{"title":"နုယဥ်","description":null,"products":[{"product_id":"နုယဥ်-အလှပန်းတစ်ပွင့်နှင့်အခြးပုံြပင်၀ထ္ထုတိုများ","title":"အလှပန်းတစ်ပွင့်နှင့်အခြားပုံပြင်ဝထ္ထုတိုများ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: left;\"\u003eအလှပန်းတစ်ပွင့်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e          \u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘွားဘွား အလှ ကျောင်းသွားတော့မယ်၊ ဘွားဘွားနဲ့ အဖေ့ဖို့ ဟင်းပန်းကန် ကြောင်အိမ်ထဲမှာ ခပ်ထည့်ထားခဲ့တယ်။ ထမင်းပွဲလည်း ပြင်ထားခဲ့ပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အေးလှသည် ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ထရံမှဖြုတ်ရင်း အိပ်ခန်း ထဲက အဘွားရှိရာသို့ လှမ်းပြောလိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အမြနဲ့အတူးတို့ကိုကော ထမင်းကျွေးပြီးသွားပလား၊ တစ်ခါ တည်း လိုက်သွားကြတော့လေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဘွားကပြောရင်း အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အမြနဲ့ အတူးတို့ စားပြီးလို့ သွားနှင့်ကြပြီ၊ ကျောင်းနောက်ကျ မယ်ဆိုပြီး အလှကိုတောင် ဝိုင်းလုပ်မပေးကြတော့ဘူး၊ အလှလည်း သွားတော့မယ်၊ မြခင်ကို ဝင်ခေါ်ရဦးမှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကဗျာကယာ အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းထွက်သွားသော အေးလှကို အဘွား က ငေးကြည့်နေခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “တစ်အိမ်လုံးမှာ သင်းကလေး အပင်ပန်းဆုံး ဖြစ်နေတော့တာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့မအေ သေပြီးကတည်းက ကလေးလို မနေခဲ့ရရှာဘူး၊ အငယ် နှစ်ယောက်တာဝန်ရော၊ ဖအေ့တာဝန်ရော နည်းတာမှမဟုတ်ဘဲ၊ ဒီအထဲ စာလည်း ကျက်ဖြစ်အောင် ကျက်လိုက်ရသေးတယ်၊ ဒီလိုနဲ့ပဲ အခု ခုနစ်တန်းသာ တက်ရရော”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဘွားသည် ကြည့်နေရင်း အေးလှအကြောင်းကို တွေးနေမိ လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အေးလှ၊ အေးမြနှင့် အတူးတို့ မောင်နှမသုံးယောက်မှာ မိတဆိုး ကလေးတွေ ဖြစ်ကြလေသည်။ အေးလှ ခုနစ်နှစ်သမီး၊ အေးမြ ငါးနှစ် သမီး၊ အတူး သုံးနှစ်သားအရွယ်တွင် မိခင် သေဆုံးသွားသဖြင့် အဘွားနှင့် ကြီးပြင်းလာကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အေးလှသည် သူနှင့် တစ်တန်းတည်းတက်ရသူ တစ်ပိုင်းတည်းနေ မြခင်ကို သူငယ်ချင်းထဲတွင် အချစ်ဆုံးဖြစ်လေ၏။ မြခင်မှာ မိစုံဖစုံ ရှိ၍ အစ်ကိုအစ်မ၊ မောင်ညီမများနှင့်အတူ ဒေါ်လေးဆိုသူပါ အိမ်တွင် ရှိသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မြခင်ရေ လာဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အေးလှက အိမ်ရှေ့မှရပ်ကာ ခေါ်နေသည့်တိုင်အောင် မြခင် ရုတ် တရက် ထွက်မလာသေးချေ။ ခဏကြာမှ မြခင်က ကပျာကယာ ပြေး ထွက်လာသဖြင့် နှစ်ယောက်သား ကျောင်းသို့ ခပ်သုတ်သုတ် ထွက် လာခဲ့ကြရလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           နေ့လယ် မုန့်စားလွှတ်ချိန်၌ အေးလှနှင့် မြခင် မုန့်ဆိုင်တန်းတွင် အတူ ရောက်သွားကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မနက်က ကျောင်းမှ မီပါ့မလားလို့ တထိတ်ထိတ် ဖြစ်လိုက်ရ တာများဟယ်၊ နင်ကလည်း ဒီနေ့မှ ဘာလို့ နောက်ကျရတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အေးလှက မြခင်ကို ပြောနေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြခင်သည် မျက်နှာမရွှင်ပျပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါ တမင်နောက်ကျတာ မဟုတ်ပါဘူးကွာ၊ အမေ နေမကောင်း ဖြစ်နေလို့ပါဟ၊ ဗိုက်နာနေလို့ တစ်အိမ်လုံး အလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နင်တို့အမေ မျက်နှာမြင်မလို့ ဗိုက်နာနေတယ်ပေါ့... ဟုတ်လား၊ အခု မွေးပြီးပလားဟင်” ' အေးလှက စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဘယ်မွေးရဦးမှာလဲဟ၊ ညကတည်းက ထပြီး ဗိုက်နာနေတာ မနက်က ငါ ကျောင်းလာတဲ့အထိ ဘာမှ မထူးခြားသေးဘူး။ အဲဒါ ဒေါ်လေးနဲ့ အဖေတို့က စိတ်ပူနေကြတယ်။ အမေလည်း သိပ်ညည်းနေ တော့တာပဲ၊ ငါ အိမ်ပြန်ချင်လိုက်တာ အေးလှရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အေးလှသည် မြခင်အမေ မျက်နှာမြင်ခါနီး ဗိုက်နာနေကြောင်း ကြားသိရသောအခါ “မြခင်တို့အမေ မြန်မြန် မျက်နှာမြင်ပါစေ”ဟု စိတ် ထဲမှာ ဆုတောင်းရင်း ကွယ်လွန်သွားသော သူ့အမေကို ပြန်၍ တွေး တောနေမိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူ့အမေ ဆုံးစဉ်အခါက အေးလှသည် ခုနစ်နှစ်အရွယ်မျှသာ ရှိသေးသည်။ အိမ်အတွင်းခန်းတွင် ကိုယ်ပြည့်လက်ပြည့် မိခင်က ဗိုက်နာ သဖြင့် ညည်းညူနေပုံ၊ အိမ်နီးချင်းများ ဝင်ထွက်ကာ လှုပ်ရှားနေကြပုံ၊ ဘွားဘွား မျက်နှာမကောင်း ဖြစ်နေပုံတို့ကို ခပ်ရေးရေးပြန်၍ အမှတ်ရနေ လေတော့သည်။ နောက်ဆုံးအချိန် အမေ့ကို စောင်ပုခက်ကြီးဖြင့် ထမ်းကာ မြို့ဆေးရုံကို ခေါ်သွားရပုံမှာ အေးလှ အမှတ်မိဆုံး ဖြစ်နေရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဘွားဘွား၊ အမေ့ကို ဘာဖြစ်လို့ မြို့ဆေးရုံကို ခေါ်သွားရတာ လဲဟင်” ဟု သူက ဘွားဘွားကို မေးလိုက်တိုင်း ဘွားဘွားက “ကလေး မမွေးနိုင်လို့ ခေါ်သွားရတာ၊ ဒီက လက်သည်က ဘာမှ နားမလည်လို့” ဟုသာ ပြန်ပြောလေသည်။ ရက်အတန်ကြာ အမေပြန်မလာဘဲနေသောအခါ၌ အေးလှက အဘွားကို တတွတ်တွတ် မေးပြန်တော့သည်။ ဘွား ဘွားက မျက်ရည်စက်စက်ဖြင့် “ခဏခဏ မမေးပါနဲ့ဟယ်၊နင့်အမေမီးမဖွားနိုင်လို့ဆုံးပြီတဲ့”ဟုသာတစ်ခါတည်းပြန်ပြောထားလိုက်လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အေးလှသည် ဝမ်းဆွဲလက်သည် အရောက်နောက်ကျသဖြင့် အချိန်လွန်ကာ မီးမဖွားနိုင်ဖြစ်ပြီး သေဆုံးရသော သူ့အမေအကြောင်း ကို တစ်ခါတည်းသာ မေးရတော့သည်။ အေးလှသည် ရင်ထဲတွင် ဝမ်း နည်းလာသည့်အခါတိုင်း ဘွားဘွားကို မမေးဝံ့တော့ဘဲ သူ့ဘာသာသူ အမေ့အကြောင်းကို တစိမ့်စိမ့် တွေးနေမိတတ်လေသည်။ “ဝမ်းဆွဲအလာ နောက်ကျလို့ နင့်အမေ မီးမဖွားနိုင်ဖြစ်ပြီး ဆုံးပြီတဲ့” ဟု ဘွားဘွားက ပြောသည်ကိုသာ နားထဲတွင် မမေ့နိုင်အောင် ကြားယောင်နေမိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အေးလှသည် အတန်းထဲတွင် စာသင်နေရင်း အမေ့ကို ပြန်သတိ ရလျက် မြခင်၏ အမေအတွက်လည်း စိတ်ပူလာမိလေသည်။ ညနေကျောင်းဆင်းခေါင်းလောင်း တီးလိုက်သောအခါ အတန်းထဲမှ ကဗျာ ကယာ ထွက်သွားသော မြခင်နောက်သို့ အေးလှ မီအောင် လိုက်သွား လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အေးလှက “နေပါဦးဟ... နင်တို့အိမ်ကို ငါပါလိုက်ချင်လို့” ဟု ပြောလေ၏။ မြခင်က ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်နေရာမှ “နင်တို့ဘွားဘွား စိတ်ပူနေပါ့မယ်ဟယ်၊ အိမ်ပြန်ပြောပြီးမှ လာခဲ့ပေါ့” ဟု ပြောသဖြင့် အေးလှက အိမ်ဆီသို့ တန်းပြန်လာခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မီးဖိုဆောင်ထဲ၌ အဘွားကို တွေ့ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘွားဘွား... အေးလှ ဘာမှ ဝိုင်းမလုပ်နိုင်တော့ဘူး၊ မြခင်အမေ ဗိုက်နာတဲ့ဆီကို သွားလိုက်ဦးမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဘွားက ဟင်းအိုးတည်နေရာမှ “မြခင်အမေ ဗိုက်နာတာညည်းတို့အလုပ်လား၊ ဘာလုပ်ဖို့ သွားမှာလဲအဲ့” ဟု ပြန်မေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မြခင် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာ မြင်ရလို့ သွားမှာပါအဘွားရယ်၊ သူ့အမေ ခုထက်ထိ မမွေးသေးဘူးလို့ ပြောတာပဲ၊ အဲဒါ သွားကြည့်မလို့ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အို.. ကလေးမျက်နှာမြင်တဲ့ဟာ ညည်းတို့အရွယ်လေးတွေ ဝင် မကြည့်ကောင်းဘူး။ အိမ်ခန်းထဲတွေ၊ ဘာတွေ ဝင်မရှုပ်ကြနဲ့နော်၊ ဒါ ထက် တို့အိမ်က “ဇီးမ” လည်း မနက်က အိမ်ပြန်မလာဘူး၊ ဘယ် လျှောက်လည်နေတယ်မသိဘူး၊ ထမင်းလည်း လာမစားဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အော်.. ဟုတ်သားပဲ ဘွားဘွားရယ်၊ အေးလှ မေ့နေလိုက်တာ၊ “ဇီးမ’ခုလိုသာ လျှောက်လည်နေရင်တော့ တစ်အိမ်အိမ်မှာ သားကျနေ တော့မှာပဲ။ ကြောင်သားကလေးတွေ အေးလှတို့ ရမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အေးလှသည် ကြောင်မကြီး “ဇီးမ”ကို သတိရပြီး “အတူးရေ... မနက်က ဇီမလည်း ပြန်မလာဘူးတဲ့၊ အဲဒါ နင်တို့ လိုက်ရှာကြပါဦးတဲ့၊ သားကျခါနီးမှာ ဒီလိုလျှောက်သွားနေတာတော့ မကောင်းပါဘူးဟယ်။ ကဲ.. ငါသွားမယ်နော်” ဟု အတူးကို မှာခဲ့ပြီး မြခင်တို့အိမ်ဘက်သို့ ထွက်သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြခင်တို့ အိမ်၌ မြခင်နှင့် မောင်ညီမလေးတို့ ကလေးတစ်စုအိမ်ခန်းပြင်ဘက်တွင်ထွက်ထိုင်နေကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေးလှ လာဟေ့ ဒီကို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြခင်က ဆီးခေါ်သဖြင့် အေးလှဝင်သွားသောအခါ အိမ်ခန်းထဲမှမြခင်အမေညည်းညူနေသံကြားရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဝမ်းဆွဲဆရာမ ရောက်ပလားဟင် မြခင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အေးလှက စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးရာ မြခင်က ခေါင်းညိတ် ပြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟာ... ဒါဖြင့် ဘာကြောက်စရာ ရှိသလဲဟ၊ ခုပဲ မွေးတော့မှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568709886101,"sku":"","price":5700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_25faa0fa-b7fc-4bf1-a6aa-3b817f992ed7.jpg?v=1730210533"},{"product_id":"နုယဥ်-ရွှေစင်သက်ထား","title":"ရွှေစင်သက်ထား","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟဲ့ ...“နော်မေ” တစ်ယောက် ကလေး ဘယ်ဆီများ သွားထိန်းနေ သလဲ... ဖိုးစံရေ ... လိုက်ကြည့်လိုက်စမ်းပါကွယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခံ့ညားသော နှစ်ထပ်တိုက်ကြီးပေါ်မှ အသံတစ်သံသည် မနက်စောစော လေအေးမှာ လွင့်၍ပါလာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အသံနှင့် မရှေးမနှောင်းလောက်မှာပင် အောက်ထပ် လှေကားထစ်များ ဆီမှ ဒရိုင်ဘာ ဖိုးစံဆိုသူသည် ပြေးတက်လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မနော်မေ ခြံထဲမှာမရှိဘူး မမကြီးရဲ့၊ ခုနတင်ပဲ ခြံဝမှာ တွေ့လိုက်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြတင်းဝမှ လှမ်းမျှော်၍ကြည့်နေသော သူဌေးကတော်ကြီး “ဒေါ်စိန်းလှ” သည် ဖိုးစံဘက်သို့ ဖျတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး “ဟေ ... ဟုတ်လား၊ ခြံအပြင် ဘက်များ ထွက်သွားပြန်ပြီလားတဲ့ ဒီ... နော်မေဟာလေ ... ပြောထားလျက် သားနဲ့” ပြောပြောဆိုဆိုပင် သူဌေးကတော်ကြီးသည် တိုက်အောက်ထပ်သို့ ခပ် ဖျာပျားကလေး ပြေးဆင်းသွားလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         တိုက်အောက်ထပ် ဆင်ဝင်လောက်ဆီမှ ခြံဝသို့ လှမ်း၍ကြည့်လိုက်ပြီးမှ တစ်ဖန် အနောက်ဘက် ဒရိုင်ဘာ ဖိုးစံဘက်သို့ တစ်လှည့်၊ ထမင်းချက် မယ်အေးတို့ လင်မယား နေထိုင်သည့် အစေခံတန်းလျားဆီသို့အထိ လှည့်၍ကြည့်လိုက်ပြီး သူဌေးကတော် ကြီးသည် ကျယ်ဝန်းသော ပန်းခြံတစ်လျှောက် အပြင်းလှည့်လည် ကြည့်ရှုလျက် ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူဌေးကတော်ကြီးမှာ အသားဖြူဖြူဝဝ ဖိုင့်ဖိုင့်ကြီးပင် ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာမှာ အနည်းငယ်ကျ၍နေပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူသည် ကလေးအတွက် သောကရောက်နေရ၍လားမသိ၊ မျက်နှာက အနည်းငယ်ကလေးအို၍ နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “နော်” ကလည်းလေ ... အပြင်ထွက်ပြီး ကလေးမထိန်းပါနဲ့လို့ ပြော ထားလျက်ကနဲ့ ထွက်ဖြစ်အောင်လည်း ထွက်လိုက်ရသေးတယ်၊ နော်မေရေ • • • အေ... နော်မေ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒေါ်စိန်းလှသည် ခြံပေါက်ဆီမှရပ်ပြီး အပြင်ဘက်ဆီသို့ လှမ်းမျှော်ပြီး ခေါ်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မကြာမီမှာပင် ကလေးလက်တွန်းလှည်းကလေးကို တွန်းကာ လျှောက်လာ နေသော ကရင် အာယားမကလေး တစ်ယောက်သည် ဒေါ်စိန်းလှရှိရာသို့ ကဗျာ ကသီ ရောက်လာလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်မ ဒီနားတင်မှာပဲ ရှိပါတယ် မမကြီးရဲ့၊ ဘယ်မှမသွားပါဘူး၊ မမကြီး ခေါ်နေတာ ခုပဲ ကြားရပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေါ်စိန်းလှသည် ကလေးကို တွေ့ရကာမှ အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသွားပြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နော်မေ ... ညည်း နောက်ကို ကလေး ဒီခြံထဲတွင်မှာပဲ ထိန်းပါအေ၊ အပြင်ဘက်ကို လုံးလုံးမထွက်ပါနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်မ မထွက်ပါဘူး မမကြီးရဲ့၊ ကိုဦးကလေးက အပြင်ထွက်ရအောင် ဆိုတာနဲ့ ခဏထွက်ပြတာပါ၊ ခုနကကလေးပဲ ရှိပါသေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေါ်စိန်းလှသည် လှည်းကလေးထဲမှ ကလေးကို ငုံ့၍ကြည့်လိုက်ပြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်လား ... လူလေး ... လူလေးက အပြင်ထွက်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်ဆို၊ လူကလေး လမ်းလျှောက်ချင်လို့ ထင်တယ်၊ နော်မေ အပြင်ဘက်မှာ ကလေး အောက်ဆင်းပြီး လျှောက်ခဲ့သေးသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟင့်အင်း မလျှောက်ပါဘူး ခုပဲ မမကြီးခေါ်သံ ကြားရတာနဲ့ ကျွန်မတို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့ကြတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒေါ်စိန်းလှသည် ကလေးကို ငုံ့၍ကြည့်ပြီး။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “လူကလေး ဒီမနက် လမ်းလျှောက်ချင်သေးသလား၊ လာ လာ ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါဖြင့် ဘွားဘွားပါ ကူပြီး လျှောက်ပေးမှာပေါ့ ... အမယ် ... ကလေးလက်ထဲ မှာ ပန်းပွင့်ကလေးတွေပါကော မွှေးလိုက်တာကွယ် ... ကြိုင်လို့ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေါ်စိန်းလှသည် ကလေးလက်ထဲမှ ပန်းပွင့်ကလေးများကို ယူပြီး ကလေး ကို ပွေ့ချီလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပန်းနံ့ကလေးတွေ မွှေးတာနဲ့ ကိုဦးကလေးက ခူးပေးစမ်းပါနော် မေရယ်၊ ဘွားဘွားဘုရားရှိခိုးဖို့ဆိုတာနဲ့ ကျွန်မ ခြံစည်းရိုးပေါ်တက်ပြီး ခူးပေးတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေါ်စိန်းလှသည် မြေးကလေးကို ပွေ့ယူပြီး လှည်းကလေးကို မြက်ခင်း ပေါ်မှာ ရပ်ထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လူကလေး လမ်းလျှောက်မယ်နော် ဘွားဘွားလက်ကို ကိုင်ထား ... ကဲ • • • နော်မေက တစ်ဖက်ကကိုင် ... လာ လူလေး အခု လူလေး လျှောက်တာ ဟာ မြက်ခင်းပေါ်မှာနော် မှတ်ထား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုဦးကလေးသည် နော်မေနှင့် ဘွားဘွားတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် ကြောင် တက်တက်ကလေး လိုက်ပါလာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နော်မေ ... ရေ ... ပုဏ္ဍရိက်ပင်နား ရောက်ပြီလားကွယ် ကိုဦး လေး ... ပုဏ္ဍရိက်ခူးချင်လို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မရောက်သေးဘူးကွဲ ကလေး၊ ရောက်တော့ နော်မေ ပြောမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရောက်တော့ ပြောနော် ... နော်မေ ... ကိုဦးဘာသာ ခူးမယ် ဘွားဘွားလည်း ခူးမပေးရဘူး၊ ကိုဦး ကစားမလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုဦးလေးမှာ နှစ်ခါလည်သာကလေးပင် ဖြစ်သော်လည်း သူ့ဘာသာသူ လမ်းမလျှောက်နိုင်ရှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူသည် ဝဝတုတ်တုတ်ကလေးဖြစ်ပြီး ကျန်းမာတောင့်တင်းပါသည်။ အားအင်ချည့်နဲ့သူကလေး မဟုတ်ပါ။ သို့သော် သူ့မှာ ဘဝအကုသိုလ် အကျိုးပေး ကြောင့် စက္ခုနှစ်ကွင်း အလင်းမရခဲ့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ငယ်ငယ်ကတည်းက မိခင်နှင့် ကွဲကွာခဲ့ပြီး အေနှင့် ဖခင်တို့၏ စောင့်ရှောက်မွေးမြူခြင်းကို ခံယူလာခဲ့ရသူကလေးသာ ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကိုဦးကလေး အခါလည်သာသာလောက်တွင်မှ သူ့မိခင်သည် သူ့အား စွန့်ပစ်ခွဲခွာ၍ သွားခဲ့လေသည်။ ကိုဦးကလေးသည် သူ့မွေးမိခင်ကို လုံးလုံးမေ့လျော့ ခဲ့ပြီး ဘွားအေကြီးကိုပင် မိခင်ပမာ မှတ်ထင် ခင်မင်ခဲ့ရှာပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လောကကြီးတွင် ကိုဦးကလေး မှတ်မိသူမှာ သုံးယောက်သာ ရှိပါသည်။ ဘွားဘွားနှင့် နော်မေ သည့်နောက် ကိုဦးကလေး၏ ဖခင်၊ ဤသုံးယောက်ကိုသာ ကိုဦး မှတ်မိပြီး အမြဲတမ်း စကားပြောလေ့ ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုဦးလေးမှာ နော်မေနှင့်သာ အမြဲလိုလို နေလေ့ရှိသော်လည်း သူ၏ ဘွားဘွားနှင့် ဖေဖေကိုကား မကြာခဏ မေးတတ်လေ့ ရှိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော် ကိုဦးကလေး၏ ဖေဖေမှာ တစ်ခါတစ်ရံ ကိုဦးကလေးထံသို့ မရောက်လာဘဲ ပျောက်ကွယ်၍နေတတ်ပေသည်။ ဤအခါ ကိုဦးကလေးသည် နော်မေနှင့် ဘွားဘွားအား တဖွဖွသတိရပြီး မေးတတ်လေ့ ရှိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့မှာ ဖခင်အား မမြင်ဖူးရှာသော်လည်း အလွန်အမင်း ချစ်ခင်နေရှာပေ သည်။ သူ့ဖခင်ကလည်း တွေ့သည့်အခါတိုင်း ယုယပြုစုလေ့ရှိပေသည်။ နှစ်ခါလည် သားပင် ဖြစ်သော်လည်း မွေးကတည်းက မျက်စိနှစ်လုံး မမြင်ရရှာသူ သားငယ်ကို သနားကြင်နာစိတ်ကြီးစွာဖြင့် ပွေ့ချီယုယလေ့ ရှိပါသည်။ ကိုဦးကလေး မေးမြန်း တတ်သည်များကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဖြေဆိုသင်ပြလေ့သာရှိပေသည်။ သူ၏ ဖေဖေမှာ မိတဆိုး သားငယ်ကလေးအား အထိန်းလက်မှ မကြာခဏယူပြီး ချော့မြူ ကစားလေ့ရှိသဖြင့် ကိုဦးကလေးမှာ သူ၏ ကစားဖော်ပမာ ရှိနေသော မွေးသဖခင် အား မကြာမကြာ သတိရ မေးမြန်းတတ်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပုဏ္ဍရိက်ပင်တွေနားကို ရောက်ပြီလား နော်မေ... ဟင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရောက်လုပြီ ... ကလေး .... ကဲကဲ... လာ... ဟောတာ ပုဏ္ဍရိက် ပင်တွေပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုဦးလေးသည် ဘွားဘွားနှင့် နော်မေလက်မှ ဖြုတ်ကနဲ ခွာခဲ့ပြီး ပုဏ္ဍ ရက် စည်းရိုးတွင် လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို တွယ်လိုက်လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြီးလျှင် သူ့ဘာသာ စမ်း၍ စမ်း၍ လျှောက်သွားနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နော်မေနှင့် ဘွားဘွားမှာ သူ့နောက်မှ ကပ်၍လိုက်ကာ မျက်ခြည်မပြတ် ကြည့်ရှုလျက်ပင် ရှိကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကလေးသည် ပုဏ္ဍရိက်ပင်တန်းတစ်လျှောက် တွယ်၍ သွားရင်း တစ်ခါ တစ်ခါ ပုဏ္ဍရိက်သီးကလေးကို လက်ကလေးနှင့် စမ်းမိသည့်အခါ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာနေရှာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နော်မေသည် ကိုဦးလေး ခူးပြီးသော ပုဏ္ဍရိက်သီးကလေးများကို စုပြီး ကိုင်ထားရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကိုဦးလေးသည် လမ်းလျှောက်နေရာမှ ခေတ္တရပ်နားလိုက်ပြီး ပြူးကြောင် သော မျက်လုံးကလေးတစ်စုံဖြင့် ကောင်းကင်ဆီသို့ မှန်းမျှော်၍ ကြည့်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟော ... ဘွားဘွား ကိုဦးလေးနားမှာ အော်သံကလေး တစ်ခု ကြား လိုက်ရတယ်၊ ပြီးတော့ လေလေးလည်း နည်းနည်းအေးသွားတယ်၊ အဲဒါဘာလဲဟင် • • • ဘွားဘွား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေါ်စိန်းလှသည် ကိုဦးလေး ကြည့်ရာဆီသို့ လိုက်၍ ကြည့်လိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           လိပ်ပြာကြီး နှစ်ကောင်မှာ ပုဏ္ဍရိက်ပွင့် အဆုပ်ကြီးများပေါ်တွင် နား ကာ ပျံကာနှင့် ပန်းဝတ်ရည်စုပ်ရင်း ချစ်ကြိုးသွယ်နေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဪ ... ဒါ လူလေး သိချင်လို့လား ... လိပ်ပြာကြီးတွေ ကလေးနား မှာ ဖြတ်ပြီး ပျံသွားတာလေ ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “လိပ်ပြာကြီးတွေ ဟုတ်လား ဘွားဘွား ... လိပ်ပြာကြီးတွေဟာ ဘယ်လို နေမှာပါလိမ့်မလဲနော်၊ ကိုဦးလေးကို ပြောပြပါလား နော်မေရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နော်မေသည် လိပ်ပြာကြီးနှစ်ကောင်ကို ကြည့်နေရာမှ “လိပ်ပြာဆိုတာ လူတွေလိုမဟုတ်ဘူး ကလေးရဲ့ လေထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေကြတာ၊ ဒါကြောင့် ကလေးနားမှာ ပျံသွားတော့ သူတို့ တောင်ပံကလေးတွေက လေအေးသွားတာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဲဒီလေထဲက လိပ်ပြာကြီးတွေ ကိုဦးလေး ကိုင်ချင်လိုက်တာ နော်မေ ရယ်၊ ယူပေးပါလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လိပ်ပြာဆိုတာ ယူလို့ မရဘူး ကလေးရဲ့၊ မိုးပေါ်ကို ပျံသွားတတ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုဦးလေး ကိုင်ကြည့်ချင်လို့ပါ နော်မေရယ်၊ နော်မေ ဖမ်းလို့မရရင် ကိုဦးလေး ဖေဖေ ပြန်လာတော့ ဖမ်းခိုင်းဦးမယ် ... နော် ဘွားဘွား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အေး ... အေး ... ဖမ်းတာပေါ့ကွယ်၊ လိပ်ပြာဆိုတာ ကိုဦးလေး ခုတင်က ခူးထားတဲ့ ပန်းပွင့်လေးတွေကိုပေါ့၊ အဲဒီလိုပဲ ပျော့ပျော့လေးနေတာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဒါဖြင့် သိပ်မွှေးမှာပဲနော် ဘွားဘွား၊ အေးကွယ် ကိုဦးလေး ဖေဖေက လည်း လာခဲလိုက်တာ ဘွားဘွားတို့ နော်မေတို့ကလည်း ဖမ်းလည်း မပေးကြဘူးကွယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေါ်စိန်းလှသည် မြေးကလေးကို စိုက်ကြည့်နေရာမှ မျက်ရည်ကလေးပင် စို့လာအောင် ကရုဏာသက်မိရှာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကဲ ... ကဲ လူလေး မြက်ခင်းပေါ်ပြန်ကြစို့၊ လာ .. ဘွားဘွားကို လက်တွဲ ... နော်မေ ... လာတဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုဦးကလေးသည် မြက်ခင်းပေါ်တွင် လျှောက်နေရာမှ နေရောင်ခြည်နု ကလေးဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အခု မိုးလင်းပြီနော်... ဘွားဘွား ... အခုမှ မိုးလင်းတယ်၊ မိုးလင်း ရင် ဖေဖေလာတော့မယ်၊ ဖေဖေလာရင် လိပ်ပြာဖမ်းခိုင်းမယ်၊ ဘွားဘွား ဖေဖေ လာတော့ ပြောနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒေါ်စိန်းလှသည် မြေးကလေးကို အဖြေမပေးမီ မျက်ရည်စို့လာပြန်လေ တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဖေဖေ ဘယ်တော့လာမှာလဲဟင် ... ဘွားဘွား မိုးလင်းနေမှပဲ၊ ဖေဖေ ကလည်းလေ ... လာလည်း မလာဘူးကွယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဒေါ်စိန်းလှသည် မြေးကလေးကို လှည်းပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်ပြီး မျက်နှာ မသာမယာဖြင့် ဆက်လက်၍ လျှောက်သွားလေသည်။ နော်မေမှာ ကလေးအား လှည်းကလေးထဲတွင် ထည့်ပြီး ပန်းခြံထဲတစ်လျှောက်တွင် ဆက်လက်၍ ထိန်းမြဲ ထိန်းနေခဲ့လေ၏။ ဒေါ်စိန်းလှသည် တိုက်အပေါ်ထပ်သို့ လေးကန်သော ခြေလှမ်း များဖြင့် တက်ခဲ့ပြီး အိပ်ခန်းတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ဒေါ်စိန်းလှ၏ခင်ပွန်းသည် ဦးဘမြင့်မှာ ဤအချိန်၌ မြို့တွင်းရှိ ဘုရားဆီ သို့ ဝတ်ပြုရင်း လမ်းလျှောက်ထွက်သွားလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              ဒေါ်စိန်းလှသည် သူဖတ်နေကျ တရားစာအုပ်များထားရာ စာအုပ်စင် ကလေးပေါ်မှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဆွဲယူပြီး စာရွက်များကို ဟိုမှသည်မှ လှန်လှေ ၍ နေပြန်လေ၏။ မဟောင်းလှသေးသော စာရွက်ခေါက်ကလေး တစ်ခုမှာ ဒေါ်စိန်းလှ ရှေ့သို့ လျှောခနဲ ထွက်ကျ၍ သွားလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             ဒေါ်စိန်းလှသည် ဖြန့်၍ ဖတ်နေသော စာရွက်ကလေးထဲမှ စာလုံးများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရီဝေသော သူ့မျက်လုံးများသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော် လောက်ဆီက အတိတ်ပန်းချီကားတစ်ခုဆီသို့ အာရုံစူးစိုက်နေခဲ့လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568710738069,"sku":"","price":9500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_41f61292-8788-4a95-a310-52c409b6b079.jpg?v=1730210564"},{"product_id":"နုယဥ်-စန္ဒကိန္နရီနှင့်နိပါတ်တော်လာထင်ရှားသောဇတ်၀ထ္ထုများ","title":"စန္ဒကိန္နရီနှင့်နိပါတ်တော်လာထင်ရှားသောဇတ်ဝထ္ထုများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eစန္ဒကိန္နရီ ထုတ်ဝေရခြင်းအကြောင်းရင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စန္ဒကိန္နရီနှင့် နိပါတ်တော်ဇာတ်လမ်းများ စာအုပ်သည် ယခု ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည်ထုတ်ဝေခြင်း ဖြစ်လေသည်။ စာအုပ်မဖြစ်မီ နှစ်အတန်ကြာအချိန်က “ဓမ္မပဒေသာ” ဘာသာရေး မဂ္ဂဇင်း၊ န၀ဒေး” မဂ္ဂဇင်း၊ ရွက်နုဝေ” မဂ္ဂဇင်း ဘာသာရေးကဏ္ဍ တွင် လစဉ်ရေးသားခဲ့သော ဇာတ်ဝတ္ထုများ ဖြစ်ပါသည်။ စာမူ အများဆုံး ပါဝင်ရေးသားရာ ဓမ္မပဒေသာ မဂ္ဂဇင်း အယ်ဒီတာ ဖြစ်သူ ကဗျာဆရာ တက်လူက ရှိသမျှ စုစည်းပေးကာ ကျန်စာမူ တို့ကို ဖြည့်စွက်ရှာဖွေပြီး ယခုလို ပုဒ်ရေများစွာ ရှိလာရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စန္ဒကိန္နရီစာအုပ် ဖြစ်မြောက်ရေးတွင် အယ်ဒီတာဖြစ်သူ တက်လူနှင့် ရင်းနှီးခင်မင်သဖြင့် သူ၏ ကူညီမှုသည် အဓိက ဖြစ်ပေသည်။ မူလနိပါတ်တော်များ ပြုစုခဲ့သူ မဟာပညာဗလ၊ ပထမကျော် ဆရာကြီး ဦးကြီးဖေက သူပြုစုရာတွင် (၂၅) နှစ်ခန့်ရှိပြီး ထုတ်ဝေသူ မရှိရာမှ ဟံသာဝတီတိုက်ရှင် ဦးညွန့်က ယူကာ ထုတ်ဝေမှ အထမြောက်ရသည်ဟု သူ့အမှာ နိဒါန်းအရ သိရှိရပါသည်။ စာပေပြုစု ရေးသားသူက စေတနာ သန့်သန့်ဖြင့်ဗုဒ္ဓသာသနာပြုအဖြစ် ဆောင်ရွက်ရာတွင် ကိုယ်တိုင် မထုတ်ဝေ နိုင်သဖြင့် (၂၅) နှစ်ကြာညောင်းခဲ့ရာတွင် ယခုအခါမှာ ပထမကျော် ဦးကြီးဖေနှင့် ဟံသာဝတီဦးညွန့်တို့၏ ကျေးဇူးကို စာဖတ်သူများ ကောင်းမှုခံစားနေကြရပြီ ဖြစ်သည်ကို သိရှိရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခေတ်ကာလ သားသမီးများသည် ရှေးခေတ်ကလို ဇာတ်သဘင်များ ကြည့်ရှုရခြင်း၊ ရုပ်ကြီးစင် ကပွဲများ မကြည့်ကြ ရဘဲ ကာလပေါ်ရုပ်ရှင်နှင့် ဇာတ်လမ်းအခွေများကြည့် ကာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖျော်ဖြေမှုများဖြင့်သာ နေကြရသည်ဖြစ်၍ ဗုဒ္ဓဘာသာရေး ဆိုင်ရာ အသိပညာများ ဝေးကွာနေကြရသည်ကို တွေ့ရှိနေရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရှေးခေတ်၊ ယခုခေတ် ဇာတ်သဘင်များမှာ မူလကတည်းက သုတ္တိဒေသနာတော်များမှ လူမှုရေးနှင့် ဘာသာရေးတွဲစပ်ရာ ဇာတ်လမ်းများကို ရွေးချယ်ကာ လောကလူမှုမှာ အကုသိုလ်ကင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောင် ပမာပေး၍ ပြသလေ့ရှိပါသည်။ ယနေ့ခေတ်မှာ ရုပ်ရှင်မှ ရုပ်ရှင်၊ ရုပ်ရှင်မှ အိမ်တွင်း ရုပ်ရှင်အဖြစ် အခွေများငှားပြီး လွယ်လင့်တကူကြည့်ကာ ဖျော်ဖြေမှုအဆင့်တွင် ခံစားနေကြရသူ တို့မှာ လောက၊ ဓမ္မ ၊ ရာဇခြင်းရာ အကုသိုလ်ကင်းရာ လူနေမှု အကျင့်စရိုက်များ တိုးတက်ရာ ဗုဒ္ဓစာပေလိုအပ်နေသည်သာ ဖြစ်ပါသည်။ စာပေပြုစုသူတိုင်းမှာ တာဝန်ကိုယ်စီ ရှိကြရသည် သာ။ ပြည်သူ့အတွက်၊ အထူးသဖြင့် တိုးပွားနေသော လူငယ်၊ မိန်းမငယ်တို့အတွက် မိဘတို့၏ ဆုံးမပြုပြင်မှုနည်းပါး၍ အပြင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောကမှာပင် ပေါ့ပျက်သော အပေါင်းအသင်းဆီမှာ မွေ့လျော်ကာ မိမိတို့၏ ဘဝရှေ့ရေးကို ထည့်၍ မစဉ်းစားဘဲ ဘဝရှေ့ရေး မျှော်လင့်ချက်ဝေးသော လူငယ်တို့အား ရှေ့ဆောင်ကာ လမ်းပြမှု ပေးရန် တာဝန်ရှိနေပါသည်။ ထိုတာဝန်မှာ သာသနာရေးမှ ဆင်းသက်လာသော တိုင်းပြည်ပြုတာဝန်သာ ဖြစ်ရာ စာရေးသူ ဆရာတို့မှာ သတိရှိကြဖို့ သင့်ပေသည်။ ဤသို့သော သတိအမြဲ ရှိခဲ့ရသည်မှာ မဆန်းပါ။ ကျွန်မတို့ငယ်စဉ်က ရတနာသုံးပါး ဦးထိပ်ထား၍ ဘာသာရေးကို ဦးစားပေးကာ သားသမီးတို့အားယဉ်ကျေးစေခဲ့သဖြင့် ထိုယဉ်ကျေးမှုကို ကျင့်သုံးလာရသော ကျွန်မ တို့ သားချင်းတစ်စုမှာ အိုမင်းလာသည်အထိ ပေါ့ပျက်ပျက် လူစား မဖြစ်ခဲ့ဘဲ၊ လေးနက်ခိုင်မာ၍ အကျင့်စာရိတ္တ မြင့်စွာသော လူကြီး လူကောင်းအဖြစ် သာမန်မျှသာမဟုတ်ဘဲ မိမိတို့၏ တိုင်းပြည်နှင့် လူမျိုးအတွက် ဗုဒ္ဓဘာသာရေးကို ရှေ့တန်းတင်ကာ နှောင်းလူ တို့သည်လည်း မိမိတို့ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လာစေလိုသော စေတနာရှင် လူကြီးလူကောင်းများသာ ဖြစ်ကြရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဗုဒ္ဓရှင်တော်မြတ်ဘုရား၏ အဆုံးအမ စကားမှတစ်ဆင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် မိဘတို့က သားသမီးတို့ အား ယဉ်ကျေးမှု လက်ဆင့်ကမ်းသည်ကို သားသမီးတို့က ကြိုဆိုလိုက်နာကြစေချင် ပါသည်။ ယခုခေတ်မှာ မြင်တွေ့နေရသော ပေါ့ပျက်ပျက် လူငယ် မိန်းမငယ်တို့အား ဗုဒ္ဓ၏ ယဉ်ကျေးမှု အဆုံးအမမှာ နားဝင်ကာ လိုက်နာသင့် စေကြပါသည်။ သက်ဆိုင်ရာ မိဘတို့သည် ခေတ်ပေါ် အသိပညာပေးရုံဖြင့်သာ မပြီးဘဲ ဘယ်ခေတ်မှာမဆို ရှိနေအပ်သော ဤယဉ်ကျေးမှုအသိပညာကို သားသမီးတို့အား ပညာအမွေ ပေးစေချင်ပါသည်။ လောကအကြောင်း ကောင်းဆိုး နှစ်တန် အသိပညာမှန်ကို မသိနိုင်ကြသေးသော လူမမည် သားသမီးလေးတွေမှအစ သူတို့အထက် အသက်ကြီးသူ မိသားစု တို့အား ရှေ့သွား လူကြီးမိဘတို့က လမ်းညွှန်ပြသ ပြုပြင်ကြစရာ ဤသုတ္တန်ဒေသနာတော်အရ ပေါ်ထွက်လာသော “စန္ဒကိန္နရီ” လို စာကောင်းပေမွန်ကို လက်ဝယ်ထားကာ ဖတ်ရှုစေဖို့ တိုက်တွန်း သင့်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သုတ္တန်ဒေသနာတော်မှ ရွေးချယ်ကာ ရေးသားခဲ့ရသော ဤစန္ဒကိန္နရီ စာအုပ်သည် ပထမဆုံး ထွက်ခဲ့ရာ စာအုပ်ဖြစ်သဖြင့် နောက်ထပ်ထွက်ခဲ့သော စာအုပ်များထက် ပုဒ်ရေများများ ပိုကာပို၍ ဖတ်စရာတွေ ပါရှိနေပါသည်။ သူ့နောက်မှာ ထွက်လာခဲ့ပြီးသော “ဥမ္မာဒန္တီ” နှင့် “အလှရှင်မ ပပဝတီ” စာအုပ်တို့မှာ ပုဒ်ရေ (၂၆) မျှသာ ပါရှိပါသည်။ စန္ဒကိန္နရီက ပုဒ်ရေ (၄၀) ရှိ၍ နှစ်အုပ်စာနီးပါး ရှိနေပါသည်။ ထွက်လာသမျှသော သုတ္တန်ဒေသနာတော် ဇာတ်ဝတ္ထုများမှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာတွေချည်းသာဖြစ်၍ မြတ်စွာ ဘုရား အလောင်းတော်ဘဝများစွာက ခံယူကျင့်သုံးခဲ့ရသော ဘုရားဟော တကယ့်ဖြစ်ရပ်များသာဖြစ်၍ စိတ်ချလက်ချ အားရ ပါးရ ဖတ်ရှုကာ ရသ+သုတစာပေ အကျိုးရရှိရုံမျှမက မြတ်စွာ ဘုရား၏ ခန္တီပါရမီ ဖြည့်ဆည်းခဲ့ရပုံများကို သိရှိရသဖြင့် လက်အုပ် ချီကာ ဘုရားကန်တော့စဉ်မှာပင် ဘုရားရှင်၏ ပါရမီဖြည့်ချက် များကို မြင်ယောင်ထင်ယောင်ဖြစ်ကာ ပို၍ ယုံကြည်အားထားရာ ဗုဒ္ဓတစ်ဆူအဖြစ် အာရုံစွဲလာကြရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဗုဒ္ဓဘာသာ မြန်မာတိုင်းပြည်ဖြစ်၍ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်မှန်သမျှ၊ ကလေးငယ်ဘဝမှစ၍ ဘုရားကို လက်အုပ်ချီကာ ကန်တော့ပုံ သင်ပြပေးရုံမျှမကဘဲ ကလေးများ ငယ်ဘဝကပင် ရတနာသုံးပါး သက်ဝင်ယုံကြည်မှု စွဲနေကြစေရန် ဤသို့သော သုတ္တိဒေသနာ အရ မြတ်စွာဘုရား ဟောကြားခဲ့ရာ ဇာတ်ဝတ္ထုများမှ ကလေးတို့ နှင့် သင့်လျော်ရာ ဉာဏ်မီရာ ဇာတ်ဝတ္ထုလေးများကို ရွေးချယ်ကာ ပုံပြောသလို ပြောပြ နားဝင်ကြစေချင်ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ မြန်မာ မိဘတို့သည် သားသမီး လိမ္မာယဉ်ကျေးစေချင်ပါက ငယ်ဘဝမှ စတင်၍ ဘာသာရေး ယဉ်ကျေးမှုပေးကြရန် ဤ စန္ဒကိန္နရီလို ဇာတ်ပေါင်းစု စာအုပ်များ ရှိနေပြီပဲ။ ဗုဒ္ဓဘာသာပီပီသသ ဖြစ်စေလို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော စာရေးသူတို့၏ စေတနာအရာ ဖြစ်မြောက်အောင် တစ်ဆင့် သယ်ယူကာ ဒုတိယအကြိမ် ထုတ်ဝေပေးသူ နိဒါန်းသစ်စာပေ” နှင့် အဖွဲ့ အားလည်းကောင်း၊ မူလပထမ ဇာတ်တော်များ စုစည်း စီမံပေးခဲ့သူ ဓမ္မပဒေသာ အယ်ဒီတာ၊ ကဗျာဆရာတတ်လူအား လည်းကောင်း၊ ဖြန့်ချိပေးသူ အသီးသီးအား လည်းကောင်း ကျေးဇူးတင်လျက်ရှိနေပါကြောင်း အစီရင်ခံအပ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနုယဉ် ၂၀၀၄ ခုနှစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568711393429,"sku":"","price":7125.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d2545e94-0f91-4378-af28-cecc5e5d88bb.jpg?v=1730210578"},{"product_id":"နုယဥ်-ကလေးများအဖို့ဗုဒ္ဓ၀င်","title":"ကလေးများအဖို့ဗုဒ္ဓဝင်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eကလေးဝင် ဖြစ်လာရခြင်း အကြောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သာသနာတော် ၂၅၀၀ အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ကလေးများအဖို့ ဘာသာရေး ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ စာအုပ်ကလေးတစ်အုပ် ရေးသားပြုစုရန် ပထမ တာဝန်ပေး လာသူမှာ ဦးထိန်ဝင်း (သခင်ထိန်ဝင်း) ဖြစ်ပါသည်။ ဦးထိန်ဝင်းနှင့် ခင်မင်သော မိတ်ဆွေများ ဖြစ်ကြသည့် ကျွန်မတို့မှာ သူအကြံပေး တိုက်တွန်းလာသော ကလေး များအဖို့ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ယဉ်ကျေးမှု စာအုပ်ငယ်ကို ဘယ်ပုံစံမျိုးဖြင့် ရေးလျှင် သင့်လျော်ပါမည်နည်းဟု ပထမဆုံး စဉ်းစားရာတွင် ခေါင်းခဲနေမိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်မသည် ကလေးများအတွက် စေတနာ ထက်သန်သည့်အလျောက် ပုံပြင်များ၊ ကဗျာများကို ငယ်စဉ်ကပင် ရေးသားလာခဲ့ပါသော်လည်း လောကီမကလောကုတ္တရာ အရေးပါ ထည့်တွက် စဉ်းစားရသောအခါ အဖြေမရနိုင် ဖြစ်ခဲ့ပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဦးထိန်ဝင်းကလည်း “ရေးမှာသာ ရေးပါ၊ ကလေးများလက်သို့ ရောက် အောင် ဖြန့်ဖို့ ကျွန်တော့် တာဝန်ထားပါ”ဟု ထပ်မံတာဝန်ယူ တိုက်တွန်းသော အခါ မဖြစ်မနေ ရေးပါတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်မိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုအခါ၌ ပညာရေး ဆည်းပူးရာတွင် ကျွန်မ၏ သင်ဆရာလည်း ဖြစ်၊ သားချင်းအစ်ကို အကြီးလည်းဖြစ်သော ဆရာမင်းသုဝဏ်နှင့် တိုင်ပင်ရပါသည်။ အစ်ကိုကြီး မင်းသုဝဏ်က “ဒီစာမျိုး ရေးမယ်ဆိုရင်တော့ ဝမ်းသာစရာပဲ၊ ဒါဖြင့် ဒီလိုလုပ်၊ ကလေးတွေ နားရှင်းအောင် အခန်းကဏ္ဍလည်း သပ်ရပ်အောင် လယ်တီ ဆရာတော်ဘုရားရဲ့ ခုနစ်နေ့ ဘုရားရှိခိုးကိုမူတည်ပြီး အခန်းခွဲရေး”ဟု အကြမ်းဖျင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကြံပေးလိုက်ပါသည်။ ကျွန်မလည်း ငယ်စဉ်ကပင် ဘာသာရေး ဓမ္မတေးသံများ ကို လေ့လာခဲ့ရာမှ လယ်တီဆရာတော်၏ ခုနစ်နေ့ဘုရားရှိခိုးကို နေ့စဉ် ရွတ်ဆို လာခဲ့ရရာ ယခု ဤစာအုပ်အတွက် စတင် စဉ်းစားလာရသောအခါ အထူးအထွေ ခဲခက်ခြင်း မရှိတော့ပါ။ သို့ရာတွင် အခန်းကြီး ခြောက်ခန်းအတွက် ဗုဒ္ဓ၏ ဖြစ်တော် စဉ်များကို ရေးဖွဲ့ဖို့ရာ စဉ်းစားသောအခါ ဗုဒ္ဓ၏ ဖြစ်တော်စဉ်နှင့် တွဲလျက် ကလေးများအဖို့ ကိုယ်ကျင့်လိမ္မာရေး အခြေခံများအတွက် ဘယ်လို ထည့်သွင်း ပါရှိအောင် ပြုစုရပါ့မလဲဟု တွေးတောစဉ်းစားရာ ဗုဒ္ဓ၏ လူသားတို့အတွက် ကိုယ်ကျင့်တရား အခြေခံဖြစ်သော ငါးပါးသီလကို တွေးမိပါသည်။ ငါးပါးသီလ စတင်ဖြစ်ပေါ်သော အကြောင်းအရာကလည်း တစ်နည်းဆိုရသော် ကလေးတို့ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ ကောင်းလှပါသည်။ ထိုသို့ စဉ်းစားမိသဖြင့် ဗုဒ္ဓ၏ ဖြစ်တော်စဉ် တစ်လျှောက်တွင် ဗုဒ္ဓနှင့် တွေ့ကြုံရသော သူဌေးသား ယသကို အကြောင်းပြု၍ ကိုယ်ကျင့်တရားအဖြစ် ငါးပါးသီလ စတင် ဖြစ်ပေါ်လာပုံနှင့် ငါးပါးသီလ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်တို့ကို ထည့်သွင်း ရေးသားခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုအချိန်အခါက စာအုပ်အဖြစ် ပြုစုရသဖြင့် စာတစ်အုပ် ပြီးမြောက်သွား၍ ဝမ်းသာပုံမျိုးမျှလောက်သာ ကျွန်မ၏ ခံစားချက် ပီတိ ဖြစ်မိပါသည်။ အထူး အထွေ မစဉ်းစားမိခဲ့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ရာတွင် ယနေ့ခေတ် အခြေအနေကို သုံးသပ်မိသောအခါ ဖြစ်ပေါ်နေ သော “ကလေးလူငယ်တို့အတွက် စာရိတ္တမဏ္ဍိုင် မခိုင်မမြဲသော အင်အားစုများ” အတွက် ပြုပြင်ရေးဘက်တွင် ဘာသာရေးယဉ်ကျေးမှု လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်သည်ကို တွေးတောမိပါသည်။ ယနေ့ ကလေးလူငယ်တိုင်းသည် ကိုယ်ကျင့်တရား သန့်စင် ဖို့၊ ခိုင်မြဲဖို့ လိုအပ်လှပေပြီ။ အုပ်ထိန်းသူများ အနေဖြင့်လည်း ကလေး လူငယ်တို့ အဖို့ အခြေခံပညာရေးမှာ ကျောင်းစာမျှသာမဟုတ်ဘဲ မိမိတို့၏ ရင်သွေးများ အတွက် ရှိပြီးသား ဗုဒ္ဓ၏ ယဉ်ကျေးမှုကို စတင် အခြေခံကာ လိမ္မာယဉ်ကျေး အောင် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းဖို့ လိုအပ်သည်ဟု ထင်မြင်မိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤစာအုပ်ငယ်ကို ပြုစုရာတွင် ကျွန်မတို့ တစ်သက်တာ လက်စွဲပြုရမည့် ဇိနတ္ထပကာသနီကျမ်းကြီးနှင့် လောကုတ္တရာ အခြေပြ ကျမ်းငယ်တို့ကို ကိုးကားအကူအညီ ရယူပါသည်။ ဤစာအုပ်နှင့် ပတ်သက်၍ မူလအကြံပေး တာဝန်ယူသော ဦးထိန်ဝင်းအား လည်းကောင်း၊ အစ်ကိုကြီး မင်းသုဝဏ်အား လည်းကောင်း၊ ကျေးဇူးမမေ့နိုင်ကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: right;\"\u003eနုယဉ်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: right;\"\u003e ၁၃၃၆-ခုနှစ်၊ တန်ဆောင်မုန်းလဆုတ် ၉ ရက်။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: right;\"\u003e \u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eကလေးများအဖို့ ဗုဒ္ဓဝင်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eအမှာ\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e           ဗုဒ္ဓဘာသာ မြန်မာမိဘတို့သည် မိမိတို့၏ သားငယ် သမီး ငယ်များကို လက်ဆွဲကာ ဘုရားတန်ဆောင်း၊ ကျောင်းကန်ဇရပ်တို့၌ ရေးခြယ်ထားသည့် ဇာတ်ကားတို့ကို ညွှန်ပြ၍ ဗုဒ္ဓဝင်ကို ပြောဆိုလေ့ ရှိကြပါသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သားငယ် သမီးငယ်တို့သည် ဗုဒ္ဓဝင် ကို အနည်းနှင့်အများ သိရှိလာကြပြီးလျှင် ရတာနာသုံးပါးတွင် သက်ဝင် ယုံကြည်လာကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ထိုသို့သော သက်ဝင်ယုံကြည်မှုကို ပိုမို ထက်သန်ရလေအောင် ( အားပေးလိုသော ဆန္ဒဖြင့် ဤ “သုံးလူ့ရှင်ပင် ဗုဒ္ဓဝင်”ကို ကလေးတို့၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ညှိကာ ရေးသားပြုစုထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သိရလေသည်။ လယ်တီဆရာတော်ဘုရား၏ “သုံးလူ့ရှင်ပင်” ကဗျာကို အခြေပြုထားသည်ဖြစ်၍ ဤဗုဒ္ဓဝင်သည် များစွာ ဖတ်ရ လွယ်၊ မှတ်ရလွယ်၊ ပြောရလွယ်၊ ဟောရလွယ်သော စာဖြစ်သည်ကို တွေ့ရပါသည်။ ကလေးများအဖို့ သာသနာ ၂၅၀၀ ပြည့် လက်ဆောင်ကောင်းကြီးတစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာပေသည်တကားဟု ဝမ်းမြောက်ဖွယ် ဖြစ်ပါသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\"\u003eမင်းသုဝဏ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568712867989,"sku":"","price":5700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2ac6b415-b4ff-41ab-b895-773d81bbba61.jpg?v=1730210616"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/%e1%80%94%e1%80%af%e1%80%9a%e1%80%a5%e1%80%ba.oembed","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}