{"title":"နုနုရည်အင်း၀","description":null,"products":[{"product_id":"နုနုရည်အင်း၀-အိပ်နေရင်ညနိုးနေရင်နေ့","title":"အိပ်နေရင်ညနိုးနေရင်နေ့","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အကန်းတွေ လာကုန်ပြီဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အို.. ကြည့်စမ်း၊ ဆိုးလိုက်တဲ့ကလေးတွေ။ အရှိန်နှေးသွားတဲ့ ကားကြီးနောက်ကို ကလေးတွေရဲ့ စူးစူးဝါးဝါး ပြောင်လှောင်အော်ဟစ် သံတွေ လိုက်လာတယ်။ ဂန္ဒီတို့အတွက် နေရာသစ်ရဲ့ ဆီးကြိုနှုတ် ဆက်ခြင်းပေါ့နော်။ ဒီလိုတော့ မနှုတ်ဆက်သင့်ပါဘူး ကလေးတို့ရယ်။ တို့တစ်တွေဟာ မမြင်” တွေ၊ အဲ.. မင်းတို့ပြောတဲ့ အကန်းတွေ။ အကန်း တွေပေမယ့် တို့ကို အဲ့လိုခေါ်ခံရရင် ဝမ်းနည်း၊ အားငယ်တတ်တယ်။ စိတ်လည်းဆိုးချင်တယ်။ မမြင်ရတဲ့ လောကကြီးကိုလည်း ကြောက်စိတ် ဝင်မိတယ်။ နော်.. သားလေးရယ်။ သားလေးရော ကြောက်နေသလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရင်ခွင်ထဲက မပီဝူးဝါးအော်နေတဲ့ သားငယ်ကို ဂန္ဒီ တင်းတင်း ဖက်ထားလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေ့.. ကလေးတွေ၊ ဖယ်ကြစမ်း၊ ဖယ်ကြစမ်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကားကြီး ငြိမ့်ခနဲ ထိုးရပ်သွားပြီး ကားတံခါးဖွင့်သံ၊ လူတစ် ယောက်ရဲ့ အသံကျယ်ကျယ်မာမာကို ကြားရတယ်။ ဒါ.. ကားမောင်း တဲ့ လူကြီးအသံပေါ့ ။ ဂန္ဒီ မှတ်မိတယ်။ သူနဲ့တူတူပါလာတဲ့ ဂန္ဒီတို့ ပစ္စည်းပစ္စယလေးတွေကို ကားပေါ် ကူတင်ပေးတဲ့ တစ်ယောက်ရဲ့ အသံက ခပ်အောအောနဲ့ အသံခပ်ကြီးကြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဂန္ဒီ.. ရောက်ပြီကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ဒါကတော့ ဂန္ဒီ ဘယ်နေရာကပဲဖြစ်ဖြစ် မှတ်မိတဲ့အသံ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဦးအောင်ရဲ့ အသံလေ။ ဂန္ဒီရဲ့ ချစ်လင် ဦးအောင်ပေါ့။ ဦးအောင် အသံက ကားဘေးကလာတာ။ အမယ်.. သူက ကားပေါ်ကတောင် ဆင်းသွားပြီပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်မတို့ ဆင်းရတော့မလား၊ ဦးအောင် ကလေးခေါ်ပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နေဦး၊ နေဦး၊ ခင်ဗျားတို့ ဆင်းလို့ မရသေးဘူး၊ ပစ္စည်းချပြီးမှ အေးအေးဆေးဆေး ဆင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကားမောင်းတဲ့ အသံကျယ်ကျယ်မာမာ လူကြီးက ဆင်းဖို့ ဟန်ပြင်နေတဲ့ ဂန္ဒီကို လှမ်းပြောတယ်။ ဟုတ်တော့ဟုတ်တယ်။ ဂန္ဒီတို့ သားအမိက ကားရှေ့ပိုင်းမှာ။ ပစ္စည်းတွေ တင်ကတည်းက ဂန္ဒီတို့ သားအမိကို ကားရှေ့ပိုင်းမှာ အရင်တင်ပြီးမှ ပစ္စည်းတွေ တင်ကြတာ။ သင်္ဃန်းကျွန်းလမ်းတွေက ဆိုးတယ်တဲ့။ ကားနောက်ပိုင်းမှာဆို ဂန္ဒီတို့ သားအမိ ကားခုန်တာနဲ့ လွင့်စဉ်ကျန်ခဲ့မှာတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဦးအောင်ကတော့ ကားနောက်ပိုင်းက လိုက်တယ်။ ကားကြီးက အမိုးလည်းမပါဘူး၊ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး နေအရမ်းပူတာပဲ။ ဂန္ဒီတို့ ကြည့်မြင်တိုင် မျက်မမြင်ကျောင်းကနေ သင်္ဃန်းကျွန်းအစွန်ဖျားထိ ဆိုတာ နည်းတဲ့ခရီးလား။ အကြာကြီး ကားစီးရတယ်။ ဘတ်စ်ကားဆို ရင်တော့ နှစ်ဆင့် စီးရတယ်တဲ့။ လေးဆယ့်နှစ်ရယ်၊ သုံးဆယ့်ကိုး အစိမ်း ဆိုလား၊ အနီဆိုလား မသိပါဘူး။ အို.. နေရာသစ်မှာ ဂန္ဒီတို့ မသိသေး တာတွေ အများကြီး။ အားငယ်ဖို့ သိပ်ကောင်းတာပဲ။ ဂန္ဒီတော့ ကျောင်း ကိုပဲ လွမ်းတယ်။ ဂန္ဒီတို့ အိမ်ထောင်ဦးဘဝမှာ နေထိုင်ခဲ့ရတဲ့ ကျောင်း တိုက်ခန်းကလေး။ သားလေးကို မွေးဖွားခဲ့တဲ့ ကျောင်းတိုက်ခန်း ကလေး။ ကားထွက်ခါနီး အခန်းနံရံလေးတွေကို စမ်းသပ်နှုတ်ဆက်ရင်း ဂန္ဒီ ငိုခဲ့ရသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကဲ... ရပြီ၊ ပစ္စည်းတွေ ချပြီးပြီ၊ ဆင်းလို့ရပြီ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ဦးအောင်၊ ဦးအောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဂန္ဒီ.. လာလေ၊ ဖြည်းဖြည်းလျှောက်ခဲ့၊ ငါ ဒီမှာရှိတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဦးအောင်အသံရှိရာကို ဂန္ဒီ စမ်းပြီး လျှောက်တယ်။  လျှောက်ရင်း က ကားကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဘာများ ကျပြု ကျန်ခဲ့သေးလဲဆိုပြီး စမ်းရ သေးတယ်။ မရှိမဲ့ရှိမဲ့ ပစ္စည်းပစ္စယလေးတွေထဲက တစ်ခုခု ကျကျန် နေခဲ့မှဖြင့်နော်...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သေတ္တာတစ်လုံး၊ ဖျာနှစ်ချပ်၊ အမေပေးထားတဲ့ စားပွဲတစ်လုံး၊ ကြောင်အိမ်တစ်လုံး၊ ကုလားထိုင်တစ်လုံး၊ ဘုရားစင်တစ်ခု၊ ကြမ်းခင်း တစ်ခု၊ ဂန္ဒီတို့ရှိသမျှ ပစ္စည်းပရိဘောဂက ဒါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂန္ဒီတို့ပြောင်းဖို့အတွက် ကျောင်းက ထုတ်ပေးတဲ့ ငွေတစ်ထောင် နဲ့ ဝယ်ထားတဲ့ အိမ်တိုင်ဟောင်း ၆ လုံးနဲ့ သစ်တိုသစ်စတွေကြောင့်သာ ကားတစ်စင်းပြည့်တာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “ကလေး ငါ့ကိုပေးလိုက် ဂန္ဒီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဦးအောင် အသံကြားရာကို မှန်းပြီး ဂန္ဒီ လက်လှမ်းလိုက်တယ်။ ဂန္ဒီလိုပဲ မှန်းပြီး လှမ်းလိုက်တဲ့ ဦးအောင်လက်ကို ဂန္ဒီ ဆုပ်မိတယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဂန္ဒီလှမ်းပြီး သားကို ပေးလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါ့လက် အားပြုပြီး ခုန်ဆင်းလိုက်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဦးအောင် လက်တစ်ဖက်ကို အားပြုရင်း ကားကြမ်းပြင်အစွန်းကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ အားပြုဖို့ ဂန္ဒီ လျှောက်စမ်းတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရရဲ့လား၊ ရရဲ့ လား၊ ကလေး ဒီပေးထားပါလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဂန္ဒီတို့ကို ကြည့်နေဟန်တူတဲ့ ကားသမားကြီးရဲ့ အသံအောအော ဂန္ဒီတို့နား ရောက်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ရတယ်၊ ရတယ်၊ ကျွန်မ ဆင်းနိုင်တယ်၊ ဒီလိုပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ဂန္ဒီ ခုန်ဆင်းလိုက်တော့ မြေကြီးပေါ် အသာ ကလေး ရောက်သွားတယ်။ ဦးအောင်တော့  တော်တော် ထိန်းလိုက်ရ မှာပဲ။ သားမွေးပြီးမှ ဂန္ဒီ ဝလာတယ်လေ။ တစ်နေ့ကို ဆန်နို့ဆီဘူး သုံးလုံးချက် မလောက်နိုင်လို့ စိတ်ညစ်ရတာလည်း လွန်ရော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e              “ဦးအောင်၊ ကားသမားကြီးတွေ မပြန်ခင် မေးကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်မတို့ရောက်နေတဲ့နေရာက ဘယ်လိုနေရာလဲ။ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေး... အေး” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဂန္ဒီတို့နားမှာ ကားသမားကြီးတွေ ရှိဟန်တူတယ်။ အသံ ကျယ်ကျယ်မာမာ ကားသမားကြီးက ချောင်းဟန့်ပြီး.....၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နေဦး၊ ခင်ဗျားတို့စိတ်ထဲမှာ မြင်လာအောင်၊ သဘောပေါက်လာ အောင်၊ အဲ.. ခင်ဗျားတို့နေရမယ့် ကွက်လပ်ကြီးက တော်တော်ကျယ် တယ်ဗျာ။ ကွက်လပ်ကြီးကို ခြံဝင်းခတ်ထားတယ်။ ခင်ဗျားတို့နေရာနဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ တခြားအိမ်တွေလည်း ရှိတယ်။ ဘာရပ်ကွက်ခေါ်လဲတော့ မသိဘူး။ နေဦး၊ ခင်ဗျားတို့ရတဲ့မြေက တစ်ယောက် ဘယ် လောက်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တစ်အိမ်ထောင်ကို ပေးသုံးဆယ် x လေးဆယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခု.. အားလုံး ဘယ်နှစ်အိမ်ထောင်တုံး”   \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အိမ်ထောင်စုပေါင်း နှစ်ဆယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါဆို မဆိုးပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း နေလို့ ရနိုင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ကွက်လပ် အလယ်ကောင်မှာ အုတ်ကြွပ်မိုးတွေ ဘာတွေနဲ့ အဆောက်အဦဟောင်းကြီးတစ်ခု ရှိတယ်ဗျ၊ ဘေးမှာ ထရံ အသစ်တွေဘာတွေလည်း ကာထားတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဪ... အဲဒါ ဦးအောင်တို့ အလုပ်ရုံထင်တယ်၊ ကျွန်မတို့ ကျောင်းက သမဝါယမအလုပ်ရုံ ဒီကို ရွှေ့မယ်ပြောတယ်၊ အလုပ်ရုံ ဆောက်ပြီးပြီလို့လည်း ကြားတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်မှာပေါ့၊ အဲဒီအလုပ်ရုံရဲ့ နောက်ဘက် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ အိမ်သာအသစ်နှစ်လုံး မြင်တယ်၊ ခင်ဗျားတို့ အိမ်ထောင်စုနှစ်ဆယ်က လူပေါင်း ဘယ်လောက်ရှိလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လူပေါင်းရှစ်ဆယ်ကျော်တာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အင်း... အလုပ်ရုံ အနောက်ဘက်မှာ အဝီစိရေတိုင်တူးမလို့ ထင်တယ်၊ ပစ္စည်းတွေ ချထားတာတော့ မြင်တယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟင်... မတူးရသေးရင် ကျွန်မတို့ ရေ ဘယ်ကရမလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဒါတော့ ကျုပ်လည်း မသိဘူးလေ၊ ကဲ... ကျုပ်တို့သွားမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ခဏ... ခဏ၊ ကားဆရာကြီး၊ ကွက်လပ်ထဲမှာ အိမ်တွေတချို့ ဆောက်ထားကြပြီလားဟင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဘာအိမ်မှမရှိသေးဘူး၊ ဘာမှမဆောက်ရသေးဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ လူတွေ အကုန်လုံး အလုပ်ရုံဆိုတာကြီးထဲမှာ နေရာ သွားဦးနေကြတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟင်... ဟုတ်လားဦးအောင်၊ ကျွန်မတို့ ပစ္စည်းတွေရော...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဂန္ဒီက ပြောရင်းဆိုရင်း ဖျာပျာသလဲ ဖြစ်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကလေးကို ကျွန်မပေး၊ ဦးအောင် နေရာသွားဦးလိုက်၊ မချိုတို့က ဦးထားရင်တော့ ကောင်းမှာပဲနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရပါတယ်ဟာ၊ အလုပ်ရုံဆိုတာ ကျယ်ပါတယ်၊ အကျယ်ကြီး ဆောက်တာပါ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အို.. ဘယ်သိနိုင်မလဲ၊ ဦးအောင်ကလည်း တကယ်လို့ နေရာ မရရင် ကျွန်မတို့ ဘယ်မှာသွားနေမလဲ။ မြေကြီးပေါ်နေရမှာ၊ မိုးရွာလာ တော့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ နွေပေမယ့် ရွာချင်ရွာတာကို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေးပါဟာ၊ ဂန္ဒီကလည်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဦးအောင်က ဂန္ဒီ လက်ထဲ သားကိုထည့်ပေးပြီး ထွက်သွားတယ်။ ရင်ခွင်ထဲကို ခေါင်းကလေးနဲ့ တိုးဝှေ့ ချိုတောင်းတဲ့ သားငယ်ကို ဂန္ဒီ နို့တိုက်ရပြန်တယ်။ ဂန္ဒီတို့ ပစ္စည်းပုံကြားက သေတ္တာပေါ်မှာ စမ်းထိုင် လို့ပေါ့။ ဒီသေတ္တာလေးထဲမှာက ဂန္ဒီတို့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ အရေးကြီး တယ် ထင်တာလေးတွေ အကုန်လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂမ္ဘီ ဘေးနားတစ်ဝိုက်မှာ ကလေးတွေနဲ့ တခြားသူစိမ်းတွေ ရှိနေ တာကို ဂန္ဒီ သိနေတယ်။ ဂန္ဒီနှာခေါင်းထဲမှာ ကောင်းကောင်း အနံ့ရနေ တဲ့၊ ဂန္ဒီနားထဲမှာ ကောင်းကောင်းကြားနေရတဲ့ သူတို့အနံ့တွေ၊ အသံ တွေက စိမ်းနေတယ်လေ။ ဂန္ဒီ သိတာပေါ့။ သူတို့ဟာ သူစိမ်းတွေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “ဘယ်သူလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ရုတ်တရက် ဂန္ဒီအနားရောက်လာတဲ့ ညှဉ်းသိုးသိုး အနံ့အသက် ကြောင့် ဂန္ဒီ အော်မေးလိုက်တော့ ခိခနဲ ရယ်လိုက်တဲ့ ကလေးရယ် သံလေး အဝေးထွက်ပြေးသွားတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အို.. ဒုက္ခပါပဲ။ ဂန္ဒီ ကို လာကြည့်တာပဲ ဖြစ်ပါစေနော်။ ပစ္စည်း တွေဘာတွေ ယူဖို့လာတာတော့ မဟုတ်ပါစေနဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဂန္ဒီ ကို အမေ ဝယ်ပေးထားတဲ့ ဓာတ်ဘူးလေး ထည့်ထားတဲ့ ခြင်းက ဘယ်နားမှာပါလိမ့်။ လူချင်းတူတူ၊ သူချင်းမျှမျှ ပစ္စည်းဆိုလို့ ဒါလေးရှိတာ။ ဦးအောင်ကလည်း ပြန်မလာသေးဘူးလား။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မောင်အောင် ရောက်ပြီလားဟေ့၊ ဂန္ဒီတို့ သားအမိကော”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဟော... မချိုရဲ့ အသံ။ အဆိုတော်အသံမို့လို့ ထင်ပါရဲ့။ မချို အသံက သိပ်အောင်တာပဲ။ မချိုနဲ့ ဦးအောင်နဲ့က ရွယ်တူသူငယ်ချင်း တွေပေါ့။ ဂန္ဒီနဲ့ ဦးအောင်နဲ့က ရှစ်နှစ်တောင်ကွာတာ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အသံကောင်းတဲ့ မချိုကိုတော့ မယူဘဲ ဂန္ဒီကို ဘာလို့ ယူရသလဲ လို့ ဂန္ဒီကပြောတိုင်း မချိုက  စိတ်ဆိုးဒေါသဖြစ်တတ်တယ်။ မောင်အောင့် လိုရုပ်များ တစ်သက်မမှန်းဘူးတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မချိုကလေ တကယ်ပဲ၊ သူကများ ဘာမြင်ရလို့လဲ။ ကိုထွေး ကကော မချိုကို မြင်ရလို့လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဦးအောင်ကိုလည်း ဂန္ဒီ မမြင်ဖူးပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဂန္ဒီကိုလည်း ဦးအောင် မမြင်ဖူးပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ပြီးတော့ အပျိုကြီးမမကြင်၊ ဘလိုင်းကိုင်ဇာ၊ ကိုကံဦး၊ မညိုစိမ့်၊ ကိုဆန်းမောင်..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အို.. အားလုံးပါပဲလေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီအိမ်ထောင်စုနှစ်ဆယ်က ဂန္ဒီတို့တစ်တွေဟာ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးခဲ့သူတွေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘယ်တော့မှလည်း မမြင်နိုင်တော့တဲ့သူတွေလေ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568713326741,"sku":"","price":5850.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_19de0a20-8930-4071-8db5-f53e7d019207.jpg?v=1730210638"},{"product_id":"နုနုရည်အင်း၀-အမှတ်မရှိလမ်းမရှိကီလီဘောတံတား","title":"အမှတ်မရှိလမ်းမရှိကီလီဘောတံတား","description":"\u003cp\u003e           စက်ဝိုင်း ... ခုရောက်နေတာဟာ ထောင် ... တဲ့။ ထောင် .....။ ထောင်၊ ထောင် ဆိုတာဟာ ခိုင်ခံ့ လုံခြုံတဲ့ တိုက်ခန်းကြီးတစ်ခန်းပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းသံတွေသာ ရှိမနေ ဘူးဆိုရင်၊ ညစ်ပတ်နံစော်လှတဲ့ အနံ့အသက်တွေသာ ရှိမနေဘူးဆိုရင်၊ တရွရွကိုက်ခဲတတ်တဲ့ ကြမ်းပိုးတွေ ခြင်တွေသာ ရှိမနေဘူးဆိုရင်၊ နိုင်လွန်ဟင်းဆိုတဲ့ ရေလုံပြုတ်ဟင်းချိုနဲ့ လုံးတီးနီတာရဲ ထမင်းကိုလည်း စားမနေရဘူးဆိုရင် ဒီတိုက်ခန်းကြီးဟာ ဘယ်လောက်နေလို့ ကောင်း လိုက်မလဲ ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “စက်ဝိုင်း” စွန့်ခွာခဲ့တဲ့ အမေသိန်းနဲ့ ဦးလေးကြည်တို့ရဲ့ ငမိုးရိပ် ချောင်းဘေးက တဲအိမ်လေးထက်လည်း သာမှာပဲ။ ခုလတ်တလော စက်ဝိုင်းနေတဲ့ ရုပ်ရှင်ရုံရှေ့က ကြယ်မြင်လမြင် ပလက်ဖောင်းအိမ်ထက် လည်း သာမှာပဲ။ ဒါကြောင့်မို့များ အမေသိန်းက ထမင်းချက်စရာမရှိတဲ့အခါမျိုးတွေမှာ အရက်မူးနေတဲ့ ဦးလေးသိန်းကို “ရှင့်သတ်ပြီး ကျုပ် ထောင်ထဲသွားနေမယ်” လို့ ခဏခဏ ပြောတာများလား ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ခန်းလုံး ဆူညံနေတဲ့ အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းတွေကြားထဲ မှာ အိပ်မပျော်တဲ့မျက်လုံးတွေကို ကြိုးစားမှိတ်ရင်း စက်ဝိုင်း ဟိုဘက်ကို အသာလွန့်လိုက်တယ်။ ဖျက်ဆို ဟိုဘက်က အမေစိန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဝဝ ကြီး တွန့်ခနဲဖြစ်သွားပြီး စက်ဝိုင်းလက်ကို လာဆိတ်တယ် ..။ အိပ်စမ်းဆို တဲ့သဘော။ တော်တော်ပါးတဲ့ အမေစိန်ပါလား။ ဒီလောက် အိပ်မော ကျနေတဲ့ကြားက ထိမိရုံလေးနဲ့ ဖျတ်ဆို သတိနဲ့ နိုးလာတဲ့အကျင့်ဟာ အမေစိန်ပြောသလို ပလက်ဖောင်းကို အိပ်ရာလုပ်ရင်းရလာတဲ့ အကျင့် ထင်ပါရဲ့။ စက်ဝိုင်း အသာငြိမ်နေရင်း အသက်ရှူမှန်မှန်နဲ့ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်ပြလိုက်တယ်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ အမေ စိန်ဟောက်သံ ပြန် ပေါ်လာတာပဲ။ စက်ဝိုင်း ရယ်ချင်သွားမိတယ်။ အမေစိန်ဟာ ကြောက် စရာကောင်းပေမယ့် ရယ်စရာလည်း ကောင်းတာပဲ။ အမေစိန်နဲ့သိတာ သည်ညပါနဲ့ဆို နှစ်ညပဲ ရှိပေမယ့် စက်ဝိုင်း သိပါတယ်။ မျက်နှာ အမူအရာနဲ့ ပါးစပ်က ကြမ်းတမ်းဆဲဆိုတတ်ပြီး၊ ညအိပ်ခါနီး ပလက် ဖောင်းပေါ်မှာ သီချင်းတစ်ပုဒ်ဆိုတတ်တဲ့ မိန်းမကြီးတစ်ယောက်ဟာ ကြောက်စရာကောင်းသလို ရယ်စရာလည်း မကောင်းဘူးလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အင်း... အမေစိန်လိုပါပဲလေ။ စက်ဝိုင်းအဖြစ်က ကြောက်စရာ ကောင်းသလို ရယ်စရာလည်းကောင်းရဲ့ ။ တမြန်နေ့ညကဆို စက်ဝိုင်း ငမိုးရိပ်ချောင်းဘေးက ကလေးသေးနံ့တွေ နံစော်တဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ မနေ့ညကကျ ရန်ကုန်မြို့လယ်ကောင် ရုပ်ရှင်ရုံဘေးက ဓာတ်ဆီနံ့ ကတ္တရာနံ့မွေးပျံ့တဲ့ ပလက်ဖောင်းပေါ်မှာ၊ ဟော ... ဒီနေ့ညကျတော့ မိလ္လာစော်နံ့တွေ စူးရှနေတဲ့ မိလ္လာချောင်ထောင်ထဲမှာ    တိတိကျကျဆိုရင် မနေ့ညက ပလက်ဖောင်းပေါ်မှာ ညတစ်ဝက် အချုပ်ထဲမှာ ညတစ်ဝက် ပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါတွေအတွက် စက်ဝိုင်း ဝမ်းမနည်းမိတဲ့ပြင် စိတ်ဝင်စားလို့ တောင်နေမိသေးတယ်။ အပြောင်းအလဲအတွက် စွန့်စားထွက်ပြေးလာတဲ့ စက်ဝိုင်းပဲ။ ဘယ်မှာမွေးမှန်းမသိတဲ့ စက်ဝိုင်း အမေသိန်းတို့လက်ထဲရောက်ကတည်းက အပျိုသာဖြစ်ရော ငမိုးရိပ်ချောင်းဘေးကနေ ရန်ကုန် မြို့ထဲကို တစ်ခေါက်တစ်လေမှ မရောက်ခဲ့ဖူးတာ။ ရန်ကုန်မြို့လယ် ခေါင်ဟာ စက်ဝိုင်းအတွက် တကယ့်ကို ရင်ခုန်ထိတ်လန့်စရာ အပြောင်း အလဲကြီးပဲ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အို ... ရင်ခုန်တာကတော့ မပြောနဲ့။ မြို့လယ်ကောင်ရောက်မှ မဟုတ်ဘူးရယ်။ ငမိုးရိပ်ချောင်းကို ဖြတ်ပြီး “ရန်ကုန်ကို ရန်ကုန်ကို” ဆိုတဲ့ ဘတ်စ်ကားပေါ်တက်လိုက်ကတည်းက ရင်တွေ တဒိုင်းဒိုင်း ခုန် တော့တာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကားပေါ် ရောက်ရောက်ချင်း မိန်းမဖော်ရှိတဲ့ ထိုင်ခုံမှာ ကဗျာ ကရာ ဝင်ထိုင်ချလိုက်တဲ့အထိ စက်ဝိုင်း ရင်တွေက ထိတ်ထိတ်ခုန်နေ တုန်း။ လှလှပပ ဖြီးလိမ်းခြယ်သထားတဲ့ဘေးက မိန်းမ ဟိုဘက်တိုးထိုင် လိုက်တာကိုလည်း စက်ဝိုင်း မသိဘူး။ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ဣန္ဒြေရအောင် မျက်နှာထားထားရင်း လက်ထဲက ကျပ်တန်တစ်ရွက်ကို အားကိုးရာ တစ်ခုလို ဆုပ်ထားမိတယ်။ သည်ကျပ်တန်က အမေသိန်းရဲ့ နောက်ဆုံး လက်ကျန်ပိုက်ဆံနဲ့တူရဲ့ ...။ ဖျာအောက်က စက္ကူအိတ်လေးတွေကြားမှာ စက်ဝိုင်း မနည်းရှာရတာ။ အမေသိန်းမှာ မရှိမှန်းသိပေမယ့် ဖျာအောက် မှာ အနည်းဆုံး ငါးကျပ်တန်လေးတစ်ရွက်တော့ ထွက်စမ်းပါတော်လို့ ဆုတောင်းလိုက်ရတာ။ အလကားပဲ။ ကျပ်တန်တစ်ရွက် ထွက်လာတာ တောင် ကံကောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထွီခနဲ ခရာမှုတ်သံနဲ့အတူ ကားစက်နှိုးသံကြားတော့ ငြိမ်မလိုလို ဖြစ်နေတဲ့ရင် သိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ကားထွက်တော့မယ် ... ဒီကားကြီး က ရန်ကုန်ထဲကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ ရန်ကုန်ထဲရောက်ရင်၊ ဆင်းပြီး စက်ဝိုင်း ဘယ်သွားမလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “လက်မှတ် ယူရအောင် ခင်ဗျာ ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စက်ဝိုင်းတို့ခုံနားလာရပ်တဲ့ လက်မှတ်ရောင်းသမားကို စက်ဝိုင်း ဘေးက မိန်းမက ငါးကျပ်တန် အသစ်လေးတစ်ရွက်လှမ်းပေးပြီး တိုးတိုး ကလေး “တစ်ယောက်” လို့ ပြောလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “အကြွေမပါဘူးလား အစ်မလေး ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စက်ဝိုင်းကို ပိုက်ဆံအမ်းပေးရင်း လက်မှတ်ရောင်းသမား ကလေးက မိန်းကလေးကို မေးတယ်။ “ဟင့်အင်း” ဆိုပြီး ခပ်တည်တည် ခေါင်းခါပြတဲ့မိန်းမကို ကြည့်ပြီး စက်ဝိုင်း သဘောကျနေမိတယ်။ အားကျ နေမိတယ်။ သူ့ပုံစံက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ရှိလိုက်တာ။ ဘေးဘီလည်း ဟိုကြည့် ဒီကြည့် မလုပ်ဘူး။ ရှိုးတိုးရှန့်တန့်လည်း မဖြစ်ဘူး ..။ သူ့လည်ပင်းက ဆွဲကြိုးရယ်၊ လက်က နာရီရယ်၊ လက်ကောက်ရယ်၊ သူဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေရယ်ကို ကြည့်ပြီး စက်ဝိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငုံ့ကြည့် မိပြန်တယ်။ အမေသိန်း အင်္ကျီခါးရှည်ရှည်ကို ဆွဲချမိပြန်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမေသိန်း အင်္ကျီက မဆိုးပါဘူး ..။ သူ့ရဲ့ တစ်ထည်တည်း သော အကောင်းစားအကျီ၊ သိမ်းထားတာ။ အမေသိန်းက ပိန်တော့ စက်ဝိုင်း ကိုယ်လုံးနဲ့ဆို သိပ်မချောင်တော့ဘူး။ ထဘီကလည်း အရောင် လွင့်စပြုပေမယ့် နဂိုအရောင်က အဝါရောင် တောက်တောက်ဆိုတော့ ကြည့်ပျော်ရှုပျော် ရှိသေးတယ်။ အမေသိန်းက ဒီအင်္ကျီနဲ့ ထဘီကို ငမိုးရိပ်ချောင်း ဟိုဘက်ကမ်းက ဈေးကို ငါးလေးဘာလေး သွားရောင်းမှ ဝတ်တာ ..။ အမေသိန်း စက်ဝိုင်းကို ဘယ်လောက် စိတ်ဆိုးလိုက်မလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “ဗဟိုဈေးပါတယ်၊ ဗဟိုဈေး ..” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘေးက မိန်းကလေးက ဆတ်ခနဲထရပ်ပြီး လူတွေကြားထဲ တိုးဆင်းတယ်။ ကျောင်းဆရာမ သားအမိနှစ်ယောက်၊ သမီးလေးက ငါးနှစ်ခြောက်နှစ်လောက်ပဲရှိဦးမှာ။ ရည်မွန် နူးညံ့ပုံရတဲ့အမေက သူ့ ပေါင်ပေါ်က ကလေးလေးကို ကြင်ကြင်နာနာ ဖက်ထားလိုက်တာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရည်မွန်နူးညံ့တဲ့အမေ ..။ ဟုတ်တယ်။ ဒီလိုအမေမျိုးဟာ စက်ဝိုင်း အင်မတန်လိုချင်တဲ့အမေပေါ့...။ နာကြည်းဝမ်းနည်းစိတ်ကြောင့် စက်ဝိုင်းရင်တွေ ကျင်ခန်နာရပြန်တယ်။ အမေသိန်းက နင့်အမေ ဟာ... အဲလို နူးနူးညံ့ညံ့ဆိုရင် နင့်ကို ထားခဲ့မလားတဲ့ မိစက်ရဲ့”တဲ့..။ ချိုးချိုးဖဲ့ဖဲ့ ပြောရက်လိုက်တာ။ စက်ဝိုင်းအမေကို သူသိလို့လား။ သူမြင်ဖူးလို့လား။ စက်ဝိုင်းအမေဟာ စက်ဝိုင်းကို ထားပစ်ခဲ့တာ တစ်ခု တည်းနဲ့ နူးညံ့တဲ့မိန်းမ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးတဲ့လား..။ စက်ဝိုင်းကို အမေသိန်းတို့ တွေ့ခဲ့တဲ့ ပွဲဈေးတန်းမှာ အမေက စက်ဝိုင်းကို ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ သားမိနှစ်ယောက် လူတွေညပ်ပြီး ကွဲသွားတာကော မဖြစ်နိုင် ဘူးလား...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကားလမ်းချိုင့်ဝှမ်းတွေထဲ ဘတ်စ်ကားက ဒုန်းဒုန်းကျပြီး ဆောင့်တဲ့အရှိန်နဲ့ ခေါင်းကို ကားနံရံက လာဆောင့်တော့ ခေါင်းက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568713687189,"sku":"","price":10450.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4dd04ae0-8953-4c9e-87cf-4ff6efe28819.jpg?v=1730210658"},{"product_id":"နုနုရည်အင်း၀-လ၀န်းစက်၀ိုင်းထက်ပိုင်းပြတ်ကြွေ","title":"လဝန်းစက်၀ိုင်းထက်ပိုင်းပြတ်ကြွေ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e(၁)    \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေါ်လီ... ဒေါ်လီ၊ နင်ဘယ်မှာလဲ၊ နင်ဘယ်နားမှာလဲ၊ မှောင်မည်း နေတာပဲဟယ်၊ ငါကြောက်လိုက်တာ၊ နင့်ကို ငါ လုံးဝ မမြင်ရဘူး ဒေါ်လီရဲ့ ၊ နင် ဘယ်ရောက်နေလဲဟင်....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငါအိပ်တာဖြင့် ခဏလေးပါ၊ ငါ ဗိုက်ဆာလို့ ငိုတော့တောင် နင်က တိတ်တိတ်ဆို၊ နင် မချမ်းအောင် ငါဂါဝန်ထဲမှာလည်း ထုပ်ထားရသေး တယ်၊ ဘာဖြစ်လို့ နင်က ကောင်းကောင်းမနေရတာလဲလို့၊ အိုက်လို့လား.. ဟုတ်လား ဒေါ်လီ ငါ့နားကို မြန်မြန်လာပါဟယ်၊ ငါကြောက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟော.. ကြားလား၊ ကြားလား၊ ကျွိ- ကွို- ကွီ- ါတဲ့၊ ဒီအခန်း ထဲမှာ ကြွက်တွေရှိတယ်၊ ကြွက်တွေဟာ ထမင်းစားပြီး လက်ကိုစင်အောင် မဆေးရင် လက်ထိပ်ကလေးတွေကို ကိုက်ဖြတ်တတ်တယ်တဲ့၊ နှပ်မညှစ်ဘဲ နှပ်ချေးတွဲလောင်းနဲ့နေရင် နှာခေါင်းထိပ်ဖျားလေးကို ကိုက်ဖြတ်တတ်တယ် တဲ့၊ ပြီးတော့ ဂါဝန်တွေ ဘာတွေညစ်ပတ်နံစော်ရင်လည်း အိုး... လုပ်ပါဦး၊ ဒေါ်လီ..၊ ငါ့ဂါဝန်မှာ ရှူရှူးတွေ့နွဲ့ရွဲစိုကုန်ပြီ၊ ငါ့ဂါဝန်ဟာ ညစ်ပတ်နံစော် နေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေါ်လီ... ဒေါ်လီ၊ ကြည့်စမ်း၊ နင်က ဒီမှာကိုး၊ ဝမ်းသာလိုက်တာ ဟယ်၊ နင်က မှောက်ရက်ကလေး အိပ်နေတာပေါ့လေ၊ မျက်တောင် နက် နက် လေးတွေကို ပိတ်ပြီးတော့ပေါ့ ၊ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို ဟပြီး သွားနှစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချောင်းပူးလေး ပေါ်လို့ပေါ့၊ ဘာရမလဲ နင့်ကို ဟောဒီလို ဟောဒီလို ပွေ့ချီ လိုက်တာနဲ့ နင်မျက်လုံးပြူးပြီး နိုးလာရမှာပေါ့၊ ပြီးတော့ နင့်ကို ငါလှုပ်ပြီး မြူလိုက်မယ်၊ နင်က ငါ့ကို ဂလပ်၊ ဂလပ်နဲ့ မျက်စိမှိတ်ပြီး လျှာထုတ် ပြောင်ပြမယ်မဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေါ်လီလေးရယ်၊ နင့်ကိုငါ သိပ်ချစ်တာပဲ၊ နင့်ကိုငါဖက်ထားမယ်၊ နင်ငါ့ဂါဝန်ထဲမှာပဲ နေပါနော်၊ ရှူရှူးစော်နံလို့ နင် မနေချင်ဘူးလားဟင်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမှောင်ကြီးထဲမှာငါကြောက်လို့ပါတယ်၊ နင်နေပါနော်၊ နင့်ကိုဖက်ထားရရင် ငါသတ္တိကောင်းလာတယ် သိလား၊ နင် ဗိုက်ကော ဆာနေပြီလား၊ ခဏနေ ဦးနော်၊ ငါလည်းဆာတာပဲ၊ ကြီးတော် စိတ်ဆိုးမပြေမချင်း ငါတို့နှစ်ယောက် ဘာမှစားရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သော့ဖွင့်တဲ့အသံကို နင်နားထောင်နေနော်၊ ကြားလား။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကြီးတော်ကို နင်ချစ်လား ဟင်... ဒေါ်လီ၊ မချစ်ဘူးမဟုတ်လား၊ နှင့်ကို ဒေါ်လီလေး ဒေါ်လီလေးလို့မခေါ်ဘဲ၊   ဒေါ်လီရုပ် ဒေါ်လီရုပ်လို့ခေါ် လို့ကို မချစ်ဘူးမဟုတ်လား၊ ပြီးတော့ တစ်မျိုးခေါ်သေးတယ်လေ၊ “ဟိုကောင်မ ပေးလိုက်တဲ့ ဒေါ်လီရုပ်”တဲ့၊ ဟိုကောင်မဆိုတာ နင်သိလား၊ ငါ့ရဲ့ အမေကို ပြောတာ။ ငါ့အမေကို ကြီးတော်က မုန်းတယ်၊ မချစ်ဘူး၊ ညီမအရင်းချင်းပေမဲ့ ဘထွေး အေးမောင်လို ငါ့ အမေကို မချစ်ဘူး၊ ဘထွေး အေးမောင်က ငါ့အမေကို ချစ်တယ်၊ ဘထွေး အေးမောင်ကို နင်သိပါ တယ်၊ နင့်ကိုငါ့ဆီခေါ်လာတဲ့သူလေ၊ သူက ကြီးတော်ရဲ့ မောင်၊ ငါ့အမေရဲ့ အစ်ကို၊ မန်းလေးမှာ နေတယ်၊ ဘထွေး အေးမောင် ရန်ကုန်ကိုသွားရင်း အမေ့ဆီဝင်တော့ အမေက ငါ့အတွက် နင့်ကို ထည့်ပေးလိုက်တာတဲ့၊ နင် မှတ်မိတယ်မဟုတ်လား၊ နင့်ကို ထည့်ပေးလိုက်ကာစတုန်းက တစ်ခါ၊ ငါ့ ကို ကြီးတော် ဒီအမှောင်ခန်းထဲပိတ်ထားတာလေ။ နင့်ကို ငါ့လက်ကမချလို့ တဲ့၊ သူက နင့်ကို ဂျပ်သေတ္တာဘူးထဲမှာပဲ ရိုရိုသေသေ သိမ်းထားရမယ်တဲ့၊ တစ်နေ့ကို တစ်ခါပဲ ခဏလေးကစားပြီး ဂျပ်သေတ္တာဘူးထဲ ပြန်ထည့်ရမယ် တဲ့။ ငါက တအားအော်ငိုပြီး သူ့လက်ထဲက အတင်းလုရပါ့ မလား ဆိုပြီး ဒီအခန်းထဲမှာ တံခါးတွေ အကုန်ပိတ်ပြီး သော့ခတ်ထည့်ထားတာလေ၊ ငါကြောက်ပြီးအော်တာ ဘာဖြစ်သွားမှန်းမသိဘူး။ နောက်တော့မှ ကြီးတော်က နင့်ကိုငါနဲ့တူတူထားတယ်၊ အိပ်ရာထဲကိုတော့ မယူရဘူးတဲ့၊ ငါက အတင်း ယူတော့ ညကြီးမှာ ငါ့ကို အခန်းထဲ တစ်ခါထည့်သေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခုတောင် တော်သေးတယ်နော် ၊ နင့်ကို ငါအတင်းဖက်ထားလို့ နင် ဒီထဲပါလာတာ၊ နင်သာမပါရင် ငါဘယ်လောက် ကြောက်လိုက်မလဲ ဟယ်။ မှောင်တာကို ငါသိပ်ကြောက်တာပဲ ဒေါ်လီရယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငါ့ကို ဒီထဲထားမှာစိုးလို့ ကြီးတော်ကို ငါချစ်ပါတယ်။ သူခိုင်းတာ လုပ်ပါတယ်၊ ပြောစကား ဆိုစကားနားထောင်ပါတယ်။ ကြီးတော်ကကျောင်းနေရမယ်ဆိုလို့ ငါနေမယ်ပြောသားပဲ၊ ငါနေတော့ မနေချင်ပါဘူး၊ ဟင့်အင်း ငါမနေရဲဘူး။ အဲဒီကျောင်းမှာ မန်းလေးက ဘထွေးအေးမောင်ရဲ့ သားတွေလို ကောင်လေးမျိုးတွေ၊ ငါတို့အိမ်ဘေးက စိမ်းစိမ်းတို့လို ကောင် မလေးတွေ အများကြီးရှိနေတာ ငါသိတယ်။ သူတို့က ငါ့ကို မြင်းလုပ်စီးမှာ၊ မုန့်လုစားမှာ၊ လည်ပင်းညှစ်မှာ။ နင်သာဆိုလည်း ကျောင်းမနေဘူး မဟုတ်လား၊ ဟင်... ဒေါ်လီ။ ကြီးတော်က ငါ့ကို ခေါ်သွားတယ်၊ ကျောင်း အပ်ဖို့တဲ့၊ မနက်ကပေါ့။ ငါ့ကို ဟောဒီဂါဝန်အသစ် ဝတ်ပေးတယ်၊ အိမ် မှာဝတ်တဲ့ စပ်ထဘီအသေးလေးကို မဝတ်ရဘူး၊ သူလည်း အိမ်မှာ ဝတ်တဲ့ စပ်ထဘီအကြီးကြီးကို မဝတ်ဘူး။ အင်္ကျီအသစ် ထဘီအသစ်နဲ့၊ ကျောက် သင်ပုန်းနဲ့ ကျောက်တံပါတဲ့ လွယ်အိတ်အသေးလေးကို ငါလွယ်ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကြီးတော်ခေါင်းပေါ်မှာ လင်ပန်းကြီး ရွက်ထားတယ်။ လင်ပန်းကြီး ထဲမှာ ကြီးတော် မနက်အစောကြီးကချက်တဲ့ ဆီထမင်းတွေရယ်၊ ငါးခြောက် ဖုတ်တွေရယ်ရှိတယ်၊ အဲဒါ ဆရာတွေ၊ ဆရာမတွေကို ကျွေးဖို့တဲ့၊ လက်ဖက် ရည်တို့ ကိတ်မုန့်တို့ဝယ်တာက ပိုက်ဆံကုန်တယ်လို့ ကြီးတော်က ပြောသေး တယ်။ ကျောင်းကလေ ငါတို့ခြံကနေဆို အဝေးကြီးလျှောက်ရတယ်၊ ငါ တို့ ခြံတွေကလူတွေနဲ့ ဝေးတဲ့နေရာမှာရှိတာ။ မြို့ထဲကလူတွေက ပန်းတို့၊ မုန်လာတို့ ၊ ဆူးပုပ်ရွက်တို့ဝယ်ချင်တော့မှလာကြတာ။ စက်ဘီးတို့မြင်း လှည်းတို့နဲ့လာတာပေါ့၊ ကြီးတော်က ကျောင်းကို မြင်းလှည်းနဲ့ မသွား တော့ ငါတို့အကြာကြီးပဲလျှောက်သွားရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျောင်းကိုရောက်တော့လေ သိလား ဒေါ်လီ၊ ကောင်လေးတွေ၊ ကောင်မလေးတွေမှ အများကြီးပဲ၊ ငါတစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူးသိလား၊ ငါ တွေ့ဖူးတာက ဘထွေးအေးမောင်ရဲ့ သားတွေနဲ့ ငါတို့ခြံနားက စိမ်းစိမ်း ရယ်၊ စိမ်းစိမ်းညီမလေးတွေရယ်၊ ဒါပဲတွေ့ဖူးတာ၊ ငါကတော့ ကြီးတော် ထဘီကိုပဲ အတင်းကပ်ပြီး ဆုပ်ထားမိတာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကြီးတော်ကို ဆရာမဝဝကြီး တစ်ယောက်က “တင်တင်ပါလား၊ လာလာ”တဲ့၊ ကြီးတော်နာမည်က ဒေါ်တင်လေးလို့ ခေါ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကပဲဖြစ်ဖြစ် ကြီးတော်ကို တင်တင်လို့ချည်း ခေါ်ကြတာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီ ဆရာမဝဝကြီးကလေ ကောင်လေးတွေ ကောင်မလေးတွေ အများကြီးရှေ့က စားပွဲကို ငါ့ကို ခေါ်သွားတယ်၊ ကောင်လေးတွေ ကောင် မလေးတွေကလည်း ဝိုင်းကြည့်နေကြတာပဲ၊ အဲဒီထဲမှာ စိမ်းစိမ်းလည်း ပါတယ်၊ စိမ်းစိမ်းက ငါ့ထက်အရင် ကျောင်းနေတာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဆရာကြီး ဒီနေ့ခွင့်ယူထားလို့လေ၊ ကျွန်မ လက်ခံထားလိုက်ပါ မယ်၊ တင်တင့်တူမ အသက်ပြည့်ရဲ့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပြည့်ပါတယ်၊ ခြောက်နှစ်ထဲမှာလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်လား၊ ကလေးက ညှက်လိုက်တာ၊ လေးနှစ်ငါးနှစ်လောက်ပဲ ထင်ရတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ညှက်တာကတော့ သူ့အမေတူလို့နေမှာပါ၊ ကျွန်မဖြင့် ဆိတ်နို့ တစ်မျိုး နွားနို့ တစ်မျိုးနဲ့ မွေးရတာ ဆရာမရေ၊ ပင်ပန်းခံရတာတွေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေးလေ အပျိုကြီးမှာ” “\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါကြောင့် ပြောရတယ်၊ အင်း.. ကြီးလာရင်တော့ကျေးဇူးပဲပြန် ဆပ်မလား၊ ရင်ဝပဲစုံကန်မလား ဆိုတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီနေရာမှာ ကြီးတော်ကို ငါစပြီး မုန်းတာပဲ ဒေါ်လီ၊ ကြီးတော်ဟာ ဒီစကားကို နေရာတကာမှာ မပြောဘဲ မနေနိုင်ဘူးလား၊ ငါဘာမှ နားမလည် တဲ့ အရွယ်ကတည်းက ကြီးတော်က ဒီစကားကို လူတကာ ပြောခဲ့တာ၊ ငါ့ ကိုလည်း မေးခဲ့တာ၊ ငါဝမ်းနည်းအောင် ကြီးတော်သိပ်လုပ်တာပဲ၊ ငါ ကြီးတော်ကို ချစ်ပါတယ်၊ငါငယ်ငယ်လေးထဲက ကြီးတော်ရင်ဘတ်ကို သမီး မကန်ပါဘူးလို့ ငါ ဖြေဖူးပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကြီးတော်က မရပါဘူး။ သူ့စကားတွေပြောတော့မှာ၊ အဖေတို့၊ အမေတို့အကြောင်းတွေပြောတော့မှာ ဒေါ်လီရဲ့။ ငါလေအရင်ဆို ကြီးတော် ဘယ် သူ့ကိုပြောပြော၊ အမြဲနားထောင်တယ်၊ ကြီးတော်က သွားခိုင်းလည်း တိတ် တိတ်လေးခိုးပြီး နားထောင်တယ်။ ငါ့အဖေနဲ့အမေ့အကြောင်း သိချင်လို့ ပေါ့။ ဒါပေမဲ့လေ ခုတစ်ခါ တော့ ငါနားမထောင်ချင်ဘူး။ ငါငိုချင်တယ်။ ငါ့ရှေ့မှာ စိမ်းစိမ်းတို့ရှိတယ်လေ။    တခြားကောင်လေးတွေ ကောင်မလေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတွေလည်း ရှိတယ်လေ။ ကြီးတော်ရဲ့ ထဘီကို ငါတအားဆုပ်ဆွဲမိတော့ ကြီးတော်က ငါ့လက်ကို ပုတ်ချတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟဲ့.. ဖယ်စမ်းပါဦး၊ တစ်ခါတည်းတွန့်လိမ်ပြီး ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ ဒီလိုလူတောမတိုးတာကို ငါမကြိုက်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်သားပဲ သမီးကလည်း အဲလိုမနေရဘူး။ လာ... ဒီနားကို လာစမ်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆရာမဝဝကြီးဆွဲခေါ်တာကို ငါ မသွားပါဘူး၊ အတင်းပေကတ်နေ တာပေါ့ ။ ဆရာမဝဝကြီးကိုလည်း ငါကြောက်တယ် ဒေါ်လီရယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟဲ့... ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ ခွေးနီမ၊ ညည်း နာချင်ပြီ ထင်တယ် ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ငါကြိတ်မှိတ်ထားတဲ့ကြားထဲက မျက်ရည်တွေ တစ်ပေါက်ပေါက် ကျလာတော့တာပဲ ဒေါ်လီ။ ကြီးတော်ရိုက်မှာကြောက်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ လူရှေ့သူရှေ့မှာ ကြီးတော်ဆုံးမတတ်တဲ့ ပေါင်တွင်းကြော လိမ်ဆွဲတာလောက် ကတော့ ငါမျက်ရည်လည်ရုံနဲ့ ကျိတ်ခံတတ်ပါတယ်။ ခုဟာက ငါ့ကို ခွေးနီမလို့ အကျယ်ကြီးခေါ်လိုက်လို့။ ကြည့်ပါလား၊ စိမ်းစိမ်းက ပြုံးစိစိ နဲ့ ကြည့်နေတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ဘေးက ကောင်မလေး နားနားကပ်ပြီးတော့ လည်း ပြောလိုက်သေးတယ်။ ငါ့ကို ခွေးနီမ ... ခွေးနီမ အဲ.. အဲ့လို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခေါ်ဖို့ တိုင်ပင်တာနေမှာပေါ့။ သူက ငါ့ ကို အမြဲတမ်း ခွေးနီမ ခွေးနီမ အဲ.. အဲ့လို့ ခေါ်နေကျပဲ။ ဘထွေးအေးမောင်သားတွေ လာရင်လည်း သူနဲ့ ပေါင်းပြီး ငါ့ကိုခွေးလုပ်တမ်းကစားကြတယ်။ ထန်းလျက်တွေ ပစ်ကျွေးကြ တယ်။ အရိုးတွေ ပစ်ကျွေးကြတယ်။ စိမ်းစိမ်းဟာ ဘယ်လောက်ယုတ်ပတ် တယ်မှတ်လဲ။ သူတို့ အိမ်က ခွေးမကြီးက ခွေးကလေးတွေမွေးတော့ အဲဒီထဲက မွေးစုတ်ဖွားအနီလေးနဲ့ ခွေးမလေးကို ခွေးနီမလို့ မှည့်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခွေးနီမဆိုတဲ့ နာမည်ကြီးကို ငါသိပ်မုန်းတာပဲ ဒေါ်လီ။ ကြီးတော်ဟာ ဘာလို့ ငါ့ကို အဲဒီနာမည်ကြီးကို မှည့်ရတာလဲ ဒေါ်လီရယ်။ နင့်ကိုတော့ ဘယ်သူက နာမည်မှည့်ပေးတာလဲ ဟင်၊ နင့်နာမည်လေးက လှတယ်။ အဲဒါမျိုးနာမည်လေး ငါ ဖြစ်ချင်လိုက်တာဟယ်။ ခုတော့ ငါ့ကို တစ်ကျောင်း လုံးက ခွေးနီမ၊ ခွေးနီမ အဲ... အဲ့လို့ ခေါ်ကြတော့မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မငိုရဘူးလေ သမီး၊ လာ.. လာ၊ ဆရာမဆီလာစမ်း၊ မကြောက်ရ ဘူးနော်၊ ပြောပါဦး၊ သမီးနာမည်ပြောပါဦး၊ ကျောင်းသူကြီးဖြစ်အောင် စာရင်းသွင်းရအောင်..... နော်၊ သမီးနာမည်က”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ငါ့ကို ချော့မော့မျက်ရည်သုတ်ပေးလို့ ချစ်မလို့ ရှိသေး ဆရာမဝဝကြီး ကို ငါ မုန်းသွားပြီ ဒေါ်လီ။ ငါမပြောချင်ပါဘူးဆိုနေမှ။ စိမ်းစိမ်းဆီကို ငါ လှမ်းကြည့်ပြီးတော့ စိမ်းစိမ်းက အသံမထွက်ဘဲ ခွေးနီမ အဲ... အဲ.. တဲ့။ ဆရာမ ဝဝကြီးလက်ထဲက ငါအတင်း ရုန်းထွက်ပစ်လိုက်တာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပြန်မယ်... အိမ်ပြန်မယ်၊ အိမ်ပြန်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အို.. အို.. အဲလို မလုပ်ရဘူးလေ ကလေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အံမယ်.. ခွေးနီမနော် ခွေးနီမ၊ ညည်းတော့လေ နေဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကြီးတော်ကလေ ဆရာမကြီးလက်ထဲကနေ ငါ့ကို ဆွဲယူသလိုလိုနဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568714309781,"sku":"","price":7200.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a4b552e4-5bc9-4c36-a587-bc79b5b3bece.jpg?v=1730210679"},{"product_id":"နုနုရည်အင်း၀-မြစိမ်းဖြာကမာရွတ်","title":"နုနုရည်အင်းဝ - မြစိမ်းပြာကမာရွတ်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရန်ကုန်မြို့၊ ကမာရွတ်မြို့နယ်၊ မြစိမ်းပြာလမ်း သွယ်၊ အမှတ် ၂၂၂ မှာ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီနေ့ မြို့တော်ရန်ကုန်ရဲ့ ခေတ်အစားဆုံး ဟောင်ကောင်ပုံစံ...။ အမြင့်ရှစ်ပေ၊ အကျယ်ဆယ် ပေ၊ အလျားအရှည် လေးဆယ့်ငါးပေရှိတဲ့ အလွှာပေါင်း ဆယ့်နှစ်လွှာနဲ့ ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက် ထားတဲ့... ကန်ထရိုက် သုံးထပ်တိုက်တစ်လုံး ရှိ တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နံနက် လေးနာရီမှာ မီးလုံးဝါလေး ဖျတ်ခနဲ လင်းလာခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မီးလုံးဝါလေးနဲ့အတူ လတ်လတ် တစ်ယောက်လည်း ခုတင်ဘေးမှာ ဖျတ်ခနဲ ရပ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လတ်လတ်ရပ်နေရာ ခုတင်ဘေးဟာထိုင်းနိုင်ငံဖြစ် ခေါက်မှန်တင်ခုံ အနက်လေးရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်လည်း ဖြစ်တာမို့ လုပ်နေကျအတိုင်း မှန်တင် ခုံပေါ်က ပလတ်စတစ် ဘီးကို ကောက်ကိုင်ဖြိုးပြီးသားလည်း ဖြစ်နေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နဖူးကနေလှန်ပြီး နောက်ကို လေးငါးချက် ခုတ်ပြီးလိုက်ရုံနဲ့ ဆံပင် ကုပ်ဝဲပြီးခြင်း၊ ရှင်းခြင်းကိစ္စ ပြီးသွားတယ်။ ဒီလိုဆိုတော့လည်း ခုတင်ပေါ် မှာ ထုံးစံအတိုင်း ရှင်းလင်းစွာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေတဲ့ လတ်လတ်ရဲ့ “ဦး” ကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ ဦးက “လတ်လတ် ဆံပင်ရှည် တာကို မကြိုက်ဘူး။ ဆံပင် ကုပ်ကိုကျော်တာနဲ့ ဟိန်းတတ် ဟောက်တတ် တယ်။ (စိုးမြတ်သူဇာတို့၊ ဇင်မာဦးတို့ကို ကြိုက်တယ် ပြောတာကျတော့ တစ်မျိုးပေါ့လေ)။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးဟာလေ တကယ်ပဲ သိလား။ ခုတင်ပေါ်က အလွတ်လပ် အရှင်း လင်းဆုံး ကမ္ဘာဦး လူသားကြီးကို လတ်လတ် လှမ်းကြည့်တယ်။ ခြေရင်းက စောင်ပါးလေးကို လှမ်းတင်ပေးဖို့ လတ်လတ် စိတ်ကူးထဲတောင် မထည့်ရဲ ပါ။ ညားခါစက တယုတယနဲ့ စောင်ပါးလေးကို လွှမ်းခြုံပေးဖူးပြီ။ ဝုန်းဆို ကန်ပစ်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်လိုက်ကတည်းက လတ်လတ်မှတ်သားခဲ့ရပြီ။ ဤသည်မှာ သူ၏ မူပိုင်ပုံစံ။ လတ်တို့များ ကိုယ်အိပ်နေတုန်း ချစ်တဲ့သူက စောင်လေးလာခြုံပေးကြည့်၊ ကျေနပ်လွန်းလို့ ပါးစပ်ကတောင် တဟင့်ဟင့်နဲ့ လုပ်လိုက်ချင်သေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိပ်ခန်းထဲတွင် ခြင်ထောင် မထောင်ရ။ ခြင်ဆေးပဲထွန်းရမည်။ မီးဖွင့် ပြီး မအိပ်ရ။ အိပ်ခါနီး ခြင်သံ၊ ယင်သံ မကြားစေရ၊ ကြောင် ဝင်မနေစေရ။ လတ်လတ် မှတ်သားခဲ့ရပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မီးလုံးကို ဖျတ်ဆိုပိတ်ပြီး လတ်လတ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သေးသေး ကလေး လေရဲ့ လျင်မြန်ခြင်းမျိုးနဲ့ အိပ်ခန်းကနေ ဧည့်ခန်းကို ထွက်တယ်။ ဧည့်ခန်း မီးကိုဖွင့်၊ ဖျတ်ဆို ပြန်ပိတ်၊ ခြေလှမ်းကျဲကျဲ၊ ခြောက်လှမ်းလှမ်းပြီး ထမင်းစားခန်း၊ မီးဖိုခန်းထဲ ရောက်၊ မီးဖွင့်၊ လျှပ်စစ်မီးဖိုခလုတ်ဖွင့်၊ ရေနွေး အိုးတင်၊ ညကတည်းက ဆန်ဆေးရေထည့်ပြီး လျှပ်စစ်ထမင်းအိုး ခလုတ် ဖွင့်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ဒါတွေပြီးတော့မှ လတ်လတ် အိမ်သာ ဝင်တယ်။ ခဏလေး၊ နံနက် ဘက် ကိုယ်လက်သန့်ရှင်း ဝမ်းသွားခြင်းအကျင့် လတ်လတ်မှာ မရှိ။ အိမ် သာက ဆင်းပြီး လတ်လတ် ရေချိုးခန်း ဝင်တယ်။ ရေချိုးခန်းက တစ်ခန်း သတ်သတ်။ အိမ်သာနဲ့ တခြားစီ။ ဒါကို လတ်လတ် သဘောကျတယ်။ အိမ်သာနဲ့ ရေချိုးခန်းတစ်ခန်းတည်း အတူတွဲထားတာမျိုးကို လတ်လတ် အလွန်မုန်း။ နံနက်စောစောစီးစီး အိမ်သာကြွေခွက်ကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာသစ် သွားတိုက်ရတာ ဘယ်လောက်ဆိုးလဲ။ အိမ်ထောင်မကျခင် ၃၂ နှစ်လုံးလုံး လတ်လတ် အဲလို မျက်နှာသစ်ခဲ့ရတာပဲ။ လတ်လတ်မိဘများတိုက်ခန်းမှာ ပေါ့၊ မျက်နှာသစ် သွားတိုက်ပြီးတာနဲ့ ဦးအတွက် သွားတိုက်တံကို အဆင် သင့်ဖြစ်အောင် မျက်နှာသစ်ကြွေခွက်အစွန်းမှာ တင်တယ်၊ သွားတိုက်ဆေး အနေတော်၊ မနည်းမများ၊ သွားတိုက်ဆေးဆို ကိုးလ်ဂိတ်မှ ဦးက ကြိုက် တယ်။ တရုတ်သွားတိုက်ဆေးဆို ဦး အလွန် မုန်းတယ်။ ပြီးတာနဲ့ လတ်လတ် ရေသောက်တယ်။ စတီးခွက်အလတ်နဲ့ နှစ်ခွက်တိတိ။ ရေသောက်ခြင်းဟာ ကိုယ်အလေးချိန် ကျစေတယ်လို့ နိုင်ငံတကာ ကျန်းမာရေး စာစောင်တစ်ခုမှာ ဦး ဖတ်ရပြီးကတည်းက လတ်လတ် ရေသောက်ရတော့တယ်။ သူ့မိန်းမ ပိန်ပိန်သေးသေးလေး ဝိတ်တက်လာမှာကိုလည်း ဦးက သေမလောက် ကြောက်တယ်။ သူဝိတ်တက် လာမှာကိုလည်း ဦးအလွန်ကြောက်တယ်။ ဗိုက်မပူအောင်၊ ဝ မလာအောင် သူ့ကိုယ်သူ အမြဲတမ်း ထိန်းတတ်တယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ဒီက မိန်းမမှာ ငါးဆယ့်ငါးနှစ် ရှိနေပြီဖြစ်တဲ့ ယောက်ျား တစ်ယောက်ကို လေးဆယ့်ငါးလောက် ထင်ပြီး ကြိုက်ခဲ့မိတာပေါ့နော်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လတ်လတ်က ပြုံးနေမိရင်း လက်ကလည်း ကြက်သွန်နီနဲ့ ခရမ်းချဉ် သီးတွေကို သွက်သွက်လက်လက် လှီးတယ်။ ချင်း၊ ကြက်သွန်ဖြူနွားတယ်။ ဆေးပြယ်ကွာစ ရေခဲသေတ္တာလေးထဲက ဘူးသီးစိတ်နဲ့ ပုစွန်လုံးထားတာကို ထုတ်တယ်။ ပုစွန်ကိုအနံ့မပျံ့အောင် ချိုင့်ကိုအဖုံးအုပ်ပြီးမှ ရေခဲသေတ္တာထဲ ထည့်ရတယ်။ ရေခဲနဲ့ သူ့ဘီယာဘူးကို အနံ့ကူးမှာ ဦးက ကြောက်တယ် လေ။ ဒီတစ်ခါ ပိုက်ဆံစုမိရင်တော့ ဦး သိပ်လိုချင်နေတဲ့ တစ်ယောက်သုံး ဒေဝူးရေခဲသေတ္တာအစိမ်းလေးကို ဝယ်ပေးလိုက်ဦးမယ်။ ဦးအိပ်ခန်းထဲမှာ ထား၊ ဦးအတွက် သီးသန့်သုံး၊ ဒီတစ်ပတ်နွမ်း ရေခဲသေတ္တာလေးကတော့ လတ်လတ်ရဲ့ မီးဖိုချောင်သုံးပေါ့ ၊ မကောင်းဘူးလား၊ ဦးရဲ့ ရေခဲသေတ္တာ လေးထဲမှာ အကောင်းကြိုက်ဦးအတွက် ဂျာမန် ဘီယာသံဘူးတွေအပြည့်။ ချိစ်ဘူးတွေနဲ့ ဘလက်လေဘယ်၊ ဝီစကီနှစ်ပုလင်းလောက်ကိုလည်း အမြဲ ဖြည့်ထားပေးလို့။ ဦး သိပ်သဘောကျမှာ၊ တကယ်ပါဦးရယ်။ ဂျာမန်ဘီယာ ဟာ တစ်ရာကျော်မဟုတ်ဘဲ တစ်ဆယ်လောက်ဆိုရင်၊ ဝီစကီကလည်း ထောင်ကျော်မဟုတ်ဘဲ ရာကျော်ဆိုရင် လတ်က ဝယ်ထည့်ပေးပါတယ်။ ပန်းချီဆရာ (အင်္ဂလိပ်စာ လက်ထောက် ကထိကဟောင်း)၊ ဆယ်တန်း အင်္ဂလိပ်သင်တန်းဆရာ ဦးသက်ဦးရဲ့ ဝင်ငွေဟာ တစ်လကို ငါးသောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလောက် ဆိုရင်လည်း ကောင်းသား။ တစ်လကို တစ်သောင်းကျော်လောက် ဝင်ငွေနဲ့တော့ မဖြစ်နိုင်သေးဘူး ဆရာ။ ရေခဲသေတ္တာ အသစ်များလည်း ကပ်နိုင်သေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဝီစကီတို့ ဘီယာဘူးတို့နဲ့တော့ အဝေးကြီး။ ဒါပေမဲ့နော်၊ ဒီတိုက်မှာတော့ လတ်လတ်တို့ တစ်ခန်းပဲ ရေခဲသေတ္တာ ရှိတာ။ ကျန်တဲ့အခန်းတွေ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ လတ်လတ်တို့ အောက်လွှာ က မိန်းမဆို တော်တော်လိုချင်နေရှာပုံရတယ်။ ဟိုတစ်နေ့က ဈေးနား ရေခဲ သေတ္တာ အဟောင်းဆိုင်ထဲမှာ တွေ့ခဲ့တယ်။ သယ်လာတာတော့ မမြင်ပါဘူး၊ တစ်ပတ်ရစ် ရေခဲသေတ္တာ တစ်လုံးကလည်း အကြီးဆို သောင်းကျော်မှာ လေ၊ လတ်တို့ တစ်ပတ်ရစ် အသေးလေးကို ငါးထောင်ပေးရတာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ချင်းနဲ့ကြက်သွန်ဖြူကို လတ်လတ် ငရုတ်ဆုံထဲထည့်လိုက်တဲ့အချိန် မှာ ရေနွေးအိုးဆူပြီ။ ထမင်းစားပွဲပေါ်က ဓာတ်ဘူးကြီးထဲကို လက်ဖက် ခြောက်ခတ်၊ ရေနွေးထည့်။ ရေနွေးအိုးထဲရေပြန်ထည့်၊ ပြန်တည်။ ကော်ဖီ ဖျော် ရေနွေးလိုသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငရုတ်ဆုံဆွဲပြီး ထောင်းမယ်လုပ်ပြီးမှ မထောင်းသေးဘဲ ကြောင်အိမ် အောက်က ဂုန်နီအိတ်ပိုင်း လေးခေါက်ချိုးကို ဆွဲယူရပြန်တယ်။ ငရုတ်ဆုံ အောက်က ခံထောင်းဖို့လေ။ ဒီအတိုင်း လတ်လတ် လက်သံပြောင်လိုက် လို့ကတော့ အောက်လွှာက လူတွေနဲ့ ရန်ပွဲကျင်းပရလိမ့်မယ်။ ဒီတိုက်ရောက် ခါစ လတ်လတ် လက်သံပြောင်လိုက်တာ အောက်လွှာက လူတွေ တံခါး လာခေါက်ရော။ ဒါတောင် ဒီတိုက်က အပေါ်လွှာနဲ့ အောက်လွှာ အင်္ဂတေ ခင်း ခြားထားလို့။ တချို့တိုက်ဆို သစ်သား ကြမ်းခင်းပဲခြားထားတာ။ အင်္ဂတေခင်းကလည်း အင်္ဂတေခင်းလို့သာ ဆိုရုံပါ။ ကန်ထရိုက်အင်္ဂတေ ခင်းလေ၊ ပါးပါးလေး။ အိုးစည်တို့ ဗုံတို့သားရေကြက်ထားသလိုပဲ။ တစ်ခန်း က တစ်ခုခုထုရင် ရိုက်ရင် လိုဏ်သံပေါက်ပြီး တစ်တိုက်လုံး ကြားရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ချင်း၊ ကြက်သွန်ဖြူကို မညက်တညက်ပဲ မြန်မြန်ထောင်းလိုက်တယ်။ ဘူးသီး ပုစွန် ဟင်းခါးထဲ ထည့်ဖို့က ရတယ်။ မညက်လည်း ကိစ္စမရှိဘူး။ ဘူးသီးလှီးပြီးသားနဲ့ ပုစွန်နဲ့အိုးထဲရောထည့်၊ ချင်း ကြက်သွန်ဖြူတစ်ဝက် နဲ့ ကြက်သွန်နီထည့်၊ ဆား၊ နနွင်း၊ ဆီထည့်ပြီးပြီ တစ်အိုး။ ရေနွေးဆူရင် တည်ရုံပဲ။ ဟင်းခါးအိုးကျရင် ဝက်သားပြုတ်ထားတာနဲ့ ကြက်သွန်၊ ခရမ်း ချဉ်သီး၊ ချင်း၊ ကြက်သွန်ဖြူလေးနဲ့ ကုန်းဘောင်ကြီးကြော် သဘောမျိုးလေး ကြော်ရုံပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝက်သားပြုတ်လှီးဖို့ ရေခဲသေတ္တာကို ဖွင့်ရပြန်တယ်။ နှစ်ရက်စာ ကျန်သေးတဲ့ ဝက်သားပြုတ်လေးတွေက အေးစက်မာကျောနေကြတယ်။ ဒီနေ့ကုန်းဘောင်ကြီးကြော်ဆိုတော့ နက်ဖြန်ပြုတ်ထောင်းကြော်ပေါ့။ နေ့တိုင်း ဈေးမသွားနိုင်တဲ့ လတ်တို့လို အိမ်ရှင်မတွေအတွက်က ရေခဲ သေတ္တာလေးဟာ အင်မတန် အသုံးဝင်တာ။ ကြိုက်တာထည့်၊ ထမင်းကျန် လည်း ထည့်၊ ဟင်းကျန်လည်း ထည့်၊ အကုန်ရ။ အဲ... မီးမပျက်ရင်ပေါ့ လေ။ မီးက ခုတလော သဘောကောင်းနေပြန်ပြီ။ တစ်ပတ်ကို နှစ်ရက်ပဲ နေ့ဝက်ထိ ပြတ်တော့တယ်။ နေ့တိုင်း မဖြစ်တော့ ပြန်ဘူး။ မီးက လာမှ။ မလာရင် လတ်လတ်တို့ အခန်းတွေက နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာကို မှောင်အတိကျနေတတ်တယ်။ ဖယောင်းတိုင်ထွန်းနေရတယ်။ လတ်လတ် တို့ တိုက်က ဟိုဘက်တိုက် ဒီဘက်တိုက်တွေကြားမှာ ညပ်နေပြီး ပြတင်း ပေါက်လည်း မရှိဘူး။ မှန်တရုတ်ကတ်လေးတွေပဲ ရှိတယ်။ ဦးက အိပ်ခန်း ခေါင်းရင်း တရုတ်ကတ်တွေကို ဖြုတ်ခိုင်းပြီး အုတ်နဲ့ အလုံပိတ်ခိုင်းလိုက်တော့ အိပ်ခန်းက ပိုမှောင်တယ်။ လမ်းမဘက် ဝရန်တာ တံခါးကို ဖွင့်ထားမှ အလင်းရောင်ဝင်တယ်။ အဲဒီ ဝရန်တာ တံခါးကလည်း ဆယ့်နှစ်ရာသီ ပိတ်ထားရတာပါ။ အိပ်ခန်းထဲ ကြောင်ဝင်မှာ စိုးလို့လေ။ အဖြစ်က..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဝက်သားပြုတ်လေးတွေကို ပါးပါး၊ ပါးပါး လှီးပြီးတာနဲ့ ရေနွေးအိုး ဆူပြီ။ ဪ... ထမင်းအိုး ခလုတ်ကျနေပြီပဲ။ ပလတ်ဖြုတ်ဦးမှ။ ရေနွေး အိုးချ။ ဟင်းခါးအိုးတည်။ မတ်ခွက် ကော်ဖီမှုန့်ထည့်။ ရေနွေးထည့်။ အဖုံး အုပ်ပြီး အသာနှပ်ထား။ ဟင်းခါးအိုး နှစ်ချက် သုံးချက် မွှေလိုက်။ ဧည့်ခန်း ထဲ ပြန်ထွက်ပြီး စာအုပ်ဗီရို အပုလေးပေါ်မှာ စံပယ်သီတင်းသုံးရရှာတဲ့ ဘုရားကိုယ်တော်နဲ့ ဘုရားဆောင်လေးရှေ့က သောက်တော်ရေခွက်နဲ့ ဆွမ်းတော်ပန်းကန်ကို ယူခဲ့တယ်။ ရေချိုးခန်းထဲမှာ ဆေးကြောပြီး စားပွဲ ပေါ်ချ။ တရှဲရှဲဖြစ်နေတဲ့ ဟင်းခါးအိုးကို နာနာမွှေလုံးပြီး ရေထည့်။ ဆွမ်းတော် ပန်းကန်ပြားထဲ ဆွမ်းတော်ခူးထည့်၊ ရေခဲသေတ္တာထဲက ရေပုလင်းယူပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသောက်တော်ရေထည့်။ တစ်လက်စတည်း ရေခဲသေတ္တာထဲက ကြက်ဥ နှစ်လုံးထုတ်။ ဟင်းခါးအိုးဆူပြီ။ အချိုမှုန့် ခတ်ရဦးမယ်။ အချိုမှုန့်ကတော့ အားမနာနဲ့၊ နာနာခတ်နိုင်မှ ချိုမယ်။ ဘူးသီးက ရက်ကြာ၊ ပုစွန် ရေခဲရိုက် ပိစိကွေးလေးတွေကလည်း ဘာချိုတာလိုက်လို့။ ငရုတ်ကောင်း ကိုတော့ နေ့လယ်စားခါနီးမွှေးမှ ခတ်တော့မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟင်းခါးအိုးချပြီး ဆီဒယ်အိုးတင်တယ်။ ကြက်ဥနှစ်လုံးဟဖ်ဖရိုက် ကြော်တယ်။ ဟဖ်ဘွိုင်မဟုတ်။ ညားခါစက ကြက်ဥ မကျက်တကျက်ကြော် ကို ဟဖ်ဘွိုင်ခေါ်မှုနဲ့ အငေါက်ခံခဲ့ရပြီးပြီ။ ဟဖ်ဘွိုင်ဆိုသည်မှာ မကျက် တကျက် ပြုတ်မှတ်ထား၊ ဘွဲ့ရ ပညာတတ်တစ်ယောက် လုပ်နေပြီး ဒါလောက်ညံ့ရသလားတဲ့။ လတ်လတ် မညံ့ပါ။ ဖရိုက်ဒ်ဆိုတာ ကြော်ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":41958456295573,"sku":"","price":9000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4675e15e-41bc-4990-8521-8c14823cec4a.jpg?v=1730210704"},{"product_id":"နုနုရည်အင်း၀-ပြုံး-လည်းကန်တော့ခံတော်မူပါရယ်-လည်းကန်တောခံတော်မူပါ","title":"ပြုံး၍လည်းကန်တော့ခံတော်မူပါရယ်၍လည်းကန်တောခံတော်မူပါ","description":"\u003cp\u003e          ခုလို ပွဲတော်စချိန် ရောက်ပြီဆိုလို့ရှိရင် တောင်ပြုန်း လမ်းခွဲကလေး ပတ်ဝန်းကျင်ဟာ မှိုင်းဝေရီပြာလို့ လွမ်းစရာ ကောင်းနေတတ်တယ်။ မန္တလေး-မတ္တရာသွားကားလမ်းကနေ ခွဲထွက်တဲ့ တောင်ပြုန်းလမ်းခွဲ ကလေးပေါ်မှာ ရောင်စုံကားတန်းကြီး ရှည်လျားစပြုပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လမ်းခွဲကလေးပေါ်မှာ တိုက်ခတ်နေတဲ့ ဝါဆို ဝါခေါင် လေက လည်း ရမ်းကားမြူးကြွလှတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရေတိုးစေတဲ့ ဝါဆိုဝါခေါင်လေရမ်းကားကြောင့် လမ်းခွဲကလေး ဘေးက တူးမြောင်းတစ်လျှောက်မှာ ညိုဝါရောင်ရေတွေ ပြည့်လျှံ စီးဆင်းနေတယ်။ ရေရိပ်မိုးရိပ် ပွဲတော်ရိပ်ဟာ လမ်းခွဲလေးပေါ် ကလူတွေ ရဲ့စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေတယ်။ မြူးကြွစေတယ်။ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခရီးသည်တင် ဘတ်စ်ကားခေါင်မိုးပေါ်က လူငယ် တချို့ရဲ့ မြူးတူးဇော်ဟစ်သံတွေကို ကြားရသလို ကျပ်ညပ်ပြည့်သိပ်နေတဲ့ ဘတ်စ်ကားအတွင်းထဲက မိန်းမကြီးငယ်တို့ရဲ့ အားကိုးတကြီးတီးတိုး တိုင်တည် ဆုတောင်းသံတွေကိုလည်း ကြားရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကိုယ်ပိုင်ကားငယ်လေးတွေထဲမှာ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင် လိုက်လာရတဲ့ မိန်းမကြီးငယ်တွေကတော့ လက်အုပ်ကလေးကို တောင်ချီပြီး ရော်ရမ်းမှန်းဆရှိခိုးတိုင်တည်လို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လမ်းဘေးဝဲယာမှာတော့ ကားတန်းကြီးကို ကြိုဆိုနေသလို ကလေးလူတန်းရှည်ကြီး ရှိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူတို့ဟာ နေလောင်အသားအရည်လေးတွေ ကိုယ်စီနဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မည်းညစ်ညစ် အဝတ်အစားလေးတွေကို ကိုယ်စီဝတ်ဆင်လို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မတူညီတဲ့အသံစာစာလေးတွေနဲ့ အဆက်မပြတ်အောင်ဟစ် နေကြတာက “ပိုက်ဆံကြပါဗျို့” တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူတို့မျက်နှာလေးတွေဟာ မျှော်လင့်ချက်တွေအပြည့်နဲ့ ကား တန်းကြီးပေါ်က လူတွေကို ကြည့်နေကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကားတန်းပေါ်က ပျံကျလာမယ့် ပိုက်ဆံစက္ကူလေးတွေကို အလစ်မပေးတဲ့ မျက်လုံးပြူးလေးတွေနဲ့ စောင့်မျှော်နေကြတယ်။ ကား တစ်စီးစီးပေါ်ကနေ ပိုက်ဆံစက္ကူလေးတွေ ဝဲခနဲကျလာတာနဲ့ ဝိုင်းအုံ လုယက်ကောက်ကြတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီအချိန်မှာတော့ ဖုန်းလုံးတွေဟာ လမ်းခွဲကလေးကို ဖုံးလွှမ်း သွားတတ်ပြီး ကားဘရိတ်အုပ်သံနဲ့ အထိတ်တလန့် အော်ဟစ်သံတွေ လည်းပေါ်လာတတ်သေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကြွေမွနေတဲ့ ပိုက်ဆံစက္ကူရွက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ရင်းကာဘီး အောက်ရောက်ဖို့ သီသီကလေးလိုတော့တဲ့ ကလေးတချို့ကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို ရယ်ဖြဲနဲ့။ ဒါပေမဲ့ သူတစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပွန်းပဲ့ရာတွေရှိ တယ်။ မျက်လုံးကလေးတွေကလည်း ကြောက်လန့်နေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကလေးတွေနဲ့ အတူတူရောနှောအော်ဟစ်ပိုက်ဆံတောင်းနေ ကြတဲ့လူကြီးတချို့လည်း ရှိသေးတယ်။ အရက်မူးနေတဲ့ အမူးသမားတွေ နဲ့လမ်းခွဲလေးဘေး လယ်ကွင်းထဲက တက်လာကြတဲ့ မိန်းမတစ်စုပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမူးသမားတွေက ကားလမ်းလယ်မှာ လက်ညှိုးနှစ်ချောင်း တထောင်ထောင်နဲ့ မျက်လုံးမှိတ်ယိမ်းယိုင်ကရင်း ကားတွေကိုတားသလို မိန်းမတစ်စုကလည်း သူတို့ တဘက်ကို ကြိုးလိုဆက်ပြီး ကားကိုတား တယ်။ ကားအရှိန်နှေးလိုက်တာနဲ့ “ပိုက်ဆံကြပါဗျို့” ကို ဝိုင်းအော်ကြရင်း လက်ခုပ်သံမြိုင်မြိုင်နဲ့ ကခုန်ကြတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကလေးလူတန်းရှည်ကြီးဟာ တောင်ပြုန်းလမ်းခွဲကလေးဆုံး တဲ့အထိ မဆုံးနိုင်အောင် ရှိနေတုန်းပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လမ်းခွဲကလေးအဆုံးမှာ တောင်ပြုန်းရွာရှိတယ်။ ပွဲတော်ကွင်း ကြီးရှိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါပေမဲ့ ပွဲတော်လာသူတွေနဲ့ပဲ ပွဲတော်ဆိုင်တွေက တောင်ပြုန်း ရွာကလေးကို ဖုံးအုပ်ပစ်လိုက်တယ်။ တောင်ပြုန်းရွာကလေးဟာ ပွဲတော် ကွင်းကြီးဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လမ်းခွဲလေးပေါ်မှာ တအိအိမောင်းနှင်လာခဲ့ရတဲ့ ကားတန်းကြီး ကကိုယ်နေရာကိုယ် အသီးသီးဝင်သွားခဲ့ကြတယ်။ ကိုယ်ပိုင်ကားငယ် ကလေးတွေက ကားအပ်ရန် ခြံဝင်းကျယ်ကြီးတွေထဲကို မောင်းဝင်သွားကြပြီး ခရီးသည်တင် ဘတ်စ်ကားကြီးတွေက ကားဂိတ်ကွင်းကျယ်ကြီး တွေထဲကို မောင်းဝင်သွားကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကားပေါ်က ဆင်းတာနဲ့ လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်ရင် ပြွတ်သိပ် ကျပ်ညပ်နေတဲ့ ပွဲတော်ဆိုင်ခန်းတွေအလယ်က ဆုတောင်းပြည်ဘုရား စေတီတော်ရဲ့ ထီးတော်ကို ဖူးတွေ့နိုင်ပေမဲ့ ကြောက်စရာကောင်းအောင် အုပ်ကျက်ဆူညံနေတဲ့ ပွဲတော်အသံဗလံစုံတွေကြားမှား စေတီတော်ရဲ့ ဆည်းလည်းသံသာကိုတော့ ကြားရနိုင်မယ် မဟုတ်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ပုဂံအနော်ရထာမင်း တည်ထားကိုးကွယ်ခဲ့တဲ့ ဒီဆုတောင်းပြည့် ဘုရားတည်ရာမှာ မြေးတော်ရွှေဖျဉ်းကြီး၊ ရွှေဖျဉ်းငယ် ညီနောင်နှစ်ဦး အမှုတော်အုတ်နှစ်ချပ် လစ်လပ်ပျက်ကွက်တဲ့အတွက် ဘိုးတော် အနော်ရထာမင်းရဲ့ကွပ်မျက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကွပ်မျက်ခြင်းခံခဲ့ရတဲ့ ရွှေဖျဉ်းကြီး၊ ရွှေဖျဉ်းငယ် မင်းညီနောင် ဟာ ဘိုးတော်အနော်ရထာမင်း ဖောင်တော်နဲ့ စုန်လာတဲ့အခါ ဖောင်တော် ကိုသွားမရအောင် ဆွဲထားခဲ့ပြီး အမှုတော်ကိုသာ ထမ်းရသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ အကျိုးမခံစားရသောကြောင့် ဆွဲထားခြင်းဖြစ်ပါတယ် လို့ လျှောက်တင်ကြတော့ အနော်ရထာမင်းကြီးက တောင်ပြုန်းအရပ် ဆုတောင်းပြည့်ဘုရားအနီးမှာ နတ်ကွန်းနတ်နန်း ဆောက်လုပ်စေပြီး လူအများကို ပူဇော်ပသစေခဲ့သတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆုတောင်းပြည့် ဘုရားစေတီအတွင်းမှာ ရွှေချထားတဲ့ အုတ် နှစ်ချပ် လစ်လပ်ရာ ကွက်လပ်လေးနှစ်ခု ရှိတယ်။ ဒီနေရာလေးကို ရှိခိုးပူဇော်ကန်တော့ဖို့အတွက် လူအများကြီး တိုးဝှေ့နေကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တောင်ပြုန်းရွာလေးရဲ့ အလယ် လမ်းမဘေးဝဲယာ တစ်လျှောက် မှာပွဲတော်ဆိုင်တွေနဲ့ ပြွတ်သိပ်ကျပ်ညပ်နေတယ်။ ပွဲတော်မှာ ရောင်းလေ့ ရှိတဲ့ကရေကရာ၊ စလူမုန့်၊ အနုဆုပ်ဆိုင်တွေဆီက မွှေးပျံ့လာတဲ့ မုန့်အနံဟာ ဈေးသည်မလေးရဲ့ မိတ်ကပ်နံ့၊ နှုတ်ခမ်းနီနံ့၊ ရေမွှေးနံ့တွေ နဲ့ ရောနှောထွက်ပေါ်နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နာမည်တွေကို ဖတ်ရတာနဲ့တင် မူးနောက်သွားစေနိုင်တဲ့ အမိန့်ရ အရက်ဆိုင်တန်းကြီးကိုလည်း တွေ့နိုင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မန္တလေးရည် မူးမူးလေး၊ ယစ်ထုပ်ကြီး၊ ကပြားမလေး ဂိုယာရမ်၊ ချာချာလည်၊ ရီဝေဖီလင် အများကြီးပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အရက်ဆိုင်တန်းကအကျော် မီးရထားသံလမ်းကို ဖြတ်တဲ့နေရာ ရောက်ရင်တော့ လူအုပ်ကြီးက ရွှေ့မရအောင် ကျပ်ညပ်နေတော့တယ်။ မီးရထားလာနေပြီမို့ သံလမ်းတံခါးဘေးနားမှာ စုပြုံရပ်နေကြရတော့ တယ်။ ရုတ်တရက်ပူလာတဲ့ နေပူရှိန်ဒဏ်အောက်မှာ ရပ်တန့်နေရတဲ့ လူအစုအပြုံကြီးရဲ့ ချွေးတွေဟာ ချောင်းငယ်လေးတစ်ခုတောင် ဖြစ်သွား နိုင်တယ်။ လမ်းခွဲကလေးတစ်လျှောက်လုံးလိုက်လာတဲ့ ဝါဆိုဝါခေါင်လေ ရမ်းကားတောင် ပွဲတော်အုပ်ကြီးကို ကြောက်လို့ လမ်းခွဲကလေးဆီ ပြန်ပြေးပြီထင်ရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မီးရထားကိုယ်ထည်ကို မမြင်ရလောက်အောင် လူတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ မန္တလေး-မတ္တရာ မီးရထားဟာ တအိအိ တရွေ့ရွေ့နဲ့တောင်ပြုန်းဘူတာကို ဝင်လာနေတယ်။ ရထားခေါင်မိုးပေါ်မှာ၊ ရထားဝမ်း ထဲမှာ၊ ခြေနင်းခုံပေါ်မှာ ပြွတ်သိပ်လိုက်လာတဲ့ လူတွေရဲ့အော်သံ၊ ခေါ်သံ တွေက ပွဲတော်သံတွေထဲမှာ ရောနှောပေါင်းစည်းလိုက်ကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရထားကျော်သွားတာနဲ့ လူအုပ်ကြီးက ပွဲတော်လမ်းမတစ် လျှောက်မှာဆက်ပြီး ရွေ့လျားကြပြန်တယ်။ ထူးခြားတာတစ်ခုက ရွေ့လျား နေတဲ့ လူအုပ်ကြီးထဲမှာ ဟိုးရှေးကလို ယောက်ျားလေးတွေက မိန်းကလေး တွေကို သားပြော၊ မယားပြော၊ သမီးရည်းစားပြောတွေနဲ့ စကြ၊ နောက်ကြတာတွေ မရှိတော့ဘူး၊ ဟိုတုန်းကပွဲတော်ထဲမှာ ပျိုပျိုရွယ်ရွယ် မိန်းကလေးတွေ့တာနဲ့ လူပျိုလူရွယ် ယောက်ျားလေးတွေရဲ့ “ဟေ့ ချစ်ချစ်” ဆိုတဲ့ခေါ်သံဟာ ပွဲတော်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းလို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ချစ်ချစ်ရေ၊ ဒီမှာဖြင့် စောင့်နေရတာကြာလှပြီ၊ အဲလိုကြီး မစိမ်းကားပါနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နှုတ်ခမ်းကြီးစူမထားပါနဲ့ ချစ်ချစ်ရယ်၊ မလှပါဘူး ၊ ပြုံးလိုက်စမ်းပါ ချစ်ချစ်ရဲ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မောင်လာပြီ ချစ်ချစ်ရယ်၊ မောင်နောက်ကျလို့ စိတ်ကောက်နေ တာလား ၊ မျက်နှာကြီး တည်မထားပါနဲ့ ... မောင်နေတတ်ဘူးချစ်ရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မိန်းကလေးတွေမှာ ရယ်ရခက်၊ တည်ရခက်၊ စိတ်ဆိုးရခက် နဲ့၊ တချို့နဲနဲကဲတတ်၊ သဲတတ်တဲ့ သကောင့်သားတွေကျ ကလေး ရုပ်ကြီးတွေကို မိန်းကလေးတွေနေရှေ့သို့ ပေးခဲ့ပြီး “ဟင် ၊ မင်းက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568714670229,"sku":"","price":9900.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b1afadf9-26a3-44e5-8204-01ee7e703a9b.jpg?v=1730210724"},{"product_id":"နုနုရည်အင်း၀-နမ်းမှာလားမောင်ရဲ့မွှေးတယ်ရှင်","title":"နုနုရည်အင်းဝ - နမ်းမှာလားမောင်ရဲ့မွှေးတယ်ရှင်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှင်းပြောင်းတဲ့ နွေငယ်မှာလေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မယ်ဇယ်ပင်တန်းပေါ်က ငှက်ကလေးတွေ၏ အိပ်တန်းထသံ နှင့်အတူ မြဖူး လန့်နိုးလာသည်။ အိပ်မက်ထဲက အမောကြောင့် ရင်တွေ တဆတ်ဆတ် တုန်နေမိသော်လည်း သည်အချိန် မြဖူး မျက်လုံး ပွင့်သည်နှင့် ငှက်ကလေးတွေအသံနှင့်အတူ ရောပြီး ကြားနေကျ ဂန္ဓာရုံကျောင်း လေးနာရီတုံးခေါက်သံကို မကြားရတော့။ မိုးများ လင်းနေရော့လားဆိုတဲ့ အပူက ရင်ထဲတိုးဝင်ကာ ကပျာကယာ ထထိုင်မိသည်။ အကျင့်ပါနေသော တံတောင်နှင့်လည်း ဘေးက တခေါခေါအသံပေးနေသည့် လင်တော်မောင်ကို တွက်လိုက်ရသေး သည်။ ဒါပေမဲ့ ကိုရွှေပိုက်ထွေးတို့ကတော့ အဟောက်တောင်မပျက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုယ်ပေါ်က စောင်တစ်ဝက်ကို ပိုက်ထွေးဘက်ဖယ်ချရင်း ကွပ်ပျစ်ခြေရင်းမှာ ညကတင်ထားသည့် ထဘီနှင့်အင်္ကျီကို မြဖူးလျှောက်စမ်းသည်။ သော် ဒုက္ခပါပဲ။ ညက သေချာတင်ထားတာကို မတွေ့တော့ဘူး။ ဘေးဘီတွေကိုပါ စမ်းကြည့်လို့မရတော့ ကွပ်ပျစ်အောက်များ ကျသွားလားဆိုပြီး မြဖူး ကုန်းစမ်းဖို့ ငုံ့လိုက်သည်နှင့် ဗိုက်ထဲက တစ်မျိုးကြီးဖြစ်သွားသည်။ ဘုရား၊ ဘုရား တော်ပါသေးရဲ့။ငါ့နှယ် ဈေးရောင်းသွားချင်တဲ့ လောဘဇောနဲ့ ခုနှစ် လ ဗိုက်ကို သတိမရနိုင်တော့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုပိုက်ထွေး... ကိုပိုက်ထွေး....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပိုက်ထွေးကတော့ တုတ်တုတ်တောင်မလှုပ်။ ငှက်ကလေးတွေ အသံ ပိုဆူညံလာတာနှင့်အမျှ မြဖူး ပူပင်လာကာ တစ်သက်လုံး မှောင်ခဲ့ မြဲ သူ့ပတ်ဝန်းကျင် အမှောင်တိုက်ထဲသို့ ယောင်ယမ်းလို့တောင် ကြည့်မိသည်။ ဟင်းနော်... ဒီမမြင်ရတဲ့ မျက်လုံးကြောင်တွေက မိုးလင်းမလင်း ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာတဲ့လဲ။ ပိန်းပိတ်စွာ မှောင်မြဲ ဖြစ်သောအမှောင်ကို မြဖူးကြည့်ရင်း ပိုက်ထွေးကို လှုပ်နှိုးဖို့ စမ်းနေမိဆဲမှာ လေးနာရီတုံးခေါက်သံတွေ အဆက်မပြတ် ဆူညံလာသည်။ အမယ် လေး တော်ပါသေးရဲ့ ။ ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ့်အိပ်မက်ကြောင့် အစောကြီး လန့်နိုးလာပြီးတော့ ပူလိုက်ရတာ။ ခုမှပဲ အိပ်မက်အမောကြောင့် တုန်နေသောရင်ကို သတိပြန်ရပြီး အိပ်ရာပေါ် ပြန်လှဲလိုက်ရသည်။ တုံးခေါက်သံတွေနှင့်အတူ သံစုံကျူးရင့်သော ဂန္ဓာရုံနာရီစင်က နာရီ ထိုးသံကို မျက်စိမှိတ်နားထောင်ရင်း မြဖူး အိပ်မက်ကို သတိရလာသည်။ဟောဒီလိုပါပဲ။ အိပ်မက်ထဲမှာ နာရီထိုးသံနှင့် တုံးခေါက်သံတွေက ဆူညံ နားကွဲမတတ်။ ဘယ်နှစ်ချက်ထိုးမှန်းမသိ၊ ဘယ်နှစ်နာရီမှန်းလဲမသိဘဲ ပွက်လောရိုက်နေသောအသံတွေကြားမှာ    ပိုက်ထွေးကြီးတော်နှင့် မြဖူးတို့ တအားအော်ပြီး ရန်ဖြစ်ကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပိုက်ထွေးကြီးတော်က နေ့လယ်က လာသွားသည့် မျက်နှာကြီး အတိုင်း။ ပြောတာတွေလည်း အများကြီး။ ဒါပေမဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာတော့ စကားတွေက မပီဝိုးတဝါးဖြစ်နေသော မြဖူးကို ဒေါသဖြစ်စေသော စကားတစ်ခွန်းပဲပီလေသည်။ “ဟဲ့ကောင်မရဲ့၊ မျက်မမြင်မရဲ့ ။ နှင့်ကြောင့်မို့ ငါ့တူဟာ ကျောင်းထမင်း ကျောင်းဟင်းစားရမယ့်ဘဝ ရောက်ရတော့မှာ။ ငါတို့က ဆင်းရဲပေမဲ့ နင်တို့လို ဂန္ဓာရုံ ထမင်းဟင်းစား ကြီးတာမဟုတ်ဘူးဟေ့” ဆိုတဲ့စကားကို မြဖူး နားထဲကမထွက်။  နေ့လယ်တုန်းကလည်း ဒီစကားတွေနဲ့ မြဖူး မျက်ရည်တောက်တောက် ကျခဲ့ရသည်။ ကိုယ့်ကိုလာပြီး ဆွဲလွဲလုပ်လိုက်ရင် ဗိုက်ထဲက ကလေး ဒုက္ခလေဆိုပြီး အောင့်ခံသမျှတွေကို အိပ်မက်ထဲမှာကျမှ မြဖူးကလည်း တအား အော် အော် ပြောပစ်လိုက်တာ။ အသံတွေကိုပြောလို့။ နိုးလာတော့ လူလည်း မောလို့။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တုံးခေါက်သံတွေက တဖြည်းဖြည်း စဲသွားပေမဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် ကတော့ တိတ်ဆိတ်နေတုန်းပင်။ ငှက်ကလေးတွေအသံကသာ ပိုပြီး ညံစာလာသည်။ အင်း... မနက်ကိုးနာရီ ခေါက်တဲ့တုံးသာဆို ဒီလို ဘယ်ငြိမ်နေမလဲ။ တုံးခေါက်ပြီးတာနဲ့ ချိုင့်သံ၊ ပလုံးသံတွေနဲ့ လူတွေ ခပ်သုတ်သုတ်လာနေတဲ့အသံ။ ငါးဆယ်၊ ခြောက်ဆယ်ထက်မနည်း ရှိတဲ့ ခွေးအုပ်ကြီးပြေးလာတဲ့အသံတွေနဲ့ ဆူညံလှုပ်ရှားနေမှာ။ သံဃာ အပါးထောင်ချီရှိတဲ့ ဂန္ဓာရုံကျောင်းကြီးရဲ့ အမြဲတမ်း ပေါများပိုလျှံနေတဲ့ ဆွမ်းတွေ၊ ဆွမ်းဟင်းတွေ၊ ထမင်းရည်တွေက လူတွေက အိမ်ယူကြဖို့၊ ခွေးတွေက နေရာတွင် စားကြဖို့၊ ဂန္ဓာရုံကျောင်းကြီးရဲ့ စွန့်နေကျနေရာမှာ လူတွေနဲ့ ခွေးတွေရောထွေးဆူညံပြီး အသက်ဝင်နေမှာ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တကယ်တော့ ကိုးနာရီတုံးခေါက်သံဟာ မြဖူးအဖို့ မမေ့နိုင်တဲ့ အသံ။ မြဖူးအဒေါ်၊ မြဖူးရဲ့ တစ်ဝမ်းကွဲမောင်၊ ညီမလေးတွေနဲ့ ရွာနီး ချုပ်စပ်က တချို့လူတွေ။ များစွာသော ခွေးလေခွေးလွင့်တွေကို ညှို့ငင် ခေါ်ယူတဲ့အသံ။ ပြီးတော့ အနံ့နှင့် လျှာကိုသာ အားကိုးရသော မြဖူးအဖို့လောဘကြီးပြီး မြဖူးအပေါ်မှာ အမြဲစွာတတ်တဲ့ ညီမဝမ်းကွဲ မိပုတ် ရလာတတ်သည့် ဟင်းမျိုးစုံပေါင်းထားသော ဟင်းပေါင်းနံ့၊ စွန်တာနီ ပဲပြုတ်နံ့၊ ဘိုစားပဲပြုတ်နံ့၊ ပဲထောပတ်ပြုတ်နံ့၊ ခရမ်းချဉ်သီး ငါးပိချက်နံ့၊ ဝက်သားဟင်းလေးအနှစ်နံ့တို့ကို ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တဖြည်းဖြည်း ကျပ်တည်းပြီးရင်း ကျပ်တည်းလာသော မြဖူး တို့လို ဆင်းရဲသားလက်လုပ်လက်စားအတော်များကို ထမင်းနပ်မှန် အောင် အထောက်အပံ့ပေးသော ကျောင်းတော်ကြီး၏ ကျေးဇူးကိုလည်း မြဖူး ကျေးဇူးမကန်းနိုင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါပေမဲ့ ဘာလို့မှန်းမသိ။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က ကျောင်းထမင်း ကျောင်းဟင်းစားတွေဆိုပြီး မေးငေါ့ခံရမှာ၊ ဝိုင်းပယ်ခံရမှာကိုတော့ မြဖူး ရှက်သည်။ ကြောက်သည်။ အဒေါ်မုဆိုးမနှင့် ကလေး လေးယောက်။ လူပို မြဖူးနဲ့ဆို ခြောက်ယောက်ရှိသော မိသားစုအဖို့ ညီမတစ်ယောက် ရက်ကန်းခတ်သည့်ဝင်ငွေနှင့် ဘယ်လိုမှ မစားလောက်လို့သာ။ နို့မို့ များဖြင့် ဘယ်သူ လုပ်ချင်ပါ့မလဲကွယ်။ အင်း... မြဖူးကိုတော့ ရှေး အတိတ်ကုသိုလ်ကံကြောင့် တွေ့ခဲ့ရတဲ့ လင်တော်မောင် ကိုပိုက်ထွေး က ကျောင်းထမင်းကျောင်းဟင်းကို မြဖူး ဘယ်တော့မှ မစားစေရတဲ့။ ဆီနဲ့ဆားနဲ့ စားရစားရ။ သူရှာကျွေးမတဲ့။ ပြောတော့သာလွယ်တာ။ ဆီနဲ့ဆားဖိုး ရှာဖို့ကိုက ဘယ်လောက်ခက်ခဲလဲဆိုတာ မြဖူး သိပါ သည်။ ခုပဲကြည့်။ သူ ပင်ပန်းပြီး တအားအိပ်ပျော်နေတာ။ သူ့ကြီးတော် ကလည်း ပြောသွားသေးတယ်မဟုတ်လား။ သူ့တူမှာ အလုပ်စုံလုပ်ရတာလူရုပ်တောင်မပီတော့ဘူးတဲ့။ဒါပေမဲ့အဲ့ဒါသည်းကြောင့်၊မြဖူးကြောင့်ဆိုတာကတော့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ သူ့တူဘာသာ မျက် မမြင်မကို ချစ်လှချည်ရဲ့ဆိုပြီး အတင်းယူတာ။ သူ့တူကို ယူပါရှင်လို့ ဘယ်သူကမှ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မြဖူး... မြဖူး.. ထတော့ဟ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပိုက်ထွေးက ထုံးစံအတိုင်း ကမူးရှူးထိုးနှင့် ထလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အမယ်လေး၊ ကျွန်မက ရှင့်ကြီးတော်ကောင်းမှုနဲ့ ကြာလှပြီ၊ နိုးနေတာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အိပ်မက်အရှိန်နဲ့ အေတူးသော မြဖူးကို ပိုက်ထွေးက ခပ် ကြောင်ကြောင်ကြည့်ရင်း တဟဲဟဲရယ်ကာ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာတွေပြောနေတာလဲဟ။ ထ.. ထ.. မျက်နှာသစ်ရအောင်။ အဲ.. စမ်းမနေနဲ့ဗျ။ နင့်အင်္ကျီနဲ့ထဘီကို ငါညက ကြွက်ရန်ကြောက်လို့ သေတ္တာထဲထည့်ထားတာ။ ပြီးတော့ ထုတ်ပေးမယ်။ လာဟာ... မြန်မြန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလုပ်။ နင့်သနပ်ခါးလည်း သွေးပေးရဦးမှာ။ ဒီမှာ ဖိနပ်က...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စကားသံတတွတ်တွတ်နှင့်အတူ မြဖူးလက်တွေကို ကြင်နာစွာ ဆွဲငင်ခေါ်ယူတော့လည်း မဆီမဆိုင် စူထားမိသော မြဖူးနှုတ်ခမ်းတွေ အလိုလို ပြေလျော့ကာ သူ့ကြီးတော် အိပ်မက်သည်လည်း လွင့်စဉ် ပျောက်ပျက်ရပြန်သည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “x x x ထည့်ကာx x x ထည့်ကာx x x ယကွင်းရယ်နဲ့ x x x ထမင်းတွေပုံx x x ဟင်းတွေပုံx x x ထည့်ကာx x x ထည့် ကာx x x ယကွင်းရယ်နဲ့ x x x ထမင်းတွေပုံ x x x ဟင်းတွေပုံ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မယ်ဇယ်ပင်ရွက်ခတ်သံတွေကြားမှာ၊ နှင်းစက်ဖြောက်ဖြောက်သံ လေးတွေကြားမှာ အချိုးမပြေသော ပိုက်ထွေး သီချင်းအော်ဆိုသော အသံ ပျံ့လွင့်နေသည်။ မြဖူးက ပိုက်ထွေးလက်တစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင် ထားပြီး လက်တစ်ဖက်က စမ်းလျှောက်သည့်တုတ်ကို ကိုင်ထားသည်။ လက်တစ်ဖက်က မြဖူးကိုဆွဲ၊ တစ်ဖက်က အကြော်ကြော်တဲ့ ပစ္စည်း ပစ္စယတွေနှင့် လေးလှသော တောင်းကို ထိန်းပြီး ထမ်းထားရသည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြားထဲက ပိုက်ထွေး သီချင်းဆိုနိုင်သေးသည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အကြော်တဲသွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ထပ်တလဲလဲဆိုတတ်သော သည်သီချင်းပိုဒ်လေးကို မြဖူးမှာ မရိုးနိုင်သလို သည်းခံနားထောင်ရမြဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ထည့်ကာx ထည့်ကာ ယကွင်းရယ်နဲ့ ထမင်းတွေပုံ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “သီချင်းကလည်း ဒီက မတက်တော့ဘူး။ ရှင့်ဥစ္စာက”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဟဲ... ဟဲ သီချင်းအော်ဆိုတာ အချမ်းပြေတယ်ဟ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဟုတ်သားပဲလေ။ သူ့မှာမှ အနွေးထည်မရှိဘဲ။ ဗိုက်နှင့်မြဖူးက သူ့လူပျိုဘဝက အနွေးထည်ကို ယူဝတ်ရတာ၊ အကြော်ဖိုကျမီးနဲ့ နွေးသွားတာပဲဆိုပြီး သူ နေ,နေခဲ့တာ။ နှုတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြဖူးကို ပိုက်ထွေးက စောင်းကြည့်ရင်း...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မြဖူး.. နှင့်ဗိုက်ထဲကဟာလေး... လှုပ်သေးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လှုပ်တာပေါ့။ ကျွန်မ ဘယ်တော့လောက်မှ မွေးမှာလဲ မသိ ဘူးနော်။ ဆောင်းကုန်မှမွေးပါစေ။ ကိုယ့်မှာက စောင်တွေဘာတွေ လုံလောက်တာမဟုတ်ဖူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟာ.. နင်ကလည်း ဘယ်တော့မွေးမွေး။ စောင်မရှိ ဝယ်ရမှာ ပေါ့ဟ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပါးစပ်ဝယ်ကတော့ လွယ်တာပေါ့ ကိုပိုက်ထွေးရယ်။ ရှင့်မှာ ပိုက်ဆံရှာရတာ လွယ်တာမဟုတ်။ မနက် အကြော်ရောင်းတော့လည်း ရှင်၊ ထမင်းချက်တော့လည်း ရှင်၊ နေ့ခင်း အလုပ်ကလည်းတစ်မျိုး။ နေဦး... နေဦး။ နေ့ခင်းအလုပ်ဆိုလို့ ရှင် နေ့လယ်... နေ့လယ်မှာ ပလတ်စတစ်တွေ လိုက်ကောက်နေတယ်ဆို။ အိမ်ကြိုအိမ်ကြားတွေ မှာတဲ့။ ရှက်စရာကြီးတဲ့” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘယ်သူကတုံး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုပိုက်ထွေး ကြီးတော်ကပေါ့။ ဟိုတစ်လောကတော့ ရှင် ရက်ကန်းသွားခတ်တယ်ဆိုပြီး ခုကျ ဘာဖြစ်လို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကြီးတော်ပြောတာတွေ စိတ်ထဲမထားစမ်းနဲ့ဟာ။ အလကား။ နင် ဘာမှမပူနဲ့။ ငါ့အလုပ်ကိုငါသိတယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုပိုက်ထွေးသိတာက ကိစ္စမရှိဘူး။ အပြောခံရတော့ ကျွန်မ ခေါင်းချည်းပဲ။ ကိုပိုက်ထွေးကြီးတော်က သူ့တူက မိဘမရှိပေမဲ့ ဆင်းရဲပေမဲ့ လူပျိုတုန်းက ဒီလို မစုတ်ပြတ်ဘူးတဲ့။ နာရီနဲ့ဘာနဲ့တဲ့..။ ခုကျမှ ကျွန်မကြောင့်..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မြဖူး ငိုသံပါစပြုလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မြဖူးကလည်းဟာ။ စောစောစီးစီး။ ဟိုမှာ တောင်လေးလုံးက ဦးဇင်းဌေး ဆွမ်းခံထွက်လာပြီနော်။ ငါတိုင်လိုက်ရမလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တိုင်ပါ့လား.....။ ကျွန်မကလည်း ပြန်တိုင်ပစ်မှာပေါ့... ဟင်း....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":41958456393877,"sku":"","price":8100.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_47401091-2bcb-4308-b1be-26562ed3f728.jpg?v=1730210736"},{"product_id":"နုနုရည်အင်း၀-ထဘီလေးတစ်ထည်","title":"ထဘီလေးတစ်ထည် နှင့်အခြားဝထ္ထုတိုများ","description":"\u003cp\u003e          နံနက်ခင်း လေပြည်သည် အေးမြညင်သာစွာ တိုက်ခတ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မီးဖိုမှ မီးညွန့်များသည် ရဲရဲနီကာ ဟုန်းဟုန်းတောက်လျက်ရှိ၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိဒိုးသည် ထမင်းအိုးကို မနိုင့်တနိုင် မ ကာ မီးဖိုပေါ်တင်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျပ်ခိုးမှိုင်းများဖြင့် ညစ်ပေနေသော အိုးဖုံးကို ဆန်ဆေးရည်ဖြင့် ဆေးပြီး ဖုံးလိုက်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ညနေအတွက် ချန်ထားသောဆန်ကို ပုဆိုးနှင့် ပြန်ထုပ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရေအိုးနားမှ မန်ကျည်းရွက်ထုပ်ကို သွားယူကာ ကြမ်းပေါ် ဖင်ချအထိုင် လိုက် ဗြိခနဲမြည်ကာ ထဘီပြဲသွားပြီကို မိဒိုးသိလိုက်၏။ ကဗျာကယာ ထကာ ထဘီကိုလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ တစ်ထွာခန့်ရှိ အစုတ်ကြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         သွားပါပြီ၊ ကုန်ပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         သည်ထဘီက အမေထားခဲ့သော ထဘီသုံးထည်အနက်က နောက်ဆုံး ထဘီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         မိဒိုး ထဘီကို အသာလှည့်ဝတ်ကာ ဖြည်းညင်းစွာထိုင်ချပြီးမှ မန်ကျည်း ရွက်သင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         နောက်နေ့မှ အရီးလေးတို့အိမ်က အပ်နှင့်အပ်ချည်ပြီး သီရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         မန်ကျည်းရွက်တွေက တမြန်နေ့ကတည်းက ခူးထားသည်မို့ နည်း နည်းနွမ်းနေကြပြီ။ မနက်ဖြန်အတွက် မန်ကျည်းရွက်ကိုချန်ပြီး ပြန်ထုပ် ထားလိုက်၏။ အိမ်ရှေ့တွင် ကစားနေကြသော မိဒိုး၏အောက် အငယ် မသုံးယောက်က မီးဖိုချောင်ဆီသို့ တကြည့်တည်း ကြည့်နေကြသည်။ မန်ကျည်းရွက်အိုးထဲသို့ ငါးပိထုပ်ထဲမှ လက်ကျန်ငါးပိနည်းနည်းကို ပစ် ထည့်လိုက်၏။ ဆီပုလင်းကို လောင်းချသော်လည်း ကျလာသည်မှာ တစ် စက်နှစ်စက်။ မိဒိုးက ပုလင်းဖင်ကို လက်နှင့်ရိုက်ချ၏။ ဒီနေ့ညနေ အဖေ့ ဆီက ပိုက်ဆံရမှ မနက်ဖြန်အတွက် အားလုံးဝယ်ရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မန်ကျည်းရွက်ဟင်းအိုး တပွက်ပွက်ဆူချိန်တွင် အိမ်ရှေ့မှ ဆွမ်းတော် ပျို့” ဟူသောအသံကို ကြားရ၏။ ထုံးစံအတိုင်း မိဒိုးက “ကန်တော့ဆွမ်း” ဟု သွက်လက်စွာ အော်လိုက်သည်။ ဘုန်းကြီးကျောင်းသား အေးမောင်က ဆွမ်းဗျပ်ကိုရွက်ထားရင်းက မိဒိုးကို မျက်စောင်းထိုးလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ထမင်းစားမယ် လာကြဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မိဒိုး ခေါ်သံအဆုံးတွင် အငယ်သုံးယောက် အပြေးအလွှားလာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ထမင်းရည် နီရဲရဲတစ်ဇလုံနှင့် မန်ကျည်းရွက်ဟင်းကို အလယ်ထား လျက် ခေါင်းမဖော်အောင် စားကြ၏။ ဆံပင်နီနီနှင့် ခေါင်းလေးလုံးသည် ထမင်းဝိုင်းကို မိုးနေ၏။ မိဒိုးတို့အားလုံး မြစ်ဆိပ်တွင် ရေငုပ်ကြလွန်းသဖြင့် ဆီနှင့်မတွေ့ရသော ဆံပင်များမှာ နီရဲနေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သမီး ရော့ဟေ့ ပိုက်ဆံ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖေက ပခုံးပေါ်မှ တက်နှစ်ချောင်းကို တံခါးပန်းတွင် ထောင်ပြီးသည် နှင့် မိဒိုးကို ပိုက်ဆံပေး၏။ ကျပ်တန်ငါးရွက်။ အဖေ့မျက်နှာမှ ချွေးသီး ချွေးပေါက်များကို မိဒိုး ငေးကြည့်နေရင်း အဖေ၊ ငှက်ငှားခ သုံးကျပ်ပေး ပြီးပြီနော်”ဟု အလောသုံးဆယ် မေးလိုက်၏။ အဖေက မိဒိုးကိုကြည့်၍ ပြုံး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပေးပြီးပါပြီ သမီးရဲ့ ၊ ဟူး ဒီနေ့မစားသာဘူးဟေ့။ ရေနီကျပြီး ရေသိပ် စီးနေတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မိဒိုးက အဖေပြောသမျှကိုသာ ခေါင်းညိတ်နေရင်း ငွေငါးကျပ်နှင့် ဈေး ဝယ်ရန်တွက်စပြု၏။ နက်ဖြန်အတွက် ဆန်တစ်ပြည်က လေးကျပ်။ ဒါနဲ့ထဘီလေးတစ်ထည်နှင့် အခြားဝတ္ထုတိုများ ကိုပဲ လေးကျပ်ရှိနေပြီ။ အသင်းဘုတ်အုပ်နဲ့ထုတ်ရင် နှစ်ကျပ်ဆယ်ပြားပဲ ကျတာ။ အမေဆုံးတုန်းက ငါးဆယ်နှင့်ပေါင်ထားသော အသင်းဘုတ်အုပ် ကို ခုထိမရွေးနိုင်သေးတာ နာတာပဲ။ ထားပါလေ။ ဆီနှစ်ကျပ်ခွဲသားက ပြားရှစ်ဆယ်။ ပြားနှစ်ဆယ်ပဲ ကျန်တော့သည်။ မန်ကျည်းရွက်ချက်ဖို့ ငါးပိ က မဝယ်လို့မဖြစ်။ တစ်မတ်ဖိုးကိုတောင်မှ ရွာလယ်ဈေးသည် ဒေါ်ကြီးမှင် က သိပ်ရောင်းချင်တာမဟုတ်။ ပြားနှစ်ဆယ်ဖိုး ရောင်းပါ့မလားဟု မိဒိုး ပူပန်မိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟဲ့ မိဒိုး မီးဖိုပေါ်ကအိုး ဝေကျနေပြီ၊ ဘာအိုးလဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရပါတယ်အဖေရဲ့ ၊ အဝေရာရွက်ပြုတ်ထားတာပါ၊ ဒီနေ့ည အဝေရာ သုပ်နဲ့ မန်ကျည်းရွက်ဟင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မီးဖိုပေါ်ကအိုးကို မိဒိုးသွားဖွင့်လိုက်သည်။ စိမ်းဝါဝါအရည်များက ပွက်ပွက်ဆူနေကြသည်။ အဝေရာရွက်တစ်ခက်ကို ဆတ်ခနဲ ဆိတ်ကြည့် လိုက်၏။ မနူးသေးပေ။ မီးဆွပေးလိုက်ပြီး မီးဖိုဘေးက ဝါးကျည်တောက် ဘူးလေးထဲသို့ ပိုက်ဆံကို ထည့်သိမ်းလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေ့ ... ငါက ခြောက်ဆင့်ရောက်ပြီနော်၊ ခြောက်ဆင့်ခုန်ရမှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဖန်ခုန်တမ်း ကစားနေသောနေရာမှ အလတ်မ၏အသံစူးစူးက ဝမ်းသာ အားရ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ့ညီမသုံးယောက် ဖန်ခုန်တမ်း ကစားနေ သည်ကိုကြည့်ရင်း မိဒိုး ရုတ်တရက် ကစားချင်စိတ်ပေါ်လာသည်။ မိဒိုး မကစားရတာ ကြာလှပြီ။ အမေရှိတုန်းကဆို ရွာလယ်ပိုင်းထိတောင် သွား ကစားရ၏။ မြစ်ဆိပ် သောင်ပြင်ပေါ်တွင်လည်း သူငယ်ချင်းများနှင့် ဘိုအိမ် မဆောက်ရသည်မှာလည်း ကြာပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိဒိုးသည် ထဘီကို ခပ်တင်းတင်းပြင်ဝတ်ပြီး တဲရှေ့သို့ ပြေးသွား လျက် အလတ်မ ခုန်မည်ပြုနေသော ခြောက်ဆင့်ကို လွှားခနဲ ခုန်ကျော် လိုက်၏။ ပါးစပ်ကလည်း “ငါခုန်တာ တွေ့လားဟေ့”ဟု ဝမ်းသာအားရ အော်၏။ အလတ်မ နှုတ်ခမ်းစူ၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “ငါခုန်နေတာ ဘာလုပ် နင် ဝင်ခုန်တာလဲ၊ သွားမပါရဘူး” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အိုး ... ပါမှာပေါ့၊ နင် မခုန်နိုင်တိုင်း ... နင်က အီးဘောသော”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မိဒိုးက သူ့ညီမကို စ၏။ အလတ်မ ပိုပြီးစိတ်ဆိုးလာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “နင်နော် နင်၊ အပျိုက အပျိုလိုနေပါလား၊ အပျိုဆိုတာက ကလေးတွေ ထဲ မပါရဘူး သွား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဘာ ... ကြည့်စမ်း၊ ဘာ အပျိုလဲ ... ငါလည်း ကလေးပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကလေးစိတ်တစ်ဝက်နှင့် မိဒိုး ပြန်အော်၏။   \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အမယ် ... နင် ကလေးဆိုရင် နင်ဘာပြုလို့ ရေချိုးတုန်းက အဖေ့ ရေလဲနဲ့ ချိုးလဲ၊ ငါတို့လို ချိုးပါလား ကဲ”    \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မိဒိုး ရှက်သွား၏။ အဖေ့ဆီကို မလုံမလဲလှမ်းကြည့်ရင်း ရှက်ရှက်နှင့် အလတ်မခေါင်းကို “ဒေါက်  ́ခနဲ နေအောင် ခေါက်ပစ်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မန်ကျည်းရွက်ခူးတိုင်း မိဒိုး ကောက်လာသော မန်ကျည်းကိုင်းများနှင့် ဆူးစည်းလုပ်နေသော အဖေ့ဘေးတွင် မိဒိုးတို့ညီအစ်မတစ်တွေ ဝိုင်းနေကြ လေသည်။ အဖေက အကိုင်းအခက်ရှုပ်သော မန်ကျည်းကိုင်းများကို စု၍ အရင်းမှ ကြိုးဖြင့် တင်းနေအောင် ချည်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပြီးပြီလား အဖေ၊ မြစ်ထဲကို အခု သွားချရအောင်နော် အဖေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အငယ်ဆုံးမက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောသည်။ မိဒိုးတို့တစ်ရွာလုံး လိုလို ဆူးစည်းချလေ့ရှိ၏။ မန်ကျည်းကိုင်းနှင့်လုပ်သော ဆူးစည်းမှာ ငါး သိပ်မပါသော်လည်း နှစ်ရက်တစ်ခါ၊ သုံးရက်တစ်ခါ ဖော်လျှင် တစ်ချက် စာလောက်တော့ ရတတ်လေသည်။ ဆူးစည်းကို ရေတိမ်တိမ်တွင် ချရ၏။ ရေတိမ်တွင် သွားနေတတ်သော ငါးသေးသေးလေးများမှာ မန်ကျည်းကိုင်း ရှုပ်ရှုပ်တွင် ဝင်တိုးမိပြီး မထွက်နိုင်ကြတော့ပေ။ တချို့ နည်းနည်းတတ်နိုင် သူ များက ငါးကြီးများရရန်အတွက် ရေနက်ပိုင်းကျသော မြစ်ရိုး တစ်လျှောက်လုံးလို ကြိုးတန်းအရှည်ကြီးဖြင့် မျှားတန်းတန်း ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆူးစည်းကို ထမ်းလျက်သွားသော အဖေ့နောက်မှ မိဒိုးတို့ ခုန်ပေါက် လိုက်လာကြ၏။ အဖေက ရေတိမ်တိမ်တွင် ဆူးစည်းကို မြုပ်အောင်ချပြီး စိုက်ထားသော ဝါးလုံးတိုင် ချည်နေ၏။ အငယ် သုံးယောက်လုံး ရေထဲတွင် တဝုန်းဝုန်း ကူးနေကြပြီ။ အလတ်မက သဲကြမ်းများနှင့် ချေးတွန်းရင်း မိဒိုးကို လှမ်းပြောင်ပြနေ၏။ ညီမအငယ်နှစ်ယောက်က ရေထဲတွင် ငုပ်လိုက်ဖော်လိုက်နှင့် ကူးခတ်နေကြ၏။ မိဒိုးသည် လက်မောင်းပိန်ပိန် လေးပေါ်သို့ မကြာခဏ လျှောကျနေသော ရှင်မီးအကျီကြိုးကို ပခုံးပေါ် ဆွဲဆွဲတင်ရင်း ဟိုတုန်းကလို အဝတ်အစားများကို အမြန်ချွတ်ကာ ရေထဲ ပြေးဆင်းချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။ အဖေက ဝါးလုံးတိုင်မြဲအောင် အုတ်ခဲ ကျိုးနှင့်ထုနေရင်း မိဒိုးကို လှမ်းပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e        “ တဲ့ ... မိဒိုး၊ ရေချိုးမှာ ချိုးလေ၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိဒိုးသည် အဖေဝတ်ထားသော ရေလဲပုဆိုးကို မသိမသာကြည့်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ပြန်ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “တော်ပြီ အဖေ ဒီနေ့ ရေမချိုးတော့ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အေးစိမ့်စွာတိုက်ခတ်လာသော လေ၏ အထိအတွေ့ကြောင့် မိဒိုး ဖျတ်ခနဲ လန့်နိုးလာခဲ့သည်။ မိဒိုးကိုယ်ပေါ်တွင် စောင်မရှိတော့ပေ။ အငယ် သုံးယောက်သည် စောင်ကို သူတို့ဘက်ဆွဲယူသွားပြီး ပူးကပ်ခြုံကာ အိပ်ပျော်နေကြသည်။ မိုးလင်းတော့မည်။ အလင်းရောင်မှုန်ပျပျကို မြင်နေရပြီ။ မိဒိုးက ထဘီကိုအသာဆွဲခြုံကာ မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။ ဗိုက်ထဲတွင် ဟာနေသည်။ ဗိုက်ဆာသည် ဆိုခါမှ သည်နေ့မနက် ဟင်း ချက်စရာ မရှိ။ မန်ကျည်းရွက်ဖြစ်ဖြစ်၊ အဝေရာရွက်ဖြစ်ဖြစ် သွားခူးရလိမ့် မည်။ ငါးပိနည်းနည်း ရှိသေးသည်။ ငါးပိနည်းနည်းကို သည်နေ့အတွက် ခွဲချန်လိုက်သဖြင့် မနေ့ညက မန်ကျည်းရွက်ဟင်းမှာ ချဉ်လိုက်သည်မှ စုတ် စုတ်လန်နေသည်။ အငယ်ဆုံးမက မျက်နှာရှုံ့မဲ့မဲ့နှင့် “အဖေ ဆူးစည်း သွား မဖော်သေးဘူးလား ဟု ထမင်းစားမပြီးမချင်း တတွတ်တွတ် မေးလေ သည်။ မိဒိုးသည် အိပ်ရာမှ ကပျာကယာ ခုန်ထလိုက်သည်။ ဟုတ်သားပဲ။ ဆူးစည်းချထားတာ ဒီနေ့ဆို နှစ်ရက်တောင် ရှိသွားပြီ။ မိဒိုးသည် တဲ အောက်ကို ခုန်ဆင်းလိုက်၏။ အဖေ့ကိုကြည့်တော့ အိပ်မောကျနေတုန်းပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိဒိုးသည် မြစ်ဆိပ်သို့ ခပ်သွက်သွက်လျှောက်ခဲ့၏။ မြစ်ပြင်ကိုဖြတ် တိုက်လာသော အရုဏ်ဦးလေက အေးမြလှသည်။ မိဒိုး ထဘီကို ဆွဲခြုံ လိုက်သည်။ မြစ်ဆိပ်တွင် မည်သူမျှ မရှိသေးပေ။ မိဒိုးတို့ ဆူးစည်းမှာတခြား ဆူးစည်းများနှင့် အတော်လေး လှမ်းလေသည်။ သို့သော် မိဒိုးသည် ဆူး စည်းဖော်ဖို့ကိုသာ စိတ်စောနေသဖြင့် ကြောက်ရကောင်းမှန်း မသိပေ။ ထဘီကို ခပ်တိုတိုပြင်ဝတ်ပြီး မိဒိုး ရေထဲသို့ ဆင်းလိုက်သည်။ ဆူးစည်းကို အသာမပြီး ကုန်းပေါ်သို့ချသည်။ ကျလာပါစေ၊ ငါးတွေ အများကြီး အများကြီး။ မိဒိုးသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆူးစည်းကို လှုပ်ခါလိုက် ၏။ မိဒိုးမျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွား၏။ ငါးက တစ်ကောင်တစ်မြီးမှ ကျမလာပေ။ ဘာလို့ပါလိမ့်။ ရေနီကျနေလို့လား။ မိဒိုး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆူးစည်း ကို ရေထဲပြန်ချပြီး နီရဲသောမြစ်ပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ အလို။ မိဒိုး မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွား၏။ ရေနက်ပိုင်းတွင် တန်းထားသော မျှားတန်း တစ်နေရာသည် လှုပ်ရှားယိမ်းထိုးနေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထောင်ထားသော ငါးအရှင်က သေလောက်ပြီ၊ ရှင်နေလျှင်လည်း ဒါလောက် မလှုပ်ယမ်းနိုင်။ ဟုတ်ပြီ။ ငါးကြီးတစ်ကောင်မိနေတာပဲ ဖြစ်ရ မည်။ မိဒိုး ဘာကိုမျှ စဉ်းစားမနေတော့။ ရေထဲသို့ အမြန်ဆင်းရင်း များ တန်းဆီသို့ ကူးသွားလိုက်သည်။ မိဒိုးသည် လှုပ်နေသောနေရာတွင် ကိုယ် ကို အသာဖော့ထားရင်း ကြိုးကို မကြည့်လိုက်သည်။ မိဒိုးထင်သည့် အတိုင်းပင်၊ ငါးပတ်ကြီး။ နည်းတဲ့အကောင်ကြီး မဟုတ်။ ဝမ်းသာလိုက် သည်မှာ ပြောစရာမရှိ။ မည်သူ့မျှားတန်းပဲဖြစ်ဖြစ် ဖြုတ်မည်။ မိဒိုးသည် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို အားပြုကာ ရေကို ယက်၍ ယက်၍ ကိုယ်ဖော့ ရင်း လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ငါးကို ဖြုတ်လေသည်။ ငါးပတ်ကြီးကား တဖြန်းဖြန်း ရုန်းကန်နေပေသည်။ ဖြုတ်ရသည်မှာ မိဒိုးထင်သလောက် မလွယ်။ အမှန်မှာ မျှားတန်းဖော်လျှင် လှေပေါ်မှနေ၍ အေးအေးဆေးဆေး ဖော်လေ့ရှိကြသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရေစီးသည် မိဒိုးအောက်ပိုင်းကို အရှိန်ဖြင့် တွန်းထိုးနေပေသည်။ ရေစီး ထဲတွင် ပါသွားမလိုဖြစ်နေသည်။ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကိုသာ အဆက် မပြတ်ကူးယက်ရင်း ငါးကိုသာ မဲဖြုတ်သည်။ ခုနေများ များတန်းဖော်တဲ့ လူရောက်လာမှဖြင့် ဟူသော အတွေးဖြင့် ဇောချွေးများပင် ပြန်လာသည်။ အားစိုက်ကာ မိဒိုး ဆက်ဖြုတ်ပြန်သည်။ ငါးပတ်ကြီး မော၍ နည်းနည်း အငြိမ်တွင် တအားဆောင့်ဆွဲပစ်လိုက်သည်။ ရပြီ။ ငါးပတ်ကြီးကို မလွတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568715063445,"sku":"","price":11400.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b0b2bd2f-23ed-445c-a2ee-e25135f50a73.jpg?v=1730210756"},{"product_id":"နုနုရည်အင်း၀-တချို့အဆင်းလှတချို့အဆင်းမလှ","title":"တချို့အဆင်းလှတချို့အဆင်းမလှ","description":"\u003cp\u003eဇူလိုင် ၁၉၈၄\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီအတိုင်းသာဆိုလို့ကတော့ ကြာခင်ဘူး၊ လူတော့ လုံးပါးပါးတော့မှာပါပဲ။ ကြည့်ဦးလေ... ဘဲဥနဲ့မျှစ်နဲ့ ရောချက်သတဲ့၊ သံပန်းကန်ပြား အလွတ်ကို ကိုင်ပြီးငိုင်နေမိတယ်။ ထမင်းခံဖို့တောင် စိတ်မပါတော့ဘူး။ ဘယ့်နှယ်တော် မျှစ်နဲ့ဝက်သားနဲ့ ၊ မျှစ်နဲ့ အမဲသားနဲ့၊ မျှစ်နဲ့ ပုစွန်နဲ့၊ ဒီလိုသာ ကြားဖူး ပါတယ်၊ ခုတော့ ကြည့်ဦး မျှစ်နဲ့ဘဲဥတဲ့။ မကြားစဖူး၊ ဘယ်သူများ စပ်တဲ့ ဟပ်တဲ့ ဟင်းမြတ်မဟာပါလိမ့်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အေးလေ... ဘယ်သူပဲစပ်စပ် ဟပ်ဟပ် ကိုယ်နဲ့မဆိုင်ဘူး၊ ကြေးများ ဖို့၊ နှုတ်ခမ်းစူဖို့ကလည်း ကိုယ့်အမေအိမ် မဟုတ်ဘူး။ အားလုံးစားကြရမှာ ပဲ။ ဘာဟင်းနဲ့ ၊ ဘာထမင်းနဲ့ ဖြစ်ဖြစ် အားလုံးစားကြရမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ခက် နေတာက ဒီဟင်းကို “မာသီ” လုံးဝ စားလို့မရတာက ပြဿနာပဲ၊ မျှစ်ကို မာသီ မကြိုက်ဘူး၊ မကြိုက်တာမှ မျှစ်ချိုလည်းမကြိုက်၊ မျှစ်ချဉ်လည်း မကြိုက်၊ ဘာဆိုဘာကိုမှကို မကြိုက်တာ။ ဒီတိုင်းပဲ ဘဲဥ... ကြက်ဥဆို ကလည်း မာသီသိပ်မုန်းတဲ့ အမျိုးအစားတစ်မျိုး။ ဒီနှစ်မျိုးကို မာသီဘယ်လိုမှစားမရလို့ ဘယ်တော့မှ မစားခဲ့ဖူးတာ၊ ခုတော့ ဒီနှစ်မျိုးကို တွဲလို့တောင် ချက်ထားတဲ့ ဟင်းနဲ့ ကြုံမှကြုံရပလေ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မနက်ငါးနာရီထဲက ထထားရတဲ့ မာသီဗိုက်ကလည်း ခုဆယ်နာရီ ထမင်းစားချိန်မှာ ဆာလွန်းလို့ ဟူဟူမြည်နေပြီ။ ဘယ်နှယ့်လုပ်မလဲ။ ထမင်းချည်း မျိုချရမည့်ကိန်း၊ ဟင်း..... ဘယ်လိုမှ မမျိုနိုင်ပေါင်၊ အစား အသောက်နဲ့ ပတ်သက်ရင် ဒေါသက မီးလိုတောက်လာတတ်တဲ့ ထုံးစံ အတိုင်း ဒေါသကဖြစ်ချင်လာပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီဒေါသကို မာသီ ဘယ်သူ့ပေါ် ပုံချရမှာလဲ။ အိုး... အိမ်မှာ ဆိုလို့ကတော့ ထမင်းစားပွဲမှောက်ပြီပေါ့ ။ အမေ့ ကြမ်းပြင်တွေ သိမ့်သိမ့်တုန်ပြီပေါ့၊ အမေ့လင် ကိုထွန်းတင် အိမ်ပေါ်က ဆင်းပြေးပြီပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟဲ့ ကောင်မ... ထမင်းခံလှည့်လေ၊ မျက်နှာကြီးက ပုပ်သိုးပြီး ဘယ် သူ့ ရန်လိုနေပြန်ပြီလဲ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထမင်းထည့်ပေးနေတဲ့ အေးသိန်းက လှမ်းအော်တော့ ပိုပြီး ဒေါသ က ဖြစ်လာတယ်။ အေးသိန်းဘေးနားမှာ ဟင်းထည့်ပေးနေတဲ့ ဆရာမက လှမ်းကြည့်လိုက်လို့သာပေါ့ ။ မဟုတ်ရင်တော့လား မာသီ ဒေါသတွေ အားလုံး ဒီကောင်မပါးပေါ်မှာ ပုံကျသွားပြီသာမှတ်.....။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထမင်းခံပြီး ထမင်းပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်မှာ သွားသာ တင်ထားရ တယ်၊ အရင်နေ့တွေလို စိတ်ကမပါတော့ဘူး။ ဟုတ်တယ်၊ အရင်နေ့တွေဆို ဘာဟင်းနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် စားရမှာကို မာသီပျော်နေတယ်။ အစားဟေ့ဆို ရှေ့ဆုံး က ရောက်တတ်တဲ့၊ ဘယ်လောက်စားစားလည်း မဝနိုင်အောင် အစား မက်တဲ့ မိန်းမ ဒီနေ့အဖို့ကတော့ တကယ့်မဟာဒုက္ခ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကဲ.. ကဲ ပြီးပြီလား၊ ထမင်းပန်းကန် ဟင်းပန်းကန်တွေအားလုံး တင် ပြီးပြီလား၊ ပြီးရင် တန်းစီမယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆရာမက လှမ်းအော်တော့မှ ထမင်းခံရင်း ဟင်းခံရင်း တစ်ယောက် တစ်ပေါက် ဆူညံနေတာတွေ ငြိမ်ပြီး ထမင်းစားပွဲဘေးမှာ အပြေးအလွှား တန်းစီကြတယ်၊ ဆယ်ယောက်တစ်တွဲစီ။ ရှေ့နောက်တန်းလျက်။ စိတ်မပါ ပေမဲ့လည်း မာသီက ဆယ်ယောက်တစ်တွဲရဲ့ ရှေ့ဆုံးကနေ အော်ပေးရတဲ့ သူဆိုတော့ ရှေ့ထိပ်ကို သွားစီရတယ်၊ မာသီက အသံစွာ အသံစူးသူဆိုတချို့ အဆင်းလှ တချို့ အဆင်းမလှ တော့ ရှေ့ထိပ်မှာ နေရတယ်လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကဲ.. အမှတ်စဉ်မှတ်....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တစ်.. နှစ်... သုံး... လေး.. ငါး... ခြောက်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မာသီက စပြီး တစ်ကနေ သုံးဆယ်ထိ အော်သွားရတယ်၊ ပြီးတော့ မှ မာသီက ကိုယ့်နောက်က ကိုးယောက်ကို လှည့်ကြည်ပြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်မ မာသီ၊ မအေးသိန်း၊ မစန်းချစ်၊ မရွှေအ၊ မမြအိမ်၊ မဖြူဥ၊ မကြည်မွှေး၊ မခင်ခင်၊ ရီရီဌေး၊ မစူး၊ အားလုံး ဆယ်ယောက်ပါရှင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုယ့်အစု ဘယ်လောက်ပြည့်တဲ့အကြောင်း ရှိတဲ့အကြောင်း တာဝန် ကျ ဆရာမကို သတင်းပို့ရတာပေါ့။ မာသီအော်ပြီးတော့ ဟိုဘက် ဆယ်ယောက်တွဲ နှစ်တွဲထိပ်က မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကလည်း ကိုယ့်နောက်က ကိုးယောက်ကိုကြည့်ပြီး အော်ပေးရတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အားလုံး လူစေ့တယ်နော်၊ ပြီးရင် သစ္စာအဓိဋ္ဌာန်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်မတို့သည် နိုင်ငံတော်မှ ကျွေးသောထမင်းဖြင့် အသက်ရှင် နေထိုင်ပါသည်။ ဤကျေးဇူးဖြင့် နိုင်ငံတော်ကို သစ္စာစောင့်သိပါမည်။ နိုင်ငံတော်အတွက် အလုပ်အကျွေးပြုပါမည်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အရင်နေ့တွေ ဒီသစ္စာဆိုပြီဆို မာသီအသံက အကျယ်ဆုံး။ ဒါဆို ပြီးရင် စားရတော့မယ်ဆိုတဲ့ အသိက မာသီရင်ထဲမှာ အလိုလိုမြူးပြီး ပျော် လာတာပဲ။ ခုတော့ ပါးစပ်က နေ့တိုင်းဆိုနေကျမို့သာ ထွက်သွားရတယ်။ လူကတော့ ဒေါသတစ်ဝက် စိတ်ညစ်တာကတစ်ဝက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သစ္စာဆိုပြီးလို့ စားပွဲမှာထိုင်ပြီး အလုအယက် စားသာစားကြရော... မာသီ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိသေးဘူး။ သုံးယောက်တစ်ပန်းကန် ဟင်းခွက်ထဲ က မျှစ်ဖတ်တွေကို အပြိုင်အဆိုင် ဆမ်းနေကြတဲ့ မရွှေအနဲ့ မဖြူဥရဲ့ လည် ပင်းတွေကို ထညှစ်ချင်စိတ်ပဲ ဖြစ်လာတယ်။ ဟိုးတုန်းက.. အမေပြောဖူးတဲ့ “နင်က အစားအတွက်ဆို လူတောင်သတ်မယ့် မိန်းမ” ဆိုတာကို သွား သတိရမိတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟဲ့.. ကျားသားမိုးကြိုး၊ ဒီတစ်ခါ မာသီ လက်နှေးလှချည့်လားကွယ့်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မဖြူဥက ကချင်သံဝဲဝဲနှင့် အံ့သြတကြီး ပြောနေလိုက်သေးတယ်။ဟုတ်တယ်လေ အရင်လိုဆို ဟင်းခွက်မှာ မာသို့လက်ချည်းပဲ။ ပါးစပ်က လည်း စား၊ လက်ကလည်း ဟင်းခွက်က ဇွန်းကို လွှတ်တော့တာမှ မဟုတ် တာ။ ထမင်းစားတိုင်း မာသီ အတိုင်ခံရတာချည်းပဲဥစ္စာ။ တိုင်လည်း တိုင်ချင်စရာ၊ ဘယ်... သုံးယောက်တွက် ကိုယ်တာဟင်းဟာ မာသီပန်းကန် ထဲမှာချည်း နှစ်ပုံလောက်က ရောက်နေတာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခုတော့လည်း မရွှေမာသီတို့ ငြိမ်လို့။ ဒါပေမဲ့ မျက်နှာကတော့ ရွာ တော့မယ့်မိုးလို ညိုမှိုင်း အုံ့ဆိုင်းလို့။     \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “မာသီ ဘာဖြစ်လို့ မစားသေးလဲ၊ ဘာဖြစ်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟော... ဆရာမ မြင်သွားပြီထင်တယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ဆရာမ...၊ သမီးစားမှာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘယ်လိုပဲ စိတ်ဆိုးစိတ်ဆိုး၊ ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ညစ်စိတ်ညစ်၊ ချိုသာကြောက်ရွံ့တဲ့ ဖြေသံလေးကတော့ ရှောရှောရှူရှူထွက်မှ၊ အင်း လက်ကလည်း ထမင်းကိုနှိုက်မှ၊ စားမှ။ မဟုတ်ရင် ဟိုတစ်ပတ်က မိအေးသိန်းနဲ့ လုံးသတ်မိလို့ ဒဏ်ပေးခံရတဲ့ မြောင်းဖော်၊ အိမ်သာဆေး လုပ်နေရမှဖြင့် ပြဿနာ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟင်းရည်တွေပဲ ဆမ်းပြီး မာသီ နယ်စားပစ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သိတဲ့အတိုင်း အနံ့က မတရားပြင်းတဲ့ မျှစ်နံ့ကြီးက အန်ထုတ်ပစ်ချင်စရာ။ ဘဲဥ ညှီနံ့ကြီးကလည်း ဆိုးလိုက်တာ လွန်ရော။ အရင် ထမင်းခဏခဏ ထတောင်းတတ်တဲ့ မရွှေမာသီ ဒီတစ်ခါ တစ်ပန်းကန်ကုန်အောင် ဘယ်လို သွတ်ရပါ့။ ဒါပေမဲ့ ကြိတ်မှိတ်ပြီး ကုန်အောင်သွတ်ရမယ်၊ ဒီလိုမှ မသွတ်ရင် ညနေစာ မရောက်ခင် ကြားထဲမှာ ဆာတဲ့ဒဏ်ကို လှိမ့်နေအောင် ခံရလိမ့် မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           နေ့လယ်စာ နို့ဆန်ပြုတ်လေး၊ သာကူယိုလေး ဒီနေ့ အလှည့်ကျ လိုက်စမ်းပါစေ၊ ရှိလိုက်စမ်းပါစေတော်..။    ဒီနေ့လည်း ဗလာနတ္ထိ ဆိုလို့ကတော့၊ အေးလေ.. ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ၊ ညနေစာကို စောင့်ရုံပေါ့ ။ အဲ... ညနေစာသာ မျှစ်ထပ်လို့ကတော့ ပြီးရော။ အမေရေ.. ကိုယ့်သမီးအကြောင်း ကိုယ်သိသားနဲ့ ဘာလို့များ ဒီဝဋ်ကြီးထဲမှာ ထားခဲ့ရတာလဲ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အမေ့သမီး အတွက်ကတော့ စားချင်တာတွေကို အချိန်ရှိသရွေ့တပျတ်ပျတ် စားမနေရတာဟာ ဝဋ်ဆင်းရဲကြီးတစ်ခုပဲအမေ။ နောက်ဆုံး ထမင်းလုတ်ကို ကြိတ်မှိတ်မျိုချရင်း အမေ့ဈေးဗန်းကို မျက်စိထဲမှာ မြင်ယောင်ပြီး ငိုချင်သလိုကြီး၊ ဗန်းနှစ်ချပ် ဆင့်ရွက်ရတဲ့ အမေ့ဈေးဗန်းက ဝက်သား ဝက်သွေးခဲ၊ သနံပြည်၊ ခရမ်းချဉ်သီး၊ နှမ်းဖတ်ချဉ်၊ လက်ဖက်၊ မုန့်မျိုးစုံ... အို စုံလို့၊ အမေ့ခေါင်းပေါ်က အိမ်ဆိုင်အသေးစားလေးကို မာသီ လွမ်းလှပါဘိတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သိတတ်စကတည်းက အမေ့ဈေးဗန်းနောက်၊ အမေ့နောက်မှာ တကောက်ကောက်လိုက်ရင်း ဈေးဝယ်တစ်ခါခေါ် တစ်ခါချ၊ မာသီက တစ်ခါနှိုက်စားလိုက်နဲ့ စားလို့မဆုံးဘဲ ရှိခဲ့တာတွေကို မာသီဘယ်လိုမှ မမေ့နိုင်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါကတော့ မျှစ်စားပြီးရင် လက်ကို စင်အောင်မဆေးချင်ဘူး။ ငါ့လက်က မျှစ်နံ့လေး ပျောက်သွားမှာစိုးလို့..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မုန်းစရာ ကောင်းလိုက်တာ၊ မကြည်မွှေးက သူ့လက်ကို တရှုပ်ရှုပ် နမ်းလို့။ အရင်စားခဲ့ရတဲ့ အမေ့ဈေးဗန်းက မုန့်တွေရဲ့ အရသာတွေကို ပြန်စဉ်းစားနေတာတောင် ပျောက်သွားပြီ။ သေလိုက်ပါလား..၊ ဒီလောက် ကြိုက်နေရင်လည်း... ဟုတ်တယ် တကတဲမှ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “မိုးအေးအေးနဲ့ မျှစ်စားပြီး အိပ်လိုက်ရရင်တော့ ဇိမ်တကာ့ ဇိမ်ပဲ ပေါ့” မစန်းချစ်က တစ်မျိုး။ ဒီမျှစ်ချီးမွမ်းခန်းဟာ ပြီးပဲ မပြီးကြတော့ဘူး လား။ သူတို့အဖို့ကတော့ ဟုတ်ချင်ဟုတ်မှာပေါ့ ။ မိုးအေးအေးမှာ မျှစ်စားပြီး ကွေးရတာကို ဇိမ်ကြီးတစ်ခုလို မှတ်မှာပေါ့။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မာသီကတော့ မုန်းတယ်။ မိုးကိုရော... မိုးတွင်းမှာ လှိုင်လှိုင်ပေါ်တတ် တဲ့ မျှစ်ကိုရော မုန်းတယ်။ ဟောဒီလိုပဲ... မိုးတွေတစိမ့်စိမ့် ရွာနေတဲ့ မနှစ် ဇူလိုင်လတုန်းက အေးဇရပ် ကျေးရွာကောင်စီတွေက ဟောဒီအမျိုးသမီး ရိပ်သာကို မာသို့လိုက်ပို့ကြတာလေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီတုန်းက မာသီတို့ မြင်းလှည်းလည်း ရိပ်သာရှေ့ရောက်ရော မိုးက ရွာချလာတာပဲ။ မြင်းလှည်းပေါ်ကဆင်းပြီး တံခါးပေါက်ကြီးနားမှာ ထီးမပါ ဘာမပါနဲ့ မိုးရွှဲခံပြီး ရပ်နေရတယ်။ မာသီနဲ့လည်း အဖော်ရ၊ မန္တလေး ကို ဈေးဝယ်လည်း လိုက်လာတဲ့ ကောင်စီလူကြီးကတော်မှာလည်း တဘက် လေး တစ်ထည်ပဲပါတယ်။ သူ့တဘက်လေးက သူ့တစ်ခေါင်းလုံးတော့ လုံတာပေါ့။ သူ့ယောကျာ်းနဲ့ တခြားကောင်စီ နှစ်ယောက်မှာလည်း ဦးထုပ် တွေပါတယ်။ မာသီမှာသာ... အဝတ်ဖာလေး တစ်လုံးနဲ့ ဆောင်းစရာ ဗလာ နတ္ထိ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိုးကိုကြောက်လွန်းလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့..... မာသို့အဖျားက ခုမှ ပျောက်ခါစလေ။ မိုးမိပြီး ထပ်ဖျားမှာ စိုးတယ်။ သူတို့ ခေါ်လာတဲ့ ဘုမသိဘမသိ နေရာမှာ မာသီမဖျားရဲဘူး။ အို.. အဲဒီတုန်းကတော့ မိုးမိတာ ထက်၊ ပြန်ဖျားမှာထက် တံခါးပေါက်က သော့ခလောက်ကြီးကို ကြောက် လန့်တကြားကြည့်နေမိတယ်    “ကျောက်မြောင်းမြို့နယ် ပါတီယူနစ် နှစ်ပတ် လည်အစည်းအဝေး” ဆိုတဲ့ လက်ဆွဲအိတ်အပြာ ဆင်တူတွေနဲ့ ကောင်စီ လူကြီးတွေ အထဲကို လှမ်းခေါ်နေကြတာကို စိတ်စောပြီး ကြည့်နေမိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မာသီ ခုရောက်လာတဲ့ အမျိုးသမီးရိပ်သာဆိုတာ ဘယ်လိုဟာမျိုး လဲ၊ မာသီကို ဘယ်လိုထားမှာလဲ။ ဝင်းတံခါးကြားက ကြည့်ရတာတော့ ခြံဝင်းအကျယ်ကြီးနဲ့... နှစ်ထပ်တန်းလျားကြီးတွေနဲ့။ မိန်းကလေး တစ် ယောက်စ နှစ်ယောက်စလည်း မြင်ရရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခဏကြာတော့ အထဲက ဒရဝမ်နဲ့တူတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်က သော့လာဖွင့်ပေးတယ်။ ဆရာမတစ်ယောက်ကလည်း ဘေးမှာရပ်လို့။ မာသီတို့ တန်းလျားကြီး အောက်ထပ်ထောင့်စွန်းအခန်းထဲကို ခေါ်သွားပြီး ထိုင်ခိုင်းတယ်။ မှန်ဗီရိုတွေ၊ ကုလားထိုင်တွေနဲ့ တော်တော်ကောင်းတဲ့ အခန်း။ ဆရာမ ရုံးခန်းနဲ့တူရဲ့....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မှန်ပါတယ် ဆရာမ။ မိဘတွေက မရှိကြတော့ပါဘူး၊ ကျွန်တော် တို့ရွာကလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ တခြားက ရောက်လာတာပါ။ ရောက်လာ တုန်းကတော့ သူ့ပထွေးဆိုတဲ့ သူနဲ့ပါ...၊ နောက်တော့ ပြောရမှာ အား လည်း နာပါတယ်။ ဒီလို ဆရာမရေ....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရိုင်းချင်လည်း ရိုင်းပေစေတော့။ အခန်းဟိုဘက်ထောင့်ကဘာတွေ ရေးထားမှန်းမသိတဲ့ ‘ဘော” ကြီးချိတ်ထားတဲ့ နေရာကို ဝုန်းခနဲ ထလာမိတယ်။ ဒါမှ သူတို့ပြောတဲ့ မာသို့အကြောင်းတွေကို မကြားရမှာပေါ့။ သူတို့ ပြောပြနေတဲ့ အကြောင်းတွေဟာ မမှန်ဘူးလားဆိုတော့လည်း မှန်ပါတယ် လေ၊ သိပ်ကိုမှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမှန်တရားတွေကို ကိုယ်က ကျူးလွန်ခဲ့ပေမယ့် တကယ့်တကယ်ကျတော့ မာသီ နားမထောင်ရဲဘူး။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ခေါင်းပေါ်နဲ့ မျက်နှာပေါ်က မိုးရေစက်တွေကို လက်နဲ့သပ်ချရင်း စာတွေရေးထားတဲ့ ဘောကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်မိတယ်။ သူတို့ပြောတဲ့ အသံ တွေက မကျယ်လှတဲ့ အခန်းလေးထဲမှာ တစ်ချက်တစ်ချက် ကြားရသေး တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘောကြီးပေါ်မှာ ရေးထားတာတွေက တစ်နေ့တာ ဆောင်ရွက်ရန် လုပ်ငန်းများ”တဲ့။ ဪ... အဲဒီ အမျိုးသမီးရိပ်သာဆိုတာမှာ ရှိတဲ့ အမျိုး သမီးတွေ လုပ်ရမှာတွေပေါ့ ။ ဘာတွေလဲ၊ မာသီ သိပ်စိတ်ဝင်စားသွားပြီ။ ဟုတ်တယ်လေ...၊ မာသီလည်း ဟိုဆရာမက လက်ခံရင် ဒီရိပ်သာမှာနေ ဒီအလုပ်တွေ လုပ်ရမှာပဲ မဟုတ်လား.......။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နံနက် ငါးနာရီထ၍ ဘုရားဝတ်ပြုရန်” တဲ့။ ပြဿနာပဲ၊ မာသီ ဒီအချိန် တစ်ခါမှ အိပ်ရာမထဖူးဘူး။ ပထွေး ကိုထွန်းတင် ခေါ်လာတုန်း က ကျောက်မြောင်းသွားဖို့ သင်္ဘောစီးတုန်းက တစ်ခါပဲ မနက်လေးနာရီ ထဖူးတာ။ ထားပါတော့လေ၊ ဘုရားဝတ်ပြုပြီးရင် ပြန်အိပ်ရမှာလား။ ဟင် ဘယ်ဟုတ်မလဲ။ ပြီးရင်... “အိပ်ရာနှင့်   အခန်းများကို သန့်ရှင်းရန်” တဲ့။ ပြီးတော့ကော... နံနက် ခုနစ်နာရီမှာ ရေချိုးရန်” တဲ့။ ပြီးတော့ ရေချိုးပြီးရင် စားဖို့လာမှာပေါ့ ။ ဟင်... နံနက်ဆယ်နာရီ ထမင်းစားရန်တဲ့။ အိုး... အဲဒါမှ အကြီးအကျယ် ဒုက္ခ။ ငါးနာရီကနေ ဆယ်နာရီထိ မာသီဘယ်လိုမှ မနေနိုင် ဘူး။ မနက်ခြောက်နာရီဆို မာသီ ထမင်းကြမ်းနဲ့အကြော် တဝတပြဲ သွတ် ပြီးပြီ။ ခုတော့ ဘယ့်နှယ်ရှိစ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထမင်းစားပြီးရင်ကော။ “နေ့လယ် ဆယ့်တစ်နာရီမှ ညနေနှစ်နာရီထိ ကြိမ်ထိုး၊ စက်ချုပ်လုပ်ငန်းများ သင်ကြားလုပ်ကိုင်ရန် တဲ့။ အင်း... ဒါတွေ လည်း မာသီတစ်ခုမှ ဝါသနာမပါဘူး။ အေးလေ... သင်ဆိုလည်း သင်လိုက် ရတာပေါ့။ အရေးကြီးတာက နေ့လယ်စာက အဲဒီလုပ်ငန်းတွေ သင်ပြီးရင် လာမှာလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568715489429,"sku":"","price":8100.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_92cf28df-3073-4d01-8054-706d3a06c07e.jpg?v=1730210784"},{"product_id":"နုနုရည်အင်း၀-ချစ်တဲ့သူသခင်မြင်လာအုန်း","title":"နုနုရည်အင်းဝ - ချစ်တဲ့သူသခင်မြင်လာအုန်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eရောင်စုံကာလာအမြန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဓာတ်ပုံရိုက်မလား အစ်မရေ၊ မိတ်ကပ်လည်း အလကား လိမ်းပေး တယ်၊ အဝတ်အစားမျိုးစုံလည်းရှိတယ်။ ရှမ်းမလေးလို ရိုက်မလား၊ မင်းသမီး လေးလို ရိုက်မလား၊ ဂျပန်မလေးလို ရိုက်မလား၊ ဟောဒီမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ ကြည့်လိုက်လေ။ ဘယ်လောက်လှလဲ။ ဟောဒါက နောက်ဆုံး ပေါ် လင်္ကာဒီပဝတ်စုံနဲ့ ရိုက်ထားတာ။ သော် အစ်ကိုတို့ရော ဘုရားပွဲတော် ရောက်တုန်း ဓာတ်ပုံလေး တစ်ပုံလောက်တော့ ရိုက်သွားမှပေါ့။ အစ်ကိုတို့ အတွက် ဟိုဘက်မှာ အမျိုးသားတွေကိုယ်တိုင် ပြင်ပေးနေတယ်လေ အစ်ကို ရဲ့ ။ ဆိုင်ကယ်စီးပြီး ရိုက်မလား၊ ကားရှေ့မှာရပ်ပြီး ရိုက်မလား၊ ဒရမ်တီး နေတဲ့ပုံ ရိုက်မလား။ ပစ္စည်းတွေက အစစ်တွေနော်အစ်ကို၊ ဂျပ်စက္ကူနဲ့ လုပ်ထားတာတွေမဟုတ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တော်တော်အသံစူးတဲ့ ရွှေကြိုမ အေးခိုင်။ သူမို့ မမောမပန်း ပြော လည်းပြောနိုင်ပါ။ အသက်မှ ရှူရဲ့ လားတောင် မသိဘူး။ သူ့အသံစာစာက သင်းမာတို့အတွင်းဘက် မိတ်ကပ်လိမ်းတဲ့နေရာထိကို စူးစူးလာတာ။ နေ့ တိုင်း ကြားနေကျအသံ၊ နားယဉ်နေတဲ့အသံ။ အင်း ကိုယ်လည်း ဟိုတစ် ချိန်တုန်းကဆီက ဒီလိုပဲ တစာစာ အော်ခဲ့ရတဲ့အသံပေမဲ့ နေကပူ၊ အလုပ်က ပင်ပန်းတော့ ဒီအသံကို နားငြီးလာရော။ ဒီကြားထဲ သူက ခန်းဆီးကြားထဲ ခေါင်းထိုးပြီး “လင်္ကာဒီပနဲ့ ရိုက်မယ် အစ်မရေ၊ မင်းသမီးရိုက်မယ် အစ်မရေ” နဲ့ အားရပါးရ အော်ပေးတတ်သေးတယ်။ အဲလိုအခါမျိုး သင်းမာလက်ထဲက မျက်ခုံးမွေးဆွဲတံဖြစ်ဖြစ်၊ တို့ဖတ်ပဝါ ဖြစ်ဖြစ် တုံ့ခနဲ တန့်ခနဲ ဖြစ်သွားတတ် တယ်။  မျက်ခုံးမွေးက နားထင်ပေါ် ထောင်တက်လိုတက်၊ မှဲ့တုဝိုင်းဝိုင်း လေးက အရှည်ဖြစ်လိုဖြစ်။ ဒီလောက်ဆူညံနေတဲ့ အသံတွေကို ဖောက်သွား အောင် သူမို့ အော်နိုင်ပါပေ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒီရွှေကြိုအလုပ်နဲ့ သူနဲ့ လိုက်ပါတယ်။ သင်းကလေးက ဒီလိုအော် နေရတာကိုပဲ ကျေနပ်နေတဲ့ဟာမလေး။ သူ့တစ်သက် ရွှေကြိုဘဝမှာ နေရချင် နေရ ကိစ္စမရှိဘူးလို့တောင် ဆိုထင်သေးတာပဲ။ ဘယ်လိုဟာမလေးလည်း မသိ၊ သင်းမာတို့တုန်းကတော့   ဒီရွှေကြိုဘဝကတစ်ဆင့် တက်ဖို့အရေး ကြိုး စားလိုက်ရတာ။ ရွှေကြိုဘဝကို စိတ်ကုန်လွန်းလို့။ ဒီလိုလေ။ ဒီနယ်လှည့် ဓာတ်ပုံဆိုင်တွေမှာ သင်းမာတို့လို မိန်းကလေး အလုပ်သမားတွေအတွက် အလုပ်ကို အဆင့်တွေ ခွဲထားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပထမဆုံးအဆင့်၊ အလုပ်ဝင်ဝင်ချင်း စလုပ်ရတဲ့အလုပ်က ခု အေး ခိုင်တို့လို ရွှေကြိုပေါ့။ ဓာတ်ပုံဆိုင်ရဲ့ မိန်းကလေးအလုပ်တွေထဲမှာ အနိမ့် ဆုံးနဲ့ အပင်ပန်းဆုံးအလုပ်ပေါ့။ ဓာတ်ပုံဆိုင်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ တစ်ချိန်လုံး ရပ်ပြီး ဘုရားပွဲတော်လာ ပရိသတ်ကို ပီယဝါစာစကားတွေနဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ ခေါ်ရတယ်။ ကြိုရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီအလုပ်က ကြည့်တော့သာ သက်သာသယောင်နဲ့ အင်မတန် ပင်ပန်း တဲ့အလုပ်။ မျက်နှာငယ်တဲ့အလုပ်။ ဓာတ်ပုံဆိုင်ရဲ့ အပြင်ဘက်ခန်းမှာ မနက် လင်းပါပြီဆိုကတည်းက ခေါ်လိုက်ရ၊ ကြိုလိုက်ရတာ ထိုင်ရတော့တယ်မှ မရှိတာ။ ခေါ်ရတဲ့အလုပ်ကလည်း တယ်မလွယ်ဘူး။ ကိုယ်နဲ့ ဘယ်တုန်းက မှ မသိဖူးမမြင်ဖူးတဲ့ သူစိမ်းတစ်ရံဆံ ယောက်ျား၊ မိန်းမတွေကို အစ်ကိုရဲ့၊ အစ်မရဲ့၊ ညီမရဲ့ နဲ့ တရင်းတနှီးခေါ်ပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ဖြစ်အောင် ပြောရတာ။ ဆိုင်ရှင်က ဘယ်လောက်သင်သင်၊ တကယ်လည်း အလုပ်စရော ပါးစပ်က ဘယ်လိုမှ ထွက်မလာလို့ သင်းမာ အလုပ်စဝင်စက ဆိုင်ရှင်အောက် ခံခဲ့ရ သေးတယ်။ အဲ ဓာတ်ပုံရိုက်မလားအစ်ကိုရေ၊ အစ်မရေ” လောက်သာ လုပ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတတ်ရုံနဲ့ ပြီးပလားဆိုတော့ မပြီးသေးဘူး။ ဒီနယ်လှည့် ဓာတ်ပုံဆိုင်တွေရဲ့ အပြင်အဆင်အတိုင်း ဆိုင်ရှေ့မျက်နှာစာမှာ ခင်းကျင်းပြသထားတဲ့ ဆိုင်ရှင့် သမီးတွေကို အမျိုးမျိုး အဝတ်အစား အဆန်းအပြားတွေနဲ့ရိုက်ပြီး အကောင်း ဆုံး ဆေးသားတွေနဲ့ ကူးထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကိုပြပြီး “ဟောလိုပုံလေး ရိုက် လိုက်ပါလား အစ်မရယ်၊ အစ်မနဲ့ဆို သိပ်လှမှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟောဒီလို ဆွမ်းအုပ်လေးပိုက်ပြီးတော့ကော” ဘာညာပေါ့လေ။ မရိုက်ချင် ရိုက်ချင်အောင် ဟောတတ်ပြောတတ်ဦးမှ။ တစ်ယောက်တည်းကို အကြာကြီး ပြောနေလို့လည်း မဖြစ်သေးဘူး။ ဟိုဘက်ကလူရော၊ ဒီဘက်က လူရော လှည့်ပတ်ပြော၊ လက်ကလည်း ဟိုဓာတ်ပုံထိုးပြ၊ ဒီဓာတ်ပုံထိုးပြ၊ ပါးစပ်ကလည်း စီစီလှုပ်နေမှ၊ တတ်နိုင်ရင် လူတစ်ယောက်ရိုက်ဖြစ်ဖို့တင် မက ကိုယ့်ဘေးနားက လူတစ်အုပ်လုံး ရိုက်ဖြစ်အောင်ပြော၊ ခါးပေါ်က ကလေး၊ လက်ဆွဲထားတဲ့ ကလေးတွေလည်း မလွတ်စေရအောင် ဆိုင်ရှင့် မြေးတွေရဲ့ ကလေးဓာတ်ပုံ အလှလေးတွေနဲ့ မြူဆွယ်ပြီး ဟောရပြောရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နယ်လှည့် ဓာတ်ပုံဆိုင်ရဲ့ အပြင်အဆင်ဆိုတဲ့ဟာတွေကလည်း ကြောက်ဖို့တောင် ကောင်းတယ်။ ဒီနယ်လှည့် ဓာတ်ပုံဆိုင်တွေ တစ်ပြည်လုံး မှာရှိတဲ့ ဂေဇက်ဝင်ဘုရားပွဲတော်တိုင်းမှာ ခေတ်စားလာတာနဲ့အမျှ သူတို့ရဲ့ အပြင်အဆင်တွေကလည်း တကယ့်ကို ကြောက်ခမန်းလိလိပဲ။ အရင်းကိုက သိန်းနီးပါးရှိတယ်။ ဓာတ်ပုံဆိုင်ကို တိုက်ကြီးတစ်တိုက်လို ခမ်းနားထည်ဝါ နေအောင် ပြင်ဆင်ဖို့ သယ်ရတဲ့ ဆက်တင်တွေကကို မနည်းဘူး။ ဓာတ်ပုံ ဆိုင်ကို ဓာတ်ပုံတိုက်ကြီးတစ်တိုက်လို သံပန်း ဝရန်တာနဲ့၊ မှန်တံခါးနဲ့၊ ဇာခန်းဆီး တလွင့်လွင့်နဲ့ ဟည်းနေအောင် ဆက်တင်တွေနဲ့ ဆောက်ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အတွင်းခန်းမှာလည်း အမျိုးသား မိတ်ကပ်လိမ်းခန်း၊ အမျိုးသမီး မိတ်ကပ်လိမ်းခန်း ဆိုပြီး အခန်းနှစ်ခန်းကို ဆိုင်ရဲ့ ဘယ်ဘက်ထောင့်နဲ့ ညာဘက်ထောင့်မှာ ဖွဲ့ ရတယ်။ အလယ်ကောင်က ကျန်နေတဲ့နေရာတွေမှာ တော့ မဟာဝိုင်းတို့၊ သလွန်တို့၊ ရုပ်မြင်သံကြားတို့၊ မော်တော်ဆိုင်ကယ်တို့၊ ကားတို့ကို သူ့နေရာနဲ့သူ ချထားရတယ်။ အဲ ပန်းဥယျာဉ်အတု ခပ်သေးသေး လည်း ပြင်ဆင်ထားသေးတယ်။ မီးတွေကလည်း လင်းထိန်နေအောင် အများ ကြီး ပေးထားရတယ်။ ဒီမီးတွေအတွက် ကိုယ်ပိုင်မီးစက်က အမြဲတမ်းကား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်စီး သတ်သတ်ပါရတယ်။ အားလုံးဟာ တခမ်းတနားကြီးပါပဲ။ ဒီပစ္စည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတွေနဲ့ လူတွေအတွက်ကို အနည်းဆုံး သုံးတန်ကားကြီး နှစ်စီး ကျပ်နေသေး တယ်။ ဒါတောင် ပိုင်ရှင်မိသားစုက ဒတ်ဆန်းကားလေးနဲ့ သွားလို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဲ.. ဓာတ်ပုံတိုက်ကြီးရဲ့ ဆင်ဝင်မျက်နှာစာပေါ့လေ။ အဲဒီမှာတော့ ဓာတ်ပုံတွေအပြည့်ပေါ့။ အဲဒီနေရာဟာ ရွှေကြိုမတွေအတွက် နေရာပေါ့ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွှေကြိုပြီးတော့မှ နောက်တစ်ဆင့်က အဝတ်လဲတဲ့နေရာတွေ ရောက် တယ်။ အဝတ်လဲတဲ့နေရာက ဓာတ်ပုံရိုက်မယ့်သူတွေ ဝတ်ချင်တဲ့ အဝတ် အစား အမျိုးမျိုးကို ဝတ်ပေးရတယ်။ ဝတ်ကြမယ့် ခန္ဓာကိုယ် အမျိုးမျိုး အတွက် အင်္ကျီနဲ့ အံဝင်ခွင်ကျအောင် ပြုပြင်ပေးရတယ်။ ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးရင် ပြန်ချွတ်ယူရတယ်။ အဲ ပါးစပ်ကလည်း ဒီဝတ်စုံကလေးနဲ့ရော ထပ်ရိုက် လိုက်ပါဦးလား။ ဓာတ်ပုံထဲမှာ ဒီဝတ်စုံက သိပ်လှတာတို့ ဘာတို့လေးတွေ လည်း ပြောရသေးတာပေါ့လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဲ နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ မိတ်ကပ်လိမ်းတဲ့ အဆင့်ပေါ့။ အေးခိုင် ပြောတတ်တဲ့ မိတ်ကပ်လိမ်းဆရာမတွေနဲ့ လိမ်းပေးနေတာပါဆိုတဲ့ အဆို အတိုင်းသာဆိုရင် သင်းမာတို့က မိတ်ကပ်လိမ်းဆရာမတွေပေါ့လေ။ ပြောရ တာကတော့ ကောင်းသား။ လေးငါးခြောက်တန်း ပညာလေးတွေနဲ့ သင်းမာ တို့မှာ ဆရာမဆိုတဲ့ စကားလုံးလေးကိုက ဘဝင်မြင့်ချင်စရာ၊ သူများကြားရင် လည်း အထင်ကြီးချင်စရာ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်ကျ ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ ဘာ ပညာမှမပါတဲ့ မိတ်ကပ်လိမ်းနည်းနဲ့ လိမ်းပေးနေကြတာ။ ဆယ်မိနစ်လောက် ထိုင်ကြည့်ရုံနဲ့ မိန်းကလေးတိုင်း တတ်သွားနိုင်တဲ့ မိတ်ကပ်လိမ်းနည်းနဲ့ လိမ်းပေးနေကြရတာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         မျက်နှာတစ်ခု လာပြီဆိုရင် ပထမဆုံး ပြည်တွင်းဖြစ်မိတ်ကပ် ခပ်ပေါ ပေါထဲက အဝါနုရောင် လက်ညှိုးတစ်ကော် ပါးပေါ်တင်လိုက်တယ်။ တစ်ကော်ပဲ။ နှစ်ကော် ကော်လို့မရဘူး။ ဆိုင်ရှင်အန်တီကြီးက ဘေးမှာထိုင်ရင်း သတိပေးနေတာ။ အဲဒီတစ်ကော်ကို မျက်နှာပေါ် အနှံ့လူးလိုက်။ ပြီးရင် အနီရောင်မိတ်ကပ်ကို ပါးနှစ်ဖက်ပေါ်မှာ ရဲရဲကြီး လိမ်းပေးလိုက်ရတယ်။ အဲ အနီရောင် မိတ်ကပ်ဆိုတာကတော့ တခြားဟုတ်ရိုးလား။ မျက်နှာလူးတဲ့ မိတ်ကပ်အဝါနဲ့ သင်းမာတို့သုံးတဲ့ တစ်ကျပ်ခွဲတန် နှုတ်ခမ်းဆိုးဆေးလက်ကျန် အကပ်အသပ်တွေကို ရောနှောဖျော်စပ်ထားတဲ့ မိတ်ကပ်ပေါ့။ အဲဒီ မိတ်ကပ်နှစ်မျိုး လိမ်းပြီး ပြီးရင် အစစ်မှုန့်ပါလေကာ တို့ဖတ်နဲ့ နည်းနည်း ရိုက်ပေးလိုက်။ နောက် ရဲရဲတောက်နေတဲ့ အပေါစားနှုတ်ခမ်းနီဆိုး၊ မျက်ခုံး မွေးဆွဲပေး၊ မျက်ရစ်ကို မျက်ခုံးမွေးဆွဲတံနဲ့ ဆွဲပေးလိုက်ရင် အလှပြင်တာ ပြီးပြီပေါ့ ။ အဲ ဒါပေမဲ့ မဲ့ကတော့ ပါးပေါ်မှာ မေးပေါ်မှာ မိန်းကလေးတိုင်း တပ်ပေးရတယ်။ ဒီထဲမှာ တချို့က မျက်တောင်တု တပ်ချင်ကြသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ဘယ် ဒီလောက် လူတွေအများကြီးအတွက် မျက်တောင်တုအစုံတွေ အများကြီး ဘယ်ဝယ်ထားမလဲ။ ဒီတော့ ရပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ သင်းမာတို့ ပညာပေါ့ ။ လက်စွဲတော် မျက်ခုံးမွေးဆွဲတံနဲ့ မျက်ခွံပေါ်မှာ မျက်တောင် အချောင်းလေးတွေပုံစံ ဆွဲပေးလိုက်တယ်။ ဓာတ်ပုံထဲမှာတော့ မဆိုးလှဘူး ပေါ့။ မိတ်ကပ်လိမ်းတဲ့နေရာမှာ အရေးကြီးဆုံးက မြန်ဖို့ပဲ။ တစ်မျက်နှာပြီး တစ်မျက်နှာ မြန်မြန်ကြီး လိမ်းပေးနိုင်ရမယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်ဆုံးအဆင့်ကတော့ ဆံပင်အလှပြင်တာပဲ။ ဓာတ်ပုံဆိုင်ရဲ့ မိန်း ကလေး အလုပ်တွေထဲမှာ အမြင့်ဆုံး    အလုပ်ဆိုပေမဲ့လည်း မည်မည်ရရတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အဆင်သင့် အပ်ပြီးသား ဆံထုံးပုံစံတွေနဲ့ ကြည့်ကောင်း အောင် တပ်ပေးရတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်မယ့်သူရဲ့ မျက်နှာနဲ့လိုက် အောင် ရှေ့က ဆံပင်လေးတွေကို ကလစ်နဲ့ ညှပ်တန်ညှပ်၊ ရှုပ်တန်ရှုပ်တော့ လုပ်ပေးရတာပေါ့လေ။ ဒီမှာလည်း မြန်ရမယ်။ ဟောတစ်ယောက် ဟော တစ်ယောက် ပြီးရမယ်။ ဆံထုံးပုံစံတွေ မပျက်မစီးအောင်လည်း ကိုင်တွယ် ရတယ်ပေါ့လေ။ အင်း ဒီလိုသာ အလုပ်တွေကို အဆင့်တွေ ခွဲထားတာပါ။ သင်းမာတို့မှာ နည်းနည်းသက်သာလို သက်သာငြား အဆင့်တက်အောင် ကြိုးစားရတာပါ။ သင်းမာတို့ရတဲ့ လခကတော့ အတူတူပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ရွှေကြိုအေးခိုင်လည်း တစ်ရာပဲ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အဝတ်လဲပေးတဲ့ မြမြဝင်းတို့တွေလည်း တစ်ရာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သင်းမာတို့ မိတ်ကပ်လိမ်းတွေလည်း တစ်ရာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပြုံးမမတို့ ဆံပင်ပြင်တဲ့သူတွေလည်း တစ်ရာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒီတစ်ရာနဲ့ ထမင်းလေးတော့ နှစ်နပ်ကျွေးသပေါ့လေ။ ဘယ်လို ထမင်းမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ် ထမင်းကျွေး တစ်လတစ်ရာဆိုတဲ့ အလုပ်ဟာ သင်းမာတို့လို အေးခိုင်တို့လို ပညာမတတ်တဲ့ ငွေမရှိတဲ့သူတွေအတွက် ဧရာမ အလုပ် ကြီးပေပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ညည်းတို့မျက်လုံးတွေက ဘယ်ရောက်နေလို့လဲ။ လူစည်မယ့်ရက် တွေမို့ မျက်စိလျင်လျင်ထားလို့ ငါပြောတာကို နှစ်ယောက်လုံး ဂရုမစိုက် ဘူး။ မူဆွေရော မြမြဝင်းရော နှစ်ယောက်စလုံး အသုံး တစ်စက်မှမကျဘူး။ ဝတ်စုံက အသစ်ကြီး၊ ဒီပွဲတော် မကူးခင်လေးကမှ ချုပ်ထားတာ။ ငါ လျော် ခိုင်းလိုက်ရ မကောင်းဘဲ ရှိပြန်ရော့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆိုင်ရှင် အန်တီမြင့်ရဲ့ ဒေါသသံစူးစူးကြောင့် ငိုက်ချင်နေတဲ့ သင်းမာ မျက်လုံးတွေတောင် ကျယ်သွားတယ်။ သွားပြန်ပြီ။ မြမြဝင်းတို့ အဝတ်လဲ တဲ့နေရာက ဝတ်စုံတစ်စုံ ပါသွားပြန်ပြီ။ အန်တီမြင့်ပြောသလို ဝတ်စုံက အသစ်ကြီးဆိုရင်တော့ မြမြဝင်း လျော်များ နေရဦးမှာလား။ သူတို့လည်း ကြည့်တော့ ကြည့်ရှာမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သင်းမာတို့အားလုံး ညဘက် အိပ်ရေး ပျက်တော့ ဒီလို နေ့လယ် နေပူချိန်ဆို ငိုက်ချင်တာပေါ့ ။ အဲဒီအငိုက်မှာ ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး မချွတ်တော့ဘဲ အသာလစ်ထွက်သွားတာနေမှာပေါ့။ လူတွေ က အများကြီးပဲမဟုတ်လား။ ဒီလို ဘုရားပွဲတော် နောက်ဆုံးရက်တွေက လူက သိပ်စည်တာ။ ဓာတ်ပုံရိုက်တဲ့သူတွေကလည်း ဒီလိုရက်တွေမှာ ပိုများ လာတတ်တာ။ ညကဆို ဆယ့်နှစ်နာရီထိ လူမစဲသေးဘူး။ တစ်နာရီလောက်မှ သင်းမာတို့ အိပ်ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်ပါတယ် အစ်မရဲ့ အမြန်ဓာတ်ပုံပါ။ အစ်မ ခုရိုက်သွားရင် မနက်လင်း ပွဲပြီးတဲ့အချိန်သာလာခဲ့။ အဆင်သင့်ပဲ။ မများပါဘူးအစ်မရဲ့။ ရောင်စုံပို့စကတ်တစ်ပုံမှ ဆယ့်ခြောက်ကျပ်တည်းများ၊ လာ အစ်မ၊ ဝင် လိုက် ဒီဘက်ထဲကို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အန်တီမြင့်ဆူသံကြောင့် အေးခိုင်အသံက ပိုပြီး စာနေတယ်။ ဒီကောင် မလေးလည်း အိပ်ရေးပျက်တာနဲ့ အသံတစာစာ လုပ်ရတာနဲ့၊ အသံက အက်တက်တက်ဖြစ်နေပြီ။ မရွှေအေးခိုင်ကတော့ မက်လုံးပေးကောင်းပါပေ့။ ခုရိုက် နောက်နေ့မနက် ပွဲကြည့်ပြီးဆိုတဲ့ မက်လုံးကြီးကြောင့်ပဲ သင်းမာတို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e     \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":46941734076565,"sku":null,"price":17100.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":46941734109333,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_6dcf06bd-26ab-484e-9dbd-eefb2b6f4111.jpg?v=1730210806"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/%e1%80%94%e1%80%af%e1%80%94%e1%80%af%e1%80%9b%e1%80%8a%e1%80%ba%e1%80%a1%e1%80%84%e1%80%ba%e1%80%b8%e1%81%80.oembed","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}