{"title":"တာရာမင်း၀ေ","description":"","products":[{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ကျွန်တော်နှင့်ဂါလီဗားအိမ်မက်","title":"ကျွန်တော်နှင့်ဂါလီဗားအိမ်မက်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eအခန်း(တစ်) \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူတစ်ယောက်က လူတစ်ယောက်ကို တွေ့တယ်ဆိုတာ ဆန်းတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် ဆန်းသွားတယ်။ ထူးခြား အံ့သြဖွယ်ရာလည်း ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူကလည်း ကျွန်တော့်ကို မေးပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းက ငါ့ကိုကြည့်ပြီး ဘာတွေအထိတ်တလန့် ဖြစ်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခင်... ခင်ဗျားက ထွားလွန်းတာကိုးဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုယ့်ဟာကိုယ် ထွားတာတော့ ဘယ်တတ်နိုင်မှာလဲကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်က လူတစ်ယောက် အရမ်းကြီးရင် မကြိုက်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"အေးလေ ငါကလည်း မင်းမကြိုက်အောင် ကြီးတာမှမဟုတ်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ထားပါတော့ အခု ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါ့ဖာသာ ဘာလုပ်လုပ် မင်းနဲ့ဘာဆိုင်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မဟုတ်ဘူးလေ... ကျွန်တော့်ကို အန္တရာယ်ပြုမလို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါ အန္တ ရာယ်ပြုရင် မင်း သေသွားတာကြာပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါဖြင့် ဘာလုပ်နေတာလဲ” “မင်းကို ကယ်နေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်က ဘာဖြစ်နေလို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်း AIDS ဖြစ်ပြီး သေတော့မလို့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟင် ... အဲဒီ AIDS ဆိုတာ ၂၀ ရာစုမှာ ပေါ်လာတဲ့ရောဂါ မဟုတ်လား၊ အခုမှ “၁၇” ရာစုရှိသေးတယ် ခင်ဗျားဟာ ဟုတ်ရောဟုတ် လို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်း မယုံလဲနေကွာ၊ ဘာပဲပြောပြော မင်း အခု မသေတော့ဘူး\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် ခုတင်ပေါ်မှ လူးလဲထလိုက်တယ်။ ခုကင်ကြီးက ကြီး မှကြီး။ ခုတင်က ကြီးမှာပေါ့လေ အဲဒီလူကြီးကလည်း ရှေ့မှာဆိုခဲ့ပြီးတဲ့ အတိုင်း အကြီးကြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခင်ဗျားက ဘာလူမျိုးလဲဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အင်္ဂလန်မှာနေတာပဲကွ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"အင်္ဂလန်မှာ ကျန်တဲ့လူတွေလည်း ခင်ဗျားလို ကြီးကြီးပဲလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါကကို ထွားတာလည်း ပါပါတယ်ကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော် AIDS ဖြစ်တယ်ပဲ ထားပါဦးတော့၊ အခု ကျွန်တော့် ရောဂါ ရှင်းရှင်းပျောက်ပြီပေါ့ ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေး ဟုတ်တယ်။ ပျောက်ပြီ၊ မင်း လူကောင်းတစ်ယောက် ကောင်းကောင်းဖြစ်ပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်လိုလုပ်များ ကျွန်တော်က AIDS ဖြစ်ရတယ် မသိပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်ကွာ ပျောက်သွားရင်ပြီးရောပေါ့၊ အခု ငါဟာ မင်းရဲ့ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သွားပြီ။ ငါ့အမိန့်ကို မင်း နာခံရတော့ မယ်။ ငါခေါ်ရာ မင်းလိုက်ပြီး ငါခိုင်းတာ မင်း လုပ်ရတော့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟင်... ခင်ဗျားဟာကလဲ တစ်မျိုးကြီးပါလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အချိန်မရှိဘူး။ လာ.. လာ သွားကြမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ” “ပင်လယ်ထဲကိုပေါ့ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟ.. ဘာလုပ်ဖို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်း မှတ်ထား၊ ပင်လယ်ဆိုတာ အဝေးကနေ ကြည့်ဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ ကူးဖြတ်ကျော်လွှားဖို့ကွ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ကြီးကြီး ပင်လယ်က ခင်ဗျားထက်ကြီး တယ်နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေး အဲ့ဒီစိန်ခေါ်ချက်ကို ငါ လက်ခံတယ် လာ သွားကြမယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခန်း(နှစ်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်နာမည်ကို ပြောပြလိုက်သည်။ သူကလည်း  သူ့နာမည် ပြန်ပြောပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော့်နာမည် ရွှေပြည်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါ့နာမည် လီမြူယယ်ဂါလီဗား (Lemuel Glliver) ပါကွ၊ ငါက ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပဲ၊ တမင်တကာ ခရီးသွားတဲ့ ဗဟုသုတရအောင် ခရီးထွက်တာ၊ မင်းကိုပါ လိုက်စေချင်လို့ ခေါ်လာတာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် အလိုမပါသောခရီးကို ကျွန်တော် လိုက်ခဲ့ရပါတယ်။ သူ့ကို ကျွန်တော် မလွန်ဆန်နိုင်ပါဘူး။ သူဟာ အားခွန်ဗလကောင်းသလို ဉာဏ်လည်းကောင်းသည့်အတွက်သူခေါ်ရာကိုလိုက်ခဲ့ရပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီလိုနဲ့ပဲ ခရီးက စခဲ့ပါတယ်။ ကမ္ဘာကို တစ်ဝက်လောက်ပတ်မိ တဲ့အထိ အခြေအနေက ဘာမှမထူးခြားပါဘူး။ ရာသီဥတုကလည်း အရမ်းကို သာယာကောင်းမွန်ပါတယ်။ စုမတြာ (Sumatra)ဆိုတဲ့ကျွန်း နားရောက်မှ ရေပြင်ဟာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဂါလီဗား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “... ဘာလဲကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ထင့်နေတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာကို ထင့်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ဒီတစ်ခါ ပင်လယ်ကြီးငြိမ်နေတာက အနက်ရောင် အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုခု ရှိနေသလိုပဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပြောချင်တာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောစမ်းကွာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်တို့ကို အန္တရာယ်ပြုတော့မယ်ထင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟား... ဟား... ဟား... ဟား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂါလီဗာက သန်စွမ်းတဲ့ သူ့ရဲ့ လက်မောင်းကြွက်သားများကို ဆန့်ပြရင်း“ပင်လယ်ကြီးကို ရိုက်ချိုးပစ်မယ်ဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေး အဲဒီလိုမျိုး ပင်လယ်ကို ခင်ဗျား နိုင်ခဲ့ရင်တော့ ကောင်းတာ ပေါ့။ နေပါဦး သူ့ဟာသူနေတဲ့ ပင်လယ်ကို ခင်ဗျားက ဘာကြောင့် ရိုက် ချိုးချင်ရတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂါလီဗာက ရင်ကော့ပြုပြီး “ငါကဂါလီဗာ\" ဖြစ်နေလို့ပဲ\" \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟာ... “ဂါလီဗာ' မိုးတွေရွာလာပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သင်္ဘောသားတွေ သင်္ဘောစီးခရီးသည်တွေ အလုပ်ရှုပ်သွားကြပါ တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လေတွေမိုးတွေ ကျလာပြီဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီ လေတွေမိုးတွေဟာ ပင်လယ်ထဲမှာ ရက်ပေါင်းအတော်ကြာ တိုက်ခတ်ခဲ့ပါတယ်။ သင်္ဘောဟာ ပင်လယ်ထဲမှာလွင့်လို့ ဘယ်နေရာရောက် နေလဲဆိုတာကို ကပ္ပတိန်တောင် မသိပါဘူး။ သင်္ဘောပေါ်ကလူတွေအမြောက်အမြား သေဆုံးကြတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ သင်္ဘောဟာ ကျောက် ဆောင်တစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟာ... ဂါလီဗား လုပ်ပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်ကတော့ ဂါလီဗားကို မြဲမြဲတွဲထားတာပဲ။ ဒါပေမယ့် ပင်လယ်လှိုင်းလုံးတွေအောက်မှာ လူချင်းကွဲသွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကံကောင်းထောက်မစွာလို့ ပြောရမှာပဲ။ အသက်ကယ်လှေပေါ် မှာ နှစ်ယောက်သား ပြန်တွေ့ကြတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟာ... ဟေ့ကောင် မင်း မသေသေးဘူးလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်ကလည်း ခင်ဗျားသေပြီ အောက်မေ့နေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တော်... တော်... ဟေ့ကောင် ဟိုမှာ လှိုင်းလုံးကြီးလာပြန်ပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် စကားမပြောအားတော့ဘဲ လှေနံရံကို မြဲမြဲကိုင်ထားရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီလိုနဲ့ အစာရေစာ မလောက်မင စားသုံးရင်း နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော်တို့ သတိလစ်သွားကြပါတယ်။ ဘယ်နှစ်ရက်ကြာကြာ သတိလစ် သွားတယ် မသိပါဘူး။ ကျွန်တော် သတိရတော့ ပင်လယ်ကြီးကို ရိုက်ချိုး မည့် ဂါလီဗားအား ကမ်းစပ်ကို မျက်လုံးပြူးကြီးနှင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေ့ကောင် မင်း သတိရပြီလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့ကို ပြီးစလွယ် ပြန်ပြီး သူ စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်နေရာအရပ်သို့ လိုက်ကြည့်မိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟာ... ကမ်းခြေဗျ၊ ကမ်းခြေ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေးကွ မြို့ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာမြို့ပါလိမ့်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှစ်ယောက်သား ဝမ်းသာအားရနှင့် အဲ့ဒီမြို့ကို မျက်ခြေမပြတ် အောင် ကြည့်နေမိကြပါတယ်။ အနားရောက်တော့ ကျွန်တော်က ဝမ်းသာ အားရ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေး... မြို့ပြန်ရောက်ပြီကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ဘာ... မင်းမြို့ လဲ၊ လစ်လီပွတ် (Lilliput) တွေနေတဲ့ မြို့ကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တောက်တီးတောက်တဲ့တွေ လာမပြောနဲ့၊ ဒါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြို့တော်ရန်ကုန်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854934245525,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e5996876-ce88-4744-ae2f-98033156ee31.jpg?v=1730271333"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-လူနံပါတ်၁၃","title":"လူနံပါတ်၁၃","description":"\u003cp\u003e  “အေး.. ငါက လက်ဖက်နဲ့ ကွမ်းယာတင်ပြီး ခေါ်လို့ရတဲ့ နတ် တော့မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်းတွေ့ချင်တဲ့ လောကပါလနတ်ဆိုတာက တော့ဟုတ်တယ်၊ မင်းက ငါ့ကို ဘာကိစ္စ တွေ့ချင်ရတာလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီလိုပါ... ကျွန်တော်ဟာ လူတွေရဲ့ခြေထောက်နဲ့ အတူနေရပါ တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းက ဖိနပ်လား၊ နံပါတ် ဘယ်လောက်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နံပါတ်အရဆိုရင်တော့သုညဖြစ်ပါလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမယ့်ကျွန်တော် က ဖိနပ်မဟုတ်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဆံပင်လည်း တစ်မျှင်မှ မရှိဘူး ပြောင်ချောကြီး... ဘာလဲ မင်းက “ကတုံးအ,အကြီးလား။ 'က'ကြီးကနေ စပြီး “တုံး' လိုက်တာ 'အ' အထိလား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “မ.. မဟုတ်ပါဘူးခင်ဗျာ...\" \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဝိုင်းဝိုင်းလုံးလုံးကြီးဆိုတော့ ဘာလဲ... မင်းက ဂြိုဟ်ကမ္ဘာလုံးလား. . . “\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"အိုး ... မတွေးကောင်း မတွေးရာပါခင်ဗျာ.. မြေဆွဲအားအကြောင်း ကိုတောင် နားမလည်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းကိုယ်ပေါ်မှာလည်း အကွက်တွေ အစင်းတွေနဲ့ ဘာလဲ မင်းက ကျားသစ်လား... ဒါမှမဟုတ် ခွေထားတဲ့ စပါးကြီးမြွေလား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်သာ အဲဒီလိုကောင်တွေဆိုရင် လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ခြေထောက်နဲ့ ဘယ်ကန်ရဲပါ့ မလဲဗျာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လူတွေက မင်းကို ဘာကြောင့် ကန်ကြတာလဲ.... မင်းက ဘာလဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်က ဘောလုံးပါ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ငါက ရိုနယ်ဒိုလည်း မဟုတ်ဘူး... ဒေးဗစ်ဘက်ခမ်းလည်း မဟုတ်ဘူး... ဘောလုံးလည်း မကန်ဘူး၊ အိမ်ကွင်းမှာလည်း မကန်ဘူး။ အဝေးကွင်းမှာလည်း လိုက်မကန်ဘူး၊ မင်းလိုဘောလုံးက ငါ့ဆီကို ဘာ ကိစ္စ လာရတာလဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီလိုပါ ကျွန်တော်က ပွဲတွေမှာ အကန်မခံချင်လို့ပါ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာဖြစ်လို့လဲ..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သူတို့ရဲ့ပြိုင်ပွဲတွေက အရှုံးအနိုင်လုတာတွေ ဖြစ်နေလို့ပါ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပြိုင်ပွဲဆိုတာကတော့ ဒီလိုပါပဲ... ဖလားလုမယ်... အလံလု မယ် ... အဲဒီအတွက် အရှုံးအနိုင်လုကြရတယ်။ ဒါပဲပေါ့ ... သဘာဝပဲလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော်ကလည်း အဲဒါကို မနှစ်မြို့ တာပါ... သူတို့ဘာသာ အရှုံးအနိုင်ရတဲ့ပွဲမှာ ကျွန်တော်က ဓားစာခံ မဖြစ်ချင်လို့ ပါ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကဲ... ထားပါတော့ .... ပြိုင်ပွဲမှာ အကန်မခံချင်ရင် မင်းက အခု ဘယ်လိုဖြစ်ချင်တာလဲ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကလေးတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို နံရံဆီ ကုန်းခနဲ ကန်လိုက် ကျွန်တော်က ပြန်ကန်ထွက်လိုက်၊ သူက ပြန်ကန်လိုက်၊ ကျွန်တော်က ပြန်ကွက်ထွက်လိုက် နံရံကြီးက တဗောင်းဗောင်း လက်ခုပ်တီးလိုက်၊ အဲဒီလိုပဲ နေချင်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ဘာဖြစ်လို့ပါလိမ့်...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လူတွေ ပြောလေ့ရှိကြပါတယ်။ နံရံကို ခေါင်းနဲ့ ပြေးပြေးဆောင့် တယ်လို့ ပြောသာ ပြောကြတယ်။ တကယ် မလုပ်ကြပါဘူး။ ကျွန်တော်က ကကယ်လုပ်ပြချင်တာပါ၊ အဲဒီလို လုပ်ပြတဲ့အတွက်ကြောင့်လည်း သူ တစ်ပါးက အပြစ်ကင်းကင်းနဲ့ ပျော်စေချင်လို့ပါ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"အလာကြီးပါလား ... ဘာကိစ္စ ဒီအတွေး၀င်ရတာလဲ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လောကကြီးမှာ လူတွေ မိုးလင်းသလိုပေါ့... ကျွန်တော့်အတွေး အခေါ်တွေ မိုးလင်းလာတာပါ၊ ကျွန်တော့်ကိုယ် ကျွန်တော် နံနက်ခင်းဆီ ဂိုးသွင်းလိုက်တာပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဲဒီတော့ ငါ ဘာလုပ်ပေးရမှာလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော့်စိတ်ဝိညာဉ်ကို မျက်နှာသစ်ချင်လို့ပါ။ အဲဒီအတွက် လောကပါလနတ်မင်းကြီးဆီမှာ အကူအညီ လာတောင်းတာပါ။ ရေစင် တစ်ပေါက်လောက်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို တောက်ပေးတော်မူပါ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လောကပါလနတ်မင်းကြီးက ပြုံး၏။ သူ့အပြုံးအောက်မှာ တိမ် တိုက်တို့ကလည်း ဝင်းလဲ့မှုန်ပြာသွားကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤဇာတ်လမ်းကို အဘိုးဖြစ်သူက စတင်ခြင်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီဘက်ခြံထောင့်မှာ မြေဖုတ်ဘီလူးတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက် တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျန်ဆွေမျိုးသားချင်းများက လက်မခံကြ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အဘိုးကလည်း မဟုတ်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မဟုတ်ဘဲ ငါက ပြောမလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုသို့ဖြင့် နောက်နေ့မှ စ၍ ထိုနေရာကို အဘိုးက တူးလေတော့ သည်။ ကျန်သူများကလည်း အဘိုး စိတ်ချမ်းသာလျှင် ပြီးရော ဆိုသော သဘောဖြင့် ဘာမှ မပြောဘဲ လွှတ်ထားကြ၏။ အဘိုးက ထိုတွင်းကို အားကြိုးမာန်တက် တူး၏။ ရွှေမထွက်၊ ငွေမထွက်၊ ရေနံမထွက်ရုံမကရေပင် မထွက်သည်ကို အံ့သြဖွယ်ရာ တွေ့ရ၏။ နောက်ဆုံးတော့ အဘိုး ကွယ်လွန် သေဆုံးသွားသည်။ တွင်းကြီးက ဒီအတိုင်း...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖေလက်ထက် ရောက်လာသည်။ အဖေက ခုမှ တွင်းကြီးတော်တော် စိတ်ဝင်စားလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းတို့အဘိုးက တစ်ခုခုသိသွားတယ် ထင်တယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဖေကလည်း ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့အဘိုးအတွက် ဒီတွင်းကြီးကို ငါ ဆက်တူးရမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"အပင်ပန်းခံလို့ အဖေရာ..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာမှ မပင်ပန်းပါဘူးကွာ အားတဲ့အချိန်လေး တူး တူးသွားမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဖေက ထိုတွင်းကို ဆက်တူးသည်။ ပြောမရသဖြင့် ဘယ်သူ ကမှ မပြောကြတော့။ အဖေ ဆက်တူးတော့လည်း ပိုနက်လာသည်က လွဲပြီး တွင်းကြီးက ဒီအတိုင်းပါပဲ။ ဘာမှ မထူးခြား။ ဤသို့ဖြင့် အဖေလည်း သေဆုံးသွားသည်။ သားလက်ထက်သို့ ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၃)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဘိုးနဲ့ အဖေတို့တူးသွားတဲ့ တွင်းကြီးကို သား ဆက်တူးမယ်” အားလုံးက သက်ပြင်းချကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သားရဲ့ လက်ထက်မှာ တစ်ခုခု ထူးခြားစေရမယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့နောက် ထိုတွင်းကို မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာ ဆက်တူးလေသည်။ တွင်းတူးနေရင်း အောက်ခြေမြေသားထဲမှ တိုးထွက်လာသော သတ္တဝါ တစ်ကောင်ကို တွေ့ရ၏။ လူနှင့် ပုံသဏ္ဌာန်ဟူသလို ရှိသော်လည်း ထူထဲ တွန့်လိမ်နေသော အရေပြား၊ နီရဲနေသော မျက်လုံးအစုံနှင့် အတူ ခန္ဓာ ကိုယ်မှ ထိုးထောင်ထွက်နေသော အတွန့်အတက်များကို တွေ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခင်... ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ငါ မြေဖုတ်ဘီလူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခင်ဗျားကဒီ.. ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါ. . . ငါ့နေရာပဲ မင်းက ဘာလာလုပ်နေတာလဲ..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်. .  ကျွန်တော်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကဲလေ ထားပါတော့.. ငါ ဒီမှာဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ နေရာပြောင်းတော့မယ်... မပြောင်းခင် မင်းကို ဆုတစ်ခုပေးခဲ့မယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854932869269,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_68bd0d9e-aa0f-4e89-958c-7c8932a6ee9a.jpg?v=1730271358"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-၀င်္ကဘာကိုဖွင့်တဲ့သော့","title":"၀င်္ကပါကိုဖွင့်တဲ့သော့","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eမည်သို့မည်ပုံ ပြောရမည်မှန်ကိုပင် မသိတော့ချေ။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေအားဖြင့် တော့ ထွက်သွားနိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e စကားအားဖြင့်တော့ ပီပြင်မည်မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပါးစပ်ဖြင့် လေလည်သည်ဟု အထင်ခံရလျှင် ခက်ဦးမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရှက်ကို အသက်ထက် တန်ဖိုးထားသူဖြစ်၍ သက်စွန့်ဆံဖျား အားကြိုးမာန်ကုပ် ဟစ်အော်ထုတ်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ကိုယ်ပါသည်ဆိုပေမဲ့ အမှန်တကယ် ကိုယ်”ပါ”သည်မှ မဟုတ်ဘဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မှတ်တိုင်ပါတယ် ဗျို့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသံက 'အောင်'သွားပါသည်။ သူ့အနားမှ လူသူပရိသတ်အချို့ အနည်းငယ် ‘ရှဲ’ပေးကြ၏။ အပေါက်ဝဆီကို ရောက်ခါနီးမှ ကိုယ့်ထက် ဆိုးသူနှင့် တိုးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကဲ..လာ..လာ..မှတ်တိုင်ရောက်တော့မယ် \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ့်လက်ကို တစ်ယောက်က လာဆွဲ၏။ သူက ရှေ့မှနေ၍ ဆင်းမည့်ဟန်ပြုသည်။ ရပါသည်။ ကိုယ်ကလည်းသူနှင့်အတူ ဆင်း လိုက်သွားရုံပေါ့။ သို့သော် ကိုယ့်လက်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားသော သူ့လက် ကလေး၏ နွေးထွေငြင်သာမှုကိုတော့ လှိုက်လှိုက်ဖိုဖို ခံစားရသည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကဲ ဆင်းကြမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူကအပြောမှာကားကလည်းရပ်၏။ မှတ်တိုင်ဖြစ်နေ၍ ပြီးတော့လည်း ဆင်းမည့် သူ ပါနေသည်ဆို၍ 'ကိုကြီးရေ' “ဟေ ရပ်ပေးမယ် ကလေးရေ' ဟူသော ပုံစံမျိုးဖြင့် လုပ်ပေးခြင်းဖြစ်၏\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကိုယ့်အနေနှင့်တော့ လိုရာပန်းတိုင်ကို ရောက် ပါပြီးရှေ့မှ ဆွဲခေါ်သူ၏ အလိုကျ နောက်မှ လိုက်ပါသွားပြီး မဟာပထဝီ မြေကြီးပေါ်သို့ ခြေနှစ်ချောင်းကို ဒေါက်ထောက်၍ ရောက်ခဲ့ရပါပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ်ကလည်း မတန့်ရပါဘဲနှင့် သူ့ဘာသာ ဗူးခနဲမောင်းထွက် သွားသော ကားကြီးကို နောက်မှ မော့ကြည့်ပြီး ကိုယ့်ကို ကားပေါ်မှ ဆွဲချပေးဖော်သူ ကျေးဇူးရှင်ကို လှည့်ကြည့်မိသည့်အချိန်မှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟောတော်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆုပ်ထားသည့်လက်ကို ကြည့်လိုက်၊ ကိုယ့်မျက်နှာကို ကြည့် လိုက်နှင့် သူ့ဘာသာ အတော်အံ့သြသင့်သွားပုံရသည်။ လက်ကို ကပျာကယာ လွှတ်လိုက်ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟာ..ရှင်က..ဘာတုန်း\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့စကားကြီးက ဘယ်လိုကြီးမှန်းလည်း မသိ။ “ဗျာဘာကိုမေးတာတုန်း\" ,\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သဲစုဖြိုးက ဘယ်မှာတုန်း” “ဘယ်က သဲစုဖြိုးတုန်း\" “ကျွန်မ လက်ဆွဲခေါ်လာတဲ့ သဲစုဖြိုးလေ” \"မသိပါဘူး။ ခင်ဗျာ။ လက်ဆွဲခေါ်လာတာက ကျွန်တော့်ကို ““အို...ရှင် တောက်တီးတောက်တဲ့\" ““အို..ဗျာ တောက်တီးတောက်တဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူမ ဒေါကန်လေသည်။ ထိုအခါကျမှပင် သူ့အလှကို သတိ ထားမိလေသည်။ မျက်လုံးမျက်ခုံးနှင့် နှုတ်ခမ်းပါးကလေးများက အလွန်လှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာမှ မဟုတ်သလိုလိုနှင့် နေရာကောင်းရထား၍ ဈေးကြီးဝင်နေသော စပယ်တင်မဲ့ကလည်း အထင်ကရ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်းဟုတ်တာတော့ ဟုတ်နေပါပြီ” “ဘာဟုတ်တာလဲ\" \"မဟုတ်ပါဘူးခင်ဗျားက အတော်လှတာပဲလို့ စိတ်ကူးမိတာ “ကျွန်မ လှတာကို ရှင် စိတ်ကူးတယ် ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e““အာ..အဲ့လိုကြီးတော့ ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ၊ ဒီကောင်မလေး လှသားဟလို့ တွေးမိတာပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အဲ့ဒါဆို သဲစုဖြိုးက ဘယ်မှာတုန်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင်..ဘာဆိုင်လို့လဲ၊ ဘယ်က သဲစုဖြိုးလဲကျွန်တော် မသိတာ” ,\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါဆို ခု သဲစုဖြိုးက ဘယ်မှာလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရော်ဒုက္ခပါပဲ\"  “ဘာဒုက္ခလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဒီမှတ်တိုင်မှာ ဆင်းမယ်ဆိုတာကို သူက မသိဘူးလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မှတ်တိုင်နာမည်ကိုတော့ သိတာပေါ့၊ ဒီမှတ်တိုင်မှန်းတော့ မသိဘူး\"\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူက ကလေးလေးလား” သူမက လက်နှစ်ဖက်ကို အကျယ်ကြီး ဖြန့်ဝိုင်းပြကာ ဖြေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင်.....အဲ့ဒါများ\" “ဘာ...အဲ့ဒါများလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲ့ဒီလောက်အကြီးကြီးကိုများ ဘတ်စ်ကားစီးခိုင်းနေသေးတယ်။ ခင်ဗျားကို ကုန်းပိုးပြီးပြေးချလာရင်တောင် ရောက်တာကြာလှပါပြီ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အကောင်ကြီးတာကို ပြောတာမဟုတ်ဘူးများ အသက်ကြီးတာ ကို ပြောတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါကိုများ ခင်ဗျားက သဲစုဖြိုးဆိုပြီး နာမည်ကို ဒဲတပ်ပြီး ခေါ်နေသေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ညာ ကျွန်မက 'ဒဲ့မခေါ်လို့ “တွတ်နဲ့ သဲစုပျိုးလို့ ခေါ်နေရမှာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အခု ဘယ်မှာလဲ အဲ့ဒီသဲစုပျိုး\"  “ကျွန်မက ရှင့်ကို မေးနေတာရှင့်” ။ “ ဪ..သိ..သိပြီ” “ဘာသိတာလဲ” “ကျွန်တော့်ဘေးက အမျိုးသမီးကို ခင်ဗျားပြောတာထင်တယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကတ္တရာစေရောင်းအသားနဲ့လေး နှုတ်ခမ်းက ဘဲနှုတ်သီးနဲ့တူတယ်။ ဗြဟ္မာခေါင်းထည့်လာပုံရတဲ့ သူ့ပိုက်ဆံအိတ်သေးသေးလေးကို ဟိုဖက် လှည့်ကိုင်လိုက်၊ ဒီဖက်လှည့်ကိုင်လိုက်နဲ့၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။ အခြေအနေပေးရင် ပေးသလို ချိုင်းကြားမှာလည်။ ညှပ်လိုက်သေးတယ် လေ၊ သူက ဘုတ်ထိုင်းကြီးဆိုတော့ ပိုက်ဆံအိတ်ကလည်း မသိသာဘူးလေ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဒီလောက် မှိုချိုးမျှစ်ချိုးမပြောပါနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲ့ဒါက ထားပါဦး ကျွန်တော် ခုနကပြောတဲ့ အမျိုးသမီးမဟုတ် ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e““ဟုတ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲ့ဒါပေါ့ ခင်ဗျားက သူ့လက်ကို “ဒဲ့မဆွဲပဲ။ ကျွန်တော် လက်ကို 'တွတ်ဆွဲလိုက်မိတာကိုး။ ကျွန်တော်လည်း အူကြောင်ကြောင် နဲ့ ပါလာရတာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲ့ဒါတွေထားပါတော့ အခု ရှင် ဘယ်လိုပြန်လုပ်ပေးမလဲ” “ဘာကို ဘယ်လိုပြန်လုပ်ပေးရမှာလဲ\" ““သဲစုဖြိုးကို ဘယ်လို ပြန်ခေါ်ပေးမလဲ\" “ဘာဗျ ခင်ဗျားသဲစုပျိုးက..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြော၍ပင် မဆုံးပါး သဲစုပျိုးဟု သူမက ပြောပြီး သဲစုပျိုးဟု ကိုယ်က“တွတ်”ခေါ်နေသော သူငယ်မသည် ထိပ်စည်းနှင့်အလယ် မှားပြီး ဝင်ရောက်လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အီး...ဟီး ဟီး\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငိုရင်း မျက်ရည်သုတ်ရင်း ဝင်ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ “ဟဲဟဲ.ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ\" “ရက်စက်လိုက်တာ...မြူမြူးရယ်\"\" \"ငါ ဆင်းတာကို နင်က ဘာလို့လိုက်မဆင်းသလဲ စုရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“စုလည်းဘယ်သိမလဲ မြူမြူးရဲ့၊ နင်က နင့်ဘဲကို လက်ဆွဲ ဦးဆင်းသွားတာကိုး\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဟောတော်\" \"သူ..သူ..ငါ့ဘဲမဟုတ်ဘူး” ““သူ..သူ...ကျွန်တော့်ဘဲမ မဟုတ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှစ်ယောက်သား ပျာပျာသလဲ ငြင်းဆန်ကြ၏။ ခြေကာကာ လက်ကာကာနှင့် အကြောက်အကန်ငြင်းကြခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စောင်းငန်းငန်း ပြန်ကြည့်ဖြစ်ကြ ၏ ပြီးမှ သူမက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"နင် ငိုနေတာကို ရပ်လိုက်တော့ လူမြင်ကောင်းတာ လည်။ မဟုတ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လူမြင်ကောင်းအောင် ဘယ်လိုငိုရမှာလဲ\" “ဘယ်လိုမှ မငိုနဲ့တော့၊ တော်ပြီ သွားကြမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသဲစုဖြိုးက မျက်ရည်တွေသုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို တစ်ချက်မျက်လုံး စွေကြည့်ကာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူကကော\" \"ဟု သူက သူ့လမ်းသူသွားမှာပေါ့။ ငါတို့က ကိုယ့်လမ်းကိုယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854932279445,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f13910da-f880-4432-b870-1f85099125dd.jpg?v=1730273032"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-၀တ်မှုန်တစ်စက်ရဲ့အတ္တုပတ္တိ","title":"၀တ်မှုန်တစ်စက်ရဲ့အတ္တုပတ္တိ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cspan\u003eအိမ်ကိုလာလည်တဲ့ ဒေါ်ခင်နှင်းလွင်က\u003c\/span\u003e '\u003cspan\u003eအာမခံသေတ္တာ” အကြောင်း ပြောပြတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရေဘေ။ လေဘေး၊ မီးဘေးတွေကို ကာကွယ်နိုင်တဲ့ သေတ္တာ ပါပဲ။ ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို သိမ်းဆည်းထားဖို့အတွက် အင်မတန်သင့်လျော်တဲ့ သတ္တာပဲပေါ့...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခုတော့ရှိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီအာခံသေတ္တာကို “Code \u003cspan\u003eနံပါတ်သိရင်တော့ ဖွင့်လို့ရတယ်။ သူ့သော့ချက်ကို သိရင် ပွင့်တာပါပဲ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ဆက်တည်းမှာပဲ အန်တီခင်နှင်းလွင်က အင်မတန်နှုတ်လုံ ဘတ်တဲ့ လူတွေအကြောင်း ပြောပြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီလူတွေရဲ့ ပါးစပ်ကတော့ 'Code\u003cspan\u003e”နံပါတ် မရှိဘူး။ ဘယ်လို နှင့်ဖွင့် ပွင့်ဘူးတဲ့။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြည်ညိုလေးစားစရာ ကောင်းပါတယ်။ ကိုယ်လည်း အဲဒီလိုမျိုး နှုတ်လုံတဲ့သူ ဖြစ်ချင်တယ်။ 'Code \u003cspan\u003eနံပါတ်မပါတဲ့လူ ဖြစ်ချင်တယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစုံ၏ ...နဲ့အတူ အန်ကယ်လ်ဦးကြည်ဝင်း၊ဆီ သွားကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ... ပါရီက ပြန်လာတယ်ဆိုတာကိုး...။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ် သိသားပဲ...က သူ့အတွက် လက်ဆောင်များ ပါမလားလို့ သွားတာပါ။ ပါ,\u003cspan\u003eပါဘူး။ အန်ကယ်လ်ဦးကြည်ဝင်းကဖြင့် သတိရပုံတောင် မပေါ်ဘူး။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပြန်လမ်းမှာ ရာဇဝတ်သားတစ်ယောက်ကို သူနဲ့အတူ လက်ထိပ်ခတ်ပြီး ခေါ်လာတဲ့ စုံထောက်တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်တယ် ထုံးစံအတိုင်း သူ့ဘယ်လက်နဲ့ ရာဇဝတ်သားရဲ့ ညာလက်ကို တွဲပြီး လက်ထိပ်ခတ်ထားတာပေါ့။ ဒါမှသာ ရာဇဝတ်သားထက်စာရင် သူက လှုပ်ရှားဖို့ ပိုလွယ်ကူတာကိုး...။ ရာဇဝတ်သားကို သူ့ဘယ်လက်နဲ့ ဖမ်း ထားတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမှန်တကယ်သာဆို လူဆိုးတစ်ယောက်ကို ဘယ်လက် ကလေးနဲ့ ဖမ်းနိုင်တဲ့ စုံထောက်ရှိခဲ့ရင် အရမ်းကောင်းမှာပဲ...။ ကြောင်နှစ်ကောင်စာအုပ်တိုက် ကိုယ်မဝတ်တော့တဲ့ အဝတ်အစားတွေကို နွမ်းပါးတဲ့သူဆီပေးဖို့ အခန်းကို ရှင်းတယ်။ ရှင်းလက်စနဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကိုပါ သေသေ သပ်သပ်ရှိအောင် ပြန်လုပ်ပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအံဆွဲကိုဖွင့်ရင်း အတွေးတစ်ခုရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ်က အံဆွဲကို အပေါ်ဆုံးက စဖွင့်ပိတာကိုး။ အောက်ဆင့် ထိ ရောက်အောင် အပေါ်ကအံဆွဲကို တစ်ခုချင်ပြန်ပိတ်ပြီးမှ ဆက်သွယ်လို့ ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတကယ်လို့သာ အောက်ဆုံးအံဆွဲကနေ စဖွင့်ဖိတ်တော့ အပေါ် ဆုံးအဆင့်ထိ ရှောရှောရှူရှူ ဖွင့်သွားလို့ ရနိုင်တယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘဝကိုလည်း အောက်ဆုံးအံဆွဲကနေ စဖွင့်တတ်ဖို့လိုတယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူငယ်ချင်းတွေက အပျင်းပြေနည်းတစ်ခုအနေနဲ့ ပြောကြလွန်းလို့ ညနေဘက်မှာ ကိုယ် ငါးသွားဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမပျော်ပါဘူးကွာ...။ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီးဖြစ်ပြီး ပြန်လာခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငါးမျှားချိတ်မှာ ငါးစာအဖြစ် တပ်ထားရတဲ့ အကောင်လေးကို လည်း သနားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြီးတော့...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ကို အစာကျွေးတယ်အောက်ပြီး လာစားမိကာမှ ပါးစပ်မှာ သံချိတ်တန်းလန်းနဲ့ ဒုက္ခခံရတဲ့ ငါးတွေကိုလည်း သနားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါကသာ အပမ်းဖြေနည်းဆိုရင်တော့ ကိုယ်နဲ့မကိုက်ဘူး...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချိန်ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကွန်ပျူတာသင်ရင်းနဲ့ ဆရာမဒေါ်ဝင်းရီက သစ္စာရှိရှိ ထပေါက် တတ်တဲ့ ချိန်ကိုက်ဗုံးတွေအကြောင်းကို ပြောပြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသင်နေတဲ့ စာနဲ့တော့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အပြန်လမ်းမှာ သူငယ်ချင်းတွေက ပြောတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e““မင်းမှာ...အခု...ရည်းစားမရှိပေမဲ့တစ်နေ့နေ့တော့ ရှိလာမှာပဲ” တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတကယ်တော့ နှလုံးသားဆိုတာကလည်း သစ္စာရှိရှိ ထပေါက် တတ်တဲ့ ချိန်ကိုက်ဗုံးတစ်မျိုးပါပဲတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှမ်းဆီ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နှမ်းတစ်လုံးနဲ့ ဆီမဖြစ်ဘူးတဲ့”..တဲ့။ သက်ကြီးစကား သက်ငယ်ကြားပြီး ကိုယ် နားရည်ဝခဲ့တာပါ။ တစ်ခုခု မှားနေသလိုပဲ။ ဦးတင်ငြိမ်း ပြန်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ကိုယ်စဉ်းစားတယ်။ တစ်ခုခုကို...ကိုယ်ရှာတွေ့လိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာပဲပြောပြောလေ.. နှမ်းတစ်လုံးတည်းကလည်း ဆီဖြစ်နိုင် ပါတယ်။ စားလို့တော့ မရဘူးပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငယ်ငယ်တုန်းက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို သတိရမိတယ် မြင့်မြင့်ဆွေ ထင်ပါရဲ့။ '\u003cspan\u003eနဂါးမှန်းသိအောင် အမောက်ထောင်ပြလိုက်တယ်\" ဆိုတဲ့ စကားကို ခဏခဏပြောတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ် လက်မခံပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမောက်ကြီးကို လိုက်လိုက်ထောင်ပြနေရတာသာ ရှက်စရာလို့ ကိုယ်ခံစားမိတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခုတော့ ကိုယ်နားလည်ပြီး...။ နဂါးမှန်းသိအောင် အမောက်ထောင်ပြနေစရာ မလိုပါဘူး။ မျက်ခုံးတစ်ဝင့်၊ အကြည့်တစ်ချက်နဲ့တင် ပါတယ် -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854930641045,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f207fef7-14a1-423b-9fdf-ef15c96a2922.jpg?v=1730273041"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ကျွန်းတော်မှအပြန်","title":"ကျွန်းတော်မှအပြန်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁။ ‘မြို့'\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှင်းလင်းသောနေရောင်ခြည်အောက်တွင် မြို့ကလေးက တောင်သူတစ်ယောက်လို ဒူးထောက်ထိုင်နေသည်။ သစ်ပင်က လေးကိုင်း၊ သစ်ကိုင်းက မြားတံ၊ ဤမြို့ ကလေး၏ ခံတပ်က စပါးနှံ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညအခါ ကြယ်တို့က လှပစွာ ပျံသန်းလာ၏။ လေပြည်မြူခိုး တို့ကလည်း မြို့ ကို ဖြန့်မိုးကာကွယ်သည်။ ဖြူစင်မြင့်မြတ်သော စိတ် ဓာတ်တို့ကလည်း ဤမြို့တွင် တည်ကြည်ဆွတ်ပျံ့ နေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤမြို့ တွင် မည်သူ၏အိပ်မက်ကမှ ခုတင်ပေါ်က လိမ့်မကျခဲ့။ ညသည် လှပသေသပ်သော ရင်ခွင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့အတူ နေ့သည် လည်း ပျော်မွေ့ ယုံကြည်ဖွယ်ရာ ကျမ်းစာတစ်ရွက်ဖြစ်သည်။ ဤသို့ သော မြို့ ကိုမှ တစ်နေ့မှာ လူစိမ်းတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ ‘လူစိမ်း’\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုလူစိမ်းသည် သန့်ပြန့်သော ရုပ်ရည်ရှိသည်။ အရွယ်အားဖြင့် သက်လတ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး စာပေကျမ်းဂန်များကို တတ်မြောက်ထားပုံရ သည်။ ပြုံးချိုသော မျက်နှာထားဖြင့် အားလုံးကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက် တတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထူးခြားသည်ကတော့ သူ့ကျောပေါ်တွင် အိတ်တစ်လုံး ပါရှိ ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအိတ်သည် မကြီးမားလွန်းသည့်တိုင် မသေးငယ် လှ။ မြို့သူမြို့သားများက သူ့ကို မသိမသာ အကဲခတ်ကြ၏။ ထိုအိတ်ကို ထိုလူစိမ်း ဖွင့်လှစ်နေသည်ကိုလည်း မည်သူကမျှ မမြင်ဘူးကြ။ ထိုသို့ဖြင့် ဤမြို့ ကလေးသို့ ထိုလူစိမ်း ရောက်လာသည်မှာ ရက်အတန် ပင် ကြာသွားပါလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက အားလုံးကို ဖော်ရွေစွာ နှုတ်ဆက်တတ်သော်လည်း မည်သူနှင့်မျှတရင်းတနှီး စကားမဆိုချေ။ သူ့မျက်လုံးများက တစ်စုံ၊ တစ်ယောက်ကို ရှာဖွေနေသည်ဟု ထင်ရ၏။ မြို့သူမြို့သားများက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရောက်စမှာ သူ့ကို စိတ်ဝင်စားကြသော်လည်း ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရိုးသွားကြသည်။ အထုပ်တစ်ခု ကျောပိုးထားသော သူ့ကို “ကျောပေါ် မှာဘို့ပါသောလူ” ဟု ရံဖန်ရံခါတွင် နောက်ပြောင်ပြောဆိုကြမည်။ “ဘို့ပါတာအကြောင်းမဟုတ်၊ “ချို” မပါရန်သာလိုသည်” ဟု အချို့ ကလည်းဆို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသို့ဖြင့် ဤမြို့ကလေးသို့ လူစိမ်းရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ တစ်လတင်းတင်း တိုင်ခဲ့ပါပြီးနောက်တစ်လခန့်ကြာလျှင် လယ်ခင်းတွေပင် အရေခွံလဲကြတော့မည်။ အစိမ်းရောင်ပျောက်၍ ရွှေဝါရောင်တောက် ဝေကြတော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် ဤကြားထဲမှာ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုသည် လူစိမ်းကို အခြေပြု၍ ဖြစ်ပွားခဲ့၏။ ဤမြို့ကို ကုန်သည်ကြီးတစ်ယောက် ထပ်မံရောက်ရှိလာစဉ်မှာဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၃။ ကုန်သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုန်သည်ကြီးကတော့ ဤမြို့ကလေးနှင့် မစိမ်းပါချေ။ ဤမြို့ ကလေးသို့ ယခင်နှစ်များကလည်း ဝင်ထွက်သွားလာဖူးသော ပုဂ္ဂိုလ် ကြီးဖြစ်၏။ သူသည် နိဗ္ဗာန်ကုန်များကို အရောင်းအဝယ်လုပ်သူဖြစ် သည်။ သူ၏သွင်ပြင်မှာလည်း လူကြားထဲတွင် ထင်ရှားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ရုပ်ရည်က ကြမ်းတမ်းသော်လည်း ခံ့ညားသည်။ သူ့အသံက ဩရှသော်လည်း မာန်ပါသည်။ လူ့သက်တမ်းတွင် ပြက္ခဒိန်ခြောက် ဆယ်ကျော်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော်လည်း ယခုတိုင် ကြံ့ခိုင်သည်။ အနေအထိုင် တည်ကြည်သော လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် အားလုံးက အသိအမှတ်ပြုထားရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤမြို့ကလေးသို့ ကုန်အရောင်းအဝယ်ကိစ္စတစ်ခုနှင့် ပတ်သက် ပြီး ရိုးရိုးစင်းစင်း သူ ရောက်လာခြင်းပဲဖြစ်သည်။ မြို့လယ်မှ ကျော်ကြားသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ထမင်းစားပြီး ကုလား ထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေခိုက် .. ပြဿနာက ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ထိုပြဿနာသည် ကျောကုန်းပေါ်မှာ ဘို့တစ်လုံးထမ်း၍ လူ ယောင်ဆောင်ကာ ရောက်လာခြင်းဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၄။ တွေ့ဆုံခြင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူစိမ်းကလည်း သူ့ဘာသာ ထမင်းစားသောက်ရန် ရောက် လာခြင်းဖြစ်ပါသည်။ စားပွဲမှာ ဝင်ထိုင်ပြီးကာမှ ကုန်သည်ကြီးကို လှမ်းမြင်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေ ဓူဝံရောင်ဖြာဝေသွားသည်။ စားပွဲ ထိုးလာချပေးသည့် ထမင်းဟင်းလျာခွက်များကို လုံးဝဂရုမပြုတော့ ဘဲ ကုန်သည်ကြီးကို အသာငမ်းငမ်းတက်ကာ ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်နေပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူစိမ်း၏ ရူးမူးထန်ရိုင်းသောအကြည့်ကို ကုန်သည်ကြီးက လည်း တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သတိထားလိုက်မိ၏။ သူက ပြန်ကြည့် လိုက်၍ မျက်လုံးချင်းဆုံမိသောအခါ လူစိမ်းက အားရပါးရ ရယ်ပြပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် ... သူ့ကျောကုန်းပေါ်မှအိတ်ကြီးကို အောက်ချလိုက်၏။ ဖွင့်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854929821845,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ac1cf77c-a920-454a-aaea-b0b9bee462fd.jpg?v=1730273049"},{"product_id":"တာရာမင်းဝေ-ကျွန်တော်နှင့်ကြယ်မြင်လမြင်-လောကဓံ","title":"ကျွန်တော်နှင့်ကြယ်မြင်လမြင်‌လောကဓံ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းဘေးသစ်ပင်တစ်ပင်ကိုကြည့်ပြီး၊ သူ့ကို ကျွန်တော် ရှင်းပြနေမိ တာပါ။ တတ်သရွေ့ မှတ်သရွေ့ ပြောပြတဲ့ ကျွန်တော့်စကားကို နားထောင်ပြီး၊ သူ့မျက်လုံးလေးတွေ ဝိုင်းလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြီးတော့မှ ကမ္ဘာဦးကျမ်းထဲက ကျမ်းချက်တစ်ပိုဒ်နဲ့ယှဉ်ထိုးပြီး သူ့ အယူအဆကို ပြောလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူက အမပင်လား..၊ အဖိုပင်ကြီးရဲ့ဘယ်ဘက်နံရိုးကိုဆွဲထုတ်ပြီး သူ့ကို စိုက်ပျိုးခဲ့တာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ အတွေးက ချစ်စရာကောင်းလွန်းလှချည်၍၊သူကအဲဒီလိုကောင် မလေးမျိုးပေါ့ ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါတစ်ခါမှာ ကျမ်းစာအုပ် ဆန်နေတတ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်တို့ တစ်ခါထိုင်ခဲ့ကြဖူးတဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကလေးရဲ့ နံရံမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ် ချိတ်ဆွဲထားတယ်။ ပန်းချီကားရဲ့ နာမည်က “ပင်လယ်” တဲ့... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တစ်ချို့ လူတွေက သူတို့ဘဝကို ပင်လယ်ကြီးလို ကျယ်ပြန့်တိတ် ဆိတ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းတတ်ကြတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းဘေးသစ်ပင်တစ်ပင်ကိုကြည့်ပြီး၊ သူ့ကို ကျွန်တော် ရှင်းပြနေမိ တာပါ။ တတ်သရွေ့ မှတ်သရွေ့ ပြောပြတဲ့ ကျွန်တော့်စကားကို နားထောင်ပြီး၊ သူ့မျက်လုံးလေးတွေ ဝိုင်းလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြီးတော့မှ ကမ္ဘာဦးကျမ်းထဲက ကျမ်းချက်တစ်ပိုဒ်နဲ့ယှဉ်ထိုးပြီး သူ့ အယူအဆကို ပြောလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူက အမပင်လား..၊ အဖိုပင်ကြီးရဲ့ဘယ်ဘက်နံရိုးကိုဆွဲထုတ်ပြီး သူ့ကို စိုက်ပျိုးခဲ့တာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ အတွေးက ချစ်စရာကောင်းလွန်းလှချည်၍၊သူကအဲဒီလိုကောင် မလေးမျိုးပေါ့ ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါတစ်ခါမှာ ကျမ်းစာအုပ် ဆန်နေတတ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်တို့ တစ်ခါထိုင်ခဲ့ကြဖူးတဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကလေးရဲ့ နံရံမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ် ချိတ်ဆွဲထားတယ်။ ပန်းချီကားရဲ့ နာမည်က “ပင်လယ်” တဲ့... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တစ်ချို့ လူတွေက သူတို့ဘဝကို ပင်လယ်ကြီးလို ကျယ်ပြန့်တိတ် ဆိတ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းတတ်ကြတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့်စကားကို သူက သိပ်စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ သူ့ဘာသာ အပ် စူးထားတဲ့လက်ကို တဆတ်ဆတ်ခါရင်း မဆိုင်တာကို တွေးတွေးဆဆ ပြောလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တကယ်တော့အပ်ရော၊ ဂေါ်ရခါးဓားကောက်ကြီးရောဟာ ချွန်ထက်တဲ့ လက်နက်တွေချည်းပဲနော်သူတို့ချင်းအမျိုးတော်ကြမှာပဲ၊အစ်ကိုကြီး ညီထွေးလေး လား၊ အဘိုးနဲ့မြေးလား၊ အင်း .... တစ်ခုတော့ တော်မှာပေါ့...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e” သူဟာ အဲဒီလို၊ အူတိအူကြောင် ကောင်မလေးလည်း ဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “တောင်ထိပ်ပေါ်မှာ မတ်တပ်ရပ်ချင်လိုက်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “နင်က တောင်တက်ဝါသနာပါသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီတော့လည်း ခေါင်းခါပြန်တယ်။ ပြီးမှ .. သူ့စကားကို သူ ပြန်ရှင်း ပြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရေမှာ လှိုင်းရှိသလို၊ မြေမှာလည်းလှိုင်းရှိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ရိုးမတောင်တန်းကြီး တွေ၊ တွန့်ခေါက်တောင်တန်းကြီးတွေဟာ မြေရဲ့လှိုင်းတွေပေါ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တောင်ထိပ်ပေါ်မှာ တက်ရပ်တဲ့သူဟာ မြေရဲ့လှိုင်းပေါ်မှာ တက်ရပ်တဲ့ သူပဲ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ရင်ခုန်စရာကောင်းမယ်၊ အရမ်းပျော်ရမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမူလစကားကိုပဲ ကျွန်တော် ပြန်ရေရွတ်မိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူဖြင့် တောင်တက်တာလည်း ဝါသနာမပါဘဲနဲ့ ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်မတက်ချင်ဘဲနဲ့ တောင်ထိပ်ပေါ် ဘယ်လိုလုပ် ရောက်မှာတုန်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်ဖြင့် ဒီကောင်မလေးကို နားမလည်တော့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာဖြစ်လဲ၊ ဘာဖြစ်လဲ” အဲဒီလို ခပ်စွာစွာ ပြန်ကြည့်လို့ ကျွန်တော် ငြိမ်နေလိုက်ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ကြောင့် ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် တစ်ခါနှစ်ခါ စိတ်ညစ်ရဖူးတယ်။ အဲဒီလိုအခါမျိုးမှာ မအီ မသာဖြစ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး သူက တခစ်ခစ်ရယ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နင့်မျက်နှာကြီးကလဲ ..” “ဘာဖြစ်လို့လဲ....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ရေနံဆီထဲ ထည့်ထားတဲ့ သားရေကွင်းကြီးလိုပဲ၊ ဖွယ်တယ်တယ်၊ ပွတတနဲ့ ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ သူက ရယ်မြဲရယ်တယ်။ အဲဒီလိုမျိုးပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရေနံဆီပုလင်းလေးလည်း ဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့အိမ်ကို ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့ မနက်ခင်းတစ်ခုမှာ မြေကြီးတူး နေတဲ့ သူ့ကို တွေ့ရပါတယ်။ ဖြူဖွေးသွယ်လျတဲ့ လက်ချောင်းကလေးတွေမှာ ရွှံ့မြေနီတွေ ပေကျံလို့။ “ဘာလုပ်နေတာလဲ” “ပန်းစိုက်မလို့” “ဒီနေရာမှာ စိုက်မလို့လား” “မသေချာသေးဘူး၊ အောက်က မြေကြီးတွေကို အရင်တွေးပြီး လိုက် ကြည့်နေတာ၊ စိတ်ကြိုက်တွေ့တဲ့နေရာ စိုက်မယ် ... ၊ နောက်ဖေးမှာလည်း တူးကြည့်ပြီးပြီ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိမ်ဘေးမှာလည်း တူးကြည့်ပြီးပြီ၊ အခု အိမ်ရှေ့မှာ တူးကြည့်နေတာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟောဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနေနိုင်လို့ ကျွန်တော်ကလည်း အဲဒီ ပေါကြောင်ကြောင် ကောင် မလေးရဲ့ ကိုယ်စား မြေကြီးတွေ ဝင်တူးပေးလိုက်ရပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်တို့ သူငယ်ချင်းအုပ်စု၊ မြို့ထဲ ထွက်လည်ကြတုန်းကပေါ့ ။ လမ်းမှာ သူက ပြောတယ် ..... ။ “ထွက်လာခါနီး၊ ဖေဖေကတောင် မေးသေးတယ်” “ဘာမေးတာလဲ” “သမီးဝေး ဘယ်တွားမ၀ို့ဝဲ ... တဲ့” “ဟင်” “သမီးလေး ဘယ်သွားမလို့လဲလို့ မေးတော့၊ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ သတင်းစာဖတ်ရင်း ဆေးတံကြီးခဲရင်း လှမ်းမေးတာလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ ဪ ...” “အဲဒါနဲ့ ငါလည်း ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ မြို့ဝဲ တွားမ၀ို့လို့” သူ့ကို ကြည့်ပြီး ရယ်ရပါသေးတော့တယ်။ သတင်းစာကြော်ငြာတွေထဲမှာ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်း ဖျက်သိမ်းခြင်း ကြော်ငြာကို သူက အမုန်းဆုံးဖြစ်တယ်။ သတင်းစာကြီးဆောင့်ချပြီး ပွစိပွစိ လုပ်နေတတ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူတို့ဘာသာ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်း ဖျက်သိမ်းတာ နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့ တုန်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနင်နဲ့လည်း မသိဘဲနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မဟုတ်ပါဘူး၊ လူတွေကိုက မဟုတ်သေးပါဘူး။ ရည်းစားသစ်ကို တွေ့လို့ ရည်းစားဟောင်းကို ပစ်သွားတာမျိုး၊ ဘယ်နှစ်ခုပါနေလဲမှ မသိတာ” “ရည်းစားဟောင်းက ချစ်စရာမကောင်းတော့လို့လားမှ မသိတာ” “အိုး .. အဲဒါမျိုးကို လက်မခံနိုင်ပါဘူး။ အဲဒါနဲ့ပဲ စွန့်ပစ်စရာလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒါနဲ့ပဲရည်းစားသစ်ရှာရတော့မှာလား ရည်းစားဟောင်းကိုပဲနှလုံးသားအသစ်နဲ့ ချစ်ကြည့်ဖို့တော့ မကြိုးစားကြတော့ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့စကားကြောင့် ကျွန်တော်တောင် တွေငိုင်စဉ်းစားမိရပါသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါတော့ မိတ္တူကူးဆိုင်မှာ သူနဲ့ဆိုင်ရှင်နဲ့ စကားကတောက်ကဆ ဖြစ်လာတယ်။ သူ့ဘက်က လိုက်ပြောတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီဆိုင်ရှင်က တော်တော်ဆိုးတယ်။ အလုပ်လုပ်တာလည်း စည်းစနစ်မရှိဘူး။ ဆက်ဆံရေး ကလည်း မကောင်းဘူး။ ဈေးကလည်း အဆမတန် ယူတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမျက်နှာကလေး မှုန်နေတဲ့သူကို ကျွန်တော်က ရယ်မောချော့မော့ရ ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီလူကြီး မကောင်းတာကိုတော့ ငါလည်း လက်ခံပါတယ်။ သူကိုယ် တိုင်က မာရ်နတ်ရဲ မိတ္တူကိုယ်ပွားတစ်ယောက် နေမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်း ... ဟုတ်မယ်။ ဒါကြောင့် မိတ္တူကူးဆိုင်ဖွင့်ပြီး လူတွေကို ဒုက္ခ ပေးနေတာဖြစ်မယ်။ ဒါပေမယ့် မာရ်နတ်ရဲမိတ္တူတွေထဲမှာ သူဟာ နောက်ဆုံး ရွက်ရေဖြစ်နိုင်တယ်။ ခပ်ညံ့ညံ့ မိတ္တူကြီးတစ်ရွက်ပေါ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့စကားနဲ့ သူ ကျေနပ်ပြီး ဟက်ခနဲရယ်တယ်။ တဖြည်းဖြည်း ပြန် ပြုံးလာတဲ့ သူ့မျက်နှာလေးက အရမ်းချစ်စရာကောင်းနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက အရမ်းခေါင်းမာတယ်။ သူလုပ်ချင်တာကို သူ ဇွတ်တရွတ် လုပ်တတ်တယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒီလောက်ကြီးတော့ နင်က တစ်ယူသန် မဆန်နဲ့ပေါ့ဟ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဟင့်အင်း... မရဘူး၊ ငါက ဘူး” ဆိုရင် ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြီးတော့ သူ့စကား ရပ်သွားပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို လှည့်မေး တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟို .. အသီးက ဘာအသီးလဲ ဟ ..” ကျွန်တော့်မှာ ရယ်ချင်လိုက်တာ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဖရုံသီးကို သူ့မေ့နေတယ်။ ဒါပေမဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခပ်တည်တည်နဲ့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာသီးကို မေးတာလဲ” “ဟိုဟာလေ .. ဟို ... ဗထက်ချိုင့်နဲ့ တူတဲ့အသီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ကျွန်တော် ဝါးခနဲ ထရယ်မိပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အဲဒီ တော့လည်း သူက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဆိုးတယ်။ “တော်ပြီ .. နင့်ကို ဘာမှ ပြောမပြတော့ဘူး” ဆိုပြီး ခြေဆောင့်လှည့်ထွက်သွားလေရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘုရားဟောအရဆိုရင် ..... ဘယ်အရာမှ မတည်မြဲဘူး” “ဘာလဲ .... ကဗျာထဲကလို “ရေပွက်ပမာ”ပေါ့လေ၊ ဟုတ်လား” ကျွန်တော့်စကားကို သူက ပြုံးစိစိနဲ့ မေးလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်တယ်၊ အားလုံးက ရေပွက်ချည်းပဲ” မချိုမချဉ်အပြုံးနဲ့ အတူ သူက ထပ်မေးပြန်ရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အဲဒါဆိုရင် ငါကရော နင့်အတွက် ရေပွက်တစ်ခုပဲလား” တော်တော်ကလေး စဉ်းစားပြီး၊ သေသေချာချာ စကားလုံးရွေးပြီးမှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်တယ်။ ငါ့အတွက်တော့နင်ဟာလည်းရေပွက်ပဲ၊ဒါပေမဲ့ထူးခြား တဲ့ စကြာဝဠာရေပွက်လေး” ဖြစ်တယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီတော့ သူက ကျွန်တော့်ကို မျက်စောင်းထိုးတယ်။ နှုတ်ကလည်း ရေရွတ်တယ်။ ဟင်း ... နင့်ကို ငါသိပ်စပ်မြင်ကပ်တာပဲ”တဲ့ ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့် မှတ်စုစာအုပ်ကလေးတစ်အုပ်ကို ကိုင်ရင်း ကျွန်တော့်ကို သူ မေးဖူးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နင့်မှာ ငယ်ကျွမ်းဆွေတွေ ဘာတွေများ ရှိဘူးလား” ကျွန်တော့်မှာ တအံ့တသြတွေ ဖြစ်လို့။ “ဟင့်အင်း .. မရှိပါဘူး” “ကောင်မလေး လှလှလေးလေ” “ဟင့်အင်း .. မရှိပါဘူး” “သူ့နာမည်က နန္ဒာတို့ .. ဘာတို့လေ၊ မမှတ်မိဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဘာတွေလာပြောနေတာလဲ ..၊ မရှိပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါဖြင့် ဒီ နင့်စာအုပ်မှာ ရေးထားတဲ့ 'ND' ဆိုတဲ့ အတိုကောက်နာမည် က ဘယ်သူတုန်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင် ... ငါ့နာမည်လေ၊ ငါက နေဒွန်းလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင် ... ဟုတ်ပါရဲ့၊ နင့်နာမည်ကို ငါ ခဏမေ့သွားလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါတစ်ခါ အဲလိုပဲ၊ သူဟာ .. ဘယ်လိုမှန်း မသိတဲ့ ကောင်မလေး ဖြစ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ကိုမှ ... အဲဒီလိုကောင်မလေးမျိုးကိုမှ .. ကျွန်တော်ကလည်း ၊ မြတ်မြတ်နိုးနိုး ချစ်နေမိတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854926807189,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b813e974-0035-40be-a44d-6467b578fa44.jpg?v=1730273058"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ကျွန်တော်နှင့်ဂါလီဗားအိမ်မက်-1","title":"ကျွန်တော်နှင့်ဂါလီဗားအိမ်မက်","description":"\u003cp\u003eအခန်း(တစ်) \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူတစ်ယောက်က လူတစ်ယောက်ကို တွေ့တယ်ဆိုတာ ဆန်းတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် ဆန်းသွားတယ်။ ထူးခြား အံ့သြဖွယ်ရာလည်း ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူကလည်း ကျွန်တော့်ကို မေးပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းက ငါ့ကိုကြည့်ပြီး ဘာတွေအထိတ်တလန့် ဖြစ်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခင်... ခင်ဗျားက ထွားလွန်းတာကိုးဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုယ့်ဟာကိုယ် ထွားတာတော့ ဘယ်တတ်နိုင်မှာလဲကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်က လူတစ်ယောက် အရမ်းကြီးရင် မကြိုက်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"အေးလေ ငါကလည်း မင်းမကြိုက်အောင် ကြီးတာမှမဟုတ်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ထားပါတော့ အခု ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါ့ဖာသာ ဘာလုပ်လုပ် မင်းနဲ့ဘာဆိုင်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မဟုတ်ဘူးလေ... ကျွန်တော့်ကို အန္တရာယ်ပြုမလို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါ အန္တ ရာယ်ပြုရင် မင်း သေသွားတာကြာပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါဖြင့် ဘာလုပ်နေတာလဲ” “မင်းကို ကယ်နေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်က ဘာဖြစ်နေလို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်း AIDS ဖြစ်ပြီး သေတော့မလို့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟင် ... အဲဒီ AIDS ဆိုတာ ၂၀ ရာစုမှာ ပေါ်လာတဲ့ရောဂါ မဟုတ်လား၊ အခုမှ “၁၇” ရာစုရှိသေးတယ် ခင်ဗျားဟာ ဟုတ်ရောဟုတ် လို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်း မယုံလဲနေကွာ၊ ဘာပဲပြောပြော မင်း အခု မသေတော့ဘူး\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် ခုတင်ပေါ်မှ လူးလဲထလိုက်တယ်။ ခုကင်ကြီးက ကြီး မှကြီး။ ခုတင်က ကြီးမှာပေါ့လေ အဲဒီလူကြီးကလည်း ရှေ့မှာဆိုခဲ့ပြီးတဲ့ အတိုင်း အကြီးကြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခင်ဗျားက ဘာလူမျိုးလဲဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အင်္ဂလန်မှာနေတာပဲကွ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"အင်္ဂလန်မှာ ကျန်တဲ့လူတွေလည်း ခင်ဗျားလို ကြီးကြီးပဲလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါကကို ထွားတာလည်း ပါပါတယ်ကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော် AIDS ဖြစ်တယ်ပဲ ထားပါဦးတော့၊ အခု ကျွန်တော့် ရောဂါ ရှင်းရှင်းပျောက်ပြီပေါ့ ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေး ဟုတ်တယ်။ ပျောက်ပြီ၊ မင်း လူကောင်းတစ်ယောက် ကောင်းကောင်းဖြစ်ပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်လိုလုပ်များ ကျွန်တော်က AIDS ဖြစ်ရတယ် မသိပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်ကွာ ပျောက်သွားရင်ပြီးရောပေါ့၊ အခု ငါဟာ မင်းရဲ့ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သွားပြီ။ ငါ့အမိန့်ကို မင်း နာခံရတော့ မယ်။ ငါခေါ်ရာ မင်းလိုက်ပြီး ငါခိုင်းတာ မင်း လုပ်ရတော့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟင်... ခင်ဗျားဟာကလဲ တစ်မျိုးကြီးပါလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အချိန်မရှိဘူး။ လာ.. လာ သွားကြမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ” “ပင်လယ်ထဲကိုပေါ့ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟ.. ဘာလုပ်ဖို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်း မှတ်ထား၊ ပင်လယ်ဆိုတာ အဝေးကနေ ကြည့်ဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ ကူးဖြတ်ကျော်လွှားဖို့ကွ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ကြီးကြီး ပင်လယ်က ခင်ဗျားထက်ကြီး တယ်နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေး အဲ့ဒီစိန်ခေါ်ချက်ကို ငါ လက်ခံတယ် လာ သွားကြမယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခန်း(နှစ်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်နာမည်ကို ပြောပြလိုက်သည်။ သူကလည်း  သူ့နာမည် ပြန်ပြောပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော့်နာမည် ရွှေပြည်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါ့နာမည် လီမြူယယ်ဂါလီဗား (Lemuel Glliver) ပါကွ၊ ငါက ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပဲ၊ တမင်တကာ ခရီးသွားတဲ့ ဗဟုသုတရအောင် ခရီးထွက်တာ၊ မင်းကိုပါ လိုက်စေချင်လို့ ခေါ်လာတာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် အလိုမပါသောခရီးကို ကျွန်တော် လိုက်ခဲ့ရပါတယ်။ သူ့ကို ကျွန်တော် မလွန်ဆန်နိုင်ပါဘူး။ သူဟာ အားခွန်ဗလကောင်းသလို ဉာဏ်လည်းကောင်းသည့်အတွက်သူခေါ်ရာကိုလိုက်ခဲ့ရပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီလိုနဲ့ပဲ ခရီးက စခဲ့ပါတယ်။ ကမ္ဘာကို တစ်ဝက်လောက်ပတ်မိ တဲ့အထိ အခြေအနေက ဘာမှမထူးခြားပါဘူး။ ရာသီဥတုကလည်း အရမ်းကို သာယာကောင်းမွန်ပါတယ်။ စုမတြာ (Sumatra)ဆိုတဲ့ကျွန်း နားရောက်မှ ရေပြင်ဟာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဂါလီဗား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “... ဘာလဲကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ထင့်နေတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာကို ထင့်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ဒီတစ်ခါ ပင်လယ်ကြီးငြိမ်နေတာက အနက်ရောင် အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုခု ရှိနေသလိုပဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပြောချင်တာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောစမ်းကွာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်တို့ကို အန္တရာယ်ပြုတော့မယ်ထင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟား... ဟား... ဟား... ဟား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂါလီဗာက သန်စွမ်းတဲ့ သူ့ရဲ့ လက်မောင်းကြွက်သားများကို ဆန့်ပြရင်း“ပင်လယ်ကြီးကို ရိုက်ချိုးပစ်မယ်ဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေး အဲဒီလိုမျိုး ပင်လယ်ကို ခင်ဗျား နိုင်ခဲ့ရင်တော့ ကောင်းတာ ပေါ့။ နေပါဦး သူ့ဟာသူနေတဲ့ ပင်လယ်ကို ခင်ဗျားက ဘာကြောင့် ရိုက် ချိုးချင်ရတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂါလီဗာက ရင်ကော့ပြုပြီး “ငါကဂါလီဗာ\" ဖြစ်နေလို့ပဲ\" \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟာ... “ဂါလီဗာ' မိုးတွေရွာလာပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သင်္ဘောသားတွေ သင်္ဘောစီးခရီးသည်တွေ အလုပ်ရှုပ်သွားကြပါ တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လေတွေမိုးတွေ ကျလာပြီဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီ လေတွေမိုးတွေဟာ ပင်လယ်ထဲမှာ ရက်ပေါင်းအတော်ကြာ တိုက်ခတ်ခဲ့ပါတယ်။ သင်္ဘောဟာ ပင်လယ်ထဲမှာလွင့်လို့ ဘယ်နေရာရောက် နေလဲဆိုတာကို ကပ္ပတိန်တောင် မသိပါဘူး။ သင်္ဘောပေါ်ကလူတွေအမြောက်အမြား သေဆုံးကြတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ သင်္ဘောဟာ ကျောက် ဆောင်တစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟာ... ဂါလီဗား လုပ်ပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်ကတော့ ဂါလီဗားကို မြဲမြဲတွဲထားတာပဲ။ ဒါပေမယ့် ပင်လယ်လှိုင်းလုံးတွေအောက်မှာ လူချင်းကွဲသွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကံကောင်းထောက်မစွာလို့ ပြောရမှာပဲ။ အသက်ကယ်လှေပေါ် မှာ နှစ်ယောက်သား ပြန်တွေ့ကြတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟာ... ဟေ့ကောင် မင်း မသေသေးဘူးလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော်ကလည်း ခင်ဗျားသေပြီ အောက်မေ့နေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တော်... တော်... ဟေ့ကောင် ဟိုမှာ လှိုင်းလုံးကြီးလာပြန်ပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် စကားမပြောအားတော့ဘဲ လှေနံရံကို မြဲမြဲကိုင်ထားရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီလိုနဲ့ အစာရေစာ မလောက်မင စားသုံးရင်း နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော်တို့ သတိလစ်သွားကြပါတယ်။ ဘယ်နှစ်ရက်ကြာကြာ သတိလစ် သွားတယ် မသိပါဘူး။ ကျွန်တော် သတိရတော့ ပင်လယ်ကြီးကို ရိုက်ချိုး မည့် ဂါလီဗားအား ကမ်းစပ်ကို မျက်လုံးပြူးကြီးနှင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေ့ကောင် မင်း သတိရပြီလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့ကို ပြီးစလွယ် ပြန်ပြီး သူ စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်နေရာအရပ်သို့ လိုက်ကြည့်မိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟာ... ကမ်းခြေဗျ၊ ကမ်းခြေ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေးကွ မြို့ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာမြို့ပါလိမ့်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှစ်ယောက်သား ဝမ်းသာအားရနှင့် အဲ့ဒီမြို့ကို မျက်ခြေမပြတ် အောင် ကြည့်နေမိကြပါတယ်။ အနားရောက်တော့ ကျွန်တော်က ဝမ်းသာ အားရ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေး... မြို့ပြန်ရောက်ပြီကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ဘာ... မင်းမြို့ လဲ၊ လစ်လီပွတ် (Lilliput) တွေနေတဲ့ မြို့ကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တောက်တီးတောက်တဲ့တွေ လာမပြောနဲ့၊ ဒါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြို့တော်ရန်ကုန်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854925332629,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f3c21b35-d1ae-41ff-8bd3-02069dca7984.jpg?v=1730273066"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ကျွန်တော်နှင့်နတ်ဘုရားရုပ်တု","title":"ကျွန်တော်နှင့်နတ်ဘုရားရုပ်တု","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e၀ိညာဉ်တစ်ခုက စောင့်ကြပ်သူ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူ တစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်နေ တယ်။ လူပေါင်းများစွာက သူ့ကို လာရောက် အရို အသေ ပြုတယ်။ တချို့လူတွေက သူ့ကို လက်ဆွဲ နှုတ်ဆက်ကြတယ်။ ထူးဆန်းတာက သူ့ရဲ့ လက်ဖဝါးကို လက်ညှိုးလေးနဲ့ ကုတ် ကုတ် သွားကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စည်းကမ်း တစ်ခုပေါ့..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေရာမှာ အီဂျစ်ဘုန်းတော် ကြီးတစ်ပါးဟာ လက်အစုံကို ဆန့်တန်းထားတယ်။ မျက်လုံးတွေကိုလည်း မှိတ်ထားလေရဲ့။ လေစီးကြောင်းထဲမှာ သူ့ရဲ့ ဝတ်ရုံကတသုန်သုန် လွင့် နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခဏအကြာမှာ အဲဒီဘုန်းတော် ကြီးဟာ ဓာတ်စီးပြီး၊ ဆန်းပြာသုံးတဲ့ စကားတွေ ကို တတွတ်တွတ် ပြောလာပါတယ်။ သူ ပြော နေတဲ့ စကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပလိုတီးနပ်စ်”  ဟာ မြင့်မြတ်တဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုရဲ့ စောင့်ကြပ်ခြင်းကို ခံရသူ...တဲ့။ပလိုတီးနပ်စ်.. ဟာ သူ့ရှေ့မှာ ရှိတဲ့ လူတွေကို နက်ရှိုင်းတဲ့ ဒဿနတစ်ရပ် သင်ကြား ပေးနေတယ်။ နှောင်းခေတ်သုတေသီတွေက “ပလို တီနစ်ဇင်\" (Plotinism) လို့ သတ်မှတ်ယူရတဲ့ ဒဿနပေါ့ ။ ပလေတိုဝါဒကို ပြန်လည်ဆန်းသစ် ထားတာ ဖြစ်လို့ လည်း ပလေတို ဝါဒသစ် (Neoplatonism) လို့ ခေါ်ကြသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီစာအုပ်ကလေးဟာ... ပလို့ တီး နပ်စ်ရဲ့ အနုပညာဒဿနတွေကို အကျဉ်းအားဖြင့် တင်ပြမယ့် စာအုပ် ဖြစ်ပါတယ် ။ သိသူ တွေကမျက်ခုံးပင့်ကြပါဦးမယ်။ ကျွန်တော်ဟာ.. ပလေတို ရဲ့ အနုပညာဒဿနတွေကို လက်မခံသူမို့လို့ ပါပဲ။ပလေတိုဝါဒသစ်လို့ သတ်မှတ်ကြ တဲ့ ပလိုတီနစ်ဇင်ကိုတော့ အတိုင်းအတာတစ်ခု အထိ ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ လဲ...။ ဘာတွေ ကွဲပြားလို့လဲ...။ ဒဿနသစ်နဲ့ ဒဿန အဟောင်းကြားမှာ ကွာဟချက် ဘယ်လောက်များလို့လဲ..။ စဉ်းစားစရာ၊ မေးမြန်းစရာ တွေ ဖြစ်လာပါတော့မယ်။ စာအုပ်ကလေးကို သာ ဆက်ဖတ်သွားပါ..။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရှင်းလင်းသွားပါ လိမ့် မယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆိုလိုရင်းကို သဘောပေါက် လာပါလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပလေတိုရဲ့ပြဌန်းမှု\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရင်ဆုံး ပလေတို ရဲ့ အနုပညာ ဆိုင်ရာ ဒဿနကို ကျွန်တော်တို့ လေ့လာသုံးသပ် ကြပါမယ်။ စတုတ္ထနှစ်၊ ဒဿနိကဗေဒကျောင်းသူ ကျောင်းသားများအတွက် အဝေးသင်တက္ကသိုလ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eက ထုတ်ဝေတဲ့ “ရသပညာ အတွဲ ( ၂ )” ထဲမှာအောက်ပါအတိုင်း တွေ့ ရပါတယ်။ အခန်း ( ၂ )စာမျက်နှာ ( ၂၀ )မှာ ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- အနုပညာ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပလေတို၏ အနုပညာအတွေး အခေါ်၌ အနုပညာကို အနက်အဓိပ္ပာယ် နှစ်မျိုးဖြင့် ဖွင့်ဆိုခဲ့ သည်ကို တွေ့ရသည်။ ပထမဖွင့်ဆိုချက်မှာ \"Art is mlmesls\" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ “အနုပညာဟူသည် ပုံတူ ကူးခြင်း (Imitation ) ဖြစ်သည်” ဟူ၍ အဓိပ္ပာယ်ရ သည်။ “အနုပညာ” ဟူသော စကားလုံးအား “ပုံတူ ကူးခြင်း” ဟူသော သဘောအားဖြင့် အဓိပ္ပာယ် သတ် မှတ်ခဲ့သည်။ ဤအဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုချက်ကို နားလည်ရန် ပလေတို၏ ဒဿနအမြင်ကို ပြန်လည် သုံးသပ်ရန် လိုအပ်သည်။ ပလေတို၏ အနုပညာ အတွေးအခေါ် သည် သူ၏ဒဿနအမြင်ပေါ်၌ အခြေပြုလျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပလေတို၏ ဒဿနအမြင်၌ လောက နှစ်ခု ခွဲခြားထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ တစ်ခုသောလောကသည် ယေဘုယျနာမ်များ ( Universals) ရှိသော နာမ်လောက (Realm of ideas) ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အား အသိပညာ သို့မဟုတ် သင်္ကပ္ပ ( Concepts)များအား ဖြင့် သိရှိနိုင်သည်။ ရရှိလာသောအသိသည်။ စစ်မှန် သော အသိပညာ (Knowledge) ဖြစ်သည်။ စစ်မှန် သော အသိပညာ၏ဂုဏ်ရည်သည် သစ္စာတရား (Truth) ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခြားသောလောကသည် လူနှင့် တကွ သက်ရှိသက်မဲ့ သီးခြားအရာဝတ္ထုများ (Particular) ရှိသော ရုပ်လောက သို့မဟုတ် အသွင်လောက (World of Apprance)ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ အား အာရုံထည်များ (Percepts) အားဖြင့် ချဉ်းကပ်သိရှိ နိုင်သည်။ ရရှိလာသော အသိသည် မှန်းဆချက် (opinion) သာ ဖြစ် သည်။ ၎င်း၌ရှိသော ဂုဏ်ရည်သည် အသုံးဝင်ခြင်း (Utility) ဖြစ်သည်။ ပလေတို၏ အလိုအားဖြင့် အသွင်လောကရှိ သီးခြားအရာတို့သည် နာမ် လောကရှိ ယေဘုယျနာမ်များ၏ အရိပ်အယောင်များ သို့ မဟုတ်မှေးမှိန်သော ပုံတူများ (Paint Copies) သာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ နာမ်လောကနှင့် ရုပ်လောကကို ပုံတူကူး ခြင်း သဘောဖြင့် ဆက်စပ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်။ နာမ်လောကရှိ ယေဘုယျနာမ်များကို ဆင်ခြင်သိဖြင့် သိနိုင် သည်။ ရုပ်လောကရှိသီးခြားအရာဝတ္ထုများကို အာရုံသိ ဖြင့် သိနိုင်သည်။ အနုပညာဟူသည် အသွင်လောကမှ သီးခြားအရာတို့ကို ပုံတူကူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်၍ အနုပညာလက်ရာများ ဟူသည် သီးခြားအရာများ၏ စုံတူများ ဖြစ်သည်။ သီးခြားအရာများသည်လည်းယေဘုယျနာမ်များ၏ ပုံတူများ ဖြစ်သောကြောင့် အနု ပညာလက်ရာများသည် ပုံတူများ၏ ပုံတူများသာ ဖြစ် သည်။ ပိုမိုပြည့်စုံစွာ ဆိုရလျှင် အနုပညာဟူသည် ယေဘုယျနာမ်များ၏ ပုံတူများဖြစ်သော သီးခြားအရာ များကို ထပ်ဆင့်ပုံတူကူးခြင်းသာ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် “အနုပညာဟူသည် ပုံတူများကို ပုံတူကူးယူခြင်း” Art is Imitation of Imitation ဖြစ်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပလေတို၏ အလိုအားဖြင့် ရုပ်လောက ရှိ သီးခြား အရာများသည် နာမ်လောကရှိ ယေဘုယျ နာမ်များ၏ ပုံတူများ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ တစ်ဖန် အနုပညာဟူသည် ရုပ်လောကရှိ အရာများကို ပုံတူကူး သည် ဆိုပြန်သည်။ သို့ဖြစ်၍ အနုပညာရှင်ဆိုသည်မှာ ပုံတူကူးသူများ (Imitators) များသာ ဖြစ်သည်။ လှပ ခြင်း (Beauty) ဟူသော ယေဘုယျနာမ်သည် နာမ်လောက၌ ရှိသည်။ ရုပ်လောက၌ရှိသော လူနှင့်တကွ သက်ရှိသက်မဲ့ဖြစ်သော သီးခြားအရာတို့သည် ယေဘု ယျနာမ်၏ ပုံတူများဖြစ်သည်။ အနုပညာလက်ရာများ သည်ကား ရုပ်လောကရှိ လှပသောအရာများ၏ ပုံတူ များ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် အနုပညာဟူ သည် ရုပ်သဘာဝ လောကအတွင်းရှိ လှပသောအရာ .များကို ပုံတူကူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ပုံတူကူးခံသောအရာ မှာ လောကရှိ လူနှင့်တကွ သက်ရှိသက်မဲ့ သီးခြား အရာတို့ဖြစ်သည်။ အနုပညာရှင်များသည် ရုပ်လောက ရှိ သီးခြားအရာများကို မတူတူအောင် ပုံတူကူးကြသည်ဖြစ်၍ အနုပညာလက်ရာ တစ်ရပ်၏ လက်ရာမြောက်မှု ကို ထိုလက်ရာနှင့် ပုံတူကူး၍အရာတို့၏ တူညီမှုအပေါ် ၌ အခြေပြု ဆုံးဖြတ်သည်။ တူညီမှုသည် အနုပညာမြောက်မှု၏ နှုန်းစံ ဖြစ်သည်။ ပုံတူကူးခြင်းအားဖြင့် အနုပညာ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ဖွင့်ဆိုခဲ့သည်။ ဤ ဖွင့်ဆိုချက်ပေါ် မူတည်၍ ပလေတို ၏ အမြင်ကို “သာမန် ပုံတူကူးခြင်းဝါဒ” (Simple limitation) ဟု နောက်ပိုင်း၌ ပေါ်ပေါက်လာသော ပညာရှင်များက အမည်ပေးကြသည်။ ပလေတိုရဲ့ အထက်ပါ အယူအဆ ကို ကျွန်တော် လက်မခံမိပါဘူး။ လက်မခံမိကြောင်းကိုလည်း ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် ပြန်ရေးဖူး ပါတယ်။ သရဖူ အမှတ်စဉ် (၂၅) ၁၉၉၆ မှာ ပါဝင်ခဲ့ပါတယ်။ “ကျွန်တော်နှင့် မှန်ကွဲတစ်ချပ် အကြောင်း” ဆိုတဲ့ ဆောင်းပါး ပါ။ ပလေတိုရဲ့ - Imitation Theory ကို တခြားအမည်တစ်ခုအနေ နဲ့ ကြေးမုံသီအိုရီ Mirror Theory လို့ ခေါ်ကြ သေးတယ်။ ဆောင်းပါးလေးက အောက်ပါ အတိုင်း ဖြစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒဿနဆရာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီပြဿနာကတော့ အရစ္စတိုကလိ (Aristociese) လို့ ခေါ်တဲ့ ဂရိလူငယ်လေးတစ်ဦးက ဖန်တီးတဲ့ ပြဿနာပါ။ သူဟာ ချမ်းသာတယ်။ ရုပ် အဆင်း ပြေပြစ်တယ်။ မင်းမျိုးမင်းနွယ်က ဆင်းသက် လာတယ်။ ဆင်ခြင်တုံတရားအပေါ်မှာ ယုံကြည်မှု အား ပြင်းပြီး အနုပညာကို အထင်သေးတယ်။ သူကပလေတို (Plato ) ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ဒဿနဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာတဲ့အခါ ခု... ပြဿနာပေါ် တော့တာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူဟာ ဒဿနဆရာဘဝမှာ လျှမ်းလျှမ်း တောက် အောင်မြင်ကျော်ကြားခဲ့တယ်။ objective ldealism ကို ထူထောင်ခဲ့သူ တစ်ဦးအဖြစ် ဒဿန  သမိုင်းမှာ ထင်ရှားခဲ့တယ်။ တစ်နေ့မှာ သူဟာ မှန် တစ်ချပ်ကိုင်ပြီး လမ်းလျှောက်လာတယ်။ လူတချို့ရဲ့မေးခွန်းတစ်ခုကို သူဖြေ ပြီး ပြန်လာခဲ့တာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အနုပညာပစ္စည်းတစ်ခုကို ဘယ်လို ဖန်တီးရမလဲ”တဲ့။ ပလေတိုဟာ လက်ထဲက “မှန်”ကို ဥပမာထားပြီး ပြခဲ့တယ်။ ပြဿနာကတော့ အဲဒီက စတာပါပဲ။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854924152981,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_17cd3eff-deae-4733-94e9-3faebf65ca9b.jpg?v=1730273087"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ကျွန်တော်နှင့်အရုပ်မြို့တော်","title":"ကျွန်တော်နှင့်အရုပ်မြို့တော်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟိုရှေ့ကလူတွေ ရုံးစု ရုံးစုနဲ့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်သွားမယ့် လမ်းတူရူမှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့တွေ လူးလွန့်စီးဆင်းနေကြတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ခေတ်ကြီးကလည်း မြန်ဆန်နေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟိုရှေ့က ဆူဆူညံညံ၊ ဘာသံလဲမေး\"ရတဲ့ခေတ် မဟုတ်တော့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ်တိုင်ထသွားပြီး ကြည့်တဲ့ခေတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေဖန်စရာရှိရင် ကိုယ်ထူကိုယ်ထ ဝေဖန်ကြတဲ့ခေတ် ဖြစ်နေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်လည်း လမ်းဆက်လျှောက်ရင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီလူအုပ်ရှေ့ အရောက်မှာ သူတို့ထဲကို တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လိုက်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာများလဲလို့...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလက်စသပ်တော့ ပန်းချီ၊ ပန်းပု ပြပွဲတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အင်မတန်အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ လက်ရာတွေပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါကြောင့်လည်း လူတွေ ဒီလောက် အသည်းအမည်းကြည့်ရှုနေကြတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းပုရုပ်တစ်ရုပ်ရှေ့မှာ လူတွေအုံနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရင်တုန်းက ပန်းပုဆိုတာ ပန်းပင်ပုပုလေးတွေကို ပြောတာလား..လို့ ဇဝေဇဝါဖြစ်ဖူးတဲ့ လူတွေလည်း အဲဒီအထဲမှာ ပါနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထားပါတော့..။ လက်ရာကောင်းတဲ့ ပန်းပုရုပ်မို့လို့ ကျွန်တော်လည်း သူတို့ထဲမှာ ပါဝင်ငေးမောနေရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းပုရုပ်ရဲ့နာမည်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဆိုခရေးတီး တဲ့..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဝေဖန်သံတွေက ပန်းပုရုပ်ရှေ့မှာ ညံနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဆိုခရေးတီးဆိုတာ ဂရိက တွေးခေါ်ပညာရှင်ကြီး မဟုတ်လား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်တယ်လေ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမှန်တရားအတွက် အဆိပ် ခွက်ကို မော့သောက်လိုက်တယ်ဆိုတာ သူပေါ့..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \"ဪ.. အင်း၊ အဆိပ်က အတော်ပြင်းပုံ ရတယ် - နော်...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e တစ်ခါတည်း လူပုံစံပျောက်ပြီး ဒီလိုပုံစံ ကြီး ဖြစ်သွားတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အဲ \" မဖြစ်တော့ဘူး.......။ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော် ခွာခဲ့ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်တစ်နေရာမှာ “ဗင်းနစ်မြို့ ရဲ့ ညနေ” ဆိုတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို တွေ့ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအတော်ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ပန်းချီကားပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောက်ကို ငုံ့ကြည့်နေတဲ့လူက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို မေ့လျော့နေတဲ့ ပုံရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်လည်း ငယ်ငယ်က အဲဒီလိုပဲ ကြည့်ဖူးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ကျွန်တော် အဲဒီလို့ကြည့်တာတွေကတော့ ငရဲပြည် ကို လိုက်ရှာတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူကကော ဘယ် လိုမျိုးများလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနေနိုင်မထိုင်နိုင် ကျွန်တော်က လှမ်းဆွေးနွေးလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟေ့ ခင်ဗျား ဘာကိုကြည့်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက ကျွန်တော့်ကို လှည့် မကြည့်ဘဲ ပြန်ဖြေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖြေပုံကလည်း အကြမ်းဖျင်းဆန်လိုက်တာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အောက်ကိုကြည့်နေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အောက်က ဘာကိုကြည့်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရေကိုကြည့်နေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရေထဲက ဘာကိုကြည့်တာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရေထဲက ကိုယ့်အရိပ် ကိုယ်ပြန်ကြည့်နေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ပြီ..၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုမှာ ခင်ဗျား ဘာကိုပြန်ကြည့်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖြေသံပြန်မကြားရဘူး။ သူ့ ဘက်က တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန် ကြည့်တတ်ဖို့တို့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်မြင် တတ်ဖို့တို့ အရမ်းအရေးကြီးတယ်မဟုတ် လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခု သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်နေ ပြီဖြစ်တဲ့ ပန်းချီကားထဲကလူကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် လေးစားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာတွေ ပြန်မြင်တယ် ဆိုတာကတော့ သူ့ဘာသာ သူ အသိဆုံးပဲ နေမှာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့အဖြေကို ကျွန်တော် စောင့် မနေတော့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ထပ် ပန်းချီကား တစ်ချပ်ရှေ့မှာတော့ လူ သိပ်မရှိပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဖေက ကလေးကို ချီထားတယ်။ ဘယ်သွားမလို့လဲ မသိဘူး.......။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က စပ်စုလိုက်တယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျား ချီထားတာ ခင်ဗျားရဲ့ ကလေးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က သူ့ကို ရိုးရိုးမေးတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက ဇဝေဇဝါဖြစ်ပြီးမှ တုံ့ဆိုင်းဆိုင်း ပြန်ဖြေတာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် ရယ်ချင်သွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ခုလို ကလေးကို ပွေ့ချီထားတော့ ဖခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ခင်ဗျား အပြည့်အဝခံစားရမှာပဲနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်း.....ဟုတ်တယ်၊ ခံစားရတာပေါ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြတ်ပြတ်သားသားနဲ့ ဝံ့ဝံ့ကြွားကြွား သူ ပြန်ဖြေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြီး ... သူက တွေးတွေးဆဆဟန်နဲ့ ဆက်ပြောသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဖခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို အပြည့်အဝ ခံစားရရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ သားတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကိုပါ အပြည့်အဝ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြန်ခံစားရတယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာဖြစ်လို့ပါလိမ့်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဪ...ငါ ငယ်ငယ်ကလည်း ငါ့အဖေက ငါ့ကို ဒီလို ပွေ့ချီဖူးမှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အဖေ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ငါ ဒီလိုလိုက်ခဲ့ဖူးမှာပဲလို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတွေးမိရင်း ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးဖြစ်လာတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကောင်းလိုက်တာဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် သဘောကျသွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့လိုမျိုး ကိုယ်မတွေး ခဲ့မိဖူးဘူး။ ကိုယ့်မှာလည်း ကလေး မရှိဘူးလေ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထားပါတော့.....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဖေ့ကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854923464853,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e1f07bf8-a7db-4c42-9ead-df96fb6889bf.jpg?v=1730273094"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ကျွန်-တော်နှင့်ဧဒင်ကချေသည်","title":"ကျွန်‌တော်နှင့်ဧဒင်ကချေသည်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(က)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအချို့သောလူများသည် လေထဲတွင် ပျံသန်းနိုင်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့ သည် .. ပါးစပ်မှလည်း မီးခိုး မထွက်၊ ခါးမှာလည်း ပန်ကာတပ်မထား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝမ် ဗိုက်မှာလည် ဆီ၊ ရေ၊ လေ၊ ဝိုင် ဟု ရေးမထာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ သော်  သူတို့ သည် .. လေထဲမှာ ပျံသန် နိုင်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ခ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမည်မသိသော တောင်ကုန်းလေးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနာ ခိုချိန်တွင် ကောင်းကင်မှ နေခြည်မျှင်တန်းတို့က မြေပြင်သို့ တန်းလန်း ယိမ်း ထိုး ကျနေ ပြီဖြစ်၏ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည်ရှုသောအခါ သူ့လို နား ခိုသော အခြား ခရီး သွား များမရှိဘဲ အောက်ပါ (၃)မျိုးကိုသာ တွေ ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၁)သူတောင်းစာ အိုကြီးတစ်ယောက်၊ ရာဇဝင်အိုးကို သူ ကျောဖြင့် ပိုးထားသကဲ့သို့ ခါးကိုင်းပြီး ထိုင်နေသည်။ ခုတ်မောင်းနေသော မော်တော် တစ်စင်း ကဲ့သို့ ချောင်းသံကိုလည် တဘုတ်ဘုတ်ပေး နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၂) ခွေး လေခွေး လွင့်တစ်ကောင်၊ တုပ်တုပ်ပင်မလှုပ်ဘဲ ပကတိ ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်စွာ အိပ်စက်နေသည်။ ကွေးညွတ်နေသော သစ်တုံးဖြင့်ပင် တူနေသေးတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၃)သစ်ပင်များ၊ အလေ့ကျသစ်ပင်တို့ ခင်ခင်မင်မင်ပေါက်ရောက်နေ ကြသည်က ယိုင်ထိုးလှပစွာပင်ဖြစ်၏။ လေကြမ်း တို့ ဖြတ်စီး တိုး ဝင်သည့် အခါတိုင်းမှာ သစ်ရွက်သစ်ခက်တွေက တရုန်းရုန်း အသံပြုနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပတ်ဝန်းကျင်က ဤမျှပဲဖြစ်ပါသည်။ ထိုအရာအားလုံးသည် သူနှင့် မနီးမဝေးတွင်ရှိကြ၏။ သူ အမောပြေစပြုချိန်မှာပဲ အလွန်အမင်း အံသြစရာ ကောင် သော မြင်ကွင်း တစ်ရပ်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်းကင်မှာ လူတစ်ယောက်လုံး ပျံသန်း လာခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုလူက တောင်ကုန်း ကလေး ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ခိုနား ၊ သူ့ရှေ့မှာ ခြေဖဝါး ဖြင့် မားမား ရပ်တော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသူက သူ့ကိုကြည့်ပြီး “ခင်ဗျား ... သိပ်အံဩနေလား”ဟု မေး၏။ သူကဝရုန်းသုန်းကား ခေါင်း ငြိမ့်ပြသောအခါ ထိုလူက မျက်နှာထားတည်တည် ဖြင့် ပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“စနစ်တကျလေ့ကျင့်ရင် ရပါတယ်ဗျာ ... ကျွန်တော်မှ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျား လည်း ပျံလို့ ရတယ်။ မခက်ပါဘူး ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုလူက သူ ကို မေး ဆတ်ပြပြီး .... “ခင်ဗျား ဟယာပရာဒီဝိက ကျမ်း ကို ဖတ်ဖူးလား” သူ ခေါင်းခါပြသောအခါ ထိုလူက “အင်းလေ ... ခင်ဗျား ဘယ်ဖတ်ဖူးမှာလဲ၊ ဒီလိုဗျ ... ခင်ဗျားကို ခြုံငုံ ပြောရရင် နေ၊ လ၊ ကမ္ဘာဂြိုဟ်တွေဟာ အပြန်အလှန် ဆွဲငင်လည်ပတ်နေ ကြတယ်။ သူတို့ ဟာ အလိုက်အထိုက် ဝန်း လှည့်တည်ရှိနေကြတယ်။ ဒီ အလိုက်အထိုက်သဘောတရားကို သိမြင်ပြီး ကိုယ်ရုပ်ခန္ဓာကို လေ့ကျင်ပြုပြင် ယူနိုင်ရင် လေထဲမှာ ပျံလို့ရပါတယ်”ထို့နောက် ထိုလူက ဟဋ္ဌယောဂကျင့်စဉ်ဖြင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြောင်းလဲ မှုတို့ကို ဝေဝေဆာဆာပြောပြလေသည်။ ဟ၊ အနုတ်လက္ခဏာ။ လ၊ အာပေါ ဓာတ်။ ဋ္ဌ၊ အပေါင်းလက္ခဏာ။ နေ၊ တေဇောဓာတ်။ ပရက ကုမ္ဘက ရေချက ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eများစွာ... များစွာ ... စကားလုံးများစွာကို ခံတွင်းထဲမှ အန်ထုတ်ချပြီး နောက် ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျုပ်ပြောတာလည်း တော်တော်ရှည်သွား ပြီ။ ခင်ဗျား အတွက်လည် တန်ဖိုး ရှိမှာပါ။ ကဲ ... သွားပြီဗျို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေထဲတွင် ပျံသန်းကာ ထိုလူက ပြန်လည်ထွက်ခွာသွား၏။ တဖြည်း ဖြည် ဝေး သွား သော ထိုလူကို ကြည်နေစဉ်မှာပဲ တဖြည်း ဖြည်း နီးလာသော နောက်ထပ် “လူပျံ” ကို တွေ့ ရပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟာ ... နောက်တစ်ယောက်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ဃ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒုတိယလူကတော့ သူနှင့်နီးကပ်စွာ ဆင်းသက်၏။ ကြည့်နေသော သူ့ ကို (မသိကျွမ်းသော်လည်း) မျက်ခုံးပင့်ပြပြီး နှုတ်ဆက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် ရဲတင်း ပိုင်နိုင်သော အမူအရာဖြင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျုပ် .. အခုလို လေထဲမှာ ပျံသန်း နိုင်တာကတော့ စိတ်ပိုင်း ဆိုင်ရာ မြင့်မားမှုကြောင့်ပဲဗျ” ဟု ပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ .... နဝေတိမ်တောင်ဖြစ်သွားရပြန်သည်။ “ဘယ်လိုဗျ ... ပြန်ပြောစမ်းပါဦး” ဒုတိယလူက သူ့ကို ပြန်မေ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျား ... ဖရွိုက်ရဲ့ အိပ်မက်တိတ္တုကျမ်းကို ဖတ်ဖူးလား။ Interpretation of dreams လေဗျာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင့်အင်း .. မဖတ်ဖူးဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖြင့် အရာရာကို အောင်မြင်နိုင်တယ်။ Autosuggestionရဲ့ အမြင့်မာဆုံး အဆင့်တစ်ခုမှာ စိတ်ကို ဖွင့်ထုတ်လိုက်နိုင်ရင် လူဟာ လေထဲမှာ ပျံလို ရလာတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် အပြုစိတ်၊ မသိစိတ်၊ ဆဋ္ဌမအာရုံ၊ တယ်လီပသီလှိုင်းများ။ တိဗက်ဘုန်းတော်ကြီးတို့၏ အရောင်ကမ္မဌန်းနာမ်ပိုင်း ဆိုင်ရာ လျှို့ ဝှက်ချက် များ အား လုံးကို စုညီရှည်လျားစွာ ပြောကြားလေသည်။ ထို့နောက် ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျုပ်ပြောတာတွေကို ခုနားမလည်ရင်တောင် တစ်နေ့ ကျ ခင်ဗျား နားလည်လာနိုင်ပါတယ်။ ကျုပ် ခရီးဆက်ဦးမယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြောပြီး သူလက်အစုံကို ဖြန် မြှောက်ဆန့်တန်းလိုက်၏။ လေထဲသို့ ထို တက်သွား၏။ ထို့ နောက် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ ကြည်ကျန်ရစ်ခဲ့စဉ်မှာပဲ တတိယလူက သူ့နောက်မှ ဆင်း ချ လာ၏။ အရိပ်ကိုမြင်သဖြင့် သူလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ တတိယလူက သူ့ ကို မခိုးမခန့် ပြုံးပြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို တတိယလူကပင် သူ့ကို စတင်စကားဆို၏။ “ခင်ဗျား ကြည့်ရတာ တစ်ခုခုကို ဝေခွဲမရဖြစ်နေပုံရတယ်” သူ ခေါင်း ငြိမ်ပြလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျားတို့ ဘာကြောင့်ပျံနိုင်သလဲဆိုတာ တွေ နေလို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတတိယလူက သူ့ကို စေ့စေ့ကြည့်ရင်း “မဒမ်ကျူရီရဲ့ တွေ ရှိချက်စာတမ်းတွေကို ခင်ဗျား လေ့လာဖူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြန်သည်။ ထိုအခါ တတိယလူက “ဖြစ်ရ မယ်လေ' ဟူသော မျက်နှာထားမျိုးဖြင့် ခေါင်း ကို တဆတ်ဆတ်ညိတ်နေ၏။ ပြီးမှ ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မိုးပျံပူဖောင်းဟာ ဟိုက်ဒြိုဂျင်ကြောင့် လေပေါ်တက်နိုင်တာမဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက ဟုတ်မှန်ကြောင်း ခေါင်း ညိတ်လိုက်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အေး .. ဒီလိုပဲ၊ လူ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လိုအပ်တဲ့ ရေဒီယိုဓာတ်ကြွမှု တစ်မျိုးကို ဖန်တီး ပေး နိုင်ရင် အဲဒီလူဟာ လေပေါ် ပေါ်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင်း ... ဟင်း .... ခင်ဗျား သိပ်အံဩသွားပြီလား၊ ရိုးရိုး လေးပါဗျ။ အဲဒီ ရေဒီယိုဓာတ်ကြွမှုကို လိုအပ်တဲ့ အာဟာရတွေအချိုးညီ စားသုံးပေးပြီး ဖန်တီးလို့ ရပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသံလိုက်စီးကြောင်းများ၊ သွေးလှည်ပတ်မှုစနစ်များ၊ အာဟာရ ဖော်မြူလာများ၊ အစာချေဖျက်မှု ပုံသဏ္ဌာန်များ စသည်တို့ ကို ပါးစပ်တစ်ခုလုံး ဗြောင်းဆန်အောင် ပြောပြလေသည်။ အချိန်အတော်ကြာမှ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျား ... ဒါတွေကို လိုက်မီမှာတော့မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် မီသ လောက် လိုက်ကြိုးစားကြည့်ပေါ့ဗျာ ... ကဲ ... လစ်ပြီ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတတိယလူသည်လည် လေထဲမှာ ပျံသန် ထွက်ခွာသွား တော့၏။ သူ ရပ်တန် စဉ်းစား ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူတို့ ပြောသွားတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေကြောင့် သူတို့ လေထဲမှာ ပျံနိုင်ကြတာတော့ မဟုတ်ဘူးကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ချိန်လုံး ငြိမ်နေသော သူတောင်း စာကြီးက သူ့ကို လှမ်း ပြော လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မင်းကို စကား ပြောနေတဲ့အချိန်မှာပဲ သူတို့ တွေ မြောက်ကနဲ၊ မြောက်ကနဲဖြစ်သွား တာ မင်းသတိထား မိလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက မဆိုင်းမတွ ခေါင်း ညိတ်ပြလိုက်၏။ “ဟုတ်ကဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854920351893,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d83f28a0-7460-4581-a029-06fb218331cf.jpg?v=1730273115"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ခေတ်နေအတွက်စာတစ်ရွက်","title":"ခေတ်နေအတွက်စာတစ်ရွက်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခရစ်နှစ် ၂၀၀၀ပြည့်နှစ် ဧပြီလ ( ၃ )ရက်မှာ မင်းကို မွေးခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတရုတ်လူမျိုးတွေရဲ့ ရိုးရာယုံကြည်မှုအရဆိုရင် တော့ မင်းဟာ အလွန်ကောင်းတဲ့ “ရွှေနဂါး”နှစ်မှာ မွေးလာ တဲ့ သားဦးယောက်ျားလေးပေါ့ကွယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းကို မွေးတဲ့အချိန်မှာ ဖေဖေဟာ အခက်အခဲ ပေါင်းများစွာကို ရင်ဆိုင်နေတဲ့အချိန်ပေါ့။ ဖေဖေရဲ့အစ်ကို ဆိုလည်းဟုတ်၊ စီးပွားဖက်မိတ်ဆွေဆိုလည်းဟုတ်တဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင်နှစ်ကောင်စာပေက ဘဘတို့ဇနီးမောင်နှံ အကူအညီနဲ့ မင်းကို မွေးခဲ့တယ် မိတ်ဆွေ နာမည်ကျော် ဗေဒင်ဆရာတွေကလည်း မင်းရဲ့ ဇာတာကို တက်ညီလက်ညီ တွက်ချက်ကြပြီး ထိပ်တန်းရောက်မယ့်ကလေး အဖေထက် သာမယ့်ကလေးလို့ ဟောကိန်းတော်ကြတယ်။ ဖေဖေဝမ်းသာပါတယ်ကွယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခု ဒီစာအုပ်ဟာ သားကို ရည်ရွယ်ပြီး ဖေဖေရေးခဲ့တယ်။ သားကို မွေးကတည်းက ဘာအမွေပေးရမလဲလို့ ဖေဖေစဉ်းစားခဲ့တယ်လေ။ ခက်တာက ဖေဖေဟာ စီးပွါးရေးသမားတစ်ယောက်မဟုတ် စာရေးဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်နေတယ်။ အသိပညာအမွေကိုပဲပေးနိုင် တယ်။ အဲဒါကြောင့် \"ဗျူဟာမြောက်သော အင်္ဂလိပ်စကား ပုံ” ဆိုတဲ့ ဒီစာအုပ်ကို ရေးလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစကားပုံတွေဟာ ဘာထူးဆန်းသလဲလို့ထင်စရာရှိ တယ်။ဗျူဟာမြောက်တယ်ဆိုတဲ့ စကားကြောင့် အံ့သြ စရာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ် ဒါပေမဲ့ ဖေဖေ ရဲရဲကြီးပြောခဲ့ပါ တယ်။ ဒီစာအုပ်ဟာ လောကကို မင်း ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရ မလဲဆိုတဲ့ နည်းဗျူဟာတွေဆီ မင်းကို လမ်းညွှန်ပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်၊ ဖေဖေ နည်းနည်းကလေး ထပ်ရှင်းပြမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခုလို ခရစ်နှစ် ၂၀၀၀ ကာလမှာ Pragmatism လို့ခေါ်တဲ့ “ပရက္ကမာဝါဒ'ဟာ ရေပန်းစားနေတယ်။ အမှန်တော့ ဒီဝါဒဟာ ၁၉၀၀ ဝန်းကျင်ကတည်းက ပေါ်ပေါက်ခဲ့ တဲ့ ဝါဒပါ။ \"လက်တွေ့အသုံးချဝါဒ”လို့ ခေါ်ကြတယ်။ လက်တွေ့အသုံးကျမှုနဲ့ ညှိနှိုင်းတည်ဆောက်ထားတဲ့ ဒဿန၊ လုပ်ငန်းအောင်မြင်ဖို့အတွက် သဘောတရား သက်သက်ထက် လက်တွေ့က ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ယူဆ တဲ့ ဝါဒပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါတင်မကသေးဘူး တကယ်တော့ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှုကသာ လောကမှာ အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်မယ် လို့ ယူဆကြတယ်။ အဲဒီလို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှု အတွက်လည်း လူသားဟာ အဓိကကျတယ်လို့ သတ်မှတ် ကြတယ်။ ချားပ့ါ ဝီလျံဂျိမ်းနဲ့  ဂျွန်ဂျူဝီတို့လို ထင်ရှားတဲ့ ဒဿနပညာရှင်တွေက ဒီဝါဒကို စတင်ဆောင်ဖော်ထုတ် ခဲ့ကြတယ်။ အခုတော့ ရစ်ချတ်ရော်တီဆိုတဲ့ ဒဿန ပညာရှင်ကြီးက ဆက်လက်ဖြန့်ဖြူးနေတာပေါ့ကွယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒဿနတွေ အယူအဆတွေရဲ့ လက်တွေ့အသုံး ကျမှုကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ကြည့်တဲ့အခါ စကားပုံတွေဟာ အရေးပါလာတော့တယ် သား အင်္ဂလိပ်ဘာသာနဲ့ရေးထား လို့ အင်္ဂလိပ်စကားပုံလို့ ဖေဖေ ခေါင်းစဉ်တပ်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီစာအုပ်ထဲမှာ လူမျိုးအသီးသီးရဲ့ စကားပုံတွေ ပါဝင်တယ် တိုင်းပြည်အသီးသီးက ပညာရှိအသီးသီးရဲ့ ဘဝနဲ့ စပ်လျဉ်း တဲ့အယူအဆ၊ လောကနဲ့စပ်လျဉ်းတဲ့အယူအဆတွေပဲပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့ဟာ သူတို့ အကြိမ်ကြိမ်အမှားခံပြီးမှ ရခဲ့တဲ့ အမှန်လေးတွေကို အသိတရားတစ်စုံတစ်ရာအဖြစ် နောက် လူတွေဆီ လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့ကြတယ်။ နောက်လူတွေ အတွက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်အောင်တန်တဲ့ အကြံဉာဏ်တွေပေးသွားကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ အကြံဉာဏ်တွေကို ကိုင်စွဲပြီး လောကကြီးထဲမှာ သားအောင်မြင်နိုင်ဖို့အတွက် အလုပ်တွေ မအားလပ်တဲ့ကြားထဲကနေ ဒီစာအုပ်ကို ရေးတာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖေဖေရဲ့ ရှင်းလင်းချက်အတိုလေးတွေကိုလည်း ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ အကျယ်ပြောရင် ကုန်ဆုံးဖို့မလွယ်လို့ အကျဉ်းလောက်ပဲ ပြောခဲ့တာပါကွယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်နဲ့တင် သား မျှော်မြင်တွေးဆမှုတွေ ဆက်လုပ်နိုင်ပါတယ်။အဖေနဲ့သားချင်း ကြွားစရာမလိုပါဘူး။ ဒီစာအုပ်ကလေးဟာ ဖေဖေပြောခဲ့သလို ဗျူဟာမြောက်မြောက် ဖတ်ကြည့် နိုင်တဲ့တစ်နေ့မှာ သားသိလာမှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကဲ...စလိုက်ကြရအောင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eDo not cry out for no purpose\u003c\/strong\u003e.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူတွေရဲ့တုံ့ပြန်လှုပ်ရှားမှုမှာ ဉာဏ်ဦးဆောင်တဲ့ တုံ့ပြန်မှု Head answer နဲ့ ခံစားချက်ဦးဆောင်တဲ့ တုံ့ပြန်မှု (Heart answer)တို့ ရှိကြတယ် အရာရာကို ဉာဏ်နဲ့ ယှဉ်ပြီးလှုပ်ရှားနိုင်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့ကွယ်။ ဒါပေမဲ့ လောကဓံရဲ့ ဓါးရှစ်လက်ကြားမှာ နေနေရတဲ့တို့လို လူသားတွေအတွက် ခံစားချက်ဟာ ဘယ်လိုမှ မကင်းနိုင်တဲ့ အရာပေါ့။ ခံစားချက်ကို ဦးစားပေးလွန်းရင် မှားတတ်တယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ခံစားချက်ကို တတ်နိုင် သမျှသိုဝှက်ထိန်းချုပ်ရတယ်ကိုယ်အတတ်နိုင်ဆုံး အနေ အထားအထိ ထိန်းချုပ်ရတယ်။ စကားပမာ ပြောပြမယ်။ မှတ်ထား သား...။ “ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ မငိုပါနဲ့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eA dead bee make no honey\u003c\/strong\u003e.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလုပ်တစ်ခုကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ် တိုက်ပွဲ တစ်ပွဲကို ရင်ဆိုင်ဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ် ထပ်ခါထပ်ခါသော လူရွေးချယ် မှုတွေကို သားဘဝမှာ လုပ်နေရဦးမှာပဲ။ ကိုယ်တိုင်က လူမှုအဆောက်အဦးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်နေတော့ ဒီအလုပ် ဟာ မသေမချင်းလုပ်သွားရမယ့် အလုပ်ပါပဲ အသင့်တော် ဆုံးဖြစ်အောင် လိုက်ဖက်မှန်ကန်မှုရှိအောင် OpinonPools လို့ခေါ်တဲ့ \"တွေးခေါ်ရွေးချယ်မှု”ကို သာ စနစ်တကျ သုံးရလိမ့်မယ်။ ဒီနေရာမှာ ပြတ်သားဖို့လည်း လိုတယ်။ မှတ်ထား သား...။ “သေနေတဲ့ပျားတွေဆီက ပျားရည်ချို မရဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်စုံတစ်ခုအတွက် သား တွေးကြံတယ် ဆိုပါစို့၊ ပထမ အကြံတစ်ခုကို သားရလိမ့်မယ်။ မထင်မှတ်တဲ့အချိန်မှာ အဲဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ပဲ ဒုတိယအကြံတစ်ခုကို မထင် မှတ်ဘဲ ထပ်ရနိုင်တယ်။ အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ သူ့အလိုလိုဖြစ်လာတဲ့ သဘာဝလေးတစ်ခုပါ။ဖေဖေ့ဘဝ မှာတော့ အဲဒါမျိုးတွေကို အများကြီးကြုံခဲ့ရတယ်။ တန်ဖိုးရှိ တဲ့အောင်မြင်မှုတွေကိုလည်း ရခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒီ ဒုတိယ အတွေး ဒုတိယအကြံတွေဟာ ကိုယ် ချင့်ချိန်သုံးသပ်နေတဲ့ ကိစ္စကို အခြားသောရှုထောင့်က တွေ့မြင်ချက် (Other point of view) ဖြစ်နေတတ်တယ်။နောင်သားလည်း ကြုံတွေ့လာရမှာပါ။ သတိရှိရှိနဲ့ တန်ဖိုးထားရမယ့်ကိစ္စလေးမို့ဖေဖေ ထည့်ပြောလိုက်တယ်။ ဒုတိယအတွေးဟာ အကောင်းဆုံးပါ”\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854903345301,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_08e5aa2a-16ac-4421-a983-e92e45b3b9ac.jpg?v=1730273126"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ငါ့ရင်ခွင်ကြားက-နှင်းဆီဓါးသွားတစ်လက်ဒု","title":"ငါ့ရင်ခွင်ကြားက နှင်းဆီဓါးသွားတစ်လက်(ပ၊ဒု)","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ချစ်ကြိုက်ခြင်းဆိုသည်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အချစ်ဆုံးဟု ထင်နေကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ အိမ်တွင်း၌ နေရာတွေ အကျယ်ကြီးရှိသော်လည်း တစ်နေရာ၌ အတူတွဲ၍ ထိုင်ရသည်ကို ချစ်သူတို့က အရသာယူနေကြပါသည်။ အချစ်သည် လူငယ်များအဖို့ လိုအပ်သည်ဟု ထင်နေကြသော်လည်း လူအိုကြီးများအဖို့ ၊ အရသာ မယူတော့ပါ။ အကြောင်းသော်ကား အဘိုးကြီး၊ အမယ်ကြီးများ၌ ပိတုံးရောင်ကေသာ သမင်မမျက်လုံး နီထွေးသောပါးပြင်၊ မွှေးစရာပါးချိုင့်နှင့် ပုလဲသွယ်သွားကလေးများ မရှိသောကြောင့်ဟု ထင်ပါသည်။ မိန်းမနှင့် ယောင်္ကျားသည် ချစ်သောအခါ၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည်နူးနေ ကြပါသည်။ စိတ်ဆိုးသောခါတွင်လည်း တိတ်ဆိတ်ကာ တခြားစီ နေကြပါသည်။ ချစ်၍ပြောသော စကားများသည် အိပ်မက်နှင့်တူပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော် ကြီးလာလျှင် အချစ်ကို လုံးဝမယုံပါ၊ လိမ်နေမှန်း သိပါသည်။ သို့သော်..... ကျွန်တော့်ကိုချစ်သော မိန်းကလေးများ လာ၍ ပူးပူးကပ်ကပ် နေပါမူ ကျွန်တော် ချစ်မိလိမ့်မည်ဟုလည်း ထင်မိပါသည် ဆရာခင်ဗျာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာကိုဖတ်၍ အဆုံးမှာ ရဲအောင်က ပြုံးသည်။ မချိုမချဉ် ကြည့်ရင်း 'နေဒွန်းကို ပြန်မေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါလေးက ဘာလေးတုံးဟ ...” နေဒွန်းက သူ့ထုံးစံ အတိုင်း ရယ်ကျဲကျဲ ပြန်ဖြေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာစီစာကုံးလေကွာ..\" \"ဘယ်က စာစီစာကုံးလဲ...။ ဘယ်က ရလာတာလဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟာသ အဘိဓာန်ထဲက ကူးလာတာ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သဘောကျတယ်ပေါ့လေ....\" ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှစ်ယောက်သား ရယ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “စာစီစာကုံးထဲမှာ အမှန်တရားတွေ ပါတယ်ကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဒါပေါ့ ကွာ၊ ကလေးပြောတဲ့စကားက တကယ်မှန်တတ် တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ငါ နိုင်ငံတကာ ဟာသဖြစ်ရပ်လေးတွေကို ဖတ်နေတာ ကြာပြီ၊ အချို့ဟာသလေးတွေက အတွေးအခေါ်ပါတယ်ကွ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရဲအောင်က ခေါင်းညိမ့်ပြီး ထောက်ခံ၏။ “အေးလေ... အခုလိုဟာမျိုး ဆိုပါစို့ ၊ “ဒါပေါ့ကွ၊ ဒီမှာ ငါပြမယ်ကွာ...\" “အင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရဲအောင်က စ,ပေးမိတာ ငါ့အမှားပဲဟူသော မျက်လုံး ဖြင့် အအေးဆိုင်နံရံမှ ပိုစတာများဆီ အကြည့်လွှဲသွားသည်။ ပိုစတာ ထဲမှ ထက်ထက်မိုးဦးက သူ့ကို အားပေးနှစ်သိမ့်သလို ပြုံးပြနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေဒွန်းက “ဒီမှာ သူရေးထားတယ်ကွာ... ချင်၍ပြောသောစကားများသည် အိပ်မက်နှင့်တူသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်း....အဲဒါဘာဖြစ်လဲ” “ဘာမှတော့ မဖြစ်ဘူးပေါ့ ကွာ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e““ဟင်...မင်းဟာကလဲ ဘာမှမဖြစ်ဘဲနဲ့များ ပြောနေရ သေးလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ငါက ရှင်းပြစရာမှ မလိုဘဲကွ၊ သူ့အမြင်ကို သူ တိုက်ရိုက် ပြောထားတယ်လေ၊ ငါ မင်းကို ထုတ်နှုတ်ပြတာ” ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရဲအောင်က ခေါင်းတဆတ်ဆတ်ညိမ့်၏။ ““ အမြင်ကတော့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အင်း...ဆိုစမ်းပါဦး ကလေးနဲ့ ပြိုင်ငြင်းဦးမလို့လား\"\" - မေးစေ့ကို လက်နှင့်ပွတ်ရင်း ရဲအောင်က ပြုံးစိစိ ဆက်ပြောသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ချစ်၍ပြောသောစကားတွေက ထီလက်မှတ်နဲ့ တူတယ်ကွ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့စကားကြောင့် နေဒွန်း မျက်လုံးပြူးသွားရသည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒီစကားအားလုံးကို မျှော်လင့်ချက်တွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေ တော့ ထားထားရတာပဲ... ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ လွဲတာတွေက လွဲသွားတယ်၊ ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်လာတတ်တယ်၊ ကိုယ့်ဘက်က ထီပေါက် စဉ်နဲ့ တိုက်ကြည့်ဖို့ လိုတယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုစကားကြောင့် နေဒွန်း ပြုံးပြုံးကြီး လုပ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ထားပါတော့...ထားပါတော့၊ အဲဒါက မင်းအမြင်ပေါ့ ။ ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ ထီပေါက်စဉ်က ဘယ်မှာလဲ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနေဒွန်း၏ အမေးစကားကြောင့် ရဲအောင် အဖြေရ ကြပ် သွားသည်။ ခေါင်းကို တဗြင်းဗြင်းကုတ်ရင်း...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်း.......အဲဒါကတော့...\" နေဒွန်း တဟားဟား ထရယ်သည်။ နေ့လယ်ခင်းဖြစ်၏။ အအေးဆိုင်ထဲမှာ လူရှင်းနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854901084309,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_8961e888-4994-4168-bbc6-06a1588bf344.jpg?v=1730273135"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-စကားခုနှစ်ကြိမ်ကြားခဲ့ပြီးသည့်နောက်","title":"စကားခုနှစ်ကြိမ်ကြားခဲ့ပြီးသည့်နောက်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနိဒိန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထူးဆန်းသည်ဟုဆိုရမည်။ ထိုညက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကလေး မှာ လူရှင်းနေသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခါတိုင်းက လူများသည်ဟုတော့လည်း မဆိုနိုင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးက ထယ်ဝါမှု နည်းပါးလှသော ရွက် ကြမ်းရေကြိုဆိုင်ကလေးမျှသာ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သေချာ တာတစ်ခုတော့ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုညက ထူးထူးခြားခြား လူရှင်းနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e”၀ါး”ဆိုင်ရှင်အဘိုးအိုက ပျင်းရိလေးတွဲစွာ သမ်းဝေလိုက်သည်။ ဆိုင်ထောင့်တစ်နေရာမှာ ငြိမ်သက်နေသော စားပွဲထိုးကလေးက….\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဘ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာလဲ” အဘိုးအိုက အေးတိအေးစက် ပြန်ပေးသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီည လပြည့်ည မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဘိုးအိုက တစ်ချက်တွေဝေသွားပြီး... ။ “ ...ဟုတ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစားပွဲထိုးကလေးက အဝေးကောင်းကင်တစ်နေရာဆီ လက်ညှိုး ညွှန်ပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟိုးမှာ လထွက်နေပြီ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညဦးက လရောင်ရနံ့မူးမူးလေးဖြင့် လှပနေသည်။ ကြယ်ပြိုး ကြယ်ပြောက်များကတော့ စုံညီအောင် မလင်းတောက်ကြသေး၊လက်ဖက် ရည်ဆိုင်ရှေ့လမ်းက အဖြူလက်လက် ဝင်းပနေသည်။ လေကလည်း ငြိမ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လထွက်တာများ ဘာဆန်းလို့လဲ၊ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ၊ မင်းနဲ့ရော - ဘာဆိုင်လို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဘိုးအိုက ခပ်ဆတ်ဆတ်ပြန်ပြောသည်။ စားပွဲထိုးကလေးက နားရွက်တစ်ဖက်ကို ကုတ်ရင်း...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မဟုတ်ဘူးလေ အဘရဲ့၊ တော်ကြာဆိုရင် ဟိုဒင်း...သူ - သူ လာတော့မယ်\"\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟေ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုစကားကြောင့် အဘိုးအိုက တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသလို ဖြစ်သွားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဪ...အေး၊ ဟုတ်သားပဲ” \" နှစ်ယောက်သား စကားမဆက်ဖြစ်တော့ဘဲ ကိုယ့်အတွေးနှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ် ငြိမ်သက်သွားသည်။ ခုအချိန်မှာ သူတို့အာရုံထဲရောက်ရှိနေသည်က ထူးခြားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့ဆိုင်ကလေးတွင် လက်ဖက်ရည်လာသောက်လေ့ရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးပင်ဖြစ်သည်။ အဖော်မပါဘဲ တစ်ယောက်တည်း လာ တတ်သည့်အပြင် မည်သည့်စကားကိုမှလည်း ဆိုလေ့မရှိဤဆိုင် ကလေးမှာ လာထိုင်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မျှော်နေသည့်အသွင်သာ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\" သူမ မျှော်လင့်သူကတော့ ရောက်မလာခဲ့။ နောက်ဆုံးမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်နှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်ထွက်သွားမြဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညတိုင်းလာလေ့ရှိသည်တော့လည်း မဟုတ်ချေ။ လပြည့်ညတွေ မှသာ ရွေးပြီး ရောက်ရောက်လာသည်။ လထွက်ပြီး မကြာခင် ဤဆိုင် ကလေးအတွင်းသို့ လရောင်နှင့်အတူ သူမ ဝင်လာလေ့ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆိုင်ရှင်အဘိုးအိုနှင့် စားပွဲထိုးကလေးအတွက်မူ သူမသည် ပဟေဠိပုစ္ဆာဖြစ်၍ နေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဥစ္စာစောင့်များလား မသိဘူးနော် အဘ” “ပေါက်ပေါက်ရှာကွာ” ““ဒါဖြင့် သူက ဘာတုန်း” “ဘယ်သိမှာတုန်းဟ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသို့ပင် အဘိုးအိုနှင့် စားပွဲထိုးကလေးတို့ အတွေးအခေါ် ဗလုံးဗထွေးဖြစ်ခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလပြည့်ညတွေ...လပြည့်ညတွေ၊ အို...အတော်တောင် များခဲ့ ချေပြီပဲ။ ဤဆိုင်ကလေးမှာ လပြည့်ညများစွာတိုင်အောင် စောင့်မျှော်သော် လည်း ထိုအမျိုးသမီးတွင် သက်ပြင်းတစ်စရယ်၊ မြေဝါလမ်းကလေးရယ်၊ နောက်ဆုံးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ လှည့်ပြန်သွားရမြဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟေ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူလာပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလရောင်အောက်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် လာနေ သည်။သွယ်ကျစ်လျစ်သော သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်က ညံ့သော စွမ်းအင် များနှင့် ထုဆစ်ထားသလို ရှိသည်။ ဆိုင်ကလေးထဲသို့ သူမ ဝင်ရောက် လာပြီဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆိုင်ထောင့်မှာ သူမ ထိုင်နေကျ စားပွဲကလေးရှိသည်။ ထိုစားပွဲမှ နေ၍ အပြင်လမ်းမဆီသို့ သူမ မျှော်ကြည့်နေကျ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထုံးစံအတိုင်း စားပွဲထိုးကလေးက သူမ သောက်နေကျလက်ဖက်ရည်ခါးခါးကို သွားချပေးသည်။ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စိတ် မဝင်စားသလို တစ်ချက်ငဲ့ကြည့်ပြီး၊ အဝေးသို့ သူမ ငေးနေတော့သည်။ တစ်ဆိုင်လုံးတွင် လက်ဖက်ရည်လာသောက်သူဟူ၍ သူမ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည်။ အဘိုးအိုက ကောင်တာမှာ ငူငူကြီး ထိုင်လျက် စားပွဲထိုးကလေးက ဆိုင်တွင်းတစ်နေရာမှာ နံရံကို ကပ်ထိုင် လျက်။ ပြီး...သူမက လမ်းဆီမျှော်လျက်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးက လရောင်အောက်မှာ တီးခတ်သူမဲ့ စန္ဒရားတစ်လုံးလို တိတ်ဆိတ်လျက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလဝန်းက ကောင်းကင်အမြင့်မှာ တက်ပွင့်ရန် အားယူနေသည်။ ဒီနေ့ ဆိုင်ကို လက်ဖက်ရည်လာသောက်သူ ကျဲပါးလွန်းလှသည်။ ပျင်းရိထိုင်းမှိုင်းဖွယ်ရာလိုလို လွမ်းဆွတ်ဆွေးမြေ့ဖွယ်ရာလိုလို လပြည့်ညက မစူးရှ ဖြစ်တည်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေပြည်တစ်ချက်အဆွတ်မှာ ပန်းရနံ့တချို့ ညွတ်ခနဲ ပါလာ၏ ထို့အပြင် လေပြည်ထဲမှာ ကဗျာရွတ်သံတစ်ခု စီးမျောလိုက်ပါလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအ၀ေးကြီး၀ေးစေရမယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပင်လယ်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့တစ်ကိုယ်လုံးကိုဖွင့်ပြီးပြေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမီးပြတိုက်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကဆုန်ပေါက်ပြီးပြေးမလိုက်ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ရဲ့ အလင်းမှုန်နဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပင်လယ်သားပေါက်လေးရဲ့ ဖွင့်ပွဲကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e…. ပြည်စုံစေခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကဗျာရွတ်သံက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးဆီ ဦးတည်မျောရွေ့ လာခြင်းဖြစ်သည်။ ကဗျာအဆုံးမှာ ဆိုင်ရှေ့သို့ လူတစ်ယောက် ရောက်လာ ပြီဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးသည်လည်းကောင်း၊ အဘိုးအိုနှင့် စားပွဲထိုးကလေး သည်လည်းကောင်း ထိုလူ့ကို စိမ်းစိုသောအကြည့်ဖြင့် ပြိုင်တူကြည့်လိုက် ဒီကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤအရပ်ဒေသမှ မဟုတ်သော လူစိမ်းတစ်ဦးပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ရှည်ကိုင်းသောအရပ်အမောင်း နီညိုသောအသားအရေတို့ဖြင့် သူတို့၏ မျက်စိထဲတွင် ထိုလူက အမြင်ဆန်းနေသည်။ “လက်ဖက်ရည်ဖန်ဖန်လေး တစ်ခွက်လောက်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဘိုးအိုနှင့် စားပွဲထိုးကလေးတို့ အသက်ဝင်လာကြသည်။ စားပွဲထိုးကလေးက လူစိမ်းကို လက်ဖက်ရည်ခွက် သွားချပေးရင်း အမျိုး သမီးကိုလည်း မသိမသာ အကဲခတ်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမျိုးသမီးကိုယ်စား သူကပင် ပင့်သက်တစ်ချက်ကို စပ်ရှားရှားရှိုက်သွင်းလိုက်သေး၏။ ထိုလူသည်လည်း အမျိုးသမီးမျှော်လင့်နေသည့်သူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854898364565,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_da2eef68-4d71-4cf9-bc14-d724661908b7.jpg?v=1730273146"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-စောင်းကြိုးပြတ်ရွာ-မွန်းတည့်အလွန်၄နာရီ","title":"စောင်းကြိုးပြတ်ရွာ မွန်းတည့်အလွန်(၄)နာရီ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း  ( ၁ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပြဿနာပဲ...” နွေချို စိတ်ညစ်သွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူမကို မြင်မြင်ချင်း အင်္ဂဝိဇ္ဇာကိုကိုအောင်ကသူ့အခန်းထဲက ကသောကမျောထွက်လာပြီး….\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဟမ်း အဟမ်းနွေချို ဘယ်သွားမလို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ ဪ...ကျွန်မ ပြန်တော့မလို့ပါ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီနေ့ပြန်တာ စောလှချည်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်တယ်၊ ကိစ္စလေးရှိလို့ ဒီနေ့ စောစောပြန်မလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ ဪ.အင်း\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂဝိဇ္ဇာကိုကိုအောင်က သူ့ဆိုင်ခန်းကို တစ်ချက်ပြန်ငဲ့ကြည့်လိုက်တယ်သူ့တပည့်လေးကို အဓိပ္ပါယ်ပါ ကြည့်လိုက်ပြီး နေ့ချို့ဘက် မျက်နှာ ပြန်လှည့်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အတော်ပဲ...ဆရာလည်း အဲဒီဘက်ကို သွားစရာရှိလို့ လိုက်ခဲ့မယ်။ အဖော်ရတာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဟဲ..ဟဲ..ဟဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာပြန်ပြောရမလဲမသိ အဖော်က လိုမှမလိုတာ တစ်ခါ တစ်ခါမှာ ခရီးတချို့ကို သွားရတာ အဖော်မပါတာဟာ အဖော်တာထက်ပိုကောင်းပါတယ်။ နောက် သူလိုက်လုပ်မယ့် အဖော်ဆိုတာကလည်းသွေးရိုးသားရိုးဟုတ်ပုံမရ။ ငြင်းလိုက်ရင်လည်းရိုင်းရာကျဦးမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘာမှ ပြောမနေတော့ဘဲ ကိုယ့်လမ်းကိုယ် ဆက်လျှောက်လိုက်တယ်။ အင်္ဂ၀ိဇ္ဇါကိုကိုအောင်ကလည်း အနားက ကပ်လိုက်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နွေချို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါတစ်ခါ သူခေါ်တဲ့အသံက နွေချိုကိုမပီသလို ဖြစ်နေ တယ်။ မာလကာသီးနဲ့ တို့စားဘို့ နွယ်ချိုလိုမျိုး ဖြစ်ဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါကိုတော့ စောဒကတက်မနေတော့ပါဘူ။ စကားမြန်မြန် ပြတ်ရင် မြန်မြန်ပြီးရောဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“...ဆရားတစ်ခု စဉ်းစားမိလို့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဘာများ စဉ်းစားမိတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အခုလို နွေချိုတစ်ယောက်တည်း လျှောက်လျှောက်သွားနေရတာ အထီးကျန်မှာပဲနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အို...ကျွန်မက မိန်းကလေးပဲရှင်၊ အထီးအဖြစ် ကျန်စရာ မလိုပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူစကားကြောင့် အင်္ဂ၀ိဇ္ဇါကိုကိုအောင်က တဟဲဟဲရယ်တယ်။ တဆက်တည်းမှာပဲ နွေချိုက ဆက်ပြောလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e**အဖို အမ သဘောအရဆိုရင်တော့ ကျွန်မက အမလေ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းလမ်းလျှောက်လာတယ်ဆိုတော့ အထီးကျန် ခဲ့တာ ဟုတ်တာပေါ့။ ဒါထက် ရှင်လည်း အမကျန်ခဲ့တယ်နော်””\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟောဗျာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂ၀ိဇ္ဇါကိုကိုအောင်က ခေါင်းကို တစ်ချက်ပွတ်သပ်တယ် သေသေသပ်သပ်ထားတဲ့ ဆံပင်ပုံစံမပျက်အောင်ကလည်း ဂရုစိုက်ရသေးတယ်လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေချိုလမ်းလျှောက်က နေပူကျဲထဲမှာ ထုံးစံအတိုင်း မိန်းကလေးပီသစွာ ဘယ်တော့မှ ထီးမဆောင်း။ အင်္ဂဝိဇ္ဇာ ကိုကိုအောင် လည်း ဘေးက ထီးမဆောင်းဘဲ လိုက်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူဝတ်ထားတဲ့ တိုက်ပုံအင်္ကျီအနက်ကြီးက နေပူထဲမှာ မျက်စိကျိမ်းစရာဖြစ်နေတယ်။ တစ်နေရာအရောက်မှာ အင်္ဂဝိဇ္ဇာကိုကိုအောင်က သူ့ လေသံကို ပုံမှန်မဟုတ်တော့သလို တိုးလျော့ချရင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နွေချို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဘာလဲ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဟို...ဟိုဒင်းလေ။ ဆရာပြောထားတဲ့ စကားလေး ဘယ်လိုများ. . . “\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟို ဟိုတစ်ခါ နွေချို့ကို ဆရာပြောထားတဲ့ ရင်ထဲက တဲ့ စကားလေးတွေ အဲဒါလေးတွေကို နွေ ဘယ်လိုမြင်သလဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေချိုလျှောက်လက်စခြေလှမ်းကို တုံ့ရပ်တယ်။ အင်္ဂ၀ိဇ္ဇါကိုကိုအောင်ကလည်။ အယောင်ယောင် အမှားနဲ့ လိုက်လုပ်တယ်။ လန့်ဖျန့်အူ၀ေသွားတဲ့ မျက်နှာနဲ့ နွေချို့ကို ကြည့်နေတယ်။ နွေချိုက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဒီမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “တစ်ခု ကြိုပြီးတော့ မေတ္တာရပ်ခံချင်သေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အင်း... ပြောပါ နွေချို ပြောပါ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အခု ရှင် ကျွန်မကို ရည်းစားစကား လိုက်ပြောနေတာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အင်္ဂဝိဇ္ဇာကိုကိုအောင်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းမျက်နှာနဲ့... \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အဟဲ...ဟုတ်တယ်လို့ ဆိုကြပါစို့ နွေချိုရယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အဲ ဟုတ်ပြီ ဟုတ်ပြီ ရှင် ဆက်မပြောနဲ့တော့ ကျွန်မပြောမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အင်း..ပြောပါ နွေချို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂဝိဇ္ဇာကိုကိုအောင်ရဲ့ အသံက နည်းနည်းတော့ ကသောင်းကနင်းဖြစ်စ ပြုလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခြေအနေမဟန်တာကိုလည်း ရိပ်မိသလို ရှိနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင် ကျွန်မကို ရည်းစားစကားပြောတယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဟုတ်ကဲ့...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျား ကျွန်တော်နဲ့ပဲပြောပါ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဆရာ ဆရာ မပြောပါနဲ့ သူများကို ရည်းစားစကားလည်း လိုက်ပြောသေးတယ် သူ့ကိုယ်သူလည်။ ဆရာ ဆရာနဲ့ ဘာမှန်းလဲ မသိဘူး\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သြော်..အင်း...အဲ ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ...အဲ ကျွန်တော်ကလေ” အင်္ဂ၀ိဇ္ဇါကိုကိုအောင် အိုးနင်းခွက်နင်းဖြစ်သွားတယ်။ နွယ်ချို လည်း ပြောရင်းက ရယ်ချင်လာမိတယ်။ ဒါပေမယ့် မျက်နှာမှာတော့ ဘာအရိပ်အရောင်မှ မပေါ်စေရ။ ခပ်တင်းတင်းပဲ နေလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီနောက်မှာ ဆက်လျှောက်လာကြရင်း အင်္ဂဝိဇ္ဇာကိုကိုအောင် က နေခဲ့မလို လုပ်ပြီးမှ ဆက်လိုက်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နွေချို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ ဘာဆက်ကြဦးမလဲမသိ ဒါမယ့် နွေချိုလျောက် ဆဲခြေလှမ်းကို မလျှောက်ဘဲ ရပ်လိုက်ပြန်တယ်။ အင်္ဂဝိဇ္ဇာကိုကိုအောင် လည်း ဆက်လျှောက်ရတော့မလို ရပ်ရတော့မလိုနဲ့ တိုက်ပုံအင်္ကျီအိတ် လက်နှစ်ဘက်နှိုက်ရင်း အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားရပြန်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေချိုက လမ်းဘေးကို လှည့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာတော့ ဂမ္ဘီရထွန်းထွန်းဆိုတဲ့ ဗေဒင်ဆိုင်ခန်းလေးတစ်ခန်း ရှိနေတယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကိုထွန်းထွန်းရှိလား\" သူမ ဆိုင်ထဲကို လှမ်းမေးလိုက်တော့ ဂမ္ဘီရထွန်းထွန်းရဲ့ စာရေးမလေးက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"မရှိဘူး၊ အခုပဲ ကားတစ်စီးနဲ့ အိမ်ကို လာပင့်သွားတယ် နာရီဝက်လောက်ကြာမှ ပြန်ရောက်မယ်လို့ပြောတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ပြီ..ဟုတ်ပြီး သူ့ကို ဒီလက်ပုံစံကလေး ပေးခဲ့ချင်လို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဪ..ဟုတ်ကဲ့ရှင့်၊ ရပါတယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေချိူက ဆိုင်ခန်းမထဲမဝင်တော့...စာရေးမလေးကပဲ အောက် ဆင်းလာပြီး ယူရတယ်။ ဂမ္ဘီရထွန်းထွန်က လက္ခဏာဆရာ။ နွေချိုက ခုလို လက်ပုံစံပေးတာတွေ့တော့ အဝိဇ္ဇာကိုကိုအောင်ရင်ထဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခံပြင်းသလို ဖြစ်သွားတယ်။ ဂမ္ဘီရထွန်းထွန်း၏ စာရေးမလေး လက်ပုံစံဆင်းယူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြီး ဆိုင်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားတဲ့အထိ သူ လမ်းမပေါ်ကနေ ကြည့်နေမိသေးတယ်။ နောက်မှ ဘောက်ဆတ်ဘောက်ဆတ်နဲ့လျောက်သွားတဲ့ နွေချိုနောက်ကို ကမန်းကတန်း လိုက်သွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နွေချို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေချိုက တစ်ခါခေါ်ရုံနဲ့ ဘယ်တော့မှ မထူး။ ဒါကြောင့် အင်္ဂ၀ိဇ္ဇာကိုကိုအောင် ထပ်ခေါ်ပြန်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နွေချို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \"ဘာလဲ ဘာဖြစ်လို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e နွေက စိတ်မရှည်သလို လှည့်ပြောတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ကိုယ်ပြောတဲ့ စကားလေးကို ဖြေပေးပါဦးကွယ် ကိုယ် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင်တော့ နွေချို့ကို သဘောကျတယ်။ ဟိုလေ ချစ်တယ်လို့စိုကြပါစို့။လက်ထပ်ချင်တယ်။ နွေချိုက ပြန်ပြီးတော့မေတ္တာမျှမယ်ဆိုရင် နွေချို့အိမ်မှာ လူကြီးမိဘတွေနဲ့ လာပြီးတောင်းရမ်းချင်တယ်။ အဲဒါ နွေချို ဘယ်လိုမြင်သလဲလို့ပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေချိုက ခေါင်းကို တွင်တွင်ခါယမ်းလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲလို မလုပ်ပါနဲ့ နွေချိုရယ်သေသေချာချာ စဉ်းစားပါဦး။\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေချိုကတော့ ခေါင်းကိုခါမြဲခါလျက် ဘာမှလည်းတုံ့ ပြန်မပြော။ အင်္ဂ၀ိဇ္ဇာကိုကိုအောင်မရိုးမရွဖြစ်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ ကိုယ့်ကို တစ်ခုခုတော့ ပြန်ပြောပါဦးကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေချိုက အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ပြီး စဉ်းစားသလို တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ရှင် ကျွန်မကို ချစ်တယ်... ဟုတ်လား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်တယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက ဆက်ပြောချင်သေးပုံပဲ။ ရင်ထဲကစကားတွေကို လျှာဖျားကဖွင့်ချရတာအချိန်နည်းနည်းစောင့်ရသလိုဖြစ်နေတယ်။ ဆက်တော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထွက်လာမှာသေချာတဲ့ စကားတွေပါ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854894432405,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_6dc48f85-6f4d-4ff1-a3b7-0adccb746c5a.jpg?v=1730273153"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-တစ်ကိုယ်တော်ရေးတဲ့-ကကြီးခခွေး","title":"တစ်ကိုယ်တော်ရေးတဲ့ ကကြီးခခွေး","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eစာဖတ်သူသို့ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤဝတ္ထုသည် ကြီးကျယ်ထည်ဝါသော ဝတ္ထုမဟုတ်ပါ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ စာဖတ်သူ၏ ဘဝအမောကို ပြေပျောက်ရန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရည်ရွယ်ရေးသားထားသော အပျော်ဝထ္ထု\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသရော်ကျီစယ်သောဝတ္ထု မျှသာဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e လေးစားစွာ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတာရာမင်းဝေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e(အဖွင့်)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e\u003cem\u003eအချင်ချင် အမျက်အဤ တစိယ်မဟိယ် ချတ်သမ္ဗဇွင် ရှုကြရစိယ်နော်\u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e\u003cem\u003eအချင်းချင်း အပျက်အဤ တစ်စေ့မရှိ ချစ်သောမျက်စိဖြင့်ရှုကြရစေ...။\u003c\/em\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ရှင့်ဘဝမှာ မကျေမချမ်းဖြစ်စရာ ဆိုးဆိုးရွားရွား ကြုံဖူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ငယ်ငယ်တုန်းက ပျားမတစ်ကောင် တုပ်တာကို ခံလိုက်ရတုန်း ကတော့ တော်တော်မကျေမချမ်း ဖြစ်ဖူးတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင့်ကို တုပ်လိုက်တဲ့က အမလို့ ရှင်က ဘယ်လိုသီလဲ...။ ပြီးတော့ ဘာလို့ ဆိုးဆိုးရွားရွား မကျေမချမ်းဖြစ်ရတာလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လူကို တုပ်တာ ပျား မတွေကပဲ တုပ်တာဗျ-- ပျားထီးက မတုပ်ဘူး... နောက်ပြီး လူကိုတုပ်ဖို့ ပျားရဲ့ အစွယ်က သူ့ဗိုက်မှာ ရှိတယ်... အဲ့ဒီ သူ့အရွယ်နဲ့ သူက ကိုယ်ကိုကော့ပြီး တုပ်တာ....။ ဖျားမတစ်ကောင်က ကော့ပြီး တုပ်တာကို ခံရလို့ အတော်မကျေမချမ်း ဖြစ်မိ တာ...“\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"မဆိုးပါဘူး..။ ရှင်က ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"လင်းနို့နဲ့တူတဲ့ လူစားမျိုးဖြစ်လိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \"ဘာဖြစ်လို့...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \"ငှက်လိုလို ကြွက်လိုလို ဖြစ်နေလို့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အဝတ်အစားကောင်းကောင်းဝတ် ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်းသန့်သန့် ဆင်ထားတဲ့အခါ လူတွေက ရှင့်ကို ကြည့်ကောင်းတယ်လို့ ချီးကျူးရင်ကော - ရှင် သာယာတတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"မာသာယာပါဘူး... အောင့်သက်သက်တောင် ဖြစ်သေးတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဘာဖြစ်လို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"စက္ကူသားတော့ ကောင်းတဲ့ ဝတ္ထုစာအုပ်ပဲလို့ ချီးကျူးခံရသလို ဖြစ်နေလို့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cul\u003e\n\u003cli\u003e• မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဟာသူ့ဆီရောက်လာတဲ့ ရည်းစားစာ တစ်စောင်ကို ဘယ်လို ဖတ်သင့်သလဲ”\u003c\/li\u003e\n\u003c\/ul\u003e\n\u003cp\u003e\"ပြောင်းပြန် ဖတ်လေ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \"ရှင်.. ဘယ်လို...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e““စာရဲ့ အောက်ဆုံးကို အရင်ကြည့်လေ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဒါမှ ဘယ်သူကပေးတာလဲလို့ သိမှာပေါ့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ရည်းစားစကားပြောရတာ ခက် လး...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရည်းစား စကားပြောရတာ မခက်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါဖြင့်..ဘာက ခက်တာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူက ကြားသွားမှ ခက်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အုံ့ပုန်းချစ်ဆိုတာကိုကော ကြားဖူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်း... ခေတ်ဟောင်းသီချင်းတွေထဲမှာတော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြားဖူးတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \"အဲ့ဒီ အံ့ပုန်းချစ်ဆိုတာကို ဘယ်လိုသဘောရသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အိမ်သာထဲဝင်ပြီး ဟင်းခိုးစားနေတာလို့ ထင်တယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ချစ်ရတာ အတော်ခက်သလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\" ချစ်ရတာက မခက်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လာပြန်ပြီ...... ဒါဖြင့် ဘာက ခက်တာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ချင်မြဲ ချစ်နေဖို့ကသာ ခက်တာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လက်ထပ်ကြရင် ယောက်ျားက ဘာရပြီး... မိန်းမက ဘာရတာလဲ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကမ္ဘာမြေတစ်ခုလုံးကို ရလိုက်သလို ယောကျာ်းက ရတာပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မိန်းမကကော...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူက ရွှေတွင်းတူးခွင့်ရတယ်လေ... ကမ္ဘာကကို အသိအမှတ် ပြုထားတဲ့ အချက်ပဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင်က လူလည်ပဲနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာဖြစ်လို့ လည်ချင်ရတာလဲ” -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဝဋ်ဆိုတာ လည်တတ်တယ်။ သံသရာကလည်း လည်တယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်ကလည်း လည်နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကမ္ဘာကြီးကလည်း လည်တယ် အဲ့ဒီတော့ ကျွန်တော်လည်း လူလည်ဖြစ်နေမှာပေါ့”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင်က ပြောရဲ ဆိုရဲ ဝန်ခံရဲသားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နားထောင်တဲ့သူ ရှိရင် ပြောရဲရမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လူဆိုတာ ဟိတ်ဟန် မင်မောင်းကလေးနဲ့တော့ နေတယ် မဟုတ်လား” .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အင်းလေ.... တစ်ချို့နေရာတွေမှာတော့လိုရင်လို မှာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါပေမဲ့ များသောအားဖြင့်တော့ မလိုအပ်ပါဘူး ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေခွက်နဲ့ တောင်း လည်း သူတောင်းစားက သူတောင်းစားပါပဲ\" .။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင်.....သူများအကြောင်းကို ပြောဆိုဝေဖန်တတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အလွန်အကျွံ မဟုတ်ပေမဲ့ ပြောတတ်ဆိုတတ်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူများအကြောင်း လျှောက်ပြောတာ မကောင်းဘူးဆို\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကိုယ့်အကြောင်းချည်းကိုယ် လျှောက်ပြောနေတဲ့ လူတွေကသာ ပိုမကောင်းတာပါ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအတ္တကြီးတယ်လေ... ဒါလည်း..ကမ္ဘာကျော် အယူအဆတစ်ခုပါပဲ”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e““ရှင် မဆိုပါဘူး။ ဒီစကားကို ကျွန်မ နှစ်ခါထပ်ပြောပြီ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်..သိပ်မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သိပ်အကောင်းကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင့်နာမည်က စည်သူ..နော်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှေးအကျဆုံး အရေးအသားက ဇေယျသူရ ။ နောက်တော့ ဇေယျသူရ် ဖြစ်သွားတယ်။ နောက်.....\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဇေယ်သူ ၊ စေယ်သူ-ငစည်သူ ဆိုပြီးရေးထုံးအမျိုးမျိုး ပြောင်းသွားတယ်။ ခုနောက်ဆုံး အရေးအသား ကတော့ စည်သူပေါ့။ ရဲရင့်အောင်မြင်သူ...လို့ အဓိပ္ပါယ်ရတယ်။ အပေါင်းအသင်းတွေက စည်သူလို့ အလွယ်ခေါ်ကြပေမဲ့ ကျွန်တော့် နာမည်အပြည့် အစုံက စည်သူမင်း...။ ရဲရင့်အောင်မြင်သော ရှင်ဘုရင်လို့ ဆိုနိုင်တယ်”။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854892990613,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_85d393df-be3e-4c21-b95e-3acd683a185d.jpg?v=1730273165"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-နတ်ပျိုမအတွက်ပန်း","title":"နတ်ပျိုမအတွက်ပန်း","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီပြဿနာကို နှံပြည်စုတ်က စတာပါ။ 'ပြဿနာ' ဆိုတဲ့ စာရွက်ကို နှံပြည်စုတ်ကချီလာတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒင်းကလေးတို့ နှံပြည်စုတ် အကြောင်း ငြင်းခုံကြရင်းက စတင်ဖြစ်ပွားလာတဲ့ ပြဿနာပါ။ တစ်ယောက်က ပြောတယ်။ ' နှံပြည်စုတ်ကို အမြောက်နဲ့ မချိန်သင့်ဘူး'တဲ့။ တစ်ယောက်က ပြန်ငြင်းတယ်။ “နှံပြည်စုတ်ကို အမြောက်နဲ့ ချိန်သင့် တယ်'တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတက္ကသိုလ်စာကြည့်တိုက်ထဲမှာပါ။ ရှေ့ခုံမှာ ကျွန်တော် စာထိုင်ဖတ်နေကုန်း၊ နောက်ခုံကို ဒင်းကလေးတို့ ရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းဖတ်လို့ ဘယ်ရတော့မလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့နဲ့ စကားပြောသံတွေက စီခနဲထွက်လာတယ်။ သွပ်ပြားပေါ်ပဲလှော်ထုတ် ပွင့်ကျသလို တဖျောဖျောပဲ။ ဘယ်လိုမှ စာကောင်းကောင်းဖတ်လို့ မရတော့ဘူး။ စိတ်က မကြားချင်ပေမယ့် နားကတော့ သူ့ ဟာသူ ကြားနေရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှံပြည်စုတ်အကြောင်းက နောက်မှ။ စ,စချင်းမှာ စာမရီငှက်အကြောင်း ပြောကြတာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟဲ့ နင် စာမရီငှက်အကြောင်း သိလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဟင့်အင်း မသိဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အေ၊ သူ့အကြောင်း ငါဖတ်လာတယ်။ ထူးဆန်းတာတွေ့လို့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်လား ပြောပါဦး” ကျွန်တော်လည်း စိတ်ဝင်စားသွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာမရီငှက်အကြောင်း ကျွန်တော် ဘာမှမသိဘူး၊ အပင်တွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင်ကော အကောင်ဗလောင်တွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင်ကာ ကျွန်တော်က အသိအမြင်နည်းတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှေးကဗျာ လင်္ကာတွေထဲမှာတော့ စာမရီငှက်အကြောင်း ဖတ်ဖူး ပါရဲ့။ ဒါပေမယ့် တကယ်ရှိတယ်လို့တောင် မထင်မိဘူး၊ ပုံဖော်ကြည့်လို့ လည်း မရဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'စာမရီ' ဆိုတော့ မရီတတ်တဲ့ “စာ”ပေါ့။ ရီ  (ရယ်)တတ်တဲ့ “စာ” လည်း ကိုယ်က မတွေ့ဖူးဘူး။ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ 'စာမရီ”ကို မေ့မေ့ပျောက် ပျောက် ထားခဲ့တာကြာပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခု သူတို့ရဲ့ စကားကို ကျွန်တော် နည်းနည်းစိတ်ဝင်စားသွား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒီ စာမရီငှက်အထီးကလေ မိန်းမပိုးရင် နည်းနည်းမှ သိက္ခာမရှိဘူးတဲ့ သိလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်လား၊ အမကရော ဣန္ဒြေရှိလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမ,အကြောင်းကိုတော့ ဘာမှ ပြောမထားဘူး” “ဒါဖြင့် အမ,က ဣန္ဒြေရှိလို့ပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အေးပေါ့ ဟုတ်မှာပေါ့။ ခုဟာကတော့ အထီး သိက္ခာမရှိတဲ့ အကြောင်းပဲ ရေးထားတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အေးအေး၊ အဲဒါဆို ဆက်ပြော”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတော်တော်ဟုတ်တဲ့ လူမလေးတွေပဲ။ နောက်ကို မသိမသာ လည်စောင်းကြည့်ပေမယ့် သူတို့ကို မမြင်ရဘူး။ သူတို့ကလည်း ကျွန်တော် ကို မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အမ,ကို လာပိုးရင်တဲ့ အဲဒီ စာမရီငှက်အဖိုကတဲ့” \"အင်း...\" ““သစ်ကိုင်းမှာ ပြောင်းပြန် ဇောက်ထိုးချိတ်ပြီး ကပြတယ်တဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဟယ်.. ပေါရဲလိုက်တာ ခစ်ခစ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အေးလေ၊ တီးလုံးလည်း မပါဘဲ က,နေတယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟဲ့ ဒီတစ်ခါ နင့်ဆီကို မြင့်ဌေးလာပိုးလို့ရှိရင် အဲလိုပဲ ကခိုင်း\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်မလေးတွေ တခိခိရယ်ကြတယ်။ ကျွန်တော့်နားထဲမှာလည်း ကလိကလိနဲ့။ ရယ်သံတွေဆုံးတော့နောက်ကောင်မလေးက တခြားအဆိုတစ်ခုကို တင်သွင်းလာပြန်တယ်။ အဲဒီကောင်မလေးရဲ့ စကားသံက အတော်နားထောင်လို့ကောင်းတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ အဆိုတင်သွင်းလာတာက နှံပြည်စုတ်အကြောင်း။ \"ဟဲ. နှံပြည်စုတ်အကြောင်းကော နင်ကြားပြီးပြီလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \"ဟင့်အင်း မကြားဖူးဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့ငှက်အကြောင်း ပြောဆိုနေကြတာကလည်း ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေအကြောင်း ပြောဆိုနေတာကျနေတာပဲ။ 'ပြန်ရင် ငါ လှည့်ဝင် လိုက်ဦးမယ်” ဆိုတာမျိုးများ ပါလာဦးမလား မသိဘူး။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နှံပြည်စုတ်က အကောင်လေးကြည့်တော့ ပိစိညှောပ်တောက်နဲ့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အေး ဘာဖြစ်တုန်း\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “မိန်းမတွေ အများကြီးယူတယ် တဲ့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အင်း...” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပြီး၊ အဲဒီမိန်းမအားလုံးကို အသိုက်တစ်လုံးစီမှာ ထားတယ်တဲ့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အောင်မယ်၊ အဲဒီအသိုက်က သူ့ဘာသာ သူယက်တာလား\" \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အေးပေါ့၊ သူ့ဘာသာ ယက်တာပေါ့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဪ... သူကလည်း အလာကြီးပါလား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခိခိ...\" \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရယ်ကြပြန်တယ်။ ပြီး ဆက်ပြောကြတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူ လူပါးဝတာ တစ်ခုရှိသေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘာလဲ\" \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကလေးတွေ မွေးလာရင်တော့ သူက လုံးဝ လှည့်မကြည့်ဘူးတဲ့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ဟယ်... အမကပဲ စောင့်ရှောက်ရတာလား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ အေး” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင်...ဒါဖြင့် သူက ကလေးစရိတ်လည်း မထောက်ဘူးပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “မထောက်ပါဘူး၊ သူ့အလုပ်နဲ့သူတောင် မအားဘူး\" \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အောင်မာ... သူက ဘာလုပ်နေလို့လဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခုနက ပြောပြီးပြီလေ အိမ်တွေတစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ထပ်ထပ် ဆောက်နေတာပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အော... မိန်းမတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထပ်ထပ် ယူနေတာပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အစစ်ပေါ့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တော်တော်လူပါးဝတဲ့ နှံပြည်စုတ်''\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့ တခိခိရယ်ကြပြန်ပါတယ်။ သူတို့နဲ့အတူ ကျွန်တော်လည်း ရယ်ချင်လာတယ်။ သူတို့စကားက မဆုံးသေးဘူး။ နှံပြည်စုတ်ကို လက်နက် စွဲကိုင်ဖြေရှင်းဖို့အထိ ကျယ်ပြန့်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါဆို အဲဒီနှံပြည်စုတ်ကို အမြောက်နဲ့ ချိန်သင့်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဟေ့အေး၊ အမြောက်နဲ့တော့ မချိန်သင့်ဘူး” “ဘာဖြစ်လို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ယူသမျှမိန်းမကို အိမ်တစ်ဆောင် မီးတပြောင်ထားပေးနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းကိုတော့ အသိအမှတ် ပြုသင့်ပါတယ်ဟ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကောင်မ၊ အဲဒါဆိုရင်လည်း အဲဒီနှံပြည်စုတ်ကို နင်ပဲ ယူတော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရယ်ကြပြန်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခါရယ်တာက တော်တော်နဲ့မပြီးကြပါ ဘူး။ လက်က နာရီကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ သွားဖို့အချိန်တန်ပြီဆိုတာ သိလိုက်တယ်။ ဒီအချိန်ဆိုရင် မြကျွန်းသာမှာ ထက်မိုး ရောက်နေလုပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခုံကထ အထွက်မှာ ကျွန်တော်နောက်ဘက် လာတွတ်ထိုးတဲ့ နှံပြည်စုတ်နဲ့ စာမရီကိုလည်း တစ်ချက်လောက်ငဲ့ကြည့်လိုက်သေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာမရီကတော့ စကားတွေ တွတ်ထိုးနေတုန်းပဲ။ ခေါင်းတညိတ်ညိတ် နားထောင်ရင်း နှံပြည်စုတ်က ကျွန်တော့်ကို မျက်လုံးထောင့်ကပ်ကြည့်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအတော်လှတဲ့ ကောင်မလေးပါ။ အဲဒီနှံပြည်စုတ်မလေးအတွက် ကျွန်တော် အိမ်တစ်လုံးဆောက်ပေးသင့်တယ်လို့တောင် ထင်ပါသေးတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(သူက အမြောက်ခဲ့ချိန်ပြီး ခိုင်းလာရင်ပေါ့လေ)။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြကျွန်းသာရောက်တော့ ထင်တဲ့အတိုင်း ထက်မိုးက စားပွဲ တစ်လုံးမှာ မိန့်မိန့်ကြီးထိုင်နေတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ဆီးမေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"မင်း အခုမှ ကျောင်းထဲရောက်တာလား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"ရောက်နေတာကြာပြီး စာကြည့်တိုက်ထဲမှာ စာသွားဖတ်နေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစားပွဲထိုးလေးက အနားရောက်လာတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အစ်ကို ဘာသုံးဆောင်မလဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"စိုးမြင့်ကျော် တစ်ပွဲပေးကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစားပွဲထိုးလေးပြန်ထွက်သွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“စိုးမြင့်ကြော်'ဆိုတာ စိုးမြင့် ဆိုတဲ့လူကြီး တီထွင်ခဲ့တာထင်ပါရဲ့။ အသီးအရွက်နဲ့ အသားနည်းနည်း ကို ကျော်ပြီး ထမင်းပါအုပ်ပေးတာပါ။ ထမင်းပေါင်းလိုပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ထမင်းပေါင်းလိုတော့ ကော်ရည်မပါဘူးပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်တို့တတွေ စားရင်းသောက်ရင်း ကျောင်းစာအကြောင်း ကို လူကြားကောင်းအောင် ပြောကြတယ်။ ပြီးတော့ လွယ်အိတ်ထဲက စစ်တုရင်ဘူးကို ထုတ်ပြီး သူရယ် ကျွန်တော်ရယ် စစ်တုရင်ကစားကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်နဲ့ ထက်မိုး နှစ်ယောက်လုံးဟာ မြန်မာ့လက်ရွေးစင် စစ်တုရင်သမားတွေပါ။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ကစားရှိန်ရလာ ချိန်မှာ တခြားပိုင်းကလူတွေ စုအုံလာတယ်။ ဘေးကထိုင်ကြည့်ကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854891843733,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_9e194974-25c9-49e3-9e79-5cfc2a8ef9d3.jpg?v=1730273181"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ပြိုင်မြင်းတို့ရဲ့ခွာသံ","title":"ပြိုင်မြင်းတို့ရဲ့ခွာသံ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e( ၁ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူတိုင်း ဖြစ်ဖူးကြမှာပါ။ ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ် ပြန်တွေးကြည့် ရင် တစ်ခါတစ်ခါ ရယ်စရာလေးတွေကို ပြန်မြင်ရတတ်တယ်။ ကျွန်တော့် မှာ အဲဒီလိုမျိုးလေးတွေ အများကြီးရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် စာစဖတ်တုန်းကဆိုရင် ဝတ္ထုထဲမှာ “ခစ်..ခစ်.. ခစ်” ဆိုတဲ့ ရယ်သံထည့်ထားတာကို ဘယ်လိုမှ ခံစားလို့မရဘူး။ အထူး သဖြင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကနွဲ့ကလျရယ်သံ လို့ကို လက်မခံမိဘူး။ ကျွန်တော့်အာရုံထဲမှာက အဲဒီ “ခစ်..ခစ်” ဆိုတာ ကို ကြောင်တစ်ကောင် ခေါင်းရှေ့ဆန့်ပြီး ချောင်းဆိုးနေတာကိုပဲ မြင်မိ တယ်လေ။ အဲဒီလိုနဲ့ ကာလအတော်ကြာအောင် “ခက်” နေသေးတယ်။ နောက်တော့လည်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အဆင်ပြေသွားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီလို ထော်လော်ကန့်လန့်ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ဆောင်း ရာသီပွဲခင်းတစ်ခုထဲမှာ “ဘီလူးက” ကို အံ့အံ့ဩဩ ငေးမောကြည့်ခဲ့ဖူးပါ တယ်။ ဘီလူးခေါင်းဆောင်းထားတဲ့ စင်ပေါ်က အနုပညာသမားရဲ့ ကကြိုး ကကွက်တွေထဲမှာ ကျွန်တော် မျောပါသွားခဲ့တယ်။ မယုံကြည်နိုင်လောက် အောင်ပါပဲ။ ကျွန်တော် စွဲလမ်းသွားခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပွဲတော်ကအပြန်မှာ နှင်းဝတ်နှင်းမြူတွေနဲ့အတူ ကျွန်တော့်စိတ် တွေ အုံ့ပြာနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် စဉ်းစားမိတယ်လေ။ ဘီလူးဆိုတာ တကယ်ရှိလို့လား။ ရှိရင်ကော ဒီပုံဟုတ်လို့လား။ က ,ရင်ကော ဒီလိုဟုတ် ပါ့မလား။ စသဖြင့်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဘာပဲပြောပြော ကျွန်တော် သဘော ကျပါတယ်။ “အနုပညာလွတ်လပ်ခွင့်” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို မမြင်ဖူးခင် ကတည်းက “အနုပညာလွတ်လပ်ခွင့်” ရဲ့ သဘောကို ကျွန်တော် နားလည် လိုက်သလို ရှိခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(အနုပညာမှာ သီးသန့်နယ်ပယ် (Autonomy) ရှိတယ် ဆိုတဲ့ သဘော၊ အနုပညာဟာ သဘာဝတည်ရှိမှုတွေကို အခြေခံပြီး “အသစ် တည်ရှိမှု' တစ်ခုကို ဖန်တီးရတယ်ဆိုတဲ့သဘော.. ၊ အဲဒါတွေ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ ကိန်းဝပ်သွားခဲ့တယ်)။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ( ၂ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ခါလည်း ကျောင်းမှာ ဆရာက ဗဟုသုတအနေနဲ့ အရုပ် စာရေးနည်းကို သင်ပေးပါတယ်။ ပါးစပ် နဲ့ ငှက် သီချင်းဆိုသည်\/ပါးစပ် + ခွေး ဟောင်သည် \/ ပါးစပ် + ကလေး အော်သည်    ) စတာတွေကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် သင်ပေးပါတယ်။ ကျွန်တော် ပျော်သွား တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က အနောက်အပြောင်လည်း တအားသန်တော့ ဆရာ့ကို လှမ်းအော်ပြောဖူးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆရာမ +   စာအုပ် ဝတ္ထုဖတ်သည်\/ ဆရာမ + ကြိမ်လုံး ဆုံးမသည်\/ဆရာမ + နှဲ ညည်းညူသည်)... ဘာညာပေါ့။ တစ်ခန်းလုံးက ဝိုင်းရယ်ကြပါတယ်။ အဲဒါလေးကို အမှတ် ထင်ထင် ရှိခဲ့ပြီး နောင်အရွယ်ရောက်တဲ့အခါမှာ ကျွန်တော် စဉ်းစားမိတာ တစ်ခု ရှိလာပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဥပမာ-ဗန်ဂိုးရဲ့ အာလူးစားသူများပန်းချီကားထဲက ဆာလောင် မွတ်သိပ်နေတဲ့ “မျက်လုံး” တွေ။ အဲဒီမျက်လုံးတွေကို ဘုရင်တစ်ပါးမှာ တပ်ပေးလိုက်ရင်တစ်မျိုး၊ ရသေ့တစ်ပါးမှာ တပ်ပေးလိုက်ရင်တစ်မျိုး၊ မွေးကင်းစကလေးမှာ တပ်ပေးလိုက်ရင်တစ်မျိုး... အဲဒီလိုပေါ့လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတွဲစပ်ပုံဖော်မှုတွေ အမျိုးမျိုးပြောင်းတာနဲ့အမျှ “အဓိပ္ပာယ်” တွေ အမျိုးမျိုးပြောင်းသွားတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ထဲထဲဝင်ဝင် တွေ့ရှိလိုက် ပါတယ်။ ကျွန်တော် အနုပညာသမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနုပညာဖန်တီးမှုတွေမှာ အဲဒီနည်းစနစ်ဟာ အတိုင်း အတာတစ်ခုအထိ အရေးပါလာခဲ့ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(အဲဒါဟာ ရုပ်ရှင်မှာ သုံးတတ်တဲ့ Justaposition ဆိုတဲ့ နည်း စနစ်နဲ့ရော စာပေဝေဖန်ရေးသမား ကက်နက်ဘာ့ခ်ရဲ့ စာပေအယူအဆတစ်ရပ်နဲ့ရော နီးစပ်ဆင်တူနေတယ်ဆိုတာကိုတော့ နောင်မှ ကျွန်တော် သတိပြုလိုက်မိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e( ၃ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခွက်တစ်ခုရဲ့ အသုံးဝင်မှုဟာ အဲဒီခွက်ရဲ့ “လပ်ဟာနေတဲ့နေရာ” ပေါ်မှာ တည်တယ်... တဲ့။ စိတ်ပညာစာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာ ကျွန်တော် ဖတ်ဖူးတယ်။ ဒါမှ အဲဒီခွက်ထဲကို တစ်ခုခုထည့်လို့ဖြည့်လို့ ရမှာကိုး။ ဗလာနယ်ရဲ့ “အား” ကို ကျွန်တော် ခံစားတတ်လာတယ်။ အဲဒီကာလထဲ မှာပဲ “ပန်းချီသမိုင်း” စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကျွန်တော် ထပ်ဖတ်လိုက်မိပြန် တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ဗလာနယ်ရဲ့ သဘောတရားကို ကျွန်တော် ထပ်တွေ့လိုက်မိတာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟိုတုန်းကဆိုရင် ပန်းချီကားတွေမှာ ကင်းဗတ်စ်ပြားအပြည့် ပုံဆွဲ တယ်။ အရောင်ခြယ်တယ်။ နောက်ကျတော့ ကင်းဗတ်စ်ပြားထဲမှာ ဘာ ပုံမှမဆွဲ၊ ဘာအရောင်မှမခြယ်တဲ့ “ဗလာနယ်” တွေကို ထားလာတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီဗလာနယ်တွေဟာလည်း မျဉ်းတွေ၊ အရောင်တွေ၊ အရုပ်တွေနဲ့အပြိုင် ပန်းချီကားထဲမှာ အရေးပါနေတယ်။ ပန်းချီကားကို ပိုပြီး နက်ရှိုင်းမြင့်မားသွားအောင်လုပ်သူက “သုညတ္တအား” တွေ ထုတ်ပေးလိုက် တယ်။ ကျွန်တော့်ကို အတွေးတွေအများကြီး ပေးတော့တာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီပန်းချီကားတွေကို ကျွန်တော် အထပ်ထပ်အခါအခါ လေ့ လာပါတယ်။ အနုပညာမှာ ပြောခြင်း၊ ပြခြင်းတွေနဲ့အတူ မပြောခြင်း၊ မပြခြင်းတွေကလည်း အရေးပါတယ်ဆိုတဲ့အသိ ကျွန်တော့်မှာ ရလိုက် တယ်။ ကျွန်တော့်ဝတ္ထုတိုတွေရေးတဲ့အခါကျတော့ ကျွန်တော့်ဝတ္ထုတိုတွေ ထဲမှာ “ပြတ်သားထင်ရှားမှု တွေနဲ့အတူ “ရီဝေမှုန်ဝါးမှု” တွေကပါ ရော ယှက်ပါဝင်လာပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ကျွန်တော့်ဖက်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချမပေးမှု (Undecidablity) ကြောင့် စာဖတ်သူကပါ အားစိုက်တွဲဖက် ပါဝင်လာရပါတယ်။ ဝတ္ထုတို တစ်ပုဒ်ကို စာရေးသူနဲ့အတူ စာဖတ်သူကပါ တွဲကူဖော်ဆောင်ရတယ် ဆိုတာကို ဟန်နရီဘိတ်ကလည်း Kiss Theory နဲ့ ပြဌာန်းခဲ့ဖူးပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e( ၄ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာလုံးချည်းသက်သက်ဟာ ပြည့်ဝတဲ့ အာရုံခံစားမှုကို မဖော် ဆောင်နိုင်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ခံယူခဲ့တာကတော့ ကြာပြီ။ ဥပမာ - “ဟေး” ဆိုတဲ့ စာလုံးတစ်လုံး ဆိုပါတော့။ သူချည်းသက်သက် ရေးထားရင် ကျွန်တော်တို့ အတော်စဉ်းစားရခက်မယ်။ ရိုးရိုးတမ်းတမ်းလူတစ်ယောက် ကို လှမ်းခေါ်လိုက်တဲ့ “ဟေး” လား၊ အပျော်လွန်ပြီး ခုန်ပေါက်အော်ဟစ် လိုက်တဲ့ “ဟေး” လား၊ ကြောက်လန့်တကြား တားဆီးအော်ဟစ်လိုက်တဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟေး”  လား၊  ခွဲခြားရ အတော်ခက်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854890696853,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_450bdc82-825d-4885-9ed9-4c664727272c.jpg?v=1730273203"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-မျဥ်းဖြောင့်-ဧရီယာ","title":"မျဥ်းဖြောင့်၏ဧရီယာ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e          ၁။\u003c\/strong\u003e \u003cstrong\u003e“\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003eလူတွေနဲ့ဝေးရာကို သွားမယ်\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e”\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအလိုမကျခြင်းတို့နှင့်အတူ စိတ်ဦးတည့်ရာ လျှောက်ထွက် လာခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသို့ဖြင့် ဤချောက်ချားဖွယ်ရာ ဖြစ်ရပ်ကို သူ ... ရင်ဆိုင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပထမတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သူ သတိမထားမိသေးချေ။ တောင်ပူစာကလေးတစ်ခုနံဘေးမှာ ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ချရင်း မည် သို့မျှ ပြောဆိုဆုံးမ၍မရသော လူ့လောကကြီးကို ဒေါမာန်တရှူး ဖြစ်နေမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပန်းကိုချစ်သူ ဝတ်ရည်ယူတယ်တဲ့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းကိုရော ဝတ်ရည်ကို ရော ချစ်တဲ့သူက ဘာကို ယူရမှာလဲ ... ထွီ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စိတ်ကြမ်းဝင်နေသော သူ့ကိုကြည့်ကာ ရုပ်ပတ်ဝန်းကျင်ကြီး ကပင် ကြောက်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e သူ့ရှေ့မှ စီးမျောလာနေသော “လေ” ကလည်း သူ့ကို ဖြတ်တိုက်သွားရကောင်းနိုးနိုး၊ ကွေ့ရှောင်သွား ကောင်းနိုးနိုး ချီတုံချတုံဖြစ်လာ၏။ အနားရောက်မှ ပို၍ကြောက်သွား တာ နောက်သို့ တည့်တည့်ပြန်လှည့်သွားတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            ထိုသို့ ပြောဆိုရေရွတ်နေရင်းကပင် သူ့ရှေ့မှ တောင်တစ်လုံးက ပါးစပ်ကြီးဟောင်းလောင်း ပွင့်ထွက်လာသည်ကို သူ... မြင် လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ... အလွန်တရာ အံ့ဩလန့်ထိတ်သွားမိတော့သည်။ . ကမန်းကတန်း ထရပ်မိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤဖြစ်ရပ်မျိုးကိုလည်း သူ... တစ်ခါမှ မကြုံဖူးချေ။ ထွက် ပြေးရမည့်အစား အသာရပ်ကြည့်နေမိ၏။ တောင်ကြီးက ပါးစပ်ပေါက်ကို အကျယ်ကြီးပွင့်ပြီးမှ ရပ်သွား၏။ ထို့နောက် မူလ အခြေအနေအတိုင်း ပြန်လည်ငြိမ်သက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ. . .မျက်လုံးအပြူးသားနှင့် ကြောင်အမ်းနေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်၌ ကြက်သီးဖြန်းဖြန်းထကာ “အလို အလျောက်အသိ' (Intuition) တစ်ခုကို ရလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟာ... နဂါး... နဂါးကြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကမ္ဘာကြီးကို ခွေပတ်ကာ အိပ်နေသော ကာလနဂါးကြီး၏ ဦးခေါင်းရှေ့မှောက်သို့ သူရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ နဂါးကြီးက တော့ ပါးစပ်ပွင့်လျက်နှင့်ပဲ ဆက်လက်အိပ်ပျော်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အလို... ဘုရား... ဘုရား” ။ သူ့ခြေထောက်တွေ နောက်သို့ ရွှေ့မိလျက်သား ဖြစ်သွား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၃။ \"ငါ...ငါ... ဘာလုပ်ရင်ကောင်းမလဲ၊ ဒါ.. အခွင့် အရေးပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ.. ဖြစ်နေသည်ကတော့ ထိုပါးစပ်ပေါက်ကြီးထဲသို့ ဝင် ကြည့်ချင်ခြင်း ဖြစ်၏။ နဂါးလိုဏ်ခေါင်းအတိုင်း ဆင်းသွားကြည့်ချင် သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါ... နဂါးခံတွင်းပဲ၊ ဘာကြောင့် ဝင်ရမှာလဲ' ဟူသော အတွေးတစ်ခုက သူ့ကို ဟန့်တားသေး၏။ သို့သော် အချို့သောကိစ္စ များ၌ ဖြေရှင်းချက်ဆိုသည် သိပ်လိုအပ်လှသည် မဟုတ်ချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသို့ဖြင့် ... နဂါးကြီး၏ပါးစပ်ပေါက်အတွင်းသို့ သူ.. ဆင်းဝင်ရောက်ရှိသွားတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှည်လျားစွာ ခွေလိပ်ရစ်ကောက်သွားသော လမ်းကြောင်း သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အတိပြီး၏။ သူ့စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ လျှောက်ခဲ့သည်။ မှောင်လိုက်လင်းလိုက်နှင့် နဂါးလိုက် ခေါင်းတစ်ခုလုံးမှာ မြူခိုးရနံ့တွေ အုံဖြာနေသည်။ လေအူသံကိုလည်း တလူးလူးတလိမ့်လိမ့် ကြားရ၏။ သူ့စိတ်အာရုံကို ဝိုးရီထွေပြားစေ တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနဂါးဝမ်းဗိုက်တစ်နေရာမှာ သူ့ခြေအစုံ တုံ့ရပ်သွားမိတော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟော...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၄။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနဂါးကြီး၏ရင်တွင်းနံရံမှာ စာကြောင်းများ ရေးထား၏။ အလင်းအားပျော့ကာ မှောင်စို့စို့ဖြစ်နေသော်လည်း စာကြောင်းများ ကမူ ဖတ်၍ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လောကထဲမှ လမ်းလျှောက်နေသော သင်္ချိုင်းမှတ်တိုင်များ ကို လူ... ဟု ခေါ်၏”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ... အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားသွားမိ၏။ နဂါးကောက် ကြောင်းအတိုင်း တစ်စတစ်စ တိုးဝင်လျှောက်သွားရင်း စာကြောင်း များကို အငမ်းမရ ဖတ်သွားမိ၏။ စာကြောင်းများက လူ့လောကကြီး ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရေးထားခြင်းဖြစ်၏၊ ဖတ်သွားရင်း ဖတ် သွားရင်းက သူ့ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်လာသည်။ သွေးခုန် နှုန်းတွေ မြန်လွန်းမက မြန်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ထိုသို့ဖြင့် အက်တမ် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲပြီးနောက် တစ် လုံးထပ်ပေါက်လုပေါက်ခင် ကြားကာလ ကလေးကိုသာ \"ငြိမ်းချမ်းရေး” ဟု လူတို့ ခေါ်လာကြရမည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'အိုး... ကယ်တော်မူပါ” သူ့ခန္ဓာကိုယ် ယိမ်းထိုးတုန်ခါသွားမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၅။ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းဖိကိုက်ပြီး စိတ်ကသောင်းကနင်း ဖြစ် မှုကို ထိန်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အသက်ကို တစ်ချက်ချင်း ခပ်ပြင်းပြင်းရှုရင်း ဆက် ဖတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေရာတွင် အောက်ပါအတိုင်း တွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854890369173,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_923b4f03-0302-449b-9c6f-c09d63afbeb0.jpg?v=1730273216"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-မြင်းစီးထွက်သောအိမ်မက်များ","title":"မြင်းစီးထွက်သောအိမ်မက်များ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eထူးဆန်းသောလူ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကမ္ဘာမြေ၏ မြန်မာပြည်တစ်နေရာတွင် ထူးဆန်းသောလူတစ် ယောက်ကို ယမန်နှစ်က တွေ့ရှိလိုက်ရ၏ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဆိုပါလူသည် နှုတ်ခမ်းမွေးမည်းမည်းကားကားရှိပြီး ပြုံးနေသော (သို့မဟုတ်) တစ်စုံတစ်ရာကို အံ့သြနေဟန်ရှိသော မြေကြွက်တစ်ကောင်၏ ဥပဓိမျိုးပိုင်ဆိုင်သူ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့အပါးတွင် လူအများ ရုန်းရုန်းကျွက်ကျွက် ဆူညံနေသဖြင့် တာဝန်ရှိသူများက သွားရောက်စုံစမ်းရာ ထူးဆန်းသောဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့ရလေသည်။ထိုဖြစ်ရပ်မှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eထူးဆန်းသောဖြစ်ရပ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖြစ်ပုံမှာ အဆိုပါလူ ကျော်ကျော် (ခေါ်) တွတ်နီ၊ (ဘ-ဦးသိမ်း) သည် အချိုးအစားကျနသော ဥရောပဝတ်စုံအပြည့်နှင့်အတူ အတာချီကေစ့် ကို ကိုင်ကာ စီးကရက်ကိုခဲပြီး လမ်းလျှောက်လာခိုက် ကောင်းကင်မှ မိုးခြိမ်းသံထွက်ပေါ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိုးခြိမ်းသံကြားကြားချင်းမှာပင် အဆိုပါ ဦးတွတ်နီသည် ဣန္ဒြေမဆည်နိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားကာအခြားလမ်းသွားလမ်းလာများ ကိုလည်း အလေးဂရုမပြုတော့ပဲ ဝမ်းခေါင်းသံကြီးဖြင့် 'ကျား'ဟု စတင် အော်ဟစ်လိုက်၏။ထို့နောက်မှ အတာချီကေ့စ်ကို လမ်းနံဘေးမှာချလျက် ပေါင်နှင့် လက်ခမောင်းကို တဖြောင်းဖြောင်းပုတ်ခတ်ကာ အဆက်အစပ်မရှိ လက်ဝှေ့ ရေးပြတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဒူးပျံတွတ်နီ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် ကျား ကျားဟူသော မာန်သွင်းသံကို အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းကာ ဒူးပျံတိုက်နည်းကို ခုန်၍ ခုန်၍ သရုပ်ပြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအပေါင်းတို့သည်လည်း သောင်းသောင်းဖြဖြ ကြိုဆိုအံ့ဩကြကာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ရင်း ဦးတွတ်နီ ၏အဖြစ်ကို စူးစမ်းလေ့လာမိကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'မည်သည့်အတွက်ကြောင့် လက်ဝှေ့ရေး ပြနေရပါသနည်း”ဟု ဦးတွတ်နီကို မေးမြန်းကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးတွတ်နီက လက်ဝှေ့ရေးပြနေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သူ့အနေနှင့် လူတကာလုပ်နိုင်ခဲလှသောအလုပ်ကို စွမ်းစွမ်းတမံ အကောင်အထည် ဖော်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ အားလုံးဝမ်းသာအောင် ပြောပြရမည်ဆိုလျှင် သူသည် မိုးကို ဒူးနှင့် တိုက်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ ကြားသဖြင့် အားလုံး သောလူတို့သည်လည်း ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားကြရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eသူရဲကောင်းဟူသည်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိုးကို ဒူးနှင့်တိုက်၍ ရမည်မဟုတ်ကြောင်း အားလုံးက တစ်ယောက် တစ်ပေါက်ဝိုင်းပြောကြသော်လည်း ဦးတွတ်နီက လက်မခံခဲ့ကြောင်း သိရ၏။ အောင်မြင်မှုကို ခူးဆွတ်လိုသူအတွက် အောင်မြင်မှုကလည်း ကိုင်း ညွှတ်ပေးရန် အဆင်သင့်ရှိကြောင်း၊ သူသည် ရဲရင့်ကောင်းမွန်သောလုပ်ရပ် ကို ဖော်ကျူးနေသူဖြစ်သဖြင့် သူရဲကောင်းမည်ကြောင်' ဦးတွတ်နီက ဖြေကြား၏။ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူအပေါင်းက ဝိုင်းဝန်းရယ်မောကြပြီး သူ၏လုပ်ရပ်ကို ဖျောင်းဖျ တားဆီးကြသည့်တိုင် ဦးတွတ်နီ၏ ခိုင်မာသောစိတ်ဓာတ်သည် ပြောင်းလဲ ခြင်းမရှိခဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူတွေက သူ့ကို နားမလည်သော်လည်း လူတွေကို သူက နား လည်ကြောင်း၊ မအောင်မြင်သေးခင်မှာ ထိုသို့ပင် လှောင်ပြောင်ရယ်မောမှုများကို ခံရလိမ့်မည်ဟု သူ သိထားကြောင်း၊ အောင်မြင်မှုဟူသည်မှာလည်း နှေးကွေးစွာ ပွင့်တတ်သည့် ပန်းဖြစ်၍ သူ စိတ်ရှည်ရှည်ထားရှိပါကြောင်း အားလုံးကို ရည်မွန်စွာ ပြန်လည်ပြောကြားလေသည်။ထို့နောက် မာန်ချီသံတဟိန်းဟိန်းဖြင့် မိုးကို ဒူးနှင့် ဆက်တိုက်မိ တိုက်နေတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအငြင်းအခုံ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော်လည်း သူ ခုန်၍တိုက်နေသော ဒူးသည် မိုးကို ထိသည် မဟုတ်၍ အချို့က ဝိုင်းဝန်းဝေဖန်ကြသောအခါ ဦးတွတ်နီနှင့် အငြင်းအခုံ ဖြစ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝေဖန်သူများက ဦးတွတ်နီသည် “လဒ\" ရုပ်နှင့် “ဒေါင်း” လုပ်ချင်သူ ဖြစ်သည်ဟု ပြောကြ၏။ အချို့ကလည်း ဦးတွတ်နီ မိုးကို ဒူးနှင့် တိုက်ရန် ကြိုးစားနေပုံမှာ တီဗီကြီးထဲမှာသာဆိုလျှင် မိမိတို့အနေနှင့် ခလုတ်ထပိတ် မိမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးတွတ်နီကမူ သူ၏ အယူအဆကို အလျော့မပေး။ မည်သည့်အလုပ် မဆို အစပိုင်းမှာတော့ အတိမ်းအစောင်းရှိနိုင်ကြောင်း၊ လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်နှင့် နှုတ်ခမ်းအကြားမှာပင် တေ့လွဲလွဲသွားနိုင်စရာ တွေ့ကြုံတတ် ကြောင်း၊ မိမိအနေနှင့်တော့ အညံ့မခံပဲ ဆက်လက်ကြိုးစားသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ တစ်နေ့တွင်တော့ မိုးကို ဒူးနှင့်တိုက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည် ကြောင်း၊ အခိုင်အမာပြောကြားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးတွတ်နီ၏ ထိုကြိုးစားမှုကို မျက်စိနောက်ဟန်ရှိသော ဦးတင် နှင့် ကိုအောင်ဆိုသူတို့က တစ်ဖက်နားတွင် ကုန်းတစ်ခုရှိကြောင်း၊ သာမန် လမ်းပေါ်မှ တိုက်နေသည်နှင့်စာလျှင် ထိုကုန်းပေါ်မှ တက်တိုက်သည်က မိုးနှင့် ပိုနီးကြောင်း၊ ဦးတွတ်နီ၏ မိုးကို ဒူးနှင့်တိုက်ရေး စီမံကိန်းကြီးအတွက် ကောင်းသောအကြံဉာဏ်ကို ပေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးတွတ်နီကလည်း ထိုအကြံဉာဏ်ကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံ ယူလေသည်။ သူရဲကောင်းဖြစ်ချင်သူအတွက် ထိုက်သင့်တဲ့ အဖိုးအခကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတော့ ပေးရဲရမှာပဲဟု ဆိုကာ ထိုကုန်းပေါ်သို့ ဝါရိဝေဂဗျူဟာဖြင့် တက် ရောက်သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854888239253,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_070efc29-b55d-446f-8758-3cf89d66a925.jpg?v=1730273229"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ရွှေအတောင့်ပံမှာ-ဒဏ်ရာတွေပြန်ကောင်းလာတဲ့နေ့","title":"ရွှေအတောင့်ပံမှာ ဒဏ်ရာတွေပြန်ကောင်းလာတဲ့နေ့","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနိမိတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အဘိဓာန်ထဲမှာ ကျွန်တော် သေသေ ချာချာ မဖတ်ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဗေဒင်ကျမ်းတွေထဲမှာ မကြာခဏ တွေ့ဖူး မယ့် အဲဒါကိုလည်း အမှတ်တမဲ့ပါပဲ။ ရှေ့ဖြစ်လာမယ့် အခြေအနေတစ်ရပ်အတွက် မူတည်ကောက်ယူရတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလို့ပဲ အကြမ်းဖျင်း မြင်မိ ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငယ်ငယ်က ကျီးသာရင် ဧည့်သည်လာမယ်ဆိုတာကို စ ကြားဖူး ပါတယ်။ ကျီးသာနိမိတ်ပေါ့လေ။ နောက်တော့ ကြယ်ကြွေနိမိတ်၊ မြေပြင် နိမိတ် စတာတွေကို တဖြည်းဖြည်းချင်း သိပါတယ်။ ဒီ အစပ်မရှိ ခုန်ကူးဖြစ်တဲ့ သဘောပေါ့လေ။ ဒါပေမယ့် ဟိုတလောက မကောင်းတဲ့ နိမိတ်၏အချို့ အကြောင်း ဖတ်ရပါတယ်။ “ဒဲကြီးတွေပါလား”လို့ ဖတ်ရင်း ရယ်မိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆိုကြပါစို့။ 'အဓိပ္ပာယ်မဲ့ အရူးတစ်ယောက်က ရှေ့လာရယ်ပြနေရင်...\" တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘယ်လိုကြီးတုန်း...။ အရူးပါဆိုမှ အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ လာရယ် ပြနေမှာလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျန်တာတွေမှာလည်း ကန့်လန့်တိုက်တွေးစရာလေးတွေ ရှိလာပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အဲဒီတစ်ချို့ကို ကျွန်တော်ရေးပြပါမယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁။သွားရင်းက ခလုတ်တိုက်ပြီး ခြေမကွဲသွားရင်...(ဘယ်လိုလုပ် ကောင်းတော့မလဲ...။ ဘက်စ်ကား လူကြပ်ကြပ်ပေါ်မှာ သူဘယ်လိုဘက်ရပ်မလဲ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၂။လမ်းသွားရင်းက ဖိနပ်သဲကြိုးပြတ်သွားရင် (ဖိနပ်ပြတ်တစ်ဖက်ကို ကိုင်လို့ ဘေးလူတွေ သွားဖို့ရယ်ပြရင်းဆက်လျှောက်ရမှာပေါ့ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၃။ ရထားစီးရင်း ဘုတ်ခနဲ ပြုတ်ကျရင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(တွေးတောင် မတွေးရဲဘူး )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၄။ ကားပေါ်စီးသွားရင်း မျက်မှန်ပြုတ်ကျသွားရင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ကိုယ့်အိမ် ကိုယ်ပြန်ရောက်ရင်တောင် ဟုတ်ရဲ့လားလို့ လက်နဲ့ စမ်းကြည့်ရဦးမယ်။ အိမ်မှားပြီး 'မိန်းမရေ.. လာပါဦးကွ”လို့ခေါ်မိရင်ပိုတောင်ဆိုးဦးမယ် )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၅။မတော်တဆ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိခိုက်မိရင် (အကြင်နာတို့၊ စေတနာတို့ အမည်တပ်ထားတဲ့ ဆေးခန်းကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသွားပြီး ပါသမျှကုန်မယ်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၆။တစ်နေ့လုံး လက်ခါပြတဲ့လူတွေနဲ့ပဲ တွေ့နေရရင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ဘယ်သူ့ဆီကမှ ပိုက်ဆံချေးမရတာဘဲ ဖြစ်မယ်၊ ဘူပဲ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၇။ကိုယ်ဝတ်ထားတဲ့ လုံချည်က ဖြန်းခနဲ ကွဲသွားရင်…\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(အဟမ်း.. လို့ ချောင်းဟန့်ရင်း ခပ်တည်တည်ကြီး ရှက်နေရမှာပေါ့ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၈။ သွားရင်းလာရင်း ခါးပိုက်နှိုက်ခံလိုက်ရရင်...  (တချို့လူတွေကို ရွာပြန်မယ်ဆိုပြီး ပိုက်ဆံလိုက်တောင်းရမယ့်ကိန်းပဲ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၉။ မိန်းမနှစ်ယောက် လုံးထွေးသတ်ပုတ်ရင်း အဝတ်အစားမဲ့ကုန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတာကို မြင်ရင် ... ။ ( ဒီလူကြီးကလည်း အသာငမ်း ရပ်ကြည့်နေတာပဲလို့ သတ်မှတ် ခံရမှာပေါ့။ ရန်ပွဲအပြီးမှာ အဲဒီမိန်းမနှစ်ယောက်ကတောင် ကိုယ့်ဆီ ဦးလှည့်ပြီး ကတ်ကတ်လန် ရန်ပြန်တွေ့နိုင်တယ် )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၀။ တံခါးဘောင်နဲ့ ခေါင်းနဲ့ ဆောင့်မိရင် ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(တော်တော် “ဘု' ကျတဲ့လူလို့ အပြောခံရမှာပေါ့ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၁။ မိန်းမက ယောက်ျားကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် ရန်ပြုတာကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြင်ရင် ... .(ကိုယ့်အတွက်လည်း ရင်လေးစရာ ဖြစ်နေပြီ )။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၂။ လမ်းမှာ ကားပျက်ပြီး စက်နှိုးလို့မရတော့ရင်  ( ဘေးလူတွေကို မျက်နှာချိုသွေးပြီး ကားကွန်းခိုင်းရမယ်....ဒါပေမယ့် အတော် ကြိုးစားရမယ် )။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၃။ ဘတ်စ်ကား သုံးလေးစီးကြုံလျက်နဲ့ကိုယ်က မတက်နိုင်ခဲ့ရင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e... ကားတွေက ရပ်မပေးရင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ကိုယ်အလေးချိန်ကို လျှော့ချတော့မယ်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ငါက ဘယ်သွားအလေလိုက်ရမှာလဲလို့ ... ဆိုပြီး မလုံမလဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနဲ့ ရန်ဖြစ်ပြီး   )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကဲ ... ဒါတွေက အကင်းပဲရှိပါသေးတယ်။ ပြောမယ်ဆိုရင် အများ ကြီး ကျန်သေးတယ်။ ထားလိုက်ပါတော့ ... အခုလို ကျွန်တော်ရေးတာ ကို နိမိတ်ဖတ်ဆရာတွေကတော့ နှစ်မြို့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ခုလို ရေးမိတဲ့ အတွက် ကျွန်တော့် ရှေ့အလားအလာ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ။ စာဖတ်သူ ကပဲ ကျွန်တော့်အတွက် နိမိတ်ဖတ်ပေးပါဦး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၁ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တရားခံ မောင်ကကြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “မင်းက မောင်ခကွေးကို သတ်တယ်ဆို... \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဟုတ်ပါတယ်\" \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မင်း ... ဝန်ခံတယ်ပေါ့” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ကဲ့ ဝန်ခံပါတယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘယ်လို သတ်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “သူ့နောက်ကျောကို ကျွန်တော် ဓားနဲ့ ထိုးသတ်လိုက်ပါတယ်\" \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တစ်ချက်တည်းနဲ့ သေသလား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ်ထိုးလို့ သူသေသွားပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၂ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တရားခံ မောင်ကကြီး' \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ကို ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်' \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မင်း ... မောင်ခကွေးကို ထပ်သတ်ပြန်ပြီဆို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဟုတ်ပါတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \"ဘယ်လို သတ်သလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “သူ့လည်ပင်းကို ကြိုးနဲ့ညှစ်ပြီး သတ်လိုက်ပါတယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'သူက မရုန်းဘူးလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'ရုန်းပါတယ်။ တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးပြီးတော့ကို ရုန်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က အပိုင်အနိုင် စီးထားပြီးပြီမို့ သူဘာမှလုပ်လို့ မရတော့ပါဘူး။ သူသေသွားပါတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၃ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'မောင်ကကြီး'\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ခင်ဗျာ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မောင်မင်း မောင်ခကွေးကို သတ်လိုက်ပြန်ပြီ” ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ကဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘယ်လို သတ်သလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တုတ်နဲ့ ရိုက်သတ်ပါတယ်။ သူ ကျွန်တော့်ကို ကျောပေးပြီး ရေသောက်နေတုန်း နောက်ကနေ တုတ်နဲ့ ရိုက်သတ်လိုက်ပါတယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တစ်ချက်တည်းနဲ့ သေသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'မသေပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် မသေမချင်း ရိုက်သတ်လိုက်ပါတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854887813269,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_304db752-2ef4-498c-88f2-68971230d62e.jpg?v=1730273242"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-အမှတ်တရစာစုများ","title":"အမှတ်တရစာစုများ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျနော်နဲ့ ကဗျာရေးသော လူတယောက်အကြောင်း (သို့မဟုတ်) ရွှေဘုန်းလူ (သို့မဟုတ်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတာရာမင်းဝေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောင်ဒင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျနော့်ကိုမွေးပြီး ၄ နှစ်လောက်အကြာမှာ မေမေက ကျနော့်အတွက် ညီငယ်လေးတယောက် ထပ်မံမွေးဖွားပေးပါတယ်။ ၁၉၆၆ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၁၃ ရက်၊ အင်္ဂါနေ့မှာပါ။ သူ့ကို မွေးဖွားတော့ ငလျင်မလှုပ်ပါဘူး၊ လေကြီးမိုးကြီး မကျပါဘူး၊ မိုးကြိုးတွေလည်း မပစ်ပါဘူး၊ အရာခပ်သိမ်းက ပုံမှန် အတိုင်းပါပဲ။ ကျနော်တို့မိသားစုမှာ လူကလေးတယောက် တိုးတာကလွဲလို့ပေါ့။ မြန်မာနိုင်ငံကတော့ ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်း ဦးဆောင်တဲ့ စစ်အုပ်စိုးမှုအောက်ရောက်တာ ၄ နှစ်ကျော်ခဲ့ပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျနော့်မိဘများက အမဝမ်းကွဲတယောက်ရဲ့ စကားကိုနားယောင်ပြီး ကျနော့်ကို “ ချစ်ကိုကို” လို့ အမည်ပေးထားတာမို့ သူ့ကိုလည်း လွယ်လွယ်ကူကူပဲ “ချစ်ညီညီ” လို့ အမည်ပေးလိုက်ကြပါတယ်။ မေမေက ကျနော့်ကို \"သာကြီး”လို့ခေါ်ပြီး သူ့ကိုတော့ “သားငယ်လေး”လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ သူ့ရဲ့ အိမ်နာမည်က အငယ်လေး ဖြစ်လာပါတယ်။ သူကလည်း စကားပြောရင် သူ့ကိုယ်သူ\"ငယ်ငယ်”လို့ သုံးလေ့ရှိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက် ၂ နှစ်အကြာ ညီမအငယ်ဆုံးကိုမွေးတော့ ကျနော်က ၆ နှစ်သားရှိပြီဝတ္ထုစာအုပ် တွေ စဖတ်နေပါပြီ။စာရေးဆရာ မိုးဝေ ရဲ့ စုံထောက်ဝတ္ထုတွေဖတ်ပြီး အလွတ်စုံထောက် တင်မောင်ဆွေနဲ့ သူ့ရဲ့ လက်ထောက် မိုးစန္ဒာတို့ကို သဘောကျနေချိန်မို့ ညီမလေးကို “ခင်စန္ဒာမိုး” လို့ အမည် ပေးလိုက်နိုင်ပါတယ်။ ကျနော်များလက်ဦးမှုမရခဲ့ရင်ဖြင့် ညီမလေးခမျာ “ချစ်မမ” ဖြစ်လာစရာအကြောင်း ရှိပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သားသမီး ၃ ယောက်ရှိရင် အကြီးဆုံးနဲ့ အငယ်ဆုံးက မိဘမေတ္တာပိုရပြီး အလတ်က မိဘမေတ္တာ ချို့တဲ့တယ်လို့ပြောကြတာ ကြာဖူး၊ တွေ့ဖူးပါတယ်။ ကျနော်တို့မိသာစုမှာတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ပါ။ အလတ်ဖြစ်တဲ့ သူဟာ မိဘနှစ်ပါးစလုံးရဲ့ အချစ်ဆုံး နဲ့ အလိုလိုက် အခံရဆုံးပါ။ အကြီးဆုံး ကျနော်နဲ့ အငယ်ဆုံး ညီမတို့ကတော့ အဆူခံရဆုံးနဲ့ မိသားစုတာဝန်တွေကို အများဆုံး မျှဝေယူရသူတွေ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျနော်တို့မောင်နှမ ၃ ယောက်စလုံး တောင်ဥက္ကလာပမြို့နယ် ၉ ရပ်ကွက်က အမှတ် (၁၀) အခြေခံပညာ မူလတန်းကျောင်းမှာ သူငယ်တန်းကနေ လေးတန်းအထိ ပညာသင်ကြားခဲ့ရပါတယ်။ ကျနော်က ငါးတန်းတနှစ်ကို တောင်ဥက္ကလာပမြို့နယ် အခြေခံပညာ အလယ်တန်းကျောင်း အမှတ် (၃)မှာနေခဲ့ရပြီး ၆ တန်းကနေ ၁ဝ တန်းအထိ ရန်ကင်း အထက ( \u003cspan\u003e၂ )\u003c\/span\u003e စိန့်မိုက်ကယ်မှာ တက်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ကျနော် ညီနဲ့ ညီမပါ ရန်ကင်း အထက (၂) ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်လာခဲ့ကြပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေဘုန်းလူဟာ ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ စာတော်တဲ့ ကျောင်းသားတယောက်ပါ။ အတန်းထဲမှာ ထိပ်ဆုံးမှာရှိပြီး ပထမ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ ဆုတွေ စာမေးပွဲတိုင်းမှာ ရခဲ့တာပါ။ တတန်းပြီး တတန်း မှန်မှန်အောင်ခဲ့ပေမယ့် ၁၀ တန်းမှာ တစ်နေပါတော့တယ်။ ၁၀ တန်းစာမေးပွဲကို လေးကြိမ်၊ ငါးကြိမ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလောက်ဖြေရပြီး၊ နှစ်ကြိမ်ဖြေရတဲ့ ညီမလေးထက် တနှစ်နောက်ကျပြီး ၁၉၈၆-၈၇ စာသင်နှစ်ကျမှပဲ ၁၀ တန်းကို မြန်မာစာဂုဏ်ထူးနဲ့ အောင်ပါတယ်။ ၁၉၈၈ မတ်လအရေးအခင်းဖြစ်ချိန်မှာ ကျနော်က ရန်ကုန်စက်မှုတက္ကသိုလ်မှာ စက်မှုအင်ဂျင်နီယာ နောက်ဆုံးနှစ်၊ ညီမလေး က ဓာတုဗေဒ အဓိက ဒုတိယနှစ်နဲ့ ရွှေဘုန်းလူ က အင်္ဂလိပ်စာ အဓိကနဲ့ ပထမနှစ် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် လှိုင်နယ်မြေမှာ ကျောင်းတက်နေကြတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီလို ၁၀ တန်းစာမေးပွဲ တဖုန်းဖုန်းကျရတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဖေဖေ က မှတ်ချက်ချပါတယ်။ “ကဗျာ ရေးလို့ ....”တဲ့။ ဒါလည်း မှန်နိုင်ပါတယ်။ သူ အလယ်တန်း ကျောင်းသားဘဝမှာကတည်းက ကဗျာတွေ ရေးနေပါပြီ။ ရေးတော့လည်း မြန်မာစာ ကဗျာညွန့်ပေါင်းကျမ်းကြီးတွေကို အသေအချာ ဖတ်ရှုလေ့လာ ရေးတာပါ။ ရှေးကဗျာ ရေးဟန်များကိုအတုယူပြီး လေးမျိုးတွေ၊ ဒွေးချိုးတွေ၊ အိုင်ချင်း တွေ၊ ရတုတွေ ရေးနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီခေတ်က လူကြိုက်များတဲ့ သုံးကြောင်း ကဗျာလေးတွေ ရေးပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခေတ်က ရုပ်ရှင်ကြေးမှုံ တို့၊ ဂီတပဒေသာ တို့၊ ယုဝတီ၊ ဂီတ သတင်းစဉ်စတဲ့ ဂျာနယ်တွေမှာ ဖော်ပြခံရပါတယ်။ စာမူခ မရပါ။ စာစောင်ကို ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ ကိုယ်ဝယ်ရပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူ့ကလောင်နာမည်က “မီးခိုးဖြူ” ပါ။ ၁၉၈၂ မှာ သူ့ရဲ့ “မိုးခိုးဖြူ” နာမည်နဲ့ ပထမဆုံး မဂ္ဂဇင်းကဗျာ \"စစ်ပြန်” မဂ္ဂဇင်းမှာ ပုံနှိပ်ဖော်ပြပါတယ်။ အဲဒီကဗျာကလည်း လေးချိုးရှည်ကြီးပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာစာကို နိုင်နင်းကျွမ်းကျင်လွန်းလို့ အတန်းထဲမှာ သူ့ရေးသားတဲ့ စာစီစာကုံးတွေဟာ အမှတ် အများဆုံးပြီး ဆရာ ဆရာမများရဲ့ အသိအမှတ်ပြုခြင်း၊ ချီးကျူးခြင်းခံရပါတယ်။ မြို့နယ်အဆင့်။ တိုင်းအဆင့် စာစီစာကုံးပြိုင်ပွဲတွေမှာ ကျောင်းကို ကိုယ်စားပြုပါဝင်ရပြီး ဆုတွေလည်း ရခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အဓိကအားနည်းချက်ကတော့ သိပ္ပံဆိုင်ရာ ရူပ၊ ဓာတုဗေဒ သင်္ချာ တို့ကို စိတ်မဝင်စားတာပါပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း ဝိဇ္ဇာ၊ သိပ္ပံ ဘာသာစုံရတဲ့ ၁ဝ တန်းကို တော်ရုံနဲ့မအောင်တာပါ။ နောက်ပိုင်း ၁၀ တန်းကို ၀ိဇ္ဇာ သတ်သတ်၊ သိပ္ပံ သတ်သတ်၊ ခွဲလိုက်တဲ့အခါကျမှပဲ ၀ိဇ္ဗာတွဲသက်သက်ကိုယူပြီး စိတ်ကြိုက်မြန်မာစာ ဂုဏ်ထူးနဲ့ အောင်ပါတော့တယ်။ အင်္ဂလိပ်စာမှာလည်း ဂုဏ်ထူးမှတ်နီးပါးရလို့ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ကို အင်္ဂလိပ်စာ အဓိကနဲ့ တက်ရောက်ခွင့်ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ၁၉၈၈ မတ်လ အရေးအခင်ဒကစခဲ့တဲ့ လူထုအရေးတော်ပုံကြီးက သူ့ရဲ့ ပညာရေးလမ်းကြောင်းကို အဆုံးသတ် လိုက်ပါတယ်။ ဘဝတက္ကသိုလ်က ကျောင်းပြီးခဲ့ပေမယ့် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ကတော့ ကျောင်းမပြီးခဲ့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၈၈ လူထုအရေးတော်ပုံကြီးဟာ မြန်မာနိုင်ငံက သန်းပေါင်းများစွာသော ပြည်သူတွေရဲ့ ဘဝတွေ ကို အကြီးအကျယ် ရိုက်ခတ်ပြောင်းလဲစေခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကျနော်တို့မိသားစုကလည်း ပါခဲ့ တာပေါ့။ ဖေဖေက နိုင်ငံရေးသမားဟောင်း၊ သတင်းစာဆရာဟောင်းကြီးဖြစ်ပြီး သားသမီး ၃ ယောက် စလုံးက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်နေတဲ့အခါ ကျောင်းသားလှုပ်ရှားမှုကစခဲ့တဲ့ နိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ လှုပ်ရှားမှုကြီးမှာ ကျနော်တို့မိသားစုတစုလုံး ကျရာနေရာကနေ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြတာပေါ့။ ကျနော်တို့ ညီအကိုနှစ်ယောက်စလုံး ကျောင်းသားခေါင်းဆောင် မောင်မောင်ကျော်နဲ့တွဲဖက်ပြီး “ဗမာပြည် ပြည်သူ့လွတ်မြောက်ရေး လူငယ်တပ်ဦး” (Bamar Youth Liberation Front) ကို ရန်ကုန် တက္ကသိုလ် ဇွန်အရေးအခင်း တပတ်ကြာဆန္ဒပြမှုတွေအပြီးမှာ မြေအောက် အဖွဲ့အစည်းတခုအဖြစ် ဖွဲ့စည်းတည်ထောင်ခဲ့ကြပြီး နယ်စပ်ဒေသအခြေစိုက် တော်လှန်ရေးအဖွဲ့များနဲ့စတင် ဆက်သွယ်ခဲ့ ကြပါတယ်။ မောင်မောင်ကျော်ကတော့ ဇွန်လကုန်မှာ ထိုင်း-မြန်မာ နယ်စပ်ကို လျှို့ဝှက်ထွက်ခွာသွား ပါတယ်။ အဲဒီ နောက် ဩဂတ်စ် ၈ ရက် လူထုအုံကြွမှုကြီး ပေါ်ပေါက်လာရေးအတွက် ကျနော်တို့အားလုံး မြန်မာနိုင်ငံတနံတလျား ခရီးတွေထွက်ပြီး ပြည်သူတွေ ကျောင်းသားတွေကြားထဲမှာ လျှို့ဝှက်စွာ စည်းရုံး ရေး ဆင်းကြပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၈၈ ဒီဇင်ဘာ၊ ဗကသများအဖွဲ့ချုပ်ကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းကြတဲ့အခါ ကျနော်က ဒု-ဥက္ကဋ္ဌ  ( ၂ )ဖြစ်လာပြီး ရွှေဘုန်းလူ က ဗဟိုကော်မီတီဝင် တယောက်ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ ၁၉၈၉၊ မတ်လ ၂၃ ရက် နေ့မှာ ဥက္ကဋ္ဌ မင်းကိုနိုင် အဖမ်းခံရ ပြီ ၂၃ ရက်နေ့မှာ ကျနော် အဖမ်းခံရပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ရွှေဘုန်းလူတယောက် သူ့ရဲ့ “ကျောင်းဖွင့်ချိန်” ကဗျာနဲ့ထင်ရှားလာပြီး ဗကသများအဖွဲ့ချုပ်ရဲ့ ဗဟိုအလုပ်အမှုဆောင် ကော်မီတီဝင် တယောက်လည်း ဖြစ်လာပါတယ်။ ဒီနောက် သူ အိန္ဒိယ နယ်စပ်ဘက်ကို ထွက်ခွာသွားပြီး လက်နက်ကိုင်တော်လှန်ရေးလုပ်ဖို့ ကြိုးစားပါသေးတယ်။ အဆင် မပြေမှုတွေများလွန်းတာနဲ့ မြန်မာနိုင်ငံထဲ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာပြီး ၁၉၉၀ ဖေဖော်ဝါရီမှာ အဖမ်းခံ ရပါတယ်။ စစ်ထောက်လှမ်းရေးရဲ့ စစ်ကြောရေးစခန်းမှာ ရက်ရက်စက်စက် ညှိင်းပန်းနှိပ်စက်ခံရပြီးနောက် စစ်ခုံရုံးက သူ့ကို အလုပ်ကြမ်းနဲ့ ထောင် ၅ နှစ် ချလိုက်ပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျနော်က အင်းစိန်ထောင်ထဲမှာ ၁၉၈၉ ဧပြီလကနေ ၁၉၉ဝ မေလအထိ ၁၃ လ၊ ပုဒ်မ ၁၀ (က) နဲ့ အထိန်းသိမ်းခံခဲ့ရပြီး ၁၉၉၀ မေလ ၂၃ ရက်နေ့၊ ရွေးကောက်ပွဲလုပ်ဖို့ ၄ ရက်အလိုမှာမှ အင်းစိန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောင်တွင်း စစ်ခုံရုံးတင်ပြီး ပြစ်ဒဏ်ချခံရတာပါ။ ၁၃ လလုံးလုံး မိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ် မရခဲ့ပါ။ ပြစ်ဒဏ် ၄ နှစ်ကျခံရပြီးမှ တရားဝင် အကျဉ်းသာဖြစ်လာပြီမို့ နှစ်ပတ် တခါ ထောင်ဝင်စာ တွေ့ခွင့်ရပါ တယ်။ ပထမဆုံး ထောင်ဝင်စာမှာပဲ ဖေဖေနဲ့ မေမေကပြောလို့ ရွှေဘုန်းလူတယောက် ထောင် ငါးနှစ် ကျပြီး ၅ ဆောင်မှာ ရောက်နေတယ်ဆိုတာ သိရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစတွေ့တွေ့ချင်း မေမက ကျနော့်ကို “သားကြီးရယ် ....... မင်းညီလေးကို မင်အနား ခေါ်ထားနိုင်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်ပါကွယ်” တဲ့။ အဲဒီ အချိန်မှာ ကျနော်တို့ ထောင်ဝင်စာတွေ့ရတဲ့ အချိန်၊ နေ့ရက်ကလည်း မတူလို့ ဖေဖေနဲ့မေမေများ တပတ်ကို နှစ်ကြိမ်လာရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒါနဲ့ ထောင်ပိုင်တန်းစီလှည့်တဲ့အချိန်မှာ ကျနော်က ကျနေညီကို ကျနော်နဲ့အတူထားပေး ဖို့တောင်းဆိုတော့ ထောင်ပိုင်က ခွင့်ပြုပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ရွှေဘုန်းလူတယောက် ကျနော်ရှိရာ ၅ တိုက် (တိုက်အမှတ် ၅ ကို ရောက်လာပါတော့တယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျနော်က ၅ တိုက်၊ အခန်းအမှတ် ၁၉ မှာပါ။ အခန်းတွေက ကိုတင်မြင့် (ဦးရဲထွန်း အမှုတွဲ)၊ သာကေတ NLD က မြင့်သောင်း နဲ့ လှသန်း တို့ပါ။ ရွှေဘုန်းလူ ရောက်လာတော့ ၈ ပေ။ ၁၂ ပေ အခန်းကျဉ်းကလေးထဲမှာ ကျနော်တို့ ၂ ယောက် အတူနေကြရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ ရောက်မလာခင်က ကျနော် စိတ်ပူခဲ့ရတာရှိပါတယ်။ သူနဲ့ ကျနော်က ညီအကိုအရင်းတွေ ဖြစ်ပေမယ့် သိပ်ပြီးတည့်လှတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက ၄ ဂဏန်းသမာဖြစ်ပြီး ကျနော်က ၈ ဂဏန်း သမားဖြစ်နေလို့လားတော့ မသိပါဘူး။ မကြာခဏ ငြင်းခုန် စိတ်ဆိုး၊ ဒေါသထွက်၊ ရန်ဖြစ်နေကျပါ။ ဒီ အခန်းကျဉ်ကလဝထဲမှာ ထပ်ပြီးအဆင်မပြေကြရင်ဖြင့် ကျနော်တို့နှစ်ယောက်တင်မက ကျန်တဲ့ အခန်းဖော်တွေပါ အကြီးအကျယ် စိတ်ညစ်ကြရမှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါပေမယ့် ကျနော် မျှော်လင့်ထားသလောက် ပြသနာ များများစားစား မရှိခဲ့ပါ။ ထောင်ဝင်စာ တွေ့ဖို့လည်း အတူထွက်ခွင့်ရခဲ့လို့ ဖေဖေနဲ့ မေမေလည်း အတန်အသင့် စိတ်ချမ်းသာခဲ့ကြရပါတယ်။ သိပ်မကြာပါဘူး။ ညီအကိုနှစ်ယောက် တခန်းထဲအတူရှိနေတာကိုမကြိုက်တဲ့ ထောင်မှူးတယောက်က သူ့ကို ကျနော့်အခန်းထဲကနေ သုံးခန်းကျော် အခန်းအမှတ် ၂၂ ကို ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၉၁၊ စက်တင်ဘာ ၂၆ ရက်နေ့ကတော့ အင်းစိန်ထောင်မှာ သမိုင်းဝင်တဲ့ နေ့တနေ့ပါ။ ရွေးကောက်ပွဲအပြီး အာဏာလွှဲပြောင်းပေးဖို့ငြင်းဆန်နေတဲ့ နဝတ စစ်အုပ်စုကို အင်းစိန်ထောင်ထဲက နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားတွေက တညီတညွတ်တည်း ဆန္ဒပြခဲ့ကြတာပါ။ ၂ တိုက်နဲ့ အမျိုးသမီးဆောင်တွေ ကစတင်ခဲ့ပြီး ကျန်တဲ့တိုက်အားလုံးက နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားအားလုံး ပါဝင်ဆင်နွှဲပြီး နိုင်ငံရေး အကျဉ်းသားများအားလုံး လွတ်မြောက်ရေးနဲ့ အာဏာလွှဲပြောင်းရေး အော်ဟစ် တောင်းဆိုခဲ့ကြတာပါ။ တိုက်ခန်းကျဉ်းကလေးရဲ့ သံတံခါးကိုမျက်နှာအပ်ပြီးဒီမိုကရေဆီကြွေးကြော်သံတွေအသံကုန်အော်ဟစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခဲ့ကြတာပါ။ အာဏာပိုင်တွေဘက်ကလည်း ရက်ရက်စက်စက် အကြမ်းဖက် တုံ့ပြန်ခဲ့တာပါ။ တိုက်ခန်း တွေထဲက အကျဉ်းသားတချို့ကိုဆွဲထုတ်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် နံပါတ်တုတ်တွေ၊ ခါးပတ်တွေ။ လက်သီး တွေ၊ စစ်ဖိနပ်ကြီးတွေနဲ့ ရိုက်နှက်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီထဲ ရွှေဘုန်းလူလည်းပါသွားခဲ့ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်ခံရပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ရွှေဘုန်းလူကို ထောင်အာဏာပိုင်တွေက တိုက်ကနေ အဆောင် ၅ ကို ပြောင်းရွှေ့လိုက်ပါတော့တယ်။ တိုက်အားလုံးက နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားအားလုံးကို လည်း ထောင်ဝင်စာ ၂ လ ပိတ်လိုက်ပါတယ်။ လူသတ်မှုတွေနဲ့ထောင်ကျတဲ့ နှစ်ကြီး ရာဇ၀တ်အကျဉ်း သားတွေကို တိုက်တန်းစီးတွေခန့်ပြီး နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားတွေကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း အုပ်ချုပ်ပါ တော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီလိုနဲ့ ရွှေဘုန်းလူနဲ့ကျနော် ထောင်ထဲမှာ ကွဲကွာသွားပြီးတဲ့နောက် နောက်တကြိမ် ပြန်ဆုံကြ ရပြန်ပါတယ်။ ဒီတခါတော့ အင်းစိန်ထောင်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ရန်ကုန်ကနေ မိုင် ၂၀၀ ကျော် ကွာဝေးတဲ့ မကွေးတိုင်းအတွင်းက သရက်ထောင်မှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောင်ထဲမှာ နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားတယောက်ဟာ တနေရာတည်းမှာ ကြာကြာနေရလေ့ မရှိပါ ဘူး။ အာဏာပိုင်တွေက အကြောင်းအမျိုးမျိုးပြပြီး တနေရာက တနေရာ ပြောင်းရွေ့နေတာပါ။ ကျနော်လည်း ၁၉၉၀ အကုန်လောက်မှာ ၅ တိုက်ကနေ ၄ ဆောင်ကို ရွှေ့ပြောင်းခံရပါတယ်။ အဲဒီ အဆောင်မှာလည်း ၆ လလောက်ပဲနေလိုက်ရတယ် ထင်ပါတယ်။ ဆောင်းတွင်ကြီး အေးစက်စက် တညမှာ အင်းစိန်ထောင်က နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသား ၉၉ ယောက်ကို သရက်ထောင်ကို ရုတ်တရက် ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ပါတယ်။ မနက် ၂ နာရီလောက်မှာ လက်နက်အပြည့်အစုံနဲ့ အကျဉ်းထောင်ဝန်ထမ်း တွေက အဆောင်တွေကို၀ိုင်းပြီး အကျဉ်းသားအားလုံးကို အိပ်ရာကပြီး ပုံစံထိုင်ခိုင်းပါတယ်။ ပြီးတော့မှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောင်အရာရှိတွေက ထောင်ပြောင်းစာရင်းမှာပါသူတွေကို နာမည်ခေါ်ပြီး ရှိတဲ့ပစ္စည်းယူပြီး ထွက်လာ ခိုင်းပါတယ်။ တကယ်တော့ ဘာပစ္စည်းမှ ယူချိန်မရပါ။ ကိုယ်အိပ်ရာလိပ်တောင် ပြည့်စုံအောင် မလိပ်နိုင် ခဲ့ပါ။ အသားလွတ်ကြီး ကြိမ်းမောင်းနေတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေက ကျနော်တို့ကို နွားအုပ်ကြီးမောင်းသလိုမောင်းပြီး ထောင်ဘူး၀ကို ခေါ်သွားကြပါတယ်။ ထောင်ဘူး၀မှာတော့ အဆောင်ပေါင်းစုံနဲ့ တိုက်ပေါင်းစုံက ရွေးချယ်ထုတ်လာတဲ့ နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသား ၉၉ ယောက်နဲ့ ကျနော်တို့ကိုထိန်းဖို့ ရည်ရွယ်ပြီး ကျနော်တို့နဲ့အတူ ထောင်ပြောင်းလိုက်ရမယ် နှစ်ကြီး ဝါရင့်ရာဇ၀တ်အကျဉ်းသား စိုးမြတ်တို့ ဆုံကြရပါ တယ်။ ဒီ ထောင်ပြောင်းအုပ်စုထဲ ကျနော်က ၄ ဆောင်ကပါလာပြီး ရွှေဘုန်းလူ က ၅ ဆောင်ကနေ ပါလာပါတယ်။ ထောင်မှာ ကျနော်တို့ အားလုံးကို ပုံစံဆံပင် ညှပ် ခြေကျင်း ရိုက်။ ပြီးတဲ့နောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်းစိန်ဘူတာကို ကားကြီး နှစ်စီးနဲ့ ခေါ်ဆောင်သွားပါတော့တယ်။ အင်းစိန်ကနေ ပြည်ကို လော်ကယ် ရထား အချုပ်တွေနဲ့ ခေါ်သွားပြီး ပြည် ထောင်မှာ တညအိပ်ရပါတယ်။ နောက်တရက်မှာ ပြည်ဆိပ်ကမ်း ကနေ သင်္ဘောနဲ့ သရက်ကိုခေါ်ဆောင်သွားပြီး အင်မတန်မှနာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားလှတဲ့ သရက်တောင်ကြီးထဲကို ကျနော်တို့ ရန်ကုန်က နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားတွေကို ပစ်ထည့်လိုက်ပါတော့တယ်။ သရက်ထောင်ရဲ့ ငရဲခန်းများအကြောင်းတော့ တနေ့ကျမှ ရေးပါဦးမယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျနော်တို့ ညီအကိုနှစ်ယောက် သရက်ထောင်၊ အဆောင် ၂ မှာ ပြန်ဆုံစည်း ကြရပြန်ပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသရက်ထောင်မှာ ကျနော်တို့မရောက်ခင်ကတည်းက နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားတချို့ ရှိနေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှေ့နေ ဦးဇော်မျိုးဝင်း တို့၊ မကသ ဥက္ကဋ္ဌ မင်းဇေယျ တို့ပါ။ ၁၉၉၁ စက်တင်ဘာ ၂၆ ထောင်တွင်း ဆန္ဒပြမှုကြီးကို ထောင်အာဏာပိုင်တွေက အကြမ်းဖက်ဖြိုခွဲအပြီးမှာ ရက်ရက်စက်စက် ရိုက်နှက်ပြီး သူတို့ကို ထောင်ပြောင်းလိုက်တာပါ။ သူတို့အားလုံး တိုက်ထဲမှာနေရပါတယ်။ ရောက်ရောက်ချင်း ကျနော်တို့အုပ်စုထဲက ၁ဝ ယောက်ကို တိုက်ထဲပို့လိုက်ပြီး ကျန်တဲ့လူတွေကို အဆောင် ၂ ဆောင်မှာ ရာဇ၀တ်အကျဉ်းသားတွေနဲ့ အတူထားပါတယ်။ သရက်မြို့ဟာ ခရိုင်မြို့ဖြစ်ပြီး ရန်ကုန်ကနေ မိုင် ၂၅ဝ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျော် ကွာဝေးပါတယ်။ ရန်ကုန်ကနေလာဖို့ဆိုရင် ပထမ ပြည်အထိ ကားနဲ့ဖြစ်စေ၊ ရထားနဲ့ဖြစ်စေ လာရပါတယ်။ အဲဒီနောက် ပြည်ကနေ အောင်လံ ကို ကားထပ်စီး၊ အောင်လံ ဆိပ်ကမ်းကနေ သင်္ဘော (သို့မဟုတ်) ကူးတို့သမ္ဗာန်ပြီး ဧရာဝတီမြစ်ကြီးကိုဖြတ်ကူးပြီးမှ သရက်ကို ရောက်ပါတယ်။ ဧရာဝတီ မြစ်ကြီး လှိုင်းကြီးချိန်မှာ မြစ်ကိုဖြတ်ဖို့မဖြစ်နိုင်လို့ ရေငြိမ်တဲ့အချိန်ထိ စောင့်ကြရတတ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျနော်တို့ အများစုက ရန်ကုန်သားတွေဖြစ်ကြပြီး မန္တလေးနဲ့ ပဲခူးတိုင်များက လူတချို့လည်း ပါပါတယ်။ ဧရာဝတီတိုင်းနဲ့ ကရင်ပြည်နယ်က ဖထီးကြီးတွေလည်း ပါပါတယ်။ အင်းစိန်ထောင်မှာတုန်း ကတော့ မိသားစုတွေက ၂ ပတ်တခါ ထောင်ဝင်စာလာနိုင်ကြပေမယ့် သရက်ထောင် ပြောင်းလိုက်တဲ့ အမှာတော့ ပုံမှန် မလာနိုင်တော့ပါဘူး။ ခရီးက၀ေးတဲ့အပြင် ကုန်ကျစရိတ်ကများလွန်းတော့ မိသားစု တွေ အတော်ဒုက္ခရောက်ကြရပါတယ်။ တချို့က ၃ လမှ တခါလောက်၊ တချို့က ၆ လမှ တခါလောက်ပဲ လာနိုင်ပါတော့တယ်။ ဒီတော့ မိသားစုကထောင်ဝင်စာလာတွေ့ရင်း ထောက်ပံ့တဲ့အစားအသောက် နဲ့ ဆေးဝါးတွေကိုသာ အားကိုးအားထားပြုနေရတဲ့ ကျနော်တို့အတွက်လည်း အဆင်မပြေမှုတွေ ပိုပြီး များလာတာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျနော်တို့ရောက်တဲ့အချိန်မှာ သရက်ထောင်ပိုင်က ဗိုလ်ကြီး သောင်းညွန့်ပါ။ ရှေ့တန်းတင်မျက်နှာ မှာ ကျောင်းသားတပ်တွေနဲ့တိုက်ခဲ့ဖူးပြီး အရေးနိမ့်ခဲ့ပြီးတဲ့နောက် သူ့ဆရာ ပြည်ထဲရေးဝန်ကြီး ဗိုလ်ချုပ် ဘုန်းမြင့်ရဲ့ စောင်မကြည့်ရှုမှုနဲ့ ထောင်ပိုင်ဖြစ်လာတာပါ။ ဒါကြောင့် သူက ကျောင်းသားတွေ၊ ကရင် တော်လှန်ရေးသမားတွေ၊ နိုင်ငံရေးသမားတွေကို မုန်းပါတယ်။ ပြီးတော့လည်း ကျနော်တို့ကို အင်းစိန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောင်က ဆိုးလွန်းလို့ ထောင်ပြောင်းလိုက်တာလို့လည်း နားလည်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူက ကျနော်တို့အားလုံးကို သံမဏိစည်းကမ်းတွေနဲ့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် အုပ်ချုပ်ပါတယ်။ သူကစပြီး ရန်လို နေမှတော့ သူ့လက်အောက်က အရာရှိတွေ ဝန်ထမ်းတွေကလည်း ကျနော်တို့အပေါ် အနိုင်ကျင့် ဆက်ဆံကြမယ်ဆိုတာ အထူးရှင်းပြဖို့လိုမယ်မထင်ပါ။ ကျနော်တို့နဲ့အတူနေရတဲ့ရာဇ၀တ်အကျဉ်းသား တွေကိုလည်း လျော့ရက်တွေ ဆုချမယ်လို့မြူဆွယ်ပြီး ကျနော်တို့အပေါ် အနိုင်ကျင့်ခိုင်း၊ အပြစ်ရှာခိုင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထောက်လှမ်းခိုင်းကြပါတယ်။ ရေဆွဲ၊ ဆန်အိပ်ထမ်း၊ တောင်ယာ စတဲ့ အလုပ်ကြမ်းတွေကိုလည်း နေပူ ကျဲကျဲမှာ လုပ်ကြရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီလိုနဲ့ပဲ ကျနော်တို့အားလုံးဟာ မကြာဏ ထောင်တွင်းမှာပဲ ရုံးတင်ခံရ အပြစ်ပေးခံရ၊ အရိုက် အနှက်ခံနေကြရတာပါ။ အဲဒီလို ဖိနှိပ်နေရတာကိုမှအားမရသေးလို့ နောက်တမျိုး ထပ်ထွင်ပြန်ပါသေး တယ်။ ဒီလိုပါ..။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854880342165,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_896911fe-bf97-4bb5-be8a-f4406e89b294.jpg?v=1730273266"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-အလံမထူခဲ့သောလက်များ","title":"အလံမထူခဲ့သောလက်များ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သေချာတာကတော့ ငါ မနေ့က အိပ်ရာက နိုးခဲ့တယ်။ လင်းကြက် မမည်ပါဘူး။ နာရီကပဲခြောက်ချက်တွန်တယ်။ အိမ်အပေါ်ထပ်ကနေ လူနှစ်ယောက် ဆင်းလာတယ်။ တိရစ္ဆာန်အချို့ရဲ့ အသားကို ခုတ်ထစ် ချက်ပြုတ် စားသောက်ကြတယ်။ သေချာတာကတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားပြီး ငါတစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနေ့တုန်းကဆိုရင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က လက်ဖက်ရည်ထိုင်ရောင်းနေတယ်။ ဆိုင်ရှင် လူဝကြီးကလည်း အလိုအလျောက် ၀မြဲ ၀ရဲ့။ လက်ဖက်ရည်ကျဆိမ့်ကတော့ လက်ဖက်ရည်ကျဆိမ့် ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။ လူတွေရဲ့ ဗျည်းသံ။ သရသံတွေကြားမှာ ငါ သွက်သွက်ခါတယ်။ အဲဒါနဲ့ပဲ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကဲဟယ်... ကဲဟယ်' ဆိုပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချစ်သူကို အားရပါးရ ခြေသလုံးဖက်တောင်းပန်လိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနေ့တုန်းကပေါ့။ နေလုံးကို ဝုန်းခနဲ မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ ကောင်းကင်နဲ့ ငါဟာ ရာဇဝင်ကြွေး ရှိခဲ့ဖူးရဲ့ ။ ထန်းတစ်ဖျားမှာ စီးချင်း ထိုးကြတယ်။ ဈေးထဲမှာ ရင်ဘတ်အကွဲတွေကို ချွေးသံတွဲလွဲနဲ့ တွေ့ရတယ်။ ချိန်ခွင်ပေါ် တက်ထိုင်ကြည့်တော့ ငါဟာ ကျပ်မပြည့်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(မနေ့က တစ်နေ့လုံး ဖေဖေလွမ်းလိုက်တာ သားလေးရယ်....)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနေ့တုန်းက ငါဟာ အိမ်ပြန်ခဲ့တယ်။ လမ်းပေါ်မှာ လူတွေ အများ ကြီးရှိပေမယ့် ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ အိမ်ရောက်တော့ တံခါးက ငါ့ကို သော့ ပိတ်လိုက်တယ်။ အဲဒါနဲ့ပဲ ဘဝထဲကို ခွေးတိုးပေါက်က ဝင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ် ကို ခံတွင်းချဉ်လိုက်တယ်။ စာအုပ်တွေ စာအုပ်တွေ၊ ဖတ်စရာမကောင်း လောက်အောင် အဆီဖူးနေတဲ့ စာအုပ်တွေ ကွမ်းယာ မြန်မြန်ထုပ်ပါစေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနေ့တုန်းကဆိုရင် ရုပ်ရှင်တစ်ကားကို ငါမြင်တယ်။ အဲဒီမင်းသမီး ကိုကြည့်ရတာ တစ်ခုခု ကြီးနေသလိုပဲ။ လူအုပ်ထဲမှာ ငါပြာနမ်းတယ်။ လှိုင်သာယာကနေ မြို့ထဲကို သွားရတာ အဝေးကြီးပဲတဲ့။ 'ဤခရီး နီး သလား\"လို့ ငါရေရွတ်တယ်။ မနေ့တုန်းက ငါ သူငယ်တန်း ပြန်တက် တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနေ့တုန်းကဆိုရင် အာလာဒင်မီးခွက်ကို ငါမြင်တယ်။ လက်နဲ့ ပွတ်လိုက်တော့ ထွက်လာတဲ့ ဘီလူးက ငါ့ကို ပြူးကြည့်တယ်။ ဆပ်ကပ် အဖွဲ့ထဲမှာ သူ့ကို ရုံတင်ချင်တယ်။ အဲဒီလို ငါတောင်းဆိုတော့ သူက ငိုတယ်။ “အို... အေး... အေး... တိတ်ပါတော့ ဘီလူးကြီးရယ်...\" လို့ ငါ ချော့မသိပ်ပါဘူး။ ငါ့ဘာသာငါပဲ အိပ်လိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ မနေ့တုန်းက သီချင်းသံတွေကို ကြားတယ်။ စစ်နဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး ကို မဖတ်ဖူးတာ အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး။ ဂစ်တာက “ရက်ပ်” အကနဲ့ ထိုးထိုးထောင်ထောင် လျှာထုတ်ပြတယ်။ မနေ့တုန်းကပေါ့။ ငါမျောက်က ကတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနေ့တုန်းက နေညိုခဲ့တယ်။ ငါလည်း နည်းနည်းနဲ့ ကျဲကျဲပဲလင်း တယ်။ အရက်မသောက်တော့ဘူး။ ဆန်ပြုတ် ပြုတ်သောက်ရင် ကောင်း လားလို့ စဉ်းစားတယ်။ ပြောရင်းဆိုရင်းနဲ့ပဲ အဲဒီလူက တညင်းသီး အားရည်စိမ်စော် နံလာတယ်။ အဲဒါနဲ့ပဲ သူများအိမ်ကို ငါပြန်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနေ့တုန်းက မီးမလာဘူး။ ကမ္ဘာဦးလူရဲ့ သားရဲရနံ့ကို ငါ ယူတယ်။ တောအုပ်ဆီ လမ်းဆင်းလျှောက်တုန်း လူနှစ်ယောက် ပြန်ရောက် လာတယ်။ မြို့ထဲကနေ လှိုင်သာယာကို ပြန်လာရတာကလည်း အ၀ေးကြီးပဲတဲ့...။ ငါ့ခေါင်းက ဒဏ်ရာလည်း မကျက်သေးဘူး။ ဘာနဲ့ချက်ရင်ကောင်းမလဲ...။ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ကောက်ပဲသီးနှံတချို့ကို ငါစားတယ်။ငါ့ ကိုယ်ငါ သွားကြားညှပ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနေ့တုန်းက ငါ ပြန်အိပ်မက်မက်တယ်။ ကြယ်စင်တွေ ကြိုးပြတ် ကျတော့ ငါဟာ ဖျော့တော့လို့။ မနေ့တုန်းက ရထားမလာဘူး။ အဲဒါကြောင့် ကလေးခပါ ပေးမစီးရဘူး။ မနေ့တုန်းက ငါ အသက်နည်းနည်း ရှင်တယ်။ ငါ့အကြောင်း ငါသိလို့ မကြာတော့မှန်းလည်း နားလည်တယ်။ ငါ့ကိုယ်ငါ မျှော်ကြည့်ရမလား။ ငါ့ကိုယ်ငါ လည်ပြန်ကြည့်ရမလား။ မနေ့တုန်းက ငါစဉ်းစားတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ဒီအတိုင်းပဲ ပြန်ကြည့် လိုက်တော့...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိုး ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'မနေ့တုန်းက.. ကိုပဲ မြင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854876180629,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_fe55598e-51b8-4512-9f95-6fbbe5753322.jpg?v=1730273286"},{"product_id":"တာရာမင်း၀ေ-ပန်းလက်ဖ၀ါးမှာပါးအပ်ပိုင်းခွင့်မရှိတဲ့ကောင်လေး","title":"ပန်းလက်ဖ၀ါးမှာပါးအပ်ပိုင်းခွင့်မရှိတဲ့ကောင်လေး","description":"\u003cp\u003e:: ဤ အီးဘွခ်(အခမဲ့) ကို ဒေါင်းလုပ်ဆွဲယူရန် (Buy it now) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍ ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (Order) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် အီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: mgyoe.com ရှိ အီးဘွခ်စာအုပ်များသည် အင်တာနက်ပေါ်၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာကပင် ပြန့်နှံ့နေပြီးသား စာအုပ်များသာဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: စာဖတ်သူများ ဖတ်ချင်၍ရှာသည့်အခါတွင် အလွယ်တကူ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ရန် စုစည်းထားပေးခြင်းမျှသာဖြစ်ပါသည်၊\u003cbr\u003e:: စာအုပ်တိုက်များမှ ပြန်လည်ရိုက်နှိပ်ထုတ်ေ၀လျှင် ၄င်းအီးဘွခ်ဒေါင်းလုပ်လင့်များကို ပြန်လည်ဖြုတ်ချသွားမည်သာဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e      သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် စတွေ့ဖူးတာကတော့ မိုးရာသီကျောင်းဖွင့်ရက်တွေထဲက တစ်ရက်ပေါ့။ ကျောင်းရှေ့က ကုက္ကိုပင်ကြီးက မုတ်သုန်ရဲ့ မိုးရေမိုးစက်တွေအောက်မှာ စိုစို ဖတ် ဖြစ်နေတယ်။ လေကြမ်းကြမ်းတွေ ဝေ့ဝေ့ယမ်းယမ်း တိုက် ခတ်လာတိုင်းမှာလည်း သူ့လက်တံတွေကို ဆန့်မြောက်ကာကွယ် ရင်း ဟိုသည် ယိမ်းထိုးနေတတ်တယ်။ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်တို့ကတော့ ဒီနေ့မှ ကျောင်းစတက်ရတဲ့ အဋ္ဌမ တန်း ကျောင်းသားတွေပေါ့။ အတန်းထဲမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ရင်း အူကြောင်ကြောင်ကလေးတွေ ဖြစ်နေရတဲ့ နေ့မျိုးပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အတန်းပိုင်ဆရာက ဦးကိုကိုအောင်တဲ့။ မြန်မာစာ ပြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျောင်းခန်းထဲကို သူဝင်တော့ သူ့ရှေ့မှာ ကြိမ်လုံးကြီးကို | ကိုင်ပြီး ဝင်လာတယ်။ အခန်းထောင့်က စားပွဲခုံကြီးပေါ်မှာ ကြိမ်လုံးကြီးကို နေရာပေးလိုက်ပြီး သူကတော့ ဘေးက ကုလားထိုင် ကလေးမှာပဲ ဝင်ထိုင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကြိမ်လုံးက သူ့ထက်ရာထူးကြီးသလို ဖြစ်နေတော့တယ်။ အထက်လူကြီးလို့ ပြောရမှာလည်း ခက်နေတယ်။ “အထက်ကြိမ်\" | ကြီးဆိုရင်လည်း မကြုံဖူးသူက ယုံမှာမဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျောင်းတက်ခေါင်းလောင်း မြည်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ဆရာ | ဦးကိုကိုအောင်ဟာ ကျွန်တော်တို့ကို ဆုံးမဩဝါဒပြောဖို့ ထိုင်ရာက ထပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆုံးမဩဝါဒပြောဖို့အတွက် ကြိမ်လုံးကြီးကို ကောက်ကိုင် | ပါတယ်။ ကြိမ်လုံးကြီးကို ကောက်ကိုင်ဖို့အတွက် တိုက်ပုံအင်္ကျီလက်ကို မ,\u003cspan\u003eတင်ပါတယ်။ တိုက်ပုံအင်္ကျီလက်ကို မ\u003c\/span\u003e,\u003cspan\u003eတင်ဖို့အတွက် \u003c\/span\u003e| ပခုံးကိုလည်း တစ်ချက်ကျုံ့လိုက်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်တို့ကတော့ ဆရာပခုံးကျုံ့တာ ကောင်းဘွိုင် ကားထဲက မင်းသားကျုံ့တာနဲ့တူတယ်လို့ ထင်နေမိကြပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာက ကြိမ်လုံးကြီးကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ကျွန်တော်တို့ကို | ဆုံးမဩဝါဒစကားတွေ ပြောတယ်။ သူ ငယ်ငယ်တုန်းက ဆရာဆုံးမတာကို မနာခံမိလို့ ခဏခဏ အရိုက်ခံခဲ့ရတဲ့အကြောင်းကို လည်း ပြောပြပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်တို့ကလည်း သူ့ခြေရာကိုနင်းမယ့်တပည့်တွေ | ဆိုတာကို အဲဒီတုန်းကတော့ သူ ဘယ်တင်ဦးမလဲ။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာ ဆုံးမတာကိုလည်း နာမခံဘဲ အရိုက်လည်းမခံရ အောင် နေနိုင်တဲ့ ကျောင်းသားဟာ အတော်ထူးချွန်မယ့် စံပြကျောင်းသားလို့ ယူဆစရာ ဖြစ်နေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်ပြီးတော့လည်း ဆရာက ပြောသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းတို့ အာဖန်တီးဆိုတာ ကြားဖူးလား ..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟုတ်ကဲ့ ... \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အံမာ... တယ်ဟုတ်ကြပါလား ... ဘယ်လိုကြားဖူး တယ်ဆိုတာကြစမ်း \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အာလူးပူရီ အာဖန်တီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်တို့အားလုံးက အဲဒီလို ဝိုင်းအော်လိုက်ကြတယ် ဆရာ မျက်နှာရှုံ့သွားပြီး ခေါင်းခါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အာလူးမှာတဲ့လူကို ပြောတာပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာခေါင်းထပ်ခါရင်း နည်းနည်းလန့်သွားပုံရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရှေ့မှာ အာလူးများမိရင် ကျွန်တော်တို့ကတော့ ဘာမှ ပြောမှာမဟုတ်လို့ (အထူးသဖြင့် သူ့ရှေ့မှာ သူ သိပ်နစ်နာမှာ တော့ မဟုတ်ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါပေမယ့် လမ်းဘေးဈေးဆိုင်မှာ အာလူးပူရီရောင်းတာကို မြင်တိုင်း သူ အနေရအထိုင်ရ ခက်နိုင်ပါတယ်။ သူက .. ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မင်းတို့ပြောတာ ဘာမှန်းလဲမသိဘူး .. ထားတော့၊ ငါ ပြောတာက ဝီဂါလူမျိုးတွေရဲ့ ပုံပြင်ထဲက '\u003cspan\u003eအာဖန်တီး’ ဆိုတဲ့ ဇာတ် ၏ ကောင်ကို ပြောနေတာ ... ကြားဖူးလား”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တချို့က ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကြားဖူးပါတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တချို့က ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မကြားဖူးပါဘူး ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တချို့က\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \" \u003cspan\u003eကြားဖူးပါတယ်ဘူး \"\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အော်သံတွေ နည်းနည်းညံသွားလို့ ဆရာက အားလုံးကို လက်ကာပြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ နေ ... နေ .. နေ၊ ငါ့ဟာငါ ပြောမယ်..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြီးတော့ ... သူ့ဟာသူ ပြောတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို ဘာ မှမမေးတော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ကလည်း ဘာမှဝင်မဖြေတော့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့ဟာသူ ပြောပါစေဆိုပြီး လွှတ်ထားလိုက်တယ် ဒုက္ခ တွေ့မှ သိမယ်ပေါ့ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီလိုကွ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲလိုအစချီပြီး အာဖန်တီးပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို သူ ပြောပြ တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တစ်နေ့မှာ အဖန်တီးကို အင်မတန် ကပ်စေန်တတ် တဲ့မြို့စားကြီးတစ်ယောက်က .. ညစာစားပွဲကို ဖိတ်ကြားဧည့်ခံ သတဲ့ ... အဲဒီ ဧည့်ခံပွဲမှာ မြို့စားကြီးဟာ အာဖန်တီးရဲ့ ခွက်ထဲကို စပျစ်ရည်နည်းနည်းကလေး ထည့်ပေးတယ်... ပြီးတော့ ... စကား တွေ ရွှန်းရွှန်းဝေအောင် လျှောက်ပြောပြီး သူ့ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ကြားတယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အာဖန်တီးကတော့ စပျစ်ရည်ကို မသောက်သေးဘူး .. မြို့စားကြီးရဲ့ စကားအဆုံးမှာ လွှမရှိဘူးလားလို့ တောင်းတယ် ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြို့စားကြီးက ကြောင်သွားတာပေါ့၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ ... လို့ ပြန်မေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတယ် ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီတော့မှ အာဖန်တီးက စပျစ်ရည်ဖင်ကပ်ပ် ရှိတဲ့ သူ့ရဲ့ ဖန်ခွက်ကို မြှောက်ပြတယ်.. ဖန်ခွက်မှာ အပေါ်ပိုင်းက အပိုကြီး ဖြစ်နေတယ် ပိုနေတဲ့ ဖန်ခွက်အပေါ်ပိုင်းကို လွှန့်တိုက်ဖြတ် မလို့ .. လို့ ပြောလိုက်တယ် ....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဝရူး.. ဝေါ... အား.. အာ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ခန်းလုံး ဝိုင်းရယ်ကြတယ် .. ။ တစ်ယောက်ချင်း ကတော့ ဟီးဟီးတို့၊ ဟားဟားတို့၊ ဟဲဟဲတို့ ရယ်ကြတာပေါ့။ ဒါပေ \" မယ့် စာသင်ခန်းထဲမှာ အဲဒီရယ်သံတွေ ပေါင်းစုပြီး ထွက်လာတဲ့ | အခါ ဝဇူး ဝေါ. အာ.. အာ .. ဆိုတဲ့ အသံကြီး ဖြစ်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာက မြန်မာကားထဲက အံ့ကျော်ကြီးလို “ဟင်းဟင်း ဟင်းဟင်း \"လို့ ရယ်တယ်။ (အဲဒီအချိန်ထိတော့ သူ ရယ်နေနိုင် တုန်းပဲ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်တော့ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းတို့လည်း အဲဒါ သတိထားကြ.. စာသင်တဲ့အခါ ဦးနှောက်သုံး၊ ဦးနှောက်ကို ဦးခေါင်းနဲ့ အပြည့်ထားကြ.. ဦးနှောက် နည်းရင် အပေါ်ပိုင်းက လွတ်နေတဲ့ ဦးခေါင်းခွံကို ငါက လွှနဲ့ တိုက် - ဖြတ်ပစ်မယ် \"....\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ခန်းလုံး ငြိမ်သွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ငါ... မြန်မာစာဆရာဆိုပေမယ့် ကျန်တဲ့ဘာသာတွေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854875689109,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_4d1b4c6d-5b06-4d7f-aa62-4015d0cc4486.jpg?v=1730281413"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-တေးသွားနံပတ်၁၀၀၁","title":"တေးသွားနံပတ်၁၀၀၁","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e( \u003cspan\u003eက )\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက ကျောင်းမှာ ဆရာမေးတဲ့ ပုစ္ဆာကို တလွဲပြန်ဖြေပြီးတော့ မှန်သွားဖူးတယ် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီလို ပြောလိုက်တော့ ကြားရတာ နားထဲ တစ်မျိုးဖြစ်သွားကြ မှာပဲနော်။ လိမ့်ပတ်လည်အောင် ပြောရဦးမှာပေါ့...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီလိုပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်နေ့မှာ ဆရာက “ရေမပြည့်တဲ့ အိုးတွေ ဘောင်ဘင်ခတ် တယ်\" ဆိုတဲ့ စကားပုံလေးကို လူ့သဘာဝတွေနဲ့ တွဲပြီး သင်တယ်လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီစကားပုံတစ်ခုတည်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တခြား စကားပုံ တွေလည်း ပါပါတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီစကားပုံတွေကို အလွတ်ပြန်ရေး ခိုင်းတယ် စကားပုံက ရတဲ့ သင်ခန်းစာတွေကိုလည်း ရေးခိုင်းတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့စားပွဲပေါ်မှာ လာထပ်တဲ့ စာအုပ်တွေကို အမှားအမှန်ခြစ်ပေး မင်း...ကျွန်တော့်စာအုပ်ကိုလည်း ဖတ်ရော မျက်မှောင်ကြီး ဖြတ်သွား တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ကောင်လေး...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်လည်း နှပ်ကလေး ရှုံ့သွင်းရင်း ဘောင်းဘီတို့ကို ခါးပေါ်ပြန်မ,\u003cspan\u003eတင်ရင်း...သွားကျဲလေးနဲ့ ရယ်ပြရင်း ပြန်ထူးရထိပေါ့။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ဂျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မူလတန်းကျောင်းသားကြီးဆိုတော့ (အခြေအနေအရ) စကားက ပီချင်တဲ့အခါ ပီပြီး၊ မပီချင်ရင်လည်း မပီဘူးလေ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဆရာက ကျွန်တော့်ကို မျက်မှန်ကြီးနဲ့ စိုက်ကြည့်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဖြေစမ်း...ရေမပြည့်တဲ့အိုးတွေ ဘာဖြစ်သလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘောင်ဘင်ခတ်ပါတယ် ဆရာကြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"အေး...အဲဒီတော့ ဘယ်လိုအိုးတွေက ဘောင်ဘင်မခတ်ဘူးလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အဟဲ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e** ကျွန်တော်လည်း အစွမ်းကုန်ရယ်ပြလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဆရာကြီးကလည်း ဆရာကြီး သီလျက်သားနဲ့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဆရာ့မျက်လုံးကြီးက ပြုးထွက်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ငါသိလို့ မင်းကို သင်ထားတာပေါ့။ ငါမေးတာက ခု... ဒီမှာ မင်း ဘယ်လိုဖြေထားလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်လည်း အင်တင်တင်အမူအရာကို မျက်နှာသေလေးနဲ့ လုပ်ပြရင်း...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ဆရာကြီးကလည်း ဟုတ်တာပဲဟာကို သား ဖြေထားတာ လည်း မှန်တာကြီးပဲဟာကို...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာက နဖူးကြောရှုံ့ပြီး ငြိမ်သွားပြန်တယ်။ စဉ်းစားနေတာ အတော်ကြာတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်တော့ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖြေကို အမှန်ပဲ ခြစ်ပေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျောင်းဆင်းခါနီးကျမှ ကျွန်တော့်ကို လာကြည့်ပြီး မအီမလည် ပြုံးတယ်။ သူ့အပြုံးက ဘယ့်နှာကြီးမှန်းမသိပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိုနာလီဇာ မောင့်ကြက်သရေ ခေါင်းပေါင်းကြီး ပေါင်းပြီး ရှေ့တည့်တည့်က လာပြီးပြနေသလိုပဲ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ' ရေပြည့်သောအိုးသည် ဘောင်ဘင်ခတ်၏” ဆိုတဲ့ စကားပုံအရ '\u003cspan\u003eရေပြည့်သောအိုးသည် ဘောင်ဘင်မခတ်\u003c\/span\u003e' \u003cspan\u003eဆိုတဲ့ သင်ခန်းစာလေးကိုထပ်ရေးခိုင်းတာပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်ဖြေခဲ့တဲ့ အဖြေက ရိုးရိုးလေးပါ။ ဆရာရေး ခိုင်းသလို မရေးတာက လွဲရင်...တကယ့်ကို ရိုးရိုးလေးပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ရေမရှိသော အိုးသည် ဘောင်ဘင်မခတ်”လို့ ရေးလိုက်တာ အဟဲ...။ ဆရာက အမှန်ကို အပြီးတိုတိုနဲ့ ခြစ်ပေးလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှစ်ပေါင်းများစွာ ကွဲသွားကြပြီး အဲဒီဆရာနဲ့ ကျွန်တော်... ဟို | တစ်လောက မြို့ထဲမှာ ပြန်ဆုံတယ်။ မှတ်မိကြပါတယ်။ တွေ့တွေ့ချင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နှစ်ယောက်လုံး ပြုံးစေ့စေ့ဖြစ်သွားကြလေရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေး...အခုနေ ပြန်စဉ်းစားတော့ မင်းဖြေတဲ့ အဖြေကတောင် ငါတို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အဖြေထက် ပိုမှန်နေသေးတယ်”...တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြီးတော့ “မင်း...အခု ဘာလုပ်နေသလဲ”လို့ မေးတယ်။ ကျွန်တော် သွားလေးနဲ့ပဲ ဖြေပြန်ပါတယ်                                        \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “အဟဲ...ကျွန်တော် စာလေးပေလေး ရေးနေပါတယ် ဆရာ” ဆရာက ဟိုတုန်းကလို ပြုံးပြန်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ( ခ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြောချင်တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ငယ်ငယ်ကတည်းက '\u003cspan\u003eဇ\u003c\/span\u003e'\u003cspan\u003eကိုပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝမှာ အဲဒီလို အစွမ်းအစမျိုးတွေ ကပ်ကပ်ဖဲ့ဖဲ့ ပြသခဲ့ရ တာလည်း ခဏခဏပေါ့။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆားမပါဘဲ ကြက်ဥပြုတ်စားရတဲ့အခါလည်း တွေးမိသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ''\u003cspan\u003eဒီ.. ကြက်မနှယ်၊ ကြက်ဥထောင့်ဘက်မှာ တစ်ခါတည်း ဆား လေးပါ ထည့်ဥပေးလိုက်ရင် ပြီးရော...”လို့၊ ကြက်မသာ သိရင် ဘယ်လောက် အသည်းနာလိုက်မလဲ မသိဘူးနော်..\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ( ဂ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် ငါးတန်းရောက်တော့ ကျောင်းမှာလုပ်တဲ့ ကျောင်းကပွဲ | တစ်ခုကို သွားရှုပ်ဖူးသေးတယ်။ တစ်ကျောင်းလုံးရဲ့ ကျောင်းသားလေးတွေ ကြောက်နေရတဲ့ ဆယ်တန်းက မော်နီတာကြီးတစ်ယောက် ဘီလူး က ကနေတုန်းမှာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီကျောင်းသားကြီးဟာ လူကောင်လည်းကြီး၊ မျက်နှာပေါက်လည်း | ဆိုးတယ်။ ကြိမ်းဝါးခုန်ပေါက်ပြီး သူ ဘီလူးက ကတော့ တချို့က ကြောက်စိတ်တောင် ဝင်ကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်ကတော့ မကြောက်ပါဘူး...။ လက်ကလေးနောက်ပစ် ပြီး ဒီကောင်ကြီး ဘာဖြစ်နေတာပါလိပ်လို့ ကြည့်နေမိတယ်၊ (ကျွန်တော် က ဇာတ်ခုံပေါ်ကနေ ကြည့်နေတာ)ကနေတဲ့ ဘီလူးက လက်သီးကို မြှောက် ဖနောင့်ကို ပေါက် နဲ့ မာန်ဖီအော်ဟစ်လိုက်တဲ့အခါ... အူယားလာပါတယ်။ ဝင့်ဝင့်ကြွားကြွားနဲ့ ကြောက်စရာကောင်အောင် သူ ဆင်ထားပုံကိုလည်း ကြည့်နေရင်းကပဲ မျက်စိနောက်လာမိ တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒါနဲ့...စင်ရဲ့ ဟိုဘက်မှာ ဘီလူးကြီးကနေကုန် သူ့နောက်ကိုကျွန်တော် ကပ်သွားလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စင်အောက်က ပရိသတ်ကလည်း ကြောင်သွားတာပေါ့။ ဇာတ်ခုံ ထောင့်က ကလေးတစ်ယောက် ဘီလူးနောက်ကို ခြေဖျားထောက်ပြီး ကပ်လာတော့ တစ်ရုံလုံး “အင်း...\" \"အဲ..\" ဖြစ်ကုန်ကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ဟ...ဘာဖြစ်ကုန်တာလဲဟ”လို့ ထအော်သူက အော်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘီလူးကလည်း (သူ့နောက်ကို ကျွန်တော်ရောက်နေတာ မသိဘဲ) ကနေတာ ရပ်သွားတယ် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီမှာပဲ ကျွန်တော်က သူ့နောက်ကျောကို ပြေးဖက်လိုက်ပြီး...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ကလိကလိ...ကလိကလို.\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမျိုသိပ်ထားရသမျှ ဖွင့်အန်ပြီး ဘီလူးကြီးကို အားရပါးရ ကလိ ထိုးပစ်လိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"အား...ဟီး...ဟီး... .ယားတယ်၊ ဟေ့.ဟီဟီး... ဘာလုပ်တာလဲ...ဟဲ...ဟဲ...အဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကံဆိုးချင်တော့ သူကလည်း သိပ်ယားတတ်တဲ့ဘီလူး ဖြစ်နေ တယ်။ ခြေကားရား၊ လက်ကားရားနဲ့ ဟားဟားဟီးဟီး ရုန်းကန်ရင်း ကော့ကွေးနေတော့တာပေါ့...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စင်အောက်က ပရိသတ်လည်း အစကတော့ ကြောင်ကြည့်နေပြီး နောက်တော့ ဝုန်းခနဲ ရယ်လိုက်ကြတာ အူတွေ ဘာတွေ နှိပ်လို့ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘီလူးကနဲ့ ဖျော်ဖြေခန်းကြီးလည်း ပျက်သွားတာပေါ့။ အဲဒီ ဘီလူးကလည်း ကျွန်တော့်ကို မကြည်ဘူးလေ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်တစ်နေ့ ကျောင်းပြန်တွေ့တော့ သူ့လက်သီးဆုပ်ကြီးနဲ့ ထုမယ်တကဲကဲ လုပ်နေတယ်။ '\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လုပ်လိုက်ရ...သေသွားတော့မယ်\"...တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အားလုံးက ဝိုင်းမေးကြပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အားလုံးက ဘီလူးက ကနေတာကို ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလို သွားလုပ် ရတာလဲ...တဲ့။ အဲဒါတော့ ကျွန်တော့်ဘာသာ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး၊ သူက ဘီလူးဆိုပြီး လုပ်နေတော့ ကလိသိပ်ထိုးချင်တာနဲ့ မအောင့်နိုင်ဘဲ သွားထိုးလိုက်တာ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          (ဃ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က အဲဒီလို ကောင်မျိုးပေါ့။ ပြောရရင် ရာဇဝင်မနံ ၊ နဲ့ လှသူပါ။ ငယ်ငယ်က ဘောလုံးကန်ဖို့ ဝါသနာပါပြီး၊ ကြီးလာတော့ အနုပညာသမားတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ခဲ့တယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါပေမယ့်...မဖြစ်မြောက်လှပါဘူးလေ။ အဲဒီအနုပညာဆိုတဲ့ ကဝေမလေးကို ကျွန်တော့်မှာဖြင့် ချစ်လိုက်ရတာ နှလုံးသားတောင် လျှာထွက်နေပြီ။ သူကတော့ အသိအမှတ်မပြုလှပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်ကတော့ ကြိုးစားဦးမှာပါပဲ။ ဘီလူးကို ကလီထိုးဖူးတဲ့ လက်နဲ့ပဲ စာတိုပေစတွေ ဆက်ရေးနေပါရဲ့။ (တချို့တွေ ယက္ခဣန္ဒြေပျက်ကြမှာကိုလည်း အားတော့ နာပါရဲ့ ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒါပေမယ့် မတတ်နိုင်ဘူးလေ...။ မကောင်းသူထိပ်၊ ကောင်းသူ ထိပ်ပေါ့နော်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ( င )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ခုတော့လည်း.. ဘဝမှာ တဖြည်းဖြည်း ရင့်ကျက်လာခဲ့ပြီ။ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သံဖိနပ်တွေနဲ့ တက်လျှောက်သွားလို့ ကျွန်တော်ရဲ့ ကျောပြင်လည်း ဗွက်အိုင်တောင် ပေါက်ပြီးကိုယ်ယုံကြည် \"ရာကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း အချိန်တွေလည်း ကုန်ခဲ့ပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခုတလော...ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ဟာတာတာဖြစ်နေတာကတော့ တယ်လီဗေးရှင်း မကြည့်ရတဲ့ကိစ္စပါ။ ကမ္ဘာကြီးမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတယ် ဆိုတာ သိပ်မသိဘူးဖြစ်နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာက တယ်လီဗေးရှင်း မရှိပါဘူး။ ရှိရင်လည်း ကြည့်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်နေတဲ့ မြို့သစ်ကလေးက အင်မတန် မှ မီးပြတ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီလိုနဲ့ တစ်နေ့ခင်းမှာ စာအုပ်တွေကို ခေါင်းအုံးအိပ်ရင်း စဉ်းစား ဖြစ်တယ် လူတွေအကြောင်းနဲ့ လောကကြီးအကြောင်းကို ပိုင်နိုင်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲပေါ့..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီလို စဉ်းစားနေရင်းက အိမ်ရှေ့ကုက္ကိုလ်ပင်မှာ နားနေတဲ့ ကျီးကန်းကို မြင်မိတာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျီးကန်းကတော့ ကြည့်ရတာ အားရစရာပါပဲ။ ညောင်နာနာမဟုတ်ဘဲ ရိုးပအစ်နေတယ်။ ခေါင်းခါခါ၊ လည်ခါခါနဲ့ အရပ်ရှစ်မျက်နှာ ကို ကြည့်နေတယ်။ အကြည့်က လျင်မြန်သလောက် စူးရှပုံလည်း ရတယ်။ လောကကြီးမှာ ဘာမှ စိတ်မချနိုင်သူတစ်ယောက်လို နိုးကြား ပြနေပုံက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဝင်စားလာစေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒါနဲ့...ကျွန်တော်ကပဲ စတင်မိတ်ဖွဲ့လိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါ့..ကိုရွှေကျီးညို\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ( စ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ...ထိပ်ဖျာသွားသလို ဘေးဘီကို လှည့်ပတ်ကြည့်တယ်။ ကျွန်တော်ခေါ်တာလို့တော့ ထင်မိပုံ မရဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ကိုရွှေကျီးညို...ကျွန်တော် ခေါ်တာပါ။ အိမ်ထဲကပါ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီတော့မှ သူ ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်း...ခေါ်တာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အင်း...ဟုတ်တယ်၊ လာပါဗျ...အိမ်ထဲဝင်ပါဦး၊ စကားလေး ဘာလေး ပြောရအောင်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက ပြတင်းပေါက်ဘောင်မှာ လာနားပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ခေါင်းစောင်းကြည့်ပြီး---\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဪ...ခင်ဗျားက အရပ်ရပ်ကို မပြတ်တမ်း လှည့်ပတ်ကြည့် နေတာ ဘာဖြစ်လို့များလဲ...၊ ကျွန်တော် အဲဒါကို သိချင်လို့ပါဗျာ...။ ခင်ဗျား ပြောနိုင်ရင် ပြောစမ်းပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက ဘေးဘီကို လှည့်ကြည့်ပြန်ပါတယ်။ ပြီး...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါပြောရင် မင်း နားလည်ပါ့မလား မဆိုနိုင်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက ကျွန်တော့်ဘေးက စာအုပ်တွေကို အကဲခတ်သလို ကြည့်ပါတယ်။ ပြီးတော့မှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အင်း မဆိုးပါဘူး မင်းနဲ့ငါ ဆွေးနွေးလို့ဖြစ်မယ် အေး.. ဒီလို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်ကဲ့” “ဘဝဆိုတဲ့အရာကြီးကို ငါ...မသင်္ကာဖြစ်နေတာ ကြာပြီ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အင်...အဲ...ဘာဖြစ်လို့လဲ” ရွှေကျီးညိုက ချောင်းဟန့်ပါတယ်။ ပြီးမှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတာ ပြောရရင်တော့ အကြောင်းတွေ အများ ကြီးပဲ။ မနေ့က ဟိုဘက်တိုက် ခြံစည်းရိုးမှာနားရင်း ငါ.. စဉ်းစားမိသေးတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \u003cstrong\u003e“\u003c\/strong\u003e\u003cstrong\u003e ဘဝကို ငါ မသင်္ကာဖြစ်တာ မှန်တယ်လို့ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ “ဘကုန်းက ကြာသပတေးနံ-၅ ၊  ဝလုံးက ဗုဒ္ဓဟူးနံ-၄ ၊“ဘဝ”ဆိုတဲ့ စာလုံးကို ဂဏန်းနဲ့ရေးရင် ၅၄ ရတယ်။ ၅၄ ဆိုတာကိုက မသင်္ကာသူ ပုဒ်မနံပါတ်ကြီးကွ \"\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်လည်း ခေါင်းကုတ်လိုက်မိတယ်။ သူ့ဟာနဲ့သူတော့ ဟုတ်နေတာပဲ။ သိချင်တာကို ထပ်မေးလိုက်တယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854872412309,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_ce077519-afb5-4775-9348-5ef81681c232.jpg?v=1730281424"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-ယန္တရားအရေခွံ့နဲ့လူ","title":"ယန္တရားအရေခွံ့နဲ့လူ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eနိဒါန်း (က)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လှေကားထစ်အတိုင်း တစ်လှမ်းချင်း တက်လာသော ခြေသံကို နားစွင့်ရင်း အခန်းထဲမှာ တငွေ့ငွေ့ တိတ်ဆိတ်လာသည်။ အခန်းထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေကြသော လူသုံးယောက် ရှိ၏။ ခြေသံက တစစ နီးကပ်လာသောအခါ ယှဉ်တွဲထိုင်နေသူ တစ်ဦးက တစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသော သူတို့၏ အလုပ်ရှင် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို ခိုးကြည့်ရင်း သက်ပြင်းဖျော့ဖျော့ကို မသိမသာ ချမိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ ဖျတ် ... ဖျတ် ... ဖျတ် .. ဖျတ် ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူတို့နှစ်ယောက်က ခြေသံကို ဆက်တက်မလာရန် စိတ်ထဲမှ | လှမ်းတားနေမိ၏။ သို့သော် ..... လက်တွေ့တွင် ဖြစ်မလာပါ။ ထို့ကြောင့် ....\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဖျတ် \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်ဆုံး လှေကားထစ်ကို နင်းအဝယ် ခြေသံရှင်က အခန်းဝသို့ ရောက်လာသည်။ မပွင့်တစ်ပွင့် တံခါးချပ်လေး၏ မှောင်ရိပ်ကွယ်မှာ မပီပြင်သော လူရိပ်တစ်ခုကို မြင်ရ၏။ လူရိပ်က ခေတ္တတုန့်ဆိုင်းနေပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ဝင်ရန် ကိုယ်ဟန်ကို တစ်ချက်ပြင်သည်။ ခြေလှမ်းကို အကြွ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ မဝင်နဲ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မာကျောအေးစက်သော ထိုတားမြစ်သံက စားပွဲ တစ်ဖက်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက သူ့ရှေ့မှ မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေသူ နှစ်ယောက်ကို သံပြတ်ဖြင့် ထပ်ဆင့်ပြောကြားလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ စာရွက်ထဲမှာ ရေးထားတာတွေ သူ့ကို ဖတ်ပြလိုက် ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့နောက် တံခါးဝသို့ စူးရှစွာ ကြည့်ပြီး ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒါ သတင်းစာတွေမှာ ပါလာမယ့် ငါ့ ရဲ့ တရားဝင် ကြေညာချက်ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့စကားအဆုံးဝယ် စားပွဲရှေ့မှာ ထိုင်နေသူတစ်ယောက်က စာရွက်တစ်ရွက်ကို ဖတ်၏။ သူ့ အသံက ပီပြင်သော်လည်း ခြောက်ကပ်ကပ် ဖြစ်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003e          စုံစမ်းမေးမြန်းခြင်း လုံးဝ သည်းခံပါ \u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003e          ကျွန်တော့၏ သား လင်းဆက် (\u003c\/em\u003e\u003cem\u003eS-\/-OKA 082 ...) \u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003e          အား သားအဖြစ်မှ စွန့်လွှတ်လိုက်ပါသည်။\u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003e                                                                                \u003c\/em\u003eအောင်မြင် (WKA - 027..)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စာဖတ်သံအဆုံးမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ငြိမ်ကျသွား၏။ တံခါးဝ မှာမည်သည့် တုံ့ပြန်သံကိုမှ မကြားရ။ အတန်ကြာမှ ဦးအောင်မြင်၏ ။ စကားသံ ထပ်ပေါ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ အခု မင်း လက်လှမ်းမီတဲ့ စားပွဲလေးပေါ်မှာ ငါ့အခန်းကို ရောက်နေတဲ့ မင်းရဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ရယ်၊ ငါ လက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ ချက်လက်မှတ် စာရွက်တစ်ရွက်ရယ်ကို ထားထားတယ်၊ ချက်လက်မှတ်မှာ မင်းလိုချင်တဲ့ ငွေကို မင်းဘာသာရေးပြီး ထုတ်ယူနိုင်တယ်၊ နောက်ပြီး မင်းဆီမှာ အတွဲလိုက်ရှိနေတဲ့ အိမ်ရဲ့ သော့တွေကို စားပွဲပေါ်မှာ ထားသွား၊ ပြီးရင် မင်းခရီးကို မင်းဆက်နိုင်ပြီ၊ ဒါပဲ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အသက်ရှူသံကပင် လှိုဏ်သံပါနေသယောင် ထင်ရသည်။ ထိုအခိုက်မှာ ပင် တံခါးဝ မှောင်ရိပ်ထဲမှ လက်တစ်ဖက်က စားပွဲပေါ် ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သော့တွဲ တစ်ခုကို စားပွဲပေါ်သို့ အသံမထွက်အောင် နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ တင်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့နောက် ချက်လက်မှတ်စာရွက်ကို အခန်းထဲမှ လူများလက်သို့ လက်ဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်တွန်းပေး၏။ သူ မယူချေ။ စားပွဲပေါ်မှ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ရေးထားသော ကမ္ဘာကျော် ပန်းချီဆရာ ဗင်းဆင့်ဗန်ဂိုး၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိစာအုပ်ကိုပဲ ကောက်ယူလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့နောက် ထိုလက်က တံခါးပြင်ပြန်ရောက်၍ပျောက်ကွယ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ဖျတ် .... ဖျတ် ... ဖျတ် .... ဖျတ် ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လှေကားထစ်အတိုင်း မှန်မှန် ပြန်ဆင်းသွားသော ခြေသံကို ကြားရ၏ ။ ခြေသံက တဖြည်းဖြည်း ဝေးသွားပြီး နောက်ဆုံးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ် သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုခြေထောက်တို့ ဘယ်ဆီ ဆက်လျှောက်ကြမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အခန်းလေး၏ ပြတင်းပေါက်မှ တစ်ဆင့် မိုးကောင်းကင်ကြီးဆီ လှမ်းကြည့်မိသောအခါ တိမ်ဖြူတစ်ပွင့် မျောလွင့်သွားတာကို တွေ့ကြရ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနိဒါန်း (၈)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤညကို ငါ ဖြတ်ကူးအံ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိပ်မက်ဦး၌\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘီလူးကြမ်းတို့ စောင့်လိုက စောင့်စေ ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(လင်းဆက်)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ( ၁ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပထမအကြိမ် ကြည့်လိုက်မိတုန်းက လမ်းရဲ့ တစ်ဖက် တစ်ချက်မှာ ညီညာနွယ်ယှက်နေတဲ့ အလေ့ကျ သစ်ပင်တွေကိုသာ တွေ့လိုက်မိတယ်။ အဲဒီ သစ်ပင်တို့ရဲ့ လက်တံတွေမှာ မီးလောင်နေတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်စီကို ဆုပ်ကိုင် ထားကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါယမ်းပြီး ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ကိုယ်ပြန်ကြည့်တဲ့အခါကျမှ မီးသီးတပ်ထားတဲ့ ဓာတ်တိုင်တွေပါလားဆိုတာ အမှန်အတိုင်း မြင်ရတော့တယ်။ ကိုယ်ကတော့ သက်ပြင်းကိုချ၊ လက်နဲ့ ယူမထားတဲ့ အရက်ခွက်ကိုမသောက်ဖြစ်ဘဲ စားပွဲပေါ် ပြန်ချလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုယ့်အာရုံထဲက အမြင်မှာတော့ လမ်းကလေးဟာ တသွင်သွင် စီးနေတယ်။ မဆုံးနိုင်သော လမ်းကလေးပေါ့။ ကိုယ် စိန်ခေါ်ပြီး ပြုံးမိချိန်မှာပဲ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သွေးတွေဟာ တဝုန်းဝုန်း ဆူပွက်စ ပြုလာတယ်။ ကိုယ် မကြောက်ပါဘူး။ ရင်ထဲက လမ်းလောက် ဘယ်လမ်းကမှ မရှည်ပါဘူးကွယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လမ်းကလေးဟာ နေရာများစွာကို ဖြတ်သွားလိမ့်မယ်။ လမ်းလျှောက်ကြတဲ့ လူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ဆိုင်ရာနေရာတွေမှာ ရပ် အိမ်ပေါ်တက်လို့ ဒီညကို အိပ်မက် မက်ကြဦးမယ်။ ကိုယ်ကတော့ အိမ်ရာမဲ့သူ ပေါ့။ လမ်းကလေးမဆုံးသရွေ့ ဒီခြေထောက်တွေနဲ့ ရွေ့နေရဦးမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျောက်စရစ်တို့ရဲ့ ကျောပြင်မှာ အိပ်မက်နဲ့ မောင်းတဲ့ ယာဉ်ကလေးလို ကြယ်စင်တွေကိုကြည့်ပြီး ခရီးသွားရဦးမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ်ကွယ်၊ ဗင်းဆင့်ဗန်ဂိုးရဲ့ စကားအတိုင်းပေါ့။ သစ်ပင် မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ စိမ်းလန်း ရှင်သန်နေမယ်၊ ပန်းပွင့် မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဖူးပွင့်ဝေဆာနေမယ် ရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆိုင်ထဲမှာတော့ ပုလင်းသံ၊ ဖန်ခွက်သံနဲ့ စကားသဲ့သဲ့ ပြောသံတွေ ဆူ ဝေနေတယ်။ တိုင်ကပ်နာရီကြီးက ပျင်းရိပျင်းတွဲ လည်ပတ်ပြီး ကျပ်ခိုးတော် ကလည်း ခပ်ညီညီ၊ နံနေတယ်။ နံရံမှာ ချိတ်ထားတဲ့ နတ်သမီ၊ ပြက္ခဒိန်မှာ ကိုယ့်ရဲ့ နေထွက်ချိန်ကိုတောင် သွားကြည့်ချင်သေးရဲ့။ ဒါပေမဲ့ .. ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုယ်နဲ့ တစ်စားပွဲတည်း သောက်နေတဲ့ လူရှေ့ကို ကိုယ့်ပုလင်း တွန်းပေးလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ဒါတွေကို အစ်ကိုကြီးပဲ ရှင်းပစ်လိုက်ပါဗျာ ” “ ဟင် ဘာလဲ ” | \u003cspan\u003eသူ အံ့သြသွားတယ်။ သူနဲ့ ကိုယ်နဲ့ မသိပါဘူး။ ကိုယ့်ပုလင်းကလည်း တစ်စက်မှ မသောက်ရသေးဘူး။ ကိုယ်က ထိုင်ရာက ထလိုက်ပြီး ဘာမှ မထူးဆန်းသလို သူ့ကို ပြောလိုက်တယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ကျွန်တော် သောက်ချင်စိတ် မရှိတော့လို့ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဪ .. အင်း \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက အားနာတတ်ပုံ ရတယ်။ ကိုယ့်ဆီ စားပွဲထိုးကလေးက ငွေယူဖို့ ရောက်လာတော့ ကပျာကယာ ဝင်ပြောတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \" ထားသွားလိုက်လေ၊ ညီလေးလည်း သောက်တာမဟုတ်ဘဲနဲ့၊ အစ်ကိုပဲ ရှင်းလိုက်ပါ့မယ် ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုယ်က ခေါင်းခါပြီး ‘ရပါတယ်” လို့ ပြောလိုက်တယ်။ ပိုက်ဆံရှင်းပြီး ဆိုင်ထဲကထွက်တော့ လေပြည်အေးစက်စက်က ရင်ခွင်ကို ဖျန်းခနဲ လာပက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အချိန်ကာလက ညဉ့်တစ်ဝက်ကျိုးစာ ပြုတော့မယ်။ လမ်းပေါ်မှာ လူသွားလူလာ ကြပါးပြီး မီးလုံးတွေရဲ့ ဝါဖန့်ဖန့် အလင်းရောင်ဟာ ကဗျာမဆန်လှဘူး။ အဟင် .. ကိုယ့် ဒိုင်ယာရီထဲမှာတော့ ကိုယ်ပဲ သူရဲကောင်းကြီး ပြန်ဖြစ်ခဲ့သူလေ။ ဂျာကင်အိတ်ထဲ လက်နှစ်ဖက်ထည့်ပြီး ခရီးဆောင်လွယ်အိတ်တစ်လုံးနဲ့ လမ်းလျှောက်နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဓာတ်တိုင်အောက်မှာ ရပ်လိုက်တယ်။ လမ်းဘေး မြက်တောထဲက ပုဇဉ်းရင်ကွဲတစ်ကောင်က စူးစူးဝါးဝါး ထိုးအော်တယ်။ မိုးပေါ်ကို ကိုယ် မော့ကြည့်နေမိတယ်။ ကြယ်တွေကို ကိုယ်က မြင်ပေမယ့် ကြယ်တွေကတော့ ကိုယ့်ကို မြင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ စိတ်တွေဟာလည်း ကတိမ်းကပါး၊ ဆံဖျားမှာလည်း မြူနှင်းတွေ ထိုင်းမှိုင်း စွတ်စိုနေတယ်။ ကိုယ် ဘယ်သွားမလဲ။ စိတ်ဟာ ဝေခွဲရင်းက လွင့်ပျံ့နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တိတ်ဆိတ်တဲ့ညမှာ ကြာမြင့်စွာ ကိုယ် ရပ်နေမိရဲ့ ၊ မြူးကြွေကျသံကို တောင် နားထဲမှာ တဖွားဖွား ကြားနေရတယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ မြက်ပင်ရှည်တို့ ညဉ့်၌လေမှာ ယိမ်းခတ်လွန်းထိုးနေကြဆဲ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ညီလေး ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆိုက်ကားတစ်စီးက ကိုယ့်ရှေ့ရောက်နေပြီး ဆိုက်ကားစီး လာတဲ့သူက ကိုယ့်ကို ခေါ်တယ်။ ဆိုက်ကားသမားကိုလည်း သူကရပ်ခိုင်းနေတယ်။ တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ပြီးမှ ကိုယ် မှတ်မိလိုက်တယ်။ အရက်ဆိုင်မှာ ကိုယ်နဲ့ တစ်စားပွဲတည်း ထိုင်ခဲ့တဲ့လူပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက ကိုယ့်ကို ထပ်ခေါ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ညီလေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ ဟင် \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ဘယ်သွားမှာလဲ၊ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဪ ... လမ်းလျှောက်ရင်း ညောင်းလို့ နားနေတာပါ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ လာလေ ဆိုက်ကားပေါ်တက်၊ ညီလေး သွားမယ့်ဆီလိုက်ခဲ့ပေါ့ ရပါတယ် ညီလေးရ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ဟင့်အင်း နေပါစေ၊ ကျွန်တော် လမ်းပဲ ဆက်လျှောက်ပါ့ မယ် \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက ကိုယ့်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လမ်းလျှောက်ဖို့က အချိန်မရှိတော့ဘူး ညီလေးရဲ့ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကိုယ်က ပေကပ်ကပ်နဲ့ ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လမ်းလျှောက်တာပဲ၊ လမ်းနဲ့ခြေထောက်ရှိရင် ပြီးတာပဲ၊ အချိန်ရှိစရာ မလိုပါဘူး\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့အပြုံးက ပိုပြီး ကြည်လင်လာတယ်။ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ လေယူလေသိမ်း တစ်ခုနဲ့ “ဟက်” ခနဲ ရယ်လိုက်ရင်း ..... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ လာပါ ညီလေးရဲ့၊ ဆိုက်ကားပေါ်တက်၊ ကိုယ့်အိမ်မှာ လိုက်တည်လိုက်၊ အစ်ကို ရိပ်မိပါတယ်၊ ဆိုင်ထဲမှာ ကတည်းက မင်းကို အစ်ကို အကဲခတ်နေတာ ” ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသေးတယ်။ ဘာ ရိပ်မိတာလဲ။ ဒါပေမဲ့ မမေးတော့ပါဘူး။ သူ့မျက်နှာက ရိုးသားကြည်လင်တာကို ကိုယ် ခံစားရတယ်။ အဲဒါနဲ့ပဲ ကိုယ် ဆိုက်ကားပေါ်တက်လိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆိုက်ကားပေါ် စီးမျော လိုက်ပါသွားရင်း “ ညရဲ့ အလင်း” ဆိုတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို စိတ်နဲ့ ဆွဲကြည့်နေလိုက်တယ်။ ကျန်တာတွေ၊ အားလုံးကို ကိုယ် မေ့ထားလိုက်ပြီကွယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e( ၂ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက ကိုယ့်ကို အထူးအဆန်းတစ်ခုပမာ ငေးရီ မင်သက်စွာ ကြည့်နေတယ်။ ကိုယ်က မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်ကလေး နေလိုက်တယ်။ အတော်လေးကြာမှ ရှည်လျားတဲ့ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချပြီး သူ့လက်ထဲက ကိုယ့်ရဲ့ ပုံဆွဲစက္ကူကို ပြန်ပေးတယ်။ ကိုယ်ကလည်း ဘာမှ အရေးမပါသလို စာအုပ်တွေကြားမှာ ပြန်ညှပ်ထားလိုက်တာပေါ့ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ပုံရဲ့ နာမည်က Virgin (ဗားဂျင်း) နော် ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ဟုတ်ကဲ့ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက တဆတ်ဆတ် ခေါင်းညိတ်ပြီး ကောင်းတယ်” လို့ ပြောတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ဒီ မိန်းကလေးက အပြင်မှာ တကယ် ရှိသလား ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုယ်က တုံ့ဆိုင်းဆိုင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်ကဲ့ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \" ဪ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက ကိုယ့်ကို နားလည်သွားသလို တစ်ချက်ကြည့်တယ်။ ဘာမှတော့ ဆက်မမေးတော့ပါဘူး၊ ဖဲထုပ်အဟောင်းတစ်ခုကို ဆွဲယူပြီး ကုလားဖန် ထိုးနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီနေ့မနက်မှာတော့ သူနဲ့ ကိုယ်ဟာ သူ့ရဲ့ ပျဉ်ထောင်အိမ်ပုကလေး ထဲမှာ ရှိနေတယ်။ အိမ်ကလေးဟာ ညစ်ပတ်လို့ ကပိုကရှိ။ ဆေးလိပ်တိုတွေ ပြန့်ပြန့်ကျဲကျဲ။ စာအုပ်တွေလည်း ဟိုလန်သည်လန်၊ ပင့်ကူတွေက ထုပ်တန်းမှာ ကောင်းကင်ဘာ ကစားရင်း လွန်းပြန်တွယ်ကပ်၊ ကြမ်းပြင်မှာလည်း ပြာမှုန့်တွေ ထုတက်နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ဖျန်း ... ဖုန်း ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက သူ့ရှေ့ကိုရော၊ ကိုယ့်ရှေ့ကိုရော မှောက်ဖဲ တစ်ချပ်စီ ပစ်ချလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့မှ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ မင်းလေး အစ်ကို့ကို အထိုက်အလျောက် ခန့်မှန်းမိရောပေါ့ \" “ ဟုတ်ကဲ့ \" “ ပြောစမ်းပါဦးကွာ၊ မင်း အစ်ကို့ ကို ဘယ်လိုမြင်သလဲ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လက်ထဲက ဖဲထုပ်ကို ပုံသဏ္ဍာန်မျိုးစုံနဲ့ ကုလားဖန်ထိုးရင်း ကိုယ့်စကားကို သူ နားစွင့်နေတယ်။ ကိုယ်က ခပ်တိုးတိုးပဲ ပြောလိုက်တယ်။ ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ အစ်ကိုကြီးဟာ စာရေးဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်မယ်လို့ ထင်တယ် \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက ကျေနပ်သလို ပြုံးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ ဘယ်သူဖြစ်မလဲ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုယ်က နှုတ်က မဖြေဘဲ စာအုပ်တစ်အုပ်ရဲ့ အနှောင့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။ အဲဒီမှာ ကိုမော်” ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ရေးထားတယ်လေ။ သူ့ရဲ့ အပြုံးက ပိုပြီး ပီပြင်သွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ဟုတ်တယ်၊ အစ်ကိုက စာရေးဆရာ ကိုမော်ပဲ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြောပြောဆိုဆို သူ့ရှေ့က မှောက်ဖဲကို ဖျန်းခနဲ ဆွဲလှန်လိုက်တယ်။ ကင်း (King).\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ မင်းကို အစ်ကို ခန့်မှန်းမိသလို ပြောမယ် ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ဟုတ်ကဲ့ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \" မင်းဟာ အထက်တန်းလွှာ မိသားစုတစ်ခုထဲက ခွဲလာတဲ့ လူငယ် တစ်ယောက်ဖြစ်တယ်၊ စီးပွားရေးကိုသာ တန်ဖိုးထားတဲ့ အသိုက်ဝန်းထဲမှာ ပန်းချီပညာကို ဖက်တွယ်ရင်း မင်းလွင့်ထွက်လာတာလို့ အစ်ကို ထင်တယ် \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကြမ်းပြင်ကို ငေးစိုက်ကြည့်နေရင်းက ကိုယ် လေးတိလေးကန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ဟုတ်ပါတယ် ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854870741141,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_7c49d8d4-310c-4107-9bfb-f3115a068e70.jpg?v=1730281434"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ကျောက်ထွင်းရာဇ၀င်","title":"လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ကျောက်ထွင်းရာဇ၀င်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e( ၁ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မျက်စိဖွင့်ဖွင့်ချင်းမှာ မြင်လိုက်မိတာကတော့ ဆူဖြိုးဝအစ်နေ တဲ့ ခရေပင်ကြီးကိုပါပဲ။ တိုက်နေတဲ့ လေစီးတအီအီမှာ ခရေရွက် တွေကလည်း စိမ်းမြလှိုင်းခတ်နေကြတယ်။ နေခြည်မျှင်တွေက ကျွန် တော့်ကိုယ်ပေါ်ကို ဝါကျင်ကျင် လွင့်ဝဲကျလို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကောင်လေး နိုးပြီလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် လှည့် ကြည့် လိုက်တော့ မနေ့ကလူ ကို တွေ့ရတယ်။ နှစ်ခါ သုံးခါ ထပ်စဉ်းစားလိုက်မှ သူ့နာမည်ကို ပြန်သတိရလာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုရွှေဆို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေး ရင်လာ၊ လက်ဖက်ရည်သွားသောက်ကြမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီနားမှာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ရှိသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရွှေစလွယ်၊ ငွေစလွယ်တွေ ချိတ်ထားတဲ့ ဒီဆိတ်ငြိမ်ရပ်ကွက် ထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ ထိုင်စရာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ရှိနေသလား။ ကျွန် တော်ဝေဝါး အံ့ဩနေချိန်မှာ ကိုရွှေဆုံက မလှမပ ရယ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မီးဖိုခန်းမှာ သွားသောက်ရမှာကွ၊ ဒီအိမ်မှာ တို့ အလုပ်သမား တွေကို မနက်တိုင်း လက်ဖက်ရည်တိုက်တယ်။ မင်းအတွက်လည်း ထည့်ဖျော်ထားတယ်၊ လာ.. လာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော်က သူ့နောက်ကို လိုက်ဖို့ ဝါးကြမ်းအိပ်စင်ပေါ်က ဆင်းလိုက်တယ်။ သူက ကျွန်တော့် တစ်ကိုယ်လုံးကို ခြုံရုံ အကဲခတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မင်းအဝတ်အစားတွေကို သူတို့ လဲပေးလိမ့်မှာပါ” “မလဲပေးလည်း ကိစ္စ မရှိပါဘူးဗျာ၊ ရပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေ့... ဟေ့... မရဘူးကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက မျက်ကလူးဆန်ပြောဆိုတဲ့ သဏ္ဌာန်သရုပ်ကို အမူအရာ နဲ့ လုပ်ပြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ဒီအိမ်က အင်မတန် မဟာဆန်တဲ့အိမ်ကွ၊ မင်းက ဒီအိမ်မှာ စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ်နဲ့နေရင် အိမ်ကြီးရှင်တွေ သိက္ခာကျလိမ့်မှာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မင်း အဝတ် အစားတွေက မင်းအတွက် ကိစ္စမရှိပေမယ့် သူတို့အတွက် ကိစ္စ ရှိတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဪ... အဲဒီလိုလား၊ လဲပေးတော့လည်း ကောင်းတာ ပေါ့ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငုံ့ကြည့်ပြီး ဘောင်းဘီက ဖုတ်တွေကို ခါ လိုက်တယ်။ သူက ရှေ့က ဦးဆောင်သွားနေရင်း ကျွန်တော့်ကို မေး တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ညက အိပ်ပျော်ရဲ့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ပျော်ပါတယ်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “လမ်းပေါ်မှာ အိပ်ရတာထက်တော့ အဆင်ပြေမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဟင်း...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် ဘာမှမပြောလိုက်ပါဘူး။ မွေ့ရာပေါ်မှာ အိပ်မှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျောက်လမ်းပေါ်မှာ အိပ် သူ ကလည်း နတ်သမီးအိပ် မက် မက်ခွင့်ရှိတယ်။ ဒါတွေကို သူ သိပုံမပေါ်လို့ ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ ပြန်ပြောမနေတော့ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အိမ်၊ ခြံဝင်းနဲ့ ပန်းပင်အခင်းအကျင်းကို လေ့လာရင်း ဒီအိမ် ဂေဟာကြီးရဲ့ ခံ့ညားထည်ဝါမှုကို ကျွန်တော် အသိအမှတ်ပြုလိုက် တယ်။ လှပသေသပ်တဲ့ ဒီအဝန်းအဝိုင်းထဲမှာ ကျွန်တော်ဟာ ဆောင်းဘယ်နှစ်ခုတိုင်အောင် ခိုရမှာလဲ။ ကိုယ်တိုင်တောင် မဝေခွဲနိုင်ခဲ့ ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရှေ့က သွားနေတဲ့ ကိုရွှေဆုံရဲ့ ခြေလှမ်းတွေ တုန့်ခနဲ ရပ်သွား တယ်။ သူ ရည်ရွယ်တဲ့ မီးဖိုခန်းဆိုတာကို ရောက်ဖို့ လိုပါသေးတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို မရှင်းမလင်းဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ကြည့်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာဖြစ်လို့လဲ ကိုရွှေဆို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ငါ မင်းကို မေးမလို့၊ မင်းက သံလွင်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်က သံလွင်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟင်... မင်းက နာမည်ကိုတောင် မသိသေးဘူးလား၊ သံလွင်ဆိုတာ မင်းကို ဒီအိမ်ခေါ်လာတဲ့ ငါတို့ အရှင်သခင် ကောင် မလေးပေါ့၊ နာမည် အပြည့်အစုံက “သံလွင်ရဲရင့်”တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဪ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် ရင်ထဲမှာ အပြာရောင်တွေ လင်းခနဲ ဝေသွားတယ်။ စကြဝဠာဆီ ပျံတက်ဖို့ ကမ္ဘာပေါ်မှာရှိသမျှ ငှက်တွေ အားလုံး အတောင်ပံ တဖျန်းဖျန်း ခတ်ကြပြီ။ မိုးကောင်းကင်ကြီးသည် သူတို့ ကို ဖဲကြိုးဖြတ်ပေးဖို့ စောင့်နေပြီတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e( ၂ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီအဖြစ်အပျက်တွေ အားလုံးဟာ ပင့်ကူတစ်ကောင်က စ လိုက်တာပါလို့ ကျွန်တော်ပြောရင် တချို့လူတွေက ယုံကြည်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီစကားဟာ အမှန်တရားပါ။ လဆုတ်ရက် တစ်ရက်မှာ ကျွန်တော်တွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ ပင့်ကူတစ်ကောင်က ဒီဖြစ်စဉ်တွေ ကို ထွေးထုတ် အန်ချသွားတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဲဒီနေ့ ကျောင်းက ပြန်အလာမှာ တငြိမ့်ငြိမ့် တံခါးခိုစီးနေ တဲ့ ပင့်ကူတစ်ကောင်ကို အလိုမတူဘဲ ကျွန်တော် သတ်ပစ်လိုက် ရပါတယ်။ ပင့်ကူက ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ် ဖျတ်ခနဲ ခုန်ချလာလို့ပါ ပဲ။ အဲဒီပင့်ကူ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကျပြီး သေနေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်ဟာ မျက်နှာပေါ်က ပင့်ကူမျှင်တွေကို လက်နဲ့သပ်ချနေတယ်။ ပင့်ကူ တစ်ကောင်ရဲ့ အကျည်းတန်မှုကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် မြင်တွေ့ရခဲ့ တဲ့ အချိန်ပဲပေါ့လေ။ အကျည်းတန်မှုဆိုတာ လှပတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်တတ်မှန်းလည်း တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီပင့်ကူ ဟာ ကျွန်တော့်အမြင်မှာ သေပြီးမှ အစွယ်တွေနဲ့ ပြန်ထလာတဲ့ အနက် ရောင် ခရေပန်းတစ်ပွင့်နဲ့ တူနေပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်ပိုင်း မကြာမီရက်တွေမှာ ကျွန်တော့်ကို မုန်းသွားတဲ့ အဲဒီပင့်ကူဟာ သူ့ခြေ၊ သူ့လက်က ထွက်လာတဲ့ အဖြူရောင် သွေးစီး ကြောင်းတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ပစ်ခတ် ဖမ်းဆီးလာပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အင်္ဂလိပ်စာသင်တန်းကို ကြားလယ်က ဖြတ်တက်တဲ့ ကျောင်းသူသစ်ပါ။ ခေတ်မီသွက်လက်ပြီး ငြင်းမရအောင် လှတဲ့ ရုပ်ရည်ကလေး ရှိပါတယ်။ စာသင်ခန်းထဲမှာ လိုတာ ထက် ပိုတဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေ သူ ကျွန်တော့်ကို စနစ်တကျ ပေးလာ ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုယ့်နံဘေးမှာ ပင့်ကူမျှင်တွေ ကျလာမှ ကျွန်တော်က အလန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်ရတာပါ။ အဲဒီအခါ ကျွန်တော်ဟာ ပင့်ကူအိမ်ထဲ ရောက်နေခဲ့ပါပြီ။ ဒေါင်လိုက် တွယ်သပ်ထားတဲ့ ပင့်ကူအိမ်ထဲကနေ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရသလို မြင်သမျှအရာရာဟာလည်း ပက်လက်မှောက်ခုံ လဲနေပါတော့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူတွေက သူနဲ့ကျွန်တော့်ကို ချစ်သူတွေကို ထင်လာကြတာ ပါ။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းက ကျွန်တော့်ကို သူနဲ့ထားပြီး ထွက်ထွက် သွားကြတယ်။ သူ့ သူငယ်ချင်းတွေကလည်း သူနဲ့ကျွန်တော့် အကြောင်းကို ပန်းနဲ့လိပ်ပြာလို ပေါင်းပြီး ပြောကြတယ်။ အသိနောက်ကျသွားခဲ့လို့ သူ့ပင့်ကူအိမ်ထဲမှာ ကျွန်တော်ဟာ လှုပ်လေ ရှုပ်လေ ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒီနေ့ထိတိုင်ပေါ့လေ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ဆောက် တည်ရမယ့် ကိုယ်ကျင့်တရားကို ကျွန်တော်အထားအသို မမှားခဲ့ပါ ဘူး။ တစ်ဖက်သားရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှာတာစောင့်စည်းလွန်းခဲ့သူမို့ ကျွန်တော်ဟာ ကျင်းတစ်ခုမှာ မြှုပ်နှံခံရသူလို မွန်းကြပ်လာတယ်။ သူ့ကို ကျွန်တော် မချစ်ဘူး၊ ချစ်တယ်လို့လည်း တစ်ခါမှ မပြောဖူးဘူး။ အဲဒီအချိန်အထိ အချစ်ဆိုတဲ့အရာလည်း ကျွန်တော့်မှာ မရှိဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့အကြောင်းလည်း ကျွန်တော် သိပ်မသိဘူး။ သူ ပြောပြပေ မယ့် ကျွန်တော်က စိတ်မဝင်စားခဲ့လို့ မေ့သွားပါတယ်။ ဘာကြောင့် သူ ကျွန်တော့်ကို အခုလို ဆက်ဆံနေမှန်းလည်း ကျွန်တော်မသိဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လောကမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တွယ်တာစရာ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တဲ့ ဖေဖေက တစ်နေ့မှာ ပြောလာပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီပစ္စည်းတွေကို မင်းတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်တဲ့အခါ ဖေဖေလက်ဖွဲ့ မလို့ စိတ်ကူးထားတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘာပစ္စည်းတွေလည်းဆိုတာ စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ ကြောင် ဝေးပြီး ဖေဖေ့မျက်နှာကို ကျွန်တော်စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ ဖေဖေ က ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြပါတယ်။ ကျွန်တော့်ခေါင်းကို တစ်ချက် ပုတ်ပြီး...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကောင်မလေးက မဆိုးပါဘူး သားရဲ့၊ ဖေဖေ မင်းတို့ကို သဘောတူပါတယ်၊ ဟိုတစ်နေ့ကတောင် ကောင်မလေးရဲ့ မိဘတွေ နဲ့ ဖေဖေနဲ့စကား အရိပ်အမြွက် ပြောဖြစ်ကြသေးတယ်၊ သူတို့က လည်း မင်းကို သဘောကျပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် မင်သက်မိနေဆဲ ဖေဖေ ထွက်သွားပါတယ်။ ခဏ ကြာတော့ ကျွန်တော်လည်း ထိုင်ရာက ထထွက်လာခဲ့တယ်။ ကိုယ့် အခန်းဆီ ကိုယ်လျှောက်သွားရင်း စိတ်ထဲမှာ ခါးနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အခန်းထဲရောက်တော့ တံခါးပိတ်လိုက်တယ်။ ပွင့်နေတဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေကိုလည်း ပိတ်လိုက်တယ်။ အခန်းထောင့် ချောင် ကလေး အမှောင်ရိပ်မှာ ဒူးနှစ်ချောင်းကို လက်နဲ့ပိုက်၊ ခေါင်းငိုက်စိုက် ချ ကျွန်တော်ထိုင်နေလိုက်တယ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်တော် သတိထားမိတာ ကတော့ ကျွန်တော့်ကို ပင့်ကူကြိုးမျှင်တွေက တစ်ရစ်ချင်း တင်းတင်းနှောင်ပတ်လိုက်တယ်ဆိုတာကိုပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ဘယ်လောက်ကြာအောင် ကျွန်တော် နေမိတယ် မသိပါဘူး။ အာရုံဟာ တုန်ခါလွင့်မျောသွားတယ်။ မှုန် တလက်လက် အိပ်မက်ဆန်ဆန် နှင်းစက်ရစ်သမ်တွေ ယှက် ဖောက်လို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မိုးကောင်းကင်ဆီက မိန်းမပျိုတစ်ယောက် တစ်လှမ်းချင်း ဆင်းလာနေတာကို ကျွန်တော်မြင်တယ်။ မိန်းမရဲ့ ဆံနွယ်မျှင်တွေဟာ ကဗျာဆန်စွာ လွင့်မျောနေတယ်။ မြင်ကွင်းက ဝိုးတဝါးပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်နှလုံးမှာ ကြယ်တွေ ပွင့်ဝေဖြာထွက်သွားတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲကို မီးနဲ့ရေနဲ့ရောပြီး ကြဲပက်လိုက်သလို ပူလောင် အေးစက်သွားတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ်တုန်၊ အာရုံတွေ ပေါက်ကွဲထွက်၊ အိပ်မက်တို့ ဆူပွက်ကော့လန်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\" အို... \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော့်လက်တွေ ဒူးကိုပိုက်ထားရာက ဆတ်ခနဲ ပြုတ် ထွက်သွားတယ်။ ငံ့ထားတဲ့ ခေါင်းကလည်း မော့တက်သွားတယ်။ နှုတ်ကနေ မပီမသ ရွတ်ဆိုမိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ချစ်သူ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အသက်ပြင်းပြင်းရှရင်း မျက်လုံးထဲမှာ ဝင်းလာတယ်။ အရာ ရာကို ပြတ်သားကြည်လင်စွာ မြင်လာတယ်။ ကိုယ်ပေါ်မှာ တုပ်နှောင်ခံထားရတဲ့ ပင့်ကူကြိုးမျှင်တွေ အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွားခဲ့ရပြီ။ မတ်တတ် ထ,\u003cspan\u003eရပ်ရင်း ကျွန်တော် ထပ်ရေရွတ်မိတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ချစ်သူ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ခုချိန်ထိ ချစ်သူမရှိခဲ့။ ချစ်ရ ကောင်းမှန်းလည်း မသိခဲ့။ အကျပ်အတည်း ရောက်လာတဲ့ဘဝရဲ့ အခြေအနေတစ်ခုမှာ နှလုံးသားက ချစ်သူကို အလိုအလျောက် တမ်း တလာပါပြီ။ ချစ်သူကို တမ်းတညွတ်နူးမိရုံမျှနဲ့ပဲ ချည်နှောင်ခံခဲ့ရတဲ့ ကြိုးတို့ စင်းစင်းပြေကျခဲ့ပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမှန်တကယ် ချစ်ရသူတစ်ယောက်နဲ့သာ ဘဝကို ရုန်းကန် ဖောက်ထွက်ရမယ်ဆိုရင် ပိတ်ထားခံရတဲ့ တံခါး အထပ်ထပ်လည်း ဖျပ်ခနဲပွင့်သွားကြမှာပါပဲ။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ငြိမ်းချမ်းကြည်လင် လာတယ်။ | \u003cspan\u003eပိတ်ထားတဲ့ ပြတင်းတံခါးတွေကို ကျွန်တော်ပြန်ဖွင့်လိုက် တယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အပြင်လေကို စူးစူးရှရှ လိုက်မိတယ်။ ပြီး အခန်းတံခါးကို ပြန်ဖွင့်တယ်။ ဖေဖေ့စားပွဲမှာ စာကလေးတစ်စောင် ရေးထားခဲ့ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854869004437,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_d6495e07-cca2-4585-bca4-0061d67d307a.jpg?v=1730281442"},{"product_id":"တာရာမင်း-ဝေ-လူနှင့်နာမည်","title":"လူနှင့်နာမည်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆောင်းတွင်းနံနက်ဦးမှာ မြူခိုးတွေ လူးလိမ့်တက်နေသည်။ ကြော်ဆိုင်လေးကတော့ ဖွင့်ဖို့ပြင်ပါပြီ။ အဘွားအိုက ဘူးသီးများကို နေ၏။ အဘိုးအိုက မီးဖိုတည်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ရာတွင် သူ့အလုပ်ကို သူလွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ် လုပ်ရခြင်း ်ပါ။ ခွေးတစ်ကောင်က သူဆွဲသော ထင်းတုံးဆိုလျှင် လာရောက် ပုနေသည်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေ့ကောင်ကြီး ... ငါ့ ဘာသာငါ လုပ်ပါ့မယ်ကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခွေးကြီးက ပြောမရချေ။ အတင်းဆွဲရမ်းနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့အားကို မနိုင်သောကြောင့် အဘိုးအိုချပေးလိုက်ရသည်။ ဦးက ထင်းတုံးကို မီးဖိုထဲသွားဆိုက်၏။ ထင်းတုံးက မီးဖိုထဲမှာ မကျ အဘိုးအိုက ထင်းတုံးကို အနေအထားပြင်ပေးရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဘွားအိုထံမှ စကားသံထွက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီသားအဖ အလုပ်လုပ်နေတာ ပြီးကြတော့မှာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟ... မင်း သားကြီးက ကူညီတာထက် ရှုပ်တာများနေတာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ရှင် ဘာမှပြောမနေနဲ့၊ ကျုပ်သားကြီးကူနေတာကို ကျပ်တွေ့ တယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဘိုးအိုကား တဟဲဟဲနှင့်၊ ခွေးကြီးကလည်း ဆောင့်ကြောင့် ကိုင်ကာ လျှာကြီးတန်းလန်းနှင့်၊ မနက်စောစောမှာပဲ ထိုဘူးသီးကြော်ဆိုင် သို့ လူစိမ်းတစ်ယောက် လာရောက်စားသောက်ပါသည်။ အသက်လေး ဆယ်ဝန်းကျင်ခန့် မျက်နှာမှာ အမာရွတ်နှင့် အတော်ကြမ်းတမ်းသည့် အသွင်ပေါ်သည်။ ထိုသူသည် ဘူးသီးကြော်ဝယ်စားပြီး ခဏကြာဆက် ထိုင်နေသေး၏။ ဆောင်းတွင်းနံနက်ခင်း၏ အအေးဒဏ်ကို မှုပုံမပေါ် အဘိုးအိုနှင့် အဘွားအိုကို မသိမသာ အကဲခတ်ရင်း ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အိုး ...... သူတို့ရှိနေကြသေးတာကို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့နောက် ဘူးသီးကြော် တချို့ကို ပါဆယ်ယူကာ သူ့တည်းခို ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခန်း ( ၂ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်ရက်များတွင်လည်း သူသည် ဘူးသီးကြော် လာဝယ်စား သူ့ကို မြင်သည်နှင့် အဘိုးကြီးက ခွေးကိုလှမ်းပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေ့ကောင် ... ညိုလုံးဖောက်သည်တွေလာရင် ဘယ်လို ယ်လို့ မင်းကို မှာထားသလဲ ....\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ညိုလုံးဆိုသော ခွေးကြီးက သူ့ကို ပဒပ်ရပ်ကာ ကြိုဆိုသည်။ ပသည်။ ဘူးသီးကြော်ဝင်စားရင်း သူစကားပြောဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခွေးကြီးက အတော်လိမ္မာတာပဲနော် ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဘိုးအိုကား တဟဲဟဲ ရယ်လျက် ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ခွေးတိုင်းတော့ ဘယ်လိမ္မာမလဲ၊ ဒီကောင်က သင်ထားတဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e.............\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့မျက်နှာ တစ်ချက်ပျက်သွား၏။ ကြာကြာဆက်မထိုင်တော့ တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမှန်စင်စစ် ....\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုအဘိုးအိုနှင့် ထိုအဘွားအိုသည် သူ့အဖေနှင့် အမေဖြစ်ကြ သည်။ သူကား ... တစ်ဦးတည်းသော သား ငယ်စဉ်ကတည်းက သူသည် သွန်သင်ဆုံးမ၍ မရလောက်အောင် မိုက်ရိုင်းရမ်းကားလွန်းလှ သည်။ အရပ်ထဲတွင်လည်း အော့ကြောလန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ ဆေးစွဲစပြု ချိန်တွင် အဖေ့အကီအိတ်ထဲမှ ငွေကို အတင်းလုယူ၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟေ့ကောင် .... ငါ မပေးနိုင်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟာ... ဒီအဘိုးကြီးဟာ ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့နောက် အင်္ကျီအိတ်ထဲမှ ပိုက်ဆံအကုန်သိမ်းကျုံးယူကာ လမ်းဘေးမှ အပေါင်းအသင်းများထံ သွားရောက်အောင်ပွဲခံကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်ဆုံးအခေါက်ကတော့ မိခင်ဖြစ်သူနှင့် ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “သေတ္တာထဲမှာရှိတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ကျွန်တော့်ကို ပေးပါ ....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာလုပ်ဖို့လဲ ....\" ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘာလုပ်ဖို့ ဖြစ်ဖြစ် ပေးပါ ....\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဘာလုပ်ဖို့ဖြစ်ဖြစ် မပေးနိုင်ဘူး....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟာ ... ဒီအဘွားကြီးက ကွာ ....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုသို့ပြောပြီး မိခင်ဖြစ်သူကို ဆောင့်တွန်းလိုက်သည်။ မိခင်ဖြစ် သူက နံရံနှင့် ခေါင်းနှင့်ဆောင့်ကာ သတိလစ်သွားလေသည်။ ထိုအခါကျ မှ သေတ္တာထဲမှ ငွေများကို အလွယ်တကူ သူ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုငွေကား အိမ်တွင်ရှိသမျှ ငွေအကုန်လုံးပင် ဖြစ်တော့သည်း သူလည်း တစ်ခါတည်း အိမ်မှ ဆင်းခဲ့လေသည်။ သွေးစစ်ကြည့်တော့ အနှစ် နှစ်ဆယ်တိုင်ခဲ့ပြီ။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854863892629,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_5a716da5-61ab-4fee-be42-910d8f272fc6.jpg?v=1730281454"},{"product_id":"တာရာမင်းဝေ-အရှေ့မြို့ရိုးမှမိုးရေစက်များ","title":"အရှေ့မြို့ရိုးမှမိုးရေစက်များ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e-----------------------------------\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003e( ၁ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နားထောင်နော်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဘိုးအို၏ အိုမင်းသေးသွယ်သော လက်ချောင်းများက သူ၏ ကြိုးတပ်တူရိယာကြီးပေါ်၌ လှုပ်ရှားပြေးလွှားနေသည်။ စူးရှသိမ့်ညောင်း သော ဂီတသံသည် ကြည်လင်စွာ ပျံ့ စီးကျလာသည်။          \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အင်း...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂျူနို မျက်လုံးအစုံကို မှိတ်လိုက်၏။ ဂီတသံစဉ်ထဲသို့ သူ့ကိုယ်သူပစ်သွင်းနားထောင်လိုက်သည်။ အာရုံထဲမှာ “အပြာရောင်ပျော့ပျော့” ကို ခံစားရသလိုရှိ၏။ ဂီတသံစဉ်အတိုင်း စီးမျောလိုက်ပါသွားရင်း...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “သိပြီ... သိပြီ... မြစ်ရေတွေစီးနေတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဘိုးအိုက တဟားဟား အော်ရယ်၏။ တူရိယာကြိုးများပေါ် မှ သူ၏လက်ချောင်းများကို သွက်လက်စွာလှုပ်ရှားလိုက်ရင်း • •\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ဟုတ်တယ်။ မြစ်ထဲမှာ လှေတစ်စီးရွက်လွှင့်နေတယ်။ ဆက် နားထောင်လိုက်ဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂီတသံစဉ်က လွင့်ခတ်မေ့ရွေ့သွားသည်။ မူလသံစဉ်၏ အလျား အတိုင်း အခြားသံစဉ်တစ်ခုကပါ တိုးဝင်လိုက်ပါလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂျူနို၊ ရှည်လျားသော သူ့မျက်တောင်ကြီးများကို တဖျတ်ဖျတ် ခတ်ရင်း. .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ရေထဲမှာမဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး။ ရေအောက်မှာ တစ်ကောင် ကောင်ကူးလာသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဘိုးအိုက ချက်ချင်းမှာ ဘာမှပြန်မဖြေ။ ဦးခေါင်းကို ငဲ့ညွတ် တိမ်းစောင်းရင်း သူ့တူရိယာကြီးကိုသာ အာရုံစိုက် တီးခတ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခဏကြာမှ ••\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ဟုတ်တယ်။ ရေအောက်ကနေ နဂါးတစ်ကောင် ရေပေါ်ကိုတက် လာတယ်။ လှေပေါ်က ခရီးသည်တွေကို ဒုက္ခပေးတော့မယ်။ ဟော...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အခု... သူတို့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ပြီး လှေပေါ်ကလူတွေက ခုခံလို့ နဂါးနဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်ကြပြီ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂီတသံစဉ်သည် ပြင်းထန်သော အသံလှိုင်းရိုက်ချက်များဖြင့် ထက် မြစွာ စီးလွင့်လာသည်။ ထိုတိုက်ပွဲရစ်သမ်ကို နားထောင်ရင်း ဂျူနိုရင်ထဲ မှာ သုန်သုန်မောမော ဖြစ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ ဟုတ်တယ်... တိုက်ပွဲ ... တိုက်ပွဲ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တိုက်ပွဲသည် ကြမ်းသည်ထက် ကြမ်းလာ၏။ ဂီတသံစဉ်က ဂျိုးဂျိမ့် တုန်ခါလာသည်။ ဂျူနို သူ့လက်ဖဝါးများကို ဆုပ်ချည်ဖြင့်ချည်လုပ်ရင်း ဂီတသံထဲမှာ ယိမ်းထိုးနေမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂီတသံစဉ်က ပုံစံတစ်ခုဆီ ကူးပြောင်းသွားပြန်သည်။ အလျား လိုက်စီးဆင်းနေသော အသံလှိုင်းများကြားထဲသို့ ဒေါင်လိုက်ဆန်သော အသံလှိုင်းတစ်ခု ဆင်းဆင်းချလာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဘိုးအိုက ••\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ လှေပေါ်မှာ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပါလာတယ်။ သူရဲကောင်း က ကျန်သူတွေအတွက် အနစ်နာခံပြီး နဂါးကြီးရဲ့ ခံတွင်းထဲကို ခုန်ဆင်း သွားလိုက်တယ်။ သူ့ဓါးကိုမြှောက်ပြီး တစ်လှမ်းချင်းဝင်သွားလိုက်တယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂျူနို စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ နဂါးခံတွင်းထဲသို့ သူကိုယ်တိုင် တစ် လှမ်းချင်း ဝင်နေရသလို ခံစားလာရ၏။ ဂီတသံကလည်း တစ်ချက်ချင်း တစ်ချက်ချင်း သူ့ကိုဆောင့်ဆွဲချနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ အိုး... လင့်ခ် ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဘိုးအိုလင့်ခ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တူရိယာကြီးကို တီးခတ်ရင်း တဆတ်ဆတ်တုန်ရင်လာသည်။ ဂျူနို အလန့်တကြားပင် အော်လိုက်မိ၏။ ဂီတသံက မြင့်မားလှိုက်ဟည်းသွားပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဘိုးအိုက တူရိယာတီးခတ်မှုထဲမှာ ဈာန်ဝင်နေရင်းက ဝမ်းခေါင် သံကြီးဖြင့်ပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ နဂါးကြီး ဓါးနင်နေပြီ။ သူရဲကောင်းကိုစားပြီး နဂါးကြီး ဓါးနပ်နေ ပြီ။ သူ... မြစ်ကြမ်းပြင်မှာ လူးလှိမ့်ခံစားနေရပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဘိုးအိုက သီဝေသော မျက်လုံးများဖြင့် ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ်မသိ သော အရပ်တစ်ခုကို မျှော်ကြည့်နေသကဲ့သို့ရှိ၏။ မျက်လုံးများကတော့ ငြိမ်မြောက်... တန့်ရပ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တူရိယာပေါ်မှ သူ့လက်ချောင်းများတသာ နဂါးကို အကြေးခွံများ ဆွဲဆွဲခွါသလို ဆန့်မြှောက်လူးခတ်နေသည်။ ဂီတသံစဉ် မြင့်သည်ထက် မြင့်လာပြီး...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမြင့်ဆုံးအရောက်မှာ... “ထောင်း...\" ကြိုးပြတ်သွားသည်။ ဂီတသံရပ်သွား၏။ အဘိုးအိုသည် လျှပ်စစ်ဓာတ်ပြတ်တောက်သွားသော စက်ရုပ်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားလက်စ ပုံစံအတိုင်း ကြီးပင် ငြိမ်သက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂျူနိုလည်း တစ်စုံတစ်ခုထဲမှာ ရုတ်တရက် ကျွတ်လွတ်ထွက်လာ သလို ခံစားလိုက်ရ၏။ အယောင်ယောင်အမှားမှားဖြစ်နေသော အသက်ရှူ သံကို ပြန်ထိန်းချုပ်လိုက်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော်... အနိုင်နိုင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အဘိုးအိုက အတန်ကြာမှ မျက်လုံးများဖြင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာ သည်။ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချ၏။ ရင်ခွင်ထဲမှ တူရိယာကို ဖြည်းညင်းစွာ ဘေးသို့ချပြီး..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\" ဂျူးနို.....\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂျူးနိုက သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးဝိုင်းများဖြင့် အဘိုးအိုကို ၊ ကြည့်အံ့မောလျက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \" အရမ်းကောင်းတဲ့တီးလုံးပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂျူးနို့စကားအဆုံးမှာ အဘိုးအိုက ကျေနပ်အားရစွာ တိုးတိုးညင် ညင် ရယ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂျူနို သက်ပြင်းချရင်း ထိုင်ရာမှထသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နောက်လည်း တီးပြဦးနော် အဘိုး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တီးပြမယ် တီးပြမယ် ခု ပြန်တော့မလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်ကဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေးလေ၊ နောက်လည်း ကြုံရင်ဝင်ခဲ့ပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဟုတ်ကဲ့။ ခု သွားပြီနော် လင့်ခ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အေးအေး... ကောင်မလေး။ သွား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                    ဂျူနို လင့်ခ်အဘိုးအိုထံမှ ထွက်ခွါလာခဲ့၏။ သို့သော် အဘိုး အို၏ ဂီတသံစဉ်က သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါလာဆဲ။ သူမလည်း မြစ်ရေထဲ မှာ လှေတစ်စီးကဲ့သို့ မေ့ရွေ့နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူမ၏နောက်မှ နဂါးတစ်ကောင် ကူးခတ်လိုက်ပါလာသလို...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဝိုးတဝါး ခံစားသိမြင်နေမိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e( ၂ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပွဲတော်ခန်းမတွင်းမှာ မည်သူမှမရှိ။ အတွင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ နောက်တစ်ခန်းကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စာဖတ်ခန်းမထဲမှာ လူကြီး၊ လူငယ်အချို့ ကွန်ပျူတာဖြင့် စာထိုင် ဖတ်နေကြသည်။ ဂျူးနို့ကိုမြင်သောသူတစ်ယောက်က လက်ညှိုးထောင်ပြ ပြီး အသံတိတ်နှုတ်ဆက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂျူးနို လက်ညှိုးကလေး ပြန်ထောင်ပြလိုက်ရင်း တုံ့ပြန်နှုတ်ဆက် ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ပညာခန်းမ' \u003cspan\u003eထဲမှာ ဆရာတစ်ဦးက အတဗေဒဆိုင်ရာ ကျောင်း သားများအား ပို့ချချက်တစ်ခုကို ပို့ချနေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂျူနို့ ကိုမမြင်ကြ။ သူတို့အလုပ်ထဲမှာသာ သူတို့အာရုံရောက်နေကြ သည်။ နောက်ဘက်ကျကျ ခုံတစ်လုံးမှာ နို တွယ်ကွယ်လျှိုလျှို ဝင်ထိုင် လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာဖြစ်သူ၏ ပို့ချချက်များကို ကျောင်းသားတစ်ယောက်လို လိုက် နားထောင်နေလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “၂ဝ ရာစုနောက်ပိုင်းမှာ အနုပညာနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ပုံစံသစ်၊ သဘောတရားသစ်တွေ ပေါ်လာတယ်၊ အကဟာလည်း အခြားအနုပညာတွေနည်းတူပဲ။ ပုံစံအသစ်အဆန်းတွေကို ဖော်လာတယ်၊ သဘောတရား အသစ်အဆန်းတွေကို ခေါ်လာတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျောင်းသားများ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေကြ၏။ ဆရာက ၂၀ရာစုမှသည် လက်ရှိ ၂၃ရာစုအထိ အနုပညာ ပြောင်းရွှေ့ ပုံများကို ထဲထဲဝင်ဝင် ရှင်းပြနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ နောက်တော့ ကမ္ဘာဟာ ရွာတစ်ရွာလို ဖြစ်လာတယ်။ နိုင်ငံတွေ ဟာ ဒေသသဘောလောက်ပဲ ဆောင်လာတယ်။ ဆိုင်ဘာနက်တစ် ရိုတွေ တစ်ပညာတွေနဲ့ တိုးတက်ဖြစ်ထွန်းမှုအရ လူနေမှုပုံစံတွေလည်း ပြောင်း လာတယ်။ ထူးခြားတဲ့အလေ့အထသစ်တွေ ပေါ်လာတယ်။ ဒီနေရာမှာ ဆရာပြောချင်တာကတော့ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကိုပဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂျူနို... ခေါင်းကို ပုဝပ်လိုက်မိ၏။ သူမကို မည်သူကမှ သတိ မထားမိတာ သေချာသည့်တိုင် စိတ်ထဲမှာ မလုံလှချေ။ ဘေးဘီကို မျက်လုံးကစားမိ၏။ ကျောင်းသားများက ဆရာ့စကားမှာ စိတ်ဝင်စားနေ ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နှစ်ဟောင်းရဲ့ နောက်ဆုံးည ဆယ့်နှစ်နာရီမှာ နှစ်သစ်ကိုကြိုဆို တဲ့ “မီးအိမ်ထွန်းပွဲတော်” ကို ကချေသည်နဲ့ ကျင်းပခဲ့ကြတယ်။ ကမ္ဘာ့ အကောင်းဆုံး ကချေသည်က အဲဒီမီးအိမ်ကို မီးထွန်းညှိရတယ်။ နှစ်သစ် ကို သူရဲ့အကနဲ့ကြိုဆိုပြီး အဲဒီနှစ်သစ်ရဲ့ အလင်းရောင်တွေကို ဖော်ကျူး ယူဆောင်တဲ့သဘောနဲ့ မီးအိမ်ကို ထွန်းညှိရတာပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့သုံးနှစ်က စပြီး ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံး ကချေသည်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြတယ်။ နှစ်သစ်ကူး မီးအိမ်ကို ပထမဆုံးထွန်းညှိခွင့်ရတဲ့ ကချေသည်ကတော့ “ဖော်မယ်တော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာက... လက်ထဲမှ ရီမုတ်ကွန်ထရိုးကို ခလုတ်နှိပ်လိုက်၏။ ဆရာ့နောက်ဘက် ပိတ်ကားပေါ်တွင် “ဖော်မယ်ဟော့' \u003cspan\u003e၏ ရုပ်ပုံပေါ်လာ သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဖော်မယ်ဟော့ဟာ... မျက်လှည့်ပညာနဲ့ ရောစပ်ထားတဲ့ ကကြိုး ကကွက်တွေကို အလွန်ပိုင်နိုင်သူဖြစ်တယ်။ အဲဒီကကွက်တွေက လည်း သူတီထွင်ထားတဲ့ ကကွက်တွေပဲဖြစ်ပါတယ်။ ဥပမာ ကြည့်ကြ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာ့လက်ချောင်းများက ခလုတ်ကို ပြောင်း၍နှိပ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပိတ်ကားထက်မှာ ဖော်မယ်တော့သည် အနီရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်၍ လှပစွာတနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အနီရောင်ဝတ်ရုံကြီးကို လွင့်ဝဲထွက်သွားအောင် သူမ၏ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်၏။ ပရိသတ်ဘက် မျက်နှာမူသောအခါ ဝတ်ရုံသည် အညို ရောင်သို့ ကူးပြောင်းသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့ပါးစပ်ထဲမှာလည်း ပန်းတစ်ပွင့်ကို ကိုက်လျက်သား။ ဖော်မယ် ဟော့က တီးလုံးနှင့်အတူ ကိုက်ထားသောပန်းကလေးကို ဖြုတ်ယူ၏။ ပန်းကလေးကို ငုံ့အနမ်းမှာ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဖောင်း...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပန်းကလေးထံမှ လှပသော မီးရှူးမီးပန်းများ ပေါက်ကွဲလွင့်ဖြာ ထွက်လာသည်။ တီးလုံးကလည်း အလွန်တရာမြူးကြွသော သံစဉ်ဆီသို့ ကူးပြောင်းသွား၏။ မီးရှူးမီးပန်းများနှင့်အတူ ဖော်မယ်တော့လည်း ပျံဝဲရွေ့ လျားသွား၏။ မြူးကြွသော တီးလုံးနှင့်အတူ မြူးကြွေစွာ ကလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အဲဒါ ဖော်မယ်တော့်ရဲ့ အတွက်ပဲ။ အတပညာကို မျက်လှည့် ပညာတွေနဲ့ ရောစပ်ထားတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျောင်းသားများ ခေါင်းတဆတ်ဆတ်ညိတ်နေကြ၏။ ပိတ်ကား ထက်မှာ ဖော်မယ်တော့်၏ရုပ်ပုံ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဂျူနိုရင်ထဲမှာ တွေးနေမိ၏။ ထိုကဲ့သို့ အကပညာထဲတွင် မျက် လှည့်ပညာများ ထည့်သွင်းရောစပ်လိုက်ခြင်းသည် ဖော်မယ်တော့်ကို ထင်ရှားအောင်မြင်စေခဲ့သော အချက်ပင်ဖြစ်၏။ သို့သော်... အားသာချက် ရှိသည့်အလျောက် အားနည်းချက်လည်း ရှိသည်ပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့ဝတ်ရုံက သူ့ကိုချုပ်နှောင်ထားလေသည်။ သူ၏ မျက်လှည့် ကိရိယာများသည် ထိုဝတ်ရုံထဲတွင် အကန့်လိုက်ထည့်ထားရ၏။ သူ့ လှုပ်ရှားမှုကို မလွတ်လပ်အောင် ဖန်တီးထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ... လွတ်လပ်စွာ က၍မရချေ။ ထို့ကြောင့် နောက်နှစ်တွင် “အိုဗာရွန်” က သူ့ကို ကျော်ဖြတ်သွားခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာက အိုဗာရွန့်အကြောင်း ရှင်းပြနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အိုဗာရွန်ကကျတော့ သူ့ရဲ့ကကွက်တွေကို ကျွမ်းဘားပညာဆန် ဆန် ဖော်ထုတ်ပြတယ်။ နမူနာ နည်းနည်းကြည့်လိုက်ရအောင်...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပိတ်ကားထက်မှာ အိုဗာရွန်ခုန်ပျံကျော့ရှင်းစွာ ပေါ်လာ၏။ လူး လွန့်နေသော မီးအလင်းအမှောင်များကြားမှာ လိပ်ပြာလေးတစ်ကောင်လို လှုပ်ရှားနေ၏။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် စက်ဝိုင်းထဲမှာ ပိတ်မိနေသည့် မျဉ်းဖြောင့်တစ်ကြောင်းအလား ပရိသတ်ကို အသိအာရုံထွေပြားလှိုက်မော စေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျောင်းသားများ စိုက်ကြည့်နေစဉ်တွင် ဆရာက ခလုတ်ပိတ် လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကဲ... မင်းတို့အားလုံး သဘောကျကြရဲ့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျောင်းသားများထံမှ ရယ်သံခပ်အုပ်အုပ်ထွက်လာသည်။ နို\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":43854862385301,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_97be3474-c6df-45e5-8f42-e4a14fd8f16c.jpg?v=1730281465"},{"product_id":"တာရာမင်းေ၀-ဝေမှူးသွင်-မိုးရာသီပတ်ပျိုး","title":"မိုးရာသီပတ်ပျိုး","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"အီးဘွခ် (အခမဲ့)","offer_id":46223941566613,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-20105406.png?v=1752983692"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/%e1%80%90%e1%80%ac%e1%80%9b%e1%80%ac%e1%80%99%e1%80%84%e1%80%ba%e1%80%b8%e1%81%80%e1%80%b1.oembed?page=2","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}