြဲကစားနေလျက်ပဲ။ သူတို့ဖာသာသူတို့ ကျွန်မကို အသိအမှတ်မပြုစွာ လှုပ်ရှားရှင်သန်ကစားနေကြ ပေါ့...။ ' ကျွန်မကတော့ 'ထမင်းရည်ပူစည်း' ပေါ် ရပ်... လို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e....\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်တော့ ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43141015273621,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e2ef51c8-9866-47da-af9c-b59e09df6ba8.jpg?v=1730274160"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-ကျွန်တော်နှင့်နမ်မီးဆစ်","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - ကျွန်တော်နှင့်နမ်မီးဆစ်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(တစ်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနမ်မီးဆစ်(Nemesis)-ကလဲ့စားချေတတ်သော နတ်သမီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(နှစ်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူမသည် ကျွန်တော်၏ ကလဲ့စားချေတတ်သော နတ်သမီး တစ်ပါးဖြစ်ပါသည်။ သူမကို နားလည်ရန် ခက်ခဲလှသည့်အကြောင်းပြောပြခွင့်ရှိလျှင် ပြောပြချင်ပါသေးသည်။ သူမသည် ကျွန်တော့်ကို “ဝင်ခွင့်မရှိသောအိပ်မက်များကို” ကိုမက်စေသူလည်းဖြစ်သည်ပြဿဒါး နေ့ရက်များကို ဖန်ဆင်းသူလည်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူမ သီချင်းဆိုသည့် အခါနေ့ခင်းဘက်ဖြစ်လျှင်နေကြတ်၍ ညဘက်ဖြစ်လျှင် လကွယ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်ကတော့ သူမကို စိုးရိမ်ရေမှတ်သို့ အမြဲတမ်း ရောက်ရှိနေသည့် မြစ်တစ်စင်းဟု သတ်မှတ်ထားပြီး သူမကတော့(သူမကိုသူမ)အမည်နာမမရှိသောလမ်းများပေါ်ကခရီးသည်တစ်ယောက်အဖြစ် ခံယူထားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(သင့်အနေဖြင့်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူမကိုသင်နှစ်သက်သလို ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်ပါသည်။ သူမသည်ရံဖန်ရံခါတွင် ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် အူကြောင်ကြောင်နိုင်သည့် ငတုံးမလေးတစ်ယောက်ဖြစ်နေသလို တစ်ချိန် တည်းမှာပင်လေးနတ်စူးရှသည့် အတွေးအခေါ်ရှိသူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်နေတတ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဆိုးရွားဆုံးမှာ ကျွန်တော်၏(သူမအပေါ် )ဥပက္ခာပြုမှုများကို အခံရခက်စေသော နောက်ကြောင်ကျီစယ်မှုတို့ဖြင့် လက်တုံ့ပြန် ကလဲ့စား ချေတတ်ခြင်းပင်ဖြစ်၏၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဖြေစမ်းပါဦး၊ ဘုန်းရှိန်၊ ငါ့ကို အဲသည်လို ဒုက္ခပေးဖို့ နှင့်မှာ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့လဲ” ဟုကျွန်တော်က မေးမိသည့်အခါတိုင်း သူမကလိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့်ပြုံး ရုံသာ ပြုံးနေလေ့ရှိပါသည်။ဘယ်တော့မှ ပြန်မဖြေပါ။(ကျွန်တော့်အထင်သာမမှားဘူးဆိုလျှင် ထစုံတစ်ရာ “ပြန်ဖြေဖြစ်သွားမည်ကို သူကိုယ်တိုင်စိုးရွံ့နေပုံရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော်သူမနှင့်ကျွန်တော်သည် ( မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းများအားလုံ၊နီးပါးက ထင်မြင်ယူဆထားသလိုမျိုး ) ချစ်သူတွေ မဟုတ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအံ့သြစရာကောဝ်းသည့် အချက်တခုမှာ သူငယ်ချင်းများက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကို ချစ်သူတွေဖြစ်နေကြပြီဟု တကယ် ရိုးရိုး သားသား ထင်မြင်ယူဆကာ သမီးရည်းစား” ခေါင်းစဉ်အောက်က အခေါ်အဝေါ်စကားလုံးများဖြင့် ပြောဆိုဆက်ဆံသုံးနှုန်းလာသည့်အခါတွင်လည်း သူမကောကျွန်တော်ပါ “မဟုတ်ပါဘူး”ဟု အကြောက် အကန်ငြင်းဆိုခြင်း။ ရှက်ကိုးရှက်တန်းဖြစ်ခြင်းများ မရှိဘဲ အလိုက်သင့် အလျားသင့် အမူအယာမပျက် နေထိုင်မြဲ နေထိုင်နိုင်ကြခြင်းပင်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲသည်ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် သူမ တိုင်ပင် ညှိနှိုင်းထားခြင်း၊ တပင်တပန်း ဟန်ဆောင်ဖုံးကွယ်ရခြင်း၊ အနေရ အထိုင်ရ ခက်ခြင်းမျိုး မရှိသည့်အကြောင်း ကျွန်တော် ကျိန်ဆိုပြောဆို၀ံ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတကယ်ဆိုလျှင်... အဲသည်ကိစ္စကို ရေးကြီးခွင်ကျယ်လုပ်ပြီး ပြောနေစရာ လိုအပ်သည်ဟုပင် ကျွန်တော်တို့ မထင်ခဲ့ကြပါ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးစလုံးက ပျင်းရိလွန်းနေတာလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်။ သို့မဟုတ်ကိုယ့်ကိုယ်ကို လှည့်စားလွန်းနေတာလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ပါလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘယ်လိုကြီးမှန်းလဲတော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း မသိပါ။ သို့ရာထွင်.... သူမနှင့်ကျွန်တော်နှစ်ယောက်ကြားတွင် ရွှေရောင် ၀တ်ဆံမှုန် များဖြင့် ရတ်လုပ်ထားသည့်ပင့်ကူအိမ်လေး တအိမ်ရှိနေသည့် အချက် ကတော့ အသေအချာပင် ဖြစ်၏။ (ကျွန်တော်က သူမကိုဥပက္ခာ ပြုမိတိုင်း သူမက လက်တုံ့ပြန် တလဲ့စားချေတတ်ခြင်းသည်ပင်လျှင် သည်အချက်ကို ခိုင်မာစေသော အထောက်အထားဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် ကျွန်တော် ရည်းစားထားချင်သော ကောင်မလေး လှလှကလေးများကို ချဉ်းကပ်ဖို့ လိုအပ်လာတိုင်း သူမက အတူအညီများ အကြံဉာဏ်များပေးတတ်စမြဲ။ ထို့အတူ သူမကို ရည်းစားစကားလိုက်လိုက်ပြောသော ငနဲတွေ ရှိလာတိုင်း (သူမကအနည်းငယ်ကြွားချင်တာ ဖြစ်တောင်းဖြစ်မည်) သူပြန်သမျှဗရုတ်သုက္ခ အဖြစ်အပျက်တွေကို ကျွန်တော်လည်း ဒိုင်ခံ နားထောင်ပေးရစမြဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြီးလျှင် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ရယ်မောပစ် လိုက်တတ်ကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်သည် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်သာလျှင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(သုံး)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲသည့်နေ့က ပြဿဒါးနေ့သည် ကျွန်တော်ထံ နှစ်ကိုယ်ခွဲပြီး ရောက်လာသောနေ့ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမနေ့က တစ်နေ့လုံး မြောက်ဥက္ကာလာပရှိ ဆေးတက္ကသိုလ် စာသင်ဆောင်များရှိရာ စင်္ကြန်ပေါ်တွင် ကျွန်တော် တစ်နေကုန်ခဲ့သည်။ မုဆိုးနားနီးမုဆိုး၊ တံငါနားနီးတံငါဟူသော စကားကိုလိုက်ပြီးဆရာဝန် ဖြစ်ချင်သောကြောင့် ဆရာဝန်များအနီး ရစ်သီရစ်သီ သွားလုပ် နေခြင်းမဟုတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတတိယနှစ် အမ်ဘီတွင် ကျွန်တော် ရည်းစားဖြစ်ချင်နေသော အရပ်ပုပု ကောင်မလေးတစ်ယောက် ရှိသည်။ အဲသည်ပုမလေး၏ အမည်မှာ စမ်းစမ်းဖြစ်ပြီး ထိုကောင်မလေးအကြောင်းကို မေဘုန်းရှိန် အားပြောပြသည့်အခါ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူမက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ဘာ... သူ့နာမည်က ဘယ်လို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“စမ်းစမ်း၊ စမ်းစမ်းတဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ဪနင့်ကောင်မလေးက မျက်စိမမြင်ရှာဘူးကို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ဘာဆိုင်လို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မျက်စိမမြင်လို့သာ စမ်းစမ်း ဖြစ်နေတာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော် အတော်စိတ်တိုသွားသည်။ သို့သော် မနည်းကျိတ်မှိတ်မျိုသိပ်ထားလိုက်ပြီး ကြိုးစားပမ်းစား ချိုသာထားရသော မျက်နှာဖြင့်သူမကိုရိုသေဝပ်တွားရပါသည်။ သူမ၏အဆက်အသွယ်ဖြင့် ဂျပုမ ကလေးကိုချဉ်းကပ်ရမည်မဟုတ်လား။ (မေဘုန်းရှိန်ထံတွင် ပန်းချီ သင်တန်းတတ်နေသည့် တပည့်မလေးတစ်ယောက်သည် ထိုဆရာဝန် လောင်းဂျပုမလေး၏ ညီမဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်လိုနှင့်ပင် မေဘုန်းရှိန်၏ ကူညီစောင်မမှုဖြင့် ထိုဂျပုမလေး၏ အနီးတွင် ကျွန်တော်သည် 'ရည်းစားစကားပြောခွင့် လိုင်စင်ရ' သူငယ်ချင်း ဘဝဖြင့် ရစ်သီရစ်သီ လုပ်ခွင့်ရသွားပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\" မနေ့ကတစ်နေ့လုံး လူပုလေး၏ အတန်းရှေ့စင်္ကြန်တွင် သုံးနာရီကြာ ခြေထောက်အညောင်းခံပြီးနောတ်....\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မနက်ဖြန် လပြည့်နေလေစမ်းရဲ့ အဲတာ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အင်းလေ. . . လပြည့်နေ့ဆိုတော့.. လပြည့်နေ့ဆိုဈေးတွေ ပိတ်တာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒါ ဘာဖြစ်လဲကိုမင်းညီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသွားသေလိုတ်ပါလား ဂျပုမရယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလပြည့်နေမှာ ဈေးပိတ်တဲ့ အကြောင်းပြောချင်လို့သုံးနာရီလုံးလုံး ရပ်စောင့်နေတယ်များအောက် မေ့နေသလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်စိတ်ထဲကကျိတ်ပြီး ဆဲလိုက်၏။သို့သော် ကျွန်တော်၏ မျက်နှာကမူ (ရုပ်ရှင်မင်းသား၊ မင်းသမီး သုံးလေးဦးက၀ိုင်း၍ အလွန်မှန်ကန်ကြောင်း ထောက်ခံချက်ထားသော လက်မှတ်များနှင့်အတူ) မဂ္ဂဇင်းစာမျက်နှာပေါ်တွင် ဓါတ်ပုံဖြင့် ကြော်ငြာထားသည့် ဗေဒင် ဆရာ၏ မျက်နှာပေးမျိုး၊ အလွန်တရာမှကောင်းစွာပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်ထားပြီး...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မဟုတ်သေးဘူးလေ စမ်းရဲ့၊ ကိုယ်ပြောချင်တာက ဟိုလေ လပြည့်နေ့ဆိုတော့ ရွှေတိဂုံဘုရားဖြစ်ဖြစ် သွားချင်မလားလို့ ကိုယ် လိုက်ပို့ မယ်လေ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငတိမက အူသလို၊ ကြောင်သလိုနှင့် အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားနေ၏။ ပြီးတော့မှ မဖြစ်သေးဘူးထင်တယ်ကိုမင်းညီရဲ့၊ အိမ်က လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ စမ်းကတစ်ခါမှယောက်ကျားလေးတစ်ယောက်နဲ့ အပြင်ထွတ်ဘူးတာမဟုတ်တော့ ဟိုသင်း”... ဪ..စမ်းကလည်းကိုယ်တို့နှစ်ယောက်တည်းသွားမှာမဟုတ်တာ မေဘုန်းရှိန်လည်း ပါမှာပဲဥစ္စာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်တ မေဘုန်းရှိန်ကို ပြောရင်ရမှာပဲဟု အပိုင် တွက်ထားပြီး ရဲရဲကြီး အာမခံလိုက်၏။ ထိုအခါတွင် ဂျပုမက တွန့်ဆုတ် တွန့်ဆုတ် လေသံဖြင့် .. ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e““အင်း၊ မမဘုန်းပါလာရင်တော့ ဖြစ်မယ်ထင်တာပဲ၊ မပြောတတ် သေးဘူးလေ၊ မနက်ဖြန် ဆိုင်ကိုလာပြီး ပြောကြည့်ပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို ဂျပုမလေး၏ အဖေကတာမွေရှိ ဗညားဒလလမ်းနှင့် ဖိုးစိန်လမ်းဆုံတွင် ဓါတ်ပုံဆိုင်ဖွင့်ထားရာသူမက ထိုဆိုင်၏အပေါ်ထပ် တိုက်ခန်းတွင် နေထိုင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကဲ... ဒါပဲမဟုတ်လား၊ ကိုမင်းညီ ပြန်တော့လေ၊ ကျွန်မ အတန်းဝင်ဦးမယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုမရေမရာ စကားတစ်ခွန်းနှင့်ပင် ဆေးဝါးနံ့၊ အရက်ပြန်နံ့၊ ပိုးသတ်ဆေးနံ့၊ လူသေကောင်ကို စိမ်ထားသော ဖော်မလင် နံ့ တို့ဖြင့် မွန်းကျပ်နံစော်နေသောဝန်းကျင်မှ ကျွန်တော် ခပ်မြန်မြန် ပြန်လည်ထွက်ခွာလာဖြစ်ခဲ့တော့၏၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆရာဝန်တွေအဖို့တော့ဘယ်လိုနေမည် မသိပါ၊ ကျွန်တော်က တော့ထိုဆေးအနံ့များကိုသုံးနာရီခန့်ရှူမိသည်နှင့်ပင် ခေါင်းတွေကိုက်ခဲတာ (မည်သူကိုမှန်းမသိ)ပျစ်ပျစ်နှစ်နှစ် ကျိန်ဆဲပစ်လိုက်ချင်စိတ်တွေ ပေါ်နေ ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်တ “ဆေး”ဆိုလျှင် ရွံ့လည်းရွံ့သည်။ မုန်းလည်း မုန်းသည်။အနံ့ရရုံ ဖြင့်အော်ဂလီဆန်ကာ ပို့ချင်အန်ချင်တတ်သူဖြစ်၏။ ကျွန်တော်ငယ်ငယ်ကအလွန်ချူချာသောကြောင့် အမြဲတမ်းလိုလို ဆေးတွေချည်း စားခဲ့ရလေ၏။ ကြီးလာသောအခါ ထမင်းတောင် မစားတတ်တော့ဘဲဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်ဟု ကျွန်တော့်အဖိုး က ပြောပြခဲ့ဖူးပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုကြောင့်... သည်လို အနံ့အသက်ဆိုးတွေနှင့် ကင်းဝေးရာ ရပ်ဝန်းဒေသ တစ်ခုတွင်ဂျပုမလေးနှင့်( အနည်းဆုံးတစ်ညနေခင်းစာလောက်ဖြစ်ဖြစ် ) လျှောက်လည် လိုက်လျှင် ဘယ်သောက်ကြည်နူးစရာကောင်းလိုက်မလဲ  ဟုတွေးမိသော ရင်ခုန်မှုဖြင့်ပင် မေဘုန်းရှိန် ၏ ပန်းချီပြခန်းသို့ ကျွန်တော်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရောက်လာဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော်အကြိုးအကြောင်းကိုပြောပြပြီးအကူအညီတောင်း လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မေဘုန်းရှိန်က ကျွန်တော့်ကိုခါးခါးသီးသီး အပြစ်ထင်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“နင့်စိတ်ထဲမှာငါ့ကိုဘယ်လိုများအောက်မေ့ထားလို့လဲ မင်းညီ ငါကနင့်အထွက်ဘာမဆိုလုပ်ပေးဖို့အမြဲတမ်း အသင့်ရှိ နေတယ်လို့များ ထင်ထားလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ ဟာ မဟုတ်ပါဘူးဟာ နင်ကလဲ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ နင့်အနေနဲ့ အနည်းဆုံးငါ့ ကိုကြိုပြောပြီး ကူညီနိုင်မလား\" ဆိုတာကိုခွင့်တော့တောင်းသင့်တာပေါ့။အခုတော့နင်ကဟိုဘက်မှာ လုပ်ချင်တာလုပ်လာခဲ့ပြီးမှ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အေးဟာ... နင်ပြောရင်လည်းငါခံရတော့မှာပဲ၊ ငါထောင်းပန် ပါတယ်ဟာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်က တတယ်ပင် စိတ်မကောင်ဖြစ်သွားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e မေဘုန်းရှိန်ကို ပြောရင် ရမှာပဲ' ဟူသည့်အတွေးက သူမကို အနိုင်ကျင့် ချင်တိုင်းကျင့်၍ရသလို စီးစီးပိုးပိုး ရှိလွန်သည့်အကြောင်းကျွန်တော် အခုမှပင် ပြန်တွက်ဆမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ခုတော့ တောင်းပန်းရုံကလွဲပြီး ကျွန်တော် ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ပါ၊ “\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒါပေမဲ့... နင် ငါ့ကို ကူတော့ ကူညီမယ်မဟုတ်လားဟင်..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟင့်အင်း... ငါမအားသေးပါဘူးဟ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e မနက်ဖြန်မှာ စိတ်ရောဂါကု ဆေးရုံကလူနာတွေကိုပန်းချီသင်ပေးဖို့ရှိတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရှစ်မိုင်အနီးရှိ တံတားလေး စိတ်ရောဂါအထူးကု ဆေးရုံ ဆရာဝန်ကြီးများဖြစ်ကြသော ဒေါက်တာဦးစဝ်စိုင်းလုံ၊ ဒေါတ်တာဦးတိုးအောင်နှင့် ဒေါက်တာဦးစိန်လွင်တို့က လူနာများကတေးဂီတဖြင့် လည်းကောင်း၊ ပန်းချီဖြင့်လည်းကောင်း၊ အခြားလူမှုရေးလုပ်ငန်း များဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကုထုံးများအသုံးပြု ကုသပေးနေချိန်ဖြစ်ရာ သူမကပန်းချီသင်ကြားရေးတာဝန်ကို ယူတား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနင်ပန်းချီသင်တဲ့အချိန်ပြီးမှသွားမယ်ခဏလေးပဲဟာ... စမ်းစမ်းကိုအပြင်ရောက်အောင်ခေါ်ထုတ်ပေးရုံလေးပါ၊ နင်ကသူတို့ အိမ်နဲ့ရင်းနှီးတယ်မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မရင်းနှီးပါဘူး။စမ်းစမ်းရဲ့ညီမကိုပဲ ကောင်းကောင်းသိတာ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှင့်ဂျပုမနဲ့ထောင်သိပ်စကားပြောဖြစ်တာဟုတ်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်ပြီးသူတို့ အဖေကြီးနဲ့ငါနဲ့က လုံးဝရက်နှာကြောမတည့်ဘူးဟ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သူတို့အဖေဆိုတာ ဟိုဓါတ်ပုံဆိုင်မှာအမြဲတမ်းထိုင်ထိုင်နေတဲ့ ဝဝတုတ်တုတ်ထိပ် ပြောင်ပြောင်နဲ့သူလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အေး.... အဲဒီလူကြီးကသိပ်အကြွားသန်တာတစ်လောတလုံး မှာသူ့လောက်တော်တဲ့ ဓါတ်ပုံဆရာမရှိတော့ထဲ့အတိုင်းပဲလေလုံး မိုးလုံး ထွားလွန်းတယ်။ တကယ့်ပြသနာဟ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်ကရယ်လိုက်မိသည်။ကြွားတတ်သူများကိုတွေ့လျှင် မျက်စိ အဆိပ်သင့်တတ်သောမေဘုန်းရှိန်အကြောင်းသိထားပြီမို့ ခပ်ငေါ့ငေါ့ပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒါပြဿနာမဟုတ်ပါဘူးဟာ ..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါနဲ့တွေ့ရင်အဆင်ပြေသွားပါ လိမ့်မယ်။ငါဘယ်လောတ်အပြောအဆိုညတ်တယ်ဆိုတာနင်အသိပဲ မဟုတ်လား၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e သူ့အကြိုက်လိုက်ပြီး ဝင်လုံးလိုက်ရင်အဘိုးကြီး ငါ့ကို တသသဖြစ်သွားစေရမယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဓမဘုန်းရှိန် ဆတ်ကနဲ မျက်လုံးပင့်ကြည့်ရင်းခဏနှုတ် ဆိတ်နေလိုက်သည်။နောက်မှ အေးလေကြည့်ကြသေးတာပေါ့” ဟုပြောကာ နားလည်ရခတ်သောအပြုံးတစ်ခုပြီးလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအပြုံးသည် ပြဿဒါးနေ့ကို နှစ်ကိုယ်ခွဲစေသော အပြုံးဖြစ် ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43141019795605,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_6446a00f-328c-446e-8d3e-ebc359b2e09c.jpg?v=1730274171"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-ကလေးအတွေး","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - ကလေးအတွေး","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသော ကလေးငယ်က မိခင်ကို သူ့ အတွေ့ အကြုံ ပြန်ပြောပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မေမေ ... ဒီနေ့ ဘတ်စကားပေါ်မှာ အန်တီကြီးတစ် ယောက်ရဲ့ ခြေထောက်ကို သား တက်နင်းလိုက်မိတယ်... သားက တောင်းပန်လိုက်တယ်၊ ဒါနဲ့ အန်တီကြီးက သားကို ချောကလက် တစ်ခု ထုတ်ကျွေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သားက ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ ပြောလိုက်ရောလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟင့်အင်း... သူ့ရဲ့ နောက်ထပ် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကိုတက်နင်းလိုက်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e( ၂ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်တို့ လူမှုဆက်ဆံရေးနယ်ပယ်ထဲမှာ Handicap ပေးထားရတဲ့သူတွေရှိပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e Handicap ဆိုတာက ပစားပေးထားတဲ့သဘောကိုဆိုလိုတာ ပါ။ ကစားပွဲတွေမှာဆိုရင် အမှတ်ကြောပေးထားတာပေါ့။ ကိုယ်နဲ့  စစ်တုရင် ယှဉ်ထိုးမယ့်သူဟာ ကိုယ့်အောက်နိမ့်ကျတဲ့ စွမ်းရည်ရှိသူဖြစ်နေရင် သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို သက်ညှာတဲ့အနေနဲ့ ကိုယ့်ဘက်ကဘစ်ရှော့ရုပ်တစ်ရုပ်၊ ဒါမှမဟုတ် မြင်းရုပ်တစ်ရုပ် ပွဲမစခင်ကတည်းက အကျဆုံးခံပြီး လျော့ကစားတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါမှ တရားမျှတမှုရှိမယ်... လို့ ယုံကြည်တာကိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူ့အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာလည်း ဒီလိုပဲ။ တချို့လူတွေကို အကြောင်းကြောင်းကြောင့် သနားလို့၊ အားနာလို့) ပစားပေးသက်ညှာ ထားရတာတွေရှိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါပေမဲ့... ခက်တာက သူတို့ထဲက တချို့ လူတွေက တမင်ညှာမှန်းမသိကြဘူး။ ရောင့်တက်လာကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကလေးဆိုးကြီးတွေလိုပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုယ့်ခြေထောက်ကို တက်နင်းပြီး တောင်းပန်လို့ ကိုယ်က သနားအားနာတာနဲ့ ချောကလက်တစ်ခု ထုတ်ကျွေးလိုက်မိပါတယ်။ သူတို့က နောက်ထပ်ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ထပ်ပြီး နင်းကြပြန် ရော...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကဲ့... မခက်ဘူးလား။ တချို့အိမ်တွေ... ၊ တချို့ဆိုင်တွေမှာ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(အားနာလို့ လိုက်လျောတာ အ’ တယ်လို့မထင်နဲ့)ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကို တွေ့တွေ့နေရတော့... 'ဪ... သူတို့လည်း ခဏခဏ ခြေထောက်တက်နင်းခံနေရရှာတယ်နဲ့ တူပါရဲ့ 'လို့ တွေးပြီး ပြုံးမိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟုတ်တယ်လေ... မကောင်းတတ်လို့ အလျှော့ပေးနေရတာမှန်ပေမယ့်... ခဏခဏ ဖြစ်လာတော့လည်း ဘယ်သူသည်းခံနိုင် မှာလဲ၊ အားလုံးက ပုထုဇဉ်တွေပဲမဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၃)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော့်မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ကတော့ အဲဒီဆိုင်းဘုတ်ကို တစ်မျိုးဖတ်မိရှာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(အားနာလို့ လိုက်လျောတာ ‘အတယ်” လို့ မထင်နဲ့)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူက အဲဒီလိုဖတ်ပြီးတော့... ကျွန်တော့်ကို လာမေးပါ တယ်။ “ဟေ့ကောင်... “အတယ်” ဆိုတာ တရုတ်လို အဖေကိုပြော တာမဟုတ်လား... တဲ့။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူဖတ်သလိုမျိုးဆိုရင် သူ့အဓိပ္ပာယ်နဲ့သူတော့ မဆိုးပါဘူး လို့ ကျွန်တော် တွေးမိသား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟုတ်တယ်လေ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်ထပ် ချောကလက်တစ်ခု ထပ်လိုချင်လို့ အားမနာ ပါးမနာနဲ့ သူများခြေထောက်ထပ်နင်းတဲ့သူရဲ့ အတွေးဟာ ကလေးအတွေး” ပါ။ ကျွန်တော် ပြောခဲ့ပြီးသားပဲ။ အဲဒီလူတွေဟာ ကလေးတွေ၊ ကလေးဆန်တဲ့လူတွေဆိုပါတော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူတို့ကို ရေရှည်မှာ ဘယ်သူကသည်းခံနိုင်မှာလဲ။ အလွန်ဆုံး သူ့အဖေအမေပဲပေါ့ ။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ ကြာလာတာနဲ့အမျှ စိတ်ပျက်လာမှာ သေချာပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါပေမဲ့... ကလေးတွေဆိုတာက ခက်သားကလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုယ့်အဖေအမေအပေါ် ဆိုးချင်တိုင်းဆိုးလို့ ရရုံနဲ့ ကျန်တဲ့ သူတွေအားလုံးအပေါ်မှာလည်း အဲသည်လိုဆိုးလို့ “အခွင့်အရေး” ရမယ်ထင်နေတတ်တာမျိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒီ “ကလေးစိတ်၊ ကလေးဉာဉ်” မျိုးကိုတွေ့ရင် အားလုံးကဝိုင်းပြီး ပဲ့ပြင်ပေးကြဖို့လိုပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲ... အပြုပြင်ခံရတဲ့ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း အမှန်တကယ် လိုလိုလားလား ပြုပြင်ချင်တဲ့ ဆန္ဒရှိဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလောကမှာ အရေးအကြီးဆုံးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှိ... အရှိအတိုင်း တည့်တည့်မတ်မတ် မှန်မှန်ကန်ကန် မြင့်မယ့် “သတိ” ရှိဖို့ပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၄)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်တို့ကကော...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လောက်ထိ “သတိ” ထားကြည့်မိကြ လို့လဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အခွင့်အရေး” တစ်ခုရပြီဆိုတာနဲ့ ချောကလက်ရတဲ့ ကလေး ငယ်လို အငမ်းမရ လှမ်းယူမိတဲ့အခါမျိုးတွေ ရှိခဲ့သလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ငါ့ကို ဘာဖြစ်လို့ ဒီအခွင့်အရေးပေးတာလဲ?\" “အားနာလို့ လား?” “ မကောင်းတတ်လို့ သက်ညှာတဲ့သဘောလား?\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သူများက ငဲ့ညှာတာကို ငါက အလိုက်ကန်းဆိုးမသိ ရတိုင်း ယူတဲ့ကောင် ဖြစ်နေသလား?” စသည်ဖြင့် ပြန်ဆန်းစစ်ဖို့လိုပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီလိုမှမဟုတ်ဘဲ “ကိုယ်ရရင်ပြီးရော” ဆိုတဲ့သဘောမျိုးထား လို့ကတော့ ကျွန်တော်တို့ လူကြီးတွေဟာ သူများခြေထောက်နင်းဖို့ ဝန်မလေးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဘာထူးတော့မှာလဲ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပေးတိုင်းလည်း မယူပါနဲ့။ ရမှန်းသိတိုင်းလည်း မလိုချင်နဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၅)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၏အခွင့် အရေးဆိုတာ ကိုယ်နဲ့ထိုက်တန်မှ ရတာ\/ ယူတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြဿနာဖြေရှင်းပုံ (Problem Solving)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှစ်မျိုးရှိတယ်... လို့ ဆိုပါတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်မျိုးက ပြဿနာကို အဓိကထားတဲ့နည်း (Problem-Oriented Method)ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်တစ်မျိုးကတော့...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ‘အဖြေကို အဓိကထားတဲ့နည်း (Solution-Oriented Method)' ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43141021696149,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_6bcff953-b890-4711-b31c-1376b4e349c3.jpg?v=1730274175"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-ချောင်းကြည့်တတ်သူတစ်ယောက်ရဲ့ည","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - ချောင်းကြည့်တတ်သူတစ်ယောက်ရဲ့ည","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညတိုင်း ညတိုင်း ... သည် ပြတင်းမှန်တရုတ်ကတ်များ အကြားမှ သူ ချောင်းကြည့်နေဖြစ်သည်။ သူ့နေရာမှ လှမ်း ကြည့်လိုက်လျှင် ဟိုး ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ အဖြူရောင်တစ်ထပ် တိုက် ပုပုကလေး၏ အုတ်ကြွပ်မိုးပေါ် လရောင်တွေ ရေခဲမှုန် သီးသလို ဖုံးအုပ်နေသည်ကို မြင်ရ၏။ လေတိုက်သည့် အခါ ဇီဇဝါပန်းရုံမှ အခက်အလက်တွေ ညင်ညင်သာသာ ယိမ်းသွားတတ်သည်ကိုလည်း မြင်ရ၏။ နူးညံ့ဖြူဆွတ်သော အလင်းပါးပါးထဲတွင် ညမွှေးပန်းပွင့်တို့ နှင်းရည်ဆွတ်သလို လက်ပစွာ ပွင့်နေကြသည်ကိုလည်း မြင်ရ၏။ သစ်ပင်ချုံရိပ် ရှိသည့် နေရာတချို့မှလွဲ၍ လရောင်ဖွေးဖွေး ပြန့်တင်းကာ လင်းနေသည့် မြေကွက်လပ်ကျယ်ကျယ်ကလေးကိုလည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြင်ရသည်။ အမှောင် ပြောက်တိပြောက်ကျားနှင့် နှင်းလိုလို မြူလိုလို ဝေးဝါးနေသော အခိုးအငွေ့များကြားတွင် အမည် မသိသူ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ကိုယ်သင်းရနံ့ကိုလည်း ရှူလိုက် ရှိုက်လိုက်ရသလို ဝိုးတဝါးမြင်လိုက်ရသလို သူ ထင် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်ပြီး ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုတိုက်ပုကလေး၏ အစွန်ဘက်ဆုံးအခန်း မှန် ပြတင်းတွင် ... အခန်းထဲမှ ထွန်းထားသော မီးရောင်ကြောင့် ပြတင်းမှန်ပေါ် အရိပ်လာထင်နေသော မိန်းမပျိုတစ်ယောက် ၏ အသွင်သဏ္ဌာန်ခပ်ဝါးဝါးကိုလည်း သူမြင်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပိုးကောင်မွှားကောင်ကလေးများ၏ အော်မြည်သံစူးစူး ကို ကြားနေရသည်။ ညသည် အေးစက်တောင့်တင်းကာစ ပြုနေပြီဟု သူ သတိထားလိုက်မိ၏။ အခန်းထဲတွင် လေ မတိုးမတိုက်ပါဘဲနှင့် ရုတ်တရက် ချမ်းစိမ့်စိမ့်ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ စိတ်ကထင်လို့လား။ ဖြစ်နိုင်သည်။ သူ ဖတ်လက်စစာအုပ်ကို အာရုံဝင်စား၍ မရတော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရှစ်နာရီထိုးကာနီးပြီပဲ။ အခုလောက်ဆို “သူမ”ဘာလုပ် နေမှာပါလိမ့်။ ထုံးစံအတိုင်း စာကြည့်စားပွဲမှာထိုင်ပြီး တစ် ခုခု ရေးနေလေမလား။ ဒါမှမဟုတ် ကြက်မွေးတံမြက်စည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ချောင်းနဲ့ အခန်းထဲမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ ဖုန်လိုက်သုတ်နေ မလား။ ဒါမှမဟုတ် အားကစားလေ့ကျင့်ခန်း ပေါ့ ပေါ့ပါး ပါးတစ်ခု လုပ်နေလေမလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ ပြတင်းပေါက်ဆီ ထသွားပြီး ဟိုဘက် တိုက်ပု ကလေးကို ချောင်းကြည့်လိုက်ချင်စိတ် ပေါ်လာ၏။ ဟင့်အင်း၊ မကောင်းဘူး။ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ချောင်းကြည့် တယ်ဆိုတာ အင်မတန် အောက်တန်းကျတဲ့ကိစ္စပဲ။ တော်ပြီ၊ ငါ မနေ့ညက ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့ အတိုင်းပဲ။ ဘယ်တော့မှ အဲဒီအခန်းကို မကြည့်တော့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲမြဲအတိုင်း လဲလျောင်းနေရင်း စာအုပ်ကိုသာ အားစိုက်ဆက်ဖတ်နေလိုက်သည်။ အိုကေ ... ကြည့်စမ်း ဘယ်လောက် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလိုက်သလဲ လို့ ...။ ချာနိုဘိုင်းလ်စက်ရုံ ပေါက်ကွဲရာဒေသနှင့် မိုင် ၆၀ ဝန်းကျင်အတွင်းရှိ လူများမှာ နောင်အနှစ် ၃၀ အတွင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသွေးကင်ဆာ၊ အခြားကင်ဆာများဖြင့် သေဆုံးမှုများပြားနိုင် သည်။ ကဲ ... ဒါဟာ စိတ်ဝင်စားစရာကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ဘူး လားလို့။ နျူကလီးယားစက်ရုံ တစ်ခု ပေါက်ကွဲတာဟာ လူသတ်မှုပါပဲဟု သူ တွေးနေမိသည်။ ထိုကိစ္စသည် ပါဏာတိပါတကံထိုက်စေသည်ဆိုပါလျှင် ယမမင်းရှေ့တွင်မည် သူ့ကို စွဲချက်တင်ရမည်လဲ။ ဇာတ်ပွဲများတွင် တွေ့ရတတ်သော ခပ်ကြောင်ကြောင်ပြကွက်မျိုးနှင့်သာဆိုလျှင် အချွန်အတက်ပါသော ပြောင်ပြောင်လက်လက် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့်(ရံဖန်ရံခါတွင် နှုတ်ခမ်းမွေးကားကား ကြီးဖြစ်အောင် အညံ့စားဆေးဖြင့် ဖြစ်ကတတ်ဆန်း ခြယ်ထားသည့်) ယမမင်းကြီး၏ ရှေ့တွင် နျူကလီးယားဓာတ် ပေါင်းဖိုကြီးကို ချထားရပေလိမ့်မည်။ယမမင်းကတော့ ပလ္လင်ပေါ်တွင် ငုတ်တုတ်ကလေး ထိုင်ပစေပေါ့..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟင့်အင်း ...၊ ဓာတ်ငွေ့များ ယိုစိမ့်ထွက်နေသည့် နျူ ကလီးယားဓာတ်ပေါင်းဖိုတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ထိုင်ဖို့ဆိုလျှင် ယမမင်းကို အချွန်အတက်များ၊ ဘယက်ဒွါဒရာများ ဝတ် ဆင်ပေးထားသည်ထက် ဓာတ်ငွေ့ကာဝတ်စုံ တစ်ထည်လောက် ပေးထားသည်က ပိုသင့်တော်လိမ့်မည်ဟု သူ တွေး မိ၏။ ဆန္ဒရှိလျှင် ယမမင်းကြီး ထိုဝတ်စုံ ဝတ်ပြီး အမှတ် တရဓာတ်ပုံတစ်ပုံလောက် ရိုက်ချင်ရိုက်ထားပါစေလေ။ စင်စစ် လူသတ်မှုဆိုသည်မှာ စွဲချက်တင်မည့်သူကို စောင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမျှော်နေရရှာသောအူကြောင်ကြောင် သတို့သမီးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သိသွားဖို့ လိုအပ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမေရိကန်နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး ဂျော့ရှဇ်က “မတော် တဆဖြစ်ပွားမှုတစ်ခုဟာ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံတွေကိုပါ ထိခိုက် မှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အလားအလာ ရှိတဲ့အခါ အပြည်ပြည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုင်ရာ ဥပဒေအရ ...” အင်း ... အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံတွေတဲ့လား။ ငါ့ ပြတင်းပေါက်က လှမ်းကြည့်လိုက်ရင် မြင်နေရ မယ့် အဲဒီကောင်မလေးနဲ့ ငါနဲ့ဟာ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံတွေ ပေါ့...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ ချောင်းချောင်းကြည့်နေခြင်းသည် သူမ၏ နိုင်ငံကို ထိခိုက်မှု ဖြစ်စေနိုင်ပါသလား။ ဟင့်အင်း ... သူမအဲဒီအခန်းမှာ ရှိနေတာကိုက ငါ့ရဲ့ အတွင်းစိတ်ကို လာထိခိုက် နေတာပါ။ ကောင်းမလေးရေ ...၊ မင်းနဲ့ငါနဲ့ကြားမှာ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ဥပဒေတစ်ခု ပြဋ္ဌာန်းဖို့ လိုအပ်နေပေါ့ ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ ဖျတ်ခနဲ သတိရသွား၏။ ဘုရားရေ...။ ငါ့စိတ်တွေ | ဘယ်လွင့်သွားတာပါလိမ့်။ သူ ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ ခါရမ်း ပြီးအသိစိတ်ကို နိုးကြားလာအောင် ဆွလိုက်သည်။ ငါ စာဖတ်နေတယ် ... ငါ စာဖတ်နေတယ် ...။ ဆိုဗီယက်တွေ က ချာနိုဘိုင်းလ်စက်ရုံကို ...၊ အဲဒီပြတင်းပေါက်က ကောင် မလေးရဲ့ ဆံပင်ရှည်ရှည်လျားလျားတွေနဲ့ . . . . ဥရောပနိုင်ငံ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတွေမှာ ရေဒီယိုသတ္တိကြွမှုတွေကို... မင်းရဲ့ မျက်နှာကလေးကို တစ်ခါလောက် မြင်ခွင့်ရချင်တယ်၊ ကောင်မလေးရေ ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလသာတဲ့ညတွေမှာ ခြံထဲဆင်းပြီး ပန်းတွေခူးဖို့ ဒါမှမဟုတ် (ရရ၊ မရရ) သီချင်းတစ်ပုဒ်လောက်ဆိုဖို့ ကောင်းတဲ့အကြောင်း ခပ်ညံ့ညံ့ဝတ္ထုတွေ၊ ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာ မင်းမတွေ့ဖူးဘူးလား။ ဆိုဗီယက် အရပ်ဘက်ဆိုင်ရာ နျူကလီးယား အစီအစဉ်တစ်ခုလုံးကို ... သူမအခန်းနဲ့တည့်တည့်မှာ နေထိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အကြောင်းကို သူမ သတိထားမိ ဖို့ ဘာတွေများ လိုအပ်နေမှာပါလိမ့်။ အချက်ပြ မီးကျည် တစ်စုံလား၊ အက်စ်အိုအက်စ် ကြိုးမဲ့ကြေးနန်း သတင်းပို့ ချက်လား၊ ကမ္ဘာလုံးထဲမှာ ဆိုင်ကယ်စီးပြဖို့လား၊ တကယ် တမ်းကျတော့ ငါကိုယ်တိုင်တောင် အဲဒီအိမ်ကို “သူမ”ဘယ် အချိန်က စရောက်လာတယ်ဆိုတာ သတိမထားမိခဲ့တာ ...။ ငါ ပထမဦးဆုံး အဲဒီပြတင်းပေါက်ကို အမှတ်တမဲ့ လှမ်း ကြည့်မိတဲ့အခါ ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘုရား...ဘုရား...၊ ငါ စိတ်တွေ လွင့်နေပြန်ပကော။ ဟင့်အင်း . .မတွေးနဲ့...မတွေးနဲ့ ၊ ငါ စာဖတ်နေတယ်... ငါ စာဖတ်နေတယ်...။ ငါ...စာဖတ်နေတယ်... ငါ... စာဖတ်နေတယ်...၊ တောက်!!!\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမရတော့ပါ။ အင်းလေ...ငါ့စိတ်ကို ထိန်းဖို့ အတတ် နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီပဲ၊ ရမှ မရတာ၊ ငါ့တာဝန်ကုန်ပြီ... ဟု သူ့ကိုယ်သူ(သိပ်မလှပသော၊ မကြာခဏ သုံးရလွန်း သောကြောင့် ရိုးလည်း ရိုးစင်းနေပြီဖြစ်သော) ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် စာအုပ်ကို ခုတင်ပေါ်တွင် ပစ်ချ ထားခဲ့ပြီး သူ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ ထိုင်ခုံအပုကလေးကိုဆွဲယူသည်။ ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် ထိုင်ခုံကို ချလိုက်သည်။ သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေ အနည်းငယ် မြန်ဆန်နေမှန်း သူ့ဘာသာသူ သိသော်လည်း မသိသလိုပင် အောက်မေ့လိုက် ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက် ... မှန်တရုတ်ကတ်တံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ သူ ဖွင့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သူမ”ကို လှမ်းမြင်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြတင်းမှန်ပေါ်တွင် မိန်းမတစ်ယောက်၏ ဘေးတိုက်ပုံ အရိပ်ကို မြင်နေရသည်။ စာပွဲတစ်လုံး၏ ရှေ့တွင် ထိုင်နေ ပုံမျိုး ရှေ့ဘက် ခပ်ငိုက်ငိုက်အနေအထား ဖြစ်၏။ တစ်စုံတစ်ရာကို ရေးခြစ်နေခြင်း သို့မဟုတ် စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုဖတ်နေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမှန်တံခါးပေါင် သစ်သားပေါ် ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတချို့မှအပ ကျန်သည့် အရိပ်အနားသတ်မျဉ်းသည်တိတိကျကျပင် ပေါ်လွင်နေသည်။ (သူ့ စိတ်က ဝင်၍ဆုံး ဖြတ်နေတာလည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်နေနိုင်ပါသည်) နှာတံဖြောင့်ဖြောင့်သည်လည်းကောင်း၊ နှုတ်ခမ်းလုံးလုံးကလေးသည် လည်းကောင်း၊ မေးစေ့အောက်ဖက်မှ လည်တိုင်ဆီသို့ သွယ် ဆင်းသွားသည့် ထောင့်ကျဉ်းမျဉ်းကွေးသည် လည်းကောင်းအနက်ရောင်အရိပ်နယ်ပယ်၏ အဆုံးသတ်၊ ပြေပြစ်သော တစ်ဆက်တည်းမျဉ်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ခုပဲ ဆိုးသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများ မည်သို့မည် မသိ။ နောက်. . .သူမ၏အသား ဖြူသလား၊ ညိုသလား။ ထားလိုက်တော့ ...ကိစ္စမရှိပါကြေးနီရောင်ဒိုင်းတစ်ခုဆန်ဆန် ခန့်ညားကျက်သရေရှိစွာ ညိုချင်လည်း ညိုပေလိမ့်မည်။ တိမ်တိုက်တို့ဖြင့် ထုဆစ်ထားသော အလင်းနတ်သမီး၏ ရုပ်တုတစ်ခုလို နူးညံ့နွေးထွေးစွာ ဖြူဆွတ်ချင်လည်း ဖြူဆွတ် နေပေလိမ့်မည်။ အသားအရောင်ကိစ္စတွေကို ထားခဲ့တော့...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟောသည်မှာ “သူမ”သည် “သူမသာလျှင် ဖြစ်သည်။ (ယခု အချိန်တွင် အမေရိက လူဖြူလူမည်းခွဲခြားပြဿနာလို ပေါ် ပေါက်လာလျှင် သူကတော့ မည့်သည့်ဘက်ကိုမှ ထောက်ခံ လိမ့်မည်မဟုတ်ပါ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွှေရောင်လက်သော ဝတ်ဆံမှုန်တို့ဖြင့် သူမကို သိမ်း ပိုက်ထုပ်ပိုးချင်သည်။ သလင်းကျောက်ဖြူ သား ရင်ပြင်ထက် တွင် ငါ့ရင်ခွင်မှထွက်သော အချစ်၏ ရနံ့တို့ဖြင့် နန်းတော် တစ်ဆောင် ဆောက်လုပ်ပေးပါမည်။ ရယ်သံ တစ်ဝက် တစ်ပျက်ကို ဖမ်းယူလျက် သူမ အလှကြည့်ရန် ငှက်တစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်အဖြစ် လှောင်ချိုင့်ထဲတွင် မွေးထားပေးပါဦးမည်။ မနက်ခင်းတိုင်းကို ခရမ်းရောင်ပန်းတစ်ပွင့်အဖြစ် ညင်ညင်သာသာ ပွင့်စေပါမည်။ သူမကို ခြောက်လှန့် မနိုးထစေရက် ပါ။ တစ်သက်လုံးဆိုသည်မှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာကို ဆိုလိုပါသလဲ။ သူမကို တစ်သက်လုံး၏ နောက်တစ်နေ့တွင် အချစ်အကြောင်းပြောရင်း စပျစ်သီးကလေးများ ခွံ့ကျွေး မည်။ ကံ့ကော်ပွင့်ဖတ်ကလေးများဖြင့် စီထားသည့် အနမ်း ကို ပဝါတစ်ထည် ရက်ကာ သူမ နံနက်အိပ်ရာထတိုင်း မျက်နှာကို ဖွဖွသုတ်ပေးမည်။ ကျေးဇူးပြု၍ မရယ်ကြပါနှင့်။ အချစ်ကို ဟာသတစ်ခုဟု အောက်မေ့သူသည် အရိုင်းအစိုင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသူ့ ကို တိရစ္ဆာန်ရုံကို ပို့လိုက်ကြပါ။ အပြာ ရောင်စွတ်စိုသော ကောင်းကင်၏ အိပ်ရာတွင် လိပ်ပြာတစ် ကောင်၏ နှလုံးသားသည် လမင်းယောင်ဆောင်နေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညတိုင်းညတိုင်း၊ ပြတင်းမှန်တရုတ်ကတ်များအကြားမှ သူ ချောင်းကြည့်နေဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43141025661077,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_39c0290a-32ab-4ccc-97ee-625c4d0190ea.jpg?v=1730274183"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-ငှက်ကလေးရဲ့သက်တော်စောင့်","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - ငှက်ကလေးရဲ့သက်တော်စောင့်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရထားက သူ့ကို ထားရစ်ခဲ့ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြို့ငယ်ကလေးတစ်မြို့၏ ဘုတာရုံကုပ်ကုပ်ကလေးထဲတွင် သူတစ်ယောက်တည်း မတ်တတ်ရပ်လျက် ကျန်ရစ်၏။ တစ်စထက်တစ်စသူ့ထံမှ ရွေ့လျား ဝေးကွာစပြုနေသော ရထား၏ သံမဏိ ကိုယ်ထည်ကြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလျှောတိုက်သွားပုံသည် ပြေပြေပြစ်ပြစ် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။ တကယ်တော့ သက်သောင့်သက်သာရှိစွာ မနေထိုင်တတ်ခဲ့သူမှာ သူသာ လျှင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါတစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်ခဲ့ပြီဟူသော အတွေးသည်ပင် ရထားကို အဆမတန် ရှည်လျားလွန်းနေသည်ဟု အောက်မေ့စေ၏။ သူ့ တစ်ခုခုလုပ်စရာ ရှိနေသော်လည်း ဘာတစ်ခုမှ လုပ်စရာမရှိသလို ထင်ချင်ချင် ဖြစ်နေသည်။ ဘဝဆိုတာ ဒါပဲလား ...။ တစ်ခုခုလုပ်စရာရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာတစ်ခုမှ လုပ်စရာမရှိဘူးလို့ အောက်မေ့ပစ်လိုက်ချင် ရင်လည်း ဖြစ်တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့ကိုယ်သူ ဘာအတွက် အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဟု ခံစားရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘူတာရုံအုတ်ကြွပ်ခေါင်မိုး နီနီအစပ်တွင် ငှက်ကလေး နှစ်ကောင် နားနေသည်ကို မြင်ရ၏။ ရေနံချေးရောင်ညို့မှိုင်းနေသော ဘူတာရုံပုပု ကလေး၏ အသွင်အပြင် သည် စိန်ပန်းပင်ပေါက်ကလေးများ၊ စက္ကူပန်းရုံကလေးများအကြားတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို လျှို့ဝှက်ထားသည့် ပုံပေါက် နေလေသည်။ မြက်ခင်းစိမ်းကလေးပေါ်တွင် အနီရောင်၊ အဝါရောင် စိန် ပန်းပွင့်တွေ ပြန့်ကျဲနေကြသည်။ ပန်းနုရောင် စက္ကူပန်းခြောက်ခြောက် များကိုလည်း အဆုပ်လိုက် အထွေးလိုက် တွေ့ရ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘူတာရုံအစပ် မြေနီလမ်းကလေးအတိုင်း သူ ဆင်းလာခဲ့သည်။ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရန် တစ်ခုခုတော့ စီးရပေလိမ့်မည်။ မြင်းလှည်း ဖြစ်ဖြစ်၊ ဆိုက်ကား ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့ဟု သူ စိတ်ကူးလိုက်၏။ ဘယ်လောက်ဝေးဝေး သွားရသည်ကို သူမသိသေး။ သည်မြို့ကလေးကို သူ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့အဖေကိုသာ သည်မြို့ကလေးမှာ တွေ့လိုက်ရ သည်ဟု သတင်းမကြားခဲ့ရလျှင် သူ့တစ်သက်တာအတွင်း သည်မြို့ကလေး နှင့် ပတ်သက်စရာ ဘာအကြောင်းမှ မရှိဟုပင် ပြောရပေလိမ့်မည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်း ... အခုတော့ ပတ်သက်လာရပြီပေါ့လေ။ အဖေကြောင့် ဆိုပါတော့...။ အင်း... ဒီလိုလည်း ပြောလို့ မရသေး။ အဖေက ငါ့ကို လိုက်ရှာပါ သားရယ် ... ဟု မှာခဲ့သည်မဟုတ်။ သူ့ဘာသာ သူ သွားချင် ၍ သွားခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ်ကလည်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လိုက်ရှာခြင်းဖြစ်သည်သုသက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။ အင်း... ဒါဆို ဒီမြို့ကလေး နဲ့ လာပတ်သက်ရတာ ငါ့ကြောင့်ပဲပေါ့ဟု တွေးလိုက်၏။ ဟင့်အင်း ဒါ လည်း သိပ်မဟုတ်လှသေး။ သူ့စိတ်နှင့် သူ့ကိုယ်သာဆိုလျှင် အဖေ့ကို လိုက်ရှာဖြစ်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာပါသည်။ သွားပါစေပေါ့။ အဖေ ဘာသာ အဖေ လွတ်မယ် ကျွတ်မယ် ထင်တဲ့နေရာ သွားစမ်းပါစေ။ အဖေ့ရဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကို အဖေဘာသာ အဖေ ရှာဖွေပါစေ။ သူ့အနေဖြင့် လိုက် ခေါ် စရာအကြောင်း မရှိတစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် လိုက်အနှောင့် အယှက်ပေးစရာအကြောင်း မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူဆိုသည်မှာ သူ့ကိုယ်သူ ဖြစ်စေ၊ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြစ်စေ လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်ခွင့် ရှိသင့်သည် မဟုတ်လား။ သူကတော့ ထိုသို့ ပင် ခံယူထား၏။ လူ၏ တတ်နိုင်မှုအစွမ်းသည် အကန့်အသတ် ရှိပါသည်။ အများဆုံးတတ်နိုင်လျှင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲယူမည်။ လွယ်တော့ အတော်မလွယ်သောကိစ္စ ဖြစ်၏။ တန်ပြန် ဆန့်ကျင်မှုများ၏ အတိုက်အခိုက်ကို ခံရမည်။ နောက်ပြီး ကိုယ့်လိုပင် လောကကြီးကို မိမိ စိတ်ကြိုက် ပြုပြင် ပြောင်းလဲချင်သူများကလည်း ရှိဦးမည်။ ထိုသူတို့၏ စိတ်ကြိုက်နှင့် မိမိ၏စိတ်ကြိုက် မတိုက်ဆိုင်ဘူးဆိုလျှင် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက် ရဦးမည်။ လောကကြီးကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ ဆိုသည်မှာ တော်တော် ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ဘဝင်မြင့်တတ်သူများနှင့်သာ သက်ဆိုင်သည့်ကိစ္စ ဖြစ်၏ လောကကြီးသာရွှံ့စေးတုံးတစ်တုံး ဖြစ်မည် ဆိုလျှင် ထိုသူများကလောက်စာလုံးလုံး၍ ရောင်းပစ်ကြပေလိမ့်မည်။ နောက် သူတို့အချင်းချင်း အပေးအယူ မတည့်သည့်အခါ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လေးခွ ကိုယ်စီဖြင့် ပစ်ကြပါစေပေါ့။ ဒါပါပဲ။ ထိုသို့ မတတ်နိုင်ဘူးဆိုလား အနည်း ဆုံး တတ်နိုင်တာကတော့ ဘာကိုမှ ပြောင်းလဲ မပစ်ဘဲ နဂိုရှိနေသည့်အထဲမှ ကိုယ်ကြိုက်ရာကို ရွေးချယ်သွားရန် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဖေသည် အများဆုံးကို မတတ်နိုင်ခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် သူ တတ် နိုင်သည့် အနည်းဆုံးကို လုပ်သွားခဲ့သည်။ မိသားစုကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး သူ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကို သူ ရှာရန် ထွက်ခွာသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်း သွားပါစေ ဘာဖြစ်လဲ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြဿနာက တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည် အမေ. . . ။ အမေက သူ့လို သဘောမထားနိုင်။ စင်စစ် အဖေ မရွေးချယ်ချင်သော ပတ်ဝန်းကျင် ဖြစ်အောင် ဖန်တီးသူမှာလည်း အမေ...။ အဖေ့ကို ထိုပတ်ဝန်းကျင်ထဲ ပြန်ဆွဲသွင်းထားရန် သူ့ကို လိုက်ရှာခိုင်းလိုက်သူမှာလည်း အမေပင်ဖြစ် သည်။ အဖေသည် မီးခြစ်တစ်လုံး မဖြစ်ခဲ့သည်မှာ အတော် ကံကောင်း သည်ဟု သူ ထင်သည်။ မီးခြစ်တစ်လုံးသာဆိုပါက အမေက ခဏခဏ ဓာတ်ဆီဖြည့်ပြီး မီးတောက်အောင် ဖြစ်နေမည်မှာ သေချာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြေနီလမ်းကလေးအဆုံး ကုက္ကိုပင်ရိပ်တွင် ဆိုက်ကားတစ်စီး ရပ်ထားသည်ကို လှမ်းမြင်ရသည်။ သူ ထိုကုက္ကိုပင်ဆီသို့ လျှောက်သွား လိုက်၏။ အနီးသို့ရောက်သောအခါ ဆိုက်ကားသမား တစ်ယောက်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဆိုက်ကားငှားမလား ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု လှမ်းမေး၏။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း မြို့ထဲကို ဘယ် လောက်လဲ ဟု မေးလိုက်သည်။ ဆိုက်ကားသမားလေးက ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လေးဆယ်တော့ပေးပါ ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “မင်းဟာက မများဘူးလားကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ဘယ်လောက်နီးနီး ဆိုက်ကားပေါ်တက်ထိုင်လိုက်ရုံနဲ့ သုံးဆယ်ယူတာ ဆရာရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘုရားရေ... ဒီကောင့် ထိုင်ခုံမှာ ရွှေတွေများ ချထားသလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအထဲမှ အုန်းဆံမျှင်များ ပေါက်ထွက်နေပြီဖြစ်သော ဆိုက်ကား ကူရှင်ပေါ်သို့ သူ တက်ထိုင်လိုက်သည်။ ကျန်ဆိုက်ကားသမား တစ်ယောက် ကို သူ လှမ်းကြည့်ဖြစ်သေး၏။ ထိုတစ်ယောက်ကတော့ ခရီးသည် မရဘဲ နေရစ်ခဲ့ရတော့မည်ကို တွေးကာ သူ့စိတ်ထဲ အားနာသလို ဖြစ်မိသည်။ ကဲ ... ကြည့်စမ်း၊ ဘယ်လောက် ကြောင်လိုက်သလဲလို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘာမှ အားနာစရာမရှိသည့်ကိစ္စကို ကြံဖန်ပြီး အားနာနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။ အင်းလေ... ငါတစ်ယောက်တည်းက ဆိုက်ကား နှစ်စင်းလုံး ကို ငှားစီးလို့ဖြစ်တာမှ မဟုတ်ဘဲ။ တစ်စီးစီးကတော့ ကျန်နေရစ်ခဲ့ရမှာ သေချာသည်။ ဘာမှ အားနာနေစရာမလို၊ ကဲ... မေ့လိုက်တော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခက်တာက သည်ဘူတာတွင် ဆင်းသော ခရီးသည်က သူတစ် ယောက်တည်း။ ကျန်သော ဆိုက်ကားအဖို့ ခရီးသည် ထပ်ရစရာ မရှိ။ သည်အတိုင်း ထိုင်ခုံဗလာဖြင့် အိမ်ပြန်ရငပလိမ့်မည်။ သူ တွေးရင်း မျက်နှာ ပူသလို ဖြစ်လာ၏၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် ဆိုက်ကားနှစ်စီးပေါ်တွင် သူ တစ်ယောက်တည်း ဟို 'ဘက် ခြေထောက်တစ်ချောင်း၊ သည်ဘက် ခြေထောက်တစ်ချောင်း ကိုး . ကားရား ခွစီးနေပုံကို စိတ်ဖြင့် မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်နှာ ပူချင် စိတ်ပင် ပျောက်သွား၏။ အင်း... ဒီလိုပါပဲလေ၊ တစ်ခါတလေလောကကြီးမှာ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဘယ်လိုမှ ကူညီဖို့ မဖြစ်နိုင် တဲ့ ကိစ္စမျိုးတွေ ရှိတတ်တယ် မဟုတ်လား။ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ မျက်နှာ လွှဲနေလိုက်ရုံ ရှိတော့တာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ စီးသော ဆိုက်ကားက ထိုကျန်နေရစ်ခဲ့သူအနီးမှ ဖြတ်သွား သောအခါ သူ အလိုလို မျက်နှာလွှဲနေဖြစ်သည်။ သို့သော် အတော်လေးလွန်သွားပြီးချိန်တွင် သူ မနေနိုင် လှည့်ကြည့်မိပြန်၏ကျန်နေရစ်ခဲ့သော ဆိုက်ကားဆရာသည် သူ့ဆိုက်ကားပေါ်တွင် မျက်နှာကို ဝါးမတ် ဦးထုပ် ဖြင့် ဖုံးကာ ငြိမ်းချမ်းစွာ ငိုက်မျဉ်းနေသည်ကို လှမ်းမြင်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်းပါသည်။ သူ မရလိုက်သော ခရီးသည်အတွက်လည်း ဘာမှ မကြောင့်ကြ ဝန်တိုနေပုံမပေါ်။ တစ်စုံတစ်ခု၏ ကယ်တင်ခြင်းကိုခံရဖို့အတွက်လည်း ပူပန် မျှော်လင့်နေပုံမရ။ ဘာကိုမှလည်း ထွေထွေ ထူးထူး စဉ်းစားနေဟန်မတူ၊ ကောင်းပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ အနည်းငယ် ဘဝင်ကျသွား၏။ နေရာတကာ လျှောက် ကယ်တင်ချင်နေသော သူ့စိတ်ကို သူ ပြန်ပြင်ဆင်ရဦးမည်။ “ပျက်အစဉ်\" ဖြစ်ခဲ့သော စိတ်ဓာတ်များသည် ပြင်လျှင် အတော်ကြာတတ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဆရာ... ရှေ့အထိ သွားမှာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ စီးလာသော ဆိုက်ကားသမားလေးက မေးသည်။ ရုတ်တရက် သူ ဘာပြန်ဖြေရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားပြီးမှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အင်း ... ဒီလိုလုပ်ကွာ။ ငါ့ကို တည်းခိုခန်းတစ်ခုခုဆီ ပို့ပေး ပါကွာ။ သိပ်အကောင်းစား တည်းခိုခန်းကြီးတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ သပ်သပ် ရပ်ရပ်နဲ့ နားအေးပါးအေး နေလို့ရမယ့် တည်းခိုခန်း ခပ်သေးသေးပေါ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုက်ကားသမားလေးက ခစ်ခနဲ ရယ်လိုက်ပြီး ... “ဆရာ ဒီမြို့ကို တစ်ခေါက်မှ မရောက်ဖူးဘူးနဲ့တူတယ်” သူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ... “အေး... မရောက်ဖူးဘူးကွ၊ ဒါ ပထမဦးဆုံးပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဆရာက တည်းခိုခန်းတွေ လျှောက်လှူနေတာကိုး။ ကျွန်တော်တို့ မြို့မှာ တည်းခိုခန်းက တစ်ခုပဲရှိတာ ဆရာရဲ့။ အကောင်းစားတွေ၊အလတ်စားတွေ၊ အနိမ့်စားတွေ နားအေးပါးအေး နေချင်တာတွေ ဘာတွေ ညာတွေ လျှောက်ရွေးနေစရာကို မရှိဘူး။ ဆရာကလည်း ကျွန်တော်တို့ မြို့ကလေးက ကျဉ်းကျဉ်းကလေးဥစ္စာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိ၏။ သည်အတိုင်းဆိုလျှင် သူ့အဖေ ဒီမြို့ တွင် ရှိနေသည်ဆိုပါက ထိုတစ်ခုတည်းသော တည်းခိုခန်းမှာပင် တည်းရ ပေလိမ့်မည်။ ရှာမတွေ့နိုင်စရာအကြောင်း မရှိတော့။ သူနှင့် အဖေ ဆုံကို ဆုံကြရမည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူက သေချာသွားအောင် ဆိုက်ကားသမားလေးကို မေးကြည့် လိုက်မည်ဟု စိတ်ကူးလိုက်ပြီး ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ညီလေး... မင်း ဆိုက်ကားက နေ့တိုင်း ဘူတာရုံမှာ ဂိတ်ထိုး တာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်တယ် အစ်ကို၊ တခြားအချိန်တွေကျတော့ ဈေးနဲ့ မြို့ထဲ လျှောက်နှင်းရတာပေါ့။ ရထားချိန်နီးရင်တော့ ဘူတာမှာသွားစောင့်တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူက “ညီလေး' ဟု သုံးနှုန်းလိုက်တာကြောင့် ဆိုက်ကားသမား လေးကလည်း 'ဆရာ' ဟု ခေါ်နေရာမှ 'အစ်ကို” ဟု ပြောင်းခေါ်သည်။ ဆိုးတော့ မဆိုး။ ဒီဆိုက်ကားသမားလေးနှင့် ရင်းနှီးထားဖို့ လိုအပ်ကောင်း လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူက ခရီးဆောင်အိတ် ဘီးဇစ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့အဖေ၏ . ဓာတ်ပုံကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ နောက်... ဆိုက်ကားသမားလေးကို လမ်းပြလိုက်ပြီး ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ညီလေး... လွန်ခဲ့တဲ့ လေးငါး ခြောက်ရက်လောက်တုန်းက ဒီလူကြီးကို စောစောက မင်းပြောတဲ့ တည်းခိုခန်းကို ပို့ပေးရသေးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုက်ကားက အရှိန်လျော့ကျသွားသည်။ ကောင်လေးက ဓာတ်ပုံကို မကြည့်သေးဘဲ သူ့မျက်နှာကိုသာ အကဲခတ်သလို ဖျတ်ခန် လှမ်းကြည့် ၏။ ဆိုက်ကားသမားလေး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့် စိုးရိမ်စိတ်တွေ လင်းလက်သွားသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုက်ကားသမားလေးက “အစ်ကိုက ထောက်လှမ်းရေးကလား” သူက စိတ်ညစ်ညစ်ဖြင့် တစ်ချက် ရယ်လိုက်ပြီး ...၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မဟုတ်ပါဘူးကွာ။ ငါက ငါ့အဖေကို လိုက်ရှာနေတာပါ။ အဖေ က စိတ်ဆိုးပြီး အိမ်က ဆင်းသွားလို့ကွ။ ဒါ ငါ့အဖေ ဓတ်ပုံပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုက်ကားသမားလေးက ဓာတ်ပုံကို ယူပြီး ကြည့်သည်။ နောက် သူ့ မျက်နှာကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပြန်၏။ ထို့နောက် ဓာတ်ပုံကို အသေ အချာ စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ကာ စဉ်းစားနေပြီးမှ ခေါင်းကို တစ်ချက် ခါယမ်း လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်တော် မတွေ့ဘူး အစ်ကို” “ဒါဆို ဟို နောက်တစ်ယောက်ကော...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘူတာတွင် ကျန်နေရစ်ခဲ့သော ဆိုက်ကားသမားကို ရည်ညွှန်း၍ မေးလိုက်သည်။ ဆိုက်ကားသမားလေးက တစ်ခဏကြာအောင် စဉ်းစား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနေပြီးမှ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မပြောတတ်ဘူး အစ်ကိုရာ။ ကျွန်တော်တို့ မြို့ကလေးမှာ ခရီး သည် အဆင်းအတက် သိပ်မရှိလှပါဘူး။ တစ်ယောက်စ နှစ်ယောက်စလောက်ပါ။ ကျွန်တော် မမြင်ဘဲနဲ့တော့ မနေပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် က ခရီးသည် ရလို့ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှ ဘူတာရုံထဲက ထွက်လာတယ် ဆိုရင်တော့ မသိဘူးလေ အစ်ကို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်အတိုင်းဆိုလျှင် ဘာမှ တစ်ထစ်ချ တွက်ဆထား၍ မရသလို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖြစ်နေသည်။ သူ အနည်းငယ် တွေးရခက်သွား၏။ ဘဝတွင် ပုံသေနည်း များသည် အသုံးမကျတတ်ပါ။ မသိကိန်းတစ်လုံးပါ ညီမျှခြင်းများ၊ မသိကိန်း နှစ်လုံးပါ ညီမျှခြင်းများကို တွက်ချက်ဖြေရှင်းနိုင်ရန် ကျောင်းကသင်ပေးလိုက်သော်လည်း ဘဝတွင် ပုစ္ဆာပါ ကိန်းဂဏန်း အားလုံး မသိကိန်း ဖြစ်နေလျှင် မည်သို့ တွက်ချက်ရမည် ဆိုသည်ကို ကျောင်းက သင်မပေးလိုက်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို မသိကိန်းများကို သည်အတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေရန်သာ တတ် နိုင်တော့၏။ သူ့အတွက်တော့ ဂဏန်းသင်္ချာ ဟူသည်မှာ ကြွေးစာရင်း မှတ်ရုံလောက်သာ အသုံးဝင်တော့သည်ဟု ထင်ရ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ညီလေး. . . ဒီမြို့ထဲကို ရထားနဲ့ မလာဘဲ တခြားလမ်းနဲ့ လာ လို့ရသေးလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်လေးက ဆိုက်ကားကို ခပ်သွက်သွက်နင်းရင်း ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်တော်တို့မြို့ရဲ့ အနေအထားကို နည်းနည်းပြောပြမယ်အစ်ကိုရာ။ ဒီလို... မြို့ရဲ့ အနောက်ဘက် တစ်လျှောက်လုံးမှာ အစ်ကို စောစောက လာခဲ့ရတဲ့ ရထားလမ်း ရှိတယ်။ မြို့အရှေ့ဘက်မှာတော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချောင်းတစ်စင်း ရှိတယ်။ ရွှေလောင်းချောင်းတဲ့။ ဟိုးတုန်းက အဲဒီထဲမှာ ရွှေနဲ့လုပ်ထားတဲ့ လောင်းလှေတစ်စင်း နစ်သွားတယ်လို့ ပြောကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပုံပြင်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုအထိတော့ အဲဒီချောင်းထဲမှာ ရွှေတွေ ဘာတွေ ကျင်ယူလို့ ရတဲ့သူတွေ ရသေးတယ်။ ဥစ္စာစောင့်က ပေးတာလို့ ပြောတာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထားပါတော့ အဲဒီချောင်းနဲ့ ရထားလမ်းနဲ့က မျဉ်းပြိုင် မြို့ကို အရှေ့ဘက် တ မျဉ်းတစ်ကြောင်း၊ အနောက်ဘက်က မျဉ်းတစ်ကြောင်းထားပြီး နှစ်ဖက် ပိတ်ထားသလိုပဲ။ အဲဒီတော့ အစ်ကိုရာ... တစ်ကို့ အဖေက ရထားနဲ့ မလာဘူးဆိုရင် ချောင်းကို လက်ပစ်ကူးပြီး မြို့ထဲ ဝင်ဖို့ပဲ ရှိတော့တာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43141028053141,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e611f409-61fb-41a9-858a-4b31aa6837e5.jpg?v=1730274190"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-စိတ်ကောက်ခြင်းသည်ကျန်းမာရေးကိုဆိုးရွာစွာထိခိုက်စေနိုင်သည်","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - စိတ်ကောက်ခြင်းသည်ကျန်းမာရေးကိုဆိုးရွာစွာထိခိုက်စေနိုင်သည်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း ( ၁ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုးပါးမြောက်လောကဓံဟာ ငါပါပဲ... ဟု ညီဆူးစိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဖေက သူ့ကို စစ်ကြေညာခဲ့သည်မှာ တကယ်တော့ အဖေ အလွန်မဟုတ်ပါ။ အဖေက မြန်မာစာဌာနမှ တွဲဖက်ပါမောက္ခတစ် ယောက်ဖြစ်သူပီပီ ပညာတတ် ဂုဏ်သိက္ခာကို အလွန်တန်ဘိုးထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညီဆူးကတော့ တေတေပေပေ အညံ့စားသားတစ်ယောက်သာလျှင် ဖြစ်သည်။ (တကယ်တော့... အညံ့စားဆိုတာဟာလည်း ဝယ်ယူစားသုံးသူရဲ့ လိုချင်မှုနဲ့ကိုက်ညီရင် အကောင်းစားနဲ့ အတူပါပဲအဖေရယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြဿနာက ကျောင်းမှာ Viva Voce ဟုခေါ်သည့် နှုတ်မေး နှုတ်ဖြေစာမေးပွဲဖြေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတက္ကသိုလ်အသီးသီးမှ မြန်မာစာပါမောက္ခတွေကိုယ်တိုင်လာစစ်၏။ ညီဆူး၏ဖခင်ကိုယ်တိုင် ပြင်ပစာစစ်သူ (External Examiner) အဖြစ် ပါလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညီဆူးစိတ်ထဲတွင် နည်းနည်းလန့်ချင်သလိုလိုရှိသော်လည်း ခပ်တည်တည်နှင့်ပင် စာမေးပွဲခန်းထဲဝင်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရှေ့တည့်တည့်တွင်ထိုင်နေသော ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့်ပါမောက္ခ ကြီးတစ်ဦးက စပြီး ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သား... မင်း ဆရာဇော်ဂျီရဲ့ ကဗျာတွေကို ဖတ်ဖူးလား” “ဟုတ်ကဲ့... ဖတ်ဖူးပါတယ်ခင်ဗျ” ညီဆူးက အားတက်သရောဖြေလိုက်သည်။ ဆရာဇော်ဂျီရဲ့ ကဗျာတွေထဲက ဘယ်ကဗျာအကြောင်းများ မေးချင်လို့လဲ။ ဗေဒါလမ်း၊ ငါ့ညီပြောင်ဝင်း မောင်သစ်ဆင်း၊ ရှေးဖျားပုဂံမှာ ဖြင့် ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညီဆူး၏အတွေးမဆုံးမီမှာပင် ပါမောက္ခ၏မေးခွန်းက မမျှော်လင့်သည့်ဘက်မှ လှည့်ပြီးမေးလာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အဲဒီ ဆရာဇော်ဂျီရဲ့လူနာမည်... အဲ... နာမည်အရင်းကို သိရင် ပြောစမ်းကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟိုက်...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆရာဇော်ဂျီရဲ့ နာမည်အရင်း...တဲ့။ ညီဆူးမျက်လုံးတွေပြာ သွားသည်။ သူ... မသိ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယောင်ယမ်းပြီး အဖေထိုင်နေသည့်ဘက်ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်မိ မှ ပိုဆိုးတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဖေ့မျက်နှာက နီရဲပြီးတင်းမာနေ၏။ မြန်မာစာပါမောက္ခ တစ်ယောက်လုံးရဲ့ သားဖြစ်ပြီးတော့ ဒါလေးတောင်မှ မသိရကောင်းလား ဟူသည့်ဒေါသက အဖေ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ပေါ်လွင်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုစဉ် ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာစစ်အဖွဲ့ထဲမှ သဘောကောင်းပုံရသော ဆရာတစ်ယောက် က ဆရာဇော်ဂျီ၏နာမည်အရင်း “ဦးသိန်းဟန်”ကို ညီဆုံး သတိရလာအောင် ခေတ်ရုပ်ရှင်လူကြမ်းသရုပ်ဆောင် “သိန်းဟန်ကြီး နှင့် ဆက်စပ် ပြီး သဲလွန်စပေးသည်။ ဆရာက ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မင်းကလည်းကွာ သမ္မတလူကြမ်းအဖွဲ့ထဲက ရုပ်ရှင်သရုပ် ဆောင်တစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်လေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဪ... သိပြီ... ကျွန်တော်သိပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အေး... သိရင်ပြောစမ်းကွာ၊ ဘယ်သူတုန်းကွ၊ ဆရာဇော်ဂျီ ရဲ့ နာမည်အရင်းက ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ချီးဗူး... ပါဆရာ” ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဖေ့ဘက်က တကယ်မလွန်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လူရှေ့သူရှေ့မှာ ငါ့အရှက်ကိုခွဲတဲ့ကောင်၊ မင်းမျက်နှာကို ငါ မကြည့်ချင်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဖေ အဲသည်လိုပြောတော့ ညီဆူးက အဖေ့ရှေ့မှဖြတ်သွားတိုင်း ပုဆိုးကြီးခေါင်းမြီးခြုံခြုံ သွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဖေလည်း ထပ်ပြီးသည်းခံချင်ပုံမရတော့။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟေ့ကောင်... မင်း ခုချက်ချင်း ငါ့အိမ်ပေါ်ကဆင်းသွား” ညီဆူးက ခေါင်းကိုကုတ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဖေကလည်း အစကတည်းက အဲဒီလို ရှင်းရှင်းပြောတာ မဟုတ်ဘူး၊ မျက်နှာကိုမမြင်ရအောင် ပုဆိုးကြီးကြုံရတာ ဘယ်လောက် အသက်ရှုကြပ်တယ်မှတ်သလဲပြီးတော့ .. ဖင်ပေါ်မှာလည်းစိုးရသေး တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအတွေးနှင့်အတူ အဝတ်အစားအိတ်၊ ပိုက်ဆံနှင့် မှတ်ပုံတင် ကိုယူပြီး ညီဆူး အိမ်ပေါ်မှဆင်းခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်ကဆင်းလာပြီးတော့ ဘယ်ကိုသွားရမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသိပ်တော့ ရှည်ရှည်ဝေးဝေး စဉ်းစားနေစရာမလို၊ မှတ်ကြီးဟု ခေါ်သော သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ပေ ၂၀ x ပေ ၆ဝ လုံးချင်းအိမ် လေးတစ်အိမ်ကို သူတစ်ယောက်တည်းနေသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီကောင်က နယ်ကလာပြီး ကျောင်းတက်နေသူ။ ဆွေမရှိ မရှိ တစ်ကောင်ကြွက်၊ သူ့ အိမ်ပေါ်သွားတက်နေလိုက်ရုံပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညီဆူးက သူ့အတွေးနှင့်သူ ကျေနပ်စွာဖြင့် လက်ဖျောက်တစ် ချက်တီးလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အတောင်ပံသာလျှင် သယ်ဆောင်စရာဝန်ရှိသော ငှက်' ကဲ့သို့ ကျင့်ရမည်ဟု မြတ်စွာဘုရားက ဟောသည်မဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခု သူ့လုပ်ပုံသည် ဘုရားဟောဒေသနာနှင့်ကိုက်ညီသည်ဟု သူ့ဖါသာသူ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူသိထားသောလိပ်စာအတိုင်း ရောက်သွားသောအခါ “မှတ်ကြီး” ကို မတွေ့ရ။ အိမ်ရှင်ဖြစ်ဟန်တူသူက ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မောင်မှတ်ကြီး မရှိတော့ဘူးကွဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဗျာ... ဪ... မှတ်ကြီး မှတ်ကြီး... ဆုံးသွားရှာပြီကိုး၊ ဖြစ်မှဖြစ်ရလေသူငယ်ချင်းရာ၊ မင်းဟာ မတောက်ပလိုက်ရတဲ့ ကြယ်စင် မငင်လိုက်ရတဲ့လေးကြိုး၊ မပျိုးလိုက်ရတဲ့ဥယျာဉ်၊ မင်းဟာ... မတင် ဆက်လိုက်ရတဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်ပါ သူငယ်ချင်းရာ... ကျွတ်...ကျွတ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“နေ... နေပါဦးငါ့တူရယ်၊ မဟုတ်သေးပါဘူးကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟာ... ဘာလို့ မဟုတ်ရမှာလဲဗျ။ ဟုတ်ကိုဟုတ်တယ်၊ ဒီမှာ ဦးလေး ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းဟာ ခေတ်ကြီးတစ်ခေတ်လုံးကို ရင်ဘတ် ထဲမှာထည့်ပြီး ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ခရီးထွက်ခဲ့သူရယ်ပါ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျိုးပဲ့နေတဲ့အလင်းရောင်တွေကို ကောက်သိမ်း၊ ကံကြမ္မာ ယိမ်းကနေတဲ့ လူသားထုတစ်ရပ်လုံးကို ကယ်တင်ဖို့ သူ့ရင်ခွင်ကို စစ်မြေပြင်လုပ်၊ တစ်လက်မမှ နောက်မဆုတ်ခဲ့သူပါ.. ဦးလေးရယ် သူဟာ... သူဟာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အဲ... အဲ... တော်ပါတော့မောင်ရင်ရယ်၊ ဘေးအိမ်က လူတွေလည်း ငါ့ကို ဝိုင်းကြည့်ကုန်ကြပါပြီ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်ရှင်ဖြစ်သူက လက်သီးလက်မောင်းတန်းကာ တရစပ် စွတ်ပြောနေသော ညီဆူးကို အတင်းတားပြီး ကမန်းကတန်းဖြင့်ပင်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မောင်ရင်တွေ့ချင်တဲ့မှတ်ကြီးက ဒီအိမ်မှာမနေတော့ဘူးကွဲ၊ ဟိုဖက်ရပ်ကွက်ကိုပြောင်းသွားပြီ--\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမာန်ပါပါဖြင့် လက်သီးလက်မောင်းတန်းနေသော ညီဆူးက စန့်စန့်ကြီးရပ်ရင်း အိမ်ရှင်ဖြစ်သူကို မျက်လုံးစေ့ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်... တစ်ခွန်းတည်းပြောချလိုက်၏။ “ပေး... သူ့လိပ်စာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစကားစကတည်းက မှတ်ကြီးတစ်ယောက် အိမ်ပြောင်းသွားပြီ မှန်း ရိပ်မိသည်။ ရစ်ချင်လို့သာ တမင်သက်သက်ကို ရစ်ပြီး လျှောက် ပြောနေခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအားလုံးသိကြသည့်အတိုင်းပင်...။ ညီဆူးသည် လူယဉ်ကျေးတစ်ယောက်မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း ( ၂ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမှတ်ကြီးတစ်ယောက် အိမ်ရှေ့ခန်းရှိ ပက်လက်ကုလားထိုင် တစ်လုံးပေါ်တွင် ငူငူငေါင်ငေါင်ထိုင်နေသည်ကို အခန့်သင့်ပင်တွေ့ရ ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညီဆူးက အခန်းထောင့်သို့ သူ့အဝတ်အစားအိတ်ကို'ဘုန်းခနဲ\" မြည်အောင် ပစ်ချလိုက်ပြီး ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီမှာ... မှတ်ကြီး၊ မင်း ဘာမှအားမငယ်နဲ့တော့၊ မင်းကို ကယ်တင်ဖို့ မင်းရဲ့ အမှားတွေကို တည့်မတ်ပြင်ဆင်ပေးဖို့ ငါကိုယ်တိုင် ဒီအိမ်ကိုရောက်လာပြီ သူငယ်ချင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူများအိမ်မှာကပ်နေဖို့ ရောက်လာသည်ကိုပင် အပြောကတော့ အထက်စီးမှမလျော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမှတ်ကြီးက ငေါင်တောင်တောင်ထိုင်နေရာမှ မျက်ခွံကလေး မဝံ့တဝံ့ပင့်လှန်ကြည့်ကာ ပေကလပ်ပေကလပ်ဖြင့် ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မင်းကို အိမ်ကနှင်ချလိုက်ပြီလို့ ရိုးရိုးတမ်းတမ်းပြောရင်လည်း ရပါတယ်ကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအကြောင်းသိပြီးသားလူချင်းမို့ ညီဆူးကို မှတ်ကြီးက ကွက် ကျော်မြင်ပြီးသား ညီဆူးကတော့ အဟီး... ဟု ရှက်ရယ်ရယ်သည်။ ပြီးမှ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“နေစမ်းပါဦး. . . မှတ်ကြီးရ၊ မင်း အရင်နေတဲ့အိမ်လေးက ကောင်းရဲ့ သားနဲ့ ဘာလို့ ဒီကိုပြောင်းလာရတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညီဆူး၏မေးခွန်းကြောင့် မှတ်ကြီး တစ်ချက်တွေခနဲဖြစ်သွား ၏။ ချက်ချင်းပြန်မဖြေနိုင် ပြီးတော့မှ ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အဲ... ဟိုဒင်းကွာ... ဘာခေါ်မလဲ၊ တိုးတက်မှုကိုရှေးရှုတဲ့ ဖြစ်စဉ်တိုင်းမှာ အပြောင်းအလဲဆိုတာရှိတယ် သူငယ်ချင်း၊ ဒါ တော်လှန် သောအဘိဓမ္မာပေါ့ကွာ၊ ရုရှားနိုင်ငံရဲ့ မဟာအောက်တိုဘာတော်လှန်ရေး ကြီးမှာတောင်မှ ဒီလိုမျိုးအတွေးအခေါ်ကိုကိုင်စွဲပြီး ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“နေ... ပါဦး. . . နေပါဦး... ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်တွေ သိပ် မပြောပါနဲ့... မှတ်ကြီးရာ၊ ဟိုဖက်ရပ်ကွက်ကနေ ဒီဖက်ရပ်ကွက် ပြောင်းလာတာ ဘာတွေများတိုးတက်သွားလို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမှတ်ကြီးက မျက်လုံးလေးပေကလပ်ပေကလပ်ဖြင့် ... “ဒီအိမ်မှာက တယ်လီဖုန်းရှိတယ်ကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟင်... မင်းမှာ တယ်လီဖုန်းနဲ့ အရေးတကြီးပြောစရာ ဆို စရာ ဘာအလုပ်အကိုင်မှ မယ်မယ်ရရမရှိတာ၊ ဘာထူးလို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမှတ်ကြီးက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်သွားပြီး... “ငါလခွေး၊ ဟုတ်တော့ဟုတ်တာပေါ့ကွာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက အဲဒီလို အဲ့ဒိုးကြီးပြောလိုက်တော့ ငါ ရှက်သွားတာပေါ့... ဟီး... ဟီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟေ... မင်းက ရှက်လည်းရှက်တတ်သေးသကိုး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညီဆူးက အံ့ဩဆန်းကျယ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို မယုံနိုင်စဖွယ် ဘွား ဘွားကြီးတွေ့လိုက်ရသလိုမျိုး ရေရွတ်မိ၏၊ မှတ်ကြီးက ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တစ်ခုတော့ရှိတယ်ကွ၊ အရင် ဒီအိမ်မှာနေသွားတဲ့ အိမ်ရှင်က တယ်လီဖုန်းကို လမ်းသူလမ်းသားတွေ အချိန်မရွေးလာပြောနိုင်တယ် ဆိုပြီး ခွင့်ပေးထားတယ်ကွ၊ တစ်နေ့တစ်နေ့ ဖုန်းဆက်ခပေးပြီး လာ ဆက်တဲ့သူ သုံးလေးယောက်လောက်တော့ ရှိတတ်တယ်၊ နောက်ပြီး ဒီ ဖုန်းနံပါတ်ကနေတစ်ဆင့် သူတို့ကို ခေါ်ခိုင်းရင်ရတယ်ဆိုပြီး အပြင်က သူတို့မိတ်ဆွေတွေကိုပါပေးထားတော့ သူတို့ဆီဆက်တဲ့ဖုန်းတွေလာရင် အိမ်အထိလိုက်ခေါ်ပေးရသေးတယ်ကွ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အေးလေ... လုပ်ပေါ့ကွာ၊ ဖုန်းဆက်ခက မင်းပဲရတာမဟုတ် လား၊ လက်ဖက်ရည်ဖိုးအတွက် မပူရတော့ဘူးပေါ့၊ မှတ်ကြီးရ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမှတ်ကြီးက ညီဆူး၏စကားကို စက်ဆုပ်ရွံရှာနားခါးဟန်ဖြင့် ဦးခေါင်းကိုဆတ်ခနဲ တစ်ဖက်သို့လှည့်ကာ မျက်နှာရှုံ့မဲ့ပစ်လိုက်ရင်း..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟေ့ကောင်... ညီဆူး၊ မင်းက ငါ့ကို ပိုက်ဆံမျက်နှာတစ်ခု တည်း ကြည့်တဲ့ကောင်လို့ ထင်နေသလား၊ ငါ ဒီအလုပ်ကိုလုပ်တာဟာ ပြည်သူလူထုရဲ့ ဆက်သွယ်ရေး အဆင်ပြေချောမွေ့အောင် ကူညီနေတာ၊ ကိုယ်ကျိုးစွန့်နေတာကွ ငါဟာ နှယ်နှယ်ရရမှတ်ကြီးမဟုတ်တော့ဘူး သူငယ်ချင်း၊ ပြည်သူလူထုအတွက် ရှင်သန်နေတဲ့မှတ်ကြီး၊ ပြည်သူလူထု ရဲ့သားကောင်းရတနာ မှတ်ကြီး၊ ပြည်သူလူထုကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ မှတ်ကြီး၊ ပြည်သူ့မှတ်ကြီးဖြစ်သွားပြီကွ... နားလည်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43141033197717,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_34a244c5-3b62-48de-ab40-69454cc0cc2f.jpg?v=1730274194"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-စိုမှာစိုးလို့မိုးမိတယ်","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - စိုမှာစိုးလို့မိုးမိတယ်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဆန်း( ၁ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအချိန်နှင့်ဒီရေသည် လူကိုမစောင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမှတ်ချက်၊ ၊ ဝမ်းနှုတ်ဆေးသည်လည်း သင် အဆင်သင့် ဖြစ်သည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအချိန်ထိ စောင့်လိမ့်မည်မဟုတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသံလွင်တည်းခိုခန်းနှင့် ထမင်းဆိုင်ပိုင်ရှင် ဦးသံလွင်ကျော်ဇောသည် ကောင်တာရှေ့၌ သူ ချိတ်ဆွဲထားသော အချိန်နှင့်ဒီရေသည် လူကို မစောင့်\" ဟူ သည် ဆောင်ပုဒ်အောက်တွင် နောက်တီးနောက်တောတ် မှတ်ချက် စာတစ်ကြောင်း၊ တိုးနေသည်ကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်တို သွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တောက်\" ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါ  ..ဘယ်သူ ဝင်ရေးသွားတာပါလိမ့်။ ကြည့်ရတာ ဆိုင်ထ ထမင်းစားနေကျ စာရေးဆရာ၊ အယ်ဒီတာအုပ်စုထဲက ဖြစ်ရင် ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာတစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူတွေ့လိုက်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲသည်ဘဲတွေကဘေားပင်တစ်ချောင်။ ဖေါင်တိန်တစ်လက်ရှိ လျှင် အင်မတန်လက်ဆော့တတ်သည်။ ဟိုတစ်လောကလည်း သူ့ ဘီအမ်ဒဗလျူအနောက်မှန်ပေါ်တွင်လိုအပ်လျှင် ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ပါ။ အမျိုးသမီး လစဉ်သုံးပစ္စည်း များကို အိမ်တိုင်ရာရောက် အခမဲ့ လိုက်လံတပ်ဆင်ပေးသည်”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟူသည့် ဆိုင်းဘုတ်ချိတ်ပြီး သူ့ဆယ်လူလာဖုန်းနံပါတ်ကိုပါ ထည့် ရေးသွားသည်။ လက်သည်ကို စုံစမ်း၍မရ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲသည်ကတည်းက ထို စာရေးဆရာ၊ ဇာတ်ညွှန်းဆရာဆိုသည့် လက်ဆော့တတ်သော ငနဲများလာ လျှင် သူ့ ဘီအမ်ဒဗလျူကားကြီးကို အလစ်မပေးဘဲ စောင့်ကြည့်ရသည်က အလုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲသည် ဘီအမ်ဒဗလျူကားကြီး ၀ယ်စီးဖြစ်သည်မှာလည်း ကြွား ချင်လွန်း၊ ဇိမ်ခံချင်လွန်းလို့ မဟုတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအကြောင်းရှိပါသည်။ လွန်ခဲ့သည့် သုံးနှစ်ခန့်က. . .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလွန်ခဲ့သည့်သုံးနှစ်ခန့်က သံလွင်ကျော်ဇောသည် ထမင်းဆိုင်ဖွင့်ဖို့ ယောင်ယမ်း၍ပင် စိတ်ကူးသူတစ်ယောက်မဟုတ်။သံလွင် ၁ သံလွင် ၂  သံလွင် ၃   ဟူသည့် မိုတယ်သုံးလုံးကိုပိုင်သော အလွန်အလုပ်များသည့် လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအလုပ်တွေများသည်နှင့်အမျှ ကျန်းမာရေး သူ ဂရုမစိုက်နိုင် တော့။ အသက်ကလည်း  ၄၀ ပြည့်လုပြည့်ခင်၊ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ့ကိုယ် အလေးချိန် တိုးလာသည်။ ဗိုက်ကလည်း ရွဲလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲသည်အချိန်မှာပင် သူ သွားလာလှုပ်ရှားရသည်မှာ မပေါ့ပါး တော့။ အသက်ရှူကျပ်လာသည်။ မောလာသည်။ နားတွေ အူသည်။ အိပ်နေခိုက် ချွေးတွေ ရွဲနှစ်ပြီး လန့်လန့်နိုး၏။ ထမင်းစား၍လည်း မ၀င်တော့။သူထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ဆရာဝန်တစ်ယောက်ထံ သွားပြ သည်။ ဆရာဝန်က ဘာဖြစ်သလဲဟု မေးသောအခါ သူက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'ကျွန်တော် အသက်ရှူရတာ ကျပ်ပြီး နားတွေအူတယ် ဆရာ၊ဇက်ကြောတွေလည်း လေးတယ်။ ခေါင်းထဲမှာလည်း ကြည်ကြည်လင်လင် မရှိဘူး။ အစားအသောက်လည်း ဟုတ္တိပတ္တိမဝင်တာကြာပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိစ္စမရှိဘူး .. ကောင်းသွားမှာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု ဆရာဝန်က နှစ်သိမ့်ပြီး သောက်ဆေးများ ပေးလိုက်သည်။ မသက်သာ ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ဖြင့် ...နောက်ထပ်ဆရာဝန်တယောက်ပြောင်းပြီး ပြကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုဆရာဝန်ထ “ဘာမှ စိုးရိမ်စရာမရှိပါဘူး” ဟု ပြောကာ ပါးစပ်ထောင့်မှ အာသီးနှစ်လုံးကို ခွဲစိတ်ပြီး ထုတ်ပစ်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခွဲခံရတာသာ အဖတ်တင်သွားသည်။ ဘာမှမထူး။ သူ ပိုပြီးစိုးရိမ် လာသည်။ နောက်ဆုံးတစ်ယောက်ကိုပြကြည့်သောအခါ ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ခင်ဗျား ကင်ဆာဖြစ်နေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e အလွန်ဆုံးနေရရင် နောက်ထပ် ခြောက်လပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့စိတ်ကို သူပြန်လွှတ်လိုက်ရတော့သည်။ နေဝင်ချိန်စောလွန်း သည်ဟု တွေးရုံမှတစ်ပါးဘာကိုမှ သူ မနာကျည်းချင်တော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ မသေခင် အချိန်လေးအတွင်းမှာတော့ လူ့ဘဝကြီးမှာ ဇိမ်ကျကျ နေဖူးတယ်ရှိအောင် နေသွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့အတွက် တစ်နေ့မပြတ် ရှုတ်ယှက်ခတ်နေသော အလုပ်ကိစ္စတွေ အားလုံးကို ရပ်တန့်ပစ်လိုက်သည်။ မိုတယ်သုံးလုံးလုံးကို ရောင်းပစ်လိုက်သည်။ တစ်ဝက်ကို လှူပစ်လိုက်ပြီး ကျန်ငွေ့တစ်ဝက်ဖြင့် ကောင်းကောင်း နေ ကောင်းကောင်းစားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက် စျေးအကြီးဆုံးဟုဆိုသော ဘီအမ်ဒဗလျူကားသစ်ကြီး တစ်စီးကို ဝယ်ပစ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"အဝတ်အစားကောင်းကောင်လည်း လိုအပ်တယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု သူ့ဘာသာသူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ရန်ကုန်မြို့ရှိ နာမည်အကြီးဆုံး အပ်ချုပ်ဆိုင်သို့ သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအကောင်းစားပိတ်စဖြင့် အင်္ကျီအစုံ ၂၀ အော်ဒါမှာလိုက်၏။ အင်္ကျီချုပ်သူက ပေကြိုးကို ကိုင်လိုက်ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိတ်တိုင်းကျရပါစေ့မယ်၊ ကဲ ....\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခဏလောက် ကိုယ်အတိုင်းအထွာလေး ယူပါရစေဦး\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပ်ချုပ်ဆရာက သူ့ကိုယ်ကို ကြိုးဖြင့် တိုင်းလိုက်၊ စာရွက် ပေါ် ရေးချလိုက်ဖြင့် ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်း .. ဟုတ်ပြီ၊ လက်အရှည်က ၃၄ လက်မ၊ လည်ပင်းပေါက် က နေပါဦး .. ဘယ်လောက်ပါလိမ့် မှန်း .. လည်ပင်းပေါက် ၁၆ လက်မ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"မဟုတ်ပါဘူး ၁၄ လက်မပါ” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူက မနေနိုင် မထိုင်နိုင် ဝင်ငြင်းလိုက်သည်။ အပ်ချုပ်ဆရာက စိတ်မရှည်သံဖြင့် \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“၁၆ လက်မပါ ဆို နေဗျာ”..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်အမြဲဝတ်နေတာက လည်ပင်းပေါက်၁၄လက်မဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပ်ချုပ်ဆရာက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ခင်ဗျာ၊ ဘယ်လောက်နားလည်လို့လဲ။ ဒီလောက်ကျပ်တဲ့ လည်ပင်းပေါက် ၁၄ လက်မကို ဝတ်ရင် ခင်ဗျား အသက်ရှူကျပ်ပြီး နားတွေ အူလာလိမ့်မယ်။ ဇက်ကြောတွေ လေးမယ်။ ခေါင်းမကြည်မလင် ဖြစ်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြာရင် လည်ပင်းအစ်ပြီး စားရသောက်ရတာပါ မကောင်းသလို ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ မှတ်ထား ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟိုက် .. ကောင်းရောကွာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43141036310677,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2a606847-8a26-496e-a46e-c166077a1482.jpg?v=1730274204"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-ဟယ်ရီပေါ်တာနှင့်မိစ္ဆာခန်းဆောင်ဒု","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - ဟယ်ရီပေါ်တာနှင့်မိစ္ဆာခန်းဆောင်(ဒု)","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အောက်လမ်းမိစ္ဆာနှိမ်နှင်းရေးသင်ခန်းစာ နောက်တစ်ချိန်တွင်မူ ဟယ်ရီအတန်းသားများ၏ရှေ့၌ ကြာမြင့်စွာသရုပ်ဆောင်နေရ၏။ သည်တစ်ကြိမ်တွင်သမန်းဝံပုလွေအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ လော့ဟတ်၏ စိတ်လက် ရွှင်ပျနေမှုကို မပျက်စီးစေသည့် အကြောင်းချက်ကောင်းကောင်း ရှိမည်ဆိုလျှင် တော့ ဟယ်ရီသည် သမန်းဝံပုလွေလုပ်ရန် ငြင်းဆန်မိမည်သာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခပ်ကျယ်ကျယ်လေး ကောင်းကောင်းအူလိုက် ... ဟယ်ရီ ... အတိ အကျပဲ ... ပြီးရင် မင်းတို့ယုံမယ်ဆိုရင် ... ငါခုန်အုပ်ပြမယ် ... ဒီလိုမျိုးပေါ့ ...သူ ကြမ်းပြင်ပေါ် ဝုန်းကနဲ လဲကျသွားအောင် ... ငါရဲ့ လက်တစ်ဖက်နဲ့ ... သူ့ကို ဖိထားမယ် ... နောက်လက်တစ်ဖက်နဲ့ ... ငါ့ရဲ့ ဆေးတောင် ကို သူ့လည်ပင်းမှာ ထောက်ထားလိုက်မယ် ... ပြီးရင် ငါ့ကို ရှိသမျှခွန်အားတွေ ကို ဖျစ်ညှစ်ထုတ်ပြီး အလွန့်အလွန်ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ ရုပ်ပြောင်းစိတ်ခွာ (ဟိုမော် ဖတ်စ်) မန္တန်ကို သုံးလိုက်မယ် ... သူက သနားစရာကောင်းအောင် ညည်းသံ ပြုမယ် ... ဆက်လုပ် ဟယ်ရီ ... ဒီထက် နည်းနည်း ကျယ်ကျယ်လေး အော် လိုက် ... ကောင်းတယ် ... သူ့ရဲ့ သားမွှေးတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ... အစွယ် တွေလည်း ပါးစပ်ထဲကို တိုပြီးဝင်သွားမယ် ... ပြီးရင် သူဟာ လူသားစင်စစ် ဖြစ်သွားမယ် ... ရိုးရိုးလေးပဲ ... ဒါပေမယ့် ထိရောက်တယ် ... ပြီးရင် နောက် ရွာတစ်ရွာက ငါ့ကို လပေါင်းများစွာ သမန်းဝံပုလွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ကြောက်လန့် နေရတဲ့ ဒုက္ခကင်းဝေးအောင်လုပ်ပေးတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ တစ် သက်လုံးအမှတ်ရနေလိမ့်မယ် ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုစဉ် ခေါင်းလောင်းသံမြည်လာသောကြောင့် လော့ဟတ်က မတ်တပ် ပြန် ရပ်လိုက်သည်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အိပ်စာပေးလိုက်မယ် ... ဝဂ္ဂါစက်၀ါ သမန်းဝံပုလွေကို ငါ အနိုင်ယူလိုက်တဲ့အကြောင်း ကဗျာတစ်ပုဒ် ရေးခဲ့ကြပါ ... အကောင်းဆုံး ရေးနိုင်တဲ့ သူကို ငါ့ရဲ့ 'ကျွန်ုပ်၏မှော်ပညာ စာအုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပေးမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အတန်းသားများက အခန်းထဲမှ ထွက်စပြုနေပြီ။ ဟယ်ရီက ရွန်နှင့် အာမီယွန်တို့ စောင့်နေကြသည့် စာသင်ခန်းအနောက်ဖက်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဆင်သင့်ပဲလား” ဟု ဟယ်ရီက နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံလေး မေးလိုက်၏။ ဟာမီယွန်က “အားလုံးကုန်သွားတဲ့အထိ စောင့်ပါဦး ... ပြီးရင် ..” ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူမက စာရွက်အပိုင်းအစတစ်ခုကို လက်ထဲတွင် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း လော့ဟတ်၏စားပွဲခုံနားသို့ ကပ်သွား၏။ ဟယ်ရီနှင့် ရွန်တို့က သူမ၏နောက်မှ ကပ်လိုက်သွားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           \"အဲ ... ပရောက်ဖက် ဆာလော့ဟတ် ... ဟိုလေ ကျွန်မ ... ဒီစာအုပ်ကို စာကြည့်တိုက်က ငှားချင်လို့ ... နည်းနည်းပါးပါး အသုံးဝင်အောင် ဖတ်ချင်လို့ပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဟာမီယွန်က အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နှင့်ပြောရင်း လက်ထဲမှ စာရွက် အပိုင်းအစကို ကမ်းပေးလိုက်၏၊ သူမ၏လက်မှာ မသိမသာ တုန်ခါနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဒါပေမယ့် အဲဒီစာအုပ်က ကန့်သတ်စာအုပ်တွေထားတဲ့နေရာမှာပဲရှိတယ်၊ အဲဒါကြောင့် ကျွန်မ မှတ်စုစာအုပ်ငှားဖို့ ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ လက်မှတ်လိုအပ်နေလို့ပါ။ ဆရာ ပြောပြောနေတဲ့ “ဖုတ်ကောင်များနှင့် ရွာရိုးကိုးပေါက် လျှောက်လည်ခြင်း' စာအုပ်ထဲက အဆိပ်တက်တဲ့ အဆိပ်ရည်အကြောင်း နားလည်ဖို့ အထောက်အကူဖြစ်အောင်လို့...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \"ဘာ! ဖုတ်ကောင်များနှင့် ရွာရိုးကိုးပေါက်လျှောက်လည်ခြင်း... ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လော့ဟတ်က သဘောအကျကြီးကျကာ ဟာမီယွန့်လက်ထဲမှ စာရွက် အပိုင်းအစကို လှမ်းယူရင်း သွားအဖြီး သားပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။ သူက ဆက်၍...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါငါ အရမ်းအရမ်းကို နှစ်သက်တဲ့စာအုပ်ပဲ ... မင်းရော သဘောကျလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အို ... ကြိုက်တာပေါ့ ... အရမ်းတော်တာပဲ ... ဟို နောက်ဆုံးတစ်ကောင်ကို ဆရာ လက်ဖက်ရည်စစ်နဲ့ ထောင်ချောက်ဆင်လိုက်တဲ့ နည်းလေဟု ဟာမီယွန်က စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အင်း ... တစ်နှစ်အတွင်းမှာ အတော်ဆုံးကျောင်းသူကို အကူအညီ နည်းနည်းလေး ပေးမိတဲ့အတွက် ဘယ်သူမှ ငါ့ကို စိတ်ကွက်ကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု လော့ဟတ်က နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်ပြီး ဧရာမ ဒေါင်းမွှေးကြီးကို ဆွဲယူလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “ဘယ့်နှယ်လဲ .. လှတယ် မဟုတ်လား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွန်၏မျက်နှာပေါ်မှ ရွံရှာစက်ဆပ်သောအကြည့်ကို (သူ့အား သဘော နေသည့်ပုံ) အဓိပ္ပါယ်ကောက်လွဲကာ လော့ဟတ်က မေးလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဒီဒေါင်းမွှေးကို စာအုပ်တွေမှာ လက်မှတ်ထိုးပေးဖို့သက်သက်ပဲ ငါ အမြဲ သိမ်းထားခဲ့တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            သူက စာရွက်ပေါ်၌ အူကြောင်ကြောင်နိုင်လှသော ဧရာမလက်မှတ်ကြီးတစ်ခုကို ထိုးပေးပြီး စာရွက်အား ဟာမီယွန့်ထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုင်း ... ဟယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဟာမီယွန်က ကယောင်ချောက်ချားဖြစ်နေသော လက်များဖြင့် စာရွက် ကို ခေါက်ကာ သူမ၏အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်စဉ် လော့ဟတ်က ပြောလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “မနက်ဖြန် ဒီနှစ်ရာသီရဲ့ ပထမဆုံး ကွစ်ဒစ်ပြိုင်ပွဲစမယ်လို့ ငါ သတင်း ကြားထားတယ် ဂရစ်ဖင်ဒေါနဲ့ စလီသရင်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ကြမှာလေ... ဟုတ်ရဲ့လား ... မင်းဟာ မရှိမဖြစ်ကစားသမားတစ်ယောက်လို့ ငါ ကြားမိတယ်။ ငါလည်း ရွှေဘောလုံးသမားဖြစ်ခဲ့ဖူးတာပဲ ... အမျိုးသားလက်ရွေးစဉ်အသင်းမှာ ကစားဖို့တောင် ကမ်းလှမ်းခံရသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် အောက်လမ်းမိစ္ဆာစွမ်းအားစုတွေ ကို ကျူပင်ခုတ် ကျူငုတ်မကျန်အောင် ချေမှုန်းသုတ်သင်ပစ်ဖို့ ပုံအပ်ထားရတာ ပိုပြီး စိတ်ပါတာနဲ့ (မကစားဖြစ်တော့ပါဘူး)။ အခုအချိန်ထိပေါ့လေ ... မင်းသာ ကိုယ်ပိုင်လေ့ကျင့်ခန်းဆင်းဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ကို အကူအညီတောင်း ဖို့ တုံ့ဆိုင်းမနေပါနဲ့ ... သိပ်အရည်အသွေး မပြည့်မှီသေးတဲ့ ကစားသမားလေး တွေကို ငါ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်မှုတွေ ဖြန့်ဖြူးပေးရတာကို အမြဲပျော်နေမှာပါ. . . “\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဟယ်ရီက မသဲမကွဲအသံတစ်ချက်ပြုလိုက်ပြီး ရွန်နှင့် ဟာမီယွန်တို့၏ နောက်သို့ ကသောကမျော ပြေးသွားလိုက်၏၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ငါ ယုံတောင် မယုံဘူး\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သူတို့သုံးယောက်သား စာရွက်ပေါ်မှ လက်မှတ်ကို သေသေချာချာ စစ် ဆေးကြည့်ရှုနေကြစဉ် ဟယ်ရီက ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \"ငါတို့ ဘာစာအုပ် ချင်တာလဲလို့ တစ်ချက်ကလေးတောင် သူကြည့်တော့ဘူးနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သူက ငတုံးငအတော့ မဟုတ်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့ သုံးယောက် စာကြည့်တိုက်ဆီသို့ အပြေးတပိုင်းနှင့် သွားကြစဉ် ဟာမီယွန်က အသံစူးစူးလေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \"(နင်ကတော့ ဒီလိုပဲပြောမှာပေါ့) သူက နင့်ကို တစ်နှစ်လုံးမှာ အတော် ဆုံးကျောင်းသူလို့ ပြောလိုက်တာကိုး ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းကသာ ကြီးစိုးထားသောစာကြည့်တိုက်ထဲသို့ ဟယ်ရီတို့ လှမ်းဝင်လိုက်စဉ် သူတို့၏စကားသံများကို နှိမ့်ချလိုက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာကြည့်တိုက်မှူး ဆမ်ပင့်စ်မှာ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် ခွတီးခွကျ မိန်းမကြီး ဖြစ်ပြီး သူမကို ကြည့်ရသည်မှာ အစာရေစာပြတ်လပ်နေသော လင်းတမကြီးနှင့် တူ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မော့စတီပိုတန်တီ ဆေးရည်များအကြောင်းစာအုပ်...။ ဟုတ်လား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မဒမ်ပင့်စ်က သင်္ကာရနံ့မကင်းစွာ စာအုပ်နာမည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မေးလိုက်ရင်း ဟာမီယွန့်လက်ထဲမှ စာရွက်ကိုဆွဲယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ဟာမီယွန်က စာရွက်ကိုလွှတ်မပေးဘဲ ကိုင်ထား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒီစာရွက်ကို ငါ သိမ်းထားရမယ်လို့ ထင်တယ်” ဟု မဒမ်ပင့်စ်က အသက်ပင်မရှုဘဲ ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဇွန်က ဟာမီယွန်၏လက်ထဲမှ စာရွက်ကိုဆွဲယူကာ မဒမ်ပင့်ခ်ထံ ကမ်း ပေးရင်း အယုံသွင်းကာ ပြောလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟာ ... ပေးလိုက်စမ်းပါဟ။ ငါတို့ နင့်ကို လက်မှတ်နောက်တစ်ခု ပြန်ပေးပါမယ်..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မဒမ်ပင့်စ်က အတုလုပ်ထားသောလက်မှတ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသလိုမျိုး ပုံစံနှင့် စာရွက်ကို အလင်းရောင်၌ထောင်ကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သို့ရာ တွင် သုတို့စစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်စွာကျော်ဖြတ်လိုက်နိုင်ပါသည်။ သူမကစာအုပ်စင်မြင့်ကြီးများကြားထဲသို့ ဆောင့်ဆောင့်အောင့်အောင့်နှင့်လျှောက်ဝင် သွားပြီး မိနစ်အနည်းငယ်ကြာသောအခါ ဖုန်တက်နေပုံပေါ်သည့်စာအုပ်ကြီး တစ်အုပ်ကို ယူလာ၏။ ဟာမီယွန်က ထိုစာအုပ်ကို သူမ၏လွယ်အိတ်ထဲသို့ ဂရု စိုက်နှင့်ထည့်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့သည် ခြေလှမ်းများကို အရမ်းမြန်အောင်မလျှောက်ဘဲ (သို့မဟုတ်) အပြစ်တစ်ခု လုပ်ထားသည့်ပုံစံမျိုးမပေါ်ဘဲ ဖြစ်အောင် ကြိုးစားရင်း စာကြည့်တိုက်မှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငါးမိနစ်ခန့်ကြာသော် ဟယ်ရီတို့သုံးယောက်သည် ပျက်နေသဖြင့် ပိတ်ထားသော ငိုချင်းသည်သရဲမ မာရတယ်၏ မိန်းကလေးကိုယ်လက်သန့်စင်ခန်း အတွင်းသို့ တဖန်ပြန်ရောက်လာကြပြန်သည်။ ဟာမီယွန်က (ထိုနေရာသို့မသွားရန်) ရွန်၏ ကန့်ကွက်မှုများကို ထိုနေရာမှာ မည်သူမှ အာရုံမထားသည့်နေရာ ဖြစ်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ လွတ်လပ်မှုအတွက် အာမခံချက်ရှိကြောင်းပြောကာ ပယ်ချခဲ့သည်။ မာရတယ်က သူမ၏ ရေအိမ်အခန်းငယ်ထဲတွင် ဆူညံစွာ ငိုကြီးချက်မ လုပ်နေသော်လည်း သူတို့က သူမကို ဥပေက္ခာပြုထားကြ၏။ သူမက လည်း သူတို့ကို လျစ်လျူရှုထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟာမီယွန်က 'မော့စကီပိုတန်တီဆေးရည်များ' စာအုပ်ကြီးကို ဂရုတစိုက်နှင့်ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့ သုံးယောက်သား စိုထိုင်းထိုင်းနှင့် အစက် အပြောက်များ စွန်းထင်းနေသော စာအုပ်ကြီးကို ငုံ့ကာဖတ်နေကြ၏။ ထိုစာအုပ် အား ဘာကြောင့် ကန့်သတ်စွာ စာအုပ်စင်မှာထားရသည်ဆိုသည့်အကြောင်းကို တစ်ချက်လှန်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် ရှင်းလင်းစွာ သိနိုင်ပေသည်။ အချို့ဆေးရည်များ မှာ တွေးကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ထိတ်လန့်စက်ဆုပ်ဖွယ် အာနိသင်များရှိပြီး အချို့ကို လွန်စွာ စိတ်မချမ်းသာစရာကောင်းသောပုံများဖြင့် ဖော်ပြထားကာ ယင်းတို့ထဲတွင် လူတစ်ယောက်ကို လုံးဝပြောင်းလဲသွားအောင် လုပ်နိုင်မည့်ပုံရသည့်နည်းများနှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စုန်းမတစ်ယောက်က သူမ၏ခေါင်းထဲမှ အပိုလက်များထပ်ထွက်လာအောင် လုပ်နိုင်သည့်နည်းများ ပါဝင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟော့ဒီမှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရုပ်ပြောင်းရုပ်လွှဲဆေးရည်ဆိုသည့် ခေါင်းစဉ်ကို စာရွက်တစ်ရွက်ပေါ်၌ တွေ့လိုက်စဉ် ဟာမီယွန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစာ မျက်နှာကို လူများက အခြားသူများ၏ပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် တစ်ဝက်တစ်ပျက်အသွင်ပြောင်းလွဲနေပုံများဖြင့် တန်ဆာဆင်ခြယ်မှုန်းထားသည်။ ပန်းချီဆွဲသူမှာ ထိုသူများ ၏ မျက်နှာများပေါ်မှ အပြင်းအထန်ဝေဒနာ ခံစားနေပုံရသည့် အကြည့်များကို စိတ်ကူးယဉ်ကာ ရေးဆွဲထားခြင်းသာဖြစ်ပါစေဟု ဟယ်ရီ ရိုးသားစွာ မျှော်လင့် မိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ငါဟာ ငါ တွေ့ဖူးသမျှဆေးရည်တွေထဲမှာ အရှုပ်ထွေးဆုံး ဆေးရည်ပဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟယ်ရီတို့ သုံးယောက်သား ဆေးဖော်စပ်နည်းကို ခပ်သွက်သွက်ဖတ်ကြည့်သွားကြစဉ် ဟာမီယွန်က ပြောလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ယင်ကောင်တွေ ... မျော့တွေ .. ဖလပ်(က်စ်)မှော်ပင်တွေ. . မြက်ထုံးတွေ ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူမ၏ လက်ချောင်းက ဖော်စပ်ရမည့် ပစ္စည်းအမယ်များစာရင်း၏ အောက်ဖက်သို့ ပြေးလွှားရွေ့လျားနေစဉ် ဟာမီယွန်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အင်း ... အဲဒါတွေ လုံလုံလောက်လောက်ရဖို့ကတော့ လွယ်တယ် ... အဲဒါတွေက ကျောင်းသားတွေရဲ့ ဆေးပစ္စည်းသိုလှောင်တဲ့ ဗီရိုထဲမှာတင်ရှိတယ် ... ငါတို့ဖာသာငါတို့ ယူလိုက်လို့ရတယ်။ အိုး .. ကြည့်ပါဦး...ဘိုင်ကွန်းရဲ့ ဦးချိုကို ထောင်းထားသောအမှုန့်တဲ့။ အဲဒါကို ငါတို့ ဘယ်နေရာမှာရနိုင်မလဲ မသိဘူး ... နုတ်နုတ်စင်းထားတဲ့ ဘွန်းစလန်းကောင်ရဲ့ အရေခွံ .. တဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43141048303765,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f526d510-800d-4dca-95d9-33e2818e5152.jpg?v=1730274216"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-ဟယ်ရီပေါ်တာနှင့်မိစ္ဆာခန်းဆောင်ပ","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - ဟယ်ရီပေါ်တာနှင့်မိစ္ဆာခန်းဆောင်(ပ)","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နံပါတ် (၄) ပရီဖက်ဒရိုက်လမ်းရှိ နေအိမ်၌ နံနက်စာစားပြီးချိန်တွင် ထုံးစံအတိုင်း အငြင်းပွားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟယ်ရီ၏ အခန်းထဲတွင် အန်ကယ်ဗာနွန်ဒါစလေက ဇီးကွက်တစ်ကောင်လို ကျယ်လောင်စူးရှစွာ အော် တစ်ရင်း နံနက်ခင်းကို ဖြိုခွဲလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီတစ်ပတ်အတွင်း သုံးခါရှိပြီ၊ မင်းရဲ့ဇီးကွက်ကို မထိန်းသိမ်းနိုင်ဘူးဆိုရင် ဒီသတ္တဝါကို မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်ရလိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟယ်ရီကပြန်၍ ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သူ... ပျင်းနေလို့ပါ။ သူက အပြင်ထွက်ပြီး အနီးအနားပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပျံသန်းနေကျလေ၊ တကယ်လို့ ကျွန်တော်သူ့ကို ညဖက်တပြင်ထွက်ခွင့်ပေးနိုင်မယ် ဆိုရင်...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်းပြောသလိုလုပ်ရလောက်အောင် ငါက အရူးပုံစံပေါက်နေပြီးသား ကွ .. ဟင်၊ ဒီဇီးကွက်ကို အပြင်ထွက်ခွင့်ပေးလိုက်ရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာ ငါသိတယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု အန်ကယ်ဗာနွန်က ပြန်အော်လိုက်စဉ် ကြက်ဥကြော် အချို့က သူ၏ ရှုပ်ထွေးပွေလိမ်နေသော နှုတ်ခမ်းမွှေးပေါ်တွင် ယီးလေးခိုနေကြသည်သူနှင့်သူ့မိန်းမ ပီကျူးနီးယားတို့ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် စိတ်မသက်မသာကြည့်လိုက်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟယ်ရီက ပြန်ငြင်းရန်ကြိုးစားသော်လည်း သူ့စကားလုံးများက ဝါစလေ မောင်နှံ၏သား ဒတ်ခလေ၏ ရှည်လျားကျယ်လောင်စွာ လေချဉ်တက်ရင်း ပြော လိုက်သော စကားသံအောက်တွင် နစ်မြုပ်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်တော် ဝက်ပေါင်ခြောက် ထပ်လိုချင်သေးတယ် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒယ်အိုးထဲမှာ ဝက်ပေါင်ခြောက်တွေအများကြီးရှိတယ်... သား သားလေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အန်တီပီကျူးနီးယားက ဝေ၀ါးသောမျက်လုံးအစုံကို သူမ၏ကြီးမားထွားကြိုင်းလှသော သားထံသို့ လွှဲကြည့်ရင်းပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အခွင့်အရေးရတုန်း သားကိုကောင်းကောင်းကျွေးမွေးထားရမယ်။ ကျောင်း က အစားအသောက်တွေအကြောင်း ပြောသံကြားရတာ မေမေစိတ်မချမ်းသာဘူး” - \"အဓိပ္ပါယ်မရှိတာ... ပီကျူးနီးယားရယ်။ ငါစမဲတင်းကျောင်းတက်တုန်း က မဝရေစာနှင့်နေရတာမျိုး တစ်ခါမှမရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒတ်ဒလေလည်း ဝဝလင် လင်စားရမှာပါ။ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား ငါ့သားကြီး...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒတ်ဒလေက လွန်စွာကြီးမားထွားကြိုင်းလှသောကြောင့် သူ့တင်ပါးဆုံကြီး မှာ မီးဖိုချောင်ကုလားထိုင်၏ အစွန်းနှစ်ဖက်တွင် လျှံထွက်နေ၏။ သူကဟယ်ရီ ဘက်သို့လှည့်ပြီး ပြုံးပြုံးနှင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဒတ်ဒလေက “ဒယ်အိုးပြားလေးပေးစမ်း...\" ဟု ရင့်ရင့်သီးသီး ခိုင်း၏။ ထို့ကြောင့်…\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟယ်ရီက သူ့ကိုမခံချိမခံသာဖြစ်အောင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ငါ့ကို အဲဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံနေရင် မှော်မန္တန်တွေရဲ့ အစွမ်းကို တစ်နေ့မဟုတ် တစ်နေ့တော့ မင်းတွေ့ရလိမ့်မယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ထိုရိုးစင်းသော စကားလေး၏ ကျန်မိသားစုဝင်များအပေါ် သက်ရောက်မှုကမယုံကြည်နိုင်စရာပင်...။ ဒတ်ဒလေကား ပင့်သက်ရှိုက်ရင်း ကုလားထိုင် မှ ဒုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားသည်မှာ မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံးပင် တုန်ခါသွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အန်တီပီကျူးရီးယားက အသံစူးစူးနှင့် တစ်ချက်အော်လိုက်ပြီး သူမ၏ပါးစပ်ကိုလက်များဖြင့် အုပ်ထား၏။ အန်ကယ်ဘနွန်ကမူ ရုတ်တရက်ထခုန်လိုက်ပြီး သူ၏နားထင်ကြောများထောင်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်တော့်ကို လေးလေးစားစားပြောဆိုဆက်ဆံဖို့ ဆိုလိုတာပါ  ဟိုဒင်းဖြစ် မရည်ရွယ်ပါဘူး ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟယ်ရီက ကဗျာကယာပြောလိုက်သည်။ \"မင်းကိုငါ ဘာပြောထားလဲ။ ငါတို့ရဲ့အိမ်မှာ စုန်းကဝေစကားတွေ မသုံးရဘူဆိုတာလေ...” အန်ကယ်ဗာနွန်က ထစ်ချုန်းကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်စဉ် တံတွေးစက်များ စားပွဲပေါ်သို့ တဖွားဖွားကျလာ၏၊ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “ဒါပေမယ့်... ကျွန်တော်...” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “မင်းကများ ဒတ်ဒလေကို ခြိမ်းခြောက်ရဲသလား...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အန်ကယ်ဗာနွန်က ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်ရင်း စားပွဲကိုလက်သီးနှင့် ၀ုန်းကနဲထုလိုက်၏။ ကျွန်တော်က...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “မင်းကိုငါသတိပေးမယ်။ ဒီအိမ်မှာ မင်းရဲ့စုန်းလိုလို၊ ကဝေလိုလိုကိစ္စ တွေကို ငါသည်းခံမှာမဟုတ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟယ်ရီက သူ့ဦးလေး၏ ခရမ်းရောင်မျက်နှာကြီးကိုတစ်လှည့် သူ့အဒေါ်၏ ဖြူရော်ရော်မျက်နှာကိုတစ်လှည့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက ဒတ်ဒလေကိုဆွဲထူနိုင် အောင် ကြိုးစားနေ၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကောင်းပါပြီခင်ဗျာ ... ကောင်းပါပြီ...” ဟယ်ရီက လေပြေကလေးနှင့် ပြောလိုက်သည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အန်ကယ်ဗာနွန်က ထိုင်ချလိုက်ကာ အမောဖောက်နေသော ကြံ့ကြီးတစ် ကောင်လို အသက်ကိုပြင်းထန်စွာရှူရင်း သူ၏သေးငယ်စူးရှသော မျက်လုံးထောင့် မှ ဟယ်ရီကိုအနီးကပ်စောင့်ကြည့်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နွေရာသီအားလပ်ရက်များအတွက် ဟယ်ရီအိမ်ပြန်လာသည့်အချိန်မှ စပြီး အန်ကယ်ဗာနွန်က သူ့ကိုအချိန်မရွေး ထပေါက်ကွဲနိုင်သော ဗုံးတစ်လုံးလိုဆက်ဆံ ၏။ အကြောင်းမှာ ဟယ်ရီသည် သာမန်ကောင်လေးတစ်ယောက်မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ တကယ်လည်း သူသည် ရိုးရိုးသာမန်လူတစ်ဦးမဟုတ်ပါ။ ဟယ်ရီပေါ်တာကား စုန်းတစ်ယောက်ဖြစ်လေသည်။ ဟော့ဝပ်စုန်းကဝေ အတတ်ပညာသင်ကျောင်းတော်ကြီးတွင် ပထမနှစ်အဖြစ် ပညာသင်ကြားလာခဲ့သော စုန်းအသစ်စက်စက်ကလေးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ခါဒလေမိသားစုက နွေရာသီအားလပ်ရက်များ၌ သူ့အားလက်ခံထားရသည်ကို မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေမည် ဆိုလျှင်လည်း သူကတော့ဘယ်လိုမှမခံစားရချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အစာအိမ်နှာကို နှစ်ရှည်လများ ခံစားနေရသလိုမျိုး သူဟော့ဝပ်ကို လွမ်းဆွတ်နေမိသည်။ သူသည်လျှို့ဝှက် လူသွားစင်္ကြံနှင့် တစ္ဆေများရှိသောရဲတိုက်၊ သူ၏ ကျောင်းသင်ခန်းစာများ (ဆေးရည်များအကြောင်းသင်သော ပရော်ဖက်ဆာစနိပ်မပါ)ဇီးကွက်နှင့် စာပို့သောအချိန်၊ ခန်းမကျယ်ကြီးထဲမှ စားသောက်ပွဲများ စားသောက်ခြင်း၊ မျှော်စင်ရှိအိပ်ဆောင်ထဲမှ သူအိပ်ရာ၊ မသွားရတောအုပ်ဘေးရှိ ကွင်းပြင်ထဲမှ တဲကလေးတွင်နေသော ကျောင်းစောင့်ကြီး ဟက်ဂရစ် ထံသို့ အလည်အပတ်သွားရခြင်း၊ အထူးသဖြင့် စုန်းကဝေလောကတွင် ရေပန်း အစားဆုံးကစားနည်း ဖြစ်သော ကွစ်ဒစ်ကစားခြင်း (ရှည်လျားမြင့်မားသော ဂိုးတိုင်ခြောက်ခု၊ ဘောလုံးပျံလေးလုံးနှင့် တံမြက်စည်းတံများပေါ်မှ ကစားသမား ၁၄ယောက်နှင့် ဒိုင်လူကြီးတစ်ယောက်) ကို လွမ်းဆွတ်နေမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟယ်ရီ၏ မန္တာန်စာအုပ်များအားလုံး၊ သူ့ဆေးတောင်ဝှေး၊ ဝတ်ရုံများ၊ ဒယ်အိုးနှင့် ပထမတန်းစား နင်းဗတ် ၂ဝဝဝ-တံမြက်စည်းပျံတို့အား အန်ကယ်ဗာနွန် က ဟယ်ရီအိမ်ပြန်ရောက်လျှင်ရောက်ချင်းလှေကားအောက်မှ ဘီရိုထဲတွင်သော့ခတ်သိမ်းဆည်းထားလိုက်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်တစ်နွေလုံး လေ့ကျင့်ခန်းမလုပ်ရသဖြင့် သူ၏ကျောင်းဆောင်ကိုယ် စားပြု ကွပ်ဒစ်အသင်းမှ ဟယ်ရီနှုတ်ထွက်လိုက်ရလျှင်လည်း ဒါစလေမိသားစုအတွက် ဘာအရေးလဲ။ ဟယ်ရီအိမ်စာတစ်ခုမှ မလုပ်ရဘဲ ကျောင်းပြန်တက်ရ 'မည့်အချိန်ရောက်လာလျှင်ရော ဒါစလေမိသားစုအတွက် ဘာဖြစ်သေးလဲ...၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါစလေမိသားစုသည် စုန်းကဝေများက ခေါ် သလို မတ်ဝယ်များသာဖြစ်ကြသည်။ (သူတို့၏သွေးကြောများထဲတွင် မှော်သွေးတစ်စက်ကလေးမျှမပါချေ) သူတို့ အတွေးတောအပူပန်ဆုံးကိစ္စကား မိသားစုထဲတွင် စုန်းကဝေတစ်ယောက်ရှိနေ ခြင်းသည် မဟာအရှက်ရဖွယ်အပြစ်ကြီးတစ်ခုဖြစ်နေခြင်းပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အန်ကယ်ဗာနွန်က ဟက်ဒစ်(ဟယ်ရီ၏မှော်ဇီးကွက်မကလေး)ကို စုန်းကဝေလောကထဲရှိ တစ်စုံတစ်ယောက်ထံမှ စာသယ်ယူလာခြင်းအား ဟန့်တားရန် သူမ၏လှောင်အိမ်ထဲ၌ သော့ခလောက်ခတ်ထား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟယ်ရီသည် ကျန်မိသားစုဝင်များနှင့် လားလားမျှမတူချင်ပေ။ အန်ကယ် ဗာနွန်ကတုတ်ခိုင်သန်မာကာ လည်ပင်းပင်ပျောက်လုနီးနီးဖြစ်နေပြီး ကြီးမားထင်ရှားသော အနက်ရောင်နှုတ်ခမ်းမွှေးကြီးရှိသည်။ အန်တီပီကျူးနီးယားကမူ မြင်း မျက်နှာနှင့် အရိုးပဒေသာပုံဖြစ်ပြီး၊ ဒတ်ဒလေကတော့ ဆံပင်ရွှေရောင် အသာ အရေပန်းရောင်နှင့်ဖြစ်ကာ ဝက်နှင့်တူ၏။ ဟယ်ရီကားသူတို့နှင့် ဖီလာဆန့်ကျင်စွာ ၊ `ပိန်ပိန်သေးသေးကိုယ်နှင့် အစိမ်းရောင်မျက်လုံးများ ရှိပြီး အမြဲတစေရှုပ်ပွနေတတ်သော ဆံပင်အနက်ရောင် နှင့်ဖြစ်သည်။ သူက မျက်မှန်အဝိုင်းကိုတပ်ဆင်လေ့ ရှိပြီး နဖူးတွင်ရှည်သွယ်သော လျှပ်စီးကြောင်းပုံသဏ္ဌာန်အမာရွတ်တစ်ခု၊ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအမာရွတ်သည် ဟယ်ရီအား စုန်းတစ်ယောက်အနေနှင့် သာမန်ထက် ၊ ထူးခြားစွာ အလွန်ရေပန်းစားအောင်လုပ်ပေးသောအရာပင်ဖြစ်သည်။ ထိုမျှမကသေး ယင်းအမာရွတ်သည် ဟယ်ရီ၏ အလွန်တရာထူးခြားဆန်းကြယ်လှသော အတိတ်ကာလ၏ အရိပ်အမြွက်ဖြစ်ရုံမျှသာမက လွန်ခဲ့သောဆယ့်တစ်နှစ်က သူ့ကို ဒါစလမိသားစု၏ အိမ်လှေကားရင်း၌ ချထားခံရသောအကြောင်းတရား တစ်ခုလည်းဖြစ်ပေသည်။ ထို တစ်နှစ်သားအရွယ်တွင် ဟယ်ရီသည် ခေတ်အဆက်ဆက်၌ အကြီးကျယ် အထင်ရှားဆုံး အောက်လမ်းစုန်းကဝေမှော်ပညာရှင်ကြီး ဂိုဒီမော့၏မန်းမှုတ်တိုက် ခိုက်မှုမှ တစ်နည်းနည်းနှင့် လွတ်မြောက်ရှင်သန်ခဲ့ရသည်။ ထိုဂိုဒီမော့ဆိုသည့် နာမည်ကို စုန်းကဝေအများစုက ထုတ်ဖော်မပြောရဲဘဲ ကြောက်ရွံ့နေကြဆဲပင်ဖြစ် သည်။ ဗိုဒီမော့၏တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဟယ်ရီ၏မိဘနှစ်ပါးကွယ်လွန်သွားခဲ့ရသော် လည်း ဟယ်ရီကတော့ တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူ၏လျှပ်စီးကြောင်းပုံအမာရွတ်နှင့် အတူ သေတွင်းမှလွတ်မြောက်ခဲ့၏။ အဘယ့်ကြောင့် ဗိုဒီမော့၏တန်ခိုးစွမ်းပကားများပျက်စီးပပျောက်သွားပြီး ဟယ်ရီကိုမသတ်နိုင်ဘဲဖြစ်ခဲ့ရသနည်းဆိုသည့် အကြောင်းမှာ မည်သူမှနားမလည်နိုင်ကြသော ပဟေဠိတစ်ပုဒ်ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့နှင့်ဟယ်ရီသည် သူ၏ကွယ်လွန်သွားသော မိခင်၏ အစ်မနှင့်ခင်ပွန်းထံ တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရ၏။ ဒါစလေမိသားစုနှင့်အတူ သူဆယ်နှစ်ခန့်အချိန်ကုန်လွန် ခဲ့ပြီး (သူမရည်ရွယ်ဘဲနှင့်) ထူးခြားဆန်းကြယ်သောကိစ္စများ ဘာကြောင့်ပေါ် ပေါက်လာရသည်ကို ထိုစဉ်ကသူလုံးဝနားမလည်နိုင်သေးချေ။ သူ၏မိဘများ ပွဲချင်းပြီး သေဆုံး သွားသော ကားတိုက်မှု့၌လည်း နဖူးထက်တွင် အမာရွတ်ရခဲ့သည်ဆိုသည့် ဒါစလေမိသားစု၏ပုံပြင်ကို အဟုတ်ကြီးမှတ်ကာ ယုံကြည် နေဆဲဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသို့ဖြင့် တိတိကျကျဆိုရလျှင် လွန်ခဲ့သောတစ်နှစ်က ဟော့ဝပ်ကျောင်းမှ ဟယ်ရီ့ထံစာရေးသောအခါမှသာ သူ၏ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံး ပေါ်ထွက်လာရတော့သည်။ ထိုဟော့ဝပ်စုန်းကဝေ အတတ်ပညာသင်ကျောင်းတွင် ဟယ်ရီနေရာရလာ ပြီး သူနှင့်သူ့အမာရွတ်မှာလည်း ထင်ရှားကျော်ကြားလာလေ၏။ သို့ရာတွင် ယခုကျောင်းတက်ချိန်တစ်နှစ်ကုန်ဆုံးသွားချိန်၌ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်များအတွက် ဒါစလေမိသားစုထံ ပြန်ရောက်လာပြီး အနံ့အသက်ဆိုးဝါးသော ခွေးတစ်ကောင် လို ဆက်ဆံခံနေရရှာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယနေ့သည် ဟယ်ရီ၏ တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်မြောက်မွေးနေ့ဖြစ်ကြောင်းကိုပင် ဝါစလေမိသားစုက မှတ်မိခြင်းမရှိပေ။ ဟယ်ရီ အနေဖြင့် ကြီးကြီးမားမားမျှော်လင့်ထားခြင်းမရှိသော်လည်း သူတို့က သူ့ကိုအဖြစ်သဘောလောက် လက်ဆောင်တစ်ခုခု၊ ကိတ်မုန့်တစ်လုံးမျှကိုပင် ပေးကြခြင်းမရှိဘဲ လုံးဝလျစ်လျူရှုထားကြ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43141050761365,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4d25ffb0-89f3-486d-bf12-bef64bcefeb9.jpg?v=1730274220"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-ဟာသအကြောင်းအက်ဆေး","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - ဟာသအကြောင်းအက်ဆေး","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသစ်သားမီးခြစ်ဆံကို စတင်တီထွင်တဲ့သူက အင်္ဂလန်နိုင်ငံ စကော့တန်မြို့က ဂျွန်ဝေါ့ကားဆိုတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူက...အင်တီမိုနီ ဆာလဖိုက်၊ ပိုတက်စီယမ်ကလိုရိတ်နဲ့ ကော်တစ်မျိုး ရောစပ်ထားတဲ့ အရည်ထဲမှာ သစ်သားစလေးတွေကို ထိပ်ဖျားစွပ်ရုံနှစ် ပြီး အခြောက်ခံတယ်တဲ့။ နောက် မီးခြစ်ခြစ်တဲ့အခါကျတော့ သစ်သားစ လေးတွေကို ကော်ပတ်စက္ကူကြမ်းပေါ်မှာပွတ်ပြီး ခြစ်လိုက်တာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်ပိုင်းမှာ ပြင်သစ်နိုင်ငံက ဒေါက်တာချားလ်စ်ဆာ ယား နဲ့ အမေရိကန်က အေ၊ ဒီ၊ ဖီးလစ်တို့လုပ်တဲ့ မီးခြစ်တွေမှာကျတော့ ဖော့စဖိုရပ် Phosphorousနဲ့ ဆာလဖာ Sulphurကိုပါ ထည့်သွင်း ပြုလုပ်လာကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆာလဖာတို့ များများထည့်ပေးထားတော့ မီးခြစ်ဟာ ကြမ်းတမ်းတဲ့ မျက်နှာပြင်နဲ့ တစ်ခါနှစ်ခါ ထိလိုက်ရုံနဲ့ မီးလွယ်လွယ်ထပြီး တောက်လောင်တာပေါ့။ ဆာလဖာဆိုတာက “ယမ်း” ကိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်ပြောချင်တာကတော့ ဖော့စဖိုရပ်(Phophorous) အကြောင်းပါ။ မြန်မာတွေရဲ့ အခေါ်အဝေါ်အရတော့ “မီး စုန်းဓာတ်” ဆိုတာပေါ့။ ဒါဟာ မီးတောက်လောင်ဖို့ အရေးပါတဲ့ ဓာတ် တစ်မျိုးပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖော့စဖိုရပ် (မီးစုန်း) ဟာ လေနဲ့ထိရုံနဲ့ မီးထတောက်နိုင်စွမ်းတဲ့ သတ္တိရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ဖော့စဖိုရပ်ကို လေနဲ့ တိုက်ရိုက်မထိတွေ့အောင် ကော်တစ်မျိုးနဲ့ ဖုံးလွှမ်းထားရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီးခြစ်ဆံကို ခြစ်လိုက်တဲ့အခါကျတော့ အပေါ်က ဖုံးလွှမ်းထား တဲ့ ကော်အလွှာက ပဲ့ထွက်သွားတယ်။ အောက်က ဖော့စဖိုရပ်ပေါ်လာ ပြီး “ဟုန်း” ခနဲ မီးထတောက်တာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီးတောက်ကို ချက်ချင်း ငြိမ်းမသွားအောင်လို့ အောက်ဆီဂျင် ဓာတ်ပါတဲ့ ပိုတက်စီယမ်ကလိုရိတ်က ကူညီပေးပါတယ်။ မီးဟာ အောက် ဆီဂျင်ကို ကြိုက်တယ်လေ။ အောက်ဆီဂျင်ကို စားသုံးပြီး မီးလောင်ကျွမ်း ရတာကိုး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါဟာ သစ်သားမီးခြစ်ဆံလေးကို ခြစ်လိုက်တဲ့အခါမှာ ဖြစ်ပေါ် လာတဲ့ ဖြစ်စဉ်ပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၂ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်က လူတွေရဲ့ နှလုံးအိမ်ထဲကို စိတ်ကူးနဲ့ ချောင်း ချောင်းကြည့်မိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒီမှာ ကျွန်တော် တအံ့တဩ တွေ့လိုက်ရတာက လူတွေရဲ့နှလုံးအိမ်က မီးခြစ်ဆံတွေ သိုလှောင်ထားတဲ့ ဂိုဒေါင်ကြီးတစ်လုံးနဲ့ ဆင်ဆင် တူနေတာပဲကို။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူတွေရဲ့ ရင်ထဲမှာ “အတ္တ” ဆိုတာရှိတယ်။ အဲဒါကို ကျွန်တော် က ဖော့စဖိုရပ် (Phosphorous) လို့ နာမည်ပေးလိုက်တယ်။ ဘာဖြစ် လို့လဲဆိုတော့ လူရဲ့ အတ္တဟာ ဖော့စဖိုရပ်လိုပဲ လွယ်လွယ်နဲ့ မီးထတောက် နိုင်တာကိုး၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်တစ်ချက်က လူတွေရဲ့ ရင်ထဲမှာ “ဆင်ခြင်တုံတရား” ဆိုတာ ရှိတယ်။ အဲဒါကိုတော့ ကျွန်တော်က “ကော်အလွှာ” လို့ နာမည် ပေးထားပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲဒီဆင်ခြင်တုံတရားက ဖော့ စဖိုရပ်ကို မီးမတောက်အောင် ဖုံးလွှမ်းကာပေးထားရသလိုမျိုး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ “အတ္တ” တွေ ဘွားဘွားကြီး ပေါ်လွင်မနေအောင် ဖုံးလွှမ်းအုပ်မိုး ထားရလို့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် လူမှုဆက်ဆံရေး နယ်ပယ်ကတော့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ မျက်နှာပြင်တစ်ခု ဖြစ်နေနိုင်ပေရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန့်မသင့်လို့ အဲဒီ လူမှုဆက်ဆံရေးမျက်နှာပြင် ကြမ်းကြမ်း နဲ့ ပွတ်တိုက်လိုက်မိတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရား “ကော် အလွှာ” ဟာ ပဲ့ကြွေကွာကျသွားတယ်။ အဲဒီမှာတင် အတွင်းက အတ္တ “ဖော့စဖိုရပ်” ဟာ “ငါကွ” လို့ ဟစ်ကြွေးပြီး မီးထတောက်ပြလိုက်တာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e' အဆင်မသင့်ရင် အဲဒီမီးဟာ ကိုယ့်ဘဝတစ်ခုလုံးကိုကော ကို ပတ်ဝန်းကျင် ကိုယ့်မိသားစု တစ်ခုလုံးကိုပါ လောင်ကျွမ်းသွားတက် တာမျိုးပါ။ သိပ်ကြောက်စရာကောင်းပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါဖြင့် ဘာတွေလုပ်ကြမလဲ။ ကိုယ့်အတ္တ “ဖော့စဖိုရပ်” ကိုဖယ်ရှားပစ်မလား။ လူမှုရေးမျက်နှာပြင် ကြမ်းရှရှတွေကို ညှိနှိုင်းပြီး ချောမွေ့အောင် လုပ်ကြမလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၃)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘာရယ်မဟုတ်ပါဘူး။ သစ်သားမီးခြစ်ဆံလေးတစ်ချောင်းကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ရိုးရိုးလေးပဲ စဉ်းစားကြည့်နေမိတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43141053874325,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ef995384-1a09-461d-8c8a-f207fc1963fc.jpg?v=1730274224"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-ဟယ်ရီပေါ်တာနှင့်ဝိညာဥ်နှုတ်အကျဥ်းသား","title":"မင်းခိုက်စိုးစံ - ဟယ်ရီပေါ်တာနှင့်ဝိညာဥ်နှုတ်အကျဥ်းသား","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562305708181,"sku":"","price":8550.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45562305740949,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/image00001_185fdc1a-8076-4f38-a4ff-d2be0f08a0ec.jpg?v=1730288402"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-မင်းသားကြီးဝထ္ထုတိုများ","title":"မင်းခိုက်စိုးစံ - မင်းသားကြီးဝထ္ထုတိုများ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562312392853,"sku":"","price":6650.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45562312425621,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/image00001_13f5983f-9f05-48cc-a65f-dd80c5ae4fb4.jpg?v=1730288435"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-သမုဒ္ဒရာအကြောင်းဖတ်စာ","title":"မင်းခိုက်စိုးစံ - သမုဒ္ဒရာအကြောင်းဖတ်စာ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45562302365845,"sku":"","price":5700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45562302398613,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/image00001_38fce45c-db05-48d7-b236-9b7e75f701ec.jpg?v=1730288465"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-ပို့စ်မော်ဒန်လူငယ်","title":"မင်းခိုက်စိုးစန် - ပို့စ်မော်ဒန်လူငယ်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45594292289685,"sku":"","price":6650.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45594292322453,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/image00001_f0af4052-ec8d-4872-b0e4-7148de16a599.jpg?v=1730288503"},{"product_id":"မင်းခိုက်စိုးစံ-ခေတ်သစ်တစ်ခု-အစအဓိပ္ပာယ်များ-အဆုံး","title":"မင်းခိုက်စိုးစံ - ခေတ်သစ်တစ်ခု၏အစအဓိပ္ပာယ်များ၏အဆုံး","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။                                   \u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e\u003cspan lang=\"MY\"\u003e------------------------------------\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":46474007773333,"sku":null,"price":5400.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":46474007806101,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_7f244c11-ebb1-40c7-b64e-6c16eacc8674.jpg?v=1759640291"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/%e1%80%99%e1%80%84%e1%80%ba%e1%80%b8%e1%80%81%e1%80%ad%e1%80%af%e1%80%80%e1%80%ba%e1%80%85%e1%80%ad%e1%80%af%e1%80%b8%e1%80%85%e1%80%94%e1%80%ba.oembed?page=2","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}