{"title":"နိုင်၀င်းဆွေ","description":null,"products":[{"product_id":"နိုင်၀င်းဆွေ-အချစ်ညနှင့်ညအသင်္ချေမှာ","title":"အချစ်ညနှင့်ညအသင်္ချေမှာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eမိမိအရိပ်ကို ပြန်ငဲ့ကြည့်ခြင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မေလ၌ ရှုမဝ၊ စန္ဒာ၊ မြဝတီ” ခေါင်းစည်းဖြင့် ပြည်သူ့ကြယ် ဝေဖန်ရေး အခန်းတွင် ကျွန်တော်၏ “အချစ်ည ကို ထက်မြက်က တိုက်ခိုက်လိုက်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူမပိုင်တဲ့အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ဟိုယောင်ယောင်ဒီယောင်ယောင် နဲ့ အမောင် တောင်မှန်းမြောက်မှန်းမသိအောင် ဖွဲ့ နွဲ့ ထားသော မြောင်းပုပ် ထဲကရေလိုမြင်ရတာ ညစ်ထေးထေး။ နံလိုက်တာ ဟောင်လို့။ နိုင်ဝင်းဆွေ ဟာ ဘမင်းလို လူငယ်မျိုးမွေးထုတ်လိုက်တော့ လူငယ်တွေဟာ လကွယ်ည အမှောင်တွေ ဖြစ်နေမှာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဇာတ်လိုက်ကို တော်လှန်ရေးသမား သူရဲကောင်းကြီးအဖြစ်နဲ့လည်း ထားချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အနုအဖွဲ့တွေနဲ့ စိတ်ကူးယဉ်တာတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်လိုက် တော့ သူရဲဘောကြောင်သူ အချစ်ရူးကြီးဖြစ်နေတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           နိုင်ဝင်းဆွေရဲ့ မလှမပ အဆိပ်ပန်းတစ်ပွင့်ပေါ့။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           စသည်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ရင်း ကျွန်တော်၏ “မသိန်းရှင်ဆီ ပို့ပေးပါ” နှင့် “မဟူရာမေတ္တာ” တို့ကို အချစ်ညအောက်၌ နက်ရှိုင်းစွာတူးကာ မြှုပ် နှံဖုံးကွယ်လိုက်ပြန်သည်။ သူ့ဒေါသများအကြား၌ ကွက်လပ်ငယ်များ ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ အကယ်၍ လွန်ခဲ့သည့်လ အနည်းငယ်ကဆိုလျှင် ကျွန်တော် သည် ထိုကွက်လပ်ငယ်များပေါ်မှ တက်ရပ်ကာဒေါသဖြစ်နေသော သူ့ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ခပ်ဟဟ ရယ်မောမိလေမလားမသိ။ သို့မဟုတ် အရှိုက်ကို ပွေ့ထိုးတိုက်ခိုက်လေမလား။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခုအခိုက်အတန့်၌မူ ကျွန်တော်သည် ထိုသို့မရယ်မောချင်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျွန်တော်သည် မိမိ၏မပြည့်အိုး လှုပ်နေပုံ ကို မြင်တွေ့ရစပြုနေပေပြီ။ ကျွန်တော်ကား ဖြည့်ဆည်းရန် ကွက်လပ် ငယ်ပေါင်းများစွာဖြင့် တည်ဆောက်ထားသူပေတကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မဟူရာမေတ္တာ” ရေးစဉ်ကဆိုလျှင် ကျွန်တော့်အသက်မှာ နှစ်ဆယ် ပတ်ဝန်းကျင်၌ ရှိပေလိမ့်မည်။ ထိုစဉ်အခါက ကျွန်တော်သည် “ငါအလွန်တော်တဲ့လူ” ဟု တွေးနေခဲ့၏။ ထို့ကြောင့်ပင် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ထိုဝတ္ထုကြီးကို မိုက်ရူးရဲစိတ်ဖြင့် ရေးသားလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထိုဝတ္ထုထဲ၌စစ်ရူး ဗိဿနိုးဘုရင်မကြီးသည် အရှေ့ဘက်ရှိ မိမိနှင့် လူမျိုးကွဲများကို မာယာများစွာဖြင့် သိမ်းသွင်းကာ သီရိခေတ္တရာကို ပြန် တိုက်ခိုက်လေသည်။ အရှေ့ဘက်သားများစွာ၏ အသက်များစွာကို ကျွန်တော်သတ်ဖြတ်ခဲ့၏။ သွေးပင်လယ်ပြင်အောက်၌ နစ်မြုပ်သွားစေ ခဲ့၏။ ဘုရင်မကြီး၏နယ်ချဲ့စနစ်ကို ကျွန်တော်ထောက်ခံခဲ့ပေသည်။ လူမျိုး တို့၏ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ခံစားလာရသည့် ခုအခါ၌ကား ခု ကျွန်တော်သည် ထိုစဉ်က ကျွန်တော့်ကို ပြန်၍ဝေဖန်နေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော်၏ “ညအသင်္ချေမှာ”မှာ ကိုယ်ရေပြား ဝေဒနာသည်များ အကြောင်းကို ရေးသားခဲ့၏။ ကျွန်တော်သည် သူတို့ဘက်၌ ရပ်တည်ကာ လူမှုရေးအပစ်ပယ်ခံများ၏ကိုယ်စားဟု သဘောထားခဲ့၏။ စာရေးဆရာ တစ်ဦးက “ခင်ဗျား ဒီဝတ္ထုမျိုး မရေးပါနဲ့ဗျာ။ သူတို့ဘက်ကနေ ကြည့်ရင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ သတ်သေချင်လိမ့်မယ်” ဟု တွေးဆပြောလိုက်လေသည်။ စာအုပ်ဟူသည် ပညာပေးဟု ယူဆနေသည့် လူငယ်တစ်ဦးက “ခင်ဗျား ဝတ္ထုဖတ်ရမှ ကိုယ်ရေပြားရောဂါ ဘယ်လောက်ကြောက်စရာကောင်း တယ်ဆိုတာ သိလာတယ်၊ ကြည့်ရှောင်” ဟု ပြောသောအခါ ကျွန်တော် သည် ဒေါမနဿ များခဲ့ရပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်၏ “မြစပယ်ရုံ” တွင် ကျွန်တော်သည် ပြဿနာတစ်ရပ် ကို တစ်ဖက်တည်းမှကြည့်ကာ တိုက်ခိုက်ရေးသားလိုက်၏။ ခုခေတ် ဇာတ်ခုံများပေါ်ရှိ ရုပ်ရှင်အတုသရုပ်ပျက်ပြဇာတ်များကို တိုက်ခိုက်လျက် ပဒေသရာဇ် ခေတ်ရှေးဟောင်းပြဇာတ်များကို ဇာတ်ခုံပေါ်ပြန်တင်ရန် ကျွန်တော် ကြိုးပမ်းနေသည်။ ကျွန်တော် ငြင်းမရသည့်အချက်မှာ ခုခေတ် ပြည်သူများသည် ခုခေတ်ပြဇာတ်များကို တောင်းခံနေကြခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထို့ကြောင့်ပင် ကျွန်တော်သည် မြစပယ်ရုံနှင့်ပတ်သက်သည့် ဆောင်း ပါးတစ်ပုဒ်ကို မကြာမကြာ ရေးလိုစိတ်ပေါ်နေပေသည်။ ဖက်ဆစ်တော် လှန်ရေးကာလက ရုပ်ရှင်သမားများ အလုပ်မရှိ၍ လူဘိုင်စကုတ်လည်ပြ ရင်း အရပ်တိုင်းရှိ လူများက ပြဇာတ်များ ကလာကြသည်ကို ကျွန်တော် မေ့လျော့မိပေသည်။ ထိုပြဇာတ်များမှာ ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးအတွက် ပြည်သူများကို နှိုးဆွပေးကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ခုအခါ၌လည်း ပြဇာတ်ဆရာတို့သည် ရုပ်ရှင်အတုပြဇာတ်များကို ပစ်ပယ်ကာ ပြည်သူ၏ချီတက်ရာ လမ်းကြောင်းနှင့်အတူ၊ သမိုင်းနှင့်အတူ ထက်မြက်သော တက်ကြွသော တော်လှန်သောပြဇာတ်များကို ကပြသင့် ကြပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မသိန်းရှင်ဆီ ပို့ပေးပါ” ကျော်ကြားလာခြင်းမှာ အနုအလှအငိုအရှိုက် တွေကြောင့်ဟု ထက်မြက်သည် သူ့တိုက်ခိုက်ရေးစာတမ်း၌ ထုတ်ပြန်လိုက် ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ညိုညိုနှင့် အပေါင်းပါတို့ကဲ့သို့ လူကိုရင်းပြီး အသက်ကိုစတေးပြီး စားဝတ်နေရေးကို ဖြေရှင်းနေကြရရှာသောသူတွေ အနမတဂ္ဂရှိနေပါသည်” ဟု မြောင်းမြဘဆွေက ရွှေတူဂျာနယ်တွင် ရေးသားခဲ့သည်ကို ကျွန်တော် သတိရမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မသိန်းရှင်၌မူ ထက်မြက်မြင်သလို ကျွန်တော်မမြင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မသိန်းရှင်၌ တင်ပြပုံ အဘယ်မျှကျွမ်းကျင်ရမည်ကို ကျွန်တော်သိပါ သည်။ အဘယ်မျှအလှပစ္စည်းများအတွင်း၌ မြှုပ်နှံထားရမည်ကို ကျွန်တော် သိပါသည်။ ကာလဒေသအရ မသိန်းရှင်တွင် အဘယ်မျှ နုရနွဲ့ ရမည်ကို ဝေဖန်သူသည်လည်း သတိထားနိုင်ကောင်းပါသည်။ “နိုးတစ်ဝက် အိပ်မက်” ဝတ္ထုမျိုး၌ အဘယ်သို့ရေးရမည်ကို ကျွန်တော်သိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူတိုက်ခိုက်နေသည်ကို ကျွန်တော် ကာကွယ်နေခြင်းမဟုတ်။ မလို အပ်ပါ။ ကျွန်တော်ကား အမှန်တရားကို ရှာဖွေရန် တပ်မက်မှုပြင်းပြနေ သူဖြစ်၏။ အတ္တကို ရှေ့တင်ကာကွယ်ရင်း သေးသိမ်သွားသူ ခွန်အားကုန် ခန်းသွားသူမဖြစ်လို။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းသစ်ဆီသို့ ချီတက်နေသူ ပြည်သူကြီးအတွင်း၌ မိမိ၏ရှိသည့် ခွန်အားကိုအသုံးချလိုသူဖြစ်၏။ ကျွန်တော်တို့သည် အိမ်အိုအိမ်ဆွေးကြီး၏ သံချေးတက် သံတံခါးမကြီးကို ဆောင့်ကန်ဖွင့်ကာ မိုးကုပ်စက်ဝန်းဆီသို့ အပြင်းချီတက်ကြရလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်သည် ထီးထီးကျန်ရစ်ခဲ့သူ မဖြစ်လို။ အခိုက်အတန့်၌ကား ကျွန်တော်သည် လမ်းစပျောက်နေခဲ့၏။ ထက်မြက်ရေးသည့် “မျက်ကန်း” ဖြစ်နေခဲ့၏။ ထီးထီးရပ်နေ၏။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးများကား ပြည်သူတစ်ဦး ၏ ဘဝကသင်ကြားပေးထားသော မယုံသင်္ကာ ရှိသောမျက်လုံးများဖြစ် ၏။ ကျွန်တော့်ရှေ့၌ တစ်စုံတစ်ရာတွေ့လျှင် ထိုတစ်စုံတစ်ရာကို စက်ဆုပ် စွာဖြင့် ကြည့်နေ၏။ ရှေ့တည့်တည့်မှ ကြည့်နေ၏။ နောက်ဘက်မှ ဝင် ရောက်၍ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်သည့် အကြည့်မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့ကြောင့်ပင် ကျွန်တော်၏ “အချစ်ည” ၌ ကျွန်တော် မပိုင်နိုင်သော အကြောင်းအရာကို မျက်ကန်းတစ်ဦး၏ စမ်းတဝါးဝါး အတွေ့အထိဖြင့် ရေးသားခဲ့ပေသည်။ စာဖတ်သူများက ကျွန်တော့်အား ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင် သူဟုထင်လျှင် အမြင်များစွာတိမ်းမှောက်သွားမည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဘဝသည် ည \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ညသည် အလှ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အလှနဲ့ အချစ် \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ပေါင်းစီးရစ်တဲ့ ...အချစ်ည” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟူ၍ ကျွန်တော်ရေးချင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘဝသည် မွေးဖွားလာခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းအတွင်း၌သာရှိ၏။ ထို အတွင်း၌ ပြည်သူ၏မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းသစ်ဆီ လှမ်းချီရေး၌ အသက်ကိုပုံအပ် ထားသူတစ်ဦးအတွက်ကား ဘဝမှာငြီးငွေ့ဖွယ်ရာ မဟုတ်။ ဘဝကို ညဟုဆိုလျှင် ထိုသူမျိုး၏ညသည် အချစ်ည အလှညသာတကား။ စက္ကန့်တိုင်း၌ ဘဝကို တပ်မက်နေရမည်တကား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်ကား ဇာတ်ကောင်ကိုယ်စား ထိုစကားရပ်များကို ရွတ်ဖတ် သရဇ္ဈာယ်နေသော်လည်း ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်၏ စမ်းတဝါးဝါးအမြင် ကြောင့် ကျွန်တော့်ဇာတ်ကောင်ကို ကျွန်တော် လမ်းမပြနိုင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုအခါ၌ ကျွန်တော့်ဇာတ်ကောင်ကသာ ကျွန်တော့်ကို လမ်းပြခေါ် ဆောင်သွားခဲ့ပေသည်၊ အမှောင်ထုကြီးဆီသို့ ရှေးရှုသွားနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော်တို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ပွဲနှစ်ခုကို တိုက်ခိုက်နေ ရ၏။ တစ်ခုမှာ သမိုင်းတာဝန် (အကြောင်းအရာ)၊ တစ်ခု အနုပညာ။ အနုပညာမပါလျှင် ကျွန်တော်တို့သည် ပျင်းရိဖွယ်ရာ ခြောက်သွေ့နေသော၊ တွန့်လိမ်နေသော ကြော်ငြာစာတန်းများကိုသာ ဝေငှမိလိမ့်မည်။ သမိုင်း တာဝန်ကို နားမလည်လျှင် ကျွန်တော်တို့သည် လှပသော အဆိပ်ပန်းများ ကိုသာ ပေးဝေငှလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်ကား “တက်ကြွသော စိတ်ကူးယဉ်စာပေ” ကို ကာလဒေသ အရ ဆုပ်ကိုင်လိုပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူသည် ရုပ်တရားဖြစ်စဉ်အပေါ်၌ ရပ်တည်ကာ လူမှုရေးတိုးတက် မှု၊ လူ့သမိုင်းတိုးတက်မှုကို ရှေ့ဆောင်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော်ယုံသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သရုပ်ဖော်စာပေဆိုပြီး တစ်နေရာ၌ ရက်သတ္တတစ်ပတ်သွားလေ့လာ သည်ဆိုပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ယူငင်လာခဲ့ပြီး ပြန်၍ဆေးကူးပြသည့် ပြည်သူ့ လိုအပ်ချက် မပါသော “ဓာတ်ပုံရိုက် သရုပ်ဖော်ဝါဒ”၏ ခန်းခြောက်တွန့် လိမ်နေမှုကား လူ့သမိုင်းအတွက် အမှိုက်သရိုက်အလှေးအမွှားများ ဖြစ် ပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်ကား အချစ်ည၌ မိမိမပိုင်နိုင်သော ဘဝကိုဝိုးတဝါးအတွေ့ ဖြင့် ရေးခြယ်လေရာ ကျွန်တော့်ဇာတ်ကောင်သည် ကျွန်တော်ချမှတ်ပေး လိုက်သည့်စေတနာကိုလည်း မယူငင်နိုင်၊ သူသည် အချစ် အချစ် ... နှင့် တမ်းတနေ၏။ အချိန်ရတိုင်း အချစ်ကဗျာကလေးများကို ဘိန်း ယစ်မူးသလိုရွတ်နေ၏။ သူ့ဘဝတစ်သက်တာ၌ မြစန္ဒာအတွက် ကဗျာ ရေးကာ မြစန္ဒာ၏ရုပ်ပုံကားကိုရေးကာ တစ်ခါတစ်ရံ ထိုမျှနှင့် အားမရသဖြင့် သူလည်းနားမလည်၊ ဘယ်သူမျှလည်း နားမလည်သည့် စိတ်အာရုံ ကို နက်ရှိုင်းစွာပစ်ပေါက်လွှတ်လိုက်သည်ဆိုသော ပန်းချီကားများရေး ခြယ်ကာ သူသည် သေရာ၌ပင် ရိုးရိုးမသေ၊ ပန်းချီကားများအလယ်၌ သေ သွားပါလေရော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟိုဘက်ဘဝမရှိဟု သူသိနေရာ အနည်းဆုံး သူသေသောအခါ၌ မြစန္ဒာနှင့် မြေပုံချင်းပင် အတူတူယှဉ်ထားချင်ပြန်ပါလေရော ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူသည် သူ့စိတ်ကူးယဉ်မှု အတ္တအခွေကလေးထဲ၌သာ ကရွတ်ကင်း လျှောက်နေရင်း လူ့ဘုံဘဝမှ ပြေးထွက်ကာ တစ်ကိုယ်တည်း နစ်မြုပ်နေ ရင်း ကျွန်တော်၏ “အချစ်ည” မှာ ကျွန်တော်မပိုင်နိုင်သည့် အကြောင်း အရာကို ရေးခြယ်မိသဖြင့် “အတ္တလွန်စိတ်ကူးယဉ်ဝါဒ” စာပေဖြစ်ကာ ပျက်စီးတိမ်းပါးသွားလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အိတ်ဇစ် စတင်ရှယ်လစ်ဇင် ဟုဆရာတို့က ခေါ်ကြလေမလားမသိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ပြည်သူ့ကြယ်ရပ်ဆိုင်းသွားပြီး ပြန်ယူခဲ့ရသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆောင်းပါး)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568764313749,"sku":"","price":7600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_aa6f17a0-07e4-4010-a995-eab8a678ef25.jpg?v=1770807715"},{"product_id":"နိုင်၀င်းဆွေ-မသိန်းရှင်ဆီပို့ပေးပါ","title":"မသိန်းရှင်ဆီပို့ပေးပါ","description":"\u003cp\u003e  ၁၉၆၄...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှင်းထုကြီး ပိတ်ဆို့မှောင်ပိန်းနေသော နံနက်များ၌ ရထားကြီးသည် ဘူတာရုံရှေ့မှ ထွက်ခွာရန် ကြောက်ရွံ့ တုန်လှုပ်နေသည်။ မထွက်ခွာ၍လည်း မဖြစ်။ သူသည် မီးခိုးများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး တညည်းညည်း တညုညု ဖြင့် ထွက်ခွာရတော့သည်။ ရှေ့နား ကွက်ကွက်ကလေးသာမြင်ရသည့် မီးမောင်းကိုဖွင့်လိုက်သည်။ ဖြတ်သန်းမှုအရှိန်ရလာလျှင် သူ့သွေးများသည် လည်း ဆူပွက်လာကာ သူသည် တစ်စတစ်စ အကြောက်ပြယ်လာနေသည်။တောင်တွင်းကြီးဘူတာရုံ ပလက်ဖောင်းမီးရောင်များကို လွန်လာခဲ့လျှင် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အားပေးသည့် ဥဩသံရှည်တစ်ချက်ကို ညှစ်ထုတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ချက်ချင်း သူ့ဥဩသံကို ပတ်ဝန်းကျင်မှလာသော သြဘာကောင်းချီး သံများဟု ကယောင်ကတမ်းဖြင့်တွေးကာ သူသည် အမှားမှားအယွင်းယွင်း အားတက်လာသည်။ ပို၍ မှောင်ပိန်းနေသော အမှောင်ထုကြီးအတွင်းသို့ သွေးရူးသွေးတန်းဖြင့် ခွဲဖြတ်ဝင်ရောက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်သည် ဤရထားကြီး၏ စက်ကိရိယာအစိတ်အပိုင်း တစ်ခု လိုပင် တွဲတစ်တွဲ၏ ထောင့်ဘက် အမှောင်ရိပ်ထဲမှ လိုက်ပါနေရသည်။ ကျွန်တော်သည် ပီပီပြင်ပြင်မမြင်ရသည့် တောင်တွင်းကြီးမြို့ကို အမှတ်မထင် ကြည့်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘူတာရုံမှ မီးရောင်များသည် နောက်သို့ဆုတ်ပြေးကာ သေးငယ်နေ ရပခဲ့သည်။ မြို့ဘက်မှ လမ်းဓာတ်မီးတိုင်အရောင်များသည် ရထားကြီးပေါ် သို့ ဖျတ်ခနဲ လာထိနေကြလျက်၊ မြို့ကြီးမှာ ငြိမ်သက်နေလျက်၊ ရခိုင်ဘုရား ပျက်ကြီး၏ ထုထည်သည် အမှောင်ရိပ်ထဲမှ အမှောင်မည်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဖြင့် အမြင်မှာ ဖြတ်သန်းနေခဲ့လျက်၊ ရထားကြီးသည် ကွေ့အရှည်ကြီး၌ ဖြည်းဖြည်းရွေ့ ရွေ့ ကွေ့လိုက်၏။ သဖန်းကုန်းရွာကလေးဘက်မှ ရေနံဆီ မီးခွက် မီးရောင်မှိန်မှိန်များသည် တဖျတ်ဖျတ်လာရောက်ရိုက်ခတ်နေပြန် သည်။ အမှောင်ထုကြီးအတွင်း၌ အလင်းရောင်ငယ်များသည် ပြောပဖွယ်မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤအလင်းအမှောင်၊ အမှောင်အလင်းတို့သည် ရထားကြီးပေါ်၌သာ ဖြတ်သန်းနေသည်မဟုတ်၊ ရထားကြီးပေါ်တွင် ပါလာသမျှ သက်ရှိသက်မဲ့ အပေါင်းအပေါ်၌သာ ကျရောက်နေသည်မဟုတ်၊ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် ၌သာ ကျရောက်နေသည်မဟုတ်၊ ကျွန်တော့်နှလုံးသားပေါ်တွင်လည်း ကျ ရောက်နေကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရထားကြီးကား ဘာမျှ ခံစားရမည်မဟုတ်။ သူသည် စက်ကိရိယာ ဖြစ်၏ ။ အေးခြင်းပူခြင်းကို မသိ၊ အမှောင်နှင့်အလင်းကို မသိ၊ ဦးနှောက်မရှိ၊ အသက်မရှိ၊ ခံစားမှုမရှိ၊ နှလုံးသားမရှိ၊ ရည်ရွယ်ချက်မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်လည်း စက်ကိရိယာတစ်ခုပေပဲလားဟု ကျွန်တော်သည် အသံမထွက်သော မေးခွန်းကို မေးနေမိပြန်သည်။ ကျွန်တော့်နှလုံးသားများ မှာ ခံစားမှုမှန်သမျှ ဆိတ်သုဉ်းကွယ်ပျောက်စပြုနေပြီဖြစ်သော စက်ကိရိယာ ပေပဲလား။ ကျွန်တော့်ဦးနှောက်မှာ အမှောင်များအတွင်း၌ မရုန်းဝံ့၊ မကန်ဝံ့၊ မလှုပ်ရှားဝံ့ ငြိမ်သက်နေရသော ဦးနှောက်များပေပဲလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤရထားကြီးပေါ်၌ ကျောက်ပန်းတောင်းမှ မှောင်ခိုထန်းလျက်များ တင်ရန် လိုက်ပါလာခဲ့သော ကျွန်တော် ငြင်းဆန်မရအောင် မျက်နှာနာနေသော မှောင်ခိုသမားများ ပါလာနေသည်။ သူတို့ကို ကျွန်တော် မဖမ်းဆီး ရက်တော့သည့် အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေနေမိပြန်သည်။ သူတို့ပါလာသဖြင့် ကျွန်တော်သည် အလုပ်ပြုတ်သွားနိုင်သည်။ လွတ်မြောက်ရက်မရှိ အကျဉ်း ကျသွားနိုင်သည်ကိုလည်း မတွေးမိ၍ မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော့်စိတ်ကား ရထားကြီး ခုတ်မောင်းနေသည်ဟု မထင်တော့ ပေ။ မှောင်ခိုသူများ၊ ထန်းလျက် တောင်းခွံများ၊ ဆီ၊ ဆား၊ ကြက်သွန်၊ လက်ဖက်ခြောက်၊ ငရုပ်သီး၊ နနွင်းမှုန့် စသည့် တားမြစ်ကုန်များ၊ ဂါတ်ဗိုလ်၊ စက်ခေါင်းမောင်း၊ အညှီနံ့များ၊ မုဆိုးများ၊ သားရိုင်းသမင်များ၊ ရွံရှာဖွယ်ရာ များ၊ ကျောင်းသားများ၊ ရဟန်းသံဃာများ၊ လူသားများ၊ ပျက်စီးမှုများ၊ အနံ့ဆိုးများစသည့် သက်ရှိသက်မဲ့အပေါင်းသည် အထွေးထွေး အရှုပ်ရှုပ်ဖြစ်ကာ ဘယ်ဆီသို့ သွားနေမှန်းမသိသည့် ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုအတွင်း = ၌ ပရမ်းပတာ မျောပါနေသည်ဟု ထင်နေပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမှောင်ထုကြီးကို အဆုံးအစမရှိ နက်ရှိုင်းလှသည့် ပင်လယ်ပြင်ကြီး ဟူ၍လည်း တွေးနေပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အတန်ကြာလျှင် နှင်းများ ပိတ်သည်းနေသည့် အမှောင်ထဲ၌ အရုဏ် ရောင်ခြည်များသည် လှပစွာ ပျို့အန်လာနေကြပြန်သည်။ ဆဒ္ဒုံချောင်းသို့ရောက်တော့မည်၊ ဆီမှတက်ရောက်လာကြမည့် ကိုရွှေယောက်နှင့် သား ကြီး သုံးယောက်၊ ကိုရွှေယောက်အဖွဲ့သားများကို စိတ်၌ မြင်တွေးနေမိပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆဒ္ဒုံချောင်းဘူတာရှေ့သို့ရောက်လျှင် ရထားသည် အမှောင်ထုထဲ၌ ငြိမ်သက်စွာ ထိုးဆိုက်ရပ်လိုက်သည်။ ကျွန်တော်သည် ရထားအရှိန်သတ် လိုက်ကတည်းက ရထားပေါ်မှ ဖျတ်ခနဲ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ပလက်ဖောင်းပျက်တစ်နေရာ၌ ရပ်လိုက်ပြီး “ဒီမှာ လက်မှတ်လာယူ ကြ... ဒီမှာ.. ဒီမှာ” ဟု ကျွန်တော်သည် နေ့စဉ်အော်ဟစ်နေကျအတိုင်း အော်ဟစ်နေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဤဘူတာမဲ့၊ ရုံပိုင်မဲ့၊ ကန်ထရိုက်မဲ့ ဘူတာတွင် ခရီးသည်များသည် ပလက်ဖောင်းပျက်အတိုင်း ကျွန်တော်ရှိရာသို့ စိတ်မှန်းဖြင့် အလဲလဲ အကွဲကွဲ ပြေးလာနေကြသည်။ “ကုန်တင်စရာရှိတယ် ဆရာ” ဟု ခရီးသည်တစ်ဦး သည် အဝေးကတည်းက လှမ်းပြီးအော်လာသည်။ ဂါတ်ဗိုလ်ကိုအောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျော်သည် မှန်အိမ်ဆွဲပြီး ကောင်းဘွိုင်ဟန်ဖြင့် ကျွန်တော်ရှိရာသို့ လျှောက် လာသည်။ သူသည် မှန်အိမ်မီးဖြင့် ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ထိုးပြ ပေးနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရင်မောင် သုတ်သုတ်လုပ်ဟေ့” ဟု သူသည် လောဆော်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်သည် လက်မှတ်ရောင်း၊ တန်ဆာလုပ် အလုပ်များကို အပြေးအလွှား အမြန်ဆုံးလုပ်ဆောင်နေရင်း ကိုရွှေယောက်၏ အဖွဲ့ ကိုလည်း လှမ်းကြည့်နေပြန်သည်။ ကိုရွှေယောက်နှင့် သူ့လူများသည် လက်မှတ်မယူ ဘဲနှင့် ရထားတွဲများပေါ်သို့ ပြေးလွှားတက်ရောက်နေကြ၏။ ကိုရွှေယောက် သည် သူ့သားသုံးယောက်ကို ရထားပေါ်တက်ခိုင်းပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ပလက်ဖောင်းအစွန်း မှောင်ရိပ်၌ရပ်ကာကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်နေသည်။ သူ့ခြေထောက်၌ ဖိနပ်မပါ၊ သူ့လည်ပင်းတွင် ပုဆိုးစုတ်တစ်ထည် ရစ်ပတ် ထားသည်။ သူ၏ ပြဇာတ်မင်းသားဟန် ဆံပင်ရှည်များသည် ဆီမလိမ်း မပြီးသင်သဖြင့် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အရပ်ရှစ်မျက်နှာ၌ ဖရိုဖရဲ ဝဲကျနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အလုပ်ပြီးလျှင် ဂါတ်ဗိုလ်သည် ဝီစီကိုစစ်မိန့်ပေးသံလို အားကုန် မှုတ်လိုက်ပြီး မီးစိမ်းယမ်းပြလေသည်။ ရထားကြီး ထွက်ခွာလာမှ ကျွန်တော် သည် လူစီးတွဲတစ်တွဲပေါ်သို့ တွယ်တက်လိုက်၏။ ကျွန်တော့်နောက်မှ ကျွန်တော့်ကို အမိဖမ်းရန် ကိုရွှေယောက်သည်လည်း ဖျတ်ခနဲ ခုန်တက်လာ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော်နှင့် ကိုရွှေယောက်သည် ယှဉ်ရပ်နေမိကြ၏။ ရထားအရှိန် ရလာစဉ်တွင် ကိုရွှေယောက်သည် သူ့လက်အတွင်း၌ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လာသော ကျပ်တန် အနွမ်းအကြေများနှင့် အကြွေစေ့ကလေးများကို ကျွန်တော့်လက်အတွင်းသို့ လှမ်းထည့်ပေးနေသည်။ သူ့လက်များမှာ ချမ်း အေးနေသောကြောင့်တစ်ကြောင်း၊ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသောကြောင့် တစ်ကြောင်း တုန်ယင်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကျွန်တော်တို့ ရှစ်ယောက် ဆရာ...” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “တစ်အုပ်စုလုံးလား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကိုဖိုးကျော် သူ့မိန်းမဆုံးလို့ နေရစ်ခဲ့တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော်သည် သူပေးသည့်ငွေများကို ဘောင်းဘီအိတ်ထဲသို့ မထည့်သေးမီ အမှောင်ရိပ်ထဲ၌ သူ့မျက်နှာကို ရှာကြည့်နေမိပြန်သည်။ သူပေး သည့်ငွေမှာ တစ်ဆယ့်သုံးလေးကျပ်မျှ ရှိမည်။ သူတို့ရှစ်ယောက်အတွက်ကျောက်ပန်းတောင်းအထိ လက်မှတ်မဲ့ဖြင့် စီးခွင့်ပြုရန်ပေးသည့်ငွေ၊ သူတို့ သည် လက်မှတ်ခ အတိအကျဖြင့် လက်မှတ်ဝယ်ယူစီးနိုင်သည်အထိ သူတို့ မှောင်ခိုထန်းလျက်များအပေါ်မှ မြတ်စွန်းကြသည်မဟုတ်။ သူတို့ရသည့် အမြတ်ထဲမှ ကျွန်တော်၊ ဂါတ်ဗိုလ်၊ မီးရထားရဲများ၊ ရှာဖွေရေးများကို ပေးရ သည်။ ကျွန်တော်သည် သူ့မိန်းမ နေမကောင်းဖြစ်နေသည်ကို သတိရနေ ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခင်ဗျားမိန်းမ သက်သာပလား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟု မေးနေမိသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီလိုပဲ ဆရာ...” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဆေးမထိုးဘူးလား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အင်း.....” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာအင်းတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “မြို့ကိုသွားထိုးဖို့ကလည်း ပိုက်ဆံမရှိဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဆေး ကို လာလာကုနေတဲ့ လူကလည်း ဆေးတွေပြတ်နေလို့တဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “ကျန်းမာရေးမှူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         “မဟုတ်ပါဘူး.. မြင်းလှည်းသမားပါ၊ အားကိုးရပါတယ် ဆရာ၊ က သူက ဆေးထိုးသိပ်ကောင်းတာ။ ပိုက်ဆံလည်း သိပ်မယူဘူး။ ဆရာဝန်တွေ ဘာတွေလို ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်လုပ်တဲ့လူလည်း မဟုတ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်သည် ငြိမ်သက်နေမိပြန်၏။ ကိုရွှေယောက်ကား ကလေး တစ်ကျိတ်ကျော် ကျွေးမွေးနေရသူ။ သူ့မယားကား အစဉ်အမြဲ မမာမကျန်း ဖြစ်နေသူ။ အရွယ်မရောက်သေးသော သားကလေးသုံးယောက်ကိုပါ မှောင်ခို လုပ်ခိုင်းနေရသူ။ ကျွန်တော်၊ ဂါတ်ဗိုလ်၊ မီးရထားရဲများနှင့် ရှာဖွေရေးများကို ရှာဖွေကျွေးမွေးနေရသူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူသည် တစ်ခုခုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သွားလာနေခဲ့ပုံဖြင့် “ဒီလိုပေါ့ ဆရာ...” ဟု အရင်းမရှိ အဖျားမရှိ စကားပြောနေပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်သည် ငွေတစ်ဝက်မျှကို အိတ်ထဲထည့်လိုက်ပြီး တစ်ဝက်ကို ကား သူ့မိန်းမဆေးကုရန်အတွက် ပြန်ပေးနေမိပြန်သည်။ သူသည် ပြန်ယူရန် ငြင်းဆန်နေသည်။ သူ့ငွေများ အကုန်မယူသဖြင့် သူ့ကို ကျွန်တော်က ဒုက္ခပေးတော့မည်ဟု ကြောက်ရွံ့ နေပြန်သည်။ ကျွန်တော်သည် သူ့ကို ပြန်ယူရန် တိုက်တွန်းနေရင်း စိတ်မောနေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်ဆုံး၌ ကျွန်တော်ပြန်ပေးသည့်ငွေများကို လှမ်းယူသောအခါ တွင် သူ့လက်များ တဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်ကို သတိထားမိလာသည်။ သူ့မျက်လုံးအိမ်၌ လှိုက်လှဲသော မျက်ရည်များ ပြည့်လာနေသည်ကို ကျွန် တော်သည် မမြင်ရဘဲနှင့် သိနေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီပြင်လူတွေဆိုရင် ဘယ်လောက်ပေးပေး ကျေနပ်ကြတာမဟုတ် ဘူး။ တချို့ မိန်းကလေးတွေဆိုရင် ငွေတင်မကျေနပ်လို့ ဟိုဟာပါပေးရတာ။ ငွေနည်းတယ်ဆိုပြီး ထပ်ထပ်တောင်းကြတာ၊ မြခင်လေးဆို ကြည့်ပါလား၊ အသက်ဆယ့်သုံးနှစ် မပြည့်သေးဘူး၊ ဆံထောက်ကလေးတောင် မထားရဲ ထားရဲထားနေတုန်း ဟိုဟာပါပေးရလို့ ဗိုက်ကလေးပူလာတာ” ဟု သူက စိတ်ထဲမှ ပြောနေသည်ကိုလည်း ကျွန်တော့်စိတ်အာရုံ၌ လာ၍ကြားနေရပြန် သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အေးဗျာ... ဒီလိုပဲပေါ့ ဗျာ၊ ကြည့်တော့လုပ်ကြဗျာ” ဟု ကျွန်တော် သည် မှာကြားနေမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “စိတ်ချပါဆရာ၊ ဆရာ့ကို မထိခိုက်ပါဘူး၊ ဘယ်တော့မှ ကျွန်တော် တို့ သားအဖတွေ ထန်းလျက်ကို မမိပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခင်ဗျားတို့ကို စိတ်ချပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမပေးဘူးဆိုတာ ယုံတာပေါ့ ဗျာ၊ ဒါပေမဲ့ ရှာဖွေရေးတွေဘာတွေမိရင် ကျွန်တော့်မှာ တာဝန်ရှိတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်ပါတယ်ဆရာ..” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အလုပ်ပြုတ်နိုင်တယ်၊ ထောင်ကျနိုင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူ ဆက်ပြောသည်ကို ရထားခုတ်မောင်းနေသံ ဆူညံနေသဖြင့် ကျွန် တော် မကြားရတော့ပေ။ သူ့ထန်းလျက်များကို မည်သည့်အခါ၌ မည်သူ များက ဖမ်းဖမ်း မိမည်မဟုတ်။ သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကျွန်တော်လည်း မသိ။ အမှန်တွင် ကျောက်ပန်းတောင်း-တောင်တွင်းကြီး ခုတ်မောင်းနေရာ၌ ရထားနှစ်စင်း လဲလှယ်ခုတ်မောင်းနေရာ ရထားတစ်စင်း၏ အိမ်သာ တစ်ခုတွင် အပေါ်အမိုး၌ အပေါက်တစ်ခုပါရှိသည်။ ထိုအပေါက်အတွင်းမှ သူတို့ ပစ္စည်းများကို လျှို့ဝှက် တင်ဆောင်နေခဲ့ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်သည် ဤရထားပေါ်၌ မှောင်ခိုသမား နှစ်ဆယ်ထက် မနည်းပါနေခဲ့ပြီကို တွေးမိကာ စိတ်နှလုံး၌ လေးလံလာနေပြန်သည်။ ပင်းချောင်းအောင်နိုင်မြင့်၊ သားများကိုသန်း၊ မြို့သစ်ကိုသန်း၊ ကျောက်ပန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်းစိုးမြင့်၊ မည်သူတွေက ဖမ်းဆီးဖမ်းဆီး ကျွန်တော့်၌ တာဝန်ကင်းမည် မဟုတ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်ကား တီဘီစီ (ရထားလိုက် ဘူတာစာရေး) ဖြစ်၍ ရထား တစ်စင်းလုံး လက်မှတ်စစ်၊ တန်ဆာမဲ့ ပစ္စည်းဖမ်း၊ မှောင်ခိုပစ္စည်းဖမ်း စသည့် တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်နေရသူ။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက ရန်ငြိုးဖြင့် ဖမ်းဆီးစစ်ဆေးလျှင် ရှောင်ရှားကွက်မရှိသူ။ မှောင်ခိုသူများနှင့်လည်း တစ် သွေးတည်း တစ်သားတည်း ရင်းနှီးချစ်ခင်ကြသဖြင့် မျက်စိမှိတ်နေရသူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်သည် နီပြာတံခဲတံကို ကိုင်ကြည့်နေရင်း ဤရထားပေါ်၌ ကျွန်တော်ကား ဖမ်းဆီးနိုင်သော အာဏာပြည့်စုံသူ ဘုရင်ကလေးတစ်ဆူ ဖြစ်နေသည်ကို တွေးနေမိ၏။ ဤ နီပြာတံကလေးဖြင့် ခြယ်လှယ်ချင်သလို ရနေနိုင်သော အခွင့်ထူးရရှိနေပုံမှာ ဝမ်းသာအားရစရာလားဟု တွေးနေမိပြန် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဤသို့ဖြစ်နေရပုံမှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေခြင်းပေလား။ အရုဏ်သည့် ပို၍လင်းလာ၏။ အမှောင်နှင့်အလင်းများ ရောထွေးလာနေပြန်သည်။ မြို့ လုလင်သို့ရောက်လျှင် အလင်းရောင် ပျော့ပျော့အတွင်း၌ နှင်းစက်များ ကျ နေသည်ကို မသဲမကွဲ မြင်လာရသည်။ ဘူတာကွေ့၌ ရထားဆိုက်ရပ်ချိန် တွင် အလင်းနှင့်အမှောင်ကြား၌ အရာဝတ္ထုများသည် မသဲမကွဲရောထွေးနေ ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မြို့လုလင်ဘူတာစာရေး သိန်းလွင်ကြီးသည် နံနက်စောစော၌ အရက် မူးနေလျက်ဖြင့် ဂါတ်တွဲသို့ ခပ်ယိုင်ယိုင် လျှောက်လာတတ်၏။ သူ့ကိုယ် ပေါ်မှ ယူနီဖောင်းဝတ်စုံမှာ ညစ်ထေးနေသည်။ သူ၏ ထန်းလက်တဲဘူတာရုံ ရှေ့တွင် ခရီးသည်များသည် အလုအယက် တိုးဝှေ့နေကြ၏။ ဟိုဘက်၌\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45586832818325,"sku":"","price":9500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_dd00ca8b-774d-4dfb-a08b-50bc61ca3161.jpg?v=1730211098"},{"product_id":"နိုင်၀င်းဆွေ-မြစပယ်ရုံ","title":"မြစပယ်ရုံ","description":"\u003cp\u003e          ဆရာသည် ပန်းချီကားနံဘေး ခုံမြင့်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ပြီး နောက်သို့ ဝေးဝေးဆုတ်သွားကာ ပန်းချီကားကို ပြန်ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဇာတ်စင် အဝေးကြည့် ပန်းချီကားပေါ်၌ စုတ်ချက်ကြမ်းကြမ်း တင်ထားသည့် ဆေးတုံးဆေးခဲများသည် အဝေးသို့ ဆုတ်ခွာကြည့်မှ တောရိပ် တောင်ရိပ်များ ပီသလာသည်။ ပန်းချီကားအရှေ့ဘက်ပိုင်းသည် တော၌ ရိုးတံပြိုင်းပြိုင်း ဇရာလှိုင်းကြောင့် တည်ငြိမ်နေသည့် ရွက်ကြွေသစ်ပင်များ၊ ကြွေလုရွက်ဝါများဖြင့် ထိန်ထိန်တောက်နေသော သစ်ပင်များ၊ ကြွေဆဲရွက်ဝါနှင့် ပုရစ်ဖူးတံများကြောင့် အဝါနှင့် အစိမ်း ဆေးစုံဖက်နေသည့် သစ်ပင်များ၊ ရွက်စိမ်းနုကလေးချည်း ဝေနေသော သစ်ပင်များ၊ သစ်ပင် အနိမ့်အမြင့် အမျိုးမျိုးအစားစားများ စုပေါင်း ရောမွှေထားသည်။ တောရိပ်နောက်ဘက်၌ ရေတံခွန်တစ်ခု စီးကျနေသော ကျောက်တောင်သည် ငြိမ်သက်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာသည် ဤပန်းချီကားကို သူ၏ ဝဏ္ဏပဘာ၊ နဂါးရုံ၊ မြတ်ပန်းဝတ်မှုန်နှင့် ကသည်းမလေး၊ အဆောင်းတို့၌ အများဆုံးသုံးရန် ဇာတ်ဝင်ပန်းချီအဖြစ် ရည်ရွယ် သည်။ မြတ်ပန်းဝတ်မှုန်၌ ဤပန်းချီကားသည် အဓိက ဇာတ်ဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်လာပေမည်။ “ငွေတောင်ပြည်” အက ဇာတ်၌လည်း ဤပန်းချီကား၏ တောရိပ် တောင်ရိပ်များအပေါ်တွင် ကိန္နရာ ကိန္နရီများ ဝဲကာ ပျံကာ လှုပ်ရှားကြပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းချီကားအပေါ်ပိုင်း ကျောက်တောင်အထက်၌ မာယာစုံသော ကောင်းကင် ကို ဆရာ့စိတ်၌ မှန်းဆဖြည့်စွက် ကြည့်သည်။ စိတ်ကူးထဲမှာ “ပုံမခြား ဂဠုန်နဂါးစုံများလှ ရုပ်ကောင်” ကို ထင်မြင်လာမိသည်။ စုတ်ချက်များ၌ စိတ်ကူး၍ ထင်ဟပ်လာနိုင်ပေမည်။ စုတ်ချက်များပေါ်တွင် ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တိမ်ခိုး မြူခိုး ဝှေ့ကာနှင်၊ ရွှေစင်လေလား ငွေပင်လား၊ ရထား ငွေသား- လေလျင်သွား၊ ထင်မှားမြင်မှား ဇော်ဂီလား၊ သည်မှာ ဟိုမှာ ကြဲဖြန့် ကာပင်၊ သည်အခါမှာခင် ဆည်းဆာအလှရဲ့ ခဏတာအဆောင်တွင်၊ တွယ်တာ ငေးမောလို့ ဇောစိတ်မှာရွှင် ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရောင်စုံယှက်ပြီး အတွေးစိတ်ဝယ်ထင်၊ ရွှင်မလိုနဲ့၊ အို မဲ့မဲ့ လေး.....။ ရိုက်သံပေးလို့ ၊ မလိုလို မာယာပိုလျှင်၊ ငိုလိုက်မှာလား ရယ်မှာလား ....ဟင်၊ ပင်လယ်ပြင်လား- မိုးစင်လား၊ ထင်မှားမြင်မှား မိမှားလို့ ၊ စိတ်ကထွေပြား တွေကစားစဉ်-မာယာပန်းချီက ပြုပြင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆရာ၏ စိတ်ထဲ၌ သူရေးခဲ့သည့် 'မာယာတိမ်” သီချင်းထဲမှ တစ်ပိုင်း တစ်စကို သတိရလာသည်။ ဆရာသည် သူ့သီချင်းကို သူ့ဘာသာ တီးတိုးဆိုလိုက်မိသည်။ သူ၏ မပွင့်တပွင့်ဆိုသံသည် ပန်းချီကားရှိရာသို့ ဝဲပြန့်သွားကာ ပန်းချီကားကို ထပ်မံဖြည့်စွက်နေသည်ဟု ထင်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            သူသည် ပန်းချီကားပေါ်၌ ဖြည့်စွက်ရမည့်နေရာ၊ နုတ်ပယ်ရမည့် နေရာများကို စိတ်ကူး၌ ခံစားကာ ရှာဖွေကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            အတော်ကြာမှ သီချင်းကို အဆိုရပ်ခဲ့ပြီး ပန်းချီကားကြက်ထားရာ ဗန်ဒါပင် ရိပ်ဘက်သို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ခုံမြင့်ပေါ်၌ တက်ရပ်ပြီး စုတ်ကိုကိုင်ကာ ဆေးချက်များကို ဖြည့်စွက် လိုက်သည်။ ဆရာ၏ စိတ်မှာ အလျင်လိုလာပြန်သည်။ ဤပန်းချီကားသည် အနု သဘင်အတွက် နောက်ဆုံးပန်းချီကား ဖြစ်၏။ အသစ်ထပ်မံ ဖွဲ့စည်းလိုက် သော အနုသဘင်မှာ မကြာမီရက်ပိုင်းအတွင်း၌ပင် ဇာတ်က ထွက်ကြရတော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မိုးသည်အတော်ကြာကပင် မြို့သစ်ကလေးကို စွန့်ပြေးကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားခဲ့ပေပြီ။ ဆရာသည် ဇာတ်စင် ပန်းချီများကို နေ့စဉ်ရက်ဆက် ကတိုက်ကရိုက် ဆွဲခဲ့ရသဖြင့် လူလည်း အတော် ပင်ပန်းနေသည်။ ပထမနှစ် ဇာတ်ခေါင်းမကွဲမီ ရက်အတော်ကြာကပင် စိတ်ပင်ပန်းနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က ဆရာ၏ အနုသဘင် ဇာတ်ပိုင်ရှင်မှာ သက်ခိုင် ဖြစ်သည်။ ဆရာသည် အလုပ်မှ ထွက်လိုက်ပြီး သူနှင့်အတူ အနုသဘင်ကို ထူထောင် လိုက်၏။ ဆရာနှင့် ဦးသက်ခိုင် အနီနှင့် အဝါလို တူညီသယောင်နှင့်ဆန့်ကျင်ဘက် ကွဲလွဲသည်။ အနီနှင့် အဝါကို ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် အရောင်သစ် (လိမ္မော်)ရောင် ထွက်လာပေသည်။ ဆရာသည် သူ့ပင်ကို အရည်အသွေး အတိုင်းသာ ကျင့်သုံးလိုသည်။ နောက်တော့ ထိုဇာတ်သည် ရှုပ်ထွေးနေရာမှ ကွဲထွက်သွားရတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အနုသဘင်သည် တစ်နှစ်တာရေစီး၌ အခက်အခဲအမျိုးမျိုးကို ဖြတ်သန်း ကျော်လွှားလာခဲ့ရသည်။ ဖြတ်သန်းနေရင်း မခိုင်မာသော အစိတ်အပိုင်းများသည် အနုသဘင်မှ တဖြုတ်ဖြုတ် ပဲ့ကျ ကြွေကျခဲ့ရသည်။ လှကြည်ကြည်လေး၊ စိန်ဝင်းရွှေ၊ ပဒုမ္မ ကြည်ကြည်၊ ခေတ်စန်းကြည်၊ မီးဘက်ဆိုင်ရာ ငွေစန္ဒာ တင်အောင်၊ ဦးသက်ခိုင် (ဇာတ်ပိုင်ရှင်)၊ ကျော်မြလေး (လူရွှင်တော်)။ သူတို့ကား အနုသဘင်၌ မခိုင်မာသော အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်သဖြင့် ကြွေကျခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အသစ်ပြန်ဖွဲ့စည်းသောအခါ ခေါင်းဆောင်မင်းသားနေရာ စိန်ဝင်းရွှေ အစား အောင်မြင့်စိန်ကို သုံးလိုက်သည်။ တိုးမလေးကို ခေါင်းဆောင် တင်လိုက်သည်။ ရွှေမန်းသူ ကြည်ကြည် ကို ပဒုမ္မကြည်ကြည် နေရာ၌အစားသွင်းသည်။ ငွေစန္ဒာတင်အောင်နေရာ၌ မောင်သောင်းလေးကို လဲလှယ်လိုက်သည်။ လှကြည်ကြည်လေး နေရာတွင် စိန်အုန်းကြည်ကို တိုးမြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်။ အနုသဘင်၌ အဟောင်းများနေရာတွင် အသစ်များ အစားသွင်းကာ ဆရာ ကိုယ်တိုင် ပြန်လည် ထူထောင်ပေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆရာသည် အဘိုးထံမှ ရသည့် အေးရိပ်ငြိမ်တိုက်နှင့် ခြံကို ရောင်းချလိုက်ပြီး ငွေကို အနုသဘင်အတွက် သုံးစွဲလိုက်သည်။ အနိမ့်ပိုင်း ရပ်ကွက်တွင် ခြံကျဉ်း ကလေးနှင့် အိမ်ငယ်ကလေးတစ်ခုကို ဈေးသက်သက်သာသာဖြင့် ဝယ်ယူကာ အနုသဘင်အတွက် ထိုနေရာမှ အားယူပြီး ခေါင်းထောင်လိုက်ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e             အေးရိပ်ငြိမ်မှ ပြောင်းလာပြီးကတည်းက အေးရိပ်ငြိမ်ဘက်သို့ တစ်ကြိမ် တစ်ခါမှ မသွားတော့ပေ။ ဆရာသည် အေးရိပ်ငြိမ်ကို မကြည့် မမြင်ချင်တော့ပေ။ အဘိုးသည် အေးရိပ်ငြိမ်၌ ငယ်စဉ်ကတည်းက အခြေချနေထိုင်ခဲ့၏။ ဖေဖေ့ကိုလည်း အေးရိပ်ငြိမ်၌ပင် မွေးဖွားခဲ့သည်။ အဘိုးကား ပစ္စည်းဥစ္စာ အတန်အသင့် ကြွယ်ဝသည်။ ဖေဖေ (ဦးဖူးခေါင်)ကို သူ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ၌ ကိုင်တွယ် စေ့ချင်သည် ။ ဖေဖေက ငယ်စဉ်ကတည်းက စောင်းတီး၊ ပန်းချီရေး၊ ဇာတ်စာရေးဆရာ လုပ်ကာ ရုပ်သေးအဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ နောက် လိုက်ပါသွားသည်။ ထို့နောက် မေမေ (စပယ်ရုံ) နှင့် တွေ့ဆုံကာ စိတ်တူကိုယ်တူဖြင့် (စပယ်ရုံအငြိမ့်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဖွဲ့ကြီးကို ဖွဲ့ ကာ ဧရာဝတီ မြစ်ရိုးတစ်လျှောက်တွင် ထက် အောက်စုန်ဆန် ခရီးနှင်နေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာ့ကို စပယ်ရုံအငြိမ့်အဖွဲ့ကြီး ခေတ္တရပ်နားရာ ဧရာဝတီ မြစ်ကမ်း မြို့ကလေးတစ်မြို့၌ မွေးဖွားခဲ့သည်။ ဆရာ ဆယ်နှစ်သားလောက်အထိ အငြိမ့် အဖွဲ့ကြီး စုန်ရာ ဆန်ရာ လိုက်ပါခဲ့ရသည်။ ထိုအခါက ဒေါ်စပယ်တင်သည် အကသင် မင်းသမီးကလေးမျှသာ ရှိသေးသည်။ မေမေယဉ် (စပယ်ယဉ်)မှာမူ မေမေ၏လက်ထောက် ထက်မြက်သော မင်းသမီးတစ်လက် ဖြစ်နေခဲ့လေပြီ။ စပယ်ရုံအငြိမ့်အဖွဲ့ကြီးကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်လျှင် ဖေဖေ၊ မေမေ၊ စပယ်ယဉ်၊ စပယ်တင် တို့ကို အမှတ်ရလွမ်းဆွတ်လာမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆရာသည် ဖေဖေ၏ ပတ္တလားခုံ၌ ဝင်ခေါက်နေတတ်၏။ ထံတျာ၊ သီတာ၊ သာယာ၊ ထွေတလာ၊ ခွဲခွဲခြားခြားတို့ကို ဖေဖေပြသည့်အတိုင်း လိုက်ခေါက်နေ သည်ကို သတိရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “နောက်တော့မှ သား သူတို့တန်ဖိုးကို သိလာမှာပဲ၊ မြန်မာမှု တေးဂီတ တစ်ခုလုံးဟာ ထံတျာနဲ့ ပဲ ပြည့်စုံနေပြီ။ ထံတျာက ပင်မပဲ၊ နောက်တော့ သိလာ မှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            စောင်းကိုမူ ဆရာသည် ဖေဖေ သီချင်းနှစ်ပုဒ်မျှ တက်ပေးသည်ကိုသာ ကြိုးစား ပမ်းစား လိုက်ခဲ့ရပေသည်။ ဖေဖေက လက်ထပ်၍ မသင်ကြားခဲ့သော်လည်း ဖေဖေ၏စောင်းသံသည် နား၌ယဉ်ပါးနေခဲ့သဖြင့် နားဖြင့် သင်ကြားပြီးသား ဖြစ်နေ ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မေမေကဆရာ့အားအခြေခံယိုးဒယားကွက်များစတင်သင်ကြားသောအခါ ဆရာ့ အသက်မှာ ငါးနှစ်မျှပင် မပြည့်သေး။ ပုဆစ်ဒူးချ ထိုင်ပြီး ရင်ကို ကော့ကော့ထားကာ ပေါင်ပေါ်၌ လက်နှစ်ဖက် အမှောက်အလှန် ကျင့်နေရသည်ပင် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာညောင်းခဲ့သည် ထင်ရ၏။ ထို့နောက်မှ လက်နှစ်ချောင်းကို အပြန်အလှန် အထက်ပင့်ယူ၊ အောက်ပြန်ချ လုပ်နေရပြီး ခေါင်းပါ ပါလာရသည်။ နောက်မှ တဖြည်းဖြည်း ထိုင်ရာမှ ထရသည်။ နောက်မှ ကကြိုးကခွင်များကို စတင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ထိုအခါက ဆရာသည် မေမေ၏ လက်ထောက်မင်းသမီးဖြစ်သူ မေမေယဉ်နှင့် အတူတူ အိပ်ခဲ့ရ၏။ စားလျှင်လည်း သူနှင့်အတူတူ၊ တစ်ခါတစ်ရံ တစ်ခုခုကို တိတ်တိတ်ကလေး ခေါ်ကျွေးပြီး သူ့ကို အမွှေးခိုင်းသည်။ သူသည် မုန့်တစ်ချပ်ကိုပြပြီး ပါးကို ထိုးပေးလိုက်၏။ ဆရာသည် မုန့်တစ်ခု စားချင်တိုင်း တစ်ခါ မွှေး နေရသောအခါ သူသည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် ရယ်နေတတ်လေသည်။ သူသည် အလွန့်ရွှင်လန်းစွာ ပြုံးရယ်တတ်၏။ သူပြုံးလျှင် ချစ်စရာကောင်းသော သွားတက် ကလေးတစ်ခု ပေါ်သွားတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သားကြီး၊ မင်းဟာ မေမေ့သားကြီး၊ ကဲ .. ခေါ်စမ်း မေမေလို့ ခေါ်လိုက်စမ်း...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မေမေ” “တော်...တော်၊ သားကြီးက သိပ်လိမ္မာတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုအခါက မေမေယဉ်မှာ အပျိုစင်ဖြစ်လေသည်။ ဆရာသည် အပျိုစင် မေမေယဉ်၏သား ဖြစ်ခဲ့ရသည်ကို ယခုပြန်၍ အမှတ်ရသောအခါ ပြုံးနေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်ဆုံး ဇာတ်ကပြီးအပြန် အလူးအလဲဖျားကာ ညောင်ဦးတွင် ဖေဖေနှင့် မေမေ ရှေ့ဆင့် နောက်ဆင့် ကွယ်လွန်သောအခါ ဆရာသည် နေ့တငိုငို၊ ညတငိုငို ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ ဆရာ့၌ သွေးသားတော်စပ်သူ ဆွေမျိုးဟူ၍လည်း မရှိနိုင်၊ စပယ်ရုံ အငြိမ့်ကြီးကား အစိတ်စိတ်အမြွာမြွှာကွဲကာ ဇာတ်သိမ်းသွားခဲ့ရလေပြီ။ ဆရာသည် မေမေယဉ် ရင်ခွင်ထဲတွင် မတိတ်နိုင်အောင် ငိုခဲ့ရသည်။ မေမေယဉ်မှတစ်ပါး အားကိုးဖွယ်ရာလည်း မရှိတော့။ မကြာမီရက်ပိုင်း၌ ဆရာ့အား ဆရာတစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော အဘိုးသည် လာ၍ခေါ်၏။ ဆရာ ငိုရင်း ပတ္တလားတီးနေသည်ကို တွေ့သောအခါ ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “ဟာ ... လာပြန်ပြီ တစ်ယောက်၊ ဒါလည်း ဖူးခေါင်ကလေးပဲကွ၊ ခွေးလိုနေ လေလွင့်ခွေးလို သေရဦးမယ့် အကောင်ကလေးပဲ၊ “ဖူးခေါင်ကလေး၊ ဖူးခေါင် ကလေး ...”ဟု တဖျစ်ဖျစ် ပြောနေခဲ့သည်ကို သတိရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆရာသည် မေမေယဉ်ကို ခွဲလာခဲ့ရသဖြင့် ငိုကြွေးမိပြန်သည်။ သင်္ဘောကြီး တစ်စင်း၏ အထက်တန်းတွင် အဘိုးနှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            မြို့သစ်ကလေးသို့ ရောက်လာပြီး အေးရိပ်ငြိမ်တွင် နေရသည်တွင် ဆရာ၏ ဘဝမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲသွားသည်။ နေ့စဉ် စည်းကမ်းကျစွာကျောင်းတက်ရသော ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်လာသည်။ ဖေဖေ စာသင်ခဲ့သဖြင့် ဒုတိယတန်းမှ စတင်ကာ နေရသော်လည်း အရွယ်နှင့် မလိုက်တော့ပေ။ ဆရာသည် တစ်တန်းပြီးတစ်တန်း လွယ်လွယ်ကူကူကလေးနှင့် အောင်လာကာ တက္ကသိုလ်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ဆရာသည် အဘိုးနှင့် ကင်းဝေးရာသို့ ရောက်သွားရပြန်လျှင်မူလကရှိခဲ့သော သဘင်စိတ်လည်း အလိုလို လွတ်လပ်စွာ နိုးကြွလာပြန်သည်။ စောင်းကိုကိုင်ပြီး အကများကို လေ့လာနေခဲ့၏။ ကျောင်းကပွဲများ၌ ပါဝင် လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်း...ဟိုမှာ ဖက်ခွက်စား ပြန်လုပ်လာပြီဆို ..”ဟု အဘိုးက ငေါက်ငန်းလျှင် ဆရာသည် ရယ်မောနေခဲ့၏။ “ကောင်းတယ်ကွာ၊ ဖက်ခွက်စားမျိုး၊ အမျိုး မမှန်တဲ့အကောင်၊ ခွေးလို လေလွင့်နေဦးမယ့်အကောင်၊ ဖူးခေါင်ကလေး” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           နောက်ပိုင်းနှစ်များ၌ အဘိုး၏လယ်မြေများ ကစဉ့်ကရဲ ဖြစ်လာကာ စီးပွားရေး ကျဆင်းလာသည်။ ဆရာ ကျောင်းထွက်လိုက်ရပြီး မြို့သစ်မြို့ကလေး အမှတ်(၁) အထက်တန်းကျောင်းတွင် အထက်တန်းပြ ဆရာကလေး ဝင်လုပ်နေသည့် အတွင်း ၌ အဘိုး ကွယ်လွန်သွားသည်။ အဘိုး၏ ခြံတစ်ကွက်၊ တိုက်ကလေး တစ်လုံးနှင့် ရွှေတိုရွှေစလေး အနည်းငယ်မျှသာ အမွေအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဆရာသည် သူ၏ ကျောင်းဆရာဘဝကို သာယာချမ်းမြေ့ဖွယ် ပန်းချီကား တစ်ချပ်ဟု စိတ်ထဲတွင် ထင်သည်။ ကျောင်းကပွဲများနှင့် ကြုံကြိုက်လာလျှင် သူ၏ သဘင်စိတ်လည်း မြူးကြွလာတတ်ပြန်သည်။ နောက်တော့ သူသည် အလိုလိုပင် ကျောင်းကပွဲများ၌ သီချင်းရေးဆရာ၊ အကသင်ဆရာ၊ ဇာတ်ဆရာ ဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ထမင်းဆိုင်တစ်ဆိုင်၌ လစာပေးစား၊ ကျောင်းတက်၊ စာဖတ်၊ ကျောင်း ကပွဲက၊ ပန်းချီရေး၊ ကဗျာရေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အေးရိပ်ငြိမ်ဧည့်ခန်းတွင် ဖေဖေ နောက်ဆုံး ရေးဆွဲခဲ့သည့် ပန်းချီကားကြီး သုံးချပ်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ဆရာသည် ဤပန်းချီကားကြီး သုံးချပ်ကို ဖေဖေ၏ အမွေအဖြစ်ဖြင့် မြတ်နိုးနေခဲ့သည်။ မေမေ၊ မေမေယဉ်နှင့် ဒေါ်စပယ်တင် တို့၏ ကနေဟန် ပန်းချီကားကြီးသုံးချပ်၌ ဖေဖေ၏ အတွေး၊ စိတ်ကူးစိတ်သန်း၊ ခံစား တတ်မှုများကို မြင်တွေ့နေနိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဖေဖေ၏ စုတ်ချက်များသည် ရဲရင့်၏။ တင်းမာသည်။ ခိုင်မြဲသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ပန်းချီကားထဲ၌ မေမေ၏မျက်လုံးမှာ ကာ ရီဝေနေသည်။ မေမေ၏ ပန်းချီကားပေါ်တွင် ဖေဖေ၏ စွဲမြဲသောမေတ္တာတရားကို မြင်တွေ့ နေရသလိုပင်၊ ဖေဖေ၏ မေတ္တာမှာ နက်ရှိုင်းလှပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မေမေယဉ်သည် ကနေရင်း ပြုံးနေ၏။ သူ့အပြုံးမှာ သစ်လွင်တောက်ပ ပေသည်။ သွားတက်ကလေးပေါ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒေါ်စပယ်တင်ကား ချိုးထားသော သူ့လက်ချောင်းကလေးများပေါ်၌\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45568765231253,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_23e9e942-134c-41e8-a4de-39d8b04dd615.jpg?v=1730211117"},{"product_id":"နိုင်ဝင်းဆွေ-မဟူရာမေတ္တာ","title":"နိုင်ဝင်းဆွေ - မဟူရာမေတ္တာ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45698653028501,"sku":"","price":10170.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45698653061269,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_5f3172bd-9be2-492a-8344-8b2f1e9aa4d8.jpg?v=1745817641"},{"product_id":"နိုင်ဝင်းဆွေ-နိုးတစ်ဝက်အိပ်မက်","title":"နိုင်ဝင်းဆွေ - နိုးတစ်ဝက်အိပ်မက်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။                                   \u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e\u003cspan lang=\"MY\"\u003e------------------------------------\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စာစည်းစိမ်","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":46474030973077,"sku":null,"price":4050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":46474031005845,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_25f6e4f6-da93-4cde-8b5f-d4672b3bd459.jpg?v=1759643215"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/%e1%80%94%e1%80%ad%e1%80%af%e1%80%84%e1%80%ba%e1%81%80%e1%80%84%e1%80%ba%e1%80%b8%e1%80%86%e1%80%bd%e1%80%b1.oembed","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}