{"title":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း","description":"\u003ca href=\"https:\/\/my.wikipedia.org\/wiki\/%E1%80%9E%E1%80%94%E1%80%BA%E1%80%B8%E1%80%91%E1%80%BD%E1%80%94%E1%80%BA%E1%80%B8_(%E1%80%9E%E1%80%99%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%80%84%E1%80%BA%E1%80%B8%E1%80%95%E1%80%8A%E1%80%AC%E1%80%9B%E1%80%BE%E1%80%84%E1%80%BA%E1%81%8A_%E1%80%92%E1%80%B1%E1%80%AB%E1%80%80%E1%80%BA%E1%80%90%E1%80%AC)\"\u003eစာရေးဆရာ၏ အတ္တုပ္ပတ္တိ\u003c\/a\u003e","products":[{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-အမိန့်တော်ထဲကသမိုင်း","title":"အမိန့်တော်ထဲကသမိုင်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအမိန့်တော်ထဲကသမိုင်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆင်ဖြူရှင်၁၅၅၄-၁၅၈၁ က အင်းဝကို ၂၂ ဇန်နဝါရီ ၁၅၅၅ မှာ သိမ်းယူပေ မယ့် အင်းဝကို နန်းစိုက်ရာ မြို့တော်ကြီးအဖြစ်နဲ့ မသုံးတော့ပါ။ ဟံသာဝတီ ဆင်ဖြူရှင်ရဲ့ ပိုင်နက်ဟာ ၁၅၉၃ မှာ အောက်စာရင်း (စာရင်း ၂၀၈၄က၊ ၄-၇)အတိုင်း သတ်မှတ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကလေး၊ ကသည်း၊ ကမ္ဗောဇ၊ ခန်တီ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မေမာဝရ၊ ခွေလုံ၊ စန္ဒာ၊ စိန့် ၊ ဇင်ရုံ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ညောင်ရွှေ၊ တမလိတ္တိ၊ တမ္ပဒီပ၊ ပတ်ကျိပ်၊ ဗန်းမော်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မဟာနာဂရ)၊ မိုင်းခွင်၊ မိုင်းစည်၊ မိုင်းဦး၊ မိုင်းပင်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိုးကောင်း၊ မိုးညှင်း၊ မိုးနား၊ မိုးနဲ၊ မိုးမိတ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိုးဝန်း၊ သီပေါ၊ သုနာပရမ်၊ သိန်းဝီနဲ့ ၊ အယုဒ္ဓယ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အစုစု နှစ်ဆယ့်လေးနေရာဖြစ်တယ်။ ဒီစာရင်းကို ကောက်ယူချိန် ဟာ ဟံသာဝတီဆင်ဖြူရှင်ရဲ့ တန်ခိုးသြဇာကျဆင်းချိန်၊ လက်နက်နိုင်ငံ ပြိုခါနီးအချိန်ဖြစ်တယ်။ မင်းကြီးရဲ့ ညီတော် မင်းရဲရန္တမိတ်က အပိုင်းစားရတဲ့ညောင်ရမ်းကို ၁၅၉၆ မှာ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်ပြီး မြို့ရိုးမြို့တာကို ခိုင်လုံအောင် (မှန်နန်း ၃၊ ၁၉၆၇၊ ၉၉)လုပ်တယ်ဆိုတာ လက်နက်နိုင်ငံကြီးပျက်လို့ သူ တစ်လူငါတစ်မင်းလုပ်ကြပြီဆိုတာ ထင်ရှားပါတယ်။ ဝန်းကျင်ကို သိမ်းယူ ရာက အင်းဝကို ၂၇ ဇူလိုင် ၁၅၉၇ မှာ သိမ်းယူနိုင်တယ်။ အင်းဝကို နိုင်ငံ အုပ်ချုပ်ရေးအတွက် ဗဟိုဌာန မင်းနေပြည်လို့ ၁၂ ဇူလိုင် ၁၅၉၈ မှာ အမိန့်တော်ထုတ်ပြန်တယ်။ အဲဒီနေ့ဟာ အင်းဝဒုတိယခေတ်စတယ်လို့ မှတ်ယူရပါ တယ်။ အင်းဝမှာ မင်းအဖြစ်ကို ၁၃ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၆ဝဝ မှာ ခံယူတယ်။ ပြီးတော့မှ ရှမ်းနယ်တွေကို အောက်မှာပါတဲ့ အစဉ်အတိုင်း သိမ်းသွင်းတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိုးကောင်း၊ မိုးညှင်း၊ ညောင်ရွှေ၊ ဗန်းမော်၊ မိုးနဲ၊ မိုးဗြဲ၊ စကား၊ ရောက် စောက်၊ နောင်မွန်၊ မိုင်းပတ်၊ မိုင်းကိုင်၊ တီကြစ်၊ မိုးမိတ်နဲ့ သိန္နီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အနောက်ဘက်လွန် ၁၆၀၆-၁၆၂၈ လက်ထက်မှာ နောက်ထပ် သိမ်း ပိုက်နိုင်တဲ့ နေရာတွေက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြည်(၂ ဇူလိုင် ၁၆၀၈) ရက်စွဲတွေက အမိန့်တော်ရက်စွဲတွေဖြစ်တယ်။ တောင်ငူ(၂၄ ဩဂုတ် ၁၆၁ဝ)၊ သန်လျင် (၁၈ မတ် ၁၆၁၃)၊ ဟံသာဝတီ (၃ မေ ၁၆၁၃)၊ မုတ္တမ(၇ နိုဝင်ဘာ ၁၆၁၃)၊ ထားဝယ် (၁၅ ဒီဇင်ဘာ ၁၆၁၃)၊ တနင်္သာရီ (၂၆ ဒီဇင်ဘာ၊ ၁၆၁၃)၊ ဇင်းမယ် (၂၅ နိုဝင်ဘာ ၁၆၁၄)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလင်းဇင်း(၂၆ နိုဝင်ဘာ ၁၆၁၄)၊ သင်းတွဲ(စက်တင်ဘာ ၁၆၁၅) အင်းဝနိုင်ငံ တော်ကို နောင်ခါတိုင်းဆယ်တိုင်း ခွဲတယ်လို့ သိရတယ်။ (စာရင်း ၁၁၀၅ က၊ ၆၆-၇၁)။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          (၁) ကမ္ဘောဇတိုင်း၊ ညောင်ရွှေ၊ မိုးနဲ၊ သီပေါ၊ (၂) ခေမာဝရ၊ ကျိုင်း တုံ၊ (၃) ဇေယဝနုကာတိုင်း၊ ကေတုမတီ၊ ဇေယဝတီ၊ (၄) ဇိန်တိုင်း၊ ခွေလုံ၊ ခန္ဒာ၊ ဗန်းမော်၊ (၅) တံပဒီပတိုင်း၊ ပုဂံ၊ ပင်းယ၊ မြင်စိုင်း၊ အင်းဝ၊ (၆) မဟာနာဂရတိုင်း၊ ကျိုင်းရုံ၊ မိုင်းစည်၊ (၇) ရာမညတိုင်း၊ ကုသိမ်၊ ဒဂုံ၊ ဒလ၊ မုတ္တိမ၊ ရောင်မြ၊ ဟံသာဝတီ၊ (၈) သုနာပရန္တတိုင်း၊ ကလေး၊ စကု၊ စလင်း၊ဖောင်းလင်း၊ လယ်ကိုင်း၊ သောင်သွပ်၊ (၉) သီရိခေတ္တရာတိုင်း၊ ပန်းတောင်း၊ သရေခေတ္တရာ၊ ဥဒေတရစ်၊ (၁၀) ဟရိပုဉ္စတိုင်း၊ ကျိုင်းသည်၊ ဇင်းမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နိုင်ငံတော်ကျယ်ပြန့်လွန်းလို့ အမိန့်တော်ထုတ်ရင် မွန်၊ မြန်မာ၊ ယွန်း ဘာသာသုံးမျိုးနဲ့ ထုတ်ပြန်ရတယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ဘာသာစကားမျိုးစုံ လူမျိုးပေါင်းစုံရှိနေလို့ ကြားစကား ဘာသာသုံးခုထဲက တစ်ခုခုကိုသုံးမှ အပြန်အလှန် နားလည်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နိုင်ငံကို တိုင်းရှစ်တိုင်း၊ တိုင်းတစ်ဆယ့်ခြောက်တိုင်းခွဲတယ်ဆိုတာ အိန္ဒိယအလေ့ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ (တင်၊ ၂၊ ၁၉၃၂၊ ၉၃) အိန္ဒိယသြဇာ မသက်ရောက်ခင်က ဆည်ရေသောက်လယ်စိုက်ခင်း စတင်ဖြစ်ထွန်းတဲ့ နေရာကို ခရိုန်(ခရိုင်)လို့ခေါ်ပြီး နောက်မှ ချဲ့ထွင်ပြီး လယ်တည်တဲ့နေရာ တွေကို တိုက်တာကို တွေ့ပါတယ်။ ဒီဝေါဟာရတွေကို အခုထိ သုံးစွဲနေဆဲ ပါပဲ။ နာမည်အခေါ် အပြောင်းအလဲကတော့ ရှိစမြဲဖြစ်တယ်။ မြို့ပျက်တယ်၊ မြို့သစ်တည်တယ်။ သူ့ခေတ်သူ့အခါ အကြောင်းပြချက်အမျိုးမျိုး ရှိကြပါ တယ်။ ဥပမာ အင်းဝကို တည်လိုက် ပျက်လိုက် လေးကြိမ်ရှိခဲ့တယ်။ အင်းဝ ကို ရွှေ (၃၀ သြဂုတ် ၁၅၉၈ အမည်ပြောင်းတယ်။ ရငုံကို အခုရွာပုံခေါ် တယ်။ တမုတ်၊ သင်တောင်၊ ပွက်သာ၊ ခံမှုတွေ ရွာဆိုကုန်းဖြစ်နေပြီ။ လယ်တွင်းကလည်း စောစောက တစ်ဆယ့်တစ်ရွာဟာ ခုတော့ လယ်ကွင်း ကိုးခရိုင်ဖြစ်နေပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စောလှ၏၊ ပင်လယ်၊ မြစ်သား၊ ပျဉ်းမနား၊ မြောင်လှ”၊ မြင်းခုန်တိုင်၊ ပနန်၊ မက္ခရာ၊ မြင်စိုင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကြယ်မှတ်က အသစ်ဝင်လာတဲ့ နာမည်။ အဟောင်းတစ်ဆယ့်တစ်က စောစောကပြောသလို တမုတ်၊ သင်တောင်၊ ပက်သာ၊ ခံမှုလေးနေရာ ပျက်သွားပြီ။ ရငုံက စာရင်းမဝင်တော့ဘူး။ တိုက်စာရင်း မှာလည်း ပြောင်း တယ်။ တိုးတယ်။ ဆိုလိုတာက လယ်မြေကျယ်ပြန့်လာတာကြောင့်ပဲ ဖြစ်ပါ တယ်။ မင်းအာဏာ ကြီးထွားလေ စစ်သည် အင်အားလိုလေဖြစ်ပါတယ်။ စစ်မတိုက်ရတဲ့အခါ တိုးလာတဲ့လက်နက်ကိုင်တွေဟာ စိုက်ပျိုးရေးဘက်မှာ ဝင်ရောက်ထမ်းရွက်ကြရပြန်ပါတယ်။ အဲဒီလိုဖြစ်လာတော့ တိုက်စာရင်းကို အမိန့်တော်ရက်စွဲနဲ့တွဲပြီး ဖော်ပြနိုင်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အရှေ့ဘက်တိုက်(ကျောက်စဉ်တိုက်)၊ ဧရာဝတီ အရှေ့ဘက်စဉ့်ကူး က မြစ်ငယ်ထိ (၃၁ မေ ၁၆၇၉၊ ၂ ဇွန် ၁၆၇၉၊ ၂၉ နိုဝင်ဘာ ၁၇၈၇၊ ၂၄ ဒီဇင်ဘာ ၁၇၈၇၊ ၄ မေ ၁၇၉၅၊ ၁၂ ဩဂုတ် ၁၇၉၅၊ ၂၅ မေ ၁၈၀၁၊ ၆ ဇူလိုင် ၁၈၀၁၊ ၉ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၈ဝ၆၊ ၂၂ ဇွန် ၁၈ဝ၆) (ကျွန်တော်တည်း ဖြတ်ပြီး အင်္ဂလိပ်ဘာသာပြန်တဲ့ အမိန့်တော်ပေါင်းချုပ် ၁၀ တွဲမှာ ဖော်ပြပါ ရက်စွဲနဲ့ အမိန့်တော်ကို ရှာကြည့်ရင် ပတ်သက်ရာပတ်သက်ကြောင်း အခြေ အနေကိုပါ သိနိုင်မယ်။ ခရစ်နှစ်လရက်ကို သုံးတာကတော့ ကမ္ဘာ့သမိုင်းနဲ့ ယှဉ်သာအောင်တမင်သုံးတာ ဖြစ်ပါတယ်)။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အနောက်ဘက်တိုက်နေရာကတော့ အရှေ့ဘက်တိုက်ရဲ့ ပြောင်းပြန် ဖြစ်တဲ့အပြင် အင်းဝရဲ့ တောင်ဘက် ရမည်းသင်းအထိ နယ်မြေကိုလည်း အနောက်ဘက်တိုက်အဝင်ဖြစ်တယ်လို့ သိရပါတယ်။(၃၁ မေ ၁၆၇၉၊ ၂ ဇွန် ၁၉၇၉၊ ၂၈ နိုဝင်ဘာ ၁၇၈၃၊ ၂၈ နိုဝင်ဘာ ၁၇၈၄၊ ၂၉ ဒီဇင်ဘာ ၁၇၈၄၊ ၂၅ နိုဝင်ဘာ ၁၇၈၆၊ ၁၁ ဇူလိုင် ၁၇၈၇၊ ၁၇ ဒီဇင်ဘာ ၁၇၈၇၊ ၂၆ မေ ၁၇၉၅၊ ၇ ဇန် ၁၈ဝ၁)။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တောင်ဘက်တိုက် နေရာကတော့ ချင်းတွင်း အနောက်ဘက် ကနီက ပုခန်းကြီးထိဖြစ်တယ်။ (၃၁ မေ ၁၆၇၉၊ ၂ ဇွန် ၁၆၇၉၊ ၁၆ ဒီဇင်ဘာ ၁၇၈၃၊ ၁၅ မေ ၁၇၈၄၊ ၂ အောက်တိုဘာ ၁၇၈၅၊ ၂၉ စက်တင်ဘာ ၁၇၈၇၊ ၉ အောက်တိုဘာ ၁၇၈၇၊ ၁၅ အောက်တိုဘာ ၁၇၈၇၊ ၂၉ နိုဝင်ဘာ ၁၇၈၇၊ ၁ ဧပြီ ၁၇၈၈၊ ၂ ဧပြီ ၁၇၈၈၊ ၁၀ ဇူလိုင် ၁၇၉၅၊ ၇ ဇွန် ၁၈ဝ၁၊ ၂၂ ဇွန် ၁၈၀၆)။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြောက်ဘက်တိုက်နေရာကတော့ မုဆိုးဖို မြောက်ဘက်မှာရှိတယ်။ (၁ မတ် ၁၅၆၉၊ ၃၁ မေ ၁၆၇၉၊ ၂ ဇွန် ၁၆၇၉၊ ၁၆ သြဂုတ် ၁၇၈၃၊ ၁၉\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45569216118933,"sku":"","price":9000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_9fe26346-cfe2-425a-aea0-b3511a325c26.jpg?v=1730212240"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-ဟာဗေ-စာတမ်းသုံးစောင်","title":"ဟာဗေ၏စာတမ်းသုံးစောင်","description":"\u003cp\u003eမုနီ၏ ဖခင်ထံ၌ အိန္ဒိယတပ်သား (စီဗွိုင်) တစ်ဦး၏ မန္တလေးသိမ်းပွဲအ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင်း စာတန်းတစ်ခုရှိရာ ထိုစာတန်းအရ အဆိုပါတပ်သား စီးနင်းလိုက်ပါ။ ရသောသင်္ဘောဦးတွင် သစ်သားပန်းပုရုပ်တစ်ခုရှိ၍ ထိုရုပ်ထုတွင် မင်းသား တို့ အဝတ်တန်ဆာအဆောင်အယောင် စုံလင်စွာ ဆင်ယင်ထားကြောင်း ဖော်ပြ ထားသည်ဟုသိရပါသည်။ ဟာဗေကလည်း မြန်မာနယ်တွင်းသို့ ခုတ်မောင်း ဝင်ရောက်လာသည့် သင်္ဘောအဖွဲ့၏ရှေ့ဆောင် သင်္ဘောဦး၌ မင်းသားအတု တစ်ပါးရပ်လျက်လိုက်စေကြောင်း ဦးဖေအောင်ပြောသဖြင့် သူကြားဖူးကြောင်း ရေးပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အဆိုပါစာတို့ကို ၁၉၅၃ တွင် ရေးသော်လည်း ဦးဖေအောင်မှာ ၁၉၂၆ တွင် သေဆုံးသူဖြစ်သဖြင့် ရှေးမဆွကပင် ဟာဗေသည် “မင်းသားတု” ဇာတ် ကြောင်းကို ကြားဖူးမည်ဟု ဆိုရပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရုဒယကစ်ပလင်” သည် အဆိုပါ “ငြိမ်းချမ်းသာယာရှိရန်ဆောင်ရွက် ချက်” ကာလနှင့် ပတ်သက်သည့် အဖြစ်အပျက်အချို့ကို ကဗျာများစွာ စပ်ခဲ့ ရာ အသေးစိတ်ဖော်ပြချက်များစွာသည် ငြိမ်းချမ်းသာယာအောင်ဆောင်ရွက် သူ ဗြိတိသျှစစ်သားများကပင် သတင်းပေးခြင်းဖြစ်ရကား မှန်ကန်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ “ရာခေါင်းကျရာ” ကဗျာတွင် ကစ်ပလင်၏ အတွေ့အကြုံ ဖော်ပြချက်မှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဆိတ်ငြိမ်ရာ ချက်စတာနေ့ မုဆိုးမ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတစ်ဦးတည်းသားအတွက် ငိုနေရ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပေပင်မြစ်ကမ်းမှာ သင်္ချိုင်းဂူ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဗမာမှန်သမျှ ရှောင်ရှားကြ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတပ်ကြပ် ပရပ်တေဝါရိ” ပြောတော့မှ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအဖြစ်စုံကို သိကြရ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတောချုံထဲက ပေါက်ကွဲသံ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရယ်သံ ပြေးသံ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပထမ ခြေရာကောက်တပ်သားတွေ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဗိုလ်ကလေးအလောင်းကို ကောက်နေပြီ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူ့နဖူးပေါ်မှာ မဲပြာနေတဲ့ ဒဏ်ရာကြီး \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနောက်စေ့ဘက်ကတော့ ဟင်းလင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတပ်ကြပ်ကြီး “ပရပ်တေဝါရိ” နဲ့ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတပ်ကြပ်ငယ် “ဟိရလား” တို့\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသေနတ်ကိုင် နှစ်ဆယ်ပါတဲ့ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတပ်ကို ကွပ်ကဲလာတယ်။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနေညိုစပြုပြီမို့ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eချောင်းရိုးကို စုန်ပြီးလျှောက်ခဲ့ကြတယ်။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတပ်ကြပ်ကြီး ပရပ်တေဝါရိ” \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူ့အမိန့်နဲ့ သေနတ်ယမ်းထိုးကြပြီ။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတပ်သားတစ်ဒါဇင် ရွာခြံစည်းရိုးဒီဘက်ကနေ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတပ်ကြပ်ငယ် “ဟိရလား” က \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျန်တပ်သားခေါ်ပြီး \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွာကို တစ်ဘက်ကပန်းဝင် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပထမခြေရာကောက် တပ်သားတွေ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဟစ်အော် ခုတ်သတ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဆူညံနေတဲ့လူအုပ်ထဲ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e“စိန်ငယ်” ကို ဟိုလှဲဒီထဲ့ပစ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတစ်ဘက်ရွာပေါက်က ပြေးထွက်လာသူတွေကို\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e တပ်ကြပ်ငယ်အဖွဲ့က ဆီးသတ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတစ်မနက်လုံး မပြီးနိုင်အောင်သတ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသေစာရင်းကလည်း မဆုံးနိုင်အောင်ရှည် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဖြတ်ရတဲ့ခေါင်းက တစ်ရာ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eခေါင်းဆယ်ကျိပ်၊ ပြီးတော့ နှစ်ခေါင်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူတို့ဗိုလ်ရဲ့ သင်္ချိုင်းကို ပြန်သွားကြပြီ။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပထမခြေရာကောက် တပ်သားတွေ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတပ်သားတိုင်း တောင်းကိုသယ်လို့။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eလက်တွေလည်း နီရဲရဲ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eရွာမှာလည်း မီးတောက်နီရဲရဲ။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e “ပေပင်မော်” ရွာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတောင်းက တစက်စက် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eလမ်းတစ်လျှောက်မြက်နီနီ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအမှတ်ရစရာ ယူခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းအပုံ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eခပ်မြင့်မြင့် လူတစ်ရပ်လောက် ရှိမယ်။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတစ်ခေါင်းပေါ် တစ်ခေါင်းထပ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသွားကြဲကြဲ မျက်စေ့ကြောင်တောင် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒေါသဝေဒနာ အထိတ်တလန့် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမီးလောင်မှိုင်းစွဲတဲ့ အသားပေါ်မှာပဲ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမြင်သာတယ်။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eတပ်ကြပ်ကြီး “ပရပ်တေဝါရေ”\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအောင်ပွဲခေါင်းပုံကြီးပေါ်မှာ သူ့ဗိုလ်ခေါင်းကိုတင် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူ့သားခေါင်းကို အောက်ကခံ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဓားတစ်လက် ဒေါင်းလံတစ်ခုကိုလည်း ချထား\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဘယ်သူ့ပွဲလည်း ကမ္ဘာသိစေ မြင်စေ။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤမျှ ကြောက်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ကဗျာကို အပြည့်အစုံကိုးကား ရသည်ကို စိတ်မကောင်းလှပါ။ သို့သော် မြန်မာအင်္ဂလိပ်ဆက်ဆံရေးသမိုင်း၏ အဆိုးဝါးဆုံးကာလဟု ခေါ်ရမည့် ၁၈၈၆ မှ ၁၈၉ဝ ကာလနှင့် ပတ်သက်သော အသေးစိတ်ကိစ္စတို့ကို ဟာဗေသည် တမင်သက်သက်ထိန်ချန်ထားကြောင်း ထင်ရှားစေလို၍သာ ဖော်ပြရခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ပုသိမ်အရေးပိုင်ထံသို့ ၇ နိုဝင်ဘာ ၁၉၂၆ ရက်စွဲနှင့် ဟာဗေရေးသောစာတွင် အိန္ဒိယမြေတိုင်းဌာနမှ ဗိုလ်ကြီး ‘လဲရောက်”၏ အကူအညီဖြင့် ကဗျာထဲက ရွာကို ရှာ၍တွေ့ကြောင်း သိရပါသည်။ ကံဆိုးလှသောရွာမှာ ငဝန်မြစ်တွင်းသို့ ပေပင်ချောင်းစီးဝင် ရာ မြစ်ဆုံတွင်ရှိသော ပေပင်မော်ရွာဖြစ်၍ ထိုရွာမှ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး ၏ ကျမ်းကျိန်၍ ထွက်ဆိုချက်မှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           \u003cstrong\u003eဘုရားပျက်နဲ့ သစ်အုပ်နေရာမှာ ရွာငယ်တစ်ရွာရှိဖူးပါတယ်။ ကုလား ကြီးတက်တော့ ဗမာတပ်က အဲဒီက ခံတိုက်ဖူးတယ်။ ဒီစီဗွိုင်” တွေကို ကွပ်ကဲ ရင်း ရွာကို အတိုက်မှာ အင်္ဂလိပ်စစ်ဗိုလ်ကျဆုံးသွားပါတယ်။ အဲဒီအခါမှာ စီဗွိုင်တွေဟာ အမျက်ဒေါသ မထိန်းနိုင်ဘဲ ရွာကို ဗုံး၊ သေနတ်တွေနဲ့ တရစပ်ပစ်ခတ်ပါတယ်။ ရွာတစ်ဖက်ပေါက်က ပြေးထွက်လာတဲ့ ရွာသားတွေကို ရှိုထဲက ချုံခိုစောင့်နေတဲ့ စီဗွိုင်တွေက မိန်းမနဲ့ကလေးသာ ချန်ပြီး အားလုံး ကို သတ်ပစ်ပါတယ်။ ဗိုလ်ရဲ့ သင်္ချိုင်းမြေပုံပေါ်မှာ သေသူတွေရဲ့ ခေါင်းတွေကိုဖြတ်ပြီး တင်ပစ် ခဲ့ကြပါတယ်။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟာဗေ၏ ကျောင်းသုံး မြန်မာသမိုင်းစာအုပ်သည် သူရည်မှန်းသည့် အတိုင်း (၁၉၂၀\/၃၄) အတွင်း ပညာရေးအစီရင်ခံစာများ၌ သုံးစွဲသည့် ဝေါဟာရ အတိုင်း အင်ပါယာစွဲကို ဖြန့်ရန်” အလွန်အသုံးဝင်အောင်မြင်လျက် ရှိပါသည်။ ယခင်ပညာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော “အက်စ်ဒဗလျူ ဘောက်” ရေးသည့် ကျောင်း သုံးသမိုင်းစာအုပ်တွင် နယ်ချဲ့ဝါဒဖြန့်ပုံ မကျစ်လစ်သဖြင့် ရှစ်တန်းကျောင်း သားလောက်ကပင်မဟုတ် မတရားတစ်ဖက်စွန်း ပုတ်ခတ် ရေးသားမှန်း သိသာလွန်းသဖြင့် ယင်းကို ပယ်၍ ဟာဗေ၏စာအုပ်ကို အစား ထိုးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ဟာဗေ၏ စာအုပ်မှာ ရေးသားပုံစေ့စပ်ခြင်း၊ ပညာရှင်လက်ရာပုံပေါ် ခြင်း၊ ကြည့်ချင်စဖွယ် ရုပ်ပုံမြေပုံဓာတ်ပုံများ ပါခြင်းကြောင့် တက္ကသိုလ် ဝင်အဆင့်သို့ ရောက်လာသော ကျောင်းသားများ လက်ဝယ်သို့ ခြံတွင်းဝံပုလွေ သွင်းပေးလိုက်ဘိသကဲ့သို့ ရှိပါတော့သည်။ မြန်မာနိုင်ငံအနှံ့ကျောင်းများတွင် အနှစ်အစိတ်ပြန့်အောင်ပင် ထိုစာအုပ်ကို သုံးစွဲခဲ့ကြရာ၊ ကျောင်းသားတစ် သုတ်ပြီး တစ်သုတ် မြန်မာသမိုင်းနှင့်ဆိုင်သမျှကို ထိုစာအုပ်ဖြင့် နယ်ချဲ့ အကြိုက်ပုံစံသွင်းပေးခြင်း ခံခဲ့ကြရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဦးဖိုးကျားနှင့် ဦးဘသန်းတို့က ရဲဝံ့စွာ မြန်မာသမိုင်းကျောင်းသုံး စာအုပ်များကို ရေးသား၍ ပုံမှန်မြင်ကြစေရန် ကြိုးစားဖော်ထုတ်သော်လည်း သူတို့ကိုယ်တိုင် နေရာများစွာ၌ ဟာဗေ၏ အမှောင့်ပယောဂဝင်နေသည်ကို တွေ့ရ၍ ထိုစာအုပ်များမှာ မြန်မာဘာသာဖြင့် ရေးသားလျက် အမျိုးသားကျောင်းများ၌သာ သုံးကြရသောကြောင့် (ဟာဗေ၏ စာအုပ်ကဲ့သို့ ဖတ်ဖူးသူ မများနိုင်သဖြင့်) မြန်မာပညာတတ် လူငယ်တို့ အတွေးသန္တာန်၌ ငါတို့ တယ်ဖျင်းခဲ့ပါကလားဟူသော အစွဲမှာ ကြီးထွားနေမည်သာ ဖြစ်ပါသည်။ “ဟော” နှင့် “ကေဒီ” တို့ကမူ ယင်းကိုပင် အကျယ်ချဲ့ပြန်လျက် သီပေါမင်းနှင့် သနားဖွယ်ဖြစ်သော မွန်စီယာဟတ်စ်”တို့ကိုပင် ရင့်သီးသော စကားလုံးတို့ ဖြင့် ထုကြထောင်းကြပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45569217790101,"sku":"","price":7000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_0f906ab2-1cf6-45c5-a4b4-b95b035120cc.jpg?v=1730212322"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-လူတွေအကျိုးကိုရှေးရှုပြီးရေးတဲ့မြန်မာသမိုင်း၂၀၀၃စာစု","title":"လူတွေအကျိုးကိုရှေးရှုပြီးရေးတဲ့မြန်မာသမိုင်း ၂၀၀၃ စာစု","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eညောင်ရမ်းနောက်ဆုံးမင်း နှစ်ဆက်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တနင်္ဂနွေမင်း သီရိပဝရ မဟာဓမ္မရာဇာဓိပတိ (၁၇၁၄-၁၇၃၃)နဲ့ စဉ့်ကူးမင်း မဟာဓမ္မရာဇာဓိပတိ (၁၇၃၃-၁၇၅၂)တို့ လက်ထက်တွေမှာ မဏိပူရအရေး၊ ဟံသာဝတီအရေးနဲ့ ကွေ့အရေးဆိုပြီး ဖြေရှင်းမနိုင်တဲ့ အရေးသုံးပါးကို ကြုံတွေ့ကြရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြည်တွင်းမှာ မင်းရဲ့ သြဇာ ကျဆင်းပြီး အုပ်ချုပ်ရေးပျက်ပြားတာက အခြေခံအကြောင်းရင်း ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တနင်္ဂနွေမင်း နန်းရတဲ့အခါ ဘထွေးတော်တွေဖြစ်တဲ့ ပုဂံမင်းနဲ့ တောင်ငူမင်းတို့က ပုန်ကန်ပါတယ်။ သူပုန်ကို နှိမ်နင်းဖို့ တပ်ပေါင်း ၄၀၊ ဆင် ၁ဝဝ၊ မြင်း ၁ဝဝဝ၊ စစ်သည် ၄ဝဝဝဝ လွှတ်တယ်။ ပုဂံမင်း ထွက်ပြေး ပြီး တောင်ငူမင်းက အညံ့ခံတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         တနင်္ဂနွေမင်းလက်ထက် ထင်ရှားတဲ့အကြောင်းအရာတစ်ခုက ရာဇ ဝင်ကြီးကို စဉ့်ကိုင်သူဌေးသား မောင်ကုလားက ပြုစုတယ်။ မြန်မာစကား ပြေ အရေးအသားကောင်းတယ်လို့ ချီးကျူးကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ရှင်ဘုရင်ရဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁။           ခမည်းတော် စနေမင်း (၁၆၉၈-၁၇၁၄) ပလဲပ အရပ်မှာ တည်ခဲ့တဲ့စေတီကို ရွှေလုံးတော်ပြည့်ကပ်လှူပြီး ရွှေထီးတင်လှူတယ်။ ပြီးတော့လောကမာန်အောင်လို့ ဘွဲ့ အမည်ပေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။          ၁၇၁၇ မှာ မှန်စီကျောင်း ဆောက်ပြီး ချင်းတွင်းရွာ၊ ဆရာတော် ဂုဏဝိန္ဒ ရာဇဂုရုကို တင်လှူတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၃။         ၁၇၁၈ မှာ ဦးနက်ချောင်းနားစေတီနဲ့ကျောင်း၊ စစ်ကိုင်း ရှင်လှ ပဉ္စ မာလိန်ဘုရားနဲ့ စောင်းတန်းသုံးသွယ်၊ လောကဒုဿမာရ်အောင် စေတီ၊ တောင်လေးလုံး သာထွန်းဦးဘုရား၊ ဂန္ဓမာဒနတောင် ဇောတိရသ မာန်အောင်ဘုရားတွေကို တည်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၄။          ၁၇၂၀ ပြည့်နှစ်မှာ မိုးထိကျောင်းဆောက်ပြီး ရှင်အနန္တဓဇ ဆရာတော်ကို တင်လှူတယ်။ ရှင်ဖြူရှင်လှရင်ပြင်တော်ပေါ်မှာ မှန်စီ ရွှေချ ဇရပ်ကြီး ဆောက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၅။         ၁၇၂၅ မှာ စစ်ကိုင်းမြစ်ဆိပ် သောတာပန်အရပ်မှာ ကျောက်ဖြူ ဆင်းတုကြီး ထုလုပ်ပြီး လောကမာရ်အောင်လို့ ဘွဲ့တပ်တော်မူတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၆။          ၁၇၂၆ မှာ အမြင့်မြို့ မံဘုရားကြီးကို ထီးတင်တော်မူတယ်။ လောကသရဖူဘုရားကို တည်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၇။          ၁၇၃၁ မှာ စကျင်တောင်က သလင်းကျောက်ဖြူကြီးကို ဆင်းတုတော်လုပ်ပြီး အုတ်ပြဿဒ်နဲ့ ထားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၈။          ၁၇၃၂ နန်းတော်သစ်တောင်ဘက်မှာ ဝင်္ကဘာတောင်လေးလုံးစေတီနဲ့ မှန်စီကျောင်း ဆောက်တယ်။ ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၉။          နယုန်လရောက်တိုင်း စာမေးသဘင်ပြုတော်မူတယ်။ သဒ္ဒါ၊သဂြိုဟ်၊ ယမိုက်၊ ပဌာန်း၊ ဉာ်၊ ဋီကာတိုင်အောင် ပြန်ဆိုနိုင်ရင် ပထမကျော် သမုတ်တယ်။ ဘွဲ့ ရပဉ္စင်းသာမဏေရဲ့ ဆွေမျိုးတွေကိုမြင်းသွေးသောက်စုမှာ ထည့်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၀။          ပိဋကသုံးပုံကို မင်အက္ခရာရေးစေပြီး ပိဋကတိုက်တော်မှာ ထားပြီးကိုးကွယ်တယ်။ -ကသည်းဘုရင် ဂါရပ်နာဝါစ်က ၁၇၂၃ မှာ သမီးကညာ ဆက်မယ် လို့ သံစေပြီး လျှောက်ထားတယ်။ သမီးကညာကို ကြိုယူဖို့ လူ ၃ဝဝ ခန့် ကို ဖောင်ပန်းလှေတက်တွေနဲ့ ရူးဝကို လွှတ်လိုက်တယ်။  \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e       ကသည်းဘုရင်က အကြိုလာသူတို့ကို ဖမ်းဆီးသတ်ဖြတ်တယ်။ သောင်းသွပ်မြို့ကိုလည်းသိမ်းယူတယ်။ တနင်္ဂနွေမင်းက ၁၈ နိုဝင်ဘာ၊ ၁၇၂၄ မှာ ပဌနဂိုရ်စား မင်းရဲသီဟကျော်ကို ဗိုလ်မှူးခန့်ထားပြီး ဆင် ၅ဝ၊ မြင်း ၃ဝဝဝ၊ စစ်သည်သူရဲ ၃ဝဝဝဝ ကို စေလွှတ်တယ်။ မင်းရဲသီဟကျော်တို့ ချင်းတွင်းမြစ်ကို ကူးမိပြီ ဆိုတဲ့အခါ ကသည်းတွေက ခံစစ်မလုပ်ဘဲ မြို့ရွာက ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင် နေကြတယ်။ လမ်းခရီးကြမ်းလို့ စစ်သည်တော်တွေ ကျောက်ဝက်သက် အဖျားအနာ နှိပ်စက်လို့ မင်းရဲသီဟကျော် တပ်ခေါက်ပြီး ပြန်ခဲ့တယ်။ ဘုရင် က စစ်အပြီးမသတ်နိုင်ဟု အမျက်ထွက်၍ မင်းရဲသီဟကျော် အပြစ်ပေးခံ ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         တနင်္ဂနွေမင်းလက်ထက် ဇင်းမယ်က ပုန်ကန်တယ်။ ၁၇၂၂ ခုနှစ် ဇင်းမယ်မြို့ဝန်ဖြစ်တဲ့ မင်းရဲနော်ရထာ၊ ၎င်းကိုဆက်ခံတဲ့ မြေနဲမြင်းမှူး၊ ၎င်းနောက် နန္ဒပတေ့ စတဲ့လူတွေက “ငွေကြေးစားယူကာ ဇင်းမယ်သူ ဇင်းမယ်သားတို့ကို နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းသဖြင့်” သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ပြီး ခန ဒိဗ္ဗကို မင်းမြှောက်ကြတယ်။ ဇင်းမယ်ပုန်ကန်တာကို တနင်္ဂနွေမင်း ကြားတဲ့ အခါ ၃ဝ စက်တင်ဘာ၊ ၁၇၃ဝ မှာ မြို့သစ်စား မင်းရဲရန္တသူကို ဗိုလ်မှူးခန့် ပြီး တပ် ၁၇၊ ဆင် ၅ဝ၊ မြင်း ၁ဝဝဝ၊ စစ်သည် ၁ဝဝဝဝ တို့ကို စေလွှတ် တယ်။ ဇင်းမယ်သားတို့ မြို့ကို အခိုင်အလုံ ပြုလုပ်ခံတဲ့အတွက် မအောင် မြင်။ ၁၇၃၁ တွင် တပ်သစ်တွေ စေလွှတ်ပေမဲ့ မအောင်မြင်။ အဲဒီအချိန် ကစပြီး ကုန်းဘောင်ခေတ်ဦးတိုင်အောင် လွတ်လပ်တဲ့ နိုင်ငံအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့တယ်။ တနင်္ဂနွေမင်းဟာ ၃ နိုဝင်ဘာ၊ ၁၇၃၃ မှာ နတ်ရွာစံတယ်။ သားတော် မဟာဓမ္မရာဇာဓိပတိ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံတယ်။ အရည် အချင်း ညံ့တဲ့ ငယ်ဆရာ ရာဇနန္ဒကို အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာ အပ်နှင်းမိသဖြင့် တိုင်းရေးပြည်မှု အစီအမံလျော့ကျ ညံ့ဖျင်းရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         မှူးကြီးမတ်ကြီး အနီးအဝေး ပေးတော်မူသည်မှာလည်း အရည် အချင်း အရင်းအမြစ် စိစစ်တော်မူလေ့မရှိ (အုပ်၊ ၂၊ ၁၂ဝ)လို့ မှတ်ချက်ချ တာ ခံရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ပြည်ထဲအရေး၌ ကိုယ်တော်တိုင် စိစိစစ်စစ် မြစ်မြစ်ခြေခြေ ဝေဖန် ခွဲခြမ်းတော်မူလေ့မရှိ။ အပျော်အရွင် သဘင်မှုနှင့်သာ အလျော့အမေ့ နေလေ့ ရှိတော်မူသည် (ကုန်း ၁၊ ၂၁)။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ပွဲသဘင်များမှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         တန်ခူးလတွင် ရေဖြန်းသဘင်နှင့် နှစ်သစ် ကန်တော့ဇာတ်သဘင်၊ ကဆုန်လတွင် ညောင်ရေသွန်းပွဲ၊ နယုန်လတွင် စာမေးသဘင်၊ ဝါဆိုတွင် ပဉ္စင်းခံရှင်ပြု၊ ဝါခေါင်တွင် စာရေးတံသဘင်၊ တော်သလင်းတွင် လှေပွဲ သဘင်၊ သီတင်းကျွတ်လတွင် ဆီးမီးမြင်းမိုရ်သဘင်နှင့် ဝါကျွတ်ကန်တော့ လက်ဆောင်တော် ဆက်ပွဲ၊ တန်ဆောင်မုန်းလတွင် ကထိန်သင်္ကန်း အလှူတော်၊ ကြာသင်္ကန်း၊ တန်ဆောင်တိုင်နှင့် နက္ခတ်သဘင်၊ နတ်တော်လတွင် ဆင်ပွဲသဘင်၊ မြင်းဖမ်းသဘင်၊ ပြာသိုလတွင် မြင်းခင်းသဘင်၊ တပို့တွဲ လတွင် ယာဂုနှင့် မီးပုံသဘင်၊ တပေါင်းလတွင် ဘုရားပွဲတော်သဘင်များ ကို ပြုလုပ်စေတယ်။ အလှည့်ကျ ပျော်ပါးခါသာ စံနေတော်မူတယ်။ (ရီရိ ၁၉၇၅၊ ၂၂)။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ပြည်တွင်း၌ ရာသီဥတု ဖောက်ပြားလို့ လယ်ယာကိုင်းကျွန်း အလုပ် အဆောင် ပျက်ကွက်တယ်။ ဆန်ရေစပါး ရှားပါးတယ်။ ၁၇၅၂ မှာ အခြေ အနေ အဆိုးဆုံး ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003e၂၀၀၃၊ ဇန်နဝါရီ၊ ကလျာမဂ္ဂဇင်း။\u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45569220804757,"sku":"","price":5500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2f12fda6-6c30-446b-a37d-dd25e61035b0.jpg?v=1730212384"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-လူကြီးမရှင်းသာတဲ့လူငယ်ပြဿနာ","title":"လူကြီးမရှင်းသာတဲ့လူငယ်ပြဿနာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအင်းဝ ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ( ၁ ) \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟံသာဝတီဆင်ဖြူရှင် (ဘုရင့်နောင် ၁၅ ဇန်နဝါရီ ၁၅၁၆ -၁၀ အောက်တိုဘာ ၁၅၁၈)တွင် မိဖုရားသုံးပါး၊ သားတော်သုံးပါး၊ ကိုယ်လုပ် တော် သုံးဆယ့်လေးပါး၊ သားတော်သုံးဆယ်ငါးပါး၊ သမီးတော် ငါးဆယ့် ခြောက်ပါး၊ ပေါင်းကိုးဆယ့်တစ် (နှာ ၈၃၊ ပေါင်း ၃၃၅) လည်း ပါတယ်။ ပဒေသရာဇ် (ရှမ်းစော်ဘွား) သမီးခင်ပြည့်စုံနဲ့ လက်ဆက်တဲ့အခါ သားကြီး ညောင်ရမ်းစား ရှင်ဦးပုတ် ၁၊ သားကြီးသေဆုံးလို့ သားငယ်ရှင်သစ္စာကညောင်ရမ်းကိုပဲ ဆက်ခံပြီး ညောင်ရမ်းစားလို့ တွင်သွားတဲ့ မင်းသားတစ်ပါး ရှိတယ်။ အဲဒီမင်းသားကို မောင်သစ္စာခေါ်တယ်။ နောင်အခါ အဝကို မင်းနေ ပြည်တော်ဖြစ်အောင် ပြန်ပြီးတည်ထောင်တဲ့ ညောင်ရမ်းမင်း ဖြစ်လာပါ တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းသားကို မောင်သစ္စာလို့ ဘာပြုလို့ခေါ်ရတယ်ဆိုတာကို ရှင်းပြ တဲ့ ပုံပြင်တစ်ခုရှိပါတယ်။ ရှင်ဘုရင်တွေဟာ ရောက်ရာနေရာက မိန်းမငယ် တွေကို သိမ်းယူလေ့ရှိတာကို ငါးရာ့ငါးဆယ် ဇာတ်တော်တွေထဲမှာလည်း တွေ့ရတယ်။ (ကဋ္ဌဝါဟနဇာတ် အမှတ် - ၇)။ မြန်မာ့သမိုင်း ရာဇဝင်ထဲ မှာလည်း ကျန်စစ်သားနဲ့ ဟံသာဝတီဆင်ဖြူရှင် (ဘုရင့်နောင်) တို့ကို ဒီလိုသားငယ်နဲ့မိန်းမလိုက်လာပုံကို ခိုင်းနှိုင်းပြီး ပြောလေ့ရှိကြပါတယ်။ နှမကောင်းစားရင် မောင်အိမ်ဦးခန်း၊ မောင်ကောင်းစားရင် နှမ မီးဖိုချောင်ဆိုတဲ့ မြန်မာတွေရဲ့ ပကတိဓလေ့ကိုမေ့ပြီး ကုလား၊ တရုတ်တွေရဲ့ အထီးမွေးမှ တန်ဖိုးထားတယ်ဆိုတဲ့ဓလေ့ လွှမ်းမိုးလာပုံကိုလည်း တွေ့ရတာဖြစ်ပါတယ်။ ဆင်ဖြူရှင်နဲ့ မိန်းမငယ်အကြောင်းကို ရာဇဝင်ကျမ်းဆိုတာမှာ ဒီလို တွေ့ တယ်လို့ ရေးထားတာကို မြန်မာတရားဥပဒေထုံးဖြစ်ပုံ ဓလေ့တစ်ခုနဲ့ ပတ် သက်နေလို့ အောက်မှာ ကူးယူဖော်ပြလိုက်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ညောင်ရမ်းမင်းတရားကြီး ခမည်းတော် ဆင်ဖြူရှင်မင်းတရား သည် ရှမ်းပြည်တစ်ခွင်ကို သုတ်သင် ရှင်းလင်းလိုသောကြောင့် ချီတော်မူရာ ညောင်ရမ်းအရပ်တွင် သတို့သမီးတစ်ယောက်ကို မြင်တော်မူ၍ တိမ်းမတ် တော်မူသည်နှင့် အပါးတော်တွင် စေပါးတော် မူရာ အမြတ် အစွန်းရှိသည် ကို သိ၍ သမီးမွေးမြင်မှု သည်လက်စွပ်ကိုရောင်းချ စားသောက် မွေးမြူ လေတော့။ သားမွေးမြူလျှင် သားငယ်ကို ယူ၍လာခဲ့၊ မိန့်မှာတော်မူသည့် အတိုင်း မယ်တော် နေ့လစေ့၍ ဖွားမြင်လျှင် သားငယ် ယောက်ျားဖြစ်၍ ဟံသာဝတီမြို့ကိုသားတော် နှင့် မယ်တော်ရောက်လာ သည်နှင့် အကြောင်း ရှိမဲ့ကို ပြန်လည် လျှောက်တင်ကြား၍ သိတော်မူလျှင် ရှက်စနိုး၍ ကွယ်ဝှက်တော်မူသော်လည်း အထက်ကတိရှိတော်မူရင်း ဖြစ်သည်ကို သိ၍ အမတ် ကြီးဗညားဒလအား စွပ်ခြင်းတရား၌မည်သို့ ဖြစ်သင့်သည်၊ စိစစ်တော် မူလျှင် အရှင်နှင့် ကျွန်ဖြစ်၍ ဆင်းရဲသားကဲ့သို့ ဝှက်ကွယ်ဆိုနိုင်ခဲ့ သည့်အမှု ဖြစ်သည်။ ရေပြိုင်စေ စီရင်ရန်ရှိသည်တွင် ယခုအမှုမှာ ထိုသူငယ်မလည်၌ စာခွေ စွပ်၍ နှာကိုရေမှာ နစ်စေသင့်သည်၊ နန်းထက်တွင်ပင် သည်အစီရင် အတိုင်း ပြီးပြေအောင်စီရင်၍ ခြေထောက်ကို ရွှေအင်တုံနှိုက် ရေနစ်စေရ သည်။ သူငယ်မကိုလည်း ၎င်းရွှေအင်တုံ၌ နာနစ်စေရသည်။ ထိုအခါ ငါးခုကိုက်သကဲ့သို့ ထင်တော်မူ၍ခြေမတော် ကို နှုတ်သိမ်းလျှင် သူငယ်မ အား နှာနစ်စေရာမှ ဖော်စေ၍ တရားအနိုင်ပေးရလေသည်။ မိန်းမငယ်ကို နန်းတင်တော်မူ၍ သားတော်အကြီးကို ရှင်ဦးပုတ် အငယ်ကို သစ္စာမူရင်း အကြောင်းနိမိတ်ကိုစွဲ၍ မောင်သစ္စာဟူသော အမည်ကို မှည့်ခေါ်လေသည်။ မောင်သစ္စာ အရွယ်ရောက်သည့်အခါ ညောင်ရမ်းမြို့စားသနားတော်မူသည်။ထိုမင်းသား ရှင်ဘုရင်ဖြစ်သည့်အခါ ညောင်ရမ်းမင်းတရားဟု ထင်ရှားကျော်စောသည်။ အဝမြို့ကို ထပ်မံတိုးချဲ့ တည်ထောင်ပြီးလျှင် ရတနာပူရမြို့ သမုတ်၍ ထီးနန်းစံသည်။ (ရာဇဝင်ကျမ်းမှ ထုတ်နုတ်ချက်၊ တင်၊ ၄၊ ၁၉၇၆ ပြန်ပုံနှိပ်၊ ၂၇၆-၇)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စောစောက ပြောပြီးတာနဲ့ အခုကောက်နုတ်ချက်ကို ပြန်ဆက်ပြီး ဇာတ်လမ်းဖော်ရရင် ရှင်ဘုရင်ကို သူ့ကလေးအဖေပါလို့ စွပ်စွဲတဲ့သူငယ်မညောင်ရမ်းက ခင်ပြည့်စုံဖြစ်တယ်။ ပထမအိမ်ထောင်နဲ့ သား (ရှင်ဥပုတ်) တစ်ယောက်ရှိပြီး ရှင်ဘုရင်နဲ့ရတဲ့ သားကအငယ်၊မောင်သစ္စာလို့ ဟံသာ ဝတီနန်းတော်ရောက်မှ မှည့်ခေါ်တာဖြစ်မယ်။ အဲဒီမောင်သစ္စာ အပကို ပြန်လည်ထူထောင်ပြီး ရတနာပူရလို့ သမုတ်တက်လို့ ၂၇၊ သြဂုတ် ၁၅၄၇ ကစပြီး နန်းစံပါတယ်။ သတိုးမင်းဖျား (၁၃၆၄-၇) က အဝကို ၁ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၃၆၅(မှန်၁၊၁၉၆၃ နှိပ်-၃၉၄)မှာ ဧရာဝတီ၊ဒုဋ္ဌာဝတီ (မြစ်ငယ်) မြစ်ဆုံအရပ် ကို ရွေးပြီး မြို့တည်ခဲ့တယ်။ မြို့နေရာ ကျယ်နိုင်သမျှကျယ်အောင် ငကျည်း အင်း၊ ကျောက်မော်အင်း၊ အင်းဘူးနဲ့ ဥနဲအင်းတွေကို မြေဖို့ပြီး မြို့ကွက်ချ တယ်။ ဒါကိုလုပ်ရတာရဲ့ ပဓာနရည်ရွယ်ချက်ကတော့ လုံခြုံရေး ကာကွယ် ရေးကိစ္စ ဖြစ်ပါတယ်။ မြောက်ဘက်က ရှမ်းတွေက (အများသိတဲ့အတိုင်း) ၁၃၆၄ မှာ တောင်ဘက်ဆင်းလာပြီး မြို့တော်နှစ်မြို့ဖြစ်တဲ့ ပင်းယနဲ့စစ်ကိုင်း ကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပါတယ်။ အခု မြို့တော်သစ်ဆောက်ဖို့ ရွေးထားတဲ့နေရာက ပင်းယ စစ်ကိုင်းတည်ရာ အရပ်တွေထက် အများကြီးသာပါတယ်။ မိုးအခါ ရေပတ်လည်ဝိုင်းပြီး ကျွန်းဖြစ်နေလို့ ရန်သူတွေကို အလိုလိုဟန့်တားပြီး ဖြစ်နေပါတယ်။ (မှန် ၁၊ ၁၉၆၃နှိပ်၊ ၃၉၆)။ ဒီနေရာကို “အခွဆုံ”လို့လည်း ခေါ်ပါတယ်။ (မှန် ၁၊ ၁၉၆၃ နှိပ်၊ ၃၆၄)။ အရင်က “တမ္ပဒီပါလို့လည်း ခေါ်တယ် ၂၀၊ အောက်တိုဘာ ၁၃၀၉မှာ နန်းတက်တဲ့ (သန်းထွန်း ၁၉၅၉၊ ၁၂၂) တစီးရှင် သီဟသူ (၁၃၀၉-၂၅) လက်ထက်ရောက်တဲ့အခါကစပြီး အင်းဝလို့ခေါ်တယ်။ (မှန်၁၊ ၁၉၆၃နှိပ်၊ ၃၉၈)။ ၁၅၉၈ ရောက်တဲ့အခါညောင်ရမ်းမင်း (၁၅၉၈- ၁၆၀၆)က ရွှေဝလို့ခေါ်ရတယ် (မိန့်ချုပ် ၃ဝ ဩဂုတ် ၁၅၉၈)။ ၁၃၆၅ နန်းတော်တည်တဲ့အခါကပဲ မြို့ကို ရတနာပူရ ရွှေဝလို့ သမုတ်ခဲ့ပါတယ်။ (မှန် ၁၊ ၁၉၆၃ နှိပ်၊၃၉၆)။ မြို့တည်စကမြို့တည်မင်းပါ သိပ်ပြီး ဘုန်းလက်ရုံးအာဏာနဲ့ ပြည့်စုံလှတယ်လို့ မဆိုနိုင် ပါ။ ပင်လယ်ဒေသတွေနဲ့ သုံးနှစ်ကြာအောင် တိုက်ခိုက်သိမ်းသွင်းပြီးတဲ့အခါ အဝနိုင်ငံဟာ တစ်ဆယ့်ကိုးမြို့ ဖြစ်လာပါတယ်။ အဲဒီတစ်ဆယ့်ကိုးမြို့ ရွာ နယ်ပယ်တွေက စကု၊ စစ်ကိုင်း၊ ညောင်ရမ်း၊ တကောင်း၊ တပယင်း၊ တလုပ်၊တောင်ငူ၊ တောင်တွင်းကြီး၊ တောင်ပြုံးကြီး၊ ပခန်းကြီး၊ ပုဂံ၊ ပေါက်မြိုင်၊ ပြည်၊ မက္ခရာ၊ မြေဒူး၊ ရမည်းသင်း၊ ရေလွှဲငါးခရိုင် (ရမည်းသင်း၊ ပက်ပိုင်၊ မြကောင်း၊ တောင်ညိုနဲ့ တမြင်ဆန်း)နဲ့ ဝတီးဝရင်းတုတ်ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်ဆက်ခံကြတဲ့ တတိယတျာဖျာ (ခင်းကြီးစွာ စော်ကဲ ၁၃၆၇၁၄၀၀)က ၃ စက်တင်ဘာ ၁၃၇၅ (သန်းထွန်း ၁၉၅၉ခ၊၁၂၈)မှာ နန်းတင် ပါတယ်။ မှတ်တမ်းတစ်ခု (စာရင်း ၆၈၂)အရရှမ်းတို့ဖျက်ဆီးလို့လုံးဝပျက်စီးနေတဲ့ မြန်မာဒေသမှာ (ရွှေကျောင်း ကြီး ဆောက်လုပ်ပြီးစီးလို့) ၇ဖေဖော်ဝါရီ ၁၃၇၅မှာ ကျောင်း တင်ရေစက်ချ ပွဲလုပ်ပါတယ်။ (ရွှေကျောင်းတော်ကြီး ဒါယကာ) သိရီတိရီ ဖဝနာ ဒီတာ ပရေပဏ္ဍိတ ဓမ္မရာဇာရဲ့ လက်ရုံးရည် နှလုံးရည်ကြောင့် သာသနာပွင့်လင်း ပြန်တယ်၊ ရဟန်း ပုဏ္ဏားနဲ့ ရပ်သူ ရွာသား ယောက်ျား မိန်းမတွေလည်း ဒါနသီလတို့ကို ဆောက်တည်ကျင့်သုံးနိုင်လို့ မြန်မာ မင်းနေပြည်ဖြစ်တဲ့ အဝလဲ ကြီးပွားစည်ပင်လာလို့ တာဝတိသာတမျှ သာယာလျက်ရှိပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ၁၄ ရာစု အကုန်ပိုင်းကို ရောက်တဲ့အခါ အဝဘုရင်ဟာ ပြန်လည် သာယာဖို့ ပြည်သူတွေကို စိုက်ပျိုးရေးမှာ အထူးအလေးထားပြီး ဆောင်ရွက် စေပါတယ်။ တောကျောင်းဘုန်းကြီး၊ တောမြတ်ကြီးတွေက စစ်ပြီးနှစ်တွေ မှာ ဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်ငန်းကို ဦးဆောင်ပေးကြပါတယ်။ မြေရိုင်းနဲ့တောတွေကို စိုက်ပျိုးနိုင်အောင် လယ်ယာတည်တဲ့အလုပ်မှာ “တေနေသံဃာ”တွေက ခေါင်းဆောင်တယ်။ ဒါ့ကြောင့်လည်း နေရာဒေသအများမှာ ထွက်ကုန် သီးနှံနဲ့ အများကြီးဝေဆာလာတာကို တွေ့ရတယ်။ (သန်းထွန်း ၁၉၅၉က)။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ၁၄ ရာစုနှစ် ကုန်ဆုံးတဲ့အခါ အဝနိုင်ငံကို (ရန်အောင်မြင် ကျောက် စာမျက်နှာဘက် စာကြောင်း ၇-၉၊ သက္ကရာဇ် ၇၆၂၊ ခရစ်နှစ်၁၄၀၀) မှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖော်ပြရေးသားထားတာကို တွေ့နိုင်ပါတယ်။ (တင်လှ သော် ၁၉၅၉)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဘုရင်အနော်ရထာ မင်းခေါင် ၁၄၀၀-၂၂ ဟာ ၂၅ နိုဝင်ဘာ ၁၄ဝဝ က သူပိုင်တဲ့ မြန်မာပြည်ဟာ တနု၊ ပေါင်းလောင်အမြီးရောက်တို့ နေရာ ကို လွန်ပြီး ခံတီ၊ မုန်နဲ့ ကျိုင်ခြား (လွန်ပြီး) ဝတ်စားမရှိ၊ လူကိုသတ်ပြီး ယဇ်ပူဇော်တဲ့ နဂါ(လွန်ပြီး) တိမ္မသာလ (အထက်အာသမ်ရှိ ဒိမသကဆရိ ယ) အထိ၊ဒါ့အပြင် တစ်ကုန် တလကစပြီး (ဘယ်)အထိရောက်ပါတယ်။ ( အဝပိုင်နက်ကို ဖော်ပြပုံက ဒီကောက်နုတ်ချက်မှာ သိပ်မရှင်းပါ။ ခရစ် ၁၄၀၀ က စာရင်းကိုကြည့်ပါ။ (မှန်၁၊ ၁၉၆၃၊ ၄၅၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကန်းနီ၊ ကျောက်ပန်းတောင်း၊ ခွင်းထောင်း၊ စကု၊ စကိုင်း၊ စလေ၊ စံလင်း၊စဉ့်ကူး၊စည်ပုတ္တရာ၊စည်သာ၊ငစဉ့်ကူး၊ရေနံ၊ညောင်ရမ်း၊ တကောင်း၊ တပယင်း၊ တလုပ်၊ တောင်ငူ၊ တောင်တွင်း၊ ထီးလင်း၊နတ်မောက်၊ ပဒုံ၊ ပထနဂိုရ်၊ ပုခန်းကြီး၊ ပုခန်းငယ်၊ ပုဂံ၊ ပင်လယ်၊ ပင်းတလဲ၊ ပြည်၊ ပြင်စည်၊ ဗန့်ကျီဆယ်တိုက်၊ မက္ခရာ၊ မင်းတပ်၊ မင်းတုန်း၊ မြအောင်၊ မြေထဲ၊ မြေဒူး၊ မြင်စိုင်း၊ ယော၊ ယင်းတော်၊ ရမည်းသင်း၊ ရေနံချောင်း၊ ရွာသာ၊ လယ်ကိုင်း၊ လောင်ရှေ၊ လှိုင်းတက်၊ ဝတီး၊ သရက်၊ သာဂရ၊ သာယာဝတီ၊ အမြင့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အဝနဲ့ ဟံသာဝတီစစ်က ၁၃၈၆ က စတယ်။ ၁၄၂၂ ထိ တိုက်ကြ တယ်။ ကြားမှာ ၁၄၀၅ က ခေတ္တရပ်နားပြီး ရန်သူဘုရင်နှစ်ပါးဟာ ပြည် ဆံတော်ရှင် ဘုရားမှာတွေ့ကြပြီး နှစ်နိုင်ငံနယ်နမိတ်က ဒီလိုသတ်မှတ်ပါ တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အထက်အညာ မြန်မာဒေသနဲ့ အောက်ပိုင်း (မွန်)အရပ်ကို ပိုင်းခြားဖို့ နယ်နမိတ်တိုင်ကို (အရှေ့အနောက်တန်းလျက်) အရှေ့ဆပကာ၊ အနောက် တပင်တရောင်းမှာ စိုက်ထူရမယ် (တင်လှသော် ၁၉၅၉၊ ၁၄၆)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒီနှစ်နေရာစလုံးဟာ (တပင်တရောင်းက) အနောက်ပြည်အောက် ကပ်ရက်၊ ဆပကာက အရှေ့တောင်ငူ အောက်ကပ်လျက် တည်ရှိနေကြပါ တယ်။ မြန်မာနဲ့ မွန် တိုက်ခိုက်ကြရာမှာ နှစ်ဖက်စလုံး လယ်ယာမြေတွေ အများကြီး ပျက်စီးထိခိုက်နစ်နာတယ်။ အဲဒါအပြင် တစ်ချိန်တည်းမှာပဲမြောက်ရှမ်းတွေက တောင်ဘက်ကို ဆင်းလာလုယက်တိုက်ခိုက်မယ့် အန္တရာယ်က အမြဲရှိနေပါတယ်။ အဝနန်းကို ၁၂ ဧပြီ ၁၅၀၁ က စပြီးစိုးစံတဲ့ ဘုရင် နရပတိ (ရွှေနန်းကြော့ရှင် ၁၅၀၁-၁၅၂၇)ဟာ အဝ ပထမခေတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ၁၃၆၅-၁၅၂၈ က အဝရဲ့ တန်ခိုးကြီးအရေးပါတဲ့ မင်းတွေထဲမှာ နောက်ဆုံး မင်း ဖြစ်ပါတယ်။ တိုက်ပွဲမှာ ဒီမင်းက သေနတ်မှန်လို့ ၉ မတ်၊ ၁၅၂၇ မှာ ကျဆုံးသွားပါတယ်။ (မှန့် ၂၊ ၁၉၆၇ နှိပ်၊ ၁၃၆)။ သူ အဝထီးနန်းကို စိုးဆံဆဲမှာပဲ ၁၅၂၄ (မှန် ၂၊ ၁၉၆၇ နှိပ်၊ ၁၃၄) လောက်ကစပြီး တောင်ငူဟာ နိုင်ငံရေး အင်အားကြီးနိုင်ငံတစ်ခု ဖြစ်လာပါတယ်။ တောင်သူရဲ့ ပထမ ရှင်ဘုရင် မဟာသီရိဇေယျသူ ၁၅၃၀မှာ နတ်ရွာစံ (မှန် ၂၊ ၁၉၆၃ နှိပ်၊ ၁၃၉)တော့ သားတော် တပင်ရွှေထီး (၁၉၃၀-၅၁)က တောင်ငူက ဟံသဝတီကို ၁၅၃၈ (မှန်၂၊ ၁၉၆၃နှိပ်၊ ၁၄၁) မှာ ထီးနန်းပြောင်းပြီးတဲ့ အခါ အဲဒီအချိန်ကစတင်ပြီး အဝထက် ဟံသာဝတီက နိုင်ငံရေးမှာ အရေး ပါတဲ့နေရာဖြစ်လာပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မွန်ကျောက်စာတွေ (ချစ်သိမ်း ၁၉၆၅၊ သန်းထွန်း၊ ၁၉၆၉) အရ ဟံသာဝတီက မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံရေးမှာ တွင်ကျယ်ပုံကို အောက်ပါဇယား အင်းဆောက်လုပ်ပြီး ဖော်ပြလိုက်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003cstrong\u003e၁၁            ဇန်နဝါရီ            ၁၅၅၁            ဟံသာဝတီဆင်ဖြူရှင်(သီရိပဝရမဟာဓမ္မရာဇဓိရာ                                 \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e                                                                 ဇ တောင်ငူသိမ်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၃၀            သြဂုတ်            ၁၅၅၁              ဆင်ဖြူရှင် ပြေသိမ်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၁၂            မတ်လ            ၁၅၅၂                 ဆင်ဖြူရှင် ဟံသာဝတီသိမ်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၁၂           ဇန်နဝါရီ            ၁၅၅၄                ဆင်ဖြူရှင် ဘိသိက်ခံ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၂၂            ဇန်နဝါရီ            ၁၅၅၄                 ဆင်ဖြူရှင် ဟံသာဝတီကထွက်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e                                                                  (မြောက်ဘက်တစ်ခွင်သျှမ်းကိုသိမ်းရန်) \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၈           ဇန်နဝါရီ            ၁၅၅၇                  ဆင်ဖြူရှင် အဝကိုမြောက်ကြောင်းချီ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၁၀          ဇန်နဝါရီ           ၁၅၅၇                   ဆင်ဖြူရှင် မိုးမိတ်၊သီပေါ၊ပတ္တာမြားမြေသိမ်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၂၀            ဖေဖော်ဝါရီ      ၁၅၅၇                   ဆင်ဖြူရှင် ထီးချိုင့်ရောက်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၆            မတ်                  ၁၅၅၇                   ဆင်ဖြူရှင် မိုးညှင်းသိမ်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၂၆           မတ်                  ၁၅၅၇                  ဆင်ဖြူရှင် မိုးကောင်းသိမ်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၂            ဧပြီ                     ၁၅၇၇                 ဆင်ဖြူရှင်က စော်ဘွားသေရင် လူကိုသတ်ပြီး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e                                                                     ယဇ်ပူဇော်ပွဲ ဆက်မလုပ်ရလို့ အမိန့်တော်ပြန်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၉          ဧပြီ                       ၁၅၇၇                  ဆင်ဖြူရှင် မိုးကောင်းက ဟံသာဝတီပြန်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟံသဝတီဆင်ဖြူရှင် ၁၇၊ နိုဝင်ဘာ ၁၅၈၁မှာ နတ်ရွာစံတဲ့အခါ သားတော်ငါးဆူ ဒါယကာ (၁၅၈၁- ၁၆ဝဝ) က ထီးမွေဆက်ခံပါတယ်။ သူ့လက်ထက်မှာ စစ်ပွဲရပ်စဲတယ်မရှိ။ ဆက်ခါဆက်ခါ တိုက်ခိုက်နေရပါ တယ်။ ခမည်းတော်ရဲ့ နိုင်ငံတော်ဟာ ကျယ်ပြန့်လှလို့ နိုင်အောင် မအုပ်စီး နိုင်ပါ။ သူ့လက်အောက်က လွတ်ထွက်သွားကြတာကို သူကပြန်သိမ်းသွင်း ဖို့ အမြဲကြိုးစားနေပေမဲ့ နောက်ဆုံး မထိန်းနိုင်တော့တာကို တွေ့ပါတယ်။ သူ့လက်အောက်မှာ ၂၉ နယ်ပဲ ကျန်ပါတော့တယ်။ (စာရင်း ၁၀၄၈က)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကလေး၊ ကသည်း၊ ကံပေါက်၊ ခမ်းတီ၊ ခေမာဝရ၊ ခွေလုံ၊ စန္ဒာ၊ စိန့်၊ ဇင်ရုံ၊ ညောင်ရွှေ၊ တမလိတ္တိ၊ တမ္ပဒီပ၊ ပတ်ကျိုဝ်၊ ဗန်းမော်၊ မဟာနဝရ၊ မိုင်ခွန်၊ မိုင်စင်၊ မိုင်တီ၊ မိုင်ပေည်၊ မိုးကောင်း၊ မိုးညှင်း၊ မိုးနာ၊ မိုးနယ်၊ မိုးမတ်၊ မိုးဝန်၊သီပေါ၊ သုနာပရန္တ၊ သေဉ်ဝီ၊ အယုဒယတို့ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီစာရင်းက ဟံသာဝတီ မပျောက်မီက လုပ်တယ်လို့ သိရပါတယ်။ စာရင်းလုပ်ပြီး မကြာမီ အဝ ပျက်တယ်။ အဝကို ပြန်ပြီး ထူထောင်မယ့် ပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ ညောင်ရမ်းမင်း ဖြစ်ပါတယ်။ သူအပိုင်စားရတဲ့ ညောင်ရမ်း ကိုပဲ ပထမရန်သူအပေါင်းရဲ့ အတိုက်အခိုက်ကို ခံနိုင်အောင် ၁၅၉၆ က စပြီး ပြင်ဆင်ရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: right;\"\u003e\u003cem\u003eကလျာ၊ အမှတ် (၂၀၂)၊\u003c\/em\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: right;\"\u003e\u003cem\u003eဒီဇင်ဘာ၊ ၂၀၀၁။\u003c\/em\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: right;\"\u003e(ဒီအပုဒ်က ၂၀၀၁ ထဲကပေမယ့် ၂၀၀၂ နဲ့ တွဲနေတာမို့ ဒီအတွဲမှာပဲ တစ်ပေါင်းတည်း ဖော်ပြပေးပါတယ်။)\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45569222115477,"sku":"","price":7000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_5bd6c123-d489-4eb6-96a5-28340a9a730c.jpg?v=1730212421"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-မှိုင်ဋီကာအရပ်ရပ်ကနိုင်ငံတကာသဘောထားအထွေထွေ","title":"မှိုင်းဋီကာအရပ်ရပ်ကနိုင်ငံတကာသဘောထားအထွေထွေ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမှိုင်းဋီကာအရပ်ရပ်က \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eနိုင်ငံရေးသဘောထားအထွေထွေ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          ပြည်ရွှေတောင်အနားက ဝါးလည်ရွာ ဦးစံဒွန်း၊ ဒေါ်အုံး တို့မှ ၂၃၊ မတ်၊ ၁၈၇၆ နေ့က သားငယ်တစ်ယောက်ကို မွေး ဖွားပါတယ်။ အဲဒီသားငယ်ဟာ နောင်အခါ သခင်ကိုယ်တော် မှိုင်းအမည်နဲ့ မြန်မာသိ ကမ္ဘာသိ ပုဂ္ဂိုလ်ကျော်တစ်ဦး ဖြစ်လာ ခဲ့တယ်။ အင်္ဂလိပ်မြန်မာနိုင်ငံခေါ်တဲ့ အောက်ပြည်အောက်ရွာ မှာမွေးလို့ မွေးကတည်းက အင်္ဂလိပ်ကျေးတော်မျိုး ကျွန်တော် မျိုးအဖြစ်နဲ့ မွေးတယ်လို့ ပထမ ကျွန်တော်တို့ နားလည်ထား ကြပါတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေလိုက်ပြီး အင်္ဂလိပ်စာ တတ်တစ်ဦး ဖြစ်မယ်၊ ခေတ်အခါလိုက်ပြီး ငါးထောင်စားရာထူး မှန်းတဲ့လူ ဖြစ်မယ်ဆိုတဲ့ အန္တရာယ်တွေရှိတယ်။ ဆိုလိုတာက သူသာ မြို့တက်ပြီး တန်းကျောင်းနေ အင်္ဂလိပ်စာသင်ဆိုရင် တစ်နည်းနည်းနဲ့ ထင်ရှားကျော်ကြားတဲ့လူ ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်။ ခု လို သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်းတော့ ဖြစ်မလာဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်မိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘာပြုလို့လဲဆိုတော့ အင်္ဂလိပ်စာတတ်တဲ့သူနဲ့ ရွယ်တူလောက်ရှိတဲ့ အောက်သားတွေကိုကြည့်ပါ။ စပယ်ပင်ဦးလတ် နဲ့ ၁ နဲ့ ဂျိမ်းစ်လှကျော် ဟာ သူ့ထက်ဆယ်နှစ်ကြီးတယ်။ ဆာ ဂျေအေမောင်ကြီး က ငါးနှစ်ကြီး တယ်။ သမ္မတ ဦးချစ်လှိုင် ဆိုရင် သူ့ထက် သုံးနှစ်ငယ်တယ်။ ဦးမေ အောင်၅ က လေးနှစ် ငယ်တယ်။ ဆာမောင်ကြီး၆ က ဆယ်နှစ်ငယ်တယ်။ ဦးဖေမောင် တင်က တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ငယ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အင်္ဂလိပ်စာတတ်ရင် အင်္ဂလိပ်ဘက်ပါသွားဖို့ နီးစပ်ပါ တယ်။ အင်္ဂလိပ်ဘက်သားစစ်စစ် မဖြစ်သွားတောင် ယိမ်းယိုင် တွေဝေနေဖို့ များတယ်။ အခုလို မြန်မာဘက်က တစ်သမတ် တည်း ရပ်တည်နေနိုင်မယ်မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုပါတယ်။ ဟို ခေတ်က လက်တွေ့မျက်မြင်ပြောရရင် အင်္ဂလိပ်စာတတ် လူငယ် တွေဟာ ဝိုင်အမ်ဘီအေ၊ ဂျီစီဘီအေတွေမှာ ဥက္ကဌတွေ၊ အတွင်း ရေးမှူးတွေ ဖြစ်လာကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သို့ ကြည်ဖြူမြတ်နိုးပြီး ကိုးစားလောက် သည်၊ အားထားလောက်သည်ဟု တိုင်းပြည် ခေါင်းဆောင်အရာတွင် တင်မြှောက်လိုက်သော အခါ အချို့ခေါင်းဆောင်တို့မှာ ငါသည်ကား သာမညမဟုတ်၊ ဥက္ကဌတည်းဟူသော သတင်း ဟိတ်နှင့် အင်္ဂလိပ်စာတတ် ပုဂ္ဂိုလ်မြတ်၊ ပုဂ္ဂိုလ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁။ စပယ်ပင်ဦးလတ်၊ ၁၈၆၆ ဇွန် ၁၉၂၁ တွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ ဂျိမ်းစ်လှကျော်၊ ၂ဝ ဂျွန် ၁၈၆၆-၁၇ နိုဝင်ဘာ ၁၉၁၉ တွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၃။ ဆာဂျေအေမောင်ကြီး၊ ၁၂ ဒီဇင်ဘာ ၁၈၇၁ ၉ မတ် ၁၉၅၅\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၄။ သမ္မတ ဦးချစ်လှိုင်၊ ၉ ဂျွန် ၁၈၇၉-၃၁ အောက်တိုဘာ ၁၉၅၂\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၅။ ဦးမေအောင်၊ ၁၈၈၀-၁၉၂၆\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၆။ ဆာမောင်ကြီး၊ ၁၀၈၆-၁၉၂၆\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၇။ ဦးဖေမောင်တင်၊ ၂၄ ဧပြီ ၁၈၈၈-၂၇ မတ် ၁၉၇၃\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e  ထူးဟု နတ်ရူးကို ဗုံနှင့်မြှောက်သကဲ့သို့ ဂုဏ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမောက်လိုသော ယင်းစိတ်ဖြင့် အမျိုးသားချင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတို့အပေါ်မှာပင် နင်းနှိမ်ချိုးဖဲ့၍ အကျိုးမဲ့ ပြော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆို ရေးသား ဆဲရေးတိုင်းထွာ၍ မေတ္တာဓာတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြီးဖြင့် ပတ်စည်းနှောင်ဖွဲ့ခြင်းမပြု၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကရုဏာ ( ကင်းဝေး၍ မလေးမစား ပြုကြကုန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လို့ ဆရာကြီးကိုယ်တိုင် ရေးဖူးပါတယ်။ အင်္ဂလိပ်စာ တတ်ရင် အမျိုးသားစိတ် ခေါင်းပါးသွားတတ်တယ်လို့ ဆရာကြီး ကိုယ် တိုင်က ဒီလို ခွေးဋီကာ (၁၉၂၅) မှာ ရေးတာဟာ ယေဘုယျ အနေနဲ့ တော်တော်မှန်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ တစ်ဖက်က ပြန် ကြည့်တဲ့အခါ အမျိုးသားမြန်မာနိုင်ငံတော်ဖြစ်တဲ့ မန္တလေး မြတောင်တိုက်ကို အသက်ကိုးနှစ်သားအရွယ်လောက်ကပဲ သူရောက်နေတာထောက်ရင် သူ့မိဘအသိုင်းအဝန်းက သူ့ကို မြန်မာပညာနဲ့ပဲ မင်းခယောက်ျား မှူးကြီးမတ်ကြီး ဖြစ်စေလိုတဲ့ ဆန္ဒရှိမှာ သေချာသလောက်ပါပဲ။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း မျောက် ဋီကာJ (\u003cspan\u003e၁၉၂၂) ထဲမှာ “တို့ဘုရင်သာရှိရင် ငါလည်း ရာကြီး ထူးကြီးနဲ့ ပေါ့”ဆိုတဲ့ သဘောမျိုး ရေးခဲ့ဖူးပါတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခုပြောတဲ့ အခြေခံအကြောင်းကြီးတစ်ရပ်ကို ခေါင်းထဲမှာ စွဲမှတ်ထားပြီးတော့မှ သူရေးတဲ့စာတွေကို စစ်ဆေးပြီး ကောက် ချက်ယူနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် ဆရာကြီးရဲ့ ဋီကာတွေ အကုန်ဖတ်ဖို့ ကြိုးစား ပါတယ်။ စာရင်းအရတော့ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁။ ခွေးဋီကာ၊ ရန်ကုန်၊ နေစိုးရှိန်စာပေ၊ ၁၉၆၉၊ ဒုတိယပုံနှိပ်၊စာမျက်နှာ ၁၀၆\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ မျောက်ဋီကာ၊ ရန်ကုန်၊ ဒဂုန်မဂ္ဂဇင်းတိုက်၊ ၁၉၂၂၊စာမျက်နှာ ၂၀၃\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြာဋီကာ                              (၁ သြဂုတ် ၁၉၁၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခွေးဋီကာ                                ( ၁၉၂၅ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂဠုန်ပျံဋီကာ                           (၄ ဒီဇင်ဘာ ၁၉၃၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစုံနံ့သာမြိုင်ဋီကာ                     (မေ ၁၉၂၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆယ်ကုဋေကျော်ဋီကာ           (ဒီဇင်ဘာ ၁၉၂၆)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ဆူဋီကာ                            (၉ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၉၂၆)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆွာရတ်ဋီကာ                         (၂၄ ဩဂုတ် ၁၉၂၀)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒေါင်းဋီကာသစ်                         (၃၀ မတ် ၁၉၂၀)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗိုလ်ဋီကာ                                 (၁၈ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၉၁၃)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပရမတ္ထဝိဘာဓနီဋီကာ                (သြဂုတ် ၁၉၃၃)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘွိုင်းကောက်ဋီကာ                   (၃၁ ဇန်နဝါရီ ၁၉၂၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမော်ဓောရှင်ဘွဲ့ဗျာဋီကာ              (၁၉၁၇)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမျောက်ဋီကာ                               (၉ ဇွန် ၁၉၂၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြင်းဋီကာ                                   ( ၂၇ ဇူလှိုင် ၁၉၂၅ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလက်မှုပညာဋီကာ                         ( ၁၉၂၃ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသခင်ဋီကာ                                    (သြဂုတ် ၁၉၃၅)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသာသနာ့လင်္ကာရဋီကာ                   (၉ သြဂုတ် ၁၉၂၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးထွန်းရှိန်ရုပ်ခွဲဋီကာ                     (၂၅ ဇွန် ၁၉၂၀)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆိုပြီး အားလုံးတစ်ဆယ့်ရှစ်မျိုး တွေ့ပါတယ်။ ဒီတစ် ဆယ့်ရှစ်မျိုးထဲက အချို့ အကြောင်းကို အခုရှာတွေ့တဲ့ ဋီကာ တချို့နဲ့ လေးချိုးပေါင်းချုပ်တို့၊ ဆောင်းပါးပေါင်းချုပ်တို့မှာကောက်နုတ်ချက်တွေပါလို့ ဘာကိုရေးတယ်လို့ မှန်းနိုင်ပါတယ်။ အခု ကျွန်တော်ရေးတဲ့စာတမ်းက နိုင်ငံရေးအတွေးအခေါ်နဲ့ ဆိုင် လေတော့ အချို့ဋီကာတွေ ရှာမရလို့ မဖတ်ရပေမဲ့ ကျွန်တော်သို့ ချင်တာတွေ ပြောချင်တာတွေ ပြောနိုင်ပါတယ်လို့ ကျွန်တော်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45569224966293,"sku":"","price":2000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_33968c7b-67f4-4743-9ec6-083e55e98f82.jpg?v=1730212456"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-မြန်မာသူရဿတီ၂၀၀၁စာစု","title":"မြန်မာသူရဿတီ ၂၀၀၁ စာစု","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45569229324437,"sku":"","price":7000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_9c5a35a3-8441-4456-8012-b5ccc1aab892.jpg?v=1730212470"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-မြန်မာလောကွတ်၂၀၀၄စာစု","title":"မြန်မာလောကွတ် ၂၀၀၄ စာစု","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမြန်မာနိုင်ငံသမိုင်း သုတေသန\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အာရှတိုက်က နိုင်ငံကြီးတွေဖြစ်တဲ့ အိန္ဒိယနဲ့ တရုတ်ကို ဥရောပတိုက်က လူမျိုးအသီးသီးဟာ နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေးအရ ရောက်လာကြတဲ့အခါရောက်ရာဒေသရဲ့ ပထဝီဝင်နဲ့ ရာဇဝင်ကို သိဖို့လိုတယ်။ သူတို့ လာရတဲ့ အကြောင်းကတော့ ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၁) ခရစ်ယာန်သာသနာပြုဖို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၂) အာရှနိုင်ငံအသီးသီးက မင်းတွေဆီမှာ (ကြေးစားစစ်သားအဖြစ်နဲ့) အမှုထမ်းဖို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၃) ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားဖို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၄) နယ်မြေသိမ်းယူပြီး လက်နက်နိုင်ငံထူထောင်ဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နယ်မြေသိမ်းမိရင် အုပ်ချုပ်ရေးတာဝန်ကို ယူရတယ်။ အဲဒီတာဝန် ကို သူတို့ သိပ်ပြီးရှောင်ချင်တယ်။ လုပ်ငန်းသဘော ပြောရရင် အာရှတိုက် သားနဲ့ ဆက်သွယ်တဲ့အခါ အဲဒီလူတွေရဲ့ သမိုင်းနောက်ခံကို သိထားရင်၊ သူတို့ရဲ့ ဘာသာစကားကို တတ်ကျွမ်းရင်၊ ဆက်ဆံရေးအဝဝမှာ သိပ် အဆင်ပြေမယ်။ ဒါကြောင့် နိုင်ငံသမိုင်းကို လေ့လာကြတယ်။ သူတို့လို နောက်ရောက်လာပြီး သူတို့လုပ်ငန်းကို ဆက်ခံမယ့်လူတွေကို သူတို့ သိ သမျှကို တစ်ဆင့်ပြောချင်တယ်။ အဲဒါကြောင့် အာရှတိုက်သားတွေရဲ့နိုင်ငံရေး၊ လူမှုရေး၊ စီးပွားရေး၊ ဓလေ့နဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကို တတ်နိုင်သလောက် စုံအောင် လေ့လာပြီး သိသမျှ မှတ်တမ်းထားခဲ့တယ်။ အဲဒီအခါ လုပ်နေကျနည်းကတော့ ကျမ်းပြုတာ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျမ်းပြုပြီဆိုတဲ့အခါ ဒီကျမ်းဟာ ဘယ်သူ့အတွက် ရေးတာလဲလို့ သတ်မှတ်ဖို့လိုတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           (၁) ဗဟုသုတလိုလားလို့ အသင့်အတင့်သိရုံ ဖတ်ချင်တဲ့လူလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           (၂) သတ်မှတ်ပြီး ဒေသတစ်ခုကို စိတ်ဝင်စားပြီး အခြေခံအကြောင်း အချက်တွေကို သိပြီးဖြစ်ပေမဲ့ နည်းနည်း ထပ်သိချင်သေးတဲ့လူ အတွက်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           (၃) ဒေသတစ်ခုကို နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေးနဲ့ သာသနာရေး ဝင်ရောက်ပြီး မိမိကိစ္စကို အထူးအောင်မြင်ဖို့ လိုလားသူလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           (၄) အထူးပြုပြီး လေ့လာချင်တဲ့ ပညာရှင်လားဆိုတာ သိမှ အပေါ့ အလေး အကဲဖြတ်ပြီး ရေးသားရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အထူးပြု လေ့လာသူတွေအတွက် “သုတေသန လုပ်ပြီးမှ ရေးသင့်ပါ တယ်။ အရင်းအမြစ်ပေါ်အောင် ရှာဖွေလေ့လာပါဆိုတဲ့သဘော ဖြစ်ပါ တယ်။ ပုဂံခေတ် ကျောက်စာတွေထဲမှာ သဗ္ဗညုတဉာဏ်ကို “သိစပ်မြင်နှံ့” လို့ မြန်မာပြန်တယ်။ အခုတော့ သိမြင်နှံ့စပ်လို့ အထားအသို နည်းနည်း ပြင်တယ်။ အခုလိုပြင်တော့ အဓိပ္ပာယ်နည်းနည်းပေါ့သွားတယ်လို့ ထင်မိ ပါတယ်။ သိတယ်ဆိုရာမှာ အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်သိရမယ်။ အဲဒါ အပြင် ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေနဲ့ ဘယ်လိုဆက်သွယ်လို့ ဘယ်လို အကျိုး ဆက် ရှိနိုင်မလဲလို့လည်း ဆင်ခြင်ရမယ်။ အဲဒါလောက် မကြီးကျယ်ပေမဲ့ တတ်နိုင်သလောက် ပြည့်စုံရမယ်ဆိုတဲ့ နှိုးဆော်တိုက်တွန်းချက် ပါတယ်။ အဲဒါလို ပြည့်စုံအောင်ရှာဖွေတာကို RESEARCH \u003cspan\u003eလို့ ခပ်လွယ်လွယ် ဝေါဟာရတစ်ခုကို သုံးလိုက်တယ်။ ပြန်ရှာတယ်”လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်။ အဲဒီဝေါဟာရကို နည်းနည်း ရှင်းရရင် ... ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           (၁) ဖြစ်ပျက်ပြီးသား အကြောင်းအရာကို (၂) နှစ်ကာလကြာလို့ မေ့ပြီ၊ (၃) ဒါကို ပြန်ပြီးဖော်ထုတ်တာ ဖြစ်ရမယ်။ (၄) ဒီလို ဖော်ထုတ်တဲ့ အခါ တတ်နိုင်သလောက် ပြည့်စုံစေရမယ်။ (၅) ဒါမှ အခုလူတွေ သိပြီးသားအပေါ်မှာ ပိုသိလာမယ်။ (၆) အခုလူတွေ သိသမျှမှာ မှားတာကိုပြင်မယ်။ (၇) လိုတာကိုဖြည့်မယ်၊ (၈) ဒီလိုပြင်ဆင်ဖြည့်စွက်တဲ့ အသိဉာဏ်ကို ဘယ်လိုအကျိုးရှိအောင် လက်တွေ့ အသုံးချမယ်၊ (၉) ရှာဖွေတဲ့ လူတွေထဲမှာ ဘယ်သူက အရင်အဦးဆုံး ဒီအသိကို ဖော်ထုတ်တယ်ဆိုတာကို မှတ်သား မယ်၊ (၁၀) သူရတဲ့နည်းပညာကို သူ့မူပိုင်လို့ သတ်မှတ်ပြီး ငွေကြေး၊ ရာထူး၊ စည်းစိမ်တွေကို ထိုက်သင့်သလောက် ဆုအဖြစ် ခံစားခွင့်ရအောင် လုပ်ပေး တယ်၊ (၁၁) အသစ်တွေ့ရှိချက်ကို အများတကာ အကျိုးရှိအောင် စာတမ်း၊ စာစောင်၊ စာအုပ် ရေးသားပုံနှိပ်ဖြန့်ဝေစေတယ်။ ဒီလို အကြောင်းအချက်တွေကြောင့် လူတွေဟာ သုတေသနလုပ်ဖို့ အားရှိလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ သုတေ သနလုပ်တာ ငါ့အတွက် အကျိုးအမြတ်ရှိရမယ်လို့ စိတ်ထားမရှိကြပါ။ ငါ့အလုပ် အောင်မြင်တယ်ဆိုပြီး ကျေနပ်နှစ်သက်မှုဟာ အမြတ်ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အင်္ဂလိပ်ဝေါဟာရ RESEARCH \u003cspan\u003eကို မြန်မာလို ဘယ်လိုရေးမလဲ လို့ ၁၉ဝဝ လောက်က စဉ်းစားကြတယ်။ မူလစကားမှာ ပြန်ရှာတယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရှိလေတော့၊\u003c\/span\u003e DISCOVERY \u003cspan\u003eပြန်တွေ့တယ်ဆိုတဲ့ သဘော မဟုတ်ပါ။ အသုံးချနည်းရှာတယ်၊ အရင်က အသုံးချပုံထက် ပိုပြီးအသုံးကျ တဲ့နည်းကို တွေ့အောင်ကြိုးစားတယ်ဆိုတဲ့ သဘော သက်ဝင်တယ်။ အဲဒါကြောင့် အကြောင်းခြင်းရာတစ်ခုကို အခြေတည်အသုံးချနည်းသစ်ကို ထွင် တယ်လို့ သဘောအဓိပ္ပာယ်ရအောင် ပေါင်းစပ်ပြီး တီထွင်တယ်လို့ ပြောရ မလား၊ စဉ်းစားကြည့်တယ်။ နောက်တစ်မျိုးပြောစရာက သိပြီးရှိပြီးကို တွင်တွင်ကျယ်ကျယ် အသုံးချနိုင်ဖို့ စီစဉ်ရမယ်။ သုတေသနလုပ်တဲ့သူဟာကျောင်းဆရာဖြစ်ရင် အသုံးချဖြစ်ဖို့ အလွယ်နဲ့ လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ဒီအချက် တွေကို သိသာမြင်သာအောင် နမူနာနဲ့ ပြောပါရစေ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော် လန်ဒန်တက္ကသိုလ်၊ အရှေ့တိုင်းနဲ့ အာဖရိကမှာသွားပြီး မြန်မာနိုင်ငံ ပုဂံခေတ် ဗုဒ္ဓသာသနာဝင်ကို ရေးမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ၁။ ရာဇသင်္ကြံရေးတဲ့ “သာသနာလင်္ကာရ စာတမ်း ရှိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ၂။ အဲဒီကျမ်းကို ပြင်ဆင်ဖြည့်စွက်မယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ၃။ ပုဂံခေတ် ကျောက်စာတွေကို သုံးပြီး အလိုအပို၊ အဖြတ် အတောက်၊ အဖြည့်အစွက် လုပ်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ၄။ လုပ်ချိန်နှစ်နှစ်၊ အကြောင်းပြချက်ခိုင်လုံရင် အချိန်ပိုရနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နှစ်နှစ်ထက်ပိုပြီး မရနိုင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ၅။ အင်္ဂလိပ်ဘာသာနဲ့ ရေးမယ်၊ ကျမ်းဖြစ်အောင် အင်္ဂလိပ်ဘာသာ နဲ့ ရေးနိုင်ပါ့မလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ၆။ လမ်းညွှန်ဖို့ဆရာ ဘယ်မှာလဲ။ သင်ဆရာ၊ မြင်ဆရာ၊ ကြား ဆရာမှာ သင်ဆရာမရှိ။ မြင်ဆရာရှိနိုင်တယ်။ သီဟိုဠ် ဗုဒ္ဓသာသနာ၊ ထိုင်း ဗုဒ္ဓသာသနာ၊ မဇ္ဈိမဒေသ ဗုဒ္ဓသာသနာ၊ တရုတ်ဗုဒ္ဓသာသနာ၊ တိဗက် ဗုဒ္ဓသာသနာ၊ ဂျပန်ဗုဒ္ဓသာသနာ၊ ကောရေယ (ကိုရီးယား) ဗုဒ္ဓသာသနာ တွေကို ဖတ်၊ ရေးဟန်ကို အတုခိုး၊ ခရစ်သာသနာ၊ ဗုဒ္ဓအယူဝါဒ၊ မူဆလင် တွေအတွက် မိုဟာမက် ဆိုဆုံးမချက်၊ ဒါတွေကို စံထားပြီး သူတို့ရေးပုံ၊ သူတို့ ဆွေးနွေးပုံ၊ သူတို့အကြောင်းအရာ လေးနက်အောင် တင်ပြပုံကို အတုခိုးရပါတယ်။ ၁၉၅၂ ကုန်ခါနီး ၂၂ အောက်တိုဘာက စတယ်။ ၁၉၅၆ ဇန်နဝါရီ ၄ မှာ ကျမ်းပြီးလို့ စာစစ်အဖွဲ့က စစ်ဆေးပြီး ပါရဂူဘွဲ့ ပေးလိုက် ပါတယ်။ ဆိုလိုတာက သိပ်အကောင်းကြီးမဟုတ်တောင် ပါရဂူဘွဲ့ အတွက် လက်ခံနိုင်တဲ့အဆင့် ရှိတယ်လို့ အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပါတယ်။ စာစစ် အဖွဲ့က တင်သွင်းတဲ့အတိုင်း ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေဖို့ ထောက်ခံတယ်။ အဲဒီထောက် ခံချက်ဟာ အကောင်းဆုံးထောက်ခံချက်ဖြစ်လို့ မီရာမီးသင်္ဘောနဲ့ ရေလမ်း က မြန်မာနိုင်ငံကို ပြန်ခဲ့ပါတယ်။ သီဟိုဠ်မှာ ဗုဒ္ဓသာသနာ ၂၅ဝဝ ပြည့် ဗုဒ္ဓဇယန္တီပွဲနဲ့ကြုံလို့ သင်္ဘောကျင်းအလုပ်သမားတွေ အလုပ်မလုပ်ကြလို့ ဆယ်ရက်ကြန့်ကြာတယ်။ အစုစု တစ်လနဲ့ ဆယ်ရက်ကြာတဲ့အခါ မြန်မာ နိုင်ငံ ရန်ကုန်ဆိပ်ကို ဝင်တယ်။ ကိုယ်ရေးခဲ့တဲ့ကျမ်းကို ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ မြန်မာနိုင်ငံသုတေသနအသင်း ဂျာနယ်၊ ဒီဇင်ဘာ ၁၉၇၈၊ အတွဲ ၆၁၊ အတွဲ ၁ နဲ့ ၂၊ စာမျက်နှာ ၂၆၃ ရှိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အခု ကျွန်တော့်အသက်ကလည်း ရှစ်ဆယ်ကျော်ပြီ။ သက်ကြီးပူဇော် ပွဲတွေလည်း ခေတ်ထနေလို့၊ စတိုင်တင်းတင်းနဲ့ တောင်ကြီးတက္ကသိုလ်၊ ဖွင့်စပင်လုံတက္ကသိုလ်၊ မကွေးတက္ကသိုလ်၊ မန္တလေးတက္ကသိုလ်၊ မိတ္ထီလာ တက္ကသိုလ်၊ မုံရွာတက္ကသိုလ်၊ အမျိုးသား မော်ကွန်းတိုက်ဆိုတာတွေကို ရောက်သွားတယ်။ ကျွန်တော်က စစ်ပြီးစ မဂိုလမ်း (ရွှေဘုံသာလမ်း) အရေးပေါ် တက္ကသိုလ်က သမိုင်းဝိဇ္ဇာဘွဲ့ ကို ၁၉၄၆၊ ဥပဒေ ဝိဇ္ဇာဘွဲ့ ကို ၁၉၄၈၊ ၁၉၅ဝ မှာ သမိုင်း မဟာဝိဇ္ဇာဘွဲ့၊ ၁၉၅၆ မှာ လန်ဒန်တက္ကသိုလ်က Ph.D \u003cspan\u003eဘွဲ့၊ ၁၉၈၅ မှာ လန်ဒန်တက္ကသိုလ်ကပေးတဲ့\u003c\/span\u003e D.Lit\u003cspan\u003eဘွဲ့ ကို မြန်မာ့ခေတ်ဟောင်း သမိုင်းကို သုတေသနပြုရင်း၊ စာတမ်းရေးရင်း၊ ကျမ်းရေးရင်း မြန်မာ၊ ဂျပန်၊ အင်္ဂလိပ်၊ အမေရိက၊ ကနေဒါက မြန်မာရာဇဝင်ကို စိတ်ဝင်စားတဲ့ သူတွေကို မြန်မာကျောက်စာ သင်ပေးရင်း၊ မြန်မာသမိုင်းနဲ့ လုပ်ကိုင်စားတဲ့ လူလည် လူရှုပ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာပါတယ်။ အခုလည်း ကျောင်းဆရာ လုပ်ဆဲ၊ ခေတ်ဟောင်း မြန်မာသမိုင်းတွေ သုတေသနလုပ်ရင်း၊ အခု\u003c\/span\u003e Ph.D \u003cspan\u003eဘွဲ့ အတွက် ကျမ်းရေးဖို့ ဟန်ပြင်နေတဲ့လူတွေကို ဟန်မပျက် သုတေသန လုပ်နည်း သင်ပေးရင်း၊ ကိုယ့်လောက်မတတ်တဲ့လူတွေကို ဆရာလုပ်ရင်း၊ နှစ်အစုစု ငါးဆယ့်လေးနှစ်ရှိနေပြီဖြစ်တော့ “ဘယ်သူ့ကိုတွေ့တွေ့ ငါ့ တပည့်”လို့ပဲ ထင်တယ်။ ဒီကောင်တွေ လုပ်ပုံကိုင်ပုံ မဟန်လိုက်လို့ ဒေါသ လည်း ထွက်တယ်။ “ဆရာ နေကောင်းတယ်နော်”လို့ နှုတ်ဆက်တဲ့လူကို “လူကတော့ ကောင်းပါတယ်၊ စိတ်မကောင်းဘူး”လို့ပဲ ဖြေပါတယ်။ ဒါကို “ဒီလူကြီး ၈ဝ ကျော်ပြီဆိုတော့ သူငယ်ပြန်ပြီပေါ့” “ရူးပြီ” အဲဒီလို အဓိပ္ပာယ်ကောက်ချင် ကောက်နိုင်ပါတယ်။ ဂရုမစိုက်ပါ။ အော်ဟစ်ပြီး ဆဲချင်စိတ် ဖြစ်တာတော့ အမှန်ပါ။ ကျွန်တော့်အသက်နဲ့ သူတို့အသက်က အနည်းဆုံး ၂၅ နှစ် ကွာတာဆိုတော့ ကျွန်တော်ဆဲရင်လည်း သူတို့စိတ်ဆိုးမယ် မဟုတ် ပါ။ မဆဲတဲ့အပြင် ရှေးဟောင်းမြန်မာသမိုင်း သုတေသနလုပ်နည်းကိုတော့ အခွင့်သင့်ရင် ပြောလိုက်ချင်သေးတယ်။ ဆဲလို့အရာမရောက်ဘူး၊ သုတေ သနဆိုတာ ဘာရယ်လို့ နည်းနည်းသိလည်း အမြတ်ပဲ၊ ပြောလေဦးမှပဲလို့ သတိရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရေးတဲ့ စာမျိုးကို သုတေသနဂျာနယ်လိုမှာ ထည့်သင့်တာပေါ့ ။ သုတေသနဂျာနယ်ကလည်း မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ရုပ်ရှင်တေးကဗျာလို စာအုပ်မှာပဲ ရေးပေးနေရတယ်။ ဉာဏ်ပူဇော်ခဆိုတာ လည်း အရင်က ငွေ ၅ ကျပ်၊ အခု ငွေနှစ်ထောင်၊ ထမင်းကောင်းကောင်း တစ်နပ်မစားလောက်ပါ။ အဲဒါက မရဏာနုဿတိကမ္မဋ္ဌာန်း။ မပြတ် သရဇ္ဈာယ်ရပါတယ်ပေါ့။ အခု မြန်မာရှေးဟောင်းသမိုင်း သုတေသန အကြောင်း ပြောပါတော့မယ်။ ခပ်ကျဉ်းကျဉ်းပြောမှာပါ။ ကျောင်းသားတွေကိုတော့ “ငါ့အသံ ငါပြန်ကြားရတာ စိတ်ညစ်လိုက်တာ”ဆိုတာမျိုးလည်း ပြောပါတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ၁။ ဘယ်သူမှမသိသေးတဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ရွေးပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ၂။ အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်တဲ့အထောက်အထားကို ရှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ၃။ အထောက်အထားကို ကိုယ်သုံးနိုင်ဖို့ ကိုယ့်အရည်အချင်းကို တိုးတက်အောင် လုပ်ပါ။ ဆိုလိုတာက ပြင်သစ်စာတတ်မှ၊ တရုတ်စကား တတ်မှ၊ အင်္ဂလိပ်စကားတတ်မှ အထောက်အထားကို ဖတ်ပြီး မှတ်စုထုတ် နိုင်မယ်။ မှတ်စုတွေကို စီစဉ်ပြီး ဘာကို အရင်၊ ဘာကိုနောက် ရေးမယ်ဆို ပြီး စတင်ပေါ်ပေါက်ပုံ၊ ဖြစ်ပျက်ပုံနဲ့ အကျိုးအပြစ် ဘယ်ပုံဖြစ်တယ်ဆိုတာ ကို ရေးနိုင်ဖို့ ဆိုတာမျိုးတွေကို ပြောတာဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ၄။ သူများရေးပြီးသား အကြောင်းအရာဖြစ်ရင်လည်း သူ့စာကို အခြေခံပြီး သူမှားတာကိုပြင်၊ သူ့မှာလိုနေတာကို ဖြည့်၊ သူများထက် ကောင်းအောင် လုပ်ရမှာဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အဲဒီအချက်တွေကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ဖူးတာကို နမူနာထားပြီး ပြောချင် ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           Ph.D\u003cspan\u003eဘွဲ့ အတွက် လန်ဒန်တက္ကသိုလ်ကို မြန်မာနိုင်ငံကလွှတ်တဲ့ အစိုးရပညာတော်သင်အဖြစ်နဲ့ သွားရတယ်။ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်လိုက်ပေမဲ့ သိပ်မယုံပါ။ အင်္ဂလန်အရောက်မှာ ယူဂိုစလားဗီးယား ရောက်သွားပြီး မြန်မာနိုင်ငံကို ပြန်မလာတော့ဘူးဆိုတာမျိုးလည်း ရှေ့ကရှိနေလို့ ဖြစ်ပါ တယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း မြန်မာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ ကျောင်းသားသမဂ္ဂမှာ ဥက္ကဋ္ဌလုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ သန်းထွန်း ကွန်မြူနစ်ပါတီမှာ ပါဖူးတယ်။ ဖဆပလ ဆန့်ကျင်ရေးတွေကို ကိုယ့်မြို့ကိုယ့်ရွာမှာလည်း လုပ်တယ်။ ဖက်ဆစ် ဆန့်ကျင်ရေးမှာ နယ်ခေါင်းဆောင် လုပ်ဖူးတယ်။ ဒီတော့ ကျွန်တော် ပညာ ရေးမှာ ခေတ္တအယောင်ဆောင် ဟန်ပြဝင်နေတာ၊ နိုင်ငံရေးက သူ့ဝါသနာ၊ သူ့စိတ်ကြိုက်ဖြစ်လို့ နိုင်ငံရေး ပြန်လုပ်မှာပဲလို့ တွက်ထားပြီးသား ဖြစ်ပါ တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မလုပ်ပါ။ ဒါတွေက ကျွန်တော် အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်က ကိစ္စတွေပါ။ အခု အသက်ရှစ်ဆယ်ကျော်မှာ နိုင်ငံရေးကို မလုပ်ပါ။ ငါပိုင်တဲ့ဘက်က တိုင်းပြည်အကျိုးကို လုပ်တာပဲဆိုရင်တော့ဟုတ်ပါတယ်။\u003c\/span\u003e Ph.D \u003cspan\u003eအတွက် ကျွန်တော်ရွေးတဲ့အကြောင်းအရာက “မြန်မာနိုင်ငံ ဗုဒ္ဓသာသနာဝင်”ဖြစ်ပါတယ်။ ရာဇသင်္ကြံရေးတဲ့ “သာသနာ လင်္ကာရကျမ်း”ရှိပြီး အင်္ဂလိပ်လို\u003c\/span\u003e Mabel Bode \u003cspan\u003eရေးတဲ့ \"\u003c\/span\u003ePali Literature of Burma\" \u003cspan\u003e16:1 \u003c\/span\u003esargscą Niharajam Ray 697:09 “\u003cspan\u003eမြန်မာနိုင်ငံ ပါဠိဗုဒ္ဓသာသနာ”၊ “သက္ကတ ဗုဒ္ဓသာသနာ”ရှိပြီး၊ မြန်မာ ရှေးဟောင်းသမိုင်းမှာ သိပ်နာမည်ထွက်ပြီး အကျော်အမော်ဖြစ်တဲ့ ဦးဖေမောင်တင်တို့၊ ဆရာဖေရဲ့ ယောက်ဖ\u003c\/span\u003e GH.Luce \u003cspan\u003eတို့ ရှိပြီး မင်းက သူတို့ထက် သာနိုင်ပါ့မလားလို့ မေးပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ဒီမေးခွန်း မေးပါတယ်။ ဆရာ\u003c\/span\u003e Luce\u003cspan\u003eက လမ်းစဖွင့်ပေးပါတယ်။ မြန်မာရှေးဟောင်းကျောက်စာတွေ အရေအတွက်အားဖြင့် ခြောက်ရာ့တစ်ဆယ့်နီးပါး ရှိတယ်။ သူတို့ရေးတာတွေထဲမှာ မပါတဲ့အချက်ရေးတာ အခုပြောတဲ့ “တိုင်းရင်း မြန်မာကျောက်စာ”အတွဲငါးတွဲမှာ ပါတယ်။ အဲဒါတွေဖတ်ဖူးဖို့၊ နားလည် ဖို့ မလွယ်ပေမဲ့\u003c\/span\u003e C.\u003cspan\u003e0. \u003c\/span\u003eBlagdon \u003cspan\u003eလိုလူက ကြိုးစားပြီး ခရစ်တစ်ရာစုနှစ်လောက်က ရေးထိုးခဲ့တဲ့ ပျူအရိုးအိုးလေးလုံးက စာကို ဖတ်ပြီး အဓိပ္ပာယ် ဖော်တယ်။\u003c\/span\u003e Ray \u003cspan\u003eက ဗုဒ္ဓဝင်နှစ်အုပ်ရေးပြီး မြန်မာနိုင်ငံ ဆဋ္ဌသင်္ဂါယနာပွဲမှာ အကြံပေးအရာရှိအဖြစ်နဲ့ တစ်နှစ်ကျော်၊ နှစ်နှစ် လာပြီး အထက်ဆရာကြီး လုပ်သွားသေးတယ်။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           H.L.Shorto \u003cspan\u003eက ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အပြီးက မဟာမိတ်တပ်တွေနဲ့ ပါလာပြီး ခေတ်ဟောင်းမွန်၊ ခေတ်လယ်မွန် စာတွေကို လေ့လာပြီး မွန်အင်္ဂလိပ် အဘိဓာန်ကို လုပ်နေပြီ။\u003c\/span\u003e W.Dunn, H.F.Searl\u003cspan\u003eတို့က မြန်မာအင်္ဂလိပ် အဘိဓာန်ရေးနေပြီ။ မင်းက မြန်မာလူမျိုးပဲ။ သူတို့ထက် သာနိုင် တယ်။ သူတို့ရေးတဲ့ စာတမ်းတွေ၊ ကျမ်းတွေက ဒုတိယကမ္ဘာစစ် မဖြစ်မီနဲ့ စစ်ပြီး တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်က ရေးတာ။ မင်းက စစ်ကြီးပြီးလို့ ဆယ်နှစ်ကြာမှ ရေးတာ။ သူတို့မှားတာကို မင်း ပြင်နိုင်ရမယ်။ သူတို့ရေးတဲ့ ကျမ်းထဲမှာ မပါတာကို ဖြည့်နိုင်ရမယ်။ ကျမ်းကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာနဲ့ ရေးတာကလည်း သိပ်မကြီးကျယ်ပါဘူးကွာ။ သူတို့က မွေးကတည်းက အင်္ဂလိပ်စကား တတ်တယ်။ မင်းက ခြောက်နှစ်သားမှာ အင်္ဂလိပ်စကား စသင်တယ်။ ခြောက်နှစ်ပဲ ကွာတယ်။ အဲဒီ ခြောက်နှစ်ကွာဟချက်ကို မင်း တကယ်\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45569231716501,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_42a0cdff-8db6-47b7-9934-80ab2a78ba61.jpg?v=1730212525"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-မြန်မာ့အိုးသမိုင်း","title":"မြန်မာ့အိုးသမိုင်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမြန်မာ့အိုးသမိုင်း (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          (ဦးဝန် သဘာပတိမူတဲ့ ၁၀ စက်တင်ဘာ ၁၉၇၂ ကန်သာစိမ်းလဲ့ နှစ်လည်ပွဲမှာ ဒီစာတမ်းကို ဖတ်တယ်)။ | \u003cspan\u003eအိုးကို မီးမဖုတ်ရင် ရေထည့်လို့ မရဘူး။ ရေထည့်လို့ရအောင် တီထွင်ဖန် တီးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ လူသားပဲ။ အဲဒါကြောင့် အိုးကို လူတွေ ဘယ်တုန်းကစပြီး ဖန်တီးခဲ့ကြတယ်ဆိုတာကို အရှေ့တောင်အာရှအခြေခံနဲ့ မြန်မာနိုင်ငံအခြေအနေကို တတ်နိုင်သလောက် ဖော်ထုတ်လေ့လာဖို့ လိုပါတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အနောက်အာရှနဲ့ အနီးအနားနိုင်ငံတွေမှာ ရှေးဟောင်းသုတေသနတူးဖော် ရေးက ဖော်ထုတ်ပေးတဲ့အတွက် သူတို့ဒေသတွေမှာ အိုးကို ဘယ်တုန်းက စသုံး တယ်ဆိုတာ သိပြီးပါပြီ။ ကျောက်သစ်ဓလေ့စပြီးမှ အိုးပေါ်တယ်လို့ အရင်က ထင်ကြတယ်။ အခုတော့ စိုက်ပျိုးရေးမပေါ်ခင်ကဘဲ အိုးသုံးတဲ့နေရာလည်း ရှိတယ်။ ဂျာရီကိုမှာတော့ အစားအစာကို ထုတ်လုပ်နိုင်တဲ့ ခေတ်ဦးပိုင်းမှာ အိုးမရှိသေးဘူး။ အဲသည့်နေရာတွေမှာ အိုးကို အစောဆုံးသုံးတဲ့အချိန်ဟာ အရင်နှစ် ၈၈ဝဝ လောက် က ဖြစ်တယ်။ အိုးထိန်းစက်ကတော့ အရင်နှစ် ၅၂၅ဝ ထက် မစောဘူး။ စဉ့်သုတ် အိုးတွေကတော့ အရင်နှစ် ၂၉ဝဝ လောက်ကမှ ပေါ်တယ်။ အဲဒီရက်စွဲတွေက အနောက်အာရှအတွက် ဖြစ်တယ်။ အရှေ့တောင်အာရှမှာ အခုတစ်လော တူးဖော် ရှာဖွေကြတော့ အဖြစ်အပျက်ပုံစံတစ်မျိုးကို တွေ့ရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အစားအစာကို လိုက်ရှာရတဲ့အဆင့်က အစားအစာကို ထုတ်လုပ်နိုင်တဲ့အဆင့်ထိအောင် တိုးတက်လာပုံမှာ အနောက်အာရှပုံစံနဲ့ အရှေ့တောင်အာရှပုံစံ ဟာ တစ်ထပ်တည်းမကျဘူး။ ဒါကြောင့် အနောက်အာရှ လူမှုတိုးတက်ရေးနဲ့ ဆိုင်တဲ့ ကျောက်ခေတ်ဟောင်း၊ ကျောက်ခေတ်လယ်၊ ကျောက်ခေတ်သစ်ဆိုတဲ့ ဝေါဟာရတွေကိုလည်း မသုံးသင့်ဘူးလို့ အရှေ့တောင်အာရှဒေသတစ်ခုတည်း ကွက်ပြီး လေ့လာတဲ့ ပညာရှင်အချို့က ယူဆတယ်။ အဲဒီလူတွေက အရှေ့တောင် အာရှအတွက် လူမှုတိုးတက်ရေးမှာ ခေတ်ပိုင်းပုံတစ်မျိုးကို နာမည်သစ်တွေပါ တစ်ခါတည်း ထည့်ပြီး တင်ပြတယ်။ ရှေးရှေးကစပြီး အရင်နှစ် ၄၂ဝဝဝ ထိ ကာလ ကို ကျောက်ကာလ (Lithic) \u003cspan\u003eကျောက်ကာလလို့ ခေါ်မယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျောက်လက်နက် ရိုးရိုးလွယ်လွယ်ကလေးတွေကိုပဲ လုပ်ပြီး သုံးစွဲကြတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်တစ်ခါ အရင်နှစ် ၄၂၀၀၀ က ၂၂ဝဝဝ ထိကို သစ်သားကာလ (Lignic) \u003cspan\u003eလို့ ခေါ်မယ်။ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ လူတွေဟာ သစ်သားနဲ့ လုပ်တဲ့ လက်နက်ကိုပဲ သုံးကြတယ်။ သစ်သားဆိုတာမှာ ဝါးကိုလုပ်တဲ့ လက်နက်လည်း အများကြီးပါမယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီနောက် အရင်နှစ် ၂၂ဝဝဝ က ၁ဝဝဝဝ ထိကို ဒေသခွဲကာလ (Crystallitic) \u003cspan\u003eလို့ ခေါ်မယ်။ ဘာပြုလို့လဲဆိုတော့ အရှေ့တောင်အာရှမှာရှိတဲ့ လူတွေဟာ အုပ်စုတစ်ခုနဲ့တစ်ခု အဆက်အသွယ်ပြတ်စဲပြီး ကိုယ့်နေရာနဲ့ ကိုယ် ဓလေ့ထုံးစံ အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံ ပေါ်လာလို့ပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒီကာလအတွင်းမှာ အရင်နှစ် ၂၂၀၀၀ က စလို့ပဲ သူ့နေရာနဲ့သူ ဖြစ်ထွန်းမယ့် သီးပင်ပွင့်ပင်တွေကို ရွေးချယ်ပြီး စိုက်ကြ တယ်။ မွေးမြူလို့ လွယ်ကူမယ့် သတ္တဝါကိုလည်း ယဉ်အောင် မွေးလာကြတယ်။ သစ်သားလက်နက်အပြင် အသင့်အတင့်ချောအောင် သွေးထားတဲ့ ကျောက်လက် နက်တွေကိုလည်း သုံးကြတယ်။ အရင်နှစ် ၁၅ဝဝဝ ရောက်တဲ့အခါကျ အိုးလုပ်ပြီး သုံးစွဲလာကြတယ်။ အရင်နှစ် ၁၂ဝဝဝ ရောက်တဲ့အခါကျတော့ စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေး ကို နေရာတကာမှာ လုပ်တတ်ပြီလို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒေသခွဲကာလလွန်ပြန်တော့ ချဲ့ထွင်ရေးကာလ (Extensionistic) \u003cspan\u003eရယ်လို့ ပေါ်ပြန်တယ်။ အရင်နှစ် ၁ဝဝဝဝ က ၂၀ဝဝ အထိပါပဲ။ အဲဒီအချိန်ရောက်မှပဲ လူတွေဟ ဂူအောင်းရာက အပြင်ကို ထွက်လာနိုင်ကြတယ်။ စောစောက ပြင်းထန် တဲ့ ရာသီဥတုတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း သင့်တင့်ညီညွတ်ပြီး အခုခေတ် ရာသီဥတု မျိုးလည်း ဖြစ်လာပြီ။ ဒါကြောင့်မို့ ဂူအောင်းစရာ မလိုတော့ဘူး။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အိုးလုပ်တဲ့ပညာကို အရင်နှစ် ၁၅ဝဝဝ က တတ်တယ်ဆိုပေမဲ့ ပန်းရိုက်တဲ့ အိုးချောချောကတော့ အရင်နှစ် ၉ဝဝဝ လောက်ကမှ စပေါ်တယ်။ ဒီလို အဆင့် တစ်ဆင့်က နောက်တစ်ဆင့်ကိုတက်ဖို့ အချိန်ကာလ သိပ်ကြာတဲ့အကြောင်းကတော့ မြန်မာနိုင်ငံလို နေရာမျိုးဟာ အိုးမရှိဘဲ နေလို့ ဖြစ်တဲ့ အတွက်ကြောင့်ပါပဲ။ မြန်မာ့သစ်တောတွေမှာ ဝါးပိုးဝါးကြီးတွေ ပေါတယ်။ ဘူးခါးလည်း လွယ်လွယ်ကူ ကူရတယ်။ ဝါးကျည်တောက်နဲ့ ဘူးတောင်းကို ရေသယ်ရာမှာရော ရေလှောင်ရာမှာ ရော သုံးလို့ဖြစ်တယ်။ အဲဒါကြောင့် အရင်အနှစ် ၈၀၀၀ လောက်က စပါးစိုက်ပျိုး ရေးတတ်လာတဲ့ အချိန်အထိတောင် ထမင်းချက်ချင်ရင် ဝါးကျည်တောက်နဲ့ပဲ ချက် မယ်လို့ တွေးနိုင်တယ်။ အခုထိအောင် ကောက်ညှင်းကိုချက်ရင် ဝါးကျည်တောက် ကိုပဲ သုံးနေကြသေးတယ်။ ကြေးအိုးကို အရင် အနှစ် ၇၆ဝဝ လောက်က စသုံးခဲ့ ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီသတ္တုက ဖောဖောသီသီမရနိုင်လို့ ကြေးအိုးကို နေရာတကာမှာ များများ မသုံးနိုင်ဘူး။ မြေအိုးကိုပဲ ဒန်အိုးပေါ်တဲ့အထိ ဆက်သုံးကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အရှေ့တောင်အာရှတစ်ခုလုံးမှာပဲ အခုပြောတဲ့ ချဲ့ထွင်ရေးကာလမှာ အင်မတန်စည်ကားတဲ့ မြို့ကြီးရယ်လို့လည်း မရှိဘူး။ အင်အား သိပ်ကြီးမားတဲ့ မင်းဧကရာဇ်ရယ်လို့လည်း မပေါ်ဘူး။ အရင်နှစ် ၄ဝဝဝ က ၃ဝဝဝ အထိရောက်တဲ့ ကာလတိုင်အောင် ကြီးမားခိုင်ခံ့တဲ့ ခံတပ်ရယ်လို့လည်း ဘယ်မှာမှ မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် အရှေ့တောင်အာရှမှာ အဲဒီအချိန်က ကြီးကျယ်တဲ့ စစ်မက်အရေးအခင်း လည်း မပေါ်ခဲ့ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခရစ်နှစ် စပေါ်တဲ့အချိန်မှာ အားပြိုင်ပွဲကာလ (Conflicting Empires) \u003cspan\u003eပေါ်ပေါက်လာပါတယ်။ နိုင်ငံရေးအရ အိန္ဒိယ၊ တရုတ်နဲ့ ဥရောပနိုင်ငံအချို့ဟာ အရှေ့တောင်အာရှကို ကျူးကျော်လာကြတယ်။ သူတို့ဆီက ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေ လည်း ကျူးကျော်လာကြတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီကာလကို အားပြိုင်ပွဲကာလလို့ ခေါ်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ နိုင်ငံခြားကယူလာတဲ့ ပညာတစ်ရပ်အနေနဲ့ အိုးကို စဉ့်သုတ်တဲ့ပညာ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ပေါ်လာပါတယ်။ အမှန်ကတော့ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ခရစ်နှစ် ၁၁ ရာစုကို ရောက်တဲ့အခါမှ စဉ့်သုတ်တဲ့ပစ္စည်းတွေကို ဖောဖောသီသီသုံး တာကို တွေ့ရပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ သတိပေးစကားတစ်ခု ပြောလိုပါတယ်။ အခု ပြောပြီးခဲ့တဲ့ ခေတ်ကာလ ပိုင်းခြားချက်တွေ ပညာရပ်စတင်တဲ့နှစ် ဖော်ပြချက်တွေ ဟာ ယာယီဆုံးဖြတ်ချက်တွေပဲ ရှိသေးတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အိုးကို ဘာကြောင့်သုံးသလဲလို့ စဉ်းစားလိုက်ရင် အိုးကို ဘယ်တုန်းက စသုံးတယ်ဆိုတာကို မှန်းလို့ ရနိုင်ပါတယ်။ ပထမဦးဆုံး ကုန်ပစ္စည်းထုတ်လုပ်တဲ့ လက်နက်ကိရိယာတွေကောင်းလို့ ကုန်အထွက်ပိုလာတဲ့အခါကျတော့ သိုလှောင် ထားဖို့ ပစ္စည်းရှိလာမယ်။ လူကိုလူချင်း ခေါင်းပုံဖြတ်တဲ့စနစ်ကြောင့် ပစ္စည်းတွေအလျှံပယ်ပေါတဲ့လူ ရှိလာတယ်။ အဲဒီလူက သိုလှောင်ဖို့ အားထုတ်တယ်ဆိုပါတော့။ ဒုတိယစဉ်းစားစရာက လူတွေဟာ ရာသီဥတု သိပ်မဆိုးတော့လို့ တောင်ပေါ် မှာ ဂူအောင်းရာကနေပြီး မြေပြန့်ကို ဆင်းလာကြပြီလေ။ တောင်ပေါ်နေတုန်းကတော့ ရေသယ်တဲ့အခါ ဝါးကျည်တောက်ဟာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေမဲ့ မြစ်ရိုးမှာ ရွာတည်ပြီးနေတော့ ကွဲလွယ်တယ်ဆိုပေမဲ့လည်း မြေအိုးသုံးချင်လာမယ်။ တတိယ ပြောစရာက အဲဒီအစောပိုင်းကပဲ အတော် လှပပြေပြစ်တဲ့ အိုးတွေတွေ့ရလို့ အိုး ထိန်းသည်ဆိုတဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အလုပ်အကိုင်ရှိပြီလို့ ဆိုနိုင်တယ်။ အိုးကို ပဲ သီးသန့်လုပ်ကိုင်တဲ့သူ ရှိလို့သာ ဒီလို လက်ရာကောင်းကောင်းဖြစ်တယ်လို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ နောက်ဆုံး တင်ပြချင်တာကတော့ ဒီအိုးထိန်းသည်ဟာ ရွှံ့စေးကောင်းကောင်းရတဲ့ မြစ်ဝှမ်းဒေသမှာပဲ နေမယ်။ မြစ်ရိုးမှာ ရွာတွေတည်တယ်။ အဲဒါက အရင် အနှစ် ၉ဝဝဝ က ဖြစ်မယ်လို့ မှန်းဆပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အိုးကို နေလှန်းရုံသက်သက်နဲ့ ရေထည့်လို့ မရဘူး။ စင်တီဂရိတ် ၅ဝဝ ဒီဂရီအထိ မီးအပူနဲ့ ဖုတ်တဲ့အခါ ရေထည့်လို့ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ စင်တီဂရိတ် ၁၁၅ဝ ဒီဂရီအထိ အပူပေးလည်း နည်းနည်းတော့ ရေစိမ့်ဦးမှာပါပဲ။ စဉ့်သုတ်လိုက်မှပဲ ရေ ကောင်းကောင်း လုံပေမယ်။ အနောက်အာရှမှာတော့ စဉ့်သုတ်ပညာကို အရင် အနှစ် ၂၉ဝဝ ကပဲ တတ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူတွေအကြိုက် ပြောရရင်တော့ သောက်ရေအိုးကို စဉ့်မသုတ်ပါဘူး။ သောက်ရေအိုးဟာ အပြင်မှာစိုပြီး ရေစက်ကလေးတွေ အောက်ကို တပေါက်ပေါက် ကျနေရင် သိပ်ကျေနပ်တယ်။ ရေပိုအေးတယ် ထင်မိတယ်။ သောက်ရေကိုလည်း တစ်နေ့တစ်ခါဖြည့်ပြီး သုံးလေ့ရှိလို့ စိမ့်ယိုပြီး ကုန်ဆုံးတာကို မမှုဘူး။ ဆီလှောင် မယ်၊ အသီးအရွက်ကို ဆားစိမ်မယ်ဆိုရင် ဒီလို ယိုစိမ့်တာကို ဘယ်လိုမှ သည်းမခံ နိုင်ဘူး။ စဉ့်အိုးကိုပဲ သုံးရတော့မယ်။ ဒါကြောင့် မြန်မာ့မြေမှာ စဉ့်သုတ်ပညာ ဘယ်အချိန်ကစပြီး တတ်ကျွမ်းတယ်ဆိုတာ သိဖို့ အရေးကြီးတယ်။ အင်မတန် နောက်ကျခါမှ ဒီပညာကို တတ်ပါတယ်။ စောစောကပြောသလို ခရစ်နှစ် ၁၁ ရာစု ရောက်မှ စဉ့်လုပ်ငန်း ပေါ်တယ်။ ပြီးရှေးဟောင်းသုတေသနဌာနက တူးဖော်ပေးလို့ရတဲ့ အရင်အနှစ် ၂ဝဝဝ ကျော် က အိုးကို စပြီး လေ့လာရပေမယ်။ ချောအောင်သွေးထားတဲ့ ကျောက်လက်နက် တွေနဲ့ တွဲပြီးတွေ့လို့ ဒီလို နှစ်ကာလ ပိုင်းခြား ခန့်မှန်းနိုင်တာ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တူးဖော်တဲ့နေရာက အမရပူရ တောင်သမန်အင်းစောင်း၊ အာခြင်းရှစ်ပါး ကျောင်းနဲ့ မဟာဂန္ဓာရုံ ကျောင်းတိုက်တစ်ဝိုက်မှာ ဖြစ်တယ်။ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၉၇၁ အိုးပုံစံလည်းလှတယ်။ ဒီဇိုင်းလည်း အဆင့်မြင့်တယ်။ ဒီတော့ တောင်သမန် ကလူတွေရဲ့ ဓလေ့ဟာလည်း မြင့်တယ်လို့ မှန်းဆနိုင်ပါတယ်။ ဘယ်အချိန် ဘယ် ကာလက ဒီလူတွေ ထွန်းကားခဲ့သလဲလို့ အတိအကျ ပြောနိုင်ဖို့ကတော့ ကာဗွန် (၁၄) ရဲ့ ရက်စွဲအဖြေကို စောင့်ဖို့ပဲရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သဲလွန်စရနိုင်စရာကတော့ သင်္ချိုင်းမှာတွေ့တဲ့ ဒီအိုးတချို့ထဲမှာ သံဓားသွားလိုဟာမျိုးလည်း ပါနေပြီလို့ သိရ တယ်။ ပိဿနိုးဟာ သင်္ချိုင်းအိုးမှာလည်း ဒီလိုပဲသံတိုသံစတွေ့တယ်။ ပိဿနိုးကို ခရစ်နှစ် ၁ မှ ၅ ရာစုလို့ ယူဆလျှင် တောင်သမန်က ဒါထက် နည်းနည်းစောမယ်။ ၁ ရာစု ဘီစီ (ခရစ်မတိုင်မီ) လို့ မှန်းရမယ်ထင်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45569225752725,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_8bda5bff-4ef5-4c28-b402-5364311391fc.jpg?v=1730212560"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-မြန်မာ့လူငယ်အသံ","title":"မြန်မာ့လူငယ်အသံ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eတက္ကသိုလ် အက်ဥပဒေ စုံစမ်းရေး ဖြဘူးကော်မတီ၏\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအစီရင်ခံစာနှင့် ပတ်သက်၍ \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eမြန်မာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ ကျောင်းသားများ သမဂ္ဂအသင်းမှ ခန့်ထားအပ်သော\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eတက္ကသိုလ်ပြင်ဆင်ရေးကော်မတီ၏မှတ်တမ်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e၁။ ဆာမြဘူးကြီးမှူးသည့် တက္ကသိုလ်အက်ဥပဒေ ပြင်ဆင်ရေးကော်မတီ၏ အစီရင်ခံစာမှာ မေလ ပထမသတ္တပတ်တွင် ထွက်ပေါ်လာ၏။ မန္တလေး မြို့၌ မေလ ၉ ရက်နှင့် ၁၀ ရက်နေ့တို့တွင် ကျင်းပသော ဒုတိယမြန်မာ နိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ ကျောင်းသားများ ကွန်ဖရင့်ဝယ် ဤတက္ကသိုလ် ပြင်ဆင် ရေးနှင့် ပတ်သက်၍ ဆောင်ရွက်ရန်အတွက် တက္ကသိုလ်အက်ဥပဒေ ပြင်ဆင်ရေးကော်မတီတစ်ခု ဖွဲ့စည်းရန် ဤကျောင်းသားအဖွဲ့ချုပ် အလုပ် အမှုဆောင်သို့ လွှဲအပ်လိုက်၏။ ကျောင်းသားအဖွဲ့ချုပ် အလုပ်အမှုဆောင်မှာ ကျောင်းပိတ်နေသဖြင့် ဇွန်လ အလယ်လောက်မှသာလျှင် ဤအဆိုပါ တက္ကသိုလ်ပြင်ဆင်ရေးကော်မတီကို ခန့်ထားရန် စည်းဝေး တွေ့ဆုံနိုင်၏။ သို့ခန့်အပ်သော ကျွန်ုပ်တို့ တက္ကသိုလ်အက်ဥပဒေ ပြင်ဆင် ရေး ကော်မတီအဖွဲ့သည် ခန့်ပြီး၍ မကြာမီ တွေ့ဆုံနှီးနှောတိုင်ပင်ကြ၏။ မြဘူး ကော်မတီနှင့်ပတ်သက်၍ တက္ကသိုလ်ကောင်စီကိုလည်း ဇူလိုင်လ တွင် ကျင်းပမည်ဖြစ်၍ ထိုကောင်စီအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်အဆိုများ ပေးပို့ ကြရန် ဇွန်လ သုံးဆယ်ရက်နေ့အထိ တောင်းထား၏။ အစိုးရကလည်း မြဘူးကော်မတီနှင့် ပတ်သက်၍ အကြံဉာဏ်များကို ဇွန်လ ၃၀ ရက်နေ့အထိ လက်ခံမည်ဟု ကြေညာထား၏။ သို့ဖြစ်ရကား ကျွန်ုပ်တို့ကော်မတီ သည် နေ့တိုင်းထိုင်၍ စဉ်းစားဆွေးနွေးကြရ၏။ မြဘူးကော်မတီ အစီရင် ခံစာအချက်တို့ကို ကျွန်ုပ်တို့ အားရပါးရ မစစ်ဆေးနိုင်သော်လည်း အဓိက စည်းမျဉ်းများတွင်ကား ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး တစ်သဘောတည်းဖြစ်၏။ ကျွန်ုပ်တို့ စဉ်းစားရသမျှမှာ အားလုံးသဘောတူညီချက် ရသမျှချည်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ ကျွန်ုပ်တို့သည် မြဘူးကော်မတီ အစီရင်ခံစာနှင့်ပတ်သက်၍ အရေးကြီးအရာပါသော အချက်များစွာတို့တွင် ၎င်းကော်မတီနှင့် သဘောမကိုက်ညီ သည်ကို တွေ့ရှိရ၏။ သို့ရာတွင် မြဘူးကော်မတီအစီရင်ခံစာ ပါရှိသမျှ အသေးအဖွဲပါ အပြစ်တင်ရေးသားရန် မလိုရကား အရေးကြီး အရာ ပါသော ထောက်ခံချက်များနှင့်စပ်လျဉ်း၍ သာ စဉ်းစားပါကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၃။ ဤမြဘူးကော်မတီအစီရင်ခံစာနှင့် ပတ်သက်၍ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများသည် အထူးမကျေနပ်ဖြစ်နေကြ၏။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့၏ ထင်မြင် ချက်များကို အထူးသဖြင့် တက္ကသိုလ်ကောင်စီတွင် အပြင်အပမှ တက္ကသိုလ်အရာရှိနှင့် အစိုးရအရာရှိမဟုတ်သောသူ အများအပြား ပါဝင် ရန် အရေးနှင့် တက္ကသိုလ်နှင့်ကောလိပ်ကျောင်းများ ဆက်သွယ်ရေး ၂ ရပ် နှင့် စပ်လျဉ်း၍ ကျွန်ုပ်တို့၏ ထင်မြင်ချက်များကို အသစ်တက္ကသိုလ် အက်ဥပဒေတွင် ထည့်သွင်းပါက တိုင်းပြည်နှင့်တကွ ကျောင်းသားများအား လက်ခံဖွယ်ရာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ယူဆပါကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၄။ မြဘူးကော်မတီ အစီရင်ခံစာတွင် စာပိုဒ်များနှင့် ထောက်ခံချက်များကိုနံပါတ်တပ်မထားသဖြင့် စာညွှန်းရန် ခက်ခဲသည့်အတွက် ဝမ်းနည်းဖွယ်တစ်ရပ် ဖြစ်ပါကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၅။ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်သည် စာစစ်တက္ကသိုလ်အဖြစ်သာ ရှိသင့်သည် သို့မဟုတ်ကျောင်းအိပ်ကျောင်းစား စာသင်တက္ကသိုလ်အဖြစ်သာ ရှိသင့်သည်ဟူသော ပြဿနာကို ကျွန်ုပ်တို့ ကြာရှည်လေးမြင့်စွာ စဉ်းစားကြပါကြောင်း။ ကျွန်ုပ် တို့ အဖို့မူကား နာမည်ပညတ်လောက်ကို ဂရုမထားလို၊ မည်သည့် တက္ကသိုလ်မဆို ၎င်းတည်ရှိရာ တိုင်းပြည်၏ အခြေအနေကိုလိုက်၍ ဖြစ်စမြဲပင် ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် ထိုတက္ကသိုလ်ကို အသစ်စီမံအုပ်ချုပ်နည်း စဉ်းစားရာ၌ ၎င်းလက်ရှိ အခြေအနေကိုလည်း ပေယျာလကန်၍ မဖြစ်ပေ။ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ပါမူကား ယခု ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်သည် စာသင် ကျောင်းလည်း မမည်၊ ကျောင်းအိပ် ကျောင်းစားကျောင်းဟုလည်း မဆိုသာ၊ ကျောင်းသားများကို စာသင်ရာတွင် ကောလိပ်ကျောင်းများတွင်သာ လုံးဝသင်ကြသည်ကို တွေ့ရ၏။ ရံဖန်ရံခါ ကောလိပ်ကျောင်း အချို့တို့မှကျောင်းသားများကို ချွေတာရေး၊ သက်သောင့်သက်သာရေးအတွက်သာ ပူးပေါင်းသင်ကြားပြသကြ၏။ ၎င်းပြင် များစွာသော ကျောင်းသားများမှာ လည်း အိမ်ပြန်အိမ်စား ဖြစ်ကြ၏။ သို့ရာတွင် ဆိုခဲ့ပြီးသည့်အတိုင်း ကျွန်ုပ်တို့သည် အမည်ပညတ်ကို မလိုက်လို၊ ယခုလက်ရှိ အခြေအနေအရ တက္ကသိုလ်ကို ရှေ့သို့မည်သို့ပြုပြင် သင့်သည်ကိုသာ စဉ်းစားသွားမည်ဖြစ်ပါကြောင်း။ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၆။ ယေဘုယျလိုက်လျှင်မူကား ယခုလက်ရှိအတိုင်း ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် ရှိစေလို၏။ တတ်အားနိုင်သော ကျောင်းသားများသည် ကျောင်းအိပ် ကျောင်းစား နေလိုသည်ဟု မြဘူးကော်မတီ၏ ရေးသားချက်ကို ကျွန်ုပ်တို့ သဘောတူ ပါ၏။ ထိုသို့ မနေနိုင်သော ကျောင်းသားများအတွက် ဆင်းရဲ၍ သင့်လျော် သော ကျောင်းသားများအား စကောလားရှစ်များ ပိုမိုပေးရန်နှင့် ထိုက်သင့် သော ကျောင်းဆရာများကို ပညာရေးဌာနက စတိုင်ပင်ထောက်ပံ့ရန် ဆိုသောအချက်ကိုလည်း သဘောတူပါ၏။ ၎င်းပြင် အပြင်အပ တစ်သီး တခြား ဆင်းရဲနွမ်းပါး ထိုက်တန်သော ကျောင်းသားများအား ကူညီရန် ရန်ပုံငွေ စုဆောင်းရန်လည်း ကျွန်ုပ်တို့က အထူးတိုက်တွန်းကူညီလိုပါ၏။ သို့ရာတွင် ယခုကဲ့သို့ ပြုလုပ်သော်ငြားလည်း ထိုက်သင့်သော ဆင်းရဲသောကျောင်းသားများအားလုံးအတွက် လုံလောက်မည်ဟု မထင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၇။ သို့ဖြစ်ရကား အားလုံးဆင်းရဲသော ကျောင်းသားများအား တက္ကသိုလ် ပညာ ရရန်အတွက် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဟု ကျွန်ုပ်တို့အထူး ယုံကြည်သော အရာကား နောက်ဆုံးတက္ကသိုလ် စာမေးပွဲအောင်ပြီး၍ ကောလိပ် များတွင် နေသော စာသင်ကျောင်းသားများ သင်ကြားအပ်သော အချိန်စေ့ ပြီးသော အခါမျိုး၌ အခြားအလွတ်ကျောင်းသားများကို ရိုးရိုးတက္ကသိုလ် စာမေးပွဲအားလုံးကို ဝင်ရောက်ဖြေနိုင်ရန် ခွင့်ပြုခြင်းပင်ဖြစ်ပါကြောင်း။ ထို့ကြောင့် ဤဆိုခဲ့ပြီးသောနည်းအရလည်းကောင်း၊ ဆိုလတ္တံ့သော စည်းကမ်းများအရလည်းကောင်း။ ၁။ တက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ရသော ကျောင်းသားတိုင်း ဥပစာတန်း စာမေးပွဲကို အလွတ်ဝင်ခွင့်ရ၍၊ တစ်ဖန် ဒီဂရီစာမေးပွဲကန့်သတ်သော အချိန် ပြီးနောက် ဝင်ခွင့်ရရန်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ အစိုးရဆေးကျောင်းမှလည်းကောင်း၊ အစိုးရလက်မှုစက်မှု ပညာသင်ကျောင်းမှလည်းကောင်း၊ ဘီအိုစီကောလိပ်မှလည်းကောင်း၊ လိုင်စင် လက်မှတ်ရသော ဥပစာတန်းလည်းအောင်သောသူတိုင်း ၃ နှစ်မျှ ဆရာဝန် သို့မဟုတ် စက်ဆရာ အင်ဂျင်နီယာအဖြစ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် အမ်ဘီဘီအက်စ် စာမေးပွဲကိုလည်းကောင်း၊ အင်ဂျင်နီယာ ဘီအက်စ်စီ စာမေးပွဲကိုလည်းကောင်း၊ ဝင်ခွင့်ပေးရန် (အကယ်၍ ဤကဲ့သို့ အမ်ဘီဘီအက်စ်အောင်သော ကျောင်းသားများ ဗြိတိသျှဆေးဘက် ဆိုင်ရာ ကောင်စီက အသိအမှတ်မပြုလျှင် `ဘယ်ကဲ့သို့ ပြုလုပ်လျှင်အသိအမှတ်ပြုမည်ဖြစ်ကြောင်း စုံစမ်းပြောပေးစေလိုပါကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၈။ အဆိုပါ စည်းကမ်းချက်များအပြင် အားလုံးအလွတ်ဝင်ကျောင်းသားများအတွက်ဖြစ်စေ၊ အချို့အတွက်ဖြစ်စေလိုသည်အလျောက် အောက်ပါ စည်းကမ်းချက်များကို ထားနိုင်ပါကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁။ လောကဓာတ် ဒီဂရီဘွဲ့ထူး သို့မဟုတ် ဒီပလိုမာလက်မှတ်အတွက်အတန်းအစားအရ လိုအပ်သော လက်တွေ့အလုပ်ကို အသိအမှတ် ပြုအပ်သော ဓာတ်ခွဲရုံတွင် လုပ်ဖူးကြောင်း သက်သေခံစာတင်ပြရန် သို့မဟုတ် ထိုလက်တွေ့အလုပ် သင်ကြားရန်အတွက် တက္ကသိုလ်ကျောင်းတွင် အခြားကျောင်းနေ ကျောင်းသားများနေရသော ကာလ အပိုင်းအခြား တစ်ဝက်မျှနေရမည်ဟု စည်းကမ်းထားရန်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ ကောလိပ်ကျောင်းသားမဟုတ် အလွတ်ဖြေသူများအတွက် ရီဂျစ် စတာ မှတ်ပုံတင်စာရင်း တစ်ခုထား၍ စာမေးပွဲမဖြေမီ သုံးလကကြိုတင်၍ ၎င်းတို့၏ နာမည်များကို မှတ်ပုံစာရင်းသွင်းထားစေရန်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤကဲ့သို့ စည်းကမ်းထားလျှင် ကျွန်ုပ်တို့၏ အထက်ပါအလွတ်ပညာသင် တို့အတွက် ထင်မြင်ချက်တို့မှာ မလုပ်နိုင်ဖွယ်မရှိဟု ယူဆပါကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၉။ ၎င်းပြင် တက္ကသိုလ်အက်ဥပဒေတွင် ရက်ဂူလေးရှင်း နံပါတ် ၉ အခန်း၆ နှင့် အလားတူသတ်မှတ်ချက်များကို ထုတ်ပယ်ရန် ကျွန်ုပ်တို့ တိုက်တွန်း ပါကြောင်း၊ မည်သည့်ကောလိပ်ကျောင်းသားမဆို ၎င်းသင်အပ်သော စာကို အချိန်စေ့အောင် သင်ယူပြီးသည့်နောက် ၂ နှစ် ကျဖူးသည်ဖြစ်စေ၊ ၁ နှစ်ကျဖူးသည်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် လုံးဝစာမေးပွဲ မဖြေဘူးသည်ဖြစ်စေ၊ အလွတ်စာမေးပွဲ ဝင်သင့်ပါကြောင်း။ ဤအရေးနှင့်ပတ်သက်၍ မြဘူး၊ ကော်မတီက တစ်နှစ်ကျဖူးသော ကျောင်းသားများကို အလွတ်စာမေးပွဲဝင်ခွင့်ပေးသင့်သည်ဟု ထောက်ခံချက်မှာ လုံလောက်သည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ မယူဆကြောင်း။ ကျောင်းသားတစ်ဦးသည် မိမိဖြေဆိုအံ့သော စာမေးပွဲ အတွက် အချိန်စေ့အောင် သင်ပြီးသမျှကာလပတ်လုံး အလွတ်စာမေးပွဲဖြေနိုင်အောင် တစ်နှစ်ကျရဦးမည်ဆိုသည်မှာ ယုတ္တိ အထူးမတန်လှပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၀။ အလွတ်ဖြေဆိုသော ကျောင်းသားများကို ခွင့်မပြုလိုသည့် အကြောင်းများမှာ ၂ ရပ်ဟု တွေးဆစရာရှိပါကြောင်း။ ပထမ အကြောင်းကား ဤကဲ့သို့ အခွင့်အရေးသည် တက္ကသိုလ်ပညာ၏ အတန်းအစား လျော့ဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်ဟူသော အရာပင်ဖြစ်လေသည်။ ဤတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဤကဲ့ သို့ ထင်မြင်ချက်မှာ အထူးမှားသည်ဟု ယူဆပါကြောင်း။ တက္ကသိုလ် သည် မိမိ၏အတန်းအစားကို မိမိအလိုရှိသလို သတ်မှတ်နိုင်ကြောင်း။ ထိုအတန်းအစားကို မည်သူမဆို အလွတ်ဖြေဆိုသူဖြစ်စေ ကောလိပ် ကျောင်းသားအဖြစ်ဖြင့် ဖြေဆိုသူဖြစ်စေ ရရှိရမည်ဖြစ်ကြောင်း။ ထို့ ကြောင့် ဤကဲ့သို့ အတန်းအစားမီသော အလွတ်ဖြေဆိုသူများသည် ဒီဂရီ ဘွဲ့ထူးကို ရသင့်ရထိုက်သည်မှာ အထူးထင်ရှားလှပေကြောင်း။ ထိုကဲ့သို့ တက္ကသိုလ်စာမေးပွဲများ၏ အတန်းအစားများမှာ မြင့်နေသမျှ ကာလပတ် လုံး အလွတ်ဖြေဆိုသူများအား ခွင့်ပြုသဖြင့် တက္ကသိုလ်ဘွဲ့များမှာ ဘယ်နည်းနှင့်မျှ အတန်းအစားလျော့၍ ဈေးပေါသွားမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ တက္ကသိုလ်ဆရာများသည် အလွတ်ဖြေဆိုသူများအား စာဖြင့် ဖြစ်စေ၊ ၎င်းတို့ အားလပ်ချိန်တွင်ဖြစ်စေ စာသင်ကြားပါက ၎င်းတို့ သင်ကြားအပ်သော တက္ကသိုလ် အလုပ်ဝတ္တရား ပေါ့ပျက်စရာအကြောင်း ရှိပါကြောင်း၊ ထိုသို့ သင်ကြားခြင်းကို အထူးတားမြစ်ပါက အလွတ်ဖြေဆို သူများကို ခွင့်ပြုသဖြင့် ဘယ်ပုံဘယ်နည်း တက္ကသိုလ်ပညာ၏ အတန်း အစား လျော့သွားစရာရှိကြောင်း တွေးတောရန် ခဲယဉ်းလှပေကြောင်း။ ဤသို့ ထင်မြင်ယူဆသောသူများအား စကားပိုမပါ ရှင်းရှင်းတိုတိုနှင့် အကြောင်းပြပါရန် ကျွန်ုပ်တို့က မေးမြန်းလိုကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၁။ ကျွန်ုပ်တို့ ယခုအကြံပေးရာတွင် ကျောင်းသားအများ ကောလိပ်ကျောင်းသို့ မလာမှာလည်း စိုးရိမ်ဖွယ်ရာမရှိပေ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် တခမ်း တနား ဆန်းပြားကြီးကျယ်သော ကျောင်းတော်အဆောက်အအုံများ ပျော် စရာ၊ ပါးစရာ၊ ကစားစရာ၊ နေစရာ၊ သင်စရာ အခမ်းအနားများကားကျောင်းသားတိုင်းနှင့် ကျောင်းသားတိုင်း၏ မိဘတို့ကို အထူး စိတ်သန်းထွန်း ဆွဲဆောင်သဖြင့် တတ်နိုင်သောသူတိုင်း ကောလိပ်ကျောင်းသို့ လာမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲဟု ဆိုနိုင်ကြောင်း။ ဤသို့ဖြစ်ရကား တက္ကသိုလ်မှာ အလွတ်ဆိုသူများအား ခွင့်ပြုသဖြင့် ဘယ်နည်းနှင့်မျှ ဆုံးရှုံးစရာမမြင်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၂။ ဤအကြောင်းမှအပ ဤကဲ့သို့ အလွတ်ဖြေဆိုသူများအား ခွင့်ပြုခြင်းသည်အလုပ်အကိုင်ရှိ၍ ထောက်ပံ့စရာလူများသော အစိုးရဘက်တွင်ဖြစ်စေ၊ အခြားဘက်များတွင်ဖြစ်စေ ရှေ့သို့ တိုးတက်ချင်သောသူ များစွာအား အထက်တန်းပညာကို သင်လိုသော စိတ်ဖြစ်ဖွယ်ရာ ရှိပါကြောင်း။ ဤ ကဲ့သို့ ငွေအားမတတ်နိုင်၍ အထက်တန်းပညာရလိုသော သူများသာလျှင် အလွတ်ဖြေဆိုသူများဖြစ်မည်ဖြစ်ကြောင်း၊ တက္ကသိုလ်စာမေးပွဲ အတန်း အစားသည် မြင့်မြင့်ရှိနေလျှင် ထိုစာမေးပွဲအောင်နိုင်သည့် အလွတ်ဖြေဆို သူမှာ သာမညလူများထက် အရည်အချင်းရှိသူပင်ဖြစ်လေသည်။ ဤ အကြံဉာဏ်များကို စဉ်းစားရာတွင် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် တစ်ခုတည်းသာမြန်မာပြည်တွင် ရှိသည်ဟူသည့် အချက်ကို အထူးသတိပြုသင့်ပါကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၃။ အထက်ကပြဆိုခဲ့ပြီးသည့်အတိုင်း တခမ်းတနားတက္ကသိုလ်တွင် နေရ ထိုင် ရသည်ကိုထောက်၍ တတ်နိုင်သော ကျောင်းသားများသည် ကျောင်းအိပ်ကျောင်းစား ဖြစ်ကြမည်ဖြစ်ကြောင်း။ စင်စစ်အားဖြင့် ရန်ကုန်မြို့တွင် မိဘရှိသော များစွာသော ကျောင်းသားများပင် ကျောင်းအိပ်ကျောင်းစား အဖြစ် နေလိုကြကြောင်း။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ မနေလိုသော ကျောင်းသား များအတွက် အဘယ်ကဲ့သို့ ထားမည်နည်း။ ရန်ကုန်မြို့တွင် မိဘများနှင့် နေထိုင်သော ကျောင်းသားများအား အိမ်ပြန်အိမ်စားအဖြစ် လက်ခံသည် မှန်သော်လည်း ဆွေမျိုးသားချင်းများနှင့် နေထိုင်သော ကျောင်းသားများ အားကား ရံဖန်ရံခါ ကျောင်းအိပ်ကျောင်းစားအဖြစ် နေရမည်ဟု အတင်း အကျပ်တိုက်တွန်းသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့ရှိရပါကြောင်း၊ မြို့ထဲတွင် နေခြင်းသည် စရိတ်သက်သာချောင်ချိ၍ စားရေးသောက်ရေးမှာလည်း ကောလိပ်ကျောင်းများထက် မချို့ယွင်းဟု ကျွန်ုပ်တို့ ယုံကြည်ကြောင်း။ သို့ဖြစ်ရကား ရန်ကုန်မြို့တွင် မိဘများနှင့်နေထိုင်ကြသော ကျောင်းသား များအပြင် ဘီအေ၊ ဘီအက်စ်စီအတန်းများကို သင်ကြားကြသောကျောင်းသားအားလုံးအား ၎င်းတို့၏ မိဘ သို့မဟုတ် အုပ်ထိန်းသူများက စာဖြင့် အကြောင်းကြားက မြို့ထဲတွင်နေရန် အခွင့်ပြုထိုက်ကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၄။ တက္ကသိုလ်သည် ၎င်းကောင်စီက ၎င်းကောင်စီလူကြီးများထဲကဖြစ်စေသို့မဟုတ် ပြင်ပတိုင်းပြည်ဘက်တွင်လည်းကောင်း၊ ပညာရေးဘက်တွင် လည်းကောင်း၊ ဆောင်ရွက်နေသော ပုဂ္ဂိုလ်များထဲကဖြစ်စေ ၎င်းအဓိ ပတိချန်ဆယ်လာလူကြီးကို ရွေးကောက်တင်မြှောက်ရန် အခွင့်အရေးရရှိ ထိုက်ပြီဟု ကျွန်ုပ်တို့ လေးလေးနက်နက်ယူဆကြောင်း၊ တက္ကသိုလ်သည် ကိုယ်ပိုင် အုပ်ချုပ်လုပ်ကိုင်ရသော အဆောက်အအုံဖြစ်သည့်အတိုင်း ၎င်း၏ အကြီးအမှူးနာယကအဖြစ်ဖြင့် တင်မြှောက်လိုသူအား တင် မြှောက်နိုင်ရန်မှာ အထူးလျော်ကန် သင့်မြတ်လှပေကြောင်း၊ ထိုသို့ ရွေးကောက် တင်မြှောက်ခံရသော ချန်ဆယ်လာ အဓိပတိသည် ဘုရင်ခံထက် တက္ကသိုလ် အရေးများကို ပိုမိုနီးစပ်စွာ သိ၍ စိတ်ဝင်စားလိုက်စားဖွယ်ရာ ရှိကြောင်း။ ၎င်းပြင် မည်သည့်အချိန်မဆို တက္ကသိုလ်နှင့် လက်ရှိအစိုးရ တို့ အငြင်းပွားကြပါက ထိုကဲ့သို့ ရွေးကောက်သော အဓိပတိသည် တက္ကသိုလ်ဘက်မှ အထူးပြောပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း။ ဘုရင်ခံသာ အဓိပတိ ဖြစ်နေပါက ကြားမှလည်းကောင်း၊ လက်ရှိအမတ်ချုပ် အစိုးရဘက်မှလည်းကောင်း နေရန် အကြောင်းရှိပေကြောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၅။ မြဘူးကော်မတီသည် တက္ကသိုလ်နှင့် ကောလိပ်ကျောင်းများ ဆက်ဆံရေးနှင့်ပတ်သက်၍ တက္ကသိုလ်ကောင်စီတွင် အာဏာရှိ\/မရှိ ဟူသောအချက် ကို အစီရင်ခံစာ နံပါတ် ၁၃ နှင့် ၁၄ ၎င်းနောက် ၂၆ မှ ၂၈ တို့တွင် စဉ်းစား ဆွေးနွေးကြကြောင်း။ သို့ဆွေးနွေးရာ မြဘူးကော်မတီက တက္ကသိုလ်ကောင်စီတွင် အာဏာမရှိဆိုသောစကားမှာ အခြေအမြစ် ကျကျနနမရှိဟု ဆိုကြောင်း၊ ဤစကားကို ထောက်ခြင်းအားဖြင့် မြဘူးကော်မတီဝင် လူကြီးတို့ တက္ကသိုလ်အတွင်းရေးကို ကောင်းစွာမသိကြောင်း ထင်ရှားလှ ပေသည်။ တက္ကသိုလ်ကောင်စီသည် အာဏာမရှိဟူသည့် အချက်မှာ အထင်မျှသာမဟုတ်၊ တကယ်အစစ်အမှန်ပင်ဖြစ်ကြောင်း။ ယခုလက်ရှိ ဒုတိယအဓိပတိ၏ ကောက်ချက်တစ်ခုအရဆိုသော် တက္ကသိုလ်ကောင်စီ အစည်းအဝေးများတွင် ၎င်းမင်းဘားလူကြီးများသည် မေးခွန်းများ မမေး နိုင်ဆိုကြောင်း။ တစ်ဖန်အခြား ၎င်းကောက်ချက်အရကား တက္ကသိုလ်ကောင်စီ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များသည် ဆီနိတ်အဖွဲ့နှင့် ကောလိပ်ကျောင်း အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့များသို့ “ထောက်ခံချက်” အနေမျိုးသာဖြစ်သဖြင့် ဆီနိတ်နှင့် ကောလိပ်အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့တို့အပေါ် မည်သို့မျှ တာဝန်မတည်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45569228439701,"sku":"","price":9000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e590a1ef-446a-40a2-8a97-793c202e4408.jpg?v=1730212594"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-မန္တလေးဖြစ်အမျိုးသားစိတ်ဓတ်","title":"မန္တလေးဖြစ်အမျိုးသားစိတ်ဓတ်","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမန္တလေးဖြစ်အမျိုးသားစိတ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒေါက်တာသန်းထွန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အိမ်တိုင်းလိုလိုမှာ ဘယ်သူမှ ဂရုတစိုက်မသိမ်း ပေမဲ့ လုံခြုံနေတဲ့စာရွက်ဟောင်းတွေ အပုံလိုက်အထပ် လိုက် ရှိတတ်တယ်။ မသေလို့ရှိမယ်ဆိုရင် အခုနေ အသက် ၇၀ ကျော်ရှိမယ့် ဘိုးဘိုးတို့ လူလားမြောက်စ အရွယ်၊ ဂျီစီဘီအေတို့ နှစ်ဆယ်ပြည့် သပိတ်တို့ခေတ် က စာရွက်စာတမ်းနဲ့ သတင်းစာ ဂျာနယ်တွေဖြစ် တယ်။ ဝါပြီးကြွေကျတော့မယ့် အဆင့်ကိုရောက်နေ ပြီ။ ဘုရားစင်နားမှာ ရှိတတ်တယ်။ ဘယ်သူကမှ ဒါတွေကို သိပ်အရေးကြီးတယ်လို့ မယူဆဘူး။ ဒါပေမဲ့ လုံးဝစွန့်ပစ်တဲ့ အဆင့်ကိုတော့ မပို့ကြသေးဘူးပေါ့။ အဲဒီပစ္စည်းတွေဟာ တကယ်တော့ အဘိုးသိမ်းခဲ့တဲ့ ပစ္စည်း မှန်ပါတယ်။ အဖေက ယူမဆော့နဲ့လို့ တားဖူးပါတယ်။ အခုသားတို့ လူကြီးဖြစ်တဲ့အခါ ရှိလေတယ် လို့အမှတ်မရဘဲ မေ့နေတဲ့ စာရွက်ဟောင်းတွေပေါ့။ တစ်မျိုးပြောရရင် မူလစုဆောင်းသူရဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်း၊ အမွေဆက်ခံတဲ့ သားရဲ့ အဖေ့အတွက်” အထိမ်းအမှတ်၊ တစ်ဆင့် ဆက်ခံတဲ့မြေးကတော့ အမှိုက်။ ကျွန်တော် mGossê:coxş saoêço: (Permanent Loan) \u003cspan\u003eသဘောယူသွားလို့ ပေးလိုက်တယ်။ သူ့ပစ္စည်းကို ကျွန်တော်က သိမ်းပေးထားဖို့ပါပဲ။ အဲဒီနည်းနဲ့ သမိုင်း မှတ်တမ်း အတော်များများဟာ ကျွန်တော့်လက်ထဲကို ရောက်လာတယ်။ အခု စာတမ်းအတွက်သုံးမယ့် စာအုပ်တွေဟာ ဒီနည်းနဲ့ပဲရတယ်။ အဲဒီစာအုပ်တွေ\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eက....\u003c\/p\u003e\n\u003cul\u003e\n\u003cli\u003e၁။ မြန်မာအသင်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ ၊ မန္တလေး ၈၄ လမ်း | \u003cspan\u003eကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးစာပုံနှိပ်တိုက်၊ ၁၉၂၁ ခုစက်တင်ဘာလ(စုပေါင်းပုံနှိပ်သူ စီပီခင်မောင်)။\u003c\/span\u003e\n\u003c\/li\u003e\n\u003cli\u003e၂။ မြန်မာပြည် လုံးဆိုင် ရာ နဝမမြောက်ကွန်ဖရင့် အစည်းအဝေးကြီး၏ ဆုံးဖြတ် ချက်များနှင့် သူကောင်းဖြစ်(အေတီအမ်) ဘွဲ့ တံဆိပ်ကို မြန်မာပြည်တွင် ပထမဦးစွာ အစိုးရထံသို့ ပြန်အပ်သော ပညာရှိမင်း ဦးကျော်ရန်၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိစာတမ်း၊ မန္တလေး၊တိုင်းချစ်မြန်မာသတင်းစာ ပုံနှိပ်တိုက်။ ၁၉၂၁ ဒီဇင်ဘာ။\u003c\/li\u003e\n\u003cli\u003e၃။ The Voice of young Burma (The reproduction of the articles published by the Publicity Bureau of the University Boycotters), Rangoon, New Burma Press, \u003cspan\u003e142\u003c\/span\u003e, Montgomery Street, January\u003cspan\u003e \u003c\/span\u003e\n\u003c\/li\u003e\n\u003cli\u003e၄။ ဘဦး၊ ဦး။ ၁၂၈၂ ခုနှစ် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ဥပဒေသပိတ်မှောက် ခြင်းနှင့် မြန် မာ အမျိုးသားနေ့ ဖြစ်ပေါ်လာပုံ ရာဇဝင် အကျဉ်းချုပ်။ ရန်ကုန်၊ အောင်သီရိစာပုံနှိပ်တိုက်၊ ၂၁ဝ စီ၊ လွစ္စလမ်း။ ၁၉၀၅ နိုဝင်ဘာ။\u003c\/li\u003e\n\u003cli\u003e၅။ မန္တလေးဗဟိုရ်စည်ဂျာနယ် ၁-၁-၁၉၂၁ မှ၂၁-၅-၁၉၂၁ထိဖြစ်တယ်။ ဒီစာအုပ်တွေကို သုံး ပြီး အရင်အနှစ်ငါးဆယ်က မန္တလေးသမိုင်းကို တစ်ထောင့်တစ်ကွက်ကနေပြီး ဖော်ထုတ်လို့ရပါ တယ်။ အဲဒီအကွက်ကလေးကို အမှိုက်ထဲက သမိုင်း” လို့ ခေါ်ရင်တောင် ပိုပြီးမှန်မယ်။ဂျီစီဘီအေ (General Council of Buddhist Associations) a guioacalcomo odos \u003cspan\u003eနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ မြန်မာအသင်းချုပ်ကြီးက ကိုးကြိမ် မြောက် နှစ်လည်အစည်းအဝေးကို မန္တလေးမှာ ၂၁ အောက်တိုဘာ ၁၉၂၁ စပြီး ကျင်းပမယ်လို့သိတော့ စီပီဦးခင်မောင်က မြန်မာအသင်းများ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိ စာတမ်းအမည်နဲ့ စာတစ်အုပ်ကို စုဆောင်းပြီး မန္တလေးမှာပုံနှိပ်တယ်။ ကွန်ဖရင့်လို့ခေါ်တဲ့ နှစ်လည် အစည်းအဝေးကြီးလုပ်ချိန်မှာ အသင့်ဝယ်ယူဖတ်ရှုနိုင် ကြပြီလို့ မှန်းဆနိုင်ပါတယ်။\u003c\/span\u003e\n\u003c\/li\u003e\n\u003c\/ul\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီစာအုပ်ထဲမှာပါတဲ့အတိုင်း သိရတာက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁။ ပထမပွဲကို ရန်ကုန်မှာ ၁၉၁၁ ခုက ကျင်းပခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ ဒုတိယပွဲကို ရန်ကုန်မှာပဲ နောက်သုံးနှစ်လွန်ပြီး ၁၉၁၄ ခု ကျမှကျင်းပဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒီနောက် နှစ်စဉ်ကျင်းပဖြစ်လို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၃။ ၁၉၁၅ - မန္တလေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၄။ ၁၉၁၆ - ဟင်္သာတ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၅။ ၁၉၁၇ - ပျဉ်းမနား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ၆။ ၁၉၁၈ - မော်လမြိုင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၇။ ၁၉၁၉ - ပုသိမ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ၈။ ၁၉၂၀ - ပြည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မှာမှန်မှန်ကျင်းပခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် စီပီ ဦးခင်မောင် စုပြီးတင်ပြတဲ့ စာတမ်းဟာ တစ်နည်းပြော ရရင် ၁၉၁၁ က ၁၉၂၂ ထိ ဂျီစီဘီအေရဲ့ ဆယ်နှစ် စစ်တမ်းပဲဖြစ်ပါတယ်။ အသင်းချုပ်ဟာ ဘာကိုရည် ရွယ်တယ်၊ ဘယ်လိုအချက်တွေကို ဆုံးဖြတ်တယ်၊ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဘယ်လိုဖြစ်အောင်လုပ်တယ်၊ ဘယ်လောက်အောင်မြင်ပြီး ဘယ်လောက် ကျန်သေးတယ် ဆိုတာသိရပြီး အကျိုးကျေးဇူးကို မြင်သာမယ်လို့ စီပီ ဦးခင်မောင်က ထင်တယ်။ သူက “နိုင်ငံရေးပညာသင်ကျောင်း” အမည်နဲ့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းကို ဖွင့်ထား နှင့်ပြီးဖြစ်တယ်။ ကျောင်းကြော်ငြာကို စာအုပ်ဖုံးမှာအသင်းဖွဲ့စည်းတည်ထောင်နည်း၊ အသင်း တရားဟောနည်း ပြောနည်း၊ ရွက်ဆောင်နည်းများနှင့် တကွ၊ ဟုမ္မရူးဒိုင်အာခီစသော နိုင်ငံရေးပညာအမျိုးမျိုး ကို တတ်သိနားလည်လိုပါလျှင် စာတိုက်ခေါင်း သုံးပဲ ဖိုး တင်ပို့မှာယူပါက အကြောင်းစုံသိရပါလိမ့်မည်။ အမြန်မှာ ယူကြည့်ရှုတော်မူပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစီပီခင်မောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးစာပုံနှိပ်တိုက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၈၄၊ ဓာတ်ရထားလမ်း၊ မန္တလေးမြို့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလို့တွေ့ရတယ်။ သူ့ကျောင်းမှာ သုံးမယ်လို့ထင်ရတဲ့\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45569234370709,"sku":"","price":450.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_997112af-c348-47ce-bb44-f41ade150e3a.jpg?v=1730212631"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-ပုဂံလက်သစ်နှင့်ပုဂံအနုပညာတန်ဖိုးထိန်းရန်","title":"ပုဂံလက်သစ်နှင့်ပုဂံအနုပညာတန်ဖိုးထိန်းရန်","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအလယ်ဂူ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          (၄၇၈\/ ၂၇၈ ခ) မင်းနန်သူ ဘုရားသုံးဆူထဲက အလယ်ဂူမှာ ပလ္လင် တော်ပျက်နေလို့ အမည်မသိသူတစ်ဦးက (၂၈ မတ်) ၁၄၃၄ မှာ ပြင်ဆင်ပါ တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအပယ်ရတနာ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          (၁၂၀၃\/၅၄၉) မြင်းကပါ အရှေ့မဏ္ဍပတောင်ဘက် နံရံကို ထုံးသုတ်ပြီး ဘုရားခြေတော်ရာ တစ်စုံကို (၁၄ ဇန်နဝါရီ ၁၅၇၅)မှာ ရေးဆွဲ သွားပါတယ်။ အဲဒီအချိန်လောက်မှာပဲ အရှေ့မဏ္ဍပ မြောက်နံရံကို ထုံးသုတ် ပြီး ပန်းခွေလိပ်တွေကို ရောင်စုံ ရေးဆွဲသွားပါတယ်။ မြောက်မဏ္ဍပ အရှေ့ နံရံမှာလည်း ထုံးသုတ်ပြီး ပန်းခွေလိပ်တွေကို နှစ်ကြိမ် ရေးဆွဲခဲ့တယ်။တောင် မဏ္ဍပ အနောက်နံရံမှာ ပန်းပုံမျိုးစုံကို ရောင်စုံ ရေးဆွဲခဲ့တယ်။ ဂရ်ဘင်္ဂြိုဟ (အလယ်တိုက်) အဝင်ခုံ ဘယ်ဘက်နံရံမုခ်ကပ်ကာ ဆင်းတုကို သိုက်ဆရာတွေက ဖျက်ဆီးပြီး နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဌာပနာရာလို့ အဲဒီဆင်းတု ကို နှစ်ကြိမ်ပြင်ရတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ အဲဒီလို ဇွဲကောင်းကောင်းနဲ့ အပျက်ကို စောင့်ပြင်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်က မင်းရန်အောင် ဖြစ်တယ်။ အပယ်ရတနာဂူအထဲမှာ ၁၆ ရာစုနှစ်အဝက်ကျော်က ပြင်ဆင်ဖြည့်စွက်ပြီး ဆေးရောင်စုံခြယ်သမျှ သူ့တာဝန်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဦးဆောက်ပန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           (၂၀၇\/၁၃၇၄) တောင်ဘ၆၊ ဘုရားဆင်းတု တစ်ဆူကို ၉ မေ ၁၇၃၃ မှာ ဆေးရေးပြီး အပေါ်က ပိတာန်(မျက်နှာကြက်) ဆွဲတယ်။ နောက် တစ်ဆူကို ၂၉ မေ ၁၇၃၃ မှာ “မွမ်းမံ”တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဥပါလိသိမ် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          (၂၁၂၁\/၁၄၁၆) နံရံတွေကို ထုံးသုတ်ပြီး ပန်းချီဆေး အသစ်ရေး ရတာက ပဒုံမင်း ၁၇၈၂-၁၈၁၉ လက်ထက် မင်းမိန့်နဲ့ ဖြစ်ပါတယ်။ ငွေတစ်ပိဿာ ကျပ်နှစ်ဆယ် ကုန်တယ်လို့လည်း သိရပါတယ်။ ဆေးစရေးတဲ့ ရက်စွဲက ၄ မတ် ၁၇၉၄ ဖြစ်တယ်။ တစ်နှစ်အတွင်း ပြီးစီးအောင်မြင်တယ်လို့ ဥပါလိသိမ် အပြင်ဘက် မြောက်ဂူဝမှာ နံရံမင်စာ ရှိတယ်။ အဲဒီစာကို ဦးထွန်းလှိုင် (ကွယ်လွန်သူ စာရေးဆရာ ရွှေကိုင်းသားအမည်ခံ ဦးသောဘိတ) က သူ့မှတ်စုထဲမှာ ရေးထားခဲ့ပါတယ်။ ဂူနံရံ အင်္ဂတေရပေါ်မှာ အခုလို နောက်ထပ်ရေးတဲ့ ပန်းချီနဲ့ မင်စာတွေပါ အားလုံး ၈ ဇူလိုင် ၁၉၇၅ ငလျင် မှာ ကွာကျပြီး ပျက်စီးဆုံးရှုံးသွားပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eကျဆင်းဂူ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          (၁၂၁၉\/ ၅၅၅) မြင်းကပါကို သင်တြအိုလ်က ၁၅ ဒီဇင်ဘာ ၁၂၂၃ မှာ အားလုံး မွမ်းမံလို့ ဂူကို သင်တြအိုလ် ဘုရားလို့လည်း ခေါ်ကြပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \u003cstrong\u003eခေမာဝရဂူ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၃၆၇\/ ၂၄၄) ဝက်ကြီးအင်းကို ၁၇ ဧပြီ ၁၇၅၉ က မဟာထေရ ခေမာဝရက အားလုံး အသစ်ဖြစ်အောင် မွမ်းမံလိုက်လို့ ဒီဂူကိုလည်း ခေမာဝရဘုရားလို့ တွင်လာပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဂူ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          (တာမဏိ ၁၁၂၉၊ ၄၇၈က၊ သရိရွာ)ရှိ ဆင်းတုတော်ကို ၂၅ မတ် ၁၂၁၂ က ပင့်သကူထေရက “မျက်နှာတော်သစ်”တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဂူ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         (မုခ်ပေါက် အနောက်လှည့်တဲ့) သက်စိုးတောင် အနားမှာရှိတဲ့ ဆင်းတုတော်သုံးဆူကို အမည်မသိ ဒါယကာတစ်ဦးက ၁၅ ဇူလိုင် ၁၄၂၉ က ပြင်ခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဂူ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          (တောထွက်ကြီး ၁၄၉၆\/ ၈၁၉) ပုဂံရှိ ဆင်းတုတော်ကို ပိဋကစိုး တောထွက် သိရီဉာဏက (၁၈ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၆၂၆) မှာ မွမ်းမံခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဂူ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          (၁၈၉၅\/ ၁၁၉၂) တောင်ဘီ၊ ငါးမျက်နှာဘုရား (၁၈၃၁\/၁၁၂၉) အနောက်ဘက် ဘုရားသုံးဆူထဲက တစ်ဆူကို ပင့်သကူထေရက (၂၅ မတ် ၁၂၁၂)မှာ မွမ်းမံပြင်ဆင်ခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဂူပြောက်ကြီး \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          (၂၉၈\/၁၉၇က) ဝက်ကြီးအင်း၊ ငါးရာ့ငါးဆယ် ဇာတ်ကွက်တချို့ ကို ထောမန် (TH. H. Thomann) \u003cspan\u003eနှင့် အပေါင်းပါ ၅ ယောက်က ဂျာမနီ ပြတိုက်တစ်ခုအတွက် အင်္ဂတေကို အကွက်ချပြီး လွှနှင့် တိုက်စိတ် ခွာယူ တယ်။ ခွာယူတဲ့အခါ အင်္ဂတေ အတွဲလိုက်ရှိနေအောင် အပေါ်က သတင်းစာ\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟောင်းကို ကော်နဲ့ကပ်ရတယ်။ ဆက်မလုပ်ရန် တားမြစ်တုန်းက ခွာယူဖို့ သတင်းစာကပ်ပြီး အသင့်ဖြစ်နေတဲ့ အကွက်မှာ ညနေသတင်း ဂလပ်စဂို (Evening Time Glasgow) \u003cspan\u003eစနေနေ့ ၁၈ မတ် ၁၈၉၉ လို့ တွေ့တယ်။ သတင်းစာက ဒါ့အရင် သီတင်းပတ် အတော်ကြာက ထွက်ခဲ့မှာ ဖြစ်ပါ တယ်။ ဒါပေမဲ့ အပြောရလွယ်အောင် ဂျာမန်တွေ ခိုးမှု ကျူးလွန်တဲ့ရက် ကို ၁၈ မတ် ၁၈၉၉ လို့ မှတ်ထားပါတယ်။ ဒီအကြောင်းကို မင်စာ တဲ့ ဦးငြိမ်းမောင်က ၂၄ ဇွန် ၁၉၅၈ အစီရင်ခံစာမှာ ထည့်ရေးထားပါ\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဂေါတမဘုရား\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           (၁၇၆\/ ၁၃၆) ငှက်ပစ်တောင်ကျောင်းတိုက် ညောင်ဦးဘုရား ဆင်းတုတွေကို (၁၃ ဧပြီ) ၁၈၉၁ က ဦးထွန်းလင်း၊ ဦးအောင်သာနဲ့ မောင်ဌေး တို့က မွမ်းမံပြင်ဆင်ကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၇ ငါးမျက်နှာဂူ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          (၅၆၆) မင်းနန်သူ (တောင်ဘက်)၊ အရှေ့တောင်မုခ်အဝင်ခုံး အရှေ့ နံရံရှိမုခ်ကပ် ဆင်းတုကို တောင်ကူ တောင်တွင်း မင်းဆရာက (၃၁ အောက် တိုဘာ ၁၄၄၂) မှာ မွမ်းမံတယ်။ နောက်တစ်ဆူကိုတော့ မင်းဂင်္ဂသူဆရာက ၂၀ ဩဂုတ် ၁၆၂၃ မှာ မွမ်းမံတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငှက်ပစ်တောင်ဘုရား \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          (၁၇၆\/၁၃၆) သိုက်ဆရာတွေ ဖျက်လို့ ဆင်းတုတော်တွေ ပျက်စီး နေတာကို ငှက်ပစ်တောင် မဟာထေရက အလှူခံပြီး ၁၂ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၄၀၁ ခုက စတင်မွမ်းမံ ပြင်ဆင်ကာ ၂၇ ဧပြီ ၁၄ဝ၁ ခုမှာ ပြီးတယ်။ ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမ တစ်ဆယ့်နှစ်ဦးကို တစ်ယောက်တစ်ဆူ တာဝန်ပေးပြီး ပြင်ခိုင်း တယ်။ နာမည်တွေက ငအောင်မြင့်၊ ငကဝ်တု၊ မဲဆ၊ အိုသလတ်၊ ငဆတ်၊ ငစု၊ စုဠာမဏိ မဟာထေရ၊ ငဆွေနှစ်၊ အိုဆွေမင်၊ ဉာဏ်အုံ၊ အိုညယ်မနဲ့ အိုညယ်လတ်တို့ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eစူဠာမုဏိ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         (၇၄၈\/ ၃၆၄ က) အထပ်ထပ် ဂရ်ဘင်္ဂြိုဟ (ဘုရားကျောင်း)ရှိ ဆင်းတုတော်ကို ရွှေကျောင်း သင်္ဘောထေရက (၈ ဒီဇင်ဘာ ၁၂၉၉) မှာ မွမ်းမံ ပြင်ဆင်တယ်။ မြေညီထပ် မြောက်စင်္ကြံ အနောက်နံရံက ရှိပြီးပန်းချီ ကားတွေကို ထုံးသုတ်ဖျက်ဆီးပြီး ဓမ္မရာဇကစေတီပုံ စတ္တုရင်္ဂဗလက ၂ သြဂုတ် ၁၃၁၇ မှာ ရေးတယ်။ ဒီစေတီပုံတော်ကို ရအောင်ရှာနိုင်ရင် ဦးဘတင့် (၂၃ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၉၉၅)က ပြောသလို ပုဂံ ခေတ်နှောင်း ပန်းချီပညာ သည်တွေဟာ ပုံဆွဲတဲ့အခါ ဝေးနီးမှန်အောင် ရေးတတ်တယ်ဆိုတာ ဟုတ် မဟုတ် စစ်ဆေးနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ လူသူတော် နန္ဒသီလက စူဠာမုဏိမြောက်စင်္ကြံနံရံမှာ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော် သုံးဆူကို သက်ဆိုင်ရာ ဗောဓိပင်နဲ့ တစ်ပါတည်း ၁၇ အောက်တိုဘာ ၁၇၇၈ က ရေးဆွဲတယ်။ ကိုးကျောင်းတိုက် ဝရဓမ္မ တပည့်တစ်ဦးကလည်း မြောက်စကြံအောက်ဘက် ပစ္စယနံရံမှာ (၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45569236598933,"sku":"","price":7500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_0f5c3eb8-cf47-4aba-8ebd-40e413094e29.jpg?v=1770807510"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-နှစ်ဆယ့်တစ်ရာစုနှစ်မြန်မာ့အလားအလာ၂၀၀ပြည့်နှစ်စာစု","title":"နှစ်ဆယ့်တစ်ရာစုနှစ်မြန်မာ့အလားအလာ ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်စာစု","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနှစ်ဆယ့်တစ်ရာစုနှစ် မြန်မာ့အလားအလာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သက္ကရာဇ် ၆၄၇ (၂၇ မတ်၊ ၁၂၈၆ ခု)၊ မြက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသိုဝ်နှစ်။ ပြည် အနောက်ဖက် လှည်ဂျာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှိုက် မင်ကြိ နိယ်တဝ်မူ၏။ အနန္တ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပိစည် မဟာပိုင် ကိုဝ် နင်တိုင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတရုတ်၏ အလာ အလာကို သိ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဩင်မူလိယ်ဟု စိယ်တ်မူ၏\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအနန္တပိစည် မဟာပိုင် ဆိုဝ်၏။ ဤ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမှုကား ကြီးစွာ။ တုမ်ဘပဲလေ လွှတ်ရ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည် မဟိ။ သုဝဏ္ဏလိပ် အံသည် သူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသ ည် လေ မဟိ။ သျှင်ဒိသာပြာမုတ်တေ ပါမူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝက်အတွင်းကာ အမှုဆောင်နိုင်အံ့။ ဤသိုဝ်ဟု ပန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရကာ။ ငါ ကိုဝ် ခဝ်ရုယ် မင်ကြီ ဤအမှု\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှင်၏။ (ပုံ ၂၇၁ ၁-၆၊ ငြိမ်း ၃၊ ၁၉၈၃၊ ၁၄၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မွန်ဂိုကျူးကျော်စစ် ရောက်တဲ့အခါ တရုတ်ပြေးမင်းက ပုဂံက ထွက် လာပြီး ပြေမြို့ (ပြည်) (သရေခေတ္တရာ) အနောက်ဘက် လှည်းကျမှာ ရှောင် တိမ်းနေရတဲ့အခါ အမတ်ကြီး အနန္တပိစည်နဲ့ မဟာဖိုဝ်ကိုခေါ်ပြီး တရုတ် အလားအလာကို သွားကြည့်စမ်းလို့ ခိုင်းတယ်။ သူတို့က မသွား။ ရှင်ဘုရင်အမျက်တော်မရှအောင် အချက်လေးချက် တင်ပြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁။ ဒီကိစ္စက သိပ်ကြီးကျယ်တဲ့ကိစ္စ ဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ကျေနပ်အောင် ကြားက အောင်သွယ်လုပ်ပေးမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်လည်း မရှိဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၃။ ကူဗလိုင်ခန်မင်းကြီး ကျေနပ်လက်ခံနိုင်အောင် ရွှေပေမှာ ရွှေစာ ရေးသားစီကုံးနိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်းမရှိဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၄။ ရှင်ဒိသာပါမောက္ခကိုခိုင်းရင် ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူတို့က ဒီလိုချောက်တွန်းလို့ ရှင်ဘုရင်ခေါ်ပြီး ခိုင်းပါတယ်။ အလားအလာဆိုတာကို ဘာလဲမေးရင် -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁။ ရန်သူအင်အား ဘယ်လောက်ရှိသလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ ခန့်ညား ရိုသေလောက်တဲ့ လက်နက်ဘာပါသလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၃။ ဘာကိုလိုချင်လို့ သူတို့က တပ်ကြီးချီပြီး လာတာလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၄။ လိုချင်တာပေးရင် ပြန်မှာလား၊ ဆက်နေချင်တာလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၅။ ငါ့ကိုဖမ်းဖို့ ပြေ (ပြည်)ထိအောင် လိုက်လာမလား။ ငါလည်း (ပြည့်)အောက် ပင်လယ်ဝတော့ မသွားရဲဘူး။ အနောက်ရိုးမကိုပဲ တက်ရ မယ်။ တောင်ပေါ်ထိအောင် လိုက်မှာလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၆။ ဒီမှာရောက်နေတဲ့ စစ်သူကြီးနဲ့ မပြီးဘူး။ ဧကရာဇ်ထိအောင် တက်ရမှာလား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၇။ ဧကရာဇ်ကို ကျအောင်ပြောနိုင်ပါ့မလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ပြီးပြီ၊ ဒါတွေကို မဆက်နဲ့တော့ ရှေ့ကိုပဲပြောကြစို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခရစ်နှစ် ၂၀၀၄ အခြေအနေကို (၁) ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မြင် အောင်၊ (၂) အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်ပြီးပြောတာ ဖြစ်နိုင်စရာရှိတယ် လို့ ထင်အောင်၊ (၃) အပျင်းလည်းပြေအောင် ရေးပြသွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ဝဲလ် (HG Well)\u003cspan\u003eဖြစ်ပါတယ်။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ် မဖြစ်မီက မြန်မာနိုင်ငံကို အလည်လာရင်း မန္တလေးကိုရောက်တော့ မန္တလေးစာရေးဆရာတွေနဲ့ ဆုံ တယ်။ သူက စာရေးသူဖြစ်တယ်။ ကြိုးစားရေးလို့ စာအုပ်သုံးဆယ်ကျော်လောက် ရေးဖြစ်ပါတယ်ပြောတော့ မြမျိုးလွင်က သူရေးတာ သုံးရာကျော် နေပြီလို့ အပြတ်ပြောပြီး အနိုင်ယူလိုက်တာကို ခံရတဲ့လူပါ။ ငါတို့က ဗိုလ်အောင်ကျော် (၂၂ ဒီဇင်ဘာ၊ ၁၉၃၈ ကွယ်လွန်) ကျဆုံးပြီး နောက် တစ်နှစ် သြဂုတ် ၁၉၃၉ မှ တက္ကသိုလ်ရောက်တော့ အင်္ဂလိပ်သင်တန်းမှာ ဝဲလ် (\u003c\/span\u003eWell)\u003cspan\u003eရေးတဲ့ အချိန်ယန္တရား (\u003c\/span\u003eTime Machine)\u003cspan\u003eဝတ္ထုကို သင်ရ တယ်။ သူ ရေးပုံရေးနည်း ကောင်းလွန်းလို့ ရေးတဲ့စာအုပ် အကုန်ဖတ်မယ်။ ဘာများလို့လဲ သုံးဆယ်ကျော်ပဲရှိတာ။ ဖတ်မိတော့ သူ့ကို အံ့သြတယ်။ မြမျိုးလွင်ကိုလည်း အံ့သြတယ်။ သူရေးတဲ့စာအုပ်တွေလည်း ဝယ်ပြီးသိမ်း တယ်။ အနှစ်ခြောက်ဆယ်ဆိုတော့ ဝါပြီး၊ ဆွေးစပြုပြီ။ ခရစ်နှစ် ၂၀၀၄ မှာ စာအုပ်စင်က စာအုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရင် တစ်အုပ်လုံးဆွေးပြီး ကြွေ ကျလေမလား စိုးရိမ်ရတယ်။ အနာဂတ်အကြောင်း သူပြောပုံကိုတော့ မှတ်မိတယ်ထင်တယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၁။ သွေးစုပ်တဲ့လူတန်းစားနဲ့ သွေးစုပ်ခံ လူတန်းစား သိသိသာသာ ကြီး ကွဲသွားပြီး သွေးစုပ်တွေက မြေပေါ်မှာ တိုက်မြင့်၊ လမ်းကျယ်နဲ့ သာယာဥယျာဉ်မှာ နေတယ်။ သွေးစုပ်ခံတွေက စက်တွေနဲ့ မြေအောက်မှာ နေရတယ်။ ခိုင်းတာပဲလုပ်တတ်တယ်။ မည်းမည်းကွကွ၊ မျက်လုံးပြူးပြူး ဇီးကွက်လို ညမြင်တဲ့ သတ္တဝါဖြစ်သွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၂။ မြေပေါ်မှာလည်း မီးမထွန်း၊ မြေအောက်မှာလည်း မီးမထွန်း၊ မြေပေါ်သားတွေက မှောင်ရင် သိပ်ကြောက်လို့ အုပ်စုလိုက်ဖွဲ့ နေရတယ်။ ဘာပြုလို့လဲဆိုတော့ မြေအောက်သားတွေက တက်လာပြီး သူတို့တွေကို လစ်ရင်လစ်သလို ဖမ်းပြီးစားပစ်လို့ ဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၃။ မြေပေါ်မှာ ဧရာမတိုက်ကြီးတွေ၊ ခန်းမကြီးတွေ၊ တံခါးပေါက် ကြီးတွေ များများနဲ့ စာကြည့်တိုက်၊ ပြတိုက်၊ စာသင်ဆောင်၊ ဟောပြော ဆွေးနွေးခန်း၊ ဓာတ်စမ်းရုံ၊ စာအုပ် စာတမ်း ပစ္စည်းကိရိယာအပြည့်၊ ဘာ တစ်ခုမှ သုံးမရ။ ပြုတ်ပြတ်ကြေမွ၊ မနှမြောတတ်၊ လူတွေ ပေါသလောက် အရည်အသွေးလည်း ညံ့တယ်။ ဖြင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၄။ မြေပေါ်လူတွေ ဘယ်ဘဝရောက်နေသလဲ။ သိပ္ပံပညာ သိပ်ထွန်း ကား အောင်မြင်လို့ လူတွေ ညံ့သွားတာ။ Rice Cooker \u003cspan\u003eထမင်းချက်အိုး ပေါ်လာတော့ လူတွေ မီးမမွှေးတတ်တော့ဘူး။ ချုံစပ်တိုးပြီး တောမထိုင် တတ်တော့ဘူး။ ဒီကမ္ဘာမှာ စက္ကူပျော့ (\u003c\/span\u003eTissue Paper)\u003cspan\u003eမရှိရင် ဘဝရပ် တည်ရေး မခိုင်တော့ဘူးထင်တယ်။ အားလုံး ကလေးတွေလိုပဲ ဘာမျှ မလုပ်တတ်၊ မကိုင်တတ်။ ရယ်ကြမယ်၊ ပျော်ကြမယ်၊ အဖို၊ အမ တွဲမယ်။ အိပ်မယ်၊ စားမယ် ဘာမျှလေးလေးနက်နက် မစဉ်းစား။ စားစရာ အသင့်။ ဘာမှ အားမစိုက်ဘဲ နေ့တွေ၊ ရက်တွေ အဆုံးခံတယ်။ ဆေးဝါးမလို။ ဒီကောင်တွေ မဖျင်းရင် ဘယ်ကောင်မျိုးဖျင်းမလဲ။ ဘာမျှမလုပ်ရတော့ အထီး၊ အမတောင် ခွဲမရဘူး။ ပျော့ပျော့နွဲ့ နွဲ့ ၊ ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားလိုက်၊ ရယ်မောလိုက်၊ နောက်လိုက်တွေ တရုံးရုံး၊ ခေါင်းဆောင် မရှိ၊ မြင်ပြီမဟုတ်လား။ အခု ကောင်ငယ်၊ ကောင်မငယ်တွေ နည်းမမီ စံမရ ဝံပုလွေနဲ့တွေ့ ရင် သိုးတွေပါ သေဖို့ပဲ။ ပြောရင် လေကုန်တယ်။ တစ်မျိုးလုံး၊ တစ်မြို့လုံးသေရုံကလွဲလို့ ဘာမှမလုပ်တတ်။ င် တော်ပါပြီ။ ဝဲလ် (၁၈၆၆-၁၉၄၆)က ၁၉ဝ၄ ခုမှာ ၂၀၀၄ ခုထိ နှစ်တစ်ရာကြိုပြီး ဟောကိန်းကို မြင်ကြ၊ ကြားကြ၊ ဖတ်ရပြီမဟုတ်လား။ ဘယ်လောက်မှန်လို့ ဘယ်လောက်မှားသလဲ၊ အံ့သြစရာကောင်းတာက မှန်တာများတယ်။ အင်္ဂလိပ်က စောစောက သွေးစုပ်တယ်။ နောက်သိပ်ကျ ပြီး အင်ပါယာကြီး ပြိုကွဲတော့မယ့် အခြေအနေရောက်တော့တောင်\u003c\/span\u003e 'British Empire hastily becomes a Commonwealth when England has nothing to share.' saiagoas: gos@tmp\/cop \u003cspan\u003eအင်ပါယာဟာ ဓနသဟာရကို ကမန်းကတန်း ကြေညာပါရော”ဆိုတဲ့ စကား လို အင်္ဂလန်ငုတ်သွားတာ အနှစ်ငါးဆယ်ရှိပြီ။ နောက်ထပ် နလံထူဦးမလား၊ ဝေးသေးတယ်။ သူများအကြောင်း တော်ပါပြီ။ မြန်မာအကြောင်း ဆက်ကြစို့။ သသ နောက်ခြေကို အားပြုပြီး ရှေ့ခြေလှမ်းတာ ဒါလူတိုင်းသိတယ် မဟုတ်လား။ တို့နောက်ခြေကို ကြည့်ပါ။ “ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ မရှိရာ”။ ပြည်ရေးပြည်ရာကို ပြောတဲ့အခါ လေးပိုင်းခွဲပြောရင် ကောင်းမယ်။ ပထမ လူမှုရေးကို ပြောရမယ်။ လူတွေ ကိုယ်ကျင့်တရား သိပ်ပျက်လာရင် “အလားအလာ” ဘယ်ကောင်းမလဲ။ ဆိုလိုတာက လူတိုင်း သတိထားပြီး မခိုးနဲ့၊ မသတ်နဲ့၊ ကာမ မကျူးနဲ့၊ မလိမ်နဲ့၊ မမူးနဲ့ ။ ဒါတွေကို မလေးစားဘဲ သင့်သလိုပြောပြီး ကိုယ့်အတွက် အမြတ်ရှာ။ သတ်စရာရှိလည်း သတ်မယ်။ ခိုးစရာအကွက် လိုက်ရှာပြီး ခိုးမယ်ဆိုတဲ့လူပဲ များနေရင်၊ အခြေခံတရားသိပ်ပျက်နေရင် ရှေ့ဆက်ပြီး ဘယ်လိုကောင်းမလဲ။ စီးပွားရေးကို ကြည့်ပါ။ ပြောစရာလိုသေးသလား။ ဂျော့အော်ဝဲလ်\u003c\/span\u003e George Orwell \u003cspan\u003eနဲ့ ၁၉၈၄ ကို ဆန့်ထုတ်။ ၁၉၉၄ ဘယ်လိုလဲ၊ ၂၀၀၄ ဘယ်လိုလဲဆိုတာ စစ်ကြည့် ပေါ့ ။ နောက်ဓလေ့သမိုင်းကို ကြည့်ပါဦး။ လူ၊ ဘုန်းကြီး ဟိရီဩတ္တပ္ပကို ဘယ်လိုနားလည်ကြသလဲ၊ မကောင်းမှုကို လုပ်ဖို့ ရှက်တယ်၊ ကြောက် တယ်ဆိုမှ မှန်တယ်။ တလွဲသွားရှက်နေရင်၊ ကြောက်နေရင် ရလဒ်က မှားမှာပဲ။ ရိုးရိုးလွယ်လွယ် စဉ်းစားရင် ဆုတံဆိပ်ဆိုတာ ဘာလဲလို့ အဖြေ ထွက်မယ်။ အားလုံးကောင်းပါခင်ဗျား ဆိုတိုင်း ကောင်းရမှာလား။ လူငယ့် အရေးကိုလည်း အသေးစိတ် စစ်ဆေးပြီး အဖြေရှာရမယ်။ အဲဒီလို လုပ်နိုင် ဖို့ စာရင်းဇယားလိုတယ်။ ဂျပန်ခေတ်ကလူငယ်တွေက “ခုလူငယ်ဟာ နောင် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်မယ်”လို့ သီချင်းအော်ဆိုခဲ့ကြတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၁၉ဝဝ ကမွေးတဲ့ လူဟာ ၁၉၄ဝ မှာ အကြီးအကဲဖြစ်ပြီ၊ ၁၉၂၀ မှာ မွေးတဲ့လူဟာ ၁၉၆၀ မှာ အကြီးအကဲဖြစ်ပြီ။ သူတို့တွေကိုပဲ လမ်းခရီး မှတ်တိုင် (Milestone)\u003cspan\u003eထားပြီး တိုးတက်သလား၊ ဆုတ်ယုတ်သလား ဆိုတာကို အကဲဖြတ်ပါ။ ရှေ့အလားအလာကို တွက်ပါ။ လူတစ်ဦးချင်း ချွန်ထွက်တာထက် ပတ်လည်မြင့်တက်ဖို့ ပိုအရေးကြီးတယ်။ အဲဒီလို စစ်ဆေးပြီး ရလဒ်ကို တင်ပြချင်ပါတယ်။ သမိုင်းနည်း (\u003c\/span\u003eHistorical Method) \u003cspan\u003eနဲ့ ၂၀ ရာစုကို ဆယ်နှစ်စီ ၁၉၀၀-၁၉၀၉၊ ၁၉၁၀-၁၉၁၉၊ ၁၉၂၀-၁၉၂၉ ဆိုသလို ဆယ်စု (\u003c\/span\u003eDecade)\u003cspan\u003eစီ စုပြီး ဒီဆယ်စုနှစ်အတွင်းမှာ နိုင်ငံရေး၊ လူမှုရေး၊ စီးပွားရေးဓလေ့ဆိုတာတွေကို ချပြီး ရေးကြည့်။ အဲဒီမှာ ရတဲ့အချက်အလက်ဟာ အကြောင်း (\u003c\/span\u003eCause)\u003cspan\u003eပဲ။ နောက် ဒါကို အမှီပြုပြီး ဖြစ်လာမှာက ရလဒ် (\u003c\/span\u003eResult)\u003cspan\u003eဖြစ်တယ်။ ဒါဆိုရင် ရှေ့ကို ဘာဖြစ်မယ် ဆိုတာ ပြောလို့ရပြီပေါ့ ။ တမင် များ\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဇန်နဝါရီ၊ ၂၀၀၀၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတေးကဗျာ\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45569238171797,"sku":"","price":6000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_28197307-7d24-44df-be1d-2a5b3a15fc2f.jpg?v=1730212672"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-တတိယမျက်လုံး","title":"တတိယမျက်လုံး","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eငယ်ငယ်အရွယ် မိဘအိမ်မှာနေစဉ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟေးဟေး၊ လေးနှစ်သားတဲ့ကွ၊ မြင်းပေါ်မှာ ငြိမ်အောင် မထိုင်နိုင်ဘူး။ မင်းတော့လား၊ ဘယ်တော့မှ ဇွဲမယ့်ကောင် မဟုတ်ဘူး \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီလိုပြောရင်း တံတွေး ပစ်ခနဲထွေးပြီး တဇ အဘိုးအိုဟာ ကျွန်တော်စီးထားတဲ့ မြင်းပုရဲ့တင်ကို အားပါးတရ ရိုက်လွှတ်လိုက်တယ်။ မြင်းလန့်လေ ကျွန်တော် ဒုက္ခ ရောက်လေပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွှေရောင်ဝင်းတဲ့ ပေါတလဌာနီရဲ့ ကုန်းမိုး၊ ချွန်းမိုးတွေဟာ နေရောင်တောက် တောက်မှာ ဝင်းဝင်းထိန်နေတယ်။ နဂါးရာဇ်ကျောင်း ရေကန်သာက အပြာရောင် ရေဟာလည်း တောဘဲတွေကြောင့် လှိုင်းငယ်များ ထနေတယ်။ ခပ်လှမ်းလှမ်းကကျောက်လမ်းတစ်လျှောက်မှာ လာဆာက ထွက်လာတဲ့ ယက်ဝန်တင်နွားတွေ အသွား နှေးလို့ အော်ဟစ်မောင်းနေသံကိုလည်း ကြားရတယ်။ အနားမှာတော့ တူရိယာဆက် ရဟန်းတွေ လေ့ကျင့်တဲ့ ကြေးခရာသံပါ ရင်တုန်လောက်အောင် မြည်နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ဒီလိုနေ့စဉ် ဗာဟီရ အသေးအဖွဲ့ တွေအတွက် အချိန်ကုန် မခံနိုင်ဘူး။ လောလောဆယ် မြင်းပေါ်က လိမ့်မကျအောင် အများကြီး ကြိုးစားနေရ လို့ပေါ့။ နက်ကိမ်လို့ခေါ်တဲ့ ကျွန်တော့်မြင်းကလည်း ခပ်ကတ်ကတ်ပဲ။ သူ့အပေါ်က တက်ခွပြီး စီးနေတဲ့လူကို နည်းနည်းမျှ မလို၊ ခွာချထားခဲ့ပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် မြက်စားနေချင်တယ်။ ဖုန်းထဲမှာ လူး,\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eကန်နေချင်တယ်ပေါ့။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တဇု အဘိုးအိုကတော့ စကားနည်းပြီး စည်းကမ်းတကြီးနဲ့ တစ်ဖက်သားကို နည်းနည်းမျှ မညှာဘဲ ခိုင်းတတ်တဲ့ လူကြီးပဲ။ တစ်သက်လုံး ခပ်ကြမ်းကြမ်း နေလာခဲ့ တယ်။ လေးနှစ်ရွယ် လူမမည်ကို ထိန်းရတယ်။ မြင်းစီးသင်ပေးရတယ်။ ဒါမျိုးကို လုပ်ဖို့ သူအရွံ့ဆုံးဖြစ်မှာပါပဲ။ ခမ်နယ်သား အစစ်ပေါ့။ လူလုံးလူဖန် ကြီးမားထွား ကျိုင်း သန်စွမ်းလို့ သူတို့နယ်သားတွေကို အမှုထမ်းရွေးလေ့ရှိတယ်။ အရပ်က ခုနစ်ပေလောက်မြင့်မယ်။ အရပ်နဲ့ညီအောင်လည်း ကိုယ်လုံးကြီးတယ်။ ဂွမ်းကပ်ထူထူ အင်္ကျီပွပွနဲ့ဆိုတော့ တကယ်ကြီးတာထက် အဆ, \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆပိုပြီး ကြီးနေမယ်ပေါ့။ သူတို့ရဲ့ ဇာတိနယ်ဟာ တိဗက်အရှေ့ပိုင်းက ဖြစ်တယ်။ ဒီနယ်သားတွေဟာ ဒီလိုပဲ မြင့်မား သန်စွမ်းတယ်။ လားမားကျောင်းတွေမှာ သူတို့ကို တမင်ရွေးပြီး ဘုန်းကြီးရဲ့ (အစောင့် အထိန်း) ခန့်လေ့ရှိတယ်။ သူတို့ဝတ်ရုံမှာ ပခုံးနေရာက ဂွမ်းကပ်ထူထူ တင်ထားပြန် တော့ ပိုပြီးကြီးတယ်လို့ ထင်ရတယ်။ နို့ပြီး မျက်နှာမှာ အမည်းဆိုးထားပြန်တော့ ကြောက်စရာကြီးပါပဲ။ တောင်ဝှေးရှည်က သူတို့စွဲကိုင်တဲ့ လက်နက်ပေါ့။ ဒါနဲ့များ အရိုက်ခံရတဲ့လူဟာ မသက်မသာ ခံရမယ်။ ရိုက်ပစ်လိုက်ဖို့လည်း တယ်ပြီး လက်နှေး တဲ့လူတွေ မဟုတ်ဘူး။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အရင်က တဇု အဘိုးအိုလည်း ဘုန်းကြီးရဲအဖြစ် အမှုထမ်းခဲ့တယ်။ အင်္ဂလိပ် တွေ ၁၉ဝ၄ ခုတုန်းက တိဗက်ကို ကျူးကျော်စော်ကားဖူးတယ်။ ယန်းဂ်ာ့စဘင်း ဗိုလ်မှူးကြီး ကွပ်ကဲပြီး ချီလာတဲ့စစ်တပ်က အမြောက်တွေ ပစ်လွှတ်ပြီး လူအများကြီး သတ်လိုက်တယ်။ ဒီလိုလုပ်မှ တိဗက်နဲ့သူတို့ ဆက်ဆံရေး ပြေပြစ်မယ်လို့ ယူဆတယ် နဲ့ တူတယ်။ ဒီတုန်းက ကာကွယ်ရေးတပ်သားတွေထဲမှာ တဇအဘိုးအိုလည်း ပါတယ်လေ။ သူ့တင်ပါးသား နည်းနည်းပဲ့သွားတာကြောင့် သူ့ဘယ်ခြေတစ်ဖက် မသန်တော့ ဘူး။ ဒီတော့ လက်နက်ကိုင် အမှုထမ်းဘဝက လျှောကျပြီး မင်းသားငယ်ရဲ့ အထိန်း အယ ဖြစ်လာရရှာတယ်။ သူ ကလေးထိန်းအလုပ်ကို မုန်းမှာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တိဗက်အစိုးရအဖွဲ့မှာ ကျွန်တော့်အဖေက အရေးပါတဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပါ တယ်။ ကျွန်တော်အမေမျိုးကဆိုရင် တိဗက်နိုင်ငံရဲ့ ထိပ်တန်း ဆယ်အိမ်ထောင်မှာပါ တဲ့ အမျိုးပေါ့။ ဒီတော့ ကျွန်တော့်မိဘများဟာ ဩဇာရှိတယ်။ ပြည်ရေးပြည်ရာမှာသူတို့ပါတယ်။ နောက်စကားကြုံရင် တိဗက်အစိုးရ အုပ်ချုပ်ပုံကို ပြောပါဦးမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဖေကလည်း အလုံးအထည်ကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ သူ့အရပ်က ခြောက်ပေလောက် မြင့်မယ်။ အင်အားသန်စွမ်းတယ်လို့ ကျော်ကြားဖူးတယ်လေ။ ငယ်ငယ်ကဆိုရင် မြင်းတစ်ကောင်ကို မြေက မ,\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eသွားအောင် ချီနိုင်တယ်။ စောစောက ကျွန်တော်ပြောတဲ့ ခမ်နမ်သား လူသန်တစ်ယောက်ကို အနိုင်သတ်ခဲ့ဖူးတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တိဗက်နိုင်ငံသားအများဟာ ဆံပင်နက်ပြီး မျက်လုံးညိုတယ်။ အဖေက သူများ နဲ့မတူဘူး။ ဆံပင်ညိုပြီး မျက်လုံးက မီးခိုးရောင်သမ်းတယ်။ တစ်ခါတစ်ခါ ကျွန်တော့် အမြင်နဲ့၊ ဒေါသဖြစ်စရာမဟုတ်ဘဲ ဒေါသကြီးနေတတ်တာကိုလည်း တွေ့ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဖေနဲ့လည်း ရင်းရင်းနှီးနှီး မနေရပါ။ နေ့စဉ် မြင်တွေ့နေရတာလည်း မဟုတ် ဘူး။ တိဗက်နိုင်ငံနဲ့အဝှမ်း ဒုက္ခတွေ့တဲ့အခါ အဖေတို့ အနားမရရှာဘူး။ အင်္ဂလိပ်က ၁၉ဝ၄ ခုမှာ ဝင်တိုက်တော့ ဒလိုင်းလားမားခေါ်တဲ့ ရဟန်းမင်းဟာ မောင်ဂိုလျားကို ပြေးဝင်ခိုအောင်းရတယ်။ ဒီအခါမှာ အဖေတို့က ကိုယ်စား နိုင်ငံတော်ကို ထိန်းသိမ်း အုပ်ချုပ်ရတယ်။ ဒလိုင်းလားမားဟာ ဒီတုန်းက ပီကင်းကိုလည်း ရောက်တယ်။ နောက် ၁၉ဝ၉ ခုမှာ နေပြည်တော်ကို ပြန်လာတယ်။ တရုတ်ကလည်း အင်္ဂလိပ်ကို အားကျပြီး ၁၉၁ဝ ခုမှာ လာဆာကို တိုက်ပြန်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ဒလိုင်းလားမား ဟာ အိန္ဒိယကိုဝင်ပြီး တိမ်းရှောင်နေရတယ်။ တရုတ်နိုင်ငံတွင်းမှာ သူပုန်ထတဲ့ ၁၉၁၁ ခုရောက်တော့မှ တရုတ်ဟာ ကျွန်တော်တို့ဆီက တပ်ခေါက်ပြီး ပြန်ကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒလိုင်းလားမားဟာ လာဆာနေပြည်တော်ကို ၁၉၁၂ ခုနှစ်မှာ ပြန်ရောက်တယ်။ ရဟန်းမင်း မရှိခိုက်မှာ အုပ်ချုပ်ရေးကို အဖေတို့ကပဲ ဆောင်ရွက်နေရတော့ ပင်ပန်း တယ်။ အမေက အဖေဟာ အရင်က ခုလို စိတ်မတိုပါဘူးတဲ့။ သား၊ သမီးနဲ့ အေးအေး လူလူနေရဖို့ အချိန်မရနိုင်ဘူး။ ဖခင်ရဲ့ အယုအယဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ မသိဖူးဘူးပေါ့။ အဖေကလည်း အထူးသဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်မရဘူး။ ဒီတော့ အဖေပြောလေ့ရှိ တဲ့အတိုင်း ကောင်းချင်ကောင်း၊ မကောင်းချင်နေ တဇုအဘိုးအို ပြုချင်သလို ပြုပေ တော့လို့ လက်လွှတ်ထားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြင်းစီးညံ့တာကို တဇုက နည်းနည်းမျှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး။ တိဗက်မှာ အထက်တန်း လွှာက သားသမီးတွေဟာ လမ်းမလျှောက်တတ်ခင်က မြင်းစီးသင်ပေးထားတယ်။ ဘီးနဲ့ ယာဉ်ရထား မရှိတဲ့နိုင်ငံဖြစ်တော့ မြင်းစီးကျွမ်းကျင်ဖို့ သိပ်လိုတယ်။ ဘယ်ခရီး ပဲဖြစ်ဖြစ် ခြေကျင်နဲ့ မြင်းစီး၊ ဒီနှစ်မျိုးပဲ သွားလို့ရတယ်။ ဒီတော့ တိဗက်သူကောင်းတွေဟာ နေ့ရှိသမျှ မြင်းစီးကျင့်ရတယ်။ ကဆုန်ချနေတဲ့ မြင်းပေါ်က သစ်သားကုန်း နှီးငယ်ပေါ်မှာ မတ်တတ်ရပ်နိုင်တယ်။ မြင်းစီးရင်း သေနတ်ပစ်တယ်။ လေးမြားလည်း သုံးတတ်တယ်။ အုပ်လိုက် မြင်းစီးလာရင်းက ခုန်ကူးပြီး မြင်း လဲလှယ်စီးနိုင်တယ်။ ကျွန်တော်က လေးနှစ်သားဖြစ်ပေမဲ့ မြင်းကုန်းနှီးပေါ်မှာ မြဲမြဲမထိုင်နိုင်သေးဘူး။ စိတ်ပျက်တဲ့လူကို အဆိုးမဆိုသာပေဘူးပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်မြင်း နက်ကိမ်ဟာ အမွေးဖွားဖွား၊ အမြီးရှည်ရှည်၊ ခေါင်းလျားရှည် သော်လည်း အသိဉာဏ်ထက်မြက်တယ်။ ကုန်းနှီးပေါ်က လူညံ့ကို ကျွမ်းထိုးမှောက် ခုန် ကျဆင်းအောင် နည်းမျိုးစုံတတ်တယ်။ ရှေ့ကို သွက်သွက်ပြေးပြီး ခေါင်းအဲ့လိုက် မှာ ချက်ချင်းရပ်တယ်။ သူ့ခေါင်းပေါ်က လွင့်ထွက်ပြီး ကျွမ်းတစ်ပတ်လည်ပြီးမှ ကျွန်တော် မြေမှာ ဖုတ်ဖုတ်ကျတယ်။ ပြီးတော့မှ ငါ ဘာမှ မသိရပါလားကွယ်ဆိုတဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လေ့ရှိတယ်။ သ တိဗက်နိုင်ငံသားဟာ မြင်းကို အရမ်းနှင်ပြီး စီးလေ့မရှိဘူး။ လေ့ကျင့်ခန်းလို တဲ့အခါမှာ ကဆုန်စိုင်းတယ်။ မှန်မှန်သွားရင်လည်း မြန်လှပြီလို့ ယူဆတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တိဗက်ဟာ သာသနာ့နိုင်ငံ ဖြစ်တယ်။ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းမှာရှိတဲ့ တခြားနိုင်ငံတွေ လို “တိုးတက်” လိုစိတ် မရှိကြဘူး။ တရားနဲ့ဆန်းစစ်ပြီး လူ့လောဘကို ချိုးနှိမ်ရန်ပဲ အာသီသရှိတယ်။ နိုင်ငံတွင်းရှိ ပညာရှိပုဂ္ဂိုလ်တွေက တို့နိုင်ငံရဲ့ သယံဇာတကြွယ်ဝ ပုံကို အနောက်တိုင်းသားတွေ မျက်စိကျနေပြီလို့ သိတာ ကြာပါပြီ။ သူတို့ဝင်လာရင် ငြိမ်းချမ်းသာယာမှုဟာလည်း ပြိုလဲပျက်စီးမယ်လို့ တထစ်ချ တွက်ပြီးသားပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်က လာဆာဇာတိပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့နည်းနဲ့ ခေတ်မီပြီး အထက်တန်း ကျတဲ့ လင်ခေါ်ရပ်မှာနေတယ်။ လာဆာမြို့တော်ကို ပတ်တဲ့လမ်းမကြီးဟာ ကျွန်တော် တို့အရပ်ကို ဖြတ်သွားတယ်။ ထောင်ထပ်ရဲ့ အရိပ်ခိုရတဲ့အရပ်လည်း ဖြစ်တယ်။ ဘုရားဖူးတွေဟာ ဒီအရပ်က ဖြတ်ပြီး သုံးရစ်ဝိုင်းတဲ့ လမ်းအတိုင်း တက်လေ့ရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နှစ်ထပ်တိုက်ဟာ အဲဒီလမ်းကို မျက်နှာပြုပြီး ဆောက်ထားတယ်။ အားလုံးအိမ်တွေဟာ နှစ်ထပ်ထက် မပိုရဘူး။ ဒလိုင်းလားမားကိုယ်တော်မြတ်ကို အထက်စီး မဖူးရစေလိုလို့ ဒီလို ကန့်သတ်ရတယ်။ တစ်နှစ်တစ်ကြိမ်သာ ကိုယ်တော် မြတ်က သဘင်ပွဲ စီရင်ခင်းကျင်းပြီး ထွက်တော်မူတာကြောင့် အိမ်တိုင်းလိုလိုမှာပဲ အိမ်ရဲ့ အမိုးပြန့်ပေါ်မှာ ယာယီသစ်သားတဲ ထိုးထားလေ့ရှိကြတယ်။ အနည်းဆုံး တစ်ဆယ့်တစ်လ သုံးရတာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်တို့အိမ်က ကျောက်အုတ်နဲ့ ဆောက်ထားတယ်။ ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက် နေခဲ့တဲ့အိမ်ပါပဲ။ အိမ်က လေးထောင့်အလယ်မှာ မြေကွက်လပ်ရှိတယ်။ အိမ်လယ်မှာ ပန်းခြံကြီးကြီး ရှိတယ်ဆိုပါတော့။ အိမ်မှာ သုံးဖို့လိုတဲ့ မြင်းစတဲ့ သတ္တဝါတွေက မြေပြင်အထပ်မှာပဲ ထားတယ်။ လူတွေက အပေါ်ထပ်မှာပေါ့။ အထက်၊ အောက်ဆင်း ဖို့ ကျောက်လှေကားထစ်တွေရှိလို့ အတော်ပဲ ဟန်ကျတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အခြားအိမ်တွေမှာ သစ်သားလှေကား စောက်စောက် ထားရင်ထား၊ သို့မဟုတ် သစ် တန်တန် တိုင်လုံးမှာ ကြိုးဖုတွေ တပ်ထားတာကို နင်းပြီးတက်ရတယ်။ တက်ကျင့်မရှိ ရင် ခြေသလုံး ပွန်းပဲ့ကုန်မယ်ပေါ့။ ယက်နွားနို့နဲ့လုပ်တဲ့ ထောပတ်ပါတဲ့ စားစရာတွေ ကို စားလေ့ရှိကြတော့ လက်မှာ ထောပတ်ပေပေနဲ့ အဲဒီတိုင်ကို ဖက်ဆင်းကြ၊ တက် ကြမို့ ပြောင်ချောနေတယ်။ သတိမရှိရင် အမြန်ဆုံး မြေပြင်ကို ရောက်သွားမယ်ပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တရုတ်တွေ ၁၉၁၀ ပြည့်နှစ်ကလာပြီး တိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့အိမ်ဟာ တစ်ပိုင်းပျက်သွားတယ်။ အတွင်းနံရံလည်း ပြိုတယ်။ ပြင်တဲ့အခါ အဖေက လေးထပ် တိုက် လုပ်လိုက်တယ်။ ဒလိုင်းလားမား ကြွချီမြဲလမ်းပေါ်ကို တိုက်ရိုက်မိုးမနေလို့ လေးထပ်လုပ်တာကို ကန့်ကွက်မယ့်သူ မရှိပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗဟိုအဝင်တံခါးမကြီးကဖြင့် ခေတ်အဆက်ဆက် ကျပ်ခိုးနဲ့မည်းပြီး နေတော့ တယ်။ တရုတ်လူလွန်တွေဟာ ဒီတံခါးရက်မကို ချိုးမရတော့ နံရံကိုဖြိုပြီး အိမ်ထဲ ဝင်တယ်။ အဝင်ဝနားမှာ ဘဏ္ဍာထိန်းရဲ့ ရုံးခန်းရှိတယ်။ ဝင်သူ၊ ထွက်သူအားလုံးကို သူမြင်နိုင်တယ်။ အိမ်မှုကိစ္စလုပ်သူများကို သူက စီမံတယ်။ အလုပ်သွင်း၊ အလုပ်ဖြုတ် သူ့မှာ အာဏာရတယ်။ နိုင်နင်းအောင်လည်း ထိန်းသိမ်းနိုင်တယ်။ ညနေ နေဝင်ချိန် မှာ လားမားကျောင်းတော်တွေက တံပိုးမှုတ်ပြီဆိုရင် အိမ်မှာ တစ်နပ်စာတောင်းစား တဲ့ သူတောင်းစားတွေ ရောက်လာလေ့ရှိတယ်။ နိုင်ငံခေါင်းဆောင် သူကောင်းတွေဟာ နယ်ပယ်အတွင်းမှာရှိတဲ့ သူဆင်းရဲတွေကို အစားအစာပေးဝေမြဲ ဖြစ်လို့ပါပဲ။ ဒီလိုတောင်းရအောင် လာတဲ့အထဲမှာ တစ်ခါတစ်ရံ သံကြိုးတွဲလောင်းပါတဲ့ ထောင်ကျအကျဉ်း သမားများလည်း ပါတယ်။ တိဗက်မှာ ထောင်များများ မရှိပါဘူး။ ထောင်ကျတွေ ဟာ ကိုယ့်အစာကို တောင်းစားရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထောင်ကျကိုလည်း ရှုတ်ချလေ့မရှိဘူးလေ။ သူတို့ခမျာ ကံမကောင်းလို့ အပြစ် ခံရတယ်။ သူသူ ငါငါ အပြစ်နဲ့ မကင်းကြပါဘူး။ သူတို့က အမိခံရလို့ အခုလို ဒုက္ခ ရောက်ရတာမို့ ညှာညှာတာတာပဲ ဆက်ဆံကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘဏ္ဍာထိန်းအခန်းနဲ့ ကပ်လျက် ညာဘက်မှာ အိမ်နေဘုန်းကြီးနှစ်ပါးရဲ့ အခန်း တွေလည်း ရှိတယ်။ အိမ်သားတွေကိုယ်စား ဘုရားဝတ်ပြုဖို့နဲ့ အိမ်သားတွေ ဘာလုပ် လုပ် ဘေးကင်းအောင် ကောင်းချီးပေးရဖို့၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းက ရဟန်းနှစ်ပါးကို အလှည့်ကျ လွှတ်ပေးထားရတယ်။ သူတို့က အိမ်မှာ အမြဲရှိနေရတယ်။ နည်းနည်း ရာထူးအဆင့်ငယ်သွားရင် အိမ်နေရဟန်းတစ်ပါးပဲ ရတယ်။ ဘာလုပ်လုပ် သူတို့ဆီ မှာ အခါတောင်းရတယ်။ အကြံဉာဏ်ယူရတယ်။ သူတို့က ဆုတောင်းဆုယူ ပြုပေး တယ်။ သုံးနှစ်ကြာရင် ရဟန်းဟောင်းဟာ သက်ဆိုင်ရာကျောင်းကို ပြန်ကြွသွားပြီး ရဟန်းသစ် အစားလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိမ်လေးဖက်မှာ တစ်ဖက်ကို ဘုရားရှိခိုးခန်းတစ်ခုစီ ရှိတယ်။ သစ်သားပန်းပု လက်ရာအပြည့်နဲ့ ဘုရားစင်မှာ မီးမပြတ်ပူဇော်ရတယ်။ သောက်တော်ရေချမ်း ခုနစ် ခွက်ကို နေ့စဉ် ကြိမ်ဖန်များစွာ ဆေးကြောပြီး ရေသစ်ဖြည့်ရတယ်။ သုံးတော်သောက်တော်ရေမို့ အထူးသန့်စင်ဖို့လိုပါတယ်။ အိမ်က ဘုန်းကြီးတွေဟာ အိမ်သားနဲ့မခြား စားသောက်ရတယ်။ ကောင်းကောင်းစားရမှ ကောင်းကောင်းဆုတောင်းနိုင်မယ်။ ပြီးတော့ ဒီအိမ်မှာ ဝပြောသာယာရှိပါတယ်လို့ သူတို့က ဘုရားတွေကို လျှောက်ထား နိုင်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘဏ္ဍာထိန်းရဲ့ ဘယ်ဘက်မှာတော့ ဥပဒေတိုင်ပင်ခံရဲ့အခန်း ရှိတယ်။ အိမ်တွင်း ကိစ္စမှန်သမျှကို ဥပဒေဘက်က သူက အကြံဉာဏ်ပေးရတယ်။ တရားဥပဒေကို ကျွန်တော်တို့လူမျိုးဟာ အများကြီးလေးစားတယ်။ အဖေလိုလူက ဥပဒေကို ရိုသေတဲ့ နေရာမှာ စံပြဖြစ်ရမယ်ပေါ့။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အစ်ကို ပါလဇောရယ်၊ အစ်မ ယသော်ဓရာရယ်၊ ကျွန်တော်ပါ မွေးချင်းသုံး ယောက်ကတော့ လမ်းနဲ့အဝေးဆုံး အိမ်တန်းတစ်ဖက်မှာ နေရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အဆောင်ရဲ့ ဘယ်ဘက်မှာ ဘုရားခန်းရှိတယ်။ ညာဘက်မှာတော့ ကျောင်းစာသင်ခန်း ရှိတယ်။ အစေခံရဲ့ သားမြေးများလည်း ဒီအခန်းကိုလာပြီး စာသင်ကြရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သင်ခန်းစာတွေဟာ အမျိုးအမည်လည်း များတယ်။ အတောမသတ်နိုင်အောင်လည်း သင်ရတယ်။ သင်လို့ပဲ မဆုံးနိုင်သလောက်ပဲ။ အစ်ကို ပါလောက ဒီဘဝ ဒီခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ကြာကြာမနေရရှာ။ အစကတည်းက အားနည်းတယ်ဆိုတော့ မိဘက ခပ်ကြမ်းကြမ်းထားတဲ့အခါ မြန်မြန်သေသွားတာပေါ့။ အသက် ခုနစ်နှစ်မပြည့် ခင်ဘဲ ကျောင်းတော်များနိုင်ငံကို ပြန်သွားရှာတယ်။ ယသော်က ခြောက်နှစ်ရှိပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်က အဲဒီတုန်းက လေးနှစ်သားပါ။ သူ့အလောင်းကို လာသယ်သွားကြပုံကို မြင်ယောင်ပါသေးတယ်။ စဏ္ဍာလတွေက သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပြီး ထုံးစံအတိုင်း ကျီးငှက်ကျွေးကြရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိမ်ထောင်မှာ အခု ကျွန်တော်ဟာ အမွေခံသားကြီး ဖြစ်လာလို့ အရင်ကထက် ပိုပြီး ပညာသင်ရတယ်။ အမွေခံသားနဲ့ ထိုက်တန်အောင် ပညာရှိဖို့လိုမယ်။ မြင်းစီး ပညာမှာတော့ မျှော်လင့်ချက်မရှိပါဘူး။ အဖေကလည်း စည်းကမ်းကြီးတယ်။ ပြီးတော့ကျောင်းတော်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မင်းသားကြီးတစ်ပါးမို့ သူ့သားကို စံပြဖြစ်အောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကွပ်ညှပ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံမှာ မင်းသားငယ်ဟာ ဂုဏ်အဆင့်အတန်းမြင့်လေ ကြိုးစား ရလေပဲ။ အချို့သူကောင်းများကတော့ ကလေးဟာ ကလေးပဲ။ ကလေးနဲ့ တန်သလောက်ပဲ ခိုင်းရမယ်လို့ လျှော့ပေါ့ပါတယ်။ အဖေက ဒီစာရင်းထဲမှာမပါဘူး။ အဖေ က သူဆင်းရဲ သားသမီးဟာ ဘဝတစ်လျှောက်မှာ ဆင်းရဲမှာမို့ ငယ်တုန်းကို ညှာတာ ထောက်ထား ယုယသင့်တယ်။ လူချမ်းသာရဲ့ သားသမီးကတော့ စီးပွားဥစ္စာအမွေခံ ဖြစ်တဲ့အတွက် ငယ်ငယ်က နွံနာမှ ကြီးတော့ သူတစ်ပါးအပေါ်မှာ ညှာတာစိတ်၊ ကိုယ်ချင်းစာစိတ် ရှိနိုင်မယ်လို့ ယူဆတယ်။ အစိုးရရဲ့ ဝါဒကလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။ ဒီလိုဆိုတော့ ချည့်ချည့်နဲ့နဲ့ ကလေးဟာ သေတာပါပဲ။ မသေတဲ့ ကလေးကတော့ ပစ်တိုင်းထောင် ဖြစ်လာမယ်။ လောကမှာ ဘယ်လောက်အခြေအနေဆိုးနဲ့ပဲ တွေ့တွေ့ သူကတော့ အလေ့အကျင့်ရပြီးမို့ သေမှာ တယ်ပြီး မစိုးရိမ်ရတော့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တဇုက အောက်ထပ်အဝင်ဝနားမှာ နေတယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘုန်းကြီးရဲ အဖြစ်နဲ့ အမှုထမ်းခဲ့လို့ လူသူအများနဲ့ ဆက်ဆံခဲ့ရတယ်။ အခုမှ လူနဲ့ သူနဲ့ဝေးပြီးတော့ နေတတ်မယ်မဟုတ်ဘူး။ သူ့နေရာနဲ့ မြင်းဇောင်းနဲ့လည်း နီးတယ်။ အဖေ့မြင်းတွေနဲ့ အိမ်ကိစ္စလုပ်ရတဲ့ တခြားသတ္တဝါတွေ အားလုံးလည်း သူ့ပတ်လည်မှာပဲ ရှိတယ်။ မြင်းထိန်းတွေက တဇုကို မုန်းတယ်။ သူက ဝင်ပြီး စီမံလေ့ရှိတာကို သူတို့တွေက မကြိုက်ပါ။ အဖေ အပြင်ထွက်ရင် ယူနီဖောင်းဝတ် စစ်သည်ခြောက်ယောက်က အစောင့်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီစစ်သည်တွေဝတ်တဲ့ ယူနီဖောင်းကို တဇုက စစ်ဆေးပြီး ဝေဖန်တယ်။ အားလုံး အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ပြင်ဆင်ပေးတယ်။ အဲဒါမျိုးကိုလည်း စစ်သည်တွေက မနှစ်သက်လှပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီစစ်သည်ခြောက်ဦးဟာ မြင်းပေါ်မှာ အသင့်နေပြီးမှ နံရံနဲ့ကပ်ပြီး တန်းစီ\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46922811932821,"sku":null,"price":9500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_478f4b13-eb90-496e-af1c-1e5546ee6644.jpg?v=1730212694"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-ဂျပန်မှုထပ်တစ်ရာ","title":"ဂျပန်မှုထပ်တစ်ရာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအမှာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂျပန်နဲ့ ပတ်သက်ရာ ပတ်သက်ကြောင်းတွေကို စုပြီး စာတစ်အုပ်လုပ်ပြီးတဲ့ အခါ ၁၉၇၅ ခုနှစ်ကပဲ ရေးလို့မကုန်နိုင်ပါလားလို့ သဘောထားတဲ့အပြင် ဒုတိယတွဲ ထုတ်ရင်လည်း ပရိသတ်က ဝမ်းသာအားရ လက်ခံမှာပဲလို့ ထင်မိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြောစရာတွေက ဝတ္ထုပစ္စည်းအပြင် အတွေးအခေါ်တွေလည်း ပါဝင်ရမှာ ဖြစ်တော့ အဲဒါတွေ ပေါင်းစပ်ပြတဲ့အခါ ဂျပန်ကို အသစ်အဆန်း မြင်လာကြမှာ ဖြစ် ပါတယ်။ တို့ထင်တာက ဒီလို၊ တကယ်က ဟိုလိုပါလားဆိုတဲ့ အံ့သြတာတွေကတော့ နည်းနည်းလျော့သွားမယ် ထင်ပါတယ်။ ဖုဂျီဆန်ကို ဂေရှားအကမယ်တွေ၊ ချယ်ရီပန်းပွင့်တွေနဲ့ ရောပြီးတွေ့မယ်။ မာတိကာကို ပြန်ကြည့်ပါ။ (နည်းနည်းတွေး ကြည့်ရင်လည်း သဘောပေါက်မယ်။) အကြောင်းအရာတွေကို တွဲပြီးဖော်ပြတဲ့အခါ ဘုရားပွဲနဲ့ ရေကြည်စမ်းချောင်းဟာ ခွဲမရဘူးလို့ မြင်လာမှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီစာအုပ်မှာ အကြောင်းအရာတွေကို စီစဉ်ပေးထားပုံဟာ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆင် သလိုလိုနဲ့ တစ်မျိုးစီကွဲပေမဲ့ အဲဒါတွေဟာ တစ်ဆက်တည်း၊ တစ်နွယ်တည်း ဖြစ်နေပါ တယ်။ ရလဒ်ကတော့ အခုလို လုပ်လိုက်တဲ့အခါမှာ အဟောင်းသာ အသစ်ဖြစ်သွား တာကို တွေ့မယ်။ နိုင်ငံခြားသားတွေကလည်း သူတို့နဲ့သာဆိုင်တဲ့ “ဓလေ့” တွေကို သဘောအသစ်နဲ့ မြင်လာမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အရင်စာအုပ်မှာလိုပဲ ဂျပန်အကြောင်းကို နိုင်ငံခြားသားတွေကိုပဲ ရေးခိုင်း တယ်။ လိုချင်တာက အမြင်သစ်နဲ့ မြင်စေချင်လို့ ဖြစ်ပါတယ်။ နိုင်ငံခြားသားကို တို့လုပ်ပုံတွေကြည့်စမ်း၊ ဘယ်လိုထင်သလဲ ပြောစမ်းလို့ ခိုင်းတဲ့အခါ ဒီလူတွေ ခေတ်ဟောင်းက ဆွေးမြည့်နေတဲ့ဟန်တွေ၊ အမြင်တွေထဲမှာ နစ်မွန်းနေတုန်းပဲလို့ ပြောမယ် ထင်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ တထစ်ချ ဟိုလိုသာဖြစ်ရမယ်၊ ဒီလိုသာဖြစ်ရမယ်ဆိုတာတွေ မရှိပါ။ နိုင်ငံခြားသား စာဖတ်သူနဲ့ တစ်တွဲတည်းဆိုတာ ထင်ရှားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပထမတွဲမှာ ပြောခဲ့တာက အမြဲတိုးတက်နေတဲ့နိုင်ငံကို ကြည့်ရင် မှန် အနီ၊ အဝါ၊ အပြာတွေနဲ့ မှန်စီရွှေချလုပ်ထားသလို ဝင်းလက်တောက်ပြောင်ပြီး ဆန်းလိုက် တာ၊ လက်တွေ့မှ ဟုတ်နိုင်ပါ့မလားလို့ ထင်စရာဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တက်ကြွ တယ်၊ ဆင့်ကဲဆင့်ကဲ ပြောင်းနေတယ်ဆိုတဲ့ လူမျိုးဓလေ့မှာ မထင်တာတွေ အများ ကြီး ပါမှာပါ။ အမြင်သစ်(ရှုထောင့်သစ်)နဲ့ အကြောင်းအချက်တချို့ကို ပါသင့်၊ မပါ သင့် ရွေးတဲ့အခါမှာလည်း တက်ကြွတာ၊ ရောထွေးတာကို မရှောင်နိုင်တော့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘယ်စာအုပ်ဖြစ်ဖြစ်၊ ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းထားတာဖြစ်လို့ အခုစာအုပ်မှာမှ ဒီလို ဖြစ်ရတာမဟုတ်ပါ။ ဂျပန်ဓလေ့ လေ့လာရေးတိုက်ရဲ့ စာတည်းတွေကလည်း အများ က ဝိုင်းဝန်းအားပေးလို့သာ ဒီလိုစာအုပ်မျိုးကို စွန့်စားပြီးထုတ်ဝံ့တာ ဖြစ်တယ်လို့ ဝန်ခံပါတယ်။ အများရဲ့ အားပေးချက်ကို လေးစားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရုပ်ပုံတွေအတွက် “ကလစ်တန်ကာဟု”၊ ဓာတ်ပုံတွေအတွက် လူပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ချင်းနဲ့ ဆက်သွယ်ရေးဝန်ကြီးဌာန၊ ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့ အစည်းများ၊ မြို့တော်ရဲ၊ အမျိုး သားဇာတ်ရုံ၊ ရှောဂကုကန်၊ ဂျပန်ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်ရုံး၊ မအိနိချိသတင်းစာတိုက်၊ စန်က အိရှင်ဘွန်း၊ တီဗီအဆဟိ၊ ဆော်တောéန် ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း၊ ဖရန်နယ်ပြခန်း၊ မိန်ဂေအိ ဇာတ်ရုံနဲ့ ဆေးဗူး ကုန်ပဒေသာဆိုင်တို့ကို ကျေးဇူးဥပကာရ တင်ရှိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eဂျပန်ဓလေ့ လေ့လာရေးတိုက်\u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eဒီဇင်ဘာ ၁၉၇၉၊ တိုကျို\u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e၁) ဖုဂျီဆန် (\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eFujisan) \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e၊ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဖူဂျီတောင် \u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e(Mount Fuji.) \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eဆန်ဟာ ဒီမှာ “တောင်” ကို ဆိုလိုတယ်)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂျပန်လူမျိုးရဲ့ စရိုက်ကို အထင်ရှားဆုံး လေ့လာချင်ရင် ဘယ်သွားရမလဲ မေးတတ်ကြတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ “ဖု (Fuji) တောင်ကို သူတို့နဲ့အတူ တက်ကြည့်ပေါ့”လို့ ဖြေမိတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ဆယ်ကြိမ်ထက်မနည်း တက်ပြီးပြီ။ တစ်ကြိမ်ထက်ပိုပြီး တက်တဲ့လူဟာ လူမိုက်လို့ ဂျပန်စကားပုံ ရှိသားပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဝီလီယမ်ဗလိက် (William Blake)ပြောတဲ့ “လူမိုက်ဟာ ထပ်ပြန်တလဲလဲ မိုက်ရင် လိမ္မာလာပါတယ်” ဆိုတဲ့စကားနဲ့ပဲ သူတို့ကို ပြန်လည်ချေပရပါမယ်။ ဖုဂျီဆန်က ကျွန်တော်တို့ကို ဂျပန်အကြောင်း အများကြီး ပြောပြနေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငါ အသက်ရှင်နေသမျှ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒီတောင်မြတ်ကို \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eငါ ဆက်ပြီး ချီးမွမ်းနေမှာပဲလေ။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အထက်ဖော်ပြထားတဲ့ ရှစ်ရာစုနှစ် ကဗျာဆရာ ယမဗေ နို အကဟိတော (Yamabe no Akahito) csoms:uns oppgomul\u0026amp;: oj 986mpcu cope: မှန်တုန်းပဲ။ သူတို့က ဒီနာမည်ကို ရောင်းစားနေတာလည်း မှန်ပါတယ်။ အကြီးစားဘဏ်ကိုလည်း ဒီနာမည်၊ အိုက်စကရင်လည်း ဒီနာမည် ၊ စက်ကိရိယာ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုလုပ်တဲ့ စက်ကလေးကိုလည်း ဒီနာမည်၊ ကစားဝိုင်းလမ်းကြားလည်း ဒီနာမည်၊ ဒီလောက် ဖျက်ဖျက်ဆီးဆီးလုပ်တဲ့ကြားက ဒီနာမည်ဟာ သေးသိမ်မသွားဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်ထွတ်ရဲ့ အမြင့်က တောင်ထိပ်က ရဒါ နှုတ်ခမ်းမွေး (radar antenna) ထည့်မတွက်ရင် ၃၇၇၆ မီတာ (၂၃၄၆.၈ မိုင်) ရှိတယ်။ ကျူ ရှု (Kyushu)ကျွန်းပေါ် ပထမဆုံး ဂျပန် ခြေစချချိန်ကပဲ ဒီတောင်က ရှိနေပြီးပြီ။ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ဆေးလိပ်ဖွားမြဲပါပဲ။ အိုင်နု (Ainu) ဘာသာစကားအရ “ပေါက်ကွဲတော့မယ်”ဆိုတဲ့ စကားက ဆင်းသက်လာတဲ့ နာမည်လို့လည်း သိရတယ်။ ဂျပန်ထက်စောပြီး ရောက်လာဖူးတဲ့လူတွေက ပေါက်ကွဲတာကို မြင်ခဲ့ဖူးကြမယ် ဆိုပါတော့။ အရင် အနှစ် ၂ဝဝဝဝ လောက်က သူတို့မျက်စိအောက်မှာ တောင်ဟာ (မြေကို စုန့်စုန့်ထွက်လာ) ပြီး သီတင်းတစ်ပတ်အတွင်းမှာပဲ မီးတောက်ကြီး မှုတ်ထုတ်လိုက်၊ ချော်ရည်တွေ အန်ချလိုက် လုပ်နေတာ အနောက်လေအထမှာ မီးတောက်နဲ့ ချော်ရည်ဟာ တစ်ဖက် လဲပြီး အခုလို ပင်လယ်ဘက်ကို တောင်တစ်ခြမ်း ယိမ်းသယောင်ယောင် ဖြစ်နေတာ မြင်ရပါတယ်။ ကျွန်းပေါ်ကို စရောက်တဲ့ ဂျပန်တွေက သူတို့နတ်သမီး ကိုနိုဟနစကုယ Sò (Konohanasakuyahime) Road 78: scossacz caTolosi osos သမီးက နေနတ် (SunGoddess) နဲ့ ဆွေမျိုးတော်လို့ ဂျပန်ဧကရာဇ်နဲ့ လည်း ဆွေမျိုး ပေါ့။ (မယုံရင် တောင်ပေါ်တက်ကြည့်ပါ။) နံနက် နေထွက်လာတာကို ကောင်းကောင်း ကြီး မြင်နိုင်ပါတယ်။ ဖုဆိုတဲ့ နာမည်ကြားရုံနဲ့ အားရှိတယ်၊ တည်ငြိမ်တယ်။ လှတယ်ဆိုတဲ့ ဂျပန်ကြိုက်တွေအကုန် ဖက်နဲ့ထုပ်ပေးသလို အကုန်ပါသွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြီးတော့ နိုင်ငံခြားသားနည်းနည်းပါတဲ့) ဂျပန်နှစ်သန်းဟာ နှစ်စဉ် ဒီတောင်ကို ထိပ်ထိမရောက်တောင် ရသလောက် တက်ကြတဲ့အထိ အခြေခံ လှုံ့ဆော်ချက်လည်း ပါတယ်။ နောက်ဆုံး ပေ ၅၀၀ လောက်ရောက်တော့ မီးလောင်ပြီး ကျန်ရစ်သမျှ ချော်ခြောက်တွေပဲ တွေ့မယ်။ သစ်တစ်ပင်၊ မြက်တစ်ရွက် မတွေ့နိုင်ပါ။ “ငါး”စခန်း ဆိုတာလည်း ကျောက်တုံးနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ တဲတွေပဲ။ မြက်ဖျာပေါ်မှာ ခဏ ခါးဆန့်နိုင်တယ်၊ လက်ဖက်ရည်သောက်နိုင်တယ်၊ ခေါက်ဆွဲပြုတ်သောက်နိုင်တယ်။ ဘာသောက်သောက် တောင်မြင့်ရောက်လေ ဈေးကြီးလေပဲ။ နေ့ညမရွေး လူတွေက ဖြင့် တန်းစီပြီး တက်ကြ၊ ဆင်းကြ၊ တောင်စောင့်နတ်ကို မေတ္တာပို့ကြ၊ နောက်ကြ၊ပြောင်ကြ၊ ခေတ်ပေါ်တေးကို ကျူးကြ။ ဒါပေမဲ့ အများဆုံး ကြားရတဲ့အသံကတော့ ဂန်ဗတ်တေ့ (ganbatte) တောင့်ထားဆိုတဲ့ အားပေးသံပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         အံ့သြစရာအချက်က နွေအခါလာသူတွေ တောင်ထိပ်အရောက် တက်မြဲ ဖြစ် တယ်။ အထိမ်းအမှတ် တိုလီမိုလီဝယ်စရာဆိုင်တွေလည်း တန်းစီလို့။ စာတိုက်ကလေးတောင် ရှိသေးတယ်။ သန်းနဲ့ချီပြီး ဆင်းတက်ကြတဲ့ ခြေရာတွေ၊ ဘာကောင်ကြီး လာလာ အိပ်စရာ မြက်ဖျာပဲပေးပုံတွေ၊ လာတဲ့လူတွေရဲ့ ဇွဲကောင်းပုံ၊ ရွှင်ပျပုံတွေ ဟာ ဟိရောရှိ (Hiroshige) ရဲ့ ခေတ်မတိမ်နိုင်တဲ့ သစ်ထွင်းပန်းချီလိုပဲ ရှင်သန် နေဆဲပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဖုဂျီတောင်တက်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို တကယ်တက်ကြည့်မှ သိမယ်။ ဂန်ဗတ်တေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမာရေဆေလီ\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e(Murray Sayle)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45569241645205,"sku":"","price":9000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_238dfdee-e00d-4295-bb9a-a439ada4c413.jpg?v=1730212717"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-ခေတ်ဟောင်းရာဇ၀င်၂","title":"ခေတ်ဟောင်းရာဇဝင် (၂)","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း (၁) \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအယ်လီဇန်ဒါ၏ အမွေခံများ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cstrong\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eက) အယ်လီဇန်ဒါ၏ နိုင်ငံတော်ကို အမွေခွဲယူသူများ\u003c\/strong\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eအယ်လီဇန်ဒါသေသဖြင့် ပေါ်လာသောပြဿနာများ\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e          အယ်လီဇန်ဒါကို မဟာဘွဲ့ တပ်၍ မဟာအယ်လီဇန်ဒါဟု စင်စစ်ခေါ် သင့်ခေါ်ထိုက်လှပေသည်။ တိုတောင်းလှစွာသော ဘဝတာတွင် လူသားတို့ အတွက် အရေးပါလှသော ကိစ္စများစွာကို စွမ်းဆောင်ခဲ့သဖြင့် ကျေးဇူးတင် လျက် ချီးမွမ်းရချေမည်။ ယခင်က ဂရိတို့ ယဉ်ကျေးမှုအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ခဲ့ခြင်းတွင် ထပ်ဆင့်၍ နိုင်ငံရေးအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်အောင် အယ်လီဇန်ဒါက တိုက်ခိုက်သိမ်းသွင်းခြင်း ဖြစ်ရကား ယခုမှ ဂရိတို့တွင် အဘက်ဘက်မှ ပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ပါသည်။ အယ်လီဇန်ဒါသည် ကြီး ကျယ်သော အစီအစဉ်များ ရှိသေးသော်လည်း ဖြစ်မြောက်အောင်မဆောင် ရွက်ရမီ ကွယ်လွန်သဖြင့် ဟယ်လင်တို့၏စည်းလုံးညီညွတ်မှုပျက်၍ နောက် ထပ်မတိုးပွားသည့်ပြင် တဖြည်းဖြည်း ပြိုကွဲပျက်စီးရလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မက်ဆီဒိုးနီးယားတွင် အယ်လီဇန်ဒါကို အမွေဆက်ခံနိုင်မည့် အဖေတူအမေကွဲညီတစ်ဦးလည်းရှိ၏။ အယ်လီဇန်ဒါ၏ မိဖုရားရိုဇာနားတွင်လည်း သားတော်တစ်ဦး ထွန်းကား၏။ သို့သော် အယ်လီဇန်ဒါ၏ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး များက မဟာမျိုးအားလုံးကိုပင် ထီးမွေဆက်ခံရေးမှ ပယ်ထုတ်ပစ်ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \u003cstrong\u003eအမွေခံသုံးဦး ခွဲဝေယူခြင်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘက်ဘီလွန်နီးယားတွင် အယ်လီဇန်ဒါလွန်သော် အပါးတော်ရှိ မက်ဆီ ဒိုးနီးယား စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများသည် အယ်လီဇန်ဒါ၏ အနောက်ဘက်စစ်ကြောင်း အစီအစဉ်ကို သိကြသည်မှန်သော်လည်း မည်သူမျှ ဆက်လက် ဆောင်ရွက်လိုစိတ်နှင့် ဆောင်ရွက်နိုင်သည့် အရည်အချင်းမရှိကြချေ။ အချင်း ချင်းသာလျှင် ဝေစုမတည့်၍ နှစ်ရှည်လများ အချင်းများလျက်ရှိကြသည်။ ကျန်ရစ်ခဲ့သော စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများအနက် အရည်အချင်းအကောင်းဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်မှာ အန်တီဂေါနပ်စ် ဖြစ်၏။ အယ်လီဇန်ဒါ၏ လက်နက်နိုင်ငံတော်ကို မပြိုမပျက်စုစည်း၍ ထိန်းသိမ်းရန်မျှော်မှန်းခဲ့သော်လည်း အခြားဗိုလ်များ တော်လှန်သည်ကို လိုက်၍နှိမ်နင်းဆဲတွင် တိုက်ပွဲ၌ကျဆုံးခဲ့ရသည်။ ထို့ ကြောင့် အယ်လီဇန်ဒါ၏နိုင်ငံတော်သည် ဥရောပတွင်တစ်စိတ်၊ အာရှတွင် တစ်စိတ် အာဖရိကတွင်တစ်စိတ်အားဖြင့် သုံးစိတ်သုံးပိုင်း ကွဲခဲ့လေသည်။ ဥရောပတွင် အန်တီဂေါနပ်စ်(၂) အုပ်ချုပ်လျက် အနောက်အာရှကို ပြေလျော့ ကပ်စ်အုပ်ချုပ်၍ အာဖရိက၌ တော်လေမီ အုပ်ချုပ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအီဂျစ်၏ တော်လေမီမင်းဆက်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အီဂျစ်၌ စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး တော်လေမီသည် ဘုရင်ဘွဲ့ ကိုယူ၍ တော်လေမီ မင်းဆက်ကို ထူထောင်သည်။ တော်လေမီသည် မိမိ၏စည်းစိမ်တည်မြဲရေး အတွက် ဂရိကြေးစားစစ်သည်များကို အမြဲအားကိုးနေရသဖြင့် ဂရိတပ်သား များကို အလွယ်နှင့်ခေါ်ယူနိုင်ရန် ရေတပ်တစ်ခုကိုလည်း ထူထောင်ထား ရသဖြင့် နောင်အခါတွင် တော်လေမီရေတပ်သည် မြေထဲပင်လယ်၌ တန်ခိုး အကြီးဆုံးဖြစ်လာသည်။ အီဂျစ်ကိုအုပ်ချုပ်ရာတွင် မြို့တော်အဖြစ်ဖြင့် အယ်လီဇန်ဒါမင်းကြီးတည်ခဲ့သော နိုင်းလ်မြစ်ဝကျွန်းပေါ်၏အနောက်ဘက် ရှိ အယ်လီဇန်ဒရီးယားမြို့ကိုအသုံးပြု၏။ ထို့ကြောင့် ယင်းမြို့တော်သစ်သည်မြေထဲပင်လယ်တွင် သုံးရာစုဘီစီအတွင်းက အလှဆုံးနှင့်ရောင်းဝယ်ရေး ထိပ်တန်းအကျဆုံး မြို့ကြီးဖြစ်ခဲ့ရပါသည်။ အာရှမှ ပြိုင်ဘက်များ၏ရန်ကို ကာကွယ်ရန် ပါလက်စတိုင်းနှင့် ဆီးရီးယားတောင်ပိုင်းတို့ကို သိမ်းယူ၍ ထားခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                         \u003cstrong\u003eရှေးသက်ဦးဆံပိုင်ဘုရင်စနစ် ထွန်းကားခြင်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အီဂျစ်ပြည်ရှင်များသည် ဂရိလူမျိုးတို့ဖြစ်သော်လည်း အီဂျစ်တွင် ဂရိ၌ ထွန်းကားခဲ့သော အုပ်ချုပ်ရေးမျိုးကို မပေးချေ။ အရှေ့တိုင်းထုံးစံအတိုင်း သက်ဦးဆံပိုင်ဘုရင်စနစ်ဖြင့်သာ အုပ်ချုပ်ကြသည်။ ရှေးဖာရိုမင်းများ၏ အဆောင်အယောင်ဖြင့် နန်းစည်းစိမ်ကို ခံစားလျက် ဂရိများအတွက်တည်သော အယ်လီဇန်ဒရီးယားနှင့်တကွ အခြားမြို့နှစ်မြို့မှအပ ကျန်အီဂျစ် တစ် နိုင်ငံလုံးကို ရှေးခေတ်နည်းအတိုင်း အုပ်ချုပ်လေသည်။ ဂရိသုံးမြို့၌ကား ဂရိပင်မမြို့များမှာကဲ့သို့ပင် မြို့အုပ်ချုပ်ရေးကို မြို့သားများ ပါဝင်ဆောင်ရွက် ကြရ၏။ ဂရိမင်းများ၏အုပ်ချုပ်ရေးတွင် အရေးအကြီးဆုံးအချက်ကား ဂရိ ကြေးစားစစ်သားများ၏ လစာရိက္ခာနှင့်ရေတပ်အတွက် ကုန်ကျငွေကို ကာမိ ရန် အခွန်ကောက်ကို အရနိုင်ဆုံးမြှင့်၍ ကောက်ခံခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ အီဂျစ်၌ အီဂျစ်ယွန်းဒင်္ဂါးများ မရှိခဲ့ဖူးသဖြင့် ပါရှဒင်္ဂါးများကိုပင် သုံးစွဲလျက်ရှိကြရာတော်လေမီက ပထမဦးဆုံး အီဂျစ်နိုင်ငံသုံးဒင်္ဂါးကို သွန်းလုပ်လေသည်။ အကောက်အခွန်ကို ပိုက်ဆံနှင့်သော် လည်းကောင်း၊ ထွက်ကုန်ပစ္စည်းနှင့်သော်လည်းကောင်း ကြိုက်ရာဖြင့် ပေးနိုင်၍ ဘဏ်တိုက်အားလုံးကို အစိုးရ ပိုင်လျက် နေ့စဉ်သုံးအရေးကြီးသော ကုန်ပစ္စည်းမှန်သမျှကို အစိုးရကလွဲ၍ အခြားကုန်သည်များ လက်ကားရောင်းဝယ်ခြင်း မပြုကြရချေ။ ဂရိနိုင်ငံများ တွင်မရှိဖူးသော အခွန်စည်းကြပ်ကောက်ခံရေးအရာရှိများ အီဂျစ်တွင် ရှေးက ပင်လျှင် စနစ်တကျရှိခဲ့သဖြင့် ယင်းအရာရှိများကိုပင် တော်လေမီက ဆက် လက်အသုံး ပြုခဲ့သည်။ ဤသို့ ရှေးသက်ဦးဆံပိုင်ဘုရင်စနစ်ကို ပြန်လည် အသုံးပြုခြင်းနမူနာကို များမကြာမီ ဥရောပတိုက်မှ ဂရိနှင့်ရောမတို့က အတု ယူကြပြန်သောကြောင့် ဒီမိုကရေစီအုပ်ချုပ်ရေးသည် ဥရောပ၌ တိမ်ကော ပပျောက်ခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအနောက်အာရှ၏ ဆေဈေးဆစ်မင်းဆက် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အနောက်အာရှတိုက်ရှိ အယ်လီဇန်ဒါ၏ လက်နက်နိုင်ငံတော်ကို စစ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး လျူကပ်စ်က ဆက်ခံသဖြင့် ယင်း၏အနွယ်တော်များကိုဆလျူဆစ်မင်းဆက်ဟု ခေါ်ဝေါ်သည်။ ယင်းမင်းဆက်သည် တော်လေမီ မင်းဆက်လောက် တန်ခိုးသတ္တိမကြီးသော်လည်း ပထမတွင် အိန္ဒိယအထိ သြဇာအာဏာပျံ့နှံ့လေသည်။ ဆေဈေးဆစ်နိုင်ငံတော်၏နယ်နိမိတ်ကို အထင် အရှားသတ်မှတ်၍ မရနိုင်သည့်ပြင် ကျယ်ပြန့်လွန်းသောကြောင့် စနစ်တကျ ထိန်းသိမ်းအုပ်ချုပ်၍လည်း မရနိုင်ချေ။ မြေထဲပင်လယ်၏အရှေ့ခြမ်းတွင် တော်လေမီ၏ရေတပ်လွှမ်းမိုးနေသောကြောင့် အရောင်းအဝယ်တွင် ထူးထူး ခြားခြားတိုးတက်အောင် ဆောလျူဆစ်တို့က မဆောင်ရွက်နိုင်ကြသည့်ပြင် ဂရိပင်မနိုင်ငံများနှင့်ပင် အဆက်အသွယ်ပြတ်မတတ် ဖြစ်ခဲ့ရ၏။ သို့သော် အယ်လီဇန်ဒရီးယားနှင့်ပြိုင်ရန် အန်တီအော့ခ်မြို့ကို ယင်းတို့ တည်ထောင်ခဲ့ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                      \u003cstrong\u003eဆေဈေးဆစ်များ၏ အုပ်ချုပ်ရေး \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အုပ်ချုပ်ရေးတွင် ဆေးလျူဆစ်များသည် တော်လေမီတို့နှင့် များစွာကွာ ခြား၏။ ယင်းတို့သည် အယ်လီဇန်ဒါ၏ဝါဒကို လေးစားလျက် ဂရိယဉ်ကျေးမှု ကို အာရှတွင် ကူးပြောင်းပေးရန် ရည်သန်၍ လူမျိုးရောနှောခြင်းကို အားပေး ခဲ့သည်။ ဆလျူ ကပ်စ်နှင့်သားတော် အန်တီအိုကပ်စ် ၁ တို့သည် အာရှမိုင်း နားဆီးရီးယား မြစ်နှစ်သွယ်တစ်လျှောက် ပါရှနှင့် အိန္ဒိယတို့တွင် ဂရိမြို့တော် သစ်များကို တည်စေ၍ ထိုမြို့များ၌ ဂရိထုံးစံအတိုင်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ရေးကို ပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သေလျူ ဆစ် လက်နက်နိုင်ငံတွင် ဤသို့ လွတ်လပ်သော ပြည်ငယ်ကလေးပေါင်း မြောက်မြားစွာ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုပြည် ငယ်ကလေးများက ဆလျူ ဆစ်ဘုရင်များကို နှစ်စဉ်ဘဏ္ဍာတော်ပေးဆက် ကြရ၏။ ဘုရင်ကိုလည်း ဘုရားတစ်ဆူကဲ့သို့ပင် လေးစားရိုသေကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမက်ဆီဒိုးနီးယားလက်နက်နိုင်ငံတော် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အီဂျစ်နှင့် အာရှနိုင်ငံတော်များနှင့်စာလျှင် မက်ဆီဒိုးနီးယား နိုင်ငံမှာ များစွာသေးငယ်လှသည်။ ဂရိပင်မနိုင်ငံများသည် လွတ်လပ်ရေးကို များစွာ စုံမက်ကြသဖြင့် ယင်းတို့ကို အကြာအရှည် ထိန်းသိမ်းထားရန် မလွယ်ချေ။ အယ်လီဇန်ဒါလွန်လျှင်ပင် ဂရိနိုင်ငံငယ်များစွာပင် ခြားနားပုန်ကန်ကြလေ သည်။ သို့သော် အန်တီဂေါနပ်စ်(၂) သည် ယင်းတို့ကို နှိမ်နင်းလျက် ဂရိ ပင်မနှင့် မက်ဆီဒိုးနီးယား၏ဘုရင်အဖြစ်ကို ခံယူခဲ့ ၏။ ဤအချိန်မှာပင် အနောက်နှင့်မြောက်အရပ်၌ အန္တရာယ်သစ် ပေါ်လာပြန်သည်။ ဥရောပ အတွင်းသို့ များစွာရိုင်းစိုင်းသေးသည့် ဆယ့်လ်သို့မဟုတ် ဂေါလ်ဟုခေါ်သော အင်ဒိုဥရောပအနွယ်ဝင်များ တိုးဝင်လာပြန်သဖြင့် ၄ဝဝ ဘီစီလောက်ကပင် လျှင် ယင်းတို့ အီတလီသို့ ရောက်လာကြလျက် ယခု ၂၀ဝ ဘီစီတွင် မက်ဆီဒိုးနီးယားနှင့် ဂရိပင်မသို့ ဝင်လာကြ၏။ ၂၇၇ ဘီစီတွင် အန်တီဂေါ နပ်စ် (၂)သည် ထိုအရိုင်းများကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့၏။ ဂေါလ်ရန်အေးသောအခါ၌ အန်တီဂေါလ်နပ်စ်သည် နိုင်ငံတော်ကို ပြန်လည်စည်းရုံးရန် အားထုတ်ပြန် သည်။ အီဂျစ်ရေတပ်၏နှောင့်ယှက်ခြင်းကို တွန်းလှန်ရန် အန်တီဂေါနပ်စ် (၂)နှင့် အန်တီအိုကပ်စ် (၁)တို့ မဟာမိတ်ပြုကြ၍ ရေတပ်တစ်ခုကို ထူထောင် ကြသည်။ ထို့နောက် နှစ်ပေါင်း ၁၅ နှစ်မျှ တော်လေမီများနှင့် စစ်ဖြစ်ကြ ရာ အန်တီဂေါနပ်စ်၏ရေတပ်က အီဂျစ်ရေတပ်ကို နှစ်ကြိမ်တိတိနိုင်လိုက်၍ အီဂျစ်ရေတပ်လည်း ပျက်စီးခဲ့ရသည်။ ဤသို့ အပရန်များကို နှိမ်ပြီးသော အခါတွင် ပြည်တွင်းပုန်ကန်မှုများ စတင်ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eခ) ဂရိတို့ လျှောကျပျက်စီးခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                        ဂရိရောင်းဝယ်ရေး ဆုတ်ယုတ်ခြင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဂရိနိုင်ငံများသည် မြေထဲပင်လယ်ရောင်းဝယ်ရေးတွင် ယခင်ကလို ခေါင်းမဆောင်နိုင်တော့ချေ။ ရောင်းဝယ်ရေးကို အယ်လီဇန်ဒရီးယားနှင့် အန်တီအောခ်မြို့ကြီးတို့က ကြိုးကိုင်လျက်ရှိပေပြီ။ ထို့အတူ ဂရိများအစား ရုဒ်နှင့်အဖီစပ်စ်ပြည်သားတို့သည် ခေါင်းဆောင်ကုန်သည်ကြီးများ ဖြစ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ဂရိများသည် ယခင်ကကဲ့သို့ စီးပွားရေး မဖြစ်ထွန်းသောကြောင့် ကာကွယ်ရေးအတွက် ရေတပ်နှင့် ကြေးစားစစ်တပ်များကို မထားနိုင် တော့ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမဟာမိတ်အဖွဲ့များ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကာကွယ်ရေးအလို့ငှာ ဂရိနိုင်ငံငယ်များသည် အချင်းချင်းမဟာမိတ် လုပ်ကြသည်။ ၃ဝဝ ဘီစီကျော်သောအခါကပင်လျှင် ကော်ရင့်ပင်လယ်ကွေ့ ကို ခြားလျက် မြောက်ဘက်တွင် အီတိုမီလီယန်မဟာမိတ်အဖွဲ့ နှင့် တောင် ဘက်တွင် အချေယန်မဟာမိတ်အဖွဲ့တို့ ပေါ်ခဲ့သည်။ အဖွဲ့ဝင်မြို့ အားလုံး ၏တပ်များကိုအုပ်ချုပ်ရန် တစ်နှစ်လျှင်တစ်ကြိမ်ကျ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်ကို ရွေးကောက်တင်မြှောက်ကြသည်။ ထို့ပြင် ထိုအဖွဲ့ဝင်အားလုံးအတွက် ကာ ကွယ်ရေးနှင့် နိုင်ငံခြားဆက်သွယ်ရေးတို့ကိုစီမံရန် အရာရှိများကိုလည်း စုပေါင်းခန့်ထားပြန်လေသည်။ မြို့တိုင်းသည် မိမိတို့၏ဒေသအလိုက် အုပ်ချုပ် ရေးတွင် လွတ်လပ်ခြင်းကိုရလျက် နိုင်ငံခြား ဆက်သွယ်ရေးတွင် အဖွဲ့ ၏ သဘောကို လိုက်နာရသည်။ ယင်းအဖွဲ့ နှစ်ဖွဲ့ သည်တစ်ဖွဲ့ နှင့်တစ်ဖွဲ့ မသင့် မြတ်ကြသဖြင့် မက်ဆီဒိုးနီးယား၏ အုပ်ချုပ်ရေးကို တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့သော် လည်း ဂရိပြည်ထောင်စုကြီးကို မတည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eစပါတာနှင့်အေသင် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂရိပြည်ထောင်စုကြီး မထူထောင်ခြင်း၏ အကြောင်းတစ်ခုမှာလည်း အေသင်နှင့်စပါတာတို့ကထိုအဖွဲ့များတွင် မပါဝင်သောကြောင့်လည်း ဖြစ် သည်။ အချေယန်အဖွဲ့ သည် စပါတာကို အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်လာရန် အကြမ်းနည်း ဖြင့် ကြိုးစားသော်လည်း စပါတာဘုရင်ကလီယွမ်မဲနက်ဇ်၏အစွမ်းကြောင့် စစ်ပွဲတိုင်းတွင် အဖွဲ့ ကသာရှုံးသဖြင့် အဖွဲ့ က မက်ဆီဒိုးနီးယားကို စစ်ကူတောင်းရတော့သည်။ ယင်းသို့တောင်း၍ အကူရသောအခါ စပါတာပျက်စီး သော်လည်း အဖွဲ့ မှာ မက်ဆီဒိုးနီးယား၏လက်အောက်ခံ ဖြစ်ခဲ့ရလေသည်။ ထို့ကြောင့် အီတိုလီယန်အဖွဲ့ မှလွဲ၍ ဂရိအားလုံးကို မက်ဆီဒိုးနီးယားတို့ ပြန်လည်ပိုင်ဆိုင်လာပြန်သည်။ အေသင်ကို ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ရေးပေးလျက်နိုင်ငံကြီးအားလုံးကပင် ကြားနိုင်ငံအဖြစ်ဖြင့် အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ နိုင်ငံရေးအာဏာစက်ညံ့သော အေသင်သည် ယဉ်ကျေးမှုတွင်ကား အထက် တန်းကျမြဲကျလျက် ဆက်လက်၍ပင် ရှေ့ဆောင်နိုင်ငံဖြစ်ခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45569243447445,"sku":"","price":3150.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e68716ee-676a-493c-a83a-8e4ea9127bd5.jpg?v=1730212771"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-ခေတ်ဆန်းစာ၂၀၀၃-၂၀၀၄","title":"ခေတ်ဆန်းစာ၂၀၀၃-၂၀၀၄","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45569246757013,"sku":"","price":6750.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1a8dc085-30ba-4c6e-b61d-eabb5c4282ff.jpg?v=1730212791"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-ကူမာအောင်ကလူစားကျား","title":"ကူမာအောင်ကလူစားကျား","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eချမ်ပဝတ် လူစားကျား\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e[ ၁ ]\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e           နောက်တော့ “ချမ်ပဝတ်လူစားကျား” လို့နာမည်နဲ့ မှတ်တမ်းတင်ခံရမယ့် ကျား အကြောင်းကို မလနီမှာ ကျွန်တော်နဲ့ အယ်ဒီနိုးလက်တို့ အမဲလိုက်နေတုန်းကပဲ စပြီး သတင်းကြားရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အယ်ဒီဆိုတဲ့လူက သည်နယ်တစ်ကြောမှာ အတော်ဆုံးမုဆိုးလို့ အကြာအရှည် မော်ကွန်းတွင်ရစ်မယ့်သူဖြစ်လေတော့ တောလိုက်အတွေ့အကြုံတွေကို အဆုံးအဆ မရှိလောက်အောင် ပြောနိုင်စွမ်းတဲ့လူပါပဲ။ လူ့လောကမှာ အဘက်ဘက်က ပြည့်စုံတဲ့ လူဆိုတာ သိပ်မများဘူး။ ဒီလူနည်းစုထဲမှာ သူလည်းပါတယ်။ သူသုံးတဲ့ ရိုင်ဖယ်ဟာ လက်ဖြောင့်ပုံ၊ အားကြီးပုံတို့မှာ အတူမရှိ။ သူ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုသားချင်းတစ်ယောက်က အိန္ဒိယမှာ သေနတ်လက်အဖြောင့်ဆုံး။ နောက်တစ်ယောက်က အိန္ဒိယတပ်မတော်မှာ တင်းနစ်အတော်ဆုံး။ ကျုပ်ယောက်ဖကို အစိုးရက ချမ်ပဝတ်လူစားကျားကို ပစ်ခိုင်း သဗျလို့ အယ်ဒီ ပြောလာတဲ့အခါ ဒီယောက်ဖဆိုတဲ့လူဟာလည်း မုဆိုးအကျော်အမော် မို့ လူစားကျားတော့ တယ်မကြာဘူး၊ ဘဝနိဂုံးချုပ်တော့မယ်လို့ စိတ်ချလက်ချ တွက်မိ တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဘာ့ကြောင့်ရယ်လို့တော့ ပိုင်းခြားပြီး မပြောတတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျားမသေ။ နောက်လေးနှစ်ကြာလို့ ကျွန်တော် နိုင်နီတာကို အလည်ရောက်တဲ့အခါ ပြည်ပိုင်အစိုးရ ဟာ ဒီကျားအတွက် သိပ်စိုးရိမ်ကြောင့်ကြဖြစ်နေရတယ်လို့ သိရပါတယ်။ ဆုပေးမယ် လို့လည်း ကြေညာထားသတဲ့။ မုဆိုးကျော်တွေကို ငှားတယ်။ အာလောရစခန်းကဂေါ်ရခါးတပ်သားတွေကို တစ်ဖွဲ့ပြီးတစ်ဖွဲ့ လွှတ်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျားစားလို့သေတဲ့ လူစာရင်းဟာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အရေအတွက် များများပြီးလာပါ တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အခု ကူမာအောင်မှာ သောင်းကျန်းနေတဲ့ လူစားကျားက ကျားမဖြစ်တယ်လို့ သိရပြီး အရင်နီပေါမှာနေတုန်းကလည်း လူနှစ်ရာကျော် စားခဲ့ပြီးပြီလို့ဆိုတယ်။ နီပေါ လက်နက်ကိုင်တွေ ဝိုင်းဝန်းပြီး မောင်းထုတ်လိုက်လို့ နယ်ပြောင်းလာတာဖြစ်တယ်တဲ့။ အခု ကူမာအောင်မှာ လေးနှစ်လေးမိုးနေပြီးတဲ့အခါမှာ သူစားလို့ နောက်ထပ် လူနှစ်ရာ သုံးဆယ့်လေးယောက် သေပြီးပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အခြေအနေက ဒီလိုဖြစ်နေတုန်းမှာ ကျွန်တော် နိုင်နီတာကို ရောက်သွားတယ်။ ရောက်ပြီး တယ်မကြာဘူး၊ ကျွန်တော့်ဆီကို ဗာသုတ်ဆိုတဲ့လူ ပေါက်လာပါတော့ တယ်။ အဲဒီတုန်းက နိုင်နီတာအရေးပိုင်က ဗာသုတ်ပဲဖြစ်တယ်။ သူ အသေဆိုးသေရ ရှာပြီးနောက် အလောင်းကို ဟာလဒွန်နီမှာပဲ မထင်မရှား မြှုပ်နှံထားလိုက်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို တွေ့ ဖူးသူတိုင်း သူ့ကို ချစ်ခင်ကြည်ညိုလေးစားကြတယ်။ သူ့နယ် တစ်ဝိုက်မှာ ဂြိုဟ်ကောင်မွှေနေလို့ နယ်သားတွေ ဒုက္ခရောက်ပုံကို သူပြောပြတာ ကြားပြီးနောက် သူတောင်းပန်တဲ့ အကူအညီကို ကျွန်တော် ဘယ်မှာ ငြင်းရက်တော့မှာ လဲ။ နောက်လူတစ်ယောက်ကို ကျားစားတယ်လို့ သတင်းကြားတာနဲ့ တစ်ခါတည်း ချမ်ပဝတ်ကိုအရောက် ကျွန်တော် သွားပါမယ်လို့ ကတိပေးလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အစိုးရဆုငွေတွေကို ရုပ်သိမ်းပါ။ ပြီးတော့ အထူးမုဆိုးနဲ့ အာလောရတပ် သားတွေကိုလည်း ပြန်ခေါ်သွားပါလို့ ကျွန်တော်က အစိုးရကို တောင်းပန်ရပါတယ်။ ဘာပြုလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်ဟာ ကြေးစားအခေါ်မခံချင်ဘူး။ အဲဒါအပြင် တခြား မုဆိုးက ကိုယ့်ကို မှားပစ်သွားမှာလည်း ကြောက်တယ်။ ကျွန်တော်တောင်းသမျှကို အစိုးရကလည်း လိုက်လျောပါတယ်။ သတင်းတစ်ပတ်ကြာတဲ့ တစ်နေ့ မနက်စောစော မှာပဲ ဗာသုတ် ပေါက်လာပြန်တယ်။ ဒဗိဠာရနဲ့ နဂတ်ခြားက ပါလိရွာမှာ မိန်းမတစ် ယောက်ကို ကျားချီတယ်လို့ ညက ခြေမြန်လုလင်လာပြီး သတင်းပို့သွားတယ်တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သတင်းရလျှင်ရချင်း ထွက်နိုင်အောင် ကြိုပြီး ရွက်ထည်တဲကအစ တောလိုက် ကိရိယာတန်ဆာပလာအစုံကို သယ်ယူဖို့ လူခြောက်ယောက်ငှားပြီး ဖြစ်တယ်။ မနက် စာစားပြီး ဓရီအရောက် တစ်ဆယ့်ခုနစ်မိုင် လမ်းလျှောက်ရတယ်။ နောက်တစ်နေ့ မော်ရစော်မှာ မနက်စာစားပြီး ဒဗိဓုရမှာ ညသွားအိပ်တယ်။ နောက်တစ်နေ့ညနေကျမှပါလိကိုရောက်တော့ ကျားဆွဲလို့ လူသေပြီးတာ ငါးရက်တောင် ရသွားပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရွာသားကြီးငယ် ကျား၊ မ ငါးဆယ်လောက်ဟာ အဆမတန် တုန်လှုပ်ချောက် ချားနေပါတယ်။ ရွာကို ကျွန်တော်တို့ရောက်ချိန်က နေဝင်ဖို့ အများကြီးလိုသေးပေမဲ့ အိမ်စေ့အပေါက်မှန်သမျှ ပိတ်ဆို့ပြီးသား၊ ပုန်းအောင်းပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။ ခြံဝင်း တစ်ခုမှာဝင်ပြီး တပည့်တွေက နေရာယူပြီး ခင်းကျင်းတယ်၊ မီးဖိုတယ်၊ ရေနွေး ထပ်တည်လို့ ဖျော်ပေးတဲ့ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို ကျွန်တော် ထိုင်ပြီးသောက်ချိန် ရောက်ခါမှ သတိနဲ့ တံခါးလှုပ်ပြီး ရွာသားတချို့ ပေါက်လာပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အိမ်တံစက်မြိတ်ကိုကျော်ပြီး ဘယ်သူမှ အပြင်မထွက်ဝံ့တာ ငါးရက်ရှိပြီလို့ ပြောကြပါတယ်။ အနီးအနားမှာပဲ စွန့်ထားရတဲ့ အညစ်အကြေးအနံ့တွေက ဒီအဖြစ်ကို သက်သေခံနေပါတယ်။ ရိက္ခာလည်း ပြတ်မတတ်ဘဲတဲ့။ ကျားကို သတ်ပေးရင်ပေး ဒါမှမဟုတ်လည်း အဝေးရောက်အောင် နှင်ရင်နှင်၊ ဒီလိုမလုပ်ရင်တော့ သူတို့အားလုံး ငတ်ပြီး သေတော့မယ်တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဟာ အနီးဝန်းကျင်မှာပဲ ရှိသေးတာက ထင်ရှားတယ်။ လမ်းပေါ်မှာ လျှောက်ပြီး ဟိန်းတဲ့အသံကို သုံးညဆက်တိုက် ကြားရတယ်။ အသံလာတဲ့အရပ်ဟာ အိမ်တန်းနဲ့ ကိုက်တစ်ရာလောက်တောင် မဝေးဘူးတဲ့။ ကနေ့မနက်ကပဲ ရွာအောက် ပိုင်းအစွန်းက လယ်ကွက်မှာ မြင်လိုက်ကြရသေးတယ်ဆိုပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ရွာလူကြီးက လောကွတ်ကောင်းကောင်းနဲ့ အခန်းရှင်းပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခန်းထဲမှာ လူရှစ်ယောက်နေရမယ့်အပြင် မကောင်းနဲ့ အခန်းထဲ လှောင်ထားသလို ဖြစ်နေတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါအပြင်မှာအိပ်မယ်လို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ညစာကိုတော့ ဖြစ်သလို နည်းနည်းစားလိုက်ပါတယ်။ တပည့်တွေကို အခန်း ထဲမှာသွင်းပြီး အလုံဆို့ပိတ်ထားလိုက်ပြီး လမ်းဘေးသစ်ပင်တစ်ပင်ကိုမှီပြီး ထိုင်နေ လိုက်တယ်။ ရွာသားတွေပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင် အဲဒီလမ်းဟာ ကျား လမ်းသလားမြဲ ဖြစ်တဲ့လမ်း။ ကျွန်တော်ကသာ သူ့ကို အရင်မြင်ရရင်တော့ လကလည်းသာသာမို့ လက်ဦးကောင်းပါရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သားကောင်ကိုချောင်းရင်း တောထဲမှာ ညလုံးပေါက် ခဏခဏ နေဖူးပါတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ပထမဆုံးအကြိမ် လူစားကျားကို စောင့်ရတာပဲပေါ့။ သိပ်မကြာဘူး။ လရောင်ဖွေးဖွေးနဲ့ ကျွန်တော့်ရှေ့တည့်တည့်က လမ်းမကြီးဟာ အထင်းသားရှိနေပါ တယ်။ လမ်းရဲ့ ဝဲယာတစ်လျှောက်မှာက သစ်ပင်တွေအုပ်ဆိုင်းနေလို့ မှောင်ကွက်တွေရှိပြီး လေတိုးတိုင်း အရိပ်တွေလှုပ်တော့ ကျားတစ်ကျိပ်ကိုးကောင် ဟိုကဒီက ထွက် လာကြတယ်လို့ပဲ မြင်မိပြီး ကျားသနားမှ နွားချမ်းသာမည်ဆိုတဲ့အသိမျိုး ဝင်လာတယ်။ အဲဒီတော့မှ အပြင်မှာနေတော့မယ်လို့ စောစောက ဆုံးဖြတ်ပြီးတာကိုပဲ နောင်တရနေမိ ပါတယ်။ ရွာကို ပြန်ပြေးဖို့တောင် သတ္တိမကျန်တော့ဘူး။ ငါ ဒီတာဝန်ကိုယူမယ်လို့ ပြောပြီးမှ မလုပ်ရဲတော့ဘူးဟေ့လို့ ဝန်ခံရမှာကိုလည်း ရှက်တယ်။ ရာသီဥတုကလည်း အေးတဲ့အခါမို့ အကြောက်အအေးရောပြီး သွားခိုက်ခိုက်တုန်လာတယ်ပေါ့။ ညတာက ပိုလို့ပဲ ရှည်တယ်ထင်မိတယ်။ မျက်နှာမူထားတဲ့ဘက်က နှင်းဖုံးတောင်တန်းကို ရောင်ခြည်ဦးလာလို့ မြင်ရပြီးတဲ့နောက် ကွေးထားတဲ့ ဒူးပေါ်မှာပဲ ခေါင်းတင်ပြီး အိပ် ပျော်သွားလိုက်တာ နောက်တစ်နာရီကြာလို့ တပည့်တွေရောက်လာတော့ ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ ကျွန်တော် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေတာကို တွေ့ကြတယ်တဲ့။ အဲဒီညက ကျားကို ကြားလည်းမကြား၊ မြင်လည်းမမြင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           မသေမပျောက် ပြန်ရောက်လာတာကို မြင်ကြတော့ ရွာသားတွေ အံ့သြလို့ မဆုံးဘူး။ လူကို ကျားဆွဲလေ့ရှိတဲ့နေရာကို လိုက်ပို့ပါခိုင်းတော့ ညှိထားသလိုပဲ အားလုံး ငြင်းကြတယ်။ လက်ညှိုးညွှန်ဖော်သာ ရကြတယ်။ နောက်ဆုံး ဆွဲသွားတဲ့ နေရာက ရွာအနောက်တောင်တန်းအစွန်းရဲ့ ကွေ့တစ်နေရာမှာတဲ့။ နွားကျွေးဖို့ သစ်ရွက် ထွက်ခုတ်ကြတုန်းက အတူပါတယ်ဆိုတဲ့ မိန်းမကြီးငယ် နှစ်ဆယ်ကျော်က ဖြစ်ပျက်ပုံ အသေးစိတ်ကို အလုအယက် ပြောကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အပြောက မနက်ဆယ်နာရီလောက်မှာ ရွာနဲ့ မိုင်ဝက်ကွာတဲ့နေရာကိုသွားပြီး သစ်ကိုင်းတွေ တက်ချိုင်ကြတယ်။ ကျားဆွဲခံရမယ့် မိန်းမနဲ့ အဖော်နှစ်ယောက်တက်တဲ့ သစ်ပင်က လျှိုတစ်ခုရဲ့ နှုတ်ခမ်းမှာ ရှိတယ်။ နောက် သွားကြည့်တဲ့အခါ အဲဒီလျှိုက ဇောက်လေးပေ၊ အကျယ် ဆယ်ပေ၊ ဆယ့်နှစ်ပေရှိမယ်။ လိုသလောက် သစ်ရွက်ကို ရပြီးတဲ့အခါ သစ်ပင်ကအဆင်းမှာ ကျားက ချောင်းပြီးကပ်လာတယ်။ ပတတ်ရပ် ပြီးတော့ သူ့ကို ခြေကနေဆွဲချလိုက်လို့ သစ်ကိုင်းကိုတွယ်ထားရာက ပြုတ်ပါသွား တယ်။ လျှိုထဲကိုရောက်ခါမှ ကျားက ခြေကိုလွှတ်ပြီး အတင်းထပြေးဖို့ အားယူဆဲမှာပဲ လည်မျိုကို ဝင်ပြီးခဲတယ်။ သေတော့မှ အကောင်ကိုကောက်ပြီး၊ လျှိုပေါ်ခုန်တက်ပြီး လာပြန်တယ်။ ချုံတွေ သိပ်ထူထပ်တဲ့အထဲကို ဝင်သွားလို့ နောက်ထပ် မမြင်ရတော့ ဘူးတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒီအဖြစ်အပျက်ကို သစ်ပင်ပေါ်မှာကျန်ရစ်တဲ့ အဖော်မိန်းမနှစ်ယောက်အပြင်တခြား သိပ်မကွာတဲ့နေရာတွေက တခြားအဖော်အားလုံးလည်း အသေအချာ မြင်လိုက် ကြတယ်။ ကျားနဲ့ ကျားစာမိန်းမ ကွယ်ပျောက်သွားတဲ့အခါကျမှ ကြောက်အား လန့်အားနဲ့ ရွာကို ပြေးလွှားပြန်လာကြတယ်။ ယောက်ျားတစ်သိုက်လည်း နေ့လယ်စာ စားဖို့ အိမ်အသီးသီးကို ပြန်ရောက်ချိန်ဖြစ်လို့ အားလုံးစုပြီး ဆူဆူညံညံ အသံထွက်အောင်လို့ ကြေးအိုးကအစ စည်တိုတွေပါယူပြီး ရှေ့ကသွားတဲ့ ယောက်ျားတွေနဲ့ အတူတူ မိန်းမတွေပါလိုက်ပြီး တောင်းကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           လျှိုအထဲ လူကို ကိုက်သတ်တဲ့နေရာကိုရောက်လျှင် `ဘာဆက်လုပ်မလဲ”လို့ ဆွေးနွေးကြတုန်း ကိုက်သုံးဆယ်အကွာ ချုံထဲက ကျားဟိန်းသံကြီး ပေါ်လာပါတယ်။ အားလုံးလှည့်ပြီး ရွာအရောက်ပြန်ပြေးဖို့ကိုတော့ ထူးပြီး မတိုင်ပင်ရပါ။ အမောပြေ မတတ်ရှိလျှင် သူကစပြီးပြေးလို့ ငါက လိုက်ရတယ်ဆိုတဲ့လေနဲ့ တစ်ယောက်က နောက်တစ်ယောက်ကို အပြစ်ဖို့တယ်။ အတော်ကြာမှ အပြောအတိုင်း အားလုံး သူရဲကောင်းချည်းဖြစ်ရင် တစ်ခေါက်ပြန်ပြီး အချိန်မလင့်မီ ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ကြဦးစို့လို့ သဘောတူကြလို့ သွားကြပြန်တယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ လျှိုကို သုံးခေါက်တိတိ ရောက်ကြ တယ်။ တတိယအကြိမ်မှာ သေနတ်ပါသူက သေနတ်တစ်ချက်ပစ်ဖောက်တော့ ချုံ အတွင်းက ကျားဟိန်းပြီးထွက်လာလို့ ဆက်မရှာဝံ့ကြတော့ဘူး။ ဆက်မရှာဖြစ်တာ လည်း ကောင်းကောင်းပဲ။ သေနတ်ဆရာကို ချုံထဲပစ်ထည့်လိုက်ရောပေါ့ ဗျာလို့ ပြောတော့ ကျားကြီးက စိတ်ဆိုးလှပြီဗျ၊ ခင်ဗျားပြောသလို ပစ်ထည့်မိလို့ ထိသွားရင် တစ်ခါ တည်း ထွက်လာပြီး ကျုပ်ကို ချီသွားမှာဗျလို့ ဖြေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အဲဒီနေ့မနက်က ရွာကိုပတ်ပြီး သုံးနာရီလောက်ကြာအောင် ကျားခြေရာနဲ့ ကျားကို တွေ့လိုတွေ့ငြား ရှာမိပါတယ်။ စိတ်ထဲကလည်း မတော် တွေ့မှဖြင့်လို့ ရွံ့ မိသေးတယ်။ သစ်အုပ်ကောင်းလို့ မှောင်နေတဲ့ လျှိုတစ်ခုကိုအရောက် ချုံတစ်ခုကိုကွေ့ အရှောင်မှာ ရစ်တစ်အုပ် အော်မြည်ပြီး ပျံထွက်သွားလို့ ကြောက်အားလန့်အားနဲ့ နှလုံးသွေးအခုန် တစ်ခါတည်းရပ်သွားပြီလို့ ထင်မိလိုက်သေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           တပည့်တွေက သစ်ကြားပင်ရင်းမှာ ရှင်းပြီး စားစရာပြင်တယ်။ မနက်စာစား အပြီးမှာ သူကြီးက “ဂျုံရိတ်လိုပါတယ်။ သေနတ်ထမ်းပြီး စောင့်ပေးပါ”လို့ တောင်းပန် လာတယ်။ မစောင့်ပေးရင် မရိတ်သိမ်းဝံ့လို့ အဆုံးခံကြရတော့မယ် ဖြစ်နေတော့ အားလုံး ငတ်ကြတော့မယ်ဆိုပဲ။ နာရီဝက်အတွင်းမှာပဲ တစ်ရွာလုံးထွက်ပြီး ကျွန်တော့် တပည့်တွေပါ ကောက်ရိတ်တာကို ကျွန်တော်က သေနတ်မောင်းတင်ပြီး စောင့်ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ညနေစောင်းရင် ကွင်းကြီးငါးကွင်းက ကောက်လှိုင်းတွေအားလုံး စုမိတယ်။ နေအိမ်နဲ့ နီးတဲ့ အကွက်နှစ်ကွက်ပဲကျန်တယ်။ နောက်တစ်နေ့ လက်စသတ်ဖို့ မခက်ခဲတော့ပါ ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျေးလက်သန့်ရှင်းရေး အခြေအနေလည်း တိုးတက်လာပါပြီ။ ကျွန်တော့် အတွက် သီးသန့်အိပ်စရာနေရာရလို့ လေသစ်ဝင်နိုင်အောင် တံခါးပေါက်ကိုမပိတ်ဘဲ ဆူးဆို့ခိုင်းပြီး မနေ့ညက အိပ်ပျက်သမျှ အတိုးချအိပ်လိုက်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကျွန်တော်ရှိနေတုန်း ရွာသားတွေ အားတက်ပြီး သွားရဲလာရဲရှိလာကြပေမဲ့ တောကို ပတ်ကြည့်ရမှဖြစ်မယ်၊ လိုက်ပြီး လမ်းပြပါလို့ ကျွန်တော် တောင်းဆိုတာကို လိုက်လျောနိုင်လောက်အောင် မရဲကြသေးဘူး။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အသေးစိတ်သိထားသူတွေဖြစ်လို့ ပြရဲမယ်ဆိုရင် ကျားအောင်းမယ့်နေရာ အရောက် ပို့နိုင်ကြမယ်လို့ ယုံတယ်။ အနည်းဆုံး ကျားခြေရာကောက်မိအောင် ပို့နိုင်ကြမယ်ပေါ့။ လူဆွဲတဲ့သတ္တဝါကတော့ ကျားမှန်ပြီ။ ကြီးတယ်ငယ်တယ်၊ အထီးအမလို့ ခွဲခြား သိနိုင်ဖို့ ခြေရာကို မြင်ချင်တယ်။ မသိရရင် မိအောင်ဖမ်းဖို့ ပိုပြီးခက်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           အဲဒီနေ့မနက် လက်ဖက်ရည်ကို သောက်အပြီးမှာ တပည့်တွေအတွက် သား စိမ်းရအောင် တောင်ဆိတ်ပစ်ချင်တယ်လို့ စကားစလိုက်တယ်။ အရှေ့အနောက်တန်း တဲ့ တောင်ရိုးရှည်ရဲ့ ထိပ်မှာရှိတဲ့ရွာဖြစ်လို့ အရင်ညက အိပ်ရေးပျက်ခံပြီး စောင့်ခဲ့တဲ့ လမ်းရဲ့ အောက်နားမှာ မြောက်ကို ခပ်စောက်စောက် နိမ့်ဆင်းသွားတဲ့ မြက်သောသောနဲ့ ကုန်းလျှောတွေရှိတယ်။ ဒီကုန်းလျှောတွေမှာ တောင်ဆိတ်ပေါတယ်လို့ သိထားပါ တယ်။ လူအတော်များများပဲ လမ်းပြလိုက်မယ်လို့ ထွက်လာပါတယ်။ ကျွန်တော်က ထူးပြီး ဝမ်းသာသွားပုံကို မသိစေရအောင် ဟန်လုပ်ပြီး လူသုံးယောက် ရွေးလိုက်တယ်။ သူကြီးကိုလည်း ပြောတဲ့အတိုင်း ဆိတ်များများတွေ့ရင် ရွာအတွက် နှစ်ကောင်၊ တပည့် တွေအတွက် တစ်ကောင် ပစ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           လမ်းကိုဖြတ်ပြီးတဲ့အခါ အင်မတန်မတ်စောက်တဲ့ တောင်ရိုးကုန်းတန်းတစ်ခု က ဘယ်ညာကို မျက်ခြည်မပြတ်ကြည့်ပြီး အောက်ကိုဆင်းကြတယ်။ ဘာမှမတွေ့။ ကုန်းဆင်း မိုင်ဝက်သွားမိရင် လျှိုတွေ ဖြာထွက်တဲ့နေရာကိုရောက်တယ်။ အဲဒီကမှ ဘယ်ဘက်ကိုမျှော်ကြည့်ရင် ကျောက်တုံးကျောက်ခဲပေါ်ပြီး မြက်လည်းထူတဲ့ ကုန်းလျှာကို မြင်ရပါတယ်။ ခဏကလေးရပ်ပြီး တစ်ပင်တည်း ထီးတည်းပေါက်နေတဲ့ ထင်းရှူးပင်ကို ကျောခိုင်းပြီး အဲဒီကုန်းလျှာကိုကြည့်နေတုန်း တောင်ပေါ် အမြင့်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45569247281301,"sku":"","price":8000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ccfc6f37-4bd9-44f0-89d7-7e31bb564c80.jpg?v=1730212838"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-ကိုးကွယ်ရာအပင်နှင့်ပုံပြင်","title":"ကိုးကွယ်ရာအပင်နှင့်ပုံပြင်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eဆီးဖြူ \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eEMBELICA MYROBALAN \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003eဟိန္ဒီနဲ့ သက္ကတလို စတြိ၊ စတြိစ၊ အမလက်၊ အမလကိ၊ အနဝလ၊ အမည်ငါးမျိုး ခေါ်တယ်။ အင်္ဂလိပ်က Indian Gooseberry ခေါ်တယ်။ သိဝ(Siva) ၊ ဗိဿနိုး (Visnu) တို့နဲ့ဆိုင်တယ်။ သိဝကြင်ရာတော် ပရ်ဝတိ (Pravati) ၊ ဗိဿနိုး ကြင်ရာတော် လက်သာမိ (Laksami) တို့ကို အကြောင်းပြုပြီး ဒီအပင်ဟာ မြတ် တယ်လို့ ယူဆကြပါတယ်။ ပုံပြင်အတိုင်း ပြောရရင် နတ်မင်းကြီး တွေရဲ့ ကြင်ရာတော်နှစ်ဦးဟာ မွန်မြတ်တဲ့ မြေအရပ်ဖြစ်တဲ့ ပြဘသ ကို သွားပြီး ပရိဝတီက ဗိဿနိုးကို၊ လက်သျှမိက သိဝကို ဝတ္ထု ပစ္စည်း အသစ်အဆန်းတွေနဲ့ ပူဇော်လိုတယ်လို့ အပြန်အလှန် ပြော ပြီး မျက်ရည်ကျလာကြတဲ့အခါ စတြိခေါ်တဲ့ အလင်္ကပင် ပေါက်လာ ပါတယ်။ ဒါကြောင့် သိဝကို ပူဇော်တဲ့ပွဲ၊ ဗိဿနိုးကို ပူဇော်တဲ့ပွဲ နှစ်မျိုးစလုံးမှာ ဒီအပင်က အရွက်တွေမပါရင် မပြီးဘူးလို့ ယူဆနေ ကြပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သိဝရဗြာနေ့မှာ ဒီအပင်ကို ပူဇော်ကြရတယ်။ အပင်ကို ကြိုး အနီအဝါတွေနဲ့ ရစ်ပြီး နတ်မင်းတစ်ပါးပါးကို ပူဇော်တဲ့အတိုင်းသစ်ပင်ကို ပူဇော်ကြတယ်။ ဂူဂျရတ်မှာ သိပ်မြတ်တဲ့ အပင်စာရင်းထဲ မှာ ဒီအပင်လည်း ပါတယ်။ ကရ်တိက်(အောက်တိုဘာ၊ နိုဝင်ဘာ)လ ၉ ရက် ရောက်ရင် အမျိုးသမီးတွေက ဒီအပင်ကို ပန်းပွင့်နံ့သာ၊ အမွှေးအကြိုင်တွေနဲ့ သားယောက်ျားရလိုကြောင်း ဆုတောင်းပူဇော် ကြတယ်။ အပင်ကို ငါးခေါက် (ပဒက္ခိဏ လက်ယာရစ်) လှည့်ပြီး လျှောက်ရင်း ကြိုးနဲ့ပတ်ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဝရိန္ဒကို စွဲလမ်းနေတဲ့ ဗိဿနိုးကို တခြားအာရုံပြောင်းအောင် အမလကိပင်က မိန်းမလှယောင် အသွင်ပြောင်းဖူးတယ်လို့လည်း ပြောကြပါတယ်။ ဆေးဖက်ဝင်တယ်၊ အိမ်နဲ့ ကျောင်း တောင်ဘက် စိုက်ရတယ်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45569250197653,"sku":"","price":10000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ff4e5ada-19bf-4246-b497-9318f0e48ffc.jpg?v=1730212856"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-ခေတ်သစ်ရာဇ၀င်","title":"ခေတ်သစ်ရာဇ၀င်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာလိုရေးသော ကမ္ဘာ့ရာဇဝင်ကျမ်းနှင့် တိုင်းတစ်ပါး ရာဇဝင်ကျမ်း အလွန် ရှားပါသည်။ ပထမကမ္ဘာစစ် မဖြစ်မီက သူရိယတိုက်မှ ပေါ်တူဂီရာဇဝင်၊ တရုတ်ရာဇဝင်၊ ဂျာမနီရာဇဝင်၊ ဂျပန်နိုင်ငံ အတ္ထုပ္ပတ္တိ စသော စာအုပ်များ ထုတ်ဝေဖူး၏။ ပထမကမ္ဘာစစ် ပြီးကလည်း စစ်ကြီးရာဇဝင်စာအုပ်များ ပေါ် ဖူး၏။ အိတ်ခ်ျဂျီဝဲလ်ရေးသော ကမ္ဘာ့ရာဇဝင်အကျဉ်းကို ဘာသာပြန်၍ ပုံနှိပ်ဖူး၏။ သို့သော် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းက ပျက်စီးသည့်အထဲတွင် ပါသွားကြသဖြင့် စာအုပ်စုံသည်ဟု နာမည်ရသော စာကြည့်တိုက်များမှာပင် ဘာသာပြန်ဖြစ်စေ၊ စုပေါင်းရှာဖွေ ပြုစုခြင်းဖြစ်စေ မြန်မာလိုရေးထားသည့် ကမ္ဘာ့ရာဇဝင်ကျမ်းနှင့် တိုင်းတစ်ပါး ရာဇဝင်ကျမ်းတို့ကို တွေ့ရန်ခဲယဉ်းလှ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီး အပြီးတွင် ကမ္ဘာ့ရာဇဝင်ကျမ်းအချို့ တွေ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလောကီထုပ္ပတ် လူတို့ဇာတ်၊ လူ့ ကမ္ဘာ့သမိုင်းအခြေပြ ဟူ၍ ကမ္ဘာ့ရာဇဝင်ကို အသင့်အတင့် ပြည့်စုံအောင် လေ့လာနိုင်ရန် ကျမ်းစာအုပ်များ ပေါ်ထွက်လာပါ သည်။ ယင်းတို့သည် လူတို့ယဉ်ကျေးမှု တိုးတက်လာပုံ ဇာတ်လမ်းပေါ်အောင် ခြုံ၍ ၍ရေးကြ၏။ ရေးပုံ ရှင်းလင်းပြတ်သား တိုတုတ်၏။ ရာဇဝင်ကို မင်းစဉ်မင်းဆက် ပိုင်း၍ ရေးကြသည်လည်းရှိသည်။ ကျောက်ခေတ်၊ ကြေးခေတ်၊ သံခေတ် စသည်ဖြင့် ခေတ်ပိုင်း၍ ယဉ်ကျေးမှုကို သရုပ်ဖော်သည်လည်းရှိသည်။ အားကြီး အားသာသူက စိုးမိုးသည့်သဘောမှ လူထုနည်းအုပ်ချုပ်ပုံနှင့် ပစ္စည်းမဲ့ အာဏာရှင်အထိ နိုင်ငံရေးအယူရှိ ကျင့်ထုံးပြောင်းခဲ့ပုံကို ပြသည်လည်းရှိ၏။ အချုပ်အားဖြင့် ကလေးမှ လူကြီးအထိ အဆင့်ဆင့်ရှိသော လူထုကို ပညာပေး သော စာအုပ်များဖြစ်ရာ အားလုံး သူ့နည်းနှင့်သူ ကောင်းကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျမ်းပြုသူတို့တွင် မည်သူ့အတွက် ဤကျမ်းကို ပြုရပါသနည်းဟူသော ပြဿနာ ပေါ်တတ်ပါသည်။ အပျင်းပြေလိုသူတို့အတွက် ရယ်စရာဝတ္ထုကိုရေး သည်။ နက်နဲသိမ်မွေ့စွာ ဉာဏ်စေစားလိုသူတို့အတွက် ဘဝပြဿနာနှင့် အဖြေ အတိအကျ ဖော်ထုတ်မရနိုင်သော ဇာတ်လမ်းကိုရေးသည်။ အကြောင်းရာတစ်စု တည်းကိုပင် ရေးသော်လည်း ကလေးအတွက်ရေးသည်။ လူကြီးအတွက်ရေးသည်။ ပညာရှင်တို့အတွက် ရေးသည်ဟူ၍ ခွဲခြားရေးသားကြရ၏။ လူကို လိုက်၍ အကြိုက်ကို နတ်ယူတော့ဟု အတိုအထွာ အကုန်ထည့်ကာ အရူးလွယ်အိတ်မျိုး လည်း ရေးကြရသည်။ ရာဇဝင်ကျမ်းပြု ရာ၌ နယ်ချဲ့ကို လက်ခံနိုင်အောင်၊ မျိုးချစ်စိတ်ကို နိုးကြားအောင်၊ ပြည်ထောင်စုစိတ်ကို ရင့်သန်အောင်၊ အရင်းရှင် စနစ်ကို မုန်းအောင်၊ သို့မဟုတ် အမှန်ကို မြင်သာအောင် အမျိုးမျိုး ရေးကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကမ္ဘာ့ရာဇဝင်ကျမ်းတို့ကို မြန်မာဘာသာဖြင့် ရေးပြီးရှိသည်တို့အနက် အလယ်တန်း ကျောင်းသားတို့အတွက် ဖတ်ရန်ရှိပြီဟု ထင်ပါသည်။ ဗဟုသုတ လိုလားသော သာမန်အရပ်သားတို့အတွက်လည်း ရှိနေပြီဟု ထင်ပါသည်။ အသေးစိတ် သုတေသနပြု၍ရေးသော အလွန်ပြည့်စုံသော ကျမ်းမျိုးထက်၍ သာမန် ပညာပေးကျမ်းထက်လည်း လေးသော တက္ကသိုလ်ဝင်နှင့် တက္ကသိုလ် အဆင့်သို့ရောက်စ အသက်ပိုင်းနှင့် ပညာအဆင့်ရှိသူတို့အတွက် အနည်းဆုံး ကျမ်းတစ်စောင် လိုသေးသည်ဟု ယူဆပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤစာအုပ်ငယ်သည် လိုနေသည့်အကွက်ကို တတ်စွမ်းသမျှ ဖြည့်စွက် ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ တက္ကသိုလ်ဝင်နှင့် တက္ကသိုလ်ရောက်စ ကျောင်းသားတို့တွင် အသုံးဝင်စေရန် ရည်ရွယ်၍ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာ့ရာဆင် အခြေပြကို ရေးပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရေးပုံ ရေးနည်းကိုလည်း အမြွက်မျှ ဖော်ပြလိုပါသည်။ တစ်ဆယ့်ရှစ် ရာစု ကုန်ခါနီးမှ နှစ်ဆယ်ရာစုလယ်အထိ ကမ္ဘာ၏ နိုင်ငံရေး အဖြစ်အပျက် အကျဉ်းကို အခြေခံ ဘောင်ခတ်ကာ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေးနှင့် ယဉ်ကျေးမှု တိုးတက်ပြောင်းလဲပုံကို ထင်ရှားအောင် အဆစ်ဆစ်အပိုင်းပိုင်း ဖော်ပြရာ၌ သီးခြားနိုင်ငံဆိုင်ရာ အခန်းတို့တွင် ထိုနိုင်ငံဆိုင်ရာ ရာဇဝင်ကျမ်းတို့ကို မှီငြမ်းပြု ပါသည်။ ထိုကျမ်းတို့အမည်ကို ဤစာအုပ်နောက်ပိုင်း၌ ဖော်ပြပါရှိပါသည်။ ထိုကျမ်းတို့မှ တစ်ပုဒ်စီ တစ်ခန်းစီကို လိုသလို ယူငင်ပေါင်းစပ်၍ ဤစာအုပ်ငယ် ပေါ်ပေါက်လာရပါသည်။ အချိန်များစွာ အကုန်ခံ၍ သုတေသနပြုပြီးမှ ရေးခြင်းမဟုတ်ကြောင်းကို အတိအလင်း ဝန်ခံလိုပါသည်။ အခါကာလအားလျော် စွာ လိုနေသည့် ကွက်လပ်ကို ဖြည့်ခြင်းဖြစ်ရကား ဤစာအုပ်ငယ်ထက် ပြည့်စုံ ရှင်းလင်း ကောင်းမွန်သည့်စာအုပ်တစ်အုပ်မက ရှေ့တွင် များစွာပေါ်ထွက်လာလျှင် ကောင်းမည်ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယနေ့ ကျောင်းသားတို့သည် ရာဇဝင်ကို မြန်မာလို ဖတ်ကြမှတ်ကြ၍ စာမေးပွဲတွင်လည်း မြန်မာလိုပင် ရေးသားဖြေဆိုကြသောကြောင့် တစ်နည်းအားဖြင့်ကောင်း၏။ ဘာသာစကား အခက်အခဲကင်းသဖြင့် မြန်မြန်ဖတ်နိုင်သည်။ စွဲစွဲ မှတ်နိုင်သည်။ ရေရေလည်လည် ဖြေနိုင်သည်။ သို့သော် မြန်မာစကားနှင့် ရေးပြီးစာအုပ်ကား မရှိသလောက်ရှား၏။ ထို့ကြောင့် ရာဇဝင်ကျမ်းများ တစ် အုပ်ထက်မက များစွာပေါ်ထွက်လာပါစေဟု ဆန္ဒပေါ်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသန်းထွန်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၉-၆-၆၁\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁\/၁ သထုံလမ်း၊ တက္ကသိုလ်နယ် ရန်ကုန်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eရှေးရိုးစာအုပ်ရေးစနစ်များမှ ရုန်းထွက်ဆန်းသစ်လာသောနိုင်ငံအုပ်ချုပ်ရေး အယူအဆနှင့်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဖွဲ့အစည်းသစ်များ အနောက်တိုင်း၌ပေါ်လာပုံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနည်းဟောင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရစ်နှစ် ၁၇၈၉ ခုနှစ်တွင် ပေါ်လာသော ပြင်သစ်တော်လှန်ရေး မတိုင်မီက  ဥရောပတစ်တိုက်လုံးရှိ နိုင်ငံအသီးသီးမှ အုပ်ချုပ်ရေးနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး သဘောဓလေ့ စသည်တို့ကို နည်းဟောင်း ဟု ခေါ်လေ့ရှိကြ၏။ နည်းဟောင်း အရ မျက်နှာသာပေးခံရသော လူတန်းစားနှင့် အနှိမ်ခံရသော လူတန်းစားဟူ၍ ကွဲပြား၏။ ပြည်ရွာကို သက်ဦးဆံပိုင်ဘုရင်က အုပ်ချုပ်၏။ အရာရှိ အရာခံတို့၌ လာဘ်ပေးလာဘ်ယူ ထူပြော၏၊ အဂတိလိုက်စားကြ၏။ မြေရှင်ကြီးများ တန်ခိုးထွား၏။ သာသနာပိုင်က မင်းအပေါ်၌ သြဇာရှိ၏။ စီးပွားဥစ္စာမှန်သမျှ လူနည်းစုက ပိုင်ဆိုင်၍ လူများစုအတွက် ဆင်းရဲတွင်း နက်လှသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်္ဂလန်\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကမ္ဘာ့နိုင်ငံအသီးသီးနှင့် နှိုင်းစာလျှင် လူများစုက အကျိုးခံစားခွင့်အတွက် အင်္ဂလန်၌ မျှော်လင့်ချက် အများဆုံးရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ အဘယ့်ကြောင့် ဆိုသော် သက်ဦးဆံပိုင် ဘုရင်စနစ်ကို တော်လှန်၍ ပါလီမန်ဖြင့် စီမံရသော ဥပဒေအရ စိုးမိုးသည့် ဘုရင်ခေတ် ပေါ်ထွန်းလျက်ရှိနေသည်မှာ တစ်ဆယ့်ရှစ် ရာစုဦးကပင် ဖြစ်ရကား၊ အင်္ဂလန်သည် အများတကာထက် လက်တွေ့အားဖြင့် နိုင်ငံရေးအဆင့်အတန်းမြင့်သည်။ တစ်ဆယ့်ရှစ်ရာစုအတွင်းက နိုင်ငံအုပ်ချုပ်ရေး တွင် အင်္ဂလန်၏ နမူနာသာလျှင် အသင့်တော်ဆုံးဟု ယူဆကြသည်။ အင်္ဂလန်၌ ပြည်သူတို့ အလွတ်လပ်ဆုံး ဖြစ်၏ဟု ထင်ကြ၏။ စင်စစ်သော် ပါလီမန်ကြောင့် လွတ်လပ်ကြသည်မဟုတ်။ အစကပင် လူတစ်ဦးချင်း ရသင့်သော အခွင့်အရေးကို အုပ်ချုပ်သူက. စော်ကားလျှင် မခံတတ်သော သဘောရှိခဲ့ကြသဖြင့် ယခု ကဲ့သို့ လွတ်လပ်စွာ ပြောရေးဆိုခွင့် ရနေကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ယခု ပါလီမန် အာဏာ အကြီးဆုံးဖြစ်လာသောအခါ ဘုရင်ကား အမည်ခံမျှသာဖြစ်၍ အခွန် ခန့်ခွဲခြင်း၊ ဥပဒေပြုခြင်း၊ ပြင်ခြင်း၊ တရားဆုံးဖြတ်ခြင်း၊ ထာဝရ စစ်တပ်ကို ကွပ်ကဲခြင်းစသည့် အရေးပါသော ကိစ္စမှန်သမျှတို့၌ ပါလီမန်ကို လွန်ဆန်၍ ဘာမျှ မလုပ်နိုင်ချေ။ သို့သော် ထိုအခါက ပါလီမန်သည် ယခုခေတ် အများ နားလည်သော ပြည်သူလူထု၏ ကိုယ်စားလှယ်စစ်စစ် မဟုတ်သေးချေ။ အဘယ့်ကြောင့် ဆိုသော် ယခုအခါမှာကဲ့သို့ အရွယ်ရောက်သူတိုင်း မဲပေးနိုင်ခြင်း မရှိ သည့်ပြင် လူဦးရေအလိုက် မျှတညီညွတ်အောင် အမတ်အရေအတွက် ပေ၍ ပေးထားခြင်း မရှိသဖြင့် ပိုက်ဆံချမ်းသာသူ မြေရှင် လူနည်းစု၏ ကိုယ်စားလှယ်များသာ ပါဝင်သော ပါလီမန် ဖြစ်နေပါသည်။ ပါလီမန် အမတ်တိုင်းလည်း - မြေရှင်ကြီးများ ဖြစ်၍နေပါသည်။ ထိုအခါမျိုး၌ လာဘ်ပေးလာဘ်ယူနှင့်အဂတိ လိုက်စားခြင်းကား နေ့စဉ် ကျင့်မြဲလေ့ကဲ့သို့ ရှိနေပါသည်။ အင်္ဂလန် မင်းဆက်အသစ်ကို စသူ ဂျော့ (၁) နှင့် ပြည်ရေးပြည်ရာအ၀၀ကို ဘုရင့်ကိုယ် စား လွှဲအပ်ခြင်းခံရသော ရောဘတ်ဝါလပို တို့ လက်ထက်များ၌ ကဲ့ဘိနက် ခေါ် ခေတ်ဝန်ကြီး အဖွဲ့နှင့်တကွ ဝန်ကြီးချုပ်ဟူ၍ အုပ်ချုပ်ရေးကြိုးကိုင် အဖွဲ့ အစည်းတစ်ရပ် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လာပါသည်။ ပါလီမန်က ဆက်၍ မထောက်ခံ လျှင် ကဲ့ဘိနက် တစ်ဖွဲ့လုံး ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ရမည့် အစဉ်အလာလည်း ပေါ်၍ လာပါသည်။ ကိုဘိနက်က အုပ်ချုပ်ရေးကို နိုင်နင်းစွာ တာဝန်ယူနိုင်သဖြင့် ဘုရင်၏ တာဝန်မှာ အခမ်းအနားရှိလျှင် အဆောင်အယောင်ဖြင့် အကန်တော့ခံ ထွက်ခြင်းမျှသာ ရှိပါတော့သည်။ သို့သော် ဂျော့ ၃ သည် ၁၇၆ဝ ၌ နန်းတက်လျှင် မင်းနှင့်တူအောင် အုပ်ချုပ်ရေး၌ ပါဝင်စွက်ဖက်ရန် ကြိုးစားပြန်ရာ အသင့် | အတင့် အောင်မြင်သော်လည်း အမေရိကန်စစ်၌ အရေးနိမ့်သဖြင့် ပါလီမန်ဝါဒ ပြန်လည်အားရှိလာရသည်။ ပါလီမန်ကို ပြည်သူ့ကိုယ်စားလှယ် အစစ်ဖြစ်အောင် ပြုပြင်ရန် လှုံ့ဆော်လာကြပြန်သည်။ ဤတွင် မှတ်သားလောက်သော လှုံ့ဆော် ပွဲကား ချာတစ်အရေးတော်ပုံပင် ဖြစ်ပါသည်။ ချာတစ်တို့က (ခ) မဲပေးခွင့်ရသူ ပို၍များရန်၊ (၂) မျှတအောင် အမတ်နေရာ ပြန်၍ဝေရန်၊ (၃) အမတ်တို့ကို | လစာပေးရန်၊ (၄) အမတ်လောင်း ပစ္စည်းအင်အား ကန့်သတ်ချက်ကိုလျှော့ရန်၊ (၅) လျှို့ဝှက်မဲပေးခွင့်ပြုရန်နှင့် (၆) နှစ်စဉ် ပါလီမန်ရွေးကောက်ပွဲ ကျင်းပရန်တို့ ဖြစ်ပါသည်။ ပြုပြင်ရေးကို တောင်းဆဲ၌ ပြင်သစ်တော်လှန်ရေး ပေါ်လာသဖြင့် အင်္ဂလန်က လန့်၍ ပြုပြင်ရေးအားလုံး ရပ်စဲကာ ပြုပြင်ရေး တောင်းလျှင် နိုင်အောင်ပင် နှိပ်ကွပ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြင်သစ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနည်းဟောင်းကိုဖျက်ရာ၌ ပြင်သစ်၏ နမူနာလည်း ထူးခြားမှတ်သားဖွယ် ဖြစ်၏။ ပြင်သစ် ဘုရင်ကား သက်ဦးဆံပိုင် ဘုရင်ဖြစ်၍ ၎င်း၏ အလိုအတိုင်း တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်သည်။ မင်း၏ အတိုင်ပင်ခံအဖွဲ့ ရှိသော်လည်း မင်းလို လိုက်ရသည်များ၏။ မင်းနှင့်ကင်းသော အဖွဲ့အစည်းဟူ၍ မရှိချေ။ ပါရီမြို့တော်၏ ၊ ပါလီမန် မှာလည်း မင်း၏ ပြန်တမ်းကို အတည်ပြုရသော တရားလွှတ်တော် ချုပ်သာ ဖြစ်ပါသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မင်း၏ တစ်ဖက်သတ် အလိုတော်ကို ပါလီ မန်က ခုခံသော်လည်း ပြောပလောက်သည် မဟုတ်ချေ။ အချို့နယ်များ၌ အုပ်ချုပ်ရေး အတိုင်ပင်ခံအဖွဲ့ များ ရှိတတ်၍ မြို့များ၌လည်း မြို့အတိုင်ပင်ခံ အဖွဲ့ ရှိမြဲဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ပြည်သူ့ဆန္ဒကို ပြနိုင်သော အဖွဲ့များ မဟုတ်ချေ။ အဂတိ လိုက်စားမှု အားကြီးသော အုပ်ချုပ်ရေးဟု ဆိုရချေမည်။ တရားဥပဒေ၏ ညီညွတ်ခြင်းလည်း မရှိချေ။ အချို့ဒေသ၌ ရှေးရောမဓလေ့နှင့် တရားဆုံးဖြတ်၍ အချို့အရပ်၌ ဂျာမနီ ဥပဒေကို သုံးသည်။ မတရားဖမ်းဆီး ချုပ်နှောင်ခြင်းများရှိလျက် ငွေဖြင့်ဝယ်၍ ရာထူးလက်ကိုင် ရထားသူများက မျက်နှာကြီး မျက်နှာငယ်လိုက်၍ တရားစီရင်မြဲ ဖြစ်သည်။ စစ်တပ်၌လည်း ရာထူးကြီးလျှင် ဂုဏ်ကြီးသူတို့၏ သားများသာ ရမြဲဖြစ်၏။ တစ်နယ်လျှင် မည်မျှ အခွန်ဆက်ရမည်ဟု ကြိုတင်သတ်မှတ်၍ အခွန်ကောက်စေသဖြင့် ပိုသမျှကို ကောက်သူက ယူနိုင်ရကား ဆင်းရဲသားတို့ထံမှ ရနိုင်သလောက် မတရား တောင်းယူခြင်းများ ပေါ်ပေါက်သည်။ စင်စစ် ဆင်းရဲသား တောသား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှင့် လူလတ်တန်းခေါ်သော မျက်နှာငယ် လူတန်းစားတို့ ဒုက္ခရောက်ဆုံးတည်း။ လူဝီ ၁၅ သည် ပြည်ရေးရွာမှုကို အဓိကမထား၊ အပျော်အပါးဖြင့်သာ အချိန် ကုန်သည်။ လူဝီ ၁၆ မင်းဖြစ်လျှင် အချိန်ကာလအားလျော်စွာ ပြုပြင်သင့် သမျှကို ပြုပြင်လိုစိတ်ရှိသော်လည်း အခွင့်အရေး ကောင်းသမျှ ခံစားလျက် မျက်နှာသာပေး၍ထားခဲ့သော အထက်တန်းစားနှင့် ရဟန်းတော်များက ပိုသဖြင့် လက်လျှော့ခဲ့သည်။ ရှေးထုံးရှိလင့်ကစား ပြင်သင့်လျှင် ပြင်မည်ဟူသော သတ္တိ လူဝီ ၁၆ ၌ မရှိချေ။ ဘဏ္ဍာတော် အယိုအဖိတ် များသည့်အထဲက အမေရိကန် စစ်ကို အကူလွတ်သဖြင့် ပို၍ ဘဏ္ဍာရေး အခက်အခဲကြုံတွေ့ရသည်။ ငွေ ပြဿနာကို အဖြေပေးနိုင်အံ့ဟူသော အထင်နှင့် ၁၇၈၇ ခု၌ အရေးပါသူတို့၏ ညီလာခံကို ခေါ်ယူခဲ့၏။ ထိုညီလာခံက ပြဿနာအရပ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းရန် ၁၆၁၄ ခုမှစ၍ တစ်ကြိမ်မျှ ခေါ်ယူခြင်း မပြုခဲ့သော အတိုင်ပင်ခံ လူတန်းစား အဖွဲ့ချုပ် ကို ခေါ်ယူပါဟု အကြံပေးခဲ့၏။ ယင်းသည်ပင်လျှင် ပြင်သစ်၌ သက်ဦးဆံပိုင် ဘုရင်စနစ်၏ ဇာတ်သိမ်းဖြစ်ပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအောက်တန်းစား\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဆင်းရဲ အပင်ပန်းဆုံး လူတန်းစားကား တောင်သူလယ်သမား တော သားများ ဖြစ်ပါသည်။ ထွန်ယက်စိုက်ပျိုးရာ၌ မျိုးသန့်မျိုးကောင်း ရွေးခြင်း၊ မြေသြဇာကျွေးခြင်း စသည်ဖြင့် ထွန်ယက်၍ မျိုးကြဲခြင်းစသော နည်းသစ်နည်း ဆန်းများကို ကြားမျှမကြားဘူးချေ။ ရှေးရိုးအတိုင်းသာ ဆောင်ရွက်ကြ၏။ အင်္ဂလန် မှတစ်ပါး ဥရောပတစ်ခွင်၌ ရှေးကံကျွေးချ ခေတ်မှ မြို့စားတို့က လယ်သမားတို့ အပေါ်၌ထားသော အချုပ်အနှောင်များ ကျန်နေသေး၏။ အခွန်ပေးစရာ ရှိလျှင်လည်း အကြီးလေးဆုံး ပေးရသူများဖြစ်၏။ လမ်းမကြီးများ ပြင်စရာရှိလျှင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအလကား လုပ်အားပေးရ၏။ မြေခွန် ဆက်ရ၏။ သာသနာခွန် ဆက်ရ၏။ ' မြေရှင်ကြီးများက အခြားစေခိုင်းစရာ ရှိလျှင်လည်း မငြင်းဝံ့။ ငွေကြေးပိုလျှံ၍ စုဆောင်းမိပြန်ကလည်း အခွန်ကောက်သူက ညှစ်ယူပြန်သည်။ ၀အောင်မစားရ၊ လှအောင်မဝတ်ရ။ အချုပ်အားဖြင့် လူဖြစ်လျက် လူတန်းစေ့အောင် မနေရချေ။ ရုရှ၊ ပိုလန်၊ ဟန်ဂေရီတို့၌ ၎င်းတို့၏ အခြေအနေသည် အဆိုးဝါးဆုံးဖြစ်၏။ အင်္ဂလန်၌ အသက်သာဆုံးဖြစ်၍ ပြင်သစ်တွင် ထကြွညီညာ၍ ပြုပြင်ရေးကို ရသလောက် တောင်းယူရန် အားသွန်လျက်ရှိသည်ကို တွေ့ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူလတ်တန်းစား (ဘူဇွာ)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ဆယ့်ခုနစ်နှင့် ရှစ်ရာစုများ၌ မြို့များ ကြီးပွားများပြားလာ၏။ \"အရောင်းအဝယ် ကောင်းသည်ကိုမှီ၍ ပေါ်ပေါက်လာသော တိုးတက်ရေးဖြစ်ရကား နယ်ချဲ့ရန် တအားတိုးလာခြင်းလည်းဖြစ်သည်။ ၁၇၈၇ ခု၌ လန်ဒန်တွင် လူနေ တစ်သန်းကျော်၏။ ပါရီ၌ ငါးသိန်းရှိ၏။ သောင်းကျော်မြို့ ရှစ်ဆယ်ရှိ၏။ အမ်စတာဒမ်၊ ဟမ်ဘတ်စ်၊ ဘရီမန်နှင့် ဖရင့်စ်ဖတ်တို့၌ အရောင်းအဝယ် အထူးကောင်းလှသည်။ တစ်ဆယ့်ရှစ်ရာစုသို့ရောက်လျှင် ယခင်က လက်မှုပညာသမား တို့သည် မိမိသုံးစားရန်မျှသာ ကုန်ပစ္စည်းထုတ်လုပ်ရာက အမြတ်အတွက် ရောင်းစားရန် ထုတ်လုပ်သောခေတ်သို့ ပြောင်းလဲလာသည်ကို တွေ့ရ၏။ ဤတွင် ပစ္စည်းထုတ်လုပ်ရာ၌ ယခင်ကထက် ပို၍ကောင်းသော်လည်း စရိတ်နည်းအောင် ပြုပြင်တီထွင်ခြင်းများကို ကြံဆအားထုတ်လာကြသည်။ ရောင်းစားရန် ပစ္စည်းအမျိုးအမည်သစ်များလည်း ပေါ်လာသည်။ ယခင်က လမ်းပန်းဆက် အသွယ်ခြင်း၊ အစိုးရက အခွန်ကန့်သတ်ချက် များခြင်းတို့ကြောင့် ရောင်းဝယ် ရေးညံ့သော်လည်း ယခု ယင်းတို့ကို ကျော်လွန်လျက် ကမ္ဘာအနှံ့ ကုန်သင်္ဘော များ သွားလာလျက်ရှိပေပြီ။ အရှေ့အိန္ဒိယကုမ္ပဏီ၊ ဒတ်ချ်အရှေ့အိန္ဒိယကုမ္ပဏီ၊ ဟတ်ဆင်ဗေး ကုမ္ပဏီ စသည်ဖြင့် ငွေအားကြီးမားသဖြင့် လက်ဝါးကြီးအုပ်လျက်ရောင်းဝယ်နိုင်သော အဖွဲ့ များပေါ်လာ၏။ လက်ဝါးကြီးအုပ်စနစ် ရှိလင့်ကစား အရောင်းအဝယ် တိုးတက်မြဲ တိုးတက်သည်။ ယင်းသို့ တိုးတက်သဖြင့် အထူး အရေးပါသော အကျိုးကားလက်မှုပညာသည်။ လက်လီလက်ကား ဈေးသည်နှင့် ကုန်သည်တို့ ပါဝင်သော လူလတ်တန်း ဘူဇွာပေါ်လာခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ အင်္ဂလန်နှင့် ပြင်သစ်၌ ဘူဇွာတို့ အားအကောင်းဆုံးဖြစ်၏။ ငွေရှိလျှင် နိုင်ငံရေးအာဏာရှိရန်ပြင်ဆင်ကြသည်။ ပါလီမန်ကို အမှီပြု၍ အင်္ဂလန်မှ ဘူဇွာတို့ လိုသော တန်ခိုးကိုရ ကြသည်။ ပြင်သစ်ဘူဇွာတို့ အလှည့်သာ ကျန်ပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအထက်တန်းစား\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဥရောပ၌ မျက်နှာသာပေးခြင်းခံရသော အထက်တန်းစာဟူသည် ဂိုဏ်း အုပ်ဂိုဏ်းချုပ် စသည့် အထက်တန်း ဘုန်းကြီးနှင့် မြို့စား ရွာစား သူကောင်းမျိုး တို့ဖြစ်၍ ပထမနှင့် ဒုတိယအဖွဲ့ ဟုခေါ်သည်။ ၎င်းကိုကား လူဦးရေအလိုက်တစ်ရာလျှင် တစ်ယောက်မျှသာရှိသော လူနည်းစုသာ ဖြစ်ပါသည်။ ဂုဏ်၊ ရာထူးနှင့် ပစ္စည်းအင်အားကြီးသူများဖြစ်၏။ အထက်တန်း ဘုန်းကြီးများသည် သီလ သိက္ခာ သမာဓိရာ၌ ချီးမွမ်းဖွယ်မရှိ၊ သူကောင်းမျိုးတို့က ငွေပေး၍ ဂိုဏ်းအုပ်ဂိုဏ်းချုပ် ရာထူးကို ဝယ်ယူထားသူများဖြစ်၍ သာသနာရေး ခေါင်းဆောင်အတုများသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ လက်အောက်မှ ဘုန်းကြီးအစစ်များ ကား သနားစဖွယ် ဆင်းရဲကြ၏။ သူကောင်းမျိုးမှာလည်း လူပေါ်ကျော့များသာ ဖြစ်၏။ နန်းတော်၌ ဝင်ထွက်စား၍ မိမိပိုင် နယ်ပယ်မှ တောင်သူလယ်သမား တို့ ဆက်သသောအခွန်ကို ရနိုင်သမျှ ညှစ်ယူသည်။ တောနေချို့တဲ့သော သူ ကောင်းမျိုးလည်းရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသာသနာယုံကြည်မှု\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ခရစ်ယာန်သာသနာတွင် ရိုမန်ကက်သလစ် ကျောင်းတော် အင်္ဂလီကန် ကျောင်းတော်နှင့် အခြား ပရိုတက်စတင့် ကျောင်းတော်အများရှိ၏။ ဤတွင် တစ်ဆယ့်ရှစ်ရာစုက ရိုမန်ကက်သလစ် ကျောင်းတော်သည် အားအကောင်းဆုံး၊ တန်ခိုးအကြီးဆုံး ကျောင်းတော်ဖြစ်သည်။ ၎င်းနှင့် သဘောမတူသော မည်သည့် ဂိုဏ်းခွဲနှင့်မျှ ညှိနှိုင်းဆက်ဆံခြင်းမရှိချေ။ ရှေးက နိုင်ငံရေးအာဏာ ရရှိခဲ့ဖူးသော် လည်း ယခုအခါ၌ ရှေးကလောက် တန်ခိုးမရှိတော့ချေ။ သို့သော် ယခုတိုင် ပညာရေး၌ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ခြင်း၊ လက်ထပ်မင်္ဂလာပွဲကို ဆောင်ရွက်ပေးရခြင်းနှင့် မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ နှိပ်ကွပ်ခြင်းတို့ကို စီမံရသေးသည်။ ဤဂိုဏ်းတော်တွင်း၌ ဂျင်ဆင် အစု၊ ဖေဗရောင်နီယန် အစုနှင့် ဂျက်စဝတ် အစုဟူ၍ ဂိုဏ်းငယ်များ ရှိပြန် သဖြင့် စည်းရုံးရေးအား ပျက်ခဲ့ရသည်။ အင်္ဂလန်မှ အင်္ဂလီကန်ဂိုဏ်းကား ဥစ္စာ ပစ္စည်း ပြည့်စုံ၍ မျက်နှာသာပေးခံခဲ့ရသည်။ ၎င်းနှင့် အယူအဆမတူသော အခြား ပရိုတက်စတင့် ဂိုဏ်းသားများသည် အစိုးရရာထူးကို ပါလီမန်က ခွင့် မပေးလျှင် လက်ခံနိုင်ခြင်းမရှိချေ။ နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာပြုခြင်း၊ ဖွားသေစာရင်းတင် ခြင်း၊ လက်ထပ်မင်္ဂလာပြုခြင်းကို ဤဂိုဏ်းဘုန်းကြီးမှ ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။ သို့စဉ်လျက် ပရက်စတေရီယန်၊ ယူနီတေရီယန်၊ ကွေ့ကာနှင့် မက်သဒစ်များပေါ်လာသေး၏။ ဂျာမနီာက်၌ လူဘရန်ဂိုဏ်း ထွန်းကား၏။ ၄င်းတို့ထက် ကျော်လွန်၍ ခရစ်ယာန်ကျောင်းတော်များနှင့် သမ္မာကျမ်းစာတို့ကား ဆည်းကပ် ဖွယ်မဟုတ်၊ ဘုရားသခင်နှင့် လူသားအကြား၌ အဆောင်အယောင်မလိုဟု ဆို။ ၎င်းတို့အပြင် ခေတ်သစ် လောကဓာတ်ပညာ ထွန်းကားလာသဖြင့် ရှေး၊သာသနာ ယုံကြည်မှုများကို ပစ်ပယ်သူ ပေါများ၍ လာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနည်းသစ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e တစ်ဆယ့်ရှစ်ရာစုကား ပညာသစ်ကိုရှာသော ခေတ်လည်းဖြစ်၏။ ပညာ ရှင်တို့သည် လက်တွေ့ မပြနိုင်လျှင် မယုံစတမ်းဟု ခေါင်းမာစလည်းဖြစ်၏။အင်္ဂလိပ်လူမျိုး ဆာအိုက်ဆက်နယူတန် (၁၆၄၂-၁၇၂၇) သည် မှန်ပြောင်းကိုပြုပြင်၍ အာကာသသျှတ္တရကို ထွန်းကားစေ၏။ မြေ၏ ဆွဲငင်အားကို သင်္ချာ ၊ နည်းဖြင့် ပြနိုင်ခဲ့၏။ ယင်းကား လောကဓာတ်ပညာ ထွန်းကားစေသော ခေါင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆောင်ကြီးတစ်ဦးပေတည်း၊ ဂေါ့ဖရိုက် ဝေလမ်ဗွန် လိုက်ဗနဇ် (၁၆၄၆- ၁၇၁၆) သည် နယူတန်နှင့်အတူ ကာကလပ်စ် သင်္ချာကို ထွင်ခဲ့သဖြင့် ဗိသုကာ ပညာ ကြီးပွားလာ၏။ ဗင်ဂျာမင်ဖရင့်ကရင် (၁၇၁၆-၁၇၉ဝ)က လျှပ်ပြက်သည် ကို လေ့လာ၍ လျှပ်စစ်ဓာတ်၏ အခြင်းအရာကို ဖော်ထုတ်၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမေရိကန်တော်လှန်ရေး၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးလည်းဖြစ်၏။ ဆက်ပရိစလီ (၁၇၃၃-၁၈၀၄) အန်ဂျွိုင်နီလဗွိုင်ဆာ (၁၇၄၃-၁၇၉၄) နှင့် ဟင်နရီကဝင်ဒစ် (၃၁-၁၈၁၀) တို့က ခေတ်သစ် ကေမစ်စထရီ (ဓာတုဗေဒ)ကို တီထွင်ခဲ့ကြ သည်။ အက်ဒဝပ်ဂျင်နာ (၁၇၄၉-၁၈၂၃)ကကျောက်ရောဂါကို ဆေးထိုးခြင်းဖြင့် ကာကွယ်နိုင်ကြောင်း စတင်ပြသနိုင်ခဲ့၏။ ဤနည်းသစ်များ ကြံဆကြလျက် နိုင်ငံတကာ၌ လောကဓာတ် ဆရာများကို မင်းအမတ်တို့ ဝိုင်း၍ အားပေးကြသည်။ လန်ဒန်၌ ၁၆၆၂ ခုနှစ်တွင် အသင်းတော်နှင့် ပြင်သစ်၌ ပြင်သစ် အကယ် 'ဒမီ စသော အဖွဲ့များ ပေါ်လာလျက် ခေတ်အလိုက် အသစ်ရှာဖွေတွေ့ရှိသည် များကို ဆွေးနွေးကြသည်။ စာပုံနှိပ်စက်များ တိုးတက်လာသဖြင့်လည်း ပညာ ပြန့်ပွားလွယ်၏။ တစ်ဆယ့်ရှစ်ရာစုတွင် ထူးသည်ကား ရှိပြီး နိုင်ငံရေး၊ လူမှု ရေးနှင့် သာသနာရေး အဖွဲ့အစည်းအားလုံးကို ဝေဖန်စစ်ဆေးလျက် ယုံသင့်မှ ယုံမည်ဟူသော သဘော ခေတ်စားလာခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42482315034773,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2297e0c2-a82a-44c1-bd03-21bca319efb1.jpg?v=1730271415"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-အသစ်မြင်မြန်မာ့သမိုင်း","title":"အသစ်မြင်မြန်မာ့သမိုင်း","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒုတိယအကြိမ် ပုံနှိပ်ခြင်းအတွက် ဆရာကြီးရေးသားပေးခဲ့သောအမှာစာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အသစ်မြင်မြန်မာသမိုင်းကို စက်တင်ဘာ ၁၉၇၅ မှာ ပုံနှိပ်တယ်။ အခု ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ် (၂၅ နှစ်ကြာ)မှာ ပြန်ပုံနှိပ်ဦးမယ်ဆိုတော့ သိပ်သဘော မတူချင်ဘူး။ ဘာပြုလို့လဲဆိုတော့ အခုပြောတဲ့ နှစ်အစိတ်အတွင်းမှာ သမိုင်း သုတေသနကျေးဇူးကြောင့် နောက်ထပ် သစ်မြင်တွေ ရှိနေလို့ဖြစ်တယ်။ အဲဒီအသိသစ်တွေ ဖြည့်လိုက်နိုင်ရင်တော့ သိပ်ကောင်းမယ်။ ဒါပေမယ့် တချို့ အသိသစ်က ပြည့်စုံအောင် မသိသေးဘူး။ ပြီးတော့ ဖြည့်ရေးဖို့အချိန်လဲ မရဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါပေမယ့်လျက်တစ်ပြက် ဖြည့်အုံးမယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မြန်မာအကြိုသမိုင်း”မှာ ပုံတောင်ပုံညာက ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်း တွေအကြောင်း ထပ်ဖြည့်ရေးနိုင်မယ်။ ရုပ်ကြွင်းကို အရင်အနှစ် ကုဋေ ၄ဝ (40) million years ago) ဆိုတာအပြင် သူ့ရဲ့ အ၀န်းအဝိုင်းက ရုပ်ကြွင်းတွေကို လေ့လာပြီး သူစားတဲ့ အသီးအနှံ၊ အဥ၊ အမြစ်တွေနဲ့ သူစားတဲ့သတ္တဝါအသား တွေအကြောင်း ပြောနိုင်စရာရှိပါတယ်။ လူဖြစ်စဉ် (Evolution of Man)မှာ အင်မတန် သေးငယ်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်မယ့် ဒါကိုပဲ ပြည့်စုံအောင် လေ့လာ ရမှာပါ။ နောက် နွယ်ခွေလူ (Hono trectxts) အကြောင်းပြောရမယ်။ နောက် ညောင်ကန်လူရဲ့ ကြေးခေတ်ဓလေ့ (Bronze Age Culture) ပြောရမယ်။ လေ့လာဆဲဖြစ်လို့ မကြာခင် အချိန်နိန်ယူပြီး ရေးဖို့ အစီအစဉ်တော့ ရှိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မြန်မာရာဇဝင် အေဒီ ၁၀၄၄-၁၂၈၇”မှာ ပျူး အကြောင်း မူလ မြန်မာ (Proto Burman) အကြောင်းတွေပါတယ်။ ပျူဆိုရင် မြန်မာနိုင်ငံထဲကို ဘီစီ ၅ ရာစုနှစ်ကပဲ ဝင်လာမယ်။ မော်ဇာ (သရေခေတ္တရာမှာ ဘုရားထောင် အရိုးအိုးကို ထပ်တွေ့လို့ အရင်က သူရိယဝိကြမ နန်းသက် ၇ ရာစုနှစ်ကို ၁ ရာစုနှစ်လို့ ပြင်လိုက်တယ်။ ဒါကို အကျယ်တဝင့် ဆွေးနွေးဖို့ ကောင်းတာပေါ့။ ၅ ရာစုနှစ်ကစပြီး ပျူတွေဟာ နိုင်ငံရေးသြဇာ ကြီးမားလာလို့ ခရစ် ၅ ရာစုနှစ် ၉ ရာစုနှစ်အတွင်း ပထမပြည်ထောင်စုကို တည်ဆောက်ခဲ့တယ်။ အနိရုဒ္ဓက | ပထမပြည်ထောင်စုကို တည်တယ်ဆိုတာကို ပြင်ရမယ်။ ပျူက ပထမ ပြည် ထောင်စု၊ အနိရုဒ္ဓက ဒုတိယပြည်ထောင်စု ဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လစ်နဲ့ မြန်မာရာဇဝင်” အခန်းမှာ လုစ်ရဲ့ ခေတ်ဦးမြန်မာ ရှေးပုဂံ စာအုပ်က ၁၉၆၉ မှာထွက်တယ်။ အခု အနှစ်သုံးဆယ်ရှိပြီ။ အဲဒီမှာ ရှေးဟောင်း သုတေသနကျေးဇူးနဲ့ ကျောက်စာတွေ ထပ်တွေ့လို့ သူ့စာအုပ်ထဲက တချို့ နေရာတွေကို ပြင်ရ ဖြည့်ရမယ်။ ဒါလဲ လုပ်ရမှာပေါ့။ လုစ် စာအုပ်ဝေဖန်ချက်ကို ရေးထားတာရှိတယ်။ အဲဒါကို ဖြည့်ရမှာဖြစ်ပါတယ်။ နန်ကျောင်ဖျက်လို့ အေဒီ ၈၃၂ မှာ ပျူမြို့တော်ပျက်တယ်လို့ ပြောတော့ လုစ်က အဲဒီမြို့တော်ဟာ ဟလင်း ဖြစ်ဖို့များတယ်လို့ ပြောတယ်။ မဟုတ်ပါ။ သရေခေတ္တရာပဲ ဖြစ်ပါ တယ်လို့ ဦးရည်စိန်က အထောက်အထားတွေနဲ့ တင်ပြရေးသားထားတာတွေ ရှိနေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အေဒီ ၁၀၀၀ မှ ၁၃၀၀”အထိ မြန်မာနိုင်ငံ အုပ်ချုပ်ရေးကို ဖြည့်ရေးမယ်ဆိုရင် အခု ပုဂံတူးဖော်ရေးကထွက်လာတဲ့ ပုဂံကျောက်စာတွေကို | သုံးပြီး ပြောစရာတွေရှိပါတယ်။ ပြောပြီးသားကို အားလုံးချေဖျက်ဖို့ မဟုတ်တောင် နိန် ပြင်ဆင်ဖြည့်စွက်လို့ ရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ပုဂံခေတ်ကုန်အထိ မွန်” စာတမ်းမှာ တောင်ပိုင်းအိန္ဒိယနဲ့ မွန် ဆက်ဆံရေးအပြင် မိဘရပ်ဌာန် မပြန်နိုင်ဘဲ အိန္ဒိယတောင်ပိုင်းသားတွေ မွန် မှာပ် အခြေစိုက်နေထိုင်ပြီး မွန်နဲ့ရောနှောသွားပုံကို ဖြည့်စွက်ပြောဖို့ လိုပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ငဆောင်ချံ” ဘယ်မှာလဲဆိုတဲ့ ပြသနာမှာ ဗန်းမော်အနောက်ဘက် ကမ်းမှာ ရှိတယ်လို့ ရေးထားတယ်။ ဗန်းမော်အရှေ့ ရွှေလီအနောက်ဘက်ကမ်း ကမ်းသီတာနေရာဖြစ်ဖို့ များတယ်လို့ ရှေးဟောင်းသုတေသနကပြောတာ ဖြစ်နိုင် ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မနုဟာကျောက်စာ” အခန်းမှာ ဖြည့်စရာတွေ မကြာခင်ထွက်မယ့် ပုဂံဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ကလျာမဂ္ဂဇင်းပါ ဆောင်းပါးတွေမှာ ရေးပြီး ရှိနေတယ်။ ကျန်စစ်သားဘွဲ့က တြိဘုဝနာဒိတုဓမ္မရာဇာ သမီးတော်က ဆော့လောကဓုလ မနီ။ ကြင်ရာတော် (မနုဟာရဲ့ မြစ်)က တြိလောကသီးသီးဇယ၊ ဒီမင်းသား အမေက မဟာဒေဝီစုလမနိဒေဝီ၊ ကြင်ရာတော် (မနုဟာရဲ့ မြစ်)က ဆိုတာတွေဟာ ဖြည့်ပြောစရာတွေပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မဟာကဿပဂိုဏ်း”အခန်းကိုတော့ ဖြည့်စရာ မတွေ့သေးပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာနိုင်ငံ ကျောက်စာများ” “ရှေးမွန်ကျောက်စာပါ သမိုင်း အထောက်အထားများ”နဲ့ “အ၀တ်ကျောက်စာပါ သမိုင်း အထောက် အထားများ”ဆိုတဲ့ အခန်းတွေမှာ ဖြည့်စရာတွေကို အပေါ်မှာပြောတဲ့ ကဗျာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆောင်းပါးတွေမှာ ဖြည့်ထားပါတယ်။ ပုဂံဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ စုပေါင်းပြီး စာအုပ် ထွက်လာမှ ဖတ်ကြပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသာလွန်မင်းလက်ထက်အုပ်ချုပ်ရေးကို ၁၉၈၂-၁၉၈၉ အထိ ဆယ်ကွဲထုတ်တဲ့ မြန်မာမင်းအမိန့်တော်ပေါင်းချုပ် (ROB) မှာ အများကြီး အားရပါးရ ဖြည့်စွက်ထားတယ်။ အတွေးအမြင်ထဲမှာ ရေးနေတာ ကြာပြီ။ အားလုံးပေါင်းပြီး စာတစ်အုပ် ထွက်နိုင်မယ်ထင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသန်းထွန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ၃၁၊ မတ်၊ ၂၀၀၀။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာပြည် အရပ်ရပ်မှာ လှည့်ပြီး သမိုင်းအထောက်အထားတွေ ရှာတယ် အထောက်အထား များများတွေ့တော့ ဆက်စပ်ပြီး သမိုင်းသဘောကို ဆင်ခြင် တယ်။ စာတမ်းရေးတယ်။ စာတမ်းကို လူပရိသတ်ဖိတ်ပြီး ဖတ်ပြတယ်။ လိုတာပိုတာ ပြင်ဆင်ဖြည့်စွက်ကြပါလို့ တောင်းပန်တယ်။ စာစောင်တစ်ခုခုမှာ ပုံနှိပ်လိုက်သေးတယ်။ ဒီလိုစာတမ်း တော်တော်များများ ရေးမိတော့ ပေါင်းပြီး စာတစ်အုပ် လုပ်ပြန်တယ်။ ဒါတွေဟာ သူတေသန လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေပဲ ဖြစ်တယ်။ ဘာသာရပ်တစ်ခုတည်းကို စူးစူးစိုက်စိုက် အချိန်ပြည့်လုပ်လာတော့ ဒီဘာသာရပ်ကို တစ်ခါထက်တစ်ခါ ပိုသိလာတာ မဆန်းဘူး။ စောစောက ကိုယ့်အမှားကိုပဲ ကိုယ်ဖော်ထုတ်နိုင်ပြီး ပြင်နိုင်ပြန်တယ်။ အဲဒါကြောင့် စာတမ်း အဟောင်းတွေမှာ အမှားပါတယ်။ ဒီစာအုပ်အတွက် နိုငံ့ရေးတော့ ဘယ်အမှားကို ဘယ်လိုပြင်ပါလို့ ရေးထားတယ်။ ဒီစာအုပ်ကို အသုံးချချင်တဲ့သူဟာ နိဂုံးကို ဖတ်ဖြစ်အောင် ဖတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာသမိုင်းကို ခရစ် ၁၂ ရာစုနှစ်၊ ၁၃ ရာစုနှစ် ပုဂံခေတ်ကစပြီး ကျွန်တော် သုတေသန လုပ်တယ်။ ပုဂံခေတ်ဆိုင်ရာ ဖတ်စရာ ကျောက်စာ ကုန်သလောက်ရှိတော့ အဝခေတ်ကျောက်စာတွေကို ကူးပြောင်းလေ့လာပြန်တယ်။ အဲဒီလိုအခိုက်အတန့်မှာ စောစောကပြောတဲ့ လုပ်ထုံးအတိုင်း ပုဂံခေတ်ဆိုင်ရာ သမိုင်းစာတမ်း၊ အဝခေတ်ဆိုင်ရာ သမိုင်းစာတမ်းတွေ ရေးပါတယ်။ ဒီလိုလုပ်နေဆဲမှာ မန္တလေးကို အလုပ်တာဝန်အရ ပြောင်းလာရတော့ မန္တလေးခေတ် သမိုင်းကို သုတေသနလုပ်ဖို့ သိပ်အဆင်ပြေနေတာနဲ့ မန္တလေးခေတ် သမိုင်းကို သုတေသန ပြုရပြန်တယ်။ အခါကာလအလိုက် အကြိုသမိုင်းနဲ့ ဆိုင်တဲ့နေရာတွေ တွေ့တယ်၊ တူးဖော်တယ်ဆိုပြန်တော့ အကြိုသမိုင်းကို မလုပ်မဖြစ် လုပ်ရပြန်တယ်။ ဟူပေးတဲ့လူက တူးပေးတဲ့အခါ သမိုင်းသဘော ဆင်ခြင်ဖို့က ငါတို့အလုပ်ပါလို့ ယူဆလို့ မလုပ်မဖြစ်” ဆိုတဲ့စကားကို သုံးပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်ရေးတဲ့ သမိုင်းဆောင်းပါးတွေကို ရေးတဲ့ရက်စွဲနဲ့ စီလိုက်ရင် ပုဂံခေတ်၊ ကုန်းဘောင်ခေတ်နှောင်း၊ အဝခေတ်၊ အင်္ဂလိပ်ခေတ်၊ အကြိုသမိုင်း ဆိုသလို အကျော်အ နင်းတွေ ဖြစ်နေတယ်။ သမိုင်းရေစီးကြောင်းအတိုင်း မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ပြီးတော့ ဥပမာ၊ အဝခေတ် ကျောက်စာအကြောင်းပြီးလို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်စာတမ်းဘစ်စောင် ဖြည့်ရေးတယ်လို့ ကျွန်တော်က ပြောပြီး၊ မွန်ကျောက်စာ အကြောင်းရေးတယ်။ ကျွန်တော်က ဖြည့်တယ်လို့ ပြောမိပေမယ့်၊ တကယ်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်ကဆက်တဲ့သဘော မဟုတ်ဘဲ ရှေ့ကဆက်တာမျိုး ဖြစ်နေတတ်တယ်။ အဲဒါမျိုးကို၊ အစီအစဉ်မရှိ အချိန်အဆမရှိ ဖြစ်ကတတ်ဆန်းပါကွာလို့၊ ကဲ့ရဲ့ ရင်လဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လက်တွေ့ လုပ်လာတော့ ကိုယ့်စာကို ကိုယ်ပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကို တိုးချဲ့လိုက် နောက်က နည်းနည်းဖြုတ်လိုက်၊ အလယ်မှာ တိုးလိုက်၊ အကုန် ပြန်ပေါင်းပြီး ပုံစံတစ်မျိုးချလိုက် ဆိုတာတွေ လုပ်မိပါတယ်။ အဲဒီအခါ ပိုကောင်းလာတယ်။ ပိုပြည့်စုံလာတယ်။ မနေမနား အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ ဒီလိုပဲ အမှတ်မထင် ဖြစ်လာတယ်။ တစ်ခါတစ်ခါ စာအုပ်ကို ပုံနှိပ်ဖော် ပုံနှိပ်ပြီးသားထဲက တချို့စာကိုပြင်ချင်လို့တောင် ပုံနှိပ်တိုက်နဲ့ ရန်ဖြစ်ရတာမျိုး ရှိပါသေးတယ်။ စောစောက ပြင်ရကောင်းမှန်း မသိလိုက်ဘဲ ခုမှပြန်ဖတ်ပြီး ငါညံ့လိုက်တာလို့ ရှက်မိတာလဲ ရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ပြင်စရာတွေကို ဖော်ပြရေးသားမယ့် နိဂုံးကိုဖတ်ပါ။ ဒီစာအုပ်မှာ တခြား ဘာမှမဖတ်တောင် နိဂုံးကိုဖတ်ရင် အကျိုး ရှိနိုင်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရင်က မသိသေးတာတွေကို အခု တဖြည်းဖြည်း သိလာတယ်ဆိုတာ အခုခေတ် ကြိုးစားကြလို့ ပေါ်လာတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးပါပဲ။ ဒီစာအုပ်မှာပါတဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆောင်းပါးတိုင်းဟာ အရင့်အရင်က လိုနေတဲ့ကွက်လပ်တွေကိုအခု သိသလောက် နဲ့ ဖြည့်တာပဲဖြစ်တယ်လို့ ယူဆနိုင်ပါတယ်။ ဆက်ကြိုးစားကြဦးမယ်ဆိုရင်အခု ကျွန်တော် မသိတာကို နောက်လူတွေက ဖြည့်နိုင် ပြင်နိုင် ကြမှာပါပဲ။ ဖြည့်နိုင် ပြင်နိုင်ကြမှာ အမှန်ပဲလို့လဲ ယုံကြည်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသန်းထွန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာအကြိုသမိုင်း\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာအကြိုသမိုင်းကိုပြောရင် မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ ဘူမိဗေဒ အခြေခံကစပြီး ပြောရပါလိမ့် မယ်။ ကမ်ပြီယံ” ယုဂ်အတွင်းမှာ ဒီမြန်မာနိုင်ငံလို့ခေါ်တဲ့ မြေနေရာဟာ ပင်လယ် အတိပါပဲ။ ကုန်းရယ်လို့မရှိဘူး။ အောက် ကာဘောန်ဖရပ် ယုဂ် ရောက်တဲ့အခါ အခု သံလွင်မြစ်ဟာ အရှေ့ဘက် ပင်လယ်ကမ်းခြေသဘောမျိုး ရှိပြီးကုန်းဖြစ် နေပြန်တယ်။ ဒီနောက် ဂျူးရပ်ဆစ် ယုဂ် မှာတော့ အခု ဘင်္ဂလားပင်လယ်အော် ပါကုန်းပိုင်းကျယ်ကျယ်ကြီးဖြစ်နေတယ်လို့ ယူဆကြတယ်။ သြဆင်း ယုဂ် ငယ်ပိုင်းမှာ အခု ဧရာဝတီမြစ်ဝကျွန်းပေါ်နေရာကလွဲရင် အားလုံး အပင် - ပင်လယ်ကမ်းရိုးတန်းအတိုင်း ကုန်းဖြစ်နေပါတယ်။ ဆိုလိုတာက အခု ကုန်းတန်း ၊ ချိုင့်ဝှမ်းမျိုးလောက်နီးနီး အခြေအနေကို အရင်အနှစ်လေးကုဋေကပဲ ရောက်ရှိ မယ်လို့ မှန်းရတာပဲဖြစ်ပါတယ်။ မြန်မာအကြိုသမိုင်းဟာ အခုမှ လေ့လာစဖြစ်လို့ သိထားပြီးသမျှဟာလည်း အင်မတန်မှ နည်းပါသေးတယ်။ အခုမှစတယ်ဆိုတဲ့စကားကို ထင်ရှားအောင် နည်းနည်းရှင်းပါရစေ။ ကမ္ဘာ့သက်တမ်းတစ်ခုလုံးကို ၂၄ နာရီပဲရှိသေးတယ်လို့ ထားရင် လူပေါ်တာ စက္ကန့် ၄၀ ပဲရှိဦးမယ်” လို့ နှိုင်းယှဉ်တင်ပြတာကို တွေ့ ဖူးပါတယ်။ အဲဒီစက္ကန့် ၄ဝ ရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကိုတောင် ဘယ်နေရာမှ စုံအောင် မသိကြသေးတာမို့ မြန်မာမြေပေါ်က စက္ကန့် ၄၀ အကြောင်းကိုလည်း များများကြီး မသီတာဟာ ဘယ်မှာဆန်းတော့မလဲ။ တစ်စတစ်စ ဖော်ထုတ်လို့ တော်တော် ကလေး သိလာတာကိုပဲ အားရှိစရာကောင်းလှပြီလို့ ယူဆရမှာဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရင် ၁၈၄၅ လောက်ကပဲ ဒီမြန်မာမြေအပြင်မှာ ကျောက်လက်နက်တွေ တွေ့တယ်။ မိုင်ယိုဆင်း” ယုဂ်ငယ်ကာလကပ် လူရှိနေမလားလို့ စူးစမ်းခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ၁၈၉၅ ကျမှပဲ ပလိုင်စတိုဆင်း ယုဂ်ငယ်ကာလမှာလူရှိမယ်လို့ အပြတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြောနိုင်လာကြတယ်။ မြန်မာမြေပြင်ပေါ်မှာတွေ့တဲ့ ကျောက်လက်နက်ကိုစွဲပြီး အလုပ်တစ်ခုအနေနဲ့ ဘာမှဆက်ပြီး ရှာဖွေစုံစမ်းတာမျိုး မလုပ်ပါဘူး။ ဘူမိဗေဒ ပညာရှင်တွေက ရေနံရှာရင်း သတ္တုရှာရင်း ဒီလိုလက်နက်တွေတွေ့လာလို့ တင်ပြတာလောက်ပဲရှိတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eVယ်မပည်း တွေ့မယ်ဆိုတဲ့ပန္နည်း စနစ် မဖော် တွေ့ရှိတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ ပြင်တွေ့ (Surface finds) ကောက်တာတွေဖြစ်တော့ ယထာဘူတာကျအောင် ဆက်ပြီးလေ့လာဖို့ ခက်ပါတယ်။ ရေနံချောင်းဘက်ကရ ထားတဲ့ ရိုက်ကျောက်တွေကိုကြည့်ပြီး ၁၉၄၂ လောက်မှာ အကြိုသမိုင်းကာလက ဒီမြေမှာ လူတွေရှိခဲ့ပါတယ်လို့ တင်ပြလာပြန်တယ်။ ဒီအခါမှာ တောင်ဘက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂျာဗာမှာလည်း ရှေးလူရှိတယ်၊ မြောက်ဘက် တရုတ်မှာလည်း ရှေးလူရှိတယ်၊ မြန်မာက စပ်ကြားပေါင်းကူးဒေသဖြစ်လို့ ရှေးလူအမှန်ရှိမယ်၊ ခုံစမ်းရင် မုချအကျိုး ရှိမယ်ဆိုပြီး အမေရိကအသင်းပေါင်းရဲ့ လေ့လာရေးအဖွဲ့တစ်ခု မြန်မာနိုင်ငံကို ၁၉၃၇ နှစ်ကုန်နဲ့ ၁၉၃၈ နှစ်ဦးမှာ ရောက်လာရှာဖွေကြပါတယ်။ ခေါင်းဆောင် com descomp powo (Hellmutde Terra and Hallam L. Movius, Jr.) တို့ ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့က ကျောက်ဆောင်းကာလ မြန်မာမြေက လူကို အညာသားလို့ပဲခေါ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဓလေ့ကိုတော့ အညာသားဓလေ့ (Ariyathian Culture) လို့ ခေါ်ခဲ့ကြပါတယ်၊ အဲဒီနောက် စစ်ကြီးဖြစ်ပြီး ဒီဘက် ဒီစခန်းမှာ ဆိတ်သုဉ်းနေခဲ့တာ ပြီးခဲ့တဲ့ ၁၉၆၄ လောက်ကမှ မြန်မာအကြို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသမိုင်းလေ့လာရေး ပြန်ပြီးအသက်ဝင်လာပါတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံ ရှေးဟောင်း | သုတေသနဌာနက ဟန်လင်းတူးဖော်ရေးမှာ ကျောက်သစ်လက်နက် (၀က်သစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလက်နက်မှန်ပေမဲ့ ဖက်တွဲတွေ့ရှိချက်အရ နှောင်းလူတွေက ယူထားတာ ဖြစ်စရာရှိ တယ်လို့ သာမညသိရပါတယ်) တွေ့တယ်။ အိတ်နယ် ခဲတွင်းထဲက ကျောက်သစ် လက်နက်ရတယ်။ ချင်းတွင်းအနောက်ဘက်ကမ်း ဆားထုံးမှာ ကျောက်သစ် လက်နက်တွေ ကောက်ရတယ်။ ပခုက္ကူတစ်ဖက် လက်ပံခြေပေါ်မှာ ဆည်လုပ်ဖို့ ဘူဒိုဇာနဲ့မြေထိုးရင်း ကျောက်သစ်လက်နက် တွေပေါ်လာတယ်။ပပလင်းဂူ (တောင်ကြီးခရိုင် ရငံမြို့နယ်၊ ညောင်ကြတ်က ရေပုတ်သွားမြဲလမ်းလေးမှာရှိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညောင်ကြတ်က ၄ မိုင်း ရေပုတ်က ၁ မိုင်၊ ကွာခြံလမ်းအထက် ပေ ၇ဝ၊ ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အထက် ပေ ၁၀၀၀၊ ညောင်ကြတ်က လတ္တီတွတ် ၂၁ ၆” မြောက်လောင်ဂျီတွတ် ၉၆\" ၁၈' အရှေ့) သတင်းကို ၁၉၆၀ ပြည့်က ရခဲ့ပေမဲ့ ၁၉၆၈ ရောက်မှ သွားရောက်လေ့လာကြလို့ ကျောက်ခေတ်သက်သေ အထောက်အထားတွေ အများကြီးထပ်ရပြန်တယ်။ အမရပူရ တောင်သမန် အင်းစောင်းမှာလည်း လှိုင်းပုတ်လို့ ကမ်းပြိုရင်း ကျောက်သစ်အဆောက်အထားတွေ ပေါ်လာတာက ဆက်ပြီး ၁၉၇၁ နှစ်ဦးက တူးဖော်ရေးလုပ်တဲ့အထိ ပေါက် မြောက်အောင်မြင်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီလိုဖြစ်လာတော့မှပဲ အကြိုသမိုင်းလေ့လာရေးဟာ မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင်ဖြစ်လာပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45593863749781,"sku":"","price":12000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_9f9da67a-e248-4bff-8129-653039ecbd60.jpg?v=1745777609"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-ဖုကုအိုကသွားမှတ်တမ်း","title":"ဖုကုအိုကသွားမှတ်တမ်း","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖုကုအိုက မှတ်တမ်း\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျပန်ကျွန်းလေးကျွန်းမှာ တောင်ဘက်က ကျွန်းကို အနောက်မြောက်ကို ကြည့် ရင် ကို ရီယကမ်းခြေနဲ့တောင်ရိုးကိုမြင်နေရတယ်၊ဒါလောက်နီးကပ်နေလေတော့မောင်ဂိုတွေထကြွတဲ့၁၃ရာစုနှစ်နောက်ပိုင်းထက်ဝက်မှာ သူတို့ကို ဖိတ်ခေါ်နေတယ် လို့တောင် ထင်ရ ပါတယ်။ မောင်ဂိုလာရင် ဖုကုအိုကကို အရင် တက်မှာပဲ။ အဲဒီအချိန်ကမောင်ဂိုတပ်တွေဟာမြန်မာတွေရဲ့ပုဂံကိုရန်မူခဲ့တယ်။မောင်ဂိုတွေဟာတရုတ်မြောက်မြက်ခင်းဒေသက ခရစ် တစ်ဆယ့်သုံး ရာစုနှစ်ရဲ့ ပထမနှစ် ငါးဆယ်အတွင်းမှာ ဗဟို အာရှကုန်အောင် တိုက်ယူတယ်။ တောင်ရုရှလည်း သူတို့လက်ထဲ ပါသွားတယ်၊ ဆိုင်လဲရှ လည်းကျတယ်၊ ဟန်ဂေရီ လွန်ပြီး အိယတစ်ပင်လယ်ထိ ရောက်တယ်၊ အရှေ့မှာ ကိုရီယကို ၁၂၅၉ မှာ သိမ်းတယ်၊ တရုတ်ကိုလည်း ၁၂၇၆ မှာ ချေမှုန်းနိုင်တယ်။ ဂျပန်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ “မောင်ဂိုဧကရာဇ် ကူဗလိုင်ခန်”က လက်နက်ချ အညံ့ခံဖို့ သံတမန်လွှတ်တယ်။ ကျိုတိုက လက်နက်ချတော့မယ်ဆဲဆဲ ကမကုရက မချဘူးဆိုလို့ တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်ရပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် ၁၂၇၄မှာ မောင်ဂိုတပ်တွေ ကိုရီယက သင်္ဘောတွေနဲ့ ရောက်လာပါတော့တယ်။ ကျွန်းငယ်လေးတွေ သိမ်းပြီး ဖုကုအိုကရဲ့ ဟကတ ပင်လယ်အော်ကို ရောက်လာတယ်။ အကြီး အကျယ် မတိုက်ရခင် လေပြင်းမုန်တိုင်းလာမယ့် အရေးကို တွေးကြောက်ပြီး တပ်တွေ ရုပ်သိမ်းသွားပါတယ်။ပြန်လာမှာတော့သေချာပါတယ်။ကမကုရကတပ်သားကျော်တွေ ကျူရူကျွန်း မြောက်ပိုင်း ဟကတ ပင်လယ်အော်ကို အစောင့်တပ်တွေပို့၊ ပင်လယ်အော် တစ်ပတ်လုံးနံရံတင်၊ နာမည်ကြီးတဲ့ မောင်ဂိုမြင်းတပ်ကို လှုပ်ရှားခွင့်မရအောင်၊အဆို့အပိတ်တွေဆောက်တယ်။၁၂၈၁မှမောင်ဂိုတပ်တွေ ကိုရီယနဲ့တရုတ်ကသင်္ဘောတွေနဲ့ဟကတ်ပင်လယ်အော်ကိုဝင်လာကြပါတယ်။သူရဲ၁,၅၀,၀၀၀(တစ်သိန်းငါးသောင်း) ပါတယ်၊ ပင်လယ်က တက်လာတဲ့ ဒါ့လောက်ကြီးကျယ်တဲ့ရန်သူ ကမ္ဘာ့သမိုင်းမှာ အရင်က တစ်ကြိမ်မျှ မရှိခဲ့ဘူးသေးပါ။ ပြီးတော့ သူတို့ မြင်းတိပ်က အကြီးအကျယ် ဝိုင်းအုံ ထိုးဖောက်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိတယ်။ ယမ်းလုံးကြီးကို လောက်လွှဲနဲ့ ပစ်နိုင်တဲ့ ကိုလည်း သုံးတတ်တယ်။ ပန်သူရှိဆိုသူတွေက တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ပွဲမှာ တော်တယ်၊ အုံလိုက်ဖွဲ့ပြီး ဝန်းရံတိုက်ခိုက်ရင် မောင်ဂိုတပ်တွေကို ဘယ်သူမျှ ခံနိုင်စွမ်းမရှိပါ။ ရေတိမ်မှာ ဂျပန်က လှေငယ်တွေနဲ့လာပြီး အနည်းအပါး နှောင့်ယှက်ရုံလောက်တော့ လုပ်နိုင် မုန်တိုင်းကြီး ကျလာပြီး မောင်ဂိုတပ်အားလုံး ပျက်စီးသွားတာ ဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာသမိုင်းအဖွဲ့ရှိတဲ့ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် အမရဆောင်ကို ၂၀ ဧပြီ ၂ဝဝဝမှာ ရောက်လာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ပညာရှင်ဆုကော်မတီအထွေထွေအတွင်းရေးမှူးဖုကုအိုကမြို့တော်နိုင်ငံတကာဆက်ဆံရေးဌာနအမှုဆောင်ဒါရိုက်တာ ဖုကုမိုတိုတကာယုက် (FUKUMOTO Takayuki) ဖုကုအိုကအာရှ ဆုအဖွဲ့ ရုံးအတွင်းရေးမှူး ဟိဂုချိ တကာရှိ (HIGUCHI Takashi) နဲ့ ဖုကုအိုက အဖွဲ့ နိုင်ငံတကာ ဆက်သွယ်ရေးမှူး အမျိုးသမီး ဥချိနောတိုမိကို (UCHINO Tomiko) တို့ ဖြစ်ပါတယ်။ မိကိုက အင်္ဂလိပ်ဘာသာပြန် လုပ်ပါတယ်။ သူတို့ပြောပြချက်က ဆုရသူ . စာရင်းကို ဇွန်ကုန်ခါနီး ကြေညာပြီးရင် ဇူလိုင် ၁၄ ရက်နေ့မှာ ရှင်းလင်းပွဲ (Press Conferance) ရန်ကုန်မှာ လုပ်လိုပါတယ်လို့ ပြောတယ်။ သူတို့က ဆုရှင်နဲ့ ဇနီးကို ဂျပန်လာဖို့ ဖိတ်ပါတယ်။ အသွားအပြန်စရိတ်နဲ့တကွ ဟိုမှာ နေရေး ထိုင်ရေးအားလုံး တာဝန်ယူပါတယ်လို့ ပြောသွားတယ်။ “ဗီဇာရဖို့လဲ ဂျပန်သံအမတ်ရှိဂေရုတ္စုမောရိ  (Shigeru TSUMORI) ကို ပြောသွားမယ်။ ဂုဏ်ပြုပွဲမှာ သံအမတ်ကိုလည်းတက်ဖို့ဖိတ်သွားမယ်လို့ပြောပါတယ်။ ဘယ်သူတွေဖိတ်ရမလဲဆိုတာကို ဂါဒီယန်ဦးစိန်ဝင်းနဲ့တိုင်ပင်ပါလို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ ဆုရှင်အဖြစ် ဒေါက်တာသန်းထွန်းကို ရွေးကြောင်း ၂၆ ဇွန် ၂၀၀၀မှာကြေညာတယ်။ ၂၆ဇွန်၂၀ဝဝရက်စွဲနဲ့ စာတစ်စောင် ရောက်လာပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပါမောက္ခ ဒေါက်တာသန်းထွန်းခင်ဗျား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာ့သမိုင်းမှာ ဆရာရဲ့ကြီးမားတဲ့ လုံ့လဝီရိယနဲ့ နယ်ပယ်သစ်ကို \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တီထွင်ပြီး တိကျပြတ်သားတဲ့ နည်းစနစ်နဲ့သမိုင်းကို ပြန်လည် \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖော်ထုတ်နိုင်တဲ့အတွက်ရယ်၊ မြန်မာသမိုင်း လေ့လာရေးရဲ့ အရာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရောက်ပုံကို ကမ္ဘာကသိအောင် ထင်ရှား ပြသနိုင်တဲ့အတွက်ရယ်တို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ကြောင့် ဖုကုအိုက အာရှဓလေ့ရဲ့ ၂ဝဝဝ ပြည့်နှစ် တစ်ဆယ့် တစ်ကြိမ်မြောကီ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ပညာရှင်ဆုယူတဲ့ ကဝိတစ်ဆူအဖြစ် ရွေးချယ် လိုက်ပါပြီလို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         အကြောင်းကြားနိုင်တာကို ကျွန်တော်တို့ အလွန့် အလွန် \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ကျေနပ် ဝမ်းမြောက်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ဆုပေးပွဲကြီးကို ဂျပန်နိုင်ငံ ဖူကူအိုကမြို့တော်မှာ ၁၈ စက်တင်ဘာလ ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်မှာ ကျင်းပမှာ ဖြစ်တယ်၊ အဲဒီ ဆုပေးပွဲကို တက်ရောက်ပါရန် ဖိတ်ကြားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                                                သစ္စာရှိစွာဖြင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                                                  ယမံစကိ ဟိရောတရော\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                                                  (ဖုကုအိုက မြို့တော်ဝန်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                                         \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                                                    ကဝအိုတတ္စုအို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                                                       (သဘာပတိ) \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                                                ယောကတော့ပိယဖောင်ဒေးရှင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂုဏ်ပြုပွဲကို အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း ဗဟိုဌာန၊ (IBC, International Business Centre) မှာ ၁၄ ဇူလိုင် ၂၀ဝ၀ နံနက် ၉နာရီက စပြီး ကျင်းပပါတယ်။ ဂျပန်နိုင်ငံက အရင် ၂၀ ဧပြီ ၂၀၀၀က လိုက်လာဖူးတဲ့ကုမိုတို၊ ဟိရုချိနဲ့ ဥချိနောတို့အပြင် သုံးယောက်လောက် အပိုပါလာသေးတယ်။ ရန်ကုန်ရောက် ဂျပန်သံအမတ်ကြီးလည်း တက်ရောက်တယ်။ မြန်မာနိုင်ငံက ပညာရေးဝန်ကြီး၊ ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီး၊ ပြန်ကြားရေးဝန်ကြီး (ပညာရေး၊ ယဉ်ကျေးမှု၊ ပြန်ကြားရေး) ဒုတိယဝန်ကြီး ၃ယောက်နဲ့ သတင်းထောက်စုံတယ်၊ ဂျာနယ်၊ မဂ္ဂဇင်းကလူတွေ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေ အားလုံး တက်ကြပါတယ်။ ဖိတ်စာတွေမှာ ဒပမာဦးဘမောင်လို့ရေးပြီးဖိတ်ပေမယ့်လာတော့ ဦးဘမောင်နဲ့ဇနီး ဖြစ်နေမယ် မဂ္ဂဇင်းတစ်စောင်က စာတည်းကို ဖိတ်တော့ သူက ဓာတ်ပုံဆရာ ခေါ်လာ မယ်၊ ဒီလိုဆိုရင် လူတစ်ရာဟာ နှစ်ရာဖြစ်သွားတော့မယ်၊ အကျွေးအမွေး အပေးအကမ်းမှာ မစေ့မှ ဖြစ်ရချေရဲ့လို့ စိုးရိမ်နေရတယ်။ လက်ဖက်ရည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43221759131797,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_999a984f-5692-4ea3-8349-f91747d53a28.jpg?v=1730276195"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-မြန့်မာ့အိုးသမိုင်းနှင့်ဖြည့်စွက်စာတမ်း၈စောင်","title":"မြန့်မာ့အိုးသမိုင်းနှင့်ဖြည့်စွက်စာတမ်း၈စောင်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာ့အိုးသမိုင်း (၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          (ဦးဝန် သဘာပတိမူတဲ့ ၁၀ စက်တင်ဘာ ၁၉၇၂ ကန်သာစိမ်းလဲ့ နှစ်လည်ပွဲမှာ ဒီစာတမ်းကို ဖတ်တယ်)။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိုးကို မီးမဖုတ်ရင် ရေထည့်လို့ မရဘူး။ ရေထည့်လို့ရအောင် တီထွင်ဖန် တီးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ လူသားပဲ။ အဲဒါကြောင့် အိုးကို လူတွေ ဘယ်တုန်းကစပြီး ဖန်တီးခဲ့ကြတယ်ဆိုတာကို အရှေ့တောင်အာရှအခြေခံနဲ့ မြန်မာနိုင်ငံအခြေအနေကို တတ်နိုင်သလောက် ဖော်ထုတ်လေ့လာဖို့ လိုပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အနောက်အာရှနဲ့ အနီးအနားနိုင်ငံတွေမှာ ရှေးဟောင်းသုတေသနတူးဖော် ရေးက ဖော်ထုတ်ပေးတဲ့အတွက် သူတို့ဒေသတွေမှာ အိုးကို ဘယ်တုန်းက စသုံး တယ်ဆိုတာ သိပြီးပါပြီ။ ကျောက်သစ်ဓလေ့စပြီးမှ အိုးပေါ်တယ်လို့ အရင်က ထင်ကြတယ်။ အခုတော့ စိုက်ပျိုးရေးမပေါ်ခင်ကဘဲ အိုးသုံးတဲ့နေရာလည်း ရှိတယ်။ ဂျာရီကိုမှာတော့ အစားအစာကို ထုတ်လုပ်နိုင်တဲ့ ခေတ်ဦးပိုင်းမှာ အိုးမရှိသေးဘူး။ အဲသည့်နေရာတွေမှာ အိုးကို အစောဆုံးသုံးတဲ့အချိန်ဟာ အရင်နှစ် ၈၈ဝဝ လောက် က ဖြစ်တယ်။ အိုးထိန်းစက်ကတော့ အရင်နှစ် ၅၂၅၀ ထက် မစောဘူး။ စဉ့်သုတ် အိုးတွေကတော့ အရင်နှစ် ၂၉ဝဝ လောက်ကမှ ပေါ်တယ်။ အဲဒီရက်စွဲတွေက အနောက်အာရှအတွက် ဖြစ်တယ်။ အရှေ့တောင်အာရှမှာ အခုတစ်လော တူးဖော် ရှာဖွေကြတော့ အဖြစ်အပျက်ပုံစံတစ်မျိုးကို တွေ့ရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အစားအစာကို လိုက်ရှာရတဲ့အဆင့်က အစားအစာကို ထုတ်လုပ်နိုင်တဲ့အဆင့်ထိအောင် တိုးတက်လာပုံမှာ အနောက်အာရှပုံစံနဲ့ အရှေ့တောင်အာရှပုံစံ ဟာ တစ်ထပ်တည်းမကျဘူး။ ဒါကြောင့် အနောက်အာရှ လူမှုတိုးတက်ရေးနဲ့ ဆိုင်တဲ့ ကျောက်ခေတ်ဟောင်း၊ ကျောက်ခေတ်လယ်၊ ကျောက်ခေတ်သစ်ဆိုတဲ့ ဝေါဟာရတွေကိုလည်း မသုံးသင့်ဘူးလို့ အရှေ့တောင်အာရှဒေသတစ်ခုတည်း ကွက်ပြီး လေ့လာတဲ့ ပညာရှင်အချို့က ယူဆတယ်။ အဲဒီလူတွေက အရှေ့တောင် အာရှအတွက် လူမှုတိုးတက်ရေးမှာ ခေတ်ပိုင်းပုံတစ်မျိုးကို နာမည်သစ်တွေပါ တစ်ခါတည်း ထည့်ပြီး တင်ပြတယ်။ ရှေးရှေးကစပြီး အရင်နှစ် ၄၂ဝဝဝ ထိ ကာလ ကို ကျောက်ကာလ (Lithic) ကျောက်ကာလလို့ ခေါ်မယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျောက်လက်နက် ရိုးရိုးလွယ်လွယ်ကလေးတွေကိုပဲ လုပ်ပြီး သုံးစွဲကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်တစ်ခါ အရင်နှစ် ၄၂၀၀၀ က ၂၂၀၀၀ ထိကို သစ်သားကာလ (Lignic) လို့ ခေါ်မယ်။ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ လူတွေဟာ သစ်သားနဲ့ လုပ်တဲ့ လက်နက်ကိုပဲ သုံးကြတယ်။ သစ်သားဆိုတာမှာ ဝါးကိုလုပ်တဲ့ လက်နက်လည်း အများကြီးပါမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဲဒီနောက် အရင်နှစ် ၂၂၀၀၀ က ၁၀ဝ၀ဝ ထိကို ဒေသခွဲကာလ (Crystallitic) လို့ ခေါ်မယ်။ ဘာပြုလို့လဲဆိုတော့  အရှေ့တောင်အာရှမှာရှိတဲ့ လူတွေဟာ အုပ်စုတစ်ခုနဲ့တစ်ခု အဆက်အသွယ်ပြတ်စဲပြီး ကိုယ့်နေရာနဲ့ကိုယ် ဓလေ့ထုံးစံ အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံ ပေါ်လာလို့ပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒီကာလအတွင်းမှာ အရင်နှစ် ၂၂ဝဝဝ က စလို့ပဲ သူ့နေရာနဲ့သူ ဖြစ်ထွန်းမယ့် သီးပင်ပွင့်ပင်တွေကို ရွေးချယ်ပြီး စိုက်ကြ တယ်။ မွေးမြူလို့ လွယ်ကူမယ့် သတ္တဝါကိုလည်း ယဉ်အောင် မွေးလာကြတယ်။ သစ်သားလက်နက်အပြင် အသင့်အတင့်ချောအောင် သွေးထားတဲ့ ကျောက်လက် နက်တွေကိုလည်း သုံးကြတယ်။ အရင်နှစ် ၁၅ဝဝဝ ရောက်တဲ့အခါကျ အိုးလုပ်ပြီး သုံးစွဲလာကြတယ်။ အရင်နှစ် ၁၂ဝဝဝ ရောက်တဲ့အခါကျတော့ စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေး ကို နေရာတကာမှာ လုပ်တတ်ပြီလို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေသခွဲကာလလွန်ပြန်တော့ ချဲ့ထွင်ရေးကာလ (Extensionistic) ရယ်လို့ ပေါ်ပြန်တယ်။ အရင်နှစ် ၁ဝဝဝဝ က ၂၀ဝဝ အထိပါပဲ။ အဲဒီအချိန်ရောက်မှပဲ လူတွေဟ ဂူအောင်းရာက အပြင်ကို ထွက်လာနိုင်ကြတယ်။ စောစောက ပြင်းထန် တဲ့ ရာသီဥတုတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း သင့်တင့်ညီညွတ်ပြီး အခုခေတ် ရာသီဥတု မျိုးလည်း ဖြစ်လာပြီ။ ဒါကြောင့်မို့ ဂူအောင်းစရာ မလိုတော့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိုးလုပ်တဲ့ပညာကို အရင်နှစ် ၁၅ဝဝဝ က တတ်တယ်ဆိုပေမဲ့ ပန်းရိုက်တဲ့ အိုးချောချောကတော့ အရင်နှစ် ၉ဝဝဝ လောက်ကမှ စပေါ်တယ်။ ဒီလို အဆင့်တစ်ဆင့်က နောက်တစ်ဆင့်ကိုတက်ဖို့ အချိန်ကာလ သိပ်ကြာတဲ့အကြောင်းက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော့ မြန်မာနိုင်ငံလို နေရာမျိုးဟာ အိုးမရှိဘဲ နေလို့ ဖြစ်တဲ့အတွက်ကြောင့်ပါပဲ။ မြန်မာ့သစ်တောတွေမှာ ဝါးပိုးဝါးကြီးတွေ ပေါတယ်။ ဘူးခါးလည်း လွယ်လွယ်ကူ ကူရတယ်။ ဝါးကျည်တောက်နဲ့ ဘူးတောင်းကို ရေသယ်ရာမှာရော ရေလှောင်ရာမှာ ရော သုံးလို့ဖြစ်တယ်။ အဲဒါကြောင့် အရင်အနှစ် ၈ဝဝဝ လောက်က စပါးစိုက်ပျိုး ရေးတတ်လာတဲ့ အချိန်အထိတောင် ထမင်းချက်ချင်ရင် ဝါးကျည်တောက်နဲ့ပဲ ချက် မယ်လို့ တွေးနိုင်တယ်။ အခုထိအောင် ကောက်ညှင်းကိုချက်ရင် ဝါးကျည်တောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုပဲ သုံးနေကြသေးတယ်။ ကြေးအိုးကို အရင် အနှစ် ၇၆၀၀ လောက်က စသုံးခဲ့ ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီသတ္တုက ဖောဖောသီသီမရနိုင်လို့ ကြေးအိုးကို နေရာတကာမှာ များများ မသုံးနိုင်ဘူး။ မြေအိုးကိုပဲ ဒန်အိုးပေါ်တဲ့အထိ ဆက်သုံးကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အရှေ့တောင်အာရှတစ်ခုလုံးမှာပဲ အခုပြောတဲ့ ချဲ့ထွင်ရေးကာလမှာ အင်မတန်စည်ကားတဲ့ မြို့ကြီးရယ်လို့လည်း မရှိဘူး။ အင်အား သိပ်ကြီးမားတဲ့ မင်းဧကရာဇ်ရယ်လို့လည်း မပေါ်ဘူး။ အရင်နှစ် ၄ဝဝဝ က ၃ဝဝဝ အထိရောက်တဲ့ ကာလတိုင်အောင် ကြီးမားခိုင်ခံ့တဲ့ ခံတပ်ရယ်လို့လည်း ဘယ်မှာမှ မရှိဘူး။ ဒါ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောင့် အရှေ့တောင်အာရှမှာ အဲဒီအချိန်က ကြီးကျယ်တဲ့ စစ်မက်အရေးအခင်း လည်း မပေါ်ခဲ့ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခရစ်နှစ် စပေါ်တဲ့အချိန်မှာ အားပြိုင်ပွဲကာလ (Conflicting Empires) ပေါ်ပေါက်လာပါတယ်။ နိုင်ငံရေးအရ အိန္ဒိယ၊ တရုတ်နဲ့ ဥရောပနိုင်ငံအချို့ဟာ အရှေ့တောင်အာရှကို ကျူးကျော်လာကြတယ်။ သူတို့ဆီက ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေ လည်း ကျူးကျော်လာကြတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီကာလကို အားပြိုင်ပွဲကာလလို့ ခေါ်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ နိုင်ငံခြားကယူလာတဲ့ ပညာတစ်ရပ်အနေနဲ့ အိုးကို စဉ့်သုတ်တဲ့ပညာ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ပေါ်လာပါတယ်။ အမှန်ကတော့ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ခရစ်နှစ် ၁၁ ရာစုကို ရောက်တဲ့အခါမှ စဉ့်သုတ်တဲ့ပစ္စည်းတွေကို ဖောဖောသီသီသုံး တာကို တွေ့ရပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ သတိပေးစကားတစ်ခု ပြောလိုပါတယ်။ အခု ပြောပြီးခဲ့တဲ့ ခေတ်ကာလ ပိုင်းခြားချက်တွေ ပညာရပ်စတင်တဲ့နှစ် ဖော်ပြချက်တွေ ဟာ ယာယီဆုံးဖြတ်ချက်တွေပဲ ရှိသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိုးကို ဘာကြောင့်သုံးသလဲလို့ စဉ်းစားလိုက်ရင် အိုးကို ဘယ်တုန်းက စသုံးတယ်ဆိုတာကို မှန်းလို့ ရနိုင်ပါတယ်။ ပထမဦးဆုံး ကုန်ပစ္စည်းထုတ်လုပ်တဲ့ လက်နက်ကိရိယာတွေကောင်းလို့ ကုန်အထွက်ပိုလာတဲ့အခါကျတော့ သိုလှောင် ထားဖို့ ပစ္စည်းရှိလာမယ်။ လူကိုလူချင်း ခေါင်းပုံဖြတ်တဲ့စနစ်ကြောင့် ပစ္စည်းတွေအလျှံပယ်ပေါတဲ့လူ ရှိလာတယ်။ အဲဒီလူက သိုလှောင်ဖို့ အားထုတ်တယ်ဆိုပါ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော့။ ဒုတိယစဉ်းစားစရာက လူတွေဟာ ရာသီဥတု သိပ်မဆိုးတော့လို့ တောင်ပေါ် မှာ ဂူအောင်းရာကနေပြီး မြေပြန့်ကို ဆင်းလာကြပြီလေ။ တောင်ပေါ်နေတုန်းက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော့ ရေသယ်တဲ့အခါ ဝါးကျည်တောက်ဟာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေမဲ့ မြစ်ရိုးမှာ ရွာတည်ပြီးနေတော့ ကွဲလွယ်တယ်ဆိုပေမဲ့လည်း မြေအိုးသုံးချင်လာမယ်။ တတိယ ပြောစရာက အဲဒီအစောပိုင်းကပဲ အတော် လှပပြေပြစ်တဲ့ အိုးတွေတွေ့ ရလို့ အိုး ထိန်းသည်ဆိုတဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အလုပ်အကိုင်ရှိပြီလို့ ဆိုနိုင်တယ်။ အိုးကို ပဲ သီးသန့်လုပ်ကိုင်တဲ့သူ ရှိလို့သာ ဒီလို လက်ရာကောင်းကောင်းဖြစ်တယ်လို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ နောက်ဆုံး တင်ပြချင်တာကတော့ ဒီအိုးထိန်းသည်ဟာ ရွှံ့စေးကောင်းကောင်းရတဲ့ မြစ်ဝှမ်းဒေသမှာပဲ နေမယ်။ မြစ်ရိုးမှာ ရွာတွေတည်တယ်။ အဲဒါက အရင် အနှစ် ၉ဝဝဝ က ဖြစ်မယ်လို့ မှန်းဆပါတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိုးကို နေလှန်းရုံသက်သက်နဲ့ ရေထည့်လို့ မရဘူး။ စင်တီဂရိတ် ၅၀၀ ဒီဂရီအထိ မီးအပူနဲ့ ဖုတ်တဲ့အခါ ရေထည့်လို့ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ စင်တီဂရိတ် ၁၁၅ဝ ဒီဂရီအထိ အပူပေးလည်း နည်းနည်းတော့ ရေစိမ့်ဦးမှာပါပဲ။ စဉ့်သုတ်လိုက်မှပဲ ရေ ကောင်းကောင်း လုံပေမယ်။ အနောက်အာရှမှာတော့ စဉ့်သုတ်ပညာကို အရင် အနှစ် ၂၉ဝဝ ကပဲ တတ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူတွေအကြိုက် ပြောရရင်တော့ သောက်ရေအိုးကို စဉ့်မသုတ်ပါဘူး။ သောက်ရေအိုးဟာ အပြင်မှာစိုပြီး ရေစက်ကလေးတွေ အောက်ကို တပေါက်ပေါက် ကျနေရင် သိပ်ကျေနပ်တယ်။ ရေပိုအေးတယ် ထင်မိတယ်။ သောက်ရေကိုလည်း တစ်နေ့တစ်ခါဖြည့်ပြီး သုံးလေ့ရှိလို့ စိမ့်ယိုပြီး ကုန်ဆုံးတာကို မမှုဘူး။ ဆီလှောင် မယ်၊ အသီးအရွက်ကို ဆားစိမ်မယ်ဆိုရင် ဒီလို ယိုစိမ့်တာကို ဘယ်လိုမှ သည်းမခံ နိုင်ဘူး။ စဉ့်အိုးကိုပဲ သုံးရတော့မယ်။ ဒါကြောင့် မြန်မာ့မြေမှာ စဉ့်သုတ်ပညာ ဘယ်အချိန်ကစပြီး တတ်ကျွမ်းတယ်ဆိုတာ သိဖို့ အရေးကြီးတယ်။ အင်မတန် နောက်ကျခါမှ ဒီပညာကို တတ်ပါတယ်။ စောစောကပြောသလို ခရစ်နှစ် ၁၁ ရာစု ရောက်မှ စဉ့်လုပ်ငန်း ပေါ်တယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှေးဟောင်းသုတေသနဌာနက တူးဖော်ပေးလို့ရတဲ့ အရင်အနှစ် ၂ဝဝဝ ကျော် က အိုးကို စပြီး လေ့လာရပေမယ်။ ချောအောင်သွေးထားတဲ့ ကျောက်လက်နက် တွေနဲ့ တွဲပြီးတွေ့လို့ ဒီလို နှစ်ကာလ ပိုင်းခြား ခန့်မှန်းနိုင်တာ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တူးဖော်တဲ့နေရာက အမရပူရ တောင်သမန်အင်းစောင်း၊ အောင်ခြင်းရှစ်ပါး ကျောင်းနဲ့ မဟာဂန္ဓာရုံ ကျောင်းတိုက်တစ်ဝိုက်မှာ ဖြစ်တယ်။ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၉၇၁\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43221759819925,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ab2a0f22-664e-46f7-aa87-665dfa0dfe53.jpg?v=1730276219"},{"product_id":"သန်းထွန်း-မိုးကျရွှေကိုယ်","title":"မိုးကျရွှေကိုယ်","description":"\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003e(၁)\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eတောစခန်း\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003e         \u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာရေးစားပွဲတစ်ဖက်မှာ ထိုင်နေတဲ့မိတ်ဆွေက သူလေ့လာဆဲစာရွက်တွေကိုဖတ်ရင်း ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး “ဒီမှာ လက်မှတ်ထိုး၊ ဒါပဲ” လို့ ပြောလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညနေခင်းလေအေးအေးမှာဖယောင်းတိုင်မီးကလှုပ်နေတယ်။မီးရောင်ကြောင့်ထွက်ပေါ်လာတဲ့အရိပ်တွေက၊အခန်းကျဉ်းနံရံပေါ်မှာကိုးရိုးကားရားပုံတွေပေါ်နေတယ်။ဖွင့်ထားတဲ့ပြတင်းကဝင်လာတဲ့အလုပ်ကဆင်းပြီးအိမ်ပြန်ရောက်သူတွေရဲ့ပြောသံဆိုသံတွေကို၊ခပ်တိုးတိုးခပ်သဲ့သဲ့ကြားနေရပါတယ်။တစ်ခါတစ်ခါသုံးဘီးကားတွေ ခပ်လှမ်းလှမ်းက ဖြတ်သွားသံ၊ လမ်းမီးမှိန်မှိန်မှာ လမ်းသလားသူ တွေကို ရှောင်ပါရှားပါးလို့ သတိပေးသံတွေ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြတင်းတစ်ဖက်မှာ ဇာခန်းဆီးချထားတဲ့ ရုံးတံခါးပေါက်ကနေပြီး မြင်နေ ရတဲ့ 'ရုံးသူရုံးသားတွေက ဘာများထပ်ခိုင်းမလဲလို့ဂရုတစိုက်နားစွင့်နေကြဟန်ရှိတယ်။တို့ဆီကိုခုမှအသစ်ရောက်လာတဲ့နယ်ပိုင်ဝန်ထောက်(sp၀)နဲ့ဘယ်ပုံစခန်းသွားကြရမလဲပေါ့။သူကခင်မင်စရာသွက်လက်ချက်ချာတဲ့လူလား၊စိတ်တိုပြီးဝရုန်းသုန်းကား ကပေါက်ခိုကပေါက်ချာလူလား၊လူပျင်းလူညံ့၊မဟားတရားပြက်တီးပြက်ချော်လူလား။နှစ်နှစ်တစ်ခါသုံးနှစ်တစ်ခါလောက် လူသစ်ရောက်လာ တတ်ပြီး၊ သိပ်မကြာခင် အဲဒီလူဟာ ဘာလို့သိမှာပါ။အခု အခိုက်အတန့်မှာတော့ မြို့ငယ်ကလေးမှာ လူကြီးအသစ်ရောက်တဲ့အခါ၊ ရုံးသူရုံးသားတွေက ညနေစောင်း  ပေမယ့် အိမ်မပြန်သေးဘဲ၊ ပျော်ပျော်ပါးပါး ရုံးမှာပဲ စောင့်ဆိုင်းနေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ တို့ဆီကို ခုရောက်လာတဲ့လူသစ်က ဘယ်လို ဘယ်ညာနဲ့၊ အိမ်ကသားမယားမကျန် လူရင်း-လူစိမ်းမခွဲဘဲ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ဖြစ်ဖြစ်၊ အိမ်မှာ ညစာစားရင်းပဲဖြစ်ဖြစ် စကားဖောက်သည် ချလိုနေကြပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရုံးကတကျစ်ကျစ်မြည်တဲ့ကလောင်တံကြီးနဲ့၊ကျွန်တော်လက်မှတ်ထိုးပြီးတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက်၊“ကော့ကရိတ်တိုက်နယ်ရဲ့အုပ်ချုပ်ရေးဦးစီးအရာရှိငါဖြစ်ပြီကော”ဆိုပြီးအားမာန်ဝင်လာတယ်။ အခွန်စည်းကြပ်မယ်၊ အခွန်ကောက်မယ်၊လူငှား၊လယ်၊အပေါင်အနှံ၊အင်းခွန်၊တံငါခွန်၊မုတ်ဆိုးလိုက်၊သေနတ်လိုင်စင်လဲ။တိုက်နယ်တရားသူကြီး၊ ရဲစခန်းကိုထိန်းပြီး ပစ္စည်းခိုးထုတ်-ခိုးသွင်း၊ ဂျင်ဝိုင်း ဖဲဝိုင်း၊အရက်ပုန်းတွေကိုကာကွယ်ဟန့်တားဖမ်းဆီး ဆိုတာတွေနဲ့၊ ရာထူးအရ ရပ်ရွာငြိမ်း ချမ်းရေးကော်မတီ၊ ကျန်းမာရေးကော်မတီ၊ မြူနီစီပယ်၊ ဆေးပေးခန်းကအစ နေရာ တကာ သေချာကျန စည်းကမ်းတကျဖြစ်အောင် အုပ်ချုပ်ရတဲ့ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်လာပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           တိုက်နယ်တစ်ခုလုံးမှာအကြီးမြင့်ဆုံးရာထူးရှိတဲ့ငါဟာ၊မင်းဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်စားတာဝန်ခံပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်လာတဲ့အတွက်၊ ဒီနယ်ကို စစ်သေနာပတိကြီးဖြစ်ဖြစ်၊ လေကြောင်း ရေကြောင်း ဦးစီးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ့ထက်ရာထူးကြီးတဲ့ ဘယ်သူမဆို ငါတို့ ဌာနကအရာရှိမပါဘဲ ရောက်လာရင်၊ ငါ စီမံတာကိုခံရမယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ရက်စွဲနဲ့အတိအကျပြောရရင်၊ ၁၉၄ဝပြည့်နှစ် စက်တင်ဘာလ ၇ ရက်နေ့မှာကျွန်တော့်အသက်က ၂၅နှစ်။ ကျွန်တော့်ထက် အတွေ့အကြုံများပြီး ကော့ကရိတ်ကို အရင်သုံးနှစ်က ရောက်လာခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်တို့ဌာနက `အထက်ဆရာ လက်ထဲကတာဝန်ကို ကျွန်တော် လွှဲပြောင်းယူလိုက်ရပါတယ်။ အနှစ်ငါးဆယ်အတွင်းမှာဒီနယ် \"ဟာအရင်ကထက်ပိုပြီးအရေးပါတဲ့နေရာဖြစ်လာတာတော့အမှန်ပါ။သက်ဆိုင်ရာစာရွက်စာတမ်းတွေမှာလူဟောင်း-လူသစ်အပြန်အလှန်လက်မှတ်ထိုး ကြပြီး ရုံးဆင်းခဲ့တယ်။ လူဟောင်းက မကြာခင် ကျွန်တော့်အိမ်ဖြစ်မယ့် သူ့အိမ်ကိုပြန်တယ်။ကျွန်တော်ကဇနီးဒိုရင်းစောင့်နေတဲ့မင်းတဲကိုပြန်ရတယ်။ရာထူးလွှဲပေးပြီးထုံးစံအတိုင်းမဆိုင်းမတွ၊သူက-နောက်တစ်နေ့မနက် ကော့ကရိတ်က ထွက်သွားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဌာနချုပ်လုပ်ထားတဲ့ ကော့ကရိတ်ဟာ အင်္ဂလိပ်တွေက ကောင်တီ(county) ‘ခေါ်တဲ့တိုက်နယ်လောက် မြေဧရိယာရှိပါတယ်။ မြို့ကလေးကလည်း အခုအနှစ် ငါးဆယ်အတွင်းမှာ ကြီးလာတယ်။ လူဦးရေနဲ့ပြောရရင် လူခုနစ်ထောင်-ရှစ်ထောင် လောက်ရှိနေပြီ။ လမ်းမကြီးကကတ္တရာခင်းပြီး၊လယ်ကွင်းတွေကြားကဖြတ်ပြီးတစ်ဖက်ဟောင်သရောမြစ်ပေါ်ကကျုံဒိုးကိုရောက်တယ်။ အဲဒီကနေ့စဉ်မော်လမြိုင်နဲ့ပြေးဆွဲနေတဲ့သင်္ဘောကလေးရှိတယ်။ နောက်တစ်ဖက်မှာတော့၊သွားရင်းသွားရင်းပျက်လိုက်နေတဲ့လမ်းနဲ့ဒေါနတောင်ရိုးကို လိမ်ပတ်ဖြတ်ကျော်တဲ့မိုင်လေးဆယ်အကွာက ယိုးဒယားနယ်စပ်ဖြစ်ပါတယ်။ မြို့ပေါ်မှာကြွားစရာဆိုရင်ရေနွေးငွေ့နဲ့ခုတ်မောင်းတဲ့ဆန်စက်သုံးလုံးရှိတယ်။ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေ၊စေတီလေးတွေလည်း အတော်အသင့်ရှိပါတယ် တိုးတက်ရေးလမ်းကြောင်းပေါ်ရောက်ပြီလို့ပြောနိုင်တဲ့ အချက်ကလျှပ်စစ်နဲ့လမ်းမီးပေးနိုင်ပြီ။ ချမ်းသာကြွယ်ဝဖို့ လမ်းစကစပါးထွက်ကောင်းဖို့ ၊ ကုန်သေးရောင်းတဲ့လုပ်ငန်း သွက်လက်ဖို့ပဲ အားထားရမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လမ်းမကြီးပေါ်ကဈေးကို ဖြတ်ပြီးလမ်းလျှောက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် လူမျိုးစုံကို တွေ့ရလို့ အံ့ဩသွားမယ်။ ရိုးရာအဝတ်ရောင်စုံနဲ့ ဗမာ၊ရှမ်း၊ကရင်၊မွန်၊တရုတ်၊ကုလားအားလုံးရောထွေးပြီးသွားနေကြတယ်။ကော့ကရိတ်က နယ်ခြားမြို့ဆိုတဲ့ အတိုင်း လူမျိုးပေါင်းစုံရောနှောနေတယ်။ ဟိုမှာ ဒီမှာ အစုလိုက်၊ ရွံ့တွံတွံနဲ့လူစုကို-တွေ့မယ်။ အဝတ်ကလည်းကြမ်းတယ်။အနီးအပါးရွာတွေကလာတဲ့လူတွေပါ။ဈေးဝယ်မယ်၊စွန့်စားပြီးဘိုင်စကုတ်ဝင်ကြည့်မယ်။၊ ညမှာတော့ ပွဲကြည့်မယ်။ ပွဲကို နှစ်သက်ကြပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျွန်တော်တို့က ကော့ကရိတ်ကို တောစခန်းလို့ပြောနေတယ်။ ကျွန်တော်တို့-အရင်ကနေသွားတဲ့ မင်းကတော် ကဆိုရင်၊' ဒီနေရာတောကျလိုက်ပုံကအံ့ရော လို့ပြောတယ်။အခုလိုချောင်ကျတဲ့ရွာတွေမှာနေကြရတဲ့လူတွေကတော့ စပါးအထွက်ပဲ အားကိုးစရာရှိပါတယ်။ သူတို့အဖို့ “မြို့တက်တယ်ဆိုတော့ မော်လမြိုင်လိုနေရာကို မဆိုလိုပါ။ အခုဒီနေရာလေးမှာ လူစုစုကိုလာပြီးရောနှောတာကို ဆိုလိုပါတယ်။ ခနော်ခနဲ့ဘတ်စကားတွေက ထွားပြီးသွားနေကြပါတယ်။ `စပယ်ယာက တစာစာအော်ပြီး၊ သွားမယ့်ခရီးစဉ်ကိုရွတ်တယ်။ ထိုင်ခုံမှာလူပြည့်မှ ထွက်မှာပါ။ စိတ်မပျက် ပါနဲ့၊ ဒီကားမှမစီးရရင် တောင်ကျော် တောဖြတ်ပြီး ခြေကျင်သွားရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့ရဲရွာငယ်တွေမှာဆိုရင်၊ မြန်မာတွေတီထွင်ထားတဲ့ ဘေးတွဲ(ဆိုက်ကား)မှာ စီးပြီး ဟန်မာန်အပြည့် ခရီးသွားနိုင်တာမဟုတ်ပါ။ သူတို့ရွာမှာ လျှပ်စစ်'လမ်းမီး မရှိ။ နေဝင်မိုးချုပ်ထိရောင်းတဲ့ ဈေးဆိုင်မရှိ။ လမ်းသွားလမ်းလာကို ရင်းသောက် ဖို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မရှိ၊ ဒါတွေက ကော့ကရိတ်နဲ့ဘယ်လိုမှ မဆိုင်ပါ။ လူတွေ ရယ်ကာမောကာနဲ့၊ ပြောမကုန်အောင် အေးချမ်းသာယာတဲ့စည်းစိမ် ခံနိုင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နယ်စပ်သို့'လို့လမ်းပြတဲ့ဆိုင်းဘုတ်အလွန်မှာလမ်းမကြီးဟာမြေပြင်က'သိသိသာသာမြင့်တက်သွားပါတယ်။ အဲဒီကုန်းမြင့်ပေါ်မှာ အရာရှိ “မင်းတဲ'ရှိတယ်။ အထပ်နှစ်ထပ်ရှိတဲ့ အိမ်ကလေးပါ။အပေါ်ထပ်ကကြည့်ရင် တောကိုဖြတ်ပြီး သွားရ တဲ့မြို့ လမ်းကို မြင်ရပါတယ်။ သူရဲ့ ရှေ့တူရူကိုသွားရင် ဒေါနတောင်တန်း၊ အမြဲ စိမ်းလန်းစိုပြည်တဲ့တောလမ်း၊ တို့နဲ့နယ်စပ်ကြားမှာ အဲဒါတွေပဲရှိတယ်။ ခံ့ညားတဲ့တောင်တန်းတွန့်တွန့်မှာ သစ်ပင်စိမ်းစိမ်းတွေက ဖုံးလို့။ ဒါတွေကိုဖယ်ပြီး (ကျော်ဖြတ် ပြီး)သွားနိုင်ရင် နယ်စပ်မြို့ဖြစ်တဲ့မြဝတီကို ရောက်ပြီပေါ့။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဆူညံနေတဲ့ဘတ်စ်ကားသံ၊ ပြွတ်သိပ်ပြီးတင်ထားတဲ့ ခရီးသည်တွေရဲ့ အသံ၊ မညီမညွတ်လမ်းပေါ်မှာ တထိတ်ထိတ်တက်-ဆင်းနေရတဲ့ကားသံ၊တော်တော်ဝေးတဲ့အရပ်ကပဲကြားနိုင်တဲ့ကားဟွန်းသံ၊အဲဒါတွေကိုဆက်စပ်ပြီးအတွေးကောင်းရင် စစ်ဘုရင်သေနာပတိ အလောင်းမင်းတရားရဲ့ စစ်တပ်ကြီး ချီတက်နေသလား ထင်ရ တယ်။ အမှန်ကလည်း ခရစ်နှစ် တစ်ဆယ့်ရှစ်ရာစုနှစ်မှာ အလောင်းမင်း တရားက ယိုးဒယားကိုသိမ်းဖို့ သူ့မြင်းတပ်ခြေလျင်တပ်တွေကိုချီတက်စေပြီး အောင်ပွဲရခဲ့တဲ့ လမ်း မဟုတ်လား။ ယိုးဒယားမြို့တော်အယုဒ္ဓယကို တိုက်ခိုက်ဖျက်ဆီးပြီး၊ မြဝတီမှာအောင်မြင်ခြင်းအထိမ်းအမှတ်နဲ့ စေတီတစ်ဆူတည်ခဲ့တာကို အခုထိ မြင်နေကြ တယ်မဟုတ်ပါလား။ မြေတာရိုးနဲ့ ရွာကိုပတ်ပြီး ခံတပ်လုပ်ခဲ့တာလည်း မြင်ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိုးရာသီမှာ မိုးရေတွေအများကြီးရွာချတာကို ကော့ကရိတ်ကကြုံတွေ့ရမြဲဖြစ် ပါတယ်။ ဒီလိုရွာတာကို ကျေနပ်တယ်။ မိုးရေချိန်လက်မ ၂၅ဝရှိတယ်။ အိမ်တွေနဲ့တောင်ခြေအတွင်းမှာ တောဖြစ်နေပါတယ်။ ရွာနဲ့သိပ်မကွာတဲ့နေရာမှာ ဆောက် ထားတဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းကိုတောင် တောကွယ်လို့မမြင်နိုင်ပါ။ မိုးစဲလို့ နွေရာသီရောက်တဲ့ အခါကျပြန်တော့ အတားအဆီးမရှိ၊ ပူပြင်းလိုက်တဲ့နေက အလွန်အကျွံမို့ - မီးတိုက်ထားသလို ခံစားရပြန်တယ်။ သစ်ပင်တွေလည်းအစိမ်းရောင်က အညိုရောင်ပြောင်းပြီး အပင်ဖျား အကိုင်းအလက်ဖျားတွေ ခြောက်ကုန်ပြီ။ ဒီအခါကျမှ ဘုံအဆင့်ဆင့်နဲ့ကျောင်းအမိုးကို ခွဲခွဲခြားခြား မြင်နိုင်ပါတော့တယ်။ တောမီးကလည်းလောင်လိုက်တာကျွန်တော်တို့ခြံစပ်အထိပြောင်သွားပါတယ်။ညနေအခါနေဝင်ရီတရောမှာဘုရားရှိခိုးဖို့နှိုးဆော်တဲ့အခါတီးတဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းက အုန်းမောင်းခေါက်သံနဲ့။တောင်တန်းဘက်ကိုကြည့်ရင်တောင်ရိုးတစ်လျှောက်မှာ မီးခိုးငွေ့ငွေ့ မီးတောက်မကျ တကျ လောင်ကျွမ်းနေတာကို မြင်နိုင်ပါတယ်။ တောချုံအမည်းကို ရွှေရောင်နှုတ်ခမ်း ကွပ်ထားတယ်လို့ ထင်မိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်တို့ရောက်စကလက်ဆောင်ရတဲ့ဒေါင်းဟာသစ်ပင်ပေါ်မှာနားသလား၊အိမ်ခေါင်မိုးစွန်းမှာနားသလား မသိနိုင်ပေမယ့်၊(လူဝင်လူထွက်ကို)အမြဲ စောင့်ကြပ်နေတယ်။ ကက်ပီတယ်က အစောင့်ဘဲငန်းတွေနဲ့ တူလိုက်တာ။အိမ်စောင့်ခွေးထက် စိတ်ချရသေးတယ်။ နေ့-ညမရွေး လူစိမ်းသူစိမ်းလာရင် နားနေရာကို ရွှေ့ ရွှေ့ပြီး သတိပေးမြဲဖြစ်ပါတယ်။ ဒေါင်းခွပ်တယ်ဆိုတာကို မလေးမစား မလုပ်နဲ့။ ဒါကိုကြောက်လို့ ဧည့်သည်မလာရဲတာ အမှန်ပါ။ အိမ်မှာမွေးထားတဲ့ ကြောင်က သူ့ကိုကြောက်ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဘက်ကို လှည့်လာလေမလားလို့ ကျွန်တော်တို့ ထမင်းစားပွဲမှာထိုင်နေရင်း ကြောက်မိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျွန်တော်တို့နေတဲ့မင်းတဲဆိုတာကကျွန်းသစ်နဲ့ဆောက်ထားတာ။အတက်အဆင်းလုပ်ဖို့ပန်းပုလက်ရာပါတဲ့လှေခါးကို အိမ်အပြင်ကကပ်ထားပါတယ်။ ဒေါက်ထောက်ရတဲ့တံခါးရွက်ကြီးတွေက ဝင်ရ-ထွက်ရတယ်။ အပေါ့အလေးစွန့်ဖို့နေရာ ရယ်လို့၊ ရန်ကုန်ကလွဲရင်ဘယ်နေရာမှာမှသီးသန့်နေရာလုပ်မပေးထားပါ။အိမ်တွင်းသုံးဖို့ ရေလွှတ်ပေးထားတဲ့စနစ်လည်း မရှိပါ။ ရေတွင်းလည်း တစ်လုံးမှ တူးမထားပါ။ လှည်းနဲ့ရေစည်ကိုတင်လာပြီး ရေပေးတဲ့လူတော့ ရှိတယ်။ မြန်မာ အဘိုးကြီး၊ သူ့အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်သိဟန်မတူပါ။ အများအပြောက သူဟာတစ်ခါက သူဌေးမြေပိုင်ရှင်တဲ့၊ လောင်းကစားတာအလွန်အကျွံ ဖြစ်ပြီးအခုတော့ သိပ်မွဲသွားပြီ။ သူက ရေစည်တင်တဲ့လှည်းကို တကျီကျီနဲ့ အခေါက် ခေါက်ရေတွင်းရှိရာတောင်ခြေကိုရေလာသယ်တယ်။ ခပ်လှုပ်လှုပ်နဲ့မနားမနေ အလုပ် လုပ်ရှာတယ်။ တစ်ခါကချမ်းသာတယ်လို့ မထင်ရလောက်ပါ။ ပြုံးပြုံး ပြုံးပြုံးနဲ့ လူတကာကို ခင်ခင်မင်မင်ဆက်ဆံတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီလိုနှစ်သက်စရာပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကျွန်တော်က အုပ်ချုပ်သူ မိုးကျရွှေကိုယ် အဖြစ်နဲ့ရောက်ရှိနေပါတယ်။ ရှေးရှေးကပဲအဆက်ဆက် ရှင်ဘုရင်ဆိုရင် မိုးကျ ရွှေကိုယ်” ဆိုပြီး လေးစားကြတယ်။ ကျွန်တော်က ဒီနေရာကို ဆက်ခံရပါတယ်။ တာဝန်ကကြီးပေမယ့် လုပ်ပျော်တယ်။ ရုံးချုပ်မှာထိုင်ရတာနဲ့ သိပ်ကွာခြားတယ်။ ဒီမှာတော့ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း၊ မြုပ်ချင်မြုပ်ပေါ်ချင်ပေါ် ငါစိုးငါပိုင် မဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43222640885909,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_53e86f0c-021b-4907-bfac-9042a7e9e39e.jpg?v=1730278195"},{"product_id":"သန်းထွန်း-ငိုချင်းမိုးကျရွှေကိုယ်","title":"ငိုချင်း(မိုးကျရွှေကိုယ်)","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eအဝေးရောက်အစိုးရ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျပန်ထိုးဝင်လာလို့ ထောင်နဲ့ချီပြီး အိန္ဒိယကို ၁၉၄၂ မှာရောက်လာတဲ့ စစ်ပြေးတွေကို အိန္ဒိယဘက်က မကြည်ဖြူပါ။ အိန္ဒိယမှာလည်း သူ့ပြဿနာနဲ့သူ ဗျာများနေပါတယ်။ ဒီတော့ သန်းနဲ့ချီပြီးဝင်လာတဲ့ဧည့်သည်ကို ပျူပျူငှာငှာဧည့်မခံနိုင်ပါ။ ပြီးတော့ဧည့်သည်တွေကလည်း စုတ်ပြတ်ပြီး စိတ်ရော့လူရော ဆင်းရဲပင်ပန်းလာသူတွေဖြစ်ပါ တယ်။ ဒီလိုပြေးထွက်ခဲ့ရသူတွေဟာ အများစုက သူတို့နဲ့တစ်မျိုးတည်းသား ကုလား တွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီပြည်ပြေးတွေက သူတို့ကို အိန္ဒိယအစိုးရကတာဝန်ယူရမယ်လို့ ပြောတာကလည်းတစ်ဖက်သတ်ကျလွန်းပါတယ်။         \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တချို့ဥရောပတိုက်သားတွေက သူတို့နဲ့မျိုးတူတွေဖြစ်တဲ့ ဒီစစ်ပြေးတွေကို : သူစိမ်းလို သဘောထားတယ်။ သူတို့လုပ်ပုံက နှင်မပစ်တာဘဲ ကျန်တော့တယ်။ ဒါဟာ အရှေ့ဖျားအရေးအခင်းက တကယ့်အဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပါတယ်။ ကာလကတ္တားမှာ ရှိရင်းလူတွေက အခြေအနေကိုငဲ့ပြီး ပြည်ပြေးတွေကို မကူညီလိုပါ။ တချို့က တကယ့်ကို မောင်းထုတ်တာမျိုး လုပ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒိုရင်းက ကံကောင်းတယ်။ ကာလကတ္တားကိုရောက်သွားတော့ သူက လက် တစ်ဖက်က ကလေးကိုချီ၊ ကျန်လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဂျပန်ဓားရှည်ကြီးဆွဲပြီး သူ့နာမည် ပါတဲ့လူကို ရှာတယ်။ အဲဒီလူက မိုးကျရွှေကိုယ်တစ်ဦး ဖြစ်တယ်။ သူက ဂရုတစိုက် အလုပ်အကိုင် အထောက်အကူပေးနိုင်တဲ့သူဌေးတစ်ဦးကို ရှာပေးတယ်။ တခြားလူတွေ ကတော့ သူ့လိုကံမကောင်းကြပါ။ သူတို့ရောက်သွားချိန်က ကာလကတ္တားမှာ သိပ်ပြီး ရာသီဥတုပူပြင်းချိန်ဖြစ်လို့ သတင်းတစ်ပတ်အတွင်း သားငယ်အတွက် ကလေးဝတ် တွေ အလုံအလောက်စုပြီး ဆင်းမလားကိုထွက်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီမြို့က စစ်ဖြစ်တဲ့ အချိန်အထိ နွေရာသီစခန်းအဖြစ်နဲ့ အိန္ဒိယအစိုးရက ရုံးရွှေ့ထားလေ့ရှိတဲ့နေရာ ဖြစ်ပါတယ်။ နွေအခါ ဘုရင်ခံချုပ်ရုံးစိုက်တဲ့နေရာ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒီလိုလုပ်တာ သင့်တင့်လျောက်ပတ်တယ်။ အိန္ဒိယအစိုးရက မြန်မာနိုင်ငံက ပြေးလာရတဲ့အစိုးရကို ဆင်းမလားမှာရုံးစိုက်ဖို့ ခွင့်ပြုတယ်။ ဆင်းမလားမှာပဲ အခြေ စိုက်ပြီး အုပ်ချုပ်ရေးဆက်လုပ်ဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ အိန္ဒိယအစိုးရက နွေရာသီစခန်း အဖြစ်နဲ့ ဆင်းမလားကိုမသုံးတော့ပါ။ ဒါ့ကြောင့် ဒီမြို့မှာ အရာရှိအိမ်တွေ ရုံးတွေ လုပ်ဖို့ လွယ်လွယ်နဲ့ အဆောက်အအုံလိုသမျှ ငှားယူအသုံးပြုနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဆင်းမလားကိုသွားပြီး အဝေးရောက်မြန်မာအစိုးရ လက်အောက်မှာ ဝင်ရောက်အမှုထမ်းပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ငှက်ဖျားရောဂါရှိတယ်။ ပြီးတော့ ပြင်းပြင်း ထန်ထန်ဝမ်းကိုက်တဲ့ရောဂါလည်း ရှိတယ်။ အဲဒီတုန်းက (စွမ်းလှတဲ့)ဆာဖိုနမိုက် မပေါ်သေးဘူးဆိုတော့ ကျွန်တော့်ကိုဆေးရုံတင်ပြီး ဝမ်းကိုက်ရောဂါပိုးတွေသေအောင် ကုပေးနေပါတယ်။ အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာပဲ မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရ အတွင်းဝန်ချုပ်ရုံးကို အသစ်စက်စက်ဖွင့်ပြီး ကျွန်တော့်ကို လက်ထောက်အတွင်းဝန်ချုပ်တာဝန် ပေးအပ် ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခံ့ညားတဲ့ဘွဲ့နာမည်နဲ့ရာထူးကြီး ဆိုပေမယ့် တကယ့်တကယ်မည်မည်ရရ လုပ်ငန်းတာဝန်ရယ်လို့ မရှိပါ။ လက်ခံရရှိတဲ့အမှုကိစ္စနဲ့ပတ်သက်တဲ့ စာရွက်မှတ် တမ်းတွေကို ပြည့်စုံရဲ့ လား၊ အကြောင်းအချက်ညီညွတ်အောင် စီစဉ်ထားသလား၊ ကိုယ် တိုင်မှတ်ချက် ကောက်ချက်ပေးပြီး ဆုံးဖြတ်နိုင်သလား၊ ကိုယ့်အထက်လူကြီးဆီကို တင်ပြရမှာလား၊ ပြည်ပြေးအစိုးရဆိုတော့ ဘာမှမပြီးမပြတ် - တန်းလန်းဖြစ်နေတဲ့ ကိစ္စရယ်လို့ မရှိနိုင်သေးပါ။ ရန်ကုန်မှာ အဲရစ်အာနိုကို လက်ထောက်အတွင်းဝန်ချုပ် ခန့်ထားစဉ်ကနဲ့ အရမ်းကွာနေတယ်။ သူဆိုရင် အသက်ကခပ်ငယ်ငယ်၊ ဖျတ်လတ် သန်မာတက်ကြွတယ်။ ရုံးစတက်တဲ့နေ့၊ မပြတ်သေးတဲ့အမှုတွဲရှိသမျှ ကျုပ်ဆီကိုပို့လို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်။ နောက်တစ်နေ့ သူ့ရုံးကိုရောက်သွားတဲ့အခါ တစ်ခန်းလုံးမှာ အမှု တွဲတွေပြည့်လျှံနေလို့ သူထိုင်စရာနေရာ မကျန်တော့ပါ။ တချို့ အမှုက အရင်ဆယ်နှစ် ကကိစ္စ၊ အနှစ်နှစ်ဆယ်က၊ အနှစ်သုံးဆယ်ကအမှုတွဲတွေဖြစ်တယ်။ အခုအတိုင်းဆွဲထားလိုက် ဦး၊နောက်တစ်နှစ်ကြာမှ ထပ်ပြီးတင်ပေးလို့(ဣန္ဒြေမပျက်) ပြောလိုက် ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရကို ဆင်းမလားမှာတရားဝင်ဖွင့်လှစ်ကြောင်း ကြေညာ လိုက်တဲ့အခါ မြန်မာနိုင်ငံက ပြေးခဲ့ရတဲ့ ဥရောပတိုက်သား၊ အင်္ဂလိပ်-မြန်မာကပြား၊ ကုလားနဲ့ မြန်မာလူမျိုးစုံဟာ ဒီရုံးကိုလာပြီး ရောက်ရှိကြောင်းအစီရင်ခံပြီး၊ ပေးအပ်တဲ့တာဝန်ကိုဆက်လက်ဆောင်ရွက်ရမယ် ။တချို့ကလူကိုယ်တိုင်လာတယ်။ လက် ထောက်အတွင်းဝန်က သူလုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိတဲ့ အမှုထမ်းငယ်တွေရဲ့ ကိစ္စကို သူကဘာလုပ် သင့်တယ်လို့ ပြောတယ်။ သူမပိုင်ဘူးထင်ရင် (ဘုရင်ခံစတဲ့ အထက်အရာရှိကြီးတွေ ဆီကို တင်ပြရတယ်)။ အထက်အရာရှိဆိုရင် အခု ဆင်းမလားမှာနေရမယ်လို့ အမိန့် ထုတ်ထားလေတော့ ခဏဖြစ်ဖြစ် ခဏထက်ပိုကြာရင်ဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ဘာသာ မြို့ ပတ်ပြီး နေအိမ်ရှာငှားရတယ်။ သင့်တော်တဲ့အိမ်နေရာဆိုတာလည်း တွေ့ဖို့မလွယ် ဘူး။ ဘာပြုလို့လဲဆိုတော့ အရာရှိကြီးတွေဟာ သူများကသင့်ပါတယ်ဆိုတိုင်း သူတို့က လက်မခံဘဲ ကြေး(ဂျီး)များ တတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျေနပ်သလို မကျေနပ်သလိုနဲ့ ရတာပဲယူပြီး နေကြရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်တို့ အတွက် အစမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့အခန်း တစ်ခန်းပဲရတယ် နောက် သီတင်းသုံးလေးပတ်ကြာမှ ဧလီစီယမ်ဟိုတယ်မှာ ဒိုရင်းလုံ့လနဲ့ နောက်မှာ အခန်း ၂ခန်း၊ ၃ခန်းအတွဲပါကဲအဖီတစ်ခု ရတယ်။ အဲဒီဟိုတယ်မှာ ကျွန်တော်တို့လို မြန်မာနိုင်ငံကပြေးခဲ့ရတဲ့လူတွေ . အပြည့်ရောက်နေပါတယ်။ အခန်းခလည်း သက် သာတယ်။ နေရာအခင်းအကျင်းလည်း ကောင်းတယ်။ အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော်တို့ အဖော်လည်းရဆိုပြီးဒီမှာပဲဆက်နေကြပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က ကလေးငယ်လေးရှိတော့ ညနေပိုင်းမှာ(ကပွဲတို့၊ ထမင်းစားပွဲတို့ကို အချိန်မပေးနိုင်ဘူး) ကိုယ့်အခန်းမှာပဲကိုယ် နေကြပါတယ်။ စာရေးတဲ့အခါ ရေး၊ မာကျောက်ကစားတဲ့အခါ ကစား၊ ကြုံကြိုက် တဲ့လူရှိရင် စကားပြော၊ ရစ်ချက်ကလေးအတွက် အာယားငှားထားတယ်။ အာယားနဲ့ ကြီးလာရင် အမေအဖေကိုစိမ်းသွားမှာစိုးလို့ ကျွန်တော်တို့လည်း ကလေးနဲ့ လက်ဖက် ရည်သောက်ချိန်မှာ နေပါတယ်။ အခုရောက်နေတဲ့ဒေသမှာ ရှုမျှော်ခင်းကတော့ အံ့ဩစရာ ဆီးနှင်းထူထပ်တဲ့ဟိမဝန္တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အခုလပိုင်းအတွင်း ကြုံခဲ့ရတဲ့ ဒုက္ခတွေကိုနှစ်သိမ့်နိုင်ဖို့ ဖန်လာတာဖြစ်မယ်။ အဲဒီက တောင်ကြောကိုကျော်ရင် တိဘက်ကိုရောက်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အုပ်ချုပ်ရေးအရာရှိကြီးတွေက အငြိမ်းစားမယူမီ ကြိုတင်အနားယူခွင့်ရပြီလို့ ယူဆတယ်။ တချို့လည်း လေကြောင်းနဲ့မြန်မာနိုင်ငံက ထွက်ခဲ့ပြီးအတွင်းရေးမှူးချုပ်နဲ့ ပူးတွဲပြီးအတွင်းရေးမှူးချုပ်မှာ ကျန်ရှိသမျှအာဏာကို မျှပြီးသုံးစွဲနေကြပါတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံကိုလက်လွတ်ခဲ့ရတာကို ခေတ္တခဏ အခြေအနေညံ့သွားတာပဲ ဖြစ်တယ်။ဒီစစ်မှာနောက်ဆုံးတော့ မဟာမိတ်တွေပဲမုချနိုင်ရမယ်။ ဒီလိုဆိုရင်မြ န်မာနိုင်ငံကို ပြန်သွားတဲ့အခါဘာတွေလုပ်မလဲလို့ပြင်ဆင်ရမယ်။မြ န်မာနိုင်ငံမှာ နောက်ဆုံးရက်အထိ နေခဲ့ပြီးမှ ထွက်လာခဲ့တဲ့ အလယ်အလတ်အရာရှိတွေ ရှိတယ်။ သူတို့က တမူး မြောက်ဘက်က ပိုပြီးခက်ခဲတဲ့လမ်းကလာခဲ့ကြရတယ်။ အဲဒီလူတွေက စီမံကိန်းလုပ် တော့လုပ်ပါ။ အဲဒီစီမံကိန်းကိုလက်လုပ်ရင် ကျုပ်တို့လုပ်မယ်။ ဟို'မင်းသားကြီး တွေမပါနဲ့ပြောကြပါတယ်။ ဘုရင်ခံ ဆာဒေါ်မန်စမစ်ကိုယ်တိုင်က ကဲဘိနက်အမတ် ကြီးဖြစ်တယ်။ သူ့ကို အင်္ဂလန်မှာရှိတဲ့ စစ်ကဲဘိနက်ကခေါ်ပြီး အရှေ့ဖျားဒေသ အတွက် မဟာမိတ်တွေရဲ့ အရေးပါတဲ့) လုပ်ငန်းတစ်ရပ်ဟာ မြန်မာနိုင်ငံ ပြန်လည် ထူထောင်ရေးဖြစ်ရမယ်လို့ မှာတယ်။ သူ ဆင်းမလားကိုပြန်ရောက်ပြီး အလယ်လူ အဖြစ်နဲ့ အဲရစ်အာနိုကို ပြန်လည်ထူထောင်ရေးအတွင်းဝန် ခန့်လိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြန်လည်ထူထောင်ရေးဌာနရဲ့ ပထမဆုံးမှတ်တမ်းက အဲရစ်ကို ဘုရင်ခံက ရာထူးခန့်တဲ့အမိန့်စာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒုတိယစာက အဲရစ်က ကြေညာချက်ထုတ်ပြန်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ပြန်လည်ထူထောင်ရေးဌာနမှာ လက်ထောက်အတွင်းဝန်ချုပ် ခန့်တဲ့စာဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီလို နည်းနည်းကလေးနဲ့ စခဲ့တဲ့ရုံးဟာ နောင်နှစ်နှစ်ကြာတဲ့အခါ အစိုးရဌာနစေ့အောင် ဘယ်လိုပြုပြင်စီမံချက်တွေ လုပ်မယ်၊ ရန်သူ့လက်က ကယ်ဆယ် လို့ရတဲ့ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ အရေးအခင်းရှိသမျှ(ပေါ် သမျှ)ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး စီမံချက် တွေထုတ်လိုက်ကြတာ ရန်ကုန်ကို ရထားကုန်တွဲကြီးတစ်တွဲစာလောက် သယ်ယူခဲ့ ရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်တို့ရုံးကိုဂျက်ကိုအောက်တောင်စောင်းမှာရှိတဲ့ဂရိဟိုတယ်လေးမှာစဖွင့်တယ်။တောင်ဝှမ်းချိုင့်နက်နက်ရှိတယ်။ အဲဒီချိုင့်ရဲ့ တစ်ဖက်မှာ မျောက် - အလွန်ပေါတယ်။ ပြတင်းပေါက်မှာ သံဆန်ခါတပ်ထားရတယ်။ နေ့စဉ်ဆိုသလိုမျောက်တစ်ကောင်လောက် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်မှာလာထိုင်ပြီး အိမ်တွင်းက လူသတ္တဝါတွေ ခုံပေါ်ထိုင်ပြီး ဘာတွေလုပ်နေကြသလဲ လာကြည့်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကလည်း ပြန်ကြည့်တယ်။ ဒီတော့ သူကစိတ်တစ်မျိုးပေါက်ပြီး၊ တီးမြည်ပြီးသစ်ကိုင်းတွေကိုလက်နဲ့ချိတ်ဆွဲကာထွက်သွားတတ်ပါတယ်။      \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            အဲရစ်က ဌာနအမှုထမ်းစုပါတယ်။ ဌာနပုံစံနဲ့တူသွားပြီ။ အစိုးရဌာနရှိ သမျှကို ဘယ်လိုဖွဲ့ မယ်၊ ဘာလုပ်စေမယ်၊ ဌာနတစ်စုစီအတွက် ပြန်လည်ထူထောင်ရေး နေရာချထားရေး အရာရှိခန့်တယ်။ ဌာနလက်ကိုင် အတွေ့အကြုံရှိပြီးလူတွေနဲ့ အကျယ်တဝင့်ဆွေးနွေးတယ်။ အနာဂတ်ရဲ့ “စက္ကူပြာ”(blueprint)ကို ရေးဆွဲကြပါ . တယ်။ ကျွန်တော်က လက်ထောက် အတွင်းဝန်ချုပ်ဆိုတော့ စောစောကပြောတဲ့ ကော်မတီတိုင်းမှာ အတွင်းရေးမှူးလုပ်ရတယ်။ သဘာပတိနဲ့တိုင်ပင်ပြီး အစီရင်ခံစာ အချောရေးရတယ်။ '\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျပန်မကျူးကျော်မီကမြန်မာနိုင်ငံဟာဩစတြေးလျ၊ကနေဒါတို့လိုဒိုမီနီယံကြီးတွေလောက်မပြည့်စုံပေမယ့်၊ ဓနသဟာယထဲမှာ လွတ်လပ်ရေးအများကြီးရနေပြီး ဖြစ်ပါတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံကထွက်ရတဲ့အခါမှာလည်း ဒိုမီနီယံအဆင့်ကို ဘယ်ပုံ“ဘယ်နည်း ရောက်အောင်ပို့ရမလို့လဲ စဉ်းစားတယ်။ အခုအခါပြောပုံမျိုး ပြောရရင် “ဓနသဟာယထဲမှာနေပြီး ဒိုမီနီယံအဆင့်ကိုပေးဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ပြန်လည်နေရာချထားရေး ဌာနကလည်း ဒီသဘောမျိုးပဲ အမှန်ရှိတယ်။ ရက်စွဲအတိအကျ ဘယ်တော့ ဒိုမီနီယံအဆင့်ပေးမယ်လို့ကြေညာနိုင်ရင် သာလို့ကောင်းမယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ စစ် ထောင်းလို့ကြေမွနေတဲ့နေရာကို ပြန်လည်ထူထောင်ဖို့ ကူညီရဦးမယ်။ သုံးနှစ်နဲ့ ခုနစ်နှစ် လောက် အချိန်ယူသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။ အဲဒီအယူအဆကို ပြတ်သားအောင် လန်ဒန်မှာ တင်ပြကြပါတယ်။ လက်သင့်မခံပါ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ချာချီက “အင်ပါယာဖျက်ပွဲမှာ ငါက လူကြီးမလုပ်ချင်ဘူးလို့ ပြောထားတဲ့အတွက် ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဇာတ်လမ်းအစမှာပဲ ပြန်လည်နေရာချထားရေးမှာပါဝင်မယ့် လူတွေကို မြန်မာနိုင်ငံကိုပြန်လိုက်မယ့်လူတွေကပဲ ရွေးပါ။ သူတို့ကလည်း မြန်မာတွေလိုလားတဲ့ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ရေးကို ပေးချင်စိတ်ရှိပြီးသား ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒါကြောင့် တစ်ယူသန် ဆက်ပြီးအုပ်ချုပ်ရမယ်လို့ ယူဆတဲ့လူတွေကို ကျွန်တော်တို့ဌာနမှာ အလုပ်မခန့်ပါ။ ဒါပေမဲ့သူတို့ အယူအဆကိုလည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ်တင်ပြခွင့်ပြု ပါတယ်။ ဒါကြောင့်သူတို့ကလည်း အခုဖွင့်တဲ့ဌာနကို မေးငေါ့ပြီး ရှုတ်ချကြပါတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဌာနဖွင့်ပြီးမကြာမီ မြန်မာကော်မရှင်မှာထင်ရှားတဲ့ မြန်မာနှစ်ယောက်ရောက်လာပါတယ်။ ဦးတင်ထွတ်က ၁၉၂၁က(အိုင်စီအက်ခေါ်) အိန္ဒိယပဋိညာဉ်ခံ ဝန်ထမ်းကို ဝင်ရောက်ခဲ့တဲ့ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီရာထူးရဖို့ အင်္ဂလန်မှာ အပြိုင် စာမေးပွဲဝင်ဖြေပြီးအောင်မြင်လို့ မြန်မာကိုလာပြီးအမှုထမ်းတဲ့ အင်္ဂလိပ်တွေရတဲ့ ပင်လယ်ရပ်ခြားပံ့ပိုးငွေ(လစာအပို)ရတဲ့လူ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်က အထွေထွေ အကြံပေးလူကြီး ဖြစ်လာပါတယ်။ နောက်တစ်နှစ်ကြာတော့ ဦးကျော်မင်း ဝင်လာလို့ သူ့ကို ဒီဌာနရဲ့ လုပ်ငန်းသဘာပတိ ခန့်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရအဖွဲ့ရဲ့ နန်းရင်းဝန်ဟောင်းဦးစောက ဦးတင်ထွတ်ကို သူ့ အတွင်းရေးမှူးအဖြစ်နဲ့ခေါ်ပြီး ၁၉၄၁ နှစ်ကုန်ခါနီးက အင်္ဂလန်ကို ကိုယ်စားလှယ် - အဖွဲ့သဘောမျိုး သွားတယ်။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လက်ခံပြုစုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချာချီဆီက စစ်ပြီးပြီးချင်း(သို့မဟုတ်) အတိုက်အခိုက်ရပ်စဲရင် ရပ်စဲချင်း၊ မြန်မာနိုင်ငံ လွတ်လပ်ရေးကို ကြေညာပေးပါမယ်လို့ ကတိစကားကိုတော့ မရခဲ့ပါ။ ဒါနဲ့ အဖွဲ့က အမေရိကကို ဆက်သွားတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံကို ဟာဝါအီကျွန်းဘက်ကလှည့်ပြန်တဲ့ အခါ ဂျပန်က ပါလ်သင်္ဘောဆိပ်ကို ဗုံးစကြဲပြီဖြစ်လို့ခရီးလမ်းစဉ်ကိုပြောင်းရတယ်။ လစ်စံကလှည့်ရမယ်။လစ်စဗုံရောက်တော့ ဦးစောတစ်ယောက်တည်းက ဂျပန်သံ အမတ်နဲ့တွေ့ပြီး မြန်မာနိုင်ငံကိုဂျပန်ဝင်ရင် မြန်မာက ဂျပန်အကူအညီကိုယူပြီး အင်္ဂလိပ် တော်လှန်ရေးလုပ်မယ်။ (အင်္ဂလိပ်ကို မြန်မာမြေက မောင်းထုတ်ကြမယ်လို့ ဆိုလိုတယ်။) အဲဒီက ခရီးဆက်လို့ နောက်တစ်စခန်းဖြစ်တဲ့ ဟိုင်ဖာကိုရောက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးလိုက်တယ်။ ဦးစောကို စစ်မပြီးမချင်း ယူဂန်ဒါမှာထား တယ်။ နောက်ဦးတင်ထွတ်ကိုတော့(ဦးစောအစီအစဉ်ထဲမှာ မပါဘူးဆိုပြီး) ဆင်းမ လားအထိပြန်ခွင့်ပြုလို့ ပြည်ပြေးအစိုးရမှာ ဆက်လက်အမှုထမ်းခွင့်ရပါတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးတင်ထွတ်က မြန်မာမျိုးချစ်တစ်ဦးဖြစ်လို့ အစပထမက ပြန်လည်ထူထောင် ရေးဌာနကို သိပ်ပြီးယုံကြည်အားထားပုံ မပေါ်ပါ။ ဒါပေမဲ့ တဖြေးဖြေး အာဃာတ တွေလျော့ပြီး သူ့လူမျိုးကောင်းစားရေးကို အမှန်ဆောင်ရွက်ပေးနိုင်တယ်လို့ယုံကြည်ပြီးကျွန်တော်တို့လုပ်ငန်းကိုဝင်ရောက်ကူညီပါတယ်။   သူအရာရှိငယ်ဘဝက စိတ်နာ ကြည်းစရာအချက်တစ်ခု ကြုံဖူးတယ်။ ခရိကက်ကစားအပြီး၊ ရေးချိုးပြီးအဝတ်လဲဖို့ ပဲခူးကလပ်ကိုဝင်လာတော့ လက်မခံလို့ ခပ်ညံ့ညံ့နေရာတစ်ခုကိုဝင်ပြီး လဲရတယ်။ အိန္ဒိယနဲ့ မြန်မာနိုင်ငံတွေမှာ အင်္ဂလိပ်က တိုင်းရင်းသားတွေကို လူလူချင်းဆိုတဲ့ သဘောနဲ့မဆက်ဆံဘဲ အထက်စီးပြောဆိုဆက်ဆံတာဟာ၊ တကယ့်အုပ်ချုပ်ရေး ကိစ္စတွေမှာ အထက်စီး အနိုင်ယူတာထက်ပိုပြီး တိုင်းရင်းသား တွေက နာတယ်။ ဒါမျိုးက နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေးမှာ အသာအကဲယူတာထက်ပိုပြီး အာဃာတဖြစ်စေတယ်။ (ဦးတင်ထွတ်)က အင်မတန် အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်တယ်။ သူ့ကို အုပ်ချုပ် ရေးကို စိတ်ချလက်ချလွှဲအပ်နိုင်တယ်။ သူကလည်း အင်္ဂလိပ်က မြန်မာကို လွတ်လပ် ရေး တကယ်မပေးမီ ကုလသမဂ္ဂကို ခေတ္တအပ်ထားသင့်တယ်လို့ အကြံဉာဏ်ပေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလိုမလုပ်ရင် အခြေအနေအားလုံး ပျက်စီးကုန်မှာဖြစ်တယ်လို့ သူက သတိပေးလိုဟန်တူပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရနဲ့ အတူထွက်လာတဲ့ နောက်မြန်မာတစ်ဦးက ဆာပေါ်ထွန်း ဖြစ်ပါတယ်။ သူက ဦးစောအဖမ်းခံရပြီး၊ ဦးစောနေရာကိုဆက်ခံတဲ့ နန်းရင်းဝန် ဖြစ်ပါတယ်။ ဆင်းမလားအဝေးရောက် နန်းရင်းဝန်အနေနဲ့မြန်မာနိုင်ငံအုပ်ချုပ်ရေးနဲ့ပတ်သက်သူတွေကိုမကြာခဏဖိတ်ကြားပြီးလက်ဖက်ရည်ပွဲလုပ်ပါတယ်။ ပြောလေ့ ရှိတဲ့အကြောင်းအရာကဆာပေါ်ထွန်းကသိပ်တော်တယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းပဲ ဖြစ်ပါ တယ်။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း အမှုကိစ္စတစ်ခုကို မြန်မြန်နဲ့ပြီးပြတ်အောင် ဘယ်လိုလုပ် တယ်လို့ ပြောပြလေ့ရှိပါတယ်။ သူ့ကျန်းမာရေးက ပိုပိုပြီးညံ့လာတော့ အဲဒီအစည်း အဝေးကို အကျဲသွားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ကျွန်တော်တို့ဌာနမှာ အစကတော့မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ အလုပ်လုပ်ပုံဖျတ် လတ်ပြီး တက်ကြွပါတယ်။ အရာရှိတွေက သူတို့ဆိုင်ရာဆိုင်ရာဌာနတွေမှာ ဘာတွေ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43224261427349,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_09479de9-66ee-487e-b630-9cbe16b09469.jpg?v=1730280268"},{"product_id":"သန်းထွန်း-သူတို့လည်းအသက်လုပြီးပြေးကြရရှာတယ်သန်းထွန်း-ငိုချင်းမိုးကျရွှေကိုယ်","title":"သူတို့လည်းအသက်လုပြီးပြေးကြရရှာတယ်(သန်းထွန်း-ငိုချင်း(မိုးကျရွှေကိုယ်))","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eတပ်သားတွေရောက်လာပြီ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကော့ကရိတ်တိုက်နယ်ကိုအုပ်ချုပ်ဖို့တာဝန်ကျတော့ဒီနယ်မှာကျွန်တော့်အရင်တိုက်ပိုင်ဝန်ထောက်ဖြစ်သွားတဲ့လူက “ဒီမှာ ဧည့်သည်နည်းတယ်၊ သူတို့အတွက် ခင်ဗျား ဘာကြောင့်ကြစရာမရှိ၊ အေးပါတယ်လို့ ပြောသွားတယ်။ သိပ် တောမကျဘူး ဆိုရင် ဝန်ကြီးအထိ အရာရှိကြီးတွေ မပြတ်ရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော် သုံးနှစ် ဒီမှာနေရစဉ်က ဘာမဆိုငါ့သဘောလို့ ပြောနိုင်တယ်။ အေးချမ်းသာယာပါတယ်”လို့ ' ပြောဖူးတယ်။ သူပြောတုန်းက စစ်ရေးစစ်ရာက အခုလိုမကြီးကျယ်သေးပါ။ဒီ အပိုင်းက-စစ်ရေးစစ်ရာမှာ အရေးပါလာတော့မယ်ဆိုတာကို ဟိုတုန်းကကြိုပြီးသိမှာလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တကယ်က ခုလိုနေရာမှာ ဧည့်သည်မရှုပ်ဘူးဆိုတာလည်း တကယ်မဟုတ် နိုင်ပါ။ တရားရေးရာအမတ်က ကျွန်တော်ရောက်သွားတဲ့ ပထမလအတွင်းမှာပဲ သူ့နယ်ကလူတွေနဲ့ အဆက်မပြတ်အောင် နေနိုင်ဖို့လိုတယ်ဆိုပြီး ရောက်လာပါတယ်။ ဆိုင်ရာအရာရှိတွေ ခဏဖယ်ထားဆိုတာတောင် ကော့ကရိတ်ဟာ မက္ကာဖြစ်ရပြီ၊ တပ်ခွဲတပ်စိတ်ဗိုလ်က တပ်ရင်းမှူးအထိ ရောက်လာပါတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၉၄၁ စောစောပိုင်းကပဲ တပ်သားတွေ တစ်တပ်ပြီးတစ်တပ် ရောက်လာ ပါတယ်။ အရင်က ဘယ်တပ်လာဖူးသလဲ မှတ်တမ်းမတွေပါ။ လာမယ်ဆိုရင်လည်း ပထမကမ္ဘာစစ်လောက်က ဖြစ်မယ်။ ဒါ့ထက်ပဲစောနိုင်ပါသေးတယ်။ သူတို့ရောက်တယ်ဆိုရင်တော့ဖုံးလို့ဝှက်လို့လည်းရနိုင်တာမဟုတ်‌လေတော့ တစ်မြို့လုံး ပွက်လော ရိုက်သွားပါတယ်။ မိန်းမပျိုကို တောခိုပြီး ဝှက်ရတာကတစ်မျိုး၊ ဆိုင်တွေ၊ဈေးသည်တွေကလည်းမဝယ်ဘဲမနေနိုင်ဘူးဆိုပြီးကုန်ပစ္စည်းကိုဈေးမြှင့်ပြီးတောင်းတယ်။မြို့ထဲကိုဖြတ်ပြီး စစ်သားတွေချီတက်တာကို လမ်းထွက်ပြီး တန်းစီကြည့်ကြတယ်။ စစ်သားဆိုရင် ရမ်းကားတယ်။ မိန်းမတွေ့ရင် ဝင်ဆွဲချင်ဆွဲတယ်ဆိုတာမျိုး၊ ရှေးရှေးက ကြုံဖူးတာတွေပြန်ပြောပြီး အချင်းချင်းခြောက်လှန့်ကြတယ်။ ဘာမှ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး မဖြစ်ဘဲ သီတင်းတစ်ပတ်ကျော် နှစ်ပတ်ရှိတော့မှ တပ်သားတွေရောက်တာကို သဘောကျကျေနပ်ကြတယ်။ အရောင်းအဝယ်ကောင်းတာ မှန်ပေမယ့် ကော့ကရိတ်က အစကပဲ အရောင်းအဝယ်ထွန်းကားတဲ့မြို့ ဖြစ်ပါတယ်။ မြန်မာ ရိုင်ဖယ်တပ်ဆိုပေမယ့် ကရင် များတယ်၊ သူတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေက ကော့ကရိတ်ပတ်လည်က ရွာတွေမှာ ရှိပါတယ်။ အဲဒီကို အမျိုးတွေရောက်လာအောင် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့အခြေအနေကိုကျေနပ်တယ်။ တပ်သားတွေက ရက်တိုခွင့်တွေယူပြီး မိဘဆွေမျိုးအိမ်ကို ပြန်ကြ တယ်။ သူတို့ဝတ်ခွင့်ရတဲ့ယူနီဖောင်း(ဆင်တူဝတ်စုံ)ကိုပြပြီး ကြွားတယ်။ မြိဘဘိုးဘွားတွေကလည်း တို့သားတို့မြေး ကြီးပွားနေတာမြင်ရလို့ ကြွားချင်ကြတယ်။ ဒီတော့ ပြည်သူနဲ့စစ်တပ် ချစ်ကြည်ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်နေတယ်။ (မောသောခပ်တယ်ဆိုတာ မျိုး ဘယ်မှာရှိနိုင်ပါ့မလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါပေမဲ့ တီးတိုးစကား အခြောက်အလှန့်ဆိုတာမျိုးက အရှေ့တိုင်းမှာမလွဲ မသွေပေါ်ပေါက်လာတတ်တယ်။ အကဲအပို ပြောတတ်ကြတယ်။ ပထမရောက်လာတဲ့ တပ်က လူတစ်ရာလောက်ပဲ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မဲဆောက်ကလူတွေက ကော့က ရိတ်မှာ စစ်သားတစ်ထောင်ရောက်နေပြီလို့ ပြောတော့မယ်။ ဘန်ကောက်ကျတော့ကော့ကရိတ်မှာ စစ်သား တစ်သောင်းချထားပြီလို့ ပြောတော့မယ်လို့ ကျွန်တော်က တွက်ပြီးသား။ ဒီလိုမှန်းဆတာ မှန်မှန်မမှန် ဂရုမစိုက်ကြပါ။ မကြာခင်ဟိုဘက်က အမေရိကသာသနာပြုဆရာလာလို့ သူတို့ဆီမှာ ကော့ကရိတ်ကို တပ်သားတစ်သောင်း ပို့ထားပြီလို့ သတင်းဖြစ်နေတယ်တဲ့။ ကျွန်တော်ကလည်း သူ့ကို အဟုတ်အမှန်ကို “ရှင်းမပြတော့ပါ။ ဒေါနတောင်ကလည်း သစ်ပင်ထူထပ်လေတော့ စစ်သားတစ်သိန်းလောက် ဝှက်ထား တောင်ဖြစ်နိုင်စရာရှိပါတယ်။ မကြာခင်ဘဲ ယိုးဒယားဘက်က“အင်္ဂလိပ်တပ်တွေ အခုလို သူတို့နယ်ခြားကို ဘာပြုလို့ပို့ရပါသလဲ”လို့ မေးလာပါ တော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တပ်တွေကို ကော့ကရိတ်က တတိယစခန်းအရောက်သွားတဲ့ လမ်းတစ် လျှောက် တစ်မိုင်နှစ်မိုင်လောက် တန်းစီပြီး ချထားလိုက်တယ်။ သူတို့စခန်းကိုသွားပြီး အရာရှိတွေနဲ့အတူ ကွင်းပြင်မှာ ကြယ်ရောင်လရောင်၊ ဝါးပိုးတိုင်မှာဆွဲထားတဲ့ ဓာတ်မီးရောင်နဲ့ စည်သွတ်ဘီယာ၊ လိမ္မော်ရည် ကြိုက်ရာကြိုက်ရာ သောက်ကြတယ်။ * တပ်မှူးက မြန်မာရိုင်ဖယ်တပ်မှာ နှစ်ရှည်လများ အမှုထမ်းခဲ့တယ်။ သူ့တပ်ကိုချစ်တယ်။ တပ်သားတွေအပေါ်မှာ သံယောဇဉ်ရှိတယ်။ သူ့ကို တပ်နဲ့တပ်သား တွေက သူ့နည်းသူ့ဟန်အတိုင်း ပြန်ပြီးချစ်ခင်ကြပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က သူ့ကို “နေ့လယ်စာ ကျွေးပါရစေ။ ညစာ ကျွေးပါရစေ” ဖိတ်တဲ့အခါ အမြဲငြင်းတယ်။ ဘာကြောင့်ငြင်းသလဲ မေးမိပါ တယ်။ “ငါက တပ်သားတွေကို အပြင်ထွက်စားခွင့် မပေးဘူး။ ငါလည်း အဲဒီအထဲမှာ အကျုံးဝင်တာပေါ့တဲ့” ဒါမျိုးတွေကြောင့် သူ့ကို ရိုသေကြ၊ ကြည်ညိုကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တောင်ပေါ်မှာ ရွာသားတွေက မကြာခဏ မျောက်လွှဲကျော်ပေါက်စလေးတွေ ဖမ်းမိပြီး အိမ်မှာမွေးထားတတ်ကြတယ်။ ကျွန်တော်လည်း တစ်ကောင်ရလို့ တပ်မှာ မွေးထားတယ်။ အဲဒီအကောင်ကို တစ်လခွဲမရှိတရှိက ရွာသားတစ်ယောက်က ဖမ်းမိပြီးလာရောင်းလို့ ဝယ်ထားလိုက်တယ်။ အစတော့ ကြိုးရှည်ရှည်နဲ့ ချည်ထား တယ်။ အခု ကြိုးဖြုတ်ပေးထားတယ်။ ထွက်မပြေးပါ။ သခင်ကို သိပ်ခင်တွယ်သွားပြီ ဖြစ်တယ်။ သူတို့ အချင်းချင်းနေပါစေလို့ ပြန်လွတ်ပေးရင်လည်း အုပ်စုက လက်မခံရုံ သာမက ဝိုင်းပြီးသတ်မှာသေချာလို့ ပြန်မလွှတ်ပါ။ ,\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဲဒီမျောက်လွှဲကျော်ကိုတပ်ထဲမှာဗိုလ်ရော၊ငယ်သားတွေပါချစ်ကြတယ်။နေ့စဉ်တပ်ကိုစစ်ဆေးဖို့တန်းစီထားပြီး အရပ်သိပ်ရှည်တဲ့ဗိုလ်က တပ်ကိုစစ်ရင်း ရှေ့ကလျှောက်သွားတဲ့အခါ အဲဒီဗိုလ်ရဲ့ ဟန်ပန်ကိုအတုခိုးပြီး နောက်မလှမ်းမကမ်း ကလိုက်လာတဲ့ မျောက်လွှဲကျော်တစ်ကောင်ကို တွေ့မယ်။ အဲဒီအကောင်ကိုမွေးရတာ ဒုက္ခမသေးဘူး။ မွေးစက အကျင့်လုပ်မပေးတော့ သူဘာသာသူ လွတ်ရာထွက်ပြီး ဆီးမသွားတတ်ဘူး၊ ပေါက်ချင်တဲ့နေရာပေါက်ချလို့ အနှီးတစ်ထည် ပတ်ပေးထား ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အစပထမ တပ်တစ်တပ်ရောက်ပြီး နွေရာသီကုန်သွားတဲ့အထိ တပ်တွေ အသစ်ဝင်အဟောင်းထွက်နှင့် အဲဒီဒေသရဲ့သဘာဝအနေအထားကိုလေ့ကျက်ပြီးဖြစ်သွားပါတယ်။အဲဒီအခါကအခုလိုတပ်ပိုင်ယာဉ်ရထားဆိုတာမျိုး မရှိသေးတဲ့ အတွက် သင့်တော်ရာယာဉ်ကိုအခပေးပြီး သယ်ယူပို့ဆောင်ပေးနေကြရတယ်။ ကားနဲ့ တစ်မျိုး၊ လှည်းနဲ့တစ်မျိုး သင့်သလိုအသုံးပြုရတယ်။ လှည်းကို ကတ်လို့ခေါ်တာကို အလွဲသုံးစားဖြစ်အောင် “ကော့ကရိတ် ကပ်ဆိုက်ပြီ”လို့ သွားပုပ်လေလွင့် သရော်လေ့ ရှိကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပထမဆုံးရောက်တဲ့တပ်အတွက် လှည်းတွေကို ကျုံဒိုးမော်တော်ဆိပ်ကို လာလို့ ဆင့်ထားတယ်။ ရေဆိပ်ကနေ ဝန်စည်စလယ်ကို လှည်းတွေနဲ့တင်ပြီး မြို့ထဲ မှာ ဖုံတထောင်းထောင်းနဲ့ တန်းစီးပြီးဝင်လာတာကို မြင်တွေ့ ရပါတယ်။ နောက် တပ်က လှည်းလိုချင်ရင် ကျွန်တော့်ကို မခိုင်းတော့ဘဲ သူတို့ဘာသာစီစဉ်လို့ အဆင် ပြေနေပြီလို့ ထင်မိတယ်။ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ခါက ဒိုရင်းနဲ့ကျွန်တော်တို့ သုိမှာရှိနေတုန်း ရဲမှူးက အသနားခံလွှာ တစ်စောင်ကို ကျွန်တော့်ဆီယူလာတယ်။ သူ့အပြောက မနေ့က တပ်သစ်တစ်တပ် ဝင်လာတယ်။ လှည်းငှားမရဘူး။ လှည်းသမားတွေကသပိတ်မှောက်တယ်။လူ၊နွား၊လှည်းတစ်စုံကိုတစ်နေ့သုံးရင်ငွေဘယ်လောက်ပေးရမယ်ဆိုတဲ့နှုန်းကို တိုးမြှင့် ရမယ်တဲ့။ (ယခင်က တစ်ကျပ်ခွဲကို) အခု နှစ်ကျပ်ပေးပါလို့တောင်းတယ်။ စောစော က ကျွန်တော်ပါဝင်စဉ်ကနှစ်ကျပ်နှုန်းသတ်မှတ်ပြီးသားဖြစ်တယ်လို့လှည်းသမားတွေကကျွန်တော့်ကိုသက်သေထူတယ် တစ်နေ့နှစ်ကျပ်ဆိုတာ ဟုတ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကော့ကရိတ်ကို ပြန်လာပြီး လှည်းသမားခေါင်းဆောင်တချို့ကို ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်တယ်။ “စစ်တပ်က မင်းတို့ကို တစ်နေ့နှစ်ကျပ်နှုန်းပေးတယ်။ ဘာပြုလို့ မင်းတို့က တစ်ကျပ်ခွဲပဲ ရနေတာလဲ။” ဒီလိုမေးတော့ “စစ်တပ်က ပေးမြဲတစ်နေ့ နှစ်ကျပ် ဖြစ်ပါတယ်။ ကုလားကန်ထရိုက်တာက ဝင်လာပြီး လှည်းသမားကို တစ်နေ့ တစ်ကျပ်ခွဲပဲပေးတာဖြစ်တယ်”တဲ့။အံ့ဩမိတယ်။လှည်းအလိုရှိတဲ့အရာရှိကသူကြီးကိုဆင့်လိုက်တယ်။   ကြားထဲမှာ ကန်ထရိုက်မရှိပါ။ အဲဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ လို့ ထပ်ပြီးမေးရပြန်တယ်။ “မော်လမြိုင်က တပ်သားတွေရောက်လာတော့ ကုလား သူဌေးတစ်ယောက်လည်း ပါလာတယ်။ သူက လှည်းသမားတွေကို တစ်ဦးချင်းခေါ် တွေ့ပြီး ခင်ဗျားတို့ ငွေလိုမှာပါ၊ သုံးနှင့်ရအောင် တစ်ယောက် ငွေငါးကျပ်ယူထားကြ၊ အလုပ်ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ရသင့်တဲ့ငွေ ကျန်သမျှကို ကျုပ်ပေးမယ်တဲ့။ သူကအလုပ်ကို ကန်ထရိုက်ဆွဲပြီး ကျွန်တော်တို့ကသူ့လုပ်သားဖြစ်သွားတယ်။”ကန်ထရိုက်ဆိုတဲ့နာမည်နဲ့အလုပ်ကိုခုမှ ကြားဖူးတွေ့ဖူးတယ်။   အရက်လေးဆယ်ခရီး ကုန်ဆုံးတဲ့အခါ စစ်တပ်က တစ်နေ့နှစ်ကျပ်နှုန်းပေးတာကို အဲဒီကုလားက လုပ်သားတစ်ယောက်ကို တစ်နေ့ တစ်ကျပ်ခွဲနှုန်းနဲ့ ငွေရှင်းပေးတယ်။ (အဲဒီကုလားက လူတစ်ယောက်တွက် တစ်နေ့နှစ်ကျပ်ထုတ်ပြီး ငါးမူးစီနှုတ်ယူလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဲဒီနေ့ပဲ အစပထမက လှည်းရှာပေးပါလို့ပြောတဲ့ ဗိုလ်မှူးကြီးကို နွားလှည်း တွေအကြောင်း ကျွန်တော်ကပြောပြတဲ့အခါ သူကရယ်မောပြီး “ဒီ ကန်ထရိုက်က ခင်ဗျားထင်တာထက်ပိုပြီး ယုတ်မာသေးတယ်။ သူက ငွေတောင်းတဲ့ လျှောက်လွှာမှာ လှည်းတစ်စီး ငွေခြောက်ကျပ်ခွဲပေးပါလို့ စာရင်းတင်တယ်။ ဗဟိုကလည်း ပေးစေလို့ အမိန့်ချတယ်။ အဲဒီတော့ လှည်းတစ်ရာ၊ အရက်လေးဆယ် ဆိုတော့ ငွေသုံးသောင်း နော်၊ လှည်းသမားကို တကယ်ပေးတာက ငွေခြောက်ထောင်၊ ဌာနချုပ်က ဘယ်သူမှ တောရွာအခြေအနေကို ကောင်းကောင်းသိတဲ့လူ မရှိဘူးလေ။ ခုဗိုလ်မှူးကြီးက ဝင်လိုက်လို့ တော်သေးတာတဲ့။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီကိစ္စကို အကြောင်းပြုပြီး ရပ်ရွာကလူတွေက ကန်ထရိုက်ယုတ်မာပုံကို စိတ်ဆိုးကြတယ်။ ဘာမှမဆိုင်တဲ့ ကုလားကဝင်ပြီးခြယ်လှယ်တာကိုလည်းအံ့သြတယ်။ကျွန်တော်လုပ်သလိုကျွန်တော့်လက်အောက်ကအရာရှိ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(ဥပမာ-မြို့အုပ်)က ကိုယ်တိုင် လှည်းတွေကိုခေါ်ခိုင်းရင်လည်း အရှင်းသား။ ကြိုးနီစနစ်က ကန်ထရိုက် သုံးရမယ်လို့ ပါနေတယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် ဒေသခံ(ဥပမာ-သူကြီး)ကို ကန်ထရိုက်ပေး ပါတော့လား ပြောပြန်တော့ ဌာနချုပ်ကအဲဒီကုလားကိုခိုင်းနေကျ၊အဲဒီကုလားကိုပဲယုံကြည်ပါသတဲ့။ပြီးပြီတာပြီးပါစေ။   နောက်တစ်ခါတော့လှည်းသမားတွေ အလိမ်မခံရအောင်လုပ်ကြရမှာပါ။ အခုအရေးမှာ ဒီကုလားမတရားစားတဲ့ငွေကို သူလည်ချောင်းထဲက ကော်ထုတ်ယူမယ်ဆိုတာလည်း လုပ်ခွင့်မရပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သီတင်းပတ်တွေတော်တော်ကြာအောင်ဒီကိစ္စကိုပြောကြဆွေးနွေးကြပြီးစစ်ဘက်ကသိပ်ပြီးကျေနပ်လှတယ်လို့ မဟုတ်ပေမယ့် နောင်အခါ လှည်းငှားဖို့လိုရင် ကျွန်တော်က လှည်းသမားနဲ့ တစ်နေ့တွက် ဘယ်လောက်ပေးမယ်ဆိုတာ ပြောရမယ်။ ဒီအခါ ကန်ထရိုက်တာက နေ့စဉ်နှုန်းကိုသဘောတူပြီး အလုပ်တကယ်လုပ်တဲ့ အခါ လှည်းတွေကို လိုအပ်သလောက်ရှာဖွေပြီး စုပေးရမယ်။ လှည်းသမားတွေကတော့ ခုထိ သူတို့အလိမ်ခံရတာကို မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြတယ်။ သူတို့ကိုလည်း ကျွန်တော်က . သနားတယ်။ အခု လှည်းသမားနဲ့ဆက်သွယ်ဖို့ ပုံစံချပြီးတဲ့အခါ လှည်းသမားက တစ်နေ့ကို ငွေနှစ်ကျပ်ရမယ်ဖြစ်လို့ အတင်းစကားလည်း ဆက်မပြောကြတော့ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဆက်ဆံရေး ကြည်သာမျှတသွားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တပ်သားစုဆောင်းရေးလိုသီးသန့်ကိစ္စနဲ့ ခရီးထွက်လာတဲ့ တပ်အမျိုးမျိုးက အရာရှိတွေ ကော့ကရိတ်ကို ရံဖန်ရံခါ ရောဂိလာတတ်ပါတယ်။ ဒီဒေသတစ်ဝိုက် : ရွာတွေက ကရင်လူမျိုးအတော်များများဟာ မြန်မာတပ်ထဲကို ဝင်ကြပါတယ်။ တပ်မတော် ရေပန်းစားအောင် လုပ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စစ်တပ်ကိုလူသိများအောင် (စစ်အနိုင်ရရှိရေး)သိပ်ကြီးကျယ်အောင်မလုပ်နိုင်သေးလို့ပြည်သူတွေရဲ့ရက်ရက်ရောရောထောက်ခံမှုမပေါ်နိုင်သေးပါ။ အစိုးရအမှုထမ်းတွေ အဆက်အသွယ် အသင့်အတင့်ရှိမယ်။ သွက်သွက်လက်လက် လုပ်မယ်ကိုင်မယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ထားမျိုး ရှိတဲ့ လူငယ်တွေကလွဲရင် ရှိသမျှလူတွေကတော့ နေမြဲနေတာပဲ သဘောကျတယ်။ ဗြိတိသျှအပေါ်မှာ ပုံမှန်သဘောထားပဲ ရှိနိုင်မယ်။ အသင့်အတင့် ကူညီရုံမျှနဲ့ ပြောက်ကျားတပ်သားကောင်းတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            ကရင်က မြန်မာနိုင်ငံမှာ လူဦးရေနည်းပါတယ်။ အင်္ဂလိပ်နဲ့ဆက်ဆံရေး ကောင်းတယ်လို့ ပြောလောက်ပါတယ်။ အဲဒီလို ဆက်ဆံရေးပြေလည်တာကို အခြေ ခံပြီး ဗိုလ်မှူးတစ်ယောက် အထူးကိစ္စနဲ့ဆိုပြီး ကျွန်တော်တို့ဆီကို ရောက်လာတယ်။ နယ်ခြားနယ်စပ်ဒေသတွေမှာ အမြဲတမ်းမဟုတ်ပေမယ့် အခိုက်အတန့် လိုအပ်လို့ လယ်ဗီး(Levy)ချွေးတပ် ဖွဲ့ချင်တယ်။ အစိုးရကဖွဲ့တဲ့တပ်ဖြစ်ပေမယ့် အေးချမ်းသာယာ ချိန်မှာ ချောင်ကျတဲ့အရပ်မှာ အနည်းဆုံးဓားပြရန်ကို ဒီတပ်က ကာကွယ်ပေးမှာဖြစ်တယ်။နောင်ရန်သူလာတိုက်ရင်လည်း ကျွန်တော်တို့က အရှေ့ပိုင်းကို မအုပ် ချုပ်ဘဲ လွှတ်ထားပြီဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီအစုကလေးက တကယ့်တပ်တွေကို အများကြီး ကူညီနိုင်မယ်။ ဥပမာ-ရန်သူကို နောက်ကနေ နှောင့်ယှက်နိုင်မယ်။ လမ်းအဆက် အသွယ်ပြတ်ပြီး ရိက္ခာပို့စခန်းကလေးတွေနဲ့ အုပ်စုကွဲပြီး မျက်ခြည်ပြတ်သွားတဲ့ လူတွေကိုလည်း ပြန်စုပေးနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စီမံကိန်းက ကောင်းတယ်။ နယ်စပ်အကြောင်းသိတဲ့လူတိုင်းက ဒီစီမံကိန်း အောင်မြင်ဖို့ လိုလားတယ်။ ဒေါနတောင်ရဲ့ တစ်ဖက်မှာနေတဲ့ မယ်ပုလဲက စတီး ကိုယ်စားလှယ် ရေမွန်ကလည်း သိပ်ပြီးကောင်းတယ်။ ဖြစ်အောင်လုပ်ပေးပါလို့ အားတက်သရော ထောက်ခံတယ်။ သူယုံကြည်တဲ့လူတွေထဲက စိတ်ကြိုက်ကို ထပ်ရွေးပြီး မယ်ပုလဲမှာ စစ်ပညာစပေးနေပြီ။ အဲ... တစ်ခုခုတော့ အနှောင့်အယှက် “ပေါ်လာပြီ၊ ဒီစီမံကိန်းကို ရန်ကုန်ဌာနချုပ်က မကြိုက်ပါ။ ဒါ ပေါပေါကြောင်ကြောင် အလုပ်ပါဆိုပြီး တစ်ချက်လွှတ်အမိန့်နဲ့ ရပ်စဲစေတဲ့။ ဘယ်လိုရှင်းရှင်း သံကြိုးတစ်စောင် နဲ့လုပ်သမျှ “သဲထဲရေသွန်”ဖြစ်ရတယ်။ နောင်အခါ ဒီစိတ်ကူးကောင်းတယ်လို့ “သိလာကြပေမယ့် ပြင်မရတော့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၂၈)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e သုံးချောင်းထောက်နဲ့ အလှူငွေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကော့ကရိတ်ကို တပ်တွေရောက်တဲ့အချိန်နဲ့ထပ်တူလိုပဲ လယ်နဲ့ကွင်းလပ်လပ် ရှိသမျှ မှာသုံးချောင်းထောက် ဝါးချွန်တွေစိုက်ထားတယ်။ လယ်လုပ်သူတွေက မြေကွက်ငယ်တွေကို ကန်သင်းကန့်ပြီး ရေနည်းနည်းမြုပ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနေအောင် လုပ်ထားတယ်။ လေယာဉ်ပျံက ဒီလိုဝါးချွန်တွေအများအပြား ထောင်ထားတဲ့နေရာကို ဘယ်မှာ ထိုးဆင်းလာဝံ့မှာလဲ၊ လေထီးစစ်သားဆိုရင်တော့ ဆင်းနိုင်မယ်။ ကွက်လပ်မှန်သမျှမှာ ဒီလို သုံးချောင်း ဆိုင်ထားတဲ့ဝါးချွန်တွေ ထောင်ထားလို့ လေယာဉ်ဆင်းလာဝံ့မယ် မထင်။ ဝါးချွန်က ခြောက်ပေလောက်ရှည်တယ်။ မြေထဲမှာ ခိုင်အောင်စိုက်ထားတယ်။ အဲဒါကြောင့် ရန်သူလေထီးစစ်သား လာဝံ့မယ်မထင်ပေမယ့် လာနိုင်တယ်၊ မြင်ရတာကတော့ လန့်စရာဖြစ်ပါတယ်။ အသုံးတည့်မှာထက် ‘အမြင်ကပ်စရာပိုပြီး ဖြစ်နေပါတယ်။ ဝါးချွန်ကလည်း အန္တရာယ်အများကြီး ပေးနိုင်ပါတယ်။ လေထီးစစ်သားဟာ ဝါးချွန် ပေါ်များကျရင်တော့ သူ့ကိုဘာမျှ ဆက်ပြီးသုံးလို့မရတော့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထားဝယ်က မြန်မာအရာရှိတစ်ဦးက ဒီအကြံဉာဏ်ပေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီခရိုင်မှာ ရှေးဦးပထမ ဝါးချွန်ထောင်ပါတယ်။ ၁၉၄၁ခု နွေဦးမှာ ရန်သူဆင်းလိမ့် နိုးနဲ့ တနင်္သာရီတိုင်းက ကွက်လပ်မှန်သမျှ ဝါးချွန်တွေထောင်ထားပြီး ဖြစ်သွား - ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကော့ကရိတ်မှာပတ်ဝန်းကျင်ကမြေရှင်တွေကိုအစည်းအဝေးခေါ်တယ်။ဒီဝါးချွန်ကိုဘာ့ကြောင့်ထောင်ရတယ်ဆိုတာ ရှင်းပြပါတယ်။ ဒီကိစ္စအတွက် ဝါးကို ဈေးချောင်ချောင်နဲ့ရအောင် စီစဉ်ပေးတယ်။ ဝါးသယ်ဖို့ နည်းနည်းကုန်ကျငွေကို စစ်အောင်နိုင်ရေးအတွက် ကုန်ကျရတာလို့ သဘောထားပါလို့ပြောရတယ်။ သူတို့က အားတက်သရော ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်ဆိုပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဝါးချွန်တွေထောင်ပြီး ဖြစ်သွားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွာမတွေက သူကြီးနဲ့လူကြီးမိဘတွေကလည်း ချက်ချင်း ဘာမျှမစိုးရိမ်ရပေမယ့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43224265654421,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_7083d1c5-8071-41b0-89c4-124f40948236.jpg?v=1730280291"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-ဂျပန်မှုတစ်ရာ","title":"ဂျပန်မှုတစ်ရာ","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45593863061653,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_4cebf62f-4c8e-4857-a7e9-b067b0eea32a.jpg?v=1745779772"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-မြန်မာ့သမိုင်းလစ်ကွက်များ","title":"မြန်မာ့သမိုင်းလစ်ကွက်များ","description":"","brand":"နှစ်ကာလများ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45864936636565,"sku":"","price":6000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_f0e80f42-e9a3-46b8-8f3a-5c124923340d.jpg?v=1745818250"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-လူကျော်","title":"လူကျော်","description":"","brand":"နှစ်ကာလများ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45864937226389,"sku":"","price":10000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_5c459699-3857-443c-9cf5-cb4e3b44fe53.jpg?v=1745818254"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-ငါပြောချင်သမျှငါ့အကြောင်း","title":"ငါပြောချင်သမျှငါ့အကြောင်း","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46235832385685,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-24153120.png?v=1753345947"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-မြန်မာဆိုတာ","title":"မြန်မာဆိုတာ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46235842740373,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-24153436.png?v=1753346102"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-အရင်ဧကရာဇ်-အခုလူ","title":"အရင်ဧကရာဇ် အခုလူ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46235845820565,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-24153538.png?v=1753363340"},{"product_id":"ဒေါက်တာသိန်းလွင်-စိတ်-ဖိစီးမှုကို-လျှော့ချနည်းများ","title":"စိတ်၏ဖိစီးမှုကို လျှော့ချနည်းများ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46236490891413,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-24202248.png?v=1753363402"},{"product_id":"ဒေါက်တာသန်းထွန်း-ဟာဗေ-စာတန်းသုံးစောင်ဒုတိယကြိမ်","title":"ဟာဗေ၏စာတန်းသုံးစောင်(ဒုတိယကြိမ်)","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46466228191381,"sku":null,"price":7000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_414f4841-e149-432e-bbd5-57afc5974bb3.jpg?v=1759465093"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/%e1%80%92%e1%80%b1%e1%80%ab%e1%80%80%e1%80%ba%e1%80%90%e1%80%ac%e1%80%9e%e1%80%94%e1%80%ba%e1%80%b8%e1%80%91%e1%80%bd%e1%80%94%e1%80%ba%e1%80%b8.oembed?page=3","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}