{"title":"တင်မောင်မြင့်","description":"\u003ca href=\"https:\/\/my.wikipedia.org\/wiki\/%E1%80%90%E1%80%84%E1%80%BA%E1%80%99%E1%80%B1%E1%80%AC%E1%80%84%E1%80%BA%E1%80%99%E1%80%BC%E1%80%84%E1%80%B7%E1%80%BA_(%E1%80%85%E1%80%AC%E1%80%9B%E1%80%B1%E1%80%B8%E1%80%86%E1%80%9B%E1%80%AC)\"\u003eစာရေးဆရာ၏ အတ္တုပ္ပတ္တိ\u003c\/a\u003e","products":[{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-တိမ်ပေါ်မှာလမ်းလျှောက်သူများ","title":"တိမ်ပေါ်မှာလမ်းလျှောက်သူများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး ဂျွန်မက်ဆွဲလ်သည် သူ့ရုံးခန်း အတွင်းမှ နေ၍ ကျောင်းဝင်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အစိုးရနယ်ခြားဒေသ အုပ်ချုပ်ရေးရုံးဝင်းကို ကျော်ကာ ရှုမဆုံးတော့သည့် မြက်ခင်းစိမ်း စိမ်းလွင်ပြင်နှင့် မြကတ္တီပါ တောင်တန်းများကို ငေးကြည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မြင်းအိုကြီးနှစ်ကောင် ဆွဲလာသည့် လှည်းတစ်စီးကိုလှမ်းမြင်နေရသည်။ သဲသဲကွဲကွဲ မြင်နိုင် သည့် အကွာအဝေးကို ရောက်လာတော့ ရထားမောင်းသမားကို ဆရာကြီး တန်းမှတ်မိ လိုက်သည်။ ဝက်ဝံနက်ဂျွန် ဖြစ်သည်။ သူ့နံဘေးတွင် သူငယ် ကလေးတစ်ယောက် ပါလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သူက မြင်းလှည်းကို ကျောင်းရှေ့ခြံစည်းရိုးတွင် ရပ်ပြီး ဆင်းလိုက်သည်။ သို့သော် ချာတိတ်ကလေးက ရုတ်တရက် မဆင်းဘဲ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ် လုပ်နေ၏။ ဝက်ဝံနက်ဂျွန်က သူငယ်ကို ပွေ့ပြီး အောက်သို့ ချလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဆရာကြီးမက်ဆွဲလ်သည် အပေါ်ဝတ်ရုံကို ကောက်ခြုံကာ ကျောင်းဝင်းထဲသို့ ထွက်ခဲ့သည်။ ကျောင်းရှေ့ ကွက်လပ် ကစားကွင်း ထဲတွင် အင်ဒီယန်ကျောင်းသားကလေးတစ်သိုက် လူဖြူ ကစားနည်း များကို လေ့ကျင့်ကစားနေကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မြင်းလှည်းနား ရောက်လာသည့် ဆရာကြီးကို ဝက်ဝံနက် ဂျန်က တရင်းတနှီး နှုတ်ဆက်သည်။ သို့သော် သူ့မျက်နှာတွင် အရယ်အပြီး လုံးဝမရှိ။ သူ့အဝတ်အစားများမှာ လူဖြူဝတ်စုံဖြစ်သော်လည်း စုတ်ပြတ်ဟောင်းနွမ်းကာ ဖွာလန်ကြဲနေပြီ။ သူ့ပါးစပ် ထဲတွင် သွားအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့၏။ သို့သော် သူ့ပုံစံက ဟိတ်ဟန်အပြည့်။ သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်မှုအပြည့်။ သူက “လူ့မျိုးနွယ်” အင်ဒီယန်များ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာသူ မဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဆရာကြီးမက်ဆွဲလ်က လက်ကမ်းပေးပြီး သူတို့ ဘာသာ စကားဖြင့် ခရီးဦးကြို ပြုလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “မင်္ဂလာပါ ဝက်ဝံနက်ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ရေစုပ်စက်မောင်းတံကို ဆုပ်သလို ဆရာကြီး၏ လက်ကို သုံးကြိမ်သုံးခါ တအားဆုပ်ပြီး ဝက်ဝံနက်က တုံ့ပြန်နှုတ်ဆက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “သူ့အမေက ဒီကလေးကို လူဖြူကျောင်းမှာ ထားပေးပါဆိုလို့ ကျွန်တော် လာအပ်တာပါ ဆရာကြီး၊ သူ့ကို လူဖြူတစ် ယောက်ဖြစ်အောင် သူ့အမေက လုပ်ပေးချင်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဆရာကြီးမက်ဆွဲလ်က သူငယ်ကလေးကို အကဲခတ် လိုက်သည်။ အဝတ်အစားတွေက စုတ်ပြတ်ပေကျံနေသည်။ ကျီးကန်းတောင်းမှောက် မျက်လုံးတွေက ပုလွေငယ်တစ်ကောင်၏ မျက်လုံး များနှင့်တူ၏။ အစိုးရဘော်ဒါကျောင်းသို့ ပညာလိုချင်လို့ ရောက်လာ ခြင်း ဟုတ်ဟန်မတူ။ စားစရာနှင့် ဝတ်စုံသစ်ရဖို့ အဓိကဖြစ်ဟန်တူ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဝက်ဝံနက်က စကားဆက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဒီကလေးရဲ့ အဖေက '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eတိမ်ပေါ်မှာလမ်းလျှောက်သူ” ပါ။ လူဖြူတွေရဲ့ ထောင်ထဲမှာ ရောက်နေဟာကြာပါပြီ။ သူ့အမေ သက်တန့်မယ်” က လူဖြူတွေဆီကရတဲ့ ချောင်းဆိုးရောဂါနဲ့ သေသွား ပါတယ်။ မသေခင် ခရစ်ယာန်ဘာသာဝင် ဖြစ်သွားလို့ သူ့သားကို လူဖြူကျောင်းမှာ ထားပေးဖို့ မှာသွားတယ်။ လူဖြူအတတ်ပညာကို သင်ပေးပါတဲ့”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဆရာကြီးမက်ဆွဲလ်က ချီယင်နီ ဘာသာစကားဖြင့် ချာတိတ်၏ နာမည်ကို မေးလိုက်သည်။ ဝက်ဝံနက် ဝင်ဖြေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဟိုကောက်စ်ပါ။ အဓိပ္ပာယ်က ကျီးကန်းလေးပေါ့” | ဆရာကြီးက လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ကောင်လေးက နောက်တွန့်သွားပြီး ဝက်ဝံနက်၏ နံဘေးတွင် ကပ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “သူက လူဖြူတွေကို ကြောက်နေတယ် ဆရာကြီး၊ လူဖြူ တွေက “လူ့မျိုးနွယ်” အင်ဒီယန်တွေကို လိုက်သတ်တဲ့ အကြောင်းတွေ သူကြားဖူးထားတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သူက ချီယင်နီရှေးဟောင်းစကားဖြင့် သူတို့ အင်ဒီယန် လူမျိုးစု၏ အမည်ကို ထည့်ပြောသည်။ လူမျိုးနွယ်” တဲ့။ အတော် ကြီးကျယ်သည့် အင်ဒီယန်တွေပါလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဆရာကြီးက ချီယင်နီဘာသာဖြင့် ကောင်လေးကို ကြည့် ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “မင်း ဒီမှာ ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး ကျီးကန်းလေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဆရာကြီးကပြောပြီး ကြိုးခုန်နေသည့် ပထမတန်း ကလေး တစ်သိုက်ဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အင်ဒီယန်မကလေးတစ်ယောက်ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ချီယင်နီဘာသာ စကားဖြင့်ပင် ဆရာကြီးက ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “သူ့နာမည်က မာသာဝါရှင်တန်တဲ့၊ သူက ဟေယို” အင်ဒီယန်တစ်ယောက်ပဲ။ သူ ဒီကိုရောက်တာ တစ်နှစ်ရှိပြီ။ သူ့ကို ဘယ်သူမှ အနိုင်ကျင့်တဲ့လူ မရှိဘူး။ မင်း သူ့ကို မေးကြည့်လေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျီးကန်းလေးက ကောင်မလေးကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်နေ သည်။ ဘလောက်စ်အဖြူ၊ စကတ်အပြာ၊ ခြေအိတ်အနက်နှင့် ရှူး ဖိနပ်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာနေသည့်အလား။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ကဲ ... မာသာ၊ ဆရာမတီဘင်ကို သွားခေါ်စမ်း၊ ကျောင်း သားသစ်တစ်ယောက် ရောက်လာတယ်လို့ပြော”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဆရာကြီးက မာသာကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ပြောလိုက် ခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မစ္စကိတ်တီဘင်သည် တာဝန်ခံဆရာမကြီးဖြစ်သည်။ ဧရာမတင်လုံး ကြီးတွေနှင့် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့်ကြီး ဖြစ်၏။ ခြေမျက်စိဖုံး ဂါဝန်ရှည်ကြီးနှင့် ဖြစ်သည်။ ဆရာမကြီးက စားပွဲပေါ်မှ ချိုချဉ်တစ်လုံးကိုယူပြီး ထ လိုက်လာသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကောင်လေးက နောက်ဆုတ်သွားပြန်သည်။ ဆရာကြီးက သူ့ကို ချီယင်နီဘာသာစကားဖြင့် ပြောရပြန်သည်။ ဝက်ဝံနက်ကပါကောင်လေးကိုဝင်ပြီး ဖျောင်းဖျသည်။ ကျောင်းတက်ဖို့ ပြောသည်။ သို့သော် ဖိနပ်မပါသည့် ကျီးကန်းလေး၏ ခြေလှမ်းတွေက မရွံ့မရဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဆရာကြီးက ကောင်လေး၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “လာ .. သားလေး ကျောင်းထဲဝင်ကြရအောင်၊ မင်း ပျော်မှာပါကွယ်” ဟု ပြောရင်း တွဲခေါ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျောင်းတွင် အချုပ်အလုပ် ဆရာမမှာ မစ္စကလပ်ဒေး ဖြစ်သည်။ အတန်းတစ်တန်းကို တစ်ချောင်းထိုး သင်ပြနေချိန်ဖြစ်၏။ မစ္စတီဘင်က အတန်းထဲဝင်ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဆရာမ ခဏလေးနော်၊ ကျောင်းသားသစ်ကလေး တစ် “ ယောက် ရောက်လာလို့၊ ပထမဆုံး သူ့ကို ဆံပင်ညှပ်ပေးရမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဆရာမကြီးက သူနားလည်အောင် အင်္ဂလိပ်စကားကို ခပ် ဖြည်းဖြည်းပြောသည်။ ပြီးတော့ ပခုံးပေါ်ဝဲကျနေသည့် ဆံပင်တွေ ကို ကြည့်ရင်း ကတ်ကြေးညှပ်သည့်ပုံစံ လုပ်ပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “အင်း ... သန်းတွေတော့ အများကြီးနေမှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျောင်းသူကလေးအချို့ ခပ်အုပ်အုပ်ရယ်လိုက်ကြသည်။ ဤတွင် ကျီးကန်းလေး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားတော့၏။ ဆရာမကြီး က ဖမ်းဆွဲထားပြီး ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “မနာပါဘူးကွယ်၊ ဒါမှ မင်းပိုချောလာမှား၊ က် .... ဆရာမ၊ သူ့ဆံပင် ဖြတ်ကြရအောင်၊ ဆရာမကြီး ကိုင်ထားပေးမယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မစ္စကလပ်ဒေက အံဆွဲထဲမှ ကတ်ကြေးနှစ်ချောင်း ထုတ် ပြီး ကောင်လေး၏ ဦးခေါင်းကို ငုံ့ကြည့်သည်။ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဟုတ်တယ်၊ ဆရာမကြီး ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ။ သန်းချေးမ ကြီးတွေ အများကြီးပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျောင်းသူကလေးများ ရယ်သံ ထွက်လာပြန်သည်။ ချာတိတ်က ဘာမှမပြောဘဲ မစ္စကလပ်ဒေး၏လက်ကို ကိုက်ချ လိုက်ပြီး ဆရာမကြီး မစ္စတီဘင်၏ ဝမ်းဗိုက်တည့်တည့်ကို လက်သီး ဖြင့် စွတ်ထိုးထည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မစ္စကလပ်ဒေး အလန့်တကြားအော်ပြီး ကျောင်းသူတွေ ဘက်ကို လှည့်ပြေးထွက်သွားသည်။ ကုလားထိုင်တွေကို ဝင်တိုက်မိပြီး ကျွမ်းထိုးမှောက်ခုံဖြစ်ကုန်၏။ ကျောင်းသူကလေးများလည်း အလန့် တကြား ဝိုင်းအော်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဆရာမကြီးက ကောင်လေးကို ဖမ်းဆွဲသည်။ သို့သော် ကျီးကန်းလေးက မျောက်တစ်ကောင်လို ဗီရိုတစ်လုံးပေါ်သို့ တွယ်ဖက် ခုန်တက်သွား၏။ ဗီရိုပေါ် ရောက်သွားတော့ ထိုင်ပြီး အောက်ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ သွားအဖြိုးသားနှင့် အမောတကော အသက်ရှူလျက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဆရာကြီးမက်ဆွဲလ် အခန်းထဲ ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဟဲ့ .. ဘယ်လိုဖြစ်ကြတာတုန်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ကျွန်မတို့ သူ့ကို ဆံပင်ညှပ်ပေးမလို့ လုပ်နေကြတာပါ ဆရာကြီး။ တကယ့် တောကြောင်ကလေးပဲ” .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဆရာကြီးက ကောင်လေးကို ဆင်းခဲ့ဖို့ ချော့ပြောသည်။ ဝက်ဝံနက် ဝင်လာသဖြင့် ဆရာကြီးက ဆီးပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “သူ့ကို အောက်ဆင်းဖို့ ပြောပေးပါ။ သူ့ကို ဘယ်သူမှ အန္တရာယ်မပေးဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဝက်ဝံနက်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စိတ်ပျက်သည့် အမူ အရာပြသော်လည်း တစ်ပြိုင်တည်းတွင် ဂုဏ်ယူနေပုံလည်း ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ကျီးကန်းလေး၊ ဆင်းခဲ့ မင်းအမေမျက်နှာကို တွေး ကြည့်လေ။ သူသိရင် ဘာပြောမလဲ။ မင်းကို မင်းအမေက ဒီကျောင်း မှာ နေစေချင်တာလေ၊ မင်းအမေစကားကို နားထောင်မှပေါ့ကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           တင်းမာနေသည့် ကျီးကန်းလေး၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းသွားသည်။ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်တွေ ပြည့်လျှံလာ၏။ ဗီရိုပေါ်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်းဆင်းလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဆရာကြီးက ဆရာမနှစ်ယောက်ကို ကျောင်းဆေးခန်းသို့ သွားပြရန် ပြောပြီး လွှတ်လိုက်သည်။ ကျောင်းသူကလေးများကိုပါ အတန်းထဲမှ ခဏထွက်သွားကြဖို့ ပြောလိုက်သည်။ ပြီးမှ ဆရာကြီး က တံခါးပိတ်ပြီး စကားစသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ကျီးကန်းလေး၊ ဆရာကြီးတို့ဟာ မင်းရဲ့ ရန်သူတွေ - မဟုတ်ဘူး။ မင်းကို ကူညီမယ့်လူတွေကွဲ။ တို့ကို မင်း ယုံယုံ ကြည်ကြည် ဆက်ဆံပါကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဆရာကြီးက ချီယင်နီစကားဖြင့် ပြောနေခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျီးကန်းလေးက ဝက်ဝံနက်ကို လှမ်းကြည့်သည်။ ဝက်ဝံနက်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ချီယင်နီထုံးစံအရ တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး ယုံကြည်လျှင် သွေးရင်းသားရင်းလို သဘောထားတတ်ကြောင်း သိထားသည့် ဆရာကြီးက ကျီးကန်းလေးကို ထမင်းစား ဖိတ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျောင်းသား တစ်ယောက်ကို အိမ်မှာဖိတ်ပြီး ထမင်းကျွေးသည့် အစဉ်အလာ မရှိခဲ့သော်လည်း သည်တစ်ယောက်ကိုမူ အထူးဂရုစိုက်ရမည်ဟု ဆရာကြီးမက်ဆွဲလ်က မှတ်ယူထားသည်။ ယခုလို ထူးထူးခြားခြား ပြုမူဆက်ဆံခြင်းမှာ သည်သူငယ်သည် ရိုင်းစိုင်းပြီး မယုံကြည်မှုများဖြင့် မုန်းတီးစိတ်တွေ များလွန်းနေခြင်းကြောင့်သာ မဟုတ်၊ “တိမ်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်သူ” ဟူသည့် အင်ဒီယန် အကြီးအကဲ၏ သားလည်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43748203757717,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_083f7cd8-705d-4bb1-a37b-784aa4cc517d.jpg?v=1730281340"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-မဒမ်ကျူရီ","title":"မဒမ်ကျူရီ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း ၁\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e°\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နောင်တွင် ကမ္ဘာကျော် သိပ္ပံပညာရှင် မာရီကျူရီ ဖြစ်လာမည့် မာယာ စကလိုဒေါ့စကာ ဆိုသော ပိုလန်သူကလေးသည် ငယ်စဉ်က ကျန်းမာ သန်စွမ်းသူ၊ ရိုးသားဖြောင့်မတ်သူ၊ တတ်သိနားလည်လွယ်သူ၊ အလွန် ထက်မြက်သူ မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ ဝါဆောမှ မာရီကလေး၏ ငယ်ဆရာများက သူ့ကို အလွန် ဉာဏ်ထက်သည့် ကျောင်းသူတစ်ဦး အဖြစ် မှတ်မိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သာမန်အားဖြင့်ကြည့်လျှင် အားလုံး စာတော် ဉာဏ်ကောင်း ကြသည့် အစ်ကို၊ အစ်မ များနှင့် အငယ်ဆုံး မာရီကလေးမှာ ဘာမျှ ခြားနားသည် မထင်ရပေ။ သို့သော် သတိထားကြည့်လျှင် အားလုံးနှင့် မတူ၊ တစ်မူထူးခြားသည့် အရည်အသွေးတစ်မျိုးကို တွေ့ကြရမည် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သေးသေးသွယ်သွယ်ကလေးမို့ သူ့ကို မာယာအား မာညာဟု ၀တ် ချစ်စနိုး ခေါ်ကြ၏။ အစ်မများနည်းတူ ကော်လံလှလှကလေးနှင့် အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်တတ်ပြီး၊ အနက်ရောင် ဖဲပြားကလေးများပါသည့် ရင်ဖုံး ဝတ်ရုံကို သဘောကျတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကူရှင်ဖုံး ခွေးခြေပေါ်တက်ပြီး ချစ်စရာကောင်းလှသော မေမေ့ မျက်နှာကို မမီမကမ်း နမ်းဖို့ ကြိုးစားရတာလောက် ပျော်စရာကောင်း သည့် အရာ လောကတွင် မရှိဟု မာညာ ထင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သည်လိုအခါတွင် မေမေက သူ့လက်ချောင်းလှလှကလေးများ ဖြင့် ဇွဲနပဲကြီးပုံရသည့် သမီးထွေးကလေး၏ မျက်နှာနှင့် ဆံပင် နုနုခွေခွေ ကလေးများကို ပွတ်သပ်ပေးတတ်၏။ မာညာအတွက် မေမေ့ထံမှရသည့် | အကြိုက်ဆုံး နှစ်သိမ့်မှု ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မာညာ မှတ်မိသလောက် မေမေ့အနမ်းကို တစ်ခါမှ မခံခဲ့ရဖူး ပေ။ သို့သော် မေမေ့ထဲမှ စကားတစ်လုံး၊ အပြုံးတစ်ချက် ရလိုက်လျှင် တသိမ့်သိမ့် ကြည်နူးနေတတ်သည်။ မေတ္တာအကြည်ဓာတ် အပြည့်ဖြင့် ကြည့်တတ်သည့် မေမေ စကလိုဒေါ့စကာ၏ မျက်လုံးများက သမီးထွေး ကလေး၏ အနာဂတ်ကို စောင့်ကြည့်နေဘိသို့ ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မေမေ၏ သနားစဖွယ် အထီးကျန်ဝေဒနာ အကြောင်းကိုမူ မာညာကလေး မသိနိုင်ရာသေးပါ။ ကျက်သရေရှိလှသည့် မေမေ စကလို ဒေါ့စကာသည် အပြင်းအထန် ဝေဒနာ ခံစားနေရသည့် ရောဂါသည် တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ ၁၈၆၇ ခုနှစ် မာညာကလေး မွေးသည့်အချိန်တွင် အဆုတ်ရောဂါကို စတင် ခံစားရခြင်း ဖြစ်၏။ အမျိုးမျိုး ကျိတ်ကုခဲ့သော် လည်း ရောဂါက သက်သာသည် မရှိခဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သို့သော် မဒမ်စကလို ဒေါ့စကာသည် ဘာသာရေး ကိုင်းရှိုင်း ပြီး အလွန်တရားရှိသူ၊ အလွန်သတ္တိကောင်းသူ အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သူ ဘယ်ရွေ့ဘယ်မျှ ဝေဒနာ ခံစားနေရသည်ကို ဘယ်သူမျှ မသိအောင် တတ်နိုင်သမျှ ကြိတ်မှိတ်ခံသည်။ ဘယ်တော့မျှ စိတ်ဓာတ်မကျ၊ ငါ ကျန်းမာနေသားပဲဟု ဇွတ်အားတင်းသည်။ ဘယ်တော့မှ အားမငယ် ကိုယ်ပိုင်စည်းကမ်းချက်တွေ ချထားသည်။ စားအိုးစားခွက်ကို သူ့အတွက် သီးသီးသန့်သန့် ခွဲထားသည်။ သားနှင့် သမီးတွေကို ဘယ်တော့မှ ပွေ့ဖက် နမ်းရှုပ်ခြင်း မပြု၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကလေးတွေက အမေ့ရောဂါအကြောင်းကို တစ်ခါတစ်ရံ ချောင်းခြောက်ဆိုးသည့်အခါ၊ အဖေ မျက်နှာညှိသည့် အခါလောက်သာ အနည်းအကျဉ်း ရိပ်မိကြသည်။ ပြီးတော့ ညပိုင်း ဘုရားရှိခိုးကြသည့်အခါ “မေမေ့ ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာဖို့ ဆုတောင်းကြစို့” ဟူသည့် အပိုဒ် ထည့်ဆိုသည့် အခါမျိုး။သည်နေ့လည်း မေမေက ခပ်ဖြည်းဖြည်းထပြီး ရင်ခွင်ထဲ ဝင်လာသည့် မာညာကလေးကို အသာအယာ တွန်းဖယ်ရင်း -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မေမေ လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ် သမီးလေးရယ်၊ ပန်းခြံထဲ သွားကစားပါလားကွယ် ဟု ဆိုရှာသည်။ မာညာသည် အမေ့အပါးမှ အသာကလေး ထွက်ခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မနှစ်က နွေရာသီကို မာညာ သွားသတိရသည်။ သူတို့ မိသားစု သည် နှစ်စဉ် နွေရာသီတိုင်း တောပိုင်းမှ ဆွေမျိုးများရှိရာသို့ အလည် သွားတတ်ကြသည်။ အရမ်းပျော်စရာကောင်းသည့် နွေရာသီ ကျောင်း ပိတ်ရက်များ ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သည်ရက်များတွင် သူတို့အားလုံးသည် တကယ့်လက်၏ ။ တောသူတောင်သားကလေးများ ဖြစ်နေတတ်ကြသည်။ ချောင်းထဲတွင်လှေလှော်ကြ၏။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ရွှံ့တွေနှင့် ပစ်ပေါက် ဆော့ကစားကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဝမ်းကွဲ ညီအစ်ကို မောင်နှမ ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက် လောက် စုပြီး သံပရာပင်အိုကြီးတွေပေါ်ကို တက်ကြသည်။ အငယ်ဆုံး ဖြစ်သည့် မာညာကလေးကို ပွေ့ချီတွန်းတင်ပြီး သံပရာပင်ပေါ်အရောက် ပို့ပေးကြသည်။ ခိုးဝှက်ယူလာသည့် ချယ်ရီသီးတွေ၊ ဆီးဖြူသီးတွေကို ဂေါ်ဖီရွက်တွေနှင့် ထုပ်ပြီး သံပရာပင်ပေါ်တွင် အအေးခံ စားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သို့သော် တစ်ချိန်လုံး ကစားနေကြရသည်တော့ မဟုတ်။ ပြီး ခဲ့သည့် နွေရာသီတွင် ခုနစ်နှစ်သမီးအရွယ် ရောက်နေပြီဖြစ်သည့် ဘရွန်ညာက ဗျည်းတွေအားလုံး ကျက်ရသည်ကို ငြီးငွေ့လာတော့ အကြံ ထုတ်သည်း ညီမငယ် မာညာနှင့် စာသင်တမ်းကစားသည်။ တစ်လှည့်စီ ဆရာမလုပ်တမ်း ကစားသည်။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် အဖေနှင့် အမေရှေ့တွင် စာပြန်ရွတ် ပြနေစဉ် ဘရွန်ညာတစ်ယောက် အထစ်ထစ် အငေါ့ ဖြစ်နေ၏။ မာညာက စိတ်မရှည်တော့သဖြင့် အစ်မလုပ်သူကို ထောက်ပေးရင်းကျောင်းကျောင်း ဆိုချလိုက်၏။ အားလုံး တအံ့တဩ ငြိမ်ကျသွားသည်။ ဤတွင် ဆရာမလုပ်တမ်း ကစားနေသည် အထင်ဖြင့် မာညာက ကျန် သင်ခန်းစာတွေပါ ကြောင်ပုစွန်စား ကျွတ်ကျွတ်ဝါး ပြလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ချက်ဆို နားခွက်က မီးတောက်သည့် မာညာကလေးက မိမိ အမှားကို ချက်ချင်း တန်းသိလိုက်၏။ အဖေနှင့်အမေ၏ နားမလည်နိုင်လောက်အောင် အံ့ဩနေသည့် မျက်နှာများ၊ ဘရွန်ညာ၏ ဒေါသထွက် ၆ နေသည့် မျက်လုံးများ။ မာညာ ဝမ်းနည်းပက်လက် ငိုချလိုက်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           လေးနှစ်သမီးကလေး တစ်ယောက်အနေဖြင့် သည်လို အခြေ အနေမျိုးတွင် အံ့သြတုန်လှုပ် နေရမည့်အစား မာညာကလေးက ငိုရှိုက်ပြီး စိတ်ထိခိုက်နေသံဖြင့် -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဘရွန်ညာကို မဆူပါနဲ့၊ သမီး တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ စာတွေက သိပ်လွယ်နေလို့ သမီး ရတာပါ' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု အယူခံ ဝင်ရှာသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နောက်ပိုင်း မာညာကလေး စာအုပ်ကြီးတွေ ကောက်ကိုင်လျှင် အဖေနှင့် အမေက “သမီး၊ အန်စာတုံးကလေးတွေနဲ့ သွားကစားလေ\" “မာညာ .. သမီးအရုပ်ကလေးတွေကော' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု အာရုံပြောင်းပေး ကြရတော့သည်။ ကလေးများ၏ စိတ်အနေကို နားလည်သော ခေတ်ပညာ တတ်များ ဖြစ်ကြသည့် အဖေနှင့် အမေသည် သမီးကလေး အရွယ် မတိုင်မီ “နုမှည့်” ကလေး ဖြစ်လာမည့်အရေးကို တွေးပူကြသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မာညာကလေး၏ မိဘနှစ်ပါးသည် ပိုလန်ပိုင်ရှင် သူကောင်း မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသည့် ပညာတတ် လူတန်းစားများ ဖြစ်ကြသည်။ မေမေ စကလိုဒေါ့စကာသည် မိန်းကလေးကျောင်း တစ်ကျောင်း၏ အုပ် ချုပ်မှု ဒါရိုက်တာတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ပိုလန် အထက်တန်းလွှာမှ လူတန်းစားများသာ ထားနိုင်သည့် ကျောင်းမျိုး။ ဖေဖေ စကလို ဒေါ့စကီ က ရုရှားနိုင်ငံ စိန့်ပီတာစဘတ်တက္ကသိုလ်မှ ရူပဗေဒသိပ္ပံဘွဲ့ရတစ်ဦး။ ယောက်ျားကလေး အထက်တန်းကျောင်း တစ်ကျောင်းတွင် ရူပဗေဒ ဆရာအဖြစ် အမှုထမ်းနေသည့် ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သည်ကျောင်းတွင် ကျောင်းအုပ်ချုပ်ရေးမှူး အီဗာနာ့က ရုရှားလူမျိုး ဆရာ တစ်ယောက်။ သူက ရုရှားအစိုးရ လွှတ်ထားသည့် သူလျှို။ ပိုလန်လူမျိုး အားလုံး သူ့ကို မကြည်ညိုကြ။ ရွံကြောက် ကြောက်နေကြရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ၁၈၇၂ ခုနှစ်က ပိုလန်လူမျိုး ဖြစ်ရသည်မှာ မျက်နှာငယ်လှ သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရာစုနှစ်က အင်အားကြီး အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံကြီးများ သည် ပိုလန်နိုင်ငံကို အားအင်ချည့်နဲ့အောင် လုပ်ခဲ့ကြသည်။ ရုရှားနှင့် ဩစတြီးယားတို့၏ လက်အောက်ခံဖြစ်သော ပရပ်ရှားနိုင်ငံနှင့် ပေါင်း ပစ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ၁၈၃၁ ခုနှစ်က တစ်ကြိမ်၊ ၁၈၆၃ ခုနှစ်တွင် တစ်ကြိမ်၊ ပိုလန် တို့က ရုရှားကို ပုန်ကန်ခြားနားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် တော်လှန်ရေး မအောင်မြင်ဘဲ နှောင်ကြိုးများသာ ပို၍ ပို၍ အတင်းခံခဲ့ရ၏။ ပိုလန် မျိုးချစ်တို့ အဖမ်းအဆီး ခံကြရ၏။ ထောင်သွင်းအကျဉ်းချ ခံခဲ့ကြရ၏။ ပိုလန်လူမျိုးတို့၏ ပစ္စည်းတွေ အသိမ်းခံခဲ့ကြရ၏။ ရုရှား လျှို့ဝှက်ပုလိပ်တွေ၊ ကျောင်းဆရာတွေ၊ ဘဏ်လုပ်ငန်းရှင်တွေ လှိမ့်ဝင်လာပြီး ပိုလန် လူမျိုးတို့အား မလှုပ်နိုင်အောင် ချုပ်ကိုင်ထားကြ၏။ ဘာသာရေးကိုပါ နှိပ်ကွပ်ပြီး ပိုလန်အမျိုးသားစာပေကို ရုံးသုံးဘာသာအဖြစ်မှ ဖျက်သိမ်း လိုက်၏။ ခြုံ၍ဆိုရလျှင် လူမျိုးတစ်မျိုး၏ စိတ်ဓာတ်ကို အသေသတ် လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပိုလန်က သေဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့၏။ နိုင်ငံကြီး တစ်နိုင်ငံ၏ အနိုင်ကျင့် ဗိုလ်ကျ စိုးမိုးမှုကို ပိုလန်နိုင်ငံကလေးက ချေ သော် မကြေခဲ့ပါး ဦးမညွှတ် ဒူးမထောက်ခဲ့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပိုလန်မျိုးချစ်တို့သည် ဆိုက်ဗေးရီးယားဘက်သို့ အလုံးအရင်း နှင့် တိမ်းရှောင်ကာ အားဖြည့် ခဲ့ကြသည်။ ပိုလန်တော်လှန်ရေးသမား တို့သည် ယခင့်ယခင်ကလို ကော့ဆက်စစ်သားတို့အား တင်းပုတ်တွေ၊ ဓားကောက်တွေနှင့် တိုက်ခိုက်သည့် စစ်သည်တော်များချည်း မဟုတ်ကြ ၊။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ယနေ့သူရဲကောင်းများတွင် ခေတ်ပညာတတ်တွေပါ ပါလာပြီ။ အနုပညာရှင်တွေ၊ ဘုန်းတော်ကြီးတွေ ပါလာပြီ။ အတွေးအခေါ်သစ်နှင့် မျိုးဆက်သစ်တို့၏ ပျိုးခင်းရှင်များဖြစ်သည့် ကျောင်းဆရာတွေ ပါလာပိုလန် ကျောင်းဆရာ၊ ဆရာမတို့သည် ကျူးကျော်သူများနှင့် ပူးပေါင်းဟန်ပြုပြီး မျိုးချစ်တပည့်များကို လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် လမ်းညွှန်မှု ပြုခဲ့ကြလေသည်။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မာညာကလေးနှင့် အကြီးမ ဇိုစီယာတို့ နှစ်ယောက် ပန်းခြံထဲမှ လက်တွဲကာ အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်လာချိန်တွင်၊ ဆရာစကလို ဒေါ့စကီက ဇနီးလုပ်သူအား အီဗာနော့အကြောင်းကို ပြောပြနေသည်။\u003c\/p\u003e\n           ညီအစ်မနှစ်ယောက် စာကြည့်ခန်းထဲ ရောက်သွားတော့မှ မဒမ်စကလိုဒေါ့စကာက လုပ်လက်စ အလုပ်ကိုရပ်ကာ လင်တော်မောင် ကို မော့ကြည့်သည်။ သူ လုပ်နေဆဲ အလုပ်မှာ အလွန်အားစိုက်ရသည့် အလုပ်ကြမ်းဖြစ်သည်။ လက်ထဲတွင် သားရေလှီးသည့် ဓားတစ်ဖက်၊ စူး သွားတစ်ဖက်ကိုင်လျက် အချိန်ကို ဘယ်တော့မှ အလဟဿမဖြစ်စေဘဲ တန်ဖိုးရှိရှိ အသုံးချလေ့ရှိသည်မှာ အမျိုးသမီး၏ စရိုက်လက္ခဏာတစ်ခု ဖြစ်၏။ အိမ်ပြင်မထွက်နိုင်သည့် ရောဂါသည်ဘဝ ရောက်ကတည်းက ဖိနပ်ချုပ်သည့်အလုပ်ကို တတ်အောင်သင်ထားလိုက်သည်။","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43748204576917,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_1055ea3e-5b31-49d1-97c9-9bd5a8b8a933.jpg?v=1730281348"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-မမရေချယ်","title":"မမရေချယ်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒက်ဖနီ၊ ဒူမောရီးယား\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(Daphne du Maurier)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒက်ဖနီ၊ ဒူမောရီးယားသည် အင်္ဂလန်နိုင်ငံ စာပေနှင့် ယဉ်ကျေးမှု အထက် တန်းလွှာ အသိုင်းအဝိုင်းမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သည်။ အဘိုးဖြစ်သူက နိုင်ငံကျော်စာရေးဆရာကြီးဖြစ်ပြီး ဖခင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဒူမောရီးယားမှာ သူ့ခေတ်နှင့်သူ တွင်ကျယ်ခဲ့သည့် စစ်သားကြီးတစ်ဦးဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မစ္စဒူမောရီးယားသည် အသက် နှစ်ဆယ်အရွယ်တွင် The Loving Spirit ဟူသည့် ပထမဦးဆုံးဝတ္ထုကို ၁၉၃၁ ခုနှစ်၌ ထုတ်ဝေခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်ထပ် ဝတ္ထုရှည် ၁၁ ပုဒ် ထွက်သည်။ ကမ္ဘာကျော်ဖြစ်သွားသည့် နှစ်အုပ်မှာ My Cousin Rachel နှင့် Rebeccaတို့ ဖြစ်သည်။ Rebecca ကို ဆရာအထောက်တော်လှအောင်က '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eရဘက်ကာ” အမည်ဖြင့် ဘာသာပြန်ခဲ့ပြီး \u003c\/span\u003eMy Cousin Rachel ကို ဆရာတင့်တယ်က မှီငြမ်းပြီး '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမမထား” အဖြစ် ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်ဝတ္ထုနှစ်ပုဒ်စလုံးတွင် ဇာတ်အိမ်တည်သည့် အိမ်ကြီးများမှာ သူကိုယ်တိုင်နေသည့် ကွန်းဝေါလ်နယ်မှ Menabilly စံအိမ်ကြီးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          My Cousin Rachel of :39: Richard Burton sê:38: Olivia Haviland တို့နှင့် ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးရာ ကမ္ဘာကျော်ကားတစ်ကား ဖြစ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နန်းဆန်ဆန်လှသည့် ရွှေရောင်ဆံပင်များပိုင်ရှင် စာရေးဆရာမသည် ပိတ်ကြမ်းစများကို ဝတ်လေ့ရှိပြီး အိမ့်အပြင်တွင် ပျော်မွေ့တတ်သူဖြစ်သည်။ အဲလိဇဘက်ဘုရင်မကြီး၏ အိမ်တော်အရာရှိ ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ဆာ၊ ဖရက် ဒရစ်ဘရောင်းနှင့်လက်ထပ်ပြီး သားသမီးသုံးယောက် ထွန်းကားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခင်ပွန်းသည် အလုပ်တာဝန်ဖြင့် အိမ်တွင်မရှိသည့်အချိန်တိုင်း စာရေး ဆရာမသည် လှပသည့် Menabilly သစ်တောထဲမှ အိမ်ကလေးတစ်လုံးတွင် နေ့စဉ် အချိန်မှန်မှန် စာရေးလေ့ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုးအရင် ကျွန်တော်တို့ငယ်ငယ်တုန်းက လူတွေကို လမ်းလေးခွဆုံတွင် ကြိုးပေးသတ်သည်။ သည်ဘက်ခေတ်မှာတော့ သည်လိုမလုပ်ကြတော့ပါ။ သည်အလှေပျောက်သွားပြီ။ တရားခံတစ်ယောက်သည် တရားရုံးတွင် စစ်ဆေးခံရပြီး၊ ပြစ်မှုထင်ရှားလျှင် '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘော့ဒ်မင်”မြို့၏ကြိုးစင်တွင် မသေမချင်း လည်ပင်းကို ကြိုးကွင်းစွပ်၍ သတ်စေသည်။ မထင်မရှား သုသာန်တစ်ခုတွင် ဖြစ်ချင်ဖြစ်မည်။ ထုံးတမ်းစဉ်လာနှင့်အညီတော့ သင်္ဂြိုဟ်ပေးကြသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်ကလေးဘဝကို ပြန်လည်မြင်ယောင်ကြည့်မိသည်။ ချာတိတ်ကလေးတစ်ယောက်သည် လမ်းလေးခွဆုံတွင် ကြိုးတန်းလန်းနှင့် တွဲလောင်းကျနေသည့် ခပ်ညှက်ညှက်လူတစ်ယောက်ကိုကြည့်နေသည်။ ထိုလူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား၊ ကြိုးစင်တွင် တွဲလောင်းကျနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်အစ်ကို အင်းဘရော့စ်”က သည်မြင်ကွင်းကို ငရဲနှင့် နိဗ္ဗာန် အကြားမှာ ဟိုမရောက်သည်မရောက်ဖြစ်နေတာဟု ရှင်းပြသည်။ ကျွန်တော် မျက်စိထဲတွင်တော့ စာခြောက်ရုပ်တစ်ခုနှင့် တူနေသည်ထင်၏။ ဤစဉ်ကကျွန်တော် ခုနှစ်နှစ်သားပဲရှိသေးသည်။ အစ်ကိုလုပ်သူက သည်ထိတ်လန့်စရာ မြင်ကွင်းကို ကျွန်တော့်အားခေါ်ပြီး သတ္တိစမ်းခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အစ်ကိုလုပ်သူ အင်းဘရော့စ်မှာ အစ်ကိုဝမ်းကွဲဖြစ်သော်လည်း ကျွန်တော်ကို မိဘသဖွယ်အုပ်ထိန်းသူဖြစ်၏။ ညီအစ်ကိုအရင်းတစ်ယောက်လို ချစ်သူဖြစ်၏။ ကျွန်တော်ကလည်း သူ့အပေါ် အလားတူပင်။ စင်စစ် အစ်ကို သည် ကျွန်တော့်ကမ္ဘာ ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်၏ အားထားရာဖြစ်ပါသည်။ အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို အဖေလိုအုပ်ချုပ်ပြီး ကျွန်တော့်အရည်အသွေးကို အမြဲတမ်း စမ်းသပ်နေတတ်သည်။ အမြဲတမ်း လမ်းညွှန်သွန်သင်နေတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီမယ် ညီလေး ဖီးလစ်၊ လောကကြီးဟာ နောက်ဆုံးတော့ ဒါပဲကွ။ လူတွေအားလုံး တစ်မျိုးမျိုးနဲ့ သေကြရတာချည်းပဲ။ တချို့ စစ်ပွဲမှာ သေကြတယ်။ တချို့ အိပ်ရာထဲမှာ သေကြတယ်။ တချို့ ပန်းတိုင်ရောက်မှ သေကြတယ်။ တချို့ လမ်းခုလတ်မှာတင် ဘဝဇာတ်သိမ်းသွားကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါတွေသိဖို့ ညီလေး ငယ်လွန်းပါသေးတယ်လေ။ တစ်ခုတော့ မှတ်ထားပေါ့ကွာ၊ လူဆိုတာ သေမျိုးတွေချည်းပဲ။ တစ်နေရာမှာ တစ်မျိုးမျိုးနဲ့သေကြရတာချည်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရာဇဝတ်ဘေးနဲ့သေရရင်တော့ မင်းမြင်တဲ့ အတိုင်းပဲ။ အဲဒီနည်းနဲ့ သေကြရမှာချည်းပဲ။ ဒါဟာ မင်းတို့ ငါတို့အတွက် ဘဝလမ်းကြောင်းကို ရိုးရိုးဖြောင့်ဖြောင့် လျှောက်လှမ်းဖို့ သင်ခန်းစာပဲ ညီလေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လေထဲတွင်လှုပ်ရှားနေသည့်အလောင်းကို ကျွန်တော်တို့ညီအစ်ကို နှစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ အစ်ကိုက ဆက်ရှင်းပြသည်။ အဘိုးကြီး ဆယ်လီ၏ အလောင်းကိုကြည့်ပြီး မှတ်ချက်ချသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တဒင်္ဂ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကလေးကို မထိန်းနိုင်လို့ ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန် ခဲ့တာလေ”တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြီးတော့ အလောင်းတစ်လောင်းကို ညွှန်ပြပြီး ဆက်ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သူက တွမ်ဂျွန်ကင်း တဲ့။ သူက မူးတာကလွဲပြီး လူအေးတစ်ယောက် ပါကွာ။ ရိုးရိုးသားသား ထုံထုံထိုင်းထိုင်းအစားထဲကပါ။ အဲ မိန်းမက ဆိုးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သတ်ပစ်ရလောက်အောင်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ နားပူနားဆာလုပ်တဲ့ မိန်းမတွေကို သတ်ရမယ်ဆိုရင် ယောက်ျားအားလုံး လူသတ်သမားတွေ ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အင်း ဒါတွေကို ကျွန်တော် ပြန်မစဉ်းစားမိတာ ကြာပါပြီ။ ဆယ့်ရှစ် နှစ်တောင် ကြာခဲ့ပြီပဲ။ ခုရက်ပိုင်းတွင်မှ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲ ပြန်ပေါ်လာသည့် မြင်ကွင်းများ ဖြစ်ပါသည်။ ထူးတော့ ထူးဆန်းသည်။ စိတ်အာရုံမှာ အပြင်း အထန် လှုပ်ရှားလာတာတွေကြောင့် ငယ်ဘဝပုံရိပ်များ ရုတ်ခြည်း ပြန်ပေါ် ထင်ဟပ်လာတာများလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘယ်လိုကြောင့် တွမ်အကြောင်း ကျွန်တော် စဉ်းစားနေမိသည်မသိ။ သူ တွဲလောင်းကျနေသည့်ပုံစံကြီးကို ကျွန်တော် ပြန်မြင်နေမိသည်။ သူ့ဇာတ်လမ်းကို ကျွန်တော် မေ့နေပါပြီ။ ခုအချိန်လောက်ဆို သတိရမည့်သူ မရှိသလောက် ဖြစ်နေပါပြီး သေလွန်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ဘဝတစ်ခုရှိသည် ဆိုလျှင်တော့ တွမ်ကို ကျွန်တော် ရှာပြီး မေးချင်သည်။ သူနှင့် ကျွန်တော် အတူတူ အိပ်မက် မက်လို့ရမလားလို့လေ။ နောက်ဘဝတစ်ခုကို မကူးမီမှာ အပြစ်ငယ်များကို ဆေးကြောသုတ်သင်လို့ ရ မရ ဆိုသည့် အိပ်မက်မျိုးတွေလေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လောလောဆယ်တွင်တော့ ကြိတ်မှိတ်သည်းခံပြီး ဘဝကို ဆက်နေ ရဦးမည်ပင်။ သို့သော် ကျွန်တော်ကြုံနေရသည့် ပြဿနာမျိုးထဲတွင် မည်သို့ ဆက်နေရမည်လဲ။ နေ့စဉ် တာဝန်ဝတ္တရားများကို ထမ်းဆောင်ရင်း အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားစေဖို့ကတော့ မခက်ပါ။ အစ်ကို့လိုပင် အေးအေးဆေးဆေးနေပြီး၊ သစ်တောနှင့် ပိုင်စားမြေတွေပေါ်တွင် ဆက်လက် စီမံခန့်ခွဲရုံပင်။ ပြီးတော့ ပါလီမန်တွင် အမတ်တစ်နေရာယူပြီး မင်းစိုးရာဇာပိုင်းကို ဝင်ရုံပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့် ဘိုးအေများလိုပင် လူရိုသေ ရှင်ရိုသေ ဘဝကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားဖို့သာ ရှိပါသည်။ ပိုင်စားတွေပေါ်မှ သစ်တောတွေ၊ စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးလုပ်ငန်းတွေနှင့် အလုပ်သမားများ၏ သာရေးနာရေး ကိစ္စတွေအားလုံး ကျွန်တော့်တာဝန်လုံးလုံးဖြစ်လာပြီပေါ့။ သို့သော် ကျွန်တော့် ပခုံးပေါ်တွင် မရှူနိုင်မကယ်နိုင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခု ရောက်နေကြောင်း ကိုကား ဘယ်သူမှ မရိပ်မိကြပေ။ ဘယ်သူမှလည်း ဖြေရှင်းပေးနိုင်ကြလိမ့်မည် မဟုတ်။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် နေ့တိုင်း ပြန်မေးနေသည်။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မဖြေရှင်းနိုင်သော မေးခွန်းကိုလည်း ဘယ်သူမျှ သိနိုင်ကြမည် မဟုတ်။ မမရေချယ်သည် ပြစ်မှုကျူးလွန်ထားသည့် ရာဇဝတ်သမလား။ ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင် နတ်ရုပ်သွင်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘယ်လောက် နန်းဆန်သည့် အမည်ပါလဲ။ ရေချယ်တဲ့။ ကျွန်တော် တိုးတိုးကလေး ခေါ်ကြည့်သည်။ ချိုမြိန်သိမ်မွေ့လှပါ၏။ လျှာပေါ်တွင် အရသာတစ်မျိုးမျိုးရောက်လာသလို ခံစားရ၏။ ဘယ်လို အရသာမျိုးပါလိမ့်။ တဖြည်းဖြည်း စူးရှခါးသက်လာမည့် အဆိပ်၏ အရသာမျိုးများလား။ ထိုအရသာသည် လျှာပေါ်မှတစ်ဆင့် တင်းတင်းစေ့သော နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ ရောက်သွား၏။ နှုတ်ခမ်းများဆီမှ နှလုံးသားဆီသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ သည် ဝေဒနာမှ ကျွန်တော် ရုန်းထွက်နိုင်ပါတော့မည်လား။ ရုန်းထွက်နိုင်သည် ဆိုလျှင် အသက် လေးဆယ်ရွယ်ရောက်မှလား၊ ငါးဆယ်တွင်း ဝင်မလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်တွင် အမြတ်တနိုး စောင့်ရှောက်ရမည့် မဟာသုခရိပ်မြိုင်\" အိမ်ကြီးက ရှိသေးသည်။ အစ်ကိုက မမှာခဲ့ပေမဲ့ သူ သည်အတိုင်း ကျွန်တော့်ကို လုပ်ဆောင်စေချင်မှာ သေချာပါသည်။ သည် စံအိမ်ကြီးကို အလှမယွင်းအောင် ထိန်းသိမ်းပြင်ဆင်ဖို့ ကျွန်တော် လုပ်နိုင်ပါသည်။ ကျွန်တော် မရှိတော့လျှင်လည်း သည် မဟာသုခရိပ်မြိုင်၏အလှအပအမွေတွေ ကျန်ရစ်စေချင်ပါသည်။ ကျန်ရစ်အောင် ကျွန်တော် လုပ်ရပါမည်။ သို့သော်တစ်ကိုယ်တော် အထီးကျန်ဘဝသည် ရိုးရိုးလူတစ်ယောက်ကို လူထူးလူဆန်း တစ်ယောက်ဖြစ်သွားစေပြီး မကြာခင်အတွင်း ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေး၊ တိမ်းတိမ်း ပွေပွေ ဖြစ်သွားစေတတ်ပါသည်။ တစ်ဖန် ထိုမှတစ်ဆင့် သူသည် စိတ်ကူးယဉ် သမားတစ်ယောက် ဖြစ်သွားတတ်၏။ သူ၏နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ ရူးသွပ် ခြင်းမှတစ်ပါး အခြားမရှိပြီ။ တောင်တွေးမြောက်တွေးနှင့် တွမ်ဂျွန်ကင်းကို သတိရလာပြန်၏။ သူလည်း သည်လိုလူစား ဖြစ်နေမလား မသိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           လွန်ခဲ့သည့် ဆယ့်ရှစ်နှစ်က ပုံရိပ်များ အာရုံတွင် ပြန်လည်ထင်ရှား လာပြန်၏။ ကြိုးစင်နားမှ အစ်ကို ပြန်လှည့်ထွက်လာသည်။ ကျွန်တော်က အိပ်မက်ထဲတွင် လျှောက်သည့် ခြေလှမ်းများဖြင့် သူ့နောက်မှ လိုက်လာခဲ့၏။ သည်တုန်းက သူဝတ်ထားသည့်အင်္ကျီမှာ ကျွန်တော် ခုဝတ်ထားသည့် အမဲလိုက်ဂျာကင်မျိုးဟု ထင်သည်။ တံတောင်ဆစ်တွင် သားရေ ကပ်ချုပ် ထားသည့်အင်္ကျီမျိုး။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျွန်တော်သည် တစ်နေ့တခြား သူနှင့် တူတူလာသည်။ ကျွန်တော့် ကိုယ်တွင် သူ့ဝိညာဉ် ပူးကပ်နေလေပြီတကား။ ကျွန်တော့် မျက်လုံးများက သူ့မျက်လုံးများနှင့် တစ်ထေရာတည်း၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်လည်း အလားတူ။ တဖြည်းဖြည်း ကျွန်တော် သံသယဖြစ်လာသည်။ သူ မသေခင် ကျွန်တော် ချက်ချင်းလိုက်မသွားနိုင်သည့် အီတလီမည်သော တိုင်းပြည် အစုတ်ပလုတ်တွင် သံသယတွေ၊ ထိတ်လန့်စရာတွေကြောင့် သူ ဘဝကူး သည့်အခါ ဝိညာဉ်က ကျွန်တော့်ဆီရောက်လာပြီး ပူးကပ်နေခြင်းများလား။ သူ့ဝေဒနာမျိုး ကျွန်တော် ခံစားရပြီး၊ သူ့အမှားမျိုး ကျွန်တော် ကျူးလွန်မိဦး မှာလား။ ကျွန်တော့် သံသယသည် အလွန်ဖြစ်နိုင်သော သံသယဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မည်သို့ရှိစေ ကျွန်တော့်အစ်ကိုနှင့် ကျွန်တော် တူနေခြင်းအတွက် တော့ ကျွန်တော် ဂုဏ်ယူသည်။ ဤသည်ကပင် ကျွန်တော် ပျက်စီးရာ ပျက်စီးကြောင်းများ ဖြစ်နေမည်လားမသိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျွန်တော်သည် မူလကကျွန်တော် ဟုတ်သေးရဲ့လား မသိ။ ထက်မြက်သော၊ စကားနည်းသော၊ လုပ်ငန်းကျွမ်းကျင်သော ကျွန်တော် ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်သည် ဘာမျှအဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် ဆယ့်နှစ်လအဖြစ် အဟောသိကံ ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျွန်တော်က သည်လိုလူစားမျိုးမှမဟုတ်ပဲ။ ကျွန်တော့်အစ်ကိုလည်း ကျွန်တော့်လိုပဲလေ။ ကျွန်တော်တို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ဧရာမစီမံကိန်း ကြီးတွေနှင့် ရည်ရွယ်ချက် ကြီးမားသူများ ဖြစ်ပါသည်။ အကောင်အထည် မဖော်နိုင်တာကတော့ တစ်ပိုင်းပေါ့ လေ။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်စလုံး စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တွေ မက်တတ်ကြသူများဖြစ်၏။ အိပ်မက်ကမ္ဘာတွင် လမ်းလျှောက်တတ်ကြသူများဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် အချစ်ငတ်သူများလည်း ဖြစ်၏။ သို့သော် နှစ်ယောက်စလုံး အရှက်အကြောက်ကြီး၍ မျိုသိပ်စိတ်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံကြရသည်။ ဤသို့ဖြင့် နှလုံးသားကို ထိပါးလာသည့်တိုင် ကြိတ်မှိတ်ခံတတ်သူများ ဖြစ်လာကြ၏ ။ ကျွန်တော်တို့နေရာတွင် အခြား နှစ်ယောက်ဆိုလျှင် ပြဿနာအရပ်ရပ်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ကြလိမ့်မည် ထင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ရေချယ်ရောက်လာလို့လည်း ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ တစ်ရက် နှစ်ရက် နေပြီး ပြန်သွားလိမ့်မည်။ ပြောစရာ ဆိုစရာ သိပ်များများရှိမည်မဟုတ်။ စားပွဲဝိုင်းတွင် ရှေ့နေတွေနှင့် ဝိုင်းဖွဲ့ကာ ဥပဒေ စကားတွေ ပြောကြလိမ့်မည်။ သူ့ရပိုင်ခွင့်များကို ကျွန်တော်က တစ်ချက်လောက် ဝေ့ကြည့်ပြီး လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်ရုံပင်။ ဒါပြီးလျှင် ပြီးပြီ။ သူနှင့် နောက် ပတ်သက်စရာအကြောင်းမရှိတော့။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43748205822101,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_2a2888a9-7897-449f-a2e7-6c33f514b613.jpg?v=1730281356"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-မျှော်","title":"မျှော်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနိဒါန်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နွေဦး ရောက်ပြီ ဆိုသည်နှင့် “လင်းကောင်း' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ယောက် ငန်းဖြူ ရွာသို့ ပြန်လာစမြဲ ဖြစ်သည်။ ဇနီးလုပ်သူ ‘ရှေးယု\u003c\/span\u003e' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှင့် ကွာရှင်းဖို့ ဖြစ်၏။ ဂူဂျီယာ မြို့နယ် တရားရုံး ရောက်လျှင်ပင် ရှေးယုက စိတ်ပြောင်းသွားသည်ချည်း။ တစ်နှစ်ပြီး တစ်နှစ် သည်အတိုင်းချည်း ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ကြာတောင့် ကြာရှည် ရှိခဲ့လေပြီ။ တစ်နှစ် တစ်ခါ မြို့သို့ သွားသည်။ မူလ လက်ထပ်စာချုပ်ကိုယ်စီ ကိုင်ပြီး ပြန်လာကြရသည်ချည်း။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်တစ်ခါတော့ ကွာရှင်း ပြတ်စဲမှုကို အထောက်အကူဖြစ်မည့် စာတစ်စောင် လင်းကောင်း ယူလာခဲ့သည်။ မူဂျီမြို့ စစ်ဆေးရုံမှ တာဝန်ရှိသူ များ၏ ထောက်ခံစာ ဖြစ်သည်။ သူက မူဂျီဆေးရုံမှ စစ်တပ်ဆရာဝန်လေ။ သည်တစ်ခေါက်တော့ ကိစ္စပြတ်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်စွာဖြင့် ချစ်သူ ဆရာမကလေး “မာနာ” ကို နှစ်သိမ့်ထားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အရာရှိတစ်ယောက်ဖြစ်၍ တစ်နှစ်ကို ခွင့်ဆယ့်နှစ်ရက် ခံစား - ရှိသည်။ ရွာအပြန်တွင် ရထားတစ်တန် ကားတစ်တန် အသွားအပြန်ဆို နုတ်လိုက်လျှင် ငန်းဖြူးတွင် နေချိန် ဆယ်ရက်သာ ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်တစ်ခေါက် အိမ်အပြန်တွင် လာရင်းကိစ္စ ချက်ချင်း ပြတ်ရည် - မှန်းထားသော်လည်း  ́ ရွာပြန်ရောက်ပြီး ခုနှစ်ရက်ကြာသည့်တိုင် လိပ်ခဲတည်းလည်း ဖြစ်နေဆဲ။ မိန်းမကို ပြောဖို့ '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eစတင်ရန် ခက်ပါဘိ\" ဖြစ်နေသည်။ ဘယ်လို ဖြစ်တာပါလိမ့်။ ပြောမည် လုပ်တိုင်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ထွက်မလာ ဘဲ ဖြစ်နေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့၏ ရွှံ့အုတ်နှင့် ဆောက်ထားသည့် အိမ်ကလေးမှာ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်ပြီ။ သက်ကယ်မိုး။ လေးထောင့်စပ်စပ် ပြတင်းပေါက် သုံးပေါက် ( ပါသည်။ တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထား၏။ ပြတင်းပေါက်ကျည်းပေါင်တွေကို အပြာရောင်သင်္ဘောဆေး သုတ်ထားသည်။ လင်းကမှိုတက်နေသည့် စာအုပ်တွေကို နေပူ ထုတ်လှန်းနေသည်။ ရှေးယုက စာအုပ်ကို စိတ်မဝင်စား။ ဘယ်လို ထိန်းသိမ်းရမှန်း မသိဘူးလေ။ ခုအချိန်မှာတော့ ဒီစာအုပ်တွေ လင်းအတွက် အသုံးမဝင်တော့ပေ။ ကလေးတွေကို ပေးပစ်ဖို့ စိတ်ကူး လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခြံထဲတွင် ကြက်တွေ တစ်ကောင်နှင့် တစ်ကောင် ရန်ဖြစ်နေသံ။ - ဘဲအော်သံတွေနှင့် ဆူညံနေသည်။ ကြက်ပေါက်စကလေးတွေက ခြံထဲတွင် လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားနေကြ၏။ အိမ်နောက်ဖေး ခြံထဲတွင် ပဲတိုင်ထောင်ပင်တွေ၊ ဘူးဖရုံ သခွာတွေ စင်ပေါ်မှာ စီရရီ၊ တွဲရရွဲ၊ မြေပေါ်တွင် စီတန်းနေသည့် ခရမ်းခင်းတွင် ခရမ်းသီးတွေ ပွတ်နေသည်။ ဆလတ်ပင်တွေ က ဖြောင့်တန်းစွာ စိမ်းစိုလျက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြက်တွေ ဘဲတွေအပြင် ရှူးယုက ဝက်နှစ်ကောင်လည်း မွေးထား သေးသည်။ ပြီးတော့ နို့စားဆိတ်မတစ်ကောင်။ သူတို့၏ အညစ်အကြေးများက စားပင်များအတွက် မြေဩဇာ။ သည်အနံ့အသက်များကိုလည်း မခံစားနိုင်တော့ပါ။ ရှေးယု ချက်ပြုတ်နေသည့် မီးဖိုချောင်မှ အနံ့အသက်များကိုလည်း သူ သွားရည်မကျတော့ပါ။ နံဘေးအိမ်များမှ သစ်ပင်ရိပ်တွေ သူတို့ ခြံထဲသို့ အုပ်မိုးနေသည်။ အိမ်နီးနားမှ ခွေးအူသံတွေ ကြားနေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာအုပ်တွေကို တစ်ဖက်သို့ လှန်ပြီးသည်နှင့် အိမ်ရှေ့ ခြံစည်းရိုး ဘက်ဆီသို့ လင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ ခြံစည်းရိုးက သုံးပေခန့် မြင့်သည်။ ဆူးပင်တွေကို သေသေသပ်သပ် ညှပ်ထား၏။ လင်း၏ လက်ထဲတွင်ထောင့်တွေ ကျိုးနေသည့် ရုရှားအဘိဓာန်တစ်အုပ် ပါလာသည်။ သူ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက ကိုင်ခဲ့သည့် စာအုပ်ဖြစ်၏။ '\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘာမှ လုပ်စရာမရှိသဖြင့် လင်းက ကြိတ်ဆုံပေါ် တက်ထိုင်ပြီး ၊ လက်ထဲမှ အဘိဓာန်စာအုပ်ကို လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။ အင်း၊ တော်တော်မှတ်မိသေးတာပဲ။ စာကြောင်း ဖွဲ့ကြည့်လို့တောင် ရနေသေးသည်။ သို့သော် သဒ္ဒါမှန်အောင် မရေးနိုင်တော့ စာအုပ်ကို ပိတ်ပြီး ပေါင်ပေါ် တင်ထားလိုက် သည်။ လေအဝှေ့တွင် စာရွက်တွေ တဖျတ်ဖျတ် လန်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုးအဝေး ကွင်းပြင်ထဲတွင် အာလူးစိုက်နေသည့် ရွာသားများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကိုယ့်လုပ်ငန်းနှင့်ကိုယ် ပေါက်တူး တဝင့်ဝင့်ဖြင့်။ ကွင်းတစ်ဖက်စွန်းတွင် အလံနီ ထောင်ထားသည်။ သူတို့ သည်နေ့ အရောက် သွားရမည့် ပန်းတိုင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဒေါက်တာလင်း သဘောကျနေသည်။ သို့သော် စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းကို သူ မကျွမ်းပေ။ ဆယ်တန်းရောက်ကတည်းက ရွာကို စွန့်ပြီး ဂူဂျီယာကို ရောက်ခဲ့သည် မဟုတ်လား။ အဲဒီတုန်းက သူ့အသက် 1 ဆယ့်ခြောက်နှစ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လမ်းပေါ်တွင် စပါးနှံတွေ အမို့အမောက်တင်လာသည့် နွားလှည်း တစ်စီး မောင်းလာနေသည်။ လှည်းဆွဲလာသည့် နွားမတစ်ကောင်၏ နောက် ခြေထောက်တစ်ဖက်က ဆာတာတာ။ လှည်းပေါ်တွင် တင်လာသည့် စပါးနှံ တွေထဲတွင် တစ်ကိုယ်လုံး မြုပ်လုနီးပါး ထိုင်လိုက်လာသည့် မိန်းကလေး နှစ်ယောက်ကို လှမ်းမြင်လိုက်သည်။ တစ်ယောက်က သူ့သမီး ” မိန်းကလေးနှစ်ယောက် ပျော်ပျော်ပါးပါး သီချင်းဆိုလာကြသည်။ နွားလှည်း မောင်းလာသူက ခေါင်းစွပ်ဦးထုပ်နှင့် အဘိုးကြီးတစ်ယောက်၊ ပါးစပ်ထဲတွင် ဆေးတံခဲလျက်။ အထိုင် နွားထီးကြီး၏ တင်ပါးကို နှင်တံနှင့် တဖျတ်ဖျတ် ! ရိုက်ရင်း ခပ်သွက်သွက် မောင်းလာသည်။ လမ်းကြမ်းပေါ်တွင် လှည်းဖနောင့် သံသည် တဂျီးဂျီးမြည်လျက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခြံဝရောက်တော့ လှည်းထိုးရပ်သွားသည်။ ဟွာက ပြည့်ဖောင်းနေသည့် ဂုံနီအိတ်ကြီးတစ်လုံးကို တွန်းချပြီး လှည်းပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျေးဇူးပဲ  ဦးလေးယန်' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု လှည်းသမားကြီးအား လှမ်းအော်ပြီး ဝတုတ်တုတ် သူ့အဖော် ကောင်မလေးကိုပါ တစ်ဆက်တည်း ပြောလိုက်သည်။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ညနေမှ တွေ့မယ်ဟေ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ ဂျုံနှံများကို လက်နှင့် ခါချသည်။ လှည်းသမားကြီးနှင့် ဖက်တီးမလေးက လင်းကို ပြုံးပြသည်။ ဘာမှတော့် မပြော။ လင်းက အဘိုးကြီးကို သိပ်မမှတ်မိ။ ကောင်မလေးကိုလည်း ဝါးတားတား။ ရွာဓလေ့အတိုင်း သူ့ကို ပဋိသန္ဓာရ မပြုကြကြောင်း လင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ စစ်တပ်ယူနီဖောင်း ဝတ်ထား၍လားဟုလည်း တွေးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြိတ်ဆုံပေါ်မှ ဆင်းပြီး သမီးလုပ်သူကို လင်း မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာအိတ်ကြီးလဲ သမီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပိုးစာပင်တွေပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ ပိုးကောင်တွေကို ကျွေးဖို့လား'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟုတ်ကဲ့”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟွာက အဖေနှင့် စကားပြောဖို့ ရှိုးတိုးရှန့်တန့် ဖြစ်နေသည်။ အိမ်နောက်ဖေးတွင် ဧရာမ ခြင်းတောင်းကြီး သုံးလုံးဖြင့် ပိုးကောင်တွေ မွေးထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          'အိတ်က အလေးကြီးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဟင့်အင်း၊ မလေးပါဘူး'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပေးလေ၊ အဖေ သယ်ပေးမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိမ်ထဲ မဝင်ခင် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောလေမလားဟု လင်း စောင့်နေ သည်။ သို့သော် ကလေးမက ဘာမှ ထူးထူးထွေထွေ မပြောဘဲ “ရပါတယ်” ဟု ဆိုကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မယူပြီး အိတ်ကြီးကို ပခုံးပေါ် တင်ကာ အဖေကို မျက်လုံးရွဲကြီးများဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်၍ အိမ်နောက်ဘက်သို့လျှောက်သွားသည်။ ဟွာ၏ လက်မောင်းတွေ နေလောင်ထားသည်ကို လင်း သတိထားလိုက်မိသည်။ သည်နှစ် အရပ် ထွက်လာသည်။ ယာထဲတွင် တပင်တပန်း အလုပ် လုပ်နိုင်နေပါပြီကော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဖေ့ကို သမီး ကြည့်သည့် အကြည့်က ခပ်စိမ်းစိမ်း။ အင်း သူ့အမေနဲ့ ကွာရှင်းဖို့ လုပ်နေတာ ‘ဟ္မာ' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eသိနေလို့ ထင်ပါရဲ့။ ဟုတ်ချင်မှလည်း ဟုတ်မှာပါလေ။ သည်နှစ် သည်အကြောင်း ပြောမှ မပြောရသေးတာပဲ။ သမီး အေးစက်စက်ဖြစ်နေတာကို ကြည့်ပြီး လင်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။ ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ ဖအေကို ဟွာ ချစ်ခဲ့ပါသည်။ အဖေ ပြန်လာ၍ အတူတူ ကစားပြီး ပျော်နေတတ်သည်လေ။ အရွယ်ကလေး ရလာမှတဖြည်းဖြည်း အေးစက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ \u003c\/span\u003e| သူ ငါ့ကို တကယ် မုန်းနေတာလား။ လင်း စိတ်မသက်မသာဖြင့်တွေးနေသည်။ အင်းလေ၊ သူ အပျိုပေါက်ကလေး ဖြစ်နေပြီပဲ။ မကြာခင် သူ့အိမ်ထောင်နှင့် သူ ဖြစ်တော့မှာပဲ။ ငါလို အဘိုးကြီးတစ်ယောက် သူ့အတွက် မလိုအပ်တော့ပါဘူး။ F. လင်းကောင်းသည် သူ့အရွယ်နှင့်စာလျှင် အရွယ်တင်သူ ဖြစ်ပါသည်။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လေးဆယ်ကျော်လာပေမယ့် လူငယ်လေး တစ်ယောက်လိုပင် ဖျတ်လတ်သွက်လက်နေဆဲ။ နှာတံစင်းစင်း၊ မျက်နှာသွယ်သွယ်နှင့် လူချောတစ်ယောက် ဖြစ်၏။ မျက်မှန်တပ်ထားသဖြင့် ခန့်ညားသည်။ ပညာတတ်တစ်ယောက်မှန်း သိသာသည်။ ဇနီးလုပ်သူ ရှေးယုက သူနှင့် တခြားစီ သေးသေးညှက်ညှက်နှင့် အဘွားကြီးအိုပေါက်စလေးနှင့် တူနေသည်။ သေးကွေး ပိန်လှီသော လက်နှစ်ဖက်က အင်္ကျီလက်မောင်းအိုးထဲတွင် ချောင်ကျယ်ကျယ် ဖြစ်နေ သည်။ အဆိုးဆုံးမှာ ရှေးယုသည် ခြေသေးမတစ်ယောက် ဖြစ်နေခြင်းပင်။ မျက်လုံးအစုံက လှသော်လည်း နှုတ်ခမ်းက ချိုင့်ဝင်နေသဖြင့် အကြည့်ရ ဆိုးနေသည်။ ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့်၊ သူတို့လင်မယား ရှေ့သွားနောက်လိုက် မညီနိုင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညစာစားပြီးမှ လင်းက မိန်းမကို မေးရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eတို့ ကွာရှင်းဖို့ကိစ္စ ပြောကြရအောင်လား ရှူးယု”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟွာက စာကျက်ဖို့ သူငယ်ချင်းတွေနှင့် ထွက်သွားပြီ။ ဟာဘင်မြို့ ကုန်သွယ်ရေးသင်တန်းကျောင်းတက်ဖို့ ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲဖြေရန် စာကျက် နေချိန် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပြောလေ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ထုံးစံအတိုင်း ယုက ခပ်အေးအေး ပြန်ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မနက်ဖြန် မြို့သွားကြမလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \" သွားလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အင်း ဟိုရောက်တော့ မင်း စိတ်ပြောင်းသွားဦးမှာလား၊ ဒီတစ်ခါ မင်း : တတိတည်ရမယ်နော်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရှေးယု ငြိမ်သွားသည်။ သူတို့လင်မယား ဘယ်တုန်းကမှ ရန်မဖြစ်ဖူးကြေး ဌေးယုက ယောက်ျားပြုသမျှ နုသည့် မိန်းမမျိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          'ယုရယ်၊ မင်း သိပါတယ်ကွာ၊ ငါ တပ်ထဲမှာ အိုးနဲ့ အိမ်နဲ့ နေချင်ပြီလေ၊ တစ်ယောက်တည်း နေရတာ မလွယ်တော့ဘူး၊ ငါ့အသက် လည်း မငယ်တော့ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\" ရှုးယု ခေါင်းညိတ်သည်။ ဘာမှတော့ မပြော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီတစ်ခါ တရားသူကြီးမေးရင် ဟုတ်ကဲ့လို့ ပြောမယ် မဟုတ်လားဟင် \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်ကဲ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ လင်းကတော့ သတင်းစာ . တစ်စောင်ကို ဆက်ဖတ်ရင်း လက်ချောင်းကလေးတွေနှင့် စားပွဲထိုခေါက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှုးယုက သမီးအတွက် အင်္ကျီ ချုပ်နေသည်။ ကတ်ထူပြားတွေနှင့် လုပ်ထားသည့် မျက်နှာကြက်မှ တွဲလောင်းကျနေသော ၂၅ တိုင်အား မီးလုံး | ပတ်ပတ်လည်တွင် ပိုးဟပ်နှစ်ကောင် ပတ်ချာလည် ပျံသန်းနေသည်။ ထုံးသုတ်ထားသည့် နံရံတွင် တွဲလောင်းကျနေသည့် မီးကြိုးအရိပ်ထင်နေသည်။ အုတ်စီထားသည့် အိပ်ရာပေါ်တွင် နှီးချောဖျာ ခင်းထားသည်။ ဖျာပေါ်တွင် ဧရာမပေါင်မုန့်ကြီးတွေနှင့် တူသည့် ခေါင်းအုံးသုံးလုံးပေါ်တွင် ဂွမ်းကပ်နှစ်ခု ခေါက်တင်ထားသည်။ ရွာတောင်ပိုင်း ရေကန်ဆီမှ ဖားအော်သံတွေ ကြားနေရ၏။ ပုရစ်အော်သံတွေလည်း ဆူညံနေ၏။ ကုန်ထုတ်လုပ်မှု ရုံးခန်းဆီမှ ခေါင်းလောင်းထိုးသံ ထွက်လာသည်။ ဘုံရိပ်သာအဖွဲ့ဝင်များအား အစည်းအဝေးခေါ်ခြင်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၉၆၂ ခုနှစ်က ရှန်ယန်းမြို့ ဆေးကျောင်းတွင် လင်း ကျောင်း တက်ခဲ့စဉ်က သူ့အသက်မှာ နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ နွေရာသီ တစ်ရက်တွင် အဖေ့ထံမှ စာရောက်လာသည်။ အမေ နေမကောင်းကြောင်း၊ သူက ဘုံရိပ်သာပိုင် လယ်ထဲတွင် အချိန်ပြည့် အလုပ် လုပ်နေရသဖြင့် အိမ်ကို ပြန်မကြည့်နိုင်ကြောင်းများ ရေးထားသည်။ အဖေက လင်းကို အိမ်ထောင် ချပေးချင်နေပြီ။ မိန်းမကို ပြုစုဖို့ ချွေးမ မရှိလျှင် မဖြစ်တော့သည့် အခြေ အနေသို့ ရောက်နေပြီ။ နောက်ဆုံးတွင် ချွေးမရှာပေးဖို့ အဖေ့ကို လင်း သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွာလူကြီးတွေက လီယပ်စ်မိသားစုမှ အကြီးဆုံးသမီးနှင့် စေ့စပ်ပေး ကြသည်။ လိုကူးဘက်မှ ငန်းဖြူရွာသို့ ပြောင်းလာသည့် မိသားစုဖြစ်သည်။ သတို့သားက ကျောင်းပြီးလျှင် ဆရာဝန်ဖြစ်မည့်သူ၊ အရာရှိဖြစ်မည့် သူမို့ ( သတို့သမီး၏ မိဘများက တင်တောင်းဖို့ ဥစ္စာပစ္စည်း ငွေကြေးတစ်စုံတစ်ရာ မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။ လင်း၏ မိဘတွေက ရှေးယု၏ အဖြူ အမည်း ဓာတ်ပုံ တစ်ပုံ လင်းဆီ ပို့ပေးလိုက်ကြသည်။ ရိုးရိုး တောသူကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်၍ လင်းက သဘောတူလိုက်သည်။ ထိုစဉ်က ရှေးယု၏ အသက် နှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်။ လင်းထက် တစ်နှစ်ငယ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုနှစ် ဆောင်းတွင်းတွင် လင်း ရွာပြန်လာသည်။ သည်တော့မှ ဇနီးလောင်းကို လူကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ လင်း စိတ်ပျက်သွားသည်။ရှုးယုသည် အသက်လေးဆယ်အရွယ် မိန်းမတစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။ မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းတွေ ပေါ်နေပြီ။ အဆိုးဆုံးကတော့သူ့ခြေထောက်တွေ၊ ခြေထောက်ကလေးတွေမှာ လေးလက်မသာ ရှိသည်။ အဖေနှင့် အမေ့ကို စေ့စပ်ထားတာ ဖျက်ပေးဖို့ လင်း ပြောပါသေးသည်။ သည်မိန်းကလေးကို ဘယ်လိုမှ လင်း လက်မခံနိုင်ပါ။ သို့သော် ရွာဓလေ့အရ ဖျက်လို့ မရတော့ပြီ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဖေက မျက်နှာထားတင်းတင်းနှင့် ဆိုသည်။ “ရုပ်ချောတာထက် အိမ်အတွက် အသုံးဝင်ဖို့ ပိုအရေးကြီးတယ်” အမေကလည်း နားချသည်။ “\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါလောက် စိတ်ကောင်း နှလုံးကောင်းရှိတဲ့ မိန်းကလေးမျိုး မင်း ဘယ်မှာမှ မရနိုင်ဘူး သား၊ သား သဘောတူမယ်ဆိုရင် အမေ သေပျော်ပါပြီကွယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အားလုံး စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်၍ လင်း လက်လျှော့လိုက်ရသည်။ သို့သော် မိမိ အလုပ် လုပ်နေသည့် စစ်ဆေးရုံကို ခေါ်သွားဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် လက်ထပ်ပြီး နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကြာသည့်တိုင် ယောက်ျား အလုပ် လုပ်နေ သည့်မြို့ကို ရှေးယု မရောက်ဖူးခဲ့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သမီးလေး ဟွာကို မွေးပြီးနောက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ရှိပြီ။ သူတို့ လင်မယားလို မနေကြတော့ပေ။ ရွာကို ပြန်လာသည့်အခါ တစ်အိပ်ရာစီ အိပ်သည်။ အချစ်မပါဘဲ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ရခြင်းဖြစ်၍ လင်းက မိန်းမကို ချစ်လို့ မရနိုင်ပါ။ မုန်းလည်း မမုန်းခဲ့ပါ။ နှမတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခုတော့ လင်း၏ မိဘတွေ ဆုံးရှာကြပြီ။ ဟ္မာတစ်ယောက်လည်း အလယ်တန်းအောင်သဖြင့် ကုန်သွယ်ရေးသင်တန်းကျောင်း တက်ဖို့ ပြင်နေပြီ။ လင်း၏ စိတ်ထဲတွင် သူတို့သားအမိသည် သူတို့ဘာသာ သီးခြား ဖြစ်နေပြီး သူ၏ အထောက်အပံ့ မလိုတော့သလို ဖြစ်နေသည် ထင်၏။ သည်တော့ ဘဝတစ်ခုစပြီး တစ်အိုးတစ်အိမ် ထူထောင်သင့်ပြီပေါ့။ မည်သို့ဖြစ်စေ ရင်ခုန်စရာမရှိသည့် သည်အိမ်ထောင်မှ ရုန်းထွက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ကျေးရွာဘုံရိပ်သာပိုင် ဆန်စက်အတွက် ဒို့တက်ပြီး မော်တာတစ်လုံးဝယ်မည့် လယ်ထွန်စက် ကြုံသဖြင့် သူတို့ လင်မယား ဂူဂျီယာသို့ လိုက်လာခဲ့ကြသည်။ ရှေးယု၏ မောင် ဟင်နှုန်းပါ လိုက်လာသည်။ သုံးယောက်သား လယ်ထွန်စက် ဝက်တွဲပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်လာကြသည်။ ဘင်နှုန်းက ကျေးရွာ ကုန်ထုတ်လုပ်မှုတပ်ရင်းမှထွန်စက်ဆရာက တရားရုံးများတွင် သူတို့ကို ချပေးသည်။ နယ်မြို့ တရားရုံးလေးဖြစ်၍ လင်ကွာ မယားကွာကိစ္စ နည်းပါးလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရောက်လာလျှင် တရားသူကြီးက ကွာရှင်းဖို့ထက် ပြန်ပေါင်းထုပ်ဖို့ တရားဟောလေ့ ရှိ၏၊ တရားသူကြီးမှာ ရဲဝတ်စုံဝတ်ထားပြီး အသက် ငါးဆယ်ဝန်းကျင် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကို မြင်တော့ မျက်မှောင် တုတ်ပြီး ခေါင်းယမ်းကာ “အင်း... လာကြပြန်ပြီ\" ဟု တီးတိုး ရေရွတ်သည်။ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ ရဲမေတစ်ယောက်ကို မှတ်တမ်းရေးဖို့ လှမ်းခေါ်သည်။ အားလုံး နေရာယူပြီး ထိုင်လိုက်ကြစဉ် လင်းက ယူလာသည့် ထောက်ခံစာ ပေးဖို့ တရားသူကြီးဆီ လျှောက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တရားရုံး လုပ်ထုံး လုပ်နည်းများကို ဆောင်ရွက် ပြီးစီးသည့်အခါ တရားသူကြီးက လင်းအား အမှုအကြောင်း ပြောခိုင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လင်း စကားစသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ တရားသူကြီးမင်း ခင်ဗျား၊ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှ ချစ်ခြင်း မေတ္တာတို့၊ တပ်မက်မှုတို့ ဆိုတာတွေ မရှိတော့ပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ လင်မယား အတူမနေတာလည်း ဆယ့်ခုနှစ်နှစ် ရှိပါပြီ၊ အဲဒီကာလ တစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော်ဟာ ဇနီးမယားအပေါ်ကို တာဝန်ကျေ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တရားသူကြီးက လင်းစကားကို ဖြတ်ပြီး “ကဲ တိုတိုပြောကြရအောင်၊ ခင်ဗျားက နှစ်ဦးသဘောတူ ကွာရှင်းခွင့် လျှောက်ထားခြင်းလို့ ရေးထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ထောက်ခံစာက ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်းအတွက် ရေးထားတာ၊ ခင်ဗျားမိန်းမဘက်ကရော ကွာရှင်းခွင့် လျှောက်ထားမှာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော့်ဘက်က လျှောက်ထားတာပါ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီအမှုကို တရားသူကြီးက အလွတ်ရနေပြီး၊ မူဂျီဆေးရုံတွင် ဒေါက်တာ လင်းကောင်း ချစ်သူရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းလည်း သိထားပြီး ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ဘာမှ ဆက်မမေးတော့ဘဲ ယုဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်းယောက်ျား ပြောသွားတာတွေက အမှန်ပဲလား' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eရှူးယု ခေါင်းညိတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ဖြေသည်။ \"\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဟုတ်ကဲ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်းတို့လင်မယား အတူ မနေတာ ဆယ့်ခုနစ်နှစ် ရှိပြီဆိုတာ ဟုတ်သလား”\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43748205920405,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_c087cf01-e458-456d-a996-bd52451c465d.jpg?v=1730281364"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-သွေးအေးအေးဖြင့်","title":"သွေးအေးအေးဖြင့်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\n\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁)\u003c\/strong\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်ဆုံး တွေ့လိုက်ခြင်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုးလ်ကုမ်းရွာကလေးသည် ကင်းဆပ်စ်အနောက်ပိုင်း မြေပြန့်ဒေသတွင် တည်ရှိပြီး ရှုမဆုံးတော့သည့် ဂျုံခင်းများ၏အလယ်မှ ရွာကလေး ဖြစ် သည်။ ဝေးလံသီခေါင်လွန်းသဖြင့် ကင်းဆပ်စ်ကို ဟိုးကမ္ဘာအနောက်စွန်း က မီးကလေးမှိတ်တုတ်၊ ရွာငယ်ဇနပုဒ်ဟု လူတွေ နောက်ပြောင်တင်စား လေ့ ရှိသည်။ ကော်လိုရာဒိုနယ်စပ်နှင့် မိုင်ခုနှစ်ဆယ်ဝေးသည့် လူမနီး၊ သူမနီး ခရီးဝေးဒေသ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကောင်းကင်မှာ ကြည်လင်ပြာလှဲနေပြီး လေမှာ ရှင်းသန့်လတ် ဆတ်နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်အနေအထားမှာ အနောက်နယ်စွန်နယ်ဖျား ၊ ဒေသနှင့်မတူဘဲ အလယ်ပိုင်းနှင့် တူနေသည်။ ဒေသခံများ၏ စကားသံ ကမူ အမေရိကန်မြောက်ပိုင်း ဖလော်ရီဒါနယ်မှ ခြံအလုပ်သမားတွေ ပြော သလို နှာခေါင်းသံပါသည်။ အမျိုးသားတွေက ဘောင်းဘီကျပ်ကျပ် ဝတ်ကြပြီး သူတို့စီးသည့် ဘွတ်ဖိနပ်မှာ ခွာမြင့်မြင့်၊ ဦးချွန်ချွန်တွေ ဖြစ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှုလေရာတိုင်းမှာ အပြောကျယ်လှသည့် မြေပြန့်လွင်ပြင်တွေချည်း ဖြစ်သည်။ မြင်းတွေ၊ နွားအုပ်တွေနှင့် အမိုးမြင့်မြင့် ဂျုံကြိတ်စက်ရုံကြီး ၁ တွေမှာ ရှေးဂရိဘုရားကျောင်းများလို အဝေးကပင် မြင်နိုင်လေသည်။ ဤသည်မှာ ဟိုးလ်ကုမ်း မရောက်ခင် ခရီးဝေးမှ ရောက်လာကြသူများ လှမ်းမြင်ရသည့် မြင်ကွင်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဝေးကြီးမှ လှမ်းမြင်ရသည့် ဟိုးလ်ကုမ်းသည် တစ်ရံရောအခါ က မြို့ငယ်ကလေးတစ်မြို့ ဖြစ်သည်။ ခုတော့ မြို့နှင့်တူသည့် အင်္ဂါရပ် ဟူ၍ များများစားစား မတွေ့ရတော့ပေ။ လူနေအိမ်ခြေ ကျိုးတိုးကျဲတဲ နှင့် ရွာလယ်ကောင်မှ ဖြတ်သွားသည့် မီးရထားလမ်း။ ရေပြင်ညိုညို စီးဆင်းနေသည့် အာကန်ဆာမြစ်ကို ဖြတ်သန်းသော ခုံးကျော်မြစ်ကူး တံတား စသည်တို့သာ ကျန်တော့သည်။ ဘုရားကျောင်းပင် မရှိသည့် ရွာကလေး။ အမှတ် ၅၀ လမ်းမကြီး၏ မြောက်စူးစူး၊ ဂျုံခင်းများနှင့် မြက်တောများမှလွဲ၍ ဘာမျှမရှိသည့် အရပ်။ နာမည်မရှိသည့်လမ်းတွေ က အရိပ်အာဝါသ မရှိ၊ ဖုန်တသောသောနှင့် ပကတိ မြေနီလမ်းများ ‘ဖြစ်၏။ မိုးရွာလျှင်၊ နှင်းခဲပျော်လျှင် ဗွက်ပေါက်နေတော့သည်။ မြို့ တစ်ဖက်စွန်းတွင် တိုက်အိုကြီးတစ်လုံး ထီးထီးကြီး ရပ်နေသည်။ ကပွဲ ခန်းမဆောင်ဟူသည့် ဆိုင်းဘုတ်ကြီးက ရုံရဲ့ ပျက်စီးနေပြီ။ နီယွန်ဆိုင်း ဘုတ်မှာလည်း ဓာတ်ကြိုးတွဲလောင်းနှင့်။ ကပွဲဆောင်ဘဝမှ စုတေခဲ့သည် မှာ နှစ်ပရိစ္ဆေဒ များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့လေပြီ။ မလှမ်းမကမ်း အဆောက်အအုံ မှ ရွှေရောင်ဆိုင်းဘုတ်မှာလည်း ဖုန်အလိမ်းလိမ်းနှင့် စာလုံးတွေ မထင်တော့။ မှတ်မိသူများသာ ဖတ်လို့ရတော့မည်။ ဟိုလ်ကုမ်းဘဏ်၊ ၁၉၃၃ ခုနှစ်က ပိတ်လိုက်ရသည့်ဘဏ် ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်က ဘဏ်ရုံးခန်း များသည် ယနေ့ လူနေအိမ်ခန်းများ ဖြစ်နေပြီ။ ဟိုးလ်ကမ်းတွင် အခန်း ငှားစားသည့် အိမ်နှစ်လုံးအနက် တစ်လုံးဖြစ်သည်။ နောက်တစ်လုံးမှာ ကျောင်းဆရာ၊ ဆရာမများနေသော အိမ်အိုကြီးဖြစ်သည်။ တစ်မြို့လုံးရှိ အခြားအိမ်များမှာ ဆင်ဝင်ပါသည့် တစ်ထပ်တိုက်ကလေးများ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘူတာရုံကလေးနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် စာတိုက်မှူး အမျိုးသမီး ကြီး နေသည်။ မှုန်တေတေနှင့်၊ သားရေဂျာကင်နှင့် ဂျင်းဝတ်စုံကို အမြဲ ဝတ်ထားသည်။ ဖိနပ်က ကောင်းဘွိုင်ဖိနပ်။ ပြိုတော့မည့်ဆဲဆဲလို ယိုင်နဲ့ . နေသည့် စာတိုက်တွင် သူ ဗိုလ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘူတာရုံကမူ သုတ်ထားသည့် ထုံးတွေ ကွာကျကာ အရောင် အဆင်းကင်းမဲ့လျက်။ ဘူတာရုံမှာလည်း စာတိုက်မှူးအမျိုးသမီးကဲ့သို့ပင် မှုန်ကုပ်ကုပ်။ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးတွေ မီးရထားဖြင့် အမြဲတမ်း ခရီးသွား နေကြသော်လည်း အမြန်ရထားများက သည်လို တောဘူတာကလေးတွင် မရပ်သဖြင့် ငဲ့ကြည့်သွားမည့်သူ မရှိသလောက်ပင်း၊ လူစီးလော်ကယ် ရထားများပင် မရပ် ရံဖန်ရံခါတွင်သာ ကုန်ရထားကြီးများ ရပ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုအဝေးမှ ကားလမ်းမပေါ်တွင် ဓာတ်ဆီဆိုင်နှဝ်ဆိုင် ရှိသည်။ တစ်ဆိုင်နှင့်တစ်ဆိုင် ပုံတူ။ မတူသည်က တွဲလျက်ဖွင့်ထားသည့် ဆိုင် ကလေးများ ဖြစ်သည်။ တစ်ဆိုင်က ကုန်စုံဆိုင်ဟု ဆိုင်းဘုတ်ရေးထား ပြီး ကုန်မစုံဆိုင်ဟု ဆိုရမလောက် ချောက်ချီးချောက်ချက် ဆိုင်ကလေး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက် ဆီဆိုင်နှင့် တွဲလျက်က ကဖေးဆိုင်။ ပိုင်ရှင်က မစ္စက် ဟတ်မင်း၊ စက္ကူဘူးနှင့် ထည့်ရောင်းသည့် သားညှပ်ပေါင်မုန့် ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကော်ဖီနှင့် အအေးစုံရသည်။ ဘီယာဘူးလည်းရသည်။ (ဟိုးလ်ကုမ်းသည် အခြား ကင်းဆပ်စ်မြို့ကလေးများလို အလွန်ပူသည့်နေရာ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုးလ်ကုမ်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဤမျှသာ ပြောစရာရှိလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဲ ... ထူးထူးခြားခြား ပြစရာဆိုလို့ စာသင်ကျောင်းကောင်းကောင်းတော့ ရှိသည်။ အဆောက်အအုံကလည်း သားသားနားနား။ ဒါကိုကြည့်လျှင် မြို့ခံများ၏ အခြေအနေကို ခန့်မှန်းနိုင်ပါလိမ့်မည်။ သို့သော် သူတို့ သည် ရိုးရိုးကုပ်ကုပ် နေတတ်ကြသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့ကလေးများကို မူလတန်းကြိုမှ အထက်တန်းအထိ ပညာကောင်းကောင်း သင်ပေးသော သည်ကျောင်းသို့ ပို့ကြသည်။ ကျောင်းသားဦးရေ သုံးရာ့ခြောက်ဆယ် ရှိသည်။ ရပ်နီးရပ်ဝေးမှ ဘတ်စ်ကားကြီးငယ်ဖြင့် လာပို့ကြသည်။ သည်'' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eပတ်ဝန်းကျင်တွင် ခြံလုပ်ငန်းဖြင့် ချမ်းသာနေကြသူများမှာ လူမျိုးပေါင်းစုံ ဖြစ်သည်။ ဂျာမန်၊ အိုင်းရစ်၊ နော်ဝေ. မက်ဆီကန် တို့အပြင် ဂျပန် လူမျိုးများပင် ပါလိုက်သေးသည်။ . .\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့အားလုံး ဂျုံ၊ မိုင်လို၊ မုန်လာ စသည့် စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်း နှင့်တွဲပြီး နွားမွေးသည်၊ ဆိတ်မွေးသည်၊ သိုးမွေးသည်။ အလွန် ဝင်ငွေကောင်းသူများ ဖြစ်ကြ၏။ သို့သော် အနောက်ပိုင်းကင်းဆပ်စ်၏ နယ် သားများသည် အလွန်မာကျောသူများဖြစ်သည်။ တစ်နှစ်မိုးရေချိန် ၁၈ လက်မသာ ရွာသည့် ရာသီဥတုကို သူတို့ မပြုံကြ။ ဟိုးလ်ကုမ်းသည် ဖင်နီ မြို့နယ်ထဲတွင် တည်ရှိသည်။ ဆည်ရေသွင်းစိုက်ပျိုးဖို့ကို မစဉ်းစားရဲလောက်အောင် ခေါင်သောအရပ်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့ကို ကံကြမ္မာ က မျက်နှာသာပေးလာခဲ့သည်။ စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးမှရသည့် ဝင်ငွေအပြင်ဘုရားသခင်က သူတို့ကို အခြားဆုလာဘ်တစ်မျိုး ပေးသနားတော်မူလိုက် ခြင်းပင်။ လွန်ခဲ့သည့် ခုနစ်နှစ်မှစ၍ သူတို့နယ်တွင် သဘာဝဓာတ်ငွေ့ မြေသယံဇာတ ပစ္စည်းတစ်မျိုး အလျှံပယ် ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e.           ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့ မြို့ပျက်ရွာဟောင်းကလေး၏ ကျောင်း အဆောက်အအုံ တခမ်းတနား ဖြစ်လာသည်။ ဂျုံခင်းများသည်လည်း မြင့်သည်ထက်မြင့်ကာ ကျယ်သည်ထက် ကျယ်လာသည်။ အိမ်ခြေ နှစ်ရာ့ ခုနစ်ဆယ်မျှသာ ရှိသော ရွာသူ ရွာသားများသည် အေးဆေးစွာဖြင့် တင်းတိမ်ရောင့်ရဲနေကြသူများ ဖြစ်သည်။ အလုပ်လုပ်သည် အမဲလိုတ်သည်၊ ညပိုင်း တွင် တီဗွီကြည့်သည်၊ ဘုရားကျောင်း တက်သည်၊ သာရေး နာရေး ရပ်ရေး ရွာရေး ကိစ္စများအတွက် ကျေးရွာကလပ်တွင် ဆုံပြီး ဆွေးနွေး ဖြေရှင်းကြသည်။ ;\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နိုဝင်ဘာလ၊ တနင်္ဂနွေနံနက်ခင်း တစ်ရက်တွင်တော့ ကြားနေကျ ဟိုးလ်ကုမ်း၏ အသံများကြားတွင် ထူးဆန်းသောအသံတစ်မျိုး ထွက်လာ သည်။ တောခွေးအူသံ၊ ဖြတ်မောင်းသွားသော မီးသွေးစက်ခေါင်းမှ ဥသြ ဆွဲသံများသည် ဟိုးလ်ကုမ်းရွာသားများ နားယဉ်နေသော အသံများဖြစ် သည်။ ခု ထွက်လာသည့်အသံက သေနတ်သံ၊ လေးချက်တိတိ၊ နှလုံး သွေးပျက်ချင်စရာ သတင်းဆိုးကြီးသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ရွာကလေးကို ကိုင်လှုပ်လိုက်သလို သိမ့်သိမ့်ခါသွားသည်။ သေနတ်သံ လေးချက်နှင့် ခြောက်လောင်းပြိုင် လူသတ်မှုကြီးဟု သတင်းပျံ့သွားသည်။ ဝင်းခြံဟူ၍ ခတ်ရမှန်း မသိသူများ၊ အိမ်တံခါးကို အိပ်ခါနီးတွင် ပိတ်ချင်မှ ပိတ်သူများ၏ အရပ်တွင် မကြားဝံ့ မနာသာ သတင်းဆိုးကြီးမှာ မယုံနိုင်စရာ အတိ ဖြစ်နေသည်။ တစ်သက်လုံး အတူနေလာခဲ့ကြသည့် အိမ်နီးနားချင်းတွေ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်ကြ သည်။ ညီရင်းအစ်ကိုပမာ နေလာကြသူများ သူစိမ်းပြင်ပြင် ဖြစ်သွားသည့် အလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရေညိုမြောင်” စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေး ယာတောပိုင်ရှင်မှာ အသက်လေးဆယ့် ရှစ်နှစ်အရွယ် ဟားဘတ်ဝီလျံကလပ်တာ ဖြစ်သည်။ မကြာသေးခင်ကအသက်အာမခံကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် ဆေးစစ်ခံရာ သူ့ ကျန်းမာရေးမှာ ပထမ တန်းစားဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိကြရသည်။ သူသည် အကွပ်မပါသည့် မျက်မှန် တပ်ထားပြီး ယောက်ျားပီသသည့် လူချောတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ အရပ် က မနိမ့်မမြင့်။ ငါးပေဆယ်လက်မ။ ပခုံးကျယ်ကျယ်၊ မေးရိုးကားကား နှင့်၊ အနက်ရောင်ဆံပင်များပိုင်ရှင်ဖြစ်သည်။ နုပျိုးဖျတ်လတ်ပြီး ကျန်းမာ သန်စွမ်းသူတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်၏။ သွားတွေက ဖြူးဖွေး စီတန်းကာ ပကတိ အကောင်းအတိုင်း ရှိသေး၏။ သူ၏ ကျစ်လျစ်သော ကိုယ် အလေးချိန်မှာ ၁၅၄ ပေါင်သာရှိပြီး ကင်းဆပ်စ် ပြည်နယ်တက္ကသိုလ်မှ စိုက်ပျိုးရေးဘာသာရပ် အဓိကဖြင့် ဘွဲ့ရစဉ်ကအတိုင်း ဖြစ်သည်။ သူ သည် ဟိုးလ်ကျမ်းတွင် အချမ်းသာဆုံး ဖြစ်သည့် ခြံနီးနားချင်း မစ္စတာ တေလာဂျန်းလောက်တော့ မချမ်းသာပေ။ သို့သော် သူသည် လူတော် တစ်ယောက်အဖြစ် ထင်ရှားသူဖြစ်သည်။ ဖင်နီနယ်မြို့ဖြစ်သည့် ဥယျာဉ် မြို့ စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးအဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အားလုံး ၏ ယုံကြည်လေးစားမှုကို ရရှိထားသူဖြစ်သည်။ သမ္မတအိုက်စင်ဟောင်ဝါ ခေတ်တွင် ဝါရှင်တန်အခြေစိုက် ပြည်ထောင်စုစိုက်ပျိုးရေး ဘုတ်အဖွဲ့ တွင်လည်း တာဝန်ယူခဲ့ဖူးသည်။ ဟိုးလ်ကမ်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းမှ ဥယျာဉ်မြို့ တွင် ပထမဆုံး ဆောက်မည့် ဒေါ်လာ ၁၈ သိန်းတန် ပရိုတက်စတင့် ဘုရားကျောင်းတည်ဆောက်ရေး ကော်မတီ၏ ဥက္ကဋ္ဌလည်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မစ္စတာကလပ်တာသည် ရည်ရွယ်ချက်ကြီးမားပြီး ရည်ရွယ်ချက် အတိုင်း အောင်မြင်အောင် လုပ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ လုပ်ငန်းခွင်တွင် ဂျုံစက်ဒလက်တစ်ခုနှင့် ခိုက်မိပြီး လက်ကလေးတစ်ချောင်း ထိပ်ပိုင်း ပြတ်သွားသည်။ အမှတ်တရအဖြစ် ယင်းလက်ချောင်းကလေးတွင် ရွှေ လက်စွပ်ကလေး ဝတ်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့အိမ်ထောင်ရေးမှာလည်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်းကလေး ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်သက်အားဖြင့် ရာစုနှစ်တစ်စု၏ လေးပုံတစ်ပုံ ရှိခဲ့ပြီ။ နှစ်ယောက်သား ချစ်လို့ ယူခဲ့ကြခြင်းဖြစ်၏။ ဘိုးနီဖောက်စ်မှာ မိန်းမချော ဝင် တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ကျောင်းနေဖက်သူငယ်ချင်း၏ ညီမဖြစ်သည်။ သူ့ထက် သုံးနှစ်ငယ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သားသမီးလေးယောက် ထွန်းကားခဲ့ပြီးပြီ။ သမီး သုံးယောက်၊သားတစ်ယောက်။ အကြီးဆုံး အီဗီနာက အိမ်ထောင်ကျသွားပြီး ဆယ်လ သားကလေးတစ်ယောက်၏အမေ ဖြစ်နေပြီး အီလီနွိုင်းမြောက်ပိုင်းတွင် နေပြီး မိဘများဆီသို့ မကြာခဏ လာလည်တတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျေးဇူးတော်နေ့တွင် သူတို့မိသားစု ရောက်လာကြလိမ့်ဦးမည်။ ကလပ်တာအမျိုးတွေ ဆုံပြီး ကျေးဇူးတော်ပွဲ နွှဲဖို့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ (ကလပ်တာမျိုးဆက်သည် ၁၈၈၀ ခုနှစ်တွင် ဂျာမနီမှ အမေရိကန်သို့ ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ရောက်စက သူတို့နာမည်ကို Clutterဟု စာလုံးပေါင်းသလို Klotterဟူ၍လည်း ပေါင်းသည်။) .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e`           ဒုတိယသမီး ဘီဗာလီကိုလည်း ပြန်လာဖို့ ခေါ်ထားသည်။ သူက အီဗီနာ့အောက် မိန်းကလေး။ ကင်းဆပ်စ်စီတီးတွင် သူနာပြုသင်တန်း တက်နေသည်။ သူ့ကောင်လေးက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား၊ မအေကြီးက ချာတိတ်ကို သဘောကျသဖြင့် စေ့စပ်ထားပြီး ခရစ္စမတ်တွင် မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ဖိတ်စာပင့် ရိုက်ထားပြီးပြီ။ ဘီဗာလီအောက်က သမီးအငယ် ဆုံး နန်စီမှာ ကင်းဆပ်စ်စီတီး၏ ကွမ်းတောင်ကိုင်ကလေး ဖြစ်သည်။ အငယ်ဆုံး ယောက်ျားလေး ကင်ယန်က ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ်တွင် ဖအေ့ ထက် အရပ်မြင့်နေပြီးမစ္စတာကလပ်တာ၏ ဘဝတွင် အမျိုးသမီး၏ ကျန်းမာရေး ကိစ္စမှလွဲ၍ မည်သည့်သောကမျိုးမှ မရှိခဲ့ပေ။ စိတ်အနေမမှန်သလို တိမ်း တိမ်းပွေပွေ ဖြစ်တတ်သည့်အတွက် စိတ်ရောဂါကုဆရာဝန်နှင့် မကြာခဏ ပြုရသည်။ သည်ကိစ္စကို မိသားစုက လျှို့ဝှက်မထားခဲ့။ သည်လို မကြာ မကြာ ဖြစ်တတ်ကြောင်း၊ ကုသနေရသည်မှာ ခြောက်နှစ်ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း အားလုံး သိထားကြသည်။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိသားစုအတွင်း တစ်ခုတည်းသော စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ်ရာ ယင်း ကိစ္စမှာလည်း သည်တစ်ခေါက် ဆေးရုံအဆင်းတွင် ပါလာသည့် သတင်းကြောင့် တစ်အိမ်သားလုံး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်နေကြသည်။ အားလုံး ပျော်နေကြသည်။ ဝီချီတာမှ ဝက်စလေ ဆေးခန်းမှာ မစ္စက်ကလပ်တာ နှစ်ရှည်လများ ပြနေကျ အထူးကုဆေးခန်း ဖြစ်သည်။ ဆရာဝန်ကြီးများ ပြန်လည်စစ်ဆေးသည့်အခါ မစ္စက်ကလပ်တာ၏ ရောဂါမှာ ဦးနှောက် နှင့်ဆိုင်သည့် စိတ်ရောဂါမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဦးခေါင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည့်ကျောရိုးအနေအထား မမှန်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ရသည့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရောဂါမျိုးဖြစ်ပြီး ခွဲစိတ်ကုသပြုပြင်နိုင်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မစ္စက်ကလပ်တာတစ်ယောက် ပျော်လွန်းသဖြင့် သည်သတင်း ကြားရသောအခါ မျက်ရည်ဖြိုင်ဖြိုင် ကျရှာသည်။ ဒါဆို အရင်အတိုင်း ပြန် ဖြစ်လာနိုင်သေးသည်ပေါ့။ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ ပြတ်ထွက်လုမတတ် တင်းမာနေသည့် ခံစားမှုမျိုးတွေ၊ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စရာတွေ၊ အားငယ် လွန်းလို့ အခန်းတံခါးပိတ်ပြီး ခေါင်းအုံးနှင့် ဖက်၍ တိုးတိုးလေး စကားပြောခဲ့ရ သည့် အဖြစ်မျိုးတွေနှင့် မကြုံရတော့ဘူးပေါ့။ ဒါတွေဟာ ကျောရိုးအနေ အထားမမှန်လို့ ဖြစ်တာတဲ့။ ဟုတ်နိုင်ပါ့မလား။ ဒါဆို ကျေးဇူးတော်နေ့ ညစာစားပွဲတွင် မစ္စတာကလပ်တာတစ်ယောက် ဘုရားစာတွေ၊ ကျမ်းစာ တွေကို စိတ်အေးလက်အေး ရွတ်ဖတ်သရဇ္ဈာယ်နိုင်ပြီပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မစ္စတာကလပ်တာ၏ အိပ်ရာထချိန်မှာ ခြောက်နာရီခွဲ ဖြစ်သည်။ အလုပ်သမား ချာတိတ်နှစ်ယောက်နှင့်အတူ နို့ပုံတွေ ဟိုရွှေ့ သည်ရွှေ့ လုပ်သည့်အသံ တဂွမ်ဂွမ်နှင့်။ ချာတိတ်နှစ်ယောက်က အလုပ်ရှင်ရှေ့တွင် စကားတိုးတိုးသာ ပြောကြသည်။ သူရင်းငှား ဗစ် အာဆစ်၏ သားနှစ် ယောက်ဖြစ်၏။ မနေ့ညက သူတို့ ပင်ပန်းထားကြသည်မို့ ချာတိတ် နှစ် ယောက်ကို သည်နေ့ စောစော ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး မစ္စတာကလပ်တာ တစ်ယောက်တည်း အလုပ်တွေ လုပ်နေသည်။ မနေ့ညက ဆယ့်သုံးရက်၊ သောကြာနေ့ဖြစ်သည့်အပြင် ဘိုနီတစ်ယောက် ချက်ချင်း လူကောင်း ပြန်ဖြစ်လာသလို တက်ကြွကာ အလုပ်သမားတွေကို အိမ်အလုပ်တွေ ခိုင်း လည်းခိုင်းသည်၊ ကျွေးလည်းကျွေးသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့တစ်တွေ ပျော် လည်း ပျော်ကြ၏။ ပင်လည်း ပင်ပန်းကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညပိုင်းကျတော့ မရွှေဘိုနီက ကျောင်းကပွဲသွားဖို့ အကောင်းဆုံး အဝတ်တွေ ထုတ်ဝတ်ကာ အလှပြင်သည်။ ဆံပင်ပြင်နေသည်မှာ တော် တော်နှင့် မပြီး၊ နှုတ်ခမ်းများပင် ဆိုးလိုက်သေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုးလ်ကုမ်း အထက်တန်းကျောင်းကပွဲတွင် “တွမ်ဆော်ယာ” ပြဇာတ်ကသည့်နေ့။ သူတို့လင်မယား လက်ခုပ်တဖြောင်းဖြောင်းတီးပြီး အားပေးခဲ့ကြသည်။ နန်စီက “ဘက်ကီသက်ချာ” အဖြစ် သရုပ်ဆောင် ရသည်။ လူတွေထဲတွင် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြစ်နေသည့် မိန်းမကိုကြည့်ပြီး\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43748206117013,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_72d17fb3-5007-4c35-961d-ab52124ed571.jpg?v=1730281371"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-အချစ်ဝေဟင်-တိမ်ခိုးဆင်သည်","title":"အချစ်ဝေဟင် တိမ်ခိုးဆင်သည်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e( \u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခရစ္စမတ်ရာသီနီးလေ ဆန်ဖရန်စစ္စကိုတွင် ဈေးဝယ်သူတွေ ကြိတ်ကြိတ်တိုးစည်ကားလေ ဖြစ်လာ၏။ ကုန်တိုက်ကြီးများတွင် တိုးမပေါက်လောက်အောင်ပင်။ သို့သော် အခါကြီးရက်ကြီးမို့ သူတို့တစ်တွေ အထူး ယဉ်ကျေးနေကြ၏။ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တိုးမိတိုက်မိလျှင် ချိုသာ ယဉ်ကျေးစွာ တောင်းပန်ကြ၏။ အခါလွန်လျှင်မူ ဒုံရင်းပြန်ရောက်ကြမည်မှာ မုချ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လမ်းထောင့်မှ ခရစ္စမတ်ဘိုးဘိုး အရုပ်ကြီးက အကြွေစေ့ကလေး များ ထည့်လိုက်တိုင်း ဂလိုင်လှုပ်ပြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သစ်ကြား သီးလှော်အနံ့ဖြင့် မွှေးကြိုင်နေ၏။ ပြည်ထောင်စုပန်းခြံထဲတွင် ကလေးများ က ဖွဲဖွဲကလေးရွာနေသည့် ဆောင်းနှင်းမိုးကို မမှုဘဲ ခရစ္စမတ်တေးတွေ တကြော်ကြော်နှင့် .....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စီးပွားရေးရပ်ကွက်မှ ရုံးအဆောက်အအုံကြီးများတွင် အစောကြီး လူရှင်းနေပြီး ညနေ ၆ နာရီခွဲတွင် မီးတွေအားလုံးပိတ်ပြီး သန့်ရှင်းရေးအလုပ်သမများ အိမ်ကို သုတ်ခြေတင်ကြပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လေးဆယ့်တစ်ထပ်မှ မိုးပျံရုံးခန်းကြီးများထဲတွင်မူ လူတစ်ယောက် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့နေ၏။ ဆွေးဆွေးမြေ့မြေ့ထိုင်ပြီး မောနေ -ခြင်းမျိုး၊ တစ်လောကလုံး လှုပ်လှုပ်ရွရွ ပျော်ရွှင် နေကြချိန်တွင် မာတင်ရို့သ် တစ်ယောက်မြို့ကို လွှမ်းခြုံစပြုနေသော အမှောင်ထုထဲသို့ အထီးကျန်စွာ ငေးမောနေခြင်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘဝဆိုတာသည်အတိုင်းပဲ၊ နေနှင့်ည ကူးပြောင်းချိန် ဆည်းဆာ လို တဒင်္ဂပါလား။ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချသည်။ ဆန်ဖရန်စစ္စကိုနှင့် ဥက္ကလန် ကို ဆက်စပ်ပေးထားသည့် တံတားကြီးဆီ စိုက်ကြည့်နေမိပြန်သည်။ ဧရာမ စွန်ကြီးတစ်ကောင် အတောင်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကြက်ထားသည်နှင့် တူလှ၏။ သည်တံတားကြီး၏ ခန့်ထည်ကြီးမားပုံသည် မြင်ရသူတိုင်းအား ခွန်အား ဖြစ်စေသည်ဟု ဆိုကြ၏။ မာတင်ရို့ သ်အတွက်မူ သည်ည ပြောင်းပြန် အဓိပ္ပာယ် ထွက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်လောက်ပဲ ခွန်အားကြီးမားသည်ဟု ထင်နေ ကြစေကာမူ ရင်ထဲမှ ဆန္ဒအစွဲအလမ်းတစ်ခုကို ချိုးနှိမ်ဖို့ကြတော့ အားနည်း ဆ တတ်ကြပါကလားဟူသည့် လောကအမြင်ကို ဆင်ခြင်မိသည်။ သည်မနက်ပင် ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ကျေနပ်နှစ်သိမ့်နေခဲ့သေးသည်။ ဘာမျှ လိုလေသေး မရှိသည့် ဘဝ။ ခုံတော့ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသည့် ဘဝရေမျက်နှာပြင်သည် ဂယက်လှိုင်းများ ရုတ်ချည်းထကာ အကျည်းတန်သွားချေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျင်နီမက်ဘွိုင်းနှင့် လုံးဝမမျှော်လင့်ဘဲ ပြန်လည်ဆုံစည်းရခြင်း ကြောင့် ငယ်အိပ်မက် မလွင့်ပြယ်သေးကြောင်း အံ့သြစွာ တွေ့ရသည့်နေ့။ သည်တော့မှ သည်ကလေးမကို ဘယ်၍ဘယ်မျှ ချစ်ခဲ့ကြောင်း၊ ရင်မှာ တွယ်တာခဲ့ရကြောင်းကို နားလည်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ကြီးများတောင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီပဲ၊ ငယ်ဘဝတို့ `အရောင်ပြယ်သင့်ပြီပေါ့၊ မေ့ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါသည်။ အချိန်၏ ကုစားမှုဖြင့်မေ့နိုင်ပြီဟူ၍လည်း ထင်ခဲ့၏။ ဆိုခဲ့သလို ငယ်အိပ်မက်ပမာ ရေးရေးမျှသာ ထင်ကျန်တော့သည့် ချစ်ပုံပြင်ကလေးတစ်ခု၊ အဲ... မနေ့က အထိ ဆိုပါတော့ .... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖြန်းခနဲ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ မွေးရှည် ကော်ဇောကြီးပေါ်တွင် နှင်းပြီး နံရံတစ်ဘက်မှ မှန်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ သောကကို ကြိတ်မှိတ်ခံစားနေရသည့်မျက်နှာကို မှန်ထဲတွင် တွေ့ရသည်။ အရောင် အဆင်းမရှိတော့သလို ဖြူရော်နေ၏။ မှန်ထဲမှရုပ်သွင်ကို မာတင်ကြည့် နေသည်။ ငါးဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ်တွင် နုပျိုနေဆဲဟု အမြဲထင်ခဲ့၏။ ဝမ်းဗိုက် သားတွေ ချပ်ချပ်ရပ်ရပ်ရှိနေဆဲ။ ယခုတော့ ရုတ်ချည်းအိုမင်းရင့်ရော်သွားခဲ့ လေပြီး ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျင်နီကို ဆုံးပြီးကတည်းက ကိုယ့်ကိုကိုယ်ထိန်း၍ ဘဝကို တည့်တည့်မတ်မတ်၊ အခွံအခိုင် တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ မိဘလုပ်ငန်းကို ဦးစီးပြီး မိဘပေးစားသည့် မိန်းကလေးနှင့်လက်ထပ်ကာ သားသမီးတွေ ပွားစည်းခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e.           ဂျင်နီနှင့် ပြန်တွေ့ပြီးမှ မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ကိုယ့်ဘဝကိုယ် အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု မြင်လာခြင်း။ အချစ်ဟောင်းနှင့် အမှတ်မထင် ပြန်တွေ့ကြ ခြင်း ဖြစ်သည်။ အချိန်ကာလ၏တိုက်စားမှုကို မခံရသလို ဂျင်နီတစ်ယောက် လှနေဆဲဖြစ်၏။ အိုင်ယာလန်သွေးကို ဖော်ကျူးသည့် ပယင်းရောင်မျက်လုံး များက အရောင်လက်ဆဲ၊ သကာရောင်ဆံပင်တွေကလည်း လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အစိတ်အတိုင်းပင်။ မယုံနိုင်စရာ ပါကလား၊ လေးဆယ်ကျော်အရွယ်တွင် ဂျင်နီသည် ဟိုးငယ်ငယ်ကထက်ပင် ပိုလှနေသည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖန်ခွက်ထဲတွင် ရေခဲတုံးလေးများခံပြီး ဝီစကီနှင့်ဆိုဒါရောထည့် သည်း အားရပါးရ မော့လိုက်ပြီး စားပွဲတွင်ပြန်ထိုင်သည်။ ဘုရားသခင် ... ဘုရားသခင် အချိန်တွေ ဘယ်လိုကုန်သွားကြပါလိမ့်။ သည်မျှရှည်လျား လှသောနေ့ရက်တွေကို ဘယ်လိုကျော်ဖြတ်ခဲ့ပါလိမ့်။ .... .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မာတင်ရို့သ်ကို ဆန်ဖရန်စစ္စကိုတွင် အချမ်းသာဆုံး ဂျူးမိသားစုမှ မွေးဖွားခဲ့သည်။ ဇနီးဖြစ်သူ ဆီဗီယာမှာလည်း အမျိုးတူအလွှာတူးဘာသာဘု ဖြစ်သည်။ ဆီဗီယာလို မိန်းကလေးနှင့်လက်ထပ်ဖို့ ဖြစ်လာတော့ ငြင်းစရာ တစ်ကွက်မှရှာမရခဲ့။ ဆီဗီယာသည် အလွန်ပြည့်ဝသည့် ဇနီးကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျင်နို့ကို မမေ့သေးဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် လှည့် ခဲ့ကြောင်း ယနေ့မှ သိလာရခြင်းဖြစ်၏။ ဂျင်နီသည် မိမိ၏ အဟံဘဝ လိပ်ပြာမယ်အဖြစ်မှလွင့်ပြယ်ခဲ့ပြီဟု ထင်စားခဲ့ခြင်းမှာ တိမ်သလ္လာဖုံးနေသည့် အမြင်တုမျှသာ ပါတကား။ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြာသပတေးနေ့မှာ ဆီဗီယာ မြို့ထဲသို့ ဈေးဝယ်ထွက်သည့်နေ့ ဖြစ်သည်။ သစ်တောရပ်ကွက်နေအိမ်မှ ထွက်လာပြီး လင်တော်မောင်နှင့် အတုတု နေ့လည်စာ စားလေ့ရှိသည်။ ပြီးမှ ဝယ်စရာရှိသည်ကို ထွက်ဝယ် ကာ အိမ်ပြန်လေ့ရှိသည်။ ကျန်သည့်ရက်များမှာတော့ ဧည့်သည်တွေကို အိမ်တွင် ညစာဖိတ်ကျွေးလေ့ရှိသည်။ ဧည့်ခံပွဲများသို့ သွားသည့်အခါ သွားသည်။ ရုပ်ရှင်နှင့် ကဇာတ်များလည်း ကြည့်လေ့ရှိသည်။ ထုံးစံအတိုင်း နေ့လည်စာစားပြီး စိန့်ဖရန်စစ် ဟိုတယ်ထဲမှ အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့ကြသည် ပြည်ထောင်စုပန်းခြံထဲတွင် ကလေးတွေစုပြီး ခရစ္စမတ်သီချင်းဆိုဖို့ ပြင်ဆင် နေကြသည်။ ဆီဗီယာကို ချစ်လင်ကို အနမ်းဖြင့် နှုတ်ဆက်ရင်း ....\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီည ဂရန့်တို့လင်မယားလဲ ပါမှာနော်၊ မောင် ကောင်းကောင်း မွန်မွန် ဆက်ဆံပါကွယ်.... နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အလို... မောင်ဘယ်တုန်းက ရိုင်းရိုင်းပျပျဆက်ဆံလို့လဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ' ရိုင်းတော့ မရိုင်းပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် မောင်က စိတ်မပါက် မပါ သလို နေတတ်လို့ပါ။ ပြီးတော့ နိုင်ငံရေးတွေ မပြောကြပါနဲ့ကွယ်၊ ဆီဗီယာ ကို စိတ်ညစ်လွန်းလို့'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မောင် ကြိုးစားပါ့မယ်လေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆီဗီယာ ပြုံးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မောင်ဟာလေ သိပ်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းတာ စိတ်ပါလက်ပါ ရှိတဲ့ အခါ ပြောတာ' .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆီဗီယာ ထွက်သွားလို့ လမ်းတစ်ဘက်သို့ ကူးမည့်ဆဲဆဲတွင် ဂျင်နီ ကို လှမ်းမြင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ပထမတော့ အိပ်မက်များလားဟု ကြောင်နေ မိသေးသည်။ ရင်တွေ တဒိုင်းဒိုင်းခုန်ပြီး ကြက်သေ သေနေသည်။ အတန် i, ကြာမှ သတိရပြီး မီးစိမ်းသည်အထိ မစောင့်တော့ဘဲ ကားတွေ ရှုပ်ပွေနေ သည့် ကြားထဲမှ လမ်းတစ်ဘက်ကို အတင်းဖြတ်ပြေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          'ဂျင်နီ.... ဂျင်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်မှ အော်ခေါ်ပြီး ပြေးလိုက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မယုံရဲ ယုံရဲဖြင့် ဂျင်နီနောက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။ ဘုရားသခင် .... ဘုရားသခင်၊ လူတောထဲတွင် သူတို့နှစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင်မိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တကယ်မှ ဟုတ်ရဲ့လားဟင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျင်းနီ နှုတ်မှ အမှတ်မထင် ထွက်သွားသည့် စကားလုံးများ မာတင်က ခေါင်းယမ်းပြီး .....\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ ကြည့်စမ်း၊ စက္ကန့်ဝက်လောက်သာ နောက်ကျသွားရင် တွေ့တော့ မှာ မဟုတ်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ နောက်ကနေတွေ့တာတောင် မှတ်မိနေတယ် ဟုတ်လား'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဒီလမ်းလျှောက်ပုံကို ဘယ်သူမမှတ်မိပဲ နေမလဲကွယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ ဒါလောက်ကြာခဲ့ပြီးမှလေ'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘယ်လောက်ကြာကြာပါ ဂျင်နီ၊ မင်းဘာမှ မပြောင်းလဲသေးဘူးနော်” \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျင်နီရယ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မဟုတ်တာကွယ်၊ သိပ်ပြောင်းလဲတာပေါ့။ အစ်ကိုကတော့ နုတုန်း ပဲနော်'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          'ဟုတ်လား၊ ကျေးဇူးပဲ ဂျင်နီရယ်၊ အစ်ကို တကယ်ပြောတာ မင်းကို ကြည့်ရတာ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ကို ပြန်ရောက်သွားသလိုပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အို ... မဟုတ်တာပဲ အစ်ကိုရယ်၊ အားလုံး အဆင်ပြေပြေပဲ မဟုတ်လား၊ အစ်ကို့ဘဝက အဆင်မပြေစရာ မရှိပါဘူးလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အင်း ..... ဆိုပါတော့၊ မင်းကောဟင် ဂျင်နီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခု ..... လောလောဆယ်တော့ လွင့်နေတာပဲ၊ ခရီးတွေ ဆက်တိုက် ထွက်ဖြစ်နေတယ် အစ်ကို'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခု ဆန်ဖရန်စစ္စကိုမှာ ဘာလုပ်နေလဲဟင်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျင်နီ ခဏတွေသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဂျင်နီ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ကုမ္ပဏီကိစ္စနဲ့ ဂျပန်ကို သွားမလို့လေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \"ဘယ်မှာ တည်းနေလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဖဲယားမောင့် ဟိုတယ်မှာ '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘယ်လောက် ကြာကြာနေဦးမှာလဲ\"\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “မနက်ဖြန် အထိပဲ၊ ည ခုနစ်နာရီမှာ လေယာဉ်ပျံထွက်မယ်လေ'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          `ဟုတ်လား၊ ဒါဆို မနက်ဖြန်နေ့ခင်းပိုင်း အတူတူစားကြ သောက်ကြရအောင်လား ဂျင်နီ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ အစ်ကိုက အဲဒီလို လုပ်သင့်တယ် ထင်တယ်လား၊ သင့်တော်ပါ့ မလား  အစ်ကိုရယ်'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ' ဘာမသင့်တော်စရာ ရှိလဲကွယ် ကြုံတောင့်ကြုံခဲ ဆုံတုန်း ကိုယ်တွေ့ပါရစေနော် ဂျင်နီ'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ ပြစ်မှုကျူးလွန်ရာတော့ မရောက်ကောင်းပါဘူးနော်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘယ်နာမည်ကို မေးရမှာလဲဟင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ' ဂျင်နီမက်ဘွိုင်းပါပဲ အစ်ကို၊ အစ်ကိုနဲ့ တွေ့စက နာမည်အတိုင်း ပဲ၊ ပြန်တွေ့ရတာ သိပ်အံ့သြစရာကောင်းတာပဲနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲပွေ့ထားလိုက်ချင်၏။ သို့သော် '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအစ်ကို လာခဲ့ မယ်နော်\u003c\/span\u003e'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟုသာ ပြောပြီး လူချင်းခွဲလိုက်ရသည်။ ကုန်တိုက်ကြီး တစ်ခုထဲသို့ ဂျင်နီ ဝင်သွားသည်။ ရုံးသို့ ဘယ်လိုပြန်ရောက်လာမှန်း မာတင် မသိလိုက် ဝက်သစ်ချတံခါးရွက်ကြီး ရှေ့တွင်ရပ်ပြီး နာမည်ဆိုင်းဘုတ်တွေကိုကြည့် နေ၏။ မိမိနာမည်ကို သည်နေရာတွင် အဖေထည့်ပေးစဉ်က မာတင်တစ်ယောက် ဝေခွဲမရဖြစ်ခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ကိုးဆယ်က တည်ထောင်ခဲ့ သည့် ဘိုးဘွားပိုင်ကုမ္ပဏီကြီး။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်အသိုက်အဝန်းတွင် မိမိလူဖြစ်မလာလျှင် ဒါမှမဟုတ် “ရို့သ်” ကမ္မကြီး၏ အမွေစားအမွေခံဖြစ်မလာလျှင်၊ ပြီးတော့ ဂျင်မီ မက်ဘွိုင်းသည် သာ အယူသည်းသည့် အိုင်ယာလန်ဘရင်ဂျီဘာသာဝင် မဟုတ်ခဲ့လျှင် ဘဝ အပ္ပာယ်သည် တစ်မျိုးတစ်ဖုံဖြစ်လေမည် မုချ ဂျင်နီနှင့်ပြန်လည်ဆုံစည်း ရခြင်းကြောင့် မိရိုးဖလာအိမ်ထောင်ရေး လမ်းကြောင်းကို ဆက်လျှောက်ဖို့ အဟန့်အတားသဖွယ် ဖြစ်လေမည်လား။ မိမိ၏ ဒုတိယအသံကို ကြား ယောင်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သားကို ခွင့်လွှတ်ပါ ဖေဖေသားကို ဖေဖေ အားမလို အားမရခဲ့ ဘာတွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာ သားသိပါတယ် ဒါပေမယ့် ဂျင်နီနဲ့ ပတ် သက်လို့ ဖေဖေတို့ စိတ်တိုင်းကျ သားလိုက်နာခဲ့ပါတယ် သား တစ်ချိန်က သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီးပါပြီ။ ဒီအမှားမျိုးကို သားနောက်ထပ် မကျူးလွန်ပါရစေနဲ့၊ သားကို ခွင့်လွှတ်ပါ ဖေဖေ၊ သားရဲ့ ဘဝမှာ အကြီးမားဆုံးဆန္ဒကို အကောင် အထည်ဖော်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိတယ်လို့ သဘောပေါက်လာပါပြီ။ ဘယ်သူ့ကို မှ ထိခိုက်စေလိုတဲ့ ဆန္ဒမရှိပါ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ရင်ထဲက တွန်းကန်အားကို ကျွန်တော် မတားဆီးနိုင်တော့ပါဘူး ဖေဖေ ..... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အတွေးစကို ဇွတ်ဖြတ်ပြီး တံခါးမကြီးကို ဖွင့်ကာ ရုံးခန်းဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ရုံးတွင် အလုပ်တွေကို တိုတိုတုတ်တုတ်ဖြတ်ကာ ထိုင်ငိုင်နေသည်။ ညနေ ခြောက်နာရီ ထိုးပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ ကျွန်မ ဘာလုပ်စရာရှိသေးလဲ ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အင်း... ခရစ္စမတ် အဖိတ်နေ့ပဲ သူပြန်ချင်ရောပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           \" ပြန်လေ ..... မင်းဘာလို့ စောင့်နေသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နန်စီက ပြုံးပြီး ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ` အလုပ်ကလေးတွေ မပြတ်သေးလို့ပါ ဆရာ၊ ဒါဖြင့် ကျွန်မပြန် မယ်နော်၊ ပျော်စရာခရစ္စမတ်ဖြစ်ပါစေ ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မာတင်ကလည်း အလားတူ ဆုတောင်းလိုက်သည်။ နန်စီထွက် သွားသည်။ ဖန်ခွက်ထဲမှလက်ကျန်ကို တစိမ့်စိမ့်သောက်နေသည်။ အပြင် တွင် လုံးဝမှောင်သွားမှ နှင်းကာအင်္ကျီကို ဆွဲကာ ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်ခဲ့သည် ခုနစ်နာရီခွဲမှ အိမ်ပြန်ရောက်သည်။ ဆီဗီယာက မိတ်ကပ်လိမ်းနေရင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မောင်ကလဲ နောက်ကျလိုက်တာကွယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဟုတ်တယ် ဆီဗီယာ ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်ကျမယ်ဆိုရင်လဲ ဖုန်းလေးဘာလေး ဆက်ရောပေါ့\u003c\/span\u003e'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်းပြောတာ ဟုတ်ပါတယ်၊ ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ် ဆိုနေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          'ကဲ.... ဒါဖြင့် လုပ်လေ၊ အဝတ်လဲဖို့ မိနစ်နှစ်ဆယ်ပဲ အခြိန် ရမယ်၊ အဝတ်အစားတွေအားလုံး အသင့်လုပ်ထားတယ်''\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လင်တော်မောင် အဝတ်လဲနေသည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း ဆီဗီယာ သနားသွားသည်။ သူ့ခမျာ သိပ်ပင်ပန်းနေပုံပဲ။ ချော့မြူသည့် အသံဖြင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဝီစကီ နည်းနည်းသွားစပ်ပေးမယ်နော်၊ မောင်သောက်မယ် မဟုတ်လားဟင်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          `ကောင်းတာပေါ့ကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လောလောဆယ်တစ်ခွက်လောက် ချချင်နေသည်နှင့်အတော်ပင်း၊ ဒါမှ စိတ်ငြိမ်သွားမည်။ ဆီဗီယာဟာ ငါ့ဇနီး၊ ငါ့ချစ်သူဆိုတာ မမေ့မလျော့ ကြိုးစားရမည်။ ဂျင်နီဆိုတာက ပျော်စရာမကောင်းလှတဲ့ အိပ်မက်စ်ခုပဲ။ ပြီးတော့ ရာစုနှစ်တစ်ခုရဲ့ လေးပုံတစ်ပုံမျှ ကြာခဲ့ပြီလေ။ ။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43748208246933,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_d78fee8e-2db8-4330-890e-ea152f03e705.jpg?v=1730281382"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-လေရဟတ်နီ","title":"လေရဟတ်နီ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ မေမေ၊ ငြိမ်ငြိမ်နေ၊ မလှုပ်နဲ့နော်၊ မေမေ့ပုံ သားဆွဲမလို့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ ဟင် .. မနေ့ကပဲ တစ်ပုံဆွဲသေးတယ်မဟုတ်လား သားရဲ့၊ ဓနေ့ကမေမေနဲ့ ဒီနေ့မေမေ ဘာများထူးလို့လဲ သားရယ် ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eသားကလေးကို ငုံ့ကြည့်ပြီး မြို့စားကတော်လေး အာဒေလီ တူလုစ်လောထရက်က ပြောလိုက်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ဂေါ်ဒွန့်ပုံကျတော့ သားဘာလို့မဆွဲတာလဲ၊ ပြောလေ ဟင်နရီ\" ချာတိတ်ကစားပွဲအောက်တွင်အိပ်နေသော ခွေးကြီးကိုကြည့်ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ သား နှစ်ပုံတောင်ဆွဲပြီးပြီလေ၊ ခု သူ အိပ်ပျော်နေတယ်၊ အိပ်ပျော်နေရင် အသက်ဝင်အောင်ဆွဲလို့ ဘယ်ရမလဲ မေမေရဲ့၊ မေမေ့ ပုံပဲဆွဲမယ်၊ မေမေက ပိုလှတာပဲ” ဟု စောဒကတက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ ကဲ .. ဆွဲဆွဲ၊ မေမေငါးမိနစ်ပဲ အချိန်ပေးမယ်နော်” မြို့စားကတော်လေးက ကျက်သရေရှိစွာ ပုံစံထိုင်ပေးသည်။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ ခဏနေရင် ဂျိုးဇက်ရောက်လာတော့မယ် သားရဲ့၊ မေမေတို့ အတွက် သူ မြင်းတွေအသင့်ဖြစ်နေပြီ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eချာတိတ်ကလေး ဘာမှ ပြန်မပြောတော့။ စက္ကူပေါ်တွင် သူ့ ခဲကြောင်းတွေ ပြေးလွှားနေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eအချိန်မှာ၁၈၇၂ ခုနှစ်၊ နေခြည်ဖြာသည့် နွေဦးကာလဖြစ် သည်။ တူလုစ်လောထရက်မြို့စားကတော်လေးနှင့် သားငယ် မြို့စား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eလောင်းလျာလေး ဟင်နရီတို့ နေ့စဉ်လှုပ်ရှားနေပုံဖြစ်ပါ၏။ ဘဲဥပုံ ပြတင်းပေါက်ကြီးများနှင့် ဧရာမအလယ်ခေတ် ရှေးဟောင်းရဲတိုက်ကြီး တွင်ဖြစ်ပါသည်။ ရှေ့တွင် မြက်ခင်းစိမ်းစိမ်းကြီးက တပြန့်တပြော။ ကျေးငှက်သာရကာမျိုးစုံစွာ ကျက်စားသော ရှုမဆုံးတော့သည့် သစ်တော ကြီးလည်း ရှိ၏။ သို့သော် ပြင်သစ်ပြည်တောင်ပိုင်း အာလ်ဘီမြို့ပြင်ရှိ ရဲတိုက်ကြီးမှာ ကမ္ဘာ့အပြင်ဘက်တစ်နေရာကဲ့သို့ ဝေးလံသီခေါင်လှပေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eစောစောကလေးကပင် ရထားထိန်းကြီးသောမတ်စ် လက်ဖက် ရည်ပွဲ လာသိမ်းသွားသည်။ လုပ်သက် ၁၂နှစ်မျှသာရှိသေးသော ၅၈နှစ် ရွယ်ဒေါမနစ်က သူ့ကိုဝိုင်းကူသည်။ ခဏကြာတော့ ဆွေနီးမျိုးစပ်တော် သည့် ဒေါ်လေးတန်တီက သတင်းစာကိုခေါက်ပြီး စာရေးစရာရှိသည် ဆိုကာ ထသည်။ အမှန်မှာ ညစာမစားမီ တစ်ရေးအိပ်ဖို့ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eခဏကြာလျှင် မြို့စားကတော်လေးအတွက် ရထားအသင့် ပြင်ပြီးပြီဖြစ်ကြောင်း ရထားထိန်းကြီး လာရောက်သတင်းပို့တော့မည်။ နံရံပတ်ပတ်လည်မှ ဣန္ဒြေကြီးလှသော ဘိုးဘွားဘီဘင်များ၏ ပန်းချီ ကားကြီးများက ထမင်းစားခန်းကို ငုံ့ကြည့်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eညစာနှင့် အချိုပွဲစားလို့ပြီးလျှင်တော့ မြို့စားငယ်လေးကို မိခင်လုပ်သူက ရှေးဟောင်းပုံပြင်တွေပြောပြီး ချော့သိပ်မည်။ ခရစ်တော် ၏ ငယ်ဘဝအကြောင်း၊ ဂျူန်းအော့ဖ်အခ်အကြောင်း၊ ပထမဘာသာရေး စစ်ပွဲများအကြောင်း စသည် စသည် . .။ ပြီးတော့ လွန်ခဲ့သည့် မျိုးဆက် ခုနှစ်ဆက်က တူလုစ်လောထရက်မြို့စားကြီးအကြောင်း။ နောက်ဆုံး မေမေ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဟင်နရီကလေး အိပ်ပျော်သွားမည်။ ပြီးမှ ရာစု နှစ်ချီပြီး ကြာခဲ့သည့်အစဉ်အလာအတိုင်း ရဲတိုက်ကြီးထဲမှ မီးတွေ တစ် ခန်းချင်း မှိတ်သွားမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ ဒီနေ့ မေမေတို့ ဘယ်သွားကြမလဲ သား၊ စိန့်အင်း ဘုရား ကျောင်းကိုသွားရင် မကောင်းဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eကလေးက ခပ်သွက်သွက် ခေါင်းညိတ်သည်။ ဘယ်သွားသွား ၁ ရပါတယ်ဟူသည့်သဘော။ သားငယ်ကိုကြည့်ပြီး မြို့စားကတော်လေး စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။ သနားစရာကောင်းလိုက်တဲ့ ‘ရီရီ' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eကလေး။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ( \u003c\/strong\u003eဟင်နရီကို မအေက ချစ်စနိုး '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eရီရီ” ဟု ခေါ်တတ်သည်) ။ သည်နေ့ထွက် မည့် ရထားခရီးကို သူ၏နောက်ဆုံးခရီးဟု ဟင်နရီကလေး မသိရှာ သေးပေ။ ဘဝသည် နှုတ်ဆက်ခွဲခွာခြင်းများနှင့် ကြုံလို့မဆုံးနိုင်အောင် ရှိတတ်ကြောင်း သားကလေး မသိနိုင်သေး။ မနက်ဖြန်သည် ယနေ့နှင့်မတူ နိုင်ကြောင်းလည်း သူသိမည်မဟုတ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eတောလမ်းများနှင့် သူခွဲခွာရတော့မည်။ သည် ရဲတိုက်ကြီးနှင့် သော သုငယ်လုပ်နေကျ ဂျိုးဇက်နှင့်ပါ ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eမြို့တော်လေး၏ နှတ်ခမ်းများ ကွေးညွှတ်သွားပြီး သက် ပြင်ထံက်သည်။ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ ဆ..ငြိမ်ငြိမ်နေလေ၊ သား နှုတ်ခမ်းကိုဆွဲနေတာ၊ အဲဒါ ဆော်ဆုံး မေမေရ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eသားငယ်ကို သေသေချာချာကြည့်လိုက်မိပြန်သည်။ မျက်ခုံး နှစ်ဖက်ကို ရွံ့ ထား၏။ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထား၏။ သည်ပုံဆွဲ ဝါသနာကို ဘယ်သူ့ဆီကများ သူအမွေရခဲ့တာပါလိမ့်။ ငယ်ပါသေး တယ်လေ၊ သင်္ဘောကပ္ပတိန်ဖြစ်ချင်တယ်လို့ သူခဏခဏပြောဖူးသား ပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ဆရာဘုန်းကြီးကို နွားပုံဆွဲပေးမယ်လို့ သားပြောဖူးတယ်နော်၊ အဲဒီအကြောင်း မေမေပြောဖူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ ညစာ လာလာစားတဲ့ ဟိုဖက်တီးပုပ်ကြီးလားမေမေ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ ညစာလာစားတာလို့ မပြောရဘူး ဟင်နရီ၊ မေမေတို့က ညစာဖိတ်ကျွေးတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eမိခင်လုပ်သူ၏အသံ ချက်ချင်းမာလာကြောင်း ဟင်နရီ သိလိုက် ၏ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ ပြီးတော့ ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးကို အဲဒီလို ရိုင်းရိုင်းပျပျမပြောရဘူး ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“သူဝလို့ ဖက်တီးပုပ်လို့ ပြောတာပဲ မေမေရ၊ ကဲ ... သူမ ဘူးလား၊ အိမ်က သောမတ်စ်ထက်တောင် ပိုဆိုးသေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ သားပြောတာ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သာသနာ့ဝန်ထမ်း - တစ်ပါးဟာ သိပ်အရေးပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူ့လက်စွပ်ကိုနမ်းပြီး မေမေ တို့ '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြည်ညိုပါသည်အရှင်” လို့ ဆိုကြရတာလေ”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ဒါပေမဲ့ ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eမြို့စားကတော်လေးက စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“သားရဲ့ အစ်ကို ရစ်ချဒ်ကင်ပွန်းတပ်မင်္ဂလာပွဲလုပ်တုန်းက ..\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ဟင် .. သားမှာအစ်ကိုရှိတယ် ဟုတ်လား၊ သူဘယ်မှာသုံး ဟင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“သူ ကောင်းကင်ဘုံကိုပြန်သွားတယ်၊ မေမေတို့နဲ့သူ လပိုင်း) နေသွားတယ် သားရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eဟင်နရီ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားပုံနှင့် သည်းညည်းညူ ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ဒါဆို သူ့ကို ဘာလို့နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာလုပ်ကြတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ကောင်းကင်ဘုံကိုရောက်ဖို့ အားလုံးလုပ်ကြရတယ် သားရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e “သားရော ရောက်မှာလားဟင်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ရောက်မှာပေါ့ သားရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eကျေနပ်သွားဟန်ဖြင့် ပုံဆက်ဆွဲသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ဒါဆို သားလဲသေရင် ကောင်းကင်ဘုံကိုသွားမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ဒါပေါ့သားရဲ့၊ သားလိမ္မာရင် သွားရမှာပေါ့၊ ဘုရားသခင်ကို သားနှလုံးသားထဲက ချစ်ရမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ဟာ .. မေမေ့လောက်တော့ ဘယ်ချစ်နိုင်မလဲ” .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ဟဲ့ .. ဟို သား၊ အဲဒီလိုမျိုးမပြောရဘူး သိလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eကလေးက မိခင်ကို စိမ်းစိမ်းကြည့်ပြီး .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“သားတကယ်ပြောတာ၊ မေမေ့လောက် ဘယ်သူ့မှမချစ်နိုင်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ကဲ .. မေမေလဲ သားကိုချစ်တာပါပဲကွယ် နွားအကြောင်း ပြောပြမယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ၄ နှစ်လောက်က၊ သား အဲဒီတုန်းက သုံးနှစ်သားပဲ ရှိသေးတယ်၊ ပေါက်စကလေး ...” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eနူးညံ့သိမ်မွေ့လွန်းသည့်အသံဖြင့် သူလုံးဝမမှတ်မိတော့သော သူ့အစ်ကို၏ နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာနေ့အကြောင်း မအေလုပ်သူက ပြောပြ သည်။ အခမ်းအနားပြီးဆုံးတော့ ဆရာတော်က ဧည့်သည်များကို ၀ ပိဋကတ်တိုက်ထဲခေါ်သွားပြီး ဧရာမမှတ်ပုံတင်စာအုပ်ကြီးတွင် လက် မှတ်ထိုးစေသည်။ ဟင်နရီက သူပါ လက်မှတ်ထိုးမည်တကဲကဲလုပ်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“သားက စာမှမတတ်သေးဘဲနဲ့၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်မှတ် ထိုးမလဲ” ဟု ဆရာတော်က မေးတော့ ဟင်နရီကောက်ကာငင်ကာ ဖြေ သည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“စာအုပ်ထဲမှာ နွားရုပ်ဆွဲထည့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eစာရွက်တစ်ရွက်တွင် ခဲတံနှင့်ဖြစ်နေသော ၃ နှစ်သားကလေး ကို ဘုန်းတော်ကြီး လုံးဝစိတ်မဝင်စားနိုင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ရော့ ... ဒီမှာ၊ ငါးမိနစ်တောင်မကြာဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eမြို့စားကတော်ကလေးက ပုံစာရွက်ကို လှမ်းယူပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ကောင်းလိုက်တာကွယ်၊ သားက တကယ့်ပန်းချီဆရာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e ဟု ဂုဏ်ပြကားဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“လာ .. မေမေ့အနားမှာ ထိုင်ပါဦး ရီရီရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eဘယ်လိုအချိန်မျိုးတွင် မေမေက သူ့ကို ရီရီဟု ခေါ်လေ့ရှိသည် ကို ဟင်နရီကောင်းကောင်း နားလည်နေပြီ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“သား ခု၊ ခုနစ်နှစ်ပြည့်ပြီနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eမဆော့ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်နေသည့်အချိန်တွင် မြို့စားကတော် လေးက ပြောနေခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“သားကြီးလာရင် ဧရာမ သင်္ဘောကြီးတွေမှာ ကပ္ပတိန် လုပ်ချင် တယ်ဆို၊ တစ်ကမ္ဘာလုံး လျှောက်သွားပြီး ကျားတွေ၊ ခြင်္သေ့တွေ၊ လူရိုင်း တွေရဲ့ ပုံတွေဆွဲမယ်ဆို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eသုစိတ်မသက်မသာဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။ အမေလုပ်သူက ထွေးပွေ့ပြီး ချော့မော့လိုက်၏။ သူစိတ်သက်သာရာရအောင် ကြိုးစား လုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“အဲဒါဆိုရင်တော့ သားကျောင်းတက်ရတော့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ဗျာ ကျောင်းတက်ရမယ်၊ ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eသူ အထိတ်တလန့်မေးသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“သား ကျောင်းမနေချင်ဘူး မေမေ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“မေမေ သိပါတယ်သားရယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေအားလုံး ကျောင်းသွားကြရတယ်လေ၊ ပါရီမှာ သိပ်ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ဖွန်တိန်” ဆိုတဲ့ကျောင်းကြီးရှိတယ်၊ သိပ်ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ကျောင်းကြီးလေး သားမှာ သူငယ်ချင်းတွေကစားဖော်တွေလဲ အများကြီးရလာလိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ ဟင့်အင်း၊ သား ကျောင်းမနေချင်ဘူး ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eဟင်နရီမျက်ရည်ကျသည်။ မေမေ ဘာတွေပြောနေပါလိမ့် ကျောင်းနေရလျှင် မေမေနဲ့ရော၊ တန်တီနဲ့ပါ ခွဲနေရမှာပေါ့၊ စွတ်ဖားတွေ လဲ မရတော့ဘူးပေါ့။ ပြီးတော့ မြင်းပုကလေး တမ်ဘွားနဲ့ပါ ခွဲရမှာ၊ နောက် မြင်းစီးသင်ပေးတဲ့ ဂျိုးဇက်၊ ပြီးတော့ အဘိုးအဘွားများ၏ ပန်းချီ ကားကြီးတွေ၊ ရဲတိုက်ကြီး၏ သူရဲခိုတစ်လျှောက်တွင် အင်းနက် နှင့်လည်း တူတူပုန်းတမ်းမကစားရတော့ဘူးပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eမေမေက နှုတ်ခမ်းတွင် လက်ညှိုးဖိပြီး တိတ်ခိုင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ မလုပ်ချင်ဘူးလို့ ဘယ်တော့မှ မပြောရဘူးနော် သား၊ ပြီးတော့ တူလုစ်လောထရက်မျိုးဆက်သွေး မြို့စားလောင်းတစ်ယောက်ဟာ ဘယ် တော့မှ မငိုရဘူး ကြားလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eမေမေက မျက်ရည်သုတ်ပေးသည်။ နှပ်ညှစ်ပေးသည်။ ပြီး တော့ ဘိုးဘိုးကြီးသူရဲကောင်း ရေမွန်အကြောင်း၊ ဘာသာရေး စစ်ပွဲများ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eအကြောင်း ပြောပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ပြီးတော့ သား ဘာမှ ပျင်းစရာမရှိဘူး၊ ဂျိုးဇက်ကော၊ အင်း နက်ပါ မေမေတို့နဲ့ လိုက်လာမှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ဟုတ်လား တကယ်နော်မေမေ” သူစိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ဒါတင်လားဆိုတော့ မဟုတ်သေးဘူး၊ သား ပါရီရောက်ရင် ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ရမယ်ထင်သလဲ၊ မှန်းကြည့်စမ်း၊ သား ပါပါနဲ့ တွေ့ရမှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ ပါပါ ဟုတ်လား ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eအရာတိုင်းသည် ဟင်နရီကလေးအတွက် တောက်ပ၀င်းလက် သွားလေသည်။ ပါပါသည် လောကတွင် သူ့အတွက် အထူးဆန်းဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်၊ ခွန်အားအပြည့်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။ ရဲတိုက်ကြီးသို့ ပါပါရောက် လာလျှင် အရာတိုင်းသည် မြန်ဆန်သွက်လက်လာသည်။ မြင်းခွာသံတွေ၊ ဖိနပ်သံတွေ၊ ကျာပွတ်သံတွေ၊ အမိန့်ပေးသံတွေနှင့် အသက်ဝင်လှုပ်ရှား မ လာတတ်သည်။ ပြီးတော့ ပါပါနှင့်အတူ ကျေးလက်ခရီးထွက်ရ၏။ မြင်းများအကြောင်း၊ အမဲလိုက်ဇာတ်လမ်းများနှင့် စစ်ပွဲများအကြောင်း နား ထောင်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ပါရီရောက်ရင် ပါပါနဲ့အတူ ဒီလိုရဲတိုက်ကြီးမျိုးနဲ့ နေရမှာလား ဟင် မေမေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ ပါရီက လူတွေဟာ ရဲတိုက်ကြီးတွေမှာ မနေကြဘူးသားရဲ့၊ သိပ်လှတဲ့တိုက်ခန်းကြီးတွေမှာ နေကြတယ်။ လေသာဆောင်က ထွက် ကြည့်ရင် လမ်းပေါ်ကမြင်ကွင်းတွေကို မြင်နေရတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“အဲဒီတိုက်ခန်းကြီးထဲမှာ ပါပါနဲ့အတူတူ နေရမှာလားဟင် ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003e“ ခဏတဖြုတ်တော့ အတူတူနေရမှာပေါ့ သားရယ်၊ သားကို ပါပါက စကိတ်စီးတဲ့နေရာတွေ၊ ဆပ်ကပ်ပွဲတွေကို ခေါ်သွားမှာပေါ့။ တကယ့်ဆင်တွေ လူရွှင်တော်တွေကို သားတွေ့ရမှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eရထားပေါ်တွင် ရှုခင်းတွေကို ဟင်နရီကလေး တအံ့တဩ လိုက်လာ သည်။ ပါရီဘူတာသို့ ရထားဆိုက်တော့ ပလက်ဖောင်းတွင် ဧရာမ လူအုပ်ကြီးကို တွေ့ရ၏။ လူအုပ်ထဲတွင် အားလုံးထက်ခေါင်းတစ်လုံး ပိုမြင့်သော ပါပါကို လှမ်းမြင်ရသည်။ ထုံးစံအတိုင်း ရွှေလက်ကိုင် တုတ်ကောက်နှင့်၊ မုတ်ဆိတ်ကို သေသေသပ်သပ် ညှပ်ထား၏။ ဆောင်း ထားသည့်ဦးထုပ်က အခုံအညား၊ ကုတ်အင်္ကျီရင်ဘတ်တွင် ဇော်မွှားပန်း တစ်ပွင့်ထိုးလျက်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eမြို့စားကြီးအယ်လင့်စ်တူလုစ်လောထရက်သည် အင်္ဂလန် ရဲတိုက်ကြီးများတွင် တည်းခိုပြီး သူ့မိတ်ဆွေ မြို့စားနယ်စားကြီးများနှင့် တောပစ်နေချိန် မဟုတ်လျှင်၊ ပါရီကပွဲရုံများတွင် ဝိုင်ကလေးတမြမြနှင့် ကဇာတ်ကြည့်နေချိန်မဟုတ်လျှင် ပယ်ရီဟိုတယ်မှ သူပိုင်ဧရာမ အခန်း ကြီးထဲတွင် လူပျိုတစ်ယောက်လို လွတ်လွတ်လပ်လပ် အနားယူနေလေ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eသူ့အခန်းကြီးထဲတွင် မြင်းစီးဝတ်စုံ အမျိုးမျိုးရှိသည်။ သေနတ် မျိုးစုံရှိသည်။အစေခံများစွာနှင့် သူ့အချစ်တော် သိမ်းငှက်ကြီးတွေရှိသည်း သိမ်းငှက်တွေထားသည့်အခန်းထဲတွင် အလင်းရောင် ဖျော့ဖျော့သာ ပေးထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \u003c\/strong\u003eသည်ညတော့ မြို့စားကြီးက မိသားစုနှင့်နေဖို့ စီစဉ်ထားသည်။ ခြေတံရှည်ရှည်ကြီး နှစ်ဘက်ကို မီးဖိုဘက်သို့ ဆန့်တန်းကာ သားကလေး ကို ကြည့်ပြီး ကြည်နူးနေ၏။ တူနစ်လောထရက်မြို့စားလောင်းအဖြစ်ဖြင့် မွေးဖွားခဲ့သည့်အဓိပ္ပာယ်ကို သားငယ် တဖြည်းဖြည်းနားလည်စေရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “.... အဲဒီနေ့က ဘုရင်မင်းမြတ်ရယ်၊ သားရဲ့ ဘကြီးတော်တဲ့ ထွန်တုလုစ်လောထရက် မြို့စားရယ်၊ ဖောင်တိန်ဘလူးတောထဲမှာ အမဲ “စ်ပြီး မြင်းကိုယ်စီနဲ့ အသားကျစီးပြန်လာကြတယ်တဲ့။ တစ်ခါတစ်လေ မေရီအင်တွိုင်းနက်ပါတတ်သတဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ သူက ၁၅ နှစ်သမီးပဲ ရှိသေးတယ်။ တော်လှန်ရေးဆိုတဲ့ လူသော လူသွမ်း လူသရမ်းတွေ မပေါ် ခင်ပေါ့ကွာ .\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြို့စားကြီးသည် ဘရန်ဒီခွက်ကို လှမ်းယူပြီး တစ်ကျိုက်မော့ လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒီမှာ သားရဲ့ ဘကြီးတော်စီးလာတဲ့ မြင်းကြီးဟာ ဗွေဖောက် ပြီး သခင်ကို ခါချပါလေရော” .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟင် .. ဘကြီးတော်ကြီး သေရောလား ပါပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မသေပါဘူး သားရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒဏ်ရာကော ရ သမားတိုင်း ဒီအဖြစ်မျိုးနဲ့ ကြုံရတာ “\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \" ဟင့်အင်း မရဘူး၊ မြင်းချည်းပါပဲ။ ဒါ ရှက်စရာမဟုတ်ဘူးလေ၊ ပါပါကိုယ်တိုင်လဲလိမ့်ကျဖူးတာပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ သားရဲ့ ဘကြီးတော်က ဘာလုပ်လဲသိလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မြင်းပေါ် ပြန်ခုန်တက်မှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မတက်သေးဘူးသားရဲ့၊ ဘောင်းဘီကြယ်သီးတွေဖြုတ်ပြီး ရှူးရှူး သွားပေါက်သတဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခင်ဗျာ၊ ဘုရင့်ရှေ့တော်မှောက်မှာ ရှူးရှူးပေါက်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒါအမှန်ပဲ သား၊ အဲဒါဘာကြောင့်လဲသိလား၊ ပါပါတို့ရဲ့ ဘကြီးတော် မြို့စားကြီးဟာ မင်းရိပ်စိုးရိပ်မှာ ကြီးပြင်းခဲ့လေတော့ ရွှေ နန်းတော်ရဲ့ ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေကို ကျွမ်းတယ်။ နန်းတွင်းဆိုရိုးဟောင်း တစ်ခုရှိတယ်သားရဲ့၊ ဘုရင့်ရှေ့တော်မှောက်မှာ မြင်းပေါ်ကလိမ့်ကျရင် ချက်ချင်းအပေါ့စွန့်လိုက်ရမယ်တဲ့။ အဲဒါမှတ်ထားနော်၊ အဲဒီလိုလုပ်ပြီးမှ ဘုရင်မင်းမြတ်ဟာ သူ့ပလ္လင်ရှိရာ ရွှေနန်းတော်ဆီကို ကြွချီတော်မူရတယ် တဲ့ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖြူဖွေးသွယ်တန်းနေသည့် သားကလေးရဲ့ သွားတွေကို ကြည့်ပြီး မြို့စားကြီး ကျေနပ်နေလေသည်း ညစာ စားအပြီးတွင် ဟာဘနာ\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43748210442389,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_609666c9-996f-4c12-a8b4-e5c38a3d6a5a.jpg?v=1730281390"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-အချစ်မှတ်တမ်း","title":"အချစ်မှတ်တမ်း","description":"","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45692906143893,"sku":"","price":3500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_3095d68c-4591-4884-8160-33c63374853a.jpg?v=1745817397"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-စန်းထတဲ့မမများ","title":"စန်းထတဲ့မမများ","description":"","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45692906537109,"sku":"","price":6000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_a3fbc3d3-be21-48b7-99f2-54f4562f8bdb.jpg?v=1745817400"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-ကြယ်ကြွေရာနောက်သို့","title":"ကြယ်ကြွေရာနောက်သို့","description":"","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45692907061397,"sku":"","price":4200.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_619d5286-4a79-476a-8036-647a01af15a1.jpg?v=1745817405"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-အော်လီဗာတွစ်","title":"အော်လီဗာတွစ်","description":"","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45692907782293,"sku":"","price":2200.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_e22e43a0-1452-451f-9776-b0d72311b6df.jpg?v=1745817409"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-ပြစ်မှုနှင့်ပြစ်ဒဏ်","title":"ပြစ်မှုနှင့်ပြစ်ဒဏ်","description":"","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45692916826261,"sku":"","price":42000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_4d7328c6-0529-4e47-9546-c95276965f7a.jpg?v=1745817413"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-ကျိန်စာ","title":"ကျိန်စာ","description":"","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45693084860565,"sku":"","price":4200.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_9b5488db-e05b-44f0-b7bd-87070c1c4c5e.jpg?v=1745817417"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-မေတ္တာရှာပုံတော်","title":"မေတ္တာရှာပုံတော်","description":"","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45693085810837,"sku":"","price":6000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_48be7d52-817b-4ca7-9a62-a912c110e72e.jpg?v=1745817421"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-မိုးတိမ်လွာ","title":"မိုးတိမ်လွာ","description":"","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45694228627605,"sku":"","price":4200.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_5305c93d-ca20-473e-92c1-aeca326ceeed.jpg?v=1745817425"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-လာရာ","title":"လာရာ","description":"","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45694229053589,"sku":"","price":7000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_bc694e88-a5c4-42ab-a9d5-9adf22ec38e6.jpg?v=1745817429"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-ကိုယ့်ရပ်ဌာနေ","title":"ကိုယ့်ရပ်ဌာနေ","description":"","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45694229184661,"sku":"","price":6700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_ae91620c-1bbd-42ae-98b7-43daac42c450.jpg?v=1745817433"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-အကျကောင်းခြင်းနှင့်အခြားဝထ္ထုတိုများ","title":"အကျကောင်းခြင်းနှင့်အခြားဝထ္ထုတိုများ","description":"","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45694229512341,"sku":"","price":8500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_dceb2df1-427c-46cc-a466-691743884ced.jpg?v=1745817437"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-စကားလုံးသမုဒ္ဒရာ","title":"စကားလုံးသမုဒ္ဒရာ","description":"","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45694230855829,"sku":"","price":7800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_94a42705-2042-43e6-bdac-1019cdfb9a94.jpg?v=1745817441"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-နွေကန္တာ","title":"နွေကန္တာ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46222784168085,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-19210006.png?v=1752933678"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-အချစ်များစွာနဲ့ပါဆရာ-1","title":"အချစ်များစွာနဲ့ပါဆရာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong\u003eအချစ်များစွာနဲ့ပါဆရာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူတွေပြွတ်သိပ်ကျပ်ညပ်ပါလာသော အနီရောင် နှစ်ထပ် ဘတ်စ်ကားကြီးသည် မော်တော်ယာဉ်တွေ ဆူညံ ရှုပ်ပွနေသည့် အလယ်လ်ဂိတ် လမ်းပေါ်တွင် ဘီးကို တစ်ပတ်ချင်း လှိမ့်လျက်ရှိသည်။ ကားကြီးသည် မတန်တဆ သယ်ဆောင်လာရသည့် ခရီးသည် မိန်းမကြီးများ၏ ဒဏ်ကိုကြိတ်မှတ်ခံနေရပုံ။ မှတ်တိုင်တကာ မှ တက်စီး လိုက်ပါလာကြသည့် ခရီးသည် အမျိုးသမီးကြီးများမှာ နွမ်းနွမ်းပါးပါး အလုပ်သမကြီး တွေ ဖြစ်သည်။ ဧရာမ ရင်သားကြီးတွေ၊ လက်မောင်း တုတ်တုတ်ကြီးတွေနှင့်။ ကလေးမွေးရဖန်များတော့ သူတို့ကိုယ်ခန္ဓာတွေမှာ ပုံပျက်ချင်တိုင်းပျက်ကာ နို့စားနွားမကြီး များနှင့် တူနေသည်။ မနက်စောစော အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရခြင်းနှင့် မေလ၏ နံနက်ခင်း နေရောင်ကြောင့် သူတို့ မျက်နှာ များ မှာ ပန်းနုရောင် ပြေးနေပြီး ချွေးကလေးများ စို့လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆေးဆိုးထားသော ဦးခေါင်းမှ တမင် ကောက်ကွေးထားသည့် ဆံခွေကလေး တစ်ခွေနှစ်ခွေကိုဖော်ပြီး ခေါင်းစည်းပဝါ ကြောင်ကြောင်ကျားကျားများကို စည်းနှောင်ထားကြ၏။ ခြေထောက်များကမူ မြေမှပေါက်သည့် ပင်စည်များလိုတောင့်တင်း ခိုင်မာကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ဘယ်လို ရန်သူလာပစေ၊ ရင်ဆိုင်တိုက်ဝံ့သည်ဟူသည့် ဒေါင်းတင်မောင်းတင် ပုံစံတွေချည်း။ သူတို့ ကိုင်ဆောင်လာကြသည့် ဈေးအိတ်ကြီးများမှာ ငါးညှီနံ့တထောင်းထောင်းနှင့်။ သူတို့ကိုကြည့်ပြီး ဂျွန်စတိန်းဘက် ၏ ၀တ္ထုများထဲမှတောသူတောင်သားများကို ပြေးသတိရလိုက်မိသည်။ မြို့ကြီးပြကြီးတွင် ရောက်နေလင့် ကစား သူတို့ အပြုအမူ၊ အပြောအဆိုမှာ ပီဘိ တောသူတောင်သားများနှင့်မခြား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကားစပယ်ယာနှင့် အပြန်အလှန် နောက်ပြောင်လာကြသည်။ ယောက်ျားခရီးသည် ဆို၍ ကားပေါ်တွင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း။ ကျွန်တော်က လူမည်း၊ နီဂရိုး၊ ကျွန်တော့်ကို ဖုတ်လေသည့် ငါးပိရှိလေသည်မှ သူတို့မထင်ကြ။ စပယ်ယာက လူသွက်၊ ခပ်နောက်နောက်။ သူတို့အားလုံးကို သိနေပုံ။ တရင်းတနှီး ဟာသတွေ ဖောက် နေ၏။ အမျိုးသမီးတွေကလည်း အားကျမခံ သူ့ကိုပြန်နောက်သည်။ သူတို့ဟာသတွေက ချက်အောက် ပြက်လုံးတွေချည်း။ မိန်းမ၀၀ကြီး တစ်ယောက်နှင့် ကျွန်တော် ကပ်ထိုင်ရသည်။ ကျွန်တော်ကပြတင်းပေါက်ဘက်က။ တံတောင်ဆစ် မရှိသော သူ့လက်မောင်းတုတ်တုတ်ကြီးတွေက ဧရာမဈေးခြင်းတောင်းကြီးကို ပွေ့ထားသေးသည်။ ကားနံရံနှင့် ထိုမိန်းမကြီးအကြားတွင် အသက်ကို ကျွန်တော် မနည်းရှူနေရသည်။ ထိုမိန်းမကြီးသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ အဖော်မိန်းမကြီးတစ်ယောက်နှင့် သူတော်ချင်းချင်း သတင်းေ လျက် လိုက်ပါလာသည်။ အပေါစား ဟာသတွေ ကရားရေလွှတ် တတွတ်တွတ် ပြောလျက်။ \"ညည်းအဘိုးကြီး အတွက် ဘာဝယ်လာခဲ့တုန်း \" \"ပေါင်မုန့်နဲ့ အသားပြုတ်ရည်လောက် ကျွေးလို့ ဘယ်အားရှိမတုံးကောင်မရဲ့ \" \" ကြက်သား အမဲသား ကျွေးလည်း မထူးပါဘူးဟယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ ကျော ကိုတော့ သူ နွေးအောင် လုပ်ပေးနိုင်တုန်းပါပဲ\" အားလုံးကြားအောင် အသံကို တမင် မြှင့်ပြောနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ခရီးသည် အမျိုးသမီးများက မနောလေခွေ့နေကြသည်လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မျက်စောင်းထိုးခုံမှ မိန်းမကြီးက ရှေ့သို့ အသာကိုင်းပြီး ကျွန်တော့်နံဘေးမှ မိန်းမကြီးကို လေသံနှင့် ပြော သည်။ သူ့မျက်လုံးအစုံက ကျွန်တော့်တွင် စိုက်လျက်။ \"ညည်းလူကြီးကို ကောင်းကောင်းကျွေးပြီး အားမွေးခိုင်းထားနော်။ ခရစ္စမတ်မှာ အသုံးချနိုင်အောင်လေ\" \" အောင်မယ် ညည်းက ဒါတွေ မမေ့သေးဘူး ဟုတ်လား၊ မုဆိုးမ ဖြစ်တာဖြင့်ကြာလှပြီ\" \"ညည်းအတွက် စေတနာနဲ့ ပြောတာပါအေ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါမျိုးက စက်ဘီးစီးတတ်တာနဲ့ အတူတူပဲဟ၊ ဘယ်တော့မှ မေ့မသွားဘူး\" သူတို့ခန္ဓာကိုယ် အတ္တဘောကြီးတွေနှင့် လုံးလုံးမလိုက်သည့် ဟာသများ။ ကျွန်တော် ရယ်ချင် ပက်ကျို ဖြစ်လာသည်။ ကျွန်တော့် မျက်နှာတွင် ပြုံးဖြဲဖြဲဖြစ်သွားမိလေသလား မသိပါ။ သူတို့ ကျွန်တော့်ကို တအံ့တဩ ကြည့်ကြသည်။ သူတို့ အလင်္ကာတွေကို ကျွန်တော် နားလည်ခြင်းအတွက် အံ့သြ နေကြဟန်ဖြင့် တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး တီးတိုးတီးတိုး သဖန်းပိုးလုပ်ကာ တခစ်ခစ် ရယ်ကြပြန်သည်။ သူတို့လို မိန်းမကြီးများသည်တော်ရုံတန်ရုံကိစ္စကို ဟီရိဩတ္တပ္ပ စာရင်းတွင် ထည့်သွင်းကြလိမ့်မည် မဟုတ် ဟု ကျွန်တော် ကောက်ချက်ဆွဲမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ယာဉ်သွားယာဉ်လာ ရှင်းသည့်အပိုင်းသို့ ရောက်လာပြီး ဘတ်စ်ကားကြီး အရှိန် သွက်လာသည်။ အချို့က မှတ်တိုင်များတွင် အလျှိုအလျှိုဆင်းကာ လမ်းကျဉ်းကလေး များနှင့် ရပ်ကွက်ကြို ရပ်ကွက်ကြားများတွင် ၀င်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ကုန်သည် လမ်းတစ်လျှောက်မှ ဆိုင်ကြီးကနားကြီးတွေ၊ ကဖီးဆိုင်တွေကို ငေးရင်း ကျွန်တော် ဆက်စီးလာသည်။ ဆိုင်းဘုတ်တွေက အမျိုးမျိုး။ ဂရိ အစ္စရေး၊ ပိုလန်၊ တရုတ်၊ ဂျာမနီ၊ ဘယ်လ်ဂျီယံ၊ ရုရှား၊ အိန္ဒယ .. စုံလို့။ ရှုဇ်၊ ချင်ယန်၊ စမစ်၊ ဆီယက်ဗ်၊ လီတိုဘာရ်ကီ စသည် စသည်။ ကျွန်တော့် နံဘေးမှ မိန်းမကြီးက မနိုင်မနင်း ပုံစံဖြင့် မနည်းအားယူ ထကာ ကျွန်တော့်အား တစ်ချက်ငဲ့ကြည့်ရင်း ကျန်အမျိုးသမီး တစ်သိုက် ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဆင်းသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နည်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး မဟုတ်ပါ။ ခုမှ ကျွန်တော် အသက်ရှူချောင်သွားသည်။ ကျွန်တော့် နံဘေးမှ ခုံလွတ်ဆီကို ကျောင်းသားကလေးတစ်ယောက် လျှောက်လာသည်။ ပြီးမှ သူ့နံဘေးတွင် ကပ်ပါလာသော ၀တ်ကောင်းစားလှနှင့် ကိုယ်နေဟန် သွယ်လျလျ အမျိုးသမီးကို ဦးစားပေးလိုက်သည်။ အမျိုးသမီးက ချာတိတ်ကို အပြုံးဖြင့်ကျေးဇူးတုံ့ပြန်လိုက်သည်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်၏။ ထိုင်ရန် ဟန်ပြင် သည်။ ထိုင်ချမည့်ဆဲဆဲတွင်မှ ကျွန်တော့်ကို သူ မြင်သွားသည်။ သူနှင့် ကျွန်တော် မျက်လုံးချင်း ဆုံမိကြသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩခြင်း အရိပ်အငွေ့များ ရုတ်ခြည်း ယှက်သန်းသွားပြီး ခါးကို ပြန်ဆန့်ကာ မထိုင် တော့ဘဲ တစ်ဖက်သို့ တိုး၍ ကျောင်းသားလေးနားတွင် သွားရပ်နေသည်။ ချာတိတ် က ဘာမှ နားမလည် သလို အမျိုးသမီးကို မော့ကြည့်နေ၏။ စပယ်ယာ အနားရောက်လာသည်။ ခပ်ရွှင်ရွှင် လေသံဖြင့် - \" လက်မှတ် မထုတ်ရသေးတဲ့ ခရီးသည်များ ဆုတ်ကြပါခင်ဗျာ၊ အခမဲ့ စီးရမယ့် အချိန်က သန်းခေါင်မှပါ\" သည်လို ပေါက်တတ်ကရ စကားလုံးများဖြင့် လက်လုပ်လက်စား အလုပ်သမားကြီးများကို သူ ထိန်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမျိုးသမီးက ပိုက်ဆံအိတ်ဖွင့်ပြီး နှိုက်သည်။ လက်မှတ်ဝယ်သည်။ စပယ်ယာက ပိုက်ဆံကိုလှမ်းယူရင်း- \"ထိုင်လေ အစ်မ၊ ဒီခုံ လွတ်နေသားပဲ\" စပယ်ယာ ပေးသည့် လက်မှတ်ကို လှမ်းယူရင်း-\" ကျေးဇူးပါပဲကွယ်\"ဟု ဆိုသည်။ ထိုင်ဖို့ပြောသည်ကိုမူ မသိကျိုးကျွန် ပြုလျက်။ \"အစ်မဒီမှာ ခုံလွတ်ရှိတယ်လေ\"စပယ်ယာ က ကျွန်တော့်နံဘေးမှ နေရာလွတ်ကို လက်ညိုးထိုးပြပြီး ဆက်လျှောက်သွားသည်။ ကျောင်းသား ကလေး၏ ကျောင်းသားလက်မှတ်ကို စစ်ဆေးပြီး ချာတိတ်ကလေးကို နှုတ်ဆက်စကား ဆိုနေသည်။ အမျိုးသမီးဘက်ကို စပယ်ယာက တစ်ချက် ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။ အမျိုးသမီးက သူ့ကို အပေါ်စီးဆန်ဆန် စူးစူးရဲရဲပြန်ကြည့်နေ၏။ \"အမျိုးသမီးတွေ ကားပေါ်မှာ မတ်တတ်ရပ် မစီးရဘူးဗျ\" စပယ်ယာက ခပ်ဆတ်ဆတ် လေသံဖြင့် အော်ပြောသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ပျော်ပျော်ပါးပါး တာဝန် ထမ်းဆောင်လာသည့် လူရွယ်စပယ်ယာကို ကားပေါ်တွင် ကျန်ရှိသည့် အလုပ်သမ မိန်းမကြီးတွေ ဝိုင်းကြည့် နေကြသည်။ သည်သူငယ် ဘာဖြစ်သွားပါလိမ့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမျိုးသမီးက စပယ်ယာ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကိုရော၊ ခရီးသည်မိန်းမကြီးများကိုပါ ထီမထင်သည့်ဟန်ဖြင့် မထုံတက်သေး ဆက်ရပ်နေသည်။ အထက်တန်းလွှာမှ ဖြစ်ဟန်တူသည့် အကြင် မိန်းမငယ်ကို အများနည်းတူ ကျွန်တော် အော့နှလုံး နာလာသည်။ ကားတစ်စီးလုံးကို သူက အဖက်မတန်သလို။ စပယ်ယာကို ကြည့်ပြီး မထီမဲ့မြင် ပြုံး နေသေးသည်။ သူ့အပြုအမူအတွက် သူ ပျော်နေပုံ။ ယဉ်ယဉ်ကလေးနဲ့ လူပါးဝတဲ့ ဟာမ။ ကျွန်တော် စိတ်ချဉ် ပေါက်ပေါက် နှင့် ကျိတ်ပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်မိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုစဉ် \" လမ်းသစ်ရိပ်သာ\" ဟု ရေးထားသည့် ဆိုင်းဘုတ်ကို ကျွန်တော် လှမ်းမြင်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ခပ်သွက်သွက် ထရပ်ပြီး \" မှတ်တိုင်ပါတယ် \" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။ စပယ်ယာ က ကျွန်တော့်ကို ဘုကြည့် လှမ်းကြည့်သည်။ သူနှင့် အမျိုးသမီး ပွဲမပြီးခင် ကျွန်တော် ဆင်းသွားမည်ကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည့်အလား။ အမျိုးသမီး ကို သူ ဆက်ပြီး ခဲ့လိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ ထင်နေ၏။ ကြိုးကို လှမ်းဆွဲပြီး ကားကို ရပ်စေ လိုက်သည်။ တုံ့ခနဲ ကားကြီး ရပ်သွားသည်နှင့် ကျွန်တော် ဆင်းလာခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ထလိုက်သည်နှင့် စောစောက အမျိုးသမီး ကျွန်တော့်နေရာတွင် ခပ်တည်တည် ၀င်ထိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          *မှတ်တိုင်မှ ဘတ်စ်ကားကြီး ထွက်သွားပြီ။ အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ကျွန်တော် စိတ်ဓာတ် အကျကြီး ကျကာ ပလက်ဖောင်း ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်သည်။ စင်စစ် ကျွန်တော်သည် လန်ဒန် အရှေ့ပိုင်း၏ ဓလေ့စရိုက် များကို နှစ်သက်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်ပါသည်။ လူတန်းစားပေါင်းစုံ နေကြသည့် ဒေသနှင့် သည်ဒေသ၏ ချစ်စဖွယ် သမိုင်း ကို ချေးခါးအူမ မကျန်ဖတ်ထားသူဖြစ်ပါသည်။ လန်ဒန်မြို့အကြောင်းကို ရှေးဟောင်းစာပေ များမှရော ခေတ်စမ်း စာပေများမှပါ ကျွန်တော် မွှေနှောက် ထားပြီး ဖြစ်ပါ၏။ ချောစာ၁ တို့၊ အီရပ်စ်မတ်စ် ၂ တို့ခေတ် လန်ဒန်ကိုပင်လျှင် စိတ်ဝင်စားသူဖြစ်ပါ သည်။ ရှေးဟောင်း လန်ဒန်ကျောက်လမ်းများပေါ်တွင် စိတ်ကူးဖြင့် လမ်းလျှောက်ကြည့်တတ်သူ ဖြစ်ပါသည်။ ဆူဇန်လောရင့်စ် အမည်ရှိ မီးသင်္ဘောဖြင့် ဗာဂျီးနီးယားပြည်နယ်သို့ ရွက်လွှင့်ပြီး အင်္ဂလိပ် ကိုလိုနီ စတင် တည်ထောင် သည့် ကပ္ပတိန် ဂျွန်စမစ် ခရီးစထွက်သည့် သိမ်းမြစ်ဆိပ်ကမ်းကို အရောက် သွားကြည့်ဖူးသူ ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့သော် တကယ့်လက်တွေ့ လန်ဒန်သည် စိတ်ကူးရုပ်ပုံထဲက ကားချပ်နှင့် လားလားမျှ မတူဘဲ လုံးဝ ရှုချင် စဖွယ် မရှိဖြစ်နေ၏။ လမ်းတွေမှာ ဆူညံရှုပ်ပွနေ၏။ ဆိုင်များရှေ့တွင် ဗုံးဒဏ်ကြောင့် ကျင်းကြီးတွေဖြစ်ကာ ခြံစည်းရိုး တွေမှာလည်း ပြိုကျ ပျက်စီးနေ၏။ လမ်းမီး စိမ်းသည်နှင့် ကုန်သည်လမ်းမှ လမ်းသစ်ရိပ်သာထဲသို့ ကျွန်တော် ချိုး၀င်ခဲ့သည်။ နာဇီဗုံးဒဏ်ကို မခံ လိုက် ရသည့် အဆောက်အအုံအချို့ ရှိသော်လည်း အိမ်တိုင်းတွင် လူရှိပုံမရ။ ကွဲနေသည့် ပြတင်းပေါက် မှန် တွေကို ကတ်ပြားများ၊ သံဖြူပြားများဖြင့် ဖာထေးထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နေရာတိုင်းတွင် ဖုန်တထောင်းထောင်း၊ ယင်တလောင်းလောင်းနှင့် အနံ့အသက် ကလည်း အသက်မရှူရဲ လောက်အောင်ပင်။ ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် အဆောက်အအုံများမှ ပဲ့စဉ် လွင့်ကျထားသည့် အုတ်ကျိုး အုတ်ပဲ့တွေ တောင်ပုံရာပုံ။ ကုန်စုံဆိုင်များမှ သားငါးနှင့် ကုန်ခြောက်နံ့က အော်ဂလီဆန်ချင်စရာ။ သီးနှံဆိုင်များမှ အကြွင်းအကျန်များ၏ အနံ့ ကလည်း လေထုထဲတွင် မင်းမူနေသေး၏။ လမ်းပေါ်တွင် လူမျိုးပေါင်းစုံ ယောက်ယက် ခတ်သွားလာ လှုပ်ရှားနေကြ၏။ အနိဋ္ဌာရုံ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဘယ်သူ မှ သတိထားမိပုံ မပေါ်။ ကျွန်တော်ကမူ သွားရင်းလာရင်း ပျို့ချင် အန်ချင် ဖြစ်လာသည်။ ကိစ္စ ရှိလို့သာ ခရီးဆုံးအောင် ဆက်လျှောက်နေရခြင်းဖြစ်၏။ ၁။ ဂျက်ဖရီချောစာ (၁၃၄၀-၁၄၀၀)၊ အင်္ဂလိပ်ကဗျာဆရာ။ ၂။ အီရပ်စ်မတ်စ် (၁၄၆၉-၁၅၃၆)၊ ဒတ်ချ်လူမျိုး တွေးခေါ်ရှင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မီးရထား ကုန်းကျော်တံတားအောက်တွင် အနိဋ္ဌာရုံ မြင်ကွင်းကို သဘာ၀မိခင်က ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေသည့် အလား။ တောင်လိုပုံနေသည့် စွန့်ပစ်ပစ္စည်းမျိုးစုံကို မြက်ပင်ရှည်တွေက မလုံမလဲ ဖုံးအုပ်လျက်။ စပရင်မွေ့ရာ အပျက်တွေက ထိုးထိုးထောင်ထောင်။ ကလေးတစ်သိုက်မှာ အမှိုက်ပုံတွေကြားတွင် တပျော်တပါး ဆော့ကစား နေကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မကြာမီ လမ်းကြားကလေးတစ်ခုသို့ ရောက်လာသည်။ ကျွန်တော် ချိုးဝင်ရမည့် လမ်းကလေး။ နာမည်ကျော် \"ဂရင်းစလိတ်\" အထက်တန်းကျောင်းရှိရာ လမ်းသွယ် ကလေး။ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး အမည်က မစ္စတာအေ ဖလောရင့်။ လမ်းကလေးအတိုင်း လိုက်ဝင်သွားလျှင် အတန်ကျယ်သော ကျောက်လမ်းကလေးကိုတွေ့ရသည်။ လမ်းတစ်ဖက်တွင် \" ယောက်ျားကလေးများ\" အိမ်သာ။ ဆေးစိမ်းသုတ်ထား၏။ အိမ်သာထဲ မှ ဆံပင်နက်နက်နှင့် ကျောင်းသားကလေးတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ အရောင်လွင့်ပြယ်နေ သည့် တီရှပ်နှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီကို ၀တ်ထားသည်။ ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ လက်ထဲမှ သောက်လက်စ စီးကရက်ကို ဝှက်ဖို့ ကြိုးစားရင်း -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"\u003cspan\u003eဘယ်သူနဲ့ တွေ့ချင်လို့လဲ\" ကြောင်စီစီ အသံနှင့် ကျွန်တော့်ကို လှမ်းမေးသည်။ \"ဘယ်သူ့ဆီ လာတာလဲ ကိုယ့်လူ\" သူက နောက်ထပ်မေးသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် စီးကရက်က မီးခိုးတလူလူ။\" ကျောင်းအုပ် ဆရာကြီးနဲ့ တွေ့ချင်လို့။ သူ့ရုံးခန်း ဘယ်နားမှာလဲ\" ဆေးလိပ် ခိုးသောက်နေခြင်းကို ဖြောင် ဖုံးကွယ်နေသည့် ချာတိတ်အား ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ရယ်ချင်နေ သည်။ ရယ်ချင်စိတ်ကို မျိုချပြီး သူ့ကို ပြန်မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"အဲဒီတည့်တည့်က လှေကားအတိုင်းတက်သွားပါ\" ချာတိတ်က စီးကရက်တိုဖြင့် အမှတ်ထင် ညွှန်ပြသည်။ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီး ကျွန်တော် ဆက် လျှောက် လာခဲ့သည်။ ဆရာကြီး၏ ရုံးခန်းတွင် \" အဲလက်စ် ဖလောရင့်၊ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး၊ တံခါးခေါက်ပြီးမှ၀င်ပါ\" ဟူသည့် စာတန်းကလေးချိတ်ထားသည်။ တံခါး ခေါက်ပြီးမှ ကျွန်တော် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေ၏။ အတွင်းဘက်မှ ဖွင့်ထားတယ်။ ၀င်ခဲ့ပါ\" ဟူသည့် အသံ ထွက်လာသည်။ စိတ်တိုမာန်တိုနှင့်ပြောသည့် အသံမျိုးများလားဟု ကျွန်တော် သံသယ ဖြစ်လိုက်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဧရာမ စားပွဲကြီးတွင် လူပုပုသေးသေးကလေးတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ ဦးခေါင်းကြီးကြီး ပေါ်မှ ဆံပင်တွေမှာ ဖြူဖွေးနေပြီ။ သို့သော် သေသေသပ်သပ် ပြီးသင်ထား၏။ အသားရောင် က နေလောင် ထားသည့်နှယ်။ ပါးရိုးမြင့်မြင့်နှင့် မျက်နှာကမူ နုပျိုရွှင်ပျလျက်။ သူ့ဆံပင်တွေကို စွန့်ခွာသွားခဲ့သည့် ပျိုမျစ်နုငယ်ခြင်းသည် သိမ်းငှက်နှုတ်သီးနှင့် တူသည့် နှာခေါင်းအောက်မှ ရွှင်ချိုချို နှုတ်ခမ်းအစုံတွင် နေရာယူထား ဆဲ။ ပြူးကျယ်ကျယ် အညိုရောင် မျက်လုံးများက ထူးထူးဆန်းဆန်း အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထား သလို တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ရှားနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စားပွဲဆီသို့ ကျွန်တော် လျှောက်သွားတော့ ဆရာကြီးက နှုတ်ဆက်ဖို့ ထ ရပ်သည်။ သို့သော် သူ့အရပ်မှာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေစဉ်ကထက် သိသိသာသာ မြင့်မလား။ သည်တော့မှ ဆရာကြီးမှ အရပ်ပုရုံမက ခါးပါ အနည်းငယ် ကုန်းနေကြောင်း ကျွန်တော် သတိထားမိသည်။ ၀တ်စားဆင်ယင်ပုံကမူ သေသပ်သည်။ စားပွဲနှင့် ရုံးခန်းမှာလည်း ရှင်းသန့်ပြောင်လက်ကာ ပြင်ပ၀န်းကျင်နှင့် တခြားစီ။ ဆန့်ပေးလာသည့် သူ့လက်ချောင်း များက မြူဖျော့ဖျော့နှင့် သန်မာတောင့်တင်း၏။ ပြီးမှ အပြုံးဖြင့် ပဋိသန္ဓာရ ပြုသည်။ \" ဆရာ ဘရိတ်ဂိတ် မှတ်တယ်၊ ဟုတ်စ၊ ကျုပ်တို့ မောင်ရင့်ကို မျှော်နေကြတာ။ ကဲ .. ထိုင်\" ဆရာကြီးသည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဆရာ ဆရာမများကို တန်းတူ တရင်းတနှီး ဆက်ဆံတတ်ကြောင်း နောင်တွင် ကျွန်တော်သိလာသည်။ ဘယ်တော့မှ ဟိတ်ကြီးဟန်ကြီး မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီး ကျွန်တော်ဝင်ထိုင်သည်။ တရင်းတနှီး ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်ဖော်ရ သည့်အတွက် ဆရာကြီး ကို စိတ်ထဲက ကြည်ညိုလိုက်မိ၏။ ဆရာကြီးက စားပွဲပေါ်မှ သေတ္တာကလေးကို ဖွင့်ကာ ကျွန်တော့်ကို စီးကရက်တည်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း တစ်လိပ်ယူသည်။ နှစ်ယောက်သား မီးညှိကြပြီးမှဆရာကြီးက ကုလားထိုင်နောက်ကျောကို မှီကာ စကားစသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"\u003cspan\u003eတော်တော် ရှာရသေးလား၊ ကျောင်းက ချောင်ကျတော့ တချို့မလာတတ်ကြဘူး\" \" ကျွန်တော်တော့ တန်းတန်းမတ်မတ် ရောက်လာပါတယ် ဆရာကြီး၊ တိုင်းပညာ၀န်ရုံးက  သေသေချာချာ ညွှန်လိုက်ပါတယ် ခင်ဗျ\" \"တော်သေးတာပေါ့လေ၊ ဆရာ့ကို ရတာ ကျုပ်တို့ သိပ် ၀မ်းသာနေကြတယ်၊ ဆရာလည်း ဒီကျောင်းမှာ ပျော်မယ် လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်\" \" ဟုတ်ကဲ့ ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီအတိုင်း မျှော်လင့်ပါတယ် ခင်ဗျ\" ကျွန်တော်က ခပ်လောလော ထောက်ခံလိုက်သည်။ ကျွန်တော့် စိတ်အားထက်သန်မှုကို ဆရာကြီး ပြုံးပြီး စကားဆက်သည်။ ။ \" ကဲ ပထမဆုံး ကျောင်းကို လျှောက်ကြည့်ပါလား ဆရာ၊ ပြီးမှ စကားပြောကြတာပေါ့။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျောင်းကတော့ သိပ် ပုံစံမကျသေးဘူး၊ ဖြစ်သလို စခန်းသွားနေရဆဲလေ၊ ဆရာ ဆရာမ အများစုကတော့ အဲ ဘယ်လို ပြောရမလဲ၊ တော်တော်ကလေး ဒုက္ခဖြစ်နေကြတယ်။ စိတ်ကြိုက်သာ လျှောက်ကြည့်ပါ၊ အခြေအနေကို ဆရာ တွေ့ရ လိမ့်မယ်၊ အဲဒီတော့မှ ဒီကျောင်းမှာ လုပ်နိုင် မလုပ်နိုင် ဆုံးဖြတ်ပေါ့၊ နေ့လယ်စာ စားပြီးမှ ဆရာနဲ့ ပြန် တွေ့ပြီး စကားပြောကြတာပေါ့။ မကောင်းဘူးလား\" ပြောပြောဆိုဆို ထ ရပ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို တံခါး၀ထိ ပို့ပေးသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် ကလေး တစ်ယောက်လို ဆရာကြီး၏ မျက်ဝန်းများက တဖျတ်ဖျတ် ကခုန်လျက်။ တံခါးကို နောက်ပြန်ပိတ်ပြီး ရုံးခန်း ပြင် သို့ ကျွန်တော် ထွက်ခဲ့သည်။ ဆရာကြီး ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး လှေကားအတိုင်း ပြန်ဆင်းလာခဲ့သည်။ ခန်းမဆောင်သို့ သွားရာ လမ်း တစ်ဖက်စီ တွင် စာသင်ခန်းများ ရှိကြ၏။ ပထမဆုံးတွေ့သည့် စာသင်ခန်းတွင် ကျွန်တော် ခဏ တွေ ရပ်နေ မိ၏။ ဘာဆက်လုပ်ရမှန်း မသိသဖြင့် ခပ်ကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေစဉ် အခန်းတံခါး ပုန်းခနဲ ပွင့်လာပြီး အရပ် မြင့်မြင့်၊ ဆံပင်နီနီနှင့် ကျောင်းသူကလေး တစ်ယောက် ပြေးထွက်လာသည်။ သူ့နောက် မှ နှစ်ယောက် အပြေးအလွှား ထွက်လိုက်လာသည်။ စကြံ လမ်းက ကျဉ်းကျဉ်းကလေးဖြစ်၍ သူတို့ သုံးယောက် ကျွန်တော်နှင့် ၀င်တိုက်မိမလို ဖြစ်သွားပြီး ရှေ့ဆုံးတစ်ယောက်မှာ တစ်ဖက်သို့ ယိုင်သွား သည်။ ကျွန်တော်က လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲပြီး ထိန်းပေးလိုက်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ချာတိတ်မလေးက ကျွန်တော့်ကိုတစ်ချက် မော်ကြည့်ပြီး ဆောရီးဟု တောင်းပန်ကာ စကြံတစ်လျှောက် ပြေး ထွက်သွားသည်။ ကျန်နှစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ကြောင် ကြည့်နေပြီးမှ တစ်ဆက်တည်း စာသင်ခန်းထဲသို့ ပြန်ပြေးဝင်သွား သည်။ တံခါးကိုပုန်းခနဲဆောင့်ပိတ်သွား၏။ မမျှော်လင့်သည့် အဖြစ်ကြောင့် ဘာဆက်လုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ကျွန်တော် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်နေ၏။ ခဏ ရပ်စဉ်းစားပြီးမှ အခန်းအခြေအနေကို သိချင်လာသဖြင့် ၀င်ကြည့်ဖို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တံခါးကို အသာခေါက်ပြီး တွန်းဝင်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အခန်းထဲတွင် လက်ပံပင် ဆက်ရက်ကျသလို ဖြစ်နေသဖြင့် ကျွန်တော် ၀င်လာသည်ကို ဘယ်သူမှ သတိ မထားမိကြ။ အတန်ကြာမှ တစ်ယောက်ချင်း ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ကြသည်။ အတန်းထဲတွင် ဆရာနှင့် တူသူဟူ၍ တစ်ယောက်တလေမျှ မရှိ။ ကျောင်းသူ ကျောင်းသားအားလုံး လေးဆယ်ခန့် ရှိမည့် စာသင်ခန်းဖြစ်၏။ သူတို့သည် ကလေးသူငယ်များ မဟုတ်ကြတော့ပြီ။ သူတို့၏ ခန္ဓာ ကိုယ်အစိတ်အပိုင်း များကို ကြည့်ကြည့်၊ သူတို့ ၀တ်စားဆင်ယင်ထားကြပုံကို ကြည့်ကြည့် ကလေးဘ၀က လွန်မြောက်လာကြပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူတို့သည် အခန်းထဲတွင် ဟိုတစ်စု၊ သည်တစ်စု စုပေးကာ အေးအေးလူလူ စကားတွေ ဖောင်ဖွဲ့ နေကြ၏။ အချို့က အခန်းထောင့်ရှိ မီးဖိုနားတွင် ရပ်လျက်။ အချို့က ကုလားထိုင်တွေ၊ စားပွဲတွေပေါ်တွင် ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်လျက်။ အများစုက ကျောင်းယူနီဖောင်းကို ၀တ်မထားကြ။ မိန်းကလေးများက ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို အတတ်နိုင် ဆုံးပုံပေါ်အောင် ကိုယ်ကျပ် ဆွယ်တာများ ၀တ်ထားကြ၏။ ဆံပင်ကို အမျိုးမျိုး အဖုံဖုံ ထုံးဖွဲ့ ထားကြ၏။ သို့သော် တစ်ကိုယ်ရေ သန့်ရှင်းမှုကိုတော့ သိပ်ဂရုစိုက်ကြပုံ မပေါ်။ ယောက်ျားလေးများက တီရှပ်ကို အင်္ကျီ ကြယ်သီး မတပ်ဘဲ ဂျင်းဘောင်းဘီကိုယ်စီဖြင့်။ မျက်နှာပြားပြား၊ နှဲယင်း သဲ့သဲ့နှင့် ကျောင်းသူတစ်ယောက် သူတို့အထဲမှ ထလာပြီး ကျွန်တော့်ဆီ လျှောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ဆရာဟက်ကမန်းရဲ့ ဧည့်သည်လားဟင်၊ ဆရာတွေ အခန်းထဲမှာရှိမယ်ထင်တယ်။ ဆရာက မှာထားတယ်၊ ကျွန်မတို့ အားလုံး ငြိမ်ပြီဆိုမှ သူ့ကိုလာခေါ်တဲ့\" ပြောရေးဆိုခွင့် ရှိသူအဖြစ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရွေးချယ်တင်မြှောက်ပြီး ရှင်းပြနေသည့် ကျောင်းသူကို အားလုံး က ထောက်ခံသည့် သဘောဖြင့် မိန်းကလေးနောက်မှ ပိုင်းလိုက်လာပြီး ကျွန်တော်နှင့် မျက်နှာချင်း ဆိုင် စုရုံး လိုက်ကြသည်။ သူတို့အမူအရာက ထီမထင်သည့် ကျောင်းတော်သူ ကျောင်းတော်သားများပုံစံ။ ကျွန်တော် ဘုရားတလိုက်မိ၏။ လွယ်ပါလား။ တစ်ပြိုင်တည်းတွင် ကြွက်စီကြွက်စီနှင့် နားထောင်သူမရှိဘဲ အလုအယက် ပြောကြပြန်သည်။ ပြီးတော့ ရုတ်ခြည်း ရပ်သွားကာ ကျွန်တော့်ကိုအလောတကြီး ဝိုင်းမေးကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \" ခင်ဗျားက ဆရာအသစ်လား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ဆရာဟက်ကမန်းနေရာကို ၀င်မှာလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ဆရာ ဟက်ကမန်းက တကယ်သွားတော့မှာလားဗျ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပထမဆုံး မိန်းကလေး၏ မေးခွန်းကိုသာ ကျွန်တော်ပြီး-\" ကဲ ဆရာတွေအခန်းကို သွားလိုက်ဦးမယ်\"ဟု ပြောကာ သူတို့အခန်းထဲမှ လစ်ထွက်ခဲ့၏။ သည်အတွေ့အကြုံ ကြောင့် ကျွန်တော် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားသည်။ ကျွန်တော့် စိတ်ကူးရုပ်ပုံထဲမှ အတန်း သည် ခု ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့သော တိရစ္ဆာန်လှောင်အိမ်နှင့်တူသည့် အတန်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်တွေ စီစီညီညီနှင့်။ အတန်းထဲမှ ကျောင်းသူ ကျောင်းသားတွေက သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့ ကလေးတွေ၊ ဗိုင်းကောင်းကျောက်ဖိ ကလေးတွေ။ ဆရာ ဟက်ကမန်းဆိုသူသည် ဘယ်လိုလူလဲ၊ သည်လို အတန်းမျိုးကို သည်းခံနိုင်သည့် ဆရာသည် ဘယ်လိုဆရာမျိုးလဲ။ သည်ကျောင်းကကော သည်လို အဖြစ်မျိုးကို လက်ခံထားသည်လား၊ သည်အသိုက် အ၀န်းတွင် ကျွန်တော် ရောယိမ်းလိုက် ဘသားယိမ်းလိုက် လုပ်နေနိုင်ပါမည်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သည်အတွေးပေါင်းစုံဖြင့် ဆရာများအခန်း ရှိမည်ထင်ရာသို့ ကျွန်တော် ဆက်လျှောက်လာခဲ့၏။ စကြံလမ်းတွင် စောစောက ပြေးထွက်သွားသည့် ကျောင်းသူကလေး ပြန်ပြေးဝင်လာသည်။ မြင်းမြီးဆံပင် နီကြန်ကြန် ဦးခေါင်းပေါ်တွင် လှုပ်ကာ ဝဲကာဖြင့်၊ ဖွံ့ဖြိုးစတင်ကြီးနှစ်လုံးက နိမ့်တုံမြင့်တုံ။ စောစောက သဘောမပေါက်ခဲ့သည့် ဆရာကြီး၏ မှတ်ချက်ကို ကျွန်တော် တဖြည်းဖြည်း ရိပ်မိစ ပြုလာပြီ။ တစ်ကျောင်းလုံးရဲ့ ပုံစံကိုက တစ်မျိုးပါလား။ ဆရာများအခန်းမှာ စကြံထိပ်တည့်တည့်တွင် ဖြစ်သည်။ လှေကားထစ် အနည်းငယ်ကို တက်ရသေး၏။ အခန်းတံခါး ပွင့်လျက်သား တွေ့ရသည်။ ပက်လက်ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် အလောင်းကောင် တစ်ခု လို အစန့်သား ထိုင်နေသည့် လူရွယ်တစ်ယောက်ကို လှမ်းမြင်ရ၏။ ဆံပင်ထူထူ၊ ဗလကောင်းကောင်း၊ ၀တ်ပုံ စားပုံက မသေမသပ်နှင့်။ ဂျာကင်အကျီအဟောင်းကို တံတောင်ဆစ်နှင့် လက်ကောက်ဝတ်တွင် သားရေချပ် များဖြင့် ဖာထေးထားသည်။ ကျွန်တော် ၀င်သွားတော့ သူက ခေါင်းထောင်ကြည့်ပြီး\"သားသတ်ရုံထဲကို သိုးတစ်ကောင် ၀င်လာပြန်ပါပြီဗျာ၊ အဲဒီသိုးကတော့ သိုးမည်းလို့ ပြောရမယ်\" သူ့ကိုယ်ပိုင် တင်္ခဏုပ္ပတ္တိဉာဏ် အတွက် သူ့ဘာသာသူ သဘောကျပြီး သွားတွေအားလုံး ပေါ်လုနီးပါး ပြုံးလိုက်၏။ သွားတွေက မညီမညာ၊ ဝါကြန့်ကြန့်။ ကျွန်တော်သည် ပင်ကိုအားဖြင့် စိတ်ဆက်သူဖြစ်ပါသည်။ ယင်နားခံချင်သူမဟုတ်ပါ။ သို့သော် စိတ်ရှည်ရှည် ထားဖို့၊ စိတ်ကိုထိန်းဖို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်မှာ နှစ်အတန်ပင် ကြာခဲ့ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထို့ကြောင့် ကျွန်တော့်အား မြင်မြင်ချင်း ဆောက်နှင့်ထွင်းသည့် အမှီသကောင့်သား အားနကမ္ပတိပြန်ကြည့်ရင်း-\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \" ကျုပ်နာမည် ဘရိတ်ပိတ်၊ တိုင်းပညာရေးရုံးက လာခဲ့တာ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \" ဪ ... လက်စသတ်တော့ ဆရာသစ်ကိုး၊ အင်း ... ပေါက်လွတ်ပဲစားတွေကို ထိန်းတဲ့နေရာမှာ ဟက် ကမန်း ထက် ကံကောင်းပါစေလို့ ဆုတောင်းရမှာပေါ့လေ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           \" ကျုပ်က ခင်ဗျားကို ဟက်ကမန်းအောက်မေ့နေတာ၊ ကလေးတွေက ဆရာဟက်ကမန်း ဒီအခန်းထဲမှာ စောင့်နေတယ်လို့ ပြောလိုက်လို့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \" လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်မိနစ်လောက်အထိတော့ ရှိတယ်၊ ခုတော့ အမြီးကုပ်ပြီး လစ်သွားပြီး၊ ခုလောက်ဆို တိုင်းရုံးမှာ သူ့ဝေဒနာတွေကို ကြေညာနေလောက်ပြီ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက ခပ်ပြုံးပြုံး ပြောနေခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ဒါဆို သူ့အတန်းကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့တာပေါ့။ ဟုတ်လား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော့်အမေးကို သူကအော်ရယ်ပြီး ဖြေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ကျုပ် တွေးကြည့်ရင် ပြေးကြည့်တာထက် မှန်စေရမယ်၊ အဲဒီ အတန်းဟာ ခင်ဗျားအတွက်ပဲ ဖြစ်ရမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိတ်လန့်အံ့ဩစရာ သတင်းကို ကျွန်တော့်အား ပေးပြီး သူ ထွက်သွားတော့၏။ အပြန်ပြန် အလှန်လှန် စဉ်းစားရင်း အခန်းထဲတွင် ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်သည်။ သူ ထွက်သွားပြီး အတန်ကြာအောင် တံခါးပေါက်ကို ငေးကြည့်နေမိ၏။ ကျွန်တော့်အတွက် အားလုံးသည် မှန်းချက် နှင့် နှမ်းထွက် တခြားစီချည်း ဖြစ်နေပါကလား။ သို့သော် ကျွန်တော်သည် လွယ်လွယ်နှင့် လက်မြှောက် အရှုံးပေးတတ်သူကားမဟုတ်ပါ။ သည်ငတိကို စာရင်းထဲ ထည့်တွက်ဖို့ မလိုပါ။ သူ့ကြောင့် ကျွန်တော့် မျှော်လင့်ချက်တို့ ရေအဖြစ် မခံနိုင်ပါ။ အခန်းတံခါး ပွင့်လာသည်။ အရပ်မြင့်မြင့်၊ ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် ခပ်ချောချော ဆရာမတစ်ယောက် ၀င်လာ သည်။ နဂိုလှသည့် ကိုယ်နေဟန်မှာ ခပ်ကျပ်ကျပ် ၀တ်ထားသည့် ဘောင်းဘီကြောင့် ပို၍ ပေါ်လွင်နေ၏။ မျက်နှာတွင် ကျက်သရေအရှိဆုံးမှာ မီးခိုးရောင် မျက်လုံးများနှင့် သေသပ်လှပသည့် ပြုံးယောင်ယောင် နှုတ်ခမ်းများဖြစ်၏။ ဆံပင်ကိုမူ လူကြီးဆန်ဆန် ရိုးရိုးယဉ်ယဉ် ခွေထုံးထားသည်။ ကျွန်တော့်ဆီကို တန်းတန်း မတ်မတ် လျှောက်လာ၏။ လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလျက် နဂိုပြီးနှုတ်ခမ်းများကို ပိုပြီးလျက်-\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"တိုင်းရုံးက ပို့လိုက်တဲ့ ဆရာအသစ် ဟုတ်ပါတယ်နော်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ဟုတ်ကဲ့ ... ကျွန်တော့်နာမည် ဘရိတ်ပိတ်ပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ကျွန်မက မစ္စက် ကရော့စ်ဒေးလ်အီဗန်ပါ။ အဘိုးကြီးနဲ့ တွေ့ပြီးပြီလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမျိုးသမီး၏ အသံက ခပ်တိုးတိုး။ သို့သော် ရွှင်သည်၊ လွင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"မစ္စတာ ဖလောရင့်ကို ပြောတာပါလားခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော် တွေ့ပြီးပါပြီ၊ ဆရာကြီးက\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျောင်းရဲ့ အခြေအနေကို အကဲခတ်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို လျှောက်ကြည့်ခိုင်းထားပါတယ် ဆရာမ\"          \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ကလေးတွေကိုရော ဆရာ တွေ့ပြီးပြီလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \" ဒီဘက်ကို လျှောက်လာရင်း မစ္စတာ ဟက်ကမန်းရဲ့ အတန်းကို ခဏ၀င်ကြည့်ခဲ့ပါတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           \" ဟုတ်လား ခပ်ဆိုးဆိုးကလေးတွေလို့ ဆရာ မထင်ဘူးလား၊ ကျွန်မက အဲဒီအတန်းမှာ အိမ်တွင်းမှုသိပ္ပံ သင်ရတယ်၊ သိပ္ပံနည်းကျကျ သင်လို့ မရပါဘူး ဆရာ၊ အိမ်တွင်းမှုဆန်ဆန်ပဲ သင်ရတယ်လေ\"          \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စကားပြောနေရင်း သူ့လက်က ဇယ်ဆက်သလို အလုပ်ရှုပ်နေ၏။ မီးလင်းဖိုပေါ်တွင် တချို့၊ ပြတင်းပေါက် ပေါင်ပေါ်တွင် တချို့၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တချို့ ပြန့်ကျဲနေသည့် လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်တွေကိုစုပြီး အခန်းထောင့်မှ လက်ဆေးကြွေကန်ထဲ ထည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကြွေကန်ပေါ်မှ ရေနွေးပိုက်ခေါင်းကို ဖွင့်ချပြီး ပန်းကန်တွေ ဆေးနေရင်း ဆရာမ စကားဆက်ပြောသည်။ ပန်းကန်ချင်း ထိသံတွေ တချွင်ချွင်ဖြင့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           \" တချို့ ဆရာတွေက ကလေးတွေထက်တောင် ဆိုးကြသေးတယ် ဆရာရဲ့။ ကြည့်လေ။သောက် တဲ့ နေရာမှာ ပန်းကန်တွေကို သည်အတိုင်း ချသွားတာပဲ။ ဪ .. ဆရာ၊ ထိုင်လေ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်တော် ၀င်ထိုင်လိုက်၏။ ဆေးပြီးသား ပန်းကန်တွေကို အ၀တ်နှင့် သုတ်နေသည့် ဆရာမကို ငေးကြည့်နေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \" ဆရာလုပ်သက် တော်တော်ရပြီလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \" ဟင့် အင်း ... ဒါ ကျွန်တော် ပထမဆုံးရတဲ့ အလုပ်ပါ ဆရာမ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \" အို ... \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဆရာမ မျက်ခုံးတွေ မြင့်တက်သွားပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \"ဒါဖြင့် အရင်ဘာလုပ်သလဲဟင်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \" ကျွန်တော် လေတပ်က ထွက်လာတာပါ၊ ဘာပြုလို့ပါလဲ ဆရာမ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \" အို ... ဘာရယ်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှင့်ကြည့်ရတာ တစ်မျိုး ထူးခြားနေလို့ပါ။ နေ့လယ်စာ စားပြီးမှ ပြန်မှာ မဟုတ်လားဟင် \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \" ဗျာ .. ကျွန်တော့်မှာ ဘာအစီအစဉ်မှ မရှိပါဘူး၊ ဆရာမတို့ စားတဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46222787117205,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-19210223.png?v=1752933796"},{"product_id":"တင်-မောင်မြင့်-တင့်ဇော်ထွန်းအောင်-၀င်းထွဋ်ဇော်-ခေတ်ပြိုင်ကမ္ဘာ-အထင်ကရပုဂ္ဂိုလ်-၁၀၀","title":"ခေတ်ပြိုင်ကမ္ဘာ အထင်ကရပုဂ္ဂိုလ် ၁၀၀","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46222788526229,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-19210426.png?v=1752933890"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-အချစ်ရိုင်းရဲ့အရိုင်းချစ်","title":"အချစ်ရိုင်းရဲ့အရိုင်းချစ်","description":"","brand":"စာရိပ်မြိုင်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46295517724821,"sku":null,"price":6000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_5cfb47d1-db31-4c18-a1e2-b68b568daeaf.jpg?v=1754711692"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-အလံနီအောက်ဝယ်","title":"အလံနီအောက်ဝယ်","description":"","brand":"ရာပြည့်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46369831223445,"sku":null,"price":3325.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_f4d04aa3-234d-4c1d-b8cc-ce37b8e73848.jpg?v=1756995428"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-အသေးအဖွဲကလေးများ","title":"အသေးအဖွဲကလေးများ","description":"","brand":"ရာပြည့်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46369831813269,"sku":null,"price":4275.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_c86ee20c-cca2-469c-ba60-03c52367d06e.jpg?v=1756995616"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-တောင်ပံမဲ့သင်းကွဲတေးဆိုငှက်","title":"တောင်ပံမဲ့သင်းကွဲတေးဆိုငှက်","description":"","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46891203395733,"sku":null,"price":18000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_44357fc2-1758-4224-a2b0-17758e797390.jpg?v=1769528317"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-ချစ်သောဂျွန်","title":"ချစ်သောဂျွန်","description":"","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46891207426197,"sku":null,"price":12000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_7d7bfbe1-7580-485b-b9d9-83e91c357091.jpg?v=1769528434"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-ကလေးရှေ့နေ","title":"ကလေးရှေ့နေ","description":"","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46891208507541,"sku":null,"price":9300.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_e1a920c7-b6e5-442e-821b-b51dcf63b932.jpg?v=1769528516"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-ချက်ကောဗ့်-လက်ရွေးစင်ဝထ္ထုတိုများ","title":"ချက်ကောဗ့်၏လက်ရွေးစင်ဝထ္ထုတိုများ","description":"","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46891209228437,"sku":null,"price":21375.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_cd0f0ddb-db60-48cd-b5ba-e942cdcc4fd5.jpg?v=1769528632"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-မမရေချယ်-1","title":"မမရေချယ်","description":"","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46891210309781,"sku":null,"price":13500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_84509ee8-882b-4a47-9657-4ee6014f05d6.jpg?v=1769528737"},{"product_id":"တင်မောင်မြင့်-ကျိန်စာသင့်အတိတ်ချစ်ဆိပ်ရည်ချို","title":"ကျိန်စာသင့်အတိတ်ချစ်ဆိပ်ရည်ချို","description":"","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46961609900181,"sku":null,"price":10925.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_cad2a2f4-a885-4821-8cb9-685bb3eddbac.jpg?v=1771246830"},{"product_id":"ည","title":"ည","description":"","brand":"Temporary Placeholder for Authors","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":68138925129877,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/cover_3342cec7-553f-4f33-a2d2-7ccc78ffcfed.png?v=1793705043"},{"product_id":"မျှော်","title":"မျှော်","description":"","brand":"Temporary Placeholder for Authors","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":68238126252181,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/cover_6e03b931-c05f-4900-bee6-586185da3ce7.png?v=1794397532"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/%e1%80%90%e1%80%84%e1%80%ba%e1%80%99%e1%80%b1%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%ba%e1%80%99%e1%80%bc%e1%80%84%e1%80%b7%e1%80%ba.oembed?page=3","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}