{"title":"ပါရဂူ","description":"\u003ca href=\"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/%E1%80%95%E1%80%AB%E1%80%9B%E1%80%82%E1%80%B0\"\u003eစာရေးဆရာ၏ အတ္တုပ္ပတ္တိ\u003c\/a\u003e","products":[{"product_id":"ပါရဂူ-ဟိမ၀န္တာယောဂီ","title":"ဟိမဝန္တာယောဂီ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eကမ္မသည်ပြုသူ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဥရိယဗာဗာအမည်ရှိ ယောဂီတစ်ဦး၏အကြောင်းကို ကျွန်ုပ် အကြိမ်များစွာ ကြားရ သည်။ ဥရိယဗာဗာသည် သူ၏ ပညာနှင့်ပတ်သက်၍လည်းကောင်း၊ သူ၏ တရား အလုပ်နှင့်ပတ်သက်၍ လည်းကောင်း၊ အလွန်ထင်ရှားကျော်ကြားသော ယောဂီပုဂ္ဂိုလ် ကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဗရိန္ဒာဗန်၌ နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်၏ဆရာအရှင်က ကျွန်ုပ်ကို ထိုယောဂီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှင့် အတူနေထိုင် ရန် စေလွှတ်လိုက်သည်။ ကျွန်ုပ်ကို ကောင်းကောင်းသိနေသော ယောဂီကြီး၏တပည့် တစ်ဦးက ကျွန်ုပ်ကို ဗရိန္ဒာဗန်သို့ ခေါ်သွားသည်။ ဗရိန္ဒာဗန်ရောက်ရှိသွားသောအခါ ထိုယောဂီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို တွေ့ ရန်အတွက် စောင့်နေကြသော ရာပေါင်းများစွာသော လူတို့ ကို တွေ့မြင်ရသည်။ သူ၏တပည့်က ကျွန်ုပ်ရောက်ရှိလာသည့်အကြောင်း ယောဂီ ကြီးအား သွားအကြောင်းကြားသည်။ ယောဂီကြီးသည် သူ၏တပည့်အား ကျွန်ုပ်ကို သူ့အခန်းထဲခေါ်သွားရန် ညွှန်ကြားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုယောဂီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးသည် အသက် ၆၅ နှစ်ခန့်ရှိလိမ့်မည်။ အရပ်ပုပျပ်ပျပ် ဖြစ်သည်။ မြောက်ပိုင်းအိန္ဒိယနိုင်ငံ၏ အကြီးမားဆုံးသော ပညာရှင်များထဲတွင် တစ်ဦး အပါအဝင် ဖြစ်သည်။ ယောဂီကြီးတွင် တစ်ပြည်လုံး၌ နောက်လိုက်တပည့်များ အများ အပြားရှိသည်။ ကျွန်ုပ်အပေါ်တွင်လည်း ယောဂီကြီးသည် အလွန်တရာ ထောက်ထား ငဲ့ညှာသော စိတ်ထားရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညနေချမ်းအချိန်များ၌ ကျွန်ုပ်တို့သည် ယမုံနာမြစ်ကမ်းပါးသို့ ကိုယ်လက် သန့်စင်ရန် သွားလေ့ရှိကြသည်။ တစ်ခုသော ညနေချမ်းအချိန်၌ ကျွန်ုပ်က ယောဂီကြီးအား “လောကီလူ့ဘောင်ကို စွန့်ခွာခြင်းသည် လူ့လောကထဲတွင် နေခြင်းထက် သာလွန်သလား၊ မည်သည့်အရာက မှန်ကန်သောလမ်းစဉ် ဖြစ်ပါသလဲ” ဟု မေးကြည့် သည်။ ထိုအချိန်အတောအတွင်း ကျွန်ုပ်သည် ကမ္မနှင့်ပတ်သက်သော ဒဿနသဘော တရားကို လေ့လာနေသည်။ ကမ္မဟူသည်မှာ အကြောင်းနှင့် အကျိုးတရား ဖြစ်သည် ဟူ၍ ကျွန်ုပ်သိထားသည်။ ကမ္မ၏ ယင်းအမြွှာနိယာမတရားမှ လွတ်မြောက်ဖို့ရန် ခက်ခဲသည်ဟူ၍လည်း သဘောပေါက်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယောဂီကြီးက ကျွန်ုပ်ကို ပြောပြသည်။ “လူတိုင်း လူတိုင်း လောကီ လူ့ ဘောင်က ထွက်ခွာသွားဖို့ မလိုပါဘူး။ လောကီလူ့ဘောင်က ထွက်ခွာသွားတဲ့ လမ်းစဉ် ကို လိုက်ဖို့ဆိုတာ အလွန်တရာ ခက်ခဲတယ်၊ အမှန်က လောကီလူ့ဘောင်မှာရှိနေတဲ့ အရာဝတ္ထုတွေကို စွန့်လွှတ်ဖို့မလိုပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုရင် လူသားတစ်ယောက် အနေနှင့် ဘယ်လို ပစ္စည်းဝတ္တုမျိုးကိုမှ အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်တယ်ဆိုတာ မရှိတဲ့ အတွက် ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် အရာဝတ္တုတစ်ခုခုကို စွန့်လွှတ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုဆိုတဲ့ အစွဲကိုတော့ စွန့်လွှတ်ရလိမ့်မယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လောကီလူ့ဘောင်ထဲမှာ နေနေ၊ လောကီလူ့ဘောင်အပြင်ဘက်မှာနေနေ ဒါလောက် ထူးခြားမှုရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ ကမ္ဘာလောကရှိ အရာဝတ္ထုများကို တပ်မက် ခြင်းဟာ ဒုက္ခ၏အကြောင်းဖြစ်တယ်။ ဘယ်အရာဝတ္ထုကိုမဆို တွယ်တာ တပ်မက် ခြင်း ကင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ကမ္မ၏အနှောင်အဖွဲ့ မှ လွတ်မြောက်မှုရရှိတယ်။ လုပ်ငန်းဆောင်တာ ပြုလုပ်မှုလမ်းပေါ် လျှောက်သွားတဲ့လူဟာ မိမိတာဝန်ဝတ္တရားများကို စွန့် ပယ်ခြင်းမပြုလုပ်ဘဲ ကိုယ်ကျိုးကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ပြုလုပ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆောင်ရွက်ဖို့လိုတယ်။ လောကီလူ့ဘောင်က ထွက်ခွာသွားတဲ့လူဟာ လောကီအရာ ဝတ္ထုများကို စွန့်ပယ်ပြီး လောကီအရာဝတ္ထုများနှင့် ဝေးရတန့် ထွက်ခွာသွားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ မဆောင်ရွက်လျှင် မဖြစ်တဲ့ သူ၏တာဝန်ဝတ္တရားများကိုလည်း ပြုလုပ်ဆောင်ရွက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လောကီလူ့ဘောင်ထဲမှာ အိမ်ထောင်ရှင်များအနေနှင့် နေထိုင်ကြတဲ့ လူတွေ ကလည်း မလုပ်လျှင်မဖြစ်တဲ့ မိမိတို့၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက် ကြတယ်။ မိမိတို့လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်ချက်များ၏ အသီးအပွင့်များကိုရယူပြီး သုံးစွဲကြတဲ့ အဲဒီလူတွေဟာ တစ်ကိုယ်ကျိုးကြည့်သမားများဖြစ်လာကြပြီး မိမိတို့အတွက် အကျပ် အတည်းပေါင်းများစွာကို ပြုလုပ်ဖန်တီးကြတယ်။ အဲဒီလူများဟာ မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးတဲ့အနှောင်အဖွဲ့ မှ လွတ်မြောက်မှုရရှိရန်အတွက် အခက်အခဲရှိလာကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကယ်၍ သံယောဇဉ်တွယ်တာမှု မှန်သမျှနှင့် အိုးအိမ်ပိုင်ဆိုင်မှုအစွဲကို မစွန့်လွှတ်ကြ လျှင် လောကီလူဘောင်စွန့်ခွာသွားတဲ့ လမ်းစဉ်လည်း ဒုက္ခနှင့် ကြုံလာရလိမ့်မယ်၊ အကယ်၍ အိမ်ထောင်ရှင်များအနေနှင့် ပစ္စည်းဝတ္ထုများကို တွယ်တာပြီး ကိုယ်ကျိုး ကြည့်မှုနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုကို အားကောင်းလာအောင် ပြုလုပ်မယ်ဆိုလျှင်လည်း အဲဒီလို ပြုလုပ်တာဟာ မိမိတို့အတွက် ဒုက္ခကို ဖန်တီးခြင်းပင်ဖြစ်ပေလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘဝ၏ ရည်မှန်းချက်အောင်မြင်ထမြောက်ရန်အတွက် လောကီလူ့ဘောင် ထဲမှာနေနေ၊ လောကီလူ့ဘောင်အပြင်ဘက်မှာနေနေ မိမိတာဝန်ဝတ္တရားများကို လိုက်နာဆောင်ရွက်ဖို့လိုတယ်။ လောကီလူ့ဘောင်က ထွက်ခွာသွားတဲ့ လမ်းစဉ်နှင့် လောကီ လူ့ဘောင်ထဲမှာ လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်တဲ့ လမ်းစဉ်ဟာ နှစ်မျိုးနှစ်စား ကွဲပြားခြားနားနေပေမယ့် နှစ်မျိုးလုံး မိမိ၏လွတ်မြောက်မှုရရှိရန်အတွက် ညီတူညီမျှပင် အကျိုးပြုတယ်။ လမ်းစဉ်တစ်ခုက စွန့်လွှတ်မှုလမ်းစဉ်ဖြစ်ပြီး အခြားလမ်း စဉ်တစ်ခုက အနိုင်ရရှိမှု လမ်းစဉ်ဖြစ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယောဂီကြီးက တစ်ဖန် ပြောပြန်သည် ကမ္မနိယာမဟာ အားလုံးအတွက် ညီတူညီမျှ အသုံးချလို့ရတဲ့ လမ်းစဉ်ဖြစ်တယ်။ ကျွန်ုပ်တို့၏အတိတ်က သင်္ခါရများ ဟာ မသိစိတ်မှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အမြစ်တွယ်နေကြတယ်။ အဲဒီအတွင်း ငုပ်နေတဲ့ သင်္ခါရများဟာ သို့မဟုတ် အမှတ်သညာများဟာ အမျိုးမျိုးအပြားပြားသော အတွေး အကြံ ရေမြှုပ်များကို ဖန်တီးပြီး မိမိတို့၏စကားနှင့် အလုပ်များမှတစ်ဆင့် သူ့အလိုကို ပေါ်လာကြတယ်။ ယောဂီတစ်ဦးဦးအနေနှင့် အဲဒီသင်္ခါရများမှ လွတ်မြောက်မှုရရှိနိုင် တယ်။ အဲဒီအမှတ်သညာများဟာ မိမိတို့သင်္ခါရများ၏အိပ်ရာမှာ အခိုင်အမာရှိနေကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသံယောဇဉ်ကင်းပြတ်မှု သို့မဟုတ် ကိုယ်ကျိုးမကြည့်မှု မီးထဲမှာ အဲဒီ သင်္ခါရ များကို လောင်ကျွမ်းသွားအောင် ပြုနိုင်တဲ့လူများဟာ မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးပြုလုပ် ထားတဲ့ အနှောင်အဖွဲ့ က လွတ်မြောက်သွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်ကြတယ်။ မီးလောင် ထားတဲ့ကြိုးဟာ ချည်နှောင်လို့ရတဲ့ စွမ်းအားမရှိတော့ပြီဖြစ်သော်လည်း ကြိုးအဖြစ် နှင့်တော့ တွေ့မြင်နေရသလိုဖြစ်တယ်။ အတွင်းငုပ်နေတဲ့ အမှတ်သညာများ သို့မဟုတ် သင်္ခါရများဟာ မသိစိတ်မှာရှိနေကြပေမယ့် ပညာမီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းသွားပြီဖြစ်တဲ့ အတွက် အညွန့်အညှောက်ပေါက်လာနိုင်တဲ့ စွမ်းအားကုန်ခန်းသွားပြီဖြစ်၍ မည်သည့် အခါမျှ ကြီးထွားလာတော့မှာ မဟုတ်ပေ။ မီးလောင်ကျွမ်းထားတဲ့ အမှတ်သညာများ သို့မဟုတ် သင်္ခါရများဟာ မီးအုံးထားတဲ့ ကော်ဖီစေ့လို ဖြစ်သွားတယ်။ မီးအုံးထားတဲ့ ကော်ဖီစေ့ကို ကော်ဖီဖျော်ဖို့အတွက် အသုံးပြုနိုင်ပေမယ့် အဲဒီကော်ဖီစေ့များဟာ ကော်ဖီပင် အညွန့်အညှောက် ပေါက်လာနိုင်တဲ့အစွမ်းမရှိတော့ဘူး။ သင်္ခါရအမျိုးအစား နှစ်ခု ရှိတယ်။ သင်္ခါရ အမျိုးအစား တစ်ခုက ဘာဝနာလမ်းစဉ်မှာ အကူအညီအထောက်အပံ့ ဖြစ်ပြီး အခြားသင်္ခါရအမျိုးအစားတစ်ခုက ဘာဝနာလမ်းစဉ်မှာ အနှောင့်အယှက် အဟန့်အတားဖြစ်စေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သံယောဇဉ်တွယ်တာမှု ကင်းပြတ်ခြင်းဟာ အတိတ်က သင်္ခါရများ၏ ချည် နှောင်တတ်တဲ့ စွမ်းအားကို လောင်ကျွမ်းစေတဲ့ မီးနှင့်ပမာတူတယ်။ လောကီလူ့ဘောင် ကို စွန့်ခွာခြင်းအားဖြင့် ရရှိတဲ့အကျိုးထူးတရားကို အိမ်ထောင်ရှင်များအနေနှင့်လည်း ပစ္စည်းဝတ္ထုများအပေါ် သံယောဇဉ်တွယ်တာမှုကင်းခြင်း အလေ့အကျင့် ပြုလုပ်ခြင်း အားဖြင့် ရရှိနိုင်တယ်။ လောကီလူ့ဘောင်က ထွက်ခွာသွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ လောကီ လူ့ဘောင်၏ အပြင်ဘက်မှာ ဉာဏ်အလင်းကို ရရှိပြီး အိမ်ထောင်ရှင်က လောကီလူ့ ဘောင်ထဲမှာ ဉာဏ်အလင်းကို ရရှိနိုင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အရာဝတ္ထုများအပေါ်မှာ သံယောဇဉ်တွယ်တာမှုကင်းပြတ်ခြင်းဟာ လျစ် လျူရှုခြင်း သို့မဟုတ် ချစ်ခင်ကြင်နာမှုကင်းခြင်းဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မျိုးမဟုတ်ဘူး။ သံယောဇဉ်တွယ်တာမှုကင်းကင်းနှင့် ချစ်ခင်ခြင်းဟာ တစ်မျိုးတစ်စားတည်း ဖြစ်တယ်။ သံယောဇဉ်တွယ်တာမှုကင်းခြင်းက လွတ်မြောက်မှုကိုပေးပြီး သံယောဇဉ်ကပ်ညှိ တွယ်တာခြင်းက အနှောင်အဖွဲ့ ကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်။ သံယောဇဉ်တွယ်တာမှုကင်းခြင်း အားဖြင့် အိမ်ထောင်ရှင်ဟာ မိမိဘဝ၏ ရည်မှန်းချက်ကိုသိရှိပြီး မိမိ၏တာဝန်ဝတ္တရား ကို ကိုယ်ကျိုးမဖက်ဘဲ လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်နိုင်တယ်။ အိမ်ထောင်ရှင်၏လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်ချက်များသည် အိမ်ထောင်ရှင်အတွက် အကျိုးရှိရာရှိကြောင်း နည်းလမ်းများ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လောကီလူ့ဘောင်က စွန့်ခွာထွက်သွားတဲ့ တရားရှင်ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ မိမိဘဝ ၏ရည်မှန်းချက်ကို အမြဲတစေ သိရှိနားလည်နေလျှင် ဉာဏ်အလင်း ရရှိလာနိုင်တယ်။ သံယောဇဉ်ကင်းပြတ်ပြီး လောကီလူ့ဘောင်က စွန့်ခွာထွက်သွားခြင်းဟာ အသိစိတ်ကို ဖြန့်ကြက်ထားတယ်။ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးတစ်ယောက်ဟာ မိမိအသိစိတ်ဓာတ်ကို ဖြန့်ကြက် တဲ့ နည်းလမ်းတတ်မြောက်ထားလျှင် သို့မဟုတ် အားလုံး၏အသိစိတ်နှင့် ပေါင်းစည်း ထားလျှင် မိမိ၏ကမ္မအနှောင်အဖွဲ့ ထဲမှာ မနေရတော့ဘူး။ ကမ္မ၏အနှောင်အဖွဲ့ ထဲက အပြည့်အဝလွတ်လပ်မှုရရှိသွားလိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်ထူးများဟာ သူတစ်ပါးတို့ကိုလည်း လွတ်မြောက်မှုလမ်း ကြောင်းပြနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိသူများဖြစ်ကြတယ်။ အဲဒီ ပုဂ္ဂိုလ်ထူးများဟာ လောကီ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566386241685,"sku":"","price":9000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4fbdb0b0-7756-4dfd-96f4-52d64c8bc54d.jpg?v=1730209103"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဟိတောပဒေသ","title":"ဟိတောပဒေသ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eစကားချီး \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းပါး၌ ပါဋလိပုတ်(ယခုပတ္တနား) အမည်ရှိသော မြို့တစ်မြို့ ရှိလေ ၏။ ထိုမြို့၌ မင်းဂုဏ် မင်းအင်္ဂါနှင့် ညီညွတ်ပြည့်ဝသော သုဒဿနအမည်ရှိ ဘုရင်တစ်ပါး စိုးမိုးအုပ်ချုပ်နေလေသည်။ အခါတစ်ပါးဝယ် ထိုဘုရင်သည် တစ်စုံတစ်ဦးထံမှ သြဝါဒစကားနှစ်ရပ်ကို ဤသို့ ကြားသိရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယုံမှားသံသယအားလုံးကို ပယ်ဖျောက်ရှင်းလင်းနိုင်သော၊ မျက်ကွယ် အကျိုးကို ပြတတ်သော ကျမ်းဂန်စာပေသည်သာလျှင် လူအားလုံး၏ မျက်စိ ဖြစ်၏။ ကျမ်းဂန်စာပေမျက်စိမရှိသူသည် သူကန်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသက်အရွယ် ပျိုမျစ်ခြင်း၊ ဥစ္စာဓနကြွယ်ဝခြင်း၊ အစိုးရခြင်း၊ အသိပညာ မဲ့ခြင်း၊ ယင်းလေးမျိုးအနက် တစ်မျိုးမျိုးသည်ပင် အကျိုးမဲ့ပြုတတ်၏ ။ လေးမျိုး စလုံးရှိသူအတွက်မူ အဘယ်ဆိုဖွယ်ရာရှိအံ့နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ကျမ်းဂန်စာပေမသင်ကြားဘဲ လမ်းလွဲလိုက်နေကြသည့် သားတော် များအတွက် စိတ်လက်မသက်မသာဖြစ်ပြီးလျှင် ဤသို့ အကြံဖြစ်ပေါ်မိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပညာမရှိ တရားမသိသော သားမျိုးကို မွေးဖွားရသဖြင့် အကျိုးကျေးဇူး မရှိပေ။ ကန်းနေသော မျက်စိသည် ဘာမျှအသုံးမဝင်။ နာကျင်ကျိန်းစပ်ရုံအတွက် သက်သက်သာလျှင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမမွေးရသေးသောသား၊ သေဆုံးသွားသောသား၊ မိုက်သောသား၊ ယင်းသား သုံးမျိုးအနက် ပထမနှင့် ဒုတိယသား နှစ်မျိုးသည် တစ်ကြိမ်သာလျှင် ဒုက္ခပေး တတ်၏။ တတိယသားမျိုးကား အစဉ်တစိုက် ဒုက္ခပေးတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ်ဝန်ပျက်ခြင်းသည်လည်းကောင်း၊ မယားနှင့် အတူမနေခြင်းသည် လည်းကောင်း၊ သားမွေးပြီး သေဆုံးသွားခြင်းသည်လည်းကောင်း၊ သမီးဖွားလာခြင်းသည်လည်းကောင်း၊ မြုံနေခြင်းသည်လည်းကောင်း၊ ဝမ်းတိုက်ထဲ၌ပင် ပဋိသန္ဓေတည်နေခြင်းသည်လည်းကောင်း မြင့်မြတ်သေး၏။ သို့ရာတွင် ရုပ်ဆင်း လှပပြီး အဆင်တန်ဆာ ဆင်ယင်ထားသည့်သား ဖြစ်စေကာမူ ပညာမဲ့က မမြင့် မြတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိမိအမျိုးအနွယ် ဂုဏ်တက်စေသည့် သားမျိုးဖြစ်မူ မွေးဖွားရကျိုးနပ်၏။ တပြောင်းပြန်ပြန် လည်၍နေသည့် ဤသံသရာ၌ မသေသူဘယ်သူရှိသနည်း။ မမွေးသူ ဘယ်သူရှိသနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂုဏ်ရှိသူတို့၏စာရင်း၌ အစပိုင်းက မှား၍ပင် မပါဝင်နိုင်သော သားမျိုးကို မွေးဖွားရပါမူကား မိန်းမမြုံနှင့် အဘယ်မှာ ထူးခြားချက်ရှိဦးမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလှူဒါန၌လည်းကောင်၊ အကျင့်သီလ၌လည်းကောင်း၊ သူရသတ္တိ၌လည်း ကောင်း၊ အတတ်ပညာ၌လည်းကောင်း၊ ဥစ္စာဓနှ၌လည်းကောင်း စိတ်မဝင်စား သော သားမျိုးသည် အမိ၏ အညစ်အကြေးအစုမျှသာလျှင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသားဖျင်းသားမိုက် တစ်ရာထက် အရည်အချင်းနှင့်ပြည့်စုံသော သား တစ် ယောက်က မြတ်၏။ တစ်စင်းတည်းသောလသည် အမိုက်မှောင်ကို ပယ်ဖျောက် နိုင်စွမ်းသော်လည်း ကြယ်တာရာပေါင်းများစွာသည် အမိုက်မှောင်ကို ပယ်ဖျောက် ခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကြင်သူသည် ကောင်းမှုပြုရာအရပ်၌ ပြုနိုင်ခဲသော အကျင့်တရားကို ကျင့်ကြံပြုလုပ်၏။ ထိုသူ၏သားသည် မိဘစကားကို နားထောင်တတ်၏။ဥစ္စာ ပစ္စည်း ကြွယ်ဝပေါများတတ်၏။ တရားစောင့်သိတတ်၏။ ပညာရှိ ဖြစ်တတ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစီးပွားဥစ္စာရခြင်း၊ အနာရောဂါကင်းခြင်း၊ ချစ်သူ၊ ချစ်ဖွယ်စကားပြော ကြားတတ်သည့် မယား၊ စကားနားထောင်တတ်သည့်သား၊ အကျိုးစီးပွားကို ပြုတတ်သည့် အတတ်ပညာ၊ ယင်း ခြောက်ပါးသည် လောက၏ ချမ်းသာသုခ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြွေးတင်အောင်လုပ်သော အဖသည် ရန်သူ ဖြစ်၏။ လင်ငယ်နေသော အမိသည် ရန်သူ ဖြစ်၏။ အဆင်းလှသောမယားသည် ရန်သူ ဖြစ်၏။ ပညာမဲ့ သော သားသည် ရန်သူ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလေ့အကျင့်မလုပ်လျှင် အတတ်ပညာသည် အဆိပ် ဖြစ်၏။မကြေညက် လျှင် အစာသည် အဆိပ် ဖြစ်၏။ ပညာမဲ့သူအတွက် ပွဲလယ်သဘင်သည် အဆိပ်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူအိုအတွက် မိန်းမပျိုသည် အဆိပ် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသာမန်အမျိုးအနွယ်၌ မွေးဖွားစေကာမူ အရည်အချင်းရှိလျှင် လေးစားထိုက် ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝါးကောင်းဖြင့်ပြုလုပ်သော လေးသည် ညို့မရှိမူ အဘယ်မှာလျှင် အသုံးဝင် တော့မည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနာရီ နေ့ ရက် ကုန်ဆုံးကျော်လွန်သွားသော်လည်း ပညာမသင်ကြားသော သားသည် ရွှံ့ညွှန်ပျောင်း၌ မြုပ်နစ်သော နွားကဲ့သို့ ပညာရှိတို့၏ အလယ်၌ မြုပ်နှစ်ရလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငါသည် ယခုအခါတွင် သားတော်များကို ဘယ်နည်းဘယ်ပုံပညာ အရည် အချင်းနှင့် ပြည့်စုံအောင် ပြုလုပ်ရမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအစာစားခြင်း၊ အိပ်ခြင်း၊ ကြောက်လန့်ခြင်း၊ မေထုန်မှီဝဲခြင်း ဤလေးမျိုး သည် လူနှင့် တိရစ္ဆာန်၌ တူညီ၏။ လူ၌ တရားဓမ္မသာလျှင် ပိုလွန်၏။ တရား ဓမ္မ မရှိသောသူသည် တိရစ္ဆာန်နှင့်မထူးပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ်ကျင့်တရား၊ စီးပွားဥစ္စာ၊ ကာမဂုဏ်၊ လွတ်ငြိမ်းမှု ဤလေးမျိုးအနက် တစ်မျိုးမျိုးမရှိသူ၏ လူဖြစ်လာရခြင်းသည် ဆိတ်မ၏ လည်ပင်းနား၌ရှိသော နို့တိုင်ကဲ့သို့ အချည်းနှီးသာလျှင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဖြစ်မည့်အရာမဟုတ်လျှင် ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လိမ့်မည်မဟုတ်၊ ဖြစ်မည့် အရာဟုတ်လျှင် မုချဖြစ်လိမ့်မည်သာတည်း” တောင်တောင်အီအီ ကြံစည်တွေးတောခြင်းတည်း ဟူသော ယင်းအဆိပ်ကို ပျောက်ကင်းစေတတ်သည့် ဆေးမျိုး ကို ဘာကြောင့် မသောက်သနည်း။ ယင်းစကားသည် အလုပ်ကိစ္စကို ဆောင် ရွက်နိုင်စွမ်းမရှိသော လူပျင်း၏စကားဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူသည် ကံကို ယိုးမယ်ဖွဲ့ ပြီးလျှင် လုံ့လဝီရိယမလျှော့သင့်ပေ။ အကြောင်း မူကား လုံ့လမပါဘဲ နှမ်းထဲကဆီကို ထုတ်မယူနိုင်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝီရိယရှိသော ယောက်ျား အာဇာနည်၏ထံသို့ ဥစ္စာနတ်ရောက်လာတတ် သည်။ လုံ့လမရှိသူတို့ကမူ “ကံပေးလျှင် ရလိမ့်မပေါ့”ဟု ပြောကြသည်။ သို့ ဖြစ်၍ ကံကို ဘေးဖယ်ထားပြီးလျှင် အစွမ်းရှိသမျှ ကြိုးစားအားထုတ်သင့်ပေ သည်။ အားထုတ်ပါလျက် အောင်မြင်မှု မရရှိပါမူကား ဘာမှ အပြစ်တင်စရာ မရှိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယာဉ်ရထားသည် ဘီးတစ်ဘီးတည်းဖြင့် မသွားနိုင်သကဲ့သို့ ထိုနည်းတူလုံ့လနှင့်ကင်း၍ ကံသည် အကျိုးမပေးနိုင်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှေးဘဝက ပြုလုပ်ခဲ့သည့် လုံ့လပြုချက်ကိုသာလျှင် ကံဟုခေါ်ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် လူသည် လုံ့လဥဿာဟဖြင့် မပျင်းမရိ ကြိုးစားအားထုတ်သင့်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိုးထိန်းသည်သည် မြေစိုင်ခဲမှ အိုးခွက် စသည်ကို အလိုရှိသလို ပြုလုပ် ယူသကဲ့သို့ လူသည်လည်း အလုပ်ကိစ္စကို အားထုတ်ပြုလုပ်၍ အကျိုးစီးပွားကို အလိုရှိသလို ရယူသင့်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ထန်းသီးကြွေခိုက် ကျီးနင်းကြိုက်”ပမာ မျက်မှောက်၌ ရောက်ရှိလာသော ရွှေအိုးကို မြင်ရသော်လည်း ကံသည် သူ့အလိုလို မယူတတ်ပေ။ လုံ့လဝီရိယကို စောင့်၍နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလုံ့လဖြင့်သာလျှင် အလုပ်ကိစ္စသည် ပြီးစီးအောင်မြင်၏။ စိတ်အလိုဆန္ဒ ဖြင့် မပြီးစီး မအောင်မြင်နိုင်။ အိပ်နေသောခြင်္သေ့၏ ခံတွင်းထဲသို့ သားသမင်သည် အလိုအလျောက် ဝင်ရောက်မလာနိုင်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကလေးသူငယ်ကို အတတ်ပညာ သင်ကြားမပေးသော မိနှင့်ဘသည် ကလေးသူငယ်၏ရန်သူ မည်၏။ အတတ်ပညာ မသင်ကြားရသော ကလေး သူငယ်သည် ဟင်္သာအလယ်ရှိ ဗျိုင်းကဲ့သို့ ပရိသတ်အလယ်တွင် မတင့်တယ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရွယ်အဆင်းနှင့်ပြည့်စုံ၍ အမျိုးမြတ်သူပင် ဖြစ်လင့်ကစား အတတ် ပညာကင်းမဲ့မူ ရနံ့ကင်းသော ပေါက်ပွင့်ကဲ့သို့ မတင့်တယ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာ့ထံပါး၌ အတတ်ပညာ မသင်ယူသောသူသည် လင်ငယ်နှင့်ရသော သားကဲ့သို့ ပရိသတ်အလယ်တွင် မတင့်တယ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့ စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးလျှင် သုဒဿနဘုရင်သည် ပညာရှိ ညီလာခံ သဘင်ကို ဆင်ယင်ကျင်းပစေလေ၏။ထိုပညာရှိညီလာခံသဘင်၌ ဘုရင်သုဒဿန က ဤသို့ မိန့်ကြားလေ၏။ နုပညာရှင်အပေါင်းတို့၊ ကျွန်ုပ်၏စကားကို နာကြားကြကုန်လော့၊ ကျမ်းဂန်ပေစာ မသင်ကြားဘဲ လမ်းလွဲလိုက်နေကြသည့် ကျွန်ုပ်၏ သားတော်တို့အား နီတိကျမ်းဂန်ကို သင်ကြားပြသပြီးလျှင် လူသစ် ပုဂ္ဂိုလ်သစ်များ ဖြစ်လာအောင် အဘယ်ပညာရှင် ပြုလုပ်စွမ်းဆောင်နိုင်ပါမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အကြောင်းမူကား ရွှေနှင့် ပေါင်းဖက်မိခြင်းကြောင့် ဖန်သည် မြအရောင်ထွက်သကဲ့သို့ ပညာရှိနှင့် ပေါင်းဖက်မိလျှင် လူမိုက်သည် လူလိမ္မာ ဖြစ်လာနိုင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ယုတ်ညံ့သူနှင့် ပေါင်းသင်းလျှင် မိမိပညာသည် ဆုတ်ယုတ်သွားမည် သာဖြစ်၏။ တန်းတူသူနှင့် ပေါင်းသင်းလျှင် မိမိပညာသည် တန်းတူ အလယ် အလတ် ဖြစ်နေမည်။ တိုးတက်ကြီးပွားခြင်းမရှိပေ။ ပညာအရာသာသူနှင့် ပေါင်း သင်းလျှင်မူ မိမိပညာသည် ကြီးပွားတိုးတက်လာမည် ဖြစ်၏။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ပညာရှိပရိသတ်အတွင်းရှိ နီတိကျမ်းတတ်ပညာရှိကြီးတစ်ဦး ဖြစ် သော ဝိဏှသမ္မဆရာကြီးက ဤသို့လျှောက်တင်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အရှင်မင်းမြတ်၊ အရှင်မင်းမြတ်၏ သားတော်တို့သည် မဟာသွေးမဟာ နွယ်များ ဖြစ်ကြ၍ အကျွန်ုပ်သည် အရှင့်သားတော်များအား နီတိကျမ်းကို သင် ကြားပေးခြင်းငှာ စွမ်းနိုင်ပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အကြောင်းမူကား အကျိုးဖြစ်ထွန်းမည်မဟုတ်သည့် အရာအဝတ္ထုအတွက် - ပြုလုပ်သော ကြိုးပမ်းမှုသည် အချည်းနှီးသာလျှင် ဖြစ်သည်။ ဗျိုင်းကို ဘယ်လို ပင်လုပ်လုပ် ကြက်တူရွေးကဲ့သို့ စကားတတ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ ဤမင်းမျိုး မင်းနွယ်၌ အရည်အချင်းမရှိသည့် သားသမီးမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ပတ္တမြားစိန်ကျောက်ထွက်သော ရတနာတွင်း၌ ပယင်းဖန်ကျောက်တို့ ပေါ်ပေါက် ရန်မှာ အလွန်ခဲယဉ်းလှ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သို့ဖြစ်၍ အကျွန်ုပ်သည် ခြောက်လအတောအတွင်း၌ အရှင့်သားတော် တို့အား နီတိပညာ လိမ္မာကျွမ်းကျင်သည့် သားကောင်းများ ဖြစ်လာအောင် သင်ကြားပြသပေးပါမည်” - ထိုအခါ သုဒဿနမင်းကြီးက ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ဤသို့ မိန့်ကြား၏။ ' \u003cspan\u003e“\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပိုးကောင်သည် ပန်းပွင့်နှင့်အတူနေခြင်းကြောင့် လူကြီးလူကောင်းတို့၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ ရောက်ရလေ၏။ ကျောက်တုံးကျောက်ခဲသည် လူကြီးလူ ကောင်းတို့ တည်ထားကိုးကွယ်ခြင်းကြောင့် နတ်အဖြစ်သို့ ရောက်ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အရှေ့ နေထွက်ရာ ဥဒည်တောင်၏ အထည်ကိုယ်ဒြပ်သည် နေရောင်ဟပ် သဖြင့် တောက်ပနေ၏။ ထို့အတူပင် အမျိုးညံ့သူပင် ဖြစ်လင့်ကစား သူတော် သူမြတ်တို့နှင့် ပေါင်းဖက်ရလျှင် ထင်ရှားကျော်စောနိုင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဂုဏ်သည် ဂုဏ်ကို သိတတ်သူတို့အတွက် ဂုဏ်ဖြစ်သော်လည်း ဂုဏ်မဲ့သူ လူမိုက်တို့အတွက်မူ အပြစ်ဖြစ်ကုန်၏။ မြစ်ရေချို သည်သမုဒ္ဒရာသို့ စီးဝင်သွားသောအခါ အရသာပျက်သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ သားတော်တို့ကို နီတိပညာ သင်ကြားပြသပေးရန် သင်သုခမိန်အား လွှဲအပ်ပါ၏”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့ မိန့်ကြားပြီးလျှင် ဘုရင် သုဒဿနသည် ဝိဏှုသမ္မဆရာကြီးအား ချီးမြှောက်ပူဇော်လျက် သူ၏ သားတော်တို့ကို အပ်နှင်းလိုက်လေသတည်း။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566387912853,"sku":"","price":11800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_add1297f-f10f-4261-b5e5-65ce9feae621.jpg?v=1730209147"},{"product_id":"ပါရဂူ-သိဒ္ဓတ္ထ","title":"သိဒ္ဓတ္ထ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e“\u003c\/strong\u003e \u003cstrong\u003eသိဒ္ဓတ္ထ \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e\" \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eအကြောင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           \" သိဒ္ဓတ္ထ ” ကိုရေးသော ဟာမန်ဟက်၏ ဘဝကို လေ့လာကြည့်သည့် အခါ ပထမကမ္ဘာစစ်နောက်ပိုင်းကျမှ သိသိသာသာ တိုးတက်ပြောင်းလဲ လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဟက်ကိုယ်တိုင်က သူ၏ မှန်းဆရေးသော အတ္ထုပ္ပတ္တိ၌ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်သည် သူ့ကို ဒုတိယအကြိမ် အပြောင်းအလဲ ဖြစ်စေခဲ့သည်ဟု ရေးသားထားသည်။ (အသက်ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ်၌ စာရေးဆရာ လုပ်မည်ဟု ပထအကြိမ် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်။) ကမ္ဘာစစ် ဖြစ်လာသောအခါ ဟက်သည်ယခင်က သူနှင့်လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်လာ ခဲ့သည့် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အတိုက်အခံ ဖြစ်လာသည်။ ၁၉၁၄ ခုနှစ်အထိ မည်မည်ရရ မဟုတ်သေးပေ။ ‘မာ့ဇ်” စာစောင်၏ အယ်ဒီတာအဖြစ်နှင့် ဝေဖန်ရေးကိုမူ စတင်ရေးသားနေလေပြီ။ သို့ရာတွင် ထိုအချိန်က သူ၏ ဝေဖန်ရေးသည် အစိုးရဝါဒကို ဦးတည်ချက်ထားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးလောက်ကိုသာ အာရုံထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒုတိယကမ္ဘာစစ်သည် ယင်းအခြေအနေကို တစ်မျိုးတစ်ဖုံပြောင်းလဲ စေခဲ့သည်။ ဟက်သည် ၁၉၁၂ ခုနှစ်ကစပြီး ဆွစ်ဇာလန်၌ နေထိုင်ခဲ့သော် လည်း သူ့ကိုယ်ကိုသူ ဂျာမန်တစ်ယောက်ဟုသာ သဘောထားသည်။ (အမှန်မှာ ၁၉၂၃ ခုနှစ်ကျမှ ဆွစ်ဇာလန် နိုင်ငံသားအဖြစ် ခံယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။) ဟက်သည် မဆွက ဂျာမန်နိုင်ငံသားဖြစ်သော်လည်း ၁၉၂၃ ခုနှစ်တွင် ဆွစ်ဇာလန်နိုင်ငံသားအဖြစ် ခံယူသည်။ (ကျွန်တော်၏ သိဒ္ဓတ္ထ ဝတ္ထု မြန်မာပြန် ထွက်လာသောအခါ ဗန်ကောက်ရှိ ဆွစ်ဇ်သံရုံးက ဟက်သည် သူတို့နိုင်ငံသားဖြစ်၍ ဟက်၏ သိဒ္ဓတ္ထ မြန်မာပြန်ကို ဆွစ်ဇ် အမျိုးသားပြတိုက်တွင် ထားလိုသောကြောင့် တစ်အုပ်တင်ပို့ပေးရန် မေတ္တာ ရပ်ခံခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သူနှင့် သူ့ဂျာမန် စာဖတ်ပရိသတ်၏ အကြား တွင် နားလည်မှုရှိသည်၊ စည်းလုံးညီညွတ်မှုရှိသည်ဟုပင် အထင်ရှိခဲ့ သည်။ သို့ရာတွင် ၁၉၁၄ နှင့် ၁၉၁၅ ခုနှစ်တွင်ရေးသားသော သူ၏ ငြိမ်းချမ်းရေးဆောင်းပါးများကို သူ့ဂျာမန်စာဖတ်ပရိသတ်က ပြင်းပြင်း ထန်ထန် ဆန့်ကျင်သည်ကို တွေ့ရသောအခါ သူ့အယူအဆ တက်တက်စင် လွဲနေကြောင်း သိရှိရလေ၏။ သူ့မဂ္ဂဇင်းကို လပေး နှစ်ပေး နှင့် ကြည့်သူ များသည် ရပ်ပစ်လိုက်ကြသည်။ စာအုပ်ထုတ်ဝေသူများကလည်း သူ့ စာအုပ်များကို မထုတ်ဝေကြတော့ပေ။ ဂျာမန်သတင်းစာများက သူ့ကို သစ္စာဖောက်ဟု သမုတ်ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂျာမန်အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်း ပုဂ္ဂိုလ်များက သူ့ကိုလျစ်လျူရှု ထားကြ သော်လည်း ဟက်သည် မိမိ၏ နိုင်ငံဟုပင် ယူဆထားသည့် ဂျာမန်နိုင်ငံ အတွက် စွမ်းနိုင်သမျှ အကျိုးပြုရန် ကြိုးစားခဲ့လေသည်။ သူ၏ ဆောင်းပါး တစ်ပုဒ်၌ “ကျွန်ုပ်သည် ဂျာမန်လူမျိုးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဂျာမန်ပြည်ကို လိုလားသည်” ဟုရေးသားခဲ့သည်။ သတင်းစာများနှင့် စာစောင်များ၌ လူအချင်းချင်း နားလည်ကြရန်၊ ကရုဏာစိတ် ရှိကြရန်ဆောင်းပါးများကို ဆက်ခါဆက်ခါ ရေးသားခဲ့သည်။ ဘာန်း၌ ရှိသော ဂျာမန်ကောင်စစ်ဝန်ရုံးတွင် ဝင်ရောက်အလုပ်လုပ်ပြီး ဆွစ်ဇာလန်နှင့် အခြား နေရာများတွင်ရှိသည့် စစ်သုံ့ပန်းများအတွက် အကျိုးဆောင်အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်သည်။ စစ်သုံ့ပန်းများအတွက် စာစောင်များ ထုတ်ဝေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ရာတွင် ၁၉၁၆ ခုနှစ်၌ သူ၏ ကိုယ်ရေးပြဿနာများ ဆက် ဆက်ခါ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပထမတွင် သူ၏ဖခင်ကွယ်လွန်သည်။ သူ့ညီ အသည်းအသန် ဖြစ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ဇနီး စိတ္တဇ ဆေးရုံတင်ရသည်။ ယင်းပြဿနာ အထွေထွေနှင့် စစ်အခြေအနေကြောင့် ဟက်သည်ပင် စိတ်ထိခိုက်ပြီး စိတ်ရောဂါ ဖြစ်လာသည်။ သူ၏ စိတ်ရောဂါ ကို ဆရာဝန်များနှင့် ကုရသည်။ ယင်းအချိန်ကာလသည် ဟက်၏ ဘဝအကွေ့ပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစိတ်ရောဂါကုသသောအခါ ဟက်သည် စိတ်နှင့်ပတ်သက်သော အသိအမြင်သစ်များ ပေါ်လာသည်။ မိမိဘဝနှင့် မိမိ၏ ယုံကြည်ချက်များ ကို ပြန်လည်ဆန်းစစ်ကြည့်လာသည်။ ဂဃနဏ ဆန်းစစ်ကြည့်သောအခါ မိမိ၏ ယခင်အယူအဆများသည် အခေါင်းချည်း၊ အကာချည်း ဖြစ်နေ သည်ကို တွေ့ရသည်။ မိမိ၏ စိတ်ကူးယဉ်ချက်နှင့် စစ်၏ တကယ် လက်တွေ အဖြစ်မှန်၏ ခြားနားချက်ကို သိရှိပြီးနောက် ကမ္ဘာအတွင်း၌သာ မက မိမိကိုယ်အတွင်း၌လည်း အခြေအနေ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကြောင်း သိရှိ နားလည်သွားသည်။ မိမိ၏ ကိုယ်အတွင်းကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အပြင် ဘက် ကမ္ဘာမှာကဲ့သို့ပင် တိုက်ပွဲများရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုအခါ သူတစ်ပါးအား အပြစ်တင်ချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။ သူတစ်ပါးအား လက်ညှိုး ထိုးလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစိတ်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်သည့် မနောဝိဘဇ္ဇ သဘောတရား” သည် ဟက်၏ ဘဝနှင့် လုပ်ရပ်များကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ ဟက်အား ယခင်ကထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နားလည်စေခဲ့သည်။ မိမိ၏ နှလုံးကို ထိုးဖောက်သိမြင်စေခဲ့ပြီး မိမိနှင့် ကမ္ဘာလောက အဆိုးတွေ ကြုံနေရခြင်း၌ မိမိ၏အပြစ်ဟု ခံယူစေခဲ့သည်။ ထိုသဘောတရားများသည် နောက်ပိုင်း သူ၏စာများ၌ ထင်ဟပ်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ သို့ရာတွင် ဟက်၏ နောက်ပိုင်းလက်ရာများသည် စိတ္တဗေဒအမြင်တစ်မျိုးတည်းဖြင့်သာ တစ် ဖက်သတ် ကြည့်မြင်သုံးသပ်ထားသည်ဟု ဆိုလျှင်ကား မှန်မည်မဟုတ်ပေ။ စိတ်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်သည့် မနောဝိဘဇ္ဇ သဘောကို စိတ်ပါဝင်စား နေသည့် အချိန်၌ပင် ဟက်သည် သံသယဝါဒ ဝင်သလောက်ဝင်နေသူ ဖြစ်သည်။ မနောဝိဘဇ္ဇ အတွေ့အကြုံကို မိမိဝတ္ထုများ၏ ဘောင်အတွင်း၌ အကျုံးဝင်ပါမူကား အသုံးချရမည်ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် သူ၏ အနုပညာ သည် စိတ္တဗေဒ၏ သိပ္ပံနည်းကျသော ရည်မှန်းချက် အပြင်ဘက်ကို ကျော်လွန်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာသူသည် ဝိဘဇ္ဇသမားအနေဖြင့် ရှေ့တိုးရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသည့် နယ်နိမိတ်အပိုင်းအခြား၌ ကဗျာဆရာက ရပ်တံ့မနေဟု ဟက်ကဆိုထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟာမန်ဟက်သည် ၁၉၁၁ ခုနှစ်တွင် အရှေ့နိုင်ငံများသို့ ခရီးထွက်ခဲ လေသည်။ သူ ၏ ပစ်ချာ ဘုတ်” (၁၉၂၆) နှင့် အောက်အော့ဖ် အင်ဒီယား (၁၉၁၃) ဂျာနယ်တို့၌ ဟက်သည် သူ၏ခရီးအတွေ့အကြုံ များကို ပြန်လည်တင်ပြထားသည်။ အိန္ဒိယသည် ဟက်၏ ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အိန္ဒိယသို့ ရောက်လိုသည့် အာသာဆန္ဒသည် ဟက်တွင် ငယ်စဉ်ကပင် ရှိလာခဲ့သည်။ သူ ရေးသားသည့် ဝတ္ထုတိုများနှင့် ဆောင်းပါးအချို့တွင် ဟက်သည် သူ့အဘိုးအိန္ဒိယတွင် အနှစ်သုံးဆယ် ကြာမျှ သာသနာပြုလုပ်ငန်း လုပ်ပြီးနောက် ပြန်လာသည့်အခါ သယ် ဆောင်လာသည့် ပစ္စည်းများ ဝိုင်းရံနေသော သူ၏ သူငယ်ဘဝအကြောင်း ကို ရေးသားထားသည်။ အိန္ဒိယသည် ဟက်၏ စိတ်နှလုံးတွင် ငယ်စဉ်ဘဝ ကပင် သြဇာလွှမ်းမိုးနေသည်။ “ကျွန်ုပ်သည် ငယ်စဉ်ကပင် ခရစ်ယာန် ဘာသာကဲ့သို့ပင် အိန္ဒိယ၏ နာမ်ပိုင်းဆိုင်ရာများနှင့်လည်း အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်လာခဲ့သည်” ဟု ဟက်က ဆိုထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူငယ်စဉ်က ဂျာမနီ၌ အိန္ဒိယဘာသာစကားနှင့် ပတ်သက်၍ ဆက် လက် သုတေသနလုပ်နေသော သူ့အဘိုးကသူ့ကို အားပေးအားမြှောက် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူ၏ဖခင်ကလည်း အရှေ့နိုင်ငံများ၌ နေထိုင်ခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံများကို ရေးသားထားသည့် စာအုပ်များကို ထုတ်ဝေနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟက်သည် သူ၏ “ပစ်ချာဘုတ်” စာအုပ်၌ “ကျွန်ုပ်ဘဝ၏ တစ်ဝက် မျှသော အချိန်ကာလသည် အိန္ဒိယနှင့် တရုတ်အကြောင်း လေ့လာသင် ကြားမှုနှင့်သာ ပတ်သက်နေသည်” ဟူ၍ ရေးသားထားသည်။ ဟက်ရေး သားသည့် ကမ္ဘာ့စာပေ၏ ပိဋကတ်တိုက် (၁၉၂၉) အမည်ရှိ ဆောင်းပါးကို ဖတ်ကြည့်လျှင် အရှေ့တိုင်းစာပေနှင့် အရှေ့တိုင်းဒဿနပညာကို ဟက် မည်မျှ ဖတ်ရှုလေ့လာထားသည်ဆိုသည်ကို သိရှိနိုင်သည်။ သူတမ်းတမျှော် မှန်းခဲ့သော အိန္ဒိယကို သူကိုယ်တိုင်ရောက်အောင် သွားသည်မှာ မဆန်းပေ။ အရှေ့တိုင်းခရီးမှ ပြန်လာသောအခါ အိန္ဒိယကို မြတ်နိုးသည့်စိတ် သူနှင့် အတူ ပါလာသည်။ ဟက်က ဤသို့ ရေးသားထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်နီးပါးမျှ ရှင်သန်လာခဲ့သော၊ တစ်ဆင့်ပြီးတစ် ဆင့် ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သော ကျွန်ုပ်၏ အိန္ဒိယကို စိတ်ပါဝင်စား မှုသည် တိုးတက်ကြီးထွားမှု အဆင့်အသစ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ။ ယခင်အခါက ကျွန်ုပ်၏ လေ့လာမှုသည် ဝေဒန္တဆိုင်ရာ၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဆိုင်ရာ ဒဿနပညာကဲ့သို့သော အိန္ဒိယ ဒဿနပိုင်းလောက် အထိ သာ သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ဥပနိသျဒ်၊ ဗုဒ္ဓ၏တရားဒေသနာ၊ ဘဂ ဝတ်ဂီတာတို့သည် ဤကမ္ဘာ၏ အချက်အချာ တရားဒေသနာများ ဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီကမှ ကျွန်ုပ်သည် ဗိဿနိုး၊ ဣန္ဒ၊ ဗြဟ္မ၊ ကရိရှနတို့၏ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ အိန္ဒိယသို့ ချဉ်းကပ်မိခြင်း ဖြစ် သည်။ ယခုအခါတွင်ကား ကျွန်ုပ်သည် ဗုဒ္ဓဘာသာအား အလွန့် အလွန် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတစ်ရပ်အဖြစ် ' \u003cspan\u003eထင်မြင်နေသည်။”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိန္ဒိယအကြောင်း စိတ်ဝင်စားသော ဟက်သည် အိန္ဒိယကို နောက်ခံ ထားသော ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ရေးသားရန် ဆန္ဒပေါ်လာသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။ ယင်းဆန္ဒဖြင့် သိဒ္ဓတ္ထကို ရေးသားခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ရေးသောအခါ ဟက် သည် အခက်တွေ့ဟန်တူသည်။ ဟက်သည် ဒင်မင်း”ကို လအနည်းငယ် အတွင်း၌ အပြီးရေးနိုင်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဒင်မင်း” ထက်ငယ်သော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသိဒ္ဓတ္ထ” ကို ရေးသားရာ၌မူ လေးနှစ်နီးပါးမျှ ကြာခဲ့၏။ ဟက်သည် “သိဒ္ဓတ္ထ” ကို ၁၉၁၉ ခုနှစ်တွင် စရေးသည်။ အစပိုင်းလေးပိုင်းကိုမူ ခပ် မြန်မြန်ပင် ရေးသားခဲ့သည်။ ယင်းအပိုင်းလေးပိုင်းကို တစ်ပိုင်းစီခွဲ၍ စာ .\/\/\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစောင်တစ်ခုတွင် ပုံနှိပ်လေသည်။ အပိုင်းလေးပိုင်းရေးပြီးသောအခါ ပြတ် သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၁၉-၁၉၂၀ ခုနှစ် ဆောင်းရာသီတွင် ကျန်အပိုင်းလေးပိုင်းကို ပြန်ကောက်သည်။ သို့ရာတွင် ဟက်သည် ရှေ့မတိုးနိုင် ဖြစ်နေသည်။ ဒုက္ခခံနေရသော၊ ရသေ့ရဟန်းဖြစ်သော၊ တိုက်ပွဲဝင်နေရသော “သိဒ္ဓတ္ထ” ကို သရုပ်ဖော်သောအခါ အလွယ်တကူ ပြီးမြောက်သွားကြောင်း၊ အောင် မြင်သော၊ အနိုင်ရရှိသွားသော “သိဒ္ဓတ္ထ” ကို သရုပ်ဖော်မည် ပြုသောအခါ ရှေ့မတိုးဘဲဖြစ်နေကြောင်း ဟက်ကိုယ်တိုင် ရေးသားထားသည်။ သိဒ္ဓတ္ထ ကို ဟက်က အိန္ဒိယကဗျာ” ဟု အမည်ပေးထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သိဒ္ဓတ္ထ ́ နှင့် ပတ်သက်၍ ထင်မြင်ချက်ရေးသူ ပညာရှင်တို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတူကြပေ။ သီယိုဒိုဇီယိုလ်ကော့စကီး” ဆိုသူ ဝေဖန် ရေးဆရာက “သိဒ္ဓတ္ထ” ၏ ဇာတ်လမ်းအချို့ကို ဂေါတမဗုဒ္ဓ၏ ဗုဒ္ဓဝင်မှ ယူထားသည်ဟုဆိုပြီး အောက်ပါအတိုင်း ရေးသားထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သိဒ္ဓတ္ထ” ဟူသောအမည်သည် ဂေါတမဗုဒ္ဓ ဘုရားမဖြစ်ခင်က အမည် ဖြစ်သည်။ သူငယ်သိဒ္ဓတ္ထ နှစ်ဦးစလုံးပင် အပေါင်းအသင်းများ ထဲတွင် မည်သည့်ဘက်ကပြိုင်ပြိုင် အတော်ဆုံးသူငယ်များ ဖြစ်နေသည်။ ဗုဒ္ဓသည် တရားရှာမှီးရန် ဇနီးနှင့် ဖွားသစ်စရင်သွေးကို စွန့်ခွာထွက်သွား သည်။ သိဒ္ဓတ္ထသည် အလားတူရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ချစ်မယား ကမလာနှင့် မမွေးသေးသည့် ရင်သွေးကိုစွန့်ခဲ့၏။ နှစ်ဦးစလုံးပင် ရသေ့ရဟန်းတို့၏ ထံတွင် ယောဂအကျင့်ကို သင်ကြားဆည်းပူးခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓသည် မြစ်ကမ်း ဘေး၌ တရားအကျင့် ကျင့်နေသည်မှာ ခြောက်နှစ်ကြာသည်။ သိဒ္ဓတ္ထသည် နောက်ဆုံးနှစ်များ၌ မြစ်ကမ်းဘေး၌သာနေပြီး တရားကိုသိမြင်သွားသည်။ ဗုဒ္ဓသည် ဗောဓိပင်ရင်း၌ တရားကိုသိမြင်တော်မူသည်။ သိဒ္ဓတ္ထသည် သရက်ပင်ရင်း၌ အရေးအကြီးဆုံးသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလေသည်။ ဗောဓိပင်ရင်း၌ ဗုဒ္ဓသည် ပုဗ္ဗေနိဝါသဉာဏ်၊ ဒိဗ္ဗစက္ခုဉာဏ်၊ အာသဝက္ခယ ဉာဏ်ကို ရတော်မူသည်။ သိဒ္ဓတ္ထဝတ္ထု၌ သိဒ္ဓတ္ထ၏ နောက်ဆုံးအဖြစ် မြင်သော ကမ္ဘာလောကအား ပေါင်းစည်းဆက်စပ်မှုအဖြစ် မြင်သည့် အမြင်၏ အနှစ်သာရမှာလည်း ယင်းသဘောအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ယင်း တူညီချက်ကြောင့် ဟက်သည် ဗုဒ္ဓဝင်ကို ရေးသား ထားသည်ဟူ၍ လည်းကောင်း၊ ဗုဒ္ဓအား ရူပက (နိမိတ်ပုံ) သဘော မျိုး အသုံးပြုထားသည် ဟူ၍လည်းကောင်း မယူဆသင့်ပေ။ ထိုမျှမက၊ သိဒ္ဓတ္ထဝတ္ထုအား ဗုဒ္ဓဝင်အရ လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် ဗုဒ္ဓ၏ တရားဒေသနာဖြစ်သည့် သစ္စာလေးပါးနှင့် မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးအရ လည်းကောင်း ဝေဖန်သုံးသပ်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ယင်းသို့ ဝေဖန် သုံးသပ်ခြင်းသည် ဝတ္ထု၏ သဘာဝအနေအထားကို ဖျက်ဆီး ပစ်ရာ ရောက်မည်ဖြစ်ပေသည်။ သိဒ္ဓတ္ထ၀တ္ထု၌ ဗုဒ္ဓဘာသာကို သုံးသပ်ထားမှုပါသည်။ သို့ရာတွင် ဟက်၏ ဘဝအမြင်သည် ဂေါတမဗုဒ္ဓ၏ အမြင်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ်မှာ မကြာသေးမီက လေ့လာသူများအရဆိုလျှင် သိဒ္ဓတ္ထ၏ အတွေး သည် အိန္ဒိယဒဿနဗေဒ၊ အိန္ဒိယဘာသာရေး ထုံးတမ်းထက် တရုတ်အတွေး၊ တရုတ်ဘာသာရေးနှင့် ပို၍နီးစပ်မှုရှိလေသည်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလာရွိုင်းအာရ်ရှော” အမည်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ အမြင်ကမူ တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ “သိဒ္ဓတ္ထ၀တ္ထုသည် အခန်း၁-၄ တို့၌ သစ္စာတရားလေးပါးကို ဖော်ပြထားသည်။ အခန်း ၅-၁၂ တို့၌ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးကို ဖော်ပြထားသည်” ဟု ကျော်က ရေးသားထားသည်။ ရှော၏အမြင်ကို သီယိုဒို ဇီယိုလ်ကော့ စကီးက ချေဖျက်ထားသည်။ “ဗုဒ္ဓဘာသာ၌ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးသည် သစ္စာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေးပါး သိမြင်ရေးအတွက် လမ်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သိဒ္ဓတ္ထသည် ဝတ္ထု၏ အစပိုင်း၌ သစ္စာလေးပါးကို သိမြင်သည်ဆို လျှင် ငတ္ထုကို ရှေ့ဆက်ရန် မလိုတော့ပေ။ ဟက်သည် ဗုဒ္ဓဘာသာနည်းလမ်းကို လက်မခံ ပေ။ သို့ဖြစ်၍ သိဒ္ဓတ္ထအနေဖြင့် မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးကို လိုက်နာကျင့်သုံးသည် ဆိုပါက ယုတ္တိမရှိ”။ ယင်းသို့အကြောင်းပြပြီး သီယိုဒို ဇီယိုလ်ကော့စကီးက ရှော၏ အယူအဆကို ချေဖျက်ထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e                                                                       \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e“\u003c\/strong\u003e \u003cstrong\u003eသိဒ္ဓတ္ထ \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e\" \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eအကြောင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           \" သိဒ္ဓတ္ထ ” ကိုရေးသော ဟာမန်ဟက်၏ ဘဝကို လေ့လာကြည့်သည့် အခါ ပထမကမ္ဘာစစ်နောက်ပိုင်းကျမှ သိသိသာသာ တိုးတက်ပြောင်းလဲ လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဟက်ကိုယ်တိုင်က သူ၏ မှန်းဆရေးသော အတ္ထုပ္ပတ္တိ၌ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်သည် သူ့ကို ဒုတိယအကြိမ် အပြောင်းအလဲ ဖြစ်စေခဲ့သည်ဟု ရေးသားထားသည်။ (အသက်ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ်၌ စာရေးဆရာ လုပ်မည်ဟု ပထအကြိမ် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်။) ကမ္ဘာစစ် ဖြစ်လာသောအခါ ဟက်သည်ယခင်က သူနှင့်လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်လာ ခဲ့သည့် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အတိုက်အခံ ဖြစ်လာသည်။ ၁၉၁၄ ခုနှစ်အထိ မည်မည်ရရ မဟုတ်သေးပေ။ ‘မာ့ဇ်” စာစောင်၏ အယ်ဒီတာအဖြစ်နှင့် ဝေဖန်ရေးကိုမူ စတင်ရေးသားနေလေပြီ။ သို့ရာတွင် ထိုအချိန်က သူ၏ ဝေဖန်ရေးသည် အစိုးရဝါဒကို ဦးတည်ချက်ထားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးလောက်ကိုသာ အာရုံထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒုတိယကမ္ဘာစစ်သည် ယင်းအခြေအနေကို တစ်မျိုးတစ်ဖုံပြောင်းလဲ စေခဲ့သည်။ ဟက်သည် ၁၉၁၂ ခုနှစ်ကစပြီး ဆွစ်ဇာလန်၌ နေထိုင်ခဲ့သော် လည်း သူ့ကိုယ်ကိုသူ ဂျာမန်တစ်ယောက်ဟုသာ သဘောထားသည်။ (အမှန်မှာ ၁၉၂၃ ခုနှစ်ကျမှ ဆွစ်ဇာလန် နိုင်ငံသားအဖြစ် ခံယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။) ဟက်သည် မဆွက ဂျာမန်နိုင်ငံသားဖြစ်သော်လည်း ၁၉၂၃ ခုနှစ်တွင် ဆွစ်ဇာလန်နိုင်ငံသားအဖြစ် ခံယူသည်။ (ကျွန်တော်၏ သိဒ္ဓတ္ထ ဝတ္ထု မြန်မာပြန် ထွက်လာသောအခါ ဗန်ကောက်ရှိ ဆွစ်ဇ်သံရုံးက ဟက်သည် သူတို့နိုင်ငံသားဖြစ်၍ ဟက်၏ သိဒ္ဓတ္ထ မြန်မာပြန်ကို ဆွစ်ဇ် အမျိုးသားပြတိုက်တွင် ထားလိုသောကြောင့် တစ်အုပ်တင်ပို့ပေးရန် မေတ္တာ ရပ်ခံခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သူနှင့် သူ့ဂျာမန် စာဖတ်ပရိသတ်၏ အကြား တွင် နားလည်မှုရှိသည်၊ စည်းလုံးညီညွတ်မှုရှိသည်ဟုပင် အထင်ရှိခဲ့ သည်။ သို့ရာတွင် ၁၉၁၄ နှင့် ၁၉၁၅ ခုနှစ်တွင်ရေးသားသော သူ၏ ငြိမ်းချမ်းရေးဆောင်းပါးများကို သူ့ဂျာမန်စာဖတ်ပရိသတ်က ပြင်းပြင်း ထန်ထန် ဆန့်ကျင်သည်ကို တွေ့ရသောအခါ သူ့အယူအဆ တက်တက်စင် လွဲနေကြောင်း သိရှိရလေ၏။ သူ့မဂ္ဂဇင်းကို လပေး နှစ်ပေး နှင့် ကြည့်သူ များသည် ရပ်ပစ်လိုက်ကြသည်။ စာအုပ်ထုတ်ဝေသူများကလည်း သူ့ စာအုပ်များကို မထုတ်ဝေကြတော့ပေ။ ဂျာမန်သတင်းစာများက သူ့ကို သစ္စာဖောက်ဟု သမုတ်ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂျာမန်အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်း ပုဂ္ဂိုလ်များက သူ့ကိုလျစ်လျူရှု ထားကြ သော်လည်း ဟက်သည် မိမိ၏ နိုင်ငံဟုပင် ယူဆထားသည့် ဂျာမန်နိုင်ငံ အတွက် စွမ်းနိုင်သမျှ အကျိုးပြုရန် ကြိုးစားခဲ့လေသည်။ သူ၏ ဆောင်းပါး တစ်ပုဒ်၌ “ကျွန်ုပ်သည် ဂျာမန်လူမျိုးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဂျာမန်ပြည်ကို လိုလားသည်” ဟုရေးသားခဲ့သည်။ သတင်းစာများနှင့် စာစောင်များ၌ လူအချင်းချင်း နားလည်ကြရန်၊ ကရုဏာစိတ် ရှိကြရန်ဆောင်းပါးများကို ဆက်ခါဆက်ခါ ရေးသားခဲ့သည်။ ဘာန်း၌ ရှိသော ဂျာမန်ကောင်စစ်ဝန်ရုံးတွင် ဝင်ရောက်အလုပ်လုပ်ပြီး ဆွစ်ဇာလန်နှင့် အခြား နေရာများတွင်ရှိသည့် စစ်သုံ့ပန်းများအတွက် အကျိုးဆောင်အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်သည်။ စစ်သုံ့ပန်းများအတွက် စာစောင်များ ထုတ်ဝေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ရာတွင် ၁၉၁၆ ခုနှစ်၌ သူ၏ ကိုယ်ရေးပြဿနာများ ဆက် ဆက်ခါ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပထမတွင် သူ၏ဖခင်ကွယ်လွန်သည်။ သူ့ညီ အသည်းအသန် ဖြစ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ဇနီး စိတ္တဇ ဆေးရုံတင်ရသည်။ ယင်းပြဿနာ အထွေထွေနှင့် စစ်အခြေအနေကြောင့် ဟက်သည်ပင် စိတ်ထိခိုက်ပြီး စိတ်ရောဂါ ဖြစ်လာသည်။ သူ၏ စိတ်ရောဂါ ကို ဆရာဝန်များနှင့် ကုရသည်။ ယင်းအချိန်ကာလသည် ဟက်၏ ဘဝအကွေ့ပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစိတ်ရောဂါကုသသောအခါ ဟက်သည် စိတ်နှင့်ပတ်သက်သော အသိအမြင်သစ်များ ပေါ်လာသည်။ မိမိဘဝနှင့် မိမိ၏ ယုံကြည်ချက်များ ကို ပြန်လည်ဆန်းစစ်ကြည့်လာသည်။ ဂဃနဏ ဆန်းစစ်ကြည့်သောအခါ မိမိ၏ ယခင်အယူအဆများသည် အခေါင်းချည်း၊ အကာချည်း ဖြစ်နေ သည်ကို တွေ့ရသည်။ မိမိ၏ စိတ်ကူးယဉ်ချက်နှင့် စစ်၏ တကယ် လက်တွေ အဖြစ်မှန်၏ ခြားနားချက်ကို သိရှိပြီးနောက် ကမ္ဘာအတွင်း၌သာ မက မိမိကိုယ်အတွင်း၌လည်း အခြေအနေ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကြောင်း သိရှိ နားလည်သွားသည်။ မိမိ၏ ကိုယ်အတွင်းကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အပြင် ဘက် ကမ္ဘာမှာကဲ့သို့ပင် တိုက်ပွဲများရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုအခါ သူတစ်ပါးအား အပြစ်တင်ချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။ သူတစ်ပါးအား လက်ညှိုး ထိုးလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစိတ်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်သည့် မနောဝိဘဇ္ဇ သဘောတရား” သည် ဟက်၏ ဘဝနှင့် လုပ်ရပ်များကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ ဟက်အား ယခင်ကထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နားလည်စေခဲ့သည်။ မိမိ၏ နှလုံးကို ထိုးဖောက်သိမြင်စေခဲ့ပြီး မိမိနှင့် ကမ္ဘာလောက အဆိုးတွေ ကြုံနေရခြင်း၌ မိမိ၏အပြစ်ဟု ခံယူစေခဲ့သည်။ ထိုသဘောတရားများသည် နောက်ပိုင်း သူ၏စာများ၌ ထင်ဟပ်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ သို့ရာတွင် ဟက်၏ နောက်ပိုင်းလက်ရာများသည် စိတ္တဗေဒအမြင်တစ်မျိုးတည်းဖြင့်သာ တစ် ဖက်သတ် ကြည့်မြင်သုံးသပ်ထားသည်ဟု ဆိုလျှင်ကား မှန်မည်မဟုတ်ပေ။ စိတ်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်သည့် မနောဝိဘဇ္ဇ သဘောကို စိတ်ပါဝင်စား နေသည့် အချိန်၌ပင် ဟက်သည် သံသယဝါဒ ဝင်သလောက်ဝင်နေသူ ဖြစ်သည်။ မနောဝိဘဇ္ဇ အတွေ့အကြုံကို မိမိဝတ္ထုများ၏ ဘောင်အတွင်း၌ အကျုံးဝင်ပါမူကား အသုံးချရမည်ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် သူ၏ အနုပညာ သည် စိတ္တဗေဒ၏ သိပ္ပံနည်းကျသော ရည်မှန်းချက် အပြင်ဘက်ကို ကျော်လွန်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာသူသည် ဝိဘဇ္ဇသမားအနေဖြင့် ရှေ့တိုးရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသည့် နယ်နိမိတ်အပိုင်းအခြား၌ ကဗျာဆရာက ရပ်တံ့မနေဟု ဟက်ကဆိုထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟာမန်ဟက်သည် ၁၉၁၁ ခုနှစ်တွင် အရှေ့နိုင်ငံများသို့ ခရီးထွက်ခဲ လေသည်။ သူ ၏ ပစ်ချာ ဘုတ်” (၁၉၂၆) နှင့် အောက်အော့ဖ် အင်ဒီယား (၁၉၁၃) ဂျာနယ်တို့၌ ဟက်သည် သူ၏ခရီးအတွေ့အကြုံ များကို ပြန်လည်တင်ပြထားသည်။ အိန္ဒိယသည် ဟက်၏ ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အိန္ဒိယသို့ ရောက်လိုသည့် အာသာဆန္ဒသည် ဟက်တွင် ငယ်စဉ်ကပင် ရှိလာခဲ့သည်။ သူ ရေးသားသည့် ဝတ္ထုတိုများနှင့် ဆောင်းပါးအချို့တွင် ဟက်သည် သူ့အဘိုးအိန္ဒိယတွင် အနှစ်သုံးဆယ် ကြာမျှ သာသနာပြုလုပ်ငန်း လုပ်ပြီးနောက် ပြန်လာသည့်အခါ သယ် ဆောင်လာသည့် ပစ္စည်းများ ဝိုင်းရံနေသော သူ၏ သူငယ်ဘဝအကြောင်း ကို ရေးသားထားသည်။ အိန္ဒိယသည် ဟက်၏ စိတ်နှလုံးတွင် ငယ်စဉ်ဘဝ ကပင် သြဇာလွှမ်းမိုးနေသည်။ “ကျွန်ုပ်သည် ငယ်စဉ်ကပင် ခရစ်ယာန် ဘာသာကဲ့သို့ပင် အိန္ဒိယ၏ နာမ်ပိုင်းဆိုင်ရာများနှင့်လည်း အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်လာခဲ့သည်” ဟု ဟက်က ဆိုထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူငယ်စဉ်က ဂျာမနီ၌ အိန္ဒိယဘာသာစကားနှင့် ပတ်သက်၍ ဆက် လက် သုတေသနလုပ်နေသော သူ့အဘိုးကသူ့ကို အားပေးအားမြှောက် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူ၏ဖခင်ကလည်း အရှေ့နိုင်ငံများ၌ နေထိုင်ခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံများကို ရေးသားထားသည့် စာအုပ်များကို ထုတ်ဝေနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟက်သည် သူ၏ “ပစ်ချာဘုတ်” စာအုပ်၌ “ကျွန်ုပ်ဘဝ၏ တစ်ဝက် မျှသော အချိန်ကာလသည် အိန္ဒိယနှင့် တရုတ်အကြောင်း လေ့လာသင် ကြားမှုနှင့်သာ ပတ်သက်နေသည်” ဟူ၍ ရေးသားထားသည်။ ဟက်ရေး သားသည့် ကမ္ဘာ့စာပေ၏ ပိဋကတ်တိုက် (၁၉၂၉) အမည်ရှိ ဆောင်းပါးကို ဖတ်ကြည့်လျှင် အရှေ့တိုင်းစာပေနှင့် အရှေ့တိုင်းဒဿနပညာကို ဟက် မည်မျှ ဖတ်ရှုလေ့လာထားသည်ဆိုသည်ကို သိရှိနိုင်သည်။ သူတမ်းတမျှော် မှန်းခဲ့သော အိန္ဒိယကို သူကိုယ်တိုင်ရောက်အောင် သွားသည်မှာ မဆန်းပေ။ အရှေ့တိုင်းခရီးမှ ပြန်လာသောအခါ အိန္ဒိယကို မြတ်နိုးသည့်စိတ် သူနှင့် အတူ ပါလာသည်။ ဟက်က ဤသို့ ရေးသားထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်နီးပါးမျှ ရှင်သန်လာခဲ့သော၊ တစ်ဆင့်ပြီးတစ် ဆင့် ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သော ကျွန်ုပ်၏ အိန္ဒိယကို စိတ်ပါဝင်စား မှုသည် တိုးတက်ကြီးထွားမှု အဆင့်အသစ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ။ ယခင်အခါက ကျွန်ုပ်၏ လေ့လာမှုသည် ဝေဒန္တဆိုင်ရာ၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဆိုင်ရာ ဒဿနပညာကဲ့သို့သော အိန္ဒိယ ဒဿနပိုင်းလောက် အထိ သာ သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ဥပနိသျဒ်၊ ဗုဒ္ဓ၏တရားဒေသနာ၊ ဘဂ ဝတ်ဂီတာတို့သည် ဤကမ္ဘာ၏ အချက်အချာ တရားဒေသနာများ ဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီကမှ ကျွန်ုပ်သည် ဗိဿနိုး၊ ဣန္ဒ၊ ဗြဟ္မ၊ ကရိရှနတို့၏ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ အိန္ဒိယသို့ ချဉ်းကပ်မိခြင်း ဖြစ် သည်။ ယခုအခါတွင်ကား ကျွန်ုပ်သည် ဗုဒ္ဓဘာသာအား အလွန့် အလွန် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတစ်ရပ်အဖြစ် ' \u003cspan\u003eထင်မြင်နေသည်။”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိန္ဒိယအကြောင်း စိတ်ဝင်စားသော ဟက်သည် အိန္ဒိယကို နောက်ခံ ထားသော ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ရေးသားရန် ဆန္ဒပေါ်လာသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။ ယင်းဆန္ဒဖြင့် သိဒ္ဓတ္ထကို ရေးသားခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ရေးသောအခါ ဟက် သည် အခက်တွေ့ဟန်တူသည်။ ဟက်သည် ဒင်မင်း”ကို လအနည်းငယ် အတွင်း၌ အပြီးရေးနိုင်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဒင်မင်း” ထက်ငယ်သော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသိဒ္ဓတ္ထ” ကို ရေးသားရာ၌မူ လေးနှစ်နီးပါးမျှ ကြာခဲ့၏။ ဟက်သည် “သိဒ္ဓတ္ထ” ကို ၁၉၁၉ ခုနှစ်တွင် စရေးသည်။ အစပိုင်းလေးပိုင်းကိုမူ ခပ် မြန်မြန်ပင် ရေးသားခဲ့သည်။ ယင်းအပိုင်းလေးပိုင်းကို တစ်ပိုင်းစီခွဲ၍ စာ .\/\/\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစောင်တစ်ခုတွင် ပုံနှိပ်လေသည်။ အပိုင်းလေးပိုင်းရေးပြီးသောအခါ ပြတ် သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၁၉-၁၉၂၀ ခုနှစ် ဆောင်းရာသီတွင် ကျန်အပိုင်းလေးပိုင်းကို ပြန်ကောက်သည်။ သို့ရာတွင် ဟက်သည် ရှေ့မတိုးနိုင် ဖြစ်နေသည်။ ဒုက္ခခံနေရသော၊ ရသေ့ရဟန်းဖြစ်သော၊ တိုက်ပွဲဝင်နေရသော “သိဒ္ဓတ္ထ” ကို သရုပ်ဖော်သောအခါ အလွယ်တကူ ပြီးမြောက်သွားကြောင်း၊ အောင် မြင်သော၊ အနိုင်ရရှိသွားသော “သိဒ္ဓတ္ထ” ကို သရုပ်ဖော်မည် ပြုသောအခါ ရှေ့မတိုးဘဲဖြစ်နေကြောင်း ဟက်ကိုယ်တိုင် ရေးသားထားသည်။ သိဒ္ဓတ္ထ ကို ဟက်က အိန္ဒိယကဗျာ” ဟု အမည်ပေးထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သိဒ္ဓတ္ထ ́ နှင့် ပတ်သက်၍ ထင်မြင်ချက်ရေးသူ ပညာရှင်တို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတူကြပေ။ သီယိုဒိုဇီယိုလ်ကော့စကီး” ဆိုသူ ဝေဖန် ရေးဆရာက “သိဒ္ဓတ္ထ” ၏ ဇာတ်လမ်းအချို့ကို ဂေါတမဗုဒ္ဓ၏ ဗုဒ္ဓဝင်မှ ယူထားသည်ဟုဆိုပြီး အောက်ပါအတိုင်း ရေးသားထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သိဒ္ဓတ္ထ” ဟူသောအမည်သည် ဂေါတမဗုဒ္ဓ ဘုရားမဖြစ်ခင်က အမည် ဖြစ်သည်။ သူငယ်သိဒ္ဓတ္ထ နှစ်ဦးစလုံးပင် အပေါင်းအသင်းများ ထဲတွင် မည်သည့်ဘက်ကပြိုင်ပြိုင် အတော်ဆုံးသူငယ်များ ဖြစ်နေသည်။ ဗုဒ္ဓသည် တရားရှာမှီးရန် ဇနီးနှင့် ဖွားသစ်စရင်သွေးကို စွန့်ခွာထွက်သွား သည်။ သိဒ္ဓတ္ထသည် အလားတူရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ချစ်မယား ကမလာနှင့် မမွေးသေးသည့် ရင်သွေးကိုစွန့်ခဲ့၏။ နှစ်ဦးစလုံးပင် ရသေ့ရဟန်းတို့၏ ထံတွင် ယောဂအကျင့်ကို သင်ကြားဆည်းပူးခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓသည် မြစ်ကမ်း ဘေး၌ တရားအကျင့် ကျင့်နေသည်မှာ ခြောက်နှစ်ကြာသည်။ သိဒ္ဓတ္ထသည် နောက်ဆုံးနှစ်များ၌ မြစ်ကမ်းဘေး၌သာနေပြီး တရားကိုသိမြင်သွားသည်။ ဗုဒ္ဓသည် ဗောဓိပင်ရင်း၌ တရားကိုသိမြင်တော်မူသည်။ သိဒ္ဓတ္ထသည် သရက်ပင်ရင်း၌ အရေးအကြီးဆုံးသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလေသည်။ ဗောဓိပင်ရင်း၌ ဗုဒ္ဓသည် ပုဗ္ဗေနိဝါသဉာဏ်၊ ဒိဗ္ဗစက္ခုဉာဏ်၊ အာသဝက္ခယ ဉာဏ်ကို ရတော်မူသည်။ သိဒ္ဓတ္ထဝတ္ထု၌ သိဒ္ဓတ္ထ၏ နောက်ဆုံးအဖြစ် မြင်သော ကမ္ဘာလောကအား ပေါင်းစည်းဆက်စပ်မှုအဖြစ် မြင်သည့် အမြင်၏ အနှစ်သာရမှာလည်း ယင်းသဘောအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ယင်း တူညီချက်ကြောင့် ဟက်သည် ဗုဒ္ဓဝင်ကို ရေးသား ထားသည်ဟူ၍ လည်းကောင်း၊ ဗုဒ္ဓအား ရူပက (နိမိတ်ပုံ) သဘော မျိုး အသုံးပြုထားသည် ဟူ၍လည်းကောင်း မယူဆသင့်ပေ။ ထိုမျှမက၊ သိဒ္ဓတ္ထဝတ္ထုအား ဗုဒ္ဓဝင်အရ လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် ဗုဒ္ဓ၏ တရားဒေသနာဖြစ်သည့် သစ္စာလေးပါးနှင့် မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးအရ လည်းကောင်း ဝေဖန်သုံးသပ်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ယင်းသို့ ဝေဖန် သုံးသပ်ခြင်းသည် ဝတ္ထု၏ သဘာဝအနေအထားကို ဖျက်ဆီး ပစ်ရာ ရောက်မည်ဖြစ်ပေသည်။ သိဒ္ဓတ္ထ၀တ္ထု၌ ဗုဒ္ဓဘာသာကို သုံးသပ်ထားမှုပါသည်။ သို့ရာတွင် ဟက်၏ ဘဝအမြင်သည် ဂေါတမဗုဒ္ဓ၏ အမြင်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ်မှာ မကြာသေးမီက လေ့လာသူများအရဆိုလျှင် သိဒ္ဓတ္ထ၏ အတွေး သည် အိန္ဒိယဒဿနဗေဒ၊ အိန္ဒိယဘာသာရေး ထုံးတမ်းထက် တရုတ်အတွေး၊ တရုတ်ဘာသာရေးနှင့် ပို၍နီးစပ်မှုရှိလေသည်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလာရွိုင်းအာရ်ရှော” အမည်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ အမြင်ကမူ တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ “သိဒ္ဓတ္ထ၀တ္ထုသည် အခန်း၁-၄ တို့၌ သစ္စာတရားလေးပါးကို ဖော်ပြထားသည်။ အခန်း ၅-၁၂ တို့၌ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးကို ဖော်ပြထားသည်” ဟု ကျော်က ရေးသားထားသည်။ ရှော၏အမြင်ကို သီယိုဒို ဇီယိုလ်ကော့ စကီးက ချေဖျက်ထားသည်။ “ဗုဒ္ဓဘာသာ၌ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးသည် သစ္စာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေးပါး သိမြင်ရေးအတွက် လမ်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သိဒ္ဓတ္ထသည် ဝတ္ထု၏ အစပိုင်း၌ သစ္စာလေးပါးကို သိမြင်သည်ဆို လျှင် ငတ္ထုကို ရှေ့ဆက်ရန် မလိုတော့ပေ။ ဟက်သည် ဗုဒ္ဓဘာသာနည်းလမ်းကို လက်မခံ ပေ။ သို့ဖြစ်၍ သိဒ္ဓတ္ထအနေဖြင့် မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးကို လိုက်နာကျင့်သုံးသည် ဆိုပါက ယုတ္တိမရှိ”။ ယင်းသို့အကြောင်းပြပြီး သီယိုဒို ဇီယိုလ်ကော့စကီးက ရှော၏ အယူအဆကို ချေဖျက်ထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566389026965,"sku":"","price":5400.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_694a2754-f411-44da-955e-4551055794c9.jpg?v=1730209162"},{"product_id":"ပါရဂူ-သမိုင်းသင်ခန်းစာ","title":"သမိုင်းသင်ခန်းစာ","description":"\u003cp\u003eကျန်စစ်သားဘဝပြဇာတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာရာဇဝင်သမိုင်း စာရေးဆရာတို့က ကျန်စစ်သားကို သည်းထိတ် ရင်ဖို အံ့ဖွယ်သူရဲ မြန်မာဘုရင်တစ်ပါးဟု ရေးသားကြသည်။ ကျန်စစ်သား ၏ ဘဝသည် တစ်ခန်းပြီးတစ်ခန်း ဖျတ်ခနဲ ဖျတ်ခနဲ ကူးပြောင်းသွားသော အလှည့်အကူး အကွေ့ အပြောင်းများလှသည့် ပြဇာတ်နှင့်တူသည်။ပုဂံထီး နန်းကို မစိုးစံမီအခါကပင် ကျန်စစ်သား၏ ဘဝဇာတ်သည် ရသစုံရောပြွမ်း နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပယ်ရတနာ ဥဿာမင်းသမီးခင်ဦး၊ ထီးလှိုင်ရွာသူကြီးခင်တန်၊ မထီးတူမ သမ္ဘူလတို့နှင့် တွေ့ဆုံခန်းတို့သည် ကျန်စစ်သား၏ ဘ၀ပြဇာတ် သိင်္ဂါရ ရသခန်းများဖြစ်ကြသည်။ သထုံစစ်ပွဲ၊ ဂန္ဓာလရာဇ်စစ်ပွဲ၊ ဥဿာ ပဲကူးနှင့် ဂျွမ်းစစ်သည်တို့၏စစ်ပွဲ၊ ငရမန်ကန်း အပြတ်ရှင်းပွဲတို့သည် ကျန် စစ်သား၏ ဘ၀ပြဇာတ်ပထမပိုင်း၌ ဝီရ ရသကို ဖော်ကျူးထားသောအခန်း များဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျန်စစ်သား၏ ဘဝအစောပိုင်း၌ မရဏသားရဲတွင်းကြီးများကို တစ် တွင်းပြီးတစ်တွင်း ဖြတ်ကျော်သွားရသည့်အခန်းများရှိသည်။ ယင်းအခန်းများ မှာ ကျန်စစ်သားဘဝ ပထမပိုင်း၏ ဘယာနကရသနှင့် အတ္ထုတရသအခန်း များဖြစ်ကြသည်။ ကျန်စစ်သား၏ ဘ၀ပြဇာတ်၌ သန္တရသနှင့် နိဂုံးချုပ်ထား သည်။ ရွှေစည်းခုံဘုရားနှင့် အာနန္ဒာဘုရားတည်ခန်း၊ သားတော်ရာဇကုမာရ် အခန်းတို့မှာ ကျန်စစ်သားပြဇာတ်၏ နိဂုံးပိုင်း သန္တရသများ ဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျန်စစ်သား၏ဘဝတွင် အသူတရာနက်သော မရဏချောက်ကမ်း ပါးကြီးရှိသည်။ ထိုချောက်ကမ်းပါးကြီးများကို ကျန်စစ်သားသည် တစ်ခု ပြီးတစ်ခု ခုန်ပျံကျော်လွှားသွားသည်။ ပထမ မရဏချောက်ကမ်းပါးကို ကျန် စစ်သားသည် အူဝဲဘဝမရောက်ခင် အမိဝမ်းတိုက်၌ ရှိစဉ်ကတည်းကပင် ရင်ဆိုင်ရသည်။ ဝေသာလီမင်းကြီးသည် အနော်ရထာမင်းကြီးထံမှ သမီး ဆက်သရန် တောင်းခံလာသော အမတ်ရာဇတမန်လက်ထဲ သမီးတော် ပဉ္စ ကလျာဏီကို အပ်လိုက်သည်။ အနော်ရထာမင်းကြီးထံ ပဉ္စကလျာဏီရောက် လာသောအခါ အမတ်ရာဇတမန်က သမီးတော် ပဉ္စကလျာဏီသည် ဝေသာ လီမင်း၏ သမီးရင်းမဟုတ်ဟုဆိုကာ မင်းကြီးကိုလျှောက်သည်။ အနော် ရထာမင်းကြီးသည် အမတ်ရာဇတမန်၏စကားကိုယုံစားသွားပြီး ငါလိုဘုရင် တစ်ပါးအား မွေးစားသမီး ဆက်ရမလားဟု အမျက်တော်ရှပြီးလျှင် ပဉ္စ ကလျာဏီကို အနောက်ရုံးတော်တွင် ထားပြီးကာမှ ပရိမ္မအရပ်သို့ ပို့ပစ်လိုက် သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြတ်စွာဘုရား လက်ထက်တော်အခါကလည်း အလားတူ အဖြစ် အပျက်မျိုး ဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖူးသည်။ ကောသလဘုရင် ပသေနဒီသည် သကျ သာကီဝင်မင်းသမီးကို လက်ထပ်သိမ်းပိုက်လိုသည့်အတွက် သကျသာကီဝင် မင်းများထံ တောင်းခံသောအခါ သကျမဟာနာမသည် ကျွန်မကမွေးသော ဝါသဘခတ္တိယာကို သကျသာကီဝင်မင်းသမီးအဖြစ် လိမ်လည်လှည့်ဖြား လျက် ပသေနဒီမင်းကြီးထံ ဆက်သလိုက်သည်။ ပသေနဒီမင်းကြီးနှင့် ဝါသ ဘခတ္တိယာတို့တွင် သားတော် ဝိချုပ မွေးဖွားလာသည်။ တစ်နေ့သ၌ သားတော် ဝိဥချုပ ကပိလဝတ်သို့ အလည်အပတ်သွားသောအခါ ခရီးဦးကြို ပြုသော်လည်း သားတော်ပြန်သွားသောအခါ သားတော်ထိုင်သွားသည့်နေရာကို ကျွန်မသားထိုင်သည့်နေရာဆိုပြီး ဆေးကြောပစ်သည်။ ထိုအကြောင်း ဝိချုပ၏နား ပေါက်ကြားသွားသည်ဖြစ်၍ ဘုရင်ဖြစ်လာသောအခါ ဝိချုပ သည် သကျသာကီဝင်များကို မျိုးပြုတ်သွားသည်အထိ ကလဲ့စားပြန်ချေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပရိမ္မအရပ်ရောက်သွားသောအခါ ပဉ္စကလျာဏီ၏ကိုယ်ဝန် အရင့်အမာဖြစ်လာသည်။ ဟူးရားဖြူ၊ ဟူးရားညိုတို့ မြောက်အရပ်၌ မင်းလောင်း ပဋိသန္ဓေတည်နေသည်ဟု နားတော်လျှောက်သည်ဖြစ်၍ အနော်ရထာမင်း ကြီးသည် သူ့ထီးနန်းအတွက် စိုးရိမ်မကင်းဖြစ်ပြီး မြောက်အရပ်က ကိုယ်ဝန်ဆောင်များကို သုတ်သင်ပစ်သည်။ သို့သော်လည်း မင်းလောင်း သေကျေ ပျက်စီးသွားခြင်းမရှိဘဲ မွေးဖွားလာပြီဟု သိရပြန်သည့်အတွက် နို့စို့အရွယ် ကလေးငယ်များကိုလည်းကောင်း၊ နွားကျောင်းသားအရွယ်ရောက်လာပြီဟု သိရပြန်သည့်အတွက် နွားကျောင်းသားများကိုလည်းကောင်း သုတ်သင်ပစ် ပြန်သည်။ သို့သော်လည်း ကျန်စစ်သားသည် သေကျေပျက်စီးသွားခြင်းမရှိ ဘဲ သေဘေးက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျော်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပဉ္စကလျာဏီက သူ့ သားတော်ကို ရဟန်းပြုပေးထားလိုက်သည်။ ဟူးရားဖြူ၊ ဟူးရားညိုတို့၏ လျှောက်တင်ချက်အရ မင်းဖြစ်မည့်ရဟန်းကို စူးစမ်းလိုသည်ဖြစ်၍ အနော်ရထာမင်းကြီးသည် ရဟန်းများကိုပင့်ပြီး ဆွမ်း လုပ်ကျွေးလျက် ကရားနှင့်ရေကပ်သည်။ မင်းလောင်းရဟန်းအလှည့်ရောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောအခါ ဆွမ်းစားပြီး ကရားနှင့်ရေကပ်သည်တွင် မင်းလောင်းရဟန်း ခံတွင်းမှ ဝင်းခနဲ၊ လက်ခနဲ စက်အရောင်ထွက်သည်ကိုတွေ့၍ ဘုရင်မင်းကြီး ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဟူးရားဖြူ၊ ဟူးရားညိုတို့က “မင်းလောင်းသည် အရှင် မင်းကြီး၏ထီးနန်းကို လုယူမည့်သူမဟုတ်၊ အရှင်မင်းကြီးလွန်မှ မင်းဖြစ် လတ္တံ့”ဟု လျှောက်ထားသောအခါကျမှ ဘုရင်မင်းကြီးသည် ရဟန်းအား လူဝတ်လဲစေပြီးလျှင် အပါးတော်၌ ခစားစေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့ အသက်မသေဘဲ ကြွင်းကျန်ရစ်သည်ဖြစ်၍ ကျန်ရစ်သားဟု ခေါ်ရာမှ ကာလရွေ့လျားသွားသောကြောင့် ကျန်စစ်သားအမည်တွင်သည် ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော်လည်း သမိုင်းသုတေသီများက ယင်းအချက်များ ကို လက်မခံပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကမ္ဘာ့သမိုင်းစာမျက်နှာများတွင်လည်း ကျန်စစ်သားကဲ့သို့ပင် သေ တွင်းက လွတ်မြောက်သွားသော ပုဂ္ဂိုလ်ထူး ပုဂ္ဂိုလ်မြတ်များရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟဲရဒ် (Herod) သည် ရှေးဟောင်း ပါလက်စတိုင်း ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။ ထိုဘုရင်လက်ထက်တွင် ခရစ်တော်ဖွားတော်မူသည်။ ခရစ်တော်၏မယ်တော် မေရီသည် ခင်ပွန်းသည် နက်ဇရက်မြို့သား ဂျိုးဇက်နှင့်အတူ ဂျူးဒါပြည်၊ ဗက်သလီဟမ်မြို့ရောက်သောအခါ တည်းခိုစရာနေရာမရှိ၍ နွားတင်းကုပ်တစ်ခုတွင် ဝင်ရောက်တည်းခိုကြသည်။ ထိုနေ့ည၌ပင် ခရစ်တော် ဖွားမြင်လာသည်ဖြစ်၍ သူငယ်တော်ကို နွားစားခွက်ထဲတွင် သိပ်ထား ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမေဂျိုင်ခေါ် ပညာရှိတို့သည် လက်ဆောင်ပဏ္ဏာများကိုယူဆောင်၍ ဂျေရုစလင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ မေဂျိုင်တို့သည် ပါလက်စတိုင်းဘုရင် ဟဲရဒ်ကို ရဟူဒီဘုရင် ဖွားမြင်သောကြောင့် ဖူးတွေ့ရန်လာကြကြောင်းလျှောက်တင်ကြသည်။ ဖွားမြင်လာသော သူငယ်သည် ထီးနန်းကိုလုပ်ကြံ လိမ့်မည် အထင်ရှိသဖြင့် ဟဲရဒ် ထိတ်လန့်စိုးရိမ်သွားသည်။ ဗက်သလင်မြို့ ၌ ခရစ်တော် တကယ်ဖွားမြင်ကြောင်းမှန်လျှင် သူ့ထံပြန်လာပြီး အကြောင်း ကြားရန် မေဂျိုင်တို့ကို မှာလိုက်သည်။ မေဂျိုင်တို့သည် ဗက်သလင်မြို့၌ ခရစ်တော်ကို ဖူးတွေ့ကြသည်ဖြစ်၍ လက်ဆောင်ပဏ္ဏာများ ဆက်သပြီး ပြန်သွားကြသည်။ သို့သော်လည်း ဂျေရုစလင်သို့မဝင်ဘဲ အခြားလမ်းမှ တိတ်တဆိတ် ပြန်သွားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟဲရဒ်သည် မေဂျိုင်တို့၏ လှည့်ဖြားခြင်းခံရ၍ အမျက်ထွက်သွားပြီး လျှင် ဗက်သလင်မြို့ရှိ နှစ်နှစ်အောက်အရွယ် ကလေးငယ်များကို သတ်ပစ်ရ မည်ဟု အမိန့်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။ ခမည်းတော် ဂျိုးဇက်သည် အီဂျစ်နိုင်ငံ သို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေရန် ကြိုတင် အိပ်မက်သဖြင့် ခရစ်တော်ကိုဆောင် ယူလျက် ဗက်သလင်မြို့မှ တိမ်းရှောင်ထွက်ခွာသွားသောကြောင့် ခရစ်တော် အသက်ဘေးက လွတ်မြောက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟိန္ဒူလူမျိုးများ ဘုရားတစ်ဆူအဖြစ် ကိုးကွယ်သော ကရိရှဏလည်း ငယ်ရွယ်စဉ်အခါက သေတွင်းနှုတ်ခမ်းဝတွင် အကြိမ်ကြိမ်လျှောက်ခဲ့ရသည်။ ကရိရှဏသည် ဝသုဒေဝနှင့် ဒေဝတီတို့၏ သားတော်ဖြစ်သည်။ ဝသုဒေဝ သည် ရောဟိဏီနှင့်လည်း လက်ထပ်သည်။ မထုရာဘုရင်ကံသ၏နှမတော် ဒေဝတီနှင့်လည်း လက်ထပ်သည်။ ဝသုဒေဝနှင့် ဒေဝတီ လက်ထပ်သော အခါ “ဒေဝတီအဋ္ဌမသားသည် ကံသကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်လိမ့်မည်” ဟူ၍ကောင်းကင်ယံမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ကံသဘုရင် သည် ဝသုဒေဝနှင့် ဒေဝတီကို အကျဉ်းချထားပြီးလျှင် ၎င်းတို့၏ မွေးလာ သမျှ ကလေးများကို ခြောက်ယောက်မြောက်အထိ အားလုံး သတ်ပစ်သည်။ သတ္တမမြောက်ကလေး ကိုယ်ဝန်ရှိလာသောအခါ တန်ခိုးရှင်တစ်ဦးက ဒေဝတီ၏ဝမ်းဗိုက်ထဲက ကလေးကို နွားမွေးသော ဂေါကုသရွာ၌ နန္ဒနှင့် ယသောဒါတို့ကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ထားသော သုဒေဝ၏ဇနီးတစ်ဦးဖြစ် သူ ရောဟိဏီ၏ဝမ်းဗိုက်ထဲ ပြောင်းလဲပို့ပေးလိုက်သည်။ ရောဟိဏီမွေးသော ထိုကလေးသည် နောင်သောအခါ ကရိရှဏ၏ဘဝဖြစ်စဉ်၌ အရေးပါအရာ ရောက်သူ ဗလရာမဖြစ်လာသည်။ ကံသဘုရင်ကိုမူ ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျသွား သည်ဟု ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒေဝတီတွင် အဋ္ဌမမြောက် ကိုယ်ဝန်ရှိလာပြန်သည်။ ဒေဝတီ အဋ္ဌမ ကိုယ်ဝန်ရှိလာပြီဆိုသည့်သတင်းရ၍ ဘုရင်ကံသသည်မွေးလာသည့်ကလေး ကို သတ်ပစ်ရန်အတွက် ဝသုဒေဝနှင့် ဒေဝတီတို့အိမ်တွင် အစောင့်အကြပ် တင်းကျပ်စွာချထားသည်။ မိန်းမတစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်သည့်အပြစ်ကိုမူ မကျူးလွန်ရဲ၍ ကလေးမွေးအလာကို စောင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအတောအတွင်း ကရိရှဏ မွေးဖွားလာသည်။ အစောင့်အကြပ်များ အိပ်ပျော်နေချိန် ဝသုဒေဝသည် မွေးကင်းစ ကရိရှဏကို ဂေါကုသရွာရှိ နန္ဒနှင့် ယသောဒါတို့အိမ်သို့ လျှို့ဝှက်စွာယူသွားပြီး ထားခဲ့သည်။ တိုက်တိုက် ဆိုင်ဆိုင် ထိုအချိန်၌ ယသောဒါတွင်လည်း ကလေးတစ်ယောက် ဖွားမြင်လာ သည်။ ယဒါ မွေးသောကလေးမှာ သမီးမိန်းကလေးဖြစ်သည်။ယသော ဒါ၏သမီး မိန်းကလေးကို ဝသုဒေဝသည် ယသောဒါ သတိမရခင် အိမ်ယူ လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကလေးငိုသံကြား၍ အစောင့်များက ကံသဘုရင်ကို အကြောင်းကြား သောအခါ ကံသဘုရင်သည် ကလေးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်ရန် ဝသုဒေဝ နှင့် ဒေဝတီတို့အိမ် ရောက်ရှိလာသည်။ သို့သော်လည်း ဒေဝတီ၏ အဋ္ဌမ ကလေးမှာ ယောက်ျားလေးမဟုတ်ဘဲ မိန်းကလေးဖြစ်နေသည်ကိုတွေ့ရ၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစိတ်ချသွားပြီးလျှင် ဝသုဒေဝနှင့် ဒေဝတီတို့ကိုလည်း အကျဉ်းက လွှတ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကရိရှဏ အရွယ်ရောက်လာသောအခါ ကံသဘုရင်သည် ဒေဝတီ၏ အဋ္ဌမသားမှန်း သိသွားသည်ဖြစ်၍ ကရိရှဏကို နည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် သုတ်သင် ပစ်ရန် ကြိုးစားအားထုတ်သည်။ သို့သော်လည်း အောင်မြင်ခြင်းမရှိဘဲ ကရိ ရှဏ၏ လက်ချက်ဖြင့်သာ ကံသဘုရင် ကွယ်လွန်ရရှာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျန်စစ်သားသည် သူရဲကောင်းအဖြစ်ဖြင့် အနော်ရထာမင်းကြီးထံ ပါး၌ ခစားနေသော်လည်း သူ၏ ရှေ့ခရီး၌ မရဏချောက်ကမ်းပါးကြီးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။ ဥဿာပဲခူးတွင် ဂျွမ်းစစ်သည်များ ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်လာသောအခါ ဥဿာမင်းကြီးက စစ်ကူတောင်းသောကြောင့် အနော်ရထာမင်းသည် ကျန်စစ်သားအမှူးရှိသော စစ်သည်သူရဲကောင်းများ ကို ဥဿာပဲခူးသို့ စစ်ကူပို့လိုက်သည်။ စစ်ပွဲတွင် အောင်ပန်းဆွတ်ခူးရရှိ သည်ဖြစ်၍ ဥဿာမင်းကြီးက သမီးတော် မဏိစန္ဒာကို အနော်ရထာမင်းကြီး ထံ ဆက်သလိုက်သည်။ ပုဂံနန်းတော်ပြန်အရောက်တွင် အနော်ရထာမင်း ကြီးသည် ကျန်စစ်သားကို မဏိစန္ဒာနှင့် မှားယွင်းသည်ဟု ယိုးစွပ်ပြီး အရိန္ဒမာ လှံဖြင့်ထိုးသတ်သည်။ သို့ရာတွင် ကျန်စစ်သားသည် ပုဂံထီးနန်းတွင် သမိုင်း ဝင်ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်ဖို့ ကံဇာတာပါလာသူဖြစ်၍ အရိန္ဒမာလှံသည် ကျန်စစ် သားကိုမထိုးမိဘဲ ချည်နှောင်ထားသော နှောင်ကြိုးကိုသာထိုးမိ၍ နှောင်ကြိုး ပြတ်သွားသည်။ ကျန်စစ်သားသည် အရိန္ဒမာလှံကိုကောက်ယူပြီး လွတ်မြောက်ထွက်ပြေးသွားသည်။ အရိန္ဒမာလှံက သူ၏နှောင်ကြိုးကိုဖြတ်တောက် ပေးပြီး သူ့ကို လွတ်မြောက်သွားအောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ - ကျန်စစ်သားအတွက် သေရေးရှင်ရေး ကြုံရပြန်သည်မှာ စောလူးက သူ့ကို ရန်သူ ငရမန်ကန်းလက်ထဲ၌ ဝကွက်အပ်ချိန်ဖြစ်သည်။ ကျန်စစ်သား သည် ငရမန်ကန်း ဖမ်းထားသော စောလူးကို ငရမန်ကန်းလက်ထဲက လွတ် မြောက်အောင် အသက်စွန့်၍ ကယ်ဆယ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း စောလူးက ကျန်စစ်သားကို အထင်လွဲပြီး ငရမန်ကန်း လက်ထဲအပ်သဖြင့် ကျန်စစ်သားသည် မရဏချောက်ကမ်းပါးကြီးထဲ ကျမည့်ဆဲဆဲမှာပင် လွတ်မြောက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျန်စစ်သားသည် သူ၏ဘဝခရီး၌ မရဏချောက်ကမ်းပါးကြီးများ ကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းကျော်လွှားသွားရသည်။ သို့ရာတွင် ယင်းမရဏ ချောက်ကမ်းပါးကြီးများသည် သူ့ကို ဘဝဆုံးသွားအောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ကြ ဘဲ ယင်းမရဏချောက်ကမ်းပါးကြီးများကြောင့်ပင် သူ၏အရည်အသွေးမှာ ပိုမို တောက်ပြောင်သွားသည်။ သေကံမရောက် သက်မပျောက်ဟူသော ဆိုရိုးစကားကို ကျန်စစ်သား၏ဘဝက သက်သေသာဓကဆောင်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရည်ညွှန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- မှန်နန်းရာဇဝင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- သုသောဓိတ မဟာရာဇဝင်ကြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- History of Burma: GH\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- Pageant of Burmese History: WS Desai\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- သမ္မာကျမ်းစာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း (အတွဲ-၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ပိယဒဿီ၊ ပါရဂူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- Myths of the Hisndus and Buddhist; Sidter Nuvedita and Ananda Comarawamy\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- ပေါရာဏိက ကောသ (ဟိန္ဒီ)\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566390272149,"sku":"","price":6175.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_480b4731-ccc3-4c32-b59c-ded15ab16e84.jpg?v=1730209178"},{"product_id":"ပါရဂူ-သနန္တနဓမ္မ","title":"သနန္တနဓမ္မ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eပတ္ထနာနှင့်ဘာဝနာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမဟာကဝိ ရဗိန္ဒရာနတ်တဂိုးဟာ သူ့ဘဝနောက်ဆုံးနေ့များမှာ ပြဿနာ ဖြစ်ပေါ်လာစေနိုင် တဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ် ရေးသားစပ်ဆိုသွားတယ်။ အဲဒီ ကဗျာကတော့ ဒီလိုပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အရှင်သူမြတ်ဟာ ဒီကြင်နာသနားဖွယ်ကောင်းတဲ့ လူ့လောက ခေတ်တိုင်း ခေတ်တိုင်း မကြာခဏ တမန်များကို စေလွှတ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီ တမန်များက အားလုံးကို သည်းခံကြလို့ ပြောသွားကြတယ်။ အားလုံးကို ချစ်ခင်ကြလို့ ပြောသွားကြတယ်။ အတွင်းသန္တာန်ထဲက ဒေါသတည်းဟူသော အဆိပ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ကြရမယ်လို့ ပြောသွား ကြတယ်။ အဲဒီ တမန်တွေဟာ ပူဇော်ထိုက်၊ ပူဇော်အပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်တယ်။ မမေ့ အပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယခုခေတ်လို အမင်္ဂလာ အချိန်မျိုးမှာ တံခါး အပြင်ဘက်ကပဲ အကျိုးမရှိ အချည်းအနှီး အလဟဿဖြစ်တဲ့ လက်အုပ်ချီ ရိုသေမှုပြု ပြီး အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်များကို ကန်တော့လိုက်ကြတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်ုပ် တွေ့မြင်နေရတဲ့ အကြမ်းဖက်မှုနှင့် ကလိမ်ကျမှုများဟာ ညဉ့်၏ အကာ အကွယ်မှာ ပုန်းကွယ်ပြီး အဖော်မဲ့သူများကို ရိုက်နှက်ထိုးသတ်နေကြတယ်။ ကျွန်ုပ် တွေ့မြင်ရတယ်။ တုံ့ပြန်မှု မပြုလုပ်နိုင်တဲ့ အင်အားကြီးမားသူများရဲ့ ပြစ်မှုကြောင့် တရားမှုရဲ့ အသံဟာ အရှိန်အဝါကင်းမဲ့ပြီး ဆိတ်ငြိမ်တဲ့နေရာမှာ ငိုကြွေးနေတယ်။ ကျွန်ုပ် တွေ့မြင်ရတယ်။ နုနယ်ပျိုမြစ်သေးတဲ့ ကလေးငယ်ကို အရူးတစ်ယောက်လို ပြေးသွားနေတာ တွေ့မြင်နေရတယ်။ အဲဒီ ကလေးသူငယ်ဟာ သူ့ဦးခေါင်းကို ကျောက်တုံးနှင့် အကျိုး မရှိ တိုက်ပြီး မည်မျှပင် ဆင်းရဲဒုက္ခခံနေသလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီကနေ့ ကျွန်ုပ်အသံ တိတ်သွားတယ်။ ပလွေသံအိပ်စက်သွားပြီ။ လကွယ်နေ့ ည အကျဉ်းတိုက်ထဲက ကျွန်ုပ်ရဲ့ ဘဝကို ဒုက္ခအိပ်မက်ထဲမှာ မြင်မက်လိုက်တယ်။ အဲဒါ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောင့် မျက်လုံးမှာ မျက်ရည်အပြည့်နှင့် အရှင်သူမြတ်ကို မေးလိုက်ပါတယ်။ အရှင် သူမြတ်ရဲ့ လေကို အဆိပ်အပြည့်ဖြစ်နေအောင် လုပ်နေကြတဲ့၊ အရှင်သူမြတ်ရဲ့ အလင်းရောင်ကို ငြိမ်းသွားအောင် ပြုလုပ်နေကြတဲ့ လူတွေကို အရှင်သူမြတ် သည်းခံနေသလား။ အရှင်သူမြတ် ချစ်ခင်ကြင်နာမှု ဖြစ်နေပါသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                            \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကဗျာဆရာကို အရှင်သူမြတ် ဘယ်လိုပြန်ဖြေမလဲ ...”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                    \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e***\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမဟာကဝိ ရဗိန္ဒရာနတ်ဟာ ဣဿရကို ရည်ညွှန်းထားတဲ့ အယူအဆက ဘယ်တုန်း ကမှ လွတ်မြောက်သွားတယ်လို့ မရှိဘူး။ အဲဒီ အယူအဆထဲမှာပဲ လူသားရဲ့ ကံကြမ္မာ အားလုံး ပုန်းခိုနေတယ်။ ဣဿရ နိဂုံးချုပ်သွားပြီလို့ ကြွေးကြော်တဲ့ ဗရက်ဒလစ်နစ်ရှေး ရဲ့ ကြွေးကြော်သံဟာ ရဗိန္ဒရာနတ်ရဲ့ သောတထဲ ဝင်သွားပုံမရဘူး။ ဣဿရ ကွယ်လွန် ချုပ်ငြိမ်းသွားတာ အချိန်ကာလ ကြာမြင့်သွားပြီ။ မနုဿလူသားများ လွတ်လပ်မှုကို ရရှိသွားကြပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနစ်ရှေးကိုယ်တိုင်ကလည်း ရဗိန္ဒရာနတ်လို အမျိုးအစားထဲက ကဗျာဆရာတစ်ဦး ဖြစ်နေတယ်။ နစ်ရှေးကိုယ်တိုင်လည်း ရဗိန္ဒရာနတ်လို ဘဝရဲ့ ခက်ခဲနက်နဲတဲ့ ပြဿနာ များနှင့် ဒွေးရောယှက်တင် ဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီး နှစ်ဦးရဲ့ တိုက်ပွဲနည်းလမ်း ကတော့ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦးမတူဘူး။ ရဗိန္ဒရာနတ်က ရှေးဟောင်းမျဉ်းကြောင်းကို ဖက်တွယ် ထားတဲ့ သူတော်သူမြတ် ဖြစ်တယ်။ နစ်ရှေးကတော့ ကျောက်ဆောင် ကျောက်သားထဲမှာ လမ်းသစ်ဖောက်လုပ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တယ်။ ဖြစ်နေကျအတိုင်း အဲဒီလိုလုပ်တဲ့အတွက် ထိခိုက်နစ်နာမှု အကျိုးဆက်ကိုလည်း သူ့အနေနှင့် ခံစားရတယ်။ ဆွဲထားတဲ့ မျဉ်းကြောင်း ပေါ်မှာ လျှောက်သွားတဲ့လူအတွက် ဘယ်လိုဘေးရန် အန္တရာယ်မျိုးမှ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ လမ်းသစ်တီထွင်ဖောက်လုပ်တဲ့ လူအတွက်ကတော့ ဘေးရန်အန္တ ရာယ် ဝိုင်းနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရဗိန္ဒရာနတ်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာက ရှိလာခဲ့တဲ့ ဟောင်းနွမ်း ဆွေးမြေ့နေတဲ့ အယူအဆဟောင်းရှိနေတယ်။ အဲဒီအယူအဆအရ ဣဿရဆိုတာ ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦး ဖြစ်တယ်။ ဥပဒေစည်းမျဉ်း ဖန်တီးသူဖြစ်တယ်။ သူ့ အလိုဆန္ဒမရှိရင် သစ်ရွက်တောင်မှ မလှုပ်ဘူး။ သူသွားခိုင်းမှ အားလုံးသွားရတယ်။ သူရပ်ခိုင်းမှ အားလုံး ရပ်ရ တယ်။ ကမ္ဘာကြီးကို ဖန်တီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာလည်း သူပဲ။ တစ်နေ့ကျရင် ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ပစ်မယ့် ပုဂ္ဂိုလ်လည်း သူပဲ။ ရဗိန္ဒာနတ်ရဲ့ စိတ်ဟာ အဲ့ဒီအယူအဆက ဘယ်တော့ မှ လွတ်မြောက်မသွားနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒါကြောင့် သူ၏ အတွင်းသန္တာန်ထဲက ပတ္ထနာများ ကြွတက်နေကြခြင်း ဖြစ်တယ်။ တော်လှန်ရေး လွင့်လာတာကိုတော့ မတွေ့ရဘူး။ ပတ္ထနာမီးတောက်များ ငြိမ်းသွားပြီး အေးစက်နေတဲ့ ပြာများပဲကျန်တော့တယ်။ မီးတောက် ငြိမ်းသွားပြီလို့ ဆိုတာလည်း မမှန်ဘူး။ ပြာအဖြစ်နှင့်သာ ရှိနေတာ ဖြစ်တယ်။ အဲဒီ ပြာကို အဆင်တန်ဆာလို့ ဘယ်လိုပြောလို့ ဖြစ်ပါ့မလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရဗိန္ဒရာနတ်ရဲ့ ပတ္ထနာဟာ အကျိုးမရှိ အကာအတိသာ ဖြစ်နေတဲ့ ပတ္တနာ ဖြစ် တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူပတ္ထနာပြုတဲ့ ဣဿရဟာ ဘယ်မှာမှရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် မျိုးမှ မဟုတ်ဘဲ။ ဘာမှမရှိတဲ့ အာကာသကောင်းကင်ပြင်ကို ပတ္ထနာပြုနေတာနှင့် ဘာမှ မခြားဘူး။ ပတ္ထနာကို နားထောင်ပြီး ပြည့်ဝအောင်မြင်အောင် လုပ်ပေမဲ့ ဘယ်လို ဣဿရမျိုးမှ မရှိဘူး။ ဘယ်သူ့ကို စကားပြောနေတာလဲ။ မိမိကိုယ်ကို စကားပြောနေ တာလား။ ဣဿရကို ပတ္ထနာပြုနေတာ ဘယ်လိုအကျိုးကျေးဇူးမှ မရှိနိုင်ဘူး။ ဣဿရ ကို ပတ္ထနာပြုတာ ဘယ်လိုဟာမျိုးမှ မဟုတ်နိုင်ဘူး။ ပတ္ထနာနှင့် ဘာဝနာ နှစ်ခုရှိတဲ့အနက် ဘာဝနာကိုလုပ်မှသာ အကျိုးကျေးဇူး ရှိနိုင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ပြုလုပ်ဖန်တီးထားတဲ့ ကမ္ဘာလောက္ခ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးက စပြီး မမှန်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ “ပြုလုပ်ဖန်တီးထားတဲ့ ကမ္ဘာလောက” ဆိုတဲ့ ဝေါဟာရစကားလုံး များမှာပဲ “ပြုလုပ်ဖန်တီးသူ” ဆိုတဲ့ မှားတဲ့အတွေး ကပ်ပါနေတယ်။ ကမ္ဘာလောကကို ပြုလုပ်ဖန်တီးခြင်း” လို့ခေါ်တဲ့ “ဆရိရှထိ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးက အမှန်တရားနဲ့ ညီညွတ် တဲ့ စကားလုံး မဟုတ်ဘူး။ “သဘာဝ” ဆိုတဲ့ အနက်အဓိပ္ပာယ်ထွက်တဲ့ “ပရကရတိ” ဝေါဟာရ စကားလုံးကသာ မှန်တယ်။ “သဘာဝ”ဆိုတဲ့ “ပရကရတိ” စကားလုံးကိုပဲ အသုံးပြုကြတယ်။ “ဆရိရှတိ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးရဲ့ အနက်အဓိပ္ပာယ်က ပြုလုပ်ဖန်တီးထား တဲ့ အရာဝတ္ထုကို ခေါ်တယ်။ ပြုလုပ်ဖန်တီးထားတဲ့ အရာဝတ္ထုရှိနေမယ်ဆိုရင် ပြုလုပ် ဖန်တီးသူ ရှိလိမ့်မယ်။ ပြုလုပ်ဖန်တီးသူ ရှိတယ်ဆိုရင် ထိန်းသိမ်းထားတဲ့လူလည်း ရှိရ လိမ့်မယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် ပြဿနာတွေ တသီတတန်းကြီး ပေါ်လာလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓနှင့် မဟာဝီရတို့က သဘာဝဆိုတဲ့ “ပရကရ” ပကတိစကားလုံးကိုသာ အသုံးပြုကြတယ်။ အဲဒီ စကားလုံးကို ပုဒ်ခွဲကြည့်စမ်းပါ။ “ပရကရတိ” ဆိုတဲ့ စကား လုံးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က “ပြုလုပ်ခြင်းရဲ့ ရှေ့က၊ (သို့) ပြုလုပ်ခြင်း မတိုင်ခင်က” လို့ အဓိပ္ပာယ် ရတယ်။ ဘယ်တော့မှ မပြုလုပ် မဖန်တီးရတဲ့ အရာဝတ္ထုဖြစ်တယ်။ အဲဒီ အရာဝတ္ထုရဲ့ နောက်မှာလည်း ဘယ်လိုပြုလုပ် ဖန်တီးသူမှ မရှိဘူး။ ပြုလုပ်သူတိုင်းရဲ့ ရှေ့မှာရှိနေတာက “ပရကရတိ” ခေါ်တဲ့ သဘာဝဖြစ်တယ်။ ပြုလုပ်ခြင်းတိုင်းရဲ့ ရှေ့မှာ ရှိနေတာက “ပရကရတိ” လို့ခေါ်တဲ့ သဘာဝဖြစ်တယ်။ “ပရကရတိ” ဆိုတဲ့ သဘာဝဟာ အထည်ကိုယ်ဒြပ် ဝတ္ထုသက်သက်မျှသာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီ အထည်ကိုယ်ဒြပ်မှာ အသိစိတ်ဆိုတာမျိုးလည်း ရှိနေတယ်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရမယ်ဆိုရင် အရာဝတ္ထုဆိုတာ အသိစိတ်ရဲ့ အိပ်ပျော်နေတဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်တယ်။ အဲဒါကြောင့် ပြဿနာက မိမိ အတွင်းသန္တာန်ထဲမှာ အိပ်ပျော်နေတာကို နှိုးဖို့သာ ဖြစ်တယ်။ ဘယ်သူ့ထံမှာမှ ပတ္ထနာ ပြုစရာ မလိုဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဣဿရကိုတည်ရှိနေမှု တစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူရမယ်။ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် မမှတ် ယူရဘူး။ ဣဿရကို မွှေးရနံ့လို့ မှတ်ယူရမယ်။ ပန်းလို့ မမှတ်ယူရဘူး။ အဲဒီလို မှတ်ယူရင် ရဗိန္ဒရာနတ်ရဲ့ ပြဿနာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီ ပြဿနာ တွေဟာ ရာဗိန္ဒာနတ်တစ်ဦးတည်းရဲ့ ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး။ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာကစပြီး မေးလာခဲ့တဲ့ ပြဿနာတွေ ဖြစ်တယ်။ အဲဒီ ပြဿနာတွေကို ရဗိန္ဒရာနတ်က စကားလုံး အစဉ်လှလှကလေးများနှင့် ဖွဲ့နွဲ့ သီကုံးထားတာ ဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအကယ်၍ ဣဿရဟာ ဒီကမ္ဘာလောကကြီးကို ဖန်တီးပြုလုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုရင် ကြင်နာသနားဖွယ် ကမ္ဘာလောကကို ပြုလုပ်ဖန်တီးစရာ ဘယ်မှာလိုမလဲ။ ပထမဦးဆုံး လိုအပ်တာက ကြင်နာသနားဖွယ်ကောင်းတဲ့ ကမ္ဘာလောကကို ပြုလုပ်ဖန်တီးဖို့လား။ ပထမဦးစွာ ကြင်နာသနားဖွယ်ကောင်းတဲ့ လူတွေကို ဖန်တီးပြုလုပ်မယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီ ဆိုးသွမ်းတဲ့၊ အကြမ်းဖက်တဲ့၊ ရက်စက်တဲ့၊ တရားမှုကင်းတဲ့၊ ယုတ်မာတဲ့၊ အကျင့်ပျက်တဲ့ လူတွေကို ဖန်ဆင်းပြုလုပ်မယ်။ ပြီးတော့မှ အဲဒီလူတွေကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပစ်ဖို့အတွက် မဟတ္တမများကို စေလွှတ်မယ်။ အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ သင့်သလား။ ရှေးဦးစွာ လူနာကို ဖန်တီး ပြုလုပ်မယ်။ မွေးကတည်းက ချူချာသူတစ်ယောက်ဖြစ်နေအောင် ပြုလုပ်မယ်။ ပြီးတော့ မှ ဆေးဆရာကို စေလွှတ်မယ်။ အဲဒီ ဆေးဆရာရဲ့ စကားကို နားမထောင်တဲ့အခါကျတော့မှ လူနာကို စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး လုပ်မယ်။ အပြစ်ဒဏ် ပေးမယ်။ ငရဲကို ပို့မယ်။ တကယ်လို့ အဲဒီ ဆေးဆရာများရဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကို နားထောင်တယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီ လူနာတွေ အပေါ်မှာ ဝမ်းသာအားရဖြစ်ပြီး နတ်ပြည်နတ်လောက ဆုချီးမြှင့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဣဿရကို ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆမျိုး လက်ခံထားရင်တော့ အခုနပြောတဲ့ အကြောင်းအရာတွေဟာ အကျိုးရှိတဲ့ အကြောင်းအရာတွေလို့ ထင်လိမ့် မယ်။ ဣဿရဟာ မဟတ္တမကို စေလွှတ်တယ်။ ပထမဦးစွာ ကမ္ဘာလောကကြီးကို ဖန်တီးတယ်။ လူတိုင်းလူတိုင်းကို မကောင်းမှုဗီဇ ပေးတယ်။ ဝါသနာကို ပေးတယ်။ ကာမဂုဏ်ကို ပေးတယ်။ ဒေါသကို ပေးတယ်။ မုန်းတီးခြင်းကို ပေးတယ်။ ရန်ငြိုးဖွဲ့ ခြင်းကို ပေးတယ်။ လောဘကို ပေးတယ်။ မွေးဖွားလာတဲ့ အချိန်ကစပြီး အဲဒီ အရာ များကို ပေးတယ်။ အဲဒီလို ပေးတယ်ဆိုရင် ပေးတဲ့လူရဲ့ တာဝန် မဟုတ်ဘူးလား။ လူတွေရဲ့ အပြစ် ဘယ်မှာရှိလို့လဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမကောင်းမှုကို မိမိလက်နှင့် ပြုလုပ်ဖန်တီးတာ မဟုတ်ဘူး။ မကောင်းမှုကို ပြုလုပ် ဖန်တီးသူဟာ မိမိ မဟုတ်ဘူး။ မိမိဘဝကို ပြုလုပ်ဖန်တီးတာ မိမိ မဟုတ်ဘူး။ မိမိဘဝမှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ ဝါသနာများကို ဖန်တီးပြုလုပ်တာ မိမိမဟုတ်ဘူး။ ဘဝကို ယူလာတာ မိမိမဟုတ်လား။ ဘယ်သူက မိမိကို ဝါသနာတွေ ပေးသွားတာလဲ၊ ဝါသနာတွေကို စွန့်လွှတ်ကြလို့ မဟတ္တမများ၊ သူတော်စင်များက ဆုံးမနေကြတယ်။ ဣဿရက ကမ္ဘာလောကကို ပြုလုပ်ဖန်တီးပြီး မဟတ္တမများက ကမ္ဘာလောကကို စွန့်လွှတ်ကြရမယ် လို့ ညွှန်ကြားပြောဆိုနေကြတယ်။ တကယ်လို့ ကမ္ဘာလောကကို စွန့်လွှတ်ရမယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ ကမ္ဘာလောကကို ပြုလုပ် ဖန်တီးနေသေးလဲ။ မဟတ္တမများကို စေလွှတ်တယ် ဆိုရင် ဣဿရအနေနှင့် ကမ္ဘာလောကကို ပြုလုပ်ဖန်တီးစရာ ဘယ်မှာ လိုတော့မလဲ။ မဖန်တီး မပြုလုပ်ဘဲနေရင် ပြီးတာပဲ။ ဝါးလုံးမရှိရင် ပလွေသံ မမြည်တော့ဘူး မဟုတ် လား။ ဣဿရ အယူအဆကို လက်ခံလိုက်တယ်ဆိုကတည်းက ပြဿနာတွေ ဆက် တိုက် ပေါ်လာလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒါကြောင့် ဗုဒ္ဓနှင့် မဟာဝီရတို့ ဣဿရအယူအဆကို ငြင်းပယ်ကြတာ ဖြစ် တယ်။ နစ်ရှေးအရင် နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင့်ငါးရာလောက်ကတည်းက ငြင်းပယ်ခဲ့ကြတာ။ ဣဿရမရှိဘူးလို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် ဣဿရက သည်းခံ တယ်၊ ဆုပေးတယ်ဆိုတဲ့ ပြဿနာမျိုးလည်း မရှိတော့ဘူး။ မိမိလုပ်တဲ့ အကျိုးဆက်ကို မိမိခံရမှာ ဖြစ်တယ်။ ကောင်းတာလုပ်ရင် ကောင်းတဲ့အကျိုးဆက်ကို မိမိခံရမှာ ဖြစ် တယ်။ မကောင်းတာလုပ်ရင် မကောင်းတဲ့အကျိုးဆက်ကို ရလိမ့်မယ်။ ပေးတဲ့လူ ဘယ် သူမှ မရှိဘူး။ မီးထဲ လက်ထည့်လိုက်ရင် လက်မပူဘဲမနေဘူး။ ပန်းပွင့်ကိုင်ရင် လက်မှာ ပန်းရနံ့ စွဲနေလိမ့်မယ်။ အဲဒါ သဘာဝနိယာမတရား ဖြစ်တယ်။ ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း လုပ်ပြီး လျှောက်သွားရင် လဲမှာမဟုတ်ဘူး။ လက်တို့ ခြေတို့ ကျိုးပဲ့သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ မူးမူးရူးရူးနဲ့သွားရင်၊ နမော်နေမဲ့သွားရင်၊ သတိလက်လွတ်သွားရင် လဲမကျဘဲ ဘယ်မှာနေ မလဲ။ လက်တွေခြေတွေ ကျိုးပဲ့သွားလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e( အားလုံးကို သည်းခံရမယ်လို့ မဟတ္တမတွေ၊ သူတော်စင်တွေက ပြောနေကြ တယ်။ အကြမ်းဖက်တဲ့ လူတွေကိုရော၊ သတ်ဖြတ်ညှင်းဆဲတဲ့ လူတွေကိုရော သည်းခံရ မလား။ တေလန်၊ ကျန်ဂစ်ခံ၊ နဒိရရှာဟတို့ကို သည်းခံရမလား။ သူတို့ကိုလည်း ချစ်ခင်ကြင်နာမှု လုပ်ရမလား။ ဒါကြောင့် ရဗိန္ဒရာနတ်က မေးခွန်းထုတ်ထားတာ မှန် တယ်။ ဘယ်လို မေးခွန်းထုတ်ထားသလဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မိမိတို့ရဲ့ အလင်းရောင်ကို ငြိမ်းအောင်လုပ်ပစ်တဲ့၊ မိမိတို့ရဲ့ လေကို အဆိပ် ဖြစ်အောင် လုပ်နေတဲ့ လူတွေကို အရှင်သူမြတ် ကိုယ်တိုင်က သည်းခံခြင်း၊ ခွင့်လွှတ်” ခြင်း ပြုနေပါသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒီလို မေးခွန်းထုတ်ထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရှင်သူမြတ်က အဲဒီလူတွေကို ဘာ ကြောင့် သည်းခံစိတ်ထားရသလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို မမေးခင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အရှင်သူမြတ် အဲဒီလူတွေကို ဘာကြောင့် ပြုလုပ်ဖန်တီးထားသလဲ” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းမေးရမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပန်းချီဆရာတစ်ယောက်က ညစ်ညမ်းတဲ့ ပန်းချီပုံတစ်ပုံ ဆွဲတယ်ဆိုရင် ဘယ်သူ့ မှာ တာဝန်ရှိသလဲ။ ညစ်ညမ်းတဲ့ ပန်းချီပုံ ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ပန်းချီပုံရဲ့ အပြစ်လား။ ဒါမှမဟုတ် ပန်းချီဆရာရဲ့ အပြစ်လား။ ပန်းပုဆရာတစ်ယောက်က အမြင်မတော်တဲ့ ပုံတစ်ပုံ ထုလုပ်တယ်ဆိုရင် ဘယ်သူ့မှာ တာဝန်ရှိသလဲ။ ပန်းပုပုံမှာ တာဝန်ရှိသလား၊ ပန်းပုပုံကို အပြစ်ဒဏ်ပေးမလား၊ လက်ထိပ်ခတ်မလား၊ အချုပ်ခန်းထဲ ထည့်မလား။ ဒါမှမဟုတ်ရင် ပန်းပုဆရာမှာတာဝန်ရှိသလား။ တကယ်လို့ ဒီကမ္ဘာလောကမှာ မကောင်းမှုတွေ ရှိနေတယ်ဆိုရင်၊ တကယ်လို့ ဒီကမ္ဘာလောကမှာ ဘဝအလင်းရောင်ကို ငြိမ်းသတ်ပစ်တဲ့ လူတွေ ရှိနေတယ်ဆိုရင်၊ တကယ်လို့ ဒီကမ္ဘာလောကမှာ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုတွေ၊ အနိုင် ကျင့်မှုတွေ ရှိနေတယ်ဆိုရင် ဘယ်သူ့မှာ တာဝန်ရှိသလဲ။ အဲဒီ မေးခွန်းမျိုးကို ဘယ်သူ မေးသလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရဗိန္ဒရာနတ်ဟာ အခြေခံကျတဲ့ မေးခွန်းကို မမေးဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရဗိန္ဒရာနတ်ဟာ ပတ္ထနာများကိုသာ ပြုလုပ်နေတယ်။ နိုဗယ်ဆုရတဲ့ “ဂီတဉ္ဇလီ” ဟာ ပတ္ထနာများကို စုပေါင်း ဖော်ပြထားတဲ့ ကဗျာပေါင်းချုပ်ဖြစ်တယ်။ တကယ်လို့ ရဗိန္ဒရာနတ်ဟာ ဘာဝနာဘက်ရောက်နေမယ်ဆိုရင် “ဂီတဉ္ဇလီ” လိုကဗျာမျိုး ပေါ်မလာဘဲ နိုဗယ်ဆုကိုလည်း ရရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘဝရဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်မျိုးကိုတော့ ရရှိသွားတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော်လည်း ရဗိန္ဒရာနတ်အတွက် တော်လှန်မှုတစ်ခု လုပ်ဖို့လိုတယ်။ ဘယ်လို တော်လှန်မှုမျိုးလဲ။ အပြင်ဘက်မှာ ရှာမနေဘဲ အတွင်းဘက်ကို လှည့်ရမယ်။ မိမိရဲ့ အိပ်ပျော်နေတဲ့ အသိစိတ်ကို နိုးကြားလာအောင် လုပ်ရမယ်။ အဲဒီလို လုပ်တဲ့အခါမှာ ဘယ်လို ဣဿရမျိုးကို ဖြစ်စေ၊ ဘယ်လို မဟတ္တမမျိုးကို ဖြစ်စေ၊ ဘယ်လိုကျမ်းစာ မျိုးကိုဖြစ်စေ တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျမ်းစာအားလုံးဟာ လူတွေ တီထွင်ပြုလုပ် ထားတာတွေ ဖြစ်တယ်။ ကျမ်းစာထဲမှာပါနေတဲ့ စကားလုံးတွေဟာ လူတွေ ကြွေးကြော် နေကြတဲ့ ကြွေးကြော်သံများ ဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတွင်းသန္တာန်ထဲမှာ လူတွေရဲ့ အဆင့်ကို ကျော်သွားတဲ့၊ လူတွေရဲ့ ငိုက်မြည်း ခြင်းကို ကျော်သွားတဲ့ သုညတစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒီသုညဟာ အတွင်းသန္တန်ထဲမှာရှိတဲ့ နေ အစင်း ရာထောင်များတောင် မှေးမှိန်သွားတဲ့ နိုးကြားမှုလောကတစ်ခု ဖြစ်တယ်။ တစ် ကြိမ်တစ်ခါရရှိရုံနှင့် အခါခပ်သိမ်းရရှိနေတဲ့ မွှေးရနံ့ဖြစ်တယ်။ အချိန်ကာလနှင့် သတ် မှတ် တွက်စစ်လို့လည်းမရဘူး။ သေဆုံးပျောက်ကွယ်သွားတယ် ဆိုတာလည်း မရှိဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒါကို ရတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် မိမိရဲ့ ဘဝပုံစံတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီ အခါ ဒီကမ္ဘာလောကမှာ မတရားမှုကို ဆန့်ကျင်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်ပေမဲ့ မိမိရဲ့ တိုက်ပွဲဟာ လွဲချော်သွားတယ်လို့ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ မိမိအတွင်းသန္တာန်ထဲမှာ အားလုံးငြိမ်းချမ်းမှု၊ ဆိတ်ငြိမ်မှု ရရှိသွားတယ်ဆိုရင် မိမိရဲ့ အဝန်းအဝိုင်းမှာ တော်လှန်မှု ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့် မယ်။ မိမိရဲ့ အချုပ်အခြာမှာ ငြိမ်းချမ်းမှု ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ မိမိအဝန်းအဝိုင်းမှာတော်လှန်မှု ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ မိမိရဲ့ အတွင်းသန္တာန်မှာ ပိုင်းခြားစိပ်ဖြာလို့ မရတဲ့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် မိမိရဲ့ အဝန်းအဝိုင်းမှာ မတရားမှုကို ဆန့်ကျင်ခြင်း ဖြစ် ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါမှာ မိမိအနေနှင့် ကျေးကျွန်ဘဝကို လက်ခံတော့မှာ မဟုတ် ဘူး။ နိုင်ငံရေး ကျေးကျွန်ဘဝမျိုးဖြစ်ဖြစ်၊ စီးပွားရေး ကျေးကျွန်ဘဝမျိုးဖြစ်ဖြစ်၊ စိတ်ပိုင်း ဆိုင်ရာ ကျေးကျွန်ဘဝမျိုးဖြစ်ဖြစ် ဘယ်လို ကျေးကျွန်ဘဝမျိုးကိုမှ လက်ခံတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျေးကျွန်အားလုံးတည်းဟူသော ကန့်လန့်ကာကို ဖယ်ရှားပစ်လိမ့်မယ်။ မိမိအတွင်းသန္တာန်ထဲ လွတ်မြောက်ငြိမ်းချမ်းမှု အရသာ ဝင်ရောက်လာမယ်ဆိုရင် အဲဒီ လွတ်မြောက်ငြိမ်းချမ်းမှုအရသာကို အပြင်အပမှာလည်း ဖြန့်ဝေပေးလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒီအခါကျတော့ ကျွန်ုပ်တို့ ကမ္ဘာလောကသစ်ကို ပြုလုပ်ဖန်တီးနိုင်ကြလိမ့် မယ်။ ယခုထိတော့ ကျွန်တော်တို့ ကမ္ဘာလောကသစ်ကို မဖန်တီး မပြုလုပ်ကြရသေးဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":41958442369173,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_07e9718d-9ab8-4d29-81b3-d9be2e80bf33.jpg?v=1730209206"},{"product_id":"ပါရဂူ-ရေစီးကြောင်း","title":"ရေစီးကြောင်း","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e“\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eပညာရှင်များသည် အတွေးချင်းတူကြသည်” ဟုဆို၏။ ယခု အိန္ဒိယနှင့် ဂျပန်ပုံဝတ္ထုနှစ်ပုဒ်သည် ဦးတည်ချက်ချင်း၊ ဇာတ်အိမ်တည်ဆောက်ပုံချင်း ထပ်တူကျအောင် တူညီနေသောအခါ....\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                     \u003cstrong\u003eအိန္ဒိယနှင့် ဂျပန် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e                                   ဉာဏ်ချင်းထပ်သလား\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဂျပန်ခေတ်က သန်လျင်မြို့ ဂျပန်စာသင်ကျောင်း၌ ကျွန်တော်ဂျပန်စာ သင်ဖူးသည်။ နှစ်နှစ်လောက် သင်ပြီးသောအခါ ဂျပန်စာ အတော်အတန် ဖတ်တတ်လာသည်။ ဂျပန်အက္ခရာ သုံးမျိုးရှိသည့်အနက် ‘ခန်” ခေါ် ဘူးသီး ငါးပေါင်းကြော်စာကိုပင် အတော်အတန်ဖတ်တတ်လာသည်။ ထိုအချိန်က ရန်ကုန်မြို့မှ ဂျပန်စာသင်ကျောင်းများအတွက် သတင်းစာ တစ်စောင် ထုတ်သည်။ နေ့စဉ်လား၊ ရက်ခြားလားဆိုသည်ကိုတော့ မမှတ် မိတော့။ ထိုသတင်းစာ၌ ကျွန်တော် ဂျပန်စာဖြင့် ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ပင် ရေးဖူးသည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်း နှစ်အတန်ကြာသွားသောအခါ ကျွန်တော် တတ်ထားသော ဂျပန်စာနှင့် ဂျပန်စကားများသည် ဂျပန်ပြည်သို့ ပြန်သွား ကုန်ကြသည်။ ကျွန်တော့် ခေါင်းထဲတွင် ဂျပန်စကား မရှိတော့ပေ။ ဘာသာ စကား တစ်ခုခုကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် တတ်မြောက်ထားသော်လည်း အစဉ် မပြတ် အလေ့အကျင့်ရှိနေပါမှ၊ အစဉ်မပြတ် ပြောဆိုရေးသား ဖတ်ကြား နေပါမှ ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်မှုသည် ဆက်လက် တည်မြဲနေပေလိမ့်မည်။ လုံးဝ အဆက်ပြတ်သွားလျှင်ကား မိမိတတ်ထားသည့် ဘာသာစကားသည်တစ်ချိန်ချိန်တွင် မေ့ပျောက်သွားဖို့ရန် မခဲယဉ်းတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကျွန်တော် နောက်ဆုံး ဂျပန်စကားပြောခွင့် ရသည်မှာ အိန္ဒိယပြည်၌ ဖြစ်သည်။ ၁၉၄၇ ခုနှစ် အိန္ဒိယပြည်သို့ သွားသောအခါ နွေရာသီကျောင်း ပိတ်ချိန်ဖြစ်နေသဖြင့် ကျောင်းတက်ခွင့်မရသေးဘဲ မိဂဒါဝုန်၌ နှစ်လလောက်စောင့်နေရသည်။ ထိုအချိန်အတွင်း မိဂဒါဝုန်သို့ ဘုရားဖူး ရောက်လာသော ခရီးသည်များအနက် ဂျပန်ပြည်မှ ဂျပန်လူမျိုးနှစ်ယောက်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုဂျပန်များနှင့် ဂျပန်စကားပြောခွင့် ရရှိခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က ဂျပန်စာသင် ပြီးသည်မှာ အချိန်မကြာလှသေးသဖြင့် ပြောနိုင်ဆိုနိုင် ရှိသေးသည်။ တစ်ဖန် ၁၉၅၆ ခုနှစ်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် အိန္ဒိယပြည် နယူးဒေလီမြို့၌ပင် ဂျပန် စာရေးဆရာ ဟောရှိဟောတနှင့် ဆုံရသည်။ ထိုအချိန်မှာ ဂျပန်စာသင်ပြီး သည့်ကာလနှင့် ဆယ်နှစ်လောက်ခြားနေပြီဖြစ်၍ ဂျပန်စကားကောင်းကောင်း မပြောတတ်တော့ပေ။ သို့သော်လည်း မှတ်မိသမျှကလေးနှင့် ဟောရှိဟောတ ကို ဂျပန်လိုပြောကြည့်သည်။ ထူးထူးဆန်းဆန်း ကျွန်တော် ဂျပန်လိုပြော လိုက်သည်နှင့် သူ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ ကျွန်တော့်ကိုလည်း ဂျပန်လို ပြန်မပြောပေ။ အင်္ဂလိပ်လိုသာ ပြန်ပြောသည်။ ကျွန်တော်က သူ့ကိုဂျပန်လိုပြောဖန်များသောအခါ နောက်ဆုံး သူငြိမ်မနေနိုင်တော့ဘဲ နောက် သူ့ကို ဂျပန်လို မပြောရန် ကျွန်တော့်အား တောင်းပန်လေတော့သည်။ ကျွန်တော် တအံ့တဩဖြစ်ပြီး သူ့ကိုအကျိုးအကြောင်း မေးကြည့်သောအခါ သူက “ခင်ဗျား ဂျပန်လိုပြောတာ ကြားရတိုင်း မြန်မာနိုင်ငံကို ဂျပန်တွေ စိုးမိုးသွား ခဲ့တာ ပြန်ပြန်သတိရတယ်။ ခင်ဗျား ဂျပန်စကားပြောတတ်တာ မြန်မာနိုင်ငံကို ဂျပန်တွေ လွှမ်းမိုးကြီးစိုးသွားခြင်းရဲ့ သာဓကတစ်ရပ်ဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရတယ်။ နောက်ထပ် ကျွန်တော့်ကို ဂျပန်လိုမပြောဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်” ဟူ၍ သူကရှင်းပြသည်။ သူ တကယ် ခံစားမှု ရှိနေမှန်း သိသည့်နောက်တွင်ကား ကျွန်တော် နောက်ထပ်သူ့ကို ဂျပန်လို မပြောတော့ပေ။ ဟောရှိဟောတသည် ငြိမ်းချမ်းရေးကို အဓိကထား ရေးသားသည့် ဂျပန်ဝတ္ထုရေးဆရာဖြစ်သည်။ ဟောရှိဟောတကို ဂျပန်လို ပြောသည်မှာ ဂျပန်တစ်ဦး တစ်ယောက်အား ကျွန်တော်၏ ဂျပန်လို နောက် ဆုံးပြောခြင်းဖြစ်ပေသည်။ ထို့နောက် ယခုအထိ ဂျပန်စကားတစ်ခွန်းမှလည်းပြောခွင့်မရတော့၊ ဂျပန်စာကိုလည်း တစ်လုံးမှ မဖတ်ဖြစ်တော့။ ကျွန်တော်၏ ခေါင်းထဲတွင်လည်း ဂျပန်စကားနှင့်ဂျပန်စာများ မရှိကြတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂျပန်ခေတ်က ကျွန်တော်တို့ကို ဂျပန်စာသင်ပေးသော ဂျပန်ဆရာ ကြီး၏ အမည်မှာ “\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခါတော့” ဖြစ်သည်။ ဆရာကြီးသည် ဂျပန်ပြည်၌လည်း ကျောင်းဆရာ အဖြစ်ဖြင့်သာ အသက်မွေးသူဖြစ်သည်။ စစ်အတွင်း တာဝန် ကျသဖြင့် ဂျပန်စာသင်ပေးသည့် တာဝန်ကို ယူရခြင်းဖြစ်သည်။ ဆရာကြီး သည် အရည်အချင်းရှိသည်၊ သဘောကောင်းသည်၊ ကျောင်းသားများကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် သင်ပေးသည်။ ဂျပန်စာ အတော်ကလေး တတ်မြောက် နေပြီဖြစ်သည့် ကျွန်တော်တို့အတန်း၌ တစ်နေ့တွင် ဂျပန်ဝတ္ထုရေးဆရာကြီး တစ်ဦး၏ ဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ်ကို သင်ပြသည်။ သူက ကျောက်သင်ပုန်းပေါ် တွင် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်လုံး ရေးထားသည်။ ကျွန်တော်တို့က ကော်ပီစာအုပ်တွင် လိုက်ရေးရသည်။ ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ကို အဖတ်ခိုင်းသည်။ နားမလည် သည့် စကားလုံးများကို ရှင်းပြသည်။ ထိုဝတ္ထုတို၏ အမည်မှာ “ခုမောနော့ အိတော” ဖြစ်သည်၊ ပင့်ကူချည်မျှင်” ဟူ၍ မြန်မာလို အနက်အဓိပ္ပာယ်ရ သည်။ ဝတ္ထုရေးဆရာ၏ အမည်မှာ “ယယူနော ဆူကေ အကုတ ဂါဝါ” ဖြစ်သည်။ ထိုစာရေးဆရာ၏စာများတွင် များသောအားဖြင့် ဗုဒ္ဓစာပေနှင့် ဗုဒ္ဓယဉ်ကျေးမှု သြဇာလွှမ်းမိုးစူးရှနေသည်။ ဝတ္ထု၏ ဇာတ်လမ်းအကျဉ်း ချုပ်မှာ ဤသို့ ဖြစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေ့သောအခါတွင် သကျမုနိဗုဒ္ဓသည် နတ်ပြည် ပဒုမ္မာကြာ ရေကန်ပေါင်ရိုးပေါ်၌ စကြံလျှောက်နေတော်မူသည်။ ရေကန်တွင်း၌ ပွင့်လန်း နေသော ပဒုမ္မာကြာပွင့်တို့သည် ပုလဲလုံးများပမာ ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေကြသည်။ ရွှေရောင် ဝတ်မှုန်ဝတ်ဆံများမှ သင်းရနံ့များသည် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တွင် သင်းပျံ့ကြိုင်လှိုင်နေသည်။ အချိန်ကား နံနက်ခင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအခိုက် ဗုဒ္ဓသည် ရေပြင်ပေါ်ရှိ ကြာရွက်များကြားမှ အောက်ဘက့်ကြည့် တော်မူလိုက်သည်။ နတ်ရေကန်အောက်တည့်တည့်၌ ငရဲပြည်ရှိသည်။ ငရဲကျနေသော ကဏ္ဍတနှင့်တခြားလူများကို လှမ်းမြင်တော်မူသည်။ တဏ္ဍတ သည် လူသတ်၊ အိမ်မီးရှို့စသည့် မကောင်းမှုဒုစရိုက်များကို ကျူးလွန်ပြုလုပ် ခဲ့သည့် ဓားပြလူဆိုးကြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် ကဏ္ဍတပြုလုပ်ခဲ့သည့်ကောင်းမှုတစ်ခုရှိသည်။ တစ်နေ့တွင် တောတစ်ခုအတွင်း ဖြတ်သွားစဉ် လမ်းပေါ်တွင် တွားသွားနေသော ပင့်ကူတစ်ကောင်ကို တွေ့သည်။ ပင့်ကူကို နင်းမည်ပြုပြီးခါမှ ခြေထောက်မ,\u003cspan\u003eလျက် မနင်းတော့ဘဲ “ဒီသတ္တဝါငယ်လေး မှာလည်း အသက်ရှိတာပဲ၊ သူ့အသက်ကို အလကား ဘာလို့သတ်မလဲ \u003c\/span\u003éဟု တွေးမိပြီး ကဏ္ဍတသည် ပင့်ကူကို လွှတ်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငရဲကို လှမ်းမျှော်ကြည့်တော်မူရင်း ဗုဒ္ဓသည် ပင့်ကူကို ကယ်ခဲ့ဖူးသည့် ကဏ္ဍတအား သတိရသွားတော်မူသည်။ ထိုကောင်းမှုကို စဉ်းစားဆင်ခြင် ပြီးလျှင် အကယ်၍ ဖြစ်နိုင်ပါက ကဏ္ဍတအား ငရဲမှ ထုတ်ဆယ်ကယ်တင် လိုသည့်ဆန္ဒ ဖြစ်လာတော်မူသည်။ ဘေးပန်းကို ကြည့်တော်မူလိုက်သည့် အခါ ကံအားလျော်စွာ ပင့်ကူတစ်ကောင် ကြာရွက်များကြားတွင် ချည်မျှင် ရက်နေသည်ကို တွေ့မြင်တော်မူသည်။ ဗုဒ္ဓသည် ပင့်ကူချည်မျှင်ကို ရုတ် တရက် ဆွဲယူတော်မူပြီးလျှင် ပဒုမ္မာကြာပွင့်များကြားထဲမှ ပင့်ကူချည်မျှင်ကို ငရဲသို့ ချပေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငရဲ၌ကား သွေးကန်ထဲတွင် ကဏ္ဍတသည် တခြားငရဲခံသူများနှင့် အတူတကွ မြုပ်ချည်ပေါ်ချည် ဖြစ်နေသည်။ တစ်ချိန်တွင် ကဏ္ဍတသည် သွေးကန်ထဲမှ အပေါ်သို့ ပေါ်အလာ ကောင်းကင်ပေါ် မော့ကြည့်လိုက်သည့် အခါ ကောင်းကင်မှ ပင့်ကူချည်မျှင်တစ်မျှင် သူ့ဆီသို့ တန်းကျလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီးလျှင် ကဏ္ဍတသည် ပင့်ကူချည်မျှင် ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းကိုင်လျက် ရှိသမျှအားကိုသုံးပြီး တွယ်တက် သွားသည်။ ခရီးအတော်လှမ်းလှမ်း တက်သွားပြီးသောအခါ မောလာသည် ဖြစ်၍ တစ်အောင့်နားလိုက်သည်။ ထိုအတွင်း အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောအခါ တခြား ငရဲခံသူများလည်း ပင့်ကူချည်မျှင်အစွန်းကို ကိုင်လျက် သူ့နောက်က တွယ်တက်လိုက်ပါလာကြသည်ကို တွေ့မြင်သွားသည်။ ဤ တွင် ကဏ္ဍတသည် “ဟေ့ကောင်တွေ ဘယ်သူက ခွင့်ပြုလို့ လိုက်လာ ကြတာလဲ၊ အခုချက်ချင်း ပြန်ဆင်းကြ” ဟူ၍ ဟစ်အော်ပြောဆိုလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ယင်းသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုအချိန်အထိ ဘာမျှ ချွတ်ယွင်း ခြင်းမရှိသော ပင့်ကူချည်မျှင်သည် ကဏ္ဍတတွဲလွဲခိုထားသည့်နေရာမှတောက်ခနဲ ပြတ်သွားလေသည်။ ကဏ္ဍတလည်း တလိမ့်ခေါက်ကွေး ငရဲသို့ ပြန်ကျသွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ရေကန်ပေါင်တွင် ရပ်နေတော်မူသော ဗုဒ္ဓသည် မိမိတစ်ဦးတည်း သာ ကိုယ်လွတ်ရုန်းလိုသည့် မမျှတသော စိတ်ထားကြောင့် ငရဲ၏ သွေး ကန်ထဲ ပြန်ကျသွားသော ကဏ္ဍတကို မဟာကရုဏာတော်ဖြင့် ကြည့်နေ တော်မူလိုက်ပြီးလျှင် စင်္ကြံလျှောက်မြဲ လျှောက်နေတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂျပန်ဆရာကြီး ခါတော့သင်ပြသော ပင့်ကူချည်မျှင်ဝတ္ထုကို ဖတ်ရ ပြီးသည့်နောက် မကြာမီလပိုင်းအတွင်းမှာပင် နိချိရင်းရှူး ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းဝင် ဂျပန်စစ်သားတစ်ယောက်က စာရေးဆရာကြီး “အကုတဂါဝ”ရေးသော ဂျပန် ဘာသာဝတ္ထုတို ပေါင်းချုပ်တစ်အုပ် ကျွန်တော့်ကို ပေးသည်။ ထိုဝတ္ထုတို ပေါင်းချုပ်တွင် “ခုမောနော့အိတော”ခေါ် ပင့်ကူချည်မျှင်ဝတ္ထုလည်းပါသည်။ ယခုထက်တိုင် ကျွန်တော့် လက်ထဲတွင် ထိုစာအုပ်ရှိနေသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကုတဂါဝါ၏ ပင့်ကူချည်မျှင် ဝတ္ထုတိုကို ၁၉၅၂ ခုနှစ်တွင်ပင် ဂျပန်ပြည်တွင် အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ထုတ်ဝေသော The Young East \u003cspan\u003eမဂ္ဂဇင်း၌\u003c\/span\u003e '\u003cspan\u003eဒီမိယိုဟိရာနို” ဆိုသူက အင်္ဂလိပ်ဘာသာ ပြန်ဆိုထားသည်။ ထို့နောက် ၁၉၆၂ ခုနှစ် တိုကျိုမှ ထုတ်ဝေသော\u003c\/span\u003e Buddhist Plays from Japanese Literature \u003cspan\u003eစာအုပ်ထဲတွင်လည်း ပင့်ကူချည်မျှင်” အင်္ဂလိပ် ဘာသာပြန် ပါရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုစာအုပ်များလည်း ကျွန်တော့်တွင် ရှိနေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေ့ရက်များစွာ ကုန်ဆုံးကျော်လွန်ခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်နှစ်ခန့် ၁၉၇၄ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလက အိန္ဒိယပြည် ဘုံဘေမြို့မှ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ထုတ်ဝေသော ဘဝန်” ဂျာနယ်ကို “ဆွာမိရာ မတိရထ”၏ ရာပြည့် မွေးနေ့ အထိမ်းအမှတ်အဖြစ်ဖြင့် ထုတ်ဝေသည်။ ထိုဂျာနယ်ထဲတွင် ဆွာမိရာမတိ ရထအကြောင်း ရေးသားထားသည့် စာများနှင့် ဆွာမိရာမတိရထ ပြောပြသော ပုံဝတ္ထုများကို ထည့်သွင်း ဖော်ပြထားသည်။ အိန္ဒိယဆွာမိများသည် တရားဟောသည့်အခါ၌ ပုံပြင်ဝတ္ထုများဖြင့် ဟောပြောတတ်ကြသည်။ ရာမ ကရိသျှဏဆွာမိ ပုံဝတ္ထု ရာမတိရထဆွာမိပုံဝတ္ထု စသည်တို့သည် အိန္ဒိယ ဘာသာရေးလောကနှင့် စာပေလောကတွင် လူသိများသော ပုံဝတ္ထုများ ဖြစ် ပေသည်။ ထိုပုံဝတ္ထုများထဲတွင် အစဉ်အလာ အဆင့်ဆင့် ပြောဆိုလာခဲ့သည့် ပုံဝတ္ထုများ ပါရှိသကဲ့သို့ ဆွာမိဂျီများကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသည့် ပုံဝတ္ထုများ လည်း ရှိသည်။ ရာမတိရထဆွာမိ၏ ပုံဝတ္ထုများအနက် ပုံဝတ္ထုတစ်ခုမှာ ဤသို့ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒုမ္ဘိက္ခန္တရကပ်ကြီး ဆိုက်သည့်အခါ သူဆင်းရဲမိန်းမကြီး တစ်ယောက် ကွယ်လွန်သွားသည်။ ယမမင်းက ထိုမိန်းမကြီးပြုခဲ့သော ကောင်းမှု၊ မကောင်းမှုများကို စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ထိုမိန်းမကြီး ကုသိုလ်ကောင်းမှု ဘာတစ်ခုမျှ ပြုခဲ့သည်ကို မတွေ့ရဘဲ တစ်ချိန်က ထမင်းငတ်နေသည့် သူတောင်းစားတစ်ဦးအား မုန်လာဥတစ်ဥ ပေးကမ်းဖူးသည်ဆိုသည့်အချက် တစ်ချက်ကိုသာလျှင် တွေ့ရလေသည်။ ယမမင်း၏ အမိန့်ဖြင့် မုန်လာဥ ပေါ်လာသည်။ မုန်လာဥက မိန်းမကြီးကို နတ်ပြည်သို့ သယ်ဆောင်သွား ပေလိမ့်မည်။ မိန်းမကြီးသည် မုန်လာဥကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။ မုန်လာ ဥက မိန်းမကြီးကို သယ်ဆောင်ပြီး အပေါ်မြောက်တက်သွားသည်။ ထိုအခိုက် ယခင် သူတောင်းစားပေါ်လာသည်။ သူတောင်းစားသည် မိန်းမကြီး၏ ထဘီအနားစကို ဆွဲကိုင်ပြီး တက်လိုက်သွားသည်။ ထိုမျှမကသေးပေ။ တတိယလူပေါ်လာပြီး တတိယလူက သူတောင်းစား၏ ခြေထောက်ကို ကိုင်လိုက်သွားသည်။ ထိုမျှသာမကသေးပေ။ နောက်ထပ် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် တွယ်ကပ်လိုက်လာကြသည်မှာ တသီတတန်းကြီး ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထူးဆန်းသည်မှာ မိန်းမကြီးသည် သူ့ကိုဆွဲပြီး လူပေါင်းများစွာ တက် လိုက်လာကြသော်လည်း နည်းနည်းကလေးမျှ ဝန်လေးမနေပေ။ နောက်က လူတွေ လိုက်ပါလာမှန်းပင်မသိရပေ။ သို့နှင့် တက်သွားကြရာ နတ်ပြည် တံခါးဝသို့ ရောက်သွားကြသည်။ မိန်းမကြီးသည် နတ်ပြည်တံခါးဝ အရောက်တွင် အောက်ဘက်သို့ ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ နောက်က လူတွေ တသီတတန်းကြီး ပါလာသည်ကို တွေ့မြင်သွားလေသည်။ ဤတွင်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566391419029,"sku":"","price":4500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d579e0a1-8ecf-4431-8cb5-91d0ba751aed.jpg?v=1730209230"},{"product_id":"ပါရဂူ-ရာဟုလာသံကိစ္စည်း","title":"ရာဟုလာသံကိစ္စည်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e \u003cstrong\u003eရာဟုလာသံကိစ္စည်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရာဟုလာသံကိစ္စည်း (ရာဟုလ ဆန်ကရိတျာယန်) သည် အိန္ဒိယ နိုင်ငံ၊ ဥတ္တရပရဒေ့ရှ်ပြည်နယ်၊ ပန္ဒဟာရွာ၌ ၁၈၉၃ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၉ ရက်နေ့ တွင် ဖွားမြင်သည်။ ငယ်မည်မှာ ကေဒါရ်နတ်ပဏ္ဍ ဖြစ်သည်။ အနီးအနားရှိ ရွာတစ်ရွာမှ အလယ်တန်းကျောင်းတွင် ပညာသင်ကြားသည်။ တစ်ချိန်တွင် ကြိုထားသည့် နွားနို့အိုး မှောက်ကျသဖြင့် ကြောက်ရွံ့ပြီး အိမ်က ထွက်ပြေး သည်။ ကလကတ္တားမြို့တွင် နေ့ ရက်အတန်ကြာမျှ အလုပ်လုပ်လျက် ပိုစတာများ၊ ဆိုင်းဘုတ်များကို ဖတ်ပြီး ဘင်္ဂါလီဘာသာ သင်သည်။ ဗာရာဏသီ၊ အာဂရာ၊ လာဟိုးမြို့များ၌ သက္ကတဘာသာ၊ အာရဗီဘာသာ သင်ကြားသည်။ ရာမောဒါ ရဆာဗူး အမည်ဖြင့် ပရဆာဟိန္ဒူဘုန်းကြီး ကျောင်း၏ အရိုက်အရာခံ ဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၁၉၂၁ ခုနှစ်၌ အိန္ဒိယနိုင်ငံ လွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲတွင် ကာယကံ မြောက် ပါဝင်ဆင်နွှဲသည်။ ၂ နှစ်ကြာမျှ ဗတ်ကဆာနှင့်ဟဂျာရီဗတ် အကျဉ်းထောင်များ၌ အကျဉ်းသားအဖြစ် နေခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် ၁၉၂၇ ခုနှစ်၌ ဗုဒ္ဓစာပေသင်ကြားလေ့လာရန် သီရိလင်္ကာနိုင်ငံသို့သွားသည်။ သီရိလင်္ကာ နိုင်ငံ ဝိဇ္ဇာလင်္ကာရကောလိပ်၌ သက္ကတစာပေပို့ချရင်း ပိဋကတ်ကျမ်းစာများ ကို သင်ကြားဆည်းပူးရာ တိပိဋကာ စရိယ ဘွဲ့တံဆိပ်ရရှိသည်။ ထို့နောက် ၁၉၂၉-၃ဝ ၌ အိန္ဒိယနိုင်ငံတွင် ကွယ်ပျောက်သွားသော ရှေးဟောင်း ဗုဒ္ဓစာပေကျမ်းဂန်များကို ရှာဖွေရန်အတွက် ပထမအကြိမ် (နောက်ပိုင်း၌ ၃ ကြိမ်) တိဗက်သွားပြီးလျှင် ရရှိဖို့ရန် အလွန်ခက်ခဲသော ဗုဒ္ဓကျမ်းစာ ပေါင်းများစွာ၏ လက်ရေးမူ ဓာတ်ပုံ၊ မိတ္တူများကို အိန္ဒိယသို့ ဆောင်ကြဉ်းလာသည်။ ယင်းကျမ်းစာများကို ပတ္တနားပြတိုက်နှင့် ပတ္တနားရှိ ကာရှိ ပရဆတ် ဂျာယဆဝါလ် သုတေသန၌ ထိန်းသိမ်းထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                     \u003cstrong\u003eပါတီဝင်ဖြစ်လာခဲ့ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            တိဗက်မှ ပြန်လာသောအခါ ရာဟုလာဆံကရိတယာယနဘွဲ့ အမည် ဖြင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်းတော် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ၁၉၃၂-၃၃ တွင် အင်္ဂလန်နှင့် ဥရောပနိုင်ငံများသို့ သာသနာပြုကြသည်။ ၁၉၃၅-၃၆ ၌ ဂျပန်၊ ကိုရီးယား၊ အီရန်၊ ဆိုဗီယက် ရုရှားသို့ ကြွသည်။ ၁၉၃၇ ၌ တစ်ဖန် ဆိုဗီယက်၊ ရုရှား သို့ ကြွသည်။ ထို့နောက် လူဝတ်လဲပြီးလျှင် ၁၉၃၉ တွင် အမာရီ တောင်သူ လယ်သမားအရေးတော်ပုံ၌ ပါဝင်ဆင်နွှဲသည်ဖြစ်၍ ထောင်သွင်းအကျဉ်းချ ခံရသည်။ မာ့က်စ်ဝါဒကို လက်ခံပြီး အိန္ဒိယကွန်မြူနစ်ပါတီဝင် ဖြစ်လာ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ၁၉၄၅ ၌ လီနင်ဂရက်၊ ပညာအကယ်ဒမီ၊ အရှေ့တိုင်းဌာနတွင် စာပေ ပို့ချပြီးနောက် အိန္ဒိယလွတ်လပ်ရေးရသောအခါ အိန္ဒိယနိုင်ငံ ပြန်လာသည်။ ထိုနှစ် ၁၉၄၇ တွင် ဟိန္ဒီဘာဟိတျ ဆမ္မလန် (ဟိန္ဒီစာပေအဖွဲ့ ” ၏ ဘုံဘေ ညီလာခံ၌ သဘာပတိအဖြစ် အရွေးခံရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၁၉၅၈ တွင် မြန်မာနိုင်ငံမှတစ်ဆင့် တရုတ်နိုင်ငံသွားသည်။ တရုတ် နိုင်ငံမှ ပြန်လာပြီးနောက် သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ ဝိဇ္ဇာလင်္ကာရတက္ကသိုလ်တွင် ဒဿနိကဗေဒ ပါမောက္ခအဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။ ၁၉၆၁ ၌ သတိမေ့ရောဂါ စွဲကပ်လာသည်။ ၁၉၆၃ ဒီဇင်ဘာလတွင် အိန္ဒိယနိုင်ငံ၌ ကွယ်လွန်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝိဇ္ဇာလင်္ကာရတက္ကသိုလ်က “ဆာဟိကျ စက္ကဝဟီ” ခေါ် စာပေ စကြဝတေးဘွဲ့ ကိုလည်းကောင်း၊ ဘာဂ်လ်ပူ တက္ကသိုလ်က ဒီလစ်ဘွဲ့ကို လည်းကောင်း ရာဟုလာအား ပေးအပ်ချီးမြှင့်သည်။ အာရှ အလယ်ပိုင်း သမိုင်း” စာအုပ်အတွက် ဆာဟိတျအကယ်ဒမီဆု ရရှိသည်။ အိန္ဒိယနိုင်ငံ အစိုးရက ချီးမြှင့်သော အမြင့်ဆုံးဘွဲ့ တံဆိပ် “ဘာရတ်ဘူရှဏ်” ရရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ရာတွင် ရာဟုလာရရှိသော ဘွဲ့ တံဆိပ်များထဲတွင် ဗာရာဏသီပညာရှင် များအဖွဲ့မှ ပေးအပ်ချီးမြှင့်သော “မဟာပဏ္ဍိတ”ဘွဲ့ တံဆိပ်သည် ရာဟုလာနှင့် အကိုက်ညီဆုံးဖြစ်သည်။ ယင်းဘွဲ့ရရှိသူမှာလည်း ရာဟုလာတစ်ဦးတည်း သာလျှင် ရှိသည်။ ယင်းဘွဲ့ ရရှိပြီးနောက် ရာဟုလာအား “မဟာပဏ္ဍိတ ရာဟုလ ဆံကရိတာယာယန” ဟု ခေါ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                            \u003cstrong\u003eရာပြည့်နှစ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ယခုနှစ် ၁၉၉၃ သည် ရာဟုလာ သံကိစ္စည်း ရာပြည့်နှစ် ဖြစ်သည်။ ရာဟုလာ ရာပြည့်အထိမ်းအမှတ်ပွဲများကို ယခုနှစ်ထဲတွင် အိန္ဒိယနိုင်ငံ အနှံ့ အပြား၌ ကျင်းပပြုလုပ်ကြသည်။ ယင်းအထိမ်းအမှတ်ပွဲများအနက် ဒေလီ အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့ ဟိန္ဒီအကယ်ဒမီမှ ကြီးမှူးကျင်းပသော အထိမ်းအမှတ်ပွဲ သည် ထူးခြားမှုရှိသည်။ ၁၉၉၃ ခု၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၊ ၂ ရက်တွင် နယူးဒေလီ၌ သုံးရက်တိုင်တိုင် ကျင်းပပြုလုပ်သည်။ တစ်မျိုးသားလုံးနှင့် ဆိုင်သည့် ရာဟုလာ ရာပြည့်အထိမ်းအမှတ်ပွဲကြီး၌ စာပေပညာရှင်ပေါင်း များစွာတို့က ရာဟုလာနှင့်ပတ်သက်သော လေ့လာမှတ်သားစရာ စာတမ်း များကို ဖတ်ကြားကြသည်။ ဟောပြောချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြောပြကြ သည်။ စာပေပရိသတ်များလည်း အများအပြား တက်ရောက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အထိမ်းအမှတ်ပွဲ ပထမနေ့တွင် ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနား ကျင်းပပြီးနောက် “မဟာခရီးသည်၏ ဘ၀ခရီး” ခေါင်းစဉ်ဖြင့် နှီးနှောဖလှယ်ပွဲ ပြုလုပ်ကြသည်။ နှီးနှောဖလှယ်ပွဲတွင် ရှရီဗိရှနုကျန္ဒရ ဗရမာက စာတမ်းဖတ်ပြီး အခြားစာပေ ပညာရှင်နှစ်ဦးက ဆွေးနွေးကြသည်။ နာမည်ကျော်ကဗျာဆရာကြီး ရှရီတြိလောကျနသ္မာဆတရီက သဘာပတိအဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။ ဒုတိယနေ့ နှီးနှောဖလှယ်ပွဲတွင် နာမည်ကျော် ဝတ္ထုရေးဆရာကြီး ရှရီဘီရှမ ဆာဟနီက သဘာပတိအဖြစ်ဆောင်ရွက်ပြီး အခြားစာပေပညာရှင်သုံးဦးက ဆွေးနွေးကြ သည်။ နှီးနှောဖလှယ်ပွဲ၏ ခေါင်းစဉ်မှာ သမိုင်းအမြင်နှင့် ဝတ္ထုရေးသား ခြင်း” ဖြစ်သည်။ တတိယပိုင်း နှီးနှောဖလှယ်ပွဲ၏ ခေါင်းစဉ်ကိုမူ ‘ထွက်မပြေး နှင့် ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်ပါ” ဟု ရာဟုလာရေးသည့် စာအုပ်တစ်အုပ်၏ အမည်ပေးထားသည်။ ယင်းနှီးနှောဖလှယ်ပွဲ၌ ရာဟုလာ၏ မိတ်ဆွေဒေါက်တာ မဟာဒေဝ ဆာဟာက သဘာပတိအဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။ ဒေါက်တာ ဗိ၍နာထံ တြိပါဋီက စာတမ်းဖတ်ပြီး အခြားစာပေပညာရှင်နှစ်ဦး က ဆွေးနွေးကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှု ရာပြည့် အထိမ်းအမှတ်ဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနား၌ ဒေါက်တာ ဟရဘဂျန်ဆိန့် က ရာဟုလာသည် ဣဿရကို လက်မခံသောကြောင့် ဣဿရကပေးသော စွမ်းရည်နှင့် ပြည့်စုံနေသူဖြစ်သည် ထင်ကြောင်း၊ ရာဟုလာနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ထုတ်ဖော်ပြောပြရန် လွယ်မည်မဟုတ်ကြောင်း၊ ရာဟုလာစာပေသည် ကျယ်ပြန့်ရုံမျှမကဘဲ မျိုးလည်းစုံကြောင်း၊ သူ၏ စာပေလက်ရာများနှင့် ပတ်သက်၍လည်းကောင်း၊ သူ၏ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ထူးခြားချက်နှင့်ပတ်သက်၍ လည်းကောင်း တညီတညွတ်တည်း ထင်မြင်ချက်ပေးဖို့ မလွယ်ကြောင်း၊ သူ့စွမ်းရည်၏ မျိုးစေ့ဗီဇသည် ဤလူ့အဖွဲ့ အစည်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ ရာဟုလာသည် ဆင်းရဲသား သားသမီးဖြစ်၍ အလုပ်လက်မဲ့ ပြဿနာကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရကြောင်း၊ သူ၏စိတ်နှလုံးတွင် အခါခပ်သိမ်း ပြည့်စုံမှု လိုနေသည်ဟု ထင်ရကြောင်း၊ ရာဟုလာသည် ဘဝ၏ မပြည့်စုံမှုမှ ပြည့်စုံမှု ဆီသို့ ဦးတည်ချီတက်နေသူဖြစ်ပုံရကြောင်း၊ လိုနေသည့်အရာကို ဖြည့်ဖို့ရန် ခြေလှမ်း လှမ်းနေသူဖြစ်ကြောင်း၊ ဗိုက်ရှဏဝ (ဗိဿနိုးကိုးကွယ်သူ) ဓမ္မမှအာရိယ ဆမာ့ဂျ်သို့၊ ထိုမှတစ်ဖန် ဗုဒ္ဓဓမ္မသို့ အထိရောက်ရှိလာကြောင်း၊ ထို့နောက် တစ်ဖန် ကွန်မြူနစ်ဖြစ်သွားကြောင်း၊ ရာဟုလာ၏ဘဝ၌ ယုံကြည် ကိုးကွယ်မှုမရှိကြောင်း၊ ဣဿရဟူသည်မှာ လူ့စိတ်က ပေါက်ဖွားလာသော အရာဖြစ်ကြောင်း၊ သူ၏ဘဝ၌ စွန့်ခွာသွားခြင်း၊ တပ်မက်တွယ်တာမှု ကင်းခြင်းများကိုသာ တွေ့ရှိရကြောင်း၊ ယင်း အချက်မျိုးမှာ သာမန်လူတို့၌ တွေ့ရခဲကြောင်း၊ ရာဟုလာသည် အမြင်ကျဉ်းမြောင်းမှုမှန်သမျှမှ လွတ်မြောက် နေသူဖြစ်ကြောင်း၊ ရာဟုလာကဲ့သို့သော စာပေပြုစုသူ စာရေးဆရာကြီး များ၏ဘဝကို လေ့လာသုံးသပ်ကြည့်လျှင် ကြီးမြတ်သောအလုပ်ကို လုပ်ကြ သူများသည် မိမိတို့၏ မျက်မှောက်ဘဝ၌ တန်ဖိုးကြီးကြီးမားမား ပေးကြရ သည်ဟု သိရကြောင်း... စသည်ဖြင့် ပြောဆိုသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    ထို့နောက် ဒေလီအုပ်ချုပ်ရေး အကြီးအကဲ ရှရီပီကေဗေကလည်း ရာဟုလာ လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်သွားသော အလုပ်များသည် မည်မျှကြီးမား များပြားသနည်းဆိုလျှင် ယုံကြည်ဖို့ရန်ပင် မလွယ်ကြောင်း၊ လူ့ဘဝ သက်တမ်း တစ်ခုတည်း၌ အသိဉာဏ်ပညာ၏ ထောင့်တိုင်းထောင့်တိုင်းမှ ထုတ်ယူထားသော အဖိုးတန်ရတနာများကို ကျွန်ုပ်တို့အတွက်ထားခဲ့ကြောင်း၊ သူပြုစု သွားခဲ့သည့် စာပေအားလုံးကို စုစည်းဖို့ရာပင် မလွယ်ကူကြောင်း၊ ရာပြည့် နှစ်၌ ရာဟုလာ၏ စာပေအားလုံးကို စုဆောင်းဖို့ရန်မှာ အလွန်အရေးကြီးသောအလုပ် ဖြစ်လိမ့်မည်ထင်ကြောင်း စသည်ဖြင့် ပြောကြားသွားပြီးလျှင် ရာဟုလာစာပေနှင့်ပတ်သက်၍ သုတေသနပြုလုပ်ရန် ဟိန္ဒီ အကယ်ဒမီအား အကြံဉာဏ်ပေးသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                  \u003cstrong\u003eအမှန်တရား \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 နှီးနှောဖလှယ်ပွဲ ဒုတိယပိုင်း၌ စာတမ်းတင်သွင်းသူ စာတမ်းရှင် ရှရီဗိရှဏုကျန္ဒရဗရမာက သူ၏ စာတမ်း၌ သူငယ်ကေဒါရ်နတ်ပဏ္ဍ (ရာဟုလာသံကိစ္စည်း) မွေးဖွားသော ၁၈၉၃ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၉ ရက်နေ့မှ အစပြု၍ ကွယ်လွန်သွားသော ၁၉၆၃ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၁၄ ရက်နေ့အထိ ရာဟုလာနှင့်ပတ်သက်၍ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ထူးခြားသော အဖြစ်အပျက်များ နှင့် မှတ်သားဖွယ် အကြောင်းအရာများကို တင်ပြထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             စာတမ်း၌ လေးနှစ်သားအရွယ်မှ ၁၂ နှစ်သားအရွယ်အထိ ရာဟုလာ သည် သူ့ဖခင်၏ ရွာ ကနိုက်လာနှင့် ၁ဝ မိုင်ခန့်အဝေးတွင်ရှိသော အဘိုး၏ ရွာပန္ဒဟာအကြားတွင် ကူးချည်သန်းချည်လုပ်နေသည်။ ဗာရာဏသီသည် ရာဟုလာ၏ပညာသင်ကြားရာ ပထမဦးဆုံးစခန်း ဖြစ်သည်။ ရာဟုလာသည် တဖြည်းဖြည်း ပဏ္ဍိတ် ဖြစ်လာသည်။ ခြေသလုံးအိမ်တိုင် ခရီးလှည့်လည် ရင်း ရာဟုလာသည် တိဗက်သမိုင်းပညာရှင်၊ ဘာသာဗေဒပညာရှင်၊ လူမှုရေး ပညာရှင်၊ ရှေးဟောင်း စာပေသုတေသီ ဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ရာဟုလာ၏ဘဝခရီးသည် တကယ့်လက်တွေ့သမားတစ်ဦး၏ ဝတ္ထု ဇာတ်လမ်းဖြစ်သည်။ ရာဟုလာသည် သမိုင်းဆိုင်ရာ ရှေးဟောင်း အချက် အလက်၊ သိပ္ပံပညာ၊ ဒဿနပညာ၊ ယဉ်ကျေးမှု၊ ဘာသာစကား၊ စာပေတို့၏သိပ္ပံနည်းကျ အမှန်တရားကို တီထွင်ဖန်တီးသူ ဖြစ်သည်။ ရာဟုလာသည် နယ်ပယ်အသီးသီး၌ ကိုယ်တိုင်တွေ့ကြုံသည့် အတွေ့အကြုံကို အလေး အနက်ထားသည်။ သူ၏လက်တွေ့ စမ်းသပ်မှု မှတ်ကျောက်နှင့်စပ်လျဉ်း၍ ရာဟုလာက “ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခု၌ သိပ္ပံပညာရှင်တစ်ဦး အသစ် တွေ့ရှိသော အရာကို တခြားသိပ္ပံပညာရှင်များလည်း မိမိတို့၏ဓာတ်ခွဲခန်း၌ တွေ့ရှိမှ သာလျှင် ယင်းတွေ့ရှိချက်ကို သိပ္ပံပညာဆိုင်ရာ အမှန်တရားဟု ခေါ်ဆို၏” ဟု ရေးထားသည်။ ရာဟုလာ၏ အတ္တရုပ်ပုံလွှာနှင့် စာအုပ်များသည် အိန္ဒိယ နိုင်ငံ၏တိုးတက်နေသော သိပ္ပံပညာ အမှန်တရား ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                    \u003cstrong\u003eပြတ်ကျန်ရစ်ခဲ့ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ယင်းစာတမ်းနှင့်ပတ်သက်၍ ဆွေးနွေးသော ရှရီတြိလောကျန် ရှာဆတြီသည် အိန္ဒိယနိုင်ငံသစ်၏ တိုးတက်မှုအတွက် ရာဟုလာ၏ စာပေ ကို လေ့လာဖို့ လိုအပ်ကြောင်း ပြောပြပြီးလျှင် “ရာဟုလာ၏မျက်မှောက်၌ လည်းကောင်း၊ ရာဟုလာကွယ်လွန်သွားပြီးသည့် နောက်၌လည်းကောင်း၊ သူရဲဘောကြောင်သော၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးသော၊ အမြင်ကျဉ်းသော၊ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး မျှော်မှန်းချက်ကြီးသော ပညာတတ်လူတန်းစားများ တိုင်းပြည် တွင် တိုးပွားများပြားလာကြသည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်များသည် ပြောင်းလဲနေသော အိန္ဒိယမှ တိမ်းရှောင်ထွက်ပြေးသွားကြပြီးလျှင် ပြည်သူလူထု၏ရေစီးကြောင်း မှ ပြတ်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်” ဟု ဝေဖန်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                         နှီးနှောဖလှယ်ပွဲ၏ ဒုတိယပိုင်းဖြစ်သော “သမိုင်းအမြင်နှင့် ဝတ္ထု ရေးသားခြင်း” နှင့်ပတ်သက်၍ ဆွေးနွေးသူတစ်ဦးဖြစ်သော ဒေါက်တာ နာမဝရဆိန်က “ရာဟုလာ၏ အပြုသဘောပါသော စိတ်ကူး၏ အထူးခြား ဆုံးအချက်မှာ စိတ်ကူးကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဖြန့်ကြက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ “ဗော်လဂါမှ ဂင်္ဂါသို့”သည် နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ထောင်မျှ ရှည်လျားသော သမိုင်းကို ချုံ့ထားသည်။ အိန္ဒိယနိုင်ငံအား ကမ္ဘာ့နိယာမတရားနှင့် ဆက်စပ် ပေးထားခြင်းသည် ရာဟုလာ၏စိတ်ကူးကျယ်ပြန့်ခြင်းဖြစ်သည်။ ရာဟုလာ ၏ ပင်ကိုဉာဏ်သည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသည်။ ရာဟုလာသည် မည်သူ့ နောက်မှ မလိုက်ပေ။ သမိုင်းကိုဖန်တီးသူမှာ သာမန်ပြည်သူများသာ ဖြစ်သည်။ ရာဇာ မဟာရာဇာများသည် သမိုင်းကိုဖန်တီးသူများမဟုတ်” ဟူ၍ ရာဟုလာက ဆိုထားသည်” စသည်ဖြင့် တင်ပြဆွေးနွေးသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               နှီးနှောဖလှယ်ပွဲ၏ တတိယပိုင်းဖြစ်သော “ထွက်မပြေးနှင့် ကမ္ဘာ ကြီးကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပစ်ပါ” ခေါင်းစဉ်အရ စာတမ်းတင်သွင်းသူ ဒေါက်တာ ဗိန္ဒုနာထသည် သူ၏စာတမ်း၌ ကမ္ဘာကြီးကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ ကြိုးစားသော ရာဟုလာ၏ ကြိုးပမ်းချက်များကို ညွှန်ပြထားသည်။ ယင်းစာတမ်း နှင့်ပတ်သက်၍ ဆွေးနွေးသော ပါမောက္ခ နိရမလာဂျိန်းက “အကယ်၍ ယခုအချိန်၌ ရာဟုလာရှိနေလျှင် သူ၏စာအုပ်ကို ပြန်ရေးမည်မှာ အမှန်မုချ ဖြစ်သည်။ စာအုပ်ပြန်ထွက်တိုင်း အသစ်တစ်ဖန်ရေးသော နိဒါန်းကိုကြည့် ခြင်းအားဖြင့် ယင်းအချက်မှာ သိသာထင်ရှားသည်။ ယင်းစာအုပ်ကို ရေးစဉ် အခါက ရာဟုလာ၏ ဦးနှောက်တွင် ဗုဒ္ဓဓမ္မ ကိန်းအောင်းနေသည်။ ဗုဒ္ဓဓမ္မ လမ်းစဉ်ပေါ်တွင် လျှောက်သွားရင်း ရာဟုလာသည် အဖိနှိပ်ခံဘဝ၏ ငရဲ အသွင်၊ ယင်း၏အကြောင်းတရား၊ ယင်းကိုဖယ်ရှားသည့်နည်းလမ်းကို ညွှန်ပြ ထားသည်” ဟု ဆွေးနွေးသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                နှီးနှောဖလှယ်ပွဲ၏ တတိယပိုင်း၌ “ထွက်မပြေးနှင့်၊ ကမ္ဘာကြီးကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပစ်ပါ ́ဟူသော ရာဟုလာ၏ ကြွေးကြော်သံသည် အခမ်း အနားတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566392762517,"sku":"","price":9025.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_fbc77643-d0e2-4c2d-af22-0413f6515dda.jpg?v=1730209257"},{"product_id":"ပါရဂူ-မာန၀ပုရိပ်၂","title":"မာနဝပုံရိပ် ၂","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e \u003cstrong\u003eမိမိနှင့် ပြည်ပခရီး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်၏ “ပဏ္ဍိတကထာ၌ သူ့အကြောင်း ရေးသားပါရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်လိုက် တပည့်တပန်း ထားလိုသူ မဟုတ်သော်လည်း ထောင် ပေါင်းများစွာသော လူတို့သည် သူ့ကို ဆရာတင်ကြသည်။ ခေါင်းဆောင် မလုပ်လိုသောကြောင့် သူ့လက်အောက်ခံ ထုထည်ကြီးမားသည့် အဖွဲ့အစည်း ကြီးတစ်ခုကို ဖျက်ဆီးပစ်သည်။ သို့သော်လည်း အစည်းပြေမသွားသည့် လူစုလူဝေးသည် သူ့ကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုတုန်းပင်ရှိသည်။ သူ့ကို အလောင်းအလျာအဖြစ် ထင်မှတ်ယူဆသူများ ရှိကြသော်လည်း ယင်း အယူအဆကို သူ တွန်းလှန်ပယ်ဖျက်ပစ်သည်။ သူ့ကိုတွေ့သောအခါ ဘားနတ်ရှောက “\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါလောက်လှတဲ့လူကို တစ်ခါမှမတွေ့ဖူးဘူး” ဟုပြောသည်။ သို့သော်လည်း သူ ယခုဆံပင်များ ဖြူပြီး ဇရာရုပ်ပေါ်နေပြီ။ သူ့စကားကို ကြားရသောအခါ အေလ်ဒတ်ဟတ် စလေက “ဗုဒ္ဓတရား ဒေသနာတော်ကို နာကြားနေရသလိုပဲ” ဟု ထင်မြင် ချက်ပေးသည်။ သို့သော်လည်း သူက သူ့ကိုယ်သူ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တစ်ဦး အဖြစ် မယူဆပေ။ သို့သော်လည်း သူ၏အတွေးအခေါ်၊ သူ၏တရားစကား တို့ကြောင့် ကမ္ဘာတစ်လွှား ထင်ရှားကျော်ကြားနေသည်။ သူ မည်သူနည်း။အိန္ဒိယလူမျိုး ဂျစ်ဒူ ကရိရှန မူရတိ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ကရိရှနမူရတိသည် အိန္ဒိယတောင်ပိုင်း မဒနာပါလေ၌ ၁၈၉၇ ခုနှစ် တွင် ဖွားမြင်သည်။ သူ၏ဖခင်သည် အစိုးရအရာရှိတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သီယိုဆိုဖီ အသင်းဝင်တစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သီယိုဆိုဖီအသင်း၏ ဥက္ကဋ္ဌမှာ အင်္ဂလိပ်အမျိုးသမီးကြီး ဒေါက်တာအင်နီဗဆင် ဖြစ်သည်။ သီယို ဆိုဖီအသင်းကို ၁၈၇၅ ခုနှစ်တွင် ကာနယ်အော့လကော့က စတင်တည်ထောင်သည်။ အိန္ဒိယပြည် မဒရပ်မြို့ အဒယာတွင် အသင်း၏ ဗဟိုဌာန ချုပ် တည်ရှိသည်။ ကရိရှနမူရတိ သူငယ်အရွယ်က သီယိုဆိုဖီအသင်း၏ ဥက္ကဋ္ဌမှာ ဒေါက်တာအင်နီဗဆင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က အင်နီဗဆင်သည် အိန္ဒိယပြည်၌ လူမှုရေးလုပ်ငန်းများကို ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်နေသည်။ ကရိရှန မူရတိကို တွေ့ရသောအခါ အင်နီဗဆင်သည် မတစ်ထောင် တစ်ကောင်ဘွား ပုဂ္ဂိုလ်ထူး ပုဂ္ဂိုလ်မြတ် ဖြစ်လာမည့် ကလေးသူငယ်ဟု ထင်မှတ်ယူဆပြီး ကြည့်ရှုထားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အင်နီဗဆင်က စဉ်းစားသည်။ လူ့လောကသည် အရေးကြီးသည့် အပြောင်းအလဲ ကြားကာလသို့ရောက်ဖို့ နီးကပ်လာပြီ။ ဆွေးမြည့်နေသော လူ့ယဉ်ကျေးမှုသည် နိဂုံးချုပ်သွားပြီ။ ယဉ်ကျေးမှုရောင်ခြည်သစ် ပေါ်လာတော့မည်။ ယင်းကဲ့သို့ သေရေး ရှင်ရေး အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် အပြောင်း အလဲ ကြားကာလမျိုး၌ လူသားတို့ကို ကူညီ ဖေးမရန် ယောက်ျားမြတ် အာဇာနည်များ ပေါ်လာလေ့ရှိသည်။ ယခုလည်း ကရိရှနမူရတိသည် ယောက်ျားမြတ် အာဇာနည်၏ တာဝန်ဝတ္တရားကိုပိုက်ပြီး မွေးဖွားပေါ်ပေါက် လာခြင်းဖြစ်သည်။ ယင်းသို့စဉ်းစားပြီး အင်နီဗဆင်သည် ကရိရှနမူရတိကို အထူးမျှော်လင့်ကိုးစားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ယင်းမျှော်လင့်ချက်ကို အခြေခံ၍ ၁၉၁၁ ခုနှစ်တွင် အိန္ဒိယပြည် ဗာရဏသီမြို့၌ သီယိုဆိုဖီအသင်းဝင် အများစုပါဝင်သည့် အသင်းတစ်ခု တည်ထောင်သည်။ အသင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အပြောင်းအလဲ ကြား ကာလ၌ လူသားတို့အတွက် ကူညီဖေးမမည့် ဆရာတစ်ဆူ ထွက်ပေါ်လာ ရေး ရှေးရှုရန်ဖြစ်သည်။ အဖွဲ့ ၏ အမည်ကို အရှေ့ဘက်က ကြယ်အဖွဲ့ ” ဟု မှည့်ခေါ်သည်။ ယင်းအဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းပြီး မကြာမီ ၁၉၁၂ ခုနှစ်တွင် ကရိရှနမူရတိသည် ဥရောပသို့သွားသည်။ ဥရောပ၌ ဆယ်နှစ်ကြာမျှ နေထိုင် သည်။ အောက်စဖို့တက္ကသိုလ်တွင် ပညာသင်ကြားသည်။ ထိုအတွင်း ပထမကမ္ဘာစစ်ဖြစ်လာသည်။ ကရိရှနမူရတိသည် လန်ဒန်ဆေးရုံ၌ ခေတ္တ အလုပ်ဝင်လုပ်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              အင်္ဂလန်နှင့်ပြင်သစ်ပြည်၌ ဆယ်နှစ်ကြာမျှ လေ့လာသင်ကြားမှု ပြု လုပ်ပြီးသောအခါ ၁၉၁၂ ခုနှစ်၌ ကရိရှနမူရတိသည် အိန္ဒိယ၊ သြစတြေးလျ၊ အမေရိက၊ ဥရောပနိုင်ငံများသို့ ခရီးလှည့်လည်သည်။ ထိုအချိန်အတော အတွင်း ကရိရှနမူရတိသည် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံများမှ ဘာသာအမျိုးမျိုးဖြင့် ထုတ်ဝေ သည့် အရှေ့ဘက်က ကြယ်အဖွဲ့” မဂ္ဂဇင်းတွင် မှန်မှန်ဆောင်းပါးများ ရေးသားပေးပို့သည်။ အရှေ့ဘက်က ကြယ်အဖွဲ့”သည် သီယိုဆိုဖီအသင်း ဝင်များ၏ အားထုတ်မှုကြောင့် ကမ္ဘာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီးလျှင် ထိုအချိန်၌ အဖွဲ့ ဝင် ငါးသောင်းကျော်မျှ ရှိလာသည်။ အဖွဲ့ဝင်များအနက် သီယိုဆိုဖီ အသင်းဝင် မဟုတ်သူများနှင့် ကမ္ဘာ့ဘာသာတရားအမျိုးမျိုးကို သက်ဝင် ယုံကြည်သူများလည်း အမျိုးဘာသာမရွေး ပါဝင်လာကြသည်။ သူတို့ အားလုံးသည် ကရိရှနမူရတိအား ကမ္ဘာလောကကို ကယ်တင်မည့်သူအဖြစ် မျှော်လင့် အားထားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ကရိရှနမူရတိသည် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်၌ သူ့ကို မျှော်လင့်ကိုးစား နေသူများ ဝန်းရံနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုသူတို့သည် သူနှင့်ပတ်သက် ပြီး တစ်ယူသန်စွဲလမ်းနေသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဟော်လန်ပြည်၊ အိုမင်မြို့၌ ကျင်းပသော ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ကြယ်အဖွဲ့ ၏အစည်းအဝေးတစ်ခု၌ ကရိရှန မူရတိသည် သူ့ကို မျှော်လင့်ကိုးစားနေကြသူများအား မျှော်လင့်ချက် ရုပ်သိမ်း ပစ်လိုက်ကြရန် ပြောပြသည်။ သူ၏စကားမှာ ဤသို့ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                “သင်တို့သည် အမှန်တရားကို ဂရုမထားကြ။ သင်တို့ ဂရုထားသည် မှာ အမှန်တရားထည့်ထားသည် ခွက်ကိုသာဖြစ်သည်။ သင်တို့သည် ရေကို မသောက်လိုကြ။ ရေထည့်ထားသည့် ခွက်ကို ဘယ်သူပြုလုပ် သနည်းဟု စုံစမ်းနေကြသည်။ တံဆိပ်ကို တခြားဖယ်ပစ်လိုက်ပါ။ တံဆိပ်သည် တန်ဖိုးမရှိပါ။ ကြည်လင် သန့်ပြန့်သည့် ရေဖြစ်လျှင် သောက်လိုက်ပါ။ ဤအစည်းအဝေးသို့ ရောက်လာကြသည့် သင်တို့အထဲက အများစုမှာ ကိုယ်ပိုင်စုဆောင်းထားကြသည့် နတ်များ၊ ဘုရားများ ရှိကြသည်။ သင်တို့၏နတ်များ၊ ဘုရားများထဲတွင် ကျွန်ုပ် ကိုလည်း သင်တို့ ပေါင်းထည့်လိုကြကြောင်း ကျွန်ုပ် သိသည်။ ယင်းအချက်မှာ ကလေးဆန်သော ရယ်စရာမျှသာဖြစ်သည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              သူ ငယ်စဉ်က ဖွဲ့စည်းခဲ့သည့် အရှေ့ဘက်က ကြယ်အဖွဲ့” ကို ၁၉၂၇ ခုနှစ်တွင် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းသည်။ သို့ရာတွင် ထို့နောက် နှစ်နှစ် အကြာ ၁၉၂၉ ခုနှစ်တွင် ကရိရှနမူရတိသည် ထိုအဖွဲ့ အစည်းကြီးကို ဖျက် သိမ်းပစ်လိုက်သည်။ သူ၏တရားသည် လူနည်းစုအတွက် မဟုတ်။ လူတစ်စုအတွက် မဟုတ်။ အားလုံးအတွက်ဖြစ်သည်။ သူနှင့်လူတွေအကြား ၌ မည်ကဲ့သို့သော အတားအဆီးမျိုးမှ မရှိသင့်။ ယင်းသို့ သူက အကြောင်းပြ သည်။ အမှန်တရားသည် လမ်းမရှိသောနယ်မြေဖြစ်သည်။ သင်သည် အမှန် တရားရှိရာသို့ ဘယ်လမ်းကမှ ချဉ်းကပ်၍မရ။ ဘယ်ဘာသာတရားနှင့်မျှ ချဉ်းကပ်၍မရ။ ဘယ်ဂိုဏ်းဂဏ အဖွဲ့ အစည်းနှင့်မျှ ချဉ်းကပ်၍မရ။ အမှန် တရားသည် အဆုံး အပိုင်း အခြားမရှိသည်ဖြစ်၍ ဘယ်လမ်းကမှ မရောက် နိုင်သည်ဖြစ်၍၊ အဖွဲ့ အစည်းအဖြစ်ဖြင့် စုစည်း၍မရသောအရာသာဖြစ် သည်။ ယင်းအချက်ကို သိမြင်နားလည်ပါက ယုံကြည်ချက်တစ်ခုခုကို အစည်းအရုံးတစ်ခုအနေဖြင့် စည်းရုံး၍မဖြစ်နိုင် ဟူသောအချက်ကို သိမြင် နားလည်ပေလိမ့်မည်။ ယုံကြည်ချက်တစ်ခုခုသည် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးတစ်ယောက် နှင့်သာ ပတ်သက်သောအရာဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်၍ သင်သည် ယုံကြည်ချက် ကို စည်းရုံး၍မရပေ။ စုစည်း၍မရပေ။ အကယ်၍ စည်းရုံးမည်ဆိုပါက၊ စုစည်းမည်ဆိုပါက ယုံကြည်ချက်သည် သေသွားလိမ့်မည်။ ပုံသေဖြစ်သွား ပေလိမ့်မည်။ ဂိုဏ်းဂဏ တစ်ခုဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ဘာသာတရားတစ်ခု ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းသို့ ကရိရှနမူရတိက ပြောပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အရှေ့ဘက်က ကြယ်အဖွဲ့” ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်သည့်အချိန်၌ အဖွဲ့ ဝင်ပေါင်းမှာ တစ်သိန်းမျှရှိနေပြီ။ အဖွဲ့ဖျက်သိမ်းလိုက်ခြင်းကြောင့် ကမ္ဘာ့ လူထု အံ့သြသွားသည်။ ကရိရှနမူရတိ၏ အပြုအမူကို ဝေဖန်ကြသူများ လည်း ပေါ်လာသည်။ အချို့သတင်းစာများက “ယခုအခါတွင် ကရိရှနမူရတိ၏ကြယ် ဝင်သွားလေပြီ။ သူ၏ အလင်းရောင်သည် ထာဝစဉ်ချုပ်ငြိမ်း သွားပြီ”ဟု ဝေဖန်ရေးသားကြသည်။ ကရိရှနမူရတိ၏အပြုအမူကို ကြိုဆို ကြသူများကလည်း မနည်းပေ။ ထိုသူများအနက် ရမ်းဆေး မက္ကဒေါနယ် အစိုးရအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သူ လန်စဘာရိသည် တစ်ဦးအပါအဝင်ဖြစ်သည်။ လန်စဘာရိသည် အဖွဲ့ အစည်း၏နှောင်ကြိုးများကို ကရိရှနမူရတိ ဖြတ် တောက်ပစ်လိုက်သည့်အတွက် ကျေနပ်အားရသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ၁၉၂၄ ခုနှစ်က ဒတ်ချ်မှူးမတ်တစ်ဦးသည် သူ၏ရဲတိုက်နှင့် ခြံဥယျာဉ် ကို ကရိရှနမူရတိအား လှူသည်။ ကရိရှနမူရတိက ထိုရဲတိုက်နှင့် ခြံဥယျာဉ် ကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းအဖြစ် လက်မခံပေ။ ထိုပစ္စည်းများကို မိမိ၏ နိုင်ငံတကာဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းအတွက် အကျိုးရှိရာရှိကြောင်း အသုံးပြုရန်ကော်မတီတစ်ခုဖွဲ့စည်းပြီး စီမံအုပ်ချုပ်စေသည်။ ၁၉၃ဝ ခုနှစ်ရောက်လာ သောအခါ ကရိရှနမူရတိသည် ထိုကော်မတီနှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်ပစ် လိုက်သည်။ ထိုရဲတိုက်နှင့် ခြံဥယျာဉ်ကို သူ့အတွက်သော်လည်းကောင်း၊ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စုရုံးနေကြသည့် လူများအတွက်သော်လည်းကောင်း အသုံးပြုလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။ သို့ဖြစ်၍ မူလပိုင်ရှင် ဒတ်ချ်မှူးမတ်ကို ရဲတိုက် နှင့် ခြံဥယျာဉ် ပြန်အပ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အရှေ့ဘက်က ကြယ်အဖွဲ့”ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်သော်လည်း သူ့ကို ကြည်ညိုကြသူများမှာ တိုးတက်များပြား၍သာ လာသည်။ ယင်းအဖွဲ့ အစား အိန္ဒိယ၊ အင်္ဂလန်၊ အမေရိကန် စသည်တို့၌ “ကရိရှနမူရတိကျောင်း” “ကရိရှန မူရတိ ဖောင်ဒေးရှင်း” များ တည်ထောင်ထားကြသည်။ ယင်းဖောင်ဒေးရှင်း များသည် ကရိရှနမူရတိ၏ အသံသွင်းကြိုးခွေများ၊ စာအုပ်များ၊ ဓာတ်ပြား များကို တစ်နှစ်တစ်နှစ် ရာထောင်ချီ၍ ရောင်းချနေကြသည်။ ဟာပါနှင့် ရိုးစာအုပ်ကုမ္ပဏီသည် ကရိရှနမူရတိ၏ လက်ရွေးစင်စာအုပ်များကို အတွဲနှင့် ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေ ရောင်းချနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကရိရှနမူရတိ၏ဘဝသည် ယောဂီတစ်ဦး၏ ဘဝအတိုင်းဖြစ်နေ သည်။ ယောဂအကျင့်ကို ကျင့်သည်။ ဆေးလိပ်နှင့် မူးယစ်စေတတ်သည့် သေရည်သေရက် ရှောင်သည်။ သက်သတ်လွတ်သာ စားသည်။ သို့ရာတွင် သူ၏ အပြင်ပန်းသဏ္ဌာန်ကမူ ယောဂီတစ်ဦး၏ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် မတူပေ။\/\/\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမေရိကန်၌ အနောက်တိုင်းဝတ်စုံဝတ်လျက် ကုလားထိုင်ပေါ်ထိုင်ပြီး တရားဟောသည်။ သူ့အကြောင်းကို တိုင်းမဂ္ဂဇင်း၌ “ကရိရှနမူရတိသည် အိန္ဒိယ၌ အမျိုးသားအဝတ်ဖြစ်သည့် အဝတ်ဖြူကို ဝတ်လျက် ယောဂ အကျင့်ကို ကျင့်သည့်ပုံစံအတိုင်း တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ပြီး တရားဟောချင်ဟောမည်ဖြစ်သော်လည်း အနောက်တိုင်း ဓာတ်ပုံဆရာများကိုမူ ထိုပုံစံ အတိုင်း သူ့ကို ဓာတ်ပုံမရိုက်ရန် တောင်းပန်သည်” ဟူ၍ ရေးသားထား သည်။ ကရိရှနမူရတိသည် တင်းနစ်ပြိုင်ပွဲ၊ ဇာတ်ပွဲများကိုလည်း ဝါသနာ ပါသည်။ သူ့ကို “နောက်လိုက် မလိုချင်သည့် ခေါင်းဆောင်၊ တော်လှန်သောပြောင်းလဲမှုကို လိုလားသည့် ယောဂီ” ဟု သူ၏ဆန့်ကျင်ဘက် သဘာဝနှစ်ခုကို ထုတ်ပြပြီး ဝေဖန်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကရိရှနမူရတိသည် လွန်ခဲ့သည့် အနှစ်လေးဆယ်ကျော်အတွင်း ကမ္ဘာ အနှံ့ ခရီးဖြန့်ပြီး တရားဟောကြားခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ တွေ့ဆုံဆွေးနွေး ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ စာအုပ်စာတမ်း ရေးသားပြုစုခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ သူ၏အယူအဆကို ဖြန့်ဖြူးသည်။ မကြာမီကလည်း အမေရိကန်သွားပြီး သူ၏အယူအဆများကို ဟောကြားဖြန့်ဖြူးသည်။ ကရိရှနမူရတိသည် တစ်ချိန်တုန်းက လူကြီးများ၏ အသည်းစွဲဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ၌ကား လူငယ်များက သူ့ကိုနှစ်သက်နေကြသည်။ “မကြာမီက နယူးယောက်မြို့ မြို့တော်ခန်းမ၌ ကျင်းပသော သူ၏တရားပွဲလေးခုလုံး၌ ကောလိပ်ကျောင်း သားအရွယ် ပရိသတ်များ၏ အလယ်တွင် လူကြီးအရွယ်များမှာ အနည်း အကျဉ်းလောက်သာ တွေ့ရသည်” ဟူ၍ တိုင်းမဂ္ဂဇင်း (၇-၆-၁၉၇၁) ၌ ရေးသားဖော်ပြထားသည်။ ကရိရှနမူရတိ၏ဒဿနကို လူကြီးများထက် လူငယ်များက ပိုမိုလက်ခံလာကြသည်ဟူသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကရိရှနမူရတိ၏ အတွေးအခေါ်အယူအဆအကျဉ်းချုပ်ကား ဤသို့ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မိမိ၏ဘဝကို ချစ်မြတ်နိုးပါ။ မိမိ၏ဘဝကို ချည်နှောင်မထားပါ နှင့်။ သတ်မှတ်ထားသည့် ပုံစံတစ်ခုအတွင်းမှာ ဘာသာတရား၊ ရှေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟောင်းအစဉ်အလာ၊ အဆုံးအမ၊ အဖွဲ့ အစည်း၏ စည်းစနစ်များ အတွင်းမှာ မိမိ၏ဘဝကို အကျဉ်းချမထားပါနှင့်။ ယင်းသို့ အကျဉ်း\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566396465301,"sku":"","price":5700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_9ec244fc-28b1-400f-a2f9-f034084eff12.jpg?v=1730209287"},{"product_id":"ပါရဂူ-မဟာလူသားဗုဒ္ဓ","title":"မဟာလူသားဗုဒ္ဓ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eဘဝဖြစ်စဉ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁။ ထွက်တော်မူ နန်းကခွာသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသိဒ္ဓတ္ထဂေါတမကို ၅၆၃-ဘီစီ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မီးရှူးသန့်စင် ဖွားမြင်သည်။ သိဒ္ဓတ္ထဂေါတမ၏ ဖခမည်းတော် သုဒ္ဓေါဒနကို သကျ တို့၏ဘုရင် (ရာဇာ)ဟု ခေါ်ကြသည်။ သို့ရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ သိရ သည်မှာ သုဒ္ဓေါဒနနှင့် အတူတကွ ဘဒ္ဒိယနှင့် ဒဏ္ဍပါဏိတို့ကိုလည်း ရာဇာဟု ခေါ်လေသည်။ ယင်းကိုထောက်၍ သကျတို့၏ ပြည်သူ့ အုပ်ချုပ်ရေး ဂဏအဖွဲ့ (ဆီနိတ် သို့မဟုတ် ပါလီမန်)၏ အဖွဲ့ဝင်များ ကို လိစ္ဆဝီဂဏ အဖွဲ့ဝင်များကဲ့သို့ ရာဇာဟူ၍ပင် ခေါ်ဝေါ်ကြသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူအပ်ပေသည်။ သိဒ္ဓတ္ထ၏မယ်တော် မာယာဒေဝီ သည် မိဘရပ်ရွာသို့ ပြန်စဉ် ကပိကဝတ် နေပြည်တော်မှ မိုင်အနည်း ငယ်ခန့် အဝေးသို့အရောက်တွင် လုမ္ဗိနီအမည်ရှိ အင်ကြင်းဥယျာဉ်၌ သိဒ္ဓတ္ထကို ဖွားမြင်လေသည်။ သိဒ္ဓတ္ထ ဖွားမြင်ပြီးနောက် ၃၁၈ နှစ် ကြာသောအခါ၌ မိမိ၏ရာဇဘိသိက် ခပ်နှိပ်ပြီး အနှစ်နှစ်ဆယ် မြောက်တွင် အသောကဘုရင်သည် ထိုလုမ္ဗိနီဥယျာဉ်၌ ကျောက်တိုင် တစ်တိုင်ကို စိုက်ထူခဲ့လေ၏။ ထိုကျောက်တိုင်သည် ယနေ့ထက်တိုင် တည်ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             သိဒ္ဓတ္ထ မွေးဖွားပြီး တစ်ပတ်အကြာ၌ပင် သူ၏မယ်တော်သည် နတ်ရွာစံ ကံတော်ကုန်ခဲ့သည်။ အဒေါ်လည်းဖြစ်၊ မိထွေးလည်းဖြစ်သူ မဟာပဇာပတိ ဂေါတမီက သိဒ္ဓတ္ထအား မွေးမြူကြည့်ရှုဖို့ တာဝန်ယူရ လေသည်။ သိဒ္ဓတ္ထအား ကမ္ဘာလောကကို ငြီးငွေ့ပြီး တမှိုင်မှိုင် တတွေ တွေ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ သုဒ္ဓေါဒနသည် ရသေ့ရဟန်း တို့၏ လှည့်ဖြားခြင်းခံရပြီး သူ၏သား တောထွက်သွားမှာ စိုးရိမ်ကြောင့်ကြခြင်း ဖြစ်မိလေ၏။ သို့ဖြစ်၍ သူသည် အိမ်နီးနားချင်းနိုင်ငံ ဖြစ်သည့် ကောလိယဂဏ (ပြည်သူ့အုပ်ချုပ်ရေးနိုင်ငံ)မှ သမီးတော် အလှ ဘဒ္ဒကဉ္စနာ (သို့မဟုတ် ယသောဓရာ) နှင့် စုလျားရစ်ပတ် လက်ထပ်ထိမ်းမြားပေးလိုက်လေ၏။ သိဒ္ဓတ္ထသည် အတန်ကြာမျှ ဣန္ဒြေရသွားသည်။ ထိုအတွင်း သိဒ္ဓတ္ထတွင် သားတစ်ယောက် ဖွားမြင် လာလေ၏။ ထိုသားငယ်အား သိဒ္ဓတ္ထသည် မိမိ၏ တက်ကြွနေသည့် အကြံတည်းဟူသော လဝန်းကို မျိုပစ်လိုက်သည့် “ရာဟု” ဟုပင် မှတ် ထင်အောက်မေ့သည်ဖြစ်၍ ရာဟုလာဟု အမည်နာမ မှည့်ခေါ်လိုက် လေ၏။ သူအို၊ သူနာ၊ သူသေနှင့် ရဟန်းတည်းဟူသော ရှုကွင်း၊ ရှုကွက်များကို ရှုမြင်ရသည်ဖြစ်၍ လူ့လောကအား ငြီးငွေ့ သည်ထက် ငြီးငွေ့ လာပြီးလျှင် တစ်ညသ၌ သူသည် တိတ်တဆိတ် နန်းတော်မှ ထွက်ပြေးခဲ့လေ၏။ ထိုအကြောင်းနှင့်စပ်လျဉ်းပြီး ဗုဒ္ဓကိုယ်တိုင် ကျူနာရ်(သုသုမာရဂိရိ)၌ ဝဿဘုရင် ဥဒယန၏ သားဖြစ်သူ ဗောဓိ ရာဇကုမာရအား ဟောပြတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                                                                \u003cstrong\u003e(မဇ္ဈိမနိကာယ်၊ ၂၊ ၄၊ ၄)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               “မင်းသား၊ ဘုရားမဖြစ်မီက ငါလည်း ချမ်းသာသုခနှင့် ရင်းနှီး သဖြင့် ချမ်းသာသုခကို မရနိုင်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခဖြင့် ရင်းနှီးမှ ချမ်းသာသုခ ကို ရနိုင်၏” ဟူသော အကြံဖြစ်ပေါ်ဖူးပြီ။ ထို့ကြောင့် ပျိုမျစ်နုနယ်ပြီး နက်သောဆံပင်ရှိသော၊ ကောင်းသောအရွယ်ရှိသော ပထမအရွယ်၌ပင် မိဘများ မျက်ရည်စက်လက် ငိုကြွေးနေစဉ် လူ့ဘောင်မှ ခွာရှောင် ပြီး ... ရဟန်းဘောင်ဝင်ရောက်၏။ ... (ပထမတွင်) အာဠာရကာမ (၏အထံသို့) .. ချဉ်းကပ်ခဲ့၏ ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အရ ကာဠာမသည် ယောဂ(သမထ)အကျင့် ကျင့်ကြံအား ထုတ်နည်းအချို့ကို ပြောပြသည်။ သို့ရာတွင် သိဒ္ဓတ္ထသည် နှစ်သိမ့် ရောင့်ရဲခြင်း မရှိပေ။ ထိုနေရာမှ တစ်ဖန်ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီးလျှင် သိဒ္ဓတ္ထ သည် ဥဒကရာမပုတ္တ၏အထံသို့ ရောက်သွားပြန်သည်။ ထိုနေရာ၌ယောဂအကျင့် ကျင့်ကြံအားထုတ်နည်းအချို့ကို သင်ကြားဆည်းပူး သည်။ သို့သော်လည်း သိဒ္ဓတ္ထသည် အားရကျေနပ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထိုနောက်တွင် သူသည် ဗောဓဂယာ၏အနီး၌ ခြောက်နှစ်လောက်ယောဂအကျင့်နှင့် အစာမစားသောအကျင့်ကို ကြောက်ခမန်းလိလိ ကျင့်ကြံအားထုတ်ခဲ့သည်။ ထိုအကျင့်နှင့်ပတ်သက်ပြီး ဗုဒ္ဓကိုယ်တော် တိုင် ဟောပြထားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ငါ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် (အားနည်းပိန်ကြုံခြင်း)၏ အထွတ် အထိပ်သို့ ရောက်ခဲ့သည်။ ငါ၏ အင်္ဂါကြီးငယ်တို့သည် အနှစ် ၈ဝ ကြာပြီဖြစ်သော သစ်ပင်၏အဖုအထစ်များကဲ့သို့ ယိုယွင်းနေကြလေ ကုန်ပြီ။ ... ငါ၏ တင်ပါးဆုံသားသည် ကုလားအုပ်၏ခြေထောက် ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ .. ငါ၏ ကျောက်ကုန်းရိုးသည်လက်ပွတ်စူးများကို တန်းထားသကဲ့သို့ အနိမ့်အမြင့်ဖြစ်နေ၏။ ငါ၏ နံရိုးတို့သည် ဖရိုဖရဲ အထက်တင်၊ အောက်ကျ ပျက်စီးနေသော ဇရပ်ဆွေး၏အခြင် တို့ကဲ့သို့ ဖရိုဖရဲ အထက်တင်အောက်ကျဖြစ်နေကုန်၏။ .. နက်သော ရေတွင်းထဲက ကြယ်တာရာကဲ့သို့ ငါ၏မျက်ကွင်းအတွင်း၌ မျက်လုံး တို့သည် ဟောက်ပက်နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်နေကြသည်။ .. အနုလိုက် ဆွတ်ထားသော ဘူးခါးသီးသည် လေ, \u003cspan\u003eနေပူဖြင့် တွေ့ထိကာ ရှုံ့တွနေ သကဲ့သို့ ငါ၏ ဦးခေါင်းရေသည် ရွံ့တွနေ၏။ ထိုကဲ့သို့ အစာဖြတ် ထားခြင်းကြောင့် ငါ၏ကျောရိုးများနှင့် ဝမ်းရေများလုံးဝ ကပ်နေကြလေပြီ။ အကယ်၍ ငါသည်ကျင်ကြီး၊ ကျင်ငယ် စွန့်ရန်အတွက် ထလိုက်လျှင် ထိုနေရာ၌သာ မှောက်ခုံလဲကျ၏။ ကိုယ်ကာယကို သက်သာစေရန် လက်ဖြင့်ပွတ်သပ်လိုက်လျှင် ဆွေးနေသော အမွေး တို့သည် ငါ၏ကိုယ်မှ အမြစ်ပါကျွတ်ကျကုန်သည်။ “ရဟန်းဂေါတမ သည် မည်းနက်သော အဆင်းရှိ၏” ဟု လူများက ပြောကြသည်။ အချို့က “ရဟန်းဂေါတမသည် မည်းနက်သော အဆင်းရှိသည်မဟုတ် ညိုပြာသော အဆင်းရှိ၏”ဟု ဆိုကြသည်။ ... အချို့သော လူများက “ရဟန်း ဂေါတမသည် မည်းနက်သော အဆင်းရှိသည်လည်း မဟုတ် ညိုပြာသော အဆင်းရှိသည်လည်း မဟုတ်၊ ငါးခူရောင် အဆင်းရှိ၏”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြောဆိုကြသည်။ ငါ၏ ထိုမျှလောက် ဖြူဖွေးစင်ကြယ်လျက်ရှိသော အရေအဆင်းသည် ပျက်စီးသွားကြလေကုန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e..... သို့ရာတွင် ငါသည် ဤသို့ ကျင့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုအထွတ် အထိပ်ဖြစ်သော ဉာဏ်အမြင်ထူးကို မရရှိပေ။ (ထိုအခါ၌) ဗောဓိ (ဉာဏ်)ကို သိရှိရန်အတွက် တခြားနည်းလမ်း ရှိသေးသလော-ဟု အကြံဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ထိုအခါ၌ ငါသည် ခမည်းတော်(သုဒ္ဓေါဒန) သကျမင်း၏လယ်ထွန်မင်္ဂလာကိစ္စ၌ အေးသော သပြေပင်ရိပ်ဝယ် ထိုင်လျက် ... ပထမဈာန်ကိုရရှိကာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသည်ကို အမှတ်ရလာ ၏။ .. ယင်း ပထမဈာန်သည် သစ္စာတရားကို သိမြင်ရေးအတွက် လမ်းကြောင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့ရာတွင် ဤကဲ့သို့သော အလွန် ပိန်ကြုံသော ကိုယ်ကာယဖြင့် ထို(ဈာန်)ချမ်းသာကို ရရန်မလွယ်။ ထိုနောက် ငါသည် အစာကြမ်းဖြစ်သော ထမင်းနှင့်ပဲဟင်းကိုစား၏။ ထိုအချိန်၌ ငါ၏ အထံတွင် ပဉ္စဝဂ္ဂီ ရဟန်းငါးပါးသည် ဆည်းကပ်နေ ကြ၏။ ... ငါ ကြမ်းတမ်းသော အစာအာဟာရတို့ကို စားသောအခါ ထိုရဟန်း ငါးပါးသည် ... စိတ်ပျက်ပြီး ထွက်သွားကြလေသည် ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ပိုင်း ဘဝခရီးစဉ်နှင့်ပတ်သက်၍ ဗုဒ္ဓသည် အခြား တစ်နေရာ၌ ဟောပြတော်မူလေသည် -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                                                           (မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၊ ၃၊ ၆)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “ငါသည် နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသော မြေပြင်တစ်ခု၌၊ တောရပ် တစ်ခု၌ မြစ်တစ်ခု (နေရဉ္စရာ) စီးဆင်းနေသည်ကို မြင်ရသည်။ ထိုမြစ်၏ဆိပ်ကမ်းသည် သာယာကြည်နူးဖွယ်ကောင်း၏။ သန့်ရှင်း စင်ကြယ်၏။ ဤနေရာသည် ကမ္မဋ္ဌာန်းဘာဝနာပွားများရန်အတွက် သင့်လျော်သောနေရာဖြစ်၏ဟု (စဉ်းစား၍) ထိုနေရာ၌ ထိုင်လိုက် သည်။ (ထိုနောက်) ... ဇာတိ၏ မကောင်းကျိုးကို သိရပြီး ... နှိုင်းခိုင်း စရာ ဥပမာ မရှိသော နိဗ္ဗာန်ကိုရရှိလေ၏။ ငါ့ အား ဉာဏ်အမြင်သည် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ငါ့စိတ်၏လွတ်မြောက်မှုသည် ယိမ်းယိုင်တုန်လှုပ် ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ဤဘဝသည် အပြီးသတ်ဘဝ ဖြစ်သည်။ နောက် ထပ်တစ်ဖန် တခြားဇာတိ ဖြစ်တော့မည် မဟုတ်ပေ ..” သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               သိဒ္ဓတ္ထ၏ဤကဲ့သို့သော ဉာဏ်အမြင်သည် ဖြစ်၏-ဒုက္ခ၊ ဒုက္ခ ၏အကြောင်း (သမုဒယ)၊ ဒုက္ခ၏ ချုပ်ငြိမ်းမှု (နိရောဓ)၊ ဒုက္ခချုပ် ငြိမ်းမှု၏လမ်းစဉ် (မဂ္ဂ)၊ “အကြင်ဓမ္မ (အရာဝတ္ထုအဖြစ်အပျက်)တို့ သည် ရှိကြ၏။ ထိုဓမ္မတို့သည် အကြောင်းတရားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာ ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုဓမ္မတို့၏အကြောင်းကို ဗုဒ္ဓက ဟောပြတော်မူ သည်။ ၎င်းတို့၏ ချုပ်ငြိမ်းမှုကိုလည်း ဗုဒ္ဓက ဟောပြတော်မူသည်။ ဤကဲ့သို့ သော အယူအဆရှိသည့် မဟာသမဏ ဖြစ်လေသည် ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သိဒ္ဓတ္ထသည် နှစ်ဆယ့်ကိုးနှစ်အရွယ် (၅၃၄-ဘီစီ)တွင် လူ့ ဘောင်ကို စွန့်ခွာလေသည်။ ခြောက်နှစ်တိတိ ယောဂအကျင့် ဒုက္ကရ စရိယာအကျင့်ကို ကျင့်ပြီးနောက် တရားဘာဝနာပွားများခြင်းအားဖြင့် လည်းကောင်း၊ တွေးကြံခြင်းအားဖြင့်လည်းကောင်း၊ ၃၅ နှစ်အရွယ် (၅၂၈-ဘီ-စီ) ၌ (ဗောဓိဉာဏ်) ကိုရရှိပြီး ဗုဒ္ဓအဖြစ်သို့ ရောက်တော် မူသည်။ ထိုနောက် ၄၅ နှစ်တိတိ ဗုဒ္ဓသည် မိမိ၏ တရားဓမ္မ (အဘိ ဓမ္မာ)ကို ဟောကြားပြီး အသက် ၈၀ အရွယ် (၄၈၃-ဘီ-စီ)တွင် ကုသိနာရုံ၌ ပရိနိဗ္ဗာန် ပြုတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၂။ အခြေခံတရား\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ဗုဒ္ဓဖြစ်ပြီးနောက် ဗုဒ္ဓသည် ပထမဦးဆုံး အစာပြန်စားသည်ဖြစ် ၍ မိမိအား ကျဆုံးသွားပြီဟုထင်ပြီး စွန့်ခွာထွက်သွားကြသော ရဟန်း ငါးဦး(ပဉ္စဝဂ္ဂီ)တို့အား မိမိအသိဉာဏ်နှင့် ထိုက်တန်သူများဟုနားလည် သဘောပေါက်တော်မူသည်။ ရှာဖွေစုံစမ်းပြီးလျှင် ဗုဒ္ဓသည် ရဟန်း ငါးဦးတို့၏ ကျောင်းသင်္ခမ်းရှိရာ ဣသိပတန မိဂဒါဝုန် (ဆာရ်နာထ၊ ဗနာရဆီ) သို့ ရောက်လာတော်မူသည်။ ဗုဒ္ဓ၏ ပထမဦးဆုံးဖြစ်သော အဆုံးအမ ဒေသနာတော်သည် အစာဖြတ်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ပြီး အစာ ပြန်စားသော ဂေါတမအား ပဉ္စဝဂ္ဂီငါးဦးတို့ စွန့်ခွာသွားခြင်း၏ အကြောင်း ဖြစ်သော ယုံမှားသံသယကို ပယ်ဖျောက်ရန်အတွက် ဟောကြားသော အဆုံးအမ ဒေသနာတော် ဖြစ်လေသည်။ ဗုဒ္ဓက ဟောကြားတော်မူခဲ့ လေသည်။                  (သံယုတ္တနိကာယ်-၅၅၊ ၂၊ ၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             “ရဟန်းတို့ ဤအစွန်းနှစ်ခု (လွန်သောလမ်းစဉ်)ကို မမှီဝဲအပ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၁) ကာမချမ်းသာ၌ ငြိကပ်နေခြင်း -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၂) ကိုယ်ကာယ အပင်ပန်းခံ ခြင်း -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤအစွန်းနှစ်ခုကိုစွန့်၍ (ငါ) သည် အလယ်အလတ်လမ်းကို ရှာဖွေထုတ်ဖော်ခဲ့၏။ (၎င်းလမ်းကား) အမြင်ကိုပေး၏။ အသိဉာဏ် ကိုပေး၏။ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပေး၏။ ထို(အလယ်အလတ်လမ်း) ကား ဤအရိယ (မြတ်သော) အဋ္ဌက (အင်္ဂါရှစ်ပါးရှိသော) လမ်းစဉ်(မဂ်) ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့ကား မှန်သောအမြင်၊ မှန်သောအတွေး၊ မှန်သော အပြော၊ မှန်သောအလုပ်၊ မှန်သောအသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှု၊ မှန်သော ကြိုးပမ်းမှု၊ မှန်သောသတိ၊ မှန်သောသမာဓိတို့ ဖြစ်ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e[၁] လေးပါးသော အရိယသစ္စာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဒုက္ခ၊ ဒုက္ခသမုဒယ၊ ဒုက္ခနိရောဓ၊ ဒုက္ခနိရောဓဂါမိနီမဂ္ဂ အကြောင်းတို့ကို ပြောပြပြီးခဲ့ပြီ။ ယင်းတရားတို့ကို ဗုဒ္ဓက အရိယ သစ္စာ (မြတ်သော အမှန်တရားများ) ဟု ဟောတော်မူခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566398038165,"sku":"","price":7200.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_74140393-86ad-4455-b42e-ba7070019df3.jpg?v=1730209310"},{"product_id":"ပါရဂူ-မဟာယောဂီ","title":"မဟာယောဂီ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e \u003cstrong\u003eကျွန်ဈေးပွဲတော်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               သရဒဥတု၏ လှပသာယာသောနံနက်ချိန်ရောက်လာခါစပင် ရှိသေးသည်။ ဝဿတိုင်း နေပြည်တော်၊ ကောသမ္ဘီမြို့၌မူ နံနက် အရုဏ်တက်စလောက်ကပင် လူအုပ်ကြီး လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ကောသမ္ဘီဘုရင် သတာနိကသည် ယမန်နေ့ကပင် အင်္ဂတိုင်း နေပြည်တော် စမ္မာကို အနိုင်တိုက်ပြီးနောက် အောင်ပွဲခံ ပြန်လာသည်။ စမ္မာကို အနိုင်တိုက်ယူပြီးနောက် စမ္မာမှ သိမ်းယူရရှိလာသော ပစ္စည်းဥစ္စာများနှင့် ကျေးကျွန်များကို စစ်သည်များ၊ အရာရှိအရာခံများ၊ မြို့စား ရွာစားများအား ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။ ထိုပစ္စည်းပစ္စယများ နှင့် ကျေးကျွန်များကို အရောင်းအဝယ်လုပ်ဖို့အတွက် ဈေးထဲတွင် လူတွေ ကြိတ်ကြိတ် တိုးနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဈေးထဲတွင် တစ်နေရာ၌ ရတနာစီခြယ်ထားသော မကိုဋ်ကို ဈေးပေါပေါနှင့် ရောင်းနေပြီး အခြားတစ်နေရာ၌ စိန်လည်တုံနှင့် စိန်ဘီးကို နှစ်ပဲတစ်ပြားနှင့် ရောင်းနေသည်။ ဈေးထဲတွင် ကျွန်၊ ကျွန်မ အရောင်းအဝယ်လည်း ဖြစ်နေသည်။ တိုင်းပြည်အနှံ့အပြားမှ ဖောက်သည်များစွာ ကြိတ်ကြိတ်တိုးနေသည်။ ကျွန်ကုန်သည် ဝိလောစန၏ဆိုင်သည် ဖောက်သည် အာရုံစူးစိုက်ရာ ဖြစ်နေသည်။ ဝိလောစနက မြို့ဝန်မင်းခေါ်လာသော ကျွန်မအသစ်ကို ကြည့်ပြီး ချီးကျူးခန်း ဖွင့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူ့မျက်လုံးမှာပေါ်နေတဲ့ ကောင်းကင်ပြာရောင်ဟာ မြင်ရသူမျက်နှာလွှဲလို့ မရအောင် ဖြစ်နေတယ်။ သူ့ဆံပင်ကို ကြည့်စမ်းပါ။ အခုကတည်းက နဂါးပတ်ကျော့ကွင်းအတိုင်းပဲ။ ကောသမ္ဘီမှာရှိတဲ့ အလှဂေဟာတစ်ခုခုမှာ သွားထားပြီး ဆံထုံးထုံးပေးရင် သူ့ရှေ့မှာ နတ်သမီးတစ်ပါးပါးတောင် ဖျားသွားနိုင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တကယ့် ကဗျာဆရာကြီး ဖြစ်နေပါပကောလား ဝိလောစန...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟာ.. မဟုတ်တာ။ ကျုပ်လုပ်ငန်းမှာ ကဗျာဆန်လို့ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ။ အရိုး၊ အသား၊ အသွေးတွေကို အရောင်းအဝယ်လုပ်နေရတဲ့ ဒီအလုပ် လုပ်ရင်းနဲ့ ကျုပ် တရားကျလာပြီ။ ကြည့်ပါမင်းကြီး၊ တစ်နေ့ကျရင် ကျုပ် ဘုန်းကြီးမလုပ်ရင် ပြောချင်သလိုပြော။ အခုလုပ်နေတာက သားတွေ သမီးတွေအတွက် နှစ်ပဲတစ်ပြား ရရင်ရပါစေတော့ဆိုတဲ့သဘောနဲ့ လုပ်နေတာပါ၊ အချိန်သိပ်မကြာတော့ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကဲ.. အပိုတွေ ပြောမနေပါနဲ့တော့။ ဒီပစ္စည်းကို ရောင်းချင်တယ်၊ ဈေးတည့် အောင်လုပ်ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျုပ် ထပ်ပြီး ပြောချင်ပါတယ် ဒီပစ္စည်းကို မင်းကြီးဆီမှာပဲ ထားပါလား။ ကျုပ်ကတော့ အသပြာတစ်ရာလောက်ပဲ တတ်နိုင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျုပ် ဒုက္ခမခံပါရစေနဲ့။ အဖိုးစားနားပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိရင် လိုချင်တဲ့ အချိန် ပစ္စည်းကို ရနိုင်ပါတယ်။ နှစ်ပဲ တစ်ပြားများတာလောက်ပဲ ရှိမယ်။ ကောသမ္ဘီ ကျွန်ဈေးကြီးလည်း တိမ်ကောမသွားနိုင်သေးပါဘူး။ ဘုရင် သတာနိကာကလည်း လက်နက်မစွန့်သေးပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝိလောစနနှင့် မြို့ဝန်မင်းတို့သည် ကျွန်အရောင်းအဝယ်နှင့်ပတ်သက်ပြီး အဖိုးစားနား စကားပြောကြသည်။ မြို့ဝန်မင်းတောင်းသည့် ဈေးကို ဝိလောစနပေးဖို့ ဝန်လေးနေသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးပိတ် ဈေးတည့်သွားကြသည်။ မြို့ဝန်မင်းသည် သူငယ်မကို ဝိလောစန၏ အနီးသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီးလျှင် ကြိုးဖြုတ်ပေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝိလောစနသည် အိမ်ခန်းထဲတွင်ရှိနေသော မိန်းမတစ်ယောက်ကို လှမ်းခေါ် လိုက်သည်။ ထိုမိန်းမအမည်မှာ ယက္ခိကာ ဖြစ်သည်။ ယက္ခိကာသည် ကျွန်မများကို ထိန်းသည့် ကျွန်ဇွန်းဖြစ်သည်။ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ အလွန်တရာ ကြမ်းကြုတ်ပြီး အလွန် တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။ သရဲသဘက်မ ပုံသဏ္ဌာန်ပေါက်နေသည်။ နက်ချိပ်မည်းမှောင်နေသည့် မျက်နှာထဲက နီရဲနေသော နှုတ်ခမ်းပေါ်နေသည်။ လျှာကလည်း ရဲတွတ်နေသည်။ လက်ထဲတွင် အသွားချွန်ထက်နေသည့် သုံးမြှောင့် လှံတံ ကိုင်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသုံးမြှောင့်လှံတံ၏အသွားတွင် ကျွန်မများ၏သွေး ပေကျံနေသည်။ ဘယ်လောက်ခေါင်းမာသည့် မိန်းမဖြစ်ဖြစ် သူ့လက်ထဲရောက်သွားလျှင် ငြိမ်ကျသွားသည်။ ယက္ခိကာသည် ကျွန်မအသစ်ကို အတန်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူငယ်မသည် မတုန်မလှုပ် ရပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးတွင် ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်ပေ စေတော့ဟု စိတ်နှလုံး တုံးတုံးချထားသည့်အသွင် ပေါ်လွင်နေသည်။ သူမျက်နှာ ၌ ပိုက်ကွန်ထဲတွင် ဖမ်းမိနေသော သမင်မကဲ့သို့ ကံစီမံရာကိုသာ ခံတော့မည်ဟူသော အမူအရာကို တွေ့မြင်နေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူကလေးက စန္ဒကူးအကိုင်းအခက်လို မိန်းကလေးပါလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျေးကျွန် အသိုက်အဝန်းထဲတွင် ရက်စက်လှသော မိန်းမကြမ်းကြီးအဖြစ် ထင်ပေါ်ကျော်ကြားနေသော ယက္ခိကာသည်ပင်လျှင် ထိုသူငယ်မအပေါ်၌ တစ်ခဏ အကြင်နာ အသနားပွားလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ယက္ခိကာ...” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဖိုးစားနားအဖြစ် ရရှိသော ဒင်္ဂါးပြားများကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ပြီးလျှင် မြို့ဝန်မင်းသည် ယက္ခိကာအနီး ကပ်လာသည်။ အတန်ငယ် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ယက္ခိကာ၊ ဒီကလေးမကို ဝယ်သူကောင်းကောင်းတွေ့မှ ရောင်းပါ။ ကလေးမ က အင်မတန် တော်ပါတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘယ်လိုစကားပြောတာလဲ မင်းကြီး။ ဒီမှာ ဥပဒေထုံးတမ်းတစ်ခု ကျွန်မ ပြောပြမယ်။ မိန်းမရယ်၊ ကျွန်ရယ်၊ သုဒ္ဒလူမျိုးရယ် အဲဒီလူသုံးဦးအပေါ်ဘယ်တော့မှ သံယောဇဉ်တွယ်တာမှု မပြရဘူး။ အဲဒီလူသုံးဦးဟာ ကျာပွတ်အရိုက်ခံရမှ ဖြောင့်ဖြောင့် တန်းတန်းသွားချင်တဲ့လူတွေဖြစ်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့အတွက်ဘယ်ဖောက်သည်။ ဘယ်ဝယ်သူက အကောင်း၊ ဘယ်ဖောက်သည် ဘယ်ဝယ်သူက အဆိုးဆိုတာ မရှိဘူး။ ကျွန်မတို့ကတော့ ရွှေဒင်္ဂါးပြားများသလား၊ နည်းသလားဆိုတာကိုပဲ ကြည့်တယ်။ ရွှေဒင်္ဂါးများများပေးတဲ့လူဟာ ကျွန်မတို့အတွက် ဖောက်သည်ကောင်း၊ ဝယ်သူကောင်း တွေပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒီလိုမပြောပါနဲ့လေ၊ ကလေးမလေးရဲ့ မျက်လုံးကိုလည်း တစ်ဆိတ်လောက် အကဲခတ်ကြည့်စမ်းပါဦး...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မင်းကြီးတို့ ယောက်ျားတွေဟာ သိပ်ဆန်းတာပဲ။ အခုရွှေ၊ အခုငွေ၊ အခု အရည်ပျော်ပြီး ဖယောင်းဖြစ်သွားတော့မတတ် ချစ်တာခင်တာတွေပြပြီး နောက်မကြာခင်ဘဲ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို အရိုးအသား ရှာမတွေ့အောင်၊ မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ချေပစ်ချင်လောက်အောင် ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲချင် ပေါက်ကွဲလာတယ်။ စိတ်မပါရင် အခု အချိန်ရှိသေးတယ်။ ကိုယ့်ပစ္စည်း ကိုယ့်အိမ် ပြန်ယူသွားနိုင်သေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားပြီးတဲ့ဟာကို ပြန်ပြင်ရိုးထုံးစံ မရှိပါဘူး။ ခုတစ်မျိုး၊ ခုတစ်မျိုးလုပ်တဲ့ အလေ့အထ ကျုပ်တို့မှာ မရှိဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒါတော့ ကျွန်မ သိပါတယ်။ အိမ်ရှင်မက လက်မခံလို့ လာရောင်းတာ မဟုတ်လား။ ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။ဘယ်အိမ်ရှင်မဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မဆိုရင် အသား မည်းမည်း၊ ရုပ်ဆိုးဆိုးကိုပဲ ထားချင်ကြတယ် မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယက္ခိကာသည် အထေ့အငေါ့ တွေနှင့် မြို့ဝန်မင်းကို ထိုးနှက်နေသည်။ ထိုအခိုက် ဝိလောစနက ကြားဖြတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်း တစ်ခု မေးစမ်းပါရစေဦး။ အခု ဘယ်စစ်ပွဲအသစ်ကို ထပ်နွှဲကြဦးမလဲ။ ကာမရူပတိုင်းပြည်က မိန်းမတွေကို လူတွေ သိပ်ကျွန်လုပ်ချင်ကြတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ စိတ်သာချ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့ဝန်သည် ထိုသူငယ်မကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ထွက်သွားသည်။ ဝိလောစနက ယက္ခိကာကို လှမ်းကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ယက္ခိကာ။ ငါတို့ မျိုးကောင်းဆွေသန့် ကျွန်မတွေကိုထားတဲ့ မြောက်ဘက် အဆောင်မှာ သူ့ကိုထားလိုက်။ ကြားလား။ ဘယ်ကျွန်ယောက်ျားမှ သူ့ကို ယောင်လို့တောင် မကြည့်စေနဲ့။ ကျွန်ယောက်ျားတွေ ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းနေအောင် အထူးသတိ ထားရမယ်။ ကျွန်ဈေးမှာ ဒီလို “ကျွန်မ” မျိုးဆိုရင် ဈေးခေါ်သလောက် ရနိုင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                “ကောင်းပါပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ယင်းသို့ပြောလျက် သရဲသဘက်ရုပ်ပေါက်နေသည့် ယက္ခိကာသည် ကျွန်မ အသစ်ကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                             ***\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မနက်အစောကြီး ဘယ်လိုအကျပ်အတည်းနဲ့ လာတွေ့နေရတယ် မသိဘူး။ ဒီကနေ့ အဖို့ရာကတော့ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့ပြောပြီးလျှင် ဝိလောစနသည် ခုံမြင့်မြင့်တစ်ခုပေါ် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ထိုင်လိုက်သည်။ အရောင်းအဝယ်ကိစ္စ၌ ဝိလောစနသည် အတိတ်နိမိတ်နှင့် ပြဿဒါး၊ ရက်ရာဇာတို့ကို အလွန်ယုံကြည်သည်။ အတိတ်နိမိတ်သည် ဆီမီးတန်ဆောင်ဖြစ် သည်ဟူ၍ ပြောကြသည်။ ယနေ့ ဈေးဦးပေါက်ကစပြီး အဆင်မပြေဖြစ်ရသည်။ ယနေ့ကုန်ပစ္စည်းအသစ် ရောင်းခြင်း၊ ဝယ်ခြင်း လုံးဝမလုပ်တော့ဟူ၍ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ဝိလောစန၏ ပူပန်ကြောင့်ကြမှုသည် အဆန်းမဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမူကား သူ၏အိမ်အဆောင်များ၌ ကျွန်ယောက်ျား၊ ကျွန်မိန်းမများ အမြောက်အမြား သိုလှောင် ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုဘာရတနိုင်ငံရှိ ထိုခေတ်၊ ထိုအချိန်က ဘုရင်တို့သည် တစ်နိုင်ငံနှင့် တစ်နိုင်ငံ စစ်မက် တိုက်ခိုက်ပြီး အနိုင်ရရှိရေးအတွက် စိတ်အားထက်သန်နေကြသူများ ဖြစ် သည်။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဘာမဟုတ်သည့် အကြောင်းအရာကလေးနှင့်လည်း တစ်ပြည် နှင့် တစ်ပြည် စစ်ခင်းနေကြသည်။ စစ်ပွဲတွင် အနိုင်ရရှိသောဘုရင်က အရှုံးပေးလိုက်ရ သည့် တိုင်းပြည်နိုင်ငံမှ ပစ္စည်းရတနာများနှင့်တကွ လူငယ်၊ လူရွယ်၊ မိန်းမ၊ ယောက်ျား များကိုပါ သုံ့ပန်းအကျဉ်းသားအဖြစ် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာတတ်သည်။ ယင်းကဲ့သို့ သော ယောက်ျား၊ မိန်းမများကို ကျေးကျွန်များအဖြစ် ထားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ဘုရင်အသိအမှတ်ပြုထားသော ကျေးကျွန်များကို ကျွန်ဈေး၌ အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 ထို့ပြင် စစ်ပွဲမှန်သမျှ၏ အကျိုးဆက်တစ်ခုမှာ ဆန်ရေစပါး ရှားပါးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ လယ်ယာများသည် စစ်တိုက်သူများ နင်းချေဖျက်ဆီးခြင်း ခံရသည်။ ထိုအခါ အငတ်ဘေးကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ကြရသည်။ စားရမဲ့၊ သောက်ရမဲ့ ဖြစ်ကြသောအခါ ဝမ်းမီးငြိမ်းအေးသွားစေရေးအတွက် နုနယ်ငယ်ရွယ်သည့် ကလေးသူငယ်များကို ရောင်းချကြသည်အထိ ဖြစ်လာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအငတ်ဘေး ဆိုက်ရောက်လာပြီးနောက် နောက်ထပ် မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်လာ သည့် အကျိုးဆက်မှာ ကူးစက်ရောဂါဘေးကြီး ကျရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ကလေး သူငယ်ပေါင်း မြောက်မြားစွာ ခိုကိုးရာမဲ့ ဒုက္ခသည်များဖြစ်ကြပြီး မိန်းမပေါင်းများစွာ မုဆိုးမဘဝ ရောက်ကုန်ကြသည်။ ယင်းအကြောင်းတရားများကြောင့် မကြာခင်ကစ၍ ဝိလောစန၏ ကုန်လှောင်ရုံများ၌ ကုန်ပစ္စည်းအပြည့် ဖြစ်လာသည်။ ကျွန်ကုန်သည် ကြီး ဝိလောစနသည် သူ့ထံတွင် အပြည့်ဖြစ်နေသော ကုန်ပစ္စည်းများကို အထိုက်အလျောက် လျှော့ပစ်လိုသည့်ဆန္ဒ ရှိနေသည်။ အကြောင်းမူကား ဤရွေ့ ဤမျှ များပြားသော ကျေးကျွန်များကို ထိန်းသိမ်းမှု၊ စောင့်ရှောက်မှု၊ ဝတ်စားတန်ဆာ ဆင်ယင်မှုပြုလုပ်ရာတွင် စရိတ်စက အကုန်အကျများစွာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘုရင်အသိအမှတ်ပြု ကျွန်ဈေးမှ ဝယ်ယူရရှိသည့် ကျွန်၊ ကျွန်မများကို မိမိ အပိုင်ဝယ်ယူထားသည့် ပစ္စည်းပစ္စယအဖြစ် သတ်မှတ်ယူဆထားနိုင်သည်။ ကျွန်၊ ကျွန်မများသည် မည်သည့်နိုင်ငံရေး၊ လူမှုရေး၊ အခွင့်အရေးမျှ မရရှိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             သူတို့ကို ဝယ်ယူထားသည့် သူတို့၏ သခင်များသာလျှင် သူတို့နှင့်ပတ်သက်၍ တစ်ဦးတည်းသော အာဏာပိုင်ဖြစ်သည်။ ကျွန်၊ ကျွန်မများအပေါ် သူတို့ ဘာမဆို လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိကြသည်။ ကျွန်၊ ကျွန်မများကို သဘောရှိ ရိုက်နိုင်သည်။ ချုပ်နှောင်ထား နိုင်သည်။ ထိုမျှသာမက သတ်ပစ်သည်အထိ လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဝိလောစနသည် ယင်းကဲ့သို့သော ဘုရင်အသိအမှတ်ပြု အထက်တန်းလွှာ ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဝိလောစနသည် တစ်ဖက်က လိမ္မာပါးနပ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်သလို အခြား တစ်ဖက်ကလည်း မယုံသင်္ကာစိတ်ဝင်နေသူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ စန္ဒကူးနံ့သာပမာ စွဲမက်စရာ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းပြီး ရိုးသားအပြစ်ကင်းစင်သော မိန်းကလေးကို သူ၏ ကုန်ပစ္စည်းအဖြစ် ဝယ်ပြီးနောက် ဝိလောစနသည် အပြောင်းလဲကြီး ပြောင်းလဲသွား သည်။ပင်လယ်သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ ထောက်မှီ၍မရလောက်အောင် နက်ရှိုင်းသည့်မိန်းကလေး ၏မျက်လုံးကြောင့် ဝိလောစန၏ အမှတ်သညာပိတ်ကားပေါ်တွင် အနက်အဓိပ္ပာယ် အမျိုးမျိုး ထင်ဟပ်ပေါ်လွင်နေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568100630677,"sku":"","price":3330.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2d47b285-f21b-4e06-8df9-707a280c00ed.jpg?v=1730209334"},{"product_id":"ပါရဂူ-မဟာခရီးသည်","title":"မဟာခရီးသည်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းထောင့်ခြောက်ရာကျော်က အဖြစ်အပျက်ဖြစ် 8Y သည်။ ကုန်သည်သင်္ဘောတစ်စင်းသည် ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းမှ ထွက်ခွာ ပြီး လင်္ကာဒီပ သီဟိုဠ်ကျွန်းကမ်းခြေ၌ ကျောက်ချရပ်နားလျက်ရှိသည်။ ထိုသင်္ဘောမှာ ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းသား ကုန်သည်များပိုင်သည့် သင်္ဘောဖြစ်ပြီး လင်္ကာဒီပသီဟိုဠ်ကျွန်း၌ ကုန်ပစ္စည်းများကို ရောင်းချလျက် ထိုကျွန်းထွက်ကျောက်သံပတ္တမြားများကို ဝယ်ယူပြီး ရှေ့သို့ ခရီးဆက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် သင်္ဘောဖြစ်သည်။ သင်္ဘောထွက်ခါနီးတွင် ဆိပ်ကမ်းသို့ အသက်ရှစ်ဆယ် အရွယ် ဘုန်းကြီးအိုတစ်ပါးသည် သုတ်သီးသုတ်ပျားနှင့် ရောက်လာသည်။ ထိုဘုန်းကြီး၏ အသားအရေနှင့် မျက်နှာပုံပန်းကို ကြည့်ရခြင်းအားဖြင့် ထို ဘုန်းကြီးသည် လင်္ကာဒီပသီဟိုဠ်ကျွန်းသားဘုန်းကြီး မဟုတ်ကြောင်း ထင် ရှားပေသည်။ ဘုန်းကြီးသည် ကုန်သင်္ဘောမှ အကြီးအမှူးများထံ ချဉ်းကပ် လျက် တောင်းပန်စကား ပြောကြားလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒကာတို့၊ ကျုပ်ဟာ တရုတ်ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးဖြစ်ပါ တယ်။ တရုတ်ပြည်က ထွက်လာခဲ့တာ ဆယ့်လေးနှစ်ရှိပါပြီ။ ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်း သို့ အသွားလမ်းမှာ ခြောက်နှစ် ကြာပါတယ်။ ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းမှာ ခြောက်နှစ် တိတိ လှည့်လည်နေထိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီလင်္ကာဒီပကျွန်းကို ရောက်တာတော့ နှစ်နှစ်ရှိပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်ခန့် ကစပြီး ကျုပ် တရုတ်ပြည်ကို ပြန်ရန်အတွက် သင်္ဘောစောင့်နေပါတယ်။ အခု ဒကာတို့သင်္ဘော တရုတ် ပြည်ကို ခရီးဆက်မယ်ကြားသိရလို့ ဘုန်းကြီး လာရောက်တောင်းပန်ရခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဘုန်းကြီး ဒကာတို့သင်္ဘောနဲ့ တရုတ်ပြည်ကို လိုက်ပါရစေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတရုတ်ဘုန်းကြီးအိုကြီးသည် အထုပ်ကြီးတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာ လေသည်။ ထိုအထုပ်ကြီးထဲတွင် ကြိုးဖြင့်စည်းနှောင်ထားသည့် ဝါးပြား အချပ်များနှင့် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားပုံတူ တစ်ခုစ နှစ်ခုစအပြင် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်း အနည်းအကျဉ်းမှတစ်ပါး အခြား ဘာပစ္စည်းမှ မည်မည်ရရ ပါမလာပေ။ ကုန်သည်များသည် ဘုန်းကြီးအို၏ ပစ္စည်းများကို တွေ့မြင်ရသောအခါ ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းကဲ့သို့ ကြွယ်ဝချမ်းသာသည့် တိုင်းနိုင်ငံ၌ နှစ်ရှည်လများ လှည့် လည်သွားလာနေထိုင်ပြီးမှ အပြန်ခရီးတွင် အဖိုးထိုက်အဖိုးတန် ပစ္စည်းဟူ၍ ဘာမှပါမလာဘဲ ယင်းတန်ဖိုးမဲ့ပစ္စည်းများကိုသာလျှင် အမြတ်တနိုး သယ် ဆောင်လာသည့် ဘုန်းကြီးကို တအံ့တသြ ငေးမောကြည့်ရှုနေကြသည်။ လူထူးလူဆန်းပါကလားဟု မှတ်ထင်အောက်မေ့နေကြသည်။ ထို့နောက် ဘုန်းကြီးအိုကြီးကို သနားသွားပြီး သူတို့၏သင်္ဘောပေါ် တင်ခေါ်လာခဲ့ကြ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသင်္ဘောသည် ပင်လယ်တွင်းသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။ တစ်နေ့ တွင် ပင်လယ်တွင်း သင်္ဘောသွားနေစဉ် မမျှော်လင့်ဘဲနှင့် လေကြီးမုန်တိုင်း ကျလာလေသည်။ ကောင်းကင်ပြင်သည် ရုတ်တရက် မည်းမှောင်လာလေ သည်။ လေကလည်း ထန်လာသည်။ မိုးကလည်း သည်းလာသည်။ လှိုင်းလုံးကြီးများကလည်း ကြွတက်လာကြသည်။ ထိတ်လန့်ဖွယ် မိုးသက် မုန်တိုင်းသည် တစ်စထက်တစ်စ ပြင်းထန်လာလေသည်။ ပင်လယ်ခရီး တစ်လျှောက်၌ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် ကူးသန်းသွားလာနေကြသော ထို သင်္ဘောကုန်သည်တို့သည် မိမိတို့၏သက်တမ်းတစ်လျှောက်၌ ယင်းကဲ့သို့ ဆိုးဝါးကြမ်းတမ်းလှသော မုန်တိုင်းမျိုးကို တစ်ခါဖူးမှ မတွေ့ကြုံခဲ့ဖူးပေ။ မိမိတို့၏သင်္ဘောသည် တလိမ့်လိမ့် တက်လာသော လှိုင်းလုံးတောင်ကြီးများ ကို ကျော်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ဟုတွေးပြီး သူတို့သည် မျက်စိမျက်နှာပျက် နေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူတို့၏တစ်သက်တွင် မတွေ့ဖူး မကြုံဖူးသည့် ယင်းလေပြင်းမုန်တိုင်း ကို သာမန်ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်ဟု သူတို့ မထင်ကြပေ။ ထူးခြားသော အကြောင်းတစ်ခုခု ရှိရမည်ဟု တွက်ကြသည်။ သို့ဖြစ်၍ အကြောင်းကို ရှာကြည့်ကြ သည်။ ထိုအခါ အကြောင်းတစ်ခုကို သွားတွေ့သည်။ အဖိုးထိုက်အဖိုးတန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောက်သံပတ္တမြားများ၏ကြားထဲ ပါလာသည့် တရုတ်ဘုန်းကြီး၏အထုပ် သည် အမင်္ဂလာပစ္စည်းဖြစ်လိမ့်မည်။ ယင်းကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုးကို သင်္ဘော တွင် တင်ဆောင်လာသည်မှာ ယခုအကြိမ်သည် ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ဖြစ် သည်။ ယခုအကြိမ်တွင်မှ ယင်းကဲ့သို့ သော ဂြိုဟ်ဆိုးကြမ္မာဆိုးနှင့် ကြုံရ သည်။ ယင်းဂြိုဟ်ဆိုးကြမ္မာဆိုး၏ လက်သည်,\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည် တရုတ်ဘုန်းကြီး၏ အမင်္ဂလာအထုပ်အပိုးပင် ဖြစ်ရမည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းသို့ အတွေးပေါ်လာသည်နှင့် ကုန်သည်များသည် တရုတ်ဘုန်း ကြီး၏အထုပ်ကို ပင်လယ်ထဲ ပစ်ချဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တရုတ်ရဟန်းတော်၊ သင် သယ်ဆောင်လာတဲ့အထုပ်ဟာ အမင်္ဂလာ အထုပ်ဖြစ်တယ်။ သင်၏အထုပ် ပါလာတဲ့အတွက် ယခုကဲ့သို့ လေပြင်း မုန်တိုင်း ကျရောက်ခြင်းဖြစ်တယ်။ သင်၏ အထုပ်ကို ပင်လယ်ထဲ ချပစ်ရ လိမ့်မယ်။ ဒါမှ ကျုပ်တို့သင်္ဘော မုန်တိုင်းဘေးကလွတ်ပြီး ကျုပ်တို့အားလုံး အသက်ချမ်းသာရာရလိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းသို့ ကုန်သည်များက ပြောသောအခါ တရုတ်ဘုန်းကြီးသည် ထိတ်ထိတ်ပျာပျားနှင့် သူ၏အထုပ်ကို ဖက်ကိုင်ထားပြီး ကုန်သည်များအား တောင်းပန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒကာတို့၊ သင်တို့ထင်သလို ယခုလို မုန်တိုင်းကျခြင်းမှာ ကျုပ်၏ အထုပ်အပိုးကြောင့် မဟုတ်ပါ။ ကျုပ်အထုပ်အပိုးကို ပင်လယ်ထဲ လွှင့်မပစ် ကြပါနှင့်။ ဒီအထုပ်ထဲမှာပါတဲ့ ပစ္စည်းတွေဟာ ကျုပ်အသက်ထက်ပင် တန်ဖိုးကြီးမားတဲ့ ပစ္စည်းတွေဖြစ်ပါတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတရုတ်ဘုန်းကြီးက တိုးလျှိုးတောင်းပန်သော်လည်း ကုန်သည်များ သည် အလျှော့မပေးကြပေ။ သူတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်း တရုတ်ဘုန်းကြီး ၏အထုပ်ကို ပင်လယ်ထဲ လွှင့်ပစ်ရန်အတွက် တရုတ်ဘုန်းကြီးထံမှ အထုပ် ကို အတင်းဆွဲလုကြလေသည်။ ထိုအခါ တရုတ်ဘုန်းကြီးသည် မျက်လုံးမှ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာပြီးလျှင် အထုပ်ကိုမလွှတ်ဘဲ ဤသို့ တိုင်တည်လိုက် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ရှင်တော်ဗုဒ္ဓ၊ တပည့်တော်၏အထုပ်ကို မပျက်စီးမယိုယွင်းရအောင် စောင့်ရှောက်တော်မူပါ။ တပည့်တော်ဆောင်ကြဉ်းလာခဲ့သည့် ဤအဖိုးတန် ရတနာကို တပည့်တော်၏နိုင်ငံသို့အထိ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်ရောက်အောင် စောင်မတော်မူပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတရုတ်ဘုန်းကြီး ယင်းသို့ တိုင်တည်မြွက်ဆိုလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင် နက် ယင်းတိုင်တည်ချက်၏အကျိုးအာနိသင်ကြောင့်ပေလား၊ သို့မဟုတ် တိုက်ဆိုင်ခြင်းပေလားမသိ၊ ရုတ်တရက် မည်းမှောင်သော မိုးသားတိမ်လိပ် ကြားထဲမှ နေရောင်ခြည်သည် လက်ခနဲ ပေါ်လာလေသည်။ လေ၏ဒေါသ အရှိန်သည် လျော့နည်းသွားလေသည်။ ပြာသောကောင်းကင်သည် သင်္ဘော ကြီးအား ပြုံးကြည့်လာလေသည်။ မုန်တိုင်းလည်း စဲသွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုတရုတ်ဘုန်းကြီးကား အခြားသူမဟုတ်။ ကမ္ဘာ့သမိုင်းနှင့် ဗုဒ္ဓ ဘာသာသမိုင်း၌ ထင်ရှားကျော်ကြားသော တရုတ်ရဟန်းတော် ဖာဟီယန်” ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                        ***\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟန်မင်းဆက်ဘုရင်မင်း၏လက်ထက် (အေ-ဒီ ၅၈-၇၅) တရုတ် ပြည်သို့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ပြန့်ပွားရောက်ရှိလာသည်။ ၂ ရာစုတွင် အိန္ဒိယနိုင်ငံနှင့် အခြား ဗုဒ္ဓဘာသာနိုင်ငံများမှ ဗုဒ္ဓဘာသာရဟန်းတော်များသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ ပြန့်ပွားထွန်းကားရေးအတွက် တရုတ်ပြည်သို့ လာရောက်ကြသည်။ ၂ ရာစု နှစ်စောစောပိုင်းမှအစပြုပြီး ၄ ရာစုနှစ်အကုန်အထိ နှစ်ပေါင်းသုံးရာအတွင်း တရုတ်ပြည်သို့ ရောက်လာကြသည့် အိန္ဒိယနှင့် အခြားဗုဒ္ဓဘာသာနိုင်ငံများမှ ဗုဒ္ဓဘာသာရဟန်းတော်များ၏အဓိကလုပ်ငန်းမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာကျမ်းစာများကို တရုတ်ဘာသာပြန်ဆိုရေး ဖြစ်လေသည်။ ထိုဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်းတော်များ၏ ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် ဗုဒ္ဓကျမ်းစာများသည် တရုတ်ပြည်၌ ပြန့်ပွားလာလေ သည်။ သို့ရာတွင် ထိုအချိန်အထိ တရုတ်ဘာသာဖြင့် ဘာသာပြန်ဆိုပြီးသော ဗုဒ္ဓကျမ်းစာများတွင် ဝိနည်းပိဋကတ် မပါရှိသေးပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအတွင်း တရုတ်ပြည်၌ ဗုဒ္ဓဘာသာကျောင်းတိုက်များ တိုးတက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁ ။\u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003eFa-Hien or Fa-hsien\u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလာသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာရဟန်းတော်များ များပြားလာသည်။ အဖွဲ့ အစည်း တစ်ခု ရှိလာသည့်အခါ ယင်းအဖွဲ့အစည်း၌ စည်းမျဉ်းဥပဒေမရှိ၍ မဖြစ်ပေ။ တရုတ်ပြည်၌ ဗုဒ္ဓဘာသာရဟန်းတော်များ တိုးပွားများပြားလာသော်လည်း တရုတ်ဗုဒ္ဓဘာသာရဟန်း သံဃာလောက၌ သံဃာ၏စည်းမျဉ်းဖြစ်သည့် ဝိနည်းကျမ်းဂန် မရှိသေးပေ။ ယင်းအချက်မှာ တရုတ်ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်း သံဃာလောကအတွက် ဧရာမ ဟာကွက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ယင်း ဟာကွက်ကို ဖြည့်လိုသူ တရုတ်ရဟန်းတော်များထဲတွင် ဖာဟီယန် ရဟန်း တော်သည် တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖာဟီယန်၏ ရိုးရိုးအမည်နာမမှာ “ကောင်” ဖြစ်သည်။ “ဖာဟီယန်” ကား ရဟန်းဘွဲ့ ဖြစ်သည်။ ရှန်စီပြည်နယ်၊ ပင်ယန်ခရိုင်၊ ဂူယန်နယ်သား ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် အစ်ကိုသုံးယောက်ရှိသည်။ သူ ငယ်စဉ်ကပင် သူ့အစ်ကို သုံးယောက်စလုံး ကွယ်လွန်ကုန်ကြသည်။ သူ ငယ်စဉ်က ချူချာလှသည် ဖြစ်၍ ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို သုံးနှစ်သားအရွယ်တွင် ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ ပို့လိုက်သည်။ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် ရှင်သာမဏေ ဝတ်လိုက်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ကျန်းမာလာလေသည်။ သူ ဆယ်နှစ်သားအရွယ်တွင် သူ့ဖခင် ကွယ်လွန်သည်။ ထိုအခါ ဦးလေးတော်သူက သူ့ကို လူဝတ်လဲပြီး အိမ်ပြန် နေရန် ပြောသည်တွင် သူက “ကျုပ်အဖေက ကိုရင်ဝတ်ခိုင်းလို့ဝတ်တာ မဟုတ်။ ကျုပ်ကိုယ်တိုင် လူ့ဘောင်ကို ငြီးငွေ့လို့ သာသနာ့ဘောင် ဝင်ရောက် လာတာ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ သူ့အမေ ဆုံးသောအခါတွင်ကား အိမ်သို့ ခဏပြန်နေသည်။ သို့ရာတွင် မီးသဂြိုဟ်ပြီးပြီးချင်း ဘုန်းကြီးကျောင်း ပြန်သွားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်နေ့တွင် ရှင်သာမဏေ ဖာဟီယန်သည် လယ်ကွင်းထဲတွင် ရဟန်းသံဃာများ၏ ရိက္ခာအတွက် အခြား ကိုရင်ကျောင်းသားများနှင့်အတူ စပါးရိတ်နေလေသည်။ ထိုအခိုက် လူဆိုးများက သူတို့ရိတ်ထားသော စပါး များကို အတင်းလာလုကြလေသည်။ ထိုအခါ အခြားသော ကိုရင်ကျောင်း သားများလည်း လူဆိုးများကို ကြောက်ရွံ့ကြသည်ဖြစ်၍ တိမ်းရှောင် ထွက် ပြေးသွားကြလေသည်။ သာမဏေ ဖာဟီယန်ကမူ ထွက်မပြေး။ လူဆိုးများ နှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျုပ်တို့ ရဟန်းသံဃာတော်တွေအတွက် ပင်ပင်ပန်းပန်း ရိတ်ထား တဲ့ စပါးတွေကို သင်တို့ အဓမ္မယူလိုက ယူနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တစ်ခု\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြောချင်တယ်။ အတိတ်ဘဝက ဒါနမျိုးစေ့မပါလို့ သင်တို့ အခုလို လူချင်း မတူ နေရတာ။ အခုတစ်ဖန် သင်တို့ ရဟန်းသံဃာများရဲ့ ပစ္စည်းကို အတင်း အဓမ္မလုယူဖို့ ကြံကြပြန်ပြီလား။ သင်တို့ အခုလိုလုပ်ရင် နောက်ဘဝမှာ သင်တို့ ပိုပြီး ဆင်းဆင်းရဲရဲ နေရမှာ ကျုပ် စိုးရိမ်မိတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းသို့ပြောပြီး သာမဏေဖာဟီယန်သည် ကျောင်းသို့ ပြန်သွားလေ သည်။ ကျောင်းတိုက်ရှိ ရဟန်းသံဃာများက သူ့ကို ဝိုင်းပြီး သြဘာပေးကြ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသာမဏေဖာဟီယန်သည် ရဟန်းငယ် ဖာဟီယန်ဖြစ်လာသည်။ ရဟန်းငယ်ဖာဟီယန်သည် ရဟန်းကြီးဖာဟီယန် ဖြစ်လာလေသည်။ ရဟန်း ကြီးဖာဟီယန်သည် တရုတ်ဘာသာဖြင့် ဘာသာပြန်ဆိုထားပြီးဖြစ်သည့် ဗုဒ္ဓကျမ်းစာများကို လေ့လာဆည်းပူးသည်။ သို့ရာတွင် တရုတ်ဘာသာဖြင့် ဘာသာပြန်ဆိုထားပြီးဖြစ်သည့် ဗုဒ္ဓကျမ်းစာများထဲတွင် ရဟန်းသံဃာတို့၏ ကျင့်ဝတ်ဖြစ်သည့် ဝိနည်းကျမ်းဂန်ကို အပြည့်အစုံ မတွေ့ရသဖြင့် မချင့်မရဲ ဖြစ်နေသည်။ သို့ဖြစ်၍ ဝိနည်းပိဋကတ်ကိုလေ့လာပြီး အပြန်ခရီးတွင် ဝိနည်း ပိဋကတ် ကျမ်းဂန်ကို ဆောင်ကြဉ်းယူလာရန် ဗုဒ္ဓဘာသာ ပင်မနိုင်ငံဖြစ်သည့် အိန္ဒိယနိုင်ငံသို့ စွန့်စားသွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖာဟီယန်သည် အေဒီ ၃၉၉ တွင် တရုတ်ပြည်၊ ချန်ဂအန်မှ စတင် ခရီးထွက်သည်။ ထိုအချိန်က သူ၏အသက်မှာ ၆၅ နှစ်ရှိပြီ။ ယခုခေတ်အမြင် နှင့်တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဇရာပိုင်းသို့ ခြေချနေပြီဖြစ်သော အသက် ၆၅ နှစ်အရွယ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအနေဖြင့် မိုင်ပေါင်း ရာထောင် အလှမ်းဝေးသည့် ခရီးကို တောအတန်တန် တောင်အထပ်ထပ် ဖြတ်ကျော်ပြီး စွန့်စားသွား ရောက်ဖို့ဆိုသည်မှာ စိတ်ကူးထဲတွင်ပင် ထည့်ကြည့်မိမည့် အရာမျိုး မဟုတ် ပေ။ သို့ရာတွင် မိမိ၏ ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်ကြီး ထမြောက်အောင်မြင် ရေးအတွက် စွန့်စားလိုသော ဖာဟီယန်၏ ဇွဲသတ္တိကိုမူ သူ၏ဇရာပိုင်းသို့ တိမ်းနေပြီဖြစ်သည့် အသက်အရွယ်ကလည်း မဟန့်တားနိုင်ပေ။ တော အတန်တန်၊ တောင်အထပ်ထပ်၊ သဲကန္တာရ အသွယ်သွယ်၊ အန္တရာယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":41958443221141,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_0aa14b0d-8827-49c6-893d-6f5b59470373.jpg?v=1730209363"},{"product_id":"ပါရဂူ-မဟတ္တမဂန္ဒီ-ကျန်းမာရေးသ၀ဏ်လွှာ","title":"မဟတ္တမဂန္ဒီ၏ကျန်းမာရေးသဝဏ်လွှာ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                          \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                 ကျွန်ုပ်သည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော်ကပင် စတင်၍ ကျန်းမာရေးနှင့်ပတ်သက်သော အကြောင်းအရာများကို စဉ်းစားဆင်ခြင် လာခဲ့လေသည်။ အင်္ဂလန်တွင်နေစဉ်က မိမိ၏ တစ်မူထူးခြားသည့် အနေ အထိုင်ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် မိမိ၏ အစားအသောက်အတွက် အထူးတလည် စီမံရလေ၏။ ယင်းအကြောင်းများကြောင့် ကျန်းမာရေးနှင့်ပတ်သက်သော ကျွန်ုပ်တွေ့ကြုံသိရှိရသည့် အတွေ့အကြုံအချို့မှာ အမှန်တကယ်ပင်ဖြစ်၏ ဟု မှတ်ယူသင့်လေသည်။ ယင်းအတွေ့အကြုံများပေါ်၌ အခြေခံ၍ ကျွန်ုပ် သည် အယူအဆအချို့ကို ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်ယူဆခဲ့လေသည်။ ယင်းအယူ အဆများကို စာဖတ်သူများ အကျိုးစီးပွားများစေရန်အတွက် ရေးသားပြဆို သွားပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                 “အနာရောဂါကို ပျောက်ကင်းအောင်ပြုလုပ်ခြင်းထက် မဖြစ်အောင် တားခြင်းက ပို၍ကောင်း၏” ဟူသော အင်္ဂလိပ်စကားပုံတစ်ခု ရှိလေသည်။ ရောဂါများကို ဖြစ်ပေါ်စေခြင်းထက် ဟန့်တားခြင်းက လွယ်လည်းလွယ်ကူ၏။ အကျိုးကျေးဇူးလည်း ရှိ၏။ အကြောင်းမူကား ရောဂါဝေဒနာများသည်ယေဘုယျအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ မသိနားမလည်မှုနှင့် လျော့ပေါ့တန်မှု များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သောကြောင့် ဖြစ်လေ၏။ ထို့ကြောင့် ကျန်း မာရေးနှင့်ပတ်သက်သော စည်းကမ်းဥပဒေများကို ကောင်းမွန်စွာ သိရှိရန် မှာ အဆင်ခြင်အစဉ်းစားနှင့်ပြည့်စုံသည့် လူတိုင်း၏တာဝန်ဖြစ်လေ၏။ ဤစာအုပ်ကို ရေးရခြင်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ယင်းစည်းကမ်းဥပဒေ ကို ရှင်းလင်းပြောပြရန် ဖြစ်လေသည်။ ထို့ပြင် သာမန်ရောဂါဝေဒနာအချို့ နှင့် ပတ်သက်၍ ကုသပုံကုသနည်းကိုလည်း ပြောပြရန်ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်ုပ်တို့သည် စိတ်ဆန္ဒရှိပါက နတ်ပြည်ကို ငရဲပြည်ဖြစ်အောင် လည်းကောင်း၊ ငရဲပြည်ကို နတ်ပြည်ဖြစ်အောင် လည်းကောင်း ပြုလုပ်ဖန် တီးနိုင်၏ဟူ၍ အင်္ဂလိပ်ပညာရှင် မိလတန်က ပြောပြထားလေသည်။ နတ် ပြည်နှင့် ငရဲပြည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ လက်ခုပ်ထဲကရေ ဖြစ်လေ၏။ နတ်ပြည် သည် အာကာသကောင်းကင်တစ်ခုခု၌ ရှိသည်မဟုတ်။ ငရဲပြည်သည်လည်း ပထဝီမြေကြီး၏ အတွင်းတစ်နေရာရာ၌ ရှိသည်မဟုတ်။ ယင်းအကြောင်းကို သက္ကဋဘာသာဂါထာတစ်ခုတွင်လည်း မန်ဝံ မနုဿာနံ ကာရဏံဗန္ဓ မောက္ခယ”ဟူ၍ ပြောပြထားလေသည်။ ထို့ကြောင့် ရောဂါဝေဒနာစွဲကပ် ခြင်း သို့မဟုတ် ရောဂါဝေဒနာကင်းရှင်းခြင်းမှာ လူ၏လက်ခုပ်ထဲက အကြောင်းအရာဖြစ်လေ၏။ ရောဂါဝေဒနာသည် ကျွန်ုပ်တို့ပြုလုပ်သည့် အလုပ်များ၏ အကျိုးအာနိသင်မျှသာလျှင် မဟုတ်ပေ။ ကျွန်ုပ်တို့တွေးခေါ် သည့် အတွေးအခေါ်များ၏ အကျိုးအာနိသင်လည်း ဖြစ်လေ၏။ လူတို့ သည် ကျောက်ရောဂါ၊ ဝမ်းရောဂါ၊ ပုလိပ်ရောဂါများထက် အကြောက်လွန် သောကြောင့် ပို၍ သေဆုံးကြ၏ဟူ၍ ဆရာဝန်တစ်ဦး ပြောပြသကဲ့သို့ တည်း။ သရဲဘောကြောင်သူများသည် သေချိန်မရောက်ခင် အကြိမ်များစွာ သေဆုံးကြ၏ဟူသော စကားမှာ အလွန်တရာမှန်ကန်သော စကားဖြစ်လေ ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမသိနားမလည်မှုသည်သာလျှင် ယေဘုယျအားဖြင့် ရောဂါဝေဒနာများ၏ အခြေခံအကြောင်း ဖြစ်နေတတ်လေသည်။ များသောအားဖြင့် သာမန် ရောဂါဝေဒနာများ ဖြစ်ပွားသည့် အခါ၌ပင် ဖြစ်စေကာမူ ကုသပုံ ကုသနည်းကို မသိသောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်ပြီးလျှင် ထိုရောဂါဝေဒနာ ပျောက်ကင်းရန်အတွက် မတော်မတည့်သည့် နည်းလမ်းများဖြင့် ကုသလျက် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ဖွယ်ကောင်းသည့် အကျိုးအာနိသင်များကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်ကြလေကုန်၏။ ကျန်းမာရေးနှင့် ပတ်သက်သော သာမန်စည်းမျဉ်းဥပဒေများကို မသိနားမလည်သောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် လွဲမှားသော ဆေးဝါးများကို အသုံးပြုကြလေကုန်၏။ သို့ မဟုတ် သမားတု သမားယောင်များကို မှီဝဲဆည်းကပ်ကြလေကုန်၏။ အလွန်တရာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသည့်အချက်မှာ ကျွန်ုပ်တို့သည် အဝေးတွင် ရှိသော အရာဝတ္ထုများထက် အပါးတွင်ရှိသော အရာဝတ္ထုများအကြောင်း ကို အသိနည်းကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ကျွန်ုပ်တို့သည် များသောအားဖြင့် မိမိတို့၏ ရွာ သို့မဟုတ် မိမိတို့၏ ရပ်ကွက်နှင့် ပတ်သက်၍ မသိရှိ နားမလည်ကြသော် လည်း အင်္ဂလန်ပြည်က တောင်များနှင့် မြစ်များအကြောင်းကို ကောင်းမွန် စွာ ပြောပြနိုင်ကြကုန်၏။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကောင်းကင်ရှိ နက္ခတ်တာရာများ အကြောင်းကို သိရှိရန် ကြိုးစားအားထုတ်ကြသော်လည်း မိမိတို့အိမ်ရှိ အရာဝတ္ထုများအကြောင်းကိုမူ သိရှိနားလည်အောင် မကြိုးစားကြပေ။ ကျွန်ုပ် တို့သည် သဘာဝ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ပြဇာတ်ကိုမူ သတိမမူကြပေ။ သို့ရာတွင် လူလုပ်သည့် ပြဇာတ်ကိုကြည့်ရှုရန် အတွက်မူ မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ဖြစ်နေကြလေ၏။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အရိုးများ မည်သို့ မည်ပုံကြီးထွားလာ သည်။ သွေးသည် မည်သို့မည်ပုံ ပြန့်နှံ့သည်။ မည်သို့မည်ပုံ ညစ်နွမ်းသွားနိုင် သည်။ မကောင်းသော အလိုဆန္ဒများကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ခွာရများ သို့မဟုတ်ဣန္ဒြေများ မည်သို့မည်ပုံ ထကြွလှုပ်ရှားလာသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဦးနှောက်သည် မည်သို့မည်ပုံ ငြိမ်းချမ်းသက်သာမှု ရှိနိုင်သည် အစရှိသော မိမိတို့ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အနေအထားနှင့်ပတ်သက်သော အကြောင်းအရာများ ကို မသိနားမလည်ခြင်းကိုမူ မရှက်ကြပေ။ ကိုယ်ခန္ဓာထက် ပိုမို၍ ကျွန်ုပ်တို့နှင့် ဆက်စပ်မှုရှိသော အခြားအရာဝတ္ထု တစ်စုံတရာ မရှိပေ။ သို့ရာတွင် အံ့သြစရာကောင်းသည့်အချက်မှာ ကျွန်ုပ်တို့သည် အခြားအရာဝတ္ထုများနှင့် ပတ်သက်၍ လူတတ်လုပ်နေကြသော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်ပတ်သက်၍မူ အအဖြစ်နေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းအခက်အခဲများကို ဖယ်ရှားပစ်ရန်မှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ တာဝန် ဝတ္တရားဖြစ်လေ၏။ မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ပတ်သက်၍ အထိုက်အလျောက် အသိဉာဏ်ဗဟုသုတရှိထားရန်မှာ လူတိုင်းလူတိုင်း၏ တာဝန်ဝတ္တရား ဖြစ်လေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကျောင်းများတွင်လည်း ယင်းကဲ့သို့သော ပညာ ရေးမျိုးကို မသင်မနေရ ပြဋ္ဌာန်းထားသင့်လေ၏။ ယခုအခါတွင် ကျွန်ုပ်တို့ သည် ရိုးရိုးအနာပေါက်သည့်အခါ ကုသပုံကုသနည်းကိုပင် မသိနားမလည် ကြပေ။ ခြေထောက်တွင် ဆူးစူးရုံမျှနှင့်ပင် ကျွန်ုပ်တို့သည် လက်မှိုင်ချနေ တတ်ကြ၏ ။ မြွေကိုက်လိုက်ပါမူကား ပြောစရာမရှိတော့ပေ။ ယင်းအချက် များကို သာမန်တစ်ဦးတစ်ယောက်အနေဖြင့် မသိနားမလည်နိုင်ဟူ၍ ပြော လျှင်ကား ကျွန်ုပ်တို့၏ မိုက်မဲမှုလုံးလုံးသာလျှင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ယင်း အချက်အလက်များကို သိရှိနားလည်လိုသူများ အလွယ်တကူ သိရှိနား လည်နိုင်ကြစေရန်ဟူသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဤစာအုပ်ကို ရေးသားခြင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤစာအုပ်၌ ကျွန်ုပ်ရေးသားပြဆိုထားသည့် အချက်များကို ယခင့် ယခင်က မည်သူမျှ မပြောပြခဲ့ပေဟူ၍ ကျွန်ုပ် လုံးဝမဆိုလိုပေ။ စာအုပ်ပေါင်း များစွာကို ဖတ်ရှုပြီးသည့်နောက်မှ အတွေ့အကြုံများကို ရရှိပြီးသည့်နောက် မှ ဤစာအုပ်ကို ရေးသားထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း စာဖတ်သူများ တွေ့မြင်သိရှိ ရပေလိမ့်မည်။ ထိုမှတစ်ပါး ယင်းအကြောင်းအရာနှင့်ပတ်သက်၍ အသစ် ဖြစ်နေကြသူများ စမ်းတဝါးဝါး ဖြစ်မနေကြစေရန်လည်း ရည်ရွယ်ပေသည်။ တစ်ခုတည်းသော ရောဂါဝေဒနာနှင့်ပတ်သက်၍ ရေနွေးကို အသုံးပြုရမည် ဟူ၍ ဆရာဝန်တစ်ယောက်က အကြံပေး၏။ အခြားဆရာဝန်တစ်ယောက် ကမူ ရေအေးကို အသုံးပြုရမည်ဟု ညွှန်ကြား၏။ ယင်းကဲ့သို့ သော ဝါဒများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်ကား ကျွန်ုပ်သည် အပြည့်အဝ ဆင်ခြင်စဉ်းစား ပြီးလျှင် တိကျသော ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်ခဲ့လေသည်။ ယင်းဆုံးဖြတ်ချက်ကို စာဖတ်သူများ စိတ်ချလက်ချ ယုံကြည်ကြစေရန် ဤစာအုပ်၌ ရှင်းလင်းရေးပြ ထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသာမန်ရောဂါဝေဒနာ ဖြစ်ပွားလာသည့်အခါမျိုး၌လည်း ကျွန်ုပ်တို့ သည် ဆရာဝန်ရှိရာသို့ ချဉ်းကပ်သည့် အလေ့အထ စွဲကပ်နေကြလေ၏။ ဆရာဝန်မရှိသည့် နေရာမျိုး၌ ကျွန်ုပ်တို့သည် အိမ်နီးနားချင်းတို့၏ ညွှန်ကြား ချက်ဖြင့် ဆေးဝါးကုသကြ၏။ ဆေးမရှိပါက ယင်းရောဂါဝေဒနာသည် မပျောက်ကင်းနိုင်ဟူ၍ ကျွန်ုပ်တို့ ယုံကြည်စွဲလမ်းနေကြ၏။ အခြား အကြောင်းများထက် ကျွန်ုပ်တို့သည် ယင်းအကြောင်းကြောင့် ပို၍ ဒုက္ခခံကြ ရ၏။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ရောဂါဝေဒနာများ မုချပျောက်ကင်းသွားနိုင်ပေသည်။ သို့ရာတွင် ဆေးဝါးကို အသုံးပြုခြင်းအားဖြင့် ရောဂါဝေဒနာများသည် ပျောက် ကင်းမသွားနိုင်ပေ။ အကြောင်းမူကား တစ်ခါတစ်ရံ၌ ဆေးဝါးသည် အကျိုး မရှိရုံသာလျှင် မဟုတ်၊ အကျိုးမဲ့ကိုပင် ဖြစ်စေတတ်သောကြောင့်တည်း။ ဆေးဝါးဖြင့် ရောဂါဝေဒနာကို နှိမ်နင်းပစ်ခြင်းမှာ အိမ်ထဲရှိနေသော အမှိုက် သရိုက်ကို ဖုံးဖိထားသည်နှင့် ဘာမျှမခြားပေ။ အကြောင်းမူကား အမှိုက် သရိုက်များကို ကြိုးစား၍ ဖုံးဖိထားလေလေ လျင်မြန်စွာပုပ်သိုးပြီး မကောင်းသောအနံ့အသက်ကို ပျံ့နှံ့စေလေလေဖြစ်ပေ၏။ ရောဂါဝေဒနာကို ဖိနှိပ်ချိုး နှိမ်ထားခြင်းသည်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်ပေ၏။ ထို့ကြောင့် သဘာဝ နည်းလမ်းဖြင့် အမှိုက်သရိုက်ကိုဖြစ်စေ၊ ရောဂါဝေဒနာကိုဖြစ်စေ ရှင်းလင်း ပစ်သူသာလျှင် အသိဉာဏ်ရှိသူ ဖြစ်နိုင်ပေ၏။ သဘာဝသည် ရောဂါ ဝေဒနာအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အား “ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်အတွင်း၌ ရောဂါဝေဒနာ များ၏ အိမ်ရာသဖွယ်ဖြစ်သော အညစ်အကြေးများ စုဝေးနေသည်။ ယင်း အညစ်အကြေးများကို သဘာဝအပြုအမူဖြင့် ဖယ်ရှားပစ်သင့်သည်”ဟူ၍ ညွှန်ကြားပြောပြလေသည်။ ဆေးဝါးများဖြင့် ယင်းအညစ်အကြေးများကို ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အတွင်း၌သာလျှင် ချိုးနှိမ်ဖိနှိပ် မထားသင့်ပေ။ ဆေးဝါးများဖြင့် ရောဂါဝေဒနာတို့ကို ဖယ်ရှားပစ်လိုသူတို့သည် အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် သဘာဝအပြုအမူကို ပို၍ခက်ခဲအောင် ပြုလုပ်ကြသူများ ဖြစ်လေ၏။ အစာ ဖြတ်ထားခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် သဘာဝအပြုအမူကို ပိုမို၍ အားကောင်းအောင် ပြုလုပ်နိုင်ပေ၏။ ယင်းကဲ့သို့ ပြုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ် တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ညစ်ညမ်းသောအရာများ စုဝေးနေနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာတွင်းရှိ အညစ်အကြေးများ ကို ဟာလာဟင်းလင်းလေထဲ၌ နေ၍သော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် ကိုယ်မှ ချွေးများကို ထုတ်၍သော်လည်းကောင်း သန့်ရှင်းစင်ကြယ်အောင် ပြုလုပ်နိုင် ကြ၏။ ထိုမှတစ်ပါး မိမိ၏စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားရန်မှာ အလွန်တရာ လိုအပ် ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအကယ်၍ အိမ်၌ ဆေးပုလင်း တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ဝင်ရောက်လာပါ က ဆေးပုလင်း၏ အရေအတွက်သည် နောက်ထပ် တဖြည်းဖြည်း များပြား လာသည်ကိုသာ ယေဘုယျအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့မြင်ကြရလေ၏။ ကျွန်ုပ် တို့သည် လူပေါင်းများစွာကို ထာဝစဉ်ဆေးဝါးမှီဝဲနေကြသော်လည်း အသက် ထက်ဆုံး ရောဂါဝေဒနာ စွဲကပ်သွားသည်ကို တွေ့မြင်ကြရပေ၏။ များသော အားဖြင့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ယနေ့ ဤဆရာဝန်၏ ဆေးကို အသုံးပြုလျှင် နက်ဖြန် ထိုဆရာဝန်၏ ဆေးကို အသုံးပြု ကြလေသည်။ သူတို့သည် တစ်သက်ပတ်လုံး မိမိတို့၏ ရောဂါဝေဒနာကို အစဉ်ထာဝရ ဖယ်ရှားပစ် နိုင်မည့် ဆရာဝန်ကို ရှာဖွေနေကြလေ၏ ။ ဆေးဆရာများ မသိနားမလည် သည့် ဆေးပင်ဝါးပင်များသည် ဆေးဝါး၏အဖြစ်ဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း သို့ ရောက်ရှိနေကြသည်မှာ အလွန်တရာ အံ့သြစရာကောင်း၏ဟူ၍ ကွန်လွန်သူ စတီဘင်က ပြောပြဖူးလေသည်။ ဝါရင့် ဆရာဝန်များကလည်း ဤအတိုင်းပင် ပြောကြလေ၏။ ဆေးဝါးများ အများအပြားရှိသော်လည်း ရောဂါဝေဒနာများမှာ အများအားဖြင့် သဘာဝစည်းကမ်း ဥပဒေဖြင့်သာ လျှင် ပျောက်ကင်းနိုင်ပေ၏ ဟူ၍ ဆာဂျွန်ဟဗ်ဇ်က ပြောပြထားလေသည်။ များစွာသော ရောဂါဝေဒနာသည်များမှာ ရောဂါဝေဒနာကြောင့်မဟုတ်ဘဲဆေးကြောင့် သေဆုံးကြ၏ဟူ၍ ဒေါက်တာဖရိတ်နှင့် ဒေါက်တာဘေကာ တို့ကလည်း အယူရှိလေသည်။ ဒေါက်တာမေဆန်ဂုကမူ ဆေးကို အသုံး ပြုသောကြောင့် သေဆုံးသောသူများမှာ စစ်နှင့် အစာငတ်ဘေးကြောင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသေဆုံးသည့် လူဦးရေထက်ပင် များပြား၏ဟူ၍ပင် ပြောဆိုထားလေ၏။ အတွေ့အကြုံအရ သိရသော အကြောင်းတစ်ခုမှာ ဆရာဝန်အများအပြား ရှိသောနေရာများ၌ ရောဂါဝေဒနာ ပို၍များပြားလေ၏ ။ ဆေးဝါးများကို မည်မျှကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အသုံးပြုနေကြသနည်းဟူမူ သာမန်စာနယ်ဇင်း များမှာပင် ဆေးဝါးကြော်ငြာများကို တွေ့ရှိနေရပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e             အထက်ပါအကြောင်းအရာများကို ထောက်ခြင်းအားဖြင့် ရောဂါ ဝေဒနာဖြစ်ပေါ်လာသည့်အခါ ဆရာဝန်အကူအညီ လုံးဝမလိုကြောင်း စာဖတ်သူများ သိရှိနိုင်ကြသည်။ ဆရာဝန်နှင့် ဆေးဝါးများကို သပိတ် မမှောက်နိုင်သူများအတွက်မူ မိမိတို့ကိုယ်ကို မိမိတို့ယုံကြည်ရန်၊ ဆရာဝန် များကို ဒုက္ခမပေးကြရန်၊ အကယ်၍ ဆရာဝန်၏ အကူအညီလိုလာပါက သင့်လျော်သော ဆရာဝန်တစ်ဦးဦးကို ခေါ်ရန်နှင့် ထိုဆရာဝန်၏ ညွှန်ကြား ချက်အတိုင်းပြုလုပ်ရန် ကျွန်ုပ်တို့ အကြံပေးလိုပေသည်။ သို့ရာတွင် ရောဂါ ဝေဒနာများကို အမြစ်အရင်းပါမကျန် ဖယ်ရှားသုတ်သင်ပစ်ရန်မှာ ဆရာဝန် များ၏လက်ထဲတွင်မရှိကြောင်းကိုမူ သတိပြုရမည် ဖြစ်ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုဟန်ဒတ် ကရမ်ကျန် ဂန္ဒီ\u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":41958443516053,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a042a046-5142-4637-80f4-3edaaedaf7b1.jpg?v=1730209401"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ","title":"ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eဗျာဒိ\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eတ်စကား\u003c\/strong\u003e\u003cspan style=\"font-size: 0.875rem;\"\u003e                       \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cspan style=\"font-size: 0.875rem;\"\u003eဂေါတမဘုရားအလောင်းသည် တုသိတာနတ်ပြည်၌ ကိုယ်ရောင် ကိုယ်ဝါ ဝင်းလက်တောက်ပစွာဖြင့် စံနေတော်မူလေ၏။ နတ်ဒေဝါအပေါင်း တို့က ဘုရားအလောင်းကို ဝိုင်းရံပြီးလျှင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ ရိုသေ ဦးညွတ်နေကြသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလွန်လေပြီးသော ကပ်ကမ္ဘာပေါင်းများစွာက ဒီပင်္ကရာဘုရားပွင့်တော် မူစဉ်ကာလဝယ် သီလသမာဓိနှင့် ပြည့်စုံသည့် သုမေဓာအမည်ရှိ ရသေ့ တစ်ဦးရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      တစ်နေ့သ၌ ဒီပင်္ကရာမြတ်စွာဘုရား ကြွတော်မူမည်ဆိုသည့် သတင်းကို ကြားသိရသဖြင့် လူအပေါင်းသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြိုင် အဆိုင်လမ်းကို ပြင်ဆင်မွမ်းမံနေကြလေသည်။ ထိုအခါ သုမေဓာရသေ့က လည်း လမ်းတစ်နေရာစာကို ခင်းကျင်းပြင်ဆင်ရန် တာဝန်ယူလိုက်လေ သည်။ သုမေဓာရသေ့သည် နောက်လိုက်တပည့်သံဃာများ ခြံရံလျက် ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်မြတ် ကြွလာသည်ကို တွေ့မြင်ရသောအခါ ဒီပင်္ကရာ ဘုရားကဲ့သို့ပင် ဘုရားရှင်တစ်ဆူဖြစ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒပြင်းပြစွာ ပေါ်ပေါက် လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အနီးသို့ ဒီပင်္ကရာဘုရားရောက်သည့်အခါ သုမေဓာရသေ့တာဝန်ယူ ထားသည့် လမ်းနေရာကွက်မှာ ပြင်ဆင်ခင်းကျင်း၍ မပြီးသေးပေ။ တစ်ပိုင်း တစ်စပင်ရှိသေးသည်။ လမ်းအကြားတစ်နေရာသည် မဖို့ရသေးဘဲ လပ်ကျန် နေလေသည်။ ထိုကျန်နေသည့် နေရာကို ဖို့ရန်အတွက်လည်း အချိန်မရှိတော့ ပေ။ ထိုအခါ သုမေဓာရသေ့သည် ဒီပင်္ကရာမြတ်စွာဘုရား အခက်အခဲမရှိ စေဘဲ လျှောက်သွားနိုင်စေရန်အလို့ငှာ ရုတ်တရက် ဝမ်းလျားမှောက်ပြီးလျှင် ရှည်လျားလှသော ဆံပင်ကို ဖျာအသွင်ကဲ့သို့ ဖြန့်ခင်းပေးလိုက်လေ၏။ ထိုခဏ၌ သုမေဓာရသေ့သည် ဘုရားဆုကို တောင်းလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီပင်္ကရာ မြတ်စွာဘုရားသည် သုမေဓာကိုကြည့်ပြီးလျှင် “ဤယခု ငါ၏ရှေ့၌ အလျားမှောက်၍နေသော ရသေ့သည် နောင်တစ်ခေတ်တွင် ဘုရားတစ်ဆူဖြစ်တော်မူလိမ့်မည်” ဟူ၍ အနာဂတံသဉာဏ် (အနာဂတ်ကို မြော်မြင်သိရှိသည့်ဉာဏ်) တော်ဖြင့် သိမြင်တော်မူသောကြောင့် ထိုအကြောင်း ကိုလူအပေါင်းအား ဗျာဒိတ်စကား မိန့်ကြားတော်မူလိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို သုမေဓာရသေ့သည်ကား ပါရမီရှင် ဂေါတမဘုရားအလောင်း ဖြစ်၍ သူတောင်းခဲ့သည့် ဘုရားဆုမှာ ပြည့်ဖို့ရန် အချိန်ကျရောက်လာခဲ့ လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ကြောင့် နတ်ဒေဝါအပေါင်းသည် ဘုရားအလောင်းကို ဝိုင်းရံပြီး လျှင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ ရိုသေဦးညွတ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား နတ်ဒေဝါအပေါင်းသည် ဘုရားအလောင်း လူ့လောက သို့ဆင်း၍ သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ဘုရားအဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူပြီးလျှင် သတ္တဝါ များအား အမြိုက်တရားကိုဟောကြားတော်မူမည့် အချိန်တန်ပြီဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိနေကြသောကြောင့်ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                           [၂]\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                              \u003cstrong\u003eမီးရှူးသန့်စင် ဖွားမြင်ခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                          အိန္ဒိယပြည်မြောက်ပိုင်း ဟိမဝန္တာတောင်ခြေ၌ သကျနွယ်ဝင်တို့၏ ကပိလဝတ်အမည်ရှိသည့် တိုင်းပြည်တစ်ပြည်ရှိလေသည်။ ထိုတိုင်းပြည်၌ သုဒ္ဓေါဒနအမည်ရှိ ဘုန်းသမ္ဘာကြီးမားသည့် ဘုရင်တစ်ပါးသည် စိုးမိုးအုပ် ချုပ်၍နေလေ၏။ သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီး၏ ကြင်ရာမိဖုရားကား ကျင့်ဝတ်သီလ နှင့်ပြည့်စုံသူ မဟာမာယာဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ညသောအခါ သလွန်ညောင်စောင်းထက်၌ ငြိမ်သက်စွာ အိပ် စက်နေစဉ် မဟာမာယာမိဖုရားသည် “ဆင်ဖြူရတနာတစ်စီးက သာယာသောအသံကိုမြည်လျက် သူ၏ လက်ယာနံပါးကိုဖောက်ပြီး ဝမ်းတိုက်တွင်း သို့ ဝင်ရောက်လာသည်”ဟူသော ထူးခြားဆန်းကြယ်သည့် အိပ်မက်မြင်မက် လေ၏။ ယင်းသို့ အိပ်မက်မက်ခြင်းမှာ ဘုရားအလောင်း ပဋိသန္ဓေနေသည့် အထိမ်းအမှတ် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် ဘုရားအလောင်း ဖွားမြင်ချိန် နီးကပ်လာသည့်အခါ မဟာ မာယာမိဖုရားသည် သူ၏ ဆွေတော်မျိုးတော်များ နေထိုင်ရာ ဒေဝဒဟပြည် သို့ အလည်အပတ်သွားလိုသည့် အာသာဆန္ဒဖြစ်ပေါ်လာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကပိလဝတ်ပြည်နှင့် ဒေဝဒဟပြည် လမ်းခရီးအကြား၌ သာယာနုပျိုသော လုမ္ဗိနီအမည်ရှိ အင်ကြင်းဥယျာဉ် ရှိလေသည်။ နုပျိုစိမ်းလန်းသော အင်ကြင်းကိုင်းခက်တို့ဖြင့် သာယာကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသည့် ထိုလုမ္ဗိနီ ဥယျာဉ်၌ ပန်းရနံ့များသည် ပျံ့နှံ့ကြိုင်လှိုင်၍နေသည်။ ပျားပိတုန်းနှင့် ငှက်မျိုး စုံတို့သည် ပင်လုံးကျွတ်ဖူးပွင့်ဝေနေသည့် အင်ကြင်းပင်တို့၏ အကြား၌ လူးလားပျံသန်း၍ နေကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလုမ္ဗိနီဥယျာဉ်၏ ကြည်နူးဖွယ်ကို တွေ့မြင်ရသည့်အခါ ဒေဝဒဟ ပြည်ဘက်သို့ ခရီးထွက်လာခဲ့သည့် မဟာမာယာမိဖုရားသည် ဥယျာဉ်တွင်း သို့ ဝင်ရောက်နားလေ၏။ မဟာမာယာမိဖုရား ဥယျာဉ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် ၍ ရပ်နားလိုက်စဉ်ခဏ၌ မင်္ဂလာကျက်သရေနှင့် ပြည့်စုံသည့် အင်ကြင်း ပင်သည် မိဖုရားကိုင်တွယ်နိုင်အောင် အကိုင်းအခက်များကို ကိုင်းညွတ်ပေး လေသည်။ မဟာမာယာမိဖုရားသည် အင်ကြင်းကိုင်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်လေ သည်။ ထိုခဏ၌ပင် နာကျင်ခြင်းအလျဉ်းမရှိဘဲ လွယ်ကူစွာနှင့်ပင် ဘုရား အလောင်းသည် ဖွားမြင်လာပြီးလျှင် သူငယ်အရွယ်အဖြစ်ဖြင့် ဤလောက တွင် ပေါ်ပေါက်လာလေ၏။ မြေအပြင်နှင့် ဝေဟင်တစ်ခုလုံးသည် ဝမ်းသာ မဆုံးဖြစ်နေလေသည်။ ပြီး နန်းညွန့်နန်းလျာ သားရတနာ ဖွားမြင်သည်ဆိုသည့်သတင်းကို ကြားသိရသည်ဖြစ်၍ သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီးသည် မဖြစ်စဖူး ထူးကဲလှစွာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ကြောင့် ဘုရင်သုဒ္ဓေါဒနသည် မင်္ဂလာ အထိမ်းအမှတ်ပွဲကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ ကျင်းပပြုလုပ်ပြီးလျှင် ဆင်းရဲ ချမ်းသာမရွေး အလှူဒါန ပေးကမ်းစွန့်ကြဲလေသည်။ တစ်တိုင်းတစ်ပြည် လုံးသည် ရွှင်ပြုံးနှစ်သက်နေကြလေသည်။ ၎င်းလူပေါင်းများစွာတို့သည် သားတော်ကို လာရောက်ကြည့်ရှုကြလေ သည်။ ယင်းတို့၏ အထဲ၌ အသိတ (ကာဠဒေဝီလ) အမည်ရှိ ရသေ့လည်း တစ်ဦးအပါအဝင်ဖြစ်၏။ အသိတ ရသေ့သည်ကား အနာဂတ်ကို မျှော်မြင် ကြည့်ရှုနိုင်သူပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်လေ၏။ အသိတရသေ့သည် သားတော်၏ ကိုယ် ကာယပေါ်၌ ထင်နေသည့် ဘုရားဖြစ်မည့် လက္ခဏာကြီးငယ် အသွယ်သွယ် ကို တွေ့မြင်သိရှိရသည်ဖြစ်၍ “သူငယ်သည် အသက်အရွယ်ကြီးပြင်းလာ သောအခါတွင် သတ္တဝါများကို ကယ်တင်မည့် ဗုဒ္ဓဘုရားဖြစ်လတ္တံ့” ဟုခိုင်မာစွာ ပြောဆိုလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနက္ခတ်ဗေဒင် ပညာရှိပေါင်းများစွာတို့သည် အလောင်းတော် သားငယ်၏ ဇာတာနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ဟောစာတမ်းအမျိုးမျိုးကို ထုတ်ကြလေ သည်။ နက္ခတ်ဗေဒင်ပညာရှိပေါင်းများစွာက “သားတော်သည် လူ့ဘောင်၌ နေပြီး မင်းစည်းစိမ်ကိုဆက်ခံပါလျှင် လေးကျွန်းလုံးကို ပိုင်စိုးသည့် စကြဝတေးမင်းဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့မဟုတ် လူ့ဘောင်ကို ခွာရှောင်၍ ရဟန်းပြု သွားလျှင်မူကား သတ္တဝါတို့၏ မှီခိုအားထားရာ ဘုရားရှင်ဖြစ်လိမ့်မည်”ဟု နှစ်ခွဟောကြလေ၏။ သုဒတ္တ (ကောဏ္ဍည) အမည်ရှိ ပုဏ္ဏားငယ်ကမူကား “သားတော်သည် သူအို၊ သူနာ၊ သူသေ၊ ရဟန်း တည်းဟူသော နိမိတ်ကြီး လေးပါးကို တွေ့မြင်ရပြီးသည့်နောက် တောထွက်သွားပြီးလျှင် လူနတ်တို့၏ ကိုးစားရာ ဘုရားရှင်ဧကန်ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု တစ်မျိုးတည်းဟောကိန်း ထုတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက်တွင် သားတော်ကို အမည်ပေးသည့် မင်္ဂလာပွဲကို ထီးနန်း စဉ်လာအရ ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ ကျင်းပပြုလုပ်လေသည်။ ထိုအမည်ပေးပွဲ၌ သားတော်အား “သိဒ္ဓတ္ထ” ဟူသော အမည်နာမကို မှည့်ခေါ်လိုက်ကြလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလောင်းတော်မင်းသား ဖွားမြင်ပြီး၍ ခုနစ်ရက်ကြာရှိသောအခါ မယ်တော် မဟာမာယာမိဖုရားကြီး ကွယ်လွန်သွားလေသည်။ အကြောင်းသော်ကား အဆုံးစွန်ဘဝ ဘုရားလောင်းကို ဖွားမြင်ပြီးသောမိခင်သည် လူ့ပြည်လူ့လောက၌ ခုနစ်ရက်ထက်လွန်၍ နေရရိုးထုံးစံမရှိပေ။ မယ်တော် မဟာမာယာသည် လူ့ပြည်မှ ကွယ်လွန်သွားပြီးလျှင် တုသိတာနတ်ပြည်၌ နတ်သားဖြစ်သွားလေ၏။ နောင်သောအခါ၌ သားတော် မြတ်စွာဘုရား သည် မယ်တော်နတ်သားရှိရာ ထိုတုသိတာပြည်သို့ တရားဓမ္မဟောပြောရန် အလို့ငှာ ကြွသွားတော်မူလေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568103612565,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1c70c549-2fd2-4a63-b205-830cda194177.jpg?v=1730209466"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဗုဒ္ဓဒိုင်ယာရီ","title":"ဗုဒ္ဓဒိုင်ယာရီ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e \u003cstrong\u003eစည်းစိမ်နှင့် အာဏာကိုသာ ဦးညွှတ်ကြသည်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e       ငါ့ကို ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသူတစ်ဦးဟု ဘယ်သူပြောမည် နည်း။ ငါ့မှာ နန်းအဆောင်ဆောင် ရှိသည်။ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ရှိသည်။ လှပသော ကြင်ရာဇနီး ရှိသည်။ သားရှိသည်။ လူအားလုံးက ငါ့အမိန့် ကို နာခံကြသည်။ သို့ဖြစ်လင့်ကစား ငါသည် ကျေနပ်အားရခြင်းမရှိ။ ငါ၏ဘဝသည် ဤမျှသာလောဟု ငါစဉ်းစားကြည့်သည်။ ငါသည် ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်သူ တကယ်ဖြစ်ပါသလော။ အစေအပါး ရာပေါင်း များစွာတို့သည် ငါ့အား ရှိခိုးဦးညွှတ်ကြသည်။ သူတို့သည် ငါ့အား ရှိခိုးဦးညွှတ်ကြခြင်းလော။ သို့တည်းမဟုတ်။ ငါ၏ စည်းစိမ်ချမ်းသာ အား ရှိခိုးဦးညွှတ်ကြခြင်းလော။ အကယ်၍ ငါသည် ဘုရင်မျိုးနွယ် ထဲမှာ မွေးဖွားခဲ့သူမဟုတ်ပါလျှင်၊ အကယ်၍ ငါ၏အထံ၌ ဤမျှသော စည်းစိမ်ချမ်းသာများ မရှိခဲ့ပါလျှင် သူတို့အထဲက ဘယ်သူ ငါ့ကို ရှိခိုးဦးညွှတ်မည်နည်း။ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ ငါ့အား ကြည်ညို လေးစားမှု ရှိသည်မဟုတ်။ သူတို့သည် စည်းစိမ်ချမ်းသာ၏ ကျေး ကျွန်များ ဖြစ်ကြသည်။ ငါသည် ယင်းကျေးကျွန်တွေထဲမှာ ကြီးကျယ် မြင့်မြတ်နေသူ ဖြစ်သည်။ အပေါ်ယံအပယိက ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်ခြင်း သာ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ယနေ့ ဥယျာဉ်သို့ ထွက်သွားသည်။ ရဟန်းတစ်ပါးကို တွေ့ရ သည်။ သူ့ဆီမှာ ဘာမျှမရှိ။ ဆွမ်းခံပြီး ရသမျှဖြင့် ဝမ်းဗိုက်ကို ဖြည့် တင်းသူသာ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် သူသည် ငါ၏ စည်းစိမ်ချမ်းသာ ကို အမှုမထား။ သူသည် ငါ၏ ကျေးကျွန် သူခစားများထက်ပင် ဆင်းရဲသည်။ သို့ရာတွင် ငါ့အား ဦးမညွှတ်။ ငါက ကြည့်လိုက်သည့် အခါတွင် သူသည် ငါ့ထက် ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်သူတစ်ဦးပမာ ငါ့အား ပြုံးကြည့်လျက် ထွက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ယနေ့ အားလုံးက ငါ့ အား ဦးညွှတ်ကြသည်။ နက်ဖြန် ငါ၏ ပျိုရွယ်မှု ပျောက်ကွယ်သွားလျှင် ငါ၏ စည်းစိမ်ချမ်းသာ ပျက်ပြုန်း သွားလျှင် ဘုရင်ဧကရာဇ်တစ်ဦးဦးက ငါ့ထီးနန်းကို လုယူသိမ်းပိုက် လိုက်လျှင် ငါ့အား ဘယ်သူလာ၍ ဦးညွှတ်ဦးမည်နည်း။ စိတ်ထဲက မပါသော်လည်း သူတို့သည် ငါ့ အား ဦးညွှတ်နေကြရလေသည်။ သို့ရာတွင် ထိုရဟန်းကမူ ငါ၏ စည်းစိမ်ကို လုယူသိမ်းပိုက်နိုင်သည့် ထိုဘုရင်ဧကရာဇ် တစ်ဦးဦးကိုလည်း အမှုထားလိမ့်မည်မဟုတ်။ သူသည် မည်သူ့ရှေ့မှောက်မှာမျှ မိမိစိတ်ထဲက မပါဘဲနှင့် ဦးညွှတ်သူ မဟုတ်။ မိမိ၏ ဆရာရှေ့၌လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် မိမိထက်ကြီး သည့် ရဟန်းတစ်ပါးပါး၏ ရှေ့၌လည်းကောင်း သူသည် ဦးညွှတ် သည်ကား မှန်၏။ သို့ရာတွင် ယင်းသို့ ဦးညွှတ်ခြင်းသည် ကြည်ညို လေးစားသည့်စိတ်ဖြင့် ဦးညွှတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကြည်ညိုလေးစားခြင်း ၌ မိမိ၏ဆန္ဒ ပြဋ္ဌာန်းသည်။ လွတ်လပ်မှုရှိသည်။ စည်းစိမ်ချမ်းသာနှင့် စွမ်းအား၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဦးညွှတ်ရခြင်း၌ ယင်းကဲ့သို့သော လွတ် လပ်မှုမျိုး၊ ယင်းကဲ့သို့သော ဂုဏ်သိက္ခာမျိုး ဘယ်မှာရှိမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းသို့အားဖြင့် ဤနည်းပြာသာဒ်ပေါ်၌လည်း ငါသည် အလွန် တရာ သေးသိမ်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ မိမိ၏ သေးသိမ်မှုကို မေ့ ပျောက်စေရန်အတွက် ကျွန်\/ ကျွန်မများ၏အသွင်ဖြင့် လှုပ်ရှားသွား လာနေကြသော မြေကြီးရုပ်များကို ငါသည် စီစဉ်ဖန်တီးထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့အားဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားနေလေသည်။ ကိုယ့်ကိုယ် ကိုယ် လှည့်စားသူသည် ကမ္ဘာလောကကို လှည့်စားသူ ဖြစ်သည်။ လှည့်စားမှုဖြင့်ပြီးသော ဘဝသည်လည်း ဘဝပင် ဖြစ်ပါသလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငါ၏ ခံစားချက်ကို ဘယ်သူ သဘောပေါက်မည်နည်း။ အကယ်၍ ငါသည် ဤနေရာက ထွက်ပြေးသွားလျှင် ကမ္ဘာလောက သည် ငါ့အား လောက,\u003cspan\u003eက လွတ်မြောက်သွားသူဟုသော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် အရူးဟုသော်လည်းကောင်း ထင်မှတ်ပေလိမ့်မည်။ သို့ရာ တွင် ငါ့ခံစားချက်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုမူ မည်သူမျှ နားလည်သဘော ပေါက်လိမ့်မည်မဟုတ်။ ယနေ့ ငါသည် သိဒ္ဓတ္ထ (ပြည့်စုံသူ) အမည် တွင်နေသော်လည်း မည်မျှလောက် မပြည့်မစုံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသနည်း။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568104792213,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_27b20680-ed9d-40ee-bd56-070be9aa0091.jpg?v=1730209491"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဖေါ်မဲ့ဟင်္သာ","title":"ဖေါ်မဲ့ဟင်္သာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e ( ၁ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             တောင်ပိုင်း ပင်လယ်ကမ်းခြေရှိ ပေးယုဒေသ၌ မြင့်မားမတ်စောက် သော “ရွှေဖလား” အမည်ရှိ တောင်ကြီးတစ်တောင်ရှိသည်။ ကောင်းကင် တစ်ခွင် မိုးသားကင်းစင်ပြီး ကြည်ကြည်လင်လင်ဖြစ်နေသည့် အချိန်များ၌တောင်၏ အောက်ပိုင်းတစ်ဝက်ရှိ ရင်သပ်ရှုမောအံ့သြဖွယ် စိမ်းလန်းစိုပြည် နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်ကြားထဲတွင် ငါးအကြေးခွံကဲ့သို့ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်စပ်လျက်၊ ထပ်လျက်ရှိနေသော အနီရောင်အုတ်ကြွပ်မိုးများကို အဝေးက ပင် လှမ်းမြင်ရလေသည်။ ထိုနေရာ၌ '\u003cspan\u003eပင်လယ်မိုးတိမ်” အမည်ရှိ ရှေးကျောင်း ကြီးတစ်ဆောင်သည် ဆန်ဘုရင့်အနွယ်တော် ကျဆုံးသွားခဲ့သည့် အချိန် ကာလကကဲ့သို့ပင် ပျက်စီးယိုယွင်းခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လက်တည်ရှိနေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဆန်ဘုရင့်အနွယ်တော် ကျဆုံးသွားသည့်အချိန်၌ လူစုဖုသည် ရင်ခွင် ပိုက်သားတော်ကလေးကို ယူဆောင်ထွက်ပြေးလာခဲ့ပြီးလျှင် ယင်းတောင်၌ သူတို့ကို သုတ်သင်ရန် နောက်မှလိုက်လာသည့် သူပုန်သူကန်တို့၏ အမိမခံဘဲ မိမိအသက်နှင့် ရင်ခွင်ပိုက်မင်းသားကလေး၏အသက်ကို နိုင်ငံဂုဏ်သိက္ခာ မကျစေရန် ကိုယ်တိုင် အဆုံးစီရင်ပစ်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ဆန်ဘုရင့်အနွယ်တော်ထဲမှ မသေမပျောက်ဘဲ ကျန်ရှိနေကြသည့် တချို့အနွယ်တော်များသည် ဤနေရာသို့ တိမ်းရှောင်ထွက်ပြေးလာကြပြီးလျှင် ခေါင်းတုံးတုံးပြီး ဘုန်းကြီးလုပ်နေကြလေသည်။ သူတို့သည် နေ့ညမပြတ်ဘုရားသခင်ကို တိုင်တည်ပြီး ကံတော်ကုန်သွားရှာသည့် ဘုရင်ဧကရာဇ်၏ ဝိညာဉ်အတွက် ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သနေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ယင်းသို့အားဖြင့် ယခုခေတ် ယခုအချိန်အထိပင် လွမ်းဆွတ်ပူဆွေးနေ သော တိမ်ထုတိမ်စိုင်သည် တောင်ထွတ်တောင်ထိပ်ရှိ မျက်စိတစ်ဆုံး ပြန့်ပြူးနေသော ကောင်းကင်တစ်ခွင်၌ အုပ်မိုးလျက်ရှိနေသည်ကို တွေ့နေရ လေသည်။ မမြည်ချင်မြည်ချင် ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်မြည်နေသော ကြေကွဲဝမ်း နည်းဖွယ် ပင်လယ်လှိုင်းသံများကိုလည်း မကြာခဏ ကြားနေရလေသည်။ ထိုလှိုင်းသံများကို ကြားရသောအခါ ကြားရသူသည် လေးပင်စွာ ပင့်သက်ချ ပြီးလျှင် လွမ်းဆွတ်ကြေကွဲဖွယ် အတိတ်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည်သတိရလာ တတ်လေသည်။ ထိုသူသည် အမှတ်သညာထဲတွင် ကြေကွဲဝမ်းနည်းဖွယ် ပြန်ပေါ်လာမှာစိုးသည့်အတွက် အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းမအောက်မေ့ရဲအောင် ဖြစ်နေတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ယခု ကျွန်ုပ်ရေးပြနေသော ကျောင်းတိုက်၏ အဖိုးထိုက်အဖိုးတန် အမိုးနှင့် ပန်းဆွဲများမှာ အားလုံးလိုပင် ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ် ပစ္စည်းရတနာ များ ဖြစ်နေကြပြီ။ ကျောင်းတိုက်၏အနီး၌ ကြည်လင်အေးမြသော စမ်း ချောင်းလေးသည် အသံမထွက်ဘဲ ကွေ့ကောက်စီးဆင်းနေသည်။ ထင်းရှူး ပင်များလည်း အစီအရီ ပေါက်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                ကျောင်းတိုက်အတွင်း၌ သီတင်းသုံးနေကြသော ရဟန်းများမှာမူ ဝိနည်းသိက္ခာပုဒ်ကို အထူးပင် အလေးအနက်ထားကြသည်။ ဘာသာရေး ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းနှင့် ဓလေ့ထုံးစံတို့ကို ဂရုပြုကြသည်။ ဣနြေသိက္ခာနှင့် နေထိုင်ကြသည်။ ကျောင်းတိုက်ထဲတွင် ဘာသံမျှမကြားရဘဲ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသည်။ သပိတ် ပရိက္ခရာကို ကိုင်တွယ်အသုံးပြုသည့်နေရာ၌ပင် အသံမကြားမရအောင် အထူးသတိထားကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ဆောင်းကုန်သွားသည့်အခါများ၌ ထိုကျောင်းတိုက်တွင် ရှင်လောင်း၊ ပဉ္စင်းလောင်းများအား ဆုံးမညွှန်ကြားသည့် အခမ်းအနား ပြုလုပ်လေသည်။ သို့ရာတွင် ရှင်လောင်းပဉ္စင်းလောင်းအဖြစ် ထိုတောင်ပေါ် သို့ ရောက်လာသည့် ဦးရေမှာမူ အလွန်တရာမှ နည်းပါးလေသည်။ အကြောင်းမူကား တောင်မှာ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ဖွယ် မတ်စောက်မြင့်မားလှ ပြီး တောင်ပေါ်တက်သည့် လမ်းကလေးမှာလည်း အလွန်ကျဉ်းပြီး အလွန် အန္တရာယ်များလှသည်။ တော်ရုံတန်ရုံလူမှာမူ ထိုလမ်းကျဉ်းကလေးမှ တောင်ပေါ်အရောက် တက်နိုင်ဖို့ရန် မလွယ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေ့သော အခါကာလ၏ နံနက်စောစော အရုဏ်တက်ချိန် ဖြစ်သည်။ ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော ကြေးမောင်းထုသံသည် ပတ်ဝန်း ကျင်တစ်ခွင်၌ ပျံ့နှံ့နေလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျွန်ုပ်သည် ခပ်လှမ်းလှမ်း တွင်ရှိသော ကျောင်းတိုက်၏ ထောင့်တစ်ထောင့်က ကောင်းကင်အထိ မြင့်မားထိုးထွက်လျက်ရှိသော မျှော်စင်ကို မှီရပ်နေပြီး အဝေးက ကောင်းကင် ပြင်ပေါ်၌ ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက်ဖြစ်နေသည့် စင်ရော်ငှက်များကိုမျှော်ကြည့်နေသည်။ စင်ရော်ငှက်များသည် အနီးသို့ ရောက်လာလိုက် အဝေးသို့ ပျံထွက်သွားလိုက် ဖြစ်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရာသီဥတု အအေးလွန်ကဲသည်မှာ အချိန်ကာလ အတော်ပင် ကြာမြင့် သွားပြီး ခက်ထန်ကြမ်းတမ်းသော ပင်လယ်လေမုန်တိုင်းသည် လူတစ်ဦး တစ်ယောက်အား မိုင်ပေါင်းများစွာ အဝေးသို့ လွင့်စဉ်သွားအောင်ပင် တိုက်ခိုက်ပစ်လိုက်နိုင်သည့် စွမ်းအားရှိလေသည်။ ထိုနေ့၌ ကျွန်ုပ်၏ ပဏာမ အစစ်အဆေး အစမ်းသပ်ခံ ဘုန်းကြီးကျောင်းသက် အရက်သုံးဆယ် ပြည့်သွားပြီး ဤနေရာဌာနသို့ ရောက်ရှိနေသော ကျွန်ုပ်၏အကြောင်းကို စဉ်းစားဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်လျှင် ရက်ပေါင်းသုံးဆယ်မျှသော အချိန်ကာလ သည် အနှောင့်အယှက်အခက်အခဲမရှိဘဲ ကုန်ဆုံးကျော်လွန်ခဲ့သည်ဟူ၍ပင် ပြောရပေလိမ့်မည်။ ယနေ့ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ ယခင်ဆရာဟောင်း ဘုန်းတော်ကြီးကို ဖူးတွေ့ရန် တောင်အောက်ဘက် ဆင်းနိုင်ပြီ။ နောက်ပိုင်း အချိန်ကာလများ၌ကား သစ်ရွက်များကို တံမြက်လှည်းခြင်း၊ အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိခြင်းများသည်သာလျှင် ကျွန်ုပ်၏ အလုပ်တာဝန်ဝတ္တရားများ ဖြစ်လာဖို့ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့ တောင်စဉ်ရေမရ တွေးတောစဉ်းစားနေစဉ် အမှတ်တမဲ့ ကျွန်ုပ်၏ မျက်လုံးအိမ်မှ မျက်ရည်များ စီးကျလာလေသည်။ ကျွန်ုပ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ငါ့မှာ အမေမရှိတော့ဘူးလို့ လူတိုင်းက ပြောနေကြတယ်၊ ငါတစ်ကောင်ကြွက်ဆိုတာ အမှန်တကယ်ပေပဲလား၊ မဟုတ်ဘူး အဲဒါအမှားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်စိတ်ထဲက အော်ပြောလိုက်မိသည်။ “ငါ့မွေးစားအဖေ ကွယ်လွန်ပြီးတဲ့နောက် ငါ တစ်ကောင်ကြွက်ဘဝ ရောက်ခဲ့ရပေမဲ့ လေတိုက်လို့ သစ်ပင်များလှုပ်ခါသွားတဲ့အခါတိုင်း၊ သို့မဟုတ် မိုးတဖြောက်ဖြောက် ရွာနေတဲ့အခါတိုင်း၊ သို့မဟုတ် သြကာသလောကကြီး တစ်ခုလုံး ငြိမ်သက်နေတဲ့အခါတိုင်း ငါချစ်တဲ့အမေ ငါ့ကို ခေါ်တဲ့အသံ သဲ့သဲ့ကို ငါကြားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခေါ်သံ ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာတော့ ငါ့နှလုံးသားကိုယ်တိုင်က မသိဘူး၊ အဲဒီအတွေး တွေးနေရသည်ကို ငါမြတ်နိုး တယ်၊ တန်ဖိုးလည်းထားတယ်။ အဲဒီအတွေးကို အရသာခံပြီး ငါ ထပ်ကာ ထပ်ကာ တွေးတောစဉ်းစားနေချင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက်ပြင်းတစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီးလျှင် ကျွန်ုပ် ဆက်လက်တွေးတောနေမိ ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အမေ၊ ကျွန်ုပ်ကို ကိုးလလွယ် ဆယ်လဖွားတဲ့အချိန်ကာလကစပြီး အနည်းဆုံး တစ်ကြိမ်လောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် အမေ့ကို ကျုပ်တွေ့နိုင်အောင် ဘာဖြစ်လို့ မလုပ်ခဲ့တာလဲ၊ အမေ့သားဟာ ဦးတည်ချက်မရှိဘဲ ရွာရိုးကိုးပေါက် လျှောက်လှည့်လည်သွားလာနေပြီး ယခုလို အမြင့်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို တွေ့ကြုံခံစားနေရတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းကို အမေကော မသိသင့်ပေဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခိုက် ပင်လယ်လှိုင်းများသည် နေရောင်ခြည်အောက်၌ ရှုမဆုံး မြင်မဆုံး တလက်လက်တောက်ပနေကြသည်။ ထူးထူးခြားခြား လှပတင့် တယ်ပြီး တလက်လက်တောက်ပနေသောကြောင့် မျက်စိကျိန်းမတတ် ဖြစ်နေလေသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဝတ်ရုံသင်္ကန်းဝတ်လိုက်ပြီးလျှင် ပဉ္စင်းလောင်း အဖော် သုံးဆယ့်ခြောက်ယောက်တို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားလေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံး တန်းစီပြီး လျှောက်သွားကြသည်။ လက်နှစ်ဖက်စလုံးတွင် အမွှေး တိုင်ကိုင်ထားကြသည်။ အခမ်းအနားကျင်းပသော ခန်းမကြီးရှိရာဘက်သို့ တက်သွားကြပြီးလျှင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ပလ္လင်တော်၏ ဝဲယာ၌ နေရာယူလျက် မတုန်မလှုပ် ကျောက်ရုပ်သဖွယ် ရပ်နေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုနေရာသို့ ပတ်ဝန်းကျင်အနီးအနားတစ်ဝိုက်ရှိ တောင်များအားလုံးမှ ကျောင်းတိုင်ဘုန်းတော်ကြီးများအားလုံး စုဝေးရောက်ရှိနေကြသည်။ အမွှေးတိုင်ပူဇော်ခြင်းနှင့်စပ်သော ဘုရားရှိခိုးကို ရွတ်ဖတ်သရဇ္ဈာယ်ပြီးသောအခါ တစ်ခဲနက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားလေသည်။ ကျေးငှက်တိရစ္ဆာန်တို့၏ အသံပင် မကြားရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် ထေရ်ကြီးဝါကြီး ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး ရောက်လာပြီး လျှင် ကြေကွဲဝမ်းနည်းဖွယ်အသံဖြင့် ရွတ်ဖတ်သရဇ္ဈာယ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပဉ္စင်းလောင်းဖြစ်လိုကြသော သင်တို့သည် သင်တို့၏မျက်နှာကို ဘုရားရှင်ဘက်သို့ လှည့်ပြီးလျှင် သင်တို့ကို မွေးမြူစောင့်ရှောက်ခဲ့သော သင်တို့၏ မိဘနှစ်ပါးကို ကျေးဇူးတုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ဆုတောင်းပတ္ထနာ သုံးပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုရမည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်၌ ကျွန်ုပ်၏ပါးပြင်ပေါ် မျက်ရည်တစ်ပေါက်ပြီးတစ်ယောက် စီးကျလာလေသည်။ ကျွန်ုပ် မျက်နှာမဖော်ရဲတော့ပေ။ ကျွန်ုပ်၏အဖော် တခြားပဉ္စင်းလောင်းများလည်း ကျိတ်ပြီး ရှိုက်နေကြလေသည်။ အခမ်းအနား ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်များသည် တစ်ပါးပြီးတစ်ပါး ကြွလာပြီးလျှင် ကျွန်ုပ်တို့အား သြဝါဒမိန့်ကြားပြီး အားပေးစကား ပြောကြား လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တပည့်တို့ ကျန်းမာချမ်းသာကြပါစေ၊ သင်ဇာပည့်တို့၏ အသိဉာဏ် သည် နက်နဲလှပါပေသည်။ သင်တပည့်တို့၏ တရားဓမ္မ အထုံဝါသနာသည် ကြီးကျယ်လှပါပေသည်။ ယခုအချိန်ကစပြီး သင်တပည့်တို့သည် ကိုယ်စီ ကိုယ်စီ မိမိတို့၏ ဆရာဘုန်းတော်ကြီးများကို ဆည်းကပ်လုပ်ကျွေးကြရမည်။ နောင်လာမည့် တစ်နေ့သောအခါ၌ တရားရိပ်ငြိမ်တောင်တစ်တောင်ပေါ်တွင် ကျင်းပပြုလုပ်သည့် စည်းဝေးသဘင် တစ်ခုခု၌ သင်တပည့်တို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရွှင်လန်းချမ်းမြေ့စွာ ပြန်လည်ဆုံဆည်းကြရပေလိမ့်မည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်သည် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်များ မြွက်ကြားသည့် သြဝါဒ စကားများကို ဂရုတစိုက် နားထောင်သည်။ သူတို့၏အသံ၊ သူတို့၏ စကားများသည် ကြင်နာဖွယ်လည်း ကောင်းလှသည်။ ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ ပြုလုပ်သော ထိုလုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အခမ်းအနား၌ ကျွန်ုပ်သည် တစ်ချိန်လုံး ရှိနေသည်။ ထို့နောက် ရဟန်းအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုသည့် လက်မှတ်ကို ကျွန်ုပ် လက်ခံရရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမျက်ရည်ကို သုတ်ပြီးလျှင် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်များကို ခွဲခဲ့လျက် ကျွန်ုပ်သည် မလှမ်းချင်လှမ်းချင်ဖြင့် တောင်အောက်ဘက် ဆင်းလာခဲ့လေ သည်။ လမ်းဘေးနှစ်ဖက်၌ ပေါက်နေကြသော သစ်ပင်များမှ သစ်ရွက်တွေ ကြွေကုန်ကြပြီ။ ကြေကွဲဝမ်းနည်းဖွယ် အေးစက်စက် ကမ္ဘာလောကကြီးပါ ကလား။ သက်ရှိ၏ အမှတ်လက္ခဏာအဖြစ် တွေ့မြင်ရသည်မှာ သစ်ပင်များ ကြားထဲတွင် ပေါ်လာလိုက်ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေကြသည့် ထင်းခုတ် သမားများသာလျှင် ဖြစ်လေသည်။ လောကလူ့ဘောင်ကို စွန့်ခွာလာခဲ့သူ တစ်ဦး၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင်လည်း ဖျောက်ဖျက်၍မရသော ကြေကွဲဝမ်းနည်း ဖွယ် ကိန်းအောင်းနေသေးပါကလားဆိုသည်ကို ထိုထင်းခုတ်သမားများ ဘယ်မှာ သိရှိနားလည်နိုင်ကြမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤအခန်းကဏ္ဍမှာ ကျွန်ုပ်စာအုပ်၏ အစဖြစ်သည်။ ဤစာအုပ်၌ မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် အဖြစ်အပျက်မှန်သမျှအားလုံးပင် အဖြစ်မှန်များ ချည်းသာလျှင် ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568106299541,"sku":"","price":2070.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2dc68d24-dd33-4446-b6b0-dd2f98add0a4.jpg?v=1730209527"},{"product_id":"ပါရဂူ-ပုံပြဗုဒ္ဓ၀င်","title":"ပုံပြဗုဒ္ဓဝင်","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568109445269,"sku":"","price":7200.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_dabc3b58-12ca-4cfc-be3f-ec57ee13edd7.jpg?v=1730209558"},{"product_id":"ပါရဂူ-ပဥ္စ၀ဂ္ဂီ","title":"ပဥ္စဝဂ္ဂီ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eပဥ္စဝဂ္ဂီ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပြောကျယ်သော ပင်လယ်သမုဒ္ဒရာရေပြင်တွင် အနောက်သို့ ရွက်စုံဖွင့်ပြီး လွှင့်သွားသော လှေနာဝါကြီးပေါ်တွင် ကျွန်ုပ်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ဆရာ ပါလာ သည်။ ထိုအချိန်က တစ်နိုင်ငံမှ တစ်နိုင်ငံသို့ ခရီးသွားလိုသော ကျွန်ုပ် တို့လို သာသနာ့ဝန်ထမ်း ရဟန်းသံဃာများသည် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ကိစ္စဖြင့်ဖြစ်စေ၊ မင်းစိုးရာဇာများ၏ တိုင်းရေးပြည်ရေး ရာဇအရေး ကိစ္စများ ဖြင့်ဖြစ်စေ သွားလာကြသော လှေကြုံ၊ သင်္ဘောကြုံနှင့် လိုက်ပါသွားကြရ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်တို့လက်ထက်မတိုင်ခင် ရှေးယခင်ခေတ်ကလည်း ပရိယတ္တိ၊ ပရိပတ္တိ၊ ပဋိဝေဓတည်းဟူသော သာသနာတော် သုံးရပ်အတွက် တစ်နိုင်ငံ နှင့် တစ်နိုင်ငံ ကူးသန်းသွားလာကြသော ရဟန်းသံဃာတော်များ ရှိကြ သည်။ ယင်းရဟန်းသံဃာတော်များခေတ်ကမူ ကျွန်ုပ်တို့ခေတ်ကလို လှေ ကြုံ၊ သင်္ဘောကြုံလည်း မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုခေတ် က လောကအကျိုးနှင့် သာသနာတော်အကျိုးအတွက် တစ်နိုင်ငံနှင့် တစ်နိုင်ငံ ကူးသန်းသွားလာကြသော ရဟန်းသံဃာတော်များသည် အသက်အန္တရာယ် ကို ရင်ဆိုင်လျက် တောအတန်တန် တောင်အထပ်ထပ် ဖြတ်ကျော်ပြီးလျှင် လိုရာခရီးကို သွားလာကြရသည်။ ယင်းကဲ့သို့ ခရီးသွားရင်းလာရင်း သဘာဝ ဘေးဒဏ်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့၏ဘေးရန်ကြောင့်လည်းကောင်း အသက်စွန့်သွားကြရသော ရဟန်းသံဃာတို့လည်း အရေအတွက် မနည်းပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်တို့ခေတ် ရောက်ရှိလာသောအခါ တစ်နိုင်ငံနှင့် တစ်နိုင်ငံ ကူးသန်းသွားလာရေး အဆက်အသွယ် တိုးတက်မှုရှိလာသောကြောင့် ယခင် ကဲ့သို့ တောအတန်တန် တောင်အထပ်ထပ် ဖြတ်ကျော်လျက် အသက်စွန့် ပြီး သွားလာစရာ သည်လောက်မလိုတော့ပေ။ အထူးမှာ မိမိတို့၏ ယခု ခရီးသည် ရေလမ်းခရီးဖြစ်၍ ရေလမ်းခရီးတွင် တစ်နိုင်ငံနှင့် တစ်နိုင်ငံ ကူးသန်းသွားလာနေကြသော ရေယာဉ်များရှိသည်။ မိမိတို့နှင့် အကြောင်း အပေါင်းသင့်သော ကုန်ရောင်းကုန်ဝယ်ကိစ္စဖြင့် သွားလာနေကြသော လှေ ကြုံ သို့မဟုတ် သင်္ဘောကြုံနှင့် လိုက်သွားလျှင် သွားလိုရာခရီးသို့ ဘေးမထိ ရန်မခပဲ ရောက်ရှိသွားနိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်သည် ရှင်သာမဏေတစ်ပါး ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်၏ဇာတိရပ် ရွာမှာဆပ္ပဒဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်ကိုလည်း မူရင်းအမည်ပျောက်ပြီး ဆပ္ပဒဟု ခေါ်နေ ကြသည်။ ကျွန်ုပ်သည် မွန်အမျိုးအနွယ်ဖြစ်သည်။ ယခု ကျွန်ုပ်ကို ခေါ်လာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော ကျွန်ုပ်၏ဆရာ ဥတ္တရာဇီဝမထေရ်လည်း မွန်အမျိုးအနွယ်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်၏ဆရာ ဥတ္တရာဇီဝမထေရ်သည် ပုဂံပြည်၌ သီတင်းသုံးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအနော်ရထာဘုရင်သည် သထုံကိုတိုက်ပြီး စစ်နိုင်သူအဖြစ်ဖြင့် ပုဂံ ပြည် ပြန်လာသောအခါ သထုံမှ ရဟန်းသံဃာတော်များကို ပင့်ဆောင်လာ ခဲ့သည်။ ယင်းရဟန်းသံဃာတော်များသည် ပုဂံပြည် ရောက်လာသောအခါ ငှက်ပစ်တောင်၊ မြင်းကပါ၊ တုရင်တောင်၊ တာမနီတို့၌ ဖြန့်ပြီး သီတင်းသုံး နေထိုင်ကြသည်။ ငှက်ပစ်တောင်၌ သီတင်းသုံးသော သံဃာတော်များကို ငှက်ပစ်တောင်ကြီးဂိုဏ်း ဟူ၍လည်းကောင်း၊ မြင်းကပါ၌ သီတင်းသုံးသော သံဃာတော်များကို မြင်းကပါကြီးဂိုဏ်း ဟူ၍လည်းကောင်း၊ တာမနီ၌ သီတင်းသုံးသော သံဃာတော်များကို တာမနီကြီးဂိုဏ်း ဟူ၍လည်း ကောင်း ခေါ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်ကို ခေါ်လာသော ကျွန်ုပ်၏ဆရာ ဥတ္တရာဇီဝမထေရ်သည် ငှက်ပစ်တောင်ဂိုဏ်းချုပ် ဆရာတော် ဖြစ်သည်။ ပုဂံပြည်၌ ပထမဦးစွာသာသနာ့ဦးကိုင်ဖြစ်သော ရှင်အရဟံ၏နောက်တွင် တတိယမြောက် သာ သနာ့ ဦးကိုင်ဆရာတော်အဖြစ် သာသနာ့အမွေကို ဆက်ခံရသူမှာ ဥတ္တရာဇီဝ မထေရ်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပုဂံပြည်၏ တိုးတက်မှုအရှိန်အဟုန် အမြင့်ဆုံးအဆင့် ရောက်နေချိန် ၌ ပုဂံပြည်နှင့် ခေတ်ပြိုင် ဗုဒ္ဓသာသနာတော် ထွန်းကားပြန့်ပွားသောနိုင်ငံ မှာ လင်္ကာဒီပ သိယိုဠ်နိုင်ငံ ဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓသာသနာတော်သည် မြစ်ကြီး တစ်စင်းနှင့် ပမာတူသည်။ ထိုပင်မမြစ်ကြီးမှ မြစ်လက်တက်နှစ်ခု ခွဲထွက် ပြီးလျှင် လမ်းနှစ်သွယ်သို့ စီးဆင်းသွားသည်။ သို့သော်လည်း ထိုမြစ်လက် တက်နှစ်ခုသည် တစ်ခုသောနေရာ၌ ပြန်လည်ပေါင်းစုံပြီး တစ်ခုတည်း ဖြစ်သွားသည်။ ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းမှ သာသနာတော်မြစ်မကြီးသည် နှစ်မြွှာဖြစ် ပြီးလျှင် စီးဆင်းသွားသည်။ သာသနာမြစ်လက်တက် တစ်မြွှာကို လမ်း ဖောက်ပေးသူမှာ ရှင်မဟာမဟိန္ဒ ဖြစ်သည်။ ထိုသာသနာမြစ်လက်ထက် တစ်မြွှာသည် ဇမ္ဗူဒိပ်မှ သိယိုဠ်ကျွန်းသို့ စီးဆင်းသွားသည်။ အခြား သာသနာ မြစ်လက်တက်တစ်မြွှာကမူ လမ်းခွဲတစ်ခုသို့ စီးဆင်းသွားပြီးလျှင် သုဝဏ္ဏဘူမိ မြန်မာနိုင်ငံသို့ ရောက်လာသည်။ ထိုမြစ်လက်တက်ကို လမ်း ဖောက်ပေးသူမှာ သောဏမထေရ်နှင့် ဥတ္တရမထေရ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသာသနာမြစ်လက်တက် နှစ်မြွှာသည် တစ်ခုသောအချိန်အခါ၌ တစ်မြွှာနှင့်တစ်မြွှာ၊ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပြန်လည်ဆုံစည်းသွားကြသည်။ ပုဂံ ပြည် အနော်ရထာမင်းကြီးနှင့် လင်္ကာဒီပ သိယိုဠ်ကျွန်း ပထမ ဝိဇယဗာဟု မင်းကြီးတို့၏ လက်ထက်၌ သောဏမထေရ်နှင့် ဥတ္တရမထေရ်တို့ မျိုးကြဲ ခဲ့သော မြန်မာနိုင်ငံသာသနာတော်သည် ရှင်မဟာမဟိန္ဒ အုတ်မြစ်ချခဲ့သော လင်္ကာဒီပ သိယိုဠ်ကျွန်း သာသနာနှင့် သွားရောက်ပေါင်းဆုံသည်။ ပုဂံပြည် အနော်ရထာမင်းကြီးလက်ထက်၌ အနော်ရထာမင်းကြီး ပန်ကြားချက်အရ သိယိုဠ်ကျွန်း ဘုရင်မင်းကြီး ဝိဇယဗာဟု ပို့လိုက်သော စွယ်တော်မြတ်ကို ပုဂံပြည်ရှိ စေတီပုထိုးများတွင် ကိုးကွယ်ဌာပနာသည်။ အနော်ရထာမင်း ကြီးကလည်း သထုံပြည်မှ ရရှိလာသော ပိဋကတ်ကျမ်းစာ မူပွားများနှင့် ရဟန်းတော်များကို သိယိုဠ်ကျွန်းသို့ ပို့ပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းကဲ့သို့ မဟာမိတ်နိုင်ငံ နှစ်နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံနှင့် တစ်နိုင်ငံ ရာဇ ရေးရာအရလည်းကောင်း ဆက်သွယ်မှု တိုးတက်ကြီးထွားလာသည်ကို အခွင့် ကောင်းယူလျက် ပုဂံပြည် ငှက်ပစ်တောင်ဂိုဏ်းချုပ် သာသနာ့ဦးကိုင်ဆရာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတော် ဥတ္တရာဇီဝမထေရ်သည် သိသိုဠ်ကျွန်းခရီး ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဥတ္တရာဇီဝမထေရ် အရင် သိယိုဠ်ကျွန်းကြွသော ရဟန်းတော်မှာ ပံ့သကူ မထေရ် ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ပံ့သကူမထေရ်သည် ထိုအချိန်က ပုဂံပြည် တွင် အုပ်ချုပ်မင်းလုပ်နေသော နရသူဘုရင်နှင့် အဆင်မပြေ၍ သိယိုဠ် ကျွန်းသို့ ကြွသွားခြင်းဖြစ်သောကြောင့် “သိယိုဠ်သွား ပထမ ဓမ္မခရီးသည်” ဂုဏ်ထူးကို မရရှိဘဲ ယခု အကျွန်ုပ်နှင့်အတူ သိယိုဠ်ကျွန်းခရီး ထွက်လာသော ဥတ္တရာဇီဝမထရ်က “သိယိုဠ်သွား ပထမ ဓမ္မခရီးသည်” ဘွဲ့ထူး ဂုဏ်ထူး ရရှိသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခရီးအစ၌ ဥတ္တရာဇီဝမထေရ်သည် သင်္ဘောဆိပ်မြို့ ပုသိမနဂရ ပုသိမ်မြို့သို့ ရောက်လာသည်။ ပင်လယ်ခရီးမထွက်ခင် ဥတ္တရာဇီဝမထေရ် သည် ကျွန်ုပ်၏ရွာသို့ ရောက်လာသည်။ ထိုအချိန်က ကျွန်ုပ်သည် ရှင်သာ မဏေ ဝါအတော်ရနေပြီ။ ဥတ္တရာဇီဝမထေရ်သည် ကျွန်ုပ်ကိုတွေ့သော အခါ သူနှင့် သိယိုဠ်ကျွန်းသို့ လိုက်မလားဟု မေးသည်။ ထိုအချိန်က ကျွန်ုပ်သည် ရှင်သာမဏေဘဝနှင့် သာသနာ့ဘောင်အတွင်း ဝင်ရောက်နေရ သည်မှာ ပျော်နေပြီ။ ရှင်သာမဏေအဖြစ်နှင့် ပရိယတ္တိကျမ်းစာများကိုလည်း သင်ကြားနေပြီ။ ဥတ္တရာဇီဝမထေရ်က သူနှင့် သိယိုဠ်ကျွန်း လိုက်မလား ဟု စကားဆိုလာသောအခါ သာသနာထွန်းကားသော ပုဂံပြည်တက်ပြီး ကျမ်းဂန်စာပေ သင်ကြားရန် စိတ်ထက်သန်သော ကျွန်ုပ်သည် ပုဂံပြည်၌ သာမက ရေခြားမြေခြား သာသနာတော်ထွန်းကားရာ သိယိုဠ်ကျွန်းသို့ သွားရမည် ဆိုလာသောကြောင့် စားရကံကြုံ၍ မုတ်ဆိတ်ပျားစွဲလာသော ယင်းမွန်မြတ်သည့် အခွင့်အရေးကြီးကို လက်မလွှတ်တော့ဘဲ ““တပည့်တော် အရှင်ဘုရားခေါ်ရာ သိယိုဠ်ကျွန်းသို့ လိုက်ပါမည်ဘုရား””ဟု ဝန်ခံကတိ ပေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဥတ္တရာဇီဝမထေရ်သည် သူ၏သိသိုဠ်ကျွန်းခရီး၌ ကျွန်ုပ်အား တပည့် ဝတ် ပြုလုပ်စေလိုသည့်အတွက်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ သိယိုဠ်ကျွန်းရှိ ပရိ ယတ္တိ အကျော်အမော် ဆရာတော် သံဃာတော်များထံတွင် ကျမ်းဂန်စာပေ သင်ကြားဆည်းပူးစေလျှင် နောင်တစ်ခေတ် ပုဂံသာသနာ၌ သာသနာတော် အတွက် အကျိုးများမည့် ရဟန်းတော်တစ်ပါး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟူ၍ မျှော် လင့်ချက်ထားသောကြောင့်လည်းကောင်း ကျွန်ုပ်၏မိဘများနှင့် ဆရာသမား များထံ ခွင့်ပန်လျက် သူ၏သိယိုဠ်ခရီးတွင် ကျွန်ုပ်အား တပည့် ရှင်သာမဏေ တစ်ပါးအဖြစ် ခေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာနိုင်ငံ ပင်လယ်ကမ်းခြေမှ ထွက်ခွာလာသော ကျွန်ုပ်တို့၏ လှေနာဝါကြီးသည် ပင်လယ်ပြင်တွင် ခရီးနှင်လာခဲ့ရာ ရက်အတော်အတန် ကြာသွားပြီ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ လှေနာဝါသည် သိသိုဠ်ကျွန်းဘက် နီးသည်ထက် နီးလာပြီ။ ယနေ့ လှိုင်းလေလျော့ပါးနေသည်ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်တို့၏ ပင်လယ် ခရီးသည် ထိတ်လန့်စိုးရိမ်ရခြင်းမရှိဘဲ အေးချမ်းညင်သာနေသည်။ သို့သော် လည်း ရှေ့နောက်ဝဲယာ မည်သည့်အရပ်မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ကြည့်လိုက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းနှင့် ပင်လယ်ပြင်ကြီးကိုသာ ကြည့်၍မဆုံး၊ မျှော်၍မဆုံးပင် ရှိနေသေးသည်။ ပင်လယ်ခရီး ထွက်လာစဉ် အချိန်တော်တော်များများ၌\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှေနာဝါပေါ်တွင် တရားနှလုံးသွင်းနေသော ဥတ္တရာဇီဝမထေရ်သည် ပင် လယ်ရေပြင်ထက် တစ်နေရာရောက်လာသောအခါ တရားနှလုံးသွင်းသည့် အလုပ်ကို ခေတ္တဆိုင်းငံ့လျက် အကြောင်းအရာတစ်ခုကို စကားစပ် ပြော သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ငါ့ရှင် ဆပ္ပဒ၊ ဒီပင်လယ်ရေပြင်နေရာရောက်လာတော့ ရှေး နှစ် ပေါင်းများစွာအလွန်က ဒီရေပြင်မှာ ထူးထူးခြားခြားဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး တစ်ဆင့် စကား တစ်ဆင့်ကြားလာရတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ငါ သတိရလာတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာအရှင် ဥတ္တရာဇီဝမထေရ်မြတ်က ယင်းသို့ စကားစလိုက်သော အခါ ယခု ကျွန်ုပ်တို့ ပင်လယ်ခရီးနှင်နေသော ပင်လယ်ရေပြင်၌ ဖြစ်ပျက် နေခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုဆိုသောကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ယင်းအဖြစ် အပျက်ကို သိလိုကြားလိုသောဆန္ဒ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568114294933,"sku":"","price":7125.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_06c4062d-dd5d-4861-9155-f11bbde88ba8.jpg?v=1730209604"},{"product_id":"ပါရဂူ-ပဥ္စတန္တရ","title":"ပဥ္စတန္တရ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e နိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အိန္ဒိယ စာပေသမိုင်း”ကို ရေးပြုသူ ဂျာမန်ပညာရှိ ဝင်တာနစ်အား တစ်နေ့တွင် အိန္ဒိယပညာရှင် တစ်ဦးက ထူးခြားသော မေးခွန်းတစ်ရပ်ကို မေးလေသည်။ “အိန္ဒိယက ကမ္ဘာကို လက်ဆောင်အဖြစ်ပေးတဲ့ အရာဝတ္ထုတစ်ခု ရှိခဲ့တယ်ဆိုရင် အဲဒီ အရာဝတ္ထုဟာ ဘယ်အရာဖြစ်ပါသလဲ”ဟူသော မေးခွန်းဖြစ်လေသည်။ “အိန္ဒိယက ကမ္ဘာကို လက်ဆောင်အဖြစ် ဘယ်အရာဝတ္ထုကို ပေးပါသလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ကောက်ကာငင်ကာ ဖြေရရင်တော့ ကျေးငှက်တိရစ္ဆာန်တွေကို ဇာတ်ကောင်အဖြစ် ဖန်တီးပြီး ရေးသားထားတဲ့ ပုံဝတ္ထုစာပေ ဖြစ်တယ်လို့ ဖြေရလိမ့်မယ်” ယင်းသို့ ဝင်တာနစ်က ပြန်ကြားဖြေဆိုခဲ့လေသည်။ အမှန်စင် စစ်ပင် အိန္ဒိယပြည်၏ ရှေးဟောင်းပုံဝတ္ထုများသည် ကမ္ဘာ့စာပေနှင့် ရှေးကျသော ဆက်သွယ်မှု ရှိလာခဲ့လေသည်။ ပဉ္စတန္တ ရသည် အိန္ဒိယ ရှေးဟောင်းပုံဝတ္ထု ပေါင်းချုပ်များထဲမှ လူသိအများဆုံး၊ ရှေးအကျဆုံး၊ အကောင်းဆုံး ပုံဝတ္ထု ပေါင်းချုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ပဉ္စတန္တ ရကို ရေးသူမှာ ဝိဏှသမ္မ (ဗရှနုရှမရာ)အမည်ရှိ ဗြာဟ္မဏ ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကျမ်းပြုဆရာသည် မနု၊ ဗရိဟပ္ပတိ၊ သုက္က၊ ပရာသရ၊ ဗျာသ၊ စာဏကျ စသော ရှေးဟောင်းနီတိနှင့် နိုင်ငံရေး၊ လူမှုရေး ကျမ်းဂန်များကို အရည်ကျိုပြီးလျှင် လူထုအား လွယ်ကူစွာ ပညာပေး၍ ရမည့် ပုံစံသစ်ဖြင့် ပဉ္စတန္တ ရကို သက္ကတ ဘာသာဖြင့် ရေးသားထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 မှတ်တမ်း တင်ထားသည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ အီရန် ဘုရင် ခုဆရို၏ ဘုရင့်သမားတော်ရာထူးနှင့် အမတ်ကြီးရာထူးနှစ်ခုကို ရရှိထားသူ ဗုရဇူအေသည် ပဉ္စတန္တ ရအား သေသူကို ရှင်စေသည့် အမြိုက်ဆေးဟု အမည်သညာ ပေးခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအမတ်ကြီးသည် အခါတစ်ပါး၌ ကျမ်းစာအုပ် တစ်အုပ်တွင် “မဇ္ဈိမဒေသ အိန္ဒိယနိုင်ငံရှိ တောင်တစ်တောင်၌ သေသူကို ရှင်စေသည့် အမြိုက်ဆေးမြစ် ရှိသည်” ဟူ၍ ဖတ်ရဖူး၏။ ထိုထူးဆန်းသော အမြိုက်ဆေးကို ရှာဖွေစူးစမ်းလိုသည်နှင့် အမတ်ကြီးသည် ခရစ်နှစ် ၅၅ဝ ပြည့်နှစ်လောက်တွင် မဇ္ဈိမဒေသ အိန္ဒိယနိုင်ငံသို့ ထွက်လာပြီးလျှင် နေရာအနှံ့ အပြားတွင် အမြိုက်ဆေးမြစ်ကို စုံစမ်းရှာဖွေခဲ့လေသည်။ မည်သည့် နေရာတွင်မျှ အမြိုက်ဆေးမြစ်ကို ရှာမတွေ့သည့်အခါ စိတ်ပျက် အားလျှော့ပြီးလျှင် အမတ် ကြီးသည် အိန္ဒိယပညာရှင်တစ်ဦးအား “ဒီနိုင်ငံမှာ အမြိုက်ဆေးဆိုတာ ဘယ်မှာ ရှိပါသလဲ”ဟု မေးလေ၏။ ထိုအခါ အိန္ဒိယပညာရှင်က ပြန်ပြောသည်။ “အမတ်ကြီး စာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးတာ မှန်ပါတယ်။ သေသူကို ရှင်စေတဲ့ အမြိုက်ဆေးမြစ် ဆိုတာ တခြားမဟုတ်ဘူး။ အသိဉာဏ်ဆေးမြစ်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်တယ်။ အဲဒီ အသိဉာဏ် အမြိုက်ဆေးမြစ်ပေါက်တဲ့ တောင်ကတော့ တခြား မဟုတ်ဘူး။ ပညာရှိကို ပြောတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီလို ဆေးမြစ်မျိုးဟာကျွန်ုပ်တို့ နိုင်ငံမှာရှိတဲ့ ပဉ္စတန္တရ အမည်ရှိ ကျမ်းမှာ ရှိပါတယ်” အိန္ဒိယ ပညာရှင်ထံမှ အထက်ပါစကားကို ကြားရသည့်အခါ အမတ်ကြီးသည် ပဉ္စတန္တရကျမ်းစာတစ်ခုကို အီရန်သို့ ယူသွားပြီးလျှင် အီရန်ဘုရင် ဖတ်ရှုရန်အတွက် ပဟလဝီ ဘာသာဖြင့် ပဉ္စတန္တရကို ဘာသာပြန်ဆို ပေးလေ၏။ ယင်း ဘာသာ ပြန်မှာ နိုင်ငံခြား ဘာသာဖြင့် ဘာသာ ပြန်ဆိုသော ပဉ္စတန္တ ရ၏ ပထမဆုံး ဘာသာပြန် ဖြစ်လေသည်။ ယင်း ဘာသာပြန်ကို ယခုအခါတွင် ရှာမတွေ့တော့ ဟု သိရှိရသည်။ ထို့နောက် ခရစ်နှစ် ၅၇၀ ပြည့်နှစ်တွင် ပဟလဝီဘာသာ ပဉ္စတန္တ ရကို ဆီးရီးယားနိုင်ငံရှိ ရှေးဟောင်းဘာသာဖြင့် ပြန်ဆိုခဲ့လေသည်။ ယင်းဘာသာပြန်ကို ဆယ့်ကိုးရာစုနှစ် အလယ်ပိုင်းခေတ်လောက်တွင် ပုံနှိပ် ထုတ်ဝေကြလေ၏။ တည်းဖြတ်သူ ဘာသာပြန်သူများမှာ ဂျာမန်ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြလေသည်။ ယင်း ဘာသာပြန်မှာ ပင်ရင်း သက္ကတဘာသာ ပဉ္စတန္တ ရ၏ ဆိုလိုချက်များနှင့် လည်းကောင်း၊ ဝတ္ထုပုံပြင်များနှင့်လည်း များစွာ နီးစပ်မှု ရှိသည်ဟု အဆိုရှိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပဟလဝီ ဘာသာပြန်ကို အခြေခံပြီးလျှင် ဆယ့်ရှစ်ရာစုနှစ်၌ အဗ္ဗဒူလာ အိဗန်ဥလ် မုကလ္လာ ဆိုသူက အာရဗီ ဘာသာဖြင့် ပဉ္စတန္တရကို ဘာသာပြန်ဆိုလေသည်။ ယင်း ဘာသာပြန်၏ အမည်ကို “ကလိလနှင့် ဒိမန”ဟု အမည်ပေး ထားသည်။ ပဉ္စတန္တရ မူရင်းတွင် ပါရှိသည့် ကရဋကနှင့် ဒမနကတို့၏ အမည်ကို ပြောင်းလဲ သုံးစွဲထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ဘာသာပြန် ဆရာသည် ပုံဝတ္ထုအချို့ကို ထပ်ဖြည့်ထားသည်။ ယင်းစာအုပ်မှာ အာရဗီ ဘာသာဖြင့်ရှိသော လူကြိုက်အများဆုံး စာအုပ်တစ်အုပ် ဖြစ်သည်ဟု အဆိုရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအာရဗီ ဘာသာပြန်ကို အခြေခံလျက် ဘာသာပြန်သော ပဉ္စတန္တရ ဘာသာပြန်များသည် ဥရောပ၌ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်ကာ ဆက်ကာ ပေါ်လာ ကြလေ၏။ ဆယ့်တစ်ရာစုနှစ်တွင် ဂရိဘာသာဖြင့် ပဉ္စတန္တရကို ဘာသာပြန် လေသည်။ ယင်းဘာသာပြန်မှာ ဥရောပ၏ အစောဆုံး ပဉ္စတန္တရ ဘာသာပြန် ဖြစ်လေသည်။ ယင်း ဘာသာပြန်မှ တစ်ဆင့် ရုရှားဘာသာဖြင့် လည်းကောင်း၊ အရှေ့ဥရောပရှိ အခြားသော ဆလဗ် ဘာသာများဖြင့်လည်းကောင်း ပဉ္စတန္တ ရ ကို ဘာသာပြန်ဆိုကြသည်။ ထို့နောက်တွင် ပဉ္စတန္တရ ဂရိဘာသာပြန်သည် အနောက်ဥရောပတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီးလျှင် ဆယ့်ခြောက်ရာစုနှစ်လောက်မှ အစပြု၍ လက်တင်ဘာသာ၊ အီတာလျံဘာသာ၊ ဂျာမန်ဘာသာတို့ဖြင့် ပဉ္စတန္တ ရကို ဘာသာပြန်ဆိုကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခရစ်နှစ် ၁၂၅၁ ခုနှစ်လောက်တွင် အာရဗီ ပဉ္စတန္တရကို စပိန်ဘာသာဖြင့် ဘာသာပြန်ဆိုလေသည်။ ဟိဗရု ဘာသာဖြင့်လည်း အာရဗီ ဘာသာပြန်မှ တစ်ဆင့်ပင် ပဉ္စတန္တရကို ဘာသာပြန်လေသည်။ ယင်း ပဉ္စတန္တရဘာသာပြန်ကို အခြေခံပြီးလျှင် အီတလီတောင်ပိုင်း ကပုအာမြို့သား ဂျွန် အမည်ရှိ ရဟူဒီ လူမျိုး တစ်ဦးသည် ၁၂၆၀ နှင့် ၁၂၇၀ အကြားလောက်တွင် ပဉ္စတန္တရကို လက်တင် ဘာသာဖြင့် ပြန်ဆိုလေသည်။ ယင်းဘာသာပြန် စာအုပ်ကို “ကလိလ ဒမန၏စာအုပ်၊ လူ့ဘဝ၏ အဘိဓာန်”ဟူ၍ အမည်ပေးထားသည်။ အလယ်ပိုင်း ခေတ် ဥရောပစာပေ၌ ဂျွန်ကပူအာ၏ ပဉ္စတန္တရ ဘာသာပြန် အတော်ပင် ခေတ်စား သွားပြီးလျှင် ထိုဘာသာပြန်မှတစ်ဆင့် ဥရောပ ဘာသာပေါင်းများစွာ တို့ဖြင့် ပဉ္စတန္တရကို ဘာသာ ပြန်ဆိုကြလေ၏။ ၁၄၈၀ ပြည့်နှစ်လောက်တွင် ဂျွန်ကပူအာ ၏ ဘာသာပြန်ကို ဂျာမန်ဘာသာဖြင့် ဘာသာ ပြန်ဆိုလေသည်။ ယင်း ဂျာမန် ဘာသာပြန်မှာ လူကြိုက်မည်မျှ များသနည်းဆိုလျှင် တစ်ကြိမ်ပြီး တစ်ကြိမ် ထပ်ခါထပ်ခါ ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေရလျက် အနှစ်ငါးဆယ်အတွင်း၌ အကြိမ်နှစ်ဆယ် ကျော် ထုတ်ဝေ ရောင်းချရသည်ဟု အဆိုရှိလေသည်။ ဒိန်းမတ်၊ဟော်လန်၊ အိုင်ယာလန် စသော ဘာသာများဖြင့်လည်း ယင်း ဂျာမန် ဘာသာ ပြန်မှ တစ်ဆင့် ပဉ္စတန္တ ရကို ဘာသာပြန်ဆို ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂျွန် ကပူအာ၏ လက်တင် ဘာသာပြန်မှ တစ်ဆင့် စပိန်ဘာသာ၊ ချက်ဘာသာ၊ အီတလီ ဘာသာများဖြင့် ပဉ္စတန္တရကို ဘာသာပြန်ဆိုကြသည်။ ဒိုနီအမည်ရှိ စာရေးဆရာတစ်ဦးသည် ၁၅၅၂ ခုနှစ်၌ အီတလီ ဘာသာဖြင့် ပဉ္စတန္တ ရကို ဘာသာပြန်လေသည်။ ယင်းဘာသာပြန်မှ တစ်ဆင့် ဆာသော မတ်စ်နော်က အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ပထမဦးဆုံး ပဉ္စတန္တရကို ဘာသာပြန်လေသည်။ ယင်း ဘာသာပြန်ကို ၁၆၀၁ ခုနှစ်တွင် ဒုတိယအကြိမ် ရိုက်နှိပ် ထုတ်ဝေလေသည်။ ယင်း အင်္ဂလိပ် ဘာသာပြန် ပဉ္စတန္တ ရ၌ သက္ကတမှ ပဟလဝီ၊ ပဟလဝီမှ အာရဗီ၊ အာရဗီမှ ဟိဗရု၊ ဟိဗရုမှ လက်တင်၊ လက်တင်မှ အီတာလျံ၊ အီတာလျံမှ အင်္ဂလိပ်ဟူ၍ အဆင့်ခြောက်ဆင့်တိတိ ကူးပြောင်း၍ ဘာသာပြန်ဆို ရလေသည်။ (၁၉၄၂ ခုနှစ်တွင် စတန်တီရိုက်စ်က လည်းကောင်း၊ လွန်ခဲ့သည့် အနှစ် နှစ်ဆယ်ခန့်က အမေရိကန်ပညာရှင် ရိုင်ဒါက လည်းကောင်း ပဉ္စတန္တရ အင်္ဂလိပ် ဘာသာပြန်များကို ထပ်မံ ပြန်ဆိုရေးသားကြသည်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               ဆယ့်နှစ်ရာစု၌ နုဆရုလ္လာအမည်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်က အာရဗီဘာသာမှ ဖာရစီ ဘာသာဖြင့် ပဉ္စတန္တရကို ဘာသာပြန်သည်။ ယင်း ဖာရစီ ဘာသာပြန်ကို အခြေခံပြီးလျှင် ဆယ့်ငါး ရာစုနှစ်၌ပင် တစ်ဖန် ဖာရစီ အာသာပြန် ပဉ္စတန္တရ စာအုပ်တစ်အုပ် ထွက်ပေါ်ခဲ့လေသည်။ ယင်းဘာသာပြန်မှ တစ်ဆင့် ဘာသာပြန်ဆိုကြသော ဘာသာပေါင်းများမှာလည်း အာရဗီ ဘာသာပြန်မှ တစ်ဆင့် ဘာသာပြန်ဆိုကြသည့် ဘာသာပေါင်း များလောက်ပင် များပြား ပေ၏။ တူရကီ၊ အာရှအနောက်ပိုင်း၊ အာရှအလယ်ပိုင်း ဘာသာများဖြင့်လည်း ယင်း ဖာရစီ ပဉ္စတန္တရကို ဘာသာပြန်ဆိုကြလေ၏။ ၁၆၄၄ ခုနှစ်၌ ယင်းစာအုပ် ကိုပင် ပြင်သစ်ဘာသာဖြင့် ပြန်ဆိုလေသည်။ ယင်းပြင်သစ် ဘာသာပြန်မှာ “ပိလ်ပိလီ”၏ ပုံပြင်များ ဟူသော အမည်ဖြင့် ထင်ရှားကျော်ကြားလေ၏။ နာမည်ကျော် ပြင်သစ်ဝတ္ထုရေးဆရာ လာဖောက်တင်သည် ပညာရှိကြီး ပိလ်ပိုလီ ၏ ပုံပြင်များမှ ပုံပြင်ပေါင်းများစွာကို စုဆောင်း၍ မိမိ၏ဝတ္ထုများကို ရေးသားခဲ့ လေသည်။ ထို့နောက် နှစ်ပေါင်း ရှစ်ဆယ်အကြာ ၁၇၂၄ ခုနှစ်၌ ဖာရစီ ဘာသာပြန်မှ တစ်ဆင့် ဘာသာပြန်ထားသည့် တူရကီ ဘာသာပြန် စာအုပ်နှင့် ပြင်သစ် ဘာသာဖြင့် ပြန်ထားသည့် အခြား ပြင်သစ်ဘာသာပြန် စာအုပ်တစ်အုပ်ထွက်ပေါ်လာလေ၏။ ယင်း ပြင်သစ်မှုရင်း စာအုပ်များနှင့် ယင်းစာအုပ်များမှ တစ်ဆင့် ဘာသာပြန်ဆိုထားသည့် အခြားဘာသာပြန် စာအုပ်များကို လူများ အထူးပင် နှစ်သက်ကြလေ၏။ ဂရိ၊ ဟန်ဂေရီ၊ ပိုလန်၊ ဟော်လန်၊ ဆွီဒင်၊ ဂျာမနီ၊ အင်္ဂလန် စသည့် ဒေသများတွင်လည်း ယင်း ဘာသာပြန်များသည် အထူးပင် တွင်ကျယ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ယင်းသို့အားဖြင့် ကမ္ဘာ့ဘာသာများဖြင့် ဘာသာပြန်ဆိုကြပုံကို ထောက်၍ ပဉ္စတန္တရကို ကမ္ဘာက မည်မျှ စိတ်ဝင်စားသည် ဆိုသည့် အချက်ကို သိသာ နိုင်ပေသည်။ မြန်မာနိုင်ငံတွင်လည်း ပဉ္စတန္တရ ပုံပြင်အချို့မှာ မြန်မာ့ရိုးရာဓလေ့ ပုံပြင်များဟု ယူဆရသလောက်အောင်ပင် မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှု မြန်မာ့ရိုးရာနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ပဉ္စတန္တရ မူကွဲ ရှစ်မျိုးလောက် ရှိပေသည်။ ယခု မြန်မာဘာသာ ပြန်ထားသောမူမှာ အများသုံးမှု တစ်ခုဖြစ်၏။ ဤပဉ္စတန္တရ မြန်မာပြန်၌ ကျွန်တော်သည် ကျမ်းသွက်စေရန် ရည်သန်လျက် နီတိဂါထာများကို ချုံးနိုင်သမျှ ချုံးပြီးလျှင် ဝတ္ထုကြောင်းကို အသားပေးလျက် ဘာသာပြန်ဆို ထားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003e\u003cstrong\u003eပါရဂူ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003e\u003cstrong\u003e၂၂၊ ၁၀၊ ၆၅။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568115081365,"sku":"","price":7125.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_3c0d0f80-039c-4b2e-960b-23aeadca1091.jpg?v=1730209629"},{"product_id":"ပါရဂူ-ပရကထာ","title":"ပရကထာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eဤစာလယ်တီပဏ္ဍိတ ဆရာဦးမောင်ကြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မြတစ်ခဲနက်၊ စိမ်းရောင်လက်သား၊ ကျောက်မျက်တောင်ထူး၊ သျှောင် ထွတ်ဖူးဝယ်၊ သုံးဦးမကိုဋ်၊ ရှိဦးခိုက်၍၊ ဖူးထိုက်ကော်ရော်၊ မြတ်ရှင် တော်အား၊ မြွက်ဘော်သံချို၊ ကျွန်လျှောက်ဆိုအံ့၊ စိမ်းညိုဝိုက်ရစ်၊ သလ္လာမြစ်မူ၊ ချစ်သူကိုပိုက်၊ နှစ်ခြိုက်ပျောင်းပျော့၊ ပျော်ကြောင်း ချော့ သို့၊ တောင်တော့်ရှေ့ပါး၊ စီးလိမ့်သွား၏။ ယမားအံ့လောက်၊ တောင်တော်မြောက်က၊ တံလျှောက်ရေသွန်၊ ကတွတ်ပြွန်သို့၊ အလွန် ရှုမော၊ စီးကျလျောရှင့်၊ မြတ်သော ရပ်ဌာန်၊ နက်သန်ကမ်းခုံ၊ ချောင်းမြစ်စုံ ဝယ်၊ ပေါက်တုံငြားငြား၊ မြသားသစ်တု၊ မေရုညီရင်း၊ ပြိုင်ဘက်ကင်းသည်၊ တောင်မင်း တောင်ထက်၊ တောင်တကား” မုံရွာမြို့ သလ္လာဝတီမြစ်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ ကျောက်မျက်တောင်ဘုရားအား တိုင်တည်ဖွဲ့ ဆိုသော ဘုရားတိုင် မင်္ဂလာရတုပိုဒ်စုံမှ ပထမပိုဒ်ဖြစ်သည်။ ၁၉၃၈ ခုနှစ်၊ ဧပြီလတွင် ဖွဲ့ဆိုသော ရတုဖြစ်သည်။ ရတုရေးသားဖွဲ့ ဆိုသော ကဗျာဆရာသည် ရတုဖွဲ့ ဆိုပြီးနောက် တစ်နှစ်အကြာ ၁၉၃၉ ခုနှစ်၊ ဧပြီလတွင် ကွယ်လွန်သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကဗျာဆရာ မသေခင်က မှာကြားသွားသည့်အတိုင်း ကဗျာဆရာ ၏ ရုပ်ကလာပ်ကို သလ္လာဝတီမြစ်ကမ်းပါး၌ မီးသင်္ဂြိုဟ်ကြသည်။ ကဗျာ ဆရာသည် မကွယ်လွန်မီ တစ်နှစ်က ဘုရားတိုင် မင်္ဂလာရတုရေးသားစပ် ဆိုလျက် သလ္လာဝတီမြစ်တစ်ဖက်ကမ်းက ကျောက်မျက်တောင်ဘုရားအား ဦးခိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခု ဒုတိယအကြိမ် ဦးခိုက်ပြန်လေပြီ။ ရုပ်ကလာပ် မီးသင်္ဂြိုဟ်သော မီးပုံမှ မီးခိုးများသည် အာကာသကောင်းကင်သို့ တက်သွားပြီးလျှင် သလ္လာဝတီမြစ်ကို ဖြတ်လျက် မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းက ကျောက်မျက်တောင် ဘုရားဆီသို့ ဦးတည်ရွေ့သွားကြလေသည်။ ယင်းကဗျာဆရာကား လယ် တီပဏ္ဍိတဆရာဦးမောင်ကြီး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလယ်တီပဏ္ဍိတ ဆရာဦးမောင်ကြီးသည် ၁၉၃၉ ခုနှစ် ဧပြီလတွင် ကွယ်လွန်သွားသည်ဖြစ်၍ လူ့ဘဝတွင် ၆၁ နှစ်မျှသာ နေသွားရသည်။ သို့ရာတွင် လယ်တီပဏ္ဍိတဆရာဦးမောင်ကြီးသည် အရေအတွက် မများ လှသော နှစ်ပရိစ္ဆေဒ ကာလအတွင်း စာရေးဆရာ၊ ကဗျာဆရာ၊ ကျမ်းပြု ဆရာဆယ်ယောက်၊ အယောက်နှစ်ဆယ်ပေါင်းပြီး ရေးစေကာမူ ယခုလောက် အရေအတွက်များနိုင်မည်မဟုတ်သော စာများ၊ ကဗျာများ၊ ဝတ္ထုများ၊ ကျမ်းများကို ရေးသားသွားခဲ့လေသည်။ တိုတောင်းလှသော ဘဝတစ်သက်တာကာလအတွင်း အပေါစား စာများမဟုတ်ဘဲ တည်တံ့ ခိုင်ခံ့သော စာများကိုယခုလောက် အရေအတွက်များများ ရေးသွားနိုင်သော စာရေးဆရာမှာ မြန်မာစာပေလောက၌ တစ်ခေတ်တစ်ယောက် ပေါ်ပေါက် ဖို့ရန် မလွယ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အကျွန်ုပ် လယ်တီပဏ္ဍိတသည် ၁၂၄ဝ ပြည့် တပို့တွဲလဆန်း ၉ ရက် ကြာသပတေးနေ့ နံနက်အရုဏ်တက်တွင် ဖွားမြင်ခဲ့ပေသည်။ ယခု ၁၂၈၈ ခု တပို့တွဲလဆန်း ၉ ရက်နေ့သည် ကြာသပတေးနေ့ပင်ဖြစ်သည်။ ဤပဋ္ဌာန်း အမေးအဖြေကျမ်းလည်း မွေးလ၊ မွေးရက်၊ မွေးနေ့တွင်ပြီးဆုံး၏”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပဋ္ဌာန်းအမေးအဖြေကျမ်းနိဂုံး၌ ကျမ်းပြုဆရာကိုယ်တိုင်ရေးသားဖော် ပြထားသည်ကိုထောက်၍ လယ်တီပဏ္ဍိတ၏ မွေးသက္ကရာဇ်ကို သိရှိရ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလယ်တီပဏ္ဍိတ၏ ဇာတိမှာ မုံရွာမြို့တောင်ဘက် ခုနစ်မိုင်အကွာ ရှိ ညောင်ဖြူပင်ရွာဖြစ်သည်။ မိဘနှစ်ပါး၏ အမည်မှာ ဦးရောက်နှင့် ဒေါ်ထပ်တို့ဖြစ်ကြသည်။ ငယ်စဉ်က လယ်တီပဏ္ဍိတကို မောင်သန့်ဟု ခေါ်သည်။ မောင်သန့်သည် ၇ နှစ်သားအရွယ်တွင် ညောင်ဖြူပင်ရွာ မရမ်းပင်ကျောင်း ဘုန်းတော်ကြီးထံ၌ ဘုန်းကြီးကျောင်းသားဘဝဖြင့် စာ စသင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသင်ပုန်းကြီး၊ မင်္ဂလသုတ်၊ ပရိတ်ကြီး၊ လောကနီတိတို့ကို တစ်နှစ်အ တွင်း သင်ကြားတတ်မြောက်၍ လောကနီတိချိုး၊ ဓမ္မနီတိချိုးတို့ကိုလည်း နှုတ်ငုံ အာဂုံရသည်။ ကိုးနှစ်သားအရွယ်တွင် ရှင်သာမဏေဝတ်သည်။ ရှင်သာမဏေဘွဲ့ အမည်မှာ ရှင်ပဏ္ဍိစ္စဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်ပြုပြီး မကြာခင်မှာပင် မိခင်ဒေါ်ထပ် ကွယ်လွန်အနိစ္စရောက်သဖြင့် ရှင်လိင်ပြန်ပြီး ဖခင်အိုကြီးနှင့်အတူ နေထိုင်ရသည်။ အသက် ၁၃ နှစ် အရွယ်တွင် ဖခင်ကွယ်လွန်ပြန်သဖြင့် မွေးချင်းပေါက်ဖော်မရှိသော သူငယ် မောင်သန့်သည် တစ်ကောင်ကြွက်တစ်မျက်နှာဘဝဖြင့် လောကကြီးအလယ် တွင် ညှိုးညှိုးငယ်ငယ်နေရရှာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိဘမဲ့သားသမီးများ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိကြသည့်အတိုင်း အတည်တကျ နေရသည်မရှိဘဲ ကိုရင်ဝတ်လိုက်၊ ရှင်လိင်ပြန်လိုက်နှင့် မျောက်သစ်ကိုင်း လွတ် ဖြစ်နေခဲ့ရာမှ အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ်ရောက်သောအခါ စတုတ္ထ အကြိမ် ရှင်သာမဏေဝတ်ပြီးလျှင် ၁၈၉၉ ခု မတ်လတွင် မုံရွာမြို့ လယ်တီ ဆရာတော်ဘုရားကြီးထံ ရောက်ရှိသွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလယ်တီဆရာတော်ဘုရားကြီးထံ ရောက်သွားချိန်မှစ၍ ရှင်ပဏ္ဍိစ္စ၏ ပညာရေးဇာတာစန်းလဂ် စတင်ပွင့်လာသည်။ လယ်တီဆရာတော်၏ ဆရာများထဲတွင် တစ်ပါးအပါအဝင်ဖြစ်သော စလင်း ဆရာတော်၏ ဘွဲ့ မှာ ဦးပဏ္ဍိစ္စဖြစ်သည်။ ဆရာတော်ကြီးများသည် မိမိတို့၏ ရှင်သာမဏေ များအား ဘွဲ့ အမည်ပေးသောအခါ မိမိတို့ လေးစားဦးခိုက်ရသော ဆရာ သမားတစ်ပါးပါး၏ ဘွဲ့အမည်ကို ပေးလေ့ပေးထမရှိကြပေ။ မိမိဆရာ၏ အမည်ကို မိမိတပည့်အား မှည့်ခေါ်ထားပါက မိမိတပည့်၏ အမည်ကို ခေါ်လျှင် မိမိဆရာ၏ အမည်ဖြစ်နေသည့်အတွက် စိတ်မသိုးမသန့်ဖြစ်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်ပဏ္ဍိစ္စ လယ်တီဆရာတော်ထံရောက်လာသောအခါ လယ်တီဆရာ တော်သည် မိမိတပည့် ရှင်ပဏ္ဍိစ္စကို ခေါ်လျှင် “ပဏ္ဍိစ္စ” ဟု ခေါ်ရမည်။ ယင်းသို့ ခေါ်ပါက မိမိဆရာ စလင်းဆရာတော်၏ဘွဲ့အမည်မှာ ဦးပဏ္ဍိစ္စ ဖြစ်နေသည့်အတွက် ဆရာသမားကို လေးစားကြည်ညိုရင်းစွဲရှိစေကာမူ စိတ်နှလုံးကြည်လင်မှုဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် လယ်တီဆရာတော် သည် ရှင်ပဏ္ဍိစ္စ၏ ဘွဲ့ အမည်ကို ရှင်ပဏ္ဍိတဟု ပြင်မှည့်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်ပဏ္ဍိတသည် လယ်တီဆရာတော်ထံ၌ ပိဋကတ်အခြေခံကျမ်းဂန် များကို သင်ကြားသောအခါ ဉာဏ်ထက်မြက်သူဖြစ်သဖြင့် ဆရာတော် ဘုရားကြီးကိုယ်တိုင် ထုတ်ဖော်ချီးကျူးရလောက်အောင် ထူးထူးချွန်ချွန် တတ်မြောက်သွားလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသက် ၂၀ ပြည့်သောအခါ ရဟန်းဘဝရောက်ရှိသွားပြီး မကြာမီ မှာပင် လယ်တီတိုက်ကြီးတွင် စာချပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်လာသည်။ ဦးပဏ္ဍိတသည် ပိဋကတ်ကျမ်းစာများကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် တတ်မြောက်လာသည့်အပြင် ရာဇဝင်၊ မဟာဝင်၊ ဒီပဝင် စသော လောကီ၊ လောကုတ္တရာ ပညာဗဟု သုတပြည့်ဝသော ရဟန်းအကျော်အမော်ဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငယ်စဉ်ကပင် လောကနီတိချိုး၊ ဓမ္မနီတိချိုးများကို သင်ကြားခဲ့ရပြီး ကဗျာမျိုးစေ့ပါလာသူ ဦးပဏ္ဍိတသည် လယ်တီဆရာတော်၏ ကဗျာအဖွဲ့ အနွဲ့ များကို လေ့လာရသောအခါ ကဗျာဗီဇအညွန့်အညှောက်ပေါက်လာ ပြီးလျှင် ကဗျာဆရာတစ်ဦးဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်၌ ဦးပဏ္ဍိတသည် ပါဠိ သဒ္ဒါ ကျွမ်းကျင်နိုင်နင်းသဖြင့် “သဒ္ဒါပဏ္ဍိတ” ဟူ၍လည်းကောင်း၊ ကဗျာအဖွဲ့ အနွဲ့ ပြောင်မြောက်သဖြင့် “ကဗျာပဏ္ဍိတ” ဟူ၍လည်းကောင်း ထင်ရှားကျော်စောသွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလယ်တီဆရာတော်နှင့် ခေတ်ပြိုင်ဆရာတော်များထဲတွင် ထင်ရှား ကျော်ကြားသော ဆရာတော်တစ်ပါးမှာ ဝိသုဒ္ဓါရုံ ဆရာတော်ဖြစ်သည်။ ဝိသုဒ္ဓါရုံဆရာတော်သည် ပါဠိကျမ်းဂန်များကို နှံ့စပ်ကျွမ်းကျင်သည်သာ မကဘဲ သင်္သကရိုက်ဘာသာလည်း တတ်မြောက်တော်မူသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘုရားဟော ပါဠိ ပိဋကတ်တော်များ၌ အိန္ဒိယနောက်ခံများ အများ အပြားပါဝင်သည့်အပြင် သင်္သကရိုက် အငွေ့အသက်များလည်း ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေအရ ပါဝင်နေကြသည်ဖြစ်၍ အိန္ဒိယနောက်ခံနှင့် သင်္က ရိုက်ဘာသာသည် ပိဋကတ် ပါဠိကျမ်းဂန်သိမြင်သဘောပေါက်ရေး၌ အကူ အညီ အထောက်အပံ့ ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ကြောင့် ရှေးခေတ်က ဆရာတော်များသည် အထူးအားဖြင့် ရွှေ ကျင်ဂိုဏ်းဝင်ဆရာတော်အချို့သည် သင်္သကရိုက်ဘာသာကို လေ့လာ ဆည်းပူးကြသည်။ ရွှေကျင်ဂိုဏ်း အဘယာရာမ ဆရာတော်သည် ပါဠိ ပိဋကတ်ကျမ်းဂန်များကို ထူးထူးခြားခြား ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်သည့် အပြင် မြန်မာနိုင်ငံ သင်္သကရိုက် စာပေသမိုင်း၌ ကဏ္ဍတစ်ရပ်ကို ဖွင့်ပေး ခဲ့သည့် ဆရာတော်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝိသုဒ္ဓါရုံဆရာတော်ကြီးလည်း အလားတူပင် ပါဠိစာပေနှင့် တွဲဖက်၍ သင်္သကရိုက်ဘာသာကိုလည်း လေ့လာဆည်းပူးထားသော ဆရာတော်ဖြစ် သည်။ ထို့ကြောင့် လယ်တီဆရာတော်သည် သူ၏တပည့် ဦးပဏ္ဍိတအား ပါဠိ ကျမ်းဂန်စာပေမျှကိုသာမက သင်္သကရိုက် ကျမ်းဂန်စာပေကိုပါ ကျွမ်း ကျင်တတ်မြောက်သော ခေတ်ပြိုင်ဝိသုဒ္ဓါရုံ ဆရာတော်ထံ စေလွှတ်၍ တပည့်ခံစေသည်။ ယင်းသို့ ပြုလုပ်ခြင်း၌ လယ်တီဆရာတော်ကြီး၏ အမြင် ကြီးမား ကျယ်ပြန့်ပုံပေါ်လွင်နေပေသည်။ ဆရာတော်ကြီးသည် မိမိတပည့် အား ဂိုဏ်းဂဏ အစွဲမထားဘဲ တခြားဂိုဏ်းဂဏမှ ဆရာတော်တစ်ပါးထံ တပည့်ခံစေပြီး ဗဟုသုတရယူစေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးပဏ္ဍိတအား “လယ်တီပဏ္ဍိတ” ဟု ခေါ်ကြခြင်းမှာ ရဟန်းသုံးပါ အရ ဝိသုဒ္ဓါရာမတိုက်တွင်နေစဉ် ထိုအချိန်ကဖြစ်သည်။ ဝိသုဒ္ဓါရုံဆရာ တော်ကြီးသည် ဦးပဏ္ဍိတအား လယ်တီတိုက်မှ လာသူဖြစ်သောကြောင့် လည်းကောင်း၊ လယ်တီဆရာတော်၏ တပည့်ရင်းဖြစ်သောကြောင့်လည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်း လယ်တီပဏ္ဍိတဟု ခေါ်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ လယ်တီပဏ္ဍိတ အမည်တွင်လာခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်က အကြောင်းကို ရည်ညွှန်းလျက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မဟာထေရံ သုနိဿယ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက္ကတေသွတိ ကောဝိဒံ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယထာဉာဏံ ကောဝိဒေါမှိ၊\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568117112981,"sku":"","price":11400.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a40d7e1a-0e83-4ca1-a83a-a3f80f9d25fe.jpg?v=1730209651"},{"product_id":"ပါရဂူ-ပန်းပုဆရာ","title":"ပန်းပုဆရာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e[ ၁ ]\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ခဲမိုးရွာချနေသည်။ လေးဖက်လေးတန်မှ ရွာချနေသည်။ ရှေ့နောက် ဝဲယာမှ ရွာချနေသည်။ လမ်းပေါ်၌ ဒေါသူပုန်ထနေသော လူစုလူဝေးကြီး သည် ငြာသံပေးပြီး စုဝေးရုံးစုလာကြသည်။ မောင်းအထုတ်ခံရသော အဂ္ဂိ ဝမ္မာသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်းကြီးစွာဖြင့် တစ်ချိုးတည်းပြေးသည်။ ပြေးရင်းပြေးရင်း မောဟိုက်လာသဖြင့် အိမ်၏အကွယ်တွင် ခဏရပ်ပြီး ဟော ဟဲ ဟောဟဲနှင့် အသက်ရှူသည်။ သစ်ပင်ကွယ်ပြီး တောင်မြောက်လေးပါး ကိုလှမ်းကြည့်နေသည်။ ခဲမိုးက စဲမသွားသေး။ သူကလည်း အပြေးမရပ်သေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြေးရင်းပြေးရင်းနှင့် အဂ္ဂိဝမ္မာသည် ဂေါဒါဝရီမြစ်ကမ်းပါး ရောက် သွားသည်။ ဂေါဒါဝရီမြစ်ကမ်း၌ စုဝေးနေကြသည့် လူစုလူဝေးကို အတင်း တိုးဝှေ့ဖောက်ထွက်ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းရိလှစွာဖြင့် သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အောက် တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ လူစုလူဝေးကြီးသည် နောက်ဘက်တွင် ကျန်ခဲ့လေ ပြီ။ သူတို့၏ အုတ်ခဲ၊ ကျောက်ခဲများသည်လည်း သူ့ထံ မရောက်နိုင်တော့ ပေ။ သူသည် မြို့၏နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်ရောက်ရှိသွားပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဂ္ဂိဝမ္မာ ဖုန်အလိမ်းလိမ်းကပ်နေသည်။ သူ၏အဝတ်အစားကို ငုံ့ ကြည့်သည်။ အဝတ်အစားများသည် အစိတ်စိတ်အမြွာမြွာ စုတ်ပြဲကုန်ကြပြီ။ ခြေထောက်မှလည်း သွေးစိမ်းရှင်ရှင် စီးကျနေသည်။ တခြား အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများလည်း ပေါက်ပြဲပြီး အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာအနာတရ ဖြစ်ကုန် ကြသည်။ မျက်နှာပေါ်၌ ချွေးနှင့် ဖုန်မှုန့်များ တင်းကျမ်းဖြစ်နေသည်။ နဖူးပြင်ပေါ်မှ တွန့်ကြောင်းများသည် ရုတ်တရက် လျော့သွားကြသည်။ နှုတ်ခမ်းပေါ်၌ ရှောင်တခင် အပြုံးရိပ်ပေါ်လာသည်။ အဂ္ဂိဝမ္မာ သက်မချလိုက် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဝေးရှိ နာသိကမြို့သည် နိုးထလာလေပြီ။ နေ့စဉ် လုပ်နေကျ လုပ်ငန်းဆောင်တာတွင် အာရုံစိုက်နေပြီ။ ရောင်စုံအဝတ်အစားကို ဝတ်စား ဆင်ယင်လျက်၊ ရေအိုးများကို သယ်လျက်၊ နေရောင်ခြည်ကို ကြိုဆိုလျက်၊ ရင်ကိုကော့လျက် မိန်းမများသည် ရေဆိပ်ဆင်းလာကြသည်။ ထို့နောက် ရေချိုးပြီး အဝတ်အစား ပြုပြင်ဝတ်ဆင်လျက် ရေချိုးဆိပ်လှေကားထစ်များမှ တစ်ထစ်ပြီးတစ်ထစ် ပြန်တက်သွားကြသည်။ အဂ္ဂိဝမ္မာသည် မျက်လုံး မှိတ် ထားလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောက်ခဲကိုင်ပြီး အဂ္ဂိဝမ္မာ စဉ်းစားခန်းဝင်နေသည်။ ထိုကျောက်ခဲ သည် သူ၏ ခြေထောက်ကို အနာတရဖြစ်စေသည်။ သူ့ကို ခိုလှုံခွင့်ပေးခဲ့သော နာသိကမြို့သည် နေ့ချင်းညချင်း သူ့ရန်သူဖြစ်သွားပြီ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ဖြင့် လက်ကမ်းပြီး ဧည့်ခံကြိုဆိုသူသည် ယနေ့ သူ့ကို ခဲဖြင့်ပေါက်ပြီး နှင် ထုတ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက်ပြင်းကြီးစွာရှူလျက် အဂ္ဂိဝမ္မာ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှေ့ဘက်တွင် ဂေါဒါဝရီမြစ်သည် တဖျပ်ဖျပ်အသံပြုလျက် ပေါ့ပါးသွက် လက်စွာ စီးနေသည်။ မြစ်သည် အချိန်ကာလကဲ့သို့ စီးနေသည်။ ဇာတိနယ် မြေကို စွန့်ခွာလျက် နိယာမသဘောတရား၏ ကွေ့ကောက်သောလမ်းပေါ်၌ မည်သည့်နေရာဌာနသို့ မည်သို့မည်ပုံ စီးဆင်းနေသည် မသိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိုးဘွားဘီဘင်များသည် မည်သည့်အချိန်ကာလက ဂန္ဓဗ္ဗဒေသမှ ရောက်လာကြသနည်း။ လှိုင်းသံများ၏အကြားတွင် အဂ္ဂိဝမ္မာသည် မြင်းခွာ သံများကို ကြားလာသည်။ လှိုင်းလုံးများသည် ရှေ့သို့တိုးသွားသည်။ မြင်း များသည် ရှေ့သို့တိုးသွားသည်။ သောရဋ္ဌဒေသ ရောက်သောအခါ မြင်းများ ၏ ဇက်ကြိုးများသည် လျော့သွားကြသည်။ ဘိုးဘွားဘီဘင်တို့သည် ထို ဒေသ၌ အခြေစိုက်လိုက်ကြသည်။ သောရဋ္ဌက တစ်နေရာ၊ နာသိကမြို့ကတစ်နေရာ၊ ပန်းပွင့်တစ်ပွင့်သည် မြစ်ရေစီးကြောင်း၌ လျင်မြန်သွက်လက် သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မာန်ပါပါ မျောပါသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘုရင်အသောကလက်ထက်က သောရဋ္ဌ၌ ယဝန (ဂရိ)တို့ စိုးမိုး အုပ်ချုပ်ခဲ့ဖူးသည်ဟုကြားရသည်။ သို့ရာတွင် ယခုအခါ၌မူ အသောကသည် သမိုင်းဖြစ်သွားလေပြီ။ သောရဋ္ဌသည် ကုံလုံကြွယ်ဝသော နိုင်ငံဖြစ်သည်။ ဆန်ရေစပါး ပေါများသော နိုင်ငံဖြစ်သည်။ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော နိုင်ငံ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ငါ့ကို ထမင်းမကျွေးနိုင်ပေ။ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း မှု မပေးနိုင်ပေ။ အနုပညာရှင်၏ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော လက်ချောင်းများ သည် သောရဋ္ဌ၌ မာကျောသည့် မြင်းဇက်ကို ဆွဲကိုင်နေရသည်။ အာမခံ ချက်မရှိသော မရေရာသော လူတို့၏ဘဝသည် မြစ်နှင့်ပမာတူသည်။ တည် ငြိမ်မှု မရှိပေ။ ပြောင်းလဲနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဂ္ဂိဝမ္မာ စဉ်းစားနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ၏ဖခင်သည် လက်မှုပညာရှင်ဖြစ်သည်။ ကျောက်တုံးတွင် အသက်သွင်းပေးသူဖြစ်သည်။ ကျောက်တုံးသည် သူ့ဖခင်၏လက်ထဲတွင် အသက်ရှူသည်။ သူ့ဖခင်သည် ဖန်တီးသူဖြစ်သည်။ တည်ဆောက်သူ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဂ္ဂိဝမ္မာ သက်မချလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောက်တုံးကျောက်ခဲတွင် အသက်သွင်းပေးသူသည် မိမိကိုယ်တိုင် ကိုမူ အသက်ရှင်အောင် မဖန်တီးနိုင်ရှာပေ။ သူ၏သွေးသည် ချွေးဖြစ်ခဲ့လေ ပြီ။ အသက်ရှင်နေခြင်းသည် သေခြင်း၏ အဖုံးအအုပ် ဖြစ်ခဲ့လေပြီ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအငတ်ဘေးကြီးဆိုက်လာသည်။ မြစ်ရေသည် ကျိုက်ကျိုက်ဆူနေပြီ။ ပထဝီမြေကြီးသည် ညည်းညူနေပြီ။ နှုတ်ခမ်းဟပြီး မိုးကိုတနေရပြီ။ မိုးသည် သနားငဲ့ညှာပြီး မျက်ရည်တစ်ပေါက် နှစ်ပေါက်လောက်ပင် စီးမကျနိုင်ရှာပေ။ ပထဝီမြေကြီးသည် သတိလစ်သွားပြီ။ အသက်ဝိညာဉ်မဲ့သွားပြီ။ ကျောက် တုံးပေါ်၌ လှုပ်ရှားနေသော စူးဆောက် ရပ်တံ့သွားသည်။ လွတ်ကျသွား သည်။ ရုပ်တုကို အသက်သွင်းပေးသော၊ ရုပ်တုကို အသက်ရှင်အောင်လုပ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော အနုပညာရှင်သည် သူကိုယ်တိုင် အသက်ဝိညာဉ်မဲ့ ဖြစ်သွားရှာလေပြီ။ သူ့ဖခင်သည် ဤကမ္ဘာလောကမှ စွန့်ခွာထွက်သွားရရှာလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဂ္ဂိဝမ္မာ၏ အာရုံသည် နာသိကမြို့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ မိုးစွန် တဖျား မြင့်မားထိုးထွက်နေကြသည့် ဘုရားကျောင်းများ၊ နတ်ကွန်းနတ် ဗိမာန်များ၏ ပြာသာဒ် အထွတ်တို့သည် နံနက်ခင်းနေရောင်ခြည်တွင် ဝင်းလက်တောက်ပနေကြသည်။ ခေါင်းလောင်းသံများ မြည်နေကြသည်။ နတ်ဘုရားနှင့် နတ်ဘုရားမများကို ပူဇော်ဝတ်ပြုနေကြသည်။ အပြီးမသတ် နိုင်ခဲ့သော ထိုတစ်ပိုင်းတစ်စ နတ်ရုပ်တုသည် ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ် ရောက်ရှိ နေသည် မသိပေ။ အကယ်၍ အပြည့်အစုံ ထုလုပ်ပြီးစီးပါက ထိုရုပ်တုသည် လည်း နတ်ကွန်းနတ်ဗိမာန်တစ်ခုခု၌ အပူဇော်အကန်တော့ခံ နတ်ဒေဝီ အဖြစ် ဖြင့် တည်ထားကိုးကွယ်ခြင်း ခံရမည်မှာ မလွဲပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဂ္ဂိဝမ္မာသည် ခြေထောက်ဒယိမ်းဒယိုင်နှင့် ရပ်နေသည်။ သူ၏လက် ထဲ၌ ယခုထက်တိုင် ယခင်ကျောက်ခဲ ရှိနေတုန်းပင်။ နာသိကမြို့သည် သူ့နောက် လိုက်နေသည်ဟု ထင်နေရသည်။ နာသိကမြို့ကို စွန့်ခွာပြီး လွတ်ရာကျွတ်ရာ တိမ်းရှောင်ထွက်ပြေးသွားဖို့ရာလည်း သူ့အဖို့ ဝန်လေး သလိုလို ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ မျက်စိအာရုံသည် တသွင်သွင် စီးဆင်းနေ သည့် မြစ်ရေပြင် ရောက်သွားသည်။ ထိုနောက်တစ်ဖန် မှိုင်းညို့ညို့ တော တန်းဆီ ရောက်သွားပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူရည်တတ် လယ်ပိုင်ရှင်တစ်ဦးထံ၌ သူအလုပ်လုပ်နေစဉ်က သူ၏ အသက်မှာဆယ့်ငါးနှစ်မျှသာ ရှိသေးသည်။ မြင်းအကောင်ပေါင်းများစွာကို ထိန်းကျောင်းရသည်။ ဖခင်ထံ၌ လက်မှုပညာအလေ့ကျင့်ရအောင် လုပ်လို သည့် ဆန္ဒပြင်းပြခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် အောင်မြင်ထမြောက်ခြင်းမရှိခဲ့။ အနု ပညာရှင်လည်း အူ,\u003cspan\u003eမတောင့်ဖို့က အရေးကြီးသေးသည်။ သူ့အတွက် စီးပွား ရှာရသေးသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒုမ္ဘိက္ခန္တရကပ်သည် ဖခင်ကို ဝါးမျိုပစ်လိုက်သည်။ လယ်ပိုင်ရှင်ကို လည်း ကိစ္စတုံးပစ်လိုက်သည်။ သူ့မိခင်မှာမူ ဘယ်နေရာထွက်သွားသည် မသိတော့ပေ။ သူ့မိခင်နှင့်ပတ်သက်၍ တစ်ယောက်တစ်ပေါက်ပြောကြ သည်။ အချို့က ဟိန္ဒူမိန်းမပျက်ဟု ပြောကြသည်။ အချို့ကမူ သကလူမျိုး အပယ်ခံမိန်းမတစ်ဦးဟု ထင်ကြေးပေးကြသည်။ အဂ္ဂိဝမ္မာကမူ သူ့မိခင် ကွယ်လွန်ပြီလား၊ အသက်ရှင်နေသေးသလားဆိုသည်ကိုပင် မသိတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခပ်လှမ်းလှမ်း သွားမိသောအခါ အဂ္ဂိဝမ္မာသည် ခြေပစ်လက်ပစ်ဖြစ်ပြီး တစ်ဖန် ထိုင်ချလိုက်ပြန်သည်။ သူ၏မျက်စိသည် ဂေါဒါဝရီမြစ်၏ တလိမ့် လိမ့်ရွေ့လျားနေသည့် လှိုင်းလုံးများဆီ ရောက်သွားပြန်သည်။ လှိုင်းလုံးများ သည် နေရောင်ခြည်နှင့် မြူးထူးပျော်ပါးကစားနေကြသည်။ မြစ်နဒီသည် ရေပုပ်ရေညစ်များကိုလည်း အမွှေးအကြိုင်များထုံသင်းနေသည့် ရေကောင်း ရေသန့်ကိုလက်ခံသည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာမျိုးဖြင့်ပင် လက်ခံသည်။ အဂ္ဂိဝမ္မာ စစ်တမ်းထုတ်ကြည့်သည်။ သို့ရာတွင် လူ့လောက လူ့အဖွဲ့ အစည်းသည် မြစ်နဒီမဟုတ်ပေ။ လူ့လောက လူ့အဖွဲ့အစည်းသည် တောင်တန်းနယ်မြေ ဖြစ်သည်။ ယင်း၌ သစ်ပင်ဝါးပင်များသည် နေရာကိုယ်စီ၌ အနိမ့်အမြင့် မညီမညာပေါက်နေကြသည်။ လူ့လောကအဖွဲ့အစည်းသည် သူ့မိခင်ကို လည်း ခိုလှုံခွင့်မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ့ကိုလည်း လဲလျောင်းခွင့်မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဂ္ဂိဝမ္မာသည် အိမ်မှ ခြေဦးတည့်ရာထွက်လာခဲ့သည်။ သူ့ဘဝသည် ခိုကိုးရာမဲ့နေသည်။ သူ့တွင် ဘာတာဝန်မှမရှိပေ။ အနုပညာကို အလေ့အကျင့် ပြုလုပ်လိုသည့်ဆန္ဒရှိနေသည်။ ဖခင်၏အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံလိုသည့်ဆန္ဒ ရှိနေသည်။ ဖခင်၏ လက်ငုတ်လက်ရင်းကို ထိန်းသိမ်းလိုသည့်ဆန္ဒ ရှိနေသည်။ နာသိကမြို့က သူ့ကိုဆွဲဆောင်ခေါ်ငင်နေသည်။ နာသိကမြို့၏ သတင်းသည် ထက်ဝန်းကျင်တွင် ပျံ့နှံ့ကျော်ကြားနေသည်။ တစ်ချိန်တုန်း က သာတဝါဟနမင်းဆက်ဘုရင်များ ထိုမြို့တွင် စိုးစံခဲ့ဖူးသည်။ ယင်းဘုရင် ဧကရာဇ်များ၏ တံဆိပ်ခပ်နှိပ်သွန်းလောင်းထားသည့် ငွေဒင်္ဂါးပြားများကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသောရဋ္ဌတိုင်းပြည်ကပင် အသိအမှတ်ပြု ရသည်။ ထိုမြို့၌ အနုပညာရှင် ကြီးများ ရှိကြသည်။ လက်မှုပညာသည်ကြီးများ အခြေစိုက်ကြသည်။ အနု ပညာရှင်များလည်း ဂုဏ်ပြုခံရသည်။ အဂ္ဂိဝမ္မာသည် လျှပ်စစ်ကဲ့သို့ လျင်မြန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော အဟုန်ဖြင့် ယူဇနာများစွာ ကွာဝေးသည့်ခရီးကို ဖြတ်သန်းကျော်လွှားပြီး နာသိကမြို့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းနာသိကမြို့ကပင် ယနေ့ သူ့ကိုခဲများဖြင့်ပေါက်ပြီး မောင်းထုတ် နေသည်။ နာသိကမြို့သည် အနုပညာကိုလေးစားမြတ်နိုးမှုရှိသော်လည်း လူကို နားမလည်ပေ။ သို့သော် လူကို နားလည်သည့်နေရာ ဘယ်မှာရှိ သနည်း။ ကမ္ဘာလောကကြီးသည် အခါခပ်သိမ်းပင် လူပုဂ္ဂိုလ်ကို နှာခေါင်းရှုံ့ချင်သည်။ မျက်မှောင်ကြုတ်ချင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးလျှင် အဂ္ဂိဝမ္မာသည် ခနော်ခန့်နှင့် လှမ်း နေသော သူ့ခြေလှမ်းကိုရပ်လိုက်သည်။ ရှေ့ဆက်ခြေလှမ်း၍ မရတော့။ မကြာခဏ နာသိကမြို့ဆီလှမ်းကြည့်သည်။ နာသိကမြို့တွင် တစ်စုံတစ်ခု မေ့ကျန်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ နေလည်း တဖြည်းဖြည်းမြင့်လာပြီ။ နာသိကမြို့ဆီ၌ မြူမှုန်များ၊ အခိုးအငွေ့များ ပျံတက်လွင့်ပါးနေကြသည်။ နာသိကမြို့သည် အလုပ်ခွင်ဝင်နေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂေါဒါဝရီမြစ်ကလည်း တစ်ပုံစံတည်းရှိမနေပေ။ ရာသီဥတုအလိုက် ပြောင်းလဲနေသည်။ ဂိမန္တဥတုတွင် နေပူမိသဖြင့် ကြုံလှီနေသည်။ ဝသန္တဥတု ၌မူ ပေါ့ပါးသွက်လက်သော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်တောင့်တောင့်တင်းတင်း မိန်းမပျိုကဲ့သို့ ကြွားကြွားရွားရွားဖြစ်နေသည်။ ဟေမန္တဥတု၌ကား အကျင့် တရား ကျင့်ကြံအားထုတ်နေသလားဟု အောက်မေ့ရသည်။ အသက်ဝိညာဉ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြောင်းလဲနေသည်ဖြစ်ပါမူ ကိုယ်ခန္ဓာအနေနှင့်ကော မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေနိုင် ပါမည်လား။ နာသိကမြို့၏အသက်ဝိညာဉ်သည် ဂေါဒါဝရီမြစ်ကဲ့သို့ပင် ပြောင်းလဲနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခုအခါ နာသိကမြို့၌ သာတဝါဟနဘုရင်တို့၏ အုပ်ချုပ်ရေးမရှိ တော့ပေ။ နေရာအနှံ့အပြား၌ ငြိမ်းချမ်းမှု ကင်းမဲ့နေသည်။ မင်းမဲ့မှုစိုးမိုးနေ သည်။ မကျေနပ်မှု ပျံ့နှံ့နေသည်။ မကြာခဏ သကလူမျိုးများ ကျူးကျော် ထိပါးနေကြသည်။ ပြည်သူလူထုသည် ဝါးအစည်းပြေနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ သည်။ အုပ်မနိုင်ထိန်းမရ ကမောက်ကမဖြစ်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤကာလအတောအတွင်း၌ နာသိကမြို့သည် အပြောင်းလဲကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီ။ အပြောင်းလဲကြီး ပြောင်းလဲနေသည်။ သို့ရာတွင် အဂ္ဂိဝမ္မာ သည် ယခုအခါ၌ နာသိကမြို့တွင် နေရဖို့ လမ်းမရှိတော့ပေ။ နာသိကမြို့ သည် သူ၏မြို့ဖြစ်သော်လည်း သူသည် နာသိကမြို့၏လူ တစ်ဖန်ပြန်ဖြစ်ဖို့ လမ်းမရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သွားလေပြီ။ လူစုလူဝေးကြီးသည် သူ့နောက် လိုက်နေသည်ဟု ထင်နေတုန်းပင်။ အဂ္ဂိဝမ္မာသည် ထပြီး ခရီးဆက်ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်က သေးသွယ်သည်။ အသားကဖြူသည်။ မျက် နှာပုံပန်းသဏ္ဌာန်က နှစ်လိုဖွယ်ရှိသည်။ ဆံကေသာမှာ ရှည်လျားပြီး တွန့်ခွေလိပ်ရစ်နေသည်။ အရပ်အမောင်းထွားကျိုင်းသည်။ အမူအရာ တည်ငြိမ် လေးနက်သည်။ ယင်းဂုဏ်ထူးဝိသေသတို့၏ ပိုင်ရှင် အဂ္ဂိဝမ္မာသည် စုတ်ပြဲ နေသော သူ၏အဝါရောင်အဝတ်ပေါ်က ဖုန်မှုန့်များကို ခါရင်း ခါရင်းနှင့် တစ်လှမ်းချင်းရှေ့ဆက်လျှောက်သွားနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟိုရှေ့ကဟာ နာသိကမြို့မှတ်တယ်” အဘိုးအိုတစ်ယောက်က နှိမ့် ချသည့်အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဪ ... ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်” အဂ္ဂိဝမ္မာက အားတက် သရောပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကဲ ... နေ့ရက်များစွာ ခရီးထွက်လာခဲ့တာ အခု တို့ရဲ့ ခရီး အပြီး သတ်တော့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e| အဘိုးအိုသည် နောက်ဘက်မှလိုက်ပါလာသည့် မိန်းမကြီးကို လှမ်း ကြည့်လိုက်သည်။ နာသိက ရောက်ဖို့ မဝေးတော့ပေ။ သူတို့ မျက်နှာရွှင်လန်း သွားကြသည်။ နေ့ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးသည့်နောက်၌ သူတို့၏ အကြံ အစည်ကြီး ပြည့်ဝအောင်မြင်သွားသကဲ့သို့ဖြစ်သွားသည်။ အိမ်ထောင်မိသားစု တစ်စုသည် နာသိကမြို့သို့ ဘုရားဖူးထွက်လာသည်နှင့်တူသည်။ သူတို့ ဝမ်းပန်းတသာဖြစ်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည့်အခါ အဂ္ဂိဝမ္မာ ပြုံးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဘတို့က ဘယ်ကလာကြတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခုတစ်ကြိမ်၌မူ အဂ္ဂိဝမ္မာက မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ပတိဋ္ဌာနက လာကြတာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဘိုးအိုသည် အဂ္ဂိဝမ္မာ၏အမေးကို ပြန်ဖြေရင်း နာသိကမြို့ဘက် ခြေလှမ်းခပ်ကျဲကျဲလှမ်းပြီး ခရီးဆက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပတိဋ္ဌာနက ဘယ်နှရက်လောက် လာရသလဲ” “ရက်ပေါင်းများစွာလာရတယ်” ။ “ဘာဖြစ်လို့ ဒီလာကြတာလဲ။ ဟိုမှာ အငတ်ဘေးကြုံနေလို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အငတ်ဘေးကြုံနေတာက မောင်တို့ဒေသမှာပါ။ ပတိဌာနမှာ ကပ် ဆိုက်တယ်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ဟိုမှာ ဘယ်အခါမဆို ဆန်ရေစပါး ပေါများ နေတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဂ္ဂိဝမ္မာသည် အတန်ငယ် ရှိုးတိုးရှန့်တန့်ဖြစ်သွားသည်။ တစ်စုံ\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568121176213,"sku":"","price":6750.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_5e952911-1a10-4137-b4a2-cb6aa58562be.jpg?v=1730209685"},{"product_id":"ပါရဂူ-ပဏ္ဍိတကထာ","title":"ပဏ္ဍိတကထာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e \u003cstrong\u003eပါဠိကျမ်းဂန်ကို ပထမဆုံး အင်္ဂလိပ်လိုပြန်သူ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                                ဂျော့ တန်းနား ၁၇၉၉-၁၈၄၃)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ယခုခေတ်တွင် အနောက်နိုင်ငံ၌ ဗုဒ္ဓဘာသာလည်း အထိုက်အလျောက် ထွန်းကားပြန့်ပွားနေပြီ။ ဗုဒ္ဓဟောကြားတော်မူသည့် တရားဒေသနာတော်ကို ဖွင့်ဆိုရေးသားထားသည့် ပါဠိကျမ်းဂန်များလည်း ပညာရှင် သုတေသီများ အလေးထား လေ့လာသင်ကြား ဆည်းပူးသည့် ကျမ်းဂန်များဖြစ်နေပြီ။ ပါဠိကျမ်းစာများကို ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခြင်း၊ အင်္ဂလိပ်ဘာသာ ပြန်ဆိုခြင်းများကို ပြုလုပ်သည့် အင်္ဂလန် ပါဠိကျမ်းစာအသင်း တည်ထောင်ဖွဲ့စည်းခဲ့သည် မှာပင် နှစ်တစ်ရာကျော် ရှိသွားပြီ။ သို့သော်လည်း ထိုခေတ် ထိုအချိန် မတိုင်ခင်ကမူ ပါဠိကျမ်းဂန်များနှင့် ပါဠိဘာသာသည် အနောက်နိုင်ငံ၌ မျက်နှာပန်းမလှပေ။ မည်သူကမှ အထင်ကြီးရကောင်းစေဟု မအောက်မေ့ ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်၌ ပါဠိဘာသာကို အလေးအမြတ်ထားလျက် လေ့လာလိုက် စားသူတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ ထိုသူကား ဂျော့တန်းနား” ခေါ် အင်္ဂလိပ် လူမျိုးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ အနောက်နိုင်ငံ၌ ထွန်းကားပြန့်ပွားသော အရှေ့ တိုင်းစာပေနှင့် အရှေ့တိုင်းနိုင်ငံသမိုင်းဆိုင်ရာအကြောင်းကို ရေးလျှင် ဂျော့ တန်းနားကို ရှေ့တန်းကမဖော်ပြဘဲဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ ဂျော့တန်းနားသည် Il\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ၁။ George Turnour\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်က အနောက်နိုင်ငံ၌ အထင်ကြီးခြင်းမခံရသော အရှေ့တိုင်း စာပေကို အနှောင့်အယှက် အခက်အခဲအမျိုးမျိုးကြားထဲက မလျှော့သော ဇွဲလုံ့လဖြင့် အထင်သေးခြင်း၊ မတူမတန်သဘောထားခြင်းတို့ကို တော်လှန်ဆန့်ကျင် လျက် လေ့လာလိုက်စားသော ဗြိတိသျှလူမျိုးများထဲတွင် ထူးခြားသော ရှေ့သွားခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပါဠိဘာသာ သင်ကြားလေ့လာမှုဖြင့် အစပြုခဲ့သော ဂျော့တန်းနား၏ အရှေ့တိုင်းစာပေနှင့် သမိုင်းဆိုင်ရာ လေ့လာချက်များသည် ထိုဘာသာရပ် များနှင့်ပတ်သက်သော အနောက်နိုင်ငံ၏လေ့လာချက်ကိုမျှသာမက အရှေ့ တိုင်းနိုင်ငံများ၏ လေ့လာချက်များကိုပင် များစွာအကျိုးပြုခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအားလုံးသိထားပြီး ဖြစ်သည့်အတိုင်း ပါဠိဘာသာစကားသည် သက္ကတဘာသာစကားနှင့်ဆင်သော ရှေးဟောင်းဘာသာစကားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဓမ္မကျမ်းဂန်များကို ရေးသားမှတ်တမ်း တင်ထားသည့် ဘာသာစကားဖြစ်သည်။ ခရစ်မပေါ်မီ နှစ်ပေါင်းသုံးရာခန့် ဗုဒ္ဓဘာသာဘုရင် ဧကရာဇ် သီရိဓမ္မာသောကမင်းကြီးလက်ထက်၌ ဗုဒ္ဓဘာ သာ ဓမ္မကျမ်းဂန်များဖြစ်သော ပိဋကတ်ကျမ်းဂန်များကို လင်္ကာဒီပ သီဟိုဠ် ကျွန်း (သီရိလင်္ကာ) သို့ ဆောင်ကြဉ်းသွားခဲ့သည်။ ထိုခေတ် ထိုအချိန်မှအစ ပြုလျက် သီဟိုဠ်ကျွန်းအနှံ့အပြား၌ရှိသော သံဃာရာမခေါ် ဘုန်းကြီးကျောင်း တိုက်များ၌ ပါဠိဘာသာ သင်ကြားလေ့လာမှုသည် ထွန်းကားပြန့်ပွားလာခဲ့ သည်။ ထိုအချိန်၌ ပါဠိဘာသာသည် ဥရောပတိုက် အလယ်ခေတ်လောက် က လက်တင်ဘာသာကဲ့သို့ပင် ပညာရှင်များ လက်သုံးပြုသည့် ဘာသာ စကားဖြစ်လာသည်။ ထိုအချိန်က သီဟိုဠ်ကျွန်းတွင် ပိဋကတ်အဖွင့် အဋ္ဌ ကထာ၊ ဋီကာကျမ်းများ အများအပြား ပေါ်ပေါက်လာသောအခါ ပါဠိဘာသာ လေ့လာသင်ကြားမှု အရှိန်အဟုန်သည် ဆတက်ထမ်းပိုး တိုးတက် မြင့်မား လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းသို့အားဖြင့် ပါဠိဘာသာ လေ့လာသင်ကြားမှု အရှိန်အဟုန် တိုးတက်မြင့်မားလာပြီး ပါဠိဘာသာသည် ပညာရှင်များအသုံးပြုများသော ဘာသာစကားဖြစ်လာသောအခါ ဘာသာရေးသမိုင်းနှင့် အုပ်ချုပ်သူ ဘုရင်ဧကရာဇ်မင်းဆက် ရာဇဝင်သမိုင်းများကိုပင် ပါဠိဘာသာဖြင့် ရေးသားပြု စုလာကြသည်။ ထိုခေတ်က ပါဠိဘာသာဖြင့် ရေးသားပြုစုသည့် ရာဇဝင် သမိုင်းကျမ်းစာများထဲတွင် ဒီပဝံသနှင့် မဟာဝံသတို့သည် ထင်ရှားသော ကျမ်းစာများဖြစ်ကြသည်။ ယင်းကျမ်းစာများသည် ပြေပြစ်ချောမောသော ပါဠိဘာသာ ဂါထာအဖွဲ့ဖြင့် ရေးသားထားသည့် တန်းမြင့်ပါဠိဘာသာ မဟာ ကဗျာကျမ်းကြီးများ ဖြစ်သည်။ ထိုမဟာကဗျာကျမ်းများအပြင် အကြောင်း အရာအမျိုးမျိုးနှင့် ပတ်သက်၍ ရေးသားပြုစုထားသော အခြားပါဠိဘာသာ ကဗျာအဖွဲ့ကျမ်းများလည်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ယင်းအချက်ကို ထောက် ထားလျှင် လင်္ကာဒီပသီဟိုဠ်ကျွန်း၌ ပါဠိဘာသာကို မသင်ကြား မလေ့လာဘဲ နှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် အမျိုးသားယဉ်ကျေးမှုကို နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ် သိမြင် သဘောပေါက်ဖို့ မလွယ်ကူသော အချက်မှာ သိသာထင်ရှားနေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပါဠိဘာသာ လေ့လာသင်ကြားမှုနှင့်ပတ်သက်၍ ဂျော့တန်းနား၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်ချက်ကို အကဲဖြတ်နိုင်ရန်အတွက် ၁၉ ရာစုနှစ်အစလောက်က သီဟိုဠ်ကျွန်း ပါဠိဘာသာ လေ့လာသင်ကြားမှု အခြေအနေကို တစေ့တစောင်း လေ့လာအကဲခတ်ကြည့်ဖို့ လိုပေလိမ့်မည်။ နှစ်ပေါင်းသုံးရာ နီးပါးမျှ ပေါ်တူဂီနှင့် ဒတ်ချ်တို့၏ တစ်လှည့်စီ စိုးမိုးအုပ်ချုပ်ခြင်းကို ခံရပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက် သီဟိုဠ်(သီရိလင်္ကာ)နိုင်ငံသည် ၁၇၉၆ ခုနှစ်တွင် ဗြိတိသျှတို့၏ လက်အောက်ခံဘဝ ရောက်ခဲ့သည်။ ၁၈၁၅ ခုနှစ်တွင် နောက်ဆုံး သီဟိုဠ် ဘုရင် နန်းချခံရပြီး သီဟိုဠ်တစ်နိုင်ငံလုံးကို ဗြိတိသျှအစိုးရက အုပ်ချုပ်သည်။ မြန်မာတစ်နိုင်ငံလုံးကို ဗြိတိသျှအစိုးရ မသိမ်းပိုက်ခင် နှစ်ပေါင်း ၇၀ လောက် က ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ကာလမှစ၍ သီဟိုဠ်နိုင်ငံ အမျိုးသားယဉ်ကျေးမှု သည် တစ်စတစ်စ မှေးမှိန်အားပျော့လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နိုင်ငံက တစ်နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်လျှင် အအုပ်ချုပ်ခံရသည့်နိုင်ငံသည် တော်တော်နှင့် လက်နက်ချအညံ့မခံပေ။ အလံမလှဲချင်သည့် အင်အားစုသည် ရှိသမျှအင်အားနှင့် ပြန်လည်ခုခံနေတတ်သည်။ မြန်မာနိုင်ငံကို နိုင်ငံခြားသား များ စတင်အုပ်စိုးစဉ်က နိုင်ငံခြားအစိုးရသည် တွန်းလှန်တိုက်ခိုက်သော မြန်မာမျိုးချစ်တို့၏ရန်ကို တော်တော်နှင့်ရှင်းလင်းမပစ်နိုင်ကြပေ။ ထိုနည်းအတူပင် သီဟိုဠ်နိုင်ငံတွင်လည်း ခေါင်းငုံ့မခံလိုသည့် ပြည်သူတို့က လက် နက်စွဲကိုင်၍ နိုင်ငံခြားသားအစိုးရကို ခုခံတိုက်ခိုက်ကြသည်။ ထိုအခါ၌ အနုပညာနှင့်အတတ်ပညာ ဖွံ့ဖြိုးရေးကို ဘေးဖယ် ထားရသည်။ ရန်သူကို တွန်းလှန်တိုက်ခိုက်ရင်း အောင်မြင်မှုမရရှိသောအခါ လုံခြုံစိတ်ချရသည့်တောင်ခြေဒေသသို့ ဆုတ်ခွာတိမ်းရှောင်သွားကြရသည်။ ထိုအခြေအနေ၌ ပညာသင်ကြားရေးကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားကြရသည်။ ဘာသာရေးနှင့် ပညာရေး ဆုတ်ယုတ်မှေးမှိန်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရေအတွက် နည်းပါးလှသော ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ခေါင်းဆောင်ပုဂ္ဂိုလ်အချို့ကသာလျှင် လုံးဝငြိမ်းမသွားသေးသည့်အတိတ် ၏ စာပေပညာ မီးပွားကလေးကို မီးလျှံမီးတောက် တောက်လာလိုလာ ငြား ယပ်ခပ်ပေးကြသည်။ ပါဠိစာပေကျမ်းဂန် တတ်ကျွမ်းသော ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်းတော်များရှိကြသည်မှာ မှန်သည်။ သို့သော်လည်း ရဟန်းတော်များ သည် နိုင်ငံခြားဘာသာ စကားတစ်ခုခုကို တတ်ကျွမ်းမှုမရှိကြ၍ ပြင်ပ ကမ္ဘာနှင့် ဆက်သွယ်မှုပြုလုပ်ရန် အခြေအနေမပေး ဖြစ်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်၌ သီဟိုဠ်ကျွန်းတွင် ဗြိတိသျှအုပ်ချုပ်ရေး အစပြုလာသည်။ သီဟိုဠ်ကျွန်းသို့ အုပ်ချုပ်ရေးတာဝန်ဖြင့် ရောက်လာကြသော ဗြိတိသျှတို့ သည် မိမိတို့က အပေါ်စီးကရနေသဖြင့် ဒေသခံ၏ ဘာသာစာပေနှင့် ယဉ်ကျေးမှုကို အထင်မကြီးကြပေ။ သီဟိုဠ်ကျွန်း၌ အစဉ်အလာ ထွန်းကားလာ ခဲ့သော စာပေသည် ဒဏ္ဍာရီများ၊ ယုံတမ်းပုံပြင်များ၊ အတိတ်ကို အမွှမ်းတင် နေခြင်းများဖြစ်သောကြောင့် ဂရုတစိုက် လေ့လာလိုက်စား နေစရာမလို ဟူ၍ အထင်ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်း ထင်မြင်ယူဆချက်များကြောင့် မည်သည့် ဥရောပတိုက်သား မှ သီဟိုဠ်ကျွန်း၌ အစဉ်အလာရှိလာခဲ့သော စာပေကို လေ့လာရကောင်း စေဟု မအောက်မေ့ခဲ့ပေ။ လေ့လာလိုက်စားသူ ပေါ်ပေါက်လာလျှင်လည်း အများ၏ လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးခြင်းကို ခံရမည်မှာ မလွဲမသွေဖြစ် သည်။ ယင်းအခက်အခဲနှင့်အနှောင့်အယှက် အဟန့်အတားများကြားထဲ က ထူးထူးခြားခြားရုန်းထွက်လာသူမှာ ဂျော့တန်းနားဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသီဟိုဠ်ကျွန်း အစောပိုင်း ဗြိတိသျှနိုင်ငံဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်သော ဂျော့ တန်းနားသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်၌ အနှောင့်အယှက် အခက်အခဲများ မည်မျှ ပင် ရှိနေသော်လည်း တွန့်ဆုတ်ခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ပါဠိစာပေနှင့် လင်္ကာဒီပ သီဟိုဠ်ကျွန်း ရှေးဟောင်းသမိုင်းကို လေ့လာလိုက်စားမှု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ယင်းသို့ လေ့လာလိုက်စားရာ၌ ရင်ဆိုင်ရသော အခက်အခဲများမှာ တောင်ပုံ ရာပုံ ကြီးကျယ်များပြားလှသည်။ သို့သော်လည်း ထိုအခက်အခဲများသည် သူ၏ ဇွဲနှင့်လုံ့လကို ဟန့်တားပိတ်ပင်ထားခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်ပေ။ သူ၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် အောင်မြင်မှု ရရှိခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၈၅၉ ခုနှစ်တွင် ထုတ်ဝေသော သူ၏ လင်္ကာဒီပ သီဟိုဠ်ကျွန်း အကြောင်း စာအုပ်၌ ဆာအင်မာဆင် ဖြည့်စွက်တင်ပြထားသော ဂျော့တန်း နားအကြောင်းကို ဖတ်ကြည့်လျှင် ဂျော့တန်းနား၏ဘဝဖြစ်စဉ် အကြောင်းနှင့် စောစောပိုင်းက ဂျော့တန်းနား ဘယ်လိုအခက်အခဲမျိုး ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်ဆို သည်ကို သိရှိနားလည်နိုင်ပေသည်။ ထိုစာ၌ပါသော အချက်အလက် အချို့ မှာ ဤသို့တည်း ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဂျော့တန်းနားသည် ပထမအာလ်အော့ဖ်ဝင်ဘာတန်၏ သားဖြစ်သူ ဂုဏ်သရေရှိ ဂျော့တန်းနား၏အကြီးဆုံးသားဖြစ်သည်။ မိခင်ဖြစ်သူ အီမိုင် လီသည် ကာဒင်နယ် ဒုဒီဘိုစုအက်၏ တူမဖြစ်သည်။ ၁၇၉၉ ခုနှစ်တွင် သီဟိုဠ်၌ မွေးဖွားပြီး အင်္ဂလန်၌ ထိုအချိန်က သီဟိုဠ်ကျွန်းဘုရင်ခံ ဆာသော မတ်မတ်လင်း၏ အုပ်ထိန်းမှုအောက်တွင် ပညာသင်ကြားသည်။ ၁၈၁၈ ခုနှစ်တွင် နိုင်ငံဝန်ထမ်းဖြစ်လာသည်။ နိုင်ငံဝန်ထမ်း အမြင့်ဆုံးရာထူးအထိ တိုးမြှင့်ခန့်ထားခြင်းခံရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နိုင်ငံဝန်ထမ်းအဖြစ်နှင့် တာဝန်ဝတ္တရားကို အပြည့်အဝထမ်းရွက် သည့်အပြင် တိုင်းရင်းသား သီဟိုဠ်ဘာသာစကားနှင့် ပါဠိဘာသာစကား ကိုလည်း ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်အောက် သင်ကြားလေ့လာသည်။ ပါဠိ ဘာသာမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းတော်ကြီးများသာလျှင် တတ်ကျွမ်းသည့် ဘာသာစကားဖြစ်ပြီး ဘုန်းတော်ကြီးများထဲတွင်ပင် မတတ်သူ အများအပြားရှိသည်။ ထိုအချိန်က ပါဠိဝေါဟာရ စကားလုံး၏အနက်ကို ဖော်ပြရန် အတွက် အဘိဓာန်စာအုပ်များလည်း မရှိပေ။ ပါဠိစကားလုံးကို အင်္ဂလိပ် ဘာသာ ပြန်ဆိုပေးနိုင်သည့် ဆရာသမားလည်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် မစ္စတာ တန်းနားသည် ပါဠိကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာ ပြန်ဆိုရန်အတွက် သူတတ်ကျွမ်း ထားသည့် ဘာသာစကားကိုသာလျှင် ကြားဘာသာစကားအဖြစ် လုံးလုံးမှီခို အားထားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သာမန်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအနေမျိုးသာဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့သော အခက် အခဲမျိုးကို ကျော်လွှားသွားနိုင်ဖို့ရာ မလွယ်ကူပေ။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်၌ ရှိနေ သူများကလည်း အားပေးအားမြှောက် မပြုလုပ်ကြချေ။ ထိုလူများ၏ သြဘာ လက်ခုပ်သည် သူအောင်မြင်မှုရရှိသည့်အချိန်ကာလအထိ စောင့်ဆိုင်းနေ သည်”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ခေတ်သူ့အခါက တန်းနား၏အရှေ့တိုင်းစာပေလေ့လာမှုသည် ပြိုင်ဘက်မရှိ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ပါဠိဘာသာစကားကို သင်ကြား ၍ တတ်မြောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တန်းနားသည် လင်္ကာဒီပ သီဟိုဠ်ကျွန်း၏သမိုင်းဖြစ်သော မဟာဝံသကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် စတင် ပြန်ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပါဠိဘာသာ၌ ဝံသစာပေ အစဉ်အလာသည် ရှင်မဟာ ဗုဒ္ဓဃောသ ခေတ် မတိုင်ခင်ကပင် အစပြုလာခဲ့သည်။ ယင်း အစဉ်အလာသည် ၁၉ ရာစု၊ ၂၀ ရာစုအထိပင် တိုင်ခဲ့သည်။ ပါဠိဘာသာ၌ရှိသော အဓိက ဝံသကျမ်း များမှာ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁။ ဒီပဝံသ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ မဟာဝံသ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၃။ စူဠဝံသ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၄။ ဗုဒ္ဓဃောသုပ္ပတ္တိ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၅။ သဒ္ဓမ္မသင်္ဂဟ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၆။ မဟာဗောဓိဝံသ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၇။ ထူပဝံသ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၈။ အတ္တနဂလုဝိဟာရဝံသ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၉။ ဒါဌာဓာတုဝံသ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၀။ ဆကေသဓာတုဝံသ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၁။ ဂန္ဓဝံသ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၂။ သာသနဝံသ တို့ဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        ယင်းတို့အနက် မဟာဝံသသည် ဒီပဝံသကဲ့သို့ပင် သီဟိုဠ်ကျွန်းသမိုင်းဖြစ်သည်။ မဟာဝံသ၏အကြောင်း အရာသည် ဒီပဝံသ၏ အကြောင်းအရာနှင့်တူသော်လည်း မဟာဝံသက ဒီပဝံသထက် ကျယ်ပြန့်သည်။ ရေးသားပုံမှာလည်း အသက်ပါသည်။ မဟာဝံသသည် သမိုင်းဆိုင်ရာ မဟာကဗျာကျမ်းဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာ့ဂန္ထဝင် မဟာကဗျာကျမ်းမျိုး၌တွေ့ရသော ရေးဟန်မျိုး မဟာဝံသ၌ တွေ့ရသည်။ မဟာဝံသကို ငါးရာစုနှစ်နောက်ဆုံး သို့မဟုတ် ခြောက်ရာစုနှစ် အစောပိုင်းလောက်၌ ရေးသားသည်ဟူ၍ အဆိုရှိသည်။ မဟာဝံသကို ဖွင့်ဆိုရေး သားသည့် မဟာဝံသဋီကာကျမ်းလည်း ရှိသည်။ ယင်းကျမ်း၏အဆိုအရ မဟာဝံသ ကျမ်းပြုဆရာ၏အမည်မှာ မဟာနာမမထေရ် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                 သီဟိုဠ်သမိုင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အထူးအရေးပါသော ယင်းပါဠိဘာ သာ မဟာဝံသ မဟာကဗျာကျမ်းကြီးကို တန်းနားသည် အင်္ဂလိပ်ဘာသာ ဖြင့် ပြန်ဆိုသည်။ ထိုအချိန်က တန်းနားသည် ဆာဘာရဂါမူဝ ခရိုင်တာဝန်ခံ နိုင်ငံဝန်ထမ်းအဖြစ်ဖြင့် အေဒမ်တောင်ထိပ်အနီးရှိ သမိုင်းဝင် ရတနာပူရမြို့၌ အခြေစိုက်နေသည်။ သူပညာလိုလားသူဖြစ်ခြင်းကြောင့် တန်းနားသည် ပါဠိစာပေ ပညာရှင် ဗုဒ္ဓဘာသာဘုန်းကြီးရဟန်းများထံ အမြဲတမ်းဆည်းကပ်သည်။ တန်းနား ပါဠိဘာသာ တတ်မြောက်လာသည်မှာ ထိုဘုန်းကြီးရဟန်းများ၏ ကျေးဇူး ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ရတနာပူရမြို့၌နေထိုင်စဉ် တန်းနားအဖို့ ကံကောင်းသွားသည်မှာ မဟာဝံသဋီကာကျမ်းတစ်စောင်ကို ရှားရှားပါးပါး သွားတွေ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူနှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးနေသော ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး၏ အကူအညီဖြင့် ၅၄၃ ဘီစီမှ ၃၀၄ အေဒီအထိ ပါဝင်သော မဟာဝံသ သုံးဆယ့်ရှစ် ကဏ္ဍကို\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568123666581,"sku":"","price":7600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_7453f8f1-8cb3-491c-8c72-715069272859.jpg?v=1730209698"},{"product_id":"ပါရဂူ-ပဉှာကထာ","title":"ပဉှာကထာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eတတိယတံခါးမှ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      စာဖတ်သူများနဲ့ တွေ့ဆုံပေးခြင်းကဏ္ဍမှာ လိုင်းပေါင်းစုံက စာရေး ဆရာ၊ ဆရာမများနဲ့ တွေ့ဆုံပေးနိုင်ဖို့ စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း ဒီလ ကျွန်တော် တွေ့ဆုံပေးရမယ့်သူက ဘာသာပြန်စာရေးဆရာတစ်ဦးဖြစ်တဲ့ “ဆရာ ပါရဂူ” ပါပဲ။ ဆရာပါရဂူက ဘာသာပြန်စာရေးဆရာ ဆိုပေမယ့် တခြား ဘာသာပြန် စာရေးဆရာတွေထက် ထူးခြားတဲ့ အရှေ့တိုင်းစာပေသီးသန့် ကို ဘာသာပြန်တဲ့သူဆိုတာ စာချစ်သူများ သိကြပြီးတဲ့အတိုင်းပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာ့စာတွေကို ဖတ်ခဲ့ရတာတော့ ကြာပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ လူချင်း မဆုံမိကြသေးတာမို့ ပေဖူးလွှာ စာတည်းအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ဦးအောင်မြင့် အကူအညီနဲ့ ဆရာ့ထံ ရောက်ရှိခဲ့ရာမှာ အေးချမ်းငြိမ်သက်လှတဲ့ ဗဟန်း မြို့နယ်ဘွင်းက ကင်းဘဲလမ်း (ငါးထပ်ကြီးဘုရားလမ်း)၊ ခြံအမှတ် (၃) မှာ ဆရာ့ကို တွေ့ခွင့်ရခဲ့ပါတယ်။ ဆရာက အိမ်ထောင်မရှိတဲ့ လူပျိုကြီး ပီပီ စာအုပ်ပုံတွေကြားမှာ မွေ့လျော်နေတဲ့သူဆိုတော့ ဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံး စာအုပ်ကြီးငယ် အသွယ်သွယ်က နေရာပြည့်လုနီးပါးယူထားပြီး နံရံတွေ ပေါ်မှာ ရေဆေးပန်းချီကားတွေက အနုပညာသမားရဲ့ အတွေးကို ကိုယ် စားပြု နေရာယူထားကြပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဆရာပါ၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့မဂ္ဂဇင်းက ကိုဝင်းငြိမ်းလေ။ ဆရာ့ ကို ကျွန်တော် ကြိုတင်အကြောင်းကြားထားတဲ့အတိုင်း မတ်လထုတ် မဂ္ဂဇင်း တွေ့ဆုံခန်းအတွက် လာခဲ့တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ် ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော်လည်း ဝမ်းသာပါတယ်။ ကိုဝင်းငြိမ်းညီ ကိုဆန်နီ ညိမ်းနဲ့ကတော့ ခရေ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ပန်းချီဆရာ ဖေညွန့်ဝေတို့၊ ကိုဝဏ္ဏတို့နဲ့အတူ ဆုံနေကျမို့ ခင်နေကြပြီးသားပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရင်းနှီးပွင့်လင်းသောအပြုံး၊ ဆရာ့မျက်နှာတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့ အတွက် ကျွန်တော် မေးဖို့ ပြင်ဆင်လာခဲ့တဲ့ မေးခွန်းတွေအတွက် ရင်အေး သွားပါတယ်။ ခုတလော ကျွန်တော့်မိတ်ဆွေ အပေါင်းအသင်းတွေက ကျွန်တော့်ကို ကတ်သီးကတ်သတ် မေးနေတယ်လို့ ပြောနေကြတာမို့ တော်တော် သတိထားနေရတယ်။ ဒီလ မေးရမယ့်သူကလည်း ကိုယ်နဲ့ မရင်းတဲ့သူ၊ ပြီးတော့ လိုင်းက သီးခြားလိုင်း တစ်လိုင်း။ ဒါကြောင့် အဆင်မှပြေပါ့မလားလို့ တွေးလာခဲ့မိတာ။ ဆရာ့အပြုံးကို မြင်ရတော့မှပဲ ကျွန်တော် စိတ်သက်သာသွားရပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော် ဆရာရေးတဲ့ လုံးချင်း တော်တော်များများကိုတော့ ဖတ်လာခဲ့ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eက “မေးပါ ကိုဝင်းငြိမ်း၊ မေးချင်တာ မေးပါ။ ကျွန်တော့်ဘက်က တတ်နိုင်သမျှ ဖြေပေးပါ့မယ်” တက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဆရာ့စာနဲ့ ပတ်သက်တာလေးတွေ မဆွေးနွေးခင် ဆရာစာပေ လောကထဲ ဝင်ရောက်လာတာကစပြီး ပြောကြရအောင်လား ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“စာပေလောကထဲ ဝင်ရောက်လာတဲ့လူတွေဟာ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အခြေခံ အကြောင်းရင်းချင်း မတူကြဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။ တချို့က အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ရည်ရွယ်ပြီး ဝင်လာကြတာလို့ ထင်ပါတယ်။ တချို့ကတော့ ဝါသနာအရ ရေးတာသားတာကစပြီး စာပေလောကထဲ ရောက်လာကြတာလို့ ထင်ပါတယ်။ တခြား အကြောင်း တစ်ကြောင်းကြောင်းနဲ့ စာပေလောကထဲ ရောက်လာကြတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ လည်း ရှိပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော့်အကြောင်း ပြောရရင်တော့ ဝါသနာအရ စာပေလောကထဲ ရောက်လာတယ်လို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ၁၆ နှစ်၊ ၁၇ နှစ်အရွယ်လောက်တုန်းက ရွာတစ်ရွာမှာ နေခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒီရွာက အိမ်ခြေနှစ်ရာ သုံးရာလောက်ရှိတဲ့ ရွာကြီးပါ။ ဒါပေမဲ့ ဆင်းရဲတယ်။ အဲဒီရွာနားမှာရှိတဲ့ ရွာငယ်တစ်ရွာကတော့ အိမ်ခြေ ငါးဆယ်လောက် ရှိပေမယ့် ချမ်းသာတယ်။ ချမ်းသာတဲ့ရွာငယ်က သူကြီးက ဆင်းရဲတဲ့ ရွာကြီးကို လှမ်းအုပ်ချုပ်တယ်။ အဲဒီသူကြီးဟာ အင်္ဂလိပ်လက်ထက် တချို့သူကြီးတွေရဲ့ ညာဉ်အတိုင်း အတော်ဆိုးတယ်။ ဆင်းရဲတဲ့ရွာက လူတွေဟာ သူကြီးဆိုးရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ နှင်းပြား ဖြစ်နေကြရ တယ်။ သူကြီး နှိပ်စက်ပုံကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်နေရတဲ့အခါ အဲဒီ အကြောင်းကို ဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ် ရေးပြီး တိုးတက်ရေးမဂ္ဂဇင်း ပို့လိုက်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘယ်နှခုနှစ်လောက်ကလဲ ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“၁၉၄၀-ပြည့်နှစ်လောက်ကပဲ။ အဲဒီတုန်းက တိုးတက်ရေးမဂ္ဂဇင်း အယ်ဒီတာက “တောက သာဒွန်း” ကလောင် အမည်ခံထားတဲ့ ဦးသွင် ပေါ့ ။ အယ်ဒီတာက ကျွန်တော့်ဝတ္ထု မဂ္ဂဇင်းထဲမှာ ထည့်ပေးတယ်။ အဲဒီအချိန်အစ စာရေးတယ်လို့ ဆိုရမှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒီနောက်တော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒီနောက် တိုးတက်ရေးမဂ္ဂဇင်းနဲ့ ဒဂုန်မဂ္ဂဇင်းတို့မှာ အနည်း အကျဉ်း ရေးပါတယ်။ စစ်ပြီးခေတ် ဂျာနယ်ကျော်မှာလည်း အသင့် အတန် ရေးဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော့် အခြေအနေဟာ စာပေလောကထဲရောက်ပြီလို့ မဆိုနိုင်သေးဘူး။ စာပေလောကထဲ ရောက်လာတယ်လို့ ဆိုနိုင်တဲ့ အချိန်ကတော့ ၁၉၅၀ ပြည့်နှစ် နောက်ပိုင်းကျမှ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာစာပေလောကထဲ ဝင်ရောက်လို့ရတဲ့ တံခါးပေါက်တွေ သုံးလေးယောက်ရှိတယ် ဆိုကြပါစို့။ တံခါးတစ်ပေါက်က မိမိပင်ကိုရေး တွေနဲ့ စာပေလောကထဲ ဝင်ရောက်သွားတဲ့ တံခါးပေါက် ဖြစ်တယ်။ အဲဒီတံခါးပေါက်မှာ လူတွေ စုပြုံတိုးနေကြတယ်။ နောက်တစ်ပေါက်က အနောက်တိုင်း အင်္ဂလိပ်စာပေက မြန်မာပြန်တဲ့ စာတွေနဲ့ မြန်မာစာပေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောကထဲ ဝင်ရောက်တဲ့ တံခါးပေါက် ဖြစ်တယ်။ အဲဒီတံခါးပေါက်မှာ လည်း လူတွေ တန်းစီနေကြတယ်။ မြန်မာစာပေလောကထဲ ဝင်ရောက် လိုတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ အဲဒီတံခါးပေါက်တွေက မဝင်ဘဲနဲ့ လူတစ်ယောက် မှ မရှိတဲ့ တံခါးပေါက်ကို ရွေးလိုက်တယ်။ အဲဒီတစ်ယောက်ကတော့ အိန္ဒိယဝတ္ထုတွေကို တိုက်ရိုက်မြန်မာပြန်ပြီး ဝင်တဲ့ အပေါက်ပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမှန်ပြောရရင် ကျွန်တော့် အားနည်းချက်လား မသိပါဘူး။ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ အနောက်တိုင်းက ဝတ္ထုတွေထက် အရှေ့တိုင်းက ဝတ္ထု တွေကို ပိုပြီး အရသာခံစားလို့ရတယ်။ အရှေ့တိုင်း ဝတ္ထုတွေထဲမှာလည်း များသောအားဖြင့် အိန္ဒိယဝတ္ထုတွေကို ပိုပြီး ကြိုက်တယ်။ အဲဒါကြောင့် အိန္ဒိယဝတ္ထုတွေကို အပြည့်အဝ ခံစားမှုရှိနိုင်အောင် အိန္ဒိယ အဓိက ဘာသာဖြစ်တဲ့ ဟိန္ဒီဘာသာကို လေ့လာတယ်။ အိန္ဒိယ ဝတ္ထုတွေကို အထူးအားဖြင့် ဟိန္ဒီဘာသာနဲ့ ရေးထားတဲ့ ဝတ္ထုတွေကို ဖတ်တယ်။ စာရေးတဲ့ ဝါသနာကလည်း ရှိနေလေတော့ ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ ဝတ္ထုတွေကို မြန်မာပြန်ပြီး မြန်မာစာပေထဲက ကွက်လပ်ကို ဖြည့်မယ် ဆိုတဲ့ ရည် ရွယ်ချက်နဲ့ ကျွန်တော် အိန္ဒိယဝတ္ထုတွေကို မြန်မာပြန်တာပါပဲ။ အဲဒီလိုနဲ့ မြန်မာစာပေလောကထဲ ရောက်လာရတယ် ဆိုပါတော့။ ဒါပေမဲ့ကျွန်တော် စာပေဘဝသက်တမ်းမှာ အခုအထိ ပင်ကိုရေး ရသစာပေဆိုတာ ပြောလောက်ဆိုလောက် မရှိသေးပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ် ကိုယ် စာရေးဆရာလို့ မသတ်မှတ်ချင်သေးပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပါရဂူဆိုတဲ့ ကလောင်နာမည်ခံယူတဲ့အကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သိချင်ပါတယ် ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပါရဂူဆိုတဲ့ ကျွန်တော့် ကလောင်အမည်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောရ ရင်တော့ ငယ်ငယ်က တွင်နေတဲ့ အမည်နာမ တစ်ခုဟာ ကြီးပြင်းလာတဲ့ အခါကျတော့ မကြိုက်ပေမယ့် ပြင်လို့ မရတော့သလိုပါပဲ။ ပါရဂူ ဆိုတဲ့ နာမည်ဟာ ကျွန်တော့်ဘာသာ ကျွန်တော် ပေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုရင် စဝတ်တော့ ဆရာက ပေးတဲ့ ကိုရင်ဘွဲ့ အမည်ပါ။ ကိုရင်ဘဝက စ, \u003cspan\u003eစာရေးတော့ အဲဒီအမည်ရင်းနဲ့ပဲ ရေးတယ်။ နောက်ဆက်ပြီး စာတွေ ရေးတော့လည်း အဲဒီအမည်နဲ့ပဲ။ ပါရဂူဆိုတာက အမှန်ပြောရရင် ကလောင် အမည် မဟုတ်ပါဘူး။ အမည်ရင်းလို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ပိုင်းကျတော့ ကျွန်တော် ဒီအမည်ကို ပြင်ချင်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခိုင်မြဲသလို ဖြစ်သွားပြီဖြစ်တဲ့အတွက် ပြင်ဖို့ မလွယ်တော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့ ပြင်ချင်သလဲဆိုတော့ အမည်က ကြီးကျယ်နေတယ်။ စီးပိုး နေတယ်။ ပါရဂူ ဆိုတဲ့ အမည်ကြားရင် ဘာပါရဂူလဲလို့ မေးတဲ့ လူက လည်း မရှားဘူး။ ပါရဂူဆိုတာ သိတဲ့အတိုင်းပဲ ကျွမ်းကျင်မှု အထွတ် အထိပ် ရောက်နေသူလို့ အဓိပ္ပာယ်ရပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဘာကျွမ်းကျင်မှု မှ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပါရဂူအမည်နဲ့ စကားစပ်လို့ ပြောရဦးမယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် နှစ်ဆယ်လောက်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ ကျောက်မဲမြို့ကို စာဆိုတော် ဟောပြောပွဲသွားကြတယ်။ မသွားမီ ကျောက်မဲကို “ပါရဂူနှင့် သုံးဦး လာမည်” လို့ သံကြိုး ရိုက်လိုက်တယ်။ ကျောက်မဲ သံကြိုးစာ ရောက်သွား တော့ သံကြိုးစာက ‘နှင့်” ပြုတ်ပြီး '\u003cspan\u003eပါရဂူသုံးဦး လာမည်” လို့ ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျောက်မဲမြို့မှာ ပါရဂူ သုံးယောက်ကြီးများတောင် လာမှာ၊ ဘာပါရဂူတွေလဲ ဆိုပြီး အတော် အလုပ်ရှုပ်သွားတယ်လို့ သိရ တယ်။ ပြီးတော့ လူရွှင်တော်ကလည်း ပါရဂူဆိုတာ ရှိနေတယ်။ ပါရဂူ အမည်နဲ့ ကျူရှင်ဆရာလည်း ရှိနေတယ် ဆိုတယ်။ ကျွန်တော့်ကို လူရွှင်တော် လုပ်သလား၊ ကျူရှင်ပြသလားလို့ လာမေးဖူးတဲ့လူတွေ ရှိတယ်။ အထူးကု ဆရာဝန်ကြီးများရဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တွေမှာလည်း ပါရဂူချည်းပဲ။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော့် ကလောင်နာမည်ကို ပြောင်းပစ်ချင်နေပါတယ်”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဆရာ ဘာသာပြန်တဲ့ ဝတ္ထုတွေဟာ အများအားဖြင့် ဗုဒ္ဓနဲ့ ဆက် နွယ်တဲ့ ဝတ္ထုတွေ ဖြစ်နေတာ တွေ့ရပါတယ်။ ဒီဝတ္ထုတွေကို ရွေးပြီး ပြန်တာ ဆရာ့မှာ သီးခြား ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိပါသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော် မြန်မာပြန်တဲ့ ဝတ္ထုတွေဟာ “ဗုဒ္ဓ”နဲ့ ဆက်နွယ်နေတာ ဆိုတာ မှန်သင့်သလောက် မှန်ပါတယ်။ ဗုဒ္ဓနဲ့ ဆက်နွယ်တယ်ဆိုတာ ထက် ဗုဒ္ဓခေတ် သို့မဟုတ် ဗုဒ္ဓဘာသာ ထွန်းကားတဲ့ အိန္ဒိယနဲ့ ဆက်နွယ် တယ်လို့ဆိုရင် ပိုပြီး မှန်လိမ့်မယ် ထင်ပါတယ်။ မိမိအကြိုက်ဝတ္ထုကို ပြောရရင် ကျွန်တော် သမိုင်းနောက်ခံဝတ္ထုကို ပိုပြီး ကြိုက်ပါတယ်။ အဲဒီလိုဆိုတော့ အိန္ဒိယသမိုင်းခေတ်ကို နောက်ခံပြုရေးထားတဲ့ တခြား ဝတ္ထုတွေကိုတော့ ဘာဖြစ်လို့ မြန်မာမပြန်သလဲလို့ မေးစရာ ရှိပါတယ်။ မြန်မာလူမျိုးတွေဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ယဉ်ကျေးမှုအရ အိန္ဒိယ သမိုင်းခေတ် ထဲက ဗုဒ္ဓဘာသာ ထွန်းကားတဲ့ ခေတ်နဲ့သာ ပိုပြီး ရင်းနှီးမှု ရှိနေကြပါ တယ်။ ကျွန်တော်လည်း ဒီလိုပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိန္ဒိယသမိုင်းခေတ်ထဲက မဂိုခေတ်တို့၊ ဗြဟ္မဏဘာသာ ထွန်းကား တဲ့ ခေတ်တို့ဆိုရင် သိပ်စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ ဥပမာ ဗုဒ္ဓခေတ်က ဗိမ္မိသာရ အကြောင်းတို့၊ အသောကဘုရင်မင်းတရားကြီး အကြောင်းတို့ဆိုရင် သိချင်လာတယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဇာတ်နိပါတ်စာပေများက တစ်ဆင့် အဲဒီ\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568124584085,"sku":"","price":6125.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_75280cee-0820-4d92-848d-9dbfa27ce9db.jpg?v=1730209728"},{"product_id":"ပါရဂူ-နိဗ္ဗာန်","title":"နိဗ္ဗာန်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                             \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွှင်လန်းဝမ်းသာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွှင်လန်းဝမ်းသာစရာ သတင်းစကားကို ကြားရသည့်အတွက် ရွှင်လန်း ၀မ်း သာလော့။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အရှင်သခင် ရှင်တော်ဗုဒ္ဓသည် အဆိုးဟူသမျှ၏ အရင်းအမြစ်ကို တွေ့တော်မူပြီ။ ကျွန်ုပ်တို့အား လွတ်ငြိမ်းမှု၏လမ်းကို ပြတော်မူပြီ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓသည် ကျွန်ုပ်တို့၏စိတ်နှလုံးထဲတွင်ရှိသော မောဟကို ဖယ်ရှား ပစ်တော်မူသည်။ မရဏ၏ ဘေးဘယထဲမှ ကျွန်ုပ်တို့ကို ရွေးယူတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓသည် စိတ်အားလျော့ပြီး မချမ်းမသာ ဖြစ်နေသူတို့ထံသို့ နှစ်သိမ့် အားပေးမှုကို ဆောင်ကြဉ်းလာတော်မူသည်။ ဘဝ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအောက်တွင် ဗျာများနေသူတို့အား ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရရှိစေတော်မူသည်။ အား မဲ့သူတို့အား စိတ်ပျက်အားလျော့နေသည့်အခါ အားအစွမ်းကို ပေးတော်မူ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘဝ၏ဆင်းရဲဒုက္ခတို့ကို ခံစားနေရသော သင်တို့သည်၊ တွန်းကန် လှုပ်ရှားနေရသော၊ ခေါင်းငုံ့ခံနေရသော သင်တို့သည်၊ အမှန်တရား၏ ဘဝ ကို တောင့်တနေသော သင်တို့သည် ရွှင်လန်းဝမ်းသာစရာ သတင်းစကား ကို ကြားရသည့်အတွက် ရွှင်လန်းဝမ်းသာကြလော့။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒဏ်ရာရသူတို့အတွက် လိမ်းဆေးရှိသည်။ ဆာလောင်နေသူတို့အ တွက် အစာအာဟာရရှိသည်။ မွတ်သိပ်နေသူတို့အတွက် ရေရှိသည်။ စိတ်ပျက် အားလျော့နေသူတို့အတွက် မျှော်လင့်ချက်ရှိသည်။ အမှောင်ထဲ ရောက် နေသူတို့အတွက် အလင်းရောင်ရှိသည်။ ဖြောင့်မှန်သူတို့အတွက် ကုန်ခန်း ခြင်းမရှိသည့် ဆုလာဘ်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသင်သည် ဒဏ်ရာရနေလျှင် သင်၏ ဒဏ်ရာကို ဆေးလိမ်းပေးလော့။ သင်သည် ဆာလောင်နေလျှင် အစာအာဟာရကို မှီဝဲလော့။ သင်သည် ပင်ပန်းနေလျှင် အနားယူလော့။ သင်သည် မွတ်သိပ်နေလျှင် သင်၏ မွတ် သိပ်မှုကို ဖြေဖျောက်လော့။ သင်သည် အမှောင်ထဲ ရောက်နေလျှင် အလင်း ရောင်ကို ကြည့်လော့။ သင်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်နေလျှင် နှစ်သိမ့်အား ပေးမှုကို ယူလော့။ | သစ္စာတရားကို မြတ်နိုးသည့် သင်သည် သစ္စာတရားကို ယုံကြည် အားကိုးလော့။ အမှန်တရား တိုင်းနိုင်ငံသည် ကမ္ဘာမြေအပြင်ပေါ်၌ ပေါ် ပေါက်လာပြီ။ အမှန်တရားအလင်းရောင်သည် အဝိဇ္ဇာ အမိုက်မှောင်ကို ဖြိုခွင်းလိုက်ပြီ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် လမ်းကို မြင်နိုင်ပြီ။ တိကျပြတ်သားသော ခြေလှမ်းကို လှမ်းနိုင်ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်ုပ်တို့၏ အရှင်သခင် ရှင်တော်ဗုဒ္ဓသည် သစ္စာတရားကို ထုတ် ဖော်ပြသလေပြီ။ | သစ္စာတရားသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ရောဂါဝေဒနာများကို ကုစားသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဖရိုဖရဲ ပြိုကွဲပျက်စီးခြင်းမှ ကယ်တင်သည်။ သစ္စာတရားသည် ကျွန်ုပ်တို့အား အသက်ရှင်စဉ်၌လည်းကောင်း၊ သေစဉ်၌လည်းကောင်း၊ အား အစွမ်းကို ပေးသည်။ သစ္စာတရား တစ်ခုတည်းသာလျှင် အဝိဇ္ဇာ၏ အဆိုး တို့ကို အောင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွှင်လန်းဝမ်းသာစရာ သတင်းကို ကြားရသည့်အတွက် ရွှင်လန်း ဝမ်းသာလော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                   \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသံသရာနှင့် နိဗ္ဗာန်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှုလော့။ ဘဝကို ဆင်ခြင်စဉ်းစားလော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရာဝတ္ထုဟူသမျှသည် အနိစ္စဖြစ်သည်။ မည်သည့်အရာဝတ္ထုမျှ တည်မြဲမနေပေ။ ဇာတိ ရှိသည်။ မရဏရှိသည်။ ကြီးထွားမှုရှိသည်။ ပျက် စီးမှုရှိသည်။ ပေါင်းသင်းမှုရှိသည်။ ကွဲကွာမှုရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကမ္ဘာလောက၏ တောက်ပ၀င့်ကြွားမှုသည် ပန်းတစ်ပွင့်နှင့် ပမာတူ သည်။ နံနက်အချိန်၌ ကားကားစွင့်စွင့်ပွင့်လန်း၍နေသည်။ နေ့လယ်ပိုင်း နေပူချိန်၌ ညှိုးနွမ်း၍ သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘယ်ဆီကို ကြည့်လိုက် ကြည့်လိုက် အာရုံခံစားမှုအတွက် ဗျာများ နေကြသည်။ ယောက်ယက်ခတ်နေကြသည်။ စိတ်တက်ကြွနေကြသည်။ ဆင်းရဲခြင်းနှင့်သေခြင်းမှ အထိတ်တလန့် ထွက်ပြေးနေကြသည်။ တောက်လောင်နေသော လောဘမီးလျှံရှိနေသည်။ ကမ္ဘာလောကသည် ပြောင်းလဲ နေသည်။ အားလုံး သံသရာဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကမ္ဘာလောက၌ နိစ္စဖြစ်သော အရာဟူ၍ မရှိတော့ဘူးလေ။ ကမ္ဘာ အနှံ့ပြန့်၍ နေသည့် ဒုက္ခပင်လယ်ထဲ၌ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဒုက္ခ တွေ့ကြုံနေရသည့် စိတ်နှလုံးအတွက် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သည့် နားနေစရာ နေရာ ဟူ၍ မရှိတော့ဘူးလော။ ထာဝရ တည်မြဲနေသည့် အရာဟူ၍ မရှိတော့ဘူး လာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောင့်ကြ ဗျာပါဒ၏ ရပ်တန့်သွားခြင်းဟူ၍ မရှိတော့ပြီလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောက်လောင်နေသော လောဘမီးသည် ငြိမ်းအေးမသွားနိုင်တော့ဘူးလေ။ စိတ်နှလုံးသည် မည်သည့်အခါကျမှ ငြိမ်းချမ်းသွားမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓသည် ဘဝ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများအတွက် စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်တော် မူသည်။ ဗုဒ္ဓသည် လောကီချမ်းသာသုခ၏ အချည်းနှီးဖြစ်ပုံကို တွေ့ရသည် ဖြစ်၍ ပျက်စီးပျောက်ကွယ်မသွားသော၊ ထာဝရ တည်တံ့နေသော အရာ တစ်ခု၌ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရှာတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘဝကို တွယ်တာသော သင်တို့သည် အနိစ္စတရားထဲ၌ ကွယ်ဝှက် နေသော နိစ္စတရား၊ အမတတရားကို သိအောင် ပြုလော့။ ပူဆွေးမှု၊ ဝမ်း နည်းမှု မျိုးစေ့ မပါသည့် သုခကို လိုလားသော သင်တို့သည် ဗုဒ္ဓ၏တရား ကို လိုက်နာကျင့်ကြံလျက် မှန်ကန်ဖြောင့်မတ်စွာ နေထိုင်ကြလော့။ ဥစ္စာဓန ကို လိုလားတောင့်တသော သင်တို့သည် ထာဝရ တည်တံ့နေသော ဥစ္စာဓနေ ကို ရယူကြလော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသစ္စာတရားသည် ထာဝရ တည်တံ့နေသည့် အရာဖြစ်သည်။ သစ္စာ တရားသည် ဇာတိကိုလည်း မသိပေ။ မရဏကိုလည်း မသိရှိပေ။ အစ လည်း မရှိပေ။ အဆုံးလည်း မရှိပေ။ အို လူသား၊ သစ္စာတရားကို ကြိုဆို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလော့။ သင်၏ ဝိညာဉ်ထဲမှာ သစ္စာတရားကို ဝင်ရောက် ကိန်းအောင်းနေ စေလော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသစ္စာတရားသည် စိတ်နှလုံး၏ သေကျေပျက်စီးသွားခြင်းမရှိသည့် အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သည်။ သစ္စာတရားကို ပိုင်ဆိုင်မှုသည် ဥစ္စာရတနာကို ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်သည်။ သစ္စာတရား၏ဘဝသည် ချမ်းမြေ့ရွှင်လန်းမှု ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသင်၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ သစ္စာတရား တည်မြဲအောင်ပြုလော့။ သစ္စာ တရားသည် အမတသဘော၏ အသွင်အပြင် ဖြစ်သည်။ သစ္စာတရားသည် နိစ္စသဘောကို ရေးခြယ်ပြသည်။ သစ္စာတရားသည့် ထာဝရတည်မြဲနေမှုကို ဖော်ပြသည်။ သစ္စာတရားသည် သေမျိုးဖြစ်သည့် လူသားအား မသေမှုကို ပေးသည်။ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓသည် သစ္စာတရား ဖြစ်သည်။ သင်၏နှလုံးထဲ၌ ဗုဒ္ဓကိန်းအောင်း နေပါစေ။ သင်၏ ဝိညာဉ်ထဲ၌ ရှိသော လောဘဟူသမျှကို ချုပ်ငြိမ်းအောင် ပြုလော့။ သင်၏စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုးတက်ကြီးပွားမှု၏ အပြီးသတ်၌ သင်သည် ဗုဒ္ဓကဲ့သို့ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓကဲ့သို့ဖြစ်အောင် တိုးတက်မလာနိုင်သော၊ တိုးတက်လာလိမ့်မည် မဟုတ်သော သင်၏ဝိညာဉ်ကို ပျက်စီးချုပ်ငြိမ်းသွားအောင် ပြုလော့။ အကြောင်းမူကား ယင်းသည် မောဟသာဖြစ်သည်။ မှန်ကန်သည့်အရာ မဟုတ် ပေ။ ယင်းသည် သင့်အမှား၏ အခြေခံဖြစ်သည်။ ယင်းသည် သင့်ဒုက္ခ၏ အကြောင်းတရားဖြစ်သည်။ ။ ခိုင်သင်သည် သင်၏ ဝိညာဉ်ကို သစ္စာတရားဖြင့် ဖြည့်လျက် သေကျေ ပျက်စီးမသွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဗုဒ္ဓ၏တရားအမြိုက်သုဓာ ကို ထည့်၍ ရသည့်ခွက်ကဲ့သို့ ဖြစ်အောင် မိမိကိုယ်ကို ပြုလုပ်လော့။ မိမိ ကိုယ်ကို အကုသိုလ် အပြစ်အနာအဆာများ ကင်းစင်အောင် ဆေးကြော\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလော့။ မိမိ၏ဘဝကို သန့်စင်အောင် သုတ်သင်လော့။ သစ္စာတရားသို့ ရောက်ရန် အခြား နည်းလမ်းမရှိပေ။ လည်း အတ္တနှင့် သစ္စာတရား၏ ခြားနားမှုကို သိရှိနားလည်အောင် ပြုလော့။ အတ္တသည် ကိုယ်ကျိုးကြည့်မှု၊ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှု၏ အကြောင်းဖြစ် သည်။ အကုသိုလ်၏အခြေခံဖြစ်သည်။ သစ္စာတရားသည် အတ္တ၌ တွယ် ကပ်မနေပေ။ သစ္စာတရားသည် စကြဝဠာအနှံ့ ပြန့်၍ နေသည်။ တရားမှု နှင့် အမှန်တရားသို့ ရှေးရှုနေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိတို့၏ အတ္တကို ချစ်မြတ်နိုးသော သူတို့ မိမိတို့၏ ဘဝဟူ၍ ထင် မှတ်ယူဆနေသည့် အတ္တသည် နိစ္စမဟုတ်ပေ။ အမြဲတည်တံ့မနေပေ။ ပျက် စီးချုပ်ငြိမ်းသွားတတ်သော သဘောရှိသည်။ အတ္တကို မရှာလင့်။ သစ္စာ တရားကို ရှာလော့။ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိတို့၏ ဝိညာဉ်ကို မိမိတို့၏ သေးနုပ် သိမ်ဖျင်းသည့် အတ္တမှ လွတ်မြောက်စေလျှင်၊ အခြား ပုဂ္ဂိုလ်များအား ထိခိုက် နစ်နာစေသည့် အပြုအမူကို မပြုမူလျှင်၊ သစ္စာတရား အလင်းရောင် ရောင် ပြန်ဟပ်ပြီး ကျောက်သလင်းကဲ့သို့ ကြည်လင်လာလျှင်၊ တောက်လောင်နေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသော လောဘစိတ်များ ရောနှောခြင်း မရှိသည့်၊ ဖောက်လွဲဖောက်ပြန် ဖြစ် နေသည့် မောဟစိတ်များ ဖုံးလွှမ်းခြင်း မရှိသည့်၊ အကုသိုလ် တင်းကျမ်းဖြစ် နေသော သောကဗျာပါဒများ ဖြစ်ပွားမှု မရှိသည့် အရောင်လက်နေသောကြေးမုံပြင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ သန္တာန်၌ ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။ ယင်းကြေးမုံပြင်၌ အရာဝတ္ထုတို့သည် အရှိအတိုင်း ထင်နေပေလိမ့်မည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတ္တကို ရှာမှီးသူသည် မှားသောအတ္တနှင့် မှန်သောအတ္တ၏ ခြားနား ချက်ကို သိအောင်လုပ်ရမည်။ ငါနှင့် ငါစွဲ သက္ကာယစွဲသည် မှားသော အတ္တဖြစ်သည်။ ယင်းတို့သည် ဖောက်လှဲဖောက်ပြန်ဖြစ်သော မောဟတရား များ ဖြစ်သည်။ ပျက်စီးချုပ်ငြိမ်းတတ်သည့် အပေါင်းအစုများ ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ အတ္တကို သစ္စာနှင့် ခွဲခြား သိတတ်သူသာလျှင် နိဗ္ဗာန်ကို ရရှိပေလိမ့် မည်။ နိဗ္ဗာန်ကို ရရှိသူသည် အမြင့်ဆုံးသော ချမ်းသာသုခကို ရရှိသူမည်၏။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ထာဝရတည်မြဲသော၊ ပျက်စီးသေပျောက်ခြင်းမရှိသော သူ မည်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပေါင်းစပ်ထားသည့် သင်္ခါရတရားဟူသမျှသည် တစ်ဖန်ပြိုကွဲသွား ရမည် ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာလောကသည် မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ဖြစ်သွားပေလိမ့် မည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ပုဂ္ဂလသဘောတို့သည် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ ဗုဒ္ဓ၏ တရားဒေသနာကမူ ထာဝစဉ် တည်မြဲနေပေလိမ့်မည်။ ယင်းတိုင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတ္တ ချုပ်ငြိမ်းသွားခြင်းသည် လွတ်မြောက်မှု မည်၏။ အတ္တ ပျောက် ကွယ်သွားခြင်းသည် ဉာဏ်အလင်းရောင်ရခြင်း မည်၏။ အတ္တစခန်း သိမ်း သွားခြင်းသည် နိဗ္ဗာန်မည်၏။ ကာမဂုဏ် အာရုံခံစားမှုကို ရပ်ပစ်လိုက်ပြီး သစ္စာတရားကိုသာ အားပြုသည့်ပုဂ္ဂိုလ်သည် ရွှင်လန်းချမ်းမြေ့သူ မည်၏။ စိတ်၏ ငြိမ်သက်တည်ကြည်မှုသည် အမြင့်ဆုံးသော ချမ်းသာသုခ မည်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓ၌ ခိုလှုံလဲလျောင်းကြစို့ ။ အကြောင်းမူကား ဗုဒ္ဓသည် အနိစ္စ တရား၌ ထာဝရတည်မြဲနေသည့် တရားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသောကြောင့်တည်း။ ဘဝ၏ အပြောင်းအလဲများထဲ၌ရှိသော ပျက်စီးပြောင်းလဲခြင်း မရှိသည့်အရာ ၌ ခိုလှုံလဲလျောင်းကြစို့ ။ ဗုဒ္ဓ၏ ဉာဏ်အလင်းရောင်ဖြင့် ဖန်တီးပြုလုပ် ထားသည့် သစ္စာတရား၌ ခိုလှုံလဲလျောင်းကြစို့ ။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":41958446334101,"sku":"","price":4320.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_fc4dd772-4832-40d1-b4ef-bb9488c70a6a.jpg?v=1730209743"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဓမ္မဘ၀တစ်လျောက်နေသွားနည်းအတတ်ပညာ","title":"ဓမ္မဘဝတစ်လျောက်နေသွားနည်းအတတ်ပညာ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                        \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကုန်သည်၊ စာပေပညာရှင်၊ အနုပညာရှင်၊ ကမ္မဋ္ဌာန်းဆရာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                မနေ့တစ်နေ့ကပင် ဘုန်းကြီးတစ်ပါး အိမ်ကြွလာ၏။ ကျွန်တော့်ဆီ က ဖိနပ်ဖိုးငွေ အလှူခံသည်။ ကျွန်တော်တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မလှူလိုက် ပါ။ ယင်းဘုန်းကြီးမျိုး ကျွန်တော့်အိမ် မကြာခဏ ရောက်လာတတ်သည်။ တစ်ပါးက စာအုပ်ဖိုးအလှူခံလျှင် နောက်တစ်ပါးက သင်္ကန်းဖိုး အလှူခံ တတ်သည်။ နောက်တစ်ပါးက ခရီးစရိတ် အလှူခံတတ်သည်။ ယင်းကဲ့ သို့ အကြောင်းအမျိုးမျိုးပြပြီး ငွေအလှူခံသည့် မျက်နှာစိမ်းဘုန်းကြီးများ ကို ကျွန်တော်တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ လှူဒါန်းလေ့မရှိပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် ထိုဘုန်းကြီးများကဲ့သို့ပင် ကျွန်တော်လည်း တစ်ခါက အိမ် တကာလည်၍ ငွေအလှူခံခဲ့ဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၉၅၂ ခုလောက်က ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တွင် စာရွက်တစ်ရွက်ကို လက်ကကိုင်ပြီး ဦးပဉ္စင်းတစ်ပါးသည် မဂိုလမ်းနှင့်ကုန်သည်လမ်းရှိ အိန္ဒိယ ကုန်သည်များ၏ ဆိုင်ခန်းများအတွင်းသို့ တစ်ခန်းဝင်တစ်ခန်းထွက် လုပ် နေ၏။ ထိုဦးပဉ္စင်းသည် ပထမဦးစွာ မဂိုလမ်းနှင့် ကုန်သည်လမ်းထောင့် က မရဝါရီအထည်ဆိုင်ခန်း တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်သွား၏။ ဆိုင်ခန်းထဲ ရောက်သောအခါ အကြီးအကဲလုပ်သူ၏ စားပွဲရှေ့ရှိ ကုလားထိုင်အလွတ် တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲလုပ်သူမှာ အသက်သုံးဆယ်ခန့်ရှိ မရဝါရီလူမျိုးဖြစ်၏။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် စားပွဲပေါ့်၍ အလုပ်လုပ်နေရာမှ သူ့ရှေ့လာထိုင်သည့်ရဟန်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘာကိစ္စရှိလို့ပါလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရဟန်းသည် သူ့လက်ထဲကိုင်လာသည့်စာရွက်ကို ထိုးပေးလိုက်လေ သည်။ မရဝါရီ ကုန်သည်သည် စာရွက်ကို ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် ထူးထူး ထွေထွေမပြောဘဲ စာရွက်ထဲတွင် ရေးသားပါရှိသည့် သူ့နာမည်နှင့်ဆက် လျက် ၅၀ ဟုရေးပြီး ငွေငါးဆယ်ထုတ်ပေးလိုက်လေသည်။ ရဟန်းမှာ တခြားသူမဟုတ်ပါ။ ဤစာကိုရေးနေသူပင်ဖြစ်ပါသည်။ မရဝါရီကုန် သည်မှာလည်း တခြားသူမဟုတ်ပါ။ အောင်မြင်သောကုန်သည်၊ အောင် မြင်သောအနုပညာရှင်၊ အောင်မြင်သောစာပေပညာရှင်စသော ဘဝ၏မှတ် တိုင်အသီးသီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ယခုအခါ အိန္ဒိယနိုင်ငံတွင် ဗုဒ္ဓ၏ဝိပဿ နာနည်းကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်သင်ကြား ပြသပေးနေသည့် အောင်မြင်သော ဝိပဿနာဆရာ၊ အောင်မြင်သော ကမ္မဋ္ဌာနာစရိယ၊ အောင်မြင်သော ဓမ္မဂုရုအဖြစ်ဖြင့် အိန္ဒိယပြည်တွင်း၌သာမက နိုင်ငံတကာ၌ပင် နာမည်ရ နေသည့် ဆတူနာရာယန်းဂိုအင်ကာပင် ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဖြစ်အပျက်ကို ထပ်မံရှင်းပြဖို့ လိုပေလိမ့်ဦးမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၉၄၇ ခုနှစ်က အရိယဓမ္မ ပညာတော်သင်ဆု” ရရှိသဖြင့် ကျွန်တော် အိန္ဒိယပြည်ဗာရာဏသီတက္ကသိုလ်သို့ ဟိန္ဒီနှင့် သက္ကတဘာသာ သွားရောက် သင်ကြားသည်။ ပညာတော်သင်ဆုသည် သုံးနှစ်အကြာ ၁၉၅ဝ ပြည့်နှစ်တွင် ရပ်ဆိုင်းသွား၏။ ဟိန္ဒီနှင့်သက္ကတဘာသာကို အတော်အသင့် တတ်မြောက် ပြီးဖြစ်သော်လည်း တက္ကသိုလ်ပညာမှာ ဆုံးခန်းမရောက်သေးဘဲ တန်းလန်း ပင်ရှိနေသေးသဖြင့် ကျွန်တော်မြန်မာပြည်သို့ ပြန်၍မဖြစ်သည့် အခြေအနေ၌ ပင်ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် ပညာတော်သင်ဆုရပ်ဆိုင်းသွားသဖြင့် အိန္ဒိယ တွင် ဆက်လက်နေဖို့ ငွေလိုလာသည်။ ကျွန်တော့်မိဘများမှာ လက်လုပ် လက်စားများသာဖြစ်၍ ကျွန်တော့်အတွက် ပညာသင်စရိတ် မထောက်ပံ့ နိုင်ကြ။ ကျွန်တော့်ဘကြီးဦးဘိုးသီက ယင်းတာဝန်ကို ရှောရှောရှူရှူ လက်လက်ယူသဖြင့် ကျွန်တော့်အတွက် ပညာဆက်လက်သင်ကြားရေးမှာ အဆင်ပြေသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် ၁၉၅၂ ခုနှစ်တွင် ဥပစာတန်းဝင်ရောက်ဖြေဆိုရာ မမျှော်လင့်ဘဲ ကျွန်တော်စာမေးပွဲကျသွားသည်။ သမိုင်းဘာသာတွင် အမှတ်အရ နည်းသွားသည်။ သို့ဖြစ်၍ ကျွန်တော်ကျောင်းဆက်မတက်ဘဲ မြန်မာပြည် ခေတ္တ ပြန်လာသည်။ အိန္ဒိယတွင်နေလျှင် စရိတ်ကုန်မည်။ မြန်မာပြည် ခေတ္တ ပြန်နေပါက စရိတ်ကုန်သက်သာမည်။ စာမေးပွဲချိန်ကျမှ အိန္ဒိယသို့ ပြန် လာပြီး ဒုတိယအကြိမ်ဥပစာတန်းကို ထပ်ဖြေဆိုမည်။ ယင်းရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မြန်မာပြည်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာပြည်၌ လေးငါးခြောက်လနေပြီး စာမေးပွဲချိန်ကပ်လာသောအခါ ကျွန်တော်ဒုတိယအကြိမ် ဥပစာတန်းစာမေးပွဲဖြေဆိုရန် အိန္ဒိယသွားဖို့ လိုလာသည်။ ဤတွင် ကျွန်တော့်တွင် ခရီးစရိတ်အတွက် ပြဿနာပေါ်လာ လေသည်။ ကျွန်တော့်မိဘများမှာလည်း ငွေကြေးတတ်နိုင်သူများ မဟုတ် ကြ။ ကျွန်တော့်ဘကြီးမှာ ငွေကြေးတတ်နိုင်သူ ဖြစ်သော်လည်း သူ့ကိုထပ် အကူအညီတောင်းရမှာ ကျွန်တော်ဝန်လေးနေသည်။ ဖြစ်နိုင်ပါက မိမိ စရိတ်ဖြင့်သာ အိန္ဒိယသို့ သွားလိုသည့် ဆန္ဒရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအတွင်း မိတ်ဆွေအိန္ဒိယအမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် စကားစပ်မိသည်။ ထိုအိန္ဒိယအမျိုးသားမှာ ကျွန်တော်ဗာရာဏသီမှာ နေ့စဉ်တစ်နေ့ လမ်းပေါ် တွင်ဆုံမိကြရင်း အသိမိတ်ဆွေဖြစ်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ထိုအိန္ဒိယ အမျိုးသားမှာ ဗာရာဏသီမြို့မှ ထုတ်ဝေသည့် “အော့ဂျ်” အမည်ရှိ ဟိန္ဒီနေ့ စဉ်သတင်းစာ၏ အယ်ဒီတာအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ့အမည်မှာ ရှာ မာကျရန်း မိစ္ဆရာဟုခေါ်သည်။ ကျွန်တော်ပြန်လာသောအခါ သူလည်း ရန်ကုန်ရောက်နေသည်။ ရန်ကုန်မြို့မှ ထုတ်ဝေသော ပရာကျိပရကား၍ အမည်ရှိဟိန္ဒီနေ့စဉ်သတင်းစာ၏ အယ်ဒီတာအဖြစ် ဆောင်ရွက်လုပ်ကိုင် နေသည်။ အမှန်မှာ ရှာမာကျရန်း မိစ္ဆရာသည် စစ်မဖြစ်မီကပင် မြန်မာ ပြည်ဇေယျဝတီမြို့၌ နေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ စစ်အတွင်း ဂျပန်လက်ထက် က ဇေယျဝတီတွင် ရဲအရာရှိအဖြစ် အမှုထမ်းသည်။ ဂျပန်တော်လှန်ရေး စတင်သောအခါ၌ ရှာမာကျရန်းသည် တော်လှန်ရေးသမားများအား အကူ အညီများစွာပေးခဲ့သည်။ သူ့အကြောင်းကို ရဲဘော်မြက သူ၏ “ဖက်ဆစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော်လှန်ရေး ပြည်သူ့ရဲခေါင်ပျောက်ကျား” စာအုပ်ထဲတွင် ဓာတ်ပုံနှင့်တကွ တခမ်းတနားဖော်ပြထားသည်။ စစ်ပြီးသောအခါ သူအိန္ဒိယပြည် ပြန်သွား ၏။ အိန္ဒိယပြည်ဗာရာဏသီမြို့တွင် သတင်းစာအယ်ဒီတာ လုပ်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအတွင်း ကျွန်တော်နှင့် အသိမိတ်ဆွေဖြစ်ခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၉၅၀ ပြည့်နှစ်လောက်တွင် သူမြန်မာပြည်တစ်ဖန်ပြန်လာပြီး ရန် ကုန်မြို့မှထုတ်ဝေသည့် ဟိန္ဒီနေ့စဉ်တွင် အယ်ဒီတာတာဝန်ကိုယူနေသည်။ ထို့နောက် သတင်းစာမှထွက်ပြီး ရန်ကုန်မြို့ တဂိုးကောလိပ်၏ ကျောင်း အုပ်ကြီးအဖြစ်အမှုထမ်းသည်။ တစ်ဖက်ကလည်း သူအယ်ဒီတာအဖွဲ့ဝင် ဖြစ်ခဲ့သည့် ဗာရာဏသီမြို့ အော့ဂျ်” ဟိန္ဒီသတင်းစာတွင် မြန်မာပြည်အထူး သတင်းထောက်အနေနှင့် “မြန်မာပြည်မှပေးစာများ” ကို အပတ်စဉ်ရေးသား နေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ငါးနှစ်ခန့်ကမူ မြန်မာပြည်မှအပြီးအပိုင် ပြန်သွား သည်။ ယခုအခါ၌ကား ဗာရာဏသီမြို့ ‘အာရုံ”သတင်းစာ၏ အယ်ဒီတာ အဖွဲ့ ဝင် တာဝန်ကိုပင် ပြန်ယူနေလေသည်။ ယင်းသတင်းစာ၏ “မြန်မာ ပြည်မှ ပေးစာများ” ကောလံအတွက်မူ ကျွန်တော့်ကို ပခုံးပြောင်းလွှဲပေး သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော် အိန္ဒိယပြည်ကို စာမေးပွဲသွားဖြေဖို့ ခရီးစရိတ်အခက်အခဲ တွေ့နေသည့်အခါ မိတ်ဆွေရှာမာကျန်ရန်းမိစ္ဆရာက ကျွန်တော့်ကိုအကူ အညီပေးလေသည်။ သူသည် စာရွက်တစ်ရွက်တွင် ယခုလာသူမှာ ဗာရာ ဏသီတွင် ဟိန္ဒီနှင့်သက္ကတဘာသာကို သင်ကြားဆည်းပူးနေသူဖြစ်ကြောင်း၊ ယခု မြန်မာပြည်ခေတ္တပြန်ရောက်နေပြီး အိန္ဒိယပြည်တစ်ဖန်ပြန်ရန် စရိတ် အခက်အခဲရှိနေသဖြင့် အကူအညီပေးကြစေလိုကြောင်းရေးပြီး ယင်းစာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောင်း၏အောက်၌ သူ့အသိမိတ်ဆွေမရဝါရီကုန်သည် သူဌေးဆယ်ဦး လောက်၏ အမည်နှင့်လိပ်စာကို ရေးပေးလေသည်။ ယင်းစာရွက်ကိုကိုင်ပြီး ကျွန်တော်အလှူခံထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။ စာရွက်ထဲတွင် ရေးထား သည့် အလှူခံရမည့်ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ စာရင်းတွင် အမှတ်-၁ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ကျွန်တော်ပထမဦးဆုံး ရောက်သွားသည့် ဆတူနာ ယန်းဂိုအင်ကာ ဖြစ် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိန္ဒိယအမျိုးသားများ၌ ထုံးစံတစ်ခုရှိသည်ဟု သိရသည်။ ငွေလှူသည့် အခါ ပထမဦးဆုံးလှူသည့် ပုဂ္ဂိုလ်၏ နှုန်းထားအတိုင်း နောက်က ပုဂ္ဂိုလ် များကလည်း များသောအားဖြင့် လိုက်လှူတတ်ကြသည်။ ကျွန်တော်၏ အလှူခံစာရင်းစာရွက်၌ အမှတ် (၁) တွင် ရှိနေသည့် ဆတူနာရာယန်း ဂိုအင်ကာက ငွေငါးဆယ်ထည့်လိုက်သည့်အခါ နောက်ပုဂ္ဂိုလ်များကလည်း မညည်းမညူဘဲ ငွေငါးဆယ်စီပင် လိုက်ထည့်ကြလေသည်။ ယင်းသို့ အား ဖြင့် ကျွန်တော့်တွင် တစ်နေ့တည်းနှင့် ငွေငါးရာလောက် ပိုက်မိသွားလေ သည်။ ထိုခေတ်က ငွေငါးရာမှာ တန်ဖိုးမနည်းလှ။ ထိုငွေငါးရာဖြင့်ပင် ကျွန်တော်အိန္ဒိယသို့ သွားသည်။ သင်္ဘောကုန်းပတ်က စီးသွားလျှင် ငွေသုံး လေးဆယ်လောက်နှင့် ကလကတ္တားသို့ ရောက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော် ၁၉၅၃ ခုနှစ်လောက်တွင် အိန္ဒိယက ပြန်လာသည်။ ၅၅ ခုနှစ်လောက်တွင် လူဝတ်လဲလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် ကျွန်တော်သည် အိန္ဒိယမှ ဟိန္ဒီစာသင်ကြားလာခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် မရဝါရီကုန်သည် အသိုင်း အဝန်းထဲမှ ဟိန္ဒီစာပေကို ချစ်မြတ်နိုးသည့် စာပေသမားတစ်ဦးဖြစ်သူ ဆတ္နာရာယန်းဂိုအင်ကာနှင့် မကြာခဏ ဆုံရသည်။ သို့သော် သူသည် ကျွန်တော့်ကို သူငွေငါးဆယ်လှူဒါန်းလိုက်သူဟူ၍ မမှတ်မိ။ ကျွန်တော် ကလည်း ပြောမပြ။ နောက်ပိုင်းတွင် သူကမြန်မာပြည် ဟိန္ဒီစာပေအသင်း ကြီး၏ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်ကဒုတိယဥက္ကဋ္ဌဖြစ်လာသောအခါ သူနှင့် ကျွန်တော်ပိုပြီးရင်းနှီးလာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆတ္နာရာယန်း ဂိုအင်ကာသည် မန္တလေးဇာတိဖြစ်သည်။ ၁၉၂၄ ခုနှစ်တွင် မန္တလေး၌ ဖွားမြင်သည်။ သူ့မိဘများမှာ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်မဖြစ် မီ အတော်စောစောကပင် အိန္ဒိယပြည်ရာဂျစတန်မှ မြန်မာပြည် မန္တလေး မြို့သို့လာ အခြေစိုက်သူများဖြစ်သည်။ သူ့မိဘ၏လုပ်ငန်းမှာ အထည် အလိပ်ရောင်းဝယ် ဖောက်ကားသည့်အလုပ်ဖြစ်သည်။ စစ်မဖြစ်မီအချိန်က သူသည်မန္တလေးမြို့ ဒီအေဗွီအထက်တန်းကျောင်း၌ ဆယ်တန်းအထိ ပညာ သင်ကြားခဲ့သည်။ ကမ္ဘာစစ်ဖြစ်လာသဖြင့် တက္ကသိုလ်သို့မရောက်လိုက်ရ ပေ။ စစ်အတွင်း သူတို့မိသားစု အိန္ဒိယပြန်သွား၏ ။ စစ်ပြီးမှ ရန်ကုန်သို့ ပြန်လာကြသည်။ စစ်အပြီး ရန်ကုန်ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူတို့မိသားစု စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို သားကြီးဖြစ်သူ ဂိုအင်ကာက ဦးစီး ဦးဆောင်လုပ်သည်။ သူကြီးမှူးလုပ်ကိုင်သောအခါ သူတို့မိသားစု၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းမှာ နေ့ချင်း ညချင်း အောင်မြင်တိုးတက်လာလေသည်။ မဂိုလမ်း၌ တိုက်ကြီးတစ်တိုက် ဆောက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆတ္နာရာယန်း ဂိုအင်ကာသည် မြန်မာပြည်ရှိ မရဝါရီကုန်သည် ကြီးများထဲတွင် အထူးအောင်မြင်သည့် ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာလေ သည်။ သူသည်အထည်အလိပ်လုပ်ငန်းကို အကြီးအကျယ်လုပ်သည်။ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံကြီးများနှင့် ဆက်သွယ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် မကြာခဏ နိုင်ငံခြား တိုင်းပြည်များသို့သွားသည်။ နိုင်ငံခြားတိုင်းပြည်များ၌လည်း သူ့ကိုယ်စား လှယ်များ အနှံ့အပြားရှိသည်။ မြန်မာပြည်တွင် တစ်ချိန်က ခေတ်စားခဲ့သော ဗန္ဓုလစောင်မှာ သူ၏တီထွင်ချက်ပင်ဖြစ်သည်။ ဗန္ဓုလစောင်စက်သည် သူစီစဉ်သည့်စက်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆိုင်မှာထိုင်ပြီး ကုန်ပစ္စည်းကို ရောင်းချ နေသည့် ကုန်သည်မျှသာမဟုတ်ပေ။ စီးပွားရေးအကွက် အကွင်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖန်တီးသည်။ ဗန္ဓုလစောင်စက် တည်ထောင်ပြီးသောအခါ ပုသိမ်ဘက်၌ဖွဲနုဆီစက်ကို တည်သည်။ ယင်းသို့ တစ်ဖက်က စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု တီထွင်နေသော်လည်း သူသည် တခြား လူမှုရေး၊ ဘာသာရေး၊ စာပေရေးတို့နှင့်လည်း မကင်းပေ။ မရဝါရီ ကုန်သည် ကြီးများအသင်းတွင် ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ်ဆောင်ရွက်သည်။ အိန္ဒိယန်းကွန်ဂရက် အသင်းတွင် အမှုဆောင်လူကြီးဖြစ်သည်။ မြန်မာပြည်ကုန်သည်ကြီးများ အသင်း၌လည်းပါသည်။ ဂန္ဒီအထိမ်းအမှတ် ဂေါပကအသင်း၌ ဘဏ္ဍာ ရေးမှူးအဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။ ဟိန္ဒူဗဟို အသင်းနှင့် တခြားဘာသာရေး အသင်းများလည်း သူ၏အကျိုးပြုချက်များနှင့် မကင်းပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ၏ထူးခြားချက်မှာ စာပေနှင့်အနုပညာကို အထုံဝါသနာပါခြင်းဖြစ် သည်။ ရန်ကုန်မြို့ရှိ အိန္ဒိယလူမျိုး ကုန်သည်သူဌေးများထဲမှ စာပေနှင့် အနုပညာကို ဝါသနာပါသူမှာ သူတစ်ယောက်တည်းကိုသာ တွေ့ဖူးသည်။ သူသည်စာပေကို ချစ်မြတ်နိုးသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း စာရေးသည်။ ကဗျာဖွဲ့ သည်။ တစ်ခါက မြန်မာပြည်မှ ကုန်သည်ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးအဖြစ်နှင့် ရုရှားပြည်ရောက်သွား၏။ ရုရှားပြည်ရောက်ခိုက် သူသည် မော်စကိုအသံလွှင့်ဌာနမှ ဟိန္ဒီဘာသာဖြင့် ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖွဲ့ပြီး ရွတ်ဆိုပြ ခဲ့လေသည်။ ကုန်သည်တစ်ဦးက ယင်းသို့အဆင့်မြင့်မြင့်ကဗျာတစ်ပုဒ် ရေးဖွဲ့ သည်ကို တွေ့ရသည့်အခါ အားလုံးကချီးကျူးကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာပြည် ဟိန္ဒီစာပေအသင်းကြီး၏ ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ်ဖြင့်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ထိုအတွင်း မြန်မာပြည်ရှိ ဟိန္ဒီစာသင်ကျောင်းများတွင် အသုံးပြုရန်အတွက် ကျောင်းသုံးဖတ်စာ စာအုပ်များကို သူကိုယ်တိုင် ရေးသားသည်။ သူ့ဟိန္ဒီဖတ်စာများမှာ မြန်မာ့ပတ်ဝန်းကျင်၊ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုကို အခြေခံပြီးရေးသည့် ဖတ်စာများသာဖြစ်သည်။ သူ သည် တစ်ဖက်က အိန္ဒိယအမျိုးသားကလေးများအတွက် ဖတ်စာစာအုပ် များကို ရေးသလို အခြားတစ်ဖက်ကလည်း သုတေသနစာတမ်းများကို ရေးသည်။ မြန်မာပြည်၌ ရာမဇာတ်ထွန်းကားပြန့်ပွားလာပုံသမိုင်းကို ခြေခြေ မြစ်မြစ် လေ့လာပြီး ဝေဖန်ရေးအမြင်ဖြင့် စာတမ်းတစ်ခုရေးသားထားသည်။ အခြားမြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှု၊ မြန်မာ့စာပေနှင့် ပတ်သက်သည့် သုတေသန လုပ်ငန်းများကိုလည်း ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်သည်ကိုတွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆတ္နာရာယန်း ဂိုအင်ကာသည် ကွယ်လွန်သူ သူ့ဖခင်အထိမ်းအမှတ် ဖြင့် စာပေနှင့်ပတ်သက်၍ သုံးစွဲရန်ရာမကရိရှနအသင်းတွင် ငွေနှစ်သောင်း မတည်အပ်နှံထားသည်။ ယင်းငွေဖြင့် စာအုပ်စာတမ်းများကို ရိုက်နှိပ်ထုတ် ဝေသည်။ ၁၉၆၇ ခုနှစ်က သူဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် ဆောင်ရွက်နေသော မြန်မာပြည် ဟိန္ဒီစာပေအသင်းကြီးက ကျွန်တော့်ကို ရွှေတံဆိပ်တစ်ခု ချီးမြှင့်ဖူးသည်။ ယင်းရွှေတံဆိပ်မှာ ထိုရန်ပုံငွေထဲက ငွေဖြင့်စီစဉ်သည့် ရွှေတံဆိပ်ပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆတ္နာရာယန်းဂိုအင်ကာတွင် စာပေဗီဇသာမက အနုပညာဗီဇရှိ သည်ကိုလည်း တွေ့ရသည်။ သူသည် မြန်မာပြည်အိန္ဒိယ အနုပညာအသင်း ကိုတည်ထောင်သူများအထဲတွင် တစ်ဦးအပါအဝင်ဖြစ်သည်။ ယင်းအသင်း တွင်လည်း သူဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် ဆောင်ရွက်ဖူးသည်။ သူသည် ငွေကုန်ကြေး ကျခံပြီး မြန်မာပြည်၌ အိန္ဒိယအနုပညာရှင်များကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့သည်။ အိန္ဒိယအနုပညာရှင်များအသင်းမှကြီးမှူးပြီး ရန်ကုန်မြို့တွင် အိန္ဒိယအမျိုး သားများနှင့် ပတ်သက်သည့် အခါကြီးရက်ကြီးများတွင် ပြဇာတ်ကပြလေ့ရှိ သည်။ ထိုအခါမျိုး၌ သူကိုယ်တိုင်ဒါရိုက်တာလုပ်တတ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် ဇာတ်ဆောင်အဖြစ် ပါဝင်ကပြတတ်သည်။ မှတ်မိသေးသည်။ တစ်ခါက ရာဇဝင်ပြဇာတ်တစ်ခုကပြကြသည်။ ဇာတ်လမ်းမှာ ဘုရင်အသောက ဇာတ် လမ်းဖြစ်သည်။ ယင်းပြဇာတ်၌ သူကိုယ်တိုင် အသောကဘုရင်လုပ်သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":41958446366869,"sku":"","price":8100.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a5161d62-31d4-4290-8e98-1fdd6b3a6679.jpg?v=1730209763"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဓမ္မစကား","title":"ဓမ္မစကား","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eတရားကို နားမလည်ခြင်းအကြောင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                       ယနေ့ပြောရမည့် တရားစကားမှာ အတော်ကလေး ထူးခြားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                      ဘယ်လိုပင် ရှင်းလင်းပြောပြသော်လည်း လူအများစု လုံးဝနားလည် သဘောပေါက်ခြင်း မရှိသည့် ခက်ခဲနက်နဲသော တရားဒေသနာတော်၏ အချက်အလက် များစွာရှိသည်ဆိုသည့် အကြောင်းကို ကျွန်ုပ်မကြာခဏ သတိပြုမိသည်။ လူတို့သည် ရှင်းလင်းပြောပြသော တရားစကားများကို အကြိမ်များစွာ ကြားနာကြပေသည်။ သို့ရာတွင် နားလည်သဘောပေါက် ခြင်း မရှိပေ။ အကြောင်း မည်သို့နည်း။ ( အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစား ဆင်ခြင် ကြည့်လျှင် အကြောင်းကို တွေ့မြင်သိရှိနိုင်ပေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ လူအများစုမှာ နေ့စဉ် သုံး စကားနှင့်သာလျှင်၊ ရိုးရိုး လူတို့ပြောဆို သုံးစွဲနေကြသည့် စကားနှင့် သာလျှင်၊ ရိုးရိုး အရပ်သုံးစကားနှင့်သာလျှင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေကြသည်။ ယင်းစကားနှင့် မတူ ကွဲပြားလုံးဝခြားနားသည့် အလွန်တရာ ထူးခြားသော စကားတစ်မျိုး ရှိသေးသည်ဆိုသည့် အကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ မသိနားမလည် ကြပေ။ ယင်းစကားကား ဘာသာတရားစကား ဖြစ်သည်။ ဓမ္မစကား ဖြစ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                          ဓမ္မစကားသည် နေ့စဉ်သုံးစကားနှင့် မတူသော၊ ကွဲပြားခြားနား သော စကားတစ်ခုဖြစ်သည်ဆိုသည့် အကြောင်းကို စိတ်ထဲတွင် မြဲမြဲမှတ်သား ထားသင့်သည်။ နေ့စဉ်သုံး အရပ်စကားနှင့် ဓမ္မစကားသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အသုံးအနှုန်းမတူပေ။ ကွဲပြားခြားနားသည်။ နေ့စဉ်သုံး စကားသည် အရပ်အစဉ်မပြတ် လိုအပ်ပေသည်။ အနက်အဓိပ္ပာယ် နှစ်မျိုးလုံးကို စဉ်းစား ဆင်ခြင်ရပေလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ် ယခု ကိုးကားပြောပြမည့် စကားအပိုဒ်များ ကို သတိပြုစေချင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                  အပ္ပမတ္တာ ဥဘောအတ္တေ အဓိဂဏာတိ ပဏ္ဍိတာ” (အနက်အဓိပ္ပာယ်နှစ်မျိုးလုံးကို သိရှိနားလည်သောသူသည် ပညာ ရှိမည်၏။) “အတ္တာဘိ သမယာမီရော ပဏ္ဍိတောတိ ပဝုစ္စတိ” (အနက်အဓိပ္ပာယ် အမျိုးမျိုးကို သိရှိနားလည်သူသည် ပညာရှိ မည်၏။)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                   ယင်းအချက်ကား ဓမ္မကို လေ့လာသင်ကြားသည့်အခါ အထက် အဆင့်ဖြစ်ဖြစ်၊ အောက်အဆင့်ဖြစ်ဖြစ် လက်ကိုင်ထားရမည့် ယေဘုယျမူ တစ်ရပ်ဖြစ်လေသည်။ ယင်းမူသည် နှုတ်ဖြင့် ဆွေးနွေး ပြောကြားရာ၌လည်း ကျင့်သုံးရမည့်မူ ဖြစ်လေသည်။ အထက်၌ ပြောပြခဲ့သည့် စကားအပိုဒ်၌ “ ဥဘောတ္ထ”ဟူသော ရှင်းလင်းပြတ်သားသည့် မိန့်ဆိုချက်ပါလေသည်။ အနက်အဓိပ္ပာယ်နှစ်မျိုး သို့မဟုတ် ပြောပုံပြောနည်းနှစ်မျိုးဟု အဓိပ္ပာယ် ရသည်။ အသိအလိမ္မာရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်သည် အနက်အဓိပ္ပာယ်နှစ်မျိုးလုံးကို သို့မဟုတ် ပြောပုံပြောနည်း နှစ်မျိုးလုံးကို စဉ်းစားဆင်ခြင်ရမည်။ နှစ်မျိုး ထဲက တစ်မျိုးကိုသာ ကွက်ပြီး စဉ်းစားခြင်း မပြုရပေ။ အကယ်၍ ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦးဦးသည် ရိုးရိုးနေ့စဉ်သုံး အနက်အဓိပ္ပာယ်လောက်ကိုသာ ဆင်ခြင် စဉ်းစားပြီး တခြားအနက်အဓိပ္ပာယ်ကို၊ ဓမ္မစကားဝေါဟာရ၏ အနက် အဓိပ္ပာယ်ကို လျစ်လျူရှုထားမည်ဆိုလျှင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ပညာရှိ သို့မဟုတ် အသိအလိမ္မာနှင့် ပြည့်စုံသောပုဂ္ဂိုလ်ဟူ၍ မခေါ်ထိုက်ပေ။ ဗုဒ္ဓ ဟောကြားတော်မူသည့်အတိုင်း အသိအလိမ္မာနှင့် ပြည့်စုံသူသည် ပြောပြောနည်း နှစ်မျိုးလုံးကို သို့မဟုတ် အနက်အဓိပ္ပာယ် နှစ်မျိုးလုံးကို ဆင်ခြင်စဉ်းစားသူ ဖြစ်လေသည်။ ယင်းအချက်သည် ကျွန်ုပ်တို့အား အနက်အဓိပ္ပာယ်နှစ်မျိုး ကို၊ နေ့စဉ်သုံးစကား ဝေါဟာရအရ ကောက်ယူသော အနက်အဓိပ္ပာယ်နှင့်ဓမ္မစကားဝေါဟာရအရ ကောက်ယူရသော အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို စဉ်းစား ဆင်ခြင်နိုင်အောင် သတိပေးနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                          \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရပ်သုံးစကားထဲက ဗုဒ္ဓ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                 ကျွန်ုပ်ဆိုလိုသည့်အချက်၏ သက်သေသာဓကအချို့ကို စဉ်းစား ကြည့်ကြစို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပထမ သက်သေသာဓကမှာ “ဗုဒ္ဓ” ဟူသောစကားလုံးဖြစ်သည်။ အများသိရှိကြသည့်အတိုင်း “ဗုဒ္ဓ” ဟူသော စကားလုံးသည် နေ့စဉ်သုံးစကား ၌ သမိုင်းအရ ပွင့်တော်မူခဲ့သော ဂေါတမဗုဒ္ဓကို ရည်ညွှန်းလေသည်။ နှစ် ပေါင်းနှစ်ထောင်အလွန်က အိန္ဒိယ၌ ဖွားမြင်တော်မူခဲ့သော ပရိနိဗ္ဗာန် စံတော် မူခဲ့သော၊ တေဇောဓာတ် လောင်ကျွမ်းသွားတော်မူခဲ့သော အသွေး၊ အသား၊ အရိုးရှိသည့် မနုဿလူသား ပုဂ္ဂိုလ်မြတ်ကို ရည်ညွှန်းလေသည်။ ယင်းကား နေ့စဉ်သုံးစကား၏ ဝေါဟာရအရ အနက်အဓိပ္ပာယ်ထွက်သော “ဗုဒ္ဓ” ဟူ သော စကားလုံး၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                       \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဓမ္မစကားထဲက ဗုဒ္ဓ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ရာတွင် ဓမ္မစကား၏ ဝေါဟာရအရ စဉ်းစားဆင်ခြင်ကြည့်သည့် အခါ “ဗုဒ္ဓ” ဟူသော စကားလုံးသည် သမိုင်းဝင် ဗုဒ္ဓသိမြင်တော်မူခဲ့သော၊ ဟောကြားတော်မူခဲ့သော သစ္စာတရားကို ဓမ္မကို ရည်ညွှန်းကြောင်း သိရှိရ ပေသည်။ ဗုဒ္ဓက ဤသို့ ဟောကြားတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဓမ္မကို သိမြင်သူသည် ဗုဒ္ဓကိုသိမြင်သူ ဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓကို သိမြင်သူသည် ဓမ္မကိုသိမြင်သူ မည်သည်။ ဓမ္မကို မသိမြင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသောသူသည် ဗုဒ္ဓ၏သင်္ကန်းကို ဆွဲကိုင်ထားသော်လည်း ဗုဒ္ဓ ကိုသိမြင်သူဟု မဆိုနိုင်ပေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e              ဓမ္မဟူသည်ကား ဆုပ်၍ကိုင်၍မရသော၊ အထည် ဒြပ်မရှိသောအရာ ဖြစ်သည်။ ရုပ်ဝတ္ထုရှိသော အရာမဟုတ်ပေ။ အရိုး၊ အသားရှိသောအရာ မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ဓမ္မနှင့်ဗုဒ္ဓ တစ်ခုတည်းဖြစ်ကြောင်းကို “ဓမ္မ ကို သိမြင်သူသည် ဗုဒ္ဓကို သိမြင်သူမည်၏”ဟူ၍ ဗုဒ္ဓက ဟောကြားထား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော်မူသည်။ ဓမ္မကို မသိမြင်သူအား ဗုဒ္ဓကိုသိမြင်သူဟူ၍ မခေါ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဓမ္မစကား၌ ဗုဒ္ဓသည် သိဒ္ဓတ္ထမင်းသားအား ဗုဒ္ဓအဖြစ်သို့ ရောက် စေသည့် သစ္စာတရားနှင့် တစ်ခုတည်း၊ တစ်မျိုးတည်း ဖြစ်လေသည်။ ထိုသစ္စာတရားကို သိမြင်သူအား စစ်မှန်သောဗုဒ္ဓကို သိမြင်သူဟူ၍ ခေါ်ဆို နိုင်လေသည်။ ဗုဒ္ဓ၏ ကိုယ်ကာယတော်ကိုသာ သိမြင်ခြင်းသည် ဗုဒ္ဓကို သိမြင်ခြင်း မမည်ပေ။ ထို့ပြင် စစ်မှန်သော အကျိုးကိုလည်း မဖြစ်ထွန်းစေ နိုင်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓလက်ထက်တော်အခါက လူများစုမှာ ဗုဒ္ဓအား မလိုမုန်းထားရှိ ကြလေသည်။ သူတို့သည် ဗုဒ္ဓအား ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချကြလေသည်။ ကိုယ်ထိ လက်ရောက်ပင် ထိပါးကြလေသည်။ သူတို့သည် ဗုဒ္ဓအား နားလည်ကြသူ များ မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမူကား သူတို့ တွေ့မြင်ရသည့်အရာမှာ ဗုဒ္ဓ၏ ကိုယ်ကာယတော်သာလျှင် ဖြစ်သည်။ ဗဟိဒ္ဓအကာသာလျှင် ဖြစ်သည်။ နေ့စဉ်သုံးစကားထဲက ဗုဒ္ဓသာလျှင်ဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သောဗုဒ္ဓမှာ၊ ဓမ္မစကား ထဲက ဗုဒ္ဓမှာ သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ရှိနေသော သစ္စာတရားသာလျှင် ဖြစ်သည်။ ထိုသစ္စာတရားကို သိမြင်ပြီးမှသာလျှင် ဗုဒ္ဓအဖြစ်သို့ ရောက်ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။ “သစ္စာတရားကို သိမြင်သူသည် ငါ့ကိုသိမြင်သူမည်၏။ ငါ့ကို သိမြင်သူသည် သစ္စာတရားကို သိမြင်သူမည်၏”ဟု ဟောကြားသည့် အခါ ဗုဒ္ဓသည် ဓမ္မစကားကို ပြောကြားနေတော်မူခြင်းဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓက ဤသို့လည်း ဟောထားတော်မူပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ ဟောကြားထားခဲ့သည့် ဓမ္မနှင့် ဝိနယ(ဝိနည်း)သည် ငါ ပရိနိဗ္ဗာန်စံသည့်အခါ၌ သင်တို့၏ဆရာအဖြစ်နှင့် တည်ရှိ နေလိမ့်မည်”...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့ကြောင့် ဗုဒ္ဓအစစ်အမှန်မှာ ချုပ်ငြိမ်းမသွားပေ။ ကွယ်လွန်မသွား ပေ။ ချုပ်ငြိမ်းသွားသော၊ ကွယ်လွန်သွားသောအရာမှာ ကိုယ်ကာယတော် သာလျှင် ဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သော ဆရာရှင်မှာ ဓမ္မနှင့်ဝိနယမှာ၊ ကျွန်ုပ်တို့ နှင့်အတူ ရှိနေသည်။ ဤကား ဓမ္မစကား၌ရှိသော “ဗုဒ္ဓ” ဟူသော စကားလုံး ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်လေသည်။ နေ့စဉ်သုံးစကားထဲက “ဗုဒ္ဓ” သည် ကိုယ်ခန္ဓာဆောင်ထားသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။ ဓမ္မစကားထဲက “ဗုဒ္ဓ” မှာ သိဒ္ဓတ္ထမင်းသားအား ဗုဒ္ဓအဖြစ်သို့ ရောက်စေသည့် ဓမ္မဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                   \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရပ်သုံးစကားထဲက ဓမ္မ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e               “ဓမ္မ”ဟူသော စကားလုံးကို စဉ်းစားဆင်ခြင် ကြည့်ကြဦးစို့။ နေ့စဉ် သုံး စကား၏ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်၌ “ဓမ္မ”ဟူသော စကားလုံးကို ဘုရားဟော ပိဋကတ်ကို ပုံနှိပ်ထားသည့် ကျမ်းစာအုပ်အဖြစ် စာတိုက်ဗီရိုထဲရှိ “ဓမ္မ” အဖြစ် သိရှိနားလည်ထားကြသည်။ သို့တည်းမဟုတ် တရားဒေသနာတော် ကို ဟောကြားရာ၌ သုံးနှုန်းသော စကားလုံးများကို “ဓမ္မ” အဖြစ် သိနားလည် ထားကြသည်။ ဤကား နေ့စဉ်သုံးစကား၌ ဓမ္မကို မသိမြင်သေးသော အလှည့်စားခံရနေသူ တစ်ဦး၏ စကား၌ရှိသော ဓမ္မ” ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                                \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဓမ္မစကားထဲက ဓမ္မ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                  ဓမ္မစကား၌ရှိသော “ဓမ္မ” မှာမူ ဗုဒ္ဓနှင့် တစ်ခုတည်း တစ်မျိုးတည်း ပင် ဖြစ်လေသည်။ ဓမ္မကို သိမြင်သော သူသည် ဗုဒ္ဓကို သိမြင်သူမည်၏။ ဗုဒ္ဓကို သိမြင်သော သူသည် ဓမ္မကို သိမြင်သူမံည်၏။ ဤကား ဓမ္မစစ် ဓမ္မ မှန်ဖြစ်လေသည်။ မူရင်း ပါဠိဘာသာစကား၌ “ဓမ္မ” ဟူသော စကားလုံး သည် ကျွန်ုပ်တို့သဘာဝဟု ခေါ်သည့်အရာကို ပြုလုပ်ဖန်တီးသည့် ရှုပ်ထွေး နက်နဲ အသိခက်သော အရာဝတ္ထုအားလုံးအတွက် အသုံးပြုသော စကားလုံး ဖြစ်သည်။ ဤနေရာ၌ ယင်းအချက်နှင့် ပတ်သက်၍ အကျယ်တဝင့်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":41958446629013,"sku":"","price":5400.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e26c24bf-8ebc-4cd8-a290-22b360170e54.jpg?v=1730209782"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဒေါဏ-အတ္တကထာ","title":"ဒေါဏ၏အတ္တကထာ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e[\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e]\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                      တကယ်တမ်းကျတော့ မိမိ၏ဇာတ်လမ်းကို ကျွန်ုပ် ဘယ်ကနေ အစပြုရမည်မသိ ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                           အသက် ခုနစ်ဆယ်ကျော်လာခဲ့ပြီဟု ပြောရမလား။ ဆံပင်များတွင် နှင်းခဲနှင်းစိုင် အဖြူရောင်များ ပြန့်နေကြပြီ။ ကိုယ်ခန္ဓာ၏အရေပြားပေါ်၌ သီတင်းကျွတ်လ မိုးတိမ်ပမာ လျော့ရိလျော့ရဲ အစင်းကြောင်းများ ထင်နေ ကြလေပြီ။ တွန့်ကြောင်းများ အပြည့်ရှိနေသော မျက်နှာပေါ်က အတွေ့ အကြုံ၊ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပိနေသဖြင့် ချိုင့်ဝင်နေသော မျက်လုံးနှစ်လုံးသည် ရှည် လျားသောသမိုင်းကို မျက်ဝါးထင်ထင်တွေ့မြင်ခဲ့ပြီးလေပြီ။ ထိုသမိုင်း၏ မညီမညာ ခလုတ်တံသင်းအပြည့်ရှိနေသည့် လမ်းပေါ်၌ ဇရာဖိစီးနှိပ်စက် ခြင်းခံနေရသော ကျွန်ုပ်၏အမှတ်သညာသည် အပြေးအလွှားသွားနိုင်ဖို့ ဝေးစွ၊ ခပ်မှန်မှန် ခပ်ဖြည်းဖြည်း လျှောက်ဖို့ရန်ပင် အခက်အခဲရှိနေပေမည်။ အမှတ် သညာခြေထောက် ရှေ့ဘက်ရွှေ့ရန်အတွက်ပင် မနည်းကြိုးစား အားထုတ် နေရသည်။ တချို့ အချက်အလက်များကိုမူ သတိရနေသည်။ အချက် အလက်တချို့သည် ဆေးသားမှုန့်မွှားပါးလွှာသည့် ရုပ်ပုံကားချပ်များသဖွယ် ထင်လာကြသည်။ အကယ်၍ ယင်းရုပ်ပုံကားချပ်များကို ကျွန်ုပ်၏ နိုးကြား အသက်ဝင်နေသည့် အတွေ့ အကြုံ လက်ချောင်းများဖြင့် ဆုပ်ကိုင်မထားနိုင် ပါက ထိုရုပ်ပုံကားချပ်များသည် ဘယ်လို ရုပ်ပုံကားချပ်များနည်း၊ ဘယ်သူ့ရုပ်ပုံကားချပ်များ နည်းဟူသည်ကိုပင် သိရှိနားလည်ဖို့ လွယ်မည်မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိမိ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်အားလုံး ကို ကျွန်ုပ် သတိရပါသလား။ မိမိ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ဓာစ်ခုမကျန် သတိရနေဖို့ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင် သည့်အရာ ဖြစ်သည်။ အာကာသကောင်းကင်ပြင်၌ ဘယ်နှကြိမ် ဘယ်နှခါ လျှပ်စီးပြက်ခဲ့သနည်း။ ပထဝီမြေကြီးသည် ပြက်ခဲ့သမျှ လျှပ်စီးများကို တစ်ခု မကျန်သတိရပါသလား။ သို့သော် မိုးကြိုးသွားအသွင်ဖြင့် ရောက်လာသော လျှပ်စီးတိုင်းကမူ မြေကြီးရင်သားပေါ်၌ တစ်စုံတစ်ရာ ရေးခြစ်ထားပစ်ခဲ့လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းကဲ့သို့ လျှပ်စီးပေါင်းများစွာသည် ကျွန်ုပ်၏ ဘဝကောင်းကင်၌ ပြက်ခဲ့ဖူးလေပြီ။ ယင်းလျှပ်စီးအားလုံးကို သင်တို့၏မျက်မှောက်၌ တစ်ခုပြီး တစ်ခု အစီအစဉ်နှင့် ခရေစေ့တွင်းကျတင်ပြနိုင်သည့် အခြေအနေမူ ကျွန်ုပ် တွင်မရှိပေ။ သို့သော်လည်း တတ်နိုင်သမျှ ကျွန်ုပ် ကြိုးစားပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်ုပ် ကလေးအရွယ် လူမမယ်ဘဝတုန်းက အကြောင်းအရာဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်ုပ်၏ ဖခင် ဘာရဒွါဇရသေ့၏သင်္ခမ်းကျောင်းသည် ဂင်္ဂါမြစ် ကမ်းပါး၌ ရှိသည်။ မြိုင်ရရုံများ ပတ်ရံလျက်ရှိသော သင်္ခမ်းကျောင်းသည် အလွန်တရာ တင့်တယ်သာယာလှပေသည်။ ကျွန်ုပ်သည် တစ်နေ့လုံး သား သမင်ပေါက်ကလေးများနှင့်အတူ ကစားနေလေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် သဘာဝကပင် ကျွန်ုပ်ကို မွေးမြူစောင့်လျှောက်ထားသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ပန်းပွင့်များဆီက ရယ်နည်းပြုံးနည်းကိုလည်းကောင်း၊ ကျေးငှက် သာရကာ များဆီက တေးဂီတ သီဆိုကျူးရင့်နည်းကိုလည်းကောင်း၊ သားသမင်များ ဆီက ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားနည်းကို လည်းကောင်း သင်ယူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဖခင်၏ သင်္ခမ်းကျောင်းသို့ တောနေအရိုင်း အဘွားအိုတစ်ယောက် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း နံနက်ခင်းနှင့် ညနေခင်းအချိန် လာလေ့ရှိသည်။ ထို အဘွားအို သည် ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်သည်။ ထိုအဘွားအိုအပြင် ကျွန်ုပ်၏ အဖော် ဗြဟ္မစာရီတချို့လည်း ရှိသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ကျေးငှက်ငယ်ကလေး များကဲ့သို့ သီချင်းတကြော်ကြော်နှင့် ပျော်ပျော်ပါးပါး ကစားနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွေဦး၏ တစ်နေ့သောအချိန်ကာလ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နေအရှိန်ကျပြီး ညနေဘက် ရောက်လာသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သမင် ပေါက်ကလေး တစ်ကောင်နှင့်အတူ သားသမင်များကျက်စားသော မြိုင်ရဂုံ ဘက် ပြေးသွားသည်။ ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ သင်္ခမ်းကျောင်းက ဗြဟ္မစာရီတစ် ယောက်၊ နှစ်ယောက်လည်းပါလာသည်။ ထိုဗြဟ္မစာရီများထဲက တစ် ယောက်မှာ အသက်အတော်ကလေးကြီးနေပြီ။ မုတ်ဆိတ်မွေးကြီးများပင် အတော်ရှည်လျားနေပြီ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေ့...ဟိုမှာကြည့်စမ်း။ ဘယ်သူလဲ”ဟု မုတ်ဆိတ်ကြီးနှင့် ဗြဟ္မ စာရီက ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်ုပ် ဟိုဟိုသည်သည် မျက်စိကစားလိုက်သည်။ “ဒီမှာ မဟုတ် ဘူး၊ ဟိုမှာ ကြည့်၊ ဟိုမှာ” ဗြဟ္မစာရီသည် ညောင်ပင်ရင်းကို လက်ညှိုး ညွှန်ပြလေသည်။ ညောင်ပင်ရင်း၌ ကျွန်ုပ်၏ ဖခင်ကြီး မိန်းမတစ်ယောက် နှင့် အတူထိုင်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုမိန်းမကို အလျင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှပင်မတွေ့ဖူးပေ။ သူ၏ မည်းနက်တောက်ပြောင်သော ဆံကေသာသည် ညောင်ပင်ရင်းရှိ အုတ်ခုံပေါ် ကျနေသည်။ သမင်မ၏ မျက်လုံးကဲ့သို့ ဝိုင်းစက်ပြူးကျယ်ပြီး အငြိမ် မနေသော မျက်လုံးဖြင့် ထိုမိန်းမသည် ဖခင်ကြီး၏ မျက်နှာဝန်းကို ရွှန်းရွှန်း စားစား ကြည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်ုပ်သည် ထိုမိန်းမကို အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ ကျွန်ုပ်ရှိသောနေရာမှာ သူတို့နှင့်အလှမ်းဝေးသော်လည်း ကျွန်ုပ်သည် သူတို့ ကို မကြည့်ဘဲမနေနိုင်ပေ။ ထိုအချိန်အတွင်း ကျွန်ုပ်၏ သမင်ပေါက်ကလေး ထွက်ပြေးသွားလေပြီ။ သို့သော်လည်း ကျွန်ုပ် ဂရုမစိုက်ပေ။ မတုန်မလှုပ် ရပ်နေမိသည်။ ပြဇာတ်တစ်ခုကို ကြည့်နေရသည့်ပမာ ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်း သူ့ကို သိလား” ဗြဟ္မစာရီတစ်ယောက်က မေးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဘယ်သူ့ကိုလဲ” အမှတ်တမဲ့ ကျွန်ုပ်၏နှုတ်မှ ထိုစကားလုံး ထွက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အဲဒီ မိန်းမကိုလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ကျွန်ုပ်က မသိကြောင်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုအခိုက် ကျွန်ုပ်၏ ဖခင်ကြီးသည် ကျွန်ုပ်ကို မြင်သွားပုံရသည်။ ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းခေါ်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် အညှို့ခံရသူပမာ ညောင်ပင်ရင်းသို့ ရောက်သွားသည်။ ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ပါလာသော ဗြဟ္မစာရီတို့သည် ပြုံးရယ် ပြီး ထိုနေရာ၌ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သား သူ့ခြေထောက်ကို တို့လိုက်၊ ဒါ သားရဲ့ အမေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူတို့အနီး လျှောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖခင်ကြီးက ဆီးပြော သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ် အမ်းတမ်းတမ်း ဖြစ်နေသည်။ သူ့ကို ငါ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူး၊ မတွေ့ ဖူးပါကလား။ သို့သော်လည်း သူက ငါ့အမေတဲ့။ ယင်းအတွေးသည် ဦးနှောက်ထဲတွင် ရုတ်တရက် လက်ခနဲ ပြက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဖခင်ကြီး ၏ အမိန့်ကိုပင် တစ်ခဏမျှ မေ့သလိုလို ဖြစ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်မ သူ့အမေဆိုတာ သူ့ခမျာ ဘယ်သိရှာမလဲ။ သူက ကျွန်မ ကို တစ်ခါမှ တွေ့မှ မတွေ့ ဖူးပဲဟာ” ထိုမိန်းမက ဆိုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဖခင်ကြီးက ရယ်ပြီး တစ်ဖန် ပြောပြန်သည်။ ။ “ဟုတ်တယ် သား၊ ဒါ သားရဲ့ အမေ။ ခြေထောက်ကို တို့လိုက်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အုတ်ခုံအောက်တွဲ လဲကျနေသော သူ့ခြေထောက်ပေါ် ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ ဦးခေါင်းကို တင်ထားလိုက်သည်။ သူက အလွန်တရာ ကြင်နာ ချစ်ခင်သည့် အမူအရာဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို ချီမပြီးလျှင် သူ့ရင်ခွင်ဖြင့် အပ်ထား လိုက်သည်။ မိခင်၏ နွေးထွေးသော ရင်ခွင်ဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ထိတွေ့ ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် မိခင်စိတ် ဘယ်လောက်ထက်သန် ပြည့်ဝနေ သည်ဆိုသည်ကို ကျွန်ုပ် ဘယ်လိုလုပ် ပြောပြနိုင်မည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်ုပ်သည် မျောက်မကြီး၏ သား မျောက်ကလေးကဲ့သို့ အချိန် အတန်ကြာမျှ သူ့ကို တွယ်ကပ်နေမိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်လောက်လှတဲ့ ကလေးလဲ ကြည့်စမ်း” ကျွန်ုပ်၏အမေက ပြောလေသည်။ “မလှဘဲ နေပါ့မလား၊ ညည်းရဲ့ သားကို” ဖခင်ကြီးက ပြန်ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရှင့်သားကော မဟုတ်ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျုပ်သားလည်း ဟုတ်တယ်၊ ညည်းသားလည်း ဟုတ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဖခင်ကြီးက ရယ်ပြီးပြောလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “လှတာတော့ ညည်းဆီကရတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဉာဏ်ထက်မြက်တာကတော့ ရှင့်အမွေအနှစ်ပဲ မဟုတ်လား” အမေက ပြောလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျုပ်ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ဉာဏ်ကိုပဲ ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးတစ်ယောက်ရဲ့ ဟာကိုပဲ ရမလားဆိုတာတော့ အနာဂတ်က ပြောပြပါလိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဖခင်ကြီးနှင့် အမေသည် အတန်ကြာသည့်တိုင်အောင် ရယ်နေ ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်ုပ်၏အမေသည် နတ်မိမယ်ဿတာစီဖြစ်သည်ကို နောက်ကျမှ သိရှိရလေသည်။ သူ့ကို သိမ်းကျောင်း၌ တစ်ခါမှ မတွေ့ရပေ။ သိမ်း ကျောင်းသို့ မလာဘဲတော့နေမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း လူတွေ မမြင် အောင် ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုးနှင့် တိတ်တိတ်ပုန်း လာကောင်းလာပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမေသည် ဖခင်ကြီးကို အထူးပင် မြတ်နိုးသည်။ ဖခင်ကြီး ကလည်း အမေ့ကို သံယောဇဉ် တွယ်တာသည်။ ယင်းအချက်ကို ကျွန်ုပ်၏ ကလေးဘဝ အသိအမြင်ဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့မြင်ရကတည်းကပင် ကျွန်ုပ် နားလည် သဘောပေါက်သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော်လည်း ကျွန်ုပ် မွေးဖွားလာရပုံနှင့် စပ်လျဉ်း၍ ကြားသိရသည့် ဇာတ်လမ်းမှာမူ ဆန်းလည်း ဆန်းကြယ်သည်။ အံ့သြစရာလည်း အလွန် ကောင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူပြောသူပြောအရ သိရသည်မှာ ကျွန်ုပ်၏ ဖခင်ကြီးသည် ငယ်ငယ် ကတည်းက ဗြဟ္မစာရီဖြစ်လာသော ငယ်ဖြူဗြဟ္မစာရီဖြစ်သည်။ ဗြာဟ္မဏ တစ်ဦး၏အကျင့်တရားဖြင့် မြင့်မြတ်စင်ကြယ်နေသော ထို ဗြဟ္မစာရီ၏ ထက်မြက်ပြင်းပြသည့် အရှိန်အဝါသည် တခြားလူများအတွက် မနာလို ဝန်တိုစရာပင် ဖြစ်နေသည်။ ကာမဂုဏ် အာရုံတရားများသည်ပင်လျှင် ဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲသွားအောင်မလုပ်နိုင်သည့် သူတော်စင် ရသေ့တစ်ယောက်၏ ဗြဟ္မစရိယအကျင့်သည် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေတစ်ရပ် ဖန်တီးဖြစ်ပေါ်လာသောအခါ ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယင်းမင်္ဂလာ သို့မဟုတ် အ,\u003cspan\u003eမင်္ဂလာ အခါအခွင့်မှာလည်း နွေဦးအခါ သမယ၌သာလျှင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကမ္ဘာလောကတစ်ခွင်လုံး ကြည်နူးဖွယ်အသွင် ဆောင်နေသည်။ နံနက်စောစောအချိန် ဖခင်ကြီးသည် ဂင်္ဂါမြစ်ဆိပ်၌ရေမိုးချိုးပြီးလျှင် မြစ်ကမ်း ပါး၌ထိုင်လျက် တရားအာရုံ ပြုနေလေသည်။ နံနက်နေအရုဏ်သည် အရှေ့ ဘက် လောကဓာတ်တစ်ခွင်၌ အနီရောင် ဆေးမှုန့်ဖြန်းပက်ထားလေသည်။ ပါးလွှားမှုန့်မွှားသော ရောင်ခြည်သည် ထက်ဝန်းကျင် တစ်ခွင်၌ ပျံ့နှံ့နေလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဃတာစီလည်း ထိုနေ့တွင် ဂင်္ဂါမြစ်ထဲရေလာချိုးသည်။ သူတစ် ယောက်တည်း လာသည်။ ဃတာစီသည် ဟိုဟိုသည်သည် လှမ်းကြည့် လိုက်သည်။ ရသေ့လုလင်တစ်ဦးသည် အရှေ့ဘက်မျက်နှာမူလျက် တရား နှလုံးသွင်းနေသည်။ သူ၏ တောက်ပသော၊ အရှိန်အဝါရှိသော ရုပ်ပုံ သွင်ပြင်သည် သူရိယနေမင်းကဲ့သို့ ဝင်းလက်နေသည်။ ဃတာစီသည် ထိုအခိုက်အတန့်၌ပင်လျှင် ရသေ့လုလင်အပေါ် သို့မဟုတ် တစ်နည်းပြောရ လျှင် ကျွန်ုပ်၏ ဖခင်ကြီးအပေါ် တိမ်းညွှတ်စွဲမက်သည့်စိတ် ပေါ်ပေါက်လာ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဃတာစီသည် ဂင်္ဂါမြစ်ထဲဆင်းပြီး ရေအကျအနချိုးသည်။ သွက် လက်ပေါ့ပါးသော ငါးသတ္တဝါကဲ့သို့ ရေထဲတွင် စိမ်ပြေနပြေကူးနေသည်။ ပါးစပ်မှလည်း မ,\u003cspan\u003eသံပေးနေသည်။ သို့သော်လည်း ဃတာစီ၏ ယင်းအပြု အမူများသည် ဖခင်ကြီး၏အပေါ်၌ ဘယ်လိုအကျိုးသက်ရောက်မှုမှ ရှိမလာ ခဲ့ပေ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်ဆုံး၌ ဃတာစီသည် ရေထဲက တက်လာသည်။ သူ၏ ပါးလွှာ သော ဝတ်ရုံသည် သူ၏ ကိုယ်နှင့် တစ်သားတည်းကပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးသည် အညုအခရာ အပြည့်ရှိနေသည်။ အင်္ဂါကြီးငယ်များမှာလည်း မြူးကြွလှုပ်ရှားနေကြသည်။ သို့သော်လည်း ဖခင်ကြီးသည် အသိစိတ်ကင်းမဲ့ သူပမာသာလျှင် ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568125894805,"sku":"","price":12825.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_89bc6004-6c32-4c05-8afd-c30eff0dbb15.jpg?v=1730209808"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဒေသစာရီ၀ေသာလီ","title":"ဒေသစာရီ၀ေသာလီ","description":"\u003cp\u003e  \u003cstrong\u003eဝေသာလီ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e နတ်ပြည်နတ်လောက၏ တင့်တယ်ထည်ဝါမှုကို အတုယူလျက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတည်ထောင်သော မြို့တော် ဖြစ်ပုံရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတင့်တယ်လှပသည့် တိုက်တာ အဆောက်အအုံများ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခမ်းနားထည်ဝါသော၊ ကျယ်ပြန့်စွာ တည်ရှိနေသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလွန်အဆင့်မြင့်သော မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့၏အမည်မှာ ဝေသာလီဟု ခေါ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသမုဒ္ဒရာ ခုနစ်စင်းသည် မြို့၏ ကျုံးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်စဉ် ခုနစ်ထပ်သည် မြို့၏ တံတိုင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ယင်းကဲ့သို့ တောက်ပ ဝင့်ဝါသော၊ ကုံလုံကြွယ်ဝသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေသာလီမြို့နှင့် တူသည့်မြို့ဟူ၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစကြဝဠာ တစ်ခုလုံး၌“သက္ကပူရ နတ်သိကြား တိုင်းပြည်မှတစ်ပါး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခြား မည်သည့်မြို့ ရှိသေးသနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရပ်တကာမှ ရောက်ရှိလာကြသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတင့်တယ်တောက်ပသည့် အရောင်အဝါနှင့် ပြည့်စုံသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေငွေကျောက်သံပတ္တမြားရောင်းသည့် ဆိုင်များသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့တော်၏ အသရေကို ဆောင်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေဖြင့်ပြီးသော စုလစ်မွမ်းချွန်များရှိသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြင်ရသူတို့၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနံရံများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းမကြီးငယ် အသွယ်သွယ်တို့သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေသာလီမြို့၏ အဆင်တန်ဆာများ ဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့တော်၏ အပေါ်ဘက် ဝေဟင်တွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ထိုးထွက်နေကြသော တံခွန်ကုက္ကားများသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခုနှင့် တစ်ခု ယှက်လျက် ဝင်းလက်တောက်ပနေကြသည်မှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင့်ကြစိတ်ကင်းပြီး ကျေနပ်မှုရှိနေသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့တော်သူ မြို့တော်သားများနှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကလူကျီစယ်နေကြသကဲ့သို့ပင် ထင်နေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဣဋ္ဌပူရီ နတ်သိကြားတိုင်းပြည်မှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ဒေဝတာများနှင့် တူသော၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှစ်သက်လိုလားဖွယ် အသရေဆောင်နေကြသော၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပခုံးချင်း ယှဉ်ဖက်နေကြသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေသာလီမြို့တော်၏ စစ်သည် တပ်သားကောင်းတို့သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခါမလပ် အသင့်အနေအထားတွင် ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝင်းခနဲ လက်လိုက်သော လျှပ်စီးကဲ့သို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမျက်မာန်ရှနေသော၊ ရသေ့တပသီများကဲ့သို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ရှားသွားလာနေသော၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရန်သူအားလုံးအပေါ် အောင်ပွဲရရှိထားသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆို ကြီးမားလှသည့် စစ်တပ်ကြီးသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့တော်အတွင်း ဟိုနေရာ သည်နေရာ၌\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဆင်သင့် ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှုပ်ရှားပြေးသွားနည်း ငါးမျိုးနှင့် ကျင့်သားရပြီး ဖြစ်နေသော၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမည်သည့်ကိုယ်ကာယနှင့် ပတ်သက်သည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပြစ်အနာအဆာမျိုးမှ မရှိသော၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မြို့တော်အတွင်း အခါခပ်သိမ်း သွားလာလှုပ်ရှားနေသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မြင်းတပ်ကြီးသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပင်လယ်သမုဒ္ဒရာ လှိုင်းထနေသည်နှင့် တူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလှူခံများအား အလိုရှိအပ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလိုလားအပ်သော လှူဖွယ်ဝတ္ထုများကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပဒေသာပင်ပမာ လှူဒါန်းပေးကမ်းလေ့ရှိကြသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘုန်းကံကြီးမားသည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e နာမည်ကျော် သူဌေးသူကြွယ်တို့သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေသာလီမြို့တော်၌ နေထိုင်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်သမီးများပမာ၊ တင့်တယ်လှပသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိန်းမပျိုများ၏ ပျော်ပါးစရာ နယ်မြေဖြစ်သော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လဝန်းဆောင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနားဝင်ပီယံ ချိုတေးသံများ လွှမ်းမိုးနေသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ကပွဲရုံများသည်လည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟိုနေရာ သည်နေရာတွင် ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေရာအားလုံး အရပ်ဒေသအားလုံးမှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစည်းစိမ်ဥစ္စာရတနာ အသရေသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေရာတည်းတွင် စုပုံနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းစည်းစိမ်ဥစ္စာ ရတနာအသရေကို ရှုစားနေလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမည်သည့်အခါမျှ တင်းတိမ်ရောင့်ရဲခြင်း မဖြစ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေသာလီမြို့တော်၌ မမြင်တွေ့ရသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမည်သည့် စည်းစိမ်ဥစ္စာ ရတနာမှ မရှိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝတ်စားတန်ဆာ ရတနာအမျိုးမျိုး ဝတ်စားဆင်ယင်ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသွင်အမျိုးမျိုးနှင့် ရှိနေကြသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုံလုံကြွယ်ဝသည့် လုလင်တို့၏ အရေအတွက်ကိုလည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရေတွက်ကြည့်၍ပင် မရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအေးမြသော ရေအပြည့်ရှိသော၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ကြာမျိုးစုံ ပွင့်နေသော၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပျားပိတုန်းများ တဝီဝီဖြစ်နေသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပဒုမ္မာရေကန်များသည် နေရာအနှံ့အပြားတွင် ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေအလာတွင် ယိမ်းနွဲ့ လှုပ်ရှားသည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတံခွန်ကုက္ကား မုလေးပွားများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနီလာ၊ ဂေါ်မုတ်၊ ပတ္တမြား၊ ပုလဲရတနာများ ခြယ်စီထားသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေဆီမီးတိုင်များမှ အလင်းရောင်ထွက်နေသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလှူဒါနပြုရာ ဒါနရိပ်သာများသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိမ်တံခါးဝတိုင်းလိုလို ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသူရာ၏ စစ်တပ်ပမာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခုန်ပေါက်ပြေးလွှားလျက် လက်ရုံးဆန့်တန်းနေကြသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြည် ရန်သူ၏ မာန်မာနကို နင်းချေဖျက်ဆီးပစ်သော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလက်နက်ကိုင် စစ်သည်တပ်သားများသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့တော်အတွင်း၌ သွားလာစောင့်ကြပ်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိမိတို့၏ နေရာသုံးမျိုးမှ မာန်မာန စီးကျနေကြသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမုန်ယိုနေကြသော၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေထူး၊ ရွှေကွင်းဆက်ကြိုးကို ချိုးပစ်ကြသော ဆင်တို့သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအေးအေးဆေးဆေး မြင်းများနှင့်အတူ ကစားနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်မျိုး၌\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟိုနေရာ၊ သည်နေရာများတွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပျားပိတုန်းများသည် အုပ်လိုက် ပျံသန်းနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအတတ်ပညာ အားလုံးကို သင်ကြားတတ်မြောက်ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေ့ညမပြတ် အတတ်ပညာအမျိုးမျိုးကို သင်ကြားပို့ချပေးသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအာစရိယ ဆရာများရှိသည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာသင်ကျောင်း အမျိုးမျိုးလည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မြို့တော်အတွင်းတွင် ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတံခါးဝ၊ တံခါးဝတိုင်း၌ ပတ္တမြားဖြန့်ကြဲထားသော ရွှေရောင်မုခ်များ အနှံ့အပြားရှိနေသည့် ဝေသာလီမြို့တော် ပထဝီမြေပြင်သည် ကျက်သရေမင်္ဂလာအဖြာဖြာနှင့် ပြည့်စုံနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေသာလီမြို့တော်အတွင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသွားလာလှုပ်ရှားနေကြသော ရထားဘီးသံများသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရန်သူများအား တိတ်ဆိတ်သွားအောင် လုပ်ပြီးလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပင်လယ်သမုဒ္ဒရာ လှိုင်းတံပိုးသံပမာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရပ်ဆယ်မျက်နှာကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြင်းများတွင် တပ်ဆင်ထားသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပတ္တမြားခြူသံများသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မြင်းခွာသံများနှင့် ရောနှောလျက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတထောင်းထောင်း ထွက်လာသော ဖုန်မှုန်များနှင့်အတူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မြို့တော်၏ ပထဝီမြေပြင်တွင် လွှမ်းသွားပြီးလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရပ်ထက်ဝန်းကျင်တွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂါငါးပါးရှိသော တူရိယာသံနှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆင်တပ်ကြီး ရွေ့ လျားသံတို့သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသြဘာပေးသံများနှင့် ပေါင်းဆုံသွားသည့်အခါ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဝေသာလီမြို့တော်သည် နေ့ညဉ့်မပြတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e တစ်သံတည်းထွက်သော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသံလှိုင်းထနေ့သကဲ့သို့ ထင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လာကြ၊ စားကြ၊ သောက်ကြ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဟူသော အသံကိုသာလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရပ်လေးမျက်နှာမှ ကြားနေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မြို့တော်၏ နေ့ရက်တိုင်း၊ နေ့ရက်တိုင်းသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုံလုံကြွယ်ဝခြင်း၌\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဥတ္တရကုရုမြောက်ကျွန်းနှင့် ပမာတူနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ဘုံဗိမာန်အလား၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရတနာခုနစ်ပါး ခြယ်စီထားသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e နံရံရာပေါင်းများစွာဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခုနစ်ထောင့် ခုနစ်ရာ ခုနစ်ဆောင်မျှသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ရာဇာတို့၏ နန်းပြာသာဒ်တို့သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေသာလီမြို့တော်တွင် ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကြင်ရေကန်နှင့် အကြင်ဥယျာဉ်တွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မြို့သူမြို့သားတို့ ပျော်မြူးကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကြင်ရေကန်နှင့် အကြင်ဥယျာဉ်ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတွေ့မြင်ကြရသည် ဖြစ်၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ဒေဝတာများသည်ပင်လျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e စိတ်ပါဝင်စားလာကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုကဲ့သို့ ကျက်သရေအပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံသည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ခုနစ်ထောင်မျှသော ရေကန်များနှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဥယျာဉ်ပေါင်း ခုနစ်ရာတို့သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဝေသာလီမြို့တော်တွင် ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေသာလီမြို့တော်တွင် ရှိနေကြသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ရာဇာအပေါင်းတို့သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ချစ်ကြည်ရင်းနှီးပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e စိတ်ကောင်း စေတနာကောင်း ထားရှိကြသည်ဖြစ်၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းတို့ကို ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သောကြောင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e မြို့တော်အတွင်းသို့ မည်ကဲ့သို့သော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဆင်းရဲဒုက္ခမျိုးမှ ဝင်ရောက်မလာပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေသာလီမြို့တော်တွင်း၌\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောကတစ်ခွင်လုံးမှ ကျက်သရေမင်္ဂလာများ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e စုဝေးရောက်ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e နေ့ညဉ့်မပြတ် ပတ္တမြားပြာသာဒ်များမှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထွက်ပေါ်နေသော အရောင်များ ပျံ့နှံ့နေသောကြောင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အမိုက်ရောင်ထွက်စရာ နေရာမရှိပေ။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568127533205,"sku":"","price":8075.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_7fefb10d-43a7-4f52-88c7-bdb902c82e4c.jpg?v=1730209836"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဒိဗျာ","title":"ဒိဗျာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e \u003cstrong\u003e( ၁ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                               \u003cstrong\u003eနက္ခတ်ပွဲသဘင်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e               အနုပညာ၏ မကိုဋ်သရဖူဖြစ်သည့် ဘုရင့်ကချေသည် ဒေဝီမလ္လိကာ သည် သူ၏ သမီးပျို ရုစိရာ ရှောင်တခင်ကွယ်လွန်သွားသဖြင့် သောက ပရိဒေဝမီး တောက်လောင်ပြီးလျှင် အနုပညာနှင့် လူ့အသိုက်အဝန်းကို မုန်း တီးငြီးငွေ့၍ နေလာခဲ့လေ၏။ သာဂလ တစ်မြို့လုံးသည်လည်း မလ္လိကာ ၏ ပရိဒေဝမီးကြောင့် နှစ်နှစ်လုံးလုံး တအုံနွေးနွေး သောကမအေးဖြစ်နေ ပြီးလျှင် ညဉ့်အမှောင်ထဲက ဆီမီးကင်းမဲ့နေသည့် မြို့ရွာကဲ့သို့ အရှိန်အဝါ ဆိတ်သုဉ်း၍နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေဝီမလ္လိကာသည် စောင်းတော်ကို ပိုက်လျက်ရှိသည့် သူရဿတီ ဒေဝီမယ်တော် နတ်သမီး၏ ရှေ့မှောက်၌ တာဝန်ဝတ္တရားကို ရိုသေမြတ်နိုး သူပီပီ ပူဆွေးတောက်လောင်နေသည့် သောကကို မျိုသိပ်ဖိနှိပ်လျက် တန်ခူး လပြည့်နေ့ည နက္ခတ်ပွဲသဘင်အခမ်းအနား၌ လူ့လောက၊ လူ့အသိုက်အဝန်း ထဲသို့ တစ်ဖန် ပြန်ဝင်ရန် အဓိဋ္ဌာန်ပြုလိုက်လေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သာဂလမြို့ရှိ သာယာကြည်နူးဖွယ် ပြန့်ကျယ်ကြီးမားသည့် ပေါက္ခရဏီ ရေကန်ကြီး၌ ရေပြင်တွင်လည်းကောင်း၊ ကမ်းပြင်တွင်လည်းကောင်း၊ လူစု လူဝေးကြီးသည် လှိုင်းလုံးကြီးများပမာ တလိမ့်လိမ့်လှုပ်ရှား၍ နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             နေစွယ်ကွယ်ပျောက်ဖို့ရန်မှာ တစ်ပဟိုရ်မျှသာ လိုတော့၏။ သို့ရာတွင် ဘယ်ဆီကို ကြည့်လိုက် ကြည့်လိုက် လူထုပရိသတ်ကြီးသည် ကြိတ်ကြိတ် တိုးနေတုန်းပင် ရှိသေးသည်။ ယင်းလူထုပရိသတ်အလျဉ်ထဲက နက္ခတ် ပွဲသဘင် မဏ္ဍပ်ကြီးမှာ မိုးဥတုကာလ၌ မိုးရေလျှံပြီး မြစ်ရေတိုးသည့်အခါ မြစ်ပြင်ကျယ်ကြီးထဲ၌ စဉ်းငယ်ပေါ်နေသည့် ကျွန်းငယ်နှင့် ပုံသဏ္ဌာန်တူ နေလေသည်။ မဏ္ဍပ်မှာ စရည်းအိုးများ၊ ငှက်ပျောတိုင်များ၊ နတ်လမ်းများ၊ နွေဦးတွင် ပွင့်ဖူးသည့် ရွက်ညွန့် ပန်းမန်တို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် မုခ်ဦး များဖြင့် ပြင်ဆင်မွမ်းမံထားလေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်၌ကား ပန်းအမျိုးမျိုး၊ အမွှေးတိုင်နံ့အမျိုးမျိုး၊ ရနံ့အမျိုးမျိုးတို့ဖြင့် ထုံသင်းကြိုင်လှိုင်၍ နေလေ သည်။ ဦးခေါင်းပေါ်၌ မောက်ရှည်ကြီးကိုဆောင်းလျက် ကျောပေါ်၌ လွှား ကြီးကို ပိုးထားသော လှံကိုင်မင်းချင်းယောက်ျားများသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မဏ္ဍပ်လမ်းနှင့် မဏ္ဍပ်ထဲတွင်ရှိသော ဂဏလွှတ်တော်အဖွဲ့ ဝင်အမတ်များ၊ ပဒေသရာဇ်များ၊ အနွယ်တော်များ၊ အထက်တန်းလွှာမှ ပုဂ္ဂိုလ်များ၊ လူရတတ် လူကုံထံများ၊ အမျိုးကောင်းသမီးများ၏ နေရာများကို လှိမ့်၍လာသော လူထု ပရိသတ်ကြီး ဝင်မတိုးနိုင်အောင် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           နေမင်းသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ သက်ဆင်းသွားလေပြီ။ မဒ္ဒရဂဏတိုင်းပြည်အတွင်းရှိ သန်မာတောင့်တင်းပြီး ကျက်သရေရှိသည့် မြင်းများကထားသည့် ယာဉ်ရထားများ၊ လှပသော အဝတ်အစားကို ဝတ် ဆင်ထားသူများ ထမ်းပိုးလာသည့် ဝေါများ၊ မြင်းများသည် လူထုပရိသတ် ကြီး၏အလယ်၌ ကာကွယ်စည်းခြားထားသည့် လမ်းမအတိုင်း မဏ္ဍပ်ရှိရာ သို့ လာနေကြလေ၏။ မဏ္ဍပ်လှေကားပေါ်၌ရပ်နေသည့် အခမ်းအနား ကွပ်ကဲသူသည် ခရာကိုမှုတ်လျက် ရွှေပွဲလာဧည့်ပရိသတ်များကို ကြိုဆိုနေ လေသည်။ မဏ္ဍပ်အတွင်းသို့ ဂဏလွှတ်တော်အဖွဲ့ ဝင်အမတ်များ၊ မင်း ပရိသတ်များ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ အခမ်းအနားကွပ်ကဲသူသည် ထိုပုဂ္ဂိုလ် များ၏ အမည်နာမ၊ အနွယ်မျိုးရိုး၊ ရာထူးဂုဏ်ထူးတို့ကို ထုတ်ဖော်ကြေညာ လျက် ထိုပုဂ္ဂိုလ်များအား သတ်မှတ်ထားသည့် နေရာထိုင်ခင်းများ၌ အသီး သီးနေရာ ချထားပေးလေ၏။ ယာဉ်ရထားများ၊ မြင်းများ၊ ဝေါများသည် ပါသည့်ပုဂ္ဂိုလ်များကို မဏ္ဍပ်တံခါးဝတွင် ချထားခဲ့ပြီးလျှင် သားမြီးယပ်ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ကျေးကျွန်များ အင်္ကျီရှည်ကြီးများကို ဝတ်ထားသည့် အလုပ်အကျွေးများနှင့်အတူ မဏ္ဍပ်ကို လက်ယာရစ်လှည့်ပတ်ပြီး အနောက် ဘက်သို့သွား၍ တန်းစီရပ်နေကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူကုံထံအထက်တန်းလွှာမှ အမျိုးကောင်းသား၊ အမျိုးကောင်းသမီး များသည် နက္ခတ်ပွဲသဘင်နှင့် လျောက်ပတ်သင့်တော်မည့် အဝတ်တန်ဆာ များကို မိမိတို့၏အဆင်း၊ မိမိတို့၏မျိုးရိုးဇာတိအလိုက် ဝတ်ဆင်ထားကြ သည်။ ဗြာဟ္မဏမျိုးနွယ်များသည် ရွှေချည်ဖျင်ဖြင့် ရက်ထားသည့် အနီ ရောင်ခေါင်းပေါင်းများကို ဦးခေါင်းတွင် ပေါင်းထားကြသည်။ နဖူးပြင်နှင့် လက်မောင်းများ၌ စန္ဒကူးအဖြူစက်ကို တို့ထားကြသည်။ ပခုံးများပေါ်မှ လွင့်၍နေသည့် ကိုယ်ရုံအင်္ကျီ၏ အောက်ဘက်၌ မပြတ်မသား မြင်တွေ့နေ ရသည့် အစင်းသည် ဖြူဆွတ်နေသည့် အတွင်းခံလုံကွင်း၏အပေါ်၌ အဝါ ရောင် ယဇ်ချည်ကြိုးအသွင်ဖြင့် ပေါ်လွင်၍နေလေသည်။ သူတို့၏ အနား ကွပ်ထားသည့် အဖြူရောင် အတွင်းခံလုံကွင်းသည် ခြေနင်းသို့အထိ ကျနေ လေသည်။ ခတ္တိယမျိုးနွယ်များကမူ ရွှေချထားသည့် လှပသောအဝတ်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ရှည်လျား ချွန်ထက်နေသည့် နှာခေါင်း၏ အောက် ဘက်ရှိ နှုတ်ခမ်းမွေးများမှာ ကင်းမြီးကောက်နှစ်ကောင် ထောင်နေသကဲ့သို့ ပါးပြင်သို့ အထိ ထိုးထွက်နေလေသည်။ သူတို့၏ နား၊ လည်ပင်း၊ လက် မောင်း၊ လက်ကောက်ဝတ်များ၌ ရတနာခြယ်စီထားသည့် အဆင်တန်ဆာ များကို ဝတ်စားဆင်ယင်ထားကြသည်။ ကျယ်ပြန့်သည့် ရင်အုပ်မှ သေး သွယ်သည့် ခါးအထိ တင်းကျပ်သည့် အပေါ်ရုံအင်္ကျီကို ဝတ်ထားသည်။ ခါးမှ ဒူးအထိ အနားကွပ်ထားသည့် အတွင်းခံလုံကွင်းကို ဝတ်ထားသည်။ ဒူးမှ ခြေဖဝါးအထိ ခြေနင်းများကို စွပ်ထားကြသည်။ ကျောက်စီဓားမှာ ခါးမှာ တွဲလွဲကျနေလေသည်။ သူကြွယ်များ၏ အဝတ်အစားများမှာ အဖိုး အလွန်ထိုက်တန်သော်လည်း ခပ်ပွပွပင်ဖြစ်လေသည်။ ဂဏလွှတ်တော်အဖွဲ့ ဝင် အမတ်များမှာ ဒူးခေါင်းသို့အထိ ကျ၍နေသည့် သားမွေးအကျီရှည် ကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ အချို့သော ယွန်း(ယဝန) ပဒေသရာဇ်တို့ သည် ဦးခေါင်းပေါ်၌ ခပ်ချွန်ချွန်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားကြ၏။ ခြေသလုံး အထိ ခပ်ပွပွ သိုးမွေးအကျီရှည်ကြီးကို ဝတ်ထားကြ၏။ ခြေထောက်တွင်မူခြေစွပ်နှင့် ခပ်ချောင်ချောင် ခြေနင်းကို စီးထားသည်။ အချို့ကမူ “အာရယန် အဝတ်ကို ဝတ်စားဆင်ယင်ထားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အချို့အမျိုးသမီးများ၏ ဆင်ယင်ထုံးဖွဲ့မှု၊ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုများမှာ အလွန်ရှုချင့်စဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ ပုလဲသွယ်များဖြင့် ပုံအမျိုးမျိုးဖော် ၍ စည်းနှောင်ထုံးဖွဲ့ ထားသည့် ဆံပင်များ၏ အပေါ်၌ရှိသော လခြမ်း သဏ္ဌာန် ပန်းပွင့်ဦးရစ် မကိုဋ်များမှာ အထူးပင် တင့်တယ်လှပလေသည်။ နား၊ လည်တိုင်၊ လက်ကောက်ဝတ်၊ လက်ချောင်းများ၌ နားတောင်း၊ ပုလဲ သွယ်၊ ဆွဲကြိုး၊ လက်ကောက်၊ လက်စွပ်များ အပြည့်ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ တင်းကျပ်သော ကိုယ်ရုံအင်္ကျီကို ဝတ်ထားသည်ဖြစ်၍ အထက်ပိုင်း၌ မို့ မောက်သော ရင်သားကို မြင်ရသည်။ အောက်ပိုင်း၌ ပြည့်ဖြိုးသော တင် သားကို တွေ့ရသည်။ အလယ်ပိုင်း ခါးသွယ်သွယ်၌မူ ရွှေခါးစည်းကြိုးကို စီးထားသည်။ ရတနာခြယ်စီထားသည့် ထိုခါးစည်းကြိုးမှာ ခါးနှင့်တင်ပါး အကြား အောက်ဘက်သို့ ဝိုက်ကျသွားပြီး တင်သား၏ ပြည့်ဖြိုးပုံနှင့် ဝိုင်း ဝန်းပုံကို အထင်းသား လှစ်ပြနေလေသည်။ ခါးစည်းကြိုး၌ ရွှေခြူကလေး များ ဆွဲထားသည်။ သူတို့၏ အောက်ပိုင်းလုံကွင်းမှာ ခါးစည်းကြိုးမှ ဥဒေါင်း မြီးအသွင် ဖြာကျလျက် ဆေးနီဆိုးပြီး အဆင်တန်ဆာများ ဆင်ထားသည့် ခြေထောက်များ၏အောက်ဘက်၌ ခင်းကျင်းထားသည့် ကမ္ဗလာကော်ဇော များကို ထိပြီးလျှင် ခြေထောက်များကို ဖုံးလွှမ်း၍ထားလေသည်။ ပန်းပေါင်းစုံ တို့၏ရနံ့သည် လူတို့၏ အရှေ့အနောက်တစ်ခွင်တွင် ပျံ့သင်းကြိုင်လှိုင် ၍နေလေသည်။ များသောအားဖြင့် ယွန်း(ဂရိ) အမျိုးသမီးတိုင်းလိုလိုပင် အာရယန်အမျိုးသမီးများ၏ အဝတ်အစားကို ဝတ်စားဆင်ယင်ထားကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ကောင်းကင်ပြင်၌ တန်ခူးလ လသည် ထွက်စပြုလာလေပြီ။ မဏ္ဍပ် ၏ အောက်ဘက် စင်မြင့်၏ လေးဖက်လေးရပ်၌လည်းကောင်း၊ လမ်းမ ပေါ်၌လည်းကောင်း၊ မီးတိုင်များ ထွန်းညှိထားကြသည်။ ဘုန်းတန်ခိုးကြီး မားသော တရားရှင် ယွန်း(ဂရိ) ဘုရင်မိလိန္ဒလက်ထက်က မဒ္ဒရနိုင်ငံ၏ မဟာသေနာပတိအဖြစ် အမှုထမ်းခဲ့သော အသက်အရွယ်အိုမင်းလှပြီဖြစ် သည့် မိတေဒသသည် ယခု သာဂလ ဂဏနိုင်ငံ၏ ဂဏပတိဖြစ်လာလေသည်။ ဂဏပတိ မိထောဒသဂဏပတိနေရာတွင် ထိုင်လိုက်သည်နှင့်တစ် ပြိုင်နက် မင်္ဂလာတူရိယာများ စတင်တီးမှုတ်ကြလေတော့သည်။ စင်မြင့်၏ အတက်အဆင်း၌ ရပ်နေသည့် အခမ်းအနားကွပ်ကဲသူသည် ခရာကို တစ်ဖန် မှုတ်လျက် “ရွှေပွဲလာပရိသတ်အပေါင်းတို့ခင်ဗျား၊ အနုပညာ၏ မကိုဋ် သရဖူဖြစ်သည့် ပြည့်ကျက်သရေဆောင် နိုင်ငံတော် ကချေသည် ဒေဝီ မလ္လိကာ အခမ်းအနားသို့ ကြွလာပါပြီ” ဟု ဟစ်အော်ကြေညာလိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ယင်းသို့ ဟစ်အော်ကြေညာလိုက်သောအခါ လူထုပရိသတ် ပင်လယ် သမုဒ္ဒရာပြင်ကြီး၌ လှိုင်းတံပိုး ထသွားလေ၏။ လူထုပရိသတ်အပေါင်းသည် လည်ကိုပင့်လျက် လမ်း၏ နောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မီးရှူးတန်ဆောင်များ ကိုင်ဆောင်ထားကြသည့် မြင်းစီးယောက်ျား များ၏ နောက်ဘက်မှ ယာဉ်ရထား၊ ထိုယာဉ်ရထား၏ နောက်ဘက်မှ မီးရှူးတန်ဆောင် ကိုင်ဆောင်ထားသည့် မြင်းစီးယောက်ျားများ၊ ယင်းသို့ ညှပ်ပြီး လိုက်ပါလာကြသည်။ ယာဉ်ရထားသည် ခဏချင်းပင် မဏ္ဍပ်အနီး ရှိ လူထုပရိသတ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာလေ၏။ လူထုပရိသတ်သည် အနုပညာ ၏ မကိုဋ်သရဖူ ပြည့်ကျက်သရေဆောင် မလ္လိကာဒေဝီ အသက်ရှည်စေကြောင်း၊ အောင်မြင်စေကြောင်း ဟစ်ကြွေးဆုတောင်းကြလေ၏။ ပန်းမိုး၊ ပန်းကုံးမိုးကိုလည်း မလ္လိကာ၏ ရထားပေါ်တွင် ရွာချကြလေ၏။ ပန်းနှင့် ပန်းကုံးများစွာတို့မှာ ယာဉ်ရထားထဲ ရောက်သွားပြီးလျှင် ပန်းပွင့်အပုံကြီး ပေါ်တွင် လျှောကျလျက် အောက်ဘက်သို့ လွင့်ကျလာကြလေ၏။ မလ္လိကာ သည် လက်ယှက်၍ ပြုံးချိုသော မျက်နှာ၊ နှိမ့်ချသော ဦးခေါင်းဖြင့် မျက်စိ တစ်ဆုံး ပြန့်ပြူး၍နေသည့် ပရိသတ်လူထုကြီး၏ ကျေးဇူးဥပကာရတင်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် အရိုအသေပေးခြင်းကို ခံယူ၍နေလေသည်။ မဏ္ဍပ်တွင်း သို့ ရောက်လာသည့်အခါ ကချေသည် မလ္လိကာသည် မင်းပရိသတ်၏ ရိုသေဦးညွတ်မှုကို ခံယူပြီးလျှင် ဂဏပတိ၏အနီးတွင် နေရာယူလိုက်လေ ၏။ မလ္လိကာ၏ ယာဉ်ရထားနောက်မှ ယာဉ်ရထားခြောက်စီးဖြင့် သူ၏ လက်ရွေးစင်တပည့်မများမှာ အနုပညာပြိုင်ပွဲတွင် ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ရန် အတွက် လိုက်ပါလာကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အခမ်းအနားကွပ်ကဲသူက ခရာကို တစ်ဖန်မှုတ်လိုက်ပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်္ဂလာ အစပျိုးတူရိယာသံများ ရပ်သွားပြီး စည်တော်ကို ရွမ်းလိုက်လေ သည်။ ကပွဲမစမီ တက္ခသီလာနှင့် မဂဓတိုင်းမှ ပညာသင်ကြားဆည်းပူးပြီး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည့် လုလင်ပျိုများ၏ လက်နက်အတတ်ပညာ ပြိုင်ပွဲ ကျင်းပဖို့အစီအစဉ်ရှိလေသည်။ ထိုပြိုင်ပွဲတွင် အရည်အသွေးကို စမ်း သပ်ပြီးမှသာလျှင် လုလင်ပျိုတို့သည် မဒ္ဒရဂဏတိုင်းပြည်၏ စစ်တပ်တွင် ရာထူးခန့်အပ်ခြင်း ခံကြရမည်ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အခမ်းအနားကွပ်ကဲသူက ကြေညာလိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တရားအမတ်ကြီး မဟာပဏ္ဍိတ် ဒေဝရှရမာ၏မြေး ဝိနယရှရမာ၊ မဟာပဒေသရာဇ် သဗ္ဗတ္ထ၏သား ဣန္ဒရဒီပ၊ ဂဏလွှတ်တော်ဥက္ကဋ္ဌ အာကျာရယပဝဒ္ဓန၏သား ဝသုဓိရ၊ ဂဏလွှတ်တော် မဲအရာရှိချုပ် ပဒေသရာဇ် ကတ္တာဝီရ၏သား သဒ၊ သူဌေးကြီး သမတ္ထက၏သား ဝိရှဏေသ၊ သူ ကြွယ်ကြီး ပရေဆထ၏သား ပိထုသေန..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လုလင်ပျိုခြောက်ယောက်တို့သည် စစ်သည်တော်၏အသွင်ဖြင့် ကိုယ် ကာယပေါ်၌ ချပ်မိန်ညိုကို ဝတ်လျက် ဦးခေါင်းပေါ်၌ သံခမောက်ကို ဆောင်း လျက် ပခုံးပေါ်၌ လေးနှင့်မြားကို လွယ်လျက် ခါး၌ ဓားကိုချိတ်ဆွဲလျက် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာကြလေ၏။ မဒ္ဒရဂဏနိုင်ငံ၏ ဂဏပတိလည်းဖြစ်၊ မဟာသေနာပတိလည်းဖြစ်သော အသက်အရွယ်အားဖြင့် အိုမင်းရင့်ရော် လှပြီဖြစ်သည့် မိတေဒသ၏ ရှေ့မှောက်၌ ရပ်ပြီးလျှင် ထိုလုလင်ပျို ခြောက်ယောက်တို့သည် မိမိတို့၏ဓားကို နှာခေါင်းနားအထိ မြှောက်ကိုင်လျက် ဦးခေါင်းကိုညွှတ်၍ ကြေညာလိုက်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မဒ္ဒရဂဏနိုင်ငံ သာဂလမြို့သားဖြစ်သော ကျွန်ုပ် မည်သူမည်သူ့၏ သားသည် သေနင်္ဂဗျူဟာ စစ်အတတ်ပညာကို သင်ကြားတတ်မြောက်လာ ခဲ့ပြီဖြစ်၍ တိုင်းပြည်နိုင်ငံ၏တာဝန်ကို ထမ်းရွက်ရန် အသင့်ပင်ရှိနေပါပြီ။ ဂဏနိုင်ငံက ကျွန်ုပ်၏ အရည်အချင်းကို စမ်းသပ်လျက် စစ်တပ်တွင် အမှု ထမ်းရန်အတွက် ကျွန်ုပ်အား ထိုက်တန်သောရာထူးကို ပေးအပ်ပါရန် တောင်းပန်ပါ၏”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂဏပတိသည် လုလင်ပျိုများအား လေးအတတ်ကိုပြိုင်ရန် အသင့် ရှိနှင့်နေကြဖို့ အမိန့်ပေးပြီး အသင့်ရှိနေသော စစ်သည်တော်တစ်ဦးအားအချက်ပေးလိုက်လေ၏။ လုလင်ပျိုတို့၏ လေးတွင် မြားအသင့်တပ်ထား လိုက်ကြလေပြီ။ စစ်သည်တော်သည် မဏ္ဍပ်၏ မျက်နှာကြက်ရှိရာသို့ အရောင်အမျိုးမျိုးရှိသော ဘောလုံးကလေးများကို ပစ်တင်လိုက်လေ၏။ လူထုပရိသတ်သည် ထိုလေးပစ်အတတ်ပြိုင်ပွဲကို စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ လုလင်ပျိုတို့သည် ဘောလုံးပေါင်းများစွာကို လေးဖြင့် ခဲယဉ်းစွာ ပစ်ဖောက်ကြလေသည်။ သေနာပတိနှင့် အကဲဖြတ်တို့သည် ဘယ် လုလင်သည် မြားဘယ်နှစင်းဖြင့် ဘောလုံးဘယ်နှလုံးကို ပစ်ဖောက်သည် ဆိုသည့်အချက်ကို ဂရုစိုက်ပြီး ကြည့်ရှုနေလေ၏။ မဟာသေနာပတိသည် လက်မြောက်လျက် လေးအတတ်ပြိုင်ပွဲ အပြီးသတ်ရန် အချက်ပေးလိုက် လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ဖန် မဟာသေနာပတိသည် လုလင်ပျိုတို့အား ချပ်မိန်ညိုကို ချွတ် လျက် မိမိတို့သန်ရာလက်နက်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြန် ၏။ ဣန္ဒရဒီပနှင့် ဝိနယရှရမာက လှံကိုလည်းကောင်း၊ အခြားသောလုလင် တို့က ဓားကိုလည်းကောင်း အသီးသီးရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။ မဟာသေနာ ပတိက အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လုလင်တိုင်းသည် ကျန်လုလင်အား မိမိ၏ရန်သူဟု သဘောထား လျက် မိမိကိုယ်ကိုကာကွယ်ရင်း ရန်သူများအား ဒဏ်ရာအနာတရဖြစ်အောင် ထိုးခုတ်ရမည်။ ဒဏ်ရာအနာတရဖြစ်အောင် ထိုးခုတ်ရမည်ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ် မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာအနာတရဖြစ်အောင် ထိုးခုတ်ရမည်ဟု မဆို လို။ မည်သည့်လုလင်မှ အကောက်ဉာဏ်ကိုသုံးခြင်း၊ အဂတိလိုက်စားခြင်း များကို မပြုလုပ်ရ။ ယင်းနှစ်မျိုးကို ပြုမူက ဂဏနိုင်ငံတရားလွှတ်ရုံးမှ အပြစ် ဒဏ်ပေးခြင်း ခံရလိမ့်မည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မဟာသေနာပတိသည် ကိုယ်ရုံအင်္ကျီကို လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလျက် တိုက်ပွဲစပြီဆိုသည့် အမှတ်သင်္ကေတကို ပြလိုက်လေ၏။ မဏ္ဍပ်ထဲ၌ လျှပ် စီးလက်သကဲ့သို့ အချက်ပေါင်းများစွာ ဝင်းခနဲ ဝင်းခနဲ လက်သွားလေ၏။ လုလင်ခြောက်ယောက်တို့သည် နေရာအသီးသီး၌ ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ရန် အတွက် ကျောကို လေးသဏ္ဌာန်ကွေးလျက် အစွယ်နှင့် ခြေသည်း လက် သည်းကို ထုတ်ထားသည့် ကျားသတ္တဝါကဲ့သို့ တုန်၍နေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လုလင်တိုင်းသည် ကျန်လုလင်အားလုံးအား မျက်တောင်မခတ် စူးစိုက် ကြည့်ရှုနေကြသည်။ သူတို့၏လက်ထဲရှိ လက်နက်များမှာ တစ်ခဏမျှ မျက်နှာကြက်အောက်ဘက်ရှိ မီးရောင်ကဲ့သို့ ဝင်းလက်ကြိုးပြက်သွားပြီးလျှင် လှုပ်ရှားသွားသည့် မီးညွန့်မီးလျှံကဲ့သို့ သူတို့၏လက်ထဲတွင် တစ်ဖန် ပြန် ငြိမ်သွားကြပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျယ်ပြောလှသည့် လူထုပရိသတ်ကြီးသည် သက်မကို ပင့်လျက် မျက်လုံးအပြူးသားနှင့် စစ်သည်သူရဲကောင်းများ၏ သိမ်မွေ့ လှသည့် လှုပ် ရှားခြင်းနှင့် ရွေ့လျားခြင်းများကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေကြသည်။ ကြည့်ရှုရင်း ကြက်သီးမွေးညင်းထလာကြလေ၏။ စစ်သည်သူရဲကောင်းများသည် နေရာ ကို ရွှေ့လိုက်၊ ညင်သာသော လေအလာတွင် ယိမ်းယိုင်လှုပ်ရှားသွားသည့် မြက်ပင်များကဲ့သို့ လှုပ်ရှားလိုက် ဖြစ်နေကြသည်။ တစ်ခဏအတွင်း၌ပင် သူတို့၏ စင်းနေသည့်လည်ပင်း၊ အဝတ်မဲ့နေသည့် လက်မောင်း၊ အမွေး တင်းကျမ်းနှင့် ရင်အုပ်၊ တောင့်တင်းသန်မာသည့် ကျောပြင်များမှ ချွေးသီး ချွေးပေါက်ကြီးများ စီးကျလာလေ၏။ သူတို့၏ ကိုယ်ကာယပေါ်၌ နေရာ အနှံ့အပြားတွင် အနီစင်းများထင်လျက် သွေးများ စီးကျလာလေသည်။ သွေးသည် ချွေးနှင့်ရောလျက် ပျံ့နှံ့သွားသည်ဖြစ်၍ သူတို့၏ ကိုယ်ကာယ သည် မြေနီမှုန့်ရောင် ထနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မဟာသေနာပတိ၏ ညွှန်ကြားချက်ဖြင့် အခမ်းအနားကွပ်ကဲသူသည် ခရာကိုမှုတ်လျက် သေနင်္ဂဗျူဟာ စစ်အတတ်ပညာပြိုင်ပွဲ အပြီးသတ်ပြီဖြစ်ကြောင်း အချက်ပေးလိုက်လေသည်။ လုလင်များသည် အစစ်အဆေးခံရန် အတွက် မဟာသေနာပတိ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်လာကြ၏။ လုလင် သကိဒနှင့် ပိထုသေန၏ ကိုယ်ပေါ်၌ သွေးအရာနှစ်ခုမျှသာလျှင် ရှိလေ သည်။ လုလင် ဝိရှဏေသ၏ ကိုယ်ပေါ်၌ ဒဏ်ရာသုံးခုစီ ရှိနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂဏလွှတ်တော်အဖွဲ့ဝင် အမတ်များနှင့် တိုင်ပင်နှီးနှောလျက် မဟာ သေနာပတိက ကြေညာလိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဂဏလွှတ်တော်အဖွဲ့ဝင်များနှင့်အတူ လူထုပရိသတ်အပေါင်းတို့၊ လုလင်သကိဒနှင့် ပိထုသေနသည် ဓားရေး၊ လှံရေး၌ တကယ်ကျွမ်းကျင် လိမ္မာကြောင်း ပြသခဲ့ကြသည်။ ဂဏလွှတ်တော်အဖွဲ့ဝင်အမတ်များ၏ အလို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568131432597,"sku":"","price":8910.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b5e19aee-3287-4502-b913-6914330cc3b8.jpg?v=1730209866"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဒဿနစာပဒေသာ","title":"ဒဿနစာပဒေသာ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                    ဘဝသစ္စာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘဝသစ္စာကို ရရှိဖို့အတွက် လမ်းနှစ်လမ်းရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှစ်လမ်းသာ ရှိနိုင်သည်။ ဘဝထဲမှာငုပ်ပြီး ဘဝသစ္စာကို ဆုပ်ကိုင်သည့်နည်းက တစ်မျိုး၊ နောက်တစ်မျိုးက မရဏထဲမှာ ငုပ်ပြီး ဘဝသစ္စာကို ဆုပ်ကိုင်သည့်နည်းက တစ်မျိုး၊ တံခါးပေါက်နှစ်ခုသာရှိသည်။ ဘဝနှင့်မရဏ။ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ခုက မိမိရှိပြီး ဆုပ်ကိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားတစ်မျိုးက မိမိမရှိဘဲ နှင့် ဆုပ်ကိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်မျိုးက အလင်းရောင်ထဲမှာ ရယူခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားတစ်မျိုးက အမှောင်ထဲမှာ ရယူခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်မျိုးက မျက်စိဖွင့်ပြီး ရယူခြင်းဖြစ်ပြီး နောက်တစ်မျိုးက မျက်စိမှိတ်ပြီး ရယူခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်မျိုးက ဘဝထဲမှာ ဘယ်လောက်ငုပ်ပြီး မြုပ်သွားသလဲဆိုလျှင် မိမိ မကျန်ရစ်တော့သည်အထိ ငုပ်ပြီး မြုပ်နှစ်သွားရမည်။ နောက်တစ်မျိုးက မရဏထဲမှာ ဘယ်လောက်ငုပ်ပြီး နစ်မြုပ်သွားရမလဲဆိုလျှင် မိမိ မကျန်ရစ် တော့သည်အထိ နစ်မြုပ်သွားရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိမိ မရှိတော့သည့်နေရာ၌ သစ္စာတရား ရှိနေသည်။ ဘဝ၏ ပွဲသဘင်၌လည်းကောင်း၊ ဘဝ၏အက၌လည်းကောင်း မိမိပျောက်သွားလျှင် သစ္စာတရားကို ရရှိနိုင်သည်။ မီရာသည် ကရင်းနှင့် သစ္စာတရားကို ရရှိသွား သည်။ ကျေတနုသည် သီချင်း ဂီတ သီဆိုရင်းနှင့် သစ္စာတရား ရရှိသွား သည်။ ကရိရှန၏ နှုတ်ခမ်း၌ရှိသော ပုလွေသည် ဘဝ၏တံခါးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e              ဂရိရှေးဟောင်း ဒဏ္ဍာရီများ၌ သစ္စာတရားရရှိသည့် နည်းလမ်းများ ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပိုင်းခြားပြထားသည်။ နတ်ဒေဝတာနှစ်ပါး အကြောင်း ဆွေးနွေးတင်ပြထားသည်။ အပိုလိုနတ်နှင့် ဒါယိုနီယယ်နတ် ဖြစ်သည်။ အပိုလိုက အကျင့်တရားနှင့်ပတ်သက်သော နတ်ဖြစ်ပြီး ဒါယိုနီ ယယ်က အက၊ အဆို၊ ပွဲသဘင်နှင့်ပတ်သက်သော နတ်ဖြစ်သည်။ အက်ပီ ကုရတ်သည် ဒါယိုနီယယ်ကို ကိုးကွယ်သူဖြစ်သည်။ အက်ပီကုရတ်က သူ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းကို စုံတောမြိုင်ဟု အမည်ပေးထားသည်။ သစ်ပင် ပန်းပင်များ၏ ကြားထဲမှာ ကျေးငှက်များ၏တေးသံကို နားထောင်ပြီး ခံစားမှု အပြည့်ရှိသူ ဖြစ်သည်။ လသာသောည ရေကန်ဘေးက လရောင်အောက် တွင် ကပွဲကျင်းပသည်။ ယင်းပတ်ဝန်းကျင်၌ အက်ပီကုရတ် သစ္စာအလင်း ရောင် ရရှိသွားသည်။ အကျင့်တရား ကျင့်သည့်အတွက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သိဒ္ဓတ္ထကမူ အက်ပီကုရတ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ဘဝဟူ၍ မရှိသလို အသက်ရှင်လာသည်။ မရဏတရားသည်သာလျှင် သစ္စာဖြစ် သည်။ ဒုက္ခသည်သာလျှင် သစ္စာဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓသည် သစ္စာတရားလေးပါး ကို ဟောကြားတော်မူသည်။ သစ္စာတရား ၄ ပါးလုံး ဒုက္ခနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒုက္ခသည် ပထမအရိယသစ္စာဖြစ်သည်။ ဒုက္ခကို ဖြစ်စေကြောင်း သည် ဒုတိယအရိယသစ္စာ ဖြစ်သည်။ ဒုက္ခချုပ်ငြိမ်းခြင်းသည် တတိယ အရိယ သစ္စာ ဖြစ်သည်။ ဒုက္ခချုပ်ငြိမ်းရာ ချုပ်ငြိမ်းကြောင်း နည်းလမ်းသည် စတုတ္ထ အရိယသစ္စာ ဖြစ်သည်။ သစ္စာတရား ၄ ပါးလုံး ဒုက္ခနှင့် ဆက်စပ်မှု ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသိဒ္ဓတ္ထမင်းသား မီးရှူးသန့်စင် ဖွားမြင်လာသောအခါ နက္ခတ်ဗေဒ ပညာရှင်များက -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သားတော်ကလေးသည် လုလင်အရွယ်ရောက်လာပြီး ဒုက္ခကို သိမြင်သည့်အခါ ရသေ့ရဟန်း ပြုသွားလိမ့်မည်”ဟု ဟောကိန်းထုတ်ကြ သည်။ နက္ခတ်ဗေဒ ပညာရှင်များသည် မဆွကပင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သိဒ္ဓတ္ထမင်းသားသည် ဒုက္ခကို အကြောင်းပြုပြီး လွတ်မြောက် ငြိမ်းချမ်းမှုရရှိသွားဖို့ အလားအလာရှိသည်”ဟု တွက်ကိန်းရရှိပြီးသား ဖြစ် သည်။ နက္ခတ်ဗေဒပညာရှင်များက သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီးကို ဆက်ပြီးပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အရှင်မင်းကြီး ... အရှင်မင်းကြီး၏သားတော် ရသေ့ .. ရဟန်း မပြုစေလိုသော ဆန္ဒရှိခဲ့သော် ဒုက္ခကို မျက်ဝါးထင်ထင် မတွေ့မြင်ရအောင် စီစဉ်စေချင်ပါ၏။ ဂိလာနပုဂ္ဂိုလ် သူ့မျက်မှောက် ရောက်မလာပါစေနှင့်၊ အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်သူ သူ့အနီးက ဖြတ်သန်းမသွားပါစေနှင့်၊ ဘုရင့် ဥယျာဉ်တော်အတွင်းက ပန်းပင်များတွင် ပွင့်နေကြသည့် ပန်းပွင့်များ နွမ်းခြောက် မသွားခင် ဖယ်ရှားပစ်ပါ၊ ဘုရင့်သားတော် ပွင့်လန်းနေတဲ့ ပန်းပွင့်များကိုသာ ရှုစားပါစေ၊ လုလင်ပျို လုံမပျိုများသာ သားတော်နှင့် တရင်းတနှီး ရှိပါစေ၊ ဇရာနှင့်ပတ်သက်ပြီး အရိပ်အယောင်မျှပင် သားတော်နှင့် မထိတွေ့ပါစေနှင့်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နက္ခတ်ဗေဒ ပညာရှင်များ၏ ဟောကိန်းရှိနေ၍ သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီးသည် သိဒ္ဓတ္ထမင်းသား သူနာကို မမြင်တွေ့အောင်၊ ညှိုးရော်နေသော ပန်းပွင့်များကို မမြင်အောင်၊ ဇရာနှင့်မရဏ ဝေးစွ ဇရာမရဏ ခြေသံမျှပင် မကြားရအောင် စီစဉ် ဖန်တီးထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အင်္ဂလိပ် ကဗျာဆရာကြီး အာနိုးသည် သူ၏နာမည်ကျော် ကဗျာ အဖွဲ့ The light of Asia\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e၌ ယင်းအခန်းကဏ္ဍနှင့် ပတ်သက်ပြီး အနုပညာ မြောက်စွာ ဖွဲ့ ဆိုရေးစပ်ထားသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ည မိန်းမပျိုများသည် ကကြခုန်ကြပြီး အိပ်ပျော်သွားကြသည်။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်နိုးလာ၍ သိဒ္ဓတ္ထမင်းသား ကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်ယောက် က ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေသည်။ တစ်ယောက်က မျက်နှာ ပုံပျက် ပန်းပျက် ဖြစ်နေသည်။ တစ်ယောက်က မျက်လုံးမျက်ချေး အပြည့်။ တစ်ယောက် သွားရည်ကျနေသည်။ တစ်ယောက် ကယောင်ကတမ်း ပြောနေသည်။ ဝတ်စားတန်ဆာများလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကြသည်။ သိဒ္ဓတ္ထ၏အမြင်တွင် အိပ်ပျော်နေသော မိန်းမပျိုအားလုံး သရဲမရုပ် ပေါက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e        နံနက်ချိန် မြို့တွင်းထွက်ချိန်၌ သိဒ္ဓတ္ထသည် သူအို၊ သူနာ၊ သူသေများ ကို တွေ့ရသည်ဖြစ်၍ ထိုနေ့ည အိပ်ပျော်နေသော ကြင်ယာဒေဝီယသော်ဓရာနှင့် သားတော်လေး ရာဟုလာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး နန်းတော်မှ ထွက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၂ နှစ်အကြာ သိဒ္ဓတ္ထမင်းသား သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဘုရား စင်စစ် ဧကန် ဖြစ်ပြီးနောက် ကပ္ပိလဝတ်သို့ပြန်လာသောအခါ ယသော်ဓရာက ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လောကီလူ့ဘဝကို စွန့်ခွာပြီး ဘယ်ရပ်ဘယ်စခန်း ကြွနေသနည်း၊ မိမိ လိုလားသောအရာကို ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာ ကိုယ့်နေရာမှာ မရရှိနိုင်ဘူး လော”\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟူသော မေးခွန်းကို မေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓက -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာ ကိုယ့်အိမ်ဂေဟာမှာ မိမိလိုလားသော အရာ ဝတ္ထု ရမည်ဆိုလျှင် လောကီလူ့ဘောင်မှာ လူပေါင်း အသင်္ချေအနန္တရှိသည်။ ယင်း လူပေါင်းအသင်္ချေအနန္တ လူသားများ ဘယ်မှာ ဝိမုတ္တိ သို့မဟုတ် မောက္ခ ရရှိကြသနည်း”\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e             လူပေါင်းအသင်္ချေသည် ဘဝပေါင်းများစွာကစပြီး ပွဲသဘင် ကျင်းပလာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ပွဲသဘင် ကျင်းပ၍လည်း ရမည်မဟုတ် ပေ။ မိမိကိုယ် ပျောက်ဆုံးသွားသော ပွဲသဘင်မျိုးမှ ရလိမ့်မည်။ မရဏတရားကြောင့်လည်း ရမည်မဟုတ်ပေ။ မရဏတရားကြောင့် ရမည်ဆိုလျှင်လည်း တစ်နေ့တစ်နေ့ သင်္ချိုင်းရောက်သူများ အသင်္ချေအနန္တ ရှိနေသည်။ ယင်း အသင်္ချေ အနန္တ လူများ ဘာရရှိကြသနည်း။ ဒုက္ခကြောင့် ရမည်ဆိုလျှင် လည်း ဒုက္ခခံရသူတွေ အသင်္ချေအနန္တ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            ပွဲသဘင်ကြောင့်လည်း ရလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ မရဏကြောင့် လည်း ရလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ဒုက္ခကြောင့်လည်း ရလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ မိမိကိုယ် ပျောက်ဆုံးသွားသည်အထိ ကျင့်ကြံအားထုတ်မှ ရရှိလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":41958448103573,"sku":"","price":1440.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e8ea7243-c59a-4d65-921e-304f5d44069c.jpg?v=1745656892"},{"product_id":"ပါရဂူ-ထေရကထာ","title":"ထေရကထာ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမောင်းထောင်ဆရာတော်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိလိန္ဒမင်းကြီးသည် ဗုဒ္ဓအဘိဓမ္မာနှင့် စပ်လျဉ်းသည့် ပြဿနာ အမျိုးမျိုးကို ရှင်နာဂသိန်အား မေးမြန်းလျှောက်ထားသည်။ ရှင်နာဂသိန် က မိလိန္ဒမင်းကြီး လျှောက်ထားသည့် ပြဿနာများကို ပြန်လည်ဖြေ ကြားသည်။ မိလိန္ဒမင်းကြီး၏ အမေးနှင့် ရှင်နာဂသိန်၏အဖြေသည် “မိလိန္ဒပဉ္စာ” ဟူသောအမည်ဖြင့် ဗုဒ္ဓစာပေလောကတွင် ထင်ပေါ်ကျော် ကြား၏။ ဘိုးတော်မင်းတရားကြီးသည် ပြဿနာအမျိုးမျိုးကို မောင်း ထောင်သာသနာပိုင် ဆရာတော်အား မေးမြန်းလျှောက်ထား၏။ မောင်း ထောင်ဆရာတော်က ဘိုးတော်မင်းတရားကြီး၏ အမေးပုစ္ဆာများကို ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။ ဘိုးတော်မင်းတရားကြီး၏ အမေးနှင့် မောင်းထောင်ဆရာတော်၏အဖြေသည် မြန်မာဂန္ထဝင်၌ `အမေးတော် အဖြေ” အမည်ဖြင့်ထင်ပေါ်ကျော်ကြားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်းထောင်ဆရာတော်သည် မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၁၁၅ ခုနှစ် တွင် အလုံမြို့ကျေး၊ မောင်းထောင်ရွာ၌ ဖွားမြင်သည်။ အဖမှာ နတ်ရှင် ယက္ခဘွဲ့ခံ ဦးစံဦးဖြစ်ပြီး အမိမှာ ရှင်ခွေး ဖြစ်သည်။ ငယ်မည်မှာကား မောင်မြတ်နေ ဖြစ်၏။ အသက် ၁၃ နှစ်တွင် ရှင်သာမဏေပြုသည်။ သာမဏေဘွဲ့ မည်ကား ရှင်ဉာဏ ဖြစ်၏။ ရဟန်းဘွဲ့ မည်ကား ရှင်ဉာဏဘိဝံသ ဖြစ်၏။ ရဟန်း ၃ ဝါရသည်အထိ စာပေကျမ်းဂန်များကို ဆရာ အသီးသီးထံမှ သင်ကြားလေ့လာပြီးလျှင် ရဟန်း ၃ ဝါကျော်သွားသော အခါ မောင်းထောင်ရွာ၌ စာပေပို့ချနေလေသည်။ ရဟန်း ၆ ဝါရသော အခါ နေတ္တိဋီကာသစ်ကို ရေးသားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်းထောင်ရဟန်းငယ်၏ သတင်းကို ကြားသိရသည်ဖြစ်၍ ဘိုးတော်မင်းတရားကြီးသည် မောင်းထောင်ရဟန်းငယ်အား နေပြည်တော်သို့ ပင့်လေ၏။ ရဟန်းဝါ ၆ ဝါမျှသာရရှိသေးသော မောင်းထောင် ရဟန်းငယ်သည် ဘိုးတော်မင်းတရားကြီး၏ ပင့်ဖိတ်ချက်အရ ၁၁၄၃ ခုနှစ်တွင် နောက်ပါစာသင်ရဟန်း ၈၅ ပါးနှင့်တကွ မောင်းထောင်ရွာမှ ရတနာပူရ အင်းဝမြို့သို့ ကြွရောက်လာလေသည်။ ရတနာပူရ အင်းဝ မြို့၊ မိုးထိကျောင်း အနောက်မြောက်တွင် ယာယီစာသင်တိုက် ဆောက် လုပ်ပြီးလျှင် မောင်းထောင်ရဟန်းငယ်အား လှူဒါန်းလေ၏။ ဉာဏာဘိ သာသနဓဇ မဟာဓမ္မရာဇ ဂုရု”ဘွဲ့တံဆိပ်ကိုလည်း ဆက်ကပ်လှူဒါန်း လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်းထောင်ဆရာတော်သည် သက္ကတ၊ ဟိန္ဒီ၊ ဘင်္ဂါလီစသော ဘာသန္တရကို ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်သူဖြစ်၍ ရတနာပူရ အင်းဝမြို့သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် မကြာမီ ထူးခြားသည့်တာဝန်ကို ထမ်းရွက်ရ လေ၏။ ထိုတာဝန်ကား အခြားမဟုတ်၊ ဘင်္ဂါလီ အရေးအသားဖြင့် ရှိနေသည့် ရာဇဘိသေကကျမ်းကို ရာမကရဏ၊ သာမသုန္ဒရ၊ ပုံသ္မီရာမ အစရှိသော ပုဏ္ဏားတို့နှင့်အတူ ဘာသာပြန်ဆိုရခြင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၁၄၇ ခုနှစ်တွင် မောင်းထောင်ဆရာတော်သည် ဝင်္ဂတိုင်း နဝဒီပ၊ သီဟိုဠ်ကျွန်း သီဟဠဒီပတို့၌ ရှိသည့် လောကီရေး၊ လောကုတ္တရာ ရေးဆိုင်ရာ စာပေကျမ်းဂန်များကို ဆောင်ယူစေသင့်ကြောင်း ဘိုးတော် မင်းတရားကြီးအား စာဆက်သွင်းလေ၏။ ဘိုးတော်မင်းတရားကြီးကရာပြတ်သီရိစ္ဆန္ဒရတ်၊ ဇယနာရမ်၊ ပုံညှို့ရာမ် စသော ဗြာဟ္မဏမျိုး ပုဏ္ဏား တို့ကို သင်္ဘောနှင့်စေလွှတ်ပြီးလျှင် မောင်းထောင်ဆရာတော် ညွှန်ကြား သည့် စာပေကျမ်းဂန်များကို ဆောင်ယူဆက်သစေလေသည်။ ယင်း စာပေကျမ်းဂန်များ မြန်မာနိုင်ငံသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ မောင်းထောင် ဆရာတော်က မြန်မာဘာသာသို့ ပြန်ဆိုခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိုးတော်မင်းတရားကြီးလက်ထက်တွင် သာသနာ့ရေးရာကို စီမံခန့်ခွဲသည့် သာသနာပိုင် ဆရာတော်ကြီး ၄ ပါးရှိသည်။ မင်းအို ဆရာတော်၊ ဆံတားဆရာတော်၊ မန်လည်ဆရာတော်၊ မင်းရွာဆရာ တော်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ယင်းသာသနာပိုင် ဆရာတော်ကြီး ၄ ပါး သာသနာကို အုပ်ချုပ်သည်မှာ ၁၁၄၆ ခုနှစ်အထိ ဖြစ်၏။ ထို့နောက် ရှိရင်းစွဲ ဆရာတော်ကြီးများနှင့်တကွ ဆရာတော်အသစ်များ ထပ်မံဖြည့် စွက်ပြီးလျှင် သာသနာပိုင်ဆရာတော် ၁၂ ပါးအထိ တိုးချဲ့ခန့်ထားလေ ၏။ ယင်း ၁၂ ပါးထဲတွင် မောင်းထောင်ဆရာတော်လေးလည်း တစ်ပါး အပါအဝင် ဖြစ်သည်။ မောင်းထောင်ဆရာတော် သာသနာပိုင်ဖြစ်သော အခါ သိက္ခာတော် ၈ ဝါမျှသာ ရှိသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသာသနာပိုင် ၁၂ ပါး ခန့်ထားသော်လည်း လူများပြီး ပွဲမစည် ဖြစ်နေ၏။ သာသနာနှင့်ပတ်သက်သည့် အမှုကိစ္စတို့ကို စီမံဆုံးဖြတ်ရာ၌ ဆန္ဒအမျိုးမျိုးဖြစ်နေသဖြင့် ခရီးမရောက်ပေ။ ထိုအချိန်၌ သာသနာတော် တွင် အတင်ဂိုဏ်းနှင့် အရုံဂိုဏ်းတို့ကလည်း တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် တင်းမာ နေလေသည်။ ထို့ကြောင့် ဘိုးတော်မင်းတရားကြီးသည် သာသနာရေး အတွက် စိတ်လက်မကြည်မသာ ဖြစ်နေ၏။ ထိုအတွင်း.....\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e\" ပရံနဝါ မစုံသေး ၍၊ မောင်းထောင်ခွက်ကလေးနှင့် နို့ရည်ပေးပါ့ မခွေးရယ်။ ဇွန်ပန်းကို ပန်ဆင်ရမှ၊ နို့ဝတော့မယ်။ နို့ချိုအေးကိုတဲ့ တိုက်ကျွေးဖွယ်၊ နို့မျက်ငယ် တို့ မာစေကြောင်း၊ ညွတ်ခဆုတောင်း” \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟူသော တဘောင်ပေါ်လာလေ၏။ ပြည်သူလူထုက တရားနို့ချိုကို သောက်စို့လိုသဖြင့် မင်းတရား ကြီးအား အင်္ဂါသား မောင်းထောင်ဆရာတော်ကို သာသနာပိုင် တင် မြှောက်ရန် ပန်ကြားခြင်းဖြစ်သည်ဟု တဘောင်၏အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ကောက်ချက်ချကြလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိုးတော်မင်းတရားကြီး ကိုယ်တိုင်ကလည်း ကြည်ညိုရင်းစွဲ ရှိသည့်အပြင် တဘောင်စနည်းကလည်း ပေါ်နေသဖြင့် မောင်းထောင် ဆရာတော်အား တစ်ပါတည်း သာသနာပိုင်အဖြစ် ခန့်အပ်တော်မူလိုက် လေသည်။ မောင်းထောင်ဆရာတော်အား သာသနာပိုင် ခန့်အပ်လိုက် သည့်အခါ အတင်ဂိုဏ်း၊ အရုံဂိုဏ်း နှစ်ဂိုဏ်းစလုံးကပင် လိုလားနှစ်သက် ကြလေသည်။ တစ်ပါးတည်းသာသနာပိုင် ဖြစ်ပြီးနောက် ၁၁၅၁ ခုနှစ် တွင် မောင်းထောင်ဆရာတော်အား အသောကာရာမ ရတနာဘုံကျော် တိုက်ကျောင်းကို ဘိုးတော်မင်းတရားကြီးကိုယ်တိုင် ရေစက်သွန်းချ၍ လှူဒါန်းသည့်အပြင် “ဉာဏာဘိဝံသ ဓမ္မသေနာပတိ မဟာဓမ္မရာဇာဓိ ရာဇဂုရု”ဘွဲ့တံဆိပ်တော်ကိုလည်း ဆက်ကပ်လှူဒါန်းလေသည်။ မောင်းထောင်ဆရာတော်သည် သာသနာပိုင်ဖြစ်သည့်နေ့၌ပင် သံဃာတော် များ၏ အလယ်ကျောင်းဦး ဘုရားရှေ့၌ အောက်ပါအဓိဋ္ဌာန်ကို ပြုစု တော်မူ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သာသနာရေး သာသနာမှုနှင့် စပ်သမျှကို ဆန္ဒာဒေါသာ၊ ဘယာမောဟာ အဂတိလေးပါး မလားဘဲ တရားရှိရာ ရွက်ဆောင်မည်။ အသက်ကိုသော်လည်း စွန့်မည်။ တရားကိုမစွန့်ပြီ။ သာသနာဒါယကာ တရားမင်းမြတ်က အမိန့်တော် အထူးပြန်သော်လည်း မှန်ရာကိုသာ လိုက်မည်။ တရားကိုစွန့်၍ မလိုက်ပြီ။ မနာခံသော် ခပ်မဆိတ်သာ နေမည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအထက်ပါအဓိဋ္ဌာန်မှာ ဆရာတော်၏ တရားမှုလိုလားမြတ်နိုးပုံကို ဖော်ပြနေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်းထောင်ဆရာတော်သည် သာသနာပိုင် ဖြစ်လာသော အခါ တကွဲတပြားစီဖြစ်နေသည့် သံဃာများအား တညီတညွတ်တည်း ဖြစ်အောင် စီမံဆောင်ရွက်လေ၏။ အတင်ဂိုဏ်း၊ အရုံဂိုဏ်း စသည်ဖြင့် ဝိဝါဒကွဲပြားနေသည့် ဂိုဏ်းဂဏစိတ် ပြင်းထန်နေသည့် သံဃာများသည် တစ်စုတည်း တစ်ပေါင်းတည်း ဖြစ်လာကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသာသနာပိုင်ဖြစ်ပြီး ၈ နှစ်အကြာတွင် မောင်းထောင် ဆရာတော်သည် သုတ်သီလက္ခန် ဋီကာသစ်ကို ရေးသားစီရင်သည်။ သုတ်သီလက္ခန် အဋ္ဌကထာကို ပါဠိဘာသာဖြင့် အကျယ်တဝင့်ဋီကာ ဖွင့်၍ ရေးသားတော်မူခြင်း ဖြစ်လေသည်။ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်းထောင်ဆရာတော်အား ၁၁၅၂ ခုနှစ်တွင် မြောက်နန်းမ တော်ကောင်းမှုဖြစ်သည့် စံကျောင်းတော်ကို လှူဒါန်းသည့်အပြင် “ဉာဏာ ဘိဝံသ ဓမ္မသေနာပတိ မဟာဓမ္မရာဇဂုရု” ဘွဲ့တံဆိပ်တော်ကိုလည်း ဆက်ကပ်လေသည်။ ၁၁၅၃ ခုနှစ်တွင် တောင်နန်းတော် ကောင်းမှုဖြစ် သည့် အောင်မြေဘုံကျော် ကျောင်းကို လှူဒါန်းသည်။ ယင်းသို့အားဖြင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောင်းထောင်ဆရာတော်သည် ရာဇဂုရု” ဘွဲ့ တံဆိပ် ၄ ကြိမ်တိတိ ရရှိတော်မူလေ၏။ ။ ( သက္ကရာဇ် ၁၁၆၂ ခုနှစ်တွင် သီဟိုဠ်ကျွန်းမှ သာမဏေ ၆ ပါး နှင့် ဥပါသကာ တစ်ဦးတို့သည် အမရပူရမြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုသာမဏေ ၆ ပါးတို့ကို မောင်းထောင်ဆရာတော်က ဥပဇ္ဈာယ်ပြု၍ ရဟန်းခံပေးလေ၏။ ဥပါသကာကိုလည်း သာမဏေ ပြုပေးလေ၏။ ထို့နောက်တွင်လည်း သီဟိုဠ်ကျွန်းမှ ရောက်ရှိလာကြသည့် သာမဏေ များစွာတို့ကို ရဟန်းခံပေးပြီးလျှင် လူဒကာများကိုလည်း သာမဏေ ဝတ်ပေးလေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568138510485,"sku":"","price":2250.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b248d604-778f-4172-b42b-58c21611a9ad.jpg?v=1730209930"},{"product_id":"ပါရဂူ-ညီတော်မင်းနန်","title":"ညီတော်မင်းနန်","description":"\u003cp\u003e  \u003cstrong\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           စာဖတ်သူများ၏ လက်ဝယ်တွင်ရောက်ရှိနေသော သုန္ဒရနန္ဒ (လှသောနန္ဒ) ခေါ် ညီတော်မင်းနန် မှာ ကဗျာဆရာ သို့မဟုတ် ဗုဒ္ဓ အဘိဓမ္မာဆရာ အဿဃောသ၏ သက္ကတဘာသာဖြင့် ဖွဲ့ဆိုသီကုံး ထားသော `ဆောက်ဒရနန္ဒ” ခေါ် ကဗျာအဖွဲ့ ကို မြန်မာစကားပြေဖြင့် ဘာသာပြန်ဆိုထားသည့်စာအုပ်ဖြစ်ပါသည်။ ဤကဗျာဝတ္ထု၏အဓိ က ဇာတ်ဆောင်ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ဗုဒ္ဓရှင်တော်ဘုရား၏ ညီတော် နန္ဒ ဖြစ်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သိဒ္ဓတ္ထနှင့်နန္ဒမှာ ညီနောင်တော်ကြသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး၏ သဘောသဘာဝမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် တောင်နှင့်မြောက်ပမာ ဖီလာဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ သိဒ္ဓတ္ထသည်ငယ်စဉ်ကာလကပင် လောက ကိုငြီးငွေ့ပြီး သစ္စာတရားကို ရှာမှီးလိုသည့်ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ ထီးနန်းစည်း စိမ်ကိုစွန့်ပယ်ပြီး မလျော့သောလုံ့လဖြင့် ဗုဒ္ဓအဖြစ်ကို ရအောင် ကြိုးပမ်း အားထုတ်ခဲ့လေသည်။ နန္ဒကမူ ထိုကဲ့သို့မဟုတ်၊ လောကီ အာရုံကို ခုံမင်တွယ်တာခြင်းမှာ သူ့စရိုက်သူ့ဝသီဖြစ်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကာမဂုဏ်ရွှံ့တွင်း၌ ကျွံနစ်နေသည့် နန္ဒအား ဗုဒ္ဓကထုတ်ဆယ် ကယ်တင်ခဲ့ရလေသည်။ ယင်းအကြောင်းကို ကဗျာဆရာအဿ ဃောသက “သုန္ဒရနန္ဒ” တွင် အနုပညာမြောက်စွာဖြင့် ကဗျာဖွဲ့ ထား လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e                                                  \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eနန္ဒ၏အကြောင်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e‘သုန္ဒရ နန္ဒတွင်ပါသော နန္ဒ၏အကြောင်းကို အကျဉ်းချုပ်ဖော် ပြရမည်ဆိုလျှင်..... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသုန္ဒရီသည် နန္ဒ၏ကြင်ဖက် ဇနီးဖြစ်သည်။ နန္ဒသည် ဗုဒ္ဓ၏ညီ တော်ဖြစ်သည်။ နန္ဒနှင့်သုန္ဒရီသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလွန်တရာပင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးကြလေသည်။ တစ်နေ့သ၌ ဗုဒ္ဓသည် နန္ဒအား ကျောင်း တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ရဟန်းပြုပေးလိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချစ်သူ နန္ဒပြန်မလာသဖြင့် သုန္ဒရီ အပူမီးတောက်လောင်နေသ ကဲ့သို့ပင် နန္ဒလည်း ချစ်သူ သုန္ဒရီနှင့် ကွဲကွာနေရသဖြင့် အတိဒုက္ခ ရောက်နေရှာသည်။ မအိပ်နိုင် မစားနိုင် တမှိုင်မှိုင်တတွေတွေဖြစ်နေ သည်။ ရဟန်းများက နန္ဒအား တရားပြကြ၏။ သို့ရာတွင် အရာမထင် အချည်းနှီးအလဟဿပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါ ဗုဒ္ဓသည် နန္ဒအား ဟိမဝန္တာတောင်ထက်သို့ ခေါ် ဆောင်သွား၏။ ဟိမဝန္တာတောင်ထက်၌ မျောက်မမျက်ကန်း တစ်ကောင်ကိုပြပြီး ဗုဒ္ဓကနန္ဒအား “နန္ဒ၊ ဒီမျောက်မ မျက်ကန်းနှင့် သင့်ချစ်ဇနီး သုန္ဒရီ ဘယ်သူကလှသနည်း” ဟု မေးလိုက်လေ၏။ နန္ဒကပြုံးပြီး “ဒီမျောက် မမျက်ကန်းနှင့် အရှင်ဘုရား၏ခယ်မတော် ဟာ မနှိုင်းအပ် မယှဉ်အပ်ပါ” ဟု ပြန်လျှောက်ထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် ဗုဒ္ဓသည် နန္ဒအား ဟိမဝန္တာတောင်ထက်မှတစ်ဆင့် နတ်ပြည် နတ်လောကသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြန်လေသည်။ နတ် လောက၌ နတ်ကညာများကိုတွေ့မြင်ရသောအခါ ဗုဒ္ဓသည် နန္ဒအား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနတ်ကညာများနှင့် သုန္ဒရီ၏ခြားနားချက်ကို မေးမြန်းလေ၏။ ထိုအခါ နန္ဒက “မျောက်မ မျက်ကန်းနှင့် အရှင်ဘုရား၏ ခယ်မတော် မနှိုင်း အပ် မယှဉ်အပ်ဖြစ်သလို ဒီနတ်ကညာများနှင့်လည်း အရှင်ဘုရား၏ ခယ်မတော်ဟာ မနှိုင်းအပ် မယှဉ်အပ်ပါ” ဟု ပြန်လည်လျှောက်ထား လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနန္ဒသည် သုန္ဒရီကိုမေ့ပြီး နတ်ကညာများကို စွဲစွဲလမ်းလမ်းဖြစ် သွားလေသည်။ နတ်ကညာများကို ရယူပေါင်းသင်းလိုသည့် အာသာ ဆန္ဒပြင်းပြလာသည်။ ထိုအခါ ဗုဒ္ဓက နန္ဒအား ယင်းနတ်ကညာများကို ရရာရကြောင်း နည်းလမ်းကား တရားအကျင့်ကို ကျင့်ကြံအားထုတ် ခြင်းပင်ဖြစ်၏ဟု ပြောပြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနန္ဒသည် နတ်ကညာများကိုရလိုစိတ်ဖြင့် တရားအကျင့်ကို ကျင့် ကြံအားထုတ်လေသည်။ ထိုအခါ အာနန္ဒာက နန္ဒအား နတ်စည်းစိမ် ဟူသည်မှာ မမြဲကြောင်း၊ တစ်ခဏသာခံကြောင်း၊ ကံကုသိုလ်ကုန်ဆုံး ပါက နတ်ပြည်နတ်လောကက ပြန်ဆင်းလာရတတ်ကြောင်းကို ရှင်း လင်းပြောပြ၏။ နန္ဒသဘောပေါက်သွားလေသည်။ ဗုဒ္ဓအထံတော်မှ တရားအဆုံးအမကို နာကြားရပြီးနောက် တရားအကျင့်ကို ကျင့်ကြံ အားထုတ်သောအခါ နန္ဒသည် ရဟန္တာဖြစ်သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e                                                                            \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eမူကွဲသည် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           နန္ဒ၏ အကြောင်းအရာသည် ဥဒါန်း၌လည်းကောင်း၊ ဇာတ် တော်တွင်လည်းကောင်း၊ ဓမ္မပဒအဋ္ဌကထာတွင်လည်းကောင်း ပါဝင် သည်။ သို့ရာတွင် ဤ သုန္ဒရနန္ဒ တွင် ဖော်ပြပါရှိသည့် နန္ဒ၏အ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင်းအရာနှင့် ပါဠိစာပေများတွင်ပါရှိသည့် နန္ဒ၏အကြောင်းအရာ တို့သည် အတန်ငယ်ကွဲပြားခြားနားမှုရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသုန္ဒရနန္ဒကဗျာအဖွဲ့ သည် တရားနှင့်အချစ်၏စစ်ပွဲကို သရုပ် ဖော်ထားသည့် ကဗျာအဖွဲ့ ဖြစ်သည်။ နန္ဒ၏စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကာမဂုဏ်အာရုံနှင့် တရားဓမ္မတို့သည် တိုက်ပွဲဖြစ်ကြသည်။ အပြီးသတ် တွင်မူ တရားဓမ္မကအနိုင်ရသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သုန္ဒရနန္ဒ ၌ နန္ဒနှင့် သုန္ဒရီ ချစ်သူမောင်မယ်တို့၏ တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦးချစ်ခင်ကြင်နာပုံကို ဖွဲ့ဆိုရာ၌ အောင်မြင်မှုရရှိသကဲ့သို့ပင် ဗုဒ္ဓ ၏တရားအဆုံးအမများကို လှပသော စကားလုံးများဖြင့် ဖွဲ့ဆိုရာ၌ လည်း အောင်မြင်မှုရရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e                                                                     \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eကဗျာစွမ်းရည် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                   ကဗျာသည် လူသား၏စိတ်နှလုံးကို ဆွဲဆောင်ယူရာ၌ အထိ ရောက်ဆုံးသော၊ အရေးပါအရာရောက်ဆုံးသော လက်နက်ကိရိယာ တစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်၍ ခက်ခဲနက်နဲသည့် အဘိဓမ္မာနှင့် တရားဓမ္မ သဘောများကို ရိုးရိုးလူထု၏နှလုံးအတွင်းသို့ ထွင်းဖောက်ဝင်ရောက် သွားနိုင်စေရန်အတွက် အချို့ ပညာရှင်များသည် ယခင်အခါကလည်း ကဗျာ၏အကူအညီကို ယူဖူးခဲ့ကြလေပြီ။ ယနေ့လည်း ယူနေကြ သည်။ နောင်ကိုလည်း ယူကြပေဦးမည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤ “သုန္ဒရ နန္ဒ” ကဗျာကိုဖွဲ့သူ အဿဃောသမှာ ထင်ရှား ကျော်ကြားသည့် ဗုဒ္ဓအဘိဓမ္မာ ဆရာကြီးတစ်ဦးဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် သူသည် ကဗျာအနုပညာကို လက်မလွှတ်ပေ။ ကဗျာကိုတန်ဖိုးထားပုံ ကို '\u003cspan\u003eသုန္ဒရ နန္ဒ” ကဗျာအဆုံးသတ်တွင် အဿဃောသက အောက်ပါ အတိုင်းရှင်းလင်းပြောပြထားပေသည်။ ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လွတ်ငြိမ်းမှုတရားဓမ္မ ဟောပြောချက်များအပြည့်ဖြစ်သော ဤကျမ်းသည် ငြိမ်းချမ်းမှုပေးရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ ရွှင်ပျော်မှုပေးရန် အတွက် မဟုတ်ပေ။ စာဖတ်သူများအား ဆွဲဆောင်ရန်အတွက် ဤ ကျမ်းကို ကဗျာအဖွဲ့ဖြင့် ဖွဲ့ ဆိုရေးသားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤကျမ်း၌ လွတ်ငြိမ်းမှုတရားဓမ္မများမှတစ်ပါး ကျွန်ုပ်ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည့် အရာများမှာမူ ကဗျာသဘောအရ ရသရှိစေရန်အတွက် ဖြစ်လေသည်။ ဆေးခါးကို သောက်နိုင်ရန်အတွက် အချိုရောထားသကဲ့သို့ ဖြစ်လေသည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e                                                                                  \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eသုန္ဒရ နန္ဒ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သုန္ဒရ နန္ဒ”သည် အခန်း ၁၈ ခန်းပါဝင်သည့် ကဗျာအဖွဲ့ ဖြစ် သည်။ ယင်းကဗျာအဖွဲ့၌ ဗုဒ္ဓတရားများကို ပေါ်လွင်ထင်ရှားသော စကားလုံးများဖြင့် သီကုံးဖွဲ့ဆိုထားသည်။ ယင်းကဗျာအဖွဲ့ သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထေရဝါဒအယူအဆကို အဓိကထားပြီးဖွဲ့ သည့် ကဗျာဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ သို့ရာတွင် မဟာယာနသဘောတရားများလည်း ပါဝင် ထည့်သွင်းထားသည်ကို တွေ့ ရပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသုန္ဒရနန္ဒ ကဗျာအဖွဲ့ ကို ပထမဆုံးစ၍တွေ့သည်မှာကား နိပေါ ဘုရင်၏စာကြည့်ပိဋကတ်တိုက်၌ဖြစ်၏။ ထိုစာကြည့်ပိဋကတ်တိုက် ၌ သုန္ဒရနန္ဒကဗျာရှေးဟောင်းလက်ရေး ပရပိုက်မူနှစ်ခုကို တွေ့ကြရ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေသည်။ ထိုမူနှစ်ခုလုံးမှာ မူကောင်းမူသန့်များ မဟုတ်ကြပေ။ ယင်း မူများကို အခြေခံပြီးလျှင် ပဏ္ဍိတ် ပရာပရဆတ် ရှာဆထရီဆိုသူက သုန္ဒရနန္ဒကို တည်းဖြတ်သုတ်သင်ပြီးလျှင် ၁၉၁ဝ ခုနှစ်တွင် ပုံနှိပ်ထုတ် ဝေလိုက်လေသည်။ ထို့နောက်တွင် ဥရောပတိုက်မှ ပညာရှင်ပေါင်း များစွာက သုန္ဒရနန္ဒကဗျာကို ကောင်းမူသန့်ဖြစ်လာအောင် အပင် ပန်းခံပြီး တည်းဖြတ်သုတ်သင်ကြလေသည်။ ၁၉၂၈ ခုနှစ်တွင် မူလ မူဟောင်းများနှင့် သုတ်သင်တည်းဖြတ်ပြီးဖြစ်သည့်မူများကို အခြေခံ ပြီးလျှင် ဒေါက်တာဂျွန်စတန်က သုန္ဒရနန္ဒကဗျာ ကောင်းမူသန့် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသုန္ဒရနန္ဒ၌ ကဗျာ၏အင်္ဂါရပ်ဖြစ်သော သိင်္ဂါရရသ၊ သန္တရသ စသည်တို့ အပြည့်အဝပါရှိလေသည်။ သုန္ဒရနတွင် ပါဝင်သည့် ကဗျာအဖွဲ့ အချို့ကို ဤနိဒါန်းတွင် မိတ်ဆက်သဘောဖြင့် ထုတ်နုတ် ဖော်ပြရမည်ဆိုလျှင်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                                 \u003cstrong\u003eမိတ်ဆက်ကဗျာ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                  ဗုဒ္ဓသည် နန္ဒ၏နန်းဆောင်ကို ဆွမ်းခံကြွလာ၏။ သို့ရာတွင် မည်သူကမှ ဆွမ်းမလောင်းသဖြင့် ပြန်လှည့်ထွက်သွားလေသည်။ ထို အကြောင်းကို နန္ဒကြားသိရသောအခါ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး သုန္ဒရီအား စိတ်မချတချဖြင့် ဗုဒ္ဓနောက်သို့ လိုက်သွားလေ၏။ ထို ပန်းချီကားကို သုန္ဒရနန္ဒ၌ ဤသို့ သရုပ်ဖော်ထားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဗုဒ္ဓအား ကြည်ညိုလေးစားသည့် စိတ်ဓာတ်သည် နန္ဒမင်း သားအား ရှေ့သို့ဆွဲခေါ်သွားသည်။ သို့ရာတွင် မယားစိတ်က သူ့ကိုနောက်သို့ ပြန်တုတ်ဆွဲနေသည်။ မရေမရာဖြစ်နေသဖြင့် သူသည် ရှေ့သို့ လည်းတိုးမသွားပေ။ ရပ်တန့်၍လည်းမနေပေ။ လှိုင်းတံပိုးပေါ်၌ ကူးနေသော ဟင်္သာမင်းသည် ရှေ့သို့လည်း တိုးမသွား၊ ရပ်တန့်၍လည်း မနေသကဲ့သို့ ထိုနည်းအတိုင်းပင် နန္ဒ၏ အခြေအနေဖြစ်နေလေသည်” ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရေလှိုင်းသည် ရေပေါ်ကူးသွားနေသည့် ဟင်္သာအား နောက်သို့ ပြန်ပို့သည်။ ကူးခတ်နေသော ဟင်္သာငှက်ကမူ ရှေ့သို့ သွားနေသည်။ ထိုအခါ၌ ဟင်္သာငှက်သည် ရှေ့သို့လည်းတိုးမသွား၊ တစ်နေရာတည်း တွင်လည်း ရပ်မနေနိုင်ပေ။ ထိုဟင်္သာငှက်နှင့် နန္ဒကို ဥပမာပေးလိုက် လေသည်။ အလွန်လှပသည့်ဥပမာဖြစ်ပြီး နန္ဒ၏စိတ်အခြေအနေကို ကွက်ခနဲပြေးမြင်စေခဲ့လေသည်။ ယင်းအသုံးမျိုးကို အတုလိုက်ပြီး ကဗျာဆရာကြီးကာလီဒါသသည် ကုမာရသမ္ဘဝတွင် သုံးနှုန်းဖွဲ့ ဆို ထားသည်ကို တွေ့ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယင်းအနက်အဓိပ္ပာယ်ကိုပင် ကဗျာဆရာ အဿဃောသသည် နောက်ထပ်လှပသည့် ဥပမာတစ်ခုဖြင့် ဖော်ပြပြန်လေ၏...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သုန္ဒရီအား မျက်နှာလွှဲခဲ့ပြီးလျှင် နန္ဒသည် နန်းတော်အောက် သို့ လျင်မြန်စွာဆင်းသက်လာခဲ့လေ၏။ သို့ရာတွင် ခြေကျင်း သံကြားရပြန်သဖြင့် နောက်ဆံတင်းသွားပြန်သည်။ ကာမဂုဏ်အာရုံက သူ့အား တုပ်နှောင်ထားသည်။ သို့ရာတွင် တရားဓမ္မ စိတ်က သူ့ကိုရှေ့သို့ဆွဲဆောင်ခေါ်ငင်နေသည်။ သို့ဖြစ်၍ သူ သည်ရေဆန်ကို လှော်တက်နေရသည့် လှေနာဝါကဲ့သို့ ခဲယဉ်း စွာဖြင့်ပင် ရှေ့သို့သွားနေရလေ၏။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနန္ဒသည် သုန္ဒရီအား အလွန်တရာချစ်မြတ်နိုးသည်။ သုန္ဒရီ သည် နန္ဒအားမခွဲနိုင် မခွာရက်ပေ။ သူတို့နှစ်ဦး၏ချစ်ခင်ကြင်နာပုံကို ကဗျာဆရာက ဤသို့ ခြယ်မှုန်းရေးပြထားသည်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နန္ဒက စက္က၀က်ငှက်ဖိုဆိုလျှင် သူ၏ကြင်ယာသုန္ဒရီက စက္က ဝက် ငှက်မဖြစ်လေသည်။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး အရိပ်တကြည့်ကြည့်ဖြစ်နေကြ၏။ နန္ဒသည် သုန္ဒရီနှင့် ကင်းကွာနေလျှင်လည်းကောင်း၊ သုန္ဒရီသည် နန္ဒနှင့်ကင်းကွာ နေလျှင်လည်းကောင်း၊ လမင်းနှင့်ကင်းကွာနေသည့် ညဉ့်ကဲ့သို့ လည်းကောင်း၊ ညဉ့်နှင့်ကင်းကွာနေသည့်လမင်းကဲ့သို့လည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်း တင့်တယ်ခြင်း မရှိပေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသုန္ဒရနန္ဒကဗျာ၌ ဗုဒ္ဓ၏အဘိဓမ္မာနှင့် တရားတော်အချက်အ လက်များကိုလှလည်း လှပ၊ သိလည်းသိလွယ်သည့် စကားလုံးများဖြင့် ဖွဲ့ဆိုရေးပြထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ နိဗ္ဗာန်၏အကြောင်းကို ဤကဲ့ သို့ ရှင်းလင်းထားလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ချုပ်ငြိမ်းသွားသည့် ဆီမီးသည် မြေကြီးပေါ်မှာလည်းရှိမနေ ပေ။ ကောင်းကင်သို့လည်းရောက်မသွား။ ဘယ်အရပ်မျက်နှာများသို့ မှလည်းရောက်မသွား။ ဆီကုန်သွားသည်ဖြစ်၍ ငြိမ်းချမ်းမှုရရှိသွား ခြင်းမျှသာလျှင်ဖြစ်၏။ ထိုနည်းတူစွာ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်သည့်ပုဂ္ဂိုလ် သည် မြေကြီးပေါ်မှာလည်း ရှိမနေပေ။ ကောင်းကင်သို့လည်း ရောက် မသွား။ ကိလေသာဆီကုန်ခန်းသွားသည်ဖြစ်၍ ငြိမ်းချမ်းမှုရရှိသွား ခြင်းသာလျှင် ဖြစ်ပေ၏”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနိဗ္ဗာန်သဘောကို ဆီမီးနှင့်ဥပမာပေးပြီး လွယ်လွယ်ကလေးပြောပြထားသည်။ အချို့ပုဂ္ဂိုလ်များက သေသည်၏အခြားမဲ့၌ နှစ်လို ဖွယ်ကောင်းသည့် ဘုံလောကတစ်ခုခု၌ နိဗ္ဗာန်ရှိသည်ဟု အထင် အမှတ် မှားနေကြသည်။ အမှန်ကား ယင်းသို့မဟုတ်။ ဤလောက၌ ပင် ကိလေသာဆီကုန်သွားသောကြောင့် နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်သွားရခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ငြိမ်းချမ်းမှုရရှိသွားရခြင်းဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနိဗ္ဗာန်နှင့် ဆီမီးဥပမာကိုမူ ကဗျာဆရာသည် ပါဠိပိဋကမှယူပုံ ရသည်။ မဇ္ဈိမနိကာယ် စူဠဟတ္ထိပဒေါပမ သုတ်တွင်လည်းကောင်း၊ မဇ္ဈိမနိကာယ် ဓာတုဝိဘင်္ဂသုတ်တွင်လည်းကောင်း၊ သံယုတ္တနိကာယ် အဂ္ဂိဝစ္ဆဂေါတ္တသုတ်တွင်လည်းကောင်း၊ ဗုဒ္ဓသည် နိဗ္ဗာန်ကို ဆီမီးနှင့် ဥပမာပေးပြီး ညွှန်ကြားဟောပြထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနန္ဒသည် ရဟန်းပြုလိုက်သော်လည်း ကြင်ယာသုန္ဒရီအား စွဲလမ်းတမ်းတနေသည့်စိတ်က သူ့ကို ဒုက္ခပေးနေသည်။ ရဟန်းဘဝ မှာမပျော်။ ချစ်ဇနီးဆီသို့ သာလျှင် အာရုံရောက်နေ၏။ ထိုအခါ မေတ္တေယျအမည်ရှိ ရဟန်းတစ်ပါးက နန္ဒအား အနိစ္စတရားကို ရှင်းလင်း ပြောပြလေသည်။ ကိုယ်ကာယအမြဲမတည်ပုံကို ကဗျာဆရာ က ဤသို့ဖွဲ့နွဲ့ထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခွန်အားဗလရှိသည်ဟု ထင်မှတ်နေပါ သလော။ ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် မြေအိုးထက်ပင် အနှစ်သာရ ကင်းမဲ့၏ဟု ကျွန်ုပ်ထင်သည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုလျှင် မြေအိုး ကို စနစ်တကျထားလျှင် ကြာရှည်လေးမြင့်စွာခံ၏။ ကိုယ်ခန္ဓာ ကမူ စနစ်တကျထားစေကာမူ ကြာရှည်မခံ။ ပျက်စီးယိုယွင်း သွားတတ်၏” “မိမိ၏ သစ်လွင်နေသည့် အရွယ်ကိုကြည့်ပြီး သင်၏စိတ် သည် ကာမဂုဏ်အာရုံခံစားဖို့ရန်အတွက် ရှေးရှုနေသည် မဟုတ်လော။ တောင်ကျချောင်းကဲ့သို့ အဟုန်ပြင်းသည့် ယင်း စိတ်ကို ဟန့်တားထားပါလော့။ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာသည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568140411029,"sku":"","price":4275.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c6b42cd8-cb2b-4d4e-bdf3-afbd7fb53ebc.jpg?v=1730209979"},{"product_id":"ပါရဂူ-စိန္တာမယစိန္တာနယ","title":"စိန္တာမယစိန္တာနယ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                             လာချင်လျှင် အနီးကလေး၊ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                              မလာချင်လျှင် ခရီးအဝေး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကမ္ဘာလောကဟာ အလွန်တရာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်တယ်။ ကမ္ဘာလောကထဲက ခရီးကလည်း အလွန်တရာ ရှည်လျားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာလောက ကြီးမားကျယ်ပြန့်နေတာ ကမ္ဘာလောကကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ ကမ္ဘာလောကအကြောင်း မိမိတို့ မသိတဲ့အတွက် ကမ္ဘာလောက ကြီးမားကျယ်ပြန့်နေတာ။ မိမိတို့ သတိလက်လွတ်ဖြစ်နေတဲ့ အတွက် ကမ္ဘာလောက ကြီးမားကျယ်ပြန့်နေတာ။ မိမိတို့ နမော်နမဲ့ ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်သာ၊ မိမိတို့ သတိမမူ ဂူမမြင်ဖြစ်နေခြင်းကြောင့် သာ ကမ္ဘာလောက ကျယ်ပြန့်နေတာ။ မိမိတို့ နိုးကြားလာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ မိမိတို့ အသိတရားဝင်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကမ္ဘာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလောက သေးငယ်သွားလိမ့်မယ်။ မိမိတို့ နိုးကြားမှုရှိလာတာနဲ့ တစ် ပြိုင်နက် ကမ္ဘာလောက ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။ မိမိတို့ ရာနှုန်းပြည့် နိုးကြားမှုရှိလာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကမ္ဘာလောက သုည ဘဝ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e              အိပ်ပျော်နေတဲ့အခါမှာ မိမိတို့မက်နေတဲ့ အိပ်မက်ဟာ ရှည် လျားထွေပြားတဲ့ အိပ်မက်ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ အိပ်ပျော်နေတဲ့အခါ မက်တဲ့အိပ်မက်ကို ဖြစ်ရပ်အမှန်လို့ပဲ ထင်နေကြတယ်။ မျက်စိပွင့်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဖြစ်ရပ်အမှန်လို့ ထင်နေရတဲ့အိပ်မက် ကြက် ပျောက်၊ ငှက်ပျောက် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ တံလျှပ်ထဲကရေ ဖြစ်သွား လိမ့်မယ်။ ဖြစ်ရပ်အမှန်လို့ ထင်နေတဲ့ အရာဝတ္ထုအားလုံး သုညဘဝ ရောက်သွား လိမ့်မယ်။ နံနက်မိုးလင်းလို့ မျက်စိနှစ်ကွင်း အလင်းရ လာတယ်ဆိုရင်ပဲ အိပ်မက်လောကတစ်ခုလုံး ဘယ်ပျောက်သွားတယ် ဆိုတာ သိတော့မှာမဟုတ်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကမ္ဘာလောကလည်း အဲဒီသဘောတရားအတိုင်းပဲ။ ဒါကြောင့် ကမ္ဘာလောကကို ရေရွတ်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ကမ္ဘာလောကကို အပြစ် တင်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ကမ္ဘာလောကကို ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချနေလို့ မဖြစ်ဘူး။ အဲဒီလိုလုပ်တဲ့အတွက် ဘာတစ်ခုမှလည်း ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။ ကမ္ဘာလောကကို စွန့်ခွာပြီး ပြေးထွက်သွားဖို့လည်း မလိုဘူး။ လုပ်ဖို့ လိုတဲ့အချက်က အသိတရားရှိလာဖို့ပဲ ဖြစ်တယ်။ မျက်စိပွင့်လာဖို့ပဲ ဖြစ်တယ်။ နိုးနိုးကြားကြား ရှိလာဖို့ ပဲဖြစ်တယ်။ သတိရှိနေဖို့ ပဲ ဖြစ်တယ်။ သတိရှိလာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အခြားတစ်ဖက်မှာ ကမ္ဘာလောကကို မြင်တွေ့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မိမိတို့က စွန့်ပယ်ပစ်ဖို့ မလိုဘူး။ သူ့အလိုလို စွန့်ခွာသွားလိမ့်မယ်။ နိုးကြားမှုရှိနေတဲ့အခါမှာ၊ သတိကပ်နေတဲ့အခါမှာ မမြင်ရတဲ့၊ ဆုပ်ကိုင်လို့မရတဲ့ အရာဝတ္ထုဟာ ကမ္ဘာလောက ဖြစ်တယ်။ နိုးကြားနေတဲ့အခါ၊ သတိကပ်နေတဲ့အခါ တွေ့မြင်ရတဲ့၊ ဆုပ်ကိုင်လို့ရတဲ့ အရာဝတ္ထုဟာ အမှန်တရားဖြစ်တယ်။ သစ္စာတရားဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရက်မူးနေတယ်ဆို ရင် သိုင်းကွက်နင်းနေလိမ့်မယ်။ ဒယိမ်းဒယိုင် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံး သိုင်းကွက် နင်းနေတယ်လို့ ́ထင်နေလိမ့်မယ်။ ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံး ယိမ်း ယိုင်လှုပ်ယမ်းနေတယ်လို့ ထင်နေလိမ့်မယ်။ အရက်မူးတဲ့လူဟာ မရှိတဲ့ အရာဝတ္ထုကို မြင်နေလိမ့်မယ်။ တကယ်ရှိတဲ့ အရာဝတ္ထုကိုတော့ သူ့ အမြင်က ကွယ်နေလိမ့်မယ်။ အရက်မူးတဲ့လူဟာ မျက်လုံးပေါ်မှာ အဝတ်စည်းထားတဲ့လူနဲ့တူတယ်။ ပမာဒ တိမ်သလာ ဖုံးလွှမ်းနေလိမ့်မယ်။ အပ္ပမာဒတရား လက်လွတ်နေလိမ့်မယ်။ သတိနေရောင် ကွယ်ပျောက်နေလိမ့်မယ်။ အတွင်းသဏ္ဌာန် အမိုက်မှောင်လွှမ်းပြီး အပြင် မှာတော့ အရာဝတ္ထုဟူသမျှ ပုံမှန်အတိုင်းရှိမနေဘဲ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေတာကိုပဲ တွေ့ရလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိန္ဒိယသမိုင်းမှာ မဂိုအင်ပါယာဆိုတာ ရှိတယ်။ မဂိုအင်ပါ ယာမှာ အကြီးမားဆုံး ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်ခဲ့တဲ့၊ မဂိုအင်ပါယာမှာ အတောက်ပဆုံး ကြယ်တစ်ပွင့်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အက္ကဘာ”ဘုရင်ဟာ တစ်နေ့သောအခါမှာ လမ်းတစ်လမ်းကို ဖြတ်သွားတယ်။ လမ်းပေါ်က ဘုရင်အက္ကဘာကို တွေ့မြင်ရတဲ့အခါကျတော့ အိမ်တစ်အိမ်ပေါ်က အမူးသမားတစ်ယောက်ကအက္ကဘားဘုရင်ကို လက်ညှိုးငေါက်ငေါက် ထိုးပြီး ဆဲရေးတိုင်းထွာတယ်။ ဘုရင် အက္ကဘား အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားပြီး ဒီငမိုက်သားကို ဖမ်းချုပ်လို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။ အရက်သမားကို တစ်ညလုံး အချုပ်ခန်းထဲမှာ ထည့်ထားတယ်။ နံနက် ချိန်ကျတော့ ဘုရင့်ရှေ့မှောက်ခေါ်လာတယ်။ အဲဒီတော့ အမူးသမား ဟာ အက္ကဘားဘုရင် ခြေထောက်ပေါ်မှာ ပြားပြားဝပ်ပြီး “အသက် ချမ်းသာပေးတော်မူပါ အရှင်မင်းကြီး။ အရှင်မင်းကြီးကိုဆဲတာ ကျွန်ုပ်မဟုတ် ပါဘူး”လို့ အသနားခံတယ်။ အက္ကဘားဘုရင်က “မင်း ဆဲတာ ငါကိုယ်တိုင် ကြားရတယ်။ သက်သေပြစရာတောင် မလိုဘူး” လို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။ အရက်သမားက “ကျွန်ုပ်ဆဲတာ အရှင်မင်းကြီး ကြားတယ်ဆိုတာ မငြင်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီး ကို ဆဲတာ ကျွန်ုပ် မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်ုပ် အရက်မူးနေတဲ့ အတွက် သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေပါတယ်။ သတိပြန်ရတဲ့အချိန်က စပြီး နောင်တရလို့မဆုံး ဖြစ်နေပါတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမူးသမား အလျှောက်ကောင်းလို့ အထောင်းသက်သာ သွားတယ်။ သိပ္ပံပညာရှင် အိုင်းစတိုင်းက “\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရီလေးတစ်ဗစ်တီ” သီအိုရီကို ညွှန်ပြ ထားတယ်။ သကျမုနိ ဗုဒ္ဓက လွန်ခဲ့တဲ့ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာက ` အဲဒီအိုရီကို လူ့မနော၊ အတွင်းသဏ္ဌာန်ထဲက သီအိုရီအဖြစ် ညွှန်ထားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e              ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က အိုင်းစတိုင်းကို လူကြီးမင်း၏ “ရီလေး တစ်ဗစ်တီ”ဆိုတာ ဘယ်လို ဟာမို့လဲ”လို့ မေးတဲ့အခါကျတော့ အိုင်းစတိုင်းက ရီလေးတစ်ဗစ်တီ သီအိုရီနှင့်ပတ်သက်ပြီး မိတ်ဆွေကို ရှင်းပြလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြန်ပြောတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e               ရီလေးတစ်ဗစ်တီသီအိုရီကို နားလည်ဖို့ မလွယ်ဘူး။ ကမ္ဘာ ပေါ်မှာ ရီလေးတစ်ဗစ်တီသီအိုရီကို ဂဃနဏ နားလည်တဲ့လူ ဆယ့် နှစ်ယောက်ထက် မပိုဘူးလို့တောင် ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိုင်း စတိုင်းက သူ့ သီအိုရီကို ဥပမာပေးပြီး ရှင်းပြထားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရန်သူတစ်ယောက် မိမိအိမ်လာထိုင်နေတယ် ဆိုပါစို့။ တစ်နာရီလောက် ထိုင် နေတယ်ဆိုရင်လည်း တစ်နှစ်လောက် ထိုင်နေတယ်လို့ ထင်ရတယ်။ ချစ်သူတစ်ယောက် မိမိအိမ်လာပြီး တစ်နာရီလည်း မပြန်၊ နှစ်နာရီ လည်းမပြန်၊ နာရီပေါင်းများစွာ နေပြီးမှ ပြန်သွားတဲ့အခါကျတော့ ခဏလေးနေပါကလားလို့ အောက်မေ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                  အချိန်ကာလကို တိုင်းထွာတာဟာ ကိုယ့်စိတ်နှလုံးထဲမှာပဲ ရှိနေတယ်။ အချိန်ကာလကို တိုင်းတာတဲ့ ရီလေးတစ်ဗစ်တီဟာ ကိုယ့်စိတ်နှလုံး ပေါ်မှာ အခြေတည်နေတယ်။ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေတဲ့အခါ အချိန်ခပ်မြန်မြန်ကုန်သွားတယ်။ စိတ်ညစ်နေတဲ့အခါ အချိန်တော်တော်နှင့် မကုန်ဘူး။ အချိန်က နာရီလက်တံရွေ့ သလို ရွေ့ နေတယ်။ မိမိ စိတ်ညစ်တဲ့အတွက်၊ မိမိ ဝမ်းသာတဲ့အတွက် အချိန်က ပုံစံပြောင်းလဲမသွားဘူး။ မိမိ အတွင်းမနောကသာ အချိန်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ပုတ်သင်ညို အရောင်ပြောင်းသလို အပြောင်းအလဲ ဖြစ်နေတာ။ ကိုယ့်အိမ်မှာ ကိုယ်သံယောဇဉ်ရှိသူ လူမမာတစ်ယောက် အိပ်ရာပေါ်မှာလဲပြီး သေမယ့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲနေရတဲ့အတွက် မိုးတော်တော်နှင့် မလင်းပါကလားလို့ ထင်နေရတယ်။ ဓမ္မပဒမှာလည်း “ဒီယာဇာဂရတောရတ္တိ”လို့ ဆိုထား တယ်။ “အိပ်မပျော်တဲ့လူအဖို့ ညဉ့်တာ ရှည်တယ်”လို့ ဆိုလိုတာဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                 ခရီး နီးတာ ဝေးတာ ကိုယ့်စိတ်ပေါ်မှာ အခြေတည်နေ တယ်။ တကယ်လို့ အချိန်းအချက်ရှိတဲ့အတွက် ချစ်သူနှင့်တွေ့ဖို့ သွားတယ်ဆိုရင် ခြေလှမ်းသွက်နေလိမ့်မယ်။ အချိန်းအချက်လုပ် ထားတဲ့နေရာကို ရောက်မှန်းမသိ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ တကယ့်ကို စိတ်မချမ်းသာစရာ သတင်းတစ်ခု ကြားရဖို့အတွက် ဒါမှမဟုတ်ရင် လည်း စိတ်ထိခိုက်ဖွယ် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုအတွက် သွားမယ်ဆိုရင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော့ ခြေလှမ်းနှေးပြီး ခရီးဝေးတယ်လို့ ထင်နေလိမ့်မယ်။ လာချင်ရင် အနီးကလေး၊ မလာချင်ရင် ခရီးအဝေးဆိုတဲ့စကားလည်း ရှိတယ် မဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                    ခရီးအကွာအဝေးဆိုတာ လူ့မနော အပြင်ဘက်ကဖြစ်ပြီး ခရီးအကွာအဝေး အတိုင်းအတာကတော့ လူ့မနော အတွင်းသဏ္ဌာန် ထဲမှာ ရှိနေတယ်။ အပြင်အပ ဗဟိဒ္ဓ ခရီးအကွာအဝေးက တကယ် အမှန်ရှိတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်ရှိတဲ့အရာက အတွင်းသဏ္ဌာန် ထဲကအချိန်။ ။ ၈ ဒါကြောင့်မို့ ဒီကမ္ဘာလောကကြီးမှာလည်း စိတ်ရွှင်ရွှင် လန်းလန်း ချမ်းချမ်းမြေ့မြေ့နဲ့ နေသွားနိုင်တဲ့နည်းကို သိတဲ့လူတွေရဲ့ ဘဝခရီးဟာ သာသာယာယာ ဖြူးဖြူးဖြောင့်ဖြောင့်ရှိပြီး စိတ်ဆင်းရဲ ကိုယ်ဆင်းရဲနဲ့ နေသွားတဲ့အကျင့်ပါသူများရဲ့ ဘဝခရီးကတော့ အမိုက် မှောင် အတိလွှမ်းနေတဲ့ ခရီးပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                        မိမိအပေါ်မှာပဲ အခြေတည်နေတယ်။ မိမိပတ်ဝန်းကျင်မှာ တွေ့ကြုံနေရတဲ့ အတွေ့အကြုံများရဲ့ အခြေခံဟာ မိမိပဲဖြစ်တယ်။ အဲဒီအတွေ့ အကြုံတွေကို ဖန်တီးတဲ့သူဟာ တခြားလူမဟုတ်ဘူး။ မိမိသာဖြစ်တယ်။ မိမိ ယခုနေရတဲ့ဘဝကို ရအောင်လုပ်တဲ့လူဟာ မိမိသာဖြစ်တယ်။ မိမိ လိုလားတောင့်တတာတွေကို ရနေတာ၊ မိမိမျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်လာတာ မိမိကြောင့်သာ ဖြစ်တယ်။ တကယ် လို့ ညဉ့်အမှောင်က မိမိကိုပတ်ရံထားတယ်ဆိုရင် မိမိနေထိုင်တဲ့နည်းလမ်းမှာ အမိုက်မှောင်လွှမ်းနေလို့ပဲလို့ ဆိုရလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ မိမိပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလင်းရောင် ရှိနေတယ်ဆိုရင်၊ မိမိကို အလင်းရောင်က ဝိုင်းရံထားတယ်ဆိုရင် တကယ်လို့ မိမိဘဝဟာ နစ္စ၊ ဂီတ၊ ဝါဒီတတို့နှင့် သာယာချမ်းမြေ့တဲ့ဘဝ ဖြစ်တယ်ဆိုရင် အဲဒါတွေ ဟာလည်း မိမိနေထိုင်နည်းပေါ်မှာပဲ အခြေခံနေလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":41958448988309,"sku":"","price":3150.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_05c1ed9a-f07d-4141-be17-41c8234585a0.jpg?v=1730209996"},{"product_id":"ပါရဂူ-၀ေတာလ၀ထ္ထု","title":"၀ေတာလဝထ္ထု","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁။ ပန်းပုဆရာ့သမီး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂေါဝေရီကမ်းပါး၌ ပတိဋ္ဌာနအမည်ရှိသည့် ဒေသတစ်ခု ရှိလေသည်။ ထိုဒေသ၌ တန်ခိုးသတ္တိအရာ၌ သိကြားမင်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်တုပနိုင်သည့် တရိဝိက္ကမသေနအမည်ရှိ ထင်ပေါ်ကျော်ကြားသော ဘုရင်တစ်ပါးသည် ထီးနန်းစိုးစံ၍နေလေသည်။ ထိုဘုရင်သည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ညီလာခံခန်းမဆောင်၌ ညီလာခံသဘင် ဆင်ယင်ကျင်းပနေစဉ် ကာလဝယ် ခန္တီသီလ အမည်ရှိ ဇော်ဂျီတစ်ဦးသည် ဘုရင်မင်းကြီးထံ အခစားလာပြီးလျှင် သစ်သီး တစ်လုံးကျ တစ်လုံးကျ ပေးကမ်းဆက်သလေ၏။ ဘုရင်မင်းကြီးကလည်း နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ထိုရသေ့ပေးသည့် သစ်သီးကို လက်ခံရရှိသည်နှင့်တစ်ပြိုင် နက် အပါးတွင်ခစားနေသော ဘဏ္ဍာတိုက်ဝန်၏ လက်ထဲကိုသာ ပေးအပ် ထားလေ့ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းသို့လျှင် နှစ်ပရိစ္ဆေဒအားဖြင့် ဆယ်နှစ်ကာလ ကုန်ဆုံးကျော် လွန်လာခဲ့လေ၏။ သို့ရာတွင် တစ်နေ့သောအခါတွင်ကား ဘုရင်မင်းကြီးကို သစ်သီးဆက်သပြီး ညီလာခံခန်းမဆောင်က ဇော်ဂျီ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ဘုရင်မင်းကြီးသည် အရှင်သခင်၏ လက်ထဲမှလွတ်ပြီး ထိုနေရာသို့ ရောက် လာသော မျောက်တစ်ကောင်အား ဇော်ဂျီပေးထားခဲ့သည့် သစ်သီးကို ပေးလိုက်လေသည်။ ထိုသစ်သီးကို မျောက်က ကိုက်လိုက်သောအခါ သစ်သီးသည် ကွဲသွားပြီးလျှင် သစ်သီးအထဲက အလွန်တောက်ပသော အဖိုးအန ထိုက်တန်သည့် ကျောက်မျက်ရတနာတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘုရင်မင်းကြီးသည် ထိုကျောက်မျက်ရတနာကို တွေ့မြင်သောအခါ ဘဏ္ဍာတိုက်ဝန်အား “ကျွန်ုပ် သင့်ကို ပေးအပ်ထားခဲ့သော ဇော်ဂျီပေးသည့် သစ်သီးများကို သင် ဘယ်မှာထားသနည်း” ဟု မေးလေ၏။ ဘဏ္ဍာတိုက်ဝန် သည် ဘုရင်မင်းကြီးစကားကို ကြားရသောအခါ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် “အရှင်မင်းကြီး အကျွန်ုပ်သည် ထိုသစ်သီးများကို ဘဏ္ဍာတိုက်တွင်းသို့ တံခါးမဖွင့်ဘဲ အပြင်ကနေပြီး ပစ်သွင်းထားခဲ့ပါသည်။ အရှင်မင်းကြီး အမိန့်ရှိပါလျှင် အကျွန်ုပ် တံခါးဖွင့်ပြီး သစ်သီးများကို ကြည့်ပါဦးမည်” ဟု ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘဏ္ဍာတိုက်ဝန်က ယင်းသို့ လျှောက်ထားပြောပြသောအခါ ဘုရင် မင်းကြီးသည် ဘဏ္ဍာတိုက်ဝန်အား သစ်သီးများကို သွားကြည့်ဖို့ အခွင့် ပေးလိုက်လေ၏။ ဘဏ္ဍာတိုက်ဝန်သည် ထွက်သွားပြီး မကြာခင် ပြန်ရောက် လာလေသည်။ ဘုရင်မင်းကြီးအား ဤသို့ လျှောက်တင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အရှင်မင်းကြီး၊ ထိုသစ်သီးများ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှာပုပ်ပြီး ခြောက် နေသည်ကို မြင်ခဲ့ရပါသည်။ ထို့အပြင် ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှာ ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် အရောင်တလက်လက်ထွက်နေသည့် ရတနာပုံကြီးတစ်ခုကိုလည်း အကျွန်ုပ် တွေ့ခဲ့ရပါသည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘုရင်မင်းကြီးသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ဝမ်းသာကျေနပ် သွားလေ၏။ ထိုရတနာများကိုလည်း ဘဏ္ဍာတိုက်ဝန်အားသာလျှင် ပေးအပ် ထားလေ၏။ နောက်တစ်နေ့တွင် ယခင်နည်းအတိုင်း ဇော်ဂျီရောက်လာသော အခါ ဘုရင်မင်းကြီးက ဇော်ဂျီအား ဤသို့မေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဝိဇ္ဇာဓိုရ်ဇော်ဂျီ၊ အသင်သည် အဘယ်ကြောင့် ပစ္စည်းရတနာ မြောက်မြားစွာ အကုန်ခံပြီး ကျွန်ုပ်ကို နေ့စဉ်မပြတ် ချဉ်းကပ်ခစားနေဘိ သနည်း။ ယနေ့ ထိုအကြောင်းကို အသင်ဇော်ဂျီ ပြောမပြမချင်း ကျွန်ုပ်သည် သင် ဇော်ဂျီ၏သစ်သီးကို လက်ခံလိမ့်မည်မဟုတ်ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘုရင်မင်းကြီးက ထိုသို့ပြောသောအခါ ဇော်ဂျီသည် ဘုရင်မင်းကြီး အား နှစ်ကိုယ်ကြား ဤသို့ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အကျွန်ုပ်မှာ ဆေးစီရင်စရာ တစ်ခုရှိသည်။ ထိုကိစ္စအတွက် သူရဲ ကောင်းတစ်ဦး၏ အကူအညီလိုနေပါသည်။ အို-သူရဲကောင်းဘုရင်၊ ထိုကိစ္စ အတွက် အကျွန်ုပ်အား အကူအညီပေးပါဟု သင့်အား တောင်းပန်ပါ၏”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘုရင်ကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ဦးခေါင်းညိတ်ပြီး လျှင် ဇော်ဂျီပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်မည့်အကြောင်း ဝန်ခံ ကတိပေးလေ၏။ ထိုအခါ ဇော်ဂျီသည် အားရကျေနပ်သွားပြီးလျှင် ဘုရင် မင်းကြီးအား ဤသို့ ဆက်၍ပြောပြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အရှင်မင်းကြီး၊ ထိုသို့ဖြစ်ပါမူ လကွယ်နေ့ည ညဉ့်ဦးယံအချိန် လောက်မှာ သုသာန်တစပြင်က ညောင်ပင်ရိပ်မှာ အကျွန်ုပ် သင်မင်းကြီးကို စောင့်နေပါမည်၊ ထိုနေရာကို မင်းကြီးဆက်ဆက်လာခဲ့ပါ””\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကောင်းပြီး ကျွန်ုပ် ဆက်ဆက်လာခဲ့ပါမည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘုရင်မင်းကြီး၏ ကတိစကားကို ကြားရသောအခါ ခန္တီသီလဇော်ဂျီ သည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် သူ၏နေရာသို့ ပြန်သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့နောက် သူရဲကောင်းဘုရင်သည် လကွယ်နေ့သို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူဝန်ခံကတိပေးထားသည့် ဇော်ဂျီ၏တောင်းပန်ချက်ကို သတိရ လေ၏။ သို့ဖြစ်၍ ညဉ့်အချိန်သို့ ကျရောက်လျှင် ကျရောက်ချင်း ဦးခေါင်းကို အဝတ်နက်စည်းပြီးလျှင် လက်က ဓားကိုင်လျက် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ကာ သုသာန်တစပြင်ရှိရာသို့   ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းမဲ့စွာဖြင့် ထွက်လာခဲ့လေ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်၌ကား သိပ်သည်းထူထပ်သော ညဉ့်နက်ကမ္ဗလာကြီးက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောက်ရွံ့ဖွယ် ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် မည်းမှောင်နက်ချိပ်၍ နေလေသည်။ သုသာန်တစပြင်၏ အခြေအနေသည် လူသေကောင်ကို မီးသင်္ဂြိုဟ်သည့် မီးပုံများမှ တစ္ဆေသရဲသဏ္ဌာန် ထိုးထွက်နေသော မီးညွန့် မီးလျှံများကြောင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ဖွယ် အသွင်ပေါ်၍ နေပေသည်။ ထို့ပြင် သုသာန်တစပြင် ၌ရှိသော လူသေကောင်များ၏ အရိုးများ၊ နံရိုးများ၊ ဦးခေါင်းခွံများကလည်း ကြက်သီးတဖြန်းဖြန်းထအောင် ဖန်တီးနေကြသည်။ ထိုသုသာန်၌ရှိနေကြသောကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် တစ္ဆေသရဲများ၊ အစိမ်းသဘက်များကလည်း ပြူးတူးပြဲတဲနှင့် ခြောက်လှန့်နေကြသည်။ ခွေးအ များ၏ ကျယ်လောင်စွာ အော်သံများမှာ သုသာန်တစပြင်ကို အသက်သွင်းပေးလျက် ရှိလေ၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘုရင်သည် သုသာန်၌ ဟိုဟိုသည်သည် လှည့်ပတ်ရှာဖွေပြီးသော အခါ ညောင်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်၌ ပတ်ပတ်လည် လှည့်ပတ်နေသော ဇော်ဂျီကို သွားတွေ့လေ၏။ သို့ဖြစ်၍ ဇော်ဂျီအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားလျက် “အို ဇော်ဂျီ၊ ကျွန်ုပ် ရောက်ရှိလာပါပြီ၊ ကျွန်ုပ် သင် ဇော်ဂျီအတွက် ဘာလုပ် ပေးရမည်နည်း” ဟု မေးလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဇော်ဂျီသည် ထိုစကားကိုကြားရသောအခါ ဘုရင်မင်းကြီးကို ကြည့်ပြီး လျှင် ဝမ်းသာအားရ ဤသို့ပြောပြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အရှင်မင်းကြီး၊ သင်မင်းကြီးသည် ကျွန်ုပ်ကို ကူညီလိုသည့်စိတ် ဆန္ဒရှိပါလျှင် ဒီကနေပြီး မြောက်ဘက်တည့်တည့်သို့ တစ်ယောက်တည်း သွားပါ၊ လက်ပံပင်တစ်ပင်ကို တွေ့ရလိမ့်မည်။ ထိုလက်ပံပင်၌ အလောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်တစ်ခု တွဲရရွဲဆွဲထားသည်ကို တွေ့ရပေလိမ့်မည်။ ထိုအလောင်းကောင် ကိုယူပြီး ကျွန်ုပ်ဆီကို ပြန်ခဲ့ပါ။ ဤနည်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို ကူညီစေချင်ပါ သည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိ၏ ကတိသစ္စာကို စောင့်သိရိုသေသော သူရဲကောင်းဘုရင်သည် ဇော်ဂျီ၏စကားကို ကြားရလျှင် ကြားရချင်း “ကျွန်ုပ်ဆောင်ရွက်ပါမည်” ဟုပြောပြီး မြောက်ဘက်သို့ ထွက်သွားလေ၏။ လူသေကောင် မီးရှို့သည့် မီးရောင်များဖြင့် မှုန်တိမှုန်မွှားသာမြင်ရသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း မြောက် ဘက်သို့ လျှောက်သွားလေရာ ခရီးအတန်ငယ်သွားမိသောအခါ အမှောင်ထဲ တွင် ခဲခဲယဉ်းယဉ်းနှင့် ထိုလက်ပံပင်ရှိရာသို့ ရောက်သွားလေ၏။ ထို လက်ပံပင်မှာ လူသေကောင်မီးရှို့သည့် မီးခိုးမှိုင်းများ လောင်မြိုက်ခြင်း ခံရသောကြောင့် ကျိုးတိုးကျဲတဲနှင့် နွမ်းခြောက်၍နေလေရာ သရဲတစ်ကောင် နှင့် ပမာတူ၍ နေသည်။ လူသေကောင်များ၏ အသားများမှာလည်း အနံ့ အသက်များ ထွက်နေကြသည်။ ဘုရင်မင်းကြီးသည် အစိမ်းသရဲတစ်ကောင် ၏ ပခုံးပေါ်၌ တင်ထားသကဲ့သို့ ထိုသစ်ပင် ပင်စည်၌ တွဲရရွဲဆွဲထားသော လူသေကောင်ကို မြင်လေ၏။ ထို့ကြောင့် သစ်ပင်ပေါ်တက်သွားပြီးလျှင် လူသေကောင်၌ချည်ထားသော ကြိုးကို ဖြတ်ချလိုက်လေ၏။ မြေကြီးပေါ် သို့ကျသွားသောအခါ လူသေကောင်သည် နာကျင်သွားသကဲ့သို့ “အမလေးဗျ” ဟု ဟစ်အော်လိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအခါ ဘုရင်မင်းကြီးသည် အသက်ရှင်နေသေးသည် ထင်သဖြင့် သစ်ပင်ပေါ်က ဆင်းလာပြီး လူသေကောင်ကို ကရုဏာစိတ်ဖြင့် ပွတ်သပ် ပေးလေ၏။ ထိုအခိုက် လူသေကောင်က “ဟား.. ဟား” ဟု သရဲသဘက် ရယ်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်လိုက်လေသည်။ ဘုရင်မင်းကြီးသည် လူသေကောင်ကို အစိမ်းစီးနေပြီဟု သိသွားပြီးလျှင် တွန့်ဆုတ်ခြင်း အလျှင်း မရှိဘဲ “အသင် အဘယ်ကြောင့် ရယ်ရသနည်း၊ လာ ငါတို့ သွားကြစို့” ဟု ပြောလိုက်လေ၏။ ထိုအခိုက် ဘုရင်မင်းကြီးသည် မြေကြီးပေါ်မှ အစိမ်းစီးနေသော လူသေကောင်ပျောက်သွားပြီး ထိုသစ်ပင်ပေါ်၌ တစ်ဖန် ပြန်၍ တွဲရရွဲဆွဲနေသည်ကို တွေ့မြင်ရလေ၏။ ထိုအခါ ဘုရင်မင်းကြီးသည် သစ်ပင်ပေါ် တစ်ဖန်ပြန်တက်ပြီးလျှင် ထိုလူသေကောင်ကို အောက်သို့ ယူချပြန်လေသည်။ အကြောင်းမူကား သူရဲကောင်းတို့၏ နှလုံးသည် စိန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောက်ထက်ပင် ထွင်းဖောက်ဖို့ရန် ခဲယဉ်းသည့် အမျက်ရတနာ ဖြစ်လေ သည်။ ထို့နောက် တရိဝိက္ကမသေန ဘုရင်သည် အစိမ်းစီးနေသော လူသေကောင်ကို သူ၏ပခုံးပေါ်တင်လိုက်ပြီးလျှင် ထိုလူသေကောင်နှင့်အတူ ဘာမပြော ညာမပြော ထိုနေရာမှ ထွက်လာခဲ့လေ၏။ ယင်းသို့ထွက်လာခဲ့သောအခါ သူ၏ပခုံးပေါ်က လူသေကောင်၌ရှိနေသော အစိမ်းက ဤသို့ ဘုရင်မင်းကြီး အား ပြောလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အို... ဘုရင်၊ လမ်းမှာ ပျင်းမနေအောင် ကျွန်ုပ် သင့်ကို ပုံဝတ္ထုတစ်ခု ပြောပြပါမည်၊ နားထောင်ပါ” ဟု နိဒါန်းပျိုးကာ ပြောလေတော့သတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသိဝ၏ နေထိုင်ရာ အရပ်ဖြစ်သော ဗာရာဏသီအမည်ရှိသည့် မြို့ တစ်မြို့ ရှိလေ၏။ ထိုမြို့မှာ သူတော်သူမြတ်များသာလျှင် နေထိုင်ရာမြို့ ဖြစ်သဖြင့် ကေလာသတောင်ကလပ်နှင့် ပမာတူလှပေ၏။ ထာဝစဉ် ရေပြည့် ၍နေသော ဂင်္ဂါမြစ်သည် ထိုမြို့၏အနီး၌ စီးဆင်းနေသည်မှာ လည်ပင်းတွင် အစဉ်မပြတ်ဆွဲထားသော လည်ဆွဲရတနာနှင့် ပုံသဏ္ဌာန်တူလေသည်။ ထိုမြို့ တွင် ရှေးအထက်ကျော်ကာလက ဝတာပမကုဋအမည်ရှိသည့် ဘုရင်တစ်ပါး ရှိလေ၏။ ထိုဘုရင်သည် တောမီးသည် တောကို ဖြုန်းတီးဖျက်ဆီးပစ်သကဲ့သို့\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45566376214677,"sku":"","price":6750.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_704c6b98-1ef5-44b2-98f4-0509046bb755.jpg?v=1730270184"},{"product_id":"ပါရဂူ-၀ေဒနာ","title":"ဝေဒနာ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e[ ၁ ]\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအနန္တကောင်းကင်၌ လေအမျိုးမျိုးတိုက်ခတ်သည်။ စတင်တိုက်ခတ်သည်။ ထန်လာသည်။ ဝှေ့ယမ်းသွားသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အရှေ့လေတိုက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အနောက်လေတိုက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မြောက်လေတိုက် သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ တောင်လေတိုက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ လေပူတိုက် သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ လေအေးတိုက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မြူမှုန်အပြည့် ပါလာသောလေ တိုက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မြူမှုန်ကင်းစင်သောလေ တိုက် သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အနံ့အသက် ဆိုးသောလေ တိုက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အနံ့အသက် ကောင်းသောလေ တိုက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ လေမုန်တိုင်း တိုက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ လေပြည်လေညင်းတိုက်သည်။ အာကာသကောင်းကင်သည် မည်သည့်လေမျိုးတိုက်တိုက် သူနှင့်မဆိုင်သလိုပင် ရှိနေ သည်။ လေအမျိုးမျိုးတိုက်ခတ်လာသည်။ အရှိန်အဟုန် တိုးလာသည်။ ထို့နောက် အချိန်မကြာမီ ပျောက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဇရပ်တစ်ခုခု၌၊ ဓမ္မသာလာတစ်ခုခု၌၊ ဟိုတယ်တစ်ခုခု၌၊ မိုတယ် တစ်ခုခု၌ လူအမျိုးမျိုး သွားလာဝင်ထွက်နေကြသည်။ အရှေ့အရပ်ကလူ လည်း ပါသည်။ အနောက်အရပ်ကလူလည်း ပါသည်။ မြောက်အရပ်ကလူ လည်း ပါသည်။ တောင်အရပ်ကလူလည်း ပါသည်။ အသားဖြူသူလည်း ပါသည်။ အသားမည်းသူလည်း ပါသည်။ အသားဝါသူလည်း ပါသည်။ အသားညိုသူလည်း ပါသည်။ အရပ်ပုသူလည်း ပါသည်။ အရပ်ရှည်သူ လည်း ပါသည်။ သူလည်း ပါသည်။ ပိန်သူလည်း ပါသည်။ အားရှိသူလည်း ပါသည်။ အားမရှိသူလည်း ပါသည်။ ရုပ်ချောသူလည်း ပါသည်။ ရုပ်ဆိုးသူလည်း ပါသည်။ ဇရပ်သည်၊ ဓမ္မသာလာသည် မည်သူလာလာ မည်ကဲ့သို့သော အကျိုးသက်ရောက်မှုမျိုးမှ ရှိမလာပေ။ ခရီးသည်တို့သည် ရောက်ရှိလာကြသည်။ အချိန်အခိုက်အတန့်မျှ တည်းခိုနေထိုင်ကြသည်။ ထို့နောက် အနှေးနှင့်အမြန် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုနည်းအတိုင်းပင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာတွင်လည်း ဝေဒနာ အမျိုးမျိုး ပေါ်ပေါက်လာကြသည်။ အချိန်အခိုက်အတန့်မျှ ရပ်နားနေကြ သည်။ ထို့နောက် အနှေးနှင့် အမြန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ အပိုင်းအခြား မရှိသော အချိန်ကာလအတွက် နေရန် ရောက်လာကြခြင်း မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ယင်းဝေဒနာများ၏ သြဇာသက်ရောက် မှု ခံနေကြရသည်။ တုံ့ပြန်မှုပြုလုပ်နေကြသည်။ ရာဂတုံ့ပြန်မှု၊ ဒေါသတဲ့ ပြန်မှု ပြုလုပ်နေကြသည်။ ယင်းကဲ့သို့ အဘယ့်ကြောင့်ဖြစ်နေသနည်း။ အကြောင်းမူကား ကျွန်ုပ်တို့၏သညာက၊ အကျွန်ုပ်တို့၏အမှတ်အသားက ယင်းဝေဒနာများကို တန်ဖိုးဖြတ်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လွဲမှားစွာ တန်ဖိုးဖြတ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝေဒနာတစ်ခုကို သုခဝေဒနာဟု ပြောနေကြသည်။ သုခဖြစ်ပေါ်စေ သော ဝေဒနာဟု ပြောနေကြသည်။ အခြားဝေဒနာတစ်ခုကို ဒုက္ခဝေဒနာဟု ပြောနေကြသည်။ ဒုက္ခဖြစ်ပေါ်စေသော ဝေဒနာဟု ပြောနေကြသည်။ နောက် ဝေဒနာတစ်ခုကို အဒုက္ခ မသုခ ဝေဒနာဟု ပြောနေကြသည်။ သုခကိုလည်းကောင်း၊ ဒုက္ခကိုလည်းကောင်း မဖြစ်ပေါ်စေသော ဝေဒနာဟု ပြောနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသုခဝေဒနာဟုပြောသော ဝေဒနာကို နှစ်သက်လိုလားအပ်သည်ဟု ထင်မှတ်ပြီးလျှင် ထိုဝေဒနာအား နှစ်သက်လိုလားသော ရာဂတုံ့ပြန်မှုကို ပြုလုပ်ကြသည်။ ဒုက္ခဝေဒနာဟုပြောသော ဝေဒနာကို မလိုလား၊ မနှစ် သက်အပ်ဟု ထင်မှတ်ပြီးလျှင် ထိုဝေဒနာအား မလိုလား၊ မနှစ်သက်သော ဒေါသတုံ့ပြန်မှုကို ပြုလုပ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသုခဝေဒနာဖြစ်လျှင် ယင်းဝေဒနာ တည်မြဲနေစေရန်အတွက်၊ တိုးပွား များပြားလာစေရန်အတွက် တုံ့ပြန်မှုပြုလုပ်ကြသည်။ ဒုက္ခဝေဒနာဖြစ် လျှင် ယင်းဝေဒနာ အလျင်အမြန်ပျောက်ကွယ်သွားစေရန်အတွက် တုံ့ပြန်မှု ပြုလုပ်ကြသည်။ အဒုက္ခ မသုခ ဝေဒနာဖြစ်လျှင်လည်း ယင်းဝေဒနာကို ပယ်ဖျောက်ပစ်ရန်အတွက် ဒေါသတုံ့ပြန်မှုကိုလည်းကောင်း၊ အခြားသုခ ဝေဒနာ ဖြစ်ပေါ်လာစေရန်အတွက် ရာဂတုံ့ပြန်မှုကိုလည်းကောင်း ပြုလုပ် ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအကယ်၍ သညာ၏ နေရာ၌ ပညာကိုအသုံးပြုလျှင် လွဲမှားသော တန်ဖိုးဖြတ်ခြင်းကို ပြုလုပ်ကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ကိုယ်တွေ့ လက်တွေ့ အဆင့်ကို အခြေခံလျက် ဝေဒနာ၏သဘာဝအမှန်ကို ဉာဏ်အမြင်ဖြင့် သိရှိ နားလည်ပြီးလျှင် ဝေဒနာအားလုံးကို မှန်ကန်စွာ တန်ဖိုးဖြတ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါ ရာဂတုံ့ပြန်မှုကိုလည်းကောင်း၊ ဒေါသတုံ့ပြန်မှုကိုလည်းကောင်း ပြုလုပ်ခြင်း ရပ်တန့်သွားလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအကယ်၍ ပညာဖြင့် မှန်ကန်စွာတန်ဖိုးဖြတ်လျှင် “သုခဝေဒနာ ဖြစ်စေ၊ ဒုက္ခဝေဒနာဖြစ်စေ၊ အဒုက္ခ မသုခဝေဒနာဖြစ်စေ၊ ကြမ်းတမ်းခက် မာသော ဝေဒနာဖြစ်စေ၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဝေဒနာဖြစ်စေ၊ နှစ်သက်လို လားအပ်သော ဝေဒနာဖြစ်စေ၊ မနှစ်သက် မလိုလားအပ်သော ဝေဒနာ ဖြစ်စေ ဝေဒနာအားလုံးသည် အနိစ္စတရားဖြစ်၏။ ပျက်စီးတတ်သော သဘောရှိ၏။ ဝိပရိဏာမတရား ဖြစ်၏။ ပြောင်းလဲတတ်သော သဘော ဖြစ်၏” ဟူ၍ သိမြင်လာလိမ့်မည်။ အာကာသကောင်းကင်က လေကဲ့သို့၊ သာလာယံဇရပ်က ခရီးသည်ကဲ့သို့ သွားဖို့ရန်အတွက် ရောက်လာခြင်းဖြစ် ပြီး နေထိုင်ရန်အတွက် ရောက်လာခြင်းမဟုတ် ဆိုသည်ကို သဘောပေါက် လာလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းဝေဒနာများအပေါ်၌ မိမိတို့၏ မည်ကဲ့သို့သော ပိုင်ဆိုင်မှုမျိုးမှ မရှိပေ။ မည်ကဲ့သို့သော စိုးပိုင်မှုမျိုးမှမရှိပေ။ ဝေဒနာတစ်ခုခုကို ‘လာပါ” ဟု ခေါ်၍လည်း မရပေ။ ဝေဒနာတစ်ခုခုကို တားဆီးပိတ်ပင်ထား၍လည်း မရပေ။ ဝေဒနာတစ်ခုခုကို ထုတ်ပစ်၍လည်း ထွက်မသွားပေ။ ဖြစ်ပေါ်လာ သည့် ဝေဒနာသည် သဘာဝအရ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ယင်းသို့ဖြစ်လျှင် အနိစ္စဖြစ်သော၊ အနတ္တဖြစ်သော ဝေဒနာကိုကြည့်လျက် တစ်စုံ တစ်ခု သတ်မှတ် ဆုံးဖြတ်ခြင်းသည်၊ တံဆိပ်တပ်ခြင်းသည် အနိစ္စဖြစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသော၊ အနတ္တဖြစ်သော ဝေဒနာနှင့် ပတ်သက်၍ ရာဂတုံ့ပြန်မှု၊ ဒေါသ တုံ့ပြန်မှုပြုလုပ်ခြင်းသည် ဒုက္ခကိုသာလျှင် ဖြစ်ပေါ်စေသည်မှာ အမှန်ဖြစ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပညာဖြင့် ယင်းကဲ့သို့ တန်ဖိုးဖြတ်ခြင်းသည် မှန်ကန်သောတန်ဖိုး ဖြတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယင်းသို့ တန်ဖိုးဖြတ်သည့်အတွက် ယောဂီသည် တစ်ဖက်စောင်းနင်း ဖြစ်မသွားဘဲ တစ်ပြေးတစ်ညီတည်း၌ ရပ်တည်ပြီး လျှင် ဒုက္ခအားလုံးမှ လွတ်မြောက်မှုရရှိသော နည်းလမ်းကို တွေ့မြင်သိရှိပေ လိမ့်မည်။ ယင်းသို့ ပြုလုပ်ခြင်းသည် ဝိပဿနာဖြစ်သည်။ စိတ်ကို ဆေး ကြောသော ဓမ္မဂင်္ဂါဖြစ်သည်။ လွတ်မြောက်ငြိမ်းချမ်းမှုကိုပေးသော ဓမ္မဂင်္ဂါ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းဝိပဿနာ ဓမ္မဂင်္ဂါထဲတွင် ရေငုပ်ပြီးလျှင်၊ ရေချိုးပြီးလျှင် ဒုက္ခ အားလုံးမှ လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ကြစို့ ။ မှန်ကန်သောအနက်အဓိပ္ပာယ် အရ မိမိတို့၏ ကောင်းကျိုးမင်္ဂလာအတွက် ကြိုးစားအားထုတ်ကြစို့။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42353989517461,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_3da12d9d-6a7b-48ac-a545-285f04fcd375.jpg?v=1730270231"},{"product_id":"ပါရဂူ-ခေါမဒဿနပညာရှင်","title":"ခေါမဒဿနပညာရှင်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုကရေတီ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသမိုင်းဝင် နာမည်ကျော် ပုဂ္ဂိုလ်အချို့ အကြောင်းကို အတော်အသင့် သိရှိရသော်လည်း ထိုပုဂ္ဂိုလ်တို့၏ အကြောင်းမှာ အထောက်အထား ခိုင်လုံမှု နည်းပါးလှသည် ။ ဆိုကရေတီ (၄၇ဝ-၃၉၉ ဘီစီ)သည် ထို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးထဲတွင် တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်သည်။ ဘာထရန်ရဆဲလ်က ဤသို့ ရေးသားထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အချို့ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်တို့ အနည်းအကျဉ်း သိသည်မှာ သေချာ၏။ တခြား အချို့ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့်ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်တို့ အများအပြား သိသည်မှာလည်း သေချာ၏။ သို့ရာတွင် ဆိုကရေတီနှင့် ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်တို့ အနည်းအကျဉ်း သိသလော သို့မဟုတ် အများ အပြား သိသလော ယင်းအချက်မှာ မသေချာပေ”၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းသို့ ဖြစ်ရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ဆိုကရေတီ နှင့် ပတ်သက်၍ ပလေတို၊ ဇေနိုဖန်၊ အေရိစတိုဖင်တို့သည် အများအပြား ရေးသားခဲ့ကြသည်။ သို့ရာတွင် ဆိုကရေတီနှင့် ပတ်သက်သော ထို ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ ရေးသားချက်များသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တူညီမှု မရှိကြပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁။ Socrates\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၂။ A History of Western Philosophy\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုကရေတီ၏ တပည့် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပလေတိုသည် ဆိုကရေတီ၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ့ဆရာ ကိုလည်း အထူးလေးစား ကြည်ညိုသည်။ အပိုလို ဂျီ၊ ကရစ်တို ၊ ဖေဒို *။ စင်ပိုဇီယမ်” အမည်ရှိသော ဒိုင်ယာလော့ ကျမ်းစာများ၌ ပလေတို သည် ဆိုကရေတီ၏အကြောင်းကို ကောင်းစွာ ရေးသားဖော်ပြထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ရာတွင် ကြီးမားသော အပြစ်တစ်ခုမှာ ပလေတိုသည် မိမိ၏ အယူအဆ အားလုံးကိုလည်း ဆိုကရေတီအား အပြောခိုင်းခြင်းဖြစ်သည်။ အေရိစတိုဖင်သည် ကလောက်ဒ ၌ ဆိုကရေတီ၏ အကြောင်းကို ဟာသ နှော၍ ရေးသားဖော်ပြထားသည်။ ဇေနိုဖန်၏ မီမိုရေဘလီယာ°၊ စင်ပို ဇီယန်၊ အပိုလိုဂျီတို့၌ပါသော ဖော်ပြချက်များသည် ပလေတို၏ အခြား ဖော်ပြချက်များနှင့် ခြားနားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒဿနပညာရှင် မဟုတ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဇေနိုဖန်သည် ဒဿနပညာရှင်တစ်ဦး မဟုတ်သောကြောင့် ဆိုကရေတီ၏ အယူအဆကို တိကျမှန်ကန်စွာ ဖွင့်ဆိုရေးသား နိုင်ပါမည်လောဟူ၍ အချို့က သံသယရှိကြသည်။ ရေးသားဖွင့်ပြချက် သုံးခုအနက် မည်သည့် ရေးသားဖွင့်ပြချက်မျှ အပြည့်အဝ မှန်ကန်သည်ဟူ၍ မထင်ရဟု ဆိုကြ သည်။ ယင်းရေးသားဖွင့်ပြချက်များကို အခြေခံပြီးလျှင် ဆိုကရေတီ၏ ဘဝအကြောင်း အနည်းအကျဉ်း သိရှိရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁။ Apology\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ၂ ။ Crito\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၃။  Phaedo\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၄။ Symposium\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၅။Clouds\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၆။ Memorablia\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောင်းဆရာ၏ သား \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုကရေတီသည် အေသင်၌ ဆာလာမစ်စစ်ပွဲ ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ၁ဝ နှစ်အကြာ ၄၇ဝ ဘီစီလောက်တွင် ကျောက်ဆစ်ပန်းပုဆရာတစ်ဦး၏ အိမ်ထောင်စု၌ မွေးဖွားသည်။ သူ၏မိခင် ဖိန်းရိ” သည် ဝမ်းဆွဲဆရာမ အလုပ်လုပ်သည်။ ဆိုကရေတီသည် အစပထမ၌ အချိန်အတန်ကြာမျှ ဖခင်၏အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်သည်။ သို့ရာတွင် နောက်ပိုင်း၌ကား ဘဝ တစ်လျှောက်လုံး အမှန်တရားကို ကြံဆခြင်းနှင့် ဒဿန သဘောတရား များကို တွေးခေါ်ကြံဆခြင်း၌သာလျှင် အချိန်ကုန်လွန်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိ မိခင်၏ အလုပ်မျိုးအတိုင်း အတွေးသစ် အမြင်သစ်များကို မွေးဖွားပေးမည်ဟု ဆိုကရေတီက ပြောသည်။ သူ၏ လုလင်ဘဝသည် ပေရီကလိ၏ ရွှေခေတ်၊ ရွှေအခါသမယ၌ ကုန်ဆုံးခဲ့ရပြီး သူ့ဘဝ၏ နောက်ပိုင်းအချိန်ကာလများမှာမူ ပေလိုပိုနေရှန် စစ်ပွဲများအတွင်း၌ ကုန်ဆုံး ကျော်လွန်လာခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၄၃၅ ဘီစီအထိ ဆိုကရေတီသည် သဘာဝ အဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်ပျက်ခြင်း၏ အမျိုးအစားနှင့်နည်းလမ်းကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်သည့် သဘာဝ သိပ္ပံပညာကို လေ့လာသင်ကြားမှု၌ အထုံဝါသနာ ပါခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ယင်းရုပ်ပိုင်းသိပ္ပံပညာဖြင့် ကျေနပ်အားရခြင်းမဖြစ်ခဲ့ပေ။ ၄၃၅ ဘီစီနောက်ပိုင်း၌ သဘာဝ အဖြစ်အပျက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည့် အရင်းခံ ပြဿနာများကို တွေးခေါ်ကြံဆခြင်း၌ အာရုံစူးစိုက်လာခဲ့သည်။ သဘာဝ သိပ္ပံပညာကို ကျောခိုင်းပြီးလျှင် ဒဿနနှင့် မတ်တာဖိစစ်ခေါ် ရုပ်လွန်ပညာ သို့မဟုတ် အတိဘူတိကပညာကို လေ့လာသင်ကြားလာခဲ့ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eခေါမ အတွေးအခေါ် ရေစီးကြောင်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းသို့ ဆိုကရေတီ လမ်းပြောင်းလိုက်ခြင်းသည် ဂရိအတွေးအခေါ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁။ Phainrete\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသမိုင်း၌ ထူးခြားသော၊ အရေးပါသော အဖြစ်အပျက်တစ်ရပ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဂရိ အတွေးအခေါ်၏ ရေစီးကြောင်းသည် လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားသည်။ ယင်းသို့ ဆိုကရေတီ၏ အတွေးအခေါ်၌ ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ဒေလဖီ၏ ဗျာဒိတ်စကား” ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုကရေတီခေတ်က အေသင် ဆိုကရေတီကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုသူ တစ်ဦးဖြစ်သော ခယ်ရ်ဖုန်၊ က ဒေလဖီအား ဆိုကရေတီထက် ပိုပြီး ပညာရှိသူ ရှိပါသလောဟူသော မေးခွန်းကို မေးသည်။ ဆိုကရေတီထက် ပိုပြီး အသိဉာဏ်ပညာရှိသူ မည်သူမျှမရှိဟု အဖြေပြန်ပေးသည်။ ဆိုကရေတီအား ယင်းဗျာဒိတ်စကား ကို ပြောပြသောအခါ ဆိုကရေတီက ကျွန်ုပ် နားလည်သည့် အရာမှာမူ ကျွန်ုပ် ဘာမျှ နားမလည်ဟူသော အချက်သာလျှင် ဖြစ်၏ဟူ၍ ပြန်ပြော သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁။ Delphic Oracle\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၂။  Chairphon\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုကရေတီသည် အေသင်ရှိ အသိပညာရှင်ဟူ၍ ယူဆရသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များထံသွား၍ အမေးပုစ္ဆာများကို မေးမြန်းသည်။ အသိဉာဏ်ပညာ ရရှိရေးအတွက် ဇီနိုထံမှ အမေးအဖြေ အချေအတင် ပြောနည်းနှင့် ဒွန္ဒနည်း” စနစ်ကို သင်ကြားသည်။ ယင်းစနစ်အရ အသိပညာ ရရှိရေး အတွက် သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းများဖြင့် အမေးပုစ္ဆာများကို ပြုလုပ်လျက် ပြဿနာအားလုံး၏ အခြေခံ မူလသို့အထိ ရောက်ရှိရန်နှင့် ယင်းပြဿနာများ၏ အဖြေကိုရှာဖွေရန် ကြိုးပမ်းအားထုတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေလဖီ၏ ဗျာဒိတ်စကား \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေလဖီ၏ ဗျာဒိတ်စကားကို ကြားရပြီးသည့် နောက်ပိုင်း၌ ဆိုကရေတီ သည် ဘုရားသခင်က သူ့အား အသိဉာဏ်ပညာ ဖြန့်ဖြူးသည့်အလုပ် လုပ်ရန် လွှဲအပ်သည်ဟု သဘောပေါက်လာသည်။ ပညာမာန်ရှိကြသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များအား အဖြေမပေးနိုင်အောင် ပြုလုပ်ပြီးလျှင် ဆိုကရေတီသည် ထိုပုဂ္ဂိုလ်တို့အား မိမိတို့၏ အသိဉာဏ် ပညာမဲ့မှုကို အတင်း လက်ခံ စေခဲ့သည်။ ထိုကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ပညာမာန်ရှိကြသော ပုဂ္ဂိုလ်များက သူ့ကို စိတ်ဆိုးကြသည်မှာ မဆန်းပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eများစွာသော ပုဂ္ဂိုလ်တို့နှင့် စကားဆွေးနွေး ပြောကြားပြီးသည့် နောက်၌ ဆိုကရေတီသည် ဒေလဖီ၏ ဗျာဒိတ်စကားသည် မမှားဟူ၍ ဆုံးဖြတ်ချက် ကျသွားသည်။ မိမိသည် အခြားပုဂ္ဂိုလ်များထက် ပို၍ အသိဉာဏ်ပညာ ရှိ၏။ သို့ရာတွင် ယင်းသို့ရှိခြင်းမှာ သူက အခြားပုဂ္ဂိုလ် များထက် ပိုသိ၍မဟုတ်။ မိမိ အသိဉာဏ်ပညာ မရှိပုံကိုသိသောကြောင့် ဖြစ်၏ ။ အခြားပုဂ္ဂိုလ်များကမူ အသိဉာဏ် ပညာရှိသူမဟုတ်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကို အလွန်ကြီးကျယ်သော အသိဉာဏ်ပညာရှင်များဟူ၍ ထင်မှတ် ယူဆကြကုန်၏။ ယင်းသို့ ဆိုကရေတီ နားလည် သဘောပေါက်သွား သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁။ Dialectic\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုကရေတီ၏ သူရသတ္တိ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအေသင်၏ နိုင်ငံသားအဖြစ်ဖြင့် ဆိုကရေတီသည် မိမိ၏ တာဝန်ဝတ္တရား ဟူသမျှကို လိုက်နာဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ဒဿနပညာ ရှင်များသည် စစ်တိုက်ရေးခိုက်ရေးနှင့် မည်သို့မျှ ဆက်သွယ်မှုမရှိဟု ယူဆကြသည်။ သို့ရာတွင် ဆိုကရေတီသည် သရေစ်၌ အေသင်ဘက်မှ နေ၍ လက်နက်ကိုင် စစ်သားအဖြစ်ဖြင့် ပါဝင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ၄၂၄ ဘီစီ၌ ဒေလီယန် တိုက်ပွဲတွင် ဆိုကရေတီသည် သူ၏ ရဲဝံ့စွန့်စား မှုကြောင့် သူ၏သူရသတ္တိ ထူးထူးခြားခြား အချီးကျူးခံခဲ့ရသည်။ အသက် ၆၅ နှစ်အရွယ်တွင် ဆိုကရေတီသည် အေသင်လွှတ်တော်၏ အဖွဲ့ ဝင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၄၀၅ ဘီစီ၌ အာဂိနုဆေး ရေတပ်တိုက်ပွဲ၌ ရေတပ်သားများ ရေထဲမြုပ်နစ်မသွားရန် အောင်မြင်စွာမကာကွယ်နိုင်သော ရေတပ် စစ်သေနာပတိများအား တရားစွဲဆိုပြီးလျှင် အပြစ်ဒဏ်ပေးရန် ချမှတ် ကြသည်။ ထိုအခါ ဆိုကရေတီသည် ဖွဲ့စည်းပုံ အခြေခံဥပဒေ၏ စည်းကမ်းချက်တစ်ခုနှင့် ဆန့်ကျင်သောကြောင့် ယင်းအပြစ်ဒဏ်ပေးပုံကို တစ်ဦးတည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆန့်ကျင်ကန့်ကွက်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၄ဝ၄ ဘီစီ၌ အသက်ဦးဆံပိုင် အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာပိုင် ၃ဝ တို့သည် အေသင်၌ နိုင်ငံသားတစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးခေါ်လာရန် ဆိုကရေတီ အား အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ယင်းအမိန့်ကို ဆိုကရေတီက မတရားဟုယူဆ ပြီးလျှင် လိုက်နာဆောင်ရွက်ခြင်းမပြုဘဲ ငြင်းဆန်နေသည်။ ဆိုကရေတီ သည် နိုင်ငံသား တာဝန်ဝတ္တရားများကို လိုက်နာဆောင်ရွက်သော်လည်း နိုင်ငံသား စည်းမျဉ်းဥပဒေ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုမူ မဖောက်ဖျက်၊ မကျူးလွန် ပေ။ ယင်းအချက်နှင့်စပ်လျဉ်း၍ မိမိစိတ်ဆန္ဒ အားလျော်စွာ လွတ်လွတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁။  \u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003eDelium\u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၂။ \u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003eArginusae\u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလပ်လပ် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တွေးခေါ်ကြံဆခြင်းသည် သူ၏ကြီးမားသောထူးခြားချက် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံး အဆိပ်ကို သောက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဉာဏ်ပညာ နှစ်မျိုး \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုကရေတီ၏ အကြီးမားဆုံး အယူအဆသည် မိမိကိုယ်ကို သိမြင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အခြေခံ ကြွေးကြော်သံမှာ ဒေလဖီနတ်ကွန်း၌ ရေးသား ထားသော “မိမိကိုယ်ကို နားလည်ပါ”ဟူသော စကားဝါကျ ဖြစ်သည်။ ဆိုကရေတီ အရင်က ဆိုဖစ်တို့သည် သံသယဝါဒကို အလေးပေးပြီးလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အကောင်းနှင့်အဆိုးသည် ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေများအပေါ်၌ တည်၏။ ယင်း အကောင်းနှင့်အဆိုးသည် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးစီ တစ်ဦးစီအတွက် ထို ပုဂ္ဂိုလ်၏ ပုဂ္ဂလိကအလိုဆန္ဒနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေအရသာ သတ်မှတ်ဆုံးဖြတ်ခြင်း ခံရ၏”ဟူ၍ ပြောဆိုကြသည်။ ယင်း အယူအဆ များသည် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ မင်းမဲ့ဝါဒကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်သော အရာများ ဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုကရေတီသည် ဆိုဖစ်တို့ကို ဆန့်ကျင်လျက် နှစ်မျိုးနှစ်စား သော အသိဉာဏ် ပညာဝါဒ” ကို ယုံကြည်ယူဆသည်။ ဆိုဖစ်တို့၏ အမြင်သည် အာရုံခံဣန္ဒြေများဖြင့်သိရသော ဗဟိဒ္ဓလောကအထိသာလျှင် သတ်မှတ်ပိုင်းခြားထားသည်။ ဣန္ဒြေများဖြင့် သိရသော ဗဟိဒ္ဓလောက အူသိဉာဏ်ကိုသာလျှင် နောက်ဆုံးပိတ် အန္တိမဟူ၍ ထင်မှတ်ယူဆကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုကရေတီကမူ နှစ်မျိုးနှစ်စားသော အသိဉာဏ်ကို ယုံကြည် ယူဆသည်။ ယင်းနှစ်မျိုးနှစ်စားသော အသိဉာဏ်မှာ ဣန္ဒြေများဖြင့် သိမြင်ရသော၊ မသေချာသော ဗဟိဒ္ဓလောက အသိဉာဏ်နှင့် အားလုံးနှင့် ဆက်စပ်သော၊ မြဲသော အသိဉာဏ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကမ္ဘာလောက၌ ပုံသဏ္ဌာန် ကွဲပြားခြားနားသော များစွာသော လူတို့ကို တွေ့မြင်ကြရသည်။ ယင်းတို့၌ မည်ကဲ့သို့သော သေချာမှု၊ တိကျမှုမျိုးမျှ မရှိပေ။ ယင်းတို့သည် မမြဲသောအရာများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့ရာတွင် ထိုသူတို့၏ နောက်ကွယ်၌ရှိနေသော လူအားလုံးတို့၏တူညီသော ထူးခြားချက်များကို ညွှန်ပြတတ်သည့် လူ့အဖြစ်၊ လူ့ဘဝဟူသော အသိဉာဏ်သည်ကား အားလုံးနှင့် ဆက်စပ်၏။ နိစ္စ ထာဝရ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမှန်သော အသိဉာဏ်သည် အားလုံးနှင့် ဆက်စပ်သော သဘော တရားများ ကို သိမြင်ခြင်းသာလျှင် ဖြစ်၏။ ယင်းအသိဉာဏ်ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁။  The Doctrine of Two Knowledges\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၂။  Universals\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရရှိရေးမှာ လူ၏တာဝန်ဝတ္တရား ဖြစ်၏။ အသိဉာဏ် ရရှိရေးအတွက် အကြီးမားဆုံး လက်နက်ကိရိယာမှာ ဝေါဟာရ စကားလုံးများ၏ သဘော သရုပ်မှန်ကို သိရှိနားလည်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် တရားမှု အစရှိသော စကားလုံးများကို အသုံးပြုကြသည်။ သို့ရာတွင် ယင်းစကား လုံး၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်မှန်ကို မသိရှိ နားမလည်ကြပေ။ ဆိုကရေတီ သည် သူ၏ အပေါင်းအသင်းများအား ယင်းကဲ့သို့သော စကားလုံးများ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို မေးမြန်းသည်။ သူ၏ အပေါင်းအသင်းများ ဖွင့်ပြ ပြောဆိုသော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်များကို ဝေဖန်စောကြောသည်။ ထိုနည်းအားဖြင့် ယင်းဝေါဟာရ စကားလုံးများ၏ သရုပ်သဘောအမှန်ကို ထောက်ပြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ပလေတို ရေးသားသော ရီပတ်ဗလစ်၏ နိဒါန်းသည် တရားမှု ၏ အသွင်လက္ခဏာများကို စဉ်းစားဆင်ခြင်ခြင်းဖြင့် အစပြု ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှု \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုကရေတီ၏ အခြားကြီးမားသော အယူအဆတစ်ခုမှာ အသိဉာဏ်နှင့် ကောင်းမှုကို မခွဲခြားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆိုကရေတီက အသိဉာဏ်သည် ကောင်းမှုဖြစ်ပြီး မသိနားမလည်ခြင်း သို့မဟုတ် အဝိဇ္ဇာသည် မကောင်း မှုဖြစ်၏ဟု ဆိုထားသည်။ လူတို့သည် မသိနားမလည်သောကြောင့် သာလျှင် မကောင်းမှုကို ပြုလုပ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လူတို့ သည် အသိဉာဏ်နှင့် ပြည့်စုံနေလျှင် မကောင်းမှုကို မပြုလုပ်တန်ရာ။ မှန်မှန်ကန်ကန် ပြောဆိုခြင်းသည် ကောင်းမှုဖြစ်၏ဟူ၍ သိသောပုဂ္ဂိုလ် သည် အခါခပ်သိမ်း မှန်မှန်ကန်ကန်ပြောဆိုသင့်သည်။ သို့ရာတွင် လက်တွေ့ ကမ္ဘာလောက၌မူ ယင်းအယူအဆသည် တိကျမှန်ကန်ခြင်း မရှိဟု ထင်ရသည်။ လူတို့သည် မှန်မှန်ကန်ကန် ပြောဆိုခြင်းသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁။ Justics\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၂။ Virtue is knowledge and ignorance is vice.\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568164003989,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b4b6f9cb-d4aa-4846-90f2-2cde20036bf2.jpg?v=1730270249"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဂင်္ဂါနှင့်ဧရာ၀တီ","title":"ဂင်္ဂါနှင့်ဧရာဝတီ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e                      \u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမဟတ္တမဂန္ဒီနှင့် မြန်မာပြည်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လတ်ဆတ်သစ်လွင်သော နေရောင်ခြည် ဖြာကျနေသဖြင့် ရန်ကုန် မြစ်ပြင်တွင် အရောင်တလက်လက် တောက်ပနေသည်။ ပင်လယ်ကူး သင်္ဘောဆိပ်၌ ယနေ့ ခါတိုင်းနှင့်မတူဘဲ ကမ်းလုံးညွှတ်မျှ လူတွေ ဖွေးဖွေး လှုပ်နေကြသည်။ နံနက် ၆ နာရီမထိုးခင်ကပင် ဘရွတ်ကင်းလမ်း(ဗိုလ်က လေးဈေးလမ်း) သင်္ဘောဆိပ်၌ လူတွေ တဖွဲဖွဲရောက်လာကြရာ နေမြင့်လာ လေ ပရိသတ်များလာလေ ဖြစ်သည်။ ကျန်းမာရေးဆေးရုံအနီး၌ စုဝေး ရောက်ရှိနေကြသော ပရိသတ်များမှာ အိန္ဒိယလူမျိုးများသာလျှင် များပြီး မြန်မာလူမျိုးများမှာမူ ဖြိုးဖြိုးဖြောက်ဖြောက်သာ တွေ့ရသည်။ သင်္ဘော ဆိပ်အတွင်း၌ကား မြန်မာအမျိုးသား အမျိုးသမီးများနှင့် ရဟန်းသံဃာတော် များ အတော်များများ ရောက်နေကြသည်။ ပရိသတ်ကြီးသည် နံနက် ၆ နာရီကျော်ကျော်လောက် ရန်ကုန်ဆိပ်ကမ်းကပ်မည့် ပင်လယ်ကူးသင်္ဘော ကြီးနှင့် ပါလာသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးကို ကြိုဆိုရန် စုဝေးရောက်ရှိနေကြ ခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရန်ကုန်မြစ်အတွင်း တဖြည်းဖြည်း ခုတ်မောင်းလာသော အက်စ် အက်စ် အရွန်ဒါ ပင်လယ်ကူးသင်္ဘောကြီးသည် ၆ နာရီခွဲလောက်တွင် ရန်ကုန်ဆိပ်ကမ်းတည့်တည့် ရောက်လာသည်။ ကာလကတ္တားမှ ၁၉၂၉ ခု မတ်လ ၅ ရက်နေ့က ထွက်လာသော ပင်လယ်ကူးသင်္ဘောကြီးသည်သုံးရက်အကြာ မတ်လ ၈ ရက်နေ့၌ ရန်ကုန်သို့ ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပင်လယ်ကူးသင်္ဘောကြီး ရန်ကုန်မြစ်လယ်တွင်း၌ပင် ရှိနေစဉ် ဆိပ်ကမ်းမှ သင်္ဘောလေးတစ်စင်းသည် ပင်လယ်ကူးသင်္ဘောကြီး ရှိရာသို့ ဦးတည်ခုတ်မောင်းသွားသည်။ ထိုသင်္ဘောလေးပေါ်၌ ရန်ကုန်မြူနီစီပယ်ကော်ပိုရေးရှင်းဥက္ကဋ္ဌ မစ္စတာရာဖီ၊ ဒေါက်တာပီ၊ ဂျေ-မေဟတာ၊ ဒေါက်တာ ဒူးဂဲ စသော အိန္ဒိယအမျိုးသားများနှင့်တကွ ဦးချစ်လှိုင်၊ ဦးပေါ်ထွန်း စသော နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်များ အပါအဝင် စုစုပေါင်း မြို့မျက်နှာဖုံး လူကြီး ၁၂ ဦးတို့ ပါသွားကြသည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်များသည် ပင်လယ်ကူး သင်္ဘောကြီး တွင် ပါလာသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို သင်္ဘောကြီးကမ်းမကပ်ခင် ရှေ့ပြေးသွား ရောက်ကြိုနှင့်သောပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်သည်။ ရှေ့ပြေးပုဂ္ဂိုလ်များသည် ပင်လယ် ကူးသင်္ဘောကြီးပေါ် တက်သွားကြသောအခါ ပြည်သူတစ်ရပ်လုံး မျှော်လင့် စောင့်စားကြသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို တွေ့ကြသည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကား ထိုအချိန် ကပင် အိန္ဒိယတစ်ပြည်လုံး၌သာမက ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံး၌ နာမည်ကျော်ကြား နေပြီဖြစ်သည့် အိန္ဒိယပြည်သူတို့၏ ဖခင်ကြီး မဟတ္တမဂန္ဒီ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပင်လယ်ကူးသင်္ဘောကြီးသည် ဆိပ်ကမ်းသို့ တရွေ့ရွေ့ ကပ်လာ သည်။ ဆိပ်ကမ်းကပ်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် “မဟတ္တမဂန္ဒီ ကီ'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟူသော တစ်ခဲနက်ဟစ်ကြွေးသံကြီးသည် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ဝိုက်၌ ပွင့်ထွက်သွားလု မတတ် တုန်ဟည်းပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။ ဆိပ်ကမ်းပေါ်မှ လူများထဲက သတင်းထောက်များနှင့် လူတချို့မှာ မဟတ္တမဂန္ဒီသင်္ဘောပေါ်က ဆင်း အလာကို မစောင့်နိုင်ဘဲ မဟတ္တမဂန္ဒီကိုကြည့်ရန် သင်္ဘောကြီး ဆိုက်ဆိုက် ချင်း သင်္ဘောကြီးပေါ် ခပ်သုတ်သုတ်တက်သွားကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် သင်္ဘောပေါ်၌ ဦးချစ်လှိုင်တို့လူစုကိုသာ မြင်ရပြီး မဟတ္တမ ဂန္ဒီကို မမြင်ရ ဖြစ်နေကြသည်။ ဘယ်မှာ မြင်မည်နည်း။ သူတို့က ပထမ ခန်း၊ ဒုတိယခန်းတို့၌ မဟတ္တမဂန္ဒီကို လိုက်ရှာနေကြသည်။ မဟတ္တမဂန္ဒီ၏ အကြောင်းကို သူတို့မသိကြ။ တစ်ခါက မီးရထားပေါ်တွင် လူတစ်ဦးက မဟတ္တမဂန္ဒီအား“ဘာဖြစ်လို့ တတိယတန်း စီးရသလဲ”ဟု မေးသောအခါ ဂန္ဒီက “စတုတ္ထတန်းမရှိလို့”ဟု ပြန်ဖြေဖူးသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုလည်း မဟတ္တမဂန္ဒီသည် တတိယတန်းခေါ် ကုန်းပတ်ကစီးလာ သည်။ မဟတ္တမဂန္ဒီ ကီဈေးဟူ၍ တစ်ခဲနက် ဟစ်အော်ကြွေးကြော် နေသော ကြွေးကြော်သံများကြားထဲကပင် ဂန္ဒီသည် သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်း လာသည်။ လက်ယာဘက်မှ မစ္စတာရာဖီကလည်းကောင်း၊ လက်ဝဲဘက်မှ ဦးချစ်လှိုင်နှင့် ဦးပေါ်ထွန်းတို့ကလည်းကောင်း ဝန်းရံလိုက်ပါလာကြသည်။ ဂန္ဒီသည် ဒိုတီခေါ် နံငယ်ပိုင်းကလေးကိုသာ ဝတ်ရုံထားသည်။ မျက်နှာက မူ ပြုံးလျက်။ပုလိပ်များ သတင်းစာဆရာများ ဓာတ်ပုံဆရာများ ဂန္ဒီ၏ဘေးပတ် လည်၌ ဝိုင်းရံနေကြသည်။ လန်ဒန်အတ် ရုပ်ရှင်ကုမ္ပဏီက ထိုရှုကွင်းကို ရုပ်ရှင်ရိုက်ယူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသင်္ဘောဆိပ်ရှိ ဧည့်ခံနေရာသို့ ရောက်လာသောအခါ ဂန္ဒီကို ပန်းကုံး စွပ်ကြသည်။ ထို့နောက် ကားဖြင့် ဘုရားလမ်းစိန်ရောင်ခြည် ဘုရားဝင်း အတွင်းရှိ ဒေါက်တာ ပီ-ဂျေ-မေဟတာ၏အိမ်သို့ ခေါ်သွားသည်။ ဒေါက်တာ ပီ-- မေဟတာသည် ဂန္ဒီကြီး၏ မိတ်ဟောင်း ဆွေဟောင်း ဖြစ်သည်။ ဂန္ဒီ၏ကား ဖြတ်မောင်းသွားသည့် လမ်းဘေးနှစ်ဖက်၌ အိန္ဒိယလူမျိုး လူထုပရိသတ်ကြီးသည် မကြုံစဖူး ထူးထူးခြားခြား ပြည့်ကျပ်နေလေသည်။ မြန်မာလူမျိုး ရဟန်း ရှင်လူ ပရိသတ်လည်း မနည်းပေ။ ဂန္ဒီ၏ကား ဖြတ်မောင်းသွားသော လမ်းတစ်လျှောက်၌ '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမဟတ္တမဂန္ဒီ ကီ\u003c\/span\u003e'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟူသော ဟစ်အော်ကြွေးကြော်သံများမှာ ပေါ်ပြီးရင်းပေါ်လာရင်း ဖြစ်နေလေသည်။ အိန္ဒိယလူမျိုးတချို့မှာ အုတ်နံရံများပေါ်တက်ကြည့်သူကကြည့်၊ ဓာတ်တိုင် နှင့်အုန်းပင်များပေါ်တက်ကြည့်သူက ကြည့်နေကြသည်။ အိန္ဒိယအမျိုး သားတစ်ယောက်သည် အုန်းပင်ပေါ်ဖက်တက်သွားသည်။ အုန်းပင် အလယ်သို့ရောက်စဉ် ဂန္ဒီ၏ကားဖြတ်လာသဖြင့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ချိတ်ပြီး လက်ခုပ်တီးလေသည်။ ထိုအခိုက် ခြေထောက်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအောက်ဘက်လျှောကျသွားသည်။ ကဗျာကသီ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုန်းပင် ကို ဖက်ထားလိုက်သဖြင့် ကံကောင်းထောက်မသွားသည်။ သို့မဟုတ်ပါ က အုန်းပင်ပေါ်က တလိမ့်ခေါက်ကွေး လိမ့်ကျသွားနိုင်သည်။ တည်းခိုမည့် အိမ်သို့ရောက်လာသည့်တိုင်အောင် အိမ်ရှေ့တွင် “ဂန္ဒီကီးဟူသော ကြွေး ကြော်သံများ တော်တော်နှင့် စဲမသွားသဖြင့် အိမ်ရှင်က အနူးအညွတ်တောင်းပန်ယူရလေသည်။ ထိုအချိန်က ဂန္ဒီနှင့် သူ့ဇနီးလည်း ပါလာသည်။ သို့သော် လည်း ဂန္ဒီ၏ဇနီးသည်ဂန္ဒီနှင့်အတူ လူထုပရိသတ်ကြားထဲက ဖြတ်မသွားဘဲ ကားတစ်စီးနှင့် တစ်နေရာမှ ကွေ့ပတ်ပြီး တည်းခိုမည့်နေအိမ်သို့ အရင်သွား နှင့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုနေ့၌ပင် ဖိုက်စကွဲယား ပန်းခြံ (ဗန္ဓုလပန်းခြံ)၌ ရန်ကုန်မြူနီစီပယ် က ကြီးမှူး၍ မဟတ္တမဂန္ဒီအတွက် ဂုဏ်ပြုဧည့်ခံပွဲ ကျင်းပပြုလုပ်သည်။ ထိုဧည့်ခံဂုဏ်ပြုပွဲ၌ မြူနီစီပယ်ကော်ပိုရေးရှင်းဥက္ကဋ္ဌ မစ္စတာရာဖီက ဥက္ကဋ္ဌ အဝတ်အစား ဝတ်ရုံလျက် မဟတ္တမဂန္ဒီအား သြဘာစာဖတ်ကြားဆက် သည်။ ဩဘာစာ ဖတ်ကြားပြီးသောအခါ ဆရာတော် ဦးနာဂိန္ဒက “မဟတ္တ မဂန္ဒီ အသက်ရှည်ပါစေ၊ ချမ်းသာပါစေ၊ ကြံတိုင်းအောင်ပါစေ'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု ကြွေးကြော် သည်ကို ပရိသတ်အားလုံးကလိုက်၍ ကြွေးကြော်ကြသည်။ ရန်ကုန်မြူနီ စီပယ်ကော်ပိုရေးရှင်းသမိုင်း၌ အစိုးရပိုင်းကမဟုတ်သော အရပ်သား တစ်ယောက်အား ထိုကဲ့သို့ ဂုဏ်ပြုခြင်းသည် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ မြူနီစီပယ်ကော်ပိုရေးရှင်းဥက္ကဋ္ဌ ဆက်သော ဩဘာစာ၌ လွန်ခဲ့သည့် ၁၅ နှစ်အတွင်း ရန်ကုန်မြို့ကြီး အရှိန်အဟုန်နှင့် တိုးတက်ပြောင်းလဲလာခြင်းကို ဂုဏ်ယူစွာ စကားစပ်ထားသည်။ ထိုအချက်ကို ပြန်ကြားသည့်အနေဖြင့် ဂန္ဒီက သူ၏မိန့်ခွန်း၌ “မြန်မာပြည်ရောက်လာတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်ုပ် ဟိုဟိုသည်သည် လည်ပတ်ခဲ့ပါတယ်။ မြန်မာအမျိုး သား အမျိုးသမီးများကို ကျွန်ုပ်ချစ်ခင်တယ်။ မိတ်ဆွေတို့ ဩဘာစာထဲမှာ မြန်မာလူမျိုးတွေဟာ စိတ်ကောင်းစေတနာရှိကြောင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းရှိကြောင်း ဖော်ပြထား တယ်။ မြန်မာလူမျိုးတွေ အတိုင်းထက်အလွန် စိတ်ကောင်းစေတနာ ရှိကြ တယ်ဆိုတာ ကျွန်ုပ်သိပါတယ်။ ရန်ကုန်မြို့ထဲက လမ်းတွေကို မိတ်ဆွေ ဒေါက်တာမေဟတာနဲ့ အတူ ကျွန်ုပ် လည်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ယခုတစ်ဖန် ထပ်လည်မယ်ဆိုရင်တော့ ရန်ကုန်မြို့ လမ်းကျယ်ကြီးတွေထဲမှာ မျက်စိ လည် လမ်းမမှားဘဲ နေမှာမဟုတ်ဘူး။ မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ လမ်းတွေမှာ ကားနဲ့ဖြတ်သွားရင်း နာရီပိုင်းအတွင်းလောက်မှာပဲ ရန်ကုန်မြို့ ကြီး ဘယ်လိုပြုပြင်ပြောင်းလဲနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်ုပ်မြင်ပါတယ်။ မိတ်ဆွေ တို့ရဲ့ မြို့ပြတိုးတက်ပြောင်းလဲမှုဟာ တောကျေးလက်က မြန်မာလူမျိုးတောင်သူလယ်သမားတွေရဲ့ တိုးတက်မှု ရောင်ပြန် အစစ်အမှန်ဖြစ်ပါစေလို့ ကျွန်ုပ်မျှော်လင့်ပါတယ်။ ကျွန်ုပ်အနေနဲ့ ဝန်ခံရမှာကတော့ အိန္ဒိယနိုင်ငံက မြို့ကြီးပြကြီးများရဲ့ တိုးတက်မှုဟာ အိန္ဒိယနိုင်ငံ တောင်သူလယ်သမားများရဲ့ တိုးတက်မှုအစစ်အမှန် လုံးဝမဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အချက်ဖြစ်ပါတယ်”ဟု မိန့်ကြား သွားသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘုန်းတော်ကြီးများကလည်း ရွှေတိဂုံဘုရားတွင် မဟတ္တမဂန္ဒီအတွက် ဧည့်ခံဂုဏ်ပြုပွဲကျင်းပပြုလုပ်ကြသည်။ ထိုဂုဏ်ပြုပွဲ၌ ဘုန်းတော်ကြီးများ သာမက လူပုဂ္ဂိုလ်များလည်း အများအပြား တက်ရောက်ကြသည်။ ဘုန်း တော်ကြီးများနှင့် လူပုဂ္ဂိုလ်များသည် နယ်ချဲ့လက်အောက်မှ လွတ်မြောက် ရေးအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရာ၌ ဂန္ဓထံမှ နည်းသစ်လမ်းသစ်များ ရယူလိုသည့် ဆန္ဒ ရှိနေကြသည်။ ထို့ပြင် ဘုန်းတော်ကြီးများသည် ဂန္တီအား ဗုဒ္ဓကို ကြည် ညိုလေးစားသူ၊ ဗုဒ္ဓတရားကို ကျင့်သုံးလိုက်နာသူအဖြစ် မြင်ကြသည်။ တူညီသော ဦးတည်ချက်အတွက် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှင့် လက်တွဲပြီး ကြိုးပမ်း ပြုလုပ်ပါက အကျိုးဖြစ်ထွန်းနိုင်စရာ များစွာရှိသည်ဟုလည်း ယုံကြည် ကြသည်။ ရွှေတိဂုံဘုရားတွင် စုဝေးရောက်ရှိလာကြသည့် ရာပေါင်းများစွာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသော ရဟန်းပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူပုဂ္ဂိုလ်များ၏ ကိုယ်စား ဦးပေါ်ထွန်းက မဟတ္တမဂန္ဒီသည် သူ၏ မြင့်မြတ်သော ပုံစံနမူ နာဖြင့် အိန္ဒိယနှင့် မြန်မာနိုင်ငံ၏ လွတ်လပ်ရေးအတွက်လမ်းခင်းပေး ကြောင်း စသည်ဖြင့် ဂန္တီအား ဂုဏ်ပြုပြောကြားသွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအခမ်းအနား၌ မဟတ္တမဂန္ဒီက ရဟန်းပုဂ္ဂိုလ်များအား “မြန်မာ နိုင်ငံ၌ နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှုကို ဘုန်းကြီးများ ဦးဆောင်ဦးရွက်ပြုကြောင်း ကြားသိရတဲ့အတွက် တပည့်တော် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်မိပါတယ်။ သို့ သော်လည်း နိုင်ငံရေးတိုက်ပွဲကို ခေါင်းဆောင်တဲ့အခါမှာ အရှင်ဘုရားများ ၏ ပခုံးပေါ်မှာ ကြီးလေးတဲ့တာဝန်ရှိနေပါတယ်။ တပည့်တော်အနေနဲ့ အရှင် ဘုရားများကို တောင်းပန်လျှောက်ထားလိုတာကတော့ အရှင်ဘုရားများဟာ သံသယကင်းလောက်အောင် ဖြူစင်သန့်ရှင်းမှုရှိရုံမျှသာမက ညစ်ကြေးကင်း စင်တဲ့ ဖြူစင်သန့်ရှင်းမှုနဲ့ ကြီးမားတဲ့ ပညာဉာဏ်ကိုလည်း ရောနှောပေါင်း စပ်ထားသင့်ပါတယ်။ တပည့်တော်တို့ဟာ အခု ဗုဒ္ဓရှင်တော်မြတ်ဘုရားရဲ့အရိပ်အာဝါသအောက်မှာ ထိုင်နေကြတယ်။ တပည့်တော်တို့ကို အရိပ် အာဝါသပေးနေတဲ့ ဗုဒ္ဓရှင်တော်ဘုရားဟာ လွတ်လပ်ရေးအတွက် လှုပ်ရှား မှုမှန်သမျှကို လမ်းညွှန်ပေးနိုင်တော်မူပါစေ”ဟူ၍ လျှောက်ထား ပြောပြသွား လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၈ ရက်နေ့ ညနေ ၆ နာရီတွင် ဗားကရာကျောင်းတိုက်တွင်း၌လည်း မဟတ္တမဂန္ဒီအတွက် ဧည့်ခံဂုဏ်ပြုပွဲ ကျင်းပပြုလုပ်သည်။ ထိုဂုဏ်ပြုပွဲ သို့လည်း ရဟန်း သံဃာတော်များနှင့်တကွ မြန်မာလူမျိုး၊ အိန္ဒိယလူမျိုး အမြောက်အမြား တက်ရောက်လာကြရာ ကျောင်းမျက်နှာစာတစ်ခုလုံး ပြည့် ကျပ်သွားလေသည်။ ကိုးထပ်ကြီးဘုရားတောင်ဘက်၌ စင်မြင့်တစ်ခုဆောက်လုပ်ထားသည်။ ၇ နာရီလောက်တွင် မဟတ္တမဂန္ဒီသည် ဒေါက်တာ ပီ--မေဟတာနှင့်အတူ ကြွလာသည်။ စင်မြင့်ပေါ် ဂန္ဒီရောက်သောအခါ မြန်မာအသင်းချုပ်ကြီး၏ စက္ကရီတေရီ မောင်မောင်စုက ဂန္ဒီကို ပန်းကုံးစွပ် ကြိုဆိုသည်။ စင်မြင့်ပေါ်၌ ဂန္ဒီနှင့်အတူရှိနေကြသော ရဟန်းပုဂ္ဂိုလ်များမှာ ဦးဝိမလဗုဒ္ဓိ(ဂင်္ဩဝါဒပေါင်းချုပ် ၁၉၂၉) ရေးသူ၊ ဦးနာဂတို့ ဖြစ်ကြပြီး လူပုဂ္ဂိုလ်များမှာ ဝတ်လုံတော်ရ ဦးဘစီ၊ ဦးမြင့်၊ ရမ်းဗြဲဦးမောင်မောင်၊ မောင်မောင်စုတို့ ဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗဟိုသံဃာ့အဖွဲ့ချုပ် သြဝါဒခံမြန်မာအသင်းချုပ် (ဂျီ-စီ-ဘီ-အေ) စက္ကရီတေရီ မောင်မောင်စုက မဟတ္တမဂန္ဒီ မြန်မာနိုင်ငံသို့ လာရောက်သည့် အတွက် လွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲမှာ သွေးထွက်သံယိုမရှိစေရဘဲ ဆောင်ရွက် ရေး၌ စိတ်အားထက်သန်စေဖို့ဖြစ်လာကြောင်း၊ မြန်မာနိုင်ငံ၌ ၁၉၂၁ ခုနှစ် ကတည်းက မဟတ္တမဂန္ဒီတီထွင်သော နည်းစနစ်အတိုင်း ဆောင်ရွက်လာ ခဲ့ကြောင်း၊ ဒိုင်အာခီအုပ်ချုပ်ရေးပေးသည့်အခါ လက်မခံဘဲ ဥပဒေပြုအဖွဲ့ ကို သပိတ်မှောက်ခဲ့ကြောင်း၊ သပိတ်မှောက်သည့် အတွက် သပိတ် ဂျီ-စီ-ဘီ-အေ ဟု အမည်တွင်ခဲ့ကြောင်း၊ ဒိုင်အာခီအုပ်ချုပ်ရေးလက်အောက် ၌ တောင်သူလယ်သမားများမှာ အခွန်များစွာ ထမ်းဆောင်ရသည့်အတွက် အကြီးအကျယ် ဒုက္ခတွေ့နေကြရကြောင်း၊ ယခု မတ်လ ၂၂ ရက်နေ့၌တောင်ငူမြို့တွင် အစည်းအဝေးကျင်းပပြီး ဗြိတိသျှကုန်ပစ္စည်းများကို သပိတ်မှောက်ရန်နှင့် တိုင်းရင်းဖြစ် အဝတ်အထည်များကို ဝတ်ဆင်ရန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568161939605,"sku":"","price":9500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ef099d71-7494-4418-a7ea-3de78e591636.jpg?v=1730270279"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဂန္ထ၀င်စာနှင့်စကား","title":"ဂန္ထဝင်စာနှင့်စကား","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eရဲဘော်တို့ -\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရာဇဝင်စာတင်ရမည့် ဤပြည်သူ့ညီလာခံသဘင်သို့ ကျွန်ုပ်တို့သည် ပြည်သူ့ကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ်ဖြင့် လာရောက်ခဲ့ကြပေသည်။ ဤသို့စုဝေး ရခြင်းမှာ ကမ္ဘာသူ ကမ္ဘာသားတို့ ရှေးရိုးစဉ်လာ ဉာဏ်မျက်စိကျယ်စွာဖြင့် ပြုလုပ်ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသော နည်းနာနိဿယအတိုင်း ဖြစ်ရကား လျော်ကန် သင့်မြတ် ဖြောင့်မတ်သော စုဝေးခြင်းပေတည်း။ (ရှေးပဝေသဏီကစ၍ ကမ္ဘာသူ ကမ္ဘာသားတို့သည် ပြဿနာတစ်ခုကို တွေ့ကြုံရလျှင် ဤကဲ့သို့ပင် စုဝေး၊ ဆွေးနွေး ဖြေရှင်းခဲ့ကြပေသည်။) ကျွန်ုပ်တို့ စည်းဝေးရာ ဒေသ သည်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ ရာဇဝင်တွင် ကျက်သရေရောင် တပြောင်ပြောင်ဖြင့်ကောင်းမြတ်သော မင်္ဂလာအပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံသောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ ညီလာခံသဘင်သည်လည်း ကျက်သရေမင်္ဂလာ အဖြာဖြာနှင့် ပြည့်စုံပါ ပေ၏။ ဤသိင်္ဂုတ္တရကုန်းသည်ကား လေးဆူဓာတ်ပုံ ရွှေတိဂုံစေတီတော် မြတ်ကြီး တည်ရှိရာဖြစ်၏ ။ စေတီတော်မြတ်ကြီးသည် ကျွန်ုပ်တို့လူမျိုး၏ ဝေဖြာသော စေတနာအလျောက် ကျွန်ုပ်တို့၏ အမွန်မြတ်ဆုံးသော ဆန္ဒကို ပေါ်လွင်စေခြင်းငှာ တည်ဆောက်ခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ရွှေရောင်တဖိတ်ဖိတ်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ မျှော်မှန်းရာ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော နိဗ္ဗာန်သင်္ကေတသို့ ညွှန်ပြတော်မူရာဖြစ်သည့် ဆီမီးတန်ဆောင်ကြီး ဖြစ်ပေတော့၏။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြန်သော် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းတွင်ကျွန်ုပ်တို့၏ တိုင်းပြည်နှင့် လူမျိုးတို့၏ ကံကြမ္မာကို ဖန်တီးခဲ့သော အရေးတော်ပုံများ ဖြစ်ပေါ်ရာဌာနဖြစ်ရကား ဤဒေသသည် ကျွန်ုပ်တို့ အမျိုးသားအတွက် အလွန်ထူးခြားစွာ လေးစားကြည်ညိုရာဖြစ်သောဒေသ ဖြစ်ပေ၏။ ဤမျှ မကသေး။ ဤနေရာ ဤဒေသသို့ ကျွန်ုပ်တို့ ရာဇဝင် တစ်လျှောက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့လူမျိုး၏ ရှေ့ဆောင်ရှေ့သွား ပုဂ္ဂိုလ်အများသည် ကျွန်ုပ်တို့ လူမျိုးအတွက် အသက်ကို ပမာဏမထားဘဲ စွန့်စားရန် လာရောက် ခဲ့ကြဖူးပေပြီ။ အတိုချုပ်မှာ မြန်မာအစ တကောင်းက” ဟု ဆိုသကဲ့သို့ ဤနေရာ ဤဒေသသည်လည်း ကျွန်ုပ်တို့လူမျိုး၏ ရာဇဝင်တွင် အခါခါပင် စာတင်ခဲ့ရသော အရေးတော်ပုံများ စတင်ရာဒေသပင် ဖြစ်ပေ၏။ လေးဆူ ဓာတ်ပုံ ရွှေတိဂုံစေတီတော်မြတ်ကြီးကို စတင်တည်ဆောက်ရာ အချိန်ကစ၍ ယနေ့အထိ နှစ်ပေါင်း ၂၅၀၀ ခန့်မျှရှိလေပြီ။ ဤမျှသော ကာလပတ်လုံး ကျွန်ုပ်တို့၏ ရာဇဝင်အဖြစ်အပျက်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ လူမျိုးအတွက် သတ္တိဗျတ္တိ နှင့် အံ့ဖွယ်ဘနန်း သက်စွန့်ကြိုးပမ်း အမှုထမ်းခဲ့ကြသည့် မရေမတွက်နိုင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသော သွားလေသူ မျိုးချစ်ပုဂ္ဂိုလ်အပေါင်းတို့နှင့်တကွ ထို ပုဂ္ဂိုလ်တို့ ပေးအပ် ခဲ့သော အမွေအနှစ်တည်းဟူသော အာဇာနည်စိတ် စသည်တို့ကို ကျွန်ုပ်တို့ ယခု အချိန်အခါ၌ သတိရကြပေလိမ့်မည်။ သို့သတိရကြသည့် အားလျော်စွာ ထိုထိုသော အာဇာနည်ပုဂ္ဂိုလ် အပေါင်းတို့အား ကျွန်ုပ်တို့သည် ခဏတာမျှ အရိုအသေပြုပြီးလျှင် ထိုထိုသော အာဇာနည်ပုဂ္ဂိုလ်တို့၏ အဆင့်အတန်းကို မီအောင် အားထုတ်လုံးပန်းမည်။ ထိုထိုသော အာဇာနည် ပုဂ္ဂိုလ်တို့၏ လုပ်ငန်းကို ဆုံးခန်းတိုင် ဆက်လက်၍ ဆောင်ရွက်မည်ဟူ၍ သစ္စာပြုကြ ပါစို့။ ကျွန်ုပ်တို့၏ လူမျိုးသည် ဧကန်စစ်စစ် ကြီးပွားတိုးတက် တန်ခိုး ထွက်ပေတော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်ုပ်တို့သည် ဤကဲ့သို့ ရာဇဝင်သဘော အခြေခံကို နားလည်ကာ စုဝေးမိကြလေပြီ။ သို့ရာတွင် ဤစုဝေးခြင်းမှာ ပထမအကြိမ် မဟုတ်ချေ။ ၁၉၂၈ ခုနှစ်ကစ၍ ဤဒေသ၌ ဤစိတ်ဆန္ဒမျိုးနှင့် စုဝေးခဲ့ကြသည်မှာ အကြိမ် ကြိမ် ရှိခဲ့ပေပြီ။ အဘယ်ကြောင့် စုဝေးခဲ့ကြသနည်း။ ယခုလည်း အဘယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောင့် စုဝေးကြသနည်း။ ကျွန်ုပ်တို့၏ လူမျိုးသည် ရာဇဝင်တစ်လျှောက် တွင် နိုင်ငံခြားသားတို့ စိုးမိုးအုပ်ချုပ် ကျွန်သဘောက်လုပ်ခြင်းကို ပထမဆုံး ခံခဲ့ရကား ကျွန်ုပ်တို့ လူမျိုးမှာ အဘက်ဘက်တွင် နင်းပြားဖြစ်ခဲ့ကြရသောကြောင့် လူချင်းမတူ သူချင်းမမျှ ကျွန်ုပ်တို့ဆန္ဒအတိုင်း လူတန်းစေ့ဘဝ ကို မနေနိုင်ခဲ့ကြချေ။ သို့အတွက် ကျွန်ုပ်တို့ လူမျိုးသည် ဤကာလအတော အတွင်း တစ်ဗိုလ်လဲ တစ်ဗိုလ်တက်၊ တစ်တပ်ပျက် တစ်တပ်စု၊ လူထုနှင့်ချီ၍ ကျွန်ုပ်တို့၏ဆန္ဒ ပြည့်ဝအောင် ကြိုးပမ်းစွန့်စားခဲ့ကြပေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ လွတ်လပ်ရေးလုပ်ငန်းသည် အတက်အဆုတ် အဖျက် အရှုတ် မည်မျှလောက်ပင် များစေကာမူ တဖြည်းဖြည်း အင်အားတိုးတက်လာခဲ့လေ သည်။ အဆင့်ဆင့် အုတ်မြစ်ကစ၍ တည်ဆောက်ခဲ့ရာ ကျွန်ုပ်တို့ ယခု အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပေသည်။ ရှေးယခင်က ဆောင်ရွက်ခဲ့သော မျိုးချစ် ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ နည်းနိဿယ လုံ့လ ဥဿဟကို ယခုအချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ အထင်သေး အမြင်သေး ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့ရာတွင် ကမ္ဘာ့ ရာဇဝင်ကို ကြည့်မူ လွတ်လပ်ရေး လုပ်ငန်းကြီးကဲ့သို့သော တိုးတက်မှု သည် မျက်စိတစ်မှိတ် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်းတွင် မဖြစ်နိုင်။ အဆင့်ဆင့် အခြေအနေကို ကြည့်ရှုပြီး လုံးပမ်းနိုင်မှ တိုးတက်အောင်မြင်မှု ရှိနိုင်မည်ကို သတိပြုကြရပေလိမ့်မည်။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ လွတ်လပ်ရေး လုပ်ငန်းကို တစ်ခေတ်နှင့်တစ်ခေတ် အဖြစ်သနစ် အခြေမှန်ကို ဝေဖန်ပြီးမှ သာလျှင် ဆောင်ရွက်ရမည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ နားလည်ကြရပေမည်။ ဤကဲ့သို့ အမြင်မှန်မှသာလျှင် လွတ်လပ်ရေးအောင်ပန်း ဆွတ်လှမ်းနိုင်သော အချိန်ကျ ရောက်သောအခါ ကျွန်ုပ်တို့သာ မဟုတ်၊ ကျွန်ုပ်တို့လူမျိုး တစ်မျိုးလုံး အစဉ်အဆက် သက်စွန့်ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ လူမျိုးလွတ်လပ်ရေးကို ပြန်လည်ရယူနိုင်ကြပေသည်ဟူ၍ သိရှိနားလည်နိုင်ကြပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော်လည်း ယခုအခါ၌ လွတ်လပ်ရေးပန်းတိုင်သို့ မရောက်သေး ချေ။ ပန်းတိုင်သို့ အရောက် ကျွန်ုပ်တို့ အားခဲ၍ သွားကြရပေလိမ့်ဦးမည်။ ရဲဘော်တို့သည် ကျွန်ုပ်အား ဤခက်ခဲသော လမ်းခရီးတွင် ရှေ့ဆောင်စေလို ကြ၏။ ကျွန်ုပ်ကို ဤကဲ့သို့ ယုံကြည်အားထားမှုကြောင့် ကျွန်ုပ် ကျေးဇူးတင် ပါ၏။ သို့သော်လည်း မကွယ်မထောက် ဖြောင့်မတ်စွာ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ကျွန်ုပ်ရှေ့ဆောင်ပြုမှုကြောင့် မြန်မြန်ထက်ထက် လွတ်လပ်ရေးပန်းတိုင် ဘက်သို့ နီးကပ်လိမ့်မည်ဟူ၍ ကတိပေးခြင်းကို မပြုလိုပေ။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် လူတစ်ဦးတစ်ယောက်သည် မည်မျှလောက်စွမ်းပကားရှိစေကာမူ လူထု၏ အားပေးရိုင်းပင်းမှုမရှိဘဲလျက် ရာဇဝင်တွင်လောက်သော လုပ်ငန်းမျိုးကို ဖြစ်မြောက်အောင် မဆောင်ရွက်နိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကမ္ဘာ့ရာဇဝင်တွင် အလွန်ထက်မြက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ထူးများ ရှိခဲ့ဖူးပါ ၏။ သို့ရာတွင် အနည်းငယ်သော လူတစ်စုက ရာဇဝင်ကို မပြောင်းလဲမပြု ပြင်နိုင်ချေ။ အထက်၌ ရာဇဝင်၏ ပြောင်းလဲမှုသည် အဆင့်ဆင့် အခြေအနေ ကို ထောက်ချင့်လျက် တိုးမြှင့်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြပြီးခဲ့ပေပြီ။ ရာဇဝင် တစ်လျှောက် သတ္တိဗျတ္တိရှိသူကို ကြည်ညိုလေးစား အားကိုးအားထားပြု တတ်သော လူများ၏ စိတ်စေတနာကို သိရှိနားလည်ပါ၏။ လူတစ်ဦး တစ်ယောက်သည် မိမိ၏ သတ္တိဗျတ္တိကိုလည်းကောင်း၊ သူတစ်ပါးတို့၏ သတ္တိ ဗျတ္တိကိုလည်းကောင်း ယုံကြည်အားကိုးမှသာလျှင် ကြီးကျယ်ခမ်းနား အကျိုး များအောင် ပြုလုပ်ဆောင်ရွက်နိုင်သည်ကိုလည်း သိရှိနားလည်ပါ၏။ သို့သော်လည်း သတ္တိဗျတ္တိအားကိုး အားထားပြုမှုကို ဘုရားကိုးကွယ်မှုနှင့် ရောထွေးပြီးလျှင် သတ္တိဗျတ္တိရှိသူကို အထင်မကြီးလွန်းသင့်ကြချေ။ ဒုက္ခခံရိုး တို့လူမျိုးမှာ ဤကဲ့သို့သော အထင်လွဲ အမြင်လွဲမှုကြောင့် လမ်းမှန်မလိုက်မိ၍ ခြေလှမ်း မှားခဲ့ကြသည်မှာ များခဲ့ကြပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ဖြစ်ရကား ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးနှင့် သက်ဆိုင်သော လွတ်လပ်ရေးလုပ်ငန်းအတွက် ဒိုးတူဘောင်ဘက်လက်တွဲလျက် ဆောင်ရွက် ကြပါစို့ ။ ဤသို့ ဆောင်ရွက်မှသာလျှင် သတ္တိဗျတ္တိရှိသူများကို အားကိုး အားထားရာ ရောက်ပေမည်။ ဤကဲ့သို့ ဆောင်ရွက်မှသာလျှင် ကျွန်ုပ်တို့၏ လုပ်ငန်းကြီး ပြီးစီးအောင်မြင်၍ ကျွန်ုပ်တို့၏လွတ်လပ်မှုကို ရကြပေလိမ့် မည်။ သတ္တိဗျတ္တိရှိသူများကိုသာ အားမကိုးမူ၍ လူတိုင်း လူတိုင်းပင် မိမိတို့ ကိုယ်တိုင် သတ္တိဗျတ္တိရှိသော သူရဲကောင်းများဖြစ်အောင် စွန့်စားရပေလိမ့် မည်။ သို့မှသာလျှင် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး လွတ်လပ်ရေးအစစ်ကို ခံစားခွင့်ရကြ ပေလိမ့်မည်။ ဤကဲ့သို့ လွတ်လပ်ရေးအစစ်ကို ခံစားနိုင်ရန် ကျွန်ုပ်တို့သည် လွတ်လပ်ရေးပန်းတိုင်သို့ ရှေ့ရှု၍ သွားကြပါစို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ဖြစ်ရကား ရှေ့ဆောင်ရှေ့သွား ပုဂ္ဂိုလ်များက ကျွန်ုပ်တို့အား အလွန် ကြီးလေးသောတာဝန်ကို ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ရန် ပေးအပ်ထားခဲ့သည် ဖြစ်ရာ ကျွန်ုပ်တို့ကလည်း ဤတာဝန်ကို ကျေပွန်စွာ ထမ်းရွက်ရပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကဲ့သို့ ထမ်းရွက်ကြမည်နည်းဟူ၍ ပြဿနာပေါ်လာပေ၏။ ဤ ပြဿနာကို မဖြေရှင်းမီ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရာ ဖြေရှင်းကြောင်း သဲလွန်စအပေါင်းတို့ကို ကျွန်ုပ်တို့ပတ်ဝန်းကျင်၌ ရှာဖွေသင့်သည်ဟူ၍ ယူဆရပေ မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုခေတ် ယခုအခါ၌ ကမ္ဘာသူ ကမ္ဘာသားတို့ ရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့ နေရသော ပြဿနာအပေါင်းတို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောထွေးယှက်စပ် ခွဲခြားခြင်းငှာ မတတ်စွမ်းနိုင်သော အခြေအနေသို့ရောက် လျက် ရှိနေပေသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးသည် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် နေရာမလပ်အောင် လှုပ်ရှားပြောင်းလဲလျက် ရှိနေပေ၏။ အမျိုးသားရေး၊ လူမျိုးတစ်မျိုးနှင့်တစ်မျိုး ဆက်သွယ်ရေး၊ စီးပွားရေး၊ နိုင်ငံရေး၊ ကြီးပွားရေး၊ ယဉ်ကျေးရေး၊ ဘာသာရေး၊ အကျင့်ကောင်းရေး စသော ထိုထိုသော အရေးတို့သည် စင်စစ်မှာ ဤရောထွေးယှက်သန်းလျက် ရှိသော ကမ္ဘာ့ပြဿနာကြီး၏ အစိတ်အပိုင်းများသာ ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာခေတ်ကာလနှင့်လိုက်၍ အစဉ်တစိုက် သဘောသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲလျက် ရှိကြပေသည်။ သို့ပြောင်းလဲလျက် ရှိသောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဤအရေး ဤကိစ္စများကို အသီးသီး အသက အသက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မဆိုင်ဘိ သကဲ့သို့ စဉ်းစားခြင်းငှာ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ ဤအရေး ဤကိစ္စ ဥဿုံ အလုံးစုံကို ဆင်ခြင်စဉ်းစားသောအခါ၌လည်း ကျွန်ုပ်တို့သည် ခေတ်မမီ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသော အတွေးအဆ၊ ခေတ်နောက်ကျ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဥပဒေသတို့ကို လှေနံ ဓားထစ်လိုက်နာခြင်းငှာ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ ကျွန်ုပ်တို့ နိုင်ငံတွင် ယခု အချိန်အခါ၌ ခေတ်ပြောင်း ခေတ်လွဲ အငြင်းမရှိဘဲလျက် သဲသဲမဲမဲ ရှေးက အတွေးအဆ ရှိသသူများ ရှိကြပေသေး၏။ အချို့သောသူများသည် ယခု ထက်ထိပင် ယုတ်မာညစ်ထေး ရှေးက နိုင်ငံရေးမျိုးကို သိလျက်နှင့်ဖြစ်စေ၊ မသိဘဲလျက်နှင့်ဖြစ်စေ လိုက်စားလျက် ရှိကြသေး၏။ နိုင်ငံရေးမည်သည် ယုတ်မာညစ်ထေးသည်ဟု ဆိုရမည်လော။ စင်စစ်မှာ နိုင်ငံရေးသည် ယုတ်မာညစ်ထေးသည် မဟုတ်။ နိုင်ငံရေးကို ညစ်ထေးအောင် လုပ်သူတို့ သာလျှင် ယုတ်မာခြင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။ နိုင်ငံရေးဆိုတာ ဘာလဲဟု မေးဖွယ် ရာ ရှိပြန်၏။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သာမန် ပုထုဇဉ်များဖြစ်သောကြောင့် နိုင်ငံရေး ကို မလုပ်သင့်၊ နိုင်ငံရေးသည် အလွန်မြင့်မြတ်သည့်အတွက် ကျွန်ုပ် တို့နှင့် မတန်မရာ၊ လေးမြတ်စွာ မျှော်ရှုရန်သာလျှင် ရှိသည်ဟူ၍ ဆိုရမည်လော။ သို့တည်းမဟုတ် နိုင်ငံရေးသည် အချို့သော လူညာ လူလိမ်တို့သည် တောအုံကနား ကျေးတောသား လူရိုးလူအတို့ကို အတိတ်၊ တဘောင်၊စနည်း၊ ဘဝေါတို့ကို တွင်တွင်ကြီး ဟောပြော၍ ထိုသူတို့၏ မနော အကြိုက်ကိုလိုက်၍ အငိုက်ကို ဖမ်းပြီးနောက် စားပေါက်ထွင်ကြသည့်ကိစ္စဟု ဆို ရမည်လော။ သို့တည်းမဟုတ်၊ နိုင်ငံရေးသည် ကန္တာရခရီးပမာကြောက်မက်ဖွယ်သော၊ အန္တရာယ်များစွာရှိသော အရေးကိစ္စဖြစ်သောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ သည် တတ်သာလျှင် ရှောင်ရှားသင့်သည်ဟု ဆိုရမည်လော။ သို့တည်းမဟုတ် နိုင်ငံရေးသည် ကျွန်ုပ်တို့ ပြောလေ့ပြောထရှိသည့်အတိုင်း အမျိုးဘာသာ သာသနာရေးဟူ၍ပင် ဆိုရဦးမည်လော။ နိုင်ငံရေးသဘော အမှန်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ လူသားတို့နှင့် မတန်မရာ မြင့်မြတ်လွန်းသည်လည်း မဟုတ်၊ နိမ့်ကျလွန်း သည်လည်းမဟုတ်၊ မျက်လှည့် ဗေဒင်လည်းမဟုတ်၊ အဂ္ဂိရတ်လည်းမဟုတ်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကန္တာရခရီးလည်း မဟုတ်၊ ဘယ်သူသေသေ ငတေမာပြီးရော စိတ်ဇောနှင့်လုပ်သော အရေးကိစ္စ လည်းမဟုတ်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ပေါ်ပေါက်ဖြစ်ပွားလျက်ရှိသော အခြေပေါ်တွင် မျှော်ခေါ်၍ ဆောင်ရွက်ရမည်ဖြစ်သော အရေးကိစ္စသာလျှင် ဖြစ်ပေ၏။ အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် နိုင်ငံရေးဆိုသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ လူ့လောကတွင် တွေ့ကြုံနေကြရသော ကိစ္စပင်ဖြစ်ပေသည်။ တစ်နည်း အားဖြင့်ဆိုသော် နိုင်ငံရေးဆိုသည်မှာ လူ့ကိစ္စဟု ဆိုရပေမည်။ ကျွန်ုပ်တို့ စားမှုသောက်မှု နေမှုထိုင်မှု သွားမှုလာမှု အစုစုသည် နိုင်ငံရေးပင်ဖြစ်၏။ ကျွန်ုပ်တို့သည် နိုင်ငံရေးကို မဆင်ခြင် မတွေးတောမိစေကာမူ နိုင်ငံရေးသည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် အမြဲတစေ ဆက်သွယ်နေ၏။ ကျွန်ုပ်တို့သည် နိုင်ငံရေးကို ရှောင်ရှားစေကာမူ နိုင်ငံရေးသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အိမ်၊ ရုံး၊ အလုပ်ရုံ စသည် တို့၌ ပေါ်ပေါက်လျက် ရှိ၏။ ဤဌာနများ၌ ကျွန်ုပ်တို့သည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ နိုင်ငံရေးကိုပင် လုပ်နေကြရပေသည်။ အလုပ်သမားသည် အခကြေးငွေ အတွက် အလုပ်လုပ်ရ၏။ တောင်သူလယ်သမားသည် ဝမ်းစာအတွက် လယ်ယာလုပ်ရ၏။ စာရေး စာချီ အမှုထမ်းသည်လည်း လစာငွေအတွက် အလုပ်လုပ်ရ၏။ ကုန်သည် ပွဲစား စသည်တို့သည် အသီးသီး ဝင်ငွေရရန် လုပ်ကြရ၏။ အချုပ်မှာ စားသောက်နေထိုင်ရေးအတွက်ပင် ဖြစ်၏။ အလုပ် သမားသည် အခကြေးငွေကို တိုးတက်၍ ရပြီးလျှင် စားသာသောက် သာသော အခြေအနေကို ရလို၏။ တောင်သူလယ်သမားသည် မိမိ၏ လယ်မြေကို တိုးတက်ကောင်းမွန်စေ၍ သက်သာ ချောင်ချိလို၏။ စာရေးစာချီအမှုထမ်းတို့သည်လည်း ရုံး၌ တကုပ်ကုပ်လုပ်နေရသော ဘ၀ထက် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ချောင်ချောင်လည် လည်ရှိသော အခြေအနေသို့ ရောက် လိုကြ၏။ ကုန်သည် ပွဲစားတို့လည်း လွယ်လွယ်ကူကူ တိုးချဲ့၍ ကူးသန်းရောင်းဝယ်လိုကြ၏။ ဤကဲ့သို့ လူတိုင်း လူတိုင်း မိမိတို့၏ အခွင့်အရေးကို ရယူလိုခြင်းသည် နိုင်ငံရေးပင်ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကြုံတွေ့နေရသော နေထိုင်စားသောက်မှုသည် ပြောင်းလဲလျက်ရှိသည့် အားလျော်စွာ ကျွန်ုပ်တို့ နိုင်ငံရေးသည်လည်း ပြောင်းလဲလျက်ရှိ၏။ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး သက်သက်သာသာ ချောင်ချောင်ချိချိ လူတန်းစေ့အောင် နေနိုင်ရန်အတွက် အခွင့်အရေးများ ပိုမိုရရှိနိုင်အောင် ကျွန်ုပ်တို့သည် လွတ်လပ်ရေးကို တောင့်တကြပေသည်။ လွတ်လပ်ရေးဆိုရာ၌ နေရေး ထိုင်ရေး လွတ်လပ်မှု၊ လူတစ်ဦးတစ်ယောက်အနေနှင့် လည်းကောင်း၊ တစ်မျိုးလုံးအနေနှင့်လည်းကောင်း၊ တိုးတက်ကြီးပွားအောင် စီမံဆောင်ရွက် နိုင်အောင် လွတ်လပ်မှု၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကာယ၊ ဉာဏ၊ စိတ္တ အဆင့်အတန်း တိုးမြင့်အောင် ဆောင်ရွက်နိုင်ရန် လွတ်လပ်မှုတို့ စသည်တို့ကို ဆိုလိုပေ သည်။ ဤလွတ်လပ်မှု ရယူလိုမှုသည်ပင်လျှင် နိုင်ငံရေး ဖြစ်၏။ သို့ဖြစ် ရကား နိုင်ငံရေးသည် လူမှုလူရေးမျှသာ ဖြစ်၏။ နိုင်ငံရေးကို ကျွန်ုပ်တို့ နားမလည်စရာအကြောင်း မရှိချေ။ သို့ပါလျက်ကယ်နှင့် အချို့သောသူများ သည် နိုင်ငံရေးသည် ယုတ်မာညစ်ထေးသည်ဟု ဆိုကြ၏။ အချို့ကလည်း နိုင်ငံရေးသည် ကိုးကွယ်ရာ ဘာသာတရားတမျှ မြင့်မြတ်လှ၏ဟူ၍ ဆိုကြ ပြန်၏။ ထိုသူတို့၏ အယူအဆတို့မှာ အလွဲလွဲ အမှားမှား ကွဲကွဲပြားပြား ရှိကြပေ၏။ နိုင်ငံရေးကို ဘာသာတရားတမျှ ပြောဆိုကြသော သူများမှာ ယုတ်မာညစ်ထေးသော နိုင်ငံရေးသမားပင်လျှင် ဖြစ်ပေ၏။ ထိုသူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဤကဲ့သို့ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် လီဆယ်၍ ပြောခြင်းအားဖြင့် ပြည်သူတို့၏ စိတ်ကို ရှုပ်ထွေးစေ၍ အကြောင်းအကျိုး အကောင်းအဆိုးကို ဝေဖန်ခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်အောင်လုပ်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်ပေ၏။ အမှန်မှာ ထိုသူတို့ ပြုလုပ်မှုသည် နိုင်ငံရေးမဟုတ်။ မိမိတို့ အကောက်ဉာဏ်ကိုသုံး၍ မိမိတို့ ကြီးပွားရေးပင် ဖြစ်ပေ၏။ ကိုးကွယ်သည့် ဘာသာရေးမှာ လူအသီးသီးတို့၏ သက်ဝင် ယုံကြည်မှု ဖြစ်၏။ နိုင်ငံရေးမှာကား လူအသီးသီးတို့၏ ပေါင်း သင်းဆက်ဆံမှု သိပ္ပံအတတ်သာလျှင် ဖြစ်၏။ သိပ္ပံအတတ်အနေထားဖြင့်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568160104597,"sku":"","price":1620.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d409e0cf-de22-4a8f-86aa-e07b8913d8be.jpg?v=1730270308"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဂါမဏိ","title":"ဂါမဏိ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောင်းသင်္ခမ်းတွင် ပေါက်နေကြသော သစ်ပင်ကြီးများသည် ခေမာအား စိတ္တလပဗ္ဗတ တောင်ပေါ်က စေတီကို လှမ်းမဖူးနိုင်အောင် ကာဆီးထားကြသည်။ ခေမာသည် နောက်ကလိုက်လာသောလှည်းကို လှမ်း ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလှည်းပေါ်၌ သင်္ဃဒတ္တနှင့် သုမေဓာတို့ ပါလာကြ သည်။ သင်္ဃဒတ္တနှင့် သုမေဓာတို့၏ အာရုံသည် နောက်ဘက်ကျန်ခဲ့သည့် လမ်းပေါ်ရောက်နေကြဟန်တူသည်။ ခေမာသည် သယံဒတ္တနှင့် သုမေဓာတို့ လှမ်းကြည့်နေကြသော အရာဝတ္ထုကို မမြင်ရပေ။ သင်္ဃဒတ္တနှင့် သုမေဓာတို့ စီးလာသောလှည်းက လမ်းကို လှမ်းမမြင်ရအောင် ကာထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်မျှော်တစ်ခေါ်ကြီး ပြန့်ပြူးတည်ရှိနေသော စပါးခင်းများသည် လည်းကောင်း၊ လေအလာတွင် ယိမ်းနွဲ့ လှုပ်ရှားနေကြသော သစ်ရွက်စိမ်း များသည်လည်းကောင်း၊ လမ်း၏တစ်ဖက်၌ ရှိနေကြသည်။ စပါးခင်းကြီး ကိုဖြတ်လျက် ခရီးအလှမ်းဝေးသောနေရာ၌ အာကာသစေတီကြီးသည် အာကာသကောင်းကင်ပြင်အထိ ထိုးတက်တည်ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ခဏမျှကြာသောအခါ တစ်လမ်းလုံးကို ဖုန်မှုန့်များ ထစေပြီးလျှင် အသော့နှင်လာသော မြင်းစီးသူရဲကောင်းသည် နွားလှည်းနှစ်စီး ကို မီလာသည်ဖြစ်၍ သူတို့စီးလာသောမြင်းများကို ဇက်သတ်ပြီးလျှင် အရှိန် အဟုန် လျှော့ပစ်လိုက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခေမာသည် လှည်းထဲရောက်လာသော ဖုန်မှုန့်များ ပါးစပ်ထဲ ဝင်လာသဖြင့် ချောင်းတဟွတ်ဟွတ် ဆိုးနေသည်။ သူ၏ အိမ်စေ မိန်း ကလေးကလည်း ချောင်းဆိုးသည်။ အိမ်စေမိန်းကလေး ချောင်းဆိုးခြင်း မှာ ဖုန်မှုန့်များ ဒုက္ခပေးသောကြောင့် ဆိုးခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ့သခင်မ လုပ် သည့်အတိုင်း ရောယောင် အတုလိုက်လုပ်လိုသောကြောင့် မဆိုးချင် ဆိုးချင် နှင့် တမင်တကာ ချောင်းဆိုးပြနေခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှည်းမောင်းသမားသည် မြင်းနှစ်ကောင် ဣန္ဒြေရရ ပုံမှန်ခြေလှမ်း လှမ်းနေပုံကို စိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်။ သီရိနာဂနှင့် ခေမာတို့သည် မြင်းချော နှစ်ကောင်ဆီ အာရုံရောက်နေကြသည်။ ကလေးမလေးအရွယ်မျှသာ ရှိသေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသော အိမ်စေကမူ မြင်းနှစ်ကောင် အမြီးနှင့် လမ်းပေါ်တွင် တစ်လုံးပြီး တစ်လုံးကျလာသော မြင်းချေးတုံးများကို ပိုပြီးစိတ်ဝင်စားနေသည်။ မြင်းနှစ်ကောင်သည် ခွာကို မှန်မှန်ချပြီး ခြေလှမ်းလှမ်းနေကြသည်။ အမြီးမှာမူ ဝေ့ဝိုက်ပြီး လှုပ်ယမ်းနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရှေ့က မြင်းစီးသူရဲသည် မျိုးကြီးဆွေကြီးထဲက ဖြစ်ပုံရသည်။ သို့သော်လည်း အသက်အရွယ်ငယ်ငယ်ကလေးပင် ရှိသေးသည်။ ဒုတိယ မြင်းပေါ်က လူမှာမူ သန်မာထွားကျိုင်းသော လူရွယ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူ၏ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဓားရှည်သည် မြင်းခွာ၏ စည်းချက်အတိုင်း ယိမ်းထိုးလှုပ်ရှားနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသင်္ဃဒတ္တက ရှေ့က လှည်းကို လှမ်းပြီး အရိပ်အမြွက်ပြလိုက် သည်။ သီရိနာဂ လှည့်ကြည့်သောအခါ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။ O “သားတော် ဂါမဏိ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလေသံနှင့် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သီရိနာဂသည် သူ့ မိတ်ဆွေ၏ နှုတ်ခမ်းကိုအကဲခတ်လျက် အဓိပ္ပာယ် သိရှိနားလည်သွားသည်။ ခေမာက မရိပ်မိပေ။ သို့ရာတွင် သူ့ယောက်ျားပြောပြချက်အရ ရှေ့က မြင်းစီး လာသူမှာ သားတော် ဂါမဏိဖြစ်သည်ဆိုသည်ကို သိရှိသွားသည်ဖြစ်၍ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ ပီတိသောမနဿသည် ဝမ်းသာလုံး ဆို့မတတ် အခြေအနေဖြစ်သွားပြီးလျှင် ရင်ခုန်သံလည်း မြန်လာသည်။ သားတော် နောက်ဘက်ပြန်လှည့်ကြည့်ပါစေဟု ခေမာ ဆုတောင်းနေသည်။ ခေမာ၏ ဆုတောင်းကို ရိပ်မိသွားသလားမသိ၊ သားတော်သည် နောက်ဘက် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှည်းနှစ်စီးလုံး၏ ရှေ့၌ ပန်းများထိုးစိုက်ထားသည်ကို တွေ့ရ သည်ဖြစ်၍ လှည်းပေါ်က လူများမှာ ဘုရားဖူးခရီးသည်များဖြစ်ကြောင်း သားတော် သိရှိသွားသည်။ ပျိုပျိုရွယ်ရွယ် လင်မယားနှစ်ယောက် မိမိကို တလေးတစားကြည့်နေသည်ကိုလည်း သားတော် တွေ့မြင်သွားသည်။ သားတော်၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးပေါ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သားတော်ကို မြင်ဖူးတာ နှစ်ကြိမ်ရှိသွားပြီ။ အခုအကြိမ်ဟာ ဒုတိယအကြိမ်ဖြစ်တယ်” ခေမာက ပြောလိုက်သည်။ “သားတော်က အခုတော့ လူပျိုဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်မ သတိရနေတုန်းပဲရှိသေးတယ်။ တိဿစေတီ ထီးတင်ပွဲတုန်းက ဝိဟာရ မဟာဒေဝီမိဖုရားကြီး သားတော်နှစ်ပါးကို လက် တစ်ဖက်စီဆွဲပြီး လာကြည့်တယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ခြောက်နှစ်တောင် ကြာသွားပြီပဲ။ အဲဒီတုန်းက မင်းက ဘယ်ကို ရောက်သွားတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မ အပျိုဖြစ်နေပြီ။ အဖေက ကျွန်မကို ခေါ်သွားတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်လား ခေမာ၊ အဲဒီတုန်းကနှင့် အခု မင်း ဘယ်လိုပြောင်းလဲ မှု ရှိလာသလဲ” သီရိနာဂက စလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခေမာသည် မည်သို့မှ ပြန်မပြောပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလွန်ခဲ့သည့် လေးနှစ်ခန့်က ကွယ်လွန်သွားသော သူ၏ ဖခင်ကို သတိရလာသည်ဖြစ်၍ ခေမာ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ ဖခင် သည် လှည်းနှင့် ခရီးသွားနေစဉ် ဓားပြအတိုက်ခံရသည့်အတွက် ဓားပြ များ၏ လက်ချက်နှင့် ကြေကွဲဖွယ် သေဆုံးသွားရပြီး သုံးရက်ကြာမှာ ပုပ် ပွနေသော ရုပ်အလောင်းကို မင်းချင်း ယောက်ျားသုံးယောက်က အိမ်ပို့ ပေးကြသည်။ အလောင်းကို ကြီးမှူး မီးသင်္ဂြိုဟ်သူမှာ သင်္ဃဒတ္တ၏ ဖခင်ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် မင်းချင်းယောက်ျားများက ဘုရင့်အမိန့်နှင့် ဓားပြများ ကို ရှာဖွေဖမ်းဆီးပြီး သုတ်သင်ပစ်လိုက်ကြသည်။ သီရိနာဂနှင့် သင်္ဃဒတ္တ တို့သည် ထိုအချိန်မှစ၍ နုနွံဂါမရှိ သူတို့၏ဆရာအိမ်တွင် မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်း ဖြစ်လာကြသည်။ ခေမာအား မည်သည့်အခါမှ တပ်မက်သော အကြည့်ဖြင့်မကြည့်သော သင်္ဃဒတ္တသည် ခေမာနှင့် သီရိနာဂတို့ လက်ထပ် ထိမ်းမြားရန် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိတ္တလပဗ္ဗတ စေတီအထိ ခရီးတစ်လျှောက်၌ ခေမာသည် အတိတ် ကအကြောင်းကို လေးလေးနက်နက် ပြန်လည်တွေးတောနေမိသည်။ ခြောက်နှစ်ကြာအချိန်ကာလအတွင်း ခေမာသည် အရွယ်ရောက်လာသည်။ လက်ထပ်ထိမ်းမြားသည်။ ယခုတော့ ကိုယ်လေးလက်ဝန်ပင် ရှိလာပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောင်းသင်္ခမ်းထဲ ဝင်ရောက်လာသောအခါ သားတော်သည် မြင်း ပေါ်က ခုန်ဆင်းပြီးလျှင် မြင်းဇက်ကြိုးကို မိမိနှင့်အတူပါလာသူ အဖော်အား လှမ်းပေးလိုက်သည်။ ဓားကို ကုန်းနှီးတွင် ချိတ်ထားခဲ့ပြီးလျှင် ဖိနပ်ချွတ် လျက် အဖော်ပါလာသူအား တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ရေကန်သို့ သွားသည်။ ရေကန်တွင် လက်နှင့်ခြေကို ဆေးကြောပြီးလျှင် သားတော်သည် သစ်ပင် အကွယ်တွင် ပျောက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသုမေဓာသည် ချုံဘေးတွင် ဒရယ်လေးတစ်ကောင်ကို တွေ့မြင် သည် ဖြစ်၍ ခေမာကို ပြလိုက်သည်။ ခေမာကြည့်လိုက်သောအခါ ဒရယ် လေးတစ်ကောင်ကိုမျှသာမကဘဲ ခပ်လှမ်းလှမ်း၌ မြက်စားနေသော သမင် ဖိုနှင့် သမင်မကလေးကို လှမ်းတွေ့ရသည်။ အိမ်စေမိန်းကလေးသည် ပန်းပွင့် များ ထည့်ထားသော လင်ပန်းကို ရင်သားနှင့်ကပ်လျက် ကိုင်ပြီးလျှင် မြင်းနှစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်ကို ရေတိုက်ရန် ရေကန်သို့ ဆွဲခေါ်သွားသော လုလင်ကို ကြည့်နေ သည်။ ထိုလုလင်သည် မြင်းတစ်ကောင်ကို ပခုံးပေါ်ထမ်းတင်သွားနိုင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလောက်အောင်ပင် ခွန်အားဗလနှင့် ပြည့်စုံသူဖြစ်ပါကလားဟူ၍ မိန်းကလေး က တွေးနေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသီရိနာဂနှင့် သင်္ဃဒတ္တတို့သည် မြင်းနှစ်ကောင် အေးအေးဆေး ဆေး ရေသောက်နေကြသော ရေကန်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားကြသည်။ မြင်း နှစ်ကောင်၏အနီး၌ ထိုအားကောင်းမောင်းသန်လုလင်သည် ကန် ရေပြင်ပေါ်တွင် ငုံ၍ မျက်နှာသစ်နေရင်းက သူ့ကို ကြည့်နေသော လူစိမ်းနှစ်ယောက်ကို တွေ့သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပထမဦးစွာ စကားစပြောသူမှာ သင်္ဃဒတ္တဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်ုပ် တိဿဝက သင်္ဃဒတ္တပါ။ မဟာဂါမနှင့် ဂုတ္တမာလ ကြား သွားလာနေတဲ့ ယာဉ်များကို အုပ်ချုပ်ရတဲ့လူဖြစ်ပါတယ်။ ဂုတ္တမာလ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး သင်္ဃမိတ္တဟာ ကျွန်ုပ်ဖခင်ဖြစ်ပါတယ်။ သူကတော့ ကျွန်ုပ် မိတ်ဆွေ ကဇရဂါမက သီရိနာဂဖြစ်ပါတယ်။ လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးကို ကျယ် ကျယ်ပြန့်ပြန့် လုပ်နေတဲ့လူဖြစ်ပါတယ်။ သူပိုင်လယ်မြေလည်း သုံးယူဇနာ ပတ်လည်လောက် ရှိပါတယ်။ အရင်က ကျွန်ုပ်မိတ်ဆွေကို မတွေ့ဖူး၊ စကား မပြောဖူးပေမယ့် မိတ်ဆွေဟာ ဘုရင့်စစ်သည်သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ် တယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်ုပ် ခန့်မှန်းကြည့်လို့ရပါတယ်။ မိတ်ဆွေက သေနာ ပတိ သူရနိမလမဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မိတ်ဆွေ ကျွန်ုပ်ကို ဘယ်လိုလုပ်သိနေတာလဲ” သူရနိမလက တအံ့တသြ မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဂေါထမ္မမှတစ်ပါး တခြားသေနာပတိတွေ အားလုံးကို ကျွန်ုပ် မြင်ဖူးတယ်။ နန္ဒီမိတြက ကျွန်ုပ်မိတ်ဆွေပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ နာဂပဗ္ဗတမှာ ကျင်းပ ပြုလုပ်တဲ့ ဂိရဂ္ဂသမ္မဇ္ဇာပွဲသဘင်မှာ အသိအကျွမ်း ဖြစ်သွားကြတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူရနိမလသည် သင်္ဃဒတ္တနှင့် သီရိနာဂကို နှုတ်ဆက်စကား ပြောနေစဉ် ခပ်လှမ်းလှမ်း၌ ရပ်နေကြသော မိန်းမနှစ်ယောက်ကို တွေ့မြင် သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မိတ်ဆွေတို့ စိတ္တလပဗ္ဗတ ဘုရားလာဖူးကြတာလား” “ဟုတ်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူရနိမလသည် သီရိနာဂ၏ စိတ်ထွေပြားနေသည်ဟု ထင်ရ သော မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မိတ်ဆွေက ခတ္တိယမျိုးထင်တယ်” “ဟုတ်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီတစ်ခါ ဂိရဂ္ဂ သမ္မဠာ ပွဲသဘင် ကျင်းပရင် ကျွန်ုပ်ကို ဖိတ် ကြပါလား။ အဲဒီပွဲအကြောင်း ကြားတော့ ကြားဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါမှမရောက်ဖူးဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသီရိနာဂ မျက်နှာမကောင်းဖြစ်သွားသည်ကို သူရနိမလ တွေ့မြင် သွားသည်။ သီရိနာဂ အဘယ့်ကြောင့် မျက်နှာညှိုးသွားသည်ဆိုသည်ကို သင်္ဃဒတ္တက သိရှိနားလည်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှင်းမပြဘဲနေ၍ မဖြစ် တော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သေနာပတိ၊ ဂိရဂ္ဂသမ္မဠာပွဲဆိုတဲ့ စကားလုံး ကြားလိုက်ရတာ နဲ့ ကျွန်ုပ်မိတ်ဆွေ စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်သွားရတယ်။ အဲဒီအကြောင်း ပြော ပြရတဲ့ ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်လည်းပဲ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရတယ်။ ဘုရင် ဂေါ ထာဘယ ကဇရဂါမက ဘုရင့်သားတော် ဆယ်ပါးကို သတ်ပစ်လိုက်တယ် ဆိုတဲ့သတင်းကို သေနာပတိ ကြားကောင်းကြားပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီအဖြစ် အပျက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကတော့ ကရိန္ဒနဒီမြစ်နားက ကရိန္ဒ တောင်ပေါ်မှာ။ အဲဒီနေရာဟာ ပင်လယ် တိတ် သို့မဟုတ် အိန္ဒိယပင်လယ်လှိုင်းတံပိုးတွေ အစဉ်ထာဝရ ရိုက်ခတ်နေတဲ့နေရာဖြစ်တယ်။ သားတော် သီရိနာဂရဲ့ ခမည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော်က ညီတော် နောင်တော် ဆယ်ယောက်ထဲက အငယ်ဆုံး ဖြစ်တယ်။ ညီတော် နောင်တောင် ဆယ်ယောက်ပျော်ပွဲစားပြီး အနားယူနေတဲ့အချိန်မှာ ဘုရင် ဂေါထာဘယ လူတွေ အငိုက်ဝင်စီးကြတယ်။ အခုဒီမှာ ကျွန်ုပ်နှင့် အတူရှိနေတဲ့ ကျွန်ုပ်မိတ်ဆွေဟာ အဲဒီနေ့က အသတ်ခံကြရတဲ့ ညီတော်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောင်တော်တွေထဲက အငယ်ဆုံး ဘုရင့်သားတော် အသိကရဲ့ သားဖြစ် တယ်။ ခတ္တိယ သွေးစွန်းသွားတဲ့ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကလိန္ဒပဗ္ဗတ တောင်ပေါ် မှာ ဂိရဂ္ဂသမ္မဏ္ဍပွဲ မကျင်းပတော့ဘူး။ နာဂပဗ္ဗတ တောင်မှာရွှေ့ပြီး ကျင်းပ တယ်။ အခုတော့ နာဂပဗ္ဗတ တောင်မှာတောင် မကျင်းပတော့ဘူး။ အဲဒီ နေရာအားလုံး အခုရဟန်းတော်တွေ တရားအားထုတ်တဲ့နေရာတွေ ဖြစ်ကုန် ကြပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသီရိနာဂသည် ရေကန်ကြီး၏ တစ်ဖက်၌ တည်ရှိနေသော ကျောက်တောင်များကို မျှော်ကြည့်နေသည်။ စိတ်နှလုံး မချမ်းမြေ့ ဖြစ်နေခြင်းကို မေ့ပျောက်ထားရန် ကြိုးပမ်းအားထုတ်နေသည် ဆိုသည်မှာ ထင်ရှားသိသာလှပေသည်။ လက်ဝဲဘက် တောင်ပေါ်၌ စေတီငယ်ကလေး များ ပတ်ရံနေသော စေတီကြီးတစ်ဆူရှိသည်။ အလယ်ဗဟိုပင်မ စေတီ\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568155582613,"sku":"","price":5700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a9fe7d0b-2bed-4031-8d8f-9eb101419645.jpg?v=1730270331"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဂိုအင်ကာ-အတ္တကထာ","title":"ဂိုအင်ကာ၏အတ္တကထာ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဓမ္မတိုင်းပြည်မှာ ၁၂၅ နှစ်ကြာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတိတ်ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နှလုံးသားပိတ်ကားပေါ်တွင် စိတ်ပါ ဝင်စားဖွယ် စိတ်ကူး ရှုခင်းရှုကွက်တစ်ခု ကြွတက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၂၅ နှစ် အလွန်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော သမိုင်းဖြစ်ရပ်တစ်ခု။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၈ နှစ်အရွယ် တက်ကြွလှုပ်ရှားလျက်ရှိသော လုလင်တစ်ယောက်သည် ဗီကာနေရ်ပြည်နယ် ကျူရုမြို့မှ သူ မရောက်ဘူးသေးသော ခရီးအလှမ်းဝေးလှသည့် နေရာသို့သွားရန် ခရီးထွက်လာခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခက်ခဲခဲ သွားရမည့် ခရီးဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် လုလင်၏ ထက်သန်အားကောင်းသော လုံ့လဝီရိယသည် လုလင်အား တစ်လှမ်းပြီး တစ်လှမ်း ရှေ့သို့ တွန်းပို့နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအချိန်က ကျူရုအထိ မီးရထား မပေါက်သေးပေ။ သဲကန္တာရရှိ သဲမြေ ထူထပ်သော လမ်းများပေါ်တွင် တချို့နေရာ၌ ခြေကျင်သွားပြီး တချို့နေရာတွင် ကုလားအုတ်စီးပြီး ဗီကာနေရ်ပြည်နယ်မှ ခရီးအလှမ်းဝေးသော ဗြိတိသျှပိုင် ပြည်နယ်၏ မီးရထားဘူတာရုံတစ်ခုအထိ ရောက်အောင် သွားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရီးအလှမ်းဝေးလှသော ယင်းမီးရထားဘူတာမှ မီးရထား စီးပြီးလျှင် ကာလ ကတ္တားသို့ လာခဲ့သည်။ ယင်းခရီးသည် လုလင်၏ ပထမဦးဆုံးခရီးဖြစ်သည်။ သူ့ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် အိမ်က ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှုအတွက် တစ်ရပ်တစ်ကျေးသို့ သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကာလကတ္တားမြို့ ရောက်လာသည်။ ကာလ ကတ္တား၌ ကျူရုနှင့် ကျူရုအနီးရှိ ရှေခါဝါတီမှ လူအတော်များများ အလုပ်လုပ်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ အကယ်၍ ဆန္ဒရှိလျှင် ကာလကတ္တား၌လည်း နေ၍ရသည်။ သို့ရာတွင် စွမ်းအားတစ်ခုက လုလင်ကို ရှေ့ခရီးဆက်သွားဖို့ အားပေးလှုံ့ဆော်နေ သည်ဟု ထင်နေရသည်။ ရှေ့ဆက်ပြီး ပင်လယ်ခရီးရှည် ခရီးခဲ ထွက်လာခဲ့သည်။ လုလင်သည် ယခင်က မီးရထားနှင့်လည်း ခရီးမသွားခဲ့ဘူးပေ။ ပင်လယ်ခရီးကိုလည်း မသွားခဲ့ဘူးပေ။ သို့သော်လည်း လုံ့လဝီရိယ နှစ်ဆတိုးမြှင့်လျက် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ် ချက်ဖြင့် ပင်လယ်ကူးသင်္ဘောငယ် တစ်စင်းနှင့် ထိုအချိန်က အလွန်တရာ ခက်ခဲပြီး ရှည်လျားလှသောခရီးကို စွန့်ခွာ ထွက်လာပြီးနောက် ရန်ကုန်မြို့ ရောက်ရှိလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာနိုင်ငံရောက်ရှိလာသောအခါ ဗာဗာမည်ကဲ့သို့သော လုပ်ငန်းကို စတင် လုပ်ကိုင်သည်ကို ကျွန်ုပ် မသိပေ။ သို့ရာတွင် ငယ်ငယ်တုန်းက ဗာဗာ ထုတ်ဖော်ပြောပြ သည်ကို ထောက်ထားလျက် အထည်အလိပ် အရောင်းအဝယ် စတင်လုပ်ကိုင်သည် ဆိုသည့်အကြောင်း မှန်းဆသိရသည်။ ရန်ကုန်မြို့မှ အဝတ်အထည်များကို ဝယ်ယူ ပြီးလျှင် ထိုအချိန်က မြန်မာနိုင်ငံ နေပြည်တော် မန္တလေးမြို့သွားပြီး ရောင်းချခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့နောက် ရန်ကုန်နှင့် မန္တလေး အသွားအလာလုပ်ပြီး ရောင်းဝယ် ဖောက်ကားသည့် ယင်းအလုပ်ကို မလုပ်တော့ဘဲ အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်ဖို့အတွက် တခြားနေရာကို ရွေးချယ်လိုက်ပုံရသည်။ ထိုအချိန်က ဗာဗာသည် အထည်အထုပ်ကို မြင်းပေါ်တင်လျက် မန္တလေးမြို့မှ ရှမ်းပြည်နယ်သို့ သွားရောက်ရောင်းချသည်။ ထို အချိန်က ရှမ်းပြည်နယ်ရှိ ဈေးနေရာကလေးများ၌ တစ်ပတ်တစ်ကြိမ် ဈေးနေ့ သတ် မှတ်ပြီး ဈေးရောင်းဈေးဝယ်လုပ်သည့် အလေ့အထ ရှိသည်။ ဈေးနေရာ တစ်ခုစီတစ်ခု စီ၌ ရက်ခြားခြားပြီး ဈေးအရောင်းအဝယ်လုပ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဗာဗာသည် မြင်းများပေါ်တွင် ကုန်ပစ္စည်းများ တင်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ကမူ မြင်းစီးသည့်အခါ စီး၊ မြင်းများနှင့်အတူ မညီမညာ မပြေမပြစ် ကျောက်စရစ်ခဲများ တင်းကြမ်းဖြစ်နေသော လမ်းများပေါ်တွင် ခြေကျင်လျှောက်သည့်အခါ လျှောက်လျက် ဈေး တစ်ဈေးမှ အခြား ဈေးတစ်ဈေးသို့ ရွှေ့ပြောင်းပြီးလျှင် ကုန်ပစ္စည်းများကို ရောင်းချနေပေလိမ့်မည်။ ယင်းကဲ့သို့ အရောင်းအဝယ်လုပ်ရာ၌ ဗာဗာ မည်ရွေ့မည်မျှ ဆင်းရဲဒုက္ခခံခဲ့ရမည်ဆို သည်ကို တွေးကြည့်၍ပင် ရလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ အထူးအားဖြင့် စားရေးသောက်ရေး ကိစ္စများ၌ မည်မျှ အခက်အခဲတွေ့ ရှာမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိရိုးဖလာ သက်သတ်လွတ်စားသူဖြစ်ခြင်းကြောင့် တစ်လ ကိုးသီတင်းခံသည့် ရိက္ခာကို ယူဆောင်ပြီး ခရီးသွားရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သိုးနေသော ရိုတီများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အခြောက်ကြော်များ၊ သနပ်များကိုသာ နေ့စဉ် အဆာပြေစားပြီး နေရရှာပေလိမ့်မည်။ ရေသောက်ဖို့အတွက်လည်း အခက်အခဲမရှိဘဲ နေမည်မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသောက်ရေအတွက် ရာဂျစထာနီ ပေါင်းထုပ်ရှည်ကြီးကို ဖြေပြီးလျှင် ရေပုံးကြိုးသဏ္ဌာန် ပြုလုပ်လျက် မိမိနှင့်ပါလာသည့် “လိုတာ” ကြေးခွက်ကို ချည်၍ ရေတွင်းထဲက ရေကို ခပ်ယူပြီး သောက်ရပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှစ်ပေါင်းများစွာ ယင်းကဲ့သို့ အပင်ပန်းအဆင်းရဲခံပြီး အရောင်းအဝယ် အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် သားသုံးယောက် အလုပ်လုပ်နိုင်ကိုင်နိုင်သည့်အရွယ် ရောက်လာသောအခါ မန္တလေးမြို့တွင် ဆိုင်ခပ်သေးသေးဖွင့်ပြီးလျှင် ပုံမှန်အရောင်းအဝယ်အလုပ် လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်း ဆိုင်ကို ချဲ့ထွင်နိုင်သည့်အခြေအနေ ရောက်ရှိ လာသည်။ ဆိုင်ငယ်ကလေးက ဆိုင်ကြီးဖြစ်လာသည်။ ဆိုင်ကြီးက ထို့ထက်ကြီးသော ဆိုင်ကြီးဖြစ်လာသည်။ နောက်ပိုင်း အရောင်းအဝယ်အလုပ်ကို သားသုံးယောက်အား လွှဲအပ်နိုင်သည့်အခြေအနေ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဗာဗာသည် အလုပ်ခွင်က အနား ရသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗာဗာ၏ ယင်းခက်ခဲသော ခရီးသည် အတွေ့အကြုံကို ကြားရသောကြောင့် ကျွန်ုပ် သူငယ်ဘဝ စိတ်နှလုံးထဲတွင်လည်း ခရီးသည်ဘဝ စိတ်ပါဝင်စားမှု နိုးထ လာသည်။ အခါအခွင့် ပေါ်လာသည်နှင့် ခြေသလုံးအိမ်တိုင် ခရီးသည်ဘဝမျိုးဖြင့် နေသွားလိုသည့်စိတ် ပေါ်လာသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ၁၂ နှစ်သား အရွယ်တွင် ကျွန်ုပ်သည် ပထမဦးစွာ တစ်ကိုယ်တော် ခရီးရှည် ထွက်ခဲ့သည်။ မန္တလေးမှ ထွက်လာပြီး သာစည်ကိုဖြတ်လျက် ရှမ်းပြည်နယ် ကလောမြို့ကို သွားသည်။ ကျွန်ုပ်၏ အစ်မသည် ကလောမြို့ရှိ သူ့ခဲအို၏အိမ်တွင် နေ့ ရက် အတန်ကြာ သွားနေသည်။ ကျွန်ုပ်အစ်မကိုခေါ်ပြီး မန္တလေးမြို့သို့ ပြန်လာမည်။ ယင်းခရီးကို စွန့်စားပြီး ထွက်လာ ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ရာတွင် အတွေ့အကြုံမရှိသေးသောကြောင့် ကျွန်ုပ်အစ်မ၏ခဲအို အိမ် လိပ်စာကို ယူမလာခဲ့ပေ။ ကလောမြို့တွင် သူတို့အိမ်ကို ဘယ်မှာ သွားရှာမည်နည်း။ အိပ်ရာလိပ်ကလေးကို ထမ်းပြီး ဈေးတစ်ဝိုက်၌ ပတ်ချာလည် ရှာနေသည်။ ကျွန်ုပ် အစ်မ၏ ခဲအိုနာမည်လောက်တော့ သိသည်။ သို့ရာတွင် ထိုနေရာတစ်ဝိုက်၌ ကျွန်ုပ် မည်သည့်အိန္ဒိယလူမျိုးကိုမှ မတွေ့ရပေ။ မည်သူ့ကို မေးရမည်နည်း။ ကံကောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထောက်မသည့်အားလျော်စွာ ဈေးထဲတွင် ကျွန်ုပ်အစ်မ၏ခဲအို ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဝယ် နေသည်ကို တွေ့ရသည်ဖြစ်၍ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှပင် သူ့ကို မှတ်မိသွားသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကြီးများက သူ့ကို တခြားလူများနှင့်မတူဘဲ ထူးထူးခြားခြားမှတ်မိအောင် အကူအညီပေးနေသည့်အတွက်ကြောင့်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းခရီးသည် ကျွန်ုပ်၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ထွက်လာသော တစ်ကိုယ်တော်ခရီးဖြစ်သည်။ ထို့နောက်တွင်ကား ခရီးမည်မျှသွားခဲ့သည် ဆိုသည်ကို မသိတော့ပေ။ အခက်ခဲဆုံးသွားရသောခရီးမှာ ၁၈ နှစ် အရွယ်က မန္တလေးမှ မုံရွာ၊ ကလေးဝ၊ တမူးကိုဖြတ်လျက် မြန်မာနှင့် အိန္ဒိယနိုင်ငံ နယ်စပ် ဖြတ်ကျော်သွား၍မလွယ်သည့် တောင်တန်းခရီးများကို ခြေကျင်ခရီးသွားခဲ့သော ထိတ်လန့်စိုးရွံ့ဖွယ် ခရီးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်ုပ်နှင့် အစ်ကို ဗာဗူလာလ်သည် ကျွန်ုပ်တို့မိသားစုကြီး၏ ခေါင်းဆောင် အဖြစ်ဖြင့် ယင်းခရီးကို ဦးဆောင်သွားကြသည်။ ဖခင်ကြီး စသော သက်ကြီးရွယ်အို များကမူ မန္တလေးမြို့တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ နေ့ရက် အတန်ကြာပြီးနောက်မှ သူတို့ အိန္ဒိယ လိုက်လာကြသည်။ မြန်မာနိုင်ငံ၌ ရှိသမျှပစ္စည်း ထားခဲ့ပြီး အိန္ဒိယ ရောက်လာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသောအခါ လုပ်ငန်းကိုင်ငန်း ရှာဖွေရင်းနှင့် မြောက်ပိုင်းနှင့် တောင်ပိုင်းသို့လည်းကောင်း၊ အရှေ့မှ အနောက်ပိုင်း အိန္ဒိယနိုင်ငံ၏ ဒေသအသီးသီးကိုလည်းကောင်း ခရီးလှည့် လည်သွားလာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မိမိတို့၏သိဟောင်းကျွမ်းဟောင်းဖြစ်သည့် ရုံက ရန်ကို ရှာရင်း တောင်ပိုင်း မာလာဗာရသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် မာလာဗာရ၌ ရုံက ရန်၏အကူအညီဖြင့် အရောင်းအဝယ် စတင်လုပ်ကိုင်ရာ အောင်မြင်မှု ရရှိခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒုတိယကမ္ဘာစစ်ပွဲ ပြီးသွားပြီးနောက် အိန္ဒိယမှ မြန်မာနိုင်ငံ ပြန်လာသော အခါ၌လည်း ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားသည့်အလုပ် အောင်မြင်မှု ရရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့ကြောင့် ကုန်သည်တစ်ယောက်အနေဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံ၌သာမကဘဲ ကမ္ဘာ ပေါ်ရှိ နိုင်ငံအသီးသီးသို့ မကြာခဏ ခရီးသွားခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် လုပ်ငန်းကိုင်ငန်းက အနားယူပြီး တရားဓမ္မဘက် ရောက်ရှိလာသောအခါ အိန္ဒိယနိုင်ငံမျှသာမကဘဲ ကမ္ဘာ့ နိုင်ငံ အသီးသီးသို့ ဓမ္မခရီး လှည့်လည်နေရပြီး ယင်းဓမ္မခရီးသည် သက်ဆုံးတိုင် လှည့်လည်သွားလာနေရမည့် ခရီးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်စိတ်ချသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းခရီးသည်ဘဝကို ဗာဗာထံမှ အမွေအနှစ်အဖြစ် ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရှစ်နှစ်ခန့်အထိ ကျွန်ုပ်သည် ဗာဗာနှင့် အနီးကပ် နေခဲ့ရသည်။ အားလပ်သည့် နေ့ရက်တိုင်း ဗာဗာသည် မဟာမြတ်မုနိဘုရားသို့ သွားသည်။ ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ယောက် (အစ်ကို ဗာဗုလာလ်နှင့် ကျွန်ုပ်) ကို ခေါ်သွားသည်။ အစပထမ၌မူ ဓာတ်ရထားစီးပြီး သွားကြသည်။ မန္တလေး ဈေးချိုမှ ရှမ်းစုအထိ ဓာတ်ရထားနှင့် ခရီးသွားရသည်မှာ အလွန်တရာ စိတ်ပါဝင်စားဖွယ်၊ နှစ်ခြိုက်ဖွယ် ကောင်းသည်။ မဟာမြတ်မုနိ ဘုရား တန်ဆောင်းထဲတွင်လည်း ကျယ်ဝန်းသော ခန်းမကြီး ရှိနေသည်။ ယင်းခန်းမကြီး ထဲတွင် ပြေးလိုက်လွှားလိုက် ခုန်လိုက်ပေါက်လိုက်နှင့် ကစားရသည်မှာလည်း အလွန်ပျော်စရာကောင်းသည်။ သို့ရာတွင် ယင်းကျောင်းတော်သည် မဟာမြတ်မုနိဘုရား ကိုးကွယ်တည်ထားသော ကျောင်းတော်ဖြစ်သည် ဟူ၍ ဗာဗာက ကျွန်ုပ်တို့ကိုပြောပြသည်။ ဘုရားတန်ဆောင်းအတွင်း၌ အော်ဟစ်ဆူညံခြင်း မပြုလုပ်ရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့နောက် တတိယ စိတ်ပါဝင်စားစရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ စကားမပြော တုဏိဘော နေပြီး ဘုရား ဂန္ဓကုဋိတိုက်တော်ကို သုံးကြိမ် သုံးခါ ပတ်ပြီး ဗာဗာ၏ အနီးတွင် လာထိုင်ကြသည်။ ဗာဗာသည် အဓိက ရုပ်ပွားတော်ဖြစ်သော မဟာမြတ်မုနိ ရုပ်ပွားတော်ရှေ့၌ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ပြီးလျှင် မျက်လုံးမှိတ်လျက် စကားမပြောဘဲ ထိုင်နေသည်။ ယင်းကဲ့သို့ မည်သည့်အချိန်အထိ ဗာဗာ ထိုင်နေသနည်းဆိုသည်ကိုမူ မမှတ်မိတော့ပေ။ သို့ရာတွင် နာရီဝက်လောက်အထိ ထိုင်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗာဗာ မည်ကဲ့သို့ တရားအာရုံပြုနေသည်ကိုလည်း မသိပေ။ ပထမဦးစွာ ဗာဗာအနီးတွင် ၅ မိနစ်၊ ၆ မိနစ်လောက် ထိုင်နေသောအခါ ငြီးငွေ့လာသည်ဖြစ်၍ တိတ်တဆိတ်ထပြီး အပြင်ဘက် ထွက်သွားသည်။ သို့ သော်လည်း တဖြည်းဖြည်း မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ဗာဗာနှင့်အတူ ထိုင်နေရသည်ကို နှစ်ခြိုက်လာသည်။ လေးဖက် လေးရပ် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ငြိမ်သက်အေးချမ်းမှု ကြီးစိုးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းအခြေအနေကို နှစ်ခြိုက်သဘောကျလာသည်။ တစ်ချိန်လုံး ဗာဗာနှင့် အတူထိုင်နေသည်။ အနီးအနား ဝန်းကျင်တစ်ဝိုက်၌လည်း လူအတော်များများ ယင်းကဲ့သို့ပင် မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ထိုင်နေကြသည်။ ယင်းတို့အထဲက တချို့မှာ ပုတီးစိပ်နေ ကြသည်။ ဗာဗာကမူ ပုတီးစိပ်ပေ။ တချို့ကမူ အသံမထွက်အောင် တိုးတိုးကလေး ဓမ္မဂါထာ ရွတ်ဆိုနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗာဗာကမူ ဓမ္မဂါထာတစ်ခုခုကိုလည်း ရွတ်ဆိုမနေပေ။ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက် စွာသာ ထိုင်နေသည်။ ယင်းကဲ့သို့ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် ထိုင် နေခြင်းကို ကျွန်ုပ်တို့လည်း နှစ်ခြိုက်ကြသည်။ မန္တလေးမြို့၌ ကျွန်ုပ်တို့၏အိမ်မှ ၁၀ မိနစ်လောက် လျှောက်သွားရသည့် အဝေးတွင် ဆရာ့နာရာယဏဘုရားကျောင်း ရှိသည်။ ဘုရားကျောင်း ခန်းမထဲတွင် ကရိရှဏနှင့် ရာဓာတို့၏ ရုပ်တုရှိသည်။ မလှမ်း မကမ်း အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် ရှိဝ ရုပ်တု ရှိသည်။ ယင်းဘုရားကျောင်းသို့ ဗာဗာသွား သည်ကိုလည်း တစ်ခါမှမတွေ့ရပေ။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဖခင်ကြီးနှင့်အတူ ထို ဘုရားကျောင်းသို့ အကြိမ်များစွာ သွားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထူးထူးခြားခြား စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ဝါခေါင်လတွင် သိဝဘုရား ကိုးကွယ်သူများ စုဝေးကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဝါခေါင်လတွင် ကရိရှဏဘုရားကျောင်းတွင် ပုခက်များ၊ ဒန်းများ ဆင်ထားခြင်းသည် အလွန်စိတ်ပါဝင်စားဖွယ် ကောင်းသည်။ ယင်းပွဲသဘင်များ၌လည်း ဗာဗာ သွားရောက်နေသည်ကို တစ်ကြိမ်မှ မတွေ့ရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမဟာမြတ်မုနိတန်ဆောင်း၏ သန့်ပြန့်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျက် သိရသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568154271893,"sku":"","price":8075.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f65b76ff-7b73-4204-ba11-d878ecad7269.jpg?v=1730270357"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဂေါရီ","title":"ဂေါရီ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှစ်ပရိစ္ဆေဒ ထောင်ပေါင်းများစွာ မတိုင်မီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသရဒဥတု မိုးနှောင်းဆောင်းဦး နေသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအပေါ် တက် လာလေပြီ။ ကျေးငှက်သာရကာအချို့သည် ဟိုမှသည်မှ ပျံသန်းလျက် နံနက် ခင်းကို ကြိုကြသလား၊ သို့မဟုတ် အစာအတွက် ဗျာများနေကြသလား အတိအကျ မသိရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအယုဒ္ဓယမြို့ အပြင်ဘက်ရှိ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ဝက်၊ တောင်ကမူတစ်ဝက် မညီမညာ မပြေမပြစ်ဖြစ်နေသည့် မြေပြင်၌လည်းကောင်း၊ တစ်ပြေးညီညီဖြစ် နေသည့် လွင်တီးခေါင်၌လည်းကောင်း၊ ယိမ်းကသလို ယိမ်းထိုးလှုပ်ရှားနေ ကြသည့် ချုံပုတ်များထဲက မည်သည့်အသံဗလံကိုမှ မကြားရပေ။ ချုံပုတ်များ ၏ အကိုင်းအညွန့်များမှာ တိရစ္ဆာန်များ စားထားသဖြင့် ငုံးတိတိဖြစ်နေ သည်။ အချို့ အကိုင်းအခက်များ၌ ရွက်ညွန့် ရွက်သစ်များထွက်နေသည်။ သို့ရာတွင် ယင်းရွက်ညွန့်ရွက်သစ်များသည် သက်ဆိုးရှည်မည့် လက္ခဏာ မရှိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟိုနေရာ သည်နေရာရှိ နွမ်းခြောက်နေသည့် မြက်ပင်များအရင်း၌ အညှောက်ထွက်နေသည့် မြက်ပင်ငယ်များကို ကြည့်ရသည်မှာ အားတက်သရော ရှိပုံမရကြ။ အပေါ်ပိုင်း အညွန့်များမှာ ခြောက်သွေ့ ကြေမွတော့မည် ဟန်ရှိနေပြီး အောက်ပိုင်းရှိ စိမ်းစိုစို အသက်ဓာတ်ကလေးမှာလည်း ဇီဝိန်ချုပ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော့မည့်အချိန် စောင့်စားနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ မြေပြင်တွင် မာကျော သည့် ကျောက်စရစ်ခဲများ ပြန့်ကျဲနေပြီး ကောက်ကောက်ကွေ့ ကွေ့ဖြစ်နေ သည့် တစ်ခုတည်းသော လမ်းပေါ်၌မူ ဖုန်မှုန့်များ တင်းကျမ်းဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျေးငှက်သာရကာတို့သည် တစာစာအော်မြည်လျက် သရဘူမြစ်၏ ရေတိမ်သည့် မြစ်ကြောင်းရှိရာသို့လည်းကောင်း၊ ရေခမ်းစပြုနေပြီဖြစ်သည့် အင်းအိုင်များရှိရာသို့လည်းကောင်း၊ အစာရေစာရှာဖွေရန် ပျံသွားကြသည်။ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင်လည်း ရန်သတ္တရုပြုနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤဒေသ၌ ဆက်တိုက်ကပ်ဆိုးကြီးဆိုက်လာခဲ့သည်မှာ ငါးနှစ်ရှိသွား ပြီ။ မိုးခေါင်ရေရှား ဖြစ်နေသည်။ တစ်နှစ်လုံးနေ၍ မိုးတစ်ကြိမ် နှစ်ကြိမ် လောက်သာ ရွာသည်။ ရွာပြန်တော့လည်း မစို့မပို့...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနံနက်ခင်း လေပြည်လေညင်းသည် ညင်သာ အေးဆေးသော အရှိန် အဟုန်ဖြင့် တိုက်ခတ်နေတုန်း ရှိသေးသည်။ လမ်းမရှိ ဆန့်ကျင်ဘက် အရပ် မျက်နှာ နှစ်ခုဆီ၌ ဖုန်မှုန့်ထုသည် ဝေဟင်ဆီသို့ တက်သည်။ ဖုန်မှုန့်ထု၏ ရှေ့ပိုင်း၌ သိပ်သည်းထူထပ်ပြီး နောက်ပိုင်း၌မူ ပါးလျလျဖြစ်နေသည်။ အမြီး တန်းနေသည့် ခုနစ်စဉ်ကြယ်ကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်နေရသည်နှင့် တူနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလေပွေလေသင်တုန်းမွှေသည်ကို မတွေ့ရသော်လည်း ဖုန်မှုန့်ထုသည် ရုတ်တရက်တက်လာလျက် အမြီးပိုင်းသည် နွမ်းခြောက်နေသည့် ချုံပုတ်များ ထဲ တိုးဝင်သွားပြီး ခေါင်းပိုင်းဖုန်ထုမှာ ချုံပုတ်များအပေါ်ဘက်၌ ဝှေ့ဝိုက်ဝဲပျံ နေသည်။ နေရောင်ခြည်ကြောင့် ဖုန်မှုန့်ထုကို ပိုပြီး ထင်ရှားပြတ်သားစွာ မြင်နေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအခိုက် တစ်ဖက်မှတက်လာသော ဖုန်မှုန့်ထုထဲမှ ယာဉ်ရထား တစ်စီး ထွက်လာပြီး အခြားဆန့်ကျင်ဘက်နေရာမှတက်လာသော ဖုန်မှုန့်ထု ထဲမှ အခြားယာဉ်ရထားတစ်စီး ထွက်ပေါ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနေရောင်ခြည်လင်းနေသဖြင့် ယာဉ်ရထားနှစ်စီးသည် ထင်းထင်းကြီး ဖြစ်နေသည်။ ယာဉ်ရထားတစ်စီး၌ အရောင်အသွေးမတူသည့် မြင်းများ ကထားသည်။ လမ်းတွင် ချုံပုတ်များကွယ်နေသည့် လမ်းကွေ့တစ်ခုရှိသဖြင့်တစ်ဖက်မှ ယာဉ်ရထားသည် တခြားတစ်ဖက်မှလာသည့် ယာဉ်ရထားကိုမူ မမြင်ရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလမ်းအကွေ့နေရာမှာ ယာဉ်ရထားတစ်စီးသွားသာရုံမျှလောက်သာ ကျယ်သည်။ ထိုနေရာ၌ ပေါက်နေသည့် ချုံပုတ်များမှာ မမြင့်သော်လည်း သိပ်သည်းထူထပ်နေသဖြင့် ယာဉ်ရထားနှစ်စီးသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်မိမှပင် တစ်စီးနှင့်တစ်စီး မြင်ကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလမ်းနေရာက ကျဉ်းနေသဖြင့် ယာဉ်ရထားတစ်စီးသည် အခြားတစ်စီး ကို နေရာဖယ်ပေး၍ မဖြစ်တော့ပေ။ ယာဉ်ရထားအရှိန်ကို ရုတ်တရက် သတ်လိုက်ရဖြင့် တစ်စီးနှင့်တစ်စီး ထိလု တိုက်လုမတတ်ဖြစ်သွားသည်။ ယာဉ်ရထားတစ်စီးတွင် ကထားသည့်မြင်းများ၏ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များသည် အခြား ယာဉ်ရထားတစ်စီးမှ မြင်းများ၏ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များနှင့် သွားထိမိ တို့မိ ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယာဉ်ရထားတစ်စီးပေါ်တွင် လုံမပျိုတစ်ယောက်ပါလာပြီး အခြား ယာဉ်ရထားတစ်စီးပေါ်၌ လုလင်ပျိုတစ်ယောက် ပါလာသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလုလင်၏အသက်မှာ ဆယ့်ငါးနှစ်လောက်ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။ ကိုယ်ဟန်အနေအထား တောင့်တင်းပြေပြစ်သည်။ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချစ်ခင်စဖွယ်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ကာယအနေအထားမှာ အရွယ်အတန်ရင့်ပုံရနေ သော်လည်း မျက်နှာမှာမူ တကယ့် နုနုကလေးပင် ရှိသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလုံမပျိုမှာမူ ကိုယ်ကာယ အနေအထားရော၊ မျက်နှာပုံပန်းပါနှစ်မျိုး လုံးပင် လုလင်ပျိုထက် ရင့်ပုံရသည်။ သို့ရာတွင် သူ့အသက်လည်း လုလင်ပျို အသက်လောက်ပင် ရှိလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှစ်ဦးလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်နေကြသည်။ သို့သော်လည်း လုံမပျိုက ပိုမိုမျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပိုမိုတင်းမာနေပုံရသည်။ ရင်ဆိုင်ယာဉ်ရထားပေါ် သူ့မြင်းများကို အတင်းဇွတ်မောင်းနေချင်ပုံရသည်။ လုလင်သည် သူ့မြင်း များ၏ ဇက်ကြိုးကို တုံ့ဆွဲထားလိုက်သည်။ မြင်းများနောက်ဘက် အတန် ငယ် ဆုတ်ခွာသွားကြ၏။ ထိုအခါကျမှ လုံမပျိုကလည်း သူ့မြင်းများကို ဟန့်တားထားလိုက်သည်။ လုလင်ပျိုသည် ယာဉ်ရထားအောက် ဆင်းလာ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လမ်းဖယ်ပေးပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလုလင်က ထက်မြက်သည့်အသံဖြင့် စတင်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံသည် မာကျောထက်မြက်နေသော်လည်း ဒေါသအရိပ်အယောင် သည်လောက် လွှမ်းမိုးမနေပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e( ကျာပွတ်ကို လက်ကကိုင်ပြီး လုံမပျိုလည်း ယာဉ်ရထားပေါ်မှ ဆင်း လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လမ်းဖယ်ရအောင် ဘယ်မှာနေရာရှိလို့လဲ” ( လုံမပျို၏အသံသည် စူးရှသည်။ မိုးတိမ်ကို မြင်ရသဖြင့် ထွက်ပေါ်လာ သော ဥဒေါင်း၏ အသံမျိုးမဟုတ်ဘဲ အခြားဥဒေါင်းတစ်ကောင်ကို ရန်ပြု တိုက်ခိုက်ရန် စိန်ခေါ်သည့်ဥဒေါင်း၏ စူးစူးရှရှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံ မျိုးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလုလင်ပျို ဒေါသထွက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျုပ် ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရဲ့ လား။ ကျုပ် အယုဒ္ဓယဘုရင့် သားတော် ဘုဝန”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့အမည်နာမကို ပြောပြပြီးသောအခါ လုလင်သည် တင်းမာမှု အနည်းငယ်လျော့သွားသည်။ မည်းနက်သော မျက်ဝန်းရှိသည့် သူ၏ မျက်လုံးသည် ဝိုင်းစက်ပြူးကျယ်လာသည်။ ရှုံ့ထားတင်းထားသည့် မျက်ခုံး လည်း အတန်ငယ် လျော့ကျသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်မကိုကော ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရဲ့လား။ ဒီဒေသမှာရော ပင်လယ်ရပ်ခြားဒေသမှာရော ထင်ပေါ်ကျော်ကြားနေတဲ့ သူကြွယ်ကြီးနီလရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးရှင့်” အ လုံမပျိုသည် စိုးရွံ့ခြင်း၊ တွန့်ဆုတ်ခြင်း အလျှဉ်းမရှိပေ။ သူ၏ မွဲပြာ ပြာမျက်လုံးကြီးနှစ်လုံး နီရဲလာသည်။ မျက်ခုံးသည် တင်းမာမြဲ တင်းမာနေ သည်။ မျက်လုံးနှစ်ခုကြားထဲက တွန့်ကြောင်းသည် တွန့်မြဲတွန့်နေတုန်းပင် ရှိသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့ကိုယ်သူ ဘုဝနဟု အမည်နာမပြောကြားသူ လုလင်သည် လုံမပျို ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်လိုက်သည်။ လုံမပျို၏အဆင်အပြင် ပုံသဏ္ဌာန် မှာ အာရယမျိုးနွယ် မိန်းမပျိုများ၏အဆင်အပြင် ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် တခြားစီဖြစ်နေသည်။ ထို့ပြင် လုံမပျို၌ အာရယမျိုးနွယ် မိန်းမပျိုတို့၏ ပျော့ပျောင်း နူးညံ့မှု၊ ရှက်ရွံ့မှုမျိုးလည်း မတွေ့ရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျာပွတ်ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် လုလင်၏လက်သီးဆုပ်သည် လျော့ သွားသည်။ အံကြိတ်ပြီး လုလင်သည် သူ့မြင်းများကို နောက်ဆုတ်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အင်း... အင်း သိပါတယ်၊ အဲဒါတင် မကသေးဘူး၊ ဒါ့အပြင်လည်း သိသေးတယ်။ မင်းနာမည် ဟိမာနီ မဟုတ်လား။ ဟိမာနီအတွက် လမ်းဖယ် ပေးပါ့မယ် မဟုတ်ရင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်ဆုံးစကားလုံးသည် လုလင်၏နှုတ်မှ တိုးတိုးသာသာထွက်လာ သည်။ သို့ရာတွင် ဟိမာနီ၏နားထဲ ရောက်သွားသည်။ လှပဖြူနုသော မျက်နှာဝန်းထဲက နီရဲနေသော နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုကိုစုရင်း လုံမပျိုလည်း သူ့ယာဉ် ရထားပေါ်တက်လိုက်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“နို့မဟုတ်ရင် ဘာလုပ်မလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလုံမပျို၏နှုတ်မှထွက်လာသောစကားကို ဘုဝန မကြားလိုက်ရပေ။ အကြောင်းမူကား သူ့မြင်းများ၏ ဇက်ကြိုးကိုဆွဲပြီး လမ်းဘေးရှိ ချုံပုတ်များ ပေါ် ယာဉ်ရထားကို မောင်းသွားပြီးဖြစ်သောကြောင့်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလမ်းရှင်းသွားသည်ကို တွေ့ရသောအခါ ဟိမာနီသည် သူ့ယာဉ်ရထား ကို ရှေ့ဆက်မောင်း၏။ သူ့မျက်နှာတွင် အနိုင်ယူလိုက်ရသည့် မာန်မာန အရိပ်အယောင် တစ်ခဏမျှ လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ သို့ရာတွင် ချက်ချင်း အတွေးတစ်ခုပေါ်လာသည်ဖြစ်၍ အတန်ငယ်လွန်သွားသော ယာဉ်ရထားကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘယ်သွားမလို့လဲ ဘုရင့်သားတော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့အသံသည် ချိုသာသလိုလိုရှိနေသော်လည်း သူ့မာန်မာနကမူ နဂို အခြေအနေအတိုင်းပင် ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘယ်ဖြစ်ဖြစ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘုဝန၏နှုတ်မှ မပြေမပြစ် အဖြေထွက်လာသည်။ သို့ရာတွင် ချက်ချင်း သူ့ကိုယ်သူထိန်းချုပ်ပြီး ပြင်ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လေးပစ်သွားလေ့ကျင့်မလို့” ဘုဝနသည် ရှေ့ဆက်ပြီး စကားပြော၍ မထွက်တော့ပေ။ တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ပါးစပ်ကို လှမ်းပိတ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်မလည်း တစ်ခါလောက် လာကြည့်ပါဦးမယ်”  ဟိမာနီသည် မပြုံးချင် ပြုံးချင်နှင့် ကြိုးစားပြုံးပြီး ယာဉ်ရထားကို မောင်းထွက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘုဝနသည် ဟိမနီ၏အပြုံးကိုလည်း မမြင်လိုက်ရပေ။ ဟိမာနီ၏ စကားကိုလည်း မကြားလိုက်ရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချုံပုတ်များပေါ်တွင် တင်နေသည့် သူ့ယာဉ်ရထားကို လမ်းပေါ်ပြန် ရောက်အောင် ကြိုးစားနေရသည်။ မြင်းများ၏မျက်လုံးများ တောက်လောင် နေသည်။ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်တစီစီထွက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘုဝနသည် တစ်စုံတစ်ယောက်များ ကြည့်နေသလားဟု ဘေးဘီကို မလုံမလဲ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ကိုကြည့်နေသူတစ်စုံတစ်ယောက်ကိုမှ မတွေ့ရပေ။ စိတ်အတန်ငယ် သက်သာရာရသွားသည်။ မြင်းများကမူ ကြည့် နေကြသည်။ ကိစ္စမရှိ။ မြင်းများ စကားပြောတတ်ကြလို့လား။ ယင်းသို့ တောင်တောင်အီအီ တွေးတောပြီး ဘုဝနသည် သူသွားလိုသည့်လမ်းဘက် ယာဉ်ရထား မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568151847061,"sku":"","price":8550.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_3e5549e0-79f9-4cb5-b244-3d49dd8833c8.jpg?v=1730270401"},{"product_id":"ပါရဂူ-စျင်ဗုဒ္ဓဘာသာ","title":"စျင်ဗုဒ္ဓဘာသာ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eစကားဦး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဂျင်သည် ဂျပန်စကားဖြစ်သည်။ တရုတ်လို ချန်” ဟုခေါ် သည်။ ဂျင်ဟူသော ဂျပန်စကားလုံးသည်လည်းကောင်း၊ ချန်ဟူသော တရုတ် စကားလုံးသည်လည်းကောင်း၊ သက္ကတစကားလုံး “ချာနကို သို့မဟုတ် ပါဠိစကားလုံး ဈာန (ဈာန်) ကို မိမိတို့ အသံထွက်ဖြင့် အသီးသီး ခေါ်ဝေါ်သည့် စကားလုံးများဖြစ်ပေ သည်။ ထို့ကြောင့် ရင်ကို ဇကွဲနှင့်မရေးဘဲ ဈမျဉ်းဆွဲနှင့် ရေးသား လိုက်ရခြင်းဖြစ်ပေသည်။ ချာနသို့မဟုတ် ဈာန (ရန်)၊ သို့မဟုတ် ဖျင်၏အဓိပ္ပာယ်မှာ စိတ်ကိုတည်ငြိမ်မှု ရရှိအောင် အလေ့အကျင့် ပြုခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဂျင်”၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ စိတ်နှလုံးတည်ငြိမ်မှုရအောင် အလေ့အကျင့်ပြုခြင်း အဓိပ္ပာယ်ရသော်လည်း စိတ်နှလုံး တည် ငြိမ်မှုရအောင် အလေ့အကျင့်ပြုလုပ်သော ရင်သည် ပုံစံအမျိုးမျိုး ရှိလေသည်။ တရုတ်ပြည် တန်ခေတ် (၆၁၈-၅၀၇ အေဒီ) ၌ ဆန်မီ (ဂျပန်-ရှုမစ်ဆု) သည် ရင်ကို ငါးမျိုးငါးပါး ခွဲခြားပြ ထားသည်။ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းငါးမျိုးအနက် ပထမဈင်မှာ ရိုးရိုးရင်ဖြစ်လေသည်။ ယင်းကို ဂျပန်ဘာသာဖြင့် “ဘွန်ပူဟု ခေါ်သည်။ ရိုးရိုးရင်၌ အဘိဓမ္မာအမြင်လည်း မရှိပေ။ ဘာသာတရားအခြေခံလည်း မရှိပေ။ မည်သူမဆို အားထုတ်နိုင်သည့် အလေ့အကျင့်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုယ်ကျန်းမာမှုနှင့် စိတ်ကျန်းမာမှု ရှိစေလိုသည့် ရည်ရွယ်ချက် သက်သက်ဖြင့် အားထုတ်သည့် အလေ့အကျင့်ဖြစ်သည်။ ရိုးရိုး ရင်သည် ဆိုးကျိုးတစ်စုံတစ်ရာ မရှိသဖြင့် မည်သည့်ဘာသာ တရားကို ကိုးကွယ်သူဖြစ်ဖြစ် အားထုတ်၍ရသည့် အလေ့အကျင့် ဖြစ်သည်။ မည်သည့်ဘာသာတရားကိုမှ မကိုးကွယ်သူလည်း ရိုးရိုးရင်ကို ကျင့်ကြံအားထုတ်နိုင်သည်။ ရိုးရိုးရင်သည် စိတ်၏ အနာရောဂါကို ပျောက်ကင်းစေနိုင်ပြီး ကျန်းမာရေးကို တိုးတက် ကောင်းမွန်စေနိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရိုးရိုးရင်ကို လေ့ကျင့်ခြင်းအားဖြင့် မိမိ၏စိတ်ကို တည်ငြိမ် အောင် ချုပ်ကိုင်နိုင်သည်။ နီတိပညာနှင့် အဘိဓမ္မာဆိုင်ရာ ကျမ်း စာအုပ်ပေါင်း အရာအထောင်ကို ဖတ်ခြင်းထက် ရိုးရိုးရင်ကို ကျင့်ကြံအားထုတ်ခြင်းက စိတ်နှလုံးတိုးတက်မှုအတွက် ပိုမိုပြီး အကျိုးဖြစ်ထွန်းနိုင်ပေသည်။ သို့ရာတွင် ယင်းအလေ့အကျင့် သည် လူ၏အခြေခံပြဿနာကိုလည်းကောင်း၊ လူနှင့် စကြဝဠာ ၏ဆက်သွယ်မှု အခြေခံပြဿနာကို လည်းကောင်း ဖြေရှင်းရာ၌မူ မစွမ်းဆောင်နိုင်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒုတိယဈင်ကား “ဒို” ဟုခေါ်သည်။ ဂျီဒိုမှာ အပြင်ရင် နည်းလမ်း”ဟု အနက်အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာအပြင်ဘက် က နည်းလမ်း၊ ဗုဒ္ဓ ဘာသာမဟုတ်သည့် နည်းလမ်းဟု ဆိုလို သည်။ ယင်းချင်သည် အဘိဓမ္မာ ရေးရာနှင့် ပတ်သက်သည်။ ဘာသာတရားနှင့်လည်း စပ်ဆိုင်သည်။ သို့သော် ဗုဒ္ဓဘာသာကား မဟုတ်ပေ။ ဟိန္ဒူယောဂအကျင့်၊ ကွန်ဖြူးရှပ်၏ ဆိတ်ငြိမ်စွာ ထိုင်နည်း၊ ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ သမာဓိရရှိရေး အလေ့အကျင့် တို့သည် ဤဒုတိယရင် အမျိုးအစားထဲ၌ အကျုံးဝင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒုတိယရင်၏ထူးခြားချက်တစ်ခုမှာ ရံဖန်ရံခါ တန်ခိုးဣဒ္ဓိပါဒ် အမျိုးမျိုးကို ရရှိရေးအတွက်လည်းကောင်း၊ ရိုးရိုးလူသားတို့ မစွမ်းနိုင်သည့် အတတ်ပညာများကို ရရှိရေးအတွက်လည်း ကောင်း၊ ဒုတိယအမျိုးအစား ဖျင်ကို ကျင့်ကြံအားထုတ်ကြလေသည်။ လောကတွင် ရိုးရိုးလူတို့ မစွမ်းနိုင်သည့် တန်ခိုးဣဒ္ဓိပါဒ် မျိုးနှင့် ပြည့်စုံနေသူများကိုလည်းကောင်း၊ ရိုးရိုးလူတို့၏ အရာ မဟုတ်သည့် အတတ်ပညာမျိုး တတ်ကျွမ်းနေသူများကို လည်းကောင်း တွေ့ကြရလေသည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်များ၏ အစွမ်းသတ္တိမှာ စိတ်နှလုံးသမာဓိရအောင် အလေ့အကျင့်ပြုလုပ်ရာမှ ပေါ်ပေါက် လာသည့် စိတ်တန်ခိုး၏ အာနိသင်များ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒုတိယအမျိုးအစားဖျင်၏ ရည်မှန်းချက်တစ်ခု ရှိသေး သည်။ အချို့ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ နောင်ဘဝတွင် နတ်ပြည်၊ ဗြဟ္မာပြည် တို့၌ မွေးဖွားရန်အတွက် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဖျင်အကျင့်ကို ကျင့်ကြံ အားထုတ်ကြသည်။ အချို့သော ဟိန္ဒူဘာသာဂိုဏ်းဝင် ပုဂ္ဂိုလ်တို့ သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ရောက်ရန် ဖျင်အကျင့်ကို ကျင့်ကြံ အားထုတ်ကြသည်။ ယင်းရည်ရွယ်ချက်မှာ ဂျင်ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ရည်ရွယ်ချက်မဟုတ်ပေ။ ဂျင်ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ လူ့ဘဝ၌မွေးဖွားပြီး နောက်ဆုံးပိတ်၌ ဗုဒ္ဓအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိ ရေးအတွက် ရင်အကျင့်တရားကို ကျင့်ကြံအားထုတ်ရန်သာ ဖြစ် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတတိယရင်ကား ရိုဂျို” ဟုခေါ်သည်။ ဟိနယာနဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဟိနယာန သို့မဟုတ် ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဂိုဏ်းဝင်များ ကျင့်သုံးသည့် “ရင်” ကျင့်စဉ်ကို ဖျင်အမျိုးအစား ခွဲခြားသူက တတိယအမျိုးအစားထဲတွင် သွတ်သွင်းထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစတုတ္ထဈင်မှာ “ဒိုက်ဂျီ” ဟုခေါ်သည်။ မဟာယာန ဂိုဏ်းဝင် များ ကျင့်ကြံအားထုတ်သည့် ဂျင်ဖြစ်လေသည်။ ယင်းဖျင်၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ မိမိ၏အတွင်းသဘာဝကို ကြည့်ပြီး ဉာဏ်အလင်း သိမြင်ရရှိရေး ဖြစ်လေသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာသည် သစ္စာဉာဏ်အလင်း ရရှိရေးအတွက် ကြိုးပမ်းအားထုတ်သော ဘာသာတရားဖြစ်လေသည်။ ဗုဒ္ဓသည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့အား ကိုယ့်သဘာဝကို သိမြင်သဘောပေါက်စေရန် ညွှန်ကြား ဟောပြ တော်မူခဲ့လေသည်။ ဗုဒ္ဓ၏ ယင်းတရားဒေသနာတော်သည်ဆရာစဉ်ဆက်မှ တပည့် စဉ်ဆက်အထိ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဆာရီတိုခေါ် ဉာဏ်အလင်း သိမြင်သဘောပေါက်ရေး ကို ဦးစားပေးသည့် ဂျင်မှသာလျှင် ဒိုက်ဂျိုဂျင် မည်ပေသည်။ ပဉ္စမဈင်ကား “ဆိုက်ဂျိုဂျိုဂျင်” ဟု ခေါ်သည့် အမြင့်ဆုံးရင် ဖြစ်သည်။ ယင်းဖျင်မှာ သကျမုနိဗုဒ္ဓနှင့် အမိတာဘာဗုဒ္ဓတို့ ကျင့်ကြံအားထုတ်သည့် ဂျင်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းများ မည်သို့ပင် ကွဲပြားနေစေကာမူ ယေဘုယျအားဖြင့် ဗုဒ္ဓဘာသာကျင့်စဉ်၌ ဈာနခေါ် စိတ်နှလုံး တည်ငြိမ်မှုရရှိအောင် ကျင့်ကြံအားထုတ်သည့် အလေ့အကျင့် သည် အဓိကအခန်းက ပါဝင်ပေသည်။ သီလပြီးမှ သမာဓိလာ သည်။ သမာဓိရရှိမှ ပညာ (အမြင့်ဆုံးအသိဉာဏ်) ရရှိသည်။ ယင်းသို့ အားဖြင့် သီလနှင့်ပညာ၏အကြားတွင် စိတ်နှလုံး တည်ငြိမ်မှု သမာဓိအဆင့် ရှိနေသည်။ အကျင့်သီလ ခေါင်းပါး သူတို့သည် သမာဓိရရှိဖို့ မလွယ်ပေ။ သမာဓိမရှိသူသည် ပညာ နှင့် ဝေလာဝေးသည်။ သမာဓိနှင့်ကင်း၍ ပညာမရရှိနိုင်။ ပညာနှင့် ကင်း၍လည်း သမာဓိဖြစ်မလာ။ ယင်းကျင့်စဉ်ကို ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် အားလုံးတို့က လက်ခံနာယူကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် အားလုံးသည် ဗုဒ္ဓညွှန်ပြတော် မူခဲ့သည့် သမာဓိကျင့်စဉ်ကို မိမိတို့၏ အခြေအနေအရ လိုက်နာကျင့်သုံးကြပေသည်။ သမထ နှင့် ဝိပဿနာသည် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တို့ ကျင့်သုံးနေကြသည့် ကျင့်စဉ်များ ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းသို့အားဖြင့် သမာဓိကျင့်စဉ်၏ အရေးပါမှုကို ဗုဒ္ဓ ဘာသာဝင် အားလုံးတို့ ထိန်းသိမ်းထားကြသော်လည်း သမာဓိ ကျင့်စဉ်ကို အထူး ဦးစားပေးပြီး “ဂျင်” ဗုဒ္ဓဘာသာဟူ၍ အမည် နာမ မှည့်ခေါ်ထားသည့် ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းမှာမူ ၆-ရာစု နှစ်လောက်ကမှ တရုတ်ပြည်၌ ထွန်းကားလာပြီး တရုတ်ပြည်မှ တစ်ဆင့် ဂျပန်ပြည်တွင် ပြန့်ပွားလာခဲ့လေသည်။ ယင်း ဂျင်ဗုဒ္ဓ ဘာသာဂိုဏ်း၏ မျိုးစေ့ကိုချသူမှာ အိန္ဒိယမှ တရုတ်ပြည်သို့ရောက်သွားသော ဗောဓိဓမ္မထေရ်အရှင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအက္ခရာတင်ထားသော အိန္ဒိယဗုဒ္ဓဘာသာသမိုင်း၌ ဖျင် ဂိုဏ်းအကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာ ရေးသားမှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း မရှိပေ။ အသောက မင်းတရားကြီး၏လက်ထက်အထိ ဖြစ်ပေါ် ပေါက်ဖွားလာခဲ့သော ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းကြီး ဆယ့်ရှစ်ဂိုဏ်းများထဲ တွင် လည်းကောင်း၊ နောက်ပိုင်းပေါ်ပေါက်လာသော ဗုဒ္ဓဘာသာ အဘိဓမ္မာဂိုဏ်းကြီးများထဲတွင် လည်းကောင်း၊ ဂျင်ဂိုဏ်း၏ အရိပ်အမြွက်မျှကိုပင် မတွေ့ရပေ။ ရင်ဂိုဏ်းကဲ့သို့ ယောဂ အကျင့်ကို ဦးစားပေးသော ယောဂါစာရဂိုဏ်းမူ ရှိခဲ့သည်။ ရင်ဂိုဏ်းဟူ၍ သီးသန့်ရှိခဲ့ကြောင်း မှတ်တမ်းတင် အထောက် အထားများကို မတွေ့ရသော်လည်း တရုတ်ရင်ဗုဒ္ဓဘာသာ အစဉ် အလာ ယူဆချက်အရမူ ရင်အစဉ်အလာသည် ဗုဒ္ဓခေတ်ကပင် အိန္ဒိယနိုင်ငံ၌ အစပြုသည်ဟု အဆိုရှိလေသည်။ သို့ရာတွင် သမိုင်းဆရာတို့ကမူ ယင်း အဆိုကို လက်မခံကြပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂျင်ဗုဒ္ဓဘာသာ၌ ရည်မှန်းချက် ရရှိအောင်မြင်ရေးအတွက် ယေဘုယျအားဖြင့် နည်းလမ်းသုံးမျိုးကို အသုံးပြုကြသည်။ ပထမနည်းမှာ နံရံ ကိုကြည့်ပြီး ကမ္မဋ္ဌာန်းထိုင်သည့်နည်း ဖြစ်သည်။ ယင်းကို “ဇာဖျင်ဟု ခေါ်သည်။ ရင်ပထမဥသျှောင် ဗောဓိဓမ္မအရှင်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တိတိ ယင်းကဲ့သို့ နံရံကို ကြည့်ပြီး မရပ်မနား ကမ္မဋ္ဌာန်းထိုင်သည်ဟု အဆိုရှိလေသည်။ ဒုတိယနည်းလမ်းမှာ အမေးအဖြေပြုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် အမှန် တရားကို သိမြင်သဘောပေါက်စေသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ ယင်းနည်းလမ်းကို “မင်ဒို ́ဟုခေါ်သည်။ ယင်းနည်းလမ်းအရ ဆရာလုပ်သူမေးသော ခက်ခဲသည့်မေးခွန်းကို တပည့်သည် မဆိုင်းမတွဘဲနှင့် အဖြေပေးရလေသည်။ ယင်းသို့အဖြေပေးရာ၌ တပည့်သည် တစ်စုံတစ်ခု တွေးတောကြံဆခြင်းမရှိဘဲ နှုတ်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည့် အဖြေကို ပေးရလေသည်။ တတိယနည်းလမ်းမှာ “ကိုအန်” အလေ့အကျင့် ဖြစ်သည်။ ကိုအန်အလေ့အကျင့်၌ ဆရာကပဟေဠိကို ပေးသည်။ တပည့်က ယင်း ပဟေဠိကို ဖြေရှင်းပြီး ပဟေဠိထဲ၌ ကွယ်ဝှက်နေသော လျှို့ ဝှက်ချက်ကို သိအောင်လုပ်ရသည်။ ယင်းနည်းလမ်းများကို အသုံး ပြုပြီးနောက် အောင်မြင်ရောက်ရှိသွားသော အဆင့်သည် “ဆာတိုရီ” ဖြစ်လေသည်။ ဗောဓိဉာဏ်အလင်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတရုတ်လူမျိုးတို့၏ အတွေးအခေါ်သည် အိန္ဒိယလူမျိုး တို့၏ အတွေးအခေါ်ထက် လက်တွေ့ကျသည်။ သို့ဖြစ်၍ တရုတ်ပြည်၌ လူ့ဘဝ၏ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းတာဝန်များကို ထမ်း ရွက်ရင်း အတွင်းအဇ္ဈတ္တအမြင် အသိရှင်သန်ကြီးထွားရေး အတွက် အလေးအနက်ထား၍ ကြိုးစားအားထုတ်ကြလေသည်။ အစဉ်အလာ ယူဆလာခဲ့ကြသည့် ရှေးဟောင်းအယူအဆများ၏ အနှောင်အဖွဲ့ မှ လူ၏စိတ်ကို လွတ်မြောက်စေရန် ရင်ဆရာ တို့သည် မနေမနား ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရင်ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တို့သည် ဓမ္မကျမ်းဂန်များအပေါ်တွင် မှီမနေကြပေ။ အကြောင်းမူကား သူတို့သည် ဓမ္မကျမ်းဂန်များက မပေးစွမ်းနိုင်သည့် ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံကို လိုလားသူများ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ သို့ရာတွင် လင်္ကာဝတာရသုတ်ကိုမူ မိမိ တို့၏ အားထားရာ အခြေခံကျမ်းဂန်အဖြစ် ထင်မြင်ယူဆကြ သည်။ ဝဇရိစ္ဆေဒိကာသုတ်ကိုလည်း အလေးအနက်ထားကြ သည်။ ပညာပါရမီတာသုတ်ကိုမူ ရင်ဂိုဏ်းကျောင်းတိုက်များ၌ နေ့စဉ် နေ့တိုင်း နံနက်အချိန်တွင် ရွတ်ဖတ်သရဇ္ဈာယ်ကြသည်ဟု သိရှိရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂျင်ဆရာအရှင်တို့သည် စိတ်ရွှင်သူများဖြစ်ကြသည်။ မျက်မြင်လောကကို အမှုမထားကြပေ။ ဘဝ၏ အရာဝတ္ထုမှန် သမျှ သူတို့အတွက် လေးနက်သောအရာများ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ပျော်ရွှင်စရာများလည်း ဖြစ်နေပေ သည်။ သူတို့သည် ဆင်းရဲခြင်းကို နှစ်သက်ကြသည်။ မိမိတို့အား လေးစားမြတ်နိုးမှု မပြုစေရန် မိမိတို့ကိုယ်ကို သရော်စရာပုဂ္ဂိုလ်၊ရယ်စရာပုဂ္ဂိုလ်မျိုးဖြစ်အောင် ဖန်တီးနေတတ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂျင်ဆရာအရှင်တို့သည် မိမိတို့၏တပည့်များအား ဉာဏ် အလင်း ရရှိစေရန်အတွက် ထိုးတတ်ကြသည်။ ရိုက်တတ်ကြ သည်။ ကန်တတ်ကြသည်။ ကြိမ်းမောင်း ဟိန်းဟောက်တတ် ကြသည်။ ဂျင်ဗုဒ္ဓဘာသာသည် မိမိကိုယ်တိုင် တွေ့ကြုံသိမြင်ရေး ကို အလေးထားသည်။ ထို့ကြောင့် သဘောတရားရေး၊ ဝါဒ ရေးကို အလေးဂရုမပြုပေ။ ဝေါဟာရစကားလုံးများသည် သစ္စာ တရားကို ဖော်ပြနိုင်စွမ်းရှိသည်ဟုလည်း ဂျင်ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တို့ သည် မယုံကြည်ပေ။ ဘာသာဝေါဟာရတို့၏ ယင်းအခြေအနေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောင့် သူတို့သည် အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ရေးအတွက် များ သောအားဖြင့် ဆန့်ကျင်ဘက်စကား၊ အမြီးအမောက်မတည့်ဟု ထင်ရသည့်စကားများကို အသုံးပြုတတ်သည်။ ဂျင်ဆရာ အရှင် တစ်ဦးဖြစ်သည့် ဖုဒါယရှီ (၄၉၇-၅၆၁ အေဒီ) ၏ နာမည် ကျော်လင်္ကာတစ်ခုမှာ ဤသို့ဖြစ်သည်။ “ကျွန်ုပ်သည် လက်ချည်း သွားနေသည်။ ကြည့်ပါ၊ ကျွန်ုပ်၏လက်ထဲတွင် ပေါက်တူးပါလာသည်။ ကျွန်ုပ် ခြေကျင်သွားနေသည်။ သို့သော် နွားတစ်ကောင်၏ ကျောက်ကုန်းပေါ်ထိုင်၍ သွား သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်ုပ် တံတားပေါ်က ဖြတ်ကျော်သွားသည့်အခါ၌ ကြည့်ပါ၊ ရေသည် စီးဆင်းမနေပေ။ သို့သော် တံတားကမူ စီးဆင်းနေသည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းကဲ့သို့ အမြီးအမောက်မတည့်ဟု ထင်ရသော စကား များသည် ဂျင်ဗုဒ္ဓဘာသာ စာပေထဲ၌ အများအပြားတွေ့ရ သည်။ “လက်ခုပ်နှစ်ဖက်တီးလျှင် အသံမြည်သည်။ လက်ခုပ် တစ်ဖက်တည်းတီး၍ မြည်သောအသံ ကို နားထောင်ပါ” ဟူသော စကားများသည် ယင်းကဲ့သို့သော စကားမျိုး ဖြစ်ပေသည်။ ဂျင်ဗုဒ္ဓ ဘာသာ၌ ယင်းကဲ့သို့သာ ဆန့်ကျင်ဘက်စကား၊ အမြီးအမောက်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568144441493,"sku":"","price":4050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_6f961633-c7dc-4aa6-b4e0-12e2989160e8.jpg?v=1730270415"},{"product_id":"ပါရဂူ-စာပေခရီးသည်","title":"စာပေခရီးသည်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပေပင်သည် ဤဒေသ၏ သင်္ကေတလား\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောင်းအရာမ်တွင်းသို့ ဝင်သွားလျှင်ဝင်သွားချင်း ထူးထူးခြားခြား ပေပင်ကြီးတစ်ပင်ကို လှမ်းမြင်ရသည်။ ပေတစ်သီး ကျီးတစ်သားဟူသည့် ဆိုရိုးစကားသာမှန်လျှင် ဤပေပင်ကြီး၏ အပြည့်ဝ အအောင်မြင်ဆုံးအချိန် မှာ ဤအချိန်အခါပင် ဖြစ်သည်။ ပေပင်ကြီး၏ ထိပ်ဖျား၌ ပေသီးများ အပြွတ်လိုက်အခိုင်လိုက် သီးနေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာဆိုတော်ခရီး ထွက်လာကြသည့် ကျွန်တော်တို့ စာရေးဆရာတစ်စု သည် တောင်တွင်းကြီးရောက်ခိုက် နတ်မှီတောရကျောင်းတိုက်သို့ အလည် အပတ် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤကျောင်းတိုက်ကား မြန်မာစာပေသမိုင်းနှင့် ဆက်စပ်မှုရှိနေသည့် ကျောင်းတိုက်ဖြစ်သည်။ ဤကျောင်းတိုက်၌ ပေလေးပင် ရှင်လေးပါး အပါအဝင် စာဆိုကျော် ရှင်မဟာသီလဝံသ သီတင်းသုံးသွားခဲ့ သည်။ ရှင်မဟာသီလဝံသ၏ ပါရမီတော်ခန်းပျို့ စသော စာပေကဗျာများကို အက္ခရာ ရေးတင်ခဲ့သည့် ပေရွက်ပေဖူးများ ဖူးပွင့်ဝေဆာခဲ့သည့် ပေပင်ကြီးများ ဇီဝိန်ချုပ်သွားကြသည်မှာ နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီရှိသွားခဲ့လေပြီ။ သို့သော် ပေပင် မျိုးဆက်သည် အဆက်ပြတ်မသွားခဲ့ပေ။ ဤနေရာ၌ စာပေ၏သင်္ကေတဖြစ် သည့် ပေပင်အသစ်တစ်ပင်သည် ယခင့်ယခင် ပေပင်၏ မျိုးဆက်အဖြစ်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာခဲ့သည်။ ရှင်မဟာသီလဝံသ ဇီဝိန်ချုပ်ငြိမ်းသွားသည်မှာ နှစ် ပေါင်းရာချီရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ရှင်မဟာသီလဝံသ၏ စာပေမျိုးဆက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည် ဤနေရာ၌ အဆက်ပြတ်မသွားခဲ့ပေ။ ရှင်ဥက္ကဋ္ဌသည် ရှင်မဟာသီလ ဝံသ၏ စာပေမျိုးဆက်အဖြစ်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤနတ်မှီတောရသို့ ကျွန်တော်ရောက်ဖူးသည်မှာ သုံးကြိမ်သုံးခါ ရှိ သွားပြီ။ ပထမတစ်ကြိမ် ရောက်စဉ်က သက်တော်ထင်ရှား ရှင်ဥက္ကဋ္ဌကို ဖူးတွေ့ခဲ့ရသည်။ ဒုတိယအကြိမ် (၁၉၇၈) ရောက်စဉ်က ရှင်ဥက္ကဋ္ဌ၏ ရုပ် ကလာပ်နှင့် အုတ်ဂူကိုသာ ဖူးတွေ့ရတော့သည်။ တတိယအကြိမ် (၁၉၇၉ဒီဇင်ဘာလ) တွင်ကား အုတ်ဂူ၏ထိပ်၌ မားမားမတ်မတ် ရပ်နေသော ရှင် ဥက္ကဋ္ဌ၏ ရုပ်တုကို ထုလုပ်ပြီးစ တွေ့ရသည်။ ရုပ်တုကို ထုလုပ်သူမှာ ပန်းပုဆရာ ဦးလွင်ဖြစ်သည်။ ပန်းပုဆရာဦးလွင်သည် ရှင်ဥက္ကဋ္ဌကို ကြည်ညို လေးစားသူဖြစ်သည်။ မိမိလေးစားသူ၏ ရုပ်တုကိုထုလုပ်ရာ၌ ပန်းပုဆရာ သည် လက်စွမ်းပြထားပုံရသည်။ ကလောင်နှင့်စာအုပ်ကို ကိုင်ထားသော ဆရာတော်၏ ရုပ်တုမှာ အသက်ဝင်နေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဆရာတော် ပျံလွန်တော်မူသွားတာ တစ်နှစ်စေ့သွားပြီ။ တစ်နှစ်ပြည့် တဲ့နေ့မှာ ရုပ်တုဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနားကျင်းပဖို့ အစီအစဉ်ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ် မိုးခေါင်တာနဲ့ လူတွေ စီးပွားရေး မပြေလည်ကြဘူး။ ဒါကြောင့်မို့ ရုပ်တုဖွင့်ပွဲ တခမ်းတနားကျင်းပဖို့ အစီအစဉ်ကို ရွှေ့ဆိုင်းထားရတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရှင်ဥက္ကဋ္ဌဒကာများက ပြောပြသည်။ သူတို့ပြောသည်မှာ မှန်ပုံရ သည်။ ဒုတိယအကြိမ် ကျွန်တော် လာရောက်စဉ်က နတ်မှီတောရကျောင်းနှင့် ကပ်လျက်ရှိသော ရေကန်ကြီးသည် ကြာပန်းကြာခိုင်များနှင့် စိမ်းလန်းဝေဆာ လျက်ရှိသည်။ ယခု တတိယအကြိမ်တွင်ကား ယခင်အချိန်ပင် ဖြစ်စေကာမူ ရေကန်ကြီး၏ အချို့နေရာများ၌ ပပ်ကြားများပင် အက်နေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်တို့ ရှင်ဥက္ကဋ္ဌသီတင်းသုံးသည့် ကျောင်းဆောင်တွင်း ဝင်ကြည့်ကြ၏။ ကျောင်းခန်းအတွင်း၌ ဆရာတော်ရှင်ဥက္ကဋ္ဌပိုင်ဆိုင်သည့် ပစ္စည်းများကို ပြထားသည်။ ပစ္စည်းများ သင်္ကန်းသုံးထည်၊ ခြင်ထောင်၊ ခေါင်းအုံး၊ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး စသော ရိုးရိုးပစ္စည်း အနည်းအကျဉ်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ စာအုပ်များထားသည့် ကျောင်းခန်းအတွင်း၌ကား ဆရာတော် ကြည့်ရှုလေ့လာသည့် ဘာသာရပ်မျိုးစုံ အင်္ဂလိပ်မြန်မာ ပါဠိစာအုပ်များကို တွေ့ရသည်။ ရှိသမျှရောင့်ရဲပြီး ပစ္စည်းလာဘ်လာဘကို တပ်မက်ခြင်းကင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည့် ရဟန်းဘဝ၏ စံနမူကို ဆရာတော် ပြသွားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနတ်မှီတောရကျောင်းမှ အပြန်တွင် ကျွန်တော်တို့သည် နတ်မှီတောရကျောင်း ပေပင်ကြီးမှ စာပေ၏ အမှတ်သင်္ကေတအနေဖြင့် ပေသီးတစ်ယောက်တစ်လုံးစီ ယူလာခဲ့ ကြသည်။ ယင်းပေသီးသည် နတ်မှီတောရတွင် ပျော်မွေ့ခဲ့ကြသည့် စာပေ ပညာရှင်ကြီးများက ကျွန်တော်တို့အား ချီးမြှင့်လိုက်သည့် လက်ဆောင်မွန် သဖွယ် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်တို့၏ခရီးသည် ရာစုနှစ်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည့် အတိတ်ဆီသို့ ရှေးရှုကြပြန်သည်။ တောင်တွင်းကြီးရောက်ပါလျက် ဗိဿနိုး သို့ မသွား၍မဖြစ်ပေ။ ဗိဿနိုးသည် ယခုတောင်တွင်းကြီးမြို့၏ အနောက် ဘက် ၁၂ မိုင် အကွာတွင်ရှိသော ၁၁ ရာစုနှင့် ၅ ရာစုအတွင်း ထွန်းကားခဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသော မြို့ဟောင်းဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်းကမ္ပည်းကျောက်စာဌာနများမှ တူးဖော်ထားသဖြင့် ရှေးဟောင်းမြို့၏ အပျက်စီး အကျန်အကြွင်း အုတ်တိုက် သုံးလေးခုကို တွေ့မြင်ရသည်။ ဗိဿနိုးမြို့တွင် စိုးမိုးသွားခဲ့သည့် ပန်ထွာ ဘုရင်မ၏ ဒဏ္ဍာရီသည် မြန်မာသမိုင်းဝတ္ထုလောကထဲတွင် အတော်ပင် မင်းမူနေသည်။ မြန်မာဝတ္ထုရေးဆရာ အတော်များများသည် ပန်ထွာဘုရင်မ၏ ဇာတ်လမ်းကိုယူပြီး ရာဇဝင်ဝတ္ထုများကို ရေးဖွဲ့ကြသည်။ ကျွန်တော် ဒုတိယ အကြိမ် (၁၉၇၈) တောင်တွင်းကြီး ရောက်တုန်းကလည်း ဗိဿနိုးသို့ သွားခဲ့ သေးသည်။ ထိုစဉ်ကအကြောင်းကို ပြန်ပြီးသတိရသည်။ ထိုအချိန်က ကျွန်တော်တို့ ကံသီလို့ ကိစ္စချောမကုန်ခြင်း ဖြစ်သည်။ တောင်တွင်းကြီး ဗိဿနိုးလမ်း၌ ကားဖြင့်သွားစဉ် ကျွန်တော်တို့ကားကို ဘူဒိုဇာမြေတူးကား ကြီးက ပွတ်သွားသည်။ ကျွန်တော်တို့ ကားပျက်သွားသည်။ လူတွေ ကံ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်းသည်။ တစ်ယောက်မျှ အထိအခိုက်မရှိ။ ကျွန်တော်တို့ အသည်း တထိတ်ထိတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ငါလာမှကြီး၊ ငါလာမှသီး”လို့ ပန်ထွာမိဖုရားကြီးက ဆုတောင်း သွားတယ်။ ဒါကြောင့်မို့ ဒီဗိဿနိုးမြို့နယ်မြေမှာရှိတဲ့ ပေပင်တွေဟာ တစ်တောင်နှစ်တောင်ကထက် ပိုပြီးမကြီးဘူး။ ကြည့်ပါလား။ လမ်းဘေး တစ်လျှောက်ပေါက်နေတဲ့ ပေပင်ကလေးတွေ ကျွန်တော်တို့ အဘိုးအဘွား အမေ မိဘလက်ထက်ကလည်း ဒီအတိုင်းပဲ။ ကျွန်တော်တို့ငယ်ငယ်ကလည်းဒီအတိုင်းပဲ။ အခုလည်း ဒီအတိုင်းပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤဗိဿနိုးဒဏ္ဍာရီ၌လည်း ပေပင်၏ အခန်းက ပါဝင်နေသည်။ ကျွန်တော်တို့ ကားဒရိုင်ဘာကြီးက ဗိဿနိုးဒဏ္ဍာရီ၌ ပါဝင်နေသည့် ပေပင် ပုံပြင်ကို ပြောပြသည်။ သူ့ကို အကဲခတ်ရသည်မှာ တကယ်ယုံကြည်နေပုံ ရသည်။ သူညွှန်ပြသည့် ပေပင်များကို ကြည့်သောအခါလည်း တကယ်ပင် တစ်တောင်နှစ်တောင်ထက် ပိုပြီးမမြင့်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းပေပင်ပြဿနာသည် ယခုတစ်ကြိမ် ဗိဿနိုးသွားသည့်အခါ တွင်ကား ရှင်းသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဗိဿနိုးနယ်မြေမှာ ပေပင်တစ်တောင်နှစ်တောင်ထက် ပိုမကြီးဘူးလို့ အယူရှိကြတယ်။ အဲဒီအယူအဆကို ကျွန်တော်တို့စိုက်ထားတဲ့ ဟောဒီ ပေပင်က ချေဖျက်ပစ်လိုက်ပါပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုတစ်ခေါက် ဗိဿနိုးအသွားတွင် ကျွန်တော်တို့ကို လိုက်ပို့သည့် တောင်တွင်းကြီးမှ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးများဖြစ်သည့် ဦးအောင်ဉာဏ်နှင့် ဦးသောင်းမြင့်တို့က ဗိဿနိုးတည်းခိုရိပ်သာ၌ ကျွန်တော်တို့ ခေတ္တနားနေစဉ် တည်းခိုရိပ်သာဝင်းအတွင်း၌ စိုက်ပျိုးထားသည့် ပေပင်တစ်ပင်ကို ညွှန်ပြရင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြောပြသည်။ ထိုပေပင်မှာ လူတစ်ရပ်လောက် မြင့်နေပြီ။ ဗိဿနိုးဒဏ္ဍာရီနှင့် စပ်သည့် အခြားယုံကြည်ချက်များလည်း ရှိသေးသည်။ ဒွတ္တပေါင်မင်းကြီးက ပန်ထွာမိဖုရား၏ စည်တော်ကို ဖျက်လိုဖျက်ဆီး လုပ်လိုသဖြင့် ရှင်ယောင်ကို စေလွှတ်ပြီး ဆိတ်ရေဖြင့် စည်တော်ကို ပြန်ကြက်စေသည်။ ယင်းဒဏ္ဍာရီကို အခြေခံလျက် ဗိဿနိုးနယ်မြေ၌ ဘုန်းကြီးရဟန်းနေလျှင် တာရှည်မခံ လူဝတ် လဲသွားရတတ်သည်ဟူ၍လည်းကောင်း၊ ဗိဿနိုးနယ်မြေ၌ ဆိတ်မွေး၍မရ ဟူ၍လည်းကောင်း ယုံကြည်စွဲလမ်းချက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော် ဒုတိယအခေါက်ရောက်စဉ်က ဗိဿနိုးနယ်မြေ၌ရှိသော ရေအိုင်ကြီးတွင် စိမ်းလန်းသောရေပြင်၌ ဟင်္သာငှက်ကလေးများ အုပ်ဖွဲ့ပြီး ကူးခတ်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်၌မူ ယင်းရေအိုင်နေရာ၌ ရေလုံးဝမရှိဘဲ ခြောက်သွေ့ နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနေ့လယ်နေ့ခင်းအချိန်ဖြစ်သဖြင့် နေကလည်း ချစ်ချစ်တောက်ပူနေ သည်။ နေပူထဲတွင် သစ်ပင်ကျိုးတိုးကျဲတဲကြားထဲမှ ပေါ်ထွက်နေသည့်ဗိဿနိုးမြို့ဟောင်း အဆောက်အအုံပျက်များသည် ကျွန်တော်တို့အား ရာစု နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည့် ရှေးအတိတ်ဆီသို့ ခေါ်သွားသည်ဖြစ်ရာ ကျွန်တော်တို့ ခေတ္တခဏ အတိတ်ကမ္ဘာဆီသို့ ရောက်နေကြသည်။ ကျွန်တော် တို့ကို တင်ဆောင်လာသည့်ကား ဗိဿနိုးမြို့ဟောင်း နယ်နိမိတ်ထဲမှ ထွက် လာမှပင် ကျွန်တော်တို့လည်း ပစ္စုပ္ပန်ကမ္ဘာသို့ ပြန်လည်ဦးလှည့်လာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုနေ့ညပင် ယခုနှစ်အတွက် ကျင်းပပြုလုပ်မည့် တောင်တွင်းကြီး စာဆိုတော် ဟောပြောပွဲတွင် ကျွန်တော်တို့ စာပေအကြောင်း ဟောပြောရတော့မည်။ ညဟောပြောပွဲ၌ “ပေလေးပင်” အကြောင်း စကားစပ်ပြီး ပြောမည် ဟု ကျွန်တော် စိတ်ကူးထား၏။ သို့သော်လည်း ပေလေးပင်ရေတွက်ကြည့်ရာ မေ့သလိုလိုဖြစ်နေ၏။ မြို့ထဲတစ်နေရာသို့အသွား မြင်းလှည်းပေါ်တွင် မင်းယုဝေကို မေးကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကိုဝင်းမောင်၊ ပေလေးပင် ရှင်လေးပါး ကျွန်တော်မေ့နေလို့ ရေပြစမ်း ပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်၏ အမေးကို မင်းယုဝေက ဖြေမလို့ ဟန်ပြင်နေစဉ်မှာပင် မြင်းလှည်းမောင်းသမားက “ရှင်မဟာသီလဝံသ၊ ရှင်ဥတ္တမကျော်၊ ရှင် အုန်းညို၊ ရှင်ခေမာ” ဟူ၍ ဒေါက်ဒေါက်ဒေါက်ဒေါက်နှင့် ရွတ်ပြသွား သည်။ ကျွန်တော်တို့ အံ့အားသင့်နေကြသည်။ တောင်တွင်းကြီးကား ရှေး စာပေအစဉ်အလာ ရှိရုံမျှမက ယခုအချိန်၌လည်း မြင်းလှည်းသမားကအစ စာနှင့်ပေနှင့်ပါကလား။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောင်တွင်းကြီးသည် စာပေအစဉ်အလာ ကြီးမားခဲ့သည့် မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။ ပေလေးပင် ရှင်လေးပါး၏ မွေးဖွားရာ ဇာတိနယ်မြေမှာ ဤတောင်တွင်းကြီးပင် ဖြစ်သည်။ ယင်းပေလေးပင် ရှင်လေးပါးတို့၏ စာပေ လက်ရာများသည် မြန်မာစာပေအတွက် မည်မျှ အကျိုးပြုခဲ့သနည်း။ သာသနာ့သမိုင်းတွင် အထင်ကရဆရာတော်တစ်ပါးဖြစ်သည့် ခင်ကြီးပျော် သည်လည်း ဤတောင်တွင်းကြီးနယ်မြေ၌ပင် ပေါ်ထွန်းခဲ့သည်။ ရှင်ဥက္ကဋ္ဌ၏ နယ်မြေမှာလည်း ဤတောင်တွင်းကြီးပင် ဖြစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းစာပေအစဉ်အလာသည် ယခုထက်တိုင်ပင် အဆက်ပြတ်မသွား ပေ။ တောင်တွင်းကြီး၌ စာပေအုပ်စုတစ်စုကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူတို့သည်ဆောင်းပါးကဗျာဝတ္ထုများကို လက်တည့်စမ်းရေးနေကြသည်။ အချို့ပုဂ္ဂိုလ် များ၏ စာများသည် စာနယ်ဇင်းများတွင် အကြိမ်ကြိမ်ပင် ပါပြီးနေပြီ။ သူတို့အုပ်စုထဲက တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဝတ္ထုဖြစ်စေ၊ ဆောင်းပါးဖြစ်စေ စာနယ်ဇင်းတစ်ခုခုတွင် ပါလာပါက စာရေးသူသည် ငွေတစ်ရာလောက် အကုန်အကျခံပြီး ကျန်ပုဂ္ဂိုလ်များအား ကျွေးမွေးရသည်။ မိမိစာပါလာသည့် စာနယ်ဇင်းကိုလည်း ကျန်ပုဂ္ဂိုလ်များအား လူစေ့တက်စေ့ တစ်စောင်ကျစီ ဝယ်ပေးရသည်။ ဤမျှ ဝါသနာကြီးသူများ ဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းသို့ စာပေအစဉ်အလာ ကြီးမားသည့် မြို့တစ်မြို့ဖြစ်သောကြောင့် လားမသိ။ ညစာဆိုတော် ဟောပြောပွဲ၌ ဇာတ်ရုံကြီးထဲတွင် စာပေပရိသတ် များ ပြည့်လျှံသွားသည်။ မြို့တော်သိန်းအောင်လာကတုန်းကတောင် ယခု လောက် ပရိသတ်မများဟု ပြောသံကြားခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုးဝေ စာပေမဂ္ဂဇင်း၊ ၁၉၈၀။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568150569109,"sku":"","price":6750.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b8fc886b-1063-4860-b685-f573a3c69fc2.jpg?v=1730270429"},{"product_id":"ပါရဂူ-စိတ္တရလေခါ","title":"စိတ္တရလေခါ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                              အခန်း တစ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသေရည် လျှံနေသည့် သေရည်ခွက်ကို စိတ္တရလေခါ၏ ပါးစပ်တွင် တွေ လျက် ဗီဇဂုတ္တက မေးလိုက်သည်။ “စိတ္တရလေခါ ... ဘဝရဲ့ သုခ ဆိုတာ ဘာလဲ သိလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိတ္တရလေခါ၏ မပွင့်တပွင့်မျက်လုံး၌ မူးယစ်ခြင်း ပေါ်နေသည်။ သူ၏ အရုဏ်သွေး ပါးပြင်၌ ရွှင်လန်းတက်ကြွခြင်း စိုးမိုးနေသည်။ ပျိုရွယ်မှု၏ ဖွံ့ထွားစည်ပင်ခြင်း၌ အလှသည် မြူးထူးနေသည်။ ပွေ့ဖက် ခြင်း ကျော့ကွင်းထဲ၌ အာသာရမ္မက်သည် ရယ်သွမ်း သွေးနေသည်။ စိတ္တရလေခါသည် သေရည်ကို တစ်ကျိုက် သောက်ချလိုက်၏။ ထို့နောက် ပြုံးလိုက်သည်။ ခဏကြာမျှ သူ၏နှုတ်ခမ်းသည် ဗီဇဂုတ္တ၏ နှုတ်ခမ်း နှင့် အသံ မထွက်သော ဘာသာစကားဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု ပြောကြားနေ သည်။ ပြီးမှ ဖြည်းညင်းစွာ အဖြေပေးလိုက်သည်။ “မူးယစ်ခြင်း”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအချိန်၌ ညဉ့်မှာ တစ်ဝက် ကျိုးလုမတတ် ရှိနေပြီ။ ဗီဇဂုတ္တ ၏ စံအိမ်သည် အတောင် မကသော ဆီမီးတို့၏ အရောင်ဖြင့် ဝင်းလက် တောက်ပနေသည်း၊ တံခါးဝ၌ ညဉ့်တေးသံအလိုက် စောင်း က လိုက်ည္ နေ၏။ အဆောင်တော် တစ်ခုထဲ၌မူ မြို့တော်၏ အလှဆုံး ကချေသည်\/\/\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှင့် အတူတကွ မြို့စားကလေး ဗီဇဂုတ္တသည် ပျိုရွယ်မှု၏ ပီတိ ရေလျဉ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြော၌ နစ်မြုပ်နေသည်။ အပြင်ဘက်၌မူ တစ်ခဲနက် အမိုက်တိုက် ထဲ၌ ကမ္ဘာလောကကြီး တစ်ခုလုံးက နစ်မြုပ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗီဇဂုတ္တက ရယ်လိုက်သည်။ “ပျိုရွယ်မှုရဲ့ နိဂုံးဟာ ဘာများ ဖြစ်လိမ့်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေတယ် စိတ္တရလေခါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိတ္တရလေခါကလည်း ပြုံးလိုက်သည်။ သို့ရာတွင် သူ၏ အပြုံး သည် တဒင်္ဂ တစ်ခဏမျှသာ ခံ၏။ ချိုသာခြင်း၊ တက်ကြွရွှင်လန်းခြင်း အပြည့်ရှိသော ထိုအပြုံးသည် ဝေဒနာ ရောနှောသော တည်ကြည်ခြင်း အဖြစ်သို့ တစ်မုဟုတ်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေ၏။ သူလည်း ထိုပြဿနာ အဖြေကို ရဖို့ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးဟန်တူသည်။ သို့ရာတွင် ပြဿနာသည် မည်မျှလောက် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းသနည်းဟူမူ သူသည် ထိုပြဿနာ ကို ကြာရှည်စွာ မတွေးတော မစဉ်းစားဝံ့ခဲ့ပေ။ သူ၏ ဦးခေါင်းသည် တွေဝေမူးမိုက်သွားခဲ့၏။ ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် ထို ခဏတာအတွက် ထို စိတ်ဆင်းရဲစရာ အတွေးကို သေရည်ခွက်ထဲ၌သာလျှင် နစ်မြုပ်ပစ် လိုက်ရလေသည်။ ယနေ့ မမျှော်လင့်ဘဲနှင့် ထိုပြဿနာကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ကြားရပြန်သဖြင့် သူသည် ထိတ်လန့်သွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အသက်ရှင်နေတဲ့ သေခြင်းလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အသက်ရှင်နေတဲ့ သေခြင်း ဟုတ်လား။ ဟင့်အင်း .. အဲဒါ မဖြစ် နိုင်ဘူး။ ပျိုရွယ်မှုရဲ့ နိဂုံးဟာ မသိအပ်တဲ့ အမိုက်တိုက်တစ်ခု ဖြစ်တယ်။ အဲဒီ မသိအပ်တဲ့ အမိုက်တိုက်ရဲ့ လိုဏ်ခေါင်း ထဲမှာ ဘယ်အရာ ပုန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအောင်းနေတယ် ဆိုတာကိုတော့ ကျုပ် မသိဘူး။ သိလိုတဲ့ စိတ်ဆန္ဒလည်း မရှိဘူး။ အတိတ်နဲ့ အနာဂတ် နှစ်မျိုးလုံးဟာ စိတ်ကူးထဲက အရာများ သာ ဖြစ်ကြတယ်။ အဲဒါတွေနဲ့ ကျုပ် ဘာမှ မဆိုင်ဘူး။ ပစ္စုပ္ပန်သာ ကျုပ် တို့ရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ ရှိနေတယ်။ အဲဒီ ပစ္စုပ္ပန်ဟာ ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗီဇဂုတ္တ တန့်ရပ်သွား၏။ သူသည် ရှေ့စကား ဆက်ကို တွေး တော ရှာဖွေနေဟန် တူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“..... အဲဒီပစ္စုပ္ပန်ဟာ ခံစား စံစားစရာ၊ ပျော်ရွှင်မြူးထူးစရာ ဖြစ် တယ်။ ကမ္ဘာလောကရဲ့ သုခဖြစ်တယ်။ ပျိုရွယ်မှုရဲ့ အနှစ်သာရ ဖြစ် တယ်”။ စိတ္တရလေခါက ပြုံးရယ်လျက် စကားဝါကျကို ဖြည့်ပေးလိုက် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗီဇဂုတ္တသည် စိတ္တရလေခါကို ပွေ့ဖက်လျက် ပြောလိုက်ပြန်သည်။ “မင်းဟာ ကျုပ်ရဲ့ မူးယစ်ခြင်း ဖြစ်တယ်” စိတ္တရလေခါက ပြန်ဖြေ၏။ “ရှင်ကတော့ ကျွန်မရဲ့ ရူးမူးခြင်း ဖြစ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိတ္တရလေခါသည် ပြည့်တန်ဆာ မဟုတ်ပေ။ ကချေသည် သက် သက်သာလျှင် ဖြစ်သည်။ ပါဋလိပုတ် မြို့တော်မှ ထူးထူးခြားခြား လှပ သူ ကချေသည်တစ်ဦးက ပြည့်တန်ဆာ ဘဝကို လက်မခံခြင်းကိုက တစ်မူ ထူးခြား၍နေသည်။ သို့ရာတွင် ယင်းသို့ ဖြစ်ရခြင်း၌ အကြောင်း ရှိ၏ ။ ထိုအကြောင်းမှာ သူ၏အတိတ်ဘဝနှင့် နက်နဲစွာ ဆက်စပ်၍ နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိတ္တရလေခါသည် ဗြာဟ္မဏမျိုးနွယ် မုဆိုးမ ဖြစ်သည်။ သူသည် အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ် အရွယ်ကပင် မုဆိုးမဘဝသို့ ရောက်ရရှာသည်။ မုဆိုးမဘဝသို့ ရောက်ပြီးသည့် နောက်တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ် ခြင်းသည် သူ၏ စည်းကမ်းကျင့်ဝတ် ဖြစ်ခဲ့လေသည်။ သို့ရာတွင် ထို အခြေအနေသည် တာရှည် မခံပေ။ တစ်နေ့သောအခါတွင်မူ သူ၏ ဘဝ အတွင်းသို့ ကရှနဒိတျ ဝင်ရောက်လာလေ၏။ ကရိရှနဒိကျသည် ခတ္တိယနှင့် သုဒ္ဒ ကပြားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ရုပ်ရည်ပြေပြစ် ချောမောသူ လုလင်တစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူ၏ အလှ၌ ထူးခြားသော စွဲလမ်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e( ပါရဂူ တပ်မက်စရာ တစ်ခုရှိသည်။ ကရိရှနဒိကျသည် မုဆိုးမ စိတ္တရလေခါ ၏အကျင့်ကို ချိုးဖောက် ဖျက်ဆီး ပစ်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအလှမယ် စိတ္တရလေခါ၏ ချိုးနှိမ်ဖိနှိပ်ထားသော ပျိုရွယ်မှုသည် ဖွံ့ ထွားကြွရွလာသည်။ သူ၏ တရားဖက်လိုသည့် စိတ်သည် လောကီ အာရုံတို့၏ အကြား၌ အားပျော့ ညှိုးမှိန်လာသည်။ ကရိရှနဒိကျသည် စိတ္တရလေခါအား သစ္စာထားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ငါတို့ နှစ်ယောက် သက်ဆုံးတိုင် အတူတကွ ပေါင်းသင်းနေထိုင် သွားကြမယ်။ ဘယ်လိုအရာမျိုးကမှ ငါတို့ နှစ်ယောက်ကို ခွဲလို့ ကွဲမှာ မဟုတ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိတ္တရလေခါသည် ကရိရှနဒိကျ၏ သစ္စာထားကို ယုံကြည်ကိုး စားခဲ့၏။ ထိုနောက်တွင်မူ ဖြစ်သင့် ဖြစ်ရမည့် အရာသည် ဖြစ်ပေါ်လာ ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိတ္တရလေခါသည် ကိုယ်လေးလက်ဝန် ဖြစ်ခဲ့လေ၏။ လျှို့ဝှက် ထားသော အချစ်သည် လူပုံအလယ်တွင် ဘွားဘွားပေါ်ခဲ့လေပြီ။ ကရိ ရှနဒိ၏ ဖခင်သည် ကရိရှနဒိတျအားလည်းကောင်း၊ စိတ္တရလေခါ၏ ဖခင်သည် စိတ္တရလေခါအားလည်းကောင်း အသီးသီး အိမ်က နှင်ထုတ် ပစ်လိုက်ကြလေသည်။ ကြေးရတတ် ဖခင်၏သားဖြစ်သူ ကရိရှနဒိတျ သည် ကိုယ်ဝန်အရင့်အမာနှင့် စိတ္တရလေခါ အလှကညာကို ခေါ်ခဲ့လျက် ဖုန်းတောင်းယာစကာကဲ့သို့ လူ့လောကထဲ ထွက်လာခဲ့လေ၏။ လူ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလောက၏ဝိုင်းပယ်ခြင်း၊ မေးငေါ့ခြင်းကို ခံရသဖြင့် ကရိရှနဒိတာသည် စိတ်ထိခိုက်လာလေသည်။ ဤတံတွေးခွက်ထဲတွင် ပက်လက် မျောနေရ သည့်ဘဝထက် အသက်ခန္ဓာ ဆုံးရှုံးသွားရခြင်းက ပိုမို၍ ကောင်းဦးမည် ဟု သူတွက်လိုက်သည်။ စိတ္တရလေခါ တစ်ကိုယ်တည်း ကျန်ခဲ့လေ၏။ သူ့ကို ကချေသည်တစ်ဦးက ခေါ်လျက် ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိတ္တရလေခါသည် သားယောက်ျားကလေးတစ်ယောက် ဖွားမြင် လာ၏။ သို့ရာတွင် ထိုကလေးငယ်သည် မွေးပြီး မကြာခင်မှာပင် လူ့ လောကကို စွန့်ခွာသွားလေသည်။ စိတ္တရလေခါ၏ အသံသည် နူးညံ့ ပျော့ပျောင်းသည်။ ရုပ်ရည် ရူပကာယသည် လှပချောမွတ်သည်။ မွေးမြူ ကြည့်ရှုထားသည့် ကချေသည်က စိတ္တရလေခါ အား အကနှင့် ဂီတ ပညာကို သင်ကြားပေး၏။ ထို့နောက်တွင်မူ စိတ္တရလေခါလည်း ကချေ သည်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။ သူသည် တစ်ဖန်ပြန်ပြီး မုဆိုးမဘဝ ၏ ကျင့်ဝတ်သိက္ခာများကို စောင့်ထိန်းရပြန်လေသည်။ ကရိရှနဒိတျ နှင့် ကရိရှနဒိကျ၏သား နှစ်ဦးလုံးပင် စိတ္တရလေခါ၏ ဘဝအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြပြီးနောက် ပြန်ထွက်သွားကြလေသည်။ သို့ရာတွင် နှစ်ဦးလုံးပင် ကိုယ်စီကိုယ်င အမှတ်သင်္ကေတများကို စိတ္တရလေခါ၏ နှလုံးသား ပေါ်၌ ချန်ထားပစ်ခဲ့ကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပါဋလိပုတ် မြို့သူမြို့သားတို့သည် စိတ္တရလေခါ၏ ခြေရင်းတွင် ဝပ်စင်း ခယကြလေ၏။ သို့ရာတွင် စိတ္တရလေခါသည် သူ၏ ကျင့်ဝတ် သိက္ခာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ဂုဏ်အသရေကို ထိန်းသိမ်းထားလေ သည်။ သြဇာတိက္ကမ ကြီးမားသူ မြို့စား၊ ရွာစား ကြေးရတတ်များနှင့် ရုပ်ရည် သနားကမား လူငယ်လူရွယ်များသည် သူ၏ အချစ်ကို ရယူလို ကြသည်။ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရရှိကြပေ။ လူထု ပရိသတ် ၏ ရှေ့မှောက်၌ ထို အလှကညာသည် ပေါ်ပေါက်လာပြီးလျှင် လျှပ်စစ် ပြက်လိုက်သကဲ့သို့ တစ်ချက်လက်ပျက် ထို လူထုပရိသတ်၏ မျက် မှောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်လေသည်။ သူ့ကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါ မြင်တွေ့လိုက်ရလျှင် တွေ့သူ၏ နှလုံး၌ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်တွေ့လို သည့် ဆန္ဒသည် ဖျောက်ဖျက် မရနိုင်လောက်အောင်ပင် ပေါ်ပေါက်လာ တတ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568146997397,"sku":"","price":8100.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_0999b5c7-0516-44dd-9d63-b335c0df90fc.jpg?v=1730270476"},{"product_id":"ပါရဂူ-ကျွနုပ်-ခေတ်ပြိုင်များ-မဟတ္တမဂန္ဓီ","title":"ကျွနုပ်၏ခေတ်ပြိုင်များ မဟတ္တမဂန္ဓီ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်ုပ်၏ ခေတ်ပြိုင်များ\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂန္ဓီမြင်သော ချာချီ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်ုပ်ထံတွင် အစွမ်းထက်မြက်သော အရာဝတ္ထုတစ်ခုရှိသည်။ ယင်း အရာဝတ္ထုမှာ ပြည်သူ့ဆန္ဒဖြစ်သည်။ ပြည်သူ့ဆန္ဒ၌ အလွန်တရာ ကြီးမား သော စွမ်းရည်သတ္တိရှိသည်။ ယခုအခါ၌ ကျွန်ုပ်တို့ တိုင်းပြည်တွင် ယင်း ကားလုံး၏အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို အပြည့်အဝဖော်မပြကြသေးပေ။ သို့ရာတွင် အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကား၌ ယင်းစကားလုံး၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်သည် အလွန်ထက်မြက်မှုရှိသည်။ အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားဖြင့် ယင်းစကားလုံးကို “ပတ်ဗလစ်အိုမီနီယန်' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟုခေါ်သည်။ ယင်း၏ ရှေ့မှောက်၌ ဘုရင်ဧကရာဇ် လည်း မည်သို့မျှ မစွမ်းဆောင်နိုင်ပေ။ \u003c\/span\u003e|\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ချာချီသည် ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသူဖြစ်သည်။ အထက်တန်းစား မိဘ မျိုးနွယ်က မွေးလာသူဖြစ်သည်။ စကားပြောလည်း အလွန်တရာ ကျွမ်းကျင် သည်။ ပညာတတ်တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်ကဲ့သို့ ခပ်အ ဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ယင်းအရည်အချင်းများနှင့် ပြည့်စုံစေကာမူချာချီသည် သူ၏ကုလားထိုင်ကိုမူ ထိန်းမထားနိုင်ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ သူ့နိုင်ငံက ပြည်သူ့ဆန္ဒသည် အလွန်တရာ နှိုးကြားမှု ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e( တရား ၁၀၊ ၆၊၄၇)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယနေ့နံနက် သတင်းစာများတွင် ရိုက်တာသတင်းကိုယ်စားလှယ်ထံမှ ပေးပို့သော မစ္စတာချာချီ၏ ဟောပြောချက် အနှစ်ချုပ်ကို ပုံနှိပ်ဖော်ပြ ထားသည်။ ယင်းဟောပြောချက်ကို ကျွန်ုပ် ဘာသာပြန်ပြီး ပြောပြမည်။ ယင်းဟောပြောချက်၏ အနှစ်ချုပ်မှာ ဤသို့ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယနေ့ည အင်္ဂလန်နိုင်ငံတွင် သူ၏ မိန့်ခွန်းတစ်ခု၌ မစ္စတာချာချီက ပြောပြသည်။ “အိန္ဒိယနိုင်ငံမှာ ထိတ်လန့်ဖွယ် လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ် နေတယ်။ အဲဒီလိုဖြစ်နေတဲ့အတွက် ကျွန်ုပ် မအံ့သြဘူး။ စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ ပရမ်းပတာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုများ၊ အနိုင်ကျင့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေကြတယ်။ အဲဒီလို တိရစ္ဆာန် ဆန်ဆန် လှုပ်ရှားသတ်ဖြတ်မှုများ၊ အနိုင်ကျင့်မှုများ လုပ်နေ ကြတဲ့သူတွေဟာ အမျိုးဇာတ်ကွဲပြားနေကြတဲ့ သူတို့ပြည်သားတွေဖြစ်တယ်။ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အနိုင်ကျင့်နေကြတယ်။ အဲဒီလို မင်းမဲ့စနစ်ကို အကောင်အထည်ဖော်နေကြတဲ့ လူတွေဟာ အဆင့်မြင့်ယဉ်ကျေးမှုကို ပေါက်ဖွားစေတတ်တဲ့ အစွမ်းသတ္တိရှိသူတွေဖြစ်တယ်။ ဗြိတိသျှပါလီမန်နှင့် ဗြိတိသျှအုပ်ချုပ်ရေးအောက်မှာ ခေတ်အဆက်ဆက် ငြိမ်းချမ်းစွာ နေလာ ခဲ့တဲ့ လူတွေဖြစ်တယ်။ ကျွန်ုပ်စိုးရိမ်နေတာ တစ်ခုရှိတယ်။ ကမ္ဘာကြီး အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ခြောက်ဆယ်၊ ခုနစ်ဆယ် လောက်က စပြီး ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း ရှိလာခဲ့တယ်။ အဲဒီအစိတ်အပိုင်းရဲ့ ဦးရေဟာ အနာဂတ်ကာလမှာ နေရာတိုင်းမှာလိုလို အတိုင်းထက်အလွန်လျော့သွားမယ့်အလားအလာရှိတယ်။ လူဦးရေလျော့သွားတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် အဲဒီ ကြီးမား ပြန့်ကျယ်တဲ့ တိုင်းပြည်မှာ ယဉ်ကျေးမှုလည်း ကျဆုံးသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီလို ဖြစ်မယ့် အလားအလာဟာ အာရှတိုက်၏ အကြီးမားဆုံး စိတ်ပျက်စရာ၊ ဝမ်းနည်းစရာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မစ္စတာချာချီသည် ကြီးကျယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည် ဆိုသည်ကို အားလုံးသိကြသည်။ မစ္စတာချာချီသည် အင်္ဂလန်နိုင်ငံ၏ အထက်တန်းလွှာအမျိုးအနွယ်၌ မွေးဖွားခဲ့သူဖြစ်သည်။ မာလဗလို့ မိသားစု သည် အင်္ဂလန်သမိုင်း၌ ထင်ရှားကျော်ကြားသော မိသားစုဖြစ်သည်။ ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ် စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသောအခါ ဂရိတ်ဗြိတိန် ချောက်ထဲကျတော့မည့် တည်းတည်းအချိန်တွင် မစ္စတာချာချီသည် သူ၏ အုပ်ချုပ်ရေးတာဝန်ကို စွမ်းစွမ်းတမံယူနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က ဗြိတိသျှအင်ပိုင်ယာကို ချောက်ထဲကျမသွားအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သည်မှာ အထင်အရှားဖြစ်သည်။ အမေရိကန်နှင့် တခြားမဟာမိတ်နိုင်ငံများ၏အကူအညီမပါဘဲ ဗြိတိန်သည် စစ်ကို နိုင်အောင်တိုက်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ပြောကြသည်မှာ မမှန်ပေ။ မစ္စတာချာချီ၏ စွမ်းဆောင်ချက် မရှိဘဲနှင့် မဟာမိတ်နိုင်ငံများ တစုတပေါင်း တည်း ဖြစ်လာနိုင်ဖို့ မလွယ်ပေ။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းက မစ္စတာချာချီ၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုသည် သူ့စွမ်းအား၏ သက်သေသာကေ ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ရာတွင် စစ်ပွဲအနိုင်ရရှိပြီးသည့်နောက် အင်္ဂလန်နိုင်ငံသည် စစ်ပွဲ အတွင်းက လူအားငွေအား အကြီးကျယ်ဆုံး ဆုံးရှုံးနစ်နာခဲ့သော ဗြိတိသျှ ကျွန်းများအား အသက် တစ်ဖန် ပြန်သွင်းပေးရန်အတွက် ချာချီ၏ အစိုးရ နေရာကို လေဘာအစိုးရနှင့် ခပ်လွယ်လွယ်ပင် အစားထိုးပေးလိုက်သည်။ အင်္ဂလိပ်တို့သည် အချိန်ကာလကို အကဲခတ်ပြီးလျှင် မိမိတို့၏ အလိုဖြင့် အင်ပိုင်ယာကို ချိုးဖျက်ပြီး ယင်း၏နေရာ၌ အပြင်အပမှ မရသောစိတ်နှလုံးများ၏ အင်ပိုင်ယာတည်ထောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ အိန္ဒိယနိုင်ငံ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသည်။ သို့ရာတွင် နှစ်ခြမ်းလုံးပင် မိမိတို့၏ စိတ်ဆန္ဒဖြင့် ဗြိတိသျှ နေသဟာယ အဖွဲ့ဝင်ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ကြသည်။ အိန္ဒိယကို လွတ်လပ်ရေးပေးဖို့ အတွက် အင်္ဂလန်နိုင်ငံရှိ ပါတီအားလုံးက ခြေလှမ်း လှမ်းကြသည်။ ယင်းလုပ်ငန်းကို ဆောင်ရွက်ရန်အတွက် မစ္စတာ ချာချီနှင့် သူ၏ပါတီလည်း ပါဝင်သည်။ အင်္ဂလိပ်တို့လှမ်းသော ယင်း ခြေလှမ်းကို အနာဂတ်ကာလက မည်ကဲ့သို့ ဆုံးဖြတ်မည်နည်းဆိုသည်မှာ သီးခြားအကြောင်းအရာ ဖြစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခေတ်သစ်သမိုင်း၌မူ အင်္ဂလိပ်များအာဏာစွန့်လွှတ်သည့် အလုပ်နှင့် နှိုင်းယှဉ် ချိန်ထိုး၍ရသော မည်သည့် အထောက် အထားမျိုးမှ မတွေ့ရပေ။ အသောကမင်းတရား၏ စွန့်လွှတ်မှုနှင့်ပတ်သက်ပြီး ကျွန်ုပ် သတိရ လာသည်။ သို့ရာတွင် အသောကသည် သူနှင့် နှိုင်း၍ရသူ မရှိပေ။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ခေတ်သစ်သမိုင်းထဲက ပုဂ္ဂိုလ်လည်း မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ရိုက်တာသတင်း၌ ပါလာသော မစ္စတာချာချီ၏ မိန့်ခွန်း အနှစ်ချုပ်ကို ဖတ်ရသောအခါ ကျွန်ုပ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ သတင်း ပေးသော ယင်း နာမည်ကျော် သတင်းအေဂျင်စီသည် မစ္စတာချာချီ၏ မိန့်ခွန်းနှင့်ပတ်သက်ပြီး လွဲမှားစွာ ဖော်ပြခြင်းများ ဖြစ်သလားဟု တွေးနေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မစ္စတာချာချီသည် သူ၏မိန့်ခွန်းဖြင့် သူ့အနေနှင့် အဆမတန် အကျိုးပြုခဲ့သော တိုင်းပြည်အား အကျိုးဆုတ်ယုတ်အောင် ပြုလုပ်သည်။ အင်္ဂလိပ်အုပ်ချုပ်ရေးအောက်က လွတ်လပ်ရေးရရှိပြီးသည့်နောက် အိန္ဒိယ နိုင်ငံအနေနှင့် ယင်း ဆိုးဆိုးဝါးဝါးအဖြစ်မျိုး ကြုံရလိမ့်မည်ဟု သိမည် ဆိုလျှင် ယင်းသို့ဖြစ်ရခြင်း၏ အပြစ်အားလုံးမှာ အင်ပိုင်ယာနိုင်ငံ ထူထောင်သူများ၏ ဦးခေါင်းပေါ်မှာရှိပြီး ချာချီ၏အဆိုအရ အဆင့်မြင့်ယဉ်ကျေးမှုကို ပေါက်ပွားဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သော စွမ်းအားရှိသူများ၏ အပေါ်တွင် မရှိဟု တစ်မိနစ်လောက် တွေးမိမည်လား မသိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်ုပ်၏အလိုအရပြောရလျှင် မစ္စတာချာချီသည် သူ၏မိန့်ခွန်း၌ အိန္ဒိယနိုင်ငံတစ်ခုလုံးကို ရောစပ်ပစ်ရန် အပိုင်းအခြားမရှိ သုတ်သီးသုတ်ဖျာ ဖြစ်နေသည်။ အိန္ဒိယနိုင်ငံ၌ လူဦးရေ ကုဋေပေါင်းများစွာ နေထိုင်ကြသည်။ ယင်းလူများထဲက သိန်းချီရှိနေသော လူများသည် တောနေလူရိုင်းများပမာ အခွင့်အရေးလက်မဲ့ ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့ကို မည်သူကမှ ထည့်မတွက် ကြပေ။ မစ္စတာချာချီကိုယ်တိုင် အိန္ဒိယလာပြီး အိန္ဒိယနိုင်ငံအခြေအနေကို လေ့လာစုံစမ်းစေလိုသည်။ အကယ်၍ မစ္စတာချာချီသည် မဆွကပင် အကြောင်းအရာတစ်ခုနှင့် ပတ်သက်ပြီး တိကျသော အယူအဆရှိသည့် ပါတီတစ်ခု၏ လူအဖြစ်နှင့်မဟုတ်ဘဲ မိမိနိုင်ငံ၏ သိက္ခာကို ပါတီတစ်ခုခု ထက်ပိုပြီး ထည့်တွက်သော အင်္ဂလိပ်အစိုးရလုပ်ငန်းတွင် အောင်မြင်မှု ပေးလိုသည့် ရည်ရွယ်ချက် အပြည့်အဝရှိသော ကြားနေ အင်္ဂလိပ်လူမျိုး တစ်ဦးအဖြစ်နှင့် လာရောက်စုံစမ်းသင့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိန္ဒိယကို နှစ်ပိုင်းခွဲပစ်လိုက်ခြင်းသည် ယင်းနှစ်ပိုင်းကို တစ်ပိုင်းနှင့် တစ်ပိုင်း ရန်တိုက်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ အပိုင်းနှစ်ပိုင်းကို သီးခြား | လွတ်လပ်ရေးပေးခြင်းသည် လွတ်လပ်ရေးကို အမည်းစက် စွန်းထင်းသွားအောင် လုပ်သလို ဖြစ်သွားသည်။ အပိုင်းနှစ်ပိုင်းထဲက မည်သည့်အပိုင်း ဖြစ်စေ ဗြိတိသျှ နေသဟာယထဲတွင် မပါလိုက လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေ ရသည်ဟု ပြောခြင်းအားဖြင့် မည်သို့မှ အကျိုးဖြစ်ထွန်းလာမည် မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်ပြီး ကျွန်ုပ်ထပ်ပြီး များများ | မပြောလိုပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မစ္စတာချာချီအနေနှင့် ယင်းအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်ပြီး အဘယ်ကြောင့် သတိထားပြီးပြောဖို့ လိုအပ်သည်ဆိုသည့်အကြောင်းကို သာလျှင် ပြောလိုသည်။ မစ္စတာချာချီသည် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို မိမိ ကိုယ်တိုင် လေ့လာစုံစမ်းခြင်း မပြုမီ မိမိအပေါင်းအဖော်များ၏ အလုပ်ကို ရှုတ်ချသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိတ်ဆွေတို့အထဲက လူပေါင်းများစွာသည် မစ္စတာချာချီအား ယခု ကဲ့သို့ ပြောခွင့်ပေးကြသည်။ ယခုအချိန်၌လည်း မိတ်ဆွေတို့အတွက် မိမိတို့ ကျင့်သုံးနေသော နည်းလမ်းများကို ပြုပြင်ရန်နှင့် မစ္စတာချာချီ စကား မှားကြောင်းပြရန် အချိန် လုံလုံလောက်လောက် ရှိနေသေးသည်။ ယနေ့ ကျွန်ုပ်၏စကားကို မည်သူမှ နားမထောင်ကြ ဆိုသည့်အကြောင်းကို ကျွန်ုပ် သိသည်။ အကယ်၍ ယခုလိုမဟုတ်ဘဲ လွတ်လပ်ရေးနှင့်ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာကို စတင် မဆွေးနွေးခင်က လူတွေ ကျွန်ုပ်ပြောသည့် စကားကို လက်ခံကြသလို ယခု လက်ခံကြမည်ဆိုလျှင် မစ္စတာချာချီ ချဲ့ထွင်ပြောနေသော တောနေလူရိုင်းဘဝမျိုး ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်မဟုတ် ဆိုသည်ကို ကျွန်ုပ် နားလည်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          (ဂန္ဒီ၏ “မေရေးဆမကာလီန'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမှ) \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရုပ်ရှင်တေးကဗျာ၊ အတွဲ ၆၊ အမှတ် ၁၇၊ ၂၀၀၁၊ ဇွန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂန္ဓီမြင်သော ဆရိုနီ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရိဂျီနီဒေဝီကို လာမည့်နှစ်အတွက် ကွန်ဂရက်ပါတီ ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် ရွေးကောက်ပွဲ တင်မြှောက်လိုက်ပြီး ယမန်နှစ်ကပင် သူ့ကို ကွန်ဂရက်ပါတီ ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် ရွေးကောက်တင်မြောက်ဖို့ဖြစ်သည်။ အရည်အချင်းနှင့် ပြည့်စုံသူ ဖြစ်သောကြောင့် ယင်းဂုဏ်ထူးဝိသေသကို ရရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ဆရိုဂျီနီ နိုင်သည် သူ၏ အပိုင်းအခြားမရှိသော စွမ်းရည်သတ္တိအတွက်ကြောင့် `လည်းကောင်း၊ အရှေ့နှင့် တောင်အာဖရိက၌ အမျိုးသားကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဆောင်ရွက်ခဲ့သော သူ၏အကျိုးဆောင်မှုများအတွက်ကြောင့် | လည်းကောင်း ကွန်ဂရက်ပါတီ ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ်နှင့် ထိုက်တန်သူဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုလိုအချိန်မျိုး၌ ဧည့်ခံကော်မီတီ၏ ဩဇာတိက္ကမ အပြည့်အဝရှိသေး အိန္ဒိယနိုင်ငံ၏ လက်ရွေးစင် သမီးကောင်းတစ်ယောက်ကို ကွန်ဂရက်ပါတီ ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် ရွေးကောက်တင်မြှောက်ခြင်းသည် အိန္ဒိယနိုင်ငံ အမျိုးသမီး ထုကို သင့်တင့် လျောက်ပတ်သော ဂုဏ်ပြုလိုက်ခြင်းတစ်မျိုးပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရိုဂျီနီနိုင်ဒူးကို ကွန်ဂရက်ပါတီဥက္ကဋ္ဌ ရွေးကောက် တင်မြှောက် လိုက်သည့်အတွက် ကျွန်ုပ်တို့၏ ပြည်ပရောက် သွေးချင်းသားချင်းများ အတွက်လည်း ကျေနပ်မှု အပြည့်အဝ ရှိလာပြီးလျှင် မိမိတို့၏ ရှေ့မှောက်၌ ရင်ဆိုင်နေရသော တိုက်ပွဲများကို အောင်မြင်စွာ တိုက်နိုင်မည့် အစွမ်းသတ္တိမျိုး ပေါ်ပေါက်လာပေလိမ့်မည်။ နိုင်ငံကပေးအပ်သော အမြင့်ဆုံးရာထူးတွင် ဆရိုဂျီနီနိုင်ဒူး ရှိနေခြင်းသည် လွတ်လပ်ရေးကို ကျွန်ုပ်တို့၏ အနီးသို့ ဆွဲဆောင်ခေါ်ယူလာခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လွန်ခဲ့သော ဆယ့်နှစ်ရက်ခန့်က ဆရိုဂျီနီနိုင်ဒူးသည် အမေရိကန်နိုင်ငံသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။ ဥရောပ၊ အမေရိက စသော နိုင်ငံများ၌ မိမိတို့၏ အမြဲတမ်း အဖွဲ့အစည်းများကို တည်ထောင်လျက် သို့မဟုတ် မကြာခဏ မိမိတို့၏ ကိုယ်စားလှယ်များသည် အယူအဆများကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ရန် ကျွန်ုပ်တို့အထဲက လူအတော်များများ မျှော်လင့်ချက်ထားကြသည်။ ကျွန်ုပ် အတွက် ပြောရမည်ဆိုလျှင် ယင်းကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက်မျိုးထားခြင်းသည် လွှဲမှားသည်ဟု ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းသို့ ပြုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် ပြည်သူ့ဘဏ္ဍာနှင့် တချို့ ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ အဖိုးတန်အချိန်ကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပစ်ရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။ သို့ရာတွင် အနောက်နိုင်ငံသို့ တစ်ယောက်ယောက်သွားသည့်အတွက် အကျိုးရှိမည် ဆိုပါက ဆရိုဂျီနီနိုင်ဒူးဖြစ်စေ၊ တဂိုးဖြစ်စေ သွားလျှင် မုချ အကျိုးဖြစ်ထွန်းမှု ရှိလာနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သူ၏ ကဗျာအဖွဲ့များကြောင့် ဆရိုဂျီနီနိုင်း၏ အမည်နာမသည် အနောက်နိုင်ငံများ၌ ထင်ရှား ကျော်ကြားသည်။ ဆရိုဂျီနီနိုင်ဒူးသည် ပါးနပ်လိမ္မာမှုလည်းရှိသည်။ မည်သည့်နေရာ၌မည်သည့်အကြောင်းအရာကို မည်ရွေ့မည်မျှ ပြောရမည်ဆိုသည်ကို ဆရိုနီကောင်းကောင်းနားလည်သည်။ မည်သူကိုမှ ထိခိုက်နစ်နာမှုမရှိဘဲ မှန်သော စကားကို ရဲရဲရင့်ရင့် ပြောနိုင်သော အတတ်ပညာ ဆရိုနီတွင် ရှိသည်။ သူ မည်သည့်နေရာသွားသွား သူပြောသည့်စကားကို နားမထောင်ဘဲ လူတွေ အလုပ်လုပ်ဖို့ လွယ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တောင်အာဖရိက၌ မိမိ၏စွမ်းရည်သတ္တိကို အပြည့်အဝအသုံးချလျက် ဆဂျီနီနိုင်သည် တောင်အာဖရိကက အင်္ဂလိပ်များကို စိတ်ပြောင်းသွားအောင် လုပ်ပြီး ဆာဟိုဗီဗလာကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ ၏လမ်းကြောင်းကို ရှင်းပေးသည်။ တောင်အာဖရိက၌ လုပ်ရသော အလုပ်များမှာ လွယ်ကူမှု မရှိပေ။ သို့ရာတွင်တောင်အာဖရိက၌ ဆရိုနီနိုင်ဒူးသည် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အထိမခံဘဲ ဥပဒေအကြောင်းနှင့် လွတ်အောင်လုပ်လျက် အရေးကြီးသော အလုပ်ကိစ္စ များကို ကောင်းစွာဆောင်ရွက်ပြီးလျှင် အိန္ဒိယ၏အမည်နာမကို တောက်ပြောင် လာအောင် လုပ်ခဲ့သည်။ ယင်းကဲ့သို့သော အလုပ်များကို ဆရိုဂီနီနိုင်ဒူးသည် အမေရိကန်စသော နိုင်ငံများ၌လည်း လုပ်လိမ့်မည်။ အမေရိကန်၌ သူ ရောက်ရှိသွားခြင်းသည် မစ္စမေယို၏ မမှန်သောစကားကို ပြန်ဖြေရာလည်း ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။သူ၏ ရဲဝံ့ခြင်းသည် သူ၏တခြားစွမ်းရည်သတ္တိများ အတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံခြားသွားရာ၌ ဆရိုနီသည် မည်သူ၏ အကူ အညီ ကိုမှ မလိုပေ။ မည်သူနှင့်မှ မိတ်ဖွဲ့စရာလည်းမလိုပေ။ မိမိသွားရမည့်နေရာ၌ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စရာမလိုဘဲ တစ်ဦးတည်း လှည့်လည်သွားလာ၍ ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမေရိကရှိ မိတ်ဆွေ အတော်များများထံမှ ကျွန်ုပ်ထံသို့ မကြာခဏ ပေးစာများ ရောက်ရှိလာသည်။ ယင်းပေးစာများ၌ ဆရိုဂျီနီ အလုပ်နှင့်ပတ်သက်၍ ချီးကျူးစကားပြောထားကြသည်။ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်က “ဆရိုဂျီနီသည် အမေရိက၌ အလွန်တရာ အရေးပါအရာရောက်သော အလုပ်ကို လုပ်နေသည်။ ဘုရားပေးသော စွမ်းရည်သတ္တိအားလုံးကို ဤနိုင်ငံအတွက် အပြည့်အဝ အသုံးချနေသည်။ ဆရိုဂျီနီသည် အမေရိကန် များ၏ စိတ်နှလုံးကို စွဲဆောင်နိုင်သည်ဆိုသည်မှာ ယုံမှားသံသယ မရှိပေ”ဟု သူ၏စာထဲတွင် ရေးထားသည်။ ကနေဒါမှ နှမလို ချစ်ခင်နေသူ တစ်ယောက် ကလည်း သူ၏အတွေ့အကြုံများကို စာရှည်ကြီးတစ်စောင်ရေးပြီး ပို့လိုက် သည်။ ယင်းစာထဲတွင် အကြောင်းအရာအနည်းငယ်ကို ဖော်ပြလိုက် ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဆရိုဂျီနီသည် အချိန်အတန်ကြာမျှ ကျွန်မ၏ ဧည့်သည်အဖြစ်နှင့် နေသည်။ ဂန္ဒီ၏ မိတ်ဆွေလည်းဖြစ်၊ တမန်လည်း ဖြစ်သူနှင့် တွေ့ရသည့် အတွက် ကျွန်မ မိမိကိုယ်ကို ကံကောင်းထောက်မသူဟု ယူဆမိသည်။ ကျွန်မကိုယ်တိုင် မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူလည်း မိန်းမတစ်ယောက် ပင်ဖြစ်သည်။ ဆရိုဂျီနီကမူ ကဗျာဆရာတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သည်။ ပြုပြင်ရေးသမား တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆရိုဂျီနီသည် ကျွန်မ၏နှလုံးသားကို ထပ်ပြီး ခိုးယူထားသည်။ သူ၏နှလုံးသည် ကျွန်မ အပေါ်မှာ အလွန်တရာ သြဇာသက်ရောက်မှုရှိနေသည်။ ယခုလောက် အချိန် ကြာသွားပြီးဖြစ်သော်လည်း သူနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းသည် ကျွန်မ၏နှလုံးသား၌ ပျောက်ပျက်မသွားဘဲ ထိုအတိုင်းပင်ရှိနေသည်။ ဆရိုဂျီနီသည် ဟောပြောပွဲ ကျင်းပသော ဘုရားရှိခိုးကျောင်း၌ပင် ရှိနေသည်။ ဆရိုဂျီနီ၏ ဟောပြောပွဲ ကျင်းပသော ဘုရားရှိခိုးကျောင်း၌ ပရိသတ် ပြည့်ကျပ်သွားသည်။ သူ၏ အသိဉာဏ်ပညား သူ၏အတွေ့အကြုံ၊ သူ၏ကဗျာစွမ်းရည် သူ၏ ချိုသာ အေးမြသောအသံ၊ သူ၏မြူးကြွသောစကား၊ အင်္ဂလိပ်ဘာသာနှင့်ပတ်သက်ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43774498668693,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_a2827a47-36d8-436c-921a-2a24beccbf4d.jpg?v=1730282743"},{"product_id":"ပါရဂူ-ကလေးပြဿနာ","title":"ကလေးပြဿနာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း(၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယနေ့လူသားအနေနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော ပြဿနာများထဲ တွင် အခြေခံအကျဆုံး ပြဿနာတစ်ခုရှိသည်။ ယင်းပြဿနာ ကို မည်သို့မည်ပုံ ဖြေရှင်းမည်နည်းဆိုသည့် အချက်ပေါ်တွင် အနာ ဂတ်တည်ရှိနေသည်။ ယင်းပြဿနာကို ယခင်က ဘယ်တုန်းကမှ မကြုံခဲ့ဘူးပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူသည် ပထမဦးစွာ လူလားမြောက်လာသည်။ တစ်စုံတစ် ခုသော အတိုင်းအတာထိ ရင့်ကျက်မှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ရင့်ကျက် လာသည်နှင့်အမျှ ပြဿနာသစ်များကိုလည်း ရင်ဆိုင်လာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အကြီးမားဆုံးသော ပြဿနာတစ်ခုမှာ ကလေးသူငယ်များ၏ပြဿနာဖြစ်သည်ကိုဆိုသည်ကို မကြာသေးသော အချိန်ကာလကမှ သိရှိနားလည်လာကြသည်။ ရှေးယခင်က ယင်းကဲ့သို့ ယင်းကဲ့သို့ မည်သည့်အခါကမှ မစဉ်းစား မဆင်ခြင်ခဲ့ကြဖူးပေ။ ကမ္ဘာပေါ်၌ရှိသော မည်သည့်ကျမ်းစာကမှလည်း ယင်းအချက်ကို ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပေ။ ကလေးသူငယ်တစ်ယောက် ပြဿနာအကြီးဆုံးနှင့်ရင်ဆိုင် နေရသည်ဆိုသည်ကို မည်သူ တွေးတောစဉ်းစားမည်နည်။ ကလေး သူငယ်တစ်ယောက်သည် သူ့ကိုချစ်သော၊ သူ့အတွက် စွန့်စွန့်စားစား ပြုလုပ်သော တချို့မိဘ၏ အနှိမ်ခံဘဝရောက်နေရသည်ဆိုသည်ကိုပြောပြလျှင် အလွန်တရာဆန်းကြယ်သော စကားဖြစ်နေမည်လား။ ယင်းစကားသည် အဓိပ္ပာယ် မရှိ၊ ပေါက်ကရပြောသော စကားလိုဖြစ် နေသည်။ သို့ရာတွင် ယခုအချိန်၌ စိတ္တဗေဒအမြင်ဖြင့် ရှုမြင်သုံးသပ် သူများက လူ့စိတ်နှလုံးနှင့် လူ့စိတ်နှလုံး၏ အလုပ်ကို လေးလေးနက် နက် ထွင်းဖောက်ကြည့်ရှုသောအခါ ကလေးသူငယ်သည် အသုံးချ အခံရဆုံးဖြစ်နေသည်ဆိုသည်မှာ ထင်ရှားပြတ်သားလာသည်။ က လေးသူငယ်ထက်ပိုပြီး မည်သူမှ အသုံးချမခံရပေ။ အနှိမ်မခံရပေ။ အမှန်က ကလေးသူငယ်သည် ချစ်မေတ္တာဟန်ပြ၏ နောက်ကွယ်၌ အသုံးချခံနေရခြင်းဖြစ်သည်။ အနှိမ်ခံရခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိမိတို့သည် ကလေးသူငယ်ကို အသုံးချနေကြသည်ဟူ၍ လည်းကောင်း ဖိနှိပ်နေကြသည်ဟူ၍ လည်းကောင်း၊ ကလေးသူငယ်များကို ဖျက်ဆီးနေကြသည်ဟူ၍ လည်းကောင်း၊ ကလေးသူငယ်များကို ငတုံးငနဖြစ်အောင် လုပ်နေကြသည်ဟူ၍ လည်းကောင်း၊ ဉာဏ် | ထိုင်းသွားအောင် ပြုလုပ်နေကြသည်ဟူ၍ လည်းကောင်း မိဘများ သိနားလည်ကြသည်ဟူ၍မူ မဆိုလိုပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိဘများသည် ကလေးသူငယ်များကို မမှန်ကန်သော နည်းလမ်းများဖြင့်အောင် ပြုလုပ်နေကြသည်။ ကလေးသူငယ်သည် ကိုယ့် အားကိုယ်ကိုး စိတ်ကင်းပြီး မိဘများကိုသာ မှီခိုလျက် မိဘ၏ လက်ဝေခံအဖြစ်မျိုးနှင့်သာ နေရသည်။ လူးလွန့်လှုပ်ရှားသည့် စိတ်မျိုး၊ ထွက်ပေါက်ရှာသည့်စိတ်မျိုး၊ မိမိကိုယ် မိမိကာကွယ်လိုသည့်စိတ်မျိုးပေါ်မလာပေ။ လုံခြုံမှု ကင်းမဲ့နေသည့်အတွက် အထိမခံ ရွှေပန်းကန် ဖြစ်နေသည့်အတွက် ကလေးသူငယ်သည် လွယ်လင့်တကူ အသုံ။ ချခံရခြင်းဖြစ်သည်။ အနှိမ်ခံရခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကမ္ဘာပေါ်၌ တချို့မိဘများ၏ ကလေးသူငယ်များအပေါ် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုများသည် ကလေးသူငယ်များအတွက် အကြီးမားဆုံးသော ပြဿနာဖြစ်နေသည်။ ယင်းအခြေအနေမျိုးကို အမြစ်ဖြုတ် ပစ်သင့်သည်။ အမြစ်ဖြုတ်၍ရသည့်အချိန်မှာ လူသားအနေနှင့် ပထမ ဦးဆုံး အမှန်တကယ် လွတ်လပ်မှုရရှိပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် “ကလေးသူငယ်သည် လူ၏ဖခင် ဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကလေးသူငယ်သည် မမှန်ကန်သောနည်းလမ်းဖြင့် ကြီးပြင်းလာရသည်ဆိုလျှင် လူသားအားလုံး အမှားနှင့် ရင်ဆိုင် ကြရပေလိမ့်မည်။ ကလေးသူငယ်သည် မျိုးစေ့ဗီဇဖြစ်သည်။ အကယ်၍မျိုးစေ့ဗီဇကိုယ်တိုင်က အဆိပ် ဝင်နေလျှင်၊ ပိုးဝင်နေလျှင်ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်သူများ၏ မသိမလိမ္မာမှုကြောင့် အဆိပ်ဖြစ်နေမည်ဆိုလျှင် လွတ်လပ်သော လူသားဖြစ်ပေါ်လာဖို့အတွက် မျှော်လင့်ချက် ကင်းဝေးသွားပြီး ယင်းအိပ်မက်မျိုးသည် အိပ်မက်အဖြစ်ဖြင့်သာရှိနေ ပြီး အကောင်အထည်ပေါ်လာဖို့ အကြောင်းရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိတ်လန့်စိုးရွံ့စရာ တစ်ခုရှိနေသည်။ ကလေးသူငယ်ဘဝ ကစတင်ပြီး ကလေးသူငယ်ကို အချုပ်အချင်မရှိဘဲ စိတ်လွတ်ကိုယ် လွတ်ထားမည်ဆိုလျှင် ကလေးသူငယ်သည် မည်မျှဉာဏ်ထက်ထက် မြက်မြက်ရှိလာမည်နည်း၊ မည်မျှ အကင်းပါးလာမည်နည်။ မည်မျှ ဖျတ်ဖျတ်လတ်လတ်ရှိလာမည်နည်။ သို့သော်ကလေးသူငယ်၏ နေ နည်းထိုင်နည်းသည် အပိုးမကျိုးသည့် နေနည်းထိုင်နည်းဖြစ်လာ လိမ့်မည်ဟူ၍လည်းကောင်း ထော်လော်ကန့်လန့် လုပ်လေ့လုပ်ထရှိသောနေနည်းထိုင်နည်းမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟူ၍ လည်းကောင်းမိဘ တချို့က စိုးရိမ်ကြောင့်ကြနေကြ သည်။ မည်သူမျှ ထော်လော်ကန့်လန့်လုပ်သည်ကို မကြိုက်ပေ။ လူတိုင်းလူတိုင်း ကျိုးနွံသည်ကိုသာ နှစ် သက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိဘများသည် ကျိုးနွံသောကလေးကို နှစ်သက်ကြသည်။ မိဘစကား မြေဝယ်မကျ နားထောင်သော ကလေးသူငယ်ကိုသာ မြတ်နိုးကြသည်။ လူ့လောက၌ များသောအားဖြင့် တွေ့မြင်သိရှိရသော အချက်တစ်ချက်ရှိသည်။ ကျိုးနွံသော ကလေးသူငယ်သည် ထုံထိုင်းသော၊ ထက်မြက်မှုမရှိသော ကလေးသူငယ်ဖြစ်နေတတ်သည်။ မိမိ အစွမ်းအစကိုပြသော ကလေးသူငယ်သည် ထက်ထက်မြက်မြက် ကလေးသူငယ် ဖြစ်လာတတ်သည်။ သို့ရာတွင် ယင်းကလေးသူငယ် မျိုးသည် လူချစ်မခံရပေ။ အသိအမှတ်ပြုခြင်းမခံရပေ။ ယင်းကလေး ငယ်မျိုးကို ဆရာသမားများကလည်း မချစ်ခင်ကြပေ။ လူ့အဖွဲ့စည်။ ကလည်း အသိအမှတ်မပြုချင်ကြပေ။ ဆီလိုအပေါက်ရှာပြီး အပြစ်ပြော နေတတ်ကြသည်။ ယင်းကလေးငယ်မျိုးသည် လူ့အဖွဲ့စည်းနှင့် အံ ဝင်ခွင်ကျမဖြစ်ဘဲ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တစ်ကောင်ကြွက်ဘဝမျိုးဖြင့် နေရတတ်သည်။ မိမိသည် မိမိ မိဘအတွက် အကျိုးပြုသူ မဟုတ် ဟူ၍လည်းကောင်း၊ မိဘများကို စိတ်ချမ်းသာအောင် ပြုလုပ်သူ မ ဟုတ်ဟူ၍လည်းကောင်း တွေးပြီး အားငယ်ခြင်းဖြစ်ရတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သေသေချာချာ စဉ်းစားဆင်ခြင်ကြည့်လျှင် နားလည်သ ဘောပေါက်လာလိမ့်မည်။ ခရစ်တော်၏ မိဘများသည် စောစောပိုင်းလုပ်သည်ကို မကြိုက်ပေ။ လူတိုင်းလူတိုင်း ကျိုးနွံသည်ကိုသာ နှစ် သက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိဘများသည် ကျိုးနွံသောကလေးကို နှစ်သက်ကြသည်။ မိဘစကား မြေဝယ်မကျ နားထောင်သော ကလေးသူငယ်ကိုသာ မြတ်နိုးကြသည်။ လူ့လောက၌ များသောအားဖြင့် တွေ့မြင်သိရှိရသော အချက်တစ်ချက်ရှိသည်။ ကျိုးနွံသော ကလေးသူငယ်သည် ထုံထိုင်းသော၊ ထက်မြက်မှုမရှိသော ကလေးသူငယ်ဖြစ်နေတတ်သည်။ မိမိ အစွမ်းအစကိုပြသော ကလေးသူငယ်သည် ထက်ထက်မြက်မြက် ကလေးသူငယ် ဖြစ်လာတတ်သည်။ သို့ရာတွင် ယင်းကလေးသူငယ် မျိုးသည် လူချစ်မခံရပေ။ အသိအမှတ်ပြုခြင်းမခံရပေ။ ယင်းကလေး ငယ်မျိုးကို ဆရာသမားများကလည်း မချစ်ခင်ကြပေ။ လူ့အဖွဲ့စည်။ ကလည်း အသိအမှတ်မပြုချင်ကြပေ။ ဆီလိုအပေါက်ရှာပြီး အပြစ်ပြော နေတတ်ကြသည်။ ယင်းကလေးငယ်မျိုးသည် လူ့အဖွဲ့စည်းနှင့် အံ ဝင်ခွင်ကျမဖြစ်ဘဲ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တစ်ကောင်ကြွက်ဘဝမျိုးဖြင့် နေရတတ်သည်။ မိမိသည် မိမိ မိဘအတွက် အကျိုးပြုသူ မဟုတ် ဟူ၍လည်းကောင်း၊ မိဘများကို စိတ်ချမ်းသာအောင် ပြုလုပ်သူ မ ဟုတ်ဟူ၍လည်းကောင်း တွေးပြီး အားငယ်ခြင်းဖြစ်ရတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သေသေချာချာ စဉ်းစားဆင်ခြင်ကြည့်လျှင် နားလည်သ ဘောပေါက်လာလိမ့်မည်။ ခရစ်တော်၏ မိဘများသည် စောစောပိုင်းက ခရစ်တော်ကို အကြောင်းပြုပြီး စိတ်ချမ်းသာ ကိုယ်ချမ်းသာ မ ရှိခဲ့ကြပေ။ သိဒ္ဓတ္ထမင်းသား၏မယ်တော် ခမည်းတော်များသည်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် သိဒ္ဓတ္ထမင်းသား တောထွက်သွားစဉ်က စိတ်ရွှင် လန်းချမ်းမြေ့ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။ ယင်းပုဂ္ဂိုလ်ထူး ပုဂ္ဂိုလ်မြတ် များသည် ရိုးရိုးလူများထဲက ရှိရင်းစွဲ လူ့လောက၏ ထုံးတမ်းစည်းကမ်း များကြားထဲက ထွင်းဖောက်ထိုးထွက်လာသောပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်နေသည့် အတွက် ထိုပုဂ္ဂိုလ်တို့၏မိဘများသည် မဆွက စိတ်ချမ်းသာ ကိုယ်ချမ်း သာ မရှိခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကလေးသူငယ်တိုင်းသည် စတင်မွေးလာစက အဖြူထည် သက်သက်ဖြစ်သည်။ အရောင်ဆိုးထားခြင်းမရှိပေ။ နောက်ပိုင်းကျမှ ကလေးသူငယ်ကို အရောင်ဆိုးကျခြင်းဖြစ်သည်။ ကလေးသူငယ်အ ပေါ်တွင် ချေးညှော်တွေ၊ ဖုံမှုန့်တွေ တင်ရခြင်းဖြစ်သည်။ ကလေးသူ ငယ်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားကိုးပိုင်ခွင့်ရှိသည်။ မိမိအစွမ်းအစနှင့် ရပ်တည်လိုသော ဆန္ဒရှိသည်။ သို့ရာတွင် တချို့မိဘများက ကလေး သူငယ်ကို သူ့အစွမ်းအစနှင့် ရပ်တည်ခွင့် မပေးချင်ကြပေ။ သူ့အစွမ်း အစနှင့် ရပ်တည်ဖို့ ကြိုးစားခြင်းကို မိဘများက ထိတ်လန့်ကြောက် ရွံ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကလေးသူငယ်များသည် ကိုယ့်အစွမ်းအစနှင့် ကိုယ်ရပ်တည် ဖို့လိုအပ်သည်။ ကိုယ်အစွမ်းအစနှင့် ရပ်တည်ဖို့ ကြိုးစားခြင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ၏ အနာဂတ်လုံခြုံရေးနှင့် စီးပွားရေးအတွက် အာမခံပေးနိုင်သော အကြောင်းများဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့်ပင် ။ သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်လျှင် သဘောပေါက်လိမ့်မည်။ ကိုယ်စွမ်းကိုယ်စနှင့် ရပ်တည်ဖို့ ကြိုးစားခြင်းသည် ဘဝ၏ အခြေခံအကျဆုံးသော နိယာမ တရားဖြစ်သည်။ အမြစ်သည် မြေအောက်တွင် တွယ်နေသည်။ အ ကယ်၍ အပြစ်ကို မြေကြီးထဲက ထုတ်ယူလိုက်လျှင် အမြစ်ခွမ်းခြောက် သွားလိမ့်မည်။ အမြစ်သည် ကိုယ့်အစွမ်းအစနှင့် ရပ်တည်နေသည်။ မြေကြီးထဲတွင် သူ့ဘာသာသူ သန်မာကြီးထွားနေသည်။ ကလေးသူ ငယ်သည်လည်း မိခင်၏ဝမ်းဗိုက်အတွင်းက အမှောင်ထဲတွင် သူ့ဘာ သာသူ လွတ်လွတ်လပ်လပ် တည်ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ မိခင်ဝမ်းတိုက် အတွင်းက အမှောင်ထဲတွင် သူ့ဘာသာသူ သီးသန့်လွတ်လွတ်လပ် လပ်နေသော ကလေးသူငယ်ကို အမှောင်ထဲက ဆွဲထုတ်လိုက်လျှင်၊ လူတွေကြားထဲ ဆွဲထုတ်လိုက်လျှင် အမိဝမ်းတိုက်အတွင်းက သူ့ဘာ သာသူ တသီးတခြား လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေသော ကလေးသူငယ် သည် အသက်ပျောက်သွားရုံမှတစ်ပါး တခြားနည်းလမ်း ရှိမည်မဟုတ် တော့ပေ။ အမိဝမ်းတိုက်ထဲတွင် သူ့ဘာသာသူ သီးသန့်ကိုးလ အချိန် ကာလအထိ နေရလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တိုးတက်ကြီးထွားဖို့လိုသော အရာဝတ္ထုတိုင်းသည် သူ့ဘာ သာသူ သီးသန့်ရှိနေဖို့ လိုအပ်သည်။ လူလားမြောက်လာသူ တစ်\/ယောက်သည် မိမိဘာသာ မိမိသီးသန့်နေဖို့ ထူးထူးခြားခြား မလိုအပ် ပေ။ လူလားမြောက်လာသူ တစ်ယောက်ဖြစ်နေသည့်အတွက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကလေးသူငယ်အတွက်ကား သူ့ဘာသာသူ သီးသန့်နေရ ဖို့ လိုအပ်သည်။ တစ်ယောက်တည်း လုံးဝလွှတ်ပေးထားရမည်ဟူ၍ မူ မလိုအပ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိမိတို့၏ ကလေးသူငယ် ပျောက်ဆုံးသွားသည့်အခါမျိုး၌ဖြစ် စေ၊ သူ့ဘာသာသူတစ်ယောက်တည်း သီးသန့်နေသောအခါ၌ဖြစ်စေ၊ မိဘများသည် စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုဖြစ်သွားတတ်ကြသည်။ အကယ်၍ တစ်ယောက်တည်းနေလျှင် ကလေးသူငယ်သည် သူ၏ပုဂ္ဂိုလ်က ကိုယ်ပိုင်ဘဝကို စတင်ပုံသွင်းလာမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ကြသည့်အတွက် ဖြစ်သည်။ မိဘများအနေနှင့် မျက်စိအောက်က အပျောက်မခံလိုသောမိဘတို့၏ စောင့်ကြပ်ခြင်းသည် ကလေးသူငယ်၏ ပင်ကိုယ် အစွမ်းအစ (Individualty)ကို ကြီးထွားလာအောင် မပြုလုပ်ပေ။ ကလေးသူငယ်ကို အပေါ်ယံရုပ် (Personality)ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          Personality(အပေါ်ယံရုပ်) သည် အဖုံးအအုပ်မှတစ်ပါး အခြားမည်သည့်အရာမှမဟုတ်ပေ။ Personality သည် Person ဟူသော စကားလုံးမှလာသော ဝေါဟာရဖြစ်သည်။ Person၊ စကား လုံးသည် မျက်နှာဖုံး အနက်အဓိပ္ပာယ်ထွက်သည်။ ဂရိပြဇာတ်၌ ဇာတ်ဆောင်များသည် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားကြသည်။ Sonia ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ အသံဖြစ်သည်။ Per ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ တစ်ဆင့်ဖြစ်သည်။ ဇာတ်ဆောင်များသည် မျက်နှာဖုံးကတစ်ဆင့် စကားပြောလေ့ရှိကြ သည်။ ဇာတ်ဆောင်တို့၏ မျက်နှာအစစ်အမှန်ကို မမြင်မတွေ့ရပေ။ သူတို့၏ အသံကိုသာ ကြားသည်။ အသံကို မျက်နှာဖုံးကတစ်ဆင့် ကြားရသောကြောင့် မျက်နှာဖုံးကို Persona ဟုခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ Persona မှ Personality ဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း(၃)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကလေးသူငယ်သည် အစောင့်အကြပ်ခံနေရသည် ဖြစ်၍ အမြဲမပြတ် အစောင့်အရှောက်နှင့်နေရသလို ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ ယင်းသဘောတရားကို မိမိတို့ကိုယ်တိုင် တွေ့မြင်သိရှိ နိုင်သည်။ အကယ်၍ လူတစ်ဦးတစ်ယောက် ရေချိုးမည်ဆိုလျှင် ထိုလူသည် တခြားသောလူများနှင့်မတူဘဲ လုံးဝခြားနားမှုရှိနေသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ ရေချိုးခန်းထဲတွင် မျက်နှာဖုံးချွတ်ထား ပေလိမ့်မည်။ ဣသံပတ်တိနှင့်နေသော လူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ် နေစေကာမူ သီချင်းညည်းနေပေလိမ့်မည်။ လူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ် နေစေကာ မူမှန်ထဲက မိမိ၏မျက်နှာပုံပန်းကို တစ်မျိုးတဖုံ လုပ်ကြည့်နေပေလိမ့်မည်။ မိမိတစ်ကိုယ်တည်း သီးသန့်နေရာရောက်နေ သည်ကိုလည်းကောင်း၊ တံခါးအလုံပိတ်ထားသောနေရာထဲ ရောက်နေသည်ကိုလည်းကောင်း စိတ်ချလက်ချ သိရှိနေသည်။ သို့သော်လည်း တစ်ယောက်ယောက်က သော့ပေါက်က ချောင်း ကြည့်နေသည်ဆိုသည်ကို သိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်း အပြောင်းအလဲ လုပ်လိမ့်မည်။ ခပ်တည်တည် အမူအရာမျိုး ပြန် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ သီချင်းဆိုသံ ပျောက်သွားလိမ့်မည်။ မှန်ထဲကြည့်ပြီး မျက်နှာအနေအထား တစ်မျိုးတဖုံလုပ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ဆိတ် ကွယ်ရာ၌ လုပ်လေ့လုပ်ထရှိသော အပြုအမူမျိုး လုပ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ယင်းသည် Personality ဖြစ်သည်။ အဖုံးအပိတ်ထဲ ပြန်ရောက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကလေးသူငယ်တစ်ယောက်ယောက်ကို တတ်နိုင်သမျှ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ထားရမည်။ အချုပ်အချယ် မပြုလုပ်သင့်ပေ။ သို့မှသာ ကလေးသူငယ်အနေနှင့် သူ၏ ပင်ကိုယ်အစွမ်းအစ (Individualty)ကို အနှောင့်အယှက်ကင်းရှင်းစွာဖြင့် ကြီးထွားသန် မာလာအောင် လုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ကလေးသူငယ် နှင့်ပတ်သက်၍ နိုင်လိုမင်းထက် ပြုလုပ်ချင်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အရှေ့ဖျားတိုင်းပြည်များတွင် လူမျိုးတစ်မျိုး တချို့ရှိသည်။ ယင်းလူမျိုးများ၌ အကျင့်တစ်ခုရှိသည်။ နံနက်တိုင်း ကလေးသူငယ်တိုင်းက သူတို့မိဘကို သူတို့မက်သည့် အိပ်မက်အကြောင်း ပြောပြ ကြရသည်။ ကလေးသူငယ်သည် အိပ်မက်ထဲ၌ပင် တစ်ယောက် တည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် မနေရပေ။ မမက်သင့်သည့် အိပ် မက်မက်လျှင် ထိုကလေးသူငယ်သည် မတွေးသင့်သည်ကို တွေးသူ ဖြစ်ရမည်။ ယင်းအချက်ကို မိဘကို အသိပေးရခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကလေးသူငယ်ကို မချုပ်ချယ်သင့်ပေ။ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ထားသင့်သည်။ မိဘများအနေနှင့် မိမိတို့၏ ကလေးသူငယ်များကို အကူအညီပေးရုံသာ ပေးသင့်သည်။ အနှောင့်အယှက် မပေးသင့် ပေ။ ကလေးသူငယ်ကို သူလုပ်ချင်တာကို လုပ်ခွင့်ပြုပြီး သူမလုပ် ချင်တာကို မလုပ်ခိုင်းသင့်ပေ။ မိဘများ အနေနှင့် သတိထားရမှာ က မိမိတို့၏ ကလေးသူငယ်များ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထိခိုက်နစ်နာ သွားအောင် မပြုလုပ်စေဖို့နှင့် တခြားလူများအားလည်း ထိခိုက် နစ်နာသွားအောင် မပြုလုပ်စေဖို့ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကလေးသူငယ်များသည် ကိုယ့်ဟာကိုယ် တစ်ဦးတည်း။ တစ်ယောက်တည်းနေလိုသော ဆန္ဒရှိကြသည်။ သူတို့၏ ကြီးထွား သန်မာလာရေးအတွက် နေရာကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်လိုအပ်သည်။ မိဘလုပ်သူများသည် ကလေးသူငယ်များအား ထိခိုက်နစ်နာမှု ဖြစ် မသွားစေရန် သတိကြီးစွာထားရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော်လည်း ယင်းအချက်ထက်ပိုပြီး သတိပြုသင့်သည်မှာကလေးသူငယ်များအား အနှောင့်အယှက်မပေးရန်ဖြစ်သည်။ မိဘများသည် ကလေးသူငယ်များအား အမှန်တရားနှင့်ပတ်သက်ပြီး စူးစမ်းထောက်လှမ်းရန်အတွက် ဆန္ဒမျိုးပေါ်ပေါက်လာအောင် ဖန်တီးသင့်သည်။ သို့ရာတွင် အမှန်တရားနှင့်ပတ်သက်သော အတွေးအခေါ်ကိုပေးသော အယူဝါဒတစ်ခုခုကိုမူ ရိုက်သွင်းသည့် သဘောမျိုးဖြင့် မပေးသင့်ပေ။ အမှန်တရားနှင့်ပတ်သက်ပြီး မည်သို့ မည်ပုံ စူးစမ်းရမည်ဆိုသည်ကို ညွှန်ကြား ပြောပြသင့်သည်။ စူးစမ်း ဆင်ခြင်မှုကို သင်ကြားပေးသင့်သည်။ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုကို သင်ကြား ပေးသင့်သည်။ စွန့်စားမှုကို သင်ကြားပေးသင့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကလေးသူငယ်များအား မေးခွန်းများမေးနိုင်အောင် အကူ အညီပေးသင့်သည်။ မိဘများအနေနှင့်မူ အကယ်၍ မိမိတို့ကိုယ် တိုင် အမှန်အတိုင်း မသိနားမလည်သော မေးခွန်းကို ကလေး သူငယ်များက မေးလာလျှင် ဖြေဆိုခြင်းမပြုသင့်ပေ။ မိဘများ ကိုယ်တိုင် သိရှိနားလည်သော မေးခွန်းများဖြစ်နေသည့်တိုင်အောင် “ငါတို့ ပြောတာကို တသွေမတိမ်း မှတ်ယူမထားနှင့်၊ ယခုငါပြော တာဟာ ငါ့အတွေ့အကြုံကို ပြောပြတာဖြစ်တယ်၊ ငါပြောတဲ့ အချိန်အခိုက်အတန့်မှာ အဲဒီအကြောင်းအရာဟာ မှားချင်မှား သွားနိုင်တယ်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုရင် မင်းတို့အတွက် အဲဒီအကြောင်း အရာဟာ မင်းတို့ကိုယ်တိုင် တွေ့ကြုံ မှုမရှိသေးတဲ့ အကြောင်းအရာဖြစ်နေတဲ့ အတွက်ကြောင့်ပဲ။ ငါပြောတာကို နားထောင်း၊ ဒါပေ မယ့် တထစ်ချလိုက်နာခြင်း၊ ယုံကြည်ခြင်း မပြုနှင့်၊ စမ်းသပ်ခြင်း စစ်ဆေးခြင်း ရှာဖွေခြင်းဆိုတာတွေဟာ မလုပ်လို့မဖြစ်ဘူး။ မင်း တို့ကိုယ်တိုင် မသိသေးတဲ့ အသိပညာဟာ မင်းတို့အတွက် အသုံး မဝင်တဲ့အပြင် အန္တရာယ်တောင် ဖြစ်နိုင်သေးတယ်။ သူတစ်ပါး ဆီကငှားတဲ့ အသိပညာဟာ အနှောင့်အယှက် အဟန့်အတားဖြစ်နေ တတ်တယ်ဟု ပြောရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကလေးသူငယ်များကို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ခြင်း မပြုသင့်ပေ။ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ဆုံးမစကားမျိုး မပြောကြားသင့်ပေ။ ကလေးကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်လာဖို့အတွက် အကူအညီပေးသင့်သည်။ အထောက်အပံ့ ပေးသင့်သည်။ အားပေးအားမြှောက် ပြုသင့်သည်။ စစ်မှန်သော ဖခင်တစ်ယောက်သည်၊ စစ်မှန်သော မိခင်တစ်ယောက် သည်၊ စစ်မှန်သော မိဘများသည် ကလေးသူငယ်များအတွက် မြေတောင်မြှောက်ပေးသူများ ဖြစ်သင့်သည်။ မိဘများသည် ကလေး သူငယ်များအား သူတို့၏သဘာဝထဲတွင် အမြစ်ပိုမိုတွယ်သွားစေ ရန်အတွက်လည်းကောင်း ပိုမိုအခြေကျသွားစေရန်အတွက်လည်းကောင်း ပိုမိုခိုင်မြဲသွားစေ ရန်အတွက်လည်းကောင်း၊ သူတို့ကိုယ် သူတို့ အပြစ်ရှိသူတစ်ယောက်အဖြစ် မမှတ်စေဘဲ သူတို့ကိုယ် သူတို့ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှု ရှိသွားစေရန်အတွက်လည်းကောင်း၊ သူတို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43774502862997,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_c8e1737f-e0b8-4d05-a4f5-602738fffbda.jpg?v=1730282761"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဂျပန်","title":"ဂျပန်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှာစကား\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိန္ဒိယပြည်မှလွဲလျှင် မိမိ စိတ်အဝင်စားဆုံးတိုင်းပြည် သည် ဂျပန်ပြည်ဖြစ်သည်။ ဂျပန်ပြည်ကို ဘယ်ကြောင့် စိတ်ဝင်စားသနည်း။ ဂျပန်ပြည်သည် ဗုဒ္ဓဘာသာတိုင်းပြည် တစ်ပြည်ဖြစ်သည်။ ဂျပန်ပြည်၌ ပြန့်ပွားထွန်းကားနေသော ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ မဟာယာန ဗုဒ္ဓဘာသာ ဖြစ်သည်။ မဟာ ယာန ဗုဒ္ဓဘာသာ၌လည်း စိတ်ပါဝင်စားစရာ မျက်လက် များစွာပါရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျပန်ပြည်၌ လေးစားအပ်သော ကျင့်ကြံ အားထုတ် မှုများ ပြုလုပ်နေကြသော မဟာယာန ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း ပေါင်း ၃၀ ကျော်လောက်ရှိသည်။ ယင်းဂိုဏ်းပေါင်း ၃၀ကျော်ထဲက မိမိ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်ဆုံးသောဂိုက် မှာ နီညိုရင်းဝိုဏ်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နီချိရင်းဝိုဏ်းသည် မိမိ၏ အာရုံကို ဘယ်ကြောင့်ဆွဲဆောင်နိုင်ဆုံးဂိုဏ်း ဖြစ်နေသနည်း။ နီချိရင်ဂိုဏ်းသည် \"သဒ္ဓမ္မပုဏ္ဍရိက”သုတ်ကို အခြေခံလျက် တည်ထောင်ထား သော ဂိုဏ်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သဒ္ဓမ္မ ပုဏ္ဍရိကသုတ်သည် လောကဟိတအတွက် ဆောင်ရွက်ရန် အလေးအနက်တိုက်တွန်း နှိုးဆော်ထားသော သုတ်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အများအကျိုး ဆောင်ရွက်ရန်အတွက်၊ လောကဟိတ ဆောင်ရွက်ရန်အတွက် စိတ်ပါဝင်စားမှုရှိသော မိမိအပေါ်တွင်လောကဟိတဆောင်ရွက်ရန် လှုံ့ဆော်အားပေးသော သမှု ပုဏ္ဍရိကသုတ်ကို အခြေခံလျက် တည်ထောင်ထားသော နီချီရင်းဂိုဏ်း ဩဇာစူးရှ သက်ရောက်မှုရှိနေသည်မှာ ဆန်း မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          - ဂျပန်ပြည်ကို စိတ်ဝင်စားခြင်း၏ အခြားအကြောင်း ၊ တစ်ရပ်မှာ ဂျပန်စာပေဖြစ်သည်။ အာရှနိုင်ငံများထဲက အိန္ဒိယ ပြည်မှလွဲ၍ စာပေနှင့်ပတ်သက်ပြီး မိမိစိတ်အဝင်စားဆုံး နိုင်ငံမှာလည်း ဂျပန်နိုင်ငံဖြစ်နေသည်။ ဂျပန်နိုင်ငံ၌ ဝတ္ထုစတင် ရေးသားသော ဦးဆုံးကာလမှစ၍ ဆောင်နေသော ကြီးမား သည့် အကြောင်းတစ်ရပ် ဖြစ်နေသည်။ '\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် ဘာသာရေးအခြေခံအရလည်းကောင်း၊ စာပေ အခြေခံအရလည်းကောင်း မိမိအပေါ်၌ သြဇာစူးရှနေသော ဂျပန်ပြည်နှင့် ပတ်သက်သည့် ဆောင်းပါး စာတမ်းများကိုရံဖန်ရံခါ မြန်မာစာပေလောက၏ တစ်ခန်းကဏ္ဍအဖြစ် မိမိ တင်ပြလာခဲ့သည်။ ယခု “ဂျပန်အမည်ဖြင့် ထုတ်ဝေသော စာအုပ်၌ မိမိ ရေးသားထားသော ဂျပန်ပြည်နှင့် ပတ်သက် သည့် ဆောင်းပါးစာတမ်းများကို မြန်မာစာဖတ် ပရိသတ် ရှေ့မှောက် တင်ပြခွင့်ရသည့်အတွက် အကြီးအကျယ် ပီတိ သောမနဿ ဖြစ်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပါရဂူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၀.၁၁.၈၈\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိနှင့် ဂျပန်စာ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနေ့ရက် ။ ၁၉၄၃ နိုဝင်ဘာ ၂၅၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအချိန် ။ ။ ည ၃ နာရီ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနေရာ ။ ။ သန်လျင်မြို့ မင်းကျောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဥသြသံနှစ်သံရှိသည့်အနက် ဥသြငှက်တွန်ကျူးသံက နားဝင်ချိုပြီး စစ်ကာလ ဗုံးကြဲလေယာဉ်ရောက်လာချိန် သတိ ပေးသော ဥဩသံက နားဝင်ဆိုးပြီး ငှက်ဆိုးထိုးသံနှင့်တူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ည ၈ နာရီလောက် ရှိပြီ။ ငှက်ဆိုးထိုးသံ ထွက်ပေါ် လာသည်။ သန်လျင်မြို့သည် ရန်ကုန်မြို့ တစ်ဖက်ကမ်၌ ရှိနေသည်ဖြစ်၍ ရန်ကုန် ကောင်းကင်ပြင် ဗုံးကြဲလေယာဉ်ပျံ - | \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eရောက်လာတိုင်း ရန်ကုန်၌သာမက သန်လျင်၌လည်း မင်္ဂလာ ဥဩသံ ပေါ်လာတတ်သည်။ ဥဩသံ ကြားရ၍ ထုံးစံအတိုင်း ကျောင်းအောက်ဆင်းပြီး ရန်ကုန်မြို့ ဘက် လှမ်းမျှော် ကြည့်ကြသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရန်ကုန်ကောင်းကင်ပြင်၌ ရန်သူလေယာဉ်ပျံ ရောက်နေ ပြီ။ မီးကျည်သုံးဆယ်ကျော်လောက်ချပြီး သဲသဲမဲမဲ ဗုံးကြဲ . တိုက်ခိုက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ရန်ကုန်ကောင်းကင်ပြင်က အင်္ဂလိပ်လေယာဉ်ပျံများနှင့် ရန်ကုန်မြေပြင်က ဂျပန် စစ်တပ်၏ တိုက်ပွဲကို ရန်ကုန် တစ်ဖက်ကမ်း သန်လျင်မြို့ ဘက်မှ လှမ်းမျှော်ကြည့်ရသည်မှာ စိတ်ပါဝင်စားစရာကောင်း လှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညအချိန် ဥသြဆွဲပြီဆိုလျှင် ကျောင်းအောက်ဆင်းလျက် ကျောင်းအနောက်ထောင့်မှ ရန်ကုန်မြို့ပေါ်က ကောင်းကင်ယံ တိုက်ပွဲကို စိတ်ပါဝင်စားစွာ ကြည့်လေ့ရှိကြသည်။ ယခု လည်း ရန်ကုန်မြို့ပေါ်က ကောင်းကင်ယံတိုက်ပွဲကို ကြည့်ရှု နေကြသည်။ အချိန် သိပ်မကြာလိုက်ပါ။ ရန်သူရှင်းပြီဆို သည့် ဥဩထပ်ဆွဲသောအခါ ကျောင်းပေါ်ပြန်တက်ပြီး အိပ် ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော်လည်း ရန်သူလေယာဉ်ပျံသည် ကျေနပ်အားရ သွားပုံ မရသေးပေ။ ည ၃ နာရီထိုးခါနီး၌ ရန်သူလေယာဉ် လာနေသည်ဟူသော သတိပေးဥသြဆွဲသံ ကြားရပြန်သည်။ သီး ၈ နာရီလောက်က တစ်ကြိမ်၊ ကျောင်းအောက်ဆင်းခဲ့ ရပြီဖြစ်၍ ယခုတစ်ကြိမ် ဥသြဆွဲတွင် တော်တော်နှင့်မထကြသေးဘဲ ပေအိပ်နေကြသည်။ နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သော အမြောက်သံများကို ကြားရမှ မထလျှင် မဖြစ်တော့ဘဲ အိပ်မှုန်စုန်မှာ အိပ်ရာကထပြီး ကျောင်းအောက်ဆင်း၊ ဆီးက ကြည့်သောနေရာ ကျောက်ရောက်တော်ကပင် ကောင်းကင်ယံ တိုက်ပွဲကို ကြည့်ကောင်းကောင်းနှင့် ကြည့်နေကြသည်။ ငရဲပန်းကို ရွှေမန်းထင်နေကြသည်။ ကောင်းကင်ယံတိုက်ပွဲ တွင် အလှရှာနေကြသည်။ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အလဲထိုးသော လက်ဝှေ့ပွဲကို သြဘာပေးနေကြသည်။ ကျွဲခတ် သောပွဲကို လက်ခုပ်တီးနေကြသည်။ မကြာမီအချိန်အတောအတွင်း မိမိတို့ မြေဇာပင်ဖြစ်လာမည့်အရေးကို လုံးဝမထွေးတော မိကြပေ။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရန်သူလေယာဉ်ပျံသည် အောက်ကထိုးထားသော သံချ လိုက် မီးရောင်ထဲတွင် ဖမ်းမိနေသည်။ မီးရောင်အောက်က \"ပိုးဖလံကောင်လေးလို ဖြစ်နေသည်။ လေယာဉ်ပစ်အမြောက် သံများ အဆက်မပြတ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပေါ်လာသောအခါ ရန်သူလေယာဉ်ပျံသည် အနောက်စူးစူးသို့ ခပ်သုတ်သုတ် ပျံပြေးသည်။ ကျွန်တော်တို့ လူစုသည် “ကျတော့မယ်ကွ”ဟု ဟစ်အော်ဆူညံလျက် ရန်သူလေယာဉ်ပျံအကျကို စောင့်စား ကြည့်ရှုနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခိုက် အနောက်စူးစူးမှ ဂျပန်တိုက်လေယာဉ်က စက်သေနတ်နှင့် ပစ်ခတ်သောကြောင့် ရန်သူလေယာဉ်သည်သန်လျင်မြို့ ဘက်ကွေ့လာသည် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝမလို့ သောကြောင့် အကြောက်လန့် ကင်းရှင်းစွာဖြင့် ဦးခေါင်း ပေါ်ရောက်နေသော လေယာဉ်ပျံကို မော်ကြည့်နေကြသည်။ ထိုအခိုက် ””ဟူသော ဗုံးကျသံ ကြားလိုက်ရမှ ရုတ်တရက် မြေကြီးပေါ် ဝပ်လိုက်ကြသည်။ တတ်သမျှ မှတ်သမျှ ဂါထာ မန္တန်များကိုရွတ်ဆိုရင်း ဘုရားကိုသာ တနေရသည်။ ဗုံးသံ များကြောင့် နားကွဲမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ဆန်မှန်ပြီး သေခြင်းဆိုးနှင့် သေရတော့မည်မှာ တော်တော်ကလေး ကျိန်းသေသော်လည်း သေမင်း မျက်စိမှောက်သွားဟန်တူ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗုံးကျသံ စဲသွားသည်ဖြစ်၍ ကပျာကယာ လူးလဲထပြီး ကျောင်းဝင်းထဲ ပြေးဝင်လာသောအခါ ကျောင်းအရှေ့ဘက် ' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်မှ\u003c\/span\u003e '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eကယ်ဝါ ယူပါ”ဟု ဟစ်ကြွေးနေကြသော ဒုက္ခသည် တစ်စု၏ ကြင်နာဖွယ် အော်ဟစ်သံများကို မီးလောင်ဗုံးကျ၍ မီးဟုန်းဟုန်းတောက်နေသော အိမ်များကြားထဲက ထွက်ပေါ် လာသည်ကို ကြားနေရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ဝိုက်၌ မီးခိုး တွေ တစ်ခဲနက်မှောင်မိုက်နေသည်။ ကမ္ဘာပျက်သည်ဆိုသည် မှာ ထိုပုံစံအတိုင်းပင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးနေမိသည်။ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ လှသောကြောင့် ရင်တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေ\u003c\/span\u003e ' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်။ ထိုအချိန်ထိ ဘုရားကိုသာ တနေရတုန်းပင်ဖြစ်သည်းခင်းကျောင်းဝင်းထဲ ဗုံးသုံးလုံးကျသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ဝပ်လိုက်သောနေရာနှင့် အနီးကပ်ဆုံးမှာ လေး၊ ငါး၊ ခြောက်လံလောက်သာ ခြားလိမ့်မည်။ အနီးအနား ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ဝိုက် ၌ ဗုံး ၇ လုံး၊ ၈ လုံး ကျသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤမျှ သေတွင်းနှင့် နီးကပ်နေသော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံး အံ့သြဖွယ် သက်ဘေးက လွတ်သွားကြသည်။ နောက်တစ်လလောက်ကြာမှ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဦးခေမိန္ဒ ၊ ၏ အဖျားရောဂါ တော်တော်နှင့် မပျောက်သောကြောင့် ဒေါက်တာသာသင် စမ်းသပ်ကြည့်သောအခါ ကျောထဲ ဗုံးဆန် အစသေးသေးလေး ဝင်ရောက်နေရာယူနေသည်ကို တွေ့ရ၍ ထုတ်ပစ်လိုက်ရသည်။ ၊ ကျောင်းဆောင်တွေ ပျက်စီးသွားသည်။ ကျောင်းအပေါ် ထပ်က မိမိအိပ်သောခုတင် ဗုံးဆန်ထိမှန်သွားသည်။ ကျွန်ုပ် တို့ ကောင်းကင်ယံတိုက်ပွဲကို ကြည့်နေသောနေရာ၌လည်း ဗုံးဆန်များကျနေသည်ကို အထိတ်တလန့် တွေ့မြင်ရသည်။ ရန်သူလေယာဉ်သည် သန်လျင်မြို့ ကို တမင်တကာ ဗုံးချခြင်း ဟုတ်ဟန်မတူပေ။ စက်သေနတ်ဘေး၊ အမြောက်ဘေးကြောင့် ပြေးရလွယ်အောင် ဝိတ်လျှော့သွားခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်း သေကံမရောက် သက်မပျောက်သော နေ့ရက် - ဝန်းကျင်၌ပင် ဂျပန်စာ စာသင်ကျောင်း ရောက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိမိတို့ ကျောင်းဝင်းတစ်ဝိုက်၌ ဗုံး ၇ လုံး၊ စ လုံးကျပြီး ခဏမဆိုင်းပင် ဂျပန်စစ်သားများ “ကွိကွကွီကွ”နှင့် ဗုံးကျ သည့်နေရာသို့ ပေါက်ချလာကြသည်။ မကွဲသေးသော ဗုံးများလည်း ရှိသေး၍ ရှင်းလင်းပစ်ဖို့ တာဝန်ရှိသောကြောင့် ဗုံးကျ သည့်နေရာသို့ ဂျပန်စစ်သားများ လာကြည့်ကြခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကောင်းကင်ယံတိုက်ပွဲကို ကြည့်နေကြသော မိမိတို့ အဖွဲ့တွင် ဒုတရဟန်းဝတ်သော လူငယ်တစ်ယောက်လည်းပါသည်။ ဒုလ္လဘရဟန်းသည် ဂျပန်ကျောင်းတက်နေသူဖြစ်၍ ဂျပန် စကားပြောတတ်သည်။ ဗုံးကျသည့်နေရာသို့ ရောက်လာသော ဂျပန်စစ်သားများထဲတွင် ဂျပန်စကားသင်ပေးသော စစ်သား လည်း ပါလာသည်။ ဒုလ္လဘရဟန်းက သူ၏ ဂျပန်ဆရာ စစ်သားကို တွေ့ရသောအခါ “ဆင်းဆ ဆင်းဆဲ”ဟု ခေါ်လိုက်ပြီး ရဟန်းနှင့် သာမဏေများ ဂျပန်စာသင်ချင်နေ ကြသည်ဟု ပြောပြလိုက်သည်။ သေတွင်းနှုတ်ခမ်း ရောက်နေ ချိန်၌ပင် ဒုကာရဟန်းက ကြုံတောင့်ကြုံခဲဆိုပြီး ဂျပန်စကား သင်လိုသော မိမိတို့၏ဆန္ဒကို ထုတ်ဖော်ပြောပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂျပန်စစ်သားက ဒုလ္လဘရဟန်းပြောသော စကား ကို မှတ်သားသွားသည်။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်တစ်ပတ်လောက် ကြာသောအခါ သန်လျင်မြို့ စိန့်ဂျက်ကျောင်းတွင် ဖွင့်ထားသော ဂျပန်စာသင်ကျောင်း၌ ရဟန်းနှင့် ကိုရင်လေး ငါးပါးလောက် ရောက်နေကြသည်။ ကိုရင်နှင့် ရဟန်းများထဲတွင် မိမိလည်း တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က ဂျပန်ပြည်က ဂျပန်စာသင်မည့် ဂျပန်ဆရာများ ရောက်မလာမီစပ်ကြား ဂျပန် စစ်သားကယာယီဂျပန်စာပြဆရာ တာဝန်ယူနေခြင်းဖြစ်သည်။ အစ ပထမ၌ ဂျပန်ကျောင်းတွင် ဆင်မပြေမှုကလေးများ တွေ့ကြုံ ရသည်။ စာသင်ချိန် ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျောင်းသားအားလုံး မတ်တတ်ရပ်ပြီး အရိုအသေပြုကြရသည်။ ဤတွင် ရဟန်းနှင့် ကိုရင်များအတွက် ပြဿနာဖြစ်လာသည်။ ပထမ အများနည်းတူ မတ်တတ်ရပ်ပြရသေးသည်။ ဂျပန်စာသင်ပေး သူမှာ ဂျပန်စစ်သားဖြစ်သောကြောင့် ယာယီမျှလောက်သာ ဖြစ်ပြီး မကြာမီအတောအတွင်း ဂျပန်နိုင်ငံမှ ဂျပန်ကျောင်း ဆရာနှစ်ဦး ရောက်လာသည်။ ဆရာကြီး၏ အမည်က “ ခါတော့”ဖြစ်ပြီး လက်ထောက်ဆရာ၏အမည်က “ခါနာ့မိ နေ့က ”ဟု ခေါ်သည်။ ခါနာ့မိနေ့က လူရွှင် အင်္ဂလိပ်စကား လည်း အနည်းအကျဉ်း ပြောတတ်သည်။ ဂျပန်စာသင်ချိန်၌ အင်္ဂလိပ်စကား ညှပ်ညှပ်ပြောသည်။ ဂျပန်ကျောင်းသားများ မတ်တတ်ရပ်ပြီး အရိုအသေပြုသည်ကို ကြည့်လျက် ခါနာ့မိ နေ့က \"တခြားကျောင်းသားများကတော့ ဦးခေါင်းငုံ့ပြီး အရို အသေပြုကြတယ်၊ ကိုရင်တွေ ဦးပဉ္စင်းကတော့ ဦးခေါင်း မငဲ့ဘဲ ရင်ကော့ပြီး အရိုအသေပြုကြတယ်”ဟု ခပ်ရွတ်ရွတ် ခပ်နောက်နောက် ပြောသည်။ ဆရာခါတော့သည် အလွန် သဘောထားပြည့်သွားသော ဂျပန်ကျောင်းဆရာကြီး ဖြစ်သည်။သင်တန်းစချိန် မတ်တတ်ရပ်ပြီး အရိုအသေပြုခြင်းသည် ` \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘုန်းကြီးရဟန်းများနှင့် အပ်စပ်သည့် အလုပ်မဟုတ် ဟူ၍တင်ပြသောအခါ ဂျပန်ကျောင်းဆရာကြီး ခါတော့က နားလည်မှုရှိသွားပြီး ဘုန်းကြီးရဟန်းများ နေချင်သလိုနေနိုင် သည်ဟု ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ . . .\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သုံးလလောက် သင်ရုံနှင့် ဂျပန်စကား ပြောတတ်လာ သည်။ တချို့ လူငယ်ကျောင်းသားများ သုံးလလောက် ဂျပန်ကျောင်းတက်ပြီး ဂျပန်စကား ပြောတတ်လာသောအခါ ဂျပန်စကားပြန် ထွက်လုပ်ကြသည်။ မိမိတို့ကမူ ဂျပန်စာ တတ်လိုသောကြောင့် မပျက်မကွက် ကျောင်းတက်ပြီး ဂျပန် စာသယ်ကြသည်။ ကျောင်းတော် သောက်များ ၊ မိန်းကလေး များနှင့်ရောပြီး ဂျပန်စာသင်ရသည်။ တစ်နှစ်လောက်ကြာ သောအခါ ဂျပန်စာ အတော်အတန် ဖတ်တတ်လာသည်။ ဂျပန်လို ခပ်လွယ်လွယ်ထုတ်သော စာစောင်များကိုပင် ဖတ်၍ ရသည်အထိ ဖြစ်လာသည်။ ဂျပန်စာစောင်များတွင်ပါသော “ဦးဥတ္တမ”နှင့် “ခင်မျိုးချစ်အကြောင်း ဖတ်ရသည်မှာ ထို အချိန်က ဖြစ်သည်။ စာစောင်များတွင် “ခန်ဂျီ”ခေါ် ခက်ခဲသော စာလုံးများ ပါရှိသော်လည်း ယင်းစာလုံးများ၏ ဘေး၌ က ဖတ်၍လွယ်ကူသော “ကတန” “ဟိရန'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာလုံးများဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ဖော်ထားသောကြောင့် “န်ဂျီစာလုံးများကိုလည်း ဖတ်၍ရသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရန်ကုန်မြို့၌လည်း ဂျပန်စာသင်ကျောင်းရှိသည့် ရန်ကုန် | \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂျပန် စာသင်ကျောင်းသည် မြန်မာတစ်ပြည်လုံး မြို့ကြီးများ၌ရှိသော ဂျပန်စာသင်ကျောင်းများ၏ ဗဟိုဌာနသဖွယ် ဖြစ်နေ သည်။ ဗဟိုဌာနဖြစ်သော ရန်ကုန် ဂျပန်စာသင်ကျောင်းမှ မြန်မာတစ်ပြည်လုံးရှိ ဂျပန်စာသင်ကျောင်းများအတွက် သတင်းစာ ထုတ်ဝေသည်။ ယင်းသတင်းစာ၌ “ရှင်ပါရဂူ” အမည်ဖြင့် ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် ရေးသားဖူးသည်။ ဆောင်းပါး ၏ခေါင်းစဉ်မှာ “မြန်မာသစ်နှင့် သာသနာသစ်”ဖြစ်သည်။ တစ်နှစ်သင်တန်းပြီးသောအခါ၌လည်း ကျောင်းထွက်မသွား ဘဲ “ကင်ခယျက\u003c\/span\u003e'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eခေါ် ထူးတန်းကို ဆက်လက်တက်ကြ ‘သည်။ အထူးတန်းတွင် ခက်ခဲသော စာလုံးများဖြစ်သည့်\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခန်ဂျီများကို အတော်များများ သင်ပေးသည်။ ။ - ၁၉၃ ခု၊ နိုဝင်ဘာ ၂၅ ရက်နေ့မှစ၍ ဂျပန်စာသင်လာ ခဲ့သည် မှာ ၁၉၄၄ ခု၊ မေလ ၅ ရက် ဂျပန်စစ်တပ်နှင့်အတူ ဂျန်ဆရာနှစ်ယောက် သန်လျင်မြို့မှ ဆုတ်ခွာသွားကြသည့် အချိန်အထိ တစ်နှစ်နှင့် ခုနစ်လတိတိ ဂျပန်စာ သင်ခဲ့သည်။ ဂျပန်စကားကိုလည်း ကောင်းကောင်းပြောတတ်သည်။ ဂျပန် စာကို ဖတ်တတ် ရေးတတ်သည်အထိ ဖြစ်လာသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မိမိပြောသော ဂျပန်စကားကို ကြားရသည့် အတွက် ဂျပန်တချို့ ပင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ တစ်ခါ “ဆာကေ'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eခေါ် အရက်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ဂျပန်တစ်ယောက် နှစ်ယောက်နှင့် စကားစပ်ကြသောအခါ ကျွန်တော်က “ကိုယ် က အရက်ကို သောက်တာကောင်းပေမယ့် အရက်က ပြန်သောက်တာ ကိုယ်ခံရရင်တော့ မကောင်းဘူး”ဟူ၍ ဂျပန် စကားပုံတစ်ခုအတိုင်း ဂျပန်လို ပြောလိုက်သောအခါ ဂျပန် နှစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော်လည်း ဂျပန်ခေတ် နိဂုံးချုပ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိမိ၏ ဂျပန်စာလေ့လာမှုလည်း မရှိတော့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မိမိတတ်ထားသော ဂျပန်စကားနှင့် ဂျပန်စာ သည် မိမိ၏ အမှတ်သညာထဲတွင် တစ်စတစ်စ မှေးမှိန် ကွယ်ပျောက်သွားသည်။ အကယ်၍ ဂျပန်စာအုပ်များကို စဉ်ဆက်မပြတ် လေ့လာဖတ်ရှုနေခဲ့ပါမူကား မိမိတတ်မြောက် ထားသော ဂျပန်စကားနှင့် ဂျပန်သည် ယခုအချိန်အထိ ဆက်လက်ရှင်သန်နေပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၉၄၇ ခုနှစ်တွင် အိန္ဒိယနိုင်ငံ ဗရာဏသီမြို့သို့သွားပြီး ပညာသင်ကြားသည်။ ဂျပန်စာ သင်သောနှစ်နှင့် ၃ နှစ်လောက်သာ ခြားသောကြောင့် ထိုအချိန်အထိ ဂျပန်စကား မေ့မသွားသေးပေ။ မိဂဒဝုန်၌ နေစဉ်အတွင်း ဂျပန်လူမျိုး ဘုရားဖူးများ လာကြသည်။ ဘုရားဖူးလာသော ဂျပန်ဧည့်သည် များနှင့် ဂျပန်လိုစကား ပြောကြည့်၍ရသေးသည်။ ဂျပန် ဧည့်သည်များနှင့် မိမိ ဂျပန်လိုပြောသည်ကို တွေ့မြင်ကြသော အခါ မိဂဒဂုန် မဟာဗောဓိသင်းတိုက်ရှိ သီဟိုဠ်ရဟန်းတော် များက ချီးမွမ်းစကား ပြောကြသည်။ အင်္ဂလိပ်စကား၊ ဟိန္ဒီ စကားကိုသာ တတ်မြောက်ထားကြသော သူတို့သည် ဂျပန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43774509482133,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_bb0d51c5-7da5-49b5-9286-c6ef6c5dd39e.jpg?v=1730282770"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဂေါပတိ","title":"ဂေါပတိ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝတ္ထု၏ အစ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤဝတ္ထုသည် ရွာတစ်ရွာ၏ အကြောင်းဖြစ်သည်။ ရွာ၏အမည်နာမကို မည်သို့ပင်ခေါ်ခေါ် ခေါ်၍ရသည်။ ဇာတ်ဆောင်တို့ကိုလည်း ဘယ်လို အမည်နာမတပ်တပ် တပ်၍ရသည်။ ယင်းသို့ ခေါ်ချင်သလို ခေါ်ခြင်း အားဖြင့်၊ တပ်ချင်သလို တပ်ခြင်းအားဖြင့် ထူးခြားချက် ရှိလာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤဝတ္ထုသည် ကျိန်စာသင့်နေကြသော အပယ်ခံများ၏ ဘဝ ဇာတ်လမ်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမှန်ပြောရလျှင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်များသည် ဆင်းရဲဒုက္ခ၏ ကိုယ်လုံး ကိုယ်ထည်ဖြစ်သည်။ အပယ်ခံ၊ အနှိပ်ခံဘဝ၏ ရုပ်တု၊ ရုပ်လုံး ဖြစ်သည်။ အနှိပ်စက်၊ အညှဉ်းခံ ဘဝ၏ သက်ရှိအရုပ်ဖြစ်သည်။ ဂေါမတီ၊ ပိရမာ၊ ဦးလေး ဓိမု ယင်းရုပ်ပုံအားလုံးသည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်း အဖြူ၊ အမည်းကောက်ကြောင်းများကို အချိန်သမယ စုတ်တံဖြင့် ရေးဆွဲထားသော ပန်းချီ ပုံများ ဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဘိုးကြီး ဦးလေးအိမူသည် ယင်းဒုက္ခဇာတ်လမ်း၏ သက်သေ အဖြစ်ဖြင့် ယနေ့ထက်တိုင် အသက်ရှင်လျက် ရှိနေသေးသည်။ တစ်ထွာ တစ်ညိုလောက်မြေကွက်ကလေးကို ညွှန်ပြရင်း ဦးလေးဓိက ပြောပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီနေရာမှာပေါ့ သူတို့တဲအိမ်ကလေး ရှိခဲ့တာ။ တဲအိမ်ကလေးမှာ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် နေကြတယ်။ အစ်ကိုရဲ့ နာမည်က ပိရမာလို့ခေါ်တယ်။ ညီရဲ့ အမည်ကတော့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုမျှသာပြောပြီး ဦးလေးဓိမူသည် မည်ကဲ့သို့သော အကြည့်မျိုးဖြင့် သုညထဲ မျှော်ကြည့်ရှုနေသည် မသိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြေကွက်ထဲတွင် ရှင်သန်ကြီးထွားနေကြသော မြက်ပင်ကြီးများနှင့် ဆူးပင်များ ပေါက်နေကြသည်။ သစ်ပင်တစ်ပင်မှာမူ မြေကြီးနှင့် ပြုလုပ် ထားသော နံရံမှ ကျော်၍ မြေကွက်ဘက် စောင်းငဲ့ကြည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယနေ့အချိန်၌ပင် စားဖိုများကို တွေ့နေတုန်းပင်။ အေးသော သံသည် ပူနေသည်။ ပူသော သံ၏ အပေါ်တွင် အေးသော သံဖြင့် ထုနှက်နေ ကြသည်။ မီးဖွားကလေးများ ဖွားခနဲ ဖွားခနဲ ဖြာထွက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဝေးရှိ အမိုက်မှောင်ထဲတွင် လူရိပ်လိုလို အရိပ်တစ်ရိပ် မကြာခဏ | ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်ဟုဆိုသည်။ ထိုသို့တွေ့သည့်အခါတိုင်း ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ဝိုက်က လူများသည် ကြက်သီးမွေးညင်းထပြီး အိမ်တံခါး အလုံပိတ်လျက် ကုပ်ကုပ်ကလေး ဖြစ်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂေါမတီ၏ ဖြစ်ရပ်အမှန်ကို ကျွန်ုပ် အမှန်အတိုင်း မရေးပေ။ အကယ်၍ အမှန်အတိုင်းရေးလျှင် လူတွေက အမှန်ဟု ယူဆကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ အဆုံး အပိုင်းအခြားမဲ့ အညှဉ်းပန်းအနှိပ်စက်ခံ ဘဝကို အချို့နေရာများ၌ ခပ်မှိန်မှိန် ခပ်ဟော့ဟော့ ဖော်ပြထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အပြစ်ကို ကျူးလွန်မိသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ယင်းသို့ ပြုလုပ် ရခြင်းမှာလည်း ဤဖြစ်ရပ်မှန် သို့မဟုတ် တကယ့်ဇာတ်လမ်းကို လုပ်ကြံရေးသားထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု အထင်မှား အမြင်မှား ဖြစ်သွားမှာ စိုးရိမ် သောကြောင့် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂေါမတီ ယခု ဘယ်ရောက်သွားပြီနည်း။ ကုန္ဒူ ဘာဖြစ်သွားသနည်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်ပင် မသိပေ။ နေ့ရက် မကြာခင်က ဂေါမတီ တစ်ခါ တုန်းက နေထိုင်ခဲ့သော ရွာသို့ ကျွန်ုပ် ရောက်သွားသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မိခင် အဘွားအို ကွယ်လွန်သွားသည်မှာ မကြာသေးပေ။ ရွာသူရွာသားများအား ဂေါမတီအကြောင်း မေးမြန်းစုံစမ်းကြည့်သောအခါ ဘာမှ ရေရေရာရာ မသိရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုရွာက အနည်းအကျဉ်း စာသင်ဖူးသည့် လူများက သူတို့ရွာ၏ အတွင်းရေးကို ဘာကြောင့် လူသိအောင် လုပ်ရသနည်း၊ ဘာကြောင့် သတင်းစာတွင် ရေးသားဖော်ပြရသနည်း၊ ဂေါမတီ၏ အကျင့်စာရိတ္တကို ဘာကြောင့် မဲ့စွန်းထင်းအောင် လုပ်ရသနည်းဟု ကျွန်ုပ်ကို လက်ညှိုး ငေါက်ငေါက် ထိုးကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂေါမတီ၏ အကျင့်စာရိတ္တ မဲ့စွန်းထင်းအောင်လုပ်သည့် အမှားကို ကျွန်ုပ် ဘယ်မှာကျူးလွန်နိုင်ပါမည်နည်း။ ဂေါမတီသည် သစ္စာရှိ မည်သည့် တော်ဝင်ဇနီးမယားထက်မဆို အဆင့်မြင့်သူ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဆပွတာဟိက ဟိန္ဒူစတန်” အပတ်စဉ်၌ ဤဝတ္ထုကို ဖော်ပြသော အခါ စာဖတ်သူများထံက စာပေါင်းများစွာ ကျွန်ုပ် လက်ခံရရှိသည်။ ကျေးရွာတစ်ရွာ၏ ရိုးစင်းသော ဤဇာတ်လမ်း၌ စာဖတ်သူများအား ဤမျှ ရင်နှင့်သွားစေသည့် မည်သည့်အချက်အလက်များ ပါဝင်နေ၍နည်း။ ကျွန်ုပ် ယခုထက်ထိ သဘောမပေါက်ပေ။ “ချာယာမတ်ချူနာမန်' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e၏ နောက်တွင် ကျွန်ုပ်အတွက် ဒုတိယအကြိမ် အံ့သြရခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သာမန် စာဖတ်ပရိသတ်နှင့် အတူတကွ ပညာတတ်ပိုင်းကလည်းဤဝတ္ထုကို နှစ်သက်သဘောကျသည်ဟု သိရသဖြင့် ကျွန်ုပ် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အလွန်ကံထူးသူဟုပင် ယူဆမိသည်။ ကျွန်ုပ်အနေနှင့် စာဖတ်ပရိသတ် ထံမှ အပိုင်းအခြားမဲ့ မေတ္တာစေတနာကို ရရှိခြင်းသည် မည်သည့် စာရေး ဆရာအတွက်မဆို ဣသာမစ္ဆရိယစိတ် ဖြစ်ပွားလာနိုင်စရာအကြောင်း ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်ုပ်သည် စာပေကို ဖြေဖျော်မှုအတွက် သက်သက်ဟု သဘော မထားပေ။ '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမစ်ရှင်\u003c\/span\u003e' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဖြစ်ဖြင့်သာလျှင် စာပေကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ဂဏန်းမဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများ ဝန်းရံနေသော ငဆွံ့အား၊ အအား အသံ ထွက်လာစေရန် ကျွန်ုပ် ကြိုးစားအားထုတ်မည်။ ကျွန်ုပ်၏ နာကျင်မှုသည် သူတို့၏ နာကျင်မှုနှင့် တသီးတခြား ခွဲခြား၍ ဘယ်မှာရမည်နည်း။ အမှန်မှာ သူတို့၏ \"မီဒီယမ်” ဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် မိမိ၏ နာကျင်မှု၊ မိမိ၏ ဒုက္ခ ဝေဒနာကို စကားလုံးတပ်ပေးရန် ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e.           ယင်း ဘဝ '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eနာ\u003c\/span\u003e' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူတို့၏ နာကျင်မှု သို့မဟုတ် ဒုက္ခဝေဒနာနှင့် ပတ်သက်၍ စာဖတ်သူအား မဆိုစလောက် စဉ်းစားတွေးခေါ်စေနိုင်သည် ဆိုလျှင် ကျွန်ုပ်၏ ကြိုးပမ်းမှုသည် မအောင်မြင်မှု သက်သက်နှင့် ချည်း ရင်ဆိုင်ရမည် မဟုတ်ပေ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟိမန်ရှုဂျိုရှီ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခင်ကလည်း အလားတူ အဖြစ်မျိုး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညဉ့်အချိန်မတော် အဖော်မပါဘဲ တစ်ယောက်တည်း နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ် လာဖူးသည်။ ထိုအကြိမ်များကလည်း မိခင်သည် ယခုကဲ့သို့ပင် ထိတ်ထိတ်ပျာပျားနှင့် မေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဂေါမု၊ အဖော်မပါဘဲ ဘာဖြစ်လို့ အခုလို တစ်ယောက်တည်း လာရ တာလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိခင် အဘွားကြီး၏ နွမ်းခြောက်နေသော နှုတ်ခမ်း ဟသွားသည်။ ဂေါမတီသည် တွန့်ကြောင်းများ ဖုံးအုပ်နေပြီး ညှိုးနွမ်းနေသည့် မိခင်၏ မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သမီးလို ကံဆိုးမကို ဘယ်သူက လိုက်ပို့မှာလဲ။ မရဏမင်း ကတောင် လိုက်ပို့မှာ မဟုတ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝက်သစ်ချအခေါက်ကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းခက်တရော်နေသော လက်ဝါး နှစ်ဖက်ဖြင့် မျက်နှာကိုအုပ်ပြီးလျှင် ဂေါမတီသည် ကလေးငယ်တစ်ယောက်ပမာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေရှာသည်။ မိခင်က သူ့သမီးကို နားချနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မိန်းမသားအတွက် လင်ယောက်ျားရဲ့ အိမ်ဟာ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ရာ ဖြစ်တယ်။ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးနဲ့မဆို ကိုယ့်အိမ်မှာပဲ နေရတယ်။ နေ့ရှိ သမျှ တစ်သမတ်တည်းတော့ ဘယ်နေကြရမလဲ။ တွေ့သမျှ အခက်အခဲကို အောင့်အည်းသည်းညည်းခံပြီး နေမှပေါ့ \" “ဘယ်လောက်အထိ သည်းညည်းခံပြီး နေရမှာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အစိတ်စိတ် အပြာပြာ စုတ်ပြပြီး ညစ်ပေနေသည့် အင်္ကျီစကို လှန် ပြီးပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ ဒီမှာကြည့်စမ်း၊ မွေးကင်းစကတည်းက အမေ သမီးကို မြေကြီးထဲ ( ဘာဖြစ်လို့ မြှုပ်မပစ်လိုက်သလဲ။ မြေကြီးထဲ မြှုပ်ပစ်လိုက်ရင် သမီး အခုလို ဒုက္ခခံရမှာ မဟုတ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သမီး၏ ပန်းပွင့်ကဲ့သို့ နူးညံ့သော ကိုယ်ပေါ်တွင် အညိုအမည်း စွဲနေသည့် အကျိုးများကို တွေ့ရသောကြောင့် မိခင်သည် ကြက်သီးမွေးညင်း ထသွားသည်။ ဖွာလန်ကြဲနေသော တဘက်အနားဖြင့် မျက်ရည်ကိုသုတ်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘယ်လိုကံကြမ္မာနဲ့များ မွေးလာရတာလဲ မသိဘူး။ ဘယ် ဘီလူး သဘက်တွေရဲ့ အနှိပ်စက်ခံခဲ့ရတာလဲ။ သမီးကို သူတို့ နုပ်နုပ်စဉ်းပြီး စားပစ်လိုက်ကြလိမ့်မယ်ထင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိခင်က တစ်ဖန် သာဓကအမျိုးမျိုးပြလျက် သမီးကို နားချနေ ပြန်သည်။ သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်၌မူ ဂေါမတီသည် ယခင်ကထက် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူ့ယောက်ျားရှေ့၌ပင် ယောက္ခမယောက်ျား သူ၏ညီက သူ့ကို ဆူးကိုင်းကို လုပ်ထားသည့် တုတ်ကြီးနှင့် ရိုက်သည်။ ယောက္ခမမိန်းမ သူ၏ ညီမက သူ့ဆံပင်ကို ဆွဲဆောင့်ပြီး ကြိမ်းမောင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီအမျိုးယုတ်၊ ဘယ်အိမ်တွေက ထမင်းသိုး ဟင်းသိုးတွေစားပြီးဒီရောက်လာတယ် မသိဘူး။ ဂိုဒလိကပြောတယ်။တောစောင့် ပတရောက်လ် နှင့်အတူ မနေ့က တောထဲလျှောက်လည်နေတယ်တဲ့။တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန်နဲ့လဲ ဘာတွေ တီးတိုးတီးတိုး ပြောနေတယ် မသိဘူး။ ငါတို့မျက်နှာကို အိုးမည်း လာသုတ်နေတယ်။ ဒါလောက် နန့်ကြောဆွဲရသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တုတ်နှင့်တစ်မျိုး၊ လက်သီးနှင့်တစ်ဖုံ ဂေါမတီ အရိုက်အနှက် ခံနေ ရသည်။ ကျေးရွာမှူးရာမ် ရောက်မလာလျှင် အားလုံးပေါင်းပြီး သူ့ကို အမြဲ ဖျက်ကြမလားမသိပေ။ကျေးရွာမှူးက ကြားဝင်လိုက်သည့်အတွက် မတီ အသက်ချမ်းသာ ရသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော ပိရမာသည် အ အကဲ့သို့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။ သူ့အမေကို ထိုးနှက် ရိုက်ပုတ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်ဖြစ်၍ ကုနူးသည် နံရံတွင် ကပ်ပြီး နေသည်။ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် ငိုတောင် မငိုရဲရှာပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မလုံမလဲ ကောက်ရိုးတံ၏ ထောင့်တစ်ထောင့်တွင် ဂေါမတီသည် သူ၏ လူမမည်သားငယ်ကလေးကို ရင်ခွင်ဖြင့်အပ်လျက် တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေသည်။ အနီးတွင်ရှိသော ပိရမာကမူ တစ်ညလုံး ချောင်းတဟွတ်ဟွတ် ဆိုးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂေါမတီသည် မည်သူ့ကို ပြောမည်နည်း။ '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eတိရစ္ဆာန် ဆရာဝန်ထံ မိမိလင်ယောက်ျားအတွက် ဆေးသွားတောင်းခြင်း\" ဖြစ်သည်ဟူသော ရှင်းလင်းပြောပြချက်ကို မည်သူက နားထောင်မည်နည်း။ ဆေးတောင်း ခြင်းက လွဲ၍ တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန်နှင့် မည်သို့မှ အဆက်အသွယ် မရှိပေ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တောထဲတွင် ပတရောက်လ်၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရသည် မှာလည်း တစ်ပတ်လောက် ရှိသွားပြီ။ ရွာထဲက မိန်းမတစ်သိုက်နှင့် တောထဲ မြက်ရိတ်သွားသည်။ ထိုမိန်းမတစ်သိုက်နှင့်ပင် အတူ အိမ်ပြန်လာသည်။ သူ့ကို ဂိုဒလီ ဘယ်မှာတွေ့လို့လဲ၊ ဘယ်တုန်းက တွေ့လို့လဲ။ ဂိုဒလီကသာ ပတရောက်လ်ဆီက အရှက်မရှိ '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘီရီ” တောင်းသောက်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43774510825621,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_e43feb73-9ac5-45ad-af85-aad2b7b3aafd.jpg?v=1730282782"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဗောဓီဥာဏ်အလင်းတန်း","title":"ဗောဓီဥာဏ်အလင်းတန်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသကျမုနိဗုဒ္ဓ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နှစ်ဆယ့်ကိုးနှစ်အရွယ် ရှိနေပြီဖြစ်သော သိဒ္ဓတ္ထမင်းသားသည် ညတစ်ည၌ နန်းတော်မှထွက်ခွာသွားပြီးလျှင် ဆံတော်ကို ပယ်ပစ်လိုက်လေ သည်။ ထို့နောက် ဥရုဝေလာတောမြိုင်ရဂုံ၌ ခြောက်နှစ်ကြာမျှ အစွန်းရောက် ဒုက္ကရစရိယာအကျင့်ကို ကျင့်ကြံအားထုတ်သည်။ ခြောက်နှစ်ပတ်လုံး ရွေ့ရှား ခြင်းမပြုဘဲထိုင်နေရာ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်တွင် ပင့်ကူအိမ်တွယ်သည်အထိ ဖြစ်လာ သည်။ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ငှက်သိုက်လုပ်သည်အထိ ဖြစ်လာသည်။ ဆံကျစ် တစ်လျှောက်ဖြတ်ပြီး ကျူရိုးကျူးပင်များပေါက်သည်အထိ ဖြစ်လာသည်။ ယင်းတစ်ဖက်စွန်းရောက် ဒုက္ကရစရိယာအကျင့်ကျင့်ရင်း ခြောက်နှစ်ခြောက်မိုး ကြာသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သက်တော်သုံးဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ် ကဆုန်လပြည့်နေ့ည သောက်ရှူး ကြယ်ထွက်ပေါ်လာချိန်၌ သိဒ္ဓတ္ထသည် ဗောဓိဉာဏ်အလင်းကို ရရှိတော်မူ သည်။ ထိုအခါ သကျမုနိသည်.....\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အနေကဇာတိ သံသာရံ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အစချီသော ကြွေးကြော်သံကို သီဟနာဒခြင်္သေ့မင်း၏ ဟိန်းဟောက် သံပမာ ရဲဝံ့စွာကြွေးကြော်တော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့နောက် သကျမုနိဗုဒ္ဓသည် ၄၅နှစ်တိုင်တိုင် တရားဒေသနာဟောကြားခြင်းအားဖြင့် ဝေနေယျသတ္တဝါများအား ဒုက္ခညွှန်တွင်းမှ ထုတ် ဆယ်ကယ်တင်တော်မူခဲ့သည်။ သပိတ်တစ်လုံးနှင့် သင်္ကန်းတစ်စုံသာရှိသော်လည်း သကျမုနိသည် မည်သည့်အရာဝတ္ထုမျှ ချို့တဲ့သည်ဟူ၍မရှိပေ။ ဓမ္မသဘင် ပေါင်းသုံးရာ့ခြောက်ဆယ်ကျော်တို့၌ ဒေသနာတော်များကို ဟောကြားပြီး နောက် တပည့်သာဝကများအား မွေ့ရတနာကို လွှဲအပ်ခဲ့သောကြောင့် ဗောဓိ ဉာဏ်အလင်းတန်းသည် တစ်တ်တစ်ခေတ် အသက်ဆက်လာရာ ယနေ့ ထက်တိုင် ထွန်းလင်းလျက်ပင်ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သကျမုနိဗုဒ္ဓ၏ အပြုအမူများသည် ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုပြီးနောက် ကျန်ရှိနေ ခဲ့သော တပည့်သာဝကများအတွက် စံနမူနာဖြစ်နေသည်။ သုံးဆယ့်နှစ်ဖြာသော လက္ခဏာတော်ကြီးများနှင့် ရှစ်ဆယ်မျှသောလက္ခဏာတော်ငယ်များကို ပိုင်ဆိုင်သူဖြစ်သော်လည်း သကျမိသည် တခြားပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ခြားနားခြင်း မရှိဘဲ သာမန်ရသေ့၊ ရဟန်းတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် မထင်မရှားနေတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် သကျမုနိ၏ တရားဒေသနာတော်ကို နာကြားသူများသည် ဗုဒ္ဓ၏နေထိုင်ပုံနေထိုင်နည်း၊ ပြုမူပုံပြုနည်းကို ပုံစံနမူနာယူလျက် မိမိတို့၏ | နေထိုင်ပုံနေထိုင်နည်း၊ ပြုမူပုံပြုနည်းကို ဓမ္မနှင့်ညီညွတ်အောင် ကြိုးစားအားထုတ်ကြသည်။ ဗုဒ္ဓမှ အဂ္ဂသာဝကများသို့လည်းကောင်း၊ အဂ္ဂသာဝက များမှ မဟာသာဝကများသို့ လည်းကောင်း၊ မဟာသာဝကများမှ ပကတိ သာဝကများသို့လည်းကောင်း၊ ဗုဒ္ဓလက်ထက်တော် သာဝကများမှ နှောင်း ခေတ်သာဝကအဆက်ဆက်သို့လည်းကောင်း၊ လက်ဆင့်ကမ်းသယ်ဆောင် လာသော | သစ္စာတရားဒေသနာတော်သည် သို့မဟုတ် ဗောဓိဉာဏ်အလင်းတန်း သည် မည်သည့်အခါမျှ ပြတ်တောက်သွားသည်ဟူ၍ မရှိ။ လေးဆယ့်ငါးနှစ်မျှသော အချိန်ကာလအတွင်း ဓမ္မသဘင် သုံးရာ့ခြောက်ဆယ် ကျော်တို့၌ သကျမုနိဗုဒ္ဓဟောကြားတော်မူသော တရားဒေသနာတော်များသည် တစ်မျိုး | တစ်စားတည်းမဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း အမျိုးမျိုးအပြားပြားသော ဝတ္ထုကြောင်းများ ဥပမာဥပမေယျများ စွာသနာများ၊ နေယျနည်းများ သင်္ဘောပကို ဝိတ္တာရပြုခြင်းများ၊ စိတ္တာရကို သင်္ခပပြုခြင်းများသည် သကျမုနိဗောဓိဥာဏ်အလင်းရရှိစဉ်က ပေါ်ပေါက်လာသော မူဝါဒကို ကျော်လွန်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          '' နှင့် '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအစုအပေါင်းသည် တစ်ခုတည်းလည်းမဟုတ်ပေ။ နှစ်ခုလည်းမဟုတ်ပေ။ သင်၏ အရေး အသား၊ အရိုး၊ ခြင်ဆီတို့သည် အားလုံး အစုအပေါင်း ဖြစ်သည်။ အိမ်ထဲက အိမ်ရှင်သည် \"ငါ\" ဖြစ်သည်။ \"ငါတွင် အရေလည်း မရှိပေ။ အသားလည်း မရှိပေ။ အရိုးလည်း မရှိပေ။ ခြင်ဆီလည်း မရှိပေ။\u003c\/span\u003e ''\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eတွင် သြဠာရိကဖြစ်သော၊ အထည်ဒြပ်ရှိသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဓာတ်သဘောလည်း မရှိပေ။ သုခုမဖြစ်သောစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဓာတ်သဘောလည်း မရှိပေ။ အဆုံးစွန်စကားပြောရမည်ဆိုလျှင်\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အကယ်၍ သင်သည် တဲအတွင်းက အမတပုဂ္ဂိုလ်ကို၊ မသေသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို သိလိုသည်ဆိုလျှင် ယင်းသားရေ (အရေ) အိတ်မှတစ်ပါး အခြား မည်သည့် အရာ ဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် ပထဝီမြေပြင်ပေါ်၌ ရှိနေသူများကို သင်နှင့်မတူ ကွဲပြား ခြားနားသူများဖြစ်သည်ဟု မထင်မှတ်သင့်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းသို့အားဖြင့် ဘက်စုံလေ့လာပြီးလျှင် နည်းမျိုးစုံဖြင့် ထွင်းဖောက် ဝင်ရောက်ပြီးလျှင် သကျမုနိဗုဒ္ဓ၏ ဗောဓိဥာဏ်အလင်းနှင့် သာဝကအဆက် ဆက်တို့၏ ဗောဓိဉာဏ်အလင်းကို သဘောပေါက်အောင် လေ့လာသင့်သည်။ ထို့ကြောင့် သင်တို့အားလုံး သကျမုနိဗုဒ္ဓနှင့် သာဝကအဆက်ဆက်တို့၏ အကြောင်းကို တစ်ဆင့်ရှင်းလင်းပြောပြနိုင်ရန်အတွက် အသေးစိတ်လေ့လာ ကြရမည်။ သင်တို့၏ ရှင်းလင်းပြောပြချက်သည် သင်တို့၏ နှလုံးသည်းပွတ် ထဲက စိမ့်ယိုစီးဆင်းလာသော ရှင်းလင်းပြောပြချက်ဖြစ်ဖို့ လိုအပ်သည်။ သူတစ်ပါးတို့၏စကားကို ချေးငှားပြီး ရှင်းလင်းပြောပြခြင်းမျိုး မဖြစ်သင့်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eရှင်မဟာသာရိပုတြာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်ပိုင်း၌ သကျမုနိဗုဒ္ဓအဖြစ် ပွင့်ထွန်းဖြစ်ပေါ်တော်မူလာမည့် ဘုရင့်သားတော် သိဒ္ဓတ္ထမင်းသား သစ္စာတရားတော်ရှာမှီးရန် လောကီ လူ့ဘောင်က ခွာရှောင်ထွက်သွားသော အချိန်၌ ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းသည် နိုင်ငံ ရေးရာအရလည်းကောင်း၊ ဒဿနရေးရာအရလည်းကောင်း မငြိမ်မသက်ယောက်ယက်ခတ်နေသည်။ ပြည်နယ်သစ် သို့မဟုတ် တိုင်းအသစ်များ တစ်တိုင်းပြီးတစ်တိုင်း ဖြစ်ထွန်းပေါ်ပေါက်လာပြီးလျှင် “သောဠသရဋ္ဌခေါ် တိုင်းကြီးဆယ့်ခြောက်တိုင်းတို့သည် တစ်တိုင်းနှင့်တစ်တိုင်း အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှိရင်းစွဲ ဗြာဟ္မဏအယူဝါဒသည် “စေတောဝိမုတ္တိ”ခေါ် စိတ်ပိုင်း ဆိုင်ရာ လွတ်မြောက်ငြိမ်းချမ်းမှုကို မပေးစွမ်းနိုင်ဟူ၍ လူပေါင်းများစွာတို့သည် တွေးတောကြံဆလာကြသည်။ ထို့ကြောင့် တရားဓမ္မလမ်းအသစ်အမျိုးမျိုးကို ဖြန့်ဖြူးဟောကြားသူများ ပေါ်ပေါက်လာကြသည်။ အရေအတွက်များပြားသော ပြည်သူပြည်သားတို့ကလည်း စေတောဝိမုတ္တိခေါ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လွတ်မြောက်ငြိမ်းချမ်းမှုကို ညွှန်ကြားပြောပြမည့် ဂုရုတစ်ပါးထွန်းကား ပေါ်ပေါက်လာမည့် အချိန်ကာလကို စောင့်စားမျှော်လင့်နေကြသည်။ ပုဂ္ဂိုလ် အတော်များများသည် ယင်းကဲ့သို့ ပြည်သူအများ မျှော်လင့်တောင့်တနေကြသော ဂုရုတစ်ပါးဖြစ်လာရန်အတွက် ကြိုးပမ်းအားထုတ်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းရည်မှန်းချက်မျိုးကို ရင်ဝယ်ပိုက်လျက် ပေါ်ပေါက်လာကြသော ဒဿနပညာရှင် ဓမ္မခေါင်းဆောင်ခြောက်ဦးတို့သည် ထိုအချိန်က ဧဒိပ်ကျွန်း၏ အကြီးမားဆုံးတိုင်းကြီးတစ်တိုင်းဖြစ်သော မဂတိုင်း၏မြို့တော် ရာဇဂြိုဟ်သို့ ချဉ်းကပ်ရောက်ရှိလာကြသည်။ ယင်း ဆရာဂုရုခြောက်ပါးသည် လွတ်လွတ် လပ်လပ် တွေးခေါ်စဉ်းစားကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်း ဆရာဂုရုံခြောက်ပါးထဲက တစ်ပါးသည် နတ္ထိကဝါဒီ ဖြစ်ပြီး ပုဂ္ဂလိကလွတ်မြောက်ငြိမ်းချမ်းမှုအတွက်ဘဝတစ်ပါးရှိသည်ဟူသော အယူဝါဒကိုလည်းကောင်း၊ အကြောင်းနှင့်အကျိုး သို့မဟုတ် ပြောတုနှင်ဖလ အယူဝါဒကိုလည်းကောင်း စွန့်ပယ်ဖို့လိုအပ်သည်ဟူ၍ ထင်မြင်ယူဆထားသူ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား ယင်းအရာများသည် ထင်ရှားရှိသည်ဟူ၍ လည်းကောင်း၊ ထင်ရှားမရှိဟူ၍လည်းကောင်း ထုတ်ဖော်ပြောပြ၍ မရနိုင် သည့်အတွက်ကြောင့်ဖြစ်သည်။ သဉ္စယသည် ထိုခေတ်၊ ထိုအချိန်ကာလက ရှေ့တန်းအတွေးအခေါ်ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် နောက်လိုက် တပည့်ကြီးနှစ်ရာ့ငါးဆယ်နှင့်အတူတကွ တင့်တင့်တယ်တယ်၊ ထည်ထည် ဝါဝါနေထိုင်လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ရာတွင် ရုတ်တရက် လုံးဝမျှော်လင့်မထားသော အဖြစ်အပျက် တစ်ခု ဖြစ်ပျက်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ အခြားတပည့်တပန်းအားလုံးအား ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲရန် တာဝန်ပေးအပ်ထားသော သဉ္စယ၏ တပည့်ကြီးများထဲ က သာရိပုတြာနှင့်မောဂ္ဂလ္လာန်တို့သည် အခြားနောက်လိုက်တပည့်များနှင့် အတူတကွ သူတို့၏ဆရာဂုရုထံမှ ခွဲခွာလာခဲ့ကြပြီးလျှင် အခြားဆရာဂုရု တစ်ပါးထံ ချဉ်းကပ်ရောက်ရှိသွားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းအပြုအမူသည် ယခုပြောပြမည့် အဖြစ်အပျက်၏ အကျိုးဆက် ကြောင့် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်နေ့သောနံနက်ခင်းအချိန်၌ သာရိပုတြာသည် ရာဇဂြိုဟ်မြို့ရှိ လမ်းကြီးလမ်းငယ်များ၌ လျှောက်သွားနေစဉ် ဆွမ်းခံကြွလာသော ရဟန်းတစ်ပါးနှင့်ပက်ပင်းသွားဘိုးသည်။ သပိတ်ကိုကိုင်စွဲလျက် စက္ခုခ္ဒြေချပြီးလျှင် ဣန္ဒြေရစွာကြွသွားသောရဟန်းကို ဖူးတွေ့ရသောကြောင့် သာရိပုတြာသည် ထိုရဟန်းအား အကြီးအကျယ် လေးစားကြည်ညို သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သာရိပုတြာက စဉ်းစားကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          'ဤရဟန်းသည် သူကိုယ်တိုင် သစ္စာတရားတော်ကို တွေ့မြင်သိရှိ သူလည်း ဖြစ်ရမည်။ သို့တည်းမဟုတ် သူ၏ ဆရာဂုရုသည် သစ္စာတရား တော်ကို အပြည့် အဝသိမြင်ထားသော ပုဂ္ဂိုလ်လျှင်လည်း ဖြစ်ရမည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းကဲ့သို့ တွေးတောကြံဆပြီးလျှင် သာရိပုတြာသည် ဖွင့်ဟ မေးမြန်းလိုသော သူ၏ဆန္ဒကို မျိုသိပ်ထားပြီး မေးမြန်းလျှောက်ထားခြင်း မပြုဘဲ ရဟန်း၏နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရဟန်းသည် ဆွမ်းခံကိစ္စ အပြီးသတ်ပြီးလျှင် ဆွမ်းဘုဉ်းပေးတော်မူ သည်။ ဆွမ်းဘုဉ်းပေးပြီးသောအခါ ရဟန်းအား သာရိပုတြာက ရိုသေမြတ်နိုး စွာ ရှိခိုးဦးတင်လျက် လျှောက်ထားလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အရှင်၊ အရှင်၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည် အမှန်တကယ်ပင် ကြည်ညို ဖွယ်အသွင် ဆောင်နေပါ၏။ အရှင်သည် မည်သည့်ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပါသနည်း။ အရှင်၏ဆရာဂုရုသည် မည်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပါသနည်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရဟန်းက ပြန်လည်ပြောကြားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငါသည် သကျတိုင်းမှ ကြွရောက်တော်မူလာသော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်မြတ်၏ တပည့်သားအဖြစ် ခံယူရန်အတွက် လောကီ လူ့ဘောင်ကို စွန့်ခွာလာခဲ့သူဖြစ်၏။ ငါ့ကို အဿဇိဟု ခေါ်ကြ၏”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သာရိပုတြာက မေးလိုက်ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          'သကျသာကီဝင် သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်၏ တရားဒေသနာတော် | သည် မည်ကဲ့သို့သော တရားဒေသနာတော်မျိုး ဖြစ်ပါသနည်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငါရဟန်းဖြစ်သည်မှာ အချိန်မကြာလှသေး၍ သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ ဘုရား၏ တရားဒေသနာတော်ကို ခရေစေ့တွင်းကျ ပြောပြနိုင်သည့် အခြေ အနေ မရှိသေးပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          'အဓိကအချက်ကို သိရလျှင် တော်ပါပြီ၊ သင်ရဟန်း၏ ဆရာဂုရု သည် မည်ကဲ့သို့သော တရားဒေသနာမျိုးကို ဟောကြားတော်မူပါသနည်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဿဇိက ပြန်လည်ပြောကြားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အရာဝတ္ထုမှန်သမျှ အကြောင်းတရားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ဗုဒ္ဓ သည် အကြောင်းတရားနှင့် ယင်းအကြောင်းတရား ချုပ်ငြိမ်းသောနည်းလမ်း ကို ဟောပြတော်မူ၏။ ယင်းသည် ဗုဒ္ဓ၏တရားဒေသနာတော် ဖြစ်၏”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အကျဉ်းသခံပတရားတော်ကို ကြားနာလိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နောင်သောအခါ၌ သကျမုနိဂေါတမဗုဒ္ဓ၏ တပည့်သာဝကအားလုံးထဲတွင် ပညာအရာ၌ ဧတဒဂ်ရတော်မူသော မေ့သေနာပတိ အဂ္ဂသာဝက ဖြစ်လာ တော်မူမည့် သာရိပုတြာသည် ပရမတ္ထသစ္စာနှင့် အမြိုက်နိဗ္ဗာန်သို့ သွားရာသွား ကြောင်း၊ ရောက်ရာရောက်ကြောင်းလမ်းကို တွေ့မြင်သိရှိသွားသည်။ အချိန် ကာလကြာမြင့်စွာကစပြီး မိမိရှာမှီးလာခဲ့သော တရားဒေသနာသည် ဤတရား ဒေသနာပင် ဖြစ်ပါကလားဟူ၍လည်းကောင်း၊ မိမိ မျှော်မှန်းတမ်းတလာခဲ့သော ဆရာဂုရုသည် ယခု ပေါ်ထွန်းလာပြီဟူ၍လည်းကောင်း၊ သာရိပုတြာ သည် ပြတ်ပြတ်သားသား နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရာဇဂြိုဟ်မြို့နှင့်မဝေးသော နားကရွာရှိ ဗြာဟ္မဏမိသားစု၌ မွေးဖွား လာသော သာရိပုတြာသည် ကလေးအရွယ်၊ သူငယ်ဘဝကစ၍ သူမတူအောင် ထူးခြားသော ဉာဏ်စွမ်းဉာဏ်စကို ပြလာခဲ့သည်။ အစပထမ၌ ဗြာဟ္မဏဝါဒနှင့်ပတ်သက်၍ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် တတ်ကျွမ်းနားလည်သော သူ၏ဖခင်ထံတွင် ပညာတင်သင်ကြားပြီး ကျမ်းဂန် ရွတ်ဖတ်သရဇ္ဈာယ် နည်းကို လေ့လာဆည်းပူးသည်။ ရှစ်နှစ်သားအရွယ်၌ သာရိပုတြာသည် ဆရာဂုရုတစ်ဦးထံ၌ သင်ရိုးကျမ်းစာများကို သင်ကြားဆည်းပူးသည်။ အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်၌ သာရိပုတြာ၏ ဂုဏ်သတင်းသည် ရွာနီးချုပ်စပ် တစ်ခွင်၌ ပျံ့နှံ့ကျော်ကြားသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နာဋကရွာနှင့် မနီးမဝေးရွာတစ်ရွာဖြစ်သည့် ကောလိတရွာ၌ မောဂ္ဂလ္လာနမွေးဖွားသည်။ မောဂ္ဂလ္လာနနှင့်သာရိပုတြာတို့သည် အမြတ်ဆုံး၊ အမြင့်ဆုံး ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ် နှစ်ပါး၊ ဗုဒ္ဓ၏ အဂ္ဂသာဝက ဖြစ်လာမည့်သူများ ဖြစ်သည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် အိမ်နီးနားချင်း ရွာနှစ်ရွာ၌.....\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43774511972501,"sku":"","price":5000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_cff8ed6a-a04f-46ea-9d79-44fac7a4c18e.jpg?v=1730282801"},{"product_id":"ပါရဂူ-ဘုရားကျောင်းတံမျက်လှည်းသမား","title":"ဘုရားကျောင်းတံမျက်လှည်းသမား","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပင့်ကူချည်မျှင် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်နေ့သ၌ သကျမုနိဗုဒ္ဓသည် နတ်ပြည်နတ်လောကရှိ ကြာရေကန်၏ ကန်ဘောင်ရိုးပေါ်၌ စင်္ကြံလျှောက်နေတော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရေကန်ထဲတွင် ပွင့်နေကြသော ကြာပွင့်အားလုံးသည် ပုလဲ ပမာ ဖြူဖွေးနေကြသည်။ ကြာပွင့်ဗဟိုချက်မရှိ ရွှေရောင်ဝတ်မှုန် ဝတ်ဆံတို့မှ ပြောမပြနိုင်လောက်အောင် မွှေးကြိုင်သောရနံ့သည် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်ရှိ လေထဲတွင် အပြည့်ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နတ်ပြည်နတ်လောက၏ နံနက်ခင်းအချိန်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အချိန်အတန်ငယ်ကြာသွားသောအခါ သကျမုနိဗုဒ္ဓသည် ကန်ဘောင်ရိုးပေါ်၌ ရပ်တန့်လျက် ကန်ရေပြင်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော ကြာရွက်များ၏ အကြားမှ အောက်ဖက်၌ မြင်တွေ့နေရသော ရှုခင်း ကို ကြည့်တော်မူလိုက်သည်။ ထိုအခါမှန်ပြောင်းဖြင့် ကြည့်လိုက် သကဲ့သို့ ကျောက်သလင်းပမာ ကြည်လင်နေသော ကန်ရေပြင်ကိုထွင်းဖောက်လျက် အဝေး၌ရှိနေသော သွေးကန်နှင့် လှံတောင်ကို တွေ့မြင်တော်မူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့နောက် သကျမုနိဗုဒ္ဓသည် ငရဲအောက်ခြေ၌ တခြား ငရဲသားများနှင့် အတူ တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးပြီး ငရဲခံနေရသောကဏ္ဍတအမည်ရှိ လူတစ်ယောက်ထံသို့ မျက်စိရောက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကဏ္ဍတသည် လူသတ်၊ အိမ်မီးရှို့စသော ဒုစရိုက်အလုပ်များ ကို ကျူးလွန်ပြုလုပ်လာခဲ့သော မြေကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် သုစရိုက်အလုပ်တစ်ခုကိုလည်း ပြုလုပ်ဆောင်ရွက်ခဲ့ဖူး သည်။ တစ်နေ့သောအခါ၌ တောနက်တစ်ခုထဲ ဖြတ်သွားစဉ် လမ်းပေါ်၌ တွားသွားနေသော ပင့်ကူငယ်လေးတစ်ကောင်ကို တွေ့ မြင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကဏ္ဍတသည် ပင့်ကူကို နင်းချေသတ်ပစ်ရန် ခြေထောက်ကြွ လိုက်သည်။ သို့ရာတွင် “မည်မျှပင် သေးငယ်သော သတ္တဝါ ဖြစ်သော်လည်း ဤပင့်ကူတွင်လည်း အသက်ရှိ၏။ ဤပင့်ကူကို အကြောင်းမဲ့ သတ်ဖြတ်မပစ်သင့်” ဟူသော အတွေးပေါ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းသို့ အတွေးပေါ်လာသည်ဖြစ်၍ ကဏ္ဍတသည် ပင့်ကူ ကို အသက်ချမ်းသာ ပေးလိုက်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငရဲပြည်ကို လှမ်းကြည့်ရှုသော သကျမုနိမြတ်စွာဘုရားသည် ပင့်ကူအား ကဏ္ဍတအသက်ချမ်းသာပေးခဲ့သည်ကို သတိရသွားတော်မူသည်။ ယင်းကုသိုလ်ကောင်းမှုကြောင့် သကျမုနိမြတ်စွာ ဘုရားသည် အကယ်၍ဖြစ်နိုင်ပါလျှင် ကဏ္ဍတအား ငရဲမှထုတ်ဆယ်ကယ်တင်ရန် အကြံဖြစ်တော်မူလာသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့် တော်မူလိုက်သောအခါ ကံအားလျော်စွာ နတ်ပြည်နတ်လောက၏ ပင့်ကူတစ်ကောင် ကျောက်စိမ်းရောင် ကြာရွက်များပေါ် ၌ လှပသော ငွေရောင်ချည်မျှင် ယက်ထုတ်နေသည်ကို တွေ့မြင် တော်မူသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သကျမုနိဗုဒ္ဓသည် ပင့်ကူချည်မျှင်ကို လက်တော်နှင့် အသာ အယာကိုင်ပြီးလျှင် ပွင့်အာနေကြသော ပုလဲနှင့်တူသည့် ကြာဖြူပွင့် များကြားထဲက အောက်ဖက် အလွန်တရာ ဝေးကွာသောအရပ်၌ တည်ရှိနေသည့် ငရဲ၏ အောက်ခြေသို့ ချတော်မူလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငရဲပြည်ရှိ သွေးကန်ထဲတွင် ကဏ္ဍတသည် တခြားငရဲခံရသူ များနှင့်အတူတကွ မြှုပ်ချီပေါ်ချီ ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပိန်းပိတ်မှောင်နေသည့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်လုံး၌ အမိုက် မှောင်ထဲက တစ်ခါတစ်ရံ မှုန်မှုန်မွှားမွှား ပေါ်ထွက်လာသည်ဟု ယင်ရသော အရာများမှာ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ဖွယ် လှံတောင်မှ မှုန်မှုန်မွှားမွှား မပြတ်မသား မြင်ရသော လှံတံများဖြစ်သောကြောင့် ထိုမြင်ကွင်းမှာ ပြော၍မပြနိုင်လောက်အောင်ပင် စိုးရွံ့ ထိတ်လန့်ဖွယ် မြင်ကွင်းဖြစ်နေသည်။ ပို၍ဆိုးသည်မှာ ထိုနေရာပတ်ဝန်းကျင် တဝိုက်၌ ဘယ်ဆီကြည့်လိုက်ကြည့်လိုက် သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ မကြာခဏထွက်ပေါ်လာသော တစ်ခုတည်းသောအသံမှာမူ ငရဲခံနေရသူများ၏ မသဲမကွဲ ငြီးတွားသံပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းသို့ ငြီးတွားသံ ပေါ်နေသည်မှာ ငရဲကျနေသူများ ငရဲ၏ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်း မှန်သမျှကို ခါးစီး ခံနေကြရသည်ဖြစ်၍ မောဟိုက် နွမ်းနယ်နေကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အသံထွက်ငိုကြွေး ရန်အတွက်ပင် အင်အားမရှိကြတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် အကြီးစားပင်ဖြစ်စေကာမူ ကဏ္ဍတသည် လည်း သွေးကန်ထဲတွင် သွေးမွန်းနေသဖြင့် အသက်ပျောက်တော့ မည့် ဖားကဲ့သို့ တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ရာတွင် တစ်နေ့သ၌ ကဏ္ဍတသည် ဦးခေါင်းမော့လျက် သွေးကန်အထက်က ကောင်းကင်ပြင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မနုဿလူသားတို့၏ မျက်စိအကြည့်ဒဏ်ကို ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ နေသည့်ပမာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော အမှောင်ထုအတွင်း၌ လက်တစ်ခါ မှိန်တစ်ချီနှင့် ဝေးကွာသီခေါင်သော အထက်နတ်ပြည် မှ သူ့ထံသို့ ဦးတည်ကျလာသော ပင့်ကူချည်မျှင် တစ်မျှင်ကို တွေ့မြင်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပင့်ကူချည်မျှင်ကို တွေ့မြင်ရသည့်အခါ ကဏ္ဍတသည် သာလွန်းလှသဖြင့် အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ လက်ပန်းပေါင်းခပ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ကဏ္ဍတသည် ယင်းချည်မျှင်ကိုဆွဲပြီး တဖြည်းဖြည်း တက်သွားလျှင် အမှန်တကယ်ပင် ငရဲမှ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုမျှသာမက အဆင်ပြေသွားပါမူကား ကဏ္ဍတသည် နတ် ပြည်နတ်လောကသို့ပင် ဝင်ရောက်သွားနိုင်ကောင်း သွားနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ထို့နောက်တွင်ကား သူ့အနေဖြင့် နောက်ထပ်တဖန် လှံတောင် ပေါ်သို့လည်းကောင်း၊ သွေးကန်အတွင်းသို့လည်းကောင်း ပြန်ကျ စရာအကြောင်း မရှိတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းသို့ဆုံးဖြတ်ပြီးလျှင် ကဏ္ဍတသည် အချိန်ဆိုင်းမနေ တော့ဘဲ ချည်မျှင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင် , \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eလျက် တက်သွားသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဓမြအကြီးစားဖြစ်၍ ကဏ္ဍတသည် ယင်းကဲ့သို့ ကြိုးဆွဲ၍ ပေါ်တက်သည့် အလေ့အထ ကောင်းကောင်းရနေသူဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ရာတွင် ငရဲနှင့်နတ်ပြည်မှာ တစ်နေရာနှင့် တစ်နေရာ မိုင်ပေါင်းသိန်းသန်းမက ဝေးကွာသည်ဖြစ်၍ မည်မျှပင်အလော သုံးဆယ် ဖြစ်နေသော်လည်း ကဏ္ဍတအနေနှင့် နတ်ပြည်ရောက်အောင် လွယ်လင့်တကူ ရှောကနဲတက်သွားရန်မှာမူ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အချိန်အတန်ကြာမျှ တက်သွားပြီးသောအခါ ကဏ္ဍတသည် မောဟိုက်လာပြီးလျှင် နောက်ထပ်တစ်ချီတစ်မောင်း ဆွဲတက်သွား နိုင်သည့် အခြေအနေပင် မရှိတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်ထပ်ဆက်၍ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိသောကြောင့် ကဏ္ဍတသည် တစ်အောင့်လောက် နားဦးမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ပြီးလျှင် ချည်မျှင်တွင် တွဲလွဲခိုလျက် အောက်ဘက်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှိသမျှ အားကို ဖြစ်ညှစ်ထုတ်လျက် ကြိုးစားပမ်းစား တက်လာဖြစ်၍ တစ်ခဏအလွန်က သူမြုပ်ချီပေါ်ချီဖြစ်နေခဲ့ရသော သွေးကန်သည် အောက်ဖက်က အမှောင်ထုထဲတွင် ငုပ်လျှိုးကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် မလက်တလက်ဖြစ်နေသော ကျောချမ်းစရာ ထို လှံတောင်သည်လည်း သူ၏ အောက်ဖက်တွင် ရောက်နေသည်။ အကယ်၍ သူသည် ယခုနှုန်းအတိုင်း ဆက်တက်သွားပါက မိမိ မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် လွယ်ကူစွာ ငရဲက လွတ်မြောက် ကောင်း လွတ်မြောက်သွားနိုင်ပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လက်နှစ်ဖက်ကို ချည်မျှင်ဖြင့် ရစ်ပတ်ထားပြီးလျှင် ကဏ္ဍတ သည် “ယောက်ျားဘသား၊ ယောက်ျားဘသား” ဟု အော်လျက် ငရဲကျလာသည့် အချိန်မှစ၍ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း တစ်ခါဖူးမျှ မဟစ်အော်ဖူးသောအသံဖြင့် ဟစ်အော်ရယ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ရာတွင် အောက်ဖက်တွင်ရှိသော ပင့်ကူချည်မျှင် တစ်ဖက် စွန်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော ငရဲခံနေရသူများသည် ပရွက်ဆိတ်တန်း ကြီးပမာ အုပ်မနိုင် ထိန်းမရ သူ့နောက် အတင်းတကီလိုက်လာ ကြသည်ကို မြင်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းမြင်ကွင်းကို တွေ့မြင်ရသောအခါ ကဏ္ဍတသည် အလွန်တရာ အံ့သြထိတ်လန့်သွားပြီးလျှင် ပါးစပ်အဟောင်း လား နှင့် မျက်လုံးပြူး မျက်ဆံပြူးဖြစ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသေးမျှင်သော ချည်မျှင်သည် သူတစ်ယောက်တည်း သော ဝန်ဖြင့်ပင် ပြတ်ထွက်သွားနိုင်သည်။ ယခု လူအားလုံး၏ အလေးချိန်ကိုမူ အဘယ်မှာထိန်းထားနိုင်မည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အကယ်၍ ဤချည်မျှင်သည် လမ်းခုလတ်တွင် ရှောင်တခင် ပြတ်သွားပါက အပင်ပန်း အဆင်းရဲခံပြီး မြင့်မားသောဤနေရာသို့အထိရောက်အောင် တက်လာသော မိမိသည်ပင် ငရဲသို့ ဒလိမ့် ခေါက်ခွေး ပြန်ကျသွားပေလိမ့်မည်။ ယင်းသို့ဖြစ်လျှင် ဒုက္ခကြီးစွာ ရောက်ရလိမ့်မည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအချိန်အတောအတွင်း ရာပေါင်းများစွာ၊ ထောင်ပေါင်း များစွာသော ငရဲခံနေရသူများသည် နက်ချိပ်နေသော သွေးကန်၏\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အောက်ခြေမှ တလိမ့်လိမ့် တလွန့်လွန့်ထွက်လာကြပြီးလျှင် မလက် တလက် အရောင်ထွက်နေသော ချည်မျှင်သေးသေးကလေးကို ဆုပ် ကိုင်ပြီး တသီတတန်းကြီး ကုပ်ကပ်တွယ်တက်လာကြသည်။ အကယ်၍ မိမိကသာ အချိန်မီ မဟန့်တားလျှင် ချည်မျှင်သည် အလယ်ကနှစ်ပိုင်းပြတ်ပြီး မိမိနှင့်အတူတက ငရဲကောင်တွေအားလုံး ဒလိမ့်ခေါက်ခွေး ကျသွားကြမည်မှာ အမှန်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် ကဏ္ဍတသည် “ဟေ့ ငရဲကောင်တွေ၊ ဒီပင့်ကူ ချည်မျှင်က ငါ့ပစ္စည်းကွ။ မင်းတို့ ဘယ်သူ့ခွင့်ပြုချက်နှင့် တက်လိုက် လာကြတာလဲ၊ ဆင်းကြ၊ အကုန်ဆင်းကြ” ဟု အော်ပြောလိုက်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကဏ္ဍတ ဘာလုပ်နိုင်တော့မည်နည်း။ အော်ဟစ်ချိန်ပင် မရ လိုက်တော့ဘဲ လေထဲပျံဝဲကျလာပြီးလျှင် ဂျင်တစ်လုံးကဲ့သို့ လည်ပြီး အမိုက်မှောင်တွင်းသို့ ဇောက်ထိုးကျသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့နောက်တွင်ကား နတ်ပြည်နတ်လောက၏ သေးမျှင်ပြီး မလက်တလက် အရောင်ထွက်နေသည့် တစ်ခုတည်းသော ပင့်ကူ ချည်မျှင်သည်သာလျှင် လလည်းမရှိ၊ ကြယ်လည်းမရှိသောကောင်းကင်အလယ်၌ လွင့်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နတ်ပြည် နတ်လောကရှိ ကြာကန်၏ကန်ဘောင်ရိုးပေါ်၌ ရပ်နေတော်မူသော ဗုဒ္ဓသည် ယင်းအဖြစ်အပျက်ကို အတုန်မလှုပ် ရှုစားနေတော်မူသည်။ ရေထဲပစ်ချလိုက်သော ကျောက်တုံးတစ်တုံး ကဲ့သို့ သွေးကန်ထဲတွင် ကဏ္ဍတစုပ်ကန် မြုပ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ ရသောအခါ ဗုဒ္ဓသည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာဖြင့် တဖန်စင်္ကြံကြွ နေတော်မူလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိမိတစ်ကိုယ်တည်းသာလျှင် ငရဲမှလွတ်မြောက်လိုသည့် ကဏ္ဍတ၏ အကြင်နာမဖက်သော၊ တကိုယ်ကောင်းဆန်သော နှလုံးသား၊ ယင်းစိတ်ထား သဘောထားအားလျော်စွာ အပြစ်ဒဏ်ခံရပြီး ငရဲတဖန် ပြန်ကျသွားရခြင်း၊ ယင်း အဖြစ်အပျက်များမှာ ဗုဒ္ဓ၏ အမြင်၌ ကရုဏာသက်စရာ ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ရာတွင် နတ်ပြည်နတ်လောက၏ ကြာကန်အတွင်း၌ ပွင့်နေကြသော ကြာပန်းကြာပွင့်များမှာမူ ယင်းအကြောင်းအရာများ နှင့်ပတ်သက်၍ စိုးစဉ်းမျှပင် ဂရုမပြုကြပေ။ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပုလဲနှင့်တူသော ကြာဖြူပွင့်တို့သည် ဗုဒ္ဓ၏ခြေတော်ရင်း၌ ဖူးတံများကို ဝှေ့ရမ်းနေကြသည်။ ယင်းကဲ့သို့ ဝှေ့ရမ်းနေစဉ် ဗဟို ချက်မ၌ရှိသော ရွှေရောင်ဝတ်မှုန်ဝတ်ဆံတို့မှ ထူးထူးခြားခြား ကြိုင် သင်းနေသည့် ပန်းရနံ့သည် ပတ်ဝန်းကျင်တခွင်၌ ပျံ့နှံ့သွားလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘုရားကျောင်း၊ တံမြက်လှည်းသမား\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အလွန်တရာမြင့်မားပြီး အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက် \" လျက်ရှိသော ဟိမဝန္တာတောင်ထိပ်ရှိ မတ်စောက်လှသည့် ကျောက်တောင်မျက်နှာပြင်၌ မိုးစွန်တဖျား ခိုင်ခန့်စွာတည်ရှိနေသော ဘုရား ကျောင်းတော်သည် တည်ငြိမ် ဣန္ဒြေရစွာ ဘာဝနာပွားများနေသကဲ့ သို့ ထင်နေရသည်။ ကျောင်းတော်အတွင်း၌မူ ဝေနေယျသတ္တဝါ များ၏ ခုနစ်ကပ်၊ ခုနစ်ကမ္ဘာအတွက် လမ်းညွှန်လမ်းပြအဖြစ် ဤ ကမ္ဘာလောကသို့ ကြွရောက်လာတော်မူပြီးပြီဖြစ်သော ကြွရောက် လာလတ္တံ့သော ရွှေရောင်ဝင်းပြီး ထူးထူးခြားခြား သပ္ပါယ်တော်မူလှ သည့် ခုနစ်ဆူသော ဗုဒ္ဓတို့သည် ကြည်ညိုဖွယ်ရာ စောင့်ကြည့်နေ သကဲ့သို့ ထင်နေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရာစုနှစ်များစွာကစ၍ တရုတ်ပြည်မှလည်းကောင်း၊ တိဗက် ပြည်မှလည်းကောင်း၊ ခရီးအလှမ်းဝေးသော ဣန္ဒိယပြည် အစွန်အဖျားမှလည်းကောင်း၊ မရေတွက်နိုင်သော ဘုရားဖူးများသည် အတွင်းအဇ္ဈတ္တ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရှာမှီးရန်အတွက်လည်းကောင်း၊ တရားဘာဝနာ ပွားများခြင်း၊ ဆုတောင်းမေတ္တာပို့ခြင်းအားဖြင့် မဟာပုရိသ ယောက်ျားမြတ်နှင့် ကိုယ်တိုင်ဆက်သွယ်မှု ပြုရန် အတွက်လည်းကောင်း ထိုနေရာသို့ လာရောက်ကြသည်။ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုရားဖူးများသည် ခုနစ်ဆူသော ဗုဒ္ဓတို့အား ပုဂ္ဂိုလ်အရ ရှိခိုးပူဇော်ခြင်း မပြုကြပေ။ ခုနစ်ဆူသော ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များကို လည်း ပုဂ္ဂိုလ်အရ ရှိခိုးပူဇော်ခြင်း မပြုကြပေ။ ဘုရားဖူးများသည် ခုနစ်ဆူသောဗုဒ္ဓတို့အား ကျေးဇူးဥပကာရ အပြည့်အဝတင်ရှိကြောင်း ပြကြသည်။ အကြောင်းမူကား ယင်းမဟာပုရိသ ယောက်ျားမြတ် တို့၏ ဘဝအလှနှင့် မဟာကရုဏာတော်ကို သိထားကြသည့် အတွက်ကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဘုရားဖူးများသည် ခုနစ်ဆူသော ဗုဒ္ဓ ရုပ်ပွားတော်များအား ဂရုဂါရဝပြုကြသည်။ အကြောင်းမူကား ရိုးသားအပြစ်ကင်းစင်မှုဖြင့်လည်းကောင်း၊ သဒ္ဓါကြည်ညိုမှုဖြင့် လည်းကောင်း၊ ထုလုပ်ပုံသွင်းထားသော ရုပ်တုတော်မှန်သမျှသည် စိတ်နှလုံးတည်ငြိမ်မှု ရရှိရေးနည်းလမ်းအဖြစ် ဆောင်ရွက်နိုင်သည် ဟူ၍လည်းကောင်း၊ ကြီးမားသော ဆွဲငင်အားအပြည့် ရှိနေသည်ဖြစ် ၍ မျက်စိဖြင့် မမြင်မတွေ့ရသော အထက်ဘုံမှလာကြသည့် အ မနုဿ အင်အားစုအတွက် လမ်းဖွင့်ပေးနိုင်သည် ဟူ၍လည်း ကောင်း သိထားကြသည့်အတွက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ရာတွင် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းများစွာကစ၍ ဘုရားကျောင်းတော်တွင် စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ လွှမ်းမိုးလာခဲ့သည်။ ရိုးရိုး ကလေးနှင့် လှနေလင့်ကစား၊ ကြယ်တာရာများမှ ညစဉ်ထာဝရ \" အကူအညီအထောက်အပံ့ ရရှိနေလင့်ကစား၊ ခုနစ်ဆူသော ဗုဒ္ဓ ရုပ်ပွားတော်များမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် သြဇာအရှိန်အဝါများ ရှိလင့် က်စား၊ သန်းပေါင်းများစွာသော လူတို့၏ ဆုတောင်းမေတ္တာပို့ခြင်း၊ တရားဘာဝနာ ပွားများခြင်း လှိုင်းရိုက်ခတ်လျက်ရှိသော ပတ်ဝန်း ကျင်ရှိလင့်ကစား၊ ဘုရားကျောင်းတော်သည် ဘုရားဖူးများအား ယခင်ငြိမ်းချမ်းမှုကို မပေးနိုင်တော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လာမာကျောင်းတိုက်ရှိ လာမာများသည် အကြီးအကျယ် စိတ်မကောင်းခြင်း ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့၏ ဘုရားကျောင်းတော် အတွင်း ဝံ့ဝံ့စားစား ဝင်ရောက်ပူးကပ်လာသော သြဇာအရှိန်အဝါဆိုး ကို ဖမ်းဆုပ်ရန်အတွက် ရှိသမျှစွမ်းအားသုံးပြီး ဘာသာရေး ဓလေ့ ထုံးစံများကို ပြုကြသည်မှာ အချည်းနှီး အလဟဿသာလျှင် ဖြစ်နေ သည်။ အရုဏ်တက်ချိန်မှစ၍ နေဝင်မိုးချုပ်အထိ ဂါထာမန္တရား ရွတ်ဖတ်သရဇ္ဈာယ်သံများ ပဲ့တင်သံနေသော်လည်း မည်သို့မှ ခရီး မရောက်ဖြစ်နေသည်။ လာမာကျောင်းထိုင် ဘုန်းတော်ကြီးသည် တန်ခိုးထက်မြက်သော ရပ်ဝေးမှ လာမာဘုန်းတော်ကြီးများထံ လှမ်း၍အကူအညီတောင်းသည်။ သို့သော်လည်း တန်ခိုးရှင် ထို လာမာများလည်း ထိုဘုရားကျောင်းပေါ်တွင် ထိုးနေသည့် ညအရိပ် ကို ဖယ်ရှားဖျောက်ဖျက်ပစ်ရန် မစွမ်းဆောင်နိုင်ကြပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပျက်အားလျှော့သွားကြပြီးလျှင် လာမာတို့သည် အထွတ်အမြတ်နေရာကို ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်း၏ တာဝန် - ကြီးလေးမှုကို သိရှိကြသောကြောင့် ဘုရားကျောင်းကို မြို့လျက်တခြားဘုရားကျောင်း တစ်ဆောင်ဆောက်လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြ | သည်။ ယင်းသို့ ဘုရားကျောင်း အသစ်ဆောက်လုပ်ရန်အတွက်မှာ မူ သူတို့ကိုယ်တိုင် ကျောက်တုံးကျောက်ပြား အသစ်များကို ထုခွဲပြီး ယူဆောင်လာဖို့ ရန်လိုသည်။ အသစ်ဆောက်လုပ်မည့် ဘုရားကျောင်းကို သာသနာတော်ထမ်း ရဟန်း၏အဝတ်ဖြစ်သော သင်္ကန်း ကို မဝတ်ရုံ သူတို့၏လက်နှင့် မည်သည့်အခါမှ မထိရ ဟူ၍လည်း ဆုံးဖြတ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းတစ်ဖက်စွန်းရောက် နောက်ဆုံးပိတ် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အကောင်အထည်မဖော်မီ ကဆုန်လပြည့်နေ့တွင် ဘုရားကျောင်း စင်ကြယ်သန့်စင်ရေးအတွက် နောက်ဆုံးပိတ် ဘာသာရေးထုံးတမ်း စဉ်လာတစ်ခုပြုလုပ်ကြရန်လည်း ဆုံးဖြတ်ကြသည်။ ယင်း နေ့ထူး နေ့မြတ်ဖြစ်သော ကဆုန်လပြည့်နေ့သ၌ ဤကမ္ဘာလောကသို့ ကြွ ရောက်လာမည့် ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်သော စွမ်းအားသည် သူတို့ကို အကူအညီပေးကောင်း ပေးလိမ့်မည်ဟု လာမာများက မျှော်လင့်ကြ သည်။ ယင်း စွမ်းအားသည် အမှန်တကယ်ပင် ဘုရားကျောင်းတွင် အတွင်းအဇ္ဈတ္တ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ပေးနိုင် ပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လာမာကျောင်းအတွက် တောက်တိုမယ်ရ ဝေယျာဝစ္စ လုပ် | ကိုင်ဆောင်ရွက် ပေးကြသူများထဲတွင် တောင်ပေါ်သား အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ရှိသည်။ ထို အဘိုးကြီးသည် တစ်သက်လုံး ဘာမှ မပြောပလောက်သော်လည်း ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ရသည့် အလုပ် တစ်ခုကို လာမာများအတွက် လုပ်ပေးလာခဲ့သည်။ အဘိုးကြီး၏ အလုပ်မှာ ထင်းခုတ်ပြီး ထင်းစည်းကြီးကို ကျောပေါ်ပိုးလျက် မတ် စောက်သော ကျောက်တောင်ကမ္ဘားယံလမ်းမှ လာမာကျောင်းအထိ သယ်ယူလာသည့် အလုပ်ဖြစ်သည်။ ယင်း အလုပ်ကို အဘိုးကြီး သည် ခိုက်ခိုက်တုန်ချမ်းအေးသည့် ဟိမဝန္တာ ဆောင်းရာသီ၌ပင် ဖြစ်လင့်ကစား မပျက်မကွက် လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်လာခဲ့သည်မှာ ဇရာထောင်းလာသည်ဖြစ်၍ ဒူးကလည်းမခိုင်၊ အဆုပ်နှင့် နှလုံး ကလည်း ချွတ်ယွင်းလာပြီဖြစ်သည့် ယခုအချိန်အထိပင် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်နေ့သ၌ အဘိုးကြီးသည် နောက်ဆုံးအင်အားကို ညှစ် ထုတ်ပြီးလျှင် မတ်စောက်သော ကျောက်တောင်ကမ္ဘာမှ ဒယိမ်း ဒယိုင်နှင့် ထင်းစည်းကြီးကို သယ်လာစဉ် လာမာကျောင်းထိုင် ဘုန်းတော်ကြီးသည် အဘိုးကြီးချိနဲ့နေပုံကို တွေ့ရ၍ အဘိုးကြီးထံ အလျင်အမြန်သွားပြီးလျှင် အဘိုးကြီး၏ ကျောပေါ်က ဆူးတွေ ထိုးထိုးထောင်ထောင် ထွက်နေသော ထင်းစည်းကို သူ၏ ကျောပေါ် ပြောင်းယူလျက် မတ်စောက်သော ကျောက်တောင်ကမ္ဘာယ်လမ်းမှ လာမာကျောင်းတော်ရှိရာသို့ သယ်ယူလာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တောင်ထိပ်ရောက်လာသောအခါ တောင်ပေါ်သား အဘိုး ကြီးသည် လာမာကျောင်းထိုင်ဘုန်းတော်ကြီး၏ ခြေရင်း၌ဝပ်စင်း လိုက်ပြီးလျှင် တပည့်တော်သည် ဘဝများစွာ၏ အကြား၌ရှိသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\" မဟာဘ၀ \" သို့ ထင်းစည်းကို ကျောပေါ်သယ်ဆောင်သွားလိုသည် ဖြစ်၍ ရိုးမြေကျသည်အထိ မိမိအလုပ်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခွင့် ၊ ပြုပါရန် ပန်ကြားလျှောက်ထားလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လာမာ ကျောင်းထိုင်ဘုန်းတော်ကြီးက ပြောသည်။ “သင်ဆန္ဒရှိသလို ပြုလုပ်ခွင့်မပေးနိုင်ဘူး တကာကြီး။ လူတစ်ဦး တစ်ယောက်အနေနှင့် တစ်စုံတစ်ခုသော အလုပ်ကို နောက်ထပ်ပြု လုပ်နိုင်သည့်အခြေအနေ မရှိတော့သည့်အခါ၌ ထိုသူ့အတွက် ပြု လုပ်ဖို့ရန် အခြားအလုပ်တစ်ခုခု ရှိလာတတ်သည်။ ယနေ့မှ အစပြု ပြီး သင်သည် ဘုရားကျောင်းတွင် စံပယ်နေတော်မူသည့် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ ဘုရားအတွက် ပြုလုပ်ဆောင်ရွက်စရာများကို ပြုလုပ်ဆောင်ရွက်ပါ တကာကြီး\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုနေမှအစပြု၍ ထင်းသယ်သော တောင်ပေါ်သားအဘိုးကြီး သည် ဘုရားကျောင်း တံမြက်လှည်းသမား ဖြစ်လာသည်။ သူ၏ စေတနာသဒ္ဓါတရားကလည်း လေးနက်သည်ထက် လေးနက်လာ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျော်လွန်လာခဲ့သည်။ ဘုရားကျောင်း တံမြက်လှည်းသမားသည်လည်း အိုမင်းသည်ထက် အိုမင်းလာပြီး လျှင် အရွယ်လည်း ကျသည်ထက် ကျလာသည်။ ယခုအခါတွင် တံမြက်စည်းသည် သူ့အတွက် ယခင်ငယ်ရွယ်စဉ်က ကျောပေါ်ပိုး ခဲ့သည့် ထင်းစည်းကြီးလောက်ပင် လေးသည်ဟုထင်လာသည်။ လာမာ ဘုန်းကြီးကျောင်းနှင့် ဘုရားကျောင်းအကြား သွားရသောခြေလှမ်း ရာဂဏန်းမျှလောက်သာရှိသည့် အကွာအဝေးသည်လည်း မိုင်ချီရှိနေသည့် ခရီးအကွာအဝေးဟု ထင်လာသည်။ ' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွှေချထားသော ဂေါတမရုပ်ပွားတော် စံပယ်နေတော်မူရာ ဖြစ်သော အနုပညာလက်ရာများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ကျွန်းသား ပလ္လင်၏နောက်ဖက်၌ ကျောက်ပြားနှင့် နံရံကြား ဟနေသောအက်ကြောင်းတစ်ခုကို ဘုရားကျောင်း တံမြက်လှည်းသမားကြီး တွေ့မြင် သွားသည်။ ယင်း အပေါက်တဆုံးသို့ အထိ သူ၏ တံမြက်စည်းကို ထိုး၍မရပေ။ ဘုရားကျောင်း တံမြက်လှည်းသမားသည် ခါးကို တအားကုန်ဆန့်ပြီးလျှင်၊ ချိနဲ့နေသော ကိုယ်လက်ခန္ဓာကို ခါရမ်းပြီး လျှင်၊ တုန်တုန်ချိချိဖြစ်နေသော လက်မောင်းကို ထိုးသွင်းပြီးလျှင်၊ ဟနေသော ကျောက်ပြားကြားထဲတွင် ကပ်သီးကပ်သတ်ဝင်နေသော အမှိုက်ကို ထုတ်ယူပစ်ဖို့ ကြိုးစားသည်။ သို့သော်လည်း မည်သို့ပင် ကြိုးစားကြိုးစား သူ၏လက်တံသည် အမှိုက်ရှိရာသို့ ရောက်မသွား ပေ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမှိုက်ထုတ်ယူ၍ မရသဖြင့် ဘုရားကျောင်းတံမြက်လှည်း သမားသည် ဗျာများနေသည်။ အကြိမ်များစွာပင် ဘုရားကျောင်း တွင် မြူမှုန်တစ်မှုန်မျှ ကျန်မနေအောင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးသည့် အခါတိုင်း ပလ္လင်တက်နောက်က ကျောက်ပြားအက်ထဲတွင် ရောက် နေသည့် အမှိုက်ဆီအာရုံရောက်သည့်အခါ ဘုရားကျောင်းတံမြက် စည်းလှည်းသမားကြီးသည် စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်ရသည်။ အိုမင်း ရွတ်ပြီး အရေတွန့်နေသည့် သူ၏လက်သည် ဘုရားကျောင်းမှမသန့်ရှင်း မစင်ကြယ်သည့် အပြင်အပ ဗဟိဒ္ဓမြူမှုန် အမှိုက်သရိုက် တစ်မှုန်တစ်စမျှ မကျန်အောင် သန့်စင်အောင်လုပ်ရသည့် ဂုဏ်ထူး ဝိသေသပေးအပ်ထားခြင်း ခံရသောလက်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယင်း ကျောက်ပြားအက်ထဲ၌ မြူမှုန်အမှိုက်သရိုက် ကျန်ရှိနေသည်။ ဘုရားကျောင်း တံမြက်လှည်းသမားကြီးသည် ထပ်ခါတလဲလဲ ကြိုး စားအားထုတ်ရှာသည်။ သို့ရာတွင် သူ၏ ချိနဲ့ အားပျော့နေသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် သူ၏ စိတ်ဆန္ဒကို မလိုက်လျောတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့သဖြင့် ဘုရားကျောင်းတံမြက် လှည်းသမားကြီးသည် ဗုဒ္ဓရှင်တော်မြတ်ဘုရား၏ ရှေ့တော်မှောက်၌ ဝပ်တွားပြီးလျှင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဆုတောင်းမေတ္တာပို့နည်း များကို မသိနားမလည်သည်ဖြစ်၍ ရိုးရိုးစင်းစင်းပင် “အကျွန်ုပ်၏ ဘုရားကျောင်း သန့်ရှင်းရေးအလုပ် အောင်မြင်ထမြောက်အောင် စောင်မကြည့် ရှုတော်မူပါ” ဟု စင်ကြယ်သော နှလုံးသားဖြင့်လျှောက်ထားတောင်းပန်လိုက်သည်။ ဆရာအရှင်မြတ်များသည် ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦးတစ်ယောက်ထံ ထိုပုဂ္ဂိုလ် သူလုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက် နိုင်စွမ်းရှိနေသည့် အချိန်ကာလအထိ မည်သည့်အခါမျှ ချဉ်းကပ် ရောက်ရှိ မလာကြပေ။ သို့ရာတွင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ နောက်ဆုံးကြိုးပမ်း ချက် အောင်မြင်ထမြောက်မှု မရှိသည့်အခါ၌မူ ဆရာအရှင်မြတ်များ သည် အဝေးမှ ကြည့်မနေကြပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ ဘုရားကျောင်း တံမြက်စည်းလှည်းသမားကြီးလည်း ဝပ်တွားနေတုန်းပင်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့နောက် တောင်အောက်ဖက်ရှိ တောင်ဝှမ်းတစ်လျှောက်မှ လည်းကောင်း၊ အရပ်လေးမျက်နှာရှိ တောင်ထွတ်တောင်ထိပ်များမှ လည်းကောင်း၊ တိုးညှင်းသော ညည်းသံတစ်သံ ပေါ်လာသည်။ ယင်း ညည်းသံသည် တစ်ဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာပြီးလျှင် အနီးသို့ကပ်လာ လျက် အရှိန်အဟုန်မြင့်လာသည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်းရှုရှိုက်လိုက် သကဲ့သို့ဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယင်းအသံကို ကြားနေရသော တောင်ပေါ်သားအဘိုးကြီး သည် ယင်းအသံသည် ဟိမဝန္တာ တောင်ကြားပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန် ပြင်းစွာ မြင့်တက်လာသော တောင်လေနီကြမ်း ဖြစ်သည်ဆိုသည်ကို ချက်ခြင်းသိရှိသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လေမုန်တိုင်းသည် အနီးသို့ ရောက်လာပြီ။ တောင်ပေါ်ရှိ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်၌ နှစ်ဖက်နှစ်ထောင့်မှ နှစ်မြွှာခွဲပြီးလျှင် တရှိန် ထိုးဝှေ့ရမ်းတိုက်ခတ်လာသည်။ သို့ရာတွင် လေ၏ အရှိန်အဟုန် သည် ဖွင့်ထားသော ဘုရားကျောင်းတံခါးမှလည်းကောင်း၊ ပြတင်းပေါက်များမှလည်းကောင်း၊ ဘုရားကျောင်းအတွင်းသို့ စိုးစဉ်းမျှပင်ဝင်ရောက်မလာပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုရားကျောင်း တံမြက်လှည်းသမားကြီးသည် စောင့်ဆိုင်း နေသည်။ လေနီကြမ်းကမူ ဒေါသပုန်ထနေသည်။ မခွဲမဖြတ်သောကျောက်တုံးကြီးများဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော ဘုရားကျောင်းနံရံ သည် လေအရှိန်အဟုန်ပြင်းသဖြင့် တုန်ခါသွားသလို ထင်ရသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43774513250453,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_b2ee4d96-49c0-4db7-b851-6cc9fbf7e6eb.jpg?v=1730282822"},{"product_id":"ပါရဂူ-မြန်မာ-သိရိလင်္ကာ-သာသနာဆက်သွယ်ရေး","title":"မြန်မာ သိရိလင်္ကာ သာသနာဆက်သွယ်ရေး","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်နိုင်ငံနှင့် တစ်နိုင်ငံ ပေးပို့သော\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသမိုင်းဝင် သဝဏ်လွှာများ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှေးခေတ်က သီရိလင်္ကာနိုင်ငံနှင့် မြန်မာနိုင်ငံ အပြန်အလှန် ပေးပို့ကြသည့် သမိုင်းဝင် “သန္ဓေသကထာ သဝဏ်လွှာ\" သို့မဟုတ် ပေးစာများရှိသည်။ သဝဏ်လွှာများကို ပါဠိဘာသာဖြင့် ရေးသားကြသည်။ ထိုသဝဏ်လွှာများ သည် သီရိလင်္ကာ နှင့် မြန်မာ သာသနာဆက်သွယ်ရေးသမိုင်းကို မီးမောင်း ထိုးပြနေကြသည်။ ယင်းသဝဏ်လွှာများအနက် '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eသီရိမဟာဇမ္ဗူဒီပေ ရတနာ ပုဏ္ဏပူရ ရေ သီရိပဝရ ဝိဇယာနန္တိယ သပဏ္ဍိကမဟာဓမ္မရာဇာဓိ ရာဇဿ နမတ္ထု\u003c\/span\u003e'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအစချီသော သဝဏ်လွှာသည် ထင်ရှားသည့် သဝဏ်လွှာတစ်စောင် ဖြစ်သည်။ ထိုသဝဏ်လွှာသည် သာသနာနှစ် ၂၄၀၂၊ မြန်မာနှစ် ၁၂၂၀ နှစ်၊ တန်ဆောင်မုန်းလဆန်း ၁ ရက်၊ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့၌ သီဟိုဠ်ကျွန်းသားတချို့က မြန်မာနိုင်ငံ ပဉ္စမသင်္ဂါယနာတင် မင်းတုန်းဘုရင်ထံ ဘာသာရေးကိစ္စနှင့် စပ်လျဉ်း၍ မိုင်းခိုင်းမြို့စား အတွင်းဝန်\u003c\/span\u003e '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမင်းလှသီရိဇေယျသူ\u003c\/span\u003e'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမှ တစ်ဆင့် ပေးပို့သော သဝဏ်လွှာဖြစ်သည် ထိုသဝဏ်လွှား၏ ဆိုလိုရင်း အနက် အဓိပ္ပာယ်အချုပ်မှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ယခုအခါ သီဟိုဠ်ကျွန်း၌ ဘုရားရှင်ကို ကြည်ညို၊ မြတ်နိုးသော မင်းများ မရှိခြင်းကြောင့် အယူကွဲ မင်း၊ မှူးမတ် စသည်တို့သည် ငွေရင်း များစွာ မြှုပ်နှံ၍ ကျောင်းများကို ဆောက်လုပ်တည်ထောင်ပြီးလျှင် အတတ် ပညာ အမျိုးမျိုးနှင့် မိစ္ဆာအယူများကို သီဟိုဠ်ကျွန်းတစ်ခွင်၌ ပြန့်အောင် ကြိုးစားနေကြပါသည် ထို့ကြောင့် ယခုအခါ သီဟိုဠ်ကျွန်း၌နေကြကုန်သော မြန်မာ့အနွယ်ဝင် ကောဏ္ဏ၊ လီသဒ၊ ပေါသက၊ အဘယ၊ သေကရ၊ ဂုဏ ရတန အမှူးရှိသော ဥပါသကာကျွန်တော်မျိုးတို့သည် ကိုလမ္ဗိ မြို့မှတောင်ဘက် ခြောက်ဂါဝုတ်အဝေးတွင်ရှိသော ကထုဂင်္ဂါမြစ်အနီး ဝသကဒုဝ အရပ်၌ စေတီ၊ ဘုရားကျောင်း၊ တရားဟောအရပ်၊ ဥပုသ်သိမ် စသည်တို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်အပ်သော တိုက်တာအသစ် ဆောက်လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လျက် ထိုအဆောက်အဦများအနက် ရှေးဦးစွာ အလျား အတောင်ရှစ်ဆယ်၊ အနံ အတောင်ခြောက်ဆယ် ပမာဏရှိသော အင်္ဂတေ တံတိုင်း စသည်တို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်အပ်သော ဓမ္မာရုံကြီးကို ဆောက်လုပ်နေကြသည်မှာ ငါးနှစ်မျှ ရှိပါပြီး၊ ထိုဓမ္မာရုံကြီး ဆောက်လုပ်ပြီးစီးသောအခါ၌ အရှင်မင်းတရားကြီး၏ အမည်တော်ဖြင့် ပိဋကတ်သုံးပုံနှင့် အဋ္ဌကထာကျမ်းများကိုလည်းကောင်း၊ သဒ္ဓါဗျာကရုဏ်း ကျမ်းတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ဘုရားဆင်းတုတော်များကို လည်းကောင်း ပူဇော်လိုကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သီဟိုဠ်ကျွန်း ပထမ ဝိဇယဗာဟုမင်း လက်ထက်က သီဟိုဠ်ကျွန်း သာသနာ ထွန်းကားစေခြင်းအလို့ငှာ ထိုအချိန်က နန်းတက်နေသော ယိုးဒယား (ထိုင်း) ဘုရင်ထံ သဝဏ်လွှာ ပါးသည်ရှိသော် လိုအပ်သော ရွှေငွေရတနာကျမ်းစာအုပ်များနှင့် ပရိက္ခရာတို့ကို ပို့ပြီး ကျေးဇူးတော်ပြုပုံ သည် သီဟိုဠ်ရာဇဝင်ကျမ်းများ၌ အထင်အရှားပါရှိပါသည်။ ထိုနည်းတူစွာ အရှင်မင်းမြတ်၏ ကျေးဇူးတော်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ မှူးမတ်အပေါင်းတို့၏အားပေး ထောက်ပံ့ချက်ဖြင့်လည်းကောင်း အားနည်းနေသော သီဟိုဠ် သာသနာကို အားဖြည့်ပေးပြီးလျှင် ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့ကို ပွားစည်း စေလိုပါသည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွှေကျင်ဆရာတော်ကြီး သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ ကြွစဉ်က စွယ်တော်ထိန်း နာယကမထေရ်ကြီးများထံ စွယ်တော်ကြတ်ဖွင့်ရန် တောင်းပန်လျှောက်ထားသော '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရောစယာမိဝေါ အာယန္တာ လင်္ကာဒီပိကာ သုကတပုညာဒါရွာ ဓာတုဝရ ပါလကာ\u003c\/span\u003e' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအစချီသော သန္ဓေသကထာသဝဏ်လွှာသည်လည်း သီရိလင်္ကာ မြန်မာ သာသနာဆက်သွယ်ရေးသမိုင်း၌ မှတ်တမ်းတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေပေသည်။ ထိုသန္ဓေသကထာ၏ လိုရင်းအတိုချုပ်မှာ အောက်ပါ အတိုင်းဖြစ်သည်။ ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရှေးအခါက တပည့်တော်သည် မြန်မာနိုင်ငံ ရတနာပုံ နေပြည်တော် မန္တလေးတောင် ဂူလိုဏ်၌ မင်းဆရာအဖြစ် နေထိုင်၍ မှီခိုလာကြသူ တပည့် များအား တရားဟောကြားဆုံးမ၍ စွမ်းအားရှိသမျှ ဂိုဏ်းသံဃာကို စာပေ ပို့ချနေပါသည်။ ထို့နောက် တပည့်တော်သည် နေပြည်တော်၌ ဂါမဝါသီနေရခြင်းကို ရှက်ကြောက်စက်ဆုပ်သည်ဖြစ်၍ ဂါမဝါသီနေထိုင်ခြင်းကို ပယ်စွန့်ပြီးလျှင် နေပြည်တော်နှင့် တစ်ယူဇနာ၊ နှစ်ယူဇနာအဝေး၌ ရှိသောတောတွင်း၌ နှစ် နှစ် အရညဝါသိအဖြစ် နေထိုင်ခဲ့ပါသည်။ ယခုအခါ နေပြည်တော်နှင့် တစ်ဆယ်ယူဇနာဝေးသော နွားလံတောင် မဉ္ဇူသက ကျောင်း၌ နေထိုင်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်ရှိခဲ့ပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွှေကျင်ဆရာတော်ကြီးသည် သူ၏ သန္ဓေသကထာ၌ ယင်းသို့ သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်စကားဆိုပြီးလျှင် စွယ်တော်ကို ဖူးမြော်လိုသာဆန္ဒ ကြီးမားပုံ၊ စွယ်တော်ဖူးမြော်ရန် သီဟိုဠ်သို့လာရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစား အားထုတ်သော်လည်း ထမြောက် အောင်မြင်ခြင်း မရှိခဲ့ပုံ၊ ထို့နောက်အားမလျှော့ဘဲ ဆက်လက်ကြိုးစားခဲ့ရာ အကြံ ထမြောက်ပြီး သီဟိုဠ်သို့ ဆိုက်ရောက်လာပုံ၊ သီဟိုဠ်၌ မည်သို့မည်ပုံ နေထိုင်သွားလာရပုံတို့ကို ရေးသားပြီးလျှင် သူ၏ ခရီးစဉ်အကြောင်းတို့ကို ရေးပြထားတော်မူသည်။ ထို့နောက် ဤသို့ ဆက်လက်ရေးသားထားတော်မူသည်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အရှင်ဘုရားတို့သည် ဘုန်းတန်ခိုး ကြီးမြင့်တော်မူကြပါ၏။ အကြောင်းသော်ကား အရှင်ဘုရားတို့သည် ဇမ္ဗူဒီပါကျွန်း၊ သီဟိုဠ်ကျွန်း၌ တစ်ပါးသူတို့ တစ်သက်တွင် တစ်ခါမျှ ကိုယ်တိုင်ဖူးမြင်၍ ကိုင်ယူပူဇော် ခြင်းငှာ ရခဲလှစွာသော ဘုရားရှင်၏ စွယ်တော်မြတ်ကို နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အထူးထူးသော ပူဇော်ဖွယ်တို့ဖြင့် ပူဇော်ခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ အကြိမ်ကြိမ် အဖန်ဖန် ကိုယ်တိုင် ဖူးမြင် ယူကိုင်၍ ဦးထိပ်၌တင်ကာ ရှိခိုးခြင်းငှာ လည်းကောင်း အခွင့်ရတော်မူကြကုန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တပည့်တော်တို့သည်ကား အလွန် ဘုန်းကံ နည်းကြပါ၏။ အကြောင်းကိုဆိုသော် အရှင်ဘုရားတို့ ပူဖော်မြတ်နိုးအပ်သော စွယ်တော် ဓာတ်မြတ်ကို ဖူးမြင်ကိုင်ယူကာ ဦးထိပ်၌တင်ထားလျက် ပူဇော်ခြင်းငှာ ယနေ့အထိ တစ်ကြိမ်မျှ အခွင့်မရဖူးကြပါကုန်။ ထို့ကြောင့် တပည့်တော် သည် နှစ်ရက် သုံးရက်မျှ ဘုရားရှင်၏ စွယ်တော်မြတ်ကို ကိုယ်တိုင် ဖူးမြင် ကိုင်ယူ၍ လက်ဝါးအပြင်၌လည်းကောင်း၊ ဦးခေါင်းထက်၌လည်းကောင်းကောင်းစွာတင်ပြီးလျှင် နံ့သာရေတို့ဖြင့် လိမ်းကျံကာ ထီးဖြူး၊ ဗိတာန်တံခွန်၊ ကြက်လျှာ စသည်တို့ဖြင့် လည်းကောင်း၊ မွန်မြတ်သော ခဲဖွယ်ဘောဇဉ် တို့ဖြင့်လည်းကောင်း ပူဇော်ခွင့်ရရန်အလို့ငှာ တောင်းပန်လျှောက်ထားပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘုရားရှင်တို့၏ စွယ်တော်ဓာတ်မြတ်သည် အလွန် အံ့သြဖွယ် ကောင်းသော ဂုဏ်အပေါင်းကို ဆောင်လျက် အလိုရှိအပ်သော အကျိုးထူး အကျိုးမြတ်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ပါ၏။ စွယ်တော်မြတ်သည် အရောင်ပေါင်း\/\/များစွာတို့ဖြင့် ထွန်းလင်းတောက်ပသော နေနတ်သားသည် နေဗိမာန် အတွင်းမှ ထွက်ဘိသကဲ့သို့ ရွှေ ငွေ စသော ရတနာတို့ဖြင့် ဆန်းကြယ်စွာတောက်ပသော လူပေါင်းများစွာတို့၏ နှစ်သိမ့်ခြင်းကို ဖြစ်စေတတ်သော စွယ်တော်ကြုတ်အတွင်းမှ တစ်ခဏမျှ ထွက်ကြွတော်မူ၍ သက်တော် ထင်ရှားရှိသော ရှင်တော်ဘုရားကဲ့သို့ ဖြူသော ရောင်ခြည်တော်တို့ကို ထိုမှ ဤမှ လွှတ်တော်မူလျက် အတန်ငယ် ဒေသစာရီကြွပြီးသော် တပည့်တော် တို့၏ ဦးခေါင်းထက်၌ ကောင်းစွာရပ်တည်ကာ မွှေးကြိုင်သော နံ့သာရေ တို့ဖြင့် လိမ်းသပ်လျက် ဘုရားရှင်၏ တင့်တယ်ခြင်းဖြင့် တင့်တယ်တော် မူကာ ပရိသတ်အလယ်၌ ကိုယ်တော်၏ ဖြူသောရောင်ခြည်တော်တို့ဖြင့် တင့်တယ်လျက် လူအပေါင်းကို တစ်ပြိုင်နက် အုတ်အုတ်ကျက်ကျက် သာဓု ခေါ်စေပြီးလျှင် ကြည်ညိုနှစ်သိမ့်စေဘိသကဲ့သို့ ထိုနည်းတူစွာ ပြုလုပ်ဆောင်ရွက်တော်မူကြပါကုန်။ ယင်းကဲ့သို့ အခွင့်ပေးပါက တပည့်တော် တို့သည် အရှင်ဘုရားတို့၏ ဤမျှများပြားသော ကျေးဇူးတရားကို ဆင်ခြင်ကာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အသက်ထက်ဆုံး ကျေးဇူးတင်မဆုံး ရှိနေရပါလိမ့်မည်။ အရှင်ဘုရားတို့၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို မမေ့မလျော့ဘဲ အရှင်ဘုရားတို့ အလိုရှိအပ်သည့် သာသနာရေးကိစ္စများကို အရှင်ဘုရား တို့၏ သီဟိုဠ်ကျွန်း၌ လည်းကောင်း၊ တပည့်တော်တို့၏ ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်း၌ လည်းကောင်း ပြုလုပ်ဆောင်ရွက်ကြပါမည်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၆ဝ ပြည့်နှစ် (သာသနာနှစ် ၂၄၄၂) တပို့တွဲ လဆန်း ၁၀ ရက်နေ့၌ သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ သီရိသုမင်္ဂလ အမည်ရှိသော နာယကမထေရ်သည် မြန်မာနိုင်ငံ မန္တလေးမြို့ သမုတိပခန်းသာသနာပိုင် ဆရာတော်ထံ '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဖရိယ ဂုဏ ဂဏအားရ ပသတ္ထ ၀ရတရ ဇမ္ဗူဒီပါ ပရက ဇနပဒ အကျဘူတေ မန္တလေး မဟာနဂရ\u003c\/span\u003e' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအစချီသောသန္ဓေသကထာ သဝဏ်လွှာတစ်စောင် ပေးပို့ခဲ့လေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုသဝဏ်လွှာ၌ သီရိလင်္ကာမြန်မာသာသနာဆက်သွယ်ရေးသမိုင်း၏ အကွက်တစ်ကွက် ထင်ဟပ်နေပေသည်။ ထိုသဝဏ်လွှာ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ် အကျဉ်းချုပ်မှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သီဟိုဠ်ကျွန်း မြို့အနီး ပနသထလရွာ သုဒဿနာ ရာမ ကျောင်းကိုက်ကြီးကို အုပ်ချုပ်နေသော ငါးဆယ့်သုံးဝါရ အမရပူရဂိုဏ်းချုပ် တပည့်တော် သီရိသဒ္ဓမ္မဝံသပါလ သီရိ သုမင်္ဂလ နာယကမထေရ်လျှောက်ထားပါသည်။ တပည့်တော်တို့သည် သီဟိုဠ်ကျွန်း အမရပူရဂိုဏ်း အနွယ်ဝင်များ ဖြစ်ကြပါကုန်၏။ အရှင်ဘုရားတို့၏ မြန်မာနိုင်ငံမှာ အမရပူရမြို့တော် ထွန်းကားစဉ် ဉာဏာဘိဝံသဓမ္မသေနာပတိ မဟာ ဓမ္မရာဇာဓိရာဇဂုရု” အမည် ရှိတော်မူသော သာသနာပိုင်ဆရာတော်ကြီး လက်ထက်၌ ထိုသာသနာပိုင်ဆရာတော်ကြီးကို ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာပြ၍ ရဟန်း ခံလာကြသော တပည့်တော်တို့၏ ဆရာစဉ်ဆက်အနွယ်သည် ယခု ထက်တိုင် မပျက်မစီးဘဲ ဆက်လက်တည်ရှိနေပါသည်။ သို့ သော်လည်း ယခုအခါတွင် တပည့်တော်တို့၏ ဂိုဏ်းအနွယ်သည် အားနည်းသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ယခု သီဟိုဠ်ကျွန်းမှ မြန်မာနိုင်ငံကြွလာသော '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eသီရိသဒ္ဓမ္မာဓာရ\" မထေရ်သည် မဟာတိတ္တမြို့ အမရပူရဂိုဏ်းချုပ်\u003c\/span\u003e '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eသီရိသဒ္ဓမ္မာရာမ\u003c\/span\u003e'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမထေရ် မြတ်၏ တပည့်ဖြစ်ပါသည်။ ယခုအခါ ထိုမထေရ်သည် မဟာတိမြို့၌ တပည့်တော်တို့၏ဂိုဏ်းချုပ် စာချဆရာတော်ဖြစ်ပါသည်။ တပည့်တော် သည် ထိုမထေရ်၏ ကမ္မဝါစာဆရာဖြစ်၍ အမျိုးတူ အနွယ်တူ ဖြစ်ပါသည်။ တပည့်တော်၏ ဆွေမျိုးရင်းချာလည်း ဖြစ်ပါသည်။ ထိုရဟန်းတော်သည် ယခုအခါ အသက်အန္တရာယ်ကို ပမာဏမထားဘဲ သီဟိုဠ် သာသာထွန်းကားရေးအတွက် ပင်လယ်သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ပြီးလျှင် မြန်မာနိုင်ငံသို့ လာပါသည်။ ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ထို့ကြောင့် အရှင်ဘုရားတို့သည် ထိုရဟန်းတော်အားလည်းကောင်း၊ သီဟိုဠ်ကျွန်းရှိ မြန်မာဂိုဏ်းသား တပည့်တော်များအားလည်းကောင်း၊ သီဟိုဠ်သာသနာအားလည်းကောင်း ငဲ့ညှာထောက်ထားပြီးလျှင် ထိုရဟန်းတော် လိုလားတောင့်တသည့် သာသနာတော်ရေးကိစ္စများကို ပြုလုပ် ဆောင်ရွက်ပေးစေလိုပါသည်။ ထိုရဟန်းတော် မြန်မာနိုင်ငံ၌ရှိနေစဉ်အတွင်း အစစ အရာရာ တာဝန်ယူ၍ စောင့်ရှောက်တော်မူပါဘုရား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သီဟိုဠ်ကျွန်းနေ သီရိသုမင်္ဂလ နာယက မဟာထေရ် ပေးပို့သာ သန္ဓေသကထာကို ပြန်ကြားသည့်အနေဖြင့် သာသနာပိုင်ဆရာတော်၏ ကိုယ်စား မိုင်းခိုင်းဆရာတော်က သီရိသုမင်္ဂလ နာယက မဟာစထရ်ထံ “ဒီပသေဌဒီပုဂ္ဂတသင်္ခါတေလင်္ကာဒီပေ' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအစရှိသော သန္ဓေသကထာ ပြန်ကြားလွှာကို ပေးပို့ခဲ့လေသည်။ ထိုသန္ဓေသကထာ၏ လိုရင်းအဓိပ္ပာယ် အချုပ်မှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည် ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သီဟိုဠ်ကျွန်း ငါ့မြို့အနီး ပနသထလရွာ သုဒဿနာ ရာမ ကျောင်းတိုက်၏ အရှင် အမရပူရဂိုဏ်းချုပ် သီရိသဒ္ဓမ္မ ဝံသပါလ သီရိ သုမင်္ဂလနှင့် ကိုလမြို့ တေယသေခရာ ရာမကျောင်းတိုက် အရှင် အမရပူရ ဂိုဏ်းချုပ် သီရိသဒ္ဓမ္မဝံသ က သီဝက မထေရ်မြတ်နှစ်ပါးတို့ပို့သော သန္ဓေသ ကထာ နှစ်စောင်ကိုလည်းကောင်း၊ သီဝကမထေရ်ပေးပို့သော ဘုရားရှင် ဓာတ်တော် ကိန်းဝပ်ရာ စေတီတော်နှစ်ဆူ၊ ဆင်စွယ်ဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော စွယ်တော်ပုံ၊ ဓာတ်တော်ကြုတ်စေတီတို့ကိုလည်းကောင်း၊ တပည့်တော် အတွက် လှူဒါန်းသော တိစီဝရိတ်သင်္ကန်းနှင့် မျက်နှာသုတ်ပဝါတို့ကို လည်းကောင်း သာသနာနှစ် ၂၄၄၃ ခု၊ ကဆုန်လပြည့်ကျော် ကိုးရက်နေ့၌တပည့်တော် လက်ခံရရှိပါသည်။ မြန်မာနိုင်ငံသို့ ရောက်လာသော သီရိသဒ္ဓမ္မာစာရနှင့် သူ၏ တပည့်ရဟန်းတော်သည် ပင်လယ်သမုဒ္ဒရာကို ကူးမြောက်ပြီး ရန်ကုန်မြို့သို့ ရောက်လာသောအခါ ကျောက်ရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန်အနိစ္စ ရောက်သွားကြသည်ဖြစ်၍ တပည့်တော်များထံသို့ပင် ရောက်မလာနိုင်တော့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အသက်အန္တရာယ်ကို ပမာဏမထားဘဲ ကြီးစွာသော လုံ့လဖြင့် သီရိသဒ္ဓမ္မာဓာရ မြန်မာနိုင်ငံသို့ ကြွလာသည့် သတင်းကို လည်းကောင်း၊ အရှင်ဘုရားများ၏ သန္ဓေသကထားအရ ထိုမထေရ်၏ ဂုဏ်အရည်အချင်းကို လည်းကောင်း၊ မန္တလေးမြို့သို့ မရောက်ဘဲ ရန်ကုန်မြို့၌ ထိုမထေရ်ကျောက်ရောဂါဖြင့် ပျံလွန်တော်မူသွားသည့် သတင်းကိုလည်းကောင်း ကြားသိရသည်ဖြစ်၍ တပည့်တော် အမှူးရှိသော ဘွဲ့တံဆိပ်တော်ရ ဆရာတော်ကြီးများနှင့် အခြားသံဃာတော်အပေါင်းသည် ကရုဏာစိတ် ဖြစ်ပွားကြပြီးလျှင် သံဝေဂတရား ရရှိကြပါသည်။ ရတနာအမျိုးမျိုး အပြည့် တင်လာသော ရွှေသင်္ဘောကြီးတစ်စင်း ပင်လယ်သမုဒ္ဒရာကို ကူးမြောက် ခဲ့ပြီး ကမ်းကပ်လျှင်ကပ်ခြင်း ကျောက်တောင်ကမ်းပါးကြီး ပြိုကျလွှမ်းမိုး သွားသဖြင့် လုံးဝမမြင်ရတော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်နစ်မြုပ်သွားသကဲ့သို့ပင် တပည့်တော်များ ခံစားကြရပါသည်။ ထို့အတူပင် အရှင်ဘုရားများလည်း သံဝေဂတရား ရရှိလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ပါသည်။ သို့သော်လည်း သီဟိုဠ် ကျွန်း အမရပူ ဂိုဏ်းနှင့် သာသနာတော်ကြီးပွားတိုးတက်ရေးကိုမူ ဆက်လက် ဆောင်ရွက်ရန် ထက်သန်သော ဆန္ဒ တပည့်တော်တို့ ရှိကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ၌ သာသနာရေးနှင့်စပ်လျဉ်း၍ အငြင်းအခုံ အရှုပ် အရှင်း တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်သည့်အခါမျိုးများ၌ သီရိလင်္ကာနိုင်ငံမှ ရဟန်း သံဃာတော်များနှင့် လူ ဒါယကာ ဒါယိကာမ များသည် မြန်မာနိုင်ငံရှိဆရာတော်ကြီးများထံ စာသဝဏ်လွှာ ပေးပို့ပြီးလျှင် အဆုံးအဖြတ်ကို ရယူလေ့ရှိကြသည်။ တစ်ချိန်တွင် သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ၌ ရဟန်းဘောင်မှ ထွက်သွားသော ရဟန်းလူထွက်တစ်ယောက်သည် သာသနာတော်နှင့် သာသနာ့ဝန်ထမ်း ရဟန်းတော်များကို ဝေဖန်ပုတ်ခတ်နေလေသည်။ ထိုအရေးအခင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ၊ ပါကဒုံရမြို့ သဒ္ဓမ္မာဒယကျောင်းတိုက်မှ ဥပသေနမထေရ်သည် မြန်မာနိုင်ငံ မဟာဝိသုဒ္ဓါရုံ ဆရာတော် ကြီးထံ ပါဠိဘာသာဖြင့် စာသဝဏ်လွှာ ပေးပို့ဆက်ကပ်လျက် ဆရာတော် ကြီး၏ အဆုံးအဖြတ်ကို မေးမြန်းစုံစမ်းသည်။ ဝိသုဒ္ဓါရုံဆရာတော်ကြီးက မြန်မာနှစ် ၁၂၆၂ တွင် ဥပသနမထေရ်ထံ ပါဠိဘာသာဖြင့် သန္ဓေသကထာ ရေးပြီး ပြန်ကြားခဲ့သည်။ ထိုသန္ဓေသကထာ၏ လိုရင်းအကျဉ်းချုပ်မှာ ဤသို့ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သာသနာနှင့် သာသနာ့ဝန်ထမ်းများကို ဝေဖန်ပုတ်ခတ်နေသော သဒ္ဓါတရား နည်းပါးလှသည့် ထိုရဟန်းလူထွက်သည် မကြာမီပင် အယူ မှားသော မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိဖြစ်လတ္တံ့။ ထိုရဟန်းလူထွက်၏ ငြင်းခုံချက်သည် ခိုင်ခံ့မှုမရှိသောကြောင့်လည်းကောင်း၊ အလေးမထားထိုက်သောကြောင့် လည်းကောင်း၊ လက်မခံထိုက်သောကြောင့်လည်းကောင်း သီဟိုဠ် ရဟန်း သံဃာတော်များအနေဖြင့် စစ်ဆေးပြီး အဆုံးအဖြတ် ပေးနေစရာမလိုပေ။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ အယူအဆသည် မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုရဟန်းလူထွက်သည် အဋ္ဌကထာကြီးကိုပင် အလေးမပြုဘဲ ပစ်ပယ်သည်ဆိုပါလျှင် ထိုရဟန်းလူထွက်နှင့် ဖက်ပြိုင်လျက် ငြင်းခုံမှုကို မပြုထိုက်ချေ။ ထိုရဟန်းလူထွက်ကို အဝေးမှသာ ရှောင်ကြဉ်ထိုက်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် လောက၌ ခွေးရူးကို အဝေးမှ ရှောင်ကြဉ်ကြကုန်သကဲ့ သို့တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ချိန်တွင် သိရိလင်္ကာနိုင်ငံ၌ ရဟန်းသံဃာတော်များ တရား ဟောသည့် တရားပွဲများတွင် ကုလားထိုင်၊ ခုံ စသည်တို့တွင်ထိုင်၍ တရား နာအပ် မနာအပ်နှင့် စပ်လျဉ်းပြီး ဝိဝါဒ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုပြဿနာနှင့် စပ်လျဉ်း၍ သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ မေဓာနန္တအရှင်မြတ်က ၀ဇီရာ ရာမ ဆရာတော်ထံ အဆုံးအဖြတ်ပေးပါရန် ပါဠိဘာသာ စာသဝဏ်လွှာ ဆက်ကပ်ပြီး ပန်ကြားလျှောက်ထားသည်။ ၁၂၆၆ ခုနှစ်တွင် မေဓာနန္ဒအရှင် လျှောက်ထား ချက်ကို ဝဇီရာ ရာမဆရာတော်ကြီးက ဝိနိစ္ဆယ သဒ္ဒါသကထာ ပေးပို့လျက် အဆုံးအဖြတ် ပေးခဲ့လေသည်။ ထိုသန္ဓေသကထာ၏ မြန်မာပြန်အကျဉ်းမှာ ဤသို့ဖြစ်သည်။                    \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တရားဟောရဟန်းတော်တို့ရှေ့မှောက်၌ ခြေထောက်တပ်ထား သည့် ခုံ၊ တန်းလျား၊ ကုလားထိုင် စသည်တို့၌ ထိုင်ပြီး တရားနာသော သူတို့သည် ကုသိုလ်ဖြစ်သလော၊ အကုသိုလ်ဖြစ်သလောဟူသော အမေးနှင့် စပ်လျဉ်း၍ ပြန်ကြားဆိုလိုက်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မရိုသေသောစိတ်ရှိလျှင် အကုသိုလ်သာဖြစ်၏။ ကုသိုလ် မဖြစ်နိုင်း ဤအရာ၌ စိတ်သည်သာ ပဓာနဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရိုသေသောစိတ် ရှိစေကာမူ ထိုသို့သဘောရှိသော နေရာတို့၌ထိုင်၍ တရားနာခြင်းသည် မလျှောက်ပတ်။ တရားတော်၌ မရိုသေမှုမည်သည်ကား တရားနာရန် ဖိတ်ကြားကြွေးကြော်အပ်သည်ရှိသော် မရိုမသေသွားခြင်း၊ မရိုမသေနာခြင်း၊မရိုမသေထိုင်ခြင်း စသည်များသာလျှင်ဖြစ်၏။တရားဟော ပုဂ္ဂိုလ်၏ နေရာအောက်နိမ့်သော တစ်ထွာတစ်တောင်မျှ ခြေထောက်တပ် ထားသည့် ကုလားထိုင် စသည်တို့၌ထိုင်ရခြင်း အမူအရာသက်သက်မျှ သာလျှင် ဓမ္မအဂါရဝဖြစ်သည် မဟုတ်ချေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ကြောင့် ပရိဝါအဋ္ဌကထာ၌\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43774514626709,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_d2b862b4-b6ae-4480-98b5-b054e750d68b.jpg?v=1730282835"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/%e1%80%95%e1%80%ab%e1%80%9b%e1%80%82%e1%80%b0.oembed?page=5","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}