{"title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်","description":"\u003ca href=\"https:\/\/my.wikipedia.org\/wiki\/%E1%80%90%E1%80%80%E1%80%B9%E1%80%80%E1%80%9E%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%80%9C%E1%80%BA%E1%80%98%E1%80%AF%E1%80%94%E1%80%BA%E1%80%B8%E1%80%94%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%80%84%E1%80%BA\"\u003eစာရေးဆရာ၏ အတ္တုပ္ပတ္တိ\u003c\/a\u003e","products":[{"product_id":"တက္ကသိုဘ်ဘုန်းနိုင်-ညနက်နက်မှာလထွက်ခြင်း","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - ညနက်နက်မှာလထွက်ခြင်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယုံနိုင်ဖွယ်မရှိ..၊ ဪ...ယုံနိုင်ဖွယ်မရှိလေသည့် အဖြစ်၊ ယုံနိုင်ဖွယ် ရှိလေလင့်ကစား ကိုယ်တွေ့ကြုံနေရသဖြင့် ကိုလှဝေသည် အမှန်တရား၏ သဘောကို မငိုင့်တငိုင် မျက်မှောက်ပြုနေမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမှန်တရား၏ သဘော...၊ သည်စကားက ရင်တွင်းမှာ ဘယ်သို့ဘယ်ပုံ ပေါ်လာရပါသနည်း၊ ဘယ်သို့ပေါ်ပေါ်...စကားကတော့ အခြေအနေနှင့် ဆီလျော်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြည့်ပါ၊ သင်္ချိုင်းကုန်းတဲ့..၊ အဟင်း...သင်္ချိုင်းကုန်းထက် အမှန် တရားသဘောနှင့် နီးစပ်သောအရာ ဤလောကမှာ ဘာရှိပါ သေးသနည်း...။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမှန်တရားဟူသည်က သူ့သဘော သူဆောင်သည်။ ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါ သူငါ၏ အကြိုက်ကို မလိုက်။ ကြိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ မကြိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ ဖိတ်ခေါ်သည် ဖြစ်စေ၊ ငြင်းပယ်သည်ဖြစ်စေ သူ့သဘော သူဆောင်၍ သူ့အလုပ်သူ လုပ်သွားရိုး ဖြစ်သည်။ သည်တော့...သေခြင်းတရား ဟူသည်မှာ အမှန်တရား၏ သဘော...။ သင်္ချိုင်းကုန်းဟူသည်က အမှန်တရား သဘော၏ သင်္ကေတ၊နိမိတ်ပုံ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခက်သည်ကား...သင်္ချိုင်းကုန်းက လှနေခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သင်္ချိုင်းကုန်းကို လှနေသည် ထင်မိခြင်းအတွက် ကိုလှဝေ၏ စိတ်တွင်း ၌ တစ်မျိုးချည်းဖြစ်နေသည်။ မည်သို့ဖြစ်စေ...လှသည်ကတော့ အမှန်ပင် လှနေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သင်္ချိုင်းကုန်းသည် သင်္ချိုင်းကုန်းနှင့် မတူသည့်အတွက် လှနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခဲတစ်ပစ်သာသာမှာက...ကမ်းခြေ၊ ကမ်းခြေမှ သဲသောင်သည် ပြေပြေ ပြစ်ပြစ် ကျယ်ကျယ်ဝန်းပန်း နိမ့်လျောဆင်းသွားသည်။ ဒီရေတက်စသာရှိသေး သဖြင့်ပင်လယ်၏ လှိုင်းလုံးတို့မှာ ဟိုအဝေးမှာသာ ရှိသေးသည်။ လှိုင်းတို့၏ ဒေါမာန်သံကို မကြားရသေး။ ပင်လယ်ပြင်သည် ဒေါမာန်ကို မပြသေး။ ရှစ်ခွင်မှာမြူဆင်းလို့...ငွေနှင်းတဲ့နုစိုဟု စာဆိုရှိသော သည်လို နတ်တော်လမှာ မြန်မာ့ ပင်လယ်ပြင်မှန်သမျှ ဒေါမာန်ကင်းနေသည်။ ပင်လယ်ရေက အဝေးမှာ စိမ်းဖန့်ဖန့် အသွေး ပြေးရုံပြေးနေသည်။ သောင်၏ အဆုံးဆီ၌မူ ပြိုကွဲသောလှိုင်းထုသည် ဖြူဖြူဖွေးနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လခြမ်းပုံ ပင်လယ်ကွေ့ အစွန်းနှစ်ဘက်မှ တောင်ဆင်နှာမောင်းတို့က လည်း လှနေသည်။ လှရပေမပေါ့။ ရှစ်ခွင်မှာ မြူဆင်းသော လမှာကိုလေ။မြူပြာဟုတော့ စာမှာခေါ်သည်။ အမှန်က မပြာပါ လှပသော မီးခိုးရောင်မွဲမွဲလေးသာ ဖြစ်သည်။ ပါးပါးလွှာလွှာလေးလည်း ဖြစ်၏။ သည်လို လှပသော မီးခိုးရောင် မွဲ မြူပါးပါးလွှာလွှာလေးတွေ လွမ်းကာသည့်ကြားမှ လှမ်းမြင်ရသော တောင်ဆင် နှာမောင်းတွေကိုတော့ ပြာသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သင်္ချိုင်းကုန်းအပါအဝင် ကမ်းရိုးတန်းမြေမြင့်ဆီ၌ ဘာသစ်တောမျှ မရှိ။ သို့ရာတွင် ပို၍ကုန်းတွင်းကျသော အပိုင်းတွင်ကား အုန်းတောနှင့် သစ်တောတို့သည် မှောင်မှောင်မြမြ စိမ်းနေကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သင်္ချိုင်းကုန်းသည် အမှန်ပင် ကုန်းကလေးဖြစ်၏။ သင်္ချိုင်းကုန်းနှင့် မြေကြောဆက်လျက်ရှိသည်က ရိုးပြတ်ငုတ်တိုများသာ ကျန်နေသော လယ်ကွက်ကျဉ်းကျဉ်းကလေးများသာ ဖြစ်သည်။ ကုန်းသည် အနောက်မြောက်ဆီသို့ လျှော်နိမ့် ကျသွားရာ ဒီရေဝင်သော ချောင်းလေးတစ်သွယ်က ကြား၌ ဖီလာခြားခံလျက် ရှိသည်။ ချောင်းတစ်ဘက် မြေအတန်နှိမ့်ရာတွင်ကား နေလှမ်းဆားကန်များ ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သင်္ချိုင်းကုန်းမြေက ဘာမျှမကျယ်၊ ဪ...ဘယ်လောက် ကျယ် သည် ကျဉ်းသည်ကား အပြောရခက်သား၊ အကြောင်းမှာ သင်္ချိုင်းမြေသည် ဘယ်နေရာမှစရွေ့ ဘယ်နေရာ၌ဆုံးသည်ကိုပြသည့် ဘာအမှတ်အသားမျှမရှိ၊ ဂူတို့ မြေပုံတို့လည်း မရှိ၊ သာမန်သဲကျစ်မြေ ကုန်းဝါဝါလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။ မြေလမ်းနှင့် လှည်းလမ်း ဖြတ်သန်းသွားသော ဝိသေသထူးမရှိသည့် ကုန်းပြောင် ဝါဝါလေး တစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။ ရောက်စက ကိုလှဝေသည် သည်ခြေလမ်းနှင့် လှည်းလမ်းအတိုင်းရွာသို့သွားခဲ့သည်။ သည်ခြေလမ်းနှင့် လှည်းလမ်းအတိုင်းပင် မိမိတည်းခိုရာအဏ္ဏဝါဇီဝဗေဒ စခန်းသို့ ပြန်ခဲ့သည်။ အသွားရော အပြန်ရော သည်ကုန်းဝါဝါလေးကိုဘာမှန်းမသိဘဲ ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ ခရီးလမ်း၌ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော မြေကွက်လေး တစ်ကွက်။ ကိုလှဝေသည် အပြုံးမဟုတ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ရေးရေးရိပ်ရိပ် ပြုံး လိုက်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘာတဲ့...၊ ခရီးလမ်း၌ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော မြေကွက်လေးတစ်ကွက် ..။ကဗျာဆန်လိုက်ပါဘိတော့၊ အင်း ... မှန်လည်းမှန်လိုက်ပါဘိတော့၊ ကဗျာတစ် ပိုဒ်ပင် စပ်လိုက်ဖို့ကောင်းသေးတော့..၊ စင်စစ်သင်္ချိုင်းဟူသည် သတ္တဝါမှန်သမျှ...ခရီးလမ်း၌ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော မြေကွက်လေးတစ်ကွက် ဖြစ်လေသည်။ \" ဟံမယ်မင်း...သင်္ချိုင်းဆိုသည်ကို သည်လို လူတွေက ဘာကြောင့် အနက်အဓိပ္ပာယ် မဖွင့် ဆိုကြပါသနည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုစဉ် ရွာသားလေးဦးက သူတို့လုပ်ငန်း၏ နိဂုံးချုပ်အဖြစ် ကျင်းထဲသို့ မြေများထည့်လေမှ မြေကျသံများကြောင့် ကိုလှဝေသည် အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ခံစားရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တကယ်တော့...ယခုရက်များအတွင်း ကိုလှဝေမှာ သူ့ကိုယ်သူ အိပ်မက် မက်နေသကဲ့သို့ ထင်မိသည်။ အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသောကြောင့်လည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့ရင်တွင်းမှာ ခံစားမှုမျိုးစုံတို့ လုယက်ပေါ်ပေါက်နေရာ...ဘာကို ခံစားရမှန်းပင် မသိ၊ ဘာကို ခံစားရမှန်းမသိတော့ သူ့အဖြစ်က ခံစားမှုမဲ့သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျင်းထဲ မြေကျသံကြားမှ ပီသလှသော ခံစားမှုတစ်ရပ်က သူ့ရင်တွင်းမှာ လှိုက်၍ပေါ်လာသည်။ ဆို့နှင့်မှု။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုလှဝေက တစ်ပင်တည်း မတ်မတ်ပေါက်နေသော သစ်ပင်၏ အရိပ် အောက်၌ မတုန်မလှုပ်ရပ်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သူတို့ လုပ်နေကြသည်ကို ဘာမျှဝင်မပြော ဘာမျှလည်း ဝင်မလုပ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တကယ်တော့ လူသေကို ဘယ်လို မြေမြှုပ်ရသည်ဆိုသော အတတ်၌ သူမကျွမ်းကျင်၊ ကျွမ်းကျင်သူတို့က လုပ်နေလေရာ သူက ဘေးမှ ငြိမ်ဆိတ်စွာပင် ကြည့်နေရသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သြော်...ယခုတော့ ပြီးပေပြီ။ သည်တော့မှ သူ့ရင်သည် လှိုက်ကာ ဆို့နင့်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူတစ်ယောက်တော့ သွားလေပြီ...။ သံသရာခရီးလမ်းမှာ လူတစ် ယောက်တော့ မြေကွက်လေးတစ်ကွက်ကို ဖြတ်သန်း၍ သွားလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့နှင့်သောရင်ဖြင့် ကိုလှဝေက သစ်ပင်ရိပ်မှ ထွက်လိုက်သည်။ ပြည့်လု နီးသော ကွင်းထဲသို့ မြေကြီးခဲသုံးလေးခဲကို ပစ်ထည့်သည်။ ဒါပဲလုပ်ရသည်၊ အခြား ဘာလုပ်ရန် ရှိသေးတော့သနည်း.......။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လက်မှမြေမှုန်များကို ပွတ်ခါပြီး ကုန်းနေသောခါးကိုဆန့်၍ ကိုလှဝေက အနီးတစ်ဝိုက်ကို ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြေပုံလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည့်တိုင်အောင် သင်္ချိုင်းမြေသည် သင်္ချိုင်းမြေနှင့် မတူသေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သြော်...အသုဘပို့သည်ကလည်း အသုဘပို့သည်နှင့် မတူ၊ လုံးဝ မတူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြေးရေမှ လူလေး...ဆယ်ဦး ဆယ့်ငါးဦးသာ ရှိမည်။ အားလုံးက ဆိတ်ဆိတ်ငြိမ်ငြိမ် ရှိလှသည်။ ငိုသံယိုသံ တမ်းတပူဆွေးသံတို့လည်း မရှိ။ သည် အသံတွေမရှိတော့ အသုဘက အဟင်း...အသုဘနှင့် မတူလှ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဪ...ငိုကြွေးမည့်သူပင် မကျန်လေသော သွားလေသူတစ်ဦး။ ကိုလှဝေသည် မသိမသာ အံကြိတ်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မှန်သည်။ ငိုကြွေးမည့်သူ တစ်ယောက်မှမရှိ။ သို့ရာတွင် မျက်ရည်ဝိုင်းသူ တစ်ဦးတော့ရှိသည်။ သည်တစ်ဦးက မိမိ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုလှဝေသည် မျက်ရည်ဝိုင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ဘေးဘီကို ကြည့်မိပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူအချို့က ပြန်ကုန်ကြပြီ။ စောစောက ယောက်ျားလေးဦးအနက် တစ်ဦး က ဝါးလုံးတိုတစ်ချောင်းကို မြေပုံခေါင်းရင်း၌ ထိုးစိုက်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြေပုံနှင့် သုံးလေးလံကွာ၌ ဆူးခြုံတစ်ခု ရှိသည်။ ဆူးခြုံ၊ ရိပ်ကိုခိုလျက်  မိန်းမကြီးနှစ်ဦးက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသည်။ သူတို့အနီးတွင် ကလေးနှစ်ဦး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယောက်ျားလေးက သုံးနှစ်သားခန့်၊ မိန်းမလေးက ငါးနှစ်သမီးခန့်' ရှိ မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယောက်ျားလေးသည် ပြုးဝိုင်းသော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် မြေပုံဆီ ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးများ၌ မျက်ရည်မရှိ မျက်နှာလေးကလည်း မညှိုးနွမ်း။ သူ့အသွင်မှာ ဘာကိုမျှ နားလည်ပုံမပေါ်။ လူကြီးတွေ လုပ်ကိုင်နေကြခြင်းကို အံ့ဩစိတ်ဝင်စားဟန်ဖြင့်သာ မတုန်မလှုပ် စိုက်ကြည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိန်းကလေးလည်း မငို၊ သို့ရာတွင် သူကလေး၏မျက်နှာလေးမှာ ညှိုးငယ် နေသည်။ ညှိုးငယ်သည်ဆိုသည်ထက် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသည်ဆိုလျှင် ပိုမှန်မည် ထင်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုမှ လှ၀ေသည် သတိကောင်းစွာဝင်လာသည်။ စောစောက ငိုင်နေ မိသော မိမိကိုယ်ကိုလည်း မိမိ ပြန်အပြစ်တင်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုလှဝေသည် ညင်သာစွာခြေလှမ်းလျက် ကလေးနှစ်ဦးအနီးတွင် မားမား ရပ်လိုက်၏။ ကိုလှဝေ၏မျက်လုံးများက ကလေးမလေး၏ မျက်လုံးများနှင့်အလျင်ဆုံမိသည်။ သည်မျက်လုံးလေးများက စကားပြောသည်။ စိုးရိမ်မှု၊ ကြောက် လန့်မှု၊ အားငယ်မှု၊ အားလုံးကို ဖော်ပြနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုလှဝေကို ကြည့်ရင်းက ကလေးမသည် သူ့မောင်လေး၏ လက် မောင်းလေးတစ်ဘက်ကို ဘာကြောင့်မသိ လှမ်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယောက်ျားလေးက ကိုလှဝေကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်သည်။ ရှူးဖိနပ် အနက်၊ တက်ထရွန်ဘောင်းဘီ မီးခိုးရောင်၊ စိမ်းပြာနုရောင် တက်ထရက်စ် ရှပ် အင်္ကျီနှင့် ရပ်နေသော ကိုလှဝေကို သူက ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်ကောင်လို ကြည့်နေသည့်ဟန် မျက်မှောင်လေး မတွန့်တန့်ဖြင့် ကြည့်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုလှဝေက မျက်နှာကို အချိုသာဆုံးပြီးကာ ယောက်ျားလေးထံ သူ လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကလေးက သူ့လက်ကိုလှမ်းမဆွဲ၊ လှမ်းမဆွဲသည့်အပြင် ကိုယ်ကို ချာကနဲလှည့်ကာ သူ့အစ်မလက်မှပါ ရုန်းထွက်၍ ခြေလမ်းလေးအတိုင်း ရွာဘက်ဆီ ထွက်ပြေးသည်။ မိန်းကလေးကလည်း ကိုလှ၀ေကို တစ်ချက်မော့ကြည့်ပြီး သူ့မောင် နောက် ပြေးလိုက်သွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိန်းမကြီးတစ်ဦးက ဘာမျှမဘဲ ကလေးနှစ်ဦးနှောက် ထလိုက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျန်တစ်ဦးက နေရာမှထလိုက်ပြီး ကိုလှဝေကို မှတ်ချက်ပေး၏။ \"စိမ်းနေသေးလို့ပါ၊ တော်တော်ကြာ သွေးက ပြောလာပါလိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42481860509845,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_48c18a25-a3bc-4390-a460-a335404ffc15.jpg?v=1730270711"},{"product_id":"တက္ကသိုဘ်ဘုန်းနိုင်-နှင်းငွေ့တစ်ထောင့်မိုးတစ်မှောင့်","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - နှင်းငွေ့တစ်ထောင့်မိုးတစ်မှောင့်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း(၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\n\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eက)\u003c\/strong\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆောင်းက ကောင်းကောင်းသစ်ခဲ့ပြီးပြီ။ ဆောင်းသစ်ခဲ့ပြီးပြီမို့ ညနေမှာ နှင်းငွေ့တို့ ဝှေ့ဝှေ့လေး မှုန်နေသည်။ ပြာပြာရီရီလေးဆိုတော့ မြူနှင့်ပင် တူနေသည်။ သို့ရာတွင် မြူဆိုသည်က နွေ၏ပစ္စည်းပါ။ ဆောင်း၏ တန်ဆာမဟုတ်။ ပြီးတော့မြူမှာက အနံ့မရှိ၊ အနည်းဆုံး အနံ့မရှိဘူးဟု ထင်သည်။ နှင်းမှာတော့ အနံ့ရှိသည်။ သင်းသည် မွှေးသည်ဟုတော့ မဆိုနိုင်။ လန်းဆန်းသော ရနံ့တမျိုးကတော့ အမှန်ရှိသည်။ သည်ရနံ့ရလျှင် ဆောင်းသစ်ပြီဟုသိရသည်။ သို့မဟုတ် နှင်းတို့ ရောက်လာပြီဟု နားလည်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမှန်ကတော့ ဆောင်းသစ်ပြီဆိုခြင်းနှင့် နှင်းတို့ ရောက်လာပြီဆိုခြင်းသည် အဓိပ္ပါယ်အတူတူပဲဟု ထင်သည်။ တစ်ခုပဲ ခက်သည်။ ဆောင်းသစ်ပြီဆိုတော့ မိုးကာလ ကြွေစင်သွားပြီဟု ဆိုနိုင်ပါသလော။ ဆိုနိုင်မည်မထင်၊ အဟောင်းနှင့် အသစ်သည် တစ်ပိုင်းတစ်လက်စ ထပ်နေတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညနေကိုကြည့်ပါ၊ အရှေ့ဘက် လောကဓာတ်တစ်ခြမ်းမှာ နှင်းတို့ ပြာပြာရီရီ မှုန်နေသည်။ အနောက်ဘက် ကောင်းကင်မှာတော့ တိမ်တောက်နေသည်။ မိုးကာလ နေဝင်ချိန်ကဲ့သို့ ရောင်မျိုးတွေ စုံနေသည်။ ခရမ်းရမ်၊ မီးခိုးရောင် တိမ်စိုင်တွေလည်း ရှိနေကြသေးသည်။ တစ်ချီတစ်ချီတွင် လေကပြင်းပြင်းလေး လာသည်။ မြောက်ပြန်လေလည်း မဟုတ်။ ဘယ်အချိန်မှာ တိမ်တိုက်တွေ ဆက်ပြီး လွှမ်းသွားဦးမည်နည်း။ အဲသည်လိုဆိုလျှင် တန်ဆောင်မုန်းည ကောင်းကင်မှာနက္ခတ်တွေ စုံအောင် ပေါ်နိုင်ပါဦးမည်လော။ လှတတ်သော တန်းဆောင်ရွှေတိုင် ညတစ်ညမှာ မိုးသားတွေရှိလျှင်တော့ အင်း  ဝမ်းနည်းစရာပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကထိက ဒေါက်တာဦးမြင့်နွယ်သည် ထနောင်းနှင့် တမာပင်တို့ ရံအပ်သော မန္တလေးတက္ကသိုလ် ဗဟိုရှိ လမ်းငိုက်စိုက် ကလေးအတိုင်း လျှောက်လာရင်း ပြုံးမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စိတ်ပညာ ကထိကဖြစ်သောကြောင့် စိတ်အကြောင်း နားလည်သည်။ အထူးသဖြင့် မိမိစိတ်ကို မိမိ နားလည်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိမိသည် စိတ်ကူးယဉ်တတ်သည်။ စိတ်ကူးယဉ်တတ်ခြင်းကိုလည်း ရှက်ဖွယ်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မထင်မှတ်ခဲ့။ အမှန်မှာ လူ့စိတ်သည် လူ့စိတ်ဖြစ်နေဖို့ သင့်တင့်သော စိတ်ကူးယဉ်မျှက လိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်ရာသီက စိတ်ကူးယဉ်၍ အလွန်ကောင်းသည်၊ လှသည်၊ ဆန်းသည်၊ လွမ်းဖွယ်ပင် ညိုညိုလေးရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးမြင့်နွယ်သည် ဘားရှားဟတ်(ထ)ဟု အစိုးရအင်ဂျင်နီယာတွေခေါ်သော လက်ထောက်ကထိကများနေသည့် သစ်သားအိမ်တန်းရှေ့မှ တောင်ဘက်ဆီ ဦးတည်လျှောက်လာနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နီနီညိုညိုနှင့် သစ်သားအိမ်လေးများက လှပသည်။ အိမ်ခြံဝင်းမှ မြေတို့က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားမြေတို့နှင့်မတူ၊ သူတို့က လွလွဖြူဖြူနိုင်သည်။ ဖို့ထားသောမြေဟု သိရသည်။ မြေက လွလွဖြူဖြူ ဆိုတော့ ပေါက်နေကြသော သစ်ပင်ပန်းပင် တို့၏ အစိမ်းရောင်သည် ပို၍ ကြည်လင်ပေါ်လွင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အင်ဂျင်နီယာတွေ၏ အသုံးအနှုန်းကလည်း အခက်သား။ သစ်သားအိမ် လှလှကလေးများကို ဘာကြောင့် ဘားရှားဟတ်(ထ)ဟု ခေါ်ကြမှန်းမသိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မန္တလေးသည် လှကြောင်း လူတွေသည် မိမိကို ယခင်က ဘာကြောင့် မပြောကြမှန်းလည်း မသိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကဗျာဆန်သော အလှ သည်စကားကို မကြိုက်သေး။ ကဗျာအသက်ရှိသော အလှ - ဟုတ်ပြီ။ ကဗျာအသက် ရှိသော အလှ။ မန္တလေး၏အလှမှာ ကဗျာအသက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုးရှေ့အဝေးမှာ ရှမ်းတောင်မင်း... ဟုတ်သည်၊ တောင်မင်း ... မြင့်သည်၊ ခန့်သည်၊ တည်သည်၊ ငြိမ်သည်။ နှင်းလွှာ အကာသားမို့ ပြာပြာမှောင်နေသေးသည်။ တောင်မင်းနှင့် ရှုသူကြားမှာက လယ်ကွင်းပြင်တွေ။ တောအုပ်က ဟိုတစ်စု သည်တစ်စု။ စေတီဖြူဖြူလေးတွေကလည်း မရှား။ သူတို့ကလည်း တည်ငြိမ်သည်။ သူတို့မရှိလျှင် ရှခင်း ဘာဖြစ်သွားမည်နည်း။ မပြည့်မစုံ မလှမပဖြစ်သွားမည်က သေချာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးမြင့်နွယ်သည် အရှေ့ဘက်သို့ ချိုးလိုက်ပြီး တောင်တန်းပြာဆီ မျက်နှာမူ၍ လျှောက်သည်။ နှစ်ထပ်တိုက်ကြီးများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ကျော်လျှောက်လာသည်။ မိမိ၏ တိုက်ခြံအတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့ပြီး ဦးမြင့်နွယ်သည် ဟိုဘက်ခြံ သည်ဘက်ခြံကို ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုတစ်ဖက်ခြံမှာက မိမိနှင့်ရွယ်တူခန့် ရုက္ခဗေဒပါမောက္ခသည် လသားအရွယ် သားငယ်ကို မြှောက်ချီနှုတ်ဆက် နေသည်။ မိမိကဲ့သို့ပင် ကျောင်းမှ ပြန်ရောက်စဖြစ်မည်။ အင်္ကျီအဝတ်အစား မလဲရသေး။ ပါမောက္ခက သားငယ်ကို မြှောက်ချီချော့မြူနေခိုက် သားအလတ်က သူ့ခါးကို နောက်မှဖက်ကာ ခိုတွဲထားသည်။ ခပ်ကြီးကြီးတစ်ကောင်ကမူ ခြံတွင်း၌ စက်ဘီး ပတ်စီးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးမြင့်နွယ်က သက်ပြင်း မသိမသာချလိုက်ပြီး တိုက်တွင်း ဝင်လာခဲ့သည်။ မိမိကိုတော့ ဆီးကြိုမည့်သူမရှိ။ မိမိက ကြည်နူးဝမ်းသာစွာ ပွေ့ယူချီမြှောက် ချော့မြူရမည့်သူလည်း မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးမြင့်နွယ်သည် ရင်တွင်း၌ မဟာ့တဟာဖြင့် အိမ်ပေါ်ထပ်တွင် အဝတ်အစားလဲသည်။ အင်္ကျီတွေကို ကြိုးတန်းမှာ ကိုင်းချိတ်နှင့် ချိတ်ထားလိုက်သည်။ ပုဆိုးကိုတော့ ခုတင်ခြေရင်းတွင် ဖြန့်လွှားထားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အောက်ထပ်ဆင်းလာခဲ့ပြီး ပီယာနိုခုံပေါ်တွင် ထိုင်သည်။ ပီယာနို အံဖုံးကို ဖွင့်ပြီး အသံစမ်းသည်။ ဘာတီးရမည်နည်း။ ဘာတီးရမှန်းမသိ၊ ဘာကိုမှလည်း ဟုတ်တိပတ်တိ တီးချင်စိတ်မရှိ။ ခြေသံကြားရပြီး ကော်ဖီတစ်ပန်းကန်ကိုင်လျက် တပည့်ကျော် သက်ဝေ ပေါ်လာ၏။ သက်ဝေက ကော်ဖီပန်းကန်ကို စားပွဲပုလေးပေါ် တင်ထားသည်။ ဦးမြင့်နွယ် ပီယာနိုတီးခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး သက်ဝေကို မေး၏။ “ ကော်ဖီက ဒီတစ်ခွက်တည်းလား ” “ ဟုတ်ကဲ့ဆရာ တစ်ခွက်တည်း၊ ဧည့်သည်လာဦးမှာမို့လို့လား ” “ မင်းဘိုးအေ ဧည့်သည်လာရမလား၊ ငါ ကော်ဖီခါးခါး များများသောက်ချင်တယ် ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ ဆောရီး ဆရာ၊ အဲဒါ ကျွန်တော်ပြောမလို့၊ ဟိုနေ့က သတင်းစာထဲမှာ ဆောင်းပါးတစ်ခု ဖတ်ရတယ်။ ကော်ဖီထဲမှာ ကာဖင်းဆိုလား ဘာဖင်းဆိုလား အဲဒီဓာတ်ပါတယ်တဲ့။ အဲဒီဓာတ်ဟာ နှလုံးရောဂါ ဖြစ်တတ်တယ် ဆိုလား၊ နှလုံးတုန်တတ်တယ်ဆိုလား၊ အဲ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်တတ်တယ်လို့ အသေအချာဆိုထားတယ် ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ အဲဒါ ဘာဖြစ်သလဲ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ ဒါကြောင့် ဆရာ့ကို ကျွန်တော် ကော်ဖီတခွက်ပဲ ပေးတာ ” ဦးမြင့်နွယ်က သက်ဝေကို စေ့စေ့ကြည့်ပြီး မေးသည်။ “ ဒီမှာ ... သက်ဝေ၊ မင်းက ဆရာလား ငါက ဆရာလား ” “ ဟာ ... ဒီကိစ္စက အရှင်းကြီးပဲ၊ ကျွန်တော်က ကျွန်တော်၊ ဆရာက ဆရာ ” “ အေး ... ရှင်းရင်ပြီးရော၊ ကော်ဖီထပ်ဖျော်ခဲ့၊ ကရားနဲ့တစ်လုံး ကြားလား ” “ ဆရာ ကုန်နိုင်ပါ့မလား ” “ ရှည်မနေနဲ့ သက်ဝေ၊ ငါခိုင်းတာလုပ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ ကျွန်တော်က အလကား ကျန်နေမှာစိုးလို့၊ သကြားက ဈေးကြီးတယ်၊ ပြီးတော့ ဆရာ ဂေါက်ကွင်း သွားတော့မလို့ မဟုတ်လား ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ ငါ... ဒီနေ့ ဂေါက်မရိုက်ဘူး ” * ဪ ... ဒါကြောင့်ကိုး ...” “ ဘာလဲ ဒါကြောင့်ကိုး ” \"ဆောင်းတွင်းကြီး မိုးရွာတာ ” ၊ သက်ဝေက သည်မှတ်ချက်ကို ပေးပြီး အခန်းတွင်းမှ ထွက်သွား၏။ မကျေမနပ်နှင့် ဦးမြင့်နွယ်သည် ကော်ဖီ ထိုင်သောက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သက်ဝေသည် လေသာရှည်သည်။ ကော်ဖီဖျော်တော့ အကောင်းသား။ ဦးမြင့်နွယ် အကြိုက်အတိုင်း လေးလေး ခါးခါးနှင့် သကြားပေါ့ပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကော်ဖီသောက်ရင်း ဦးမြင့်နွယ်က ပြုံးမိသည်။ ပညာရှိ သက်ဝေပြောသည်မှာ အမှန်သား။ ကော်ဖီကို များများ သောက်၍ မကောင်း။ ခက်သည်က မိမိသည် နို့မပါသော ကော်ဖီခါးကို အလွန်ကြိုက်သည်။ ဘာမှလုပ်စရာမရှိလျှင် ကော်ဖီခါးကို လက်ဖက်ရည်ကြမ်းလို ထိုင်သောက်နေရမှ ကျေနပ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခု ညနေပိုင်း၌ လုပ်စရာမရှိ၊ ဂေါက်ကွင်းသွားဖို့ အချိန်ကလည်း စကောစက။ အင်း ... ကော်ဖီသောက်ပြီးလျှင် ခြံတွင်းဆင်း၍ အက်ပရုတ် (ဂေါက်သီးအနီးကပ်ရိုက်)ကျင့်မည်။ တစ်နာရီမျှ အချိန်လောက်တော့ ချောင်ချောင်ချိချိ ကုန်သွားနိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42481868046485,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ee254568-055e-49ae-b596-f6ba38743075.jpg?v=1730270740"},{"product_id":"တက္ကသိုဘ်ဘုန်းနိုင်-မိုးတွေရွာမှဖြင့်လျင်ကွယ်","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - မိုးတွေရွာမှဖြင့်လျင်ကွယ်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိုးညိုညိုအောက် လမ်းလျှောက်ခြင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါက်တာမျိုးမွန်က ပြုံးမိသည်။ အဘယ်မည်သော အပြုံးဟူ၍မူ မိမိအပြုံးကို မိမိမသိ။ ရင်မှာ လွမ်းမြမြလေး ခံစားရသည်။ နာကြည်းမူကလည်း မကင်း။ မာနနှင့် ဒေါသတို့ကလည်း ငွေ့ငွေ့ ရှိသည်။ သည်ကြားထဲက လွမ်းမြမြ။ ရင်မှာ လွမ်းမြမြ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိုးညိုညို။ စိန်ပန်းနီနီ။ ချစ်သော။ အင်း ... ချစ်သော ဝါဝါ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါက်တာမျိုးမွန်က ခြေလှမ်းခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ ချစ်သော ဝါဝါ။ ချစ်သော ဝါဝါဟူသည် ရှိပါသေးသလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဪ ... ဝါဝါတော့ ရှိမည်ပေါ့။ ရှိနေဦးမည်ပေါ့။ ချစ်သော ဝါဝါ သို့မဟုတ် ချစ်လှစွာသော ဝါဝါ။ ဤသို့ ခေါ်နိုင်သော ဝါဝါ။ ချစ်သော ဝါဝါ။ သူရှိပါသေးသလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ဪ ... ချစ်သော ဝါဝါ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         လောကမှာ ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မိမိ၏ အသည်းနှလုံးတွင်းမှာ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤအသိကြောင့် ရင်မှာ လွမ်းမြမြ ဖြစ်ရသည်။ ဤအသိကြောင့်ပင် ရင်မှာ နာကြည်းရသည်။ ဤအသိကြောင့်ပင် မာနနှင့် ဒေါသတို့ ငွေ့ငွေ့ ရင်မှာ ပေါ် ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြာခဲ့ပြီ။ သည်တော့ သည်ခံစားမှုတွေ ရင်မှာ ရှိထိုက်ပါသေး၏လော။ သည်လို မိုးညိုညိုအောက်မှာ လမ်းလျှောက် ထိုက်ပါသေး၏လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အထူးသဖြင့် သည်နေရာမှာ။ သည်မြို့မှာ။ အပြစ်မဲ့သည့် ဇာတိမြေဖြစ်သော ဤမြို့ဆီသို့ပင် မိမိ မပြန်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ။ ယခုတော့ လုံလောက်သော အကြောင်းကြောင့် ခေတ္တပြန်ရောက်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤနေရာ ဤအချိန် ဤမိုးညိုညိုအောက်၌ လမ်းလျှောက်မိခြင်း အတွက်ကား လုံလောက်သော အကြောင်းမရှိ။ မရှိဟု ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိုးညိုညိုတွင် ဤနေရာရောက်က ပတ္တမြားပွင့်တွေ ဆင်သည့် စိန်ပန်းပင်ကြီးကို မြင်ပြန်လျှင် တစ်ချိန်တုန်းက ချစ်သော ဝါဝါကို ပြန်သတိရလေဦးမည်ကိုလည်း မိမိသိသည်။ သိလျက်နှင့် မိမိက ဘာကြောင့် ဤနေရာဆီ လျှောက်ဖြစ်အောင် လျှောက်ခဲ့ရသနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါက်တာမျိုးမွန်က ပြုံးမိပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ချိန်တုန်းက ချစ်သော ဝါဝါ။ ဤစကားကလည်း မှန်ပါ၏လော။ တစ်ချိန်တုန်းက ချစ်သော ဝါဝါဆိုတော့ ယခုအခါ မချစ်တော့သော ဝါဝါ ဖြစ်နေခဲ့ပြီလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤအကြိမ်တွင်မူ မိမိ၏အပြုံးကို မိမိသိလိုက်သည်။ ဝမ်းနည်း၍ ပြုံးသည်၊ နာကြည်း၍ ပြုံးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဪ ... ခုအခါမျိုးမှာ ဤအပြုံးမျိုးကလွဲ၍ အခြား ဘယ်အပြုံးမျိုး မိမိက ပြုံးနိုင်ပါမည်နည်း။ ဒေါက်တာမျိုးမွန်က ဆက်လျှောက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိမိကိုယ်ကို မလှည့်စားလိုပါ။ သည်နေရာကို လျှောက်လာခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့် လျှောက်ချင်၍ လျှောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့် လျှောက်ချင်၍ လျှောက်ရသနည်း။ ဤမေးခွန်းကိုတော့ မိမိ အဖြေရှာရန်မလိုဟု ထင်သည်။လျှောက်ချင်၍ လျှောက်သည်။ နှလုံးသားက စေခိုင်း၍ လျှောက်သည်။ နှလုံးသားဟူသည်မျိုးက အကြောင်းအကျိုး ပြတတ်သည် မဟုတ်။ သည်တော့ လျှောက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဪ ... မျိုးမွန်ရယ် လျှောက်လေဦး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြေလမ်းဝါဝါလေးအတိုင်း ဒေါက်တာမျိုးမွန်က လျှောက်လာသည်။ မသိမသာနှင့် မြေက မြင့်လာ၏။ သက်ရင်း အမှူးပြုသော ချုံစုတို့ကလည်း တဖြည်းဖြည်း ထူလာ၏။ ထီးထီးမားမားရပ်နေသော စိန်ပန်းပင်ကြီးကို လှမ်းတွေ့ရသည်။ မိုးညိုညိုကို နောက်ခံပြုလျက် ပတ္တမြားပွင့်တို့ စွေးစွေးနီနေကြသည်။ ။မြေဝါလမ်းလေးက စိန်ပန်းပင်ကြီးကို လွန်လျက် ရှေ့ဘက်သို့ ဆက်သွားသော်လည်း ဒေါက်တာမျိုးမွန်က မလိုက် တော့ဘဲ စိန်ပန်းပင်ကြီးအောက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ဒေါက်တာမျိုးမွန်က ပတ္တမြားထီးကြီး မိုးထားသည်နှင့်တူသော စိန်ပန်းပင်ကြီးကို မော့ကြည့်သည်။ ရွက်စိမ်းနုနုတို့ ပါးပါးရှိနေပြီ။ သို့ရာတွင် ရဲရဲနီသော ပွင့်ခိုင်ပွင့်ဆုပ်တို့ကသာ ပင်လုံးကို ကြီးစိုး ထား သည်။စိန်ပန်းပွင့်ပုံက တစ်ခဲနက်နှင့် ပြည့်ပြည့်သိပ်သိပ်နိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဪ ... ရင်မှာလည်း ခံစားမျှတို့ တစ်ခဲနက်နှင့် ပြည့်ပြည့်သိပ်သိပ်နိုင်လှသည်တကား။ ချောမွတ်သော ပင်စည်ကို လက်တစ်ဘက်ဖြင့်ကိုင်လျက် ဒေါက်တာမျိုးမွန်က ရှေ့ဘက်သို့ ကြည့်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တောင်ဝိုင်း တောင်တန်းကြီးက ခန့်ညားတည်ငြိမ်လှသည်။ ဤတောင်တန်းကြီးက ဘာမျှမပြောင်းလဲ။ ဟိုးတုန်း ကလည်း ခန့်ညားတည်ငြိမ်သည်။ ယခုလည်း ခန့်ညားတည်ငြိမ်သည်။ လောကနှင့် ဘဝကို ဤတောင်တန်းကြီးကဲ့သို့ ခန့်ညား တည်ငြိမ်စွာ ရှာကြည့်နေနိုင်လျှင် ကောင်းလေစွ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါက်တာမျိုးမွန်က စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူဖွာရှိုက်ပြီး တောင်တန်းကြီးကို ကျောခိုင်းလိုက်သည်။ စိန်ပန်း ပင်ကြီး၏ ပင်စည်ကို မှီရပ်လျက် အနောက်ဘက်သို့ ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိမိလျှောက်လာခဲ့ရာ မြေလမ်းဝါဝါလေး။ ပေါ်လွင်နေသော ကုန်းမြေသည် အနောက်ဘက်သို့ လျှောနိမ့်ဆင်းသွား၏။ မြင်ကွင်း၏ လက်ယာဘက်ဆီ၌ စိမ်းမှောင်သော သစ်ပင်အုပ်စုများကြားမှ ပေါ်ထွက်နေသော ဖြူဖွေးသည့် မော်လမြိုင်ကောလိပ်အဆောက်အအုံကြီးကို လှမ်းမြင်ရသည်။ လက်ဝဲဘက်ဆီ၌ကား ရွှေနတ်တောင်နှင့် ဘုရား စေတီ။ မျက်နှာမူရာ အနောက်တည့်တည့်၌ ဒူးရင်းနှင့် မင်းကွတ်ခြံကြီးများ။ ထိုမှလွန်သော် မျက်စိတစ်ဆုံး၌ ဖြောင့်နေသော တောတန်း။ ဤအထက်၌မူ တိမ်လိပ်တို့ ရိပ်ရိပ်ညိုညို လွှမ်းတက်လာနေသော ကောင်းကင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဝေးဆီမှ မျက်လုံးကိုရုပ်လျက် ဒေါက်တာမျိုးမွန်က ကုန်းမြေလျှောလျှောကို ပြန်ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခြေသွားလမ်း ဝါဝါလေးသည် ကုန်းမြေ၏ အနိမ့်ဆုံးအပိုင်းတွင် နှစ်ခွဖြစ်လျက် ခွဲထွက်သွားသည်။ လမ်းတစ်သွယ်က ကောလိပ်နယ်မြေဆီ သွားသည်။ လမ်းတစ်သွယ်က ဒူးရင်းခြံများဆီ သွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒူးရင်း ခြံကြီးများဆီ သွားသောလမ်းလေးဆီ ဒေါက်တာမျိုးမွန်က မျှော်ကြည့်သည်။ သော် ... ဟိုအခါတုန်းဆီ ကလည်း ဤလမ်းလေးဆီ မျှော်ကြည့်ခဲ့ရသည်။ ချစ်သူလာရာလမ်းဆိုတော့ မျှော်ကြည့်ရသည်ပေါ့။ ချစ်သူလာရာလမ်းဆီ မျှော်မကြည့်သောသူဟူ၍ လောကမှာ ရှိပါ၏လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုတော့ ရင်မခုန်။ လွမ်းမြမြသာ ရှိသည်။ ဟိုတုန်းကတော့ ရင်ခုန်သည်။ ချစ်သူလာရာလမ်းဆီ မျှော်ရင်း ရင်ခုန်ခဲ့ရသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝါဝါ။ နာမည်လေးနှင့်လိုက်အောင် အသားလေးက ဝါသည်။ ဝါသော အဝတ်အစားလေးများကိုမှ ရွေးချယ် ဝတ်တတ်သည်။ သည်တော့ မိမိကလည်း မှတ်ထားလိုက်သည်။ ချစ်သူလာလျှင် ဝင်းဝါသည်။ တစ်လောကလုံး ဝင်းဝါသည်။ မိမိရင်တွင်းမှာတော့ လမင်းသာသည်။ဒေါက်တာမျိုးမွန်က မျက်လုံးများကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မျက်လုံးကို ပိတ်လိုက်ခါမှ အတိတ်ပန်းချီကားတို့က ပိုမို ပီသထင်ရှားလာသည်။ မြေလမ်းဝါဝါလေးအတိုင်း ချစ်သော ဝါဝါက ကြော့ကြော့ယဉ်ယဉ်လာသည်။ စိန်ပန်းပင်ကြီးနားအရောက် တောချုံလေးများ အကာအကွယ်ရသောအခါ၊ အပြေးလေးလာသည်။ မုတ်သုန်လေတိုးသော နေ့မျိုးတွင် ပြေးလာသော ဝါဝါ၏ခေါင်းမှ ဆံပင်ဆံနွယ်တို့က လှပစွာ လေမှာ ဝဲပျံလှုပ်ရှားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စိန်ပန်းပင်အောက်မှ မိမိက ဆီးကြိုသည်။ ရင်ခွင်တွင်း ခုန်ဆင်းလာသော လမင်းကြီးကို ဆီးယူပွေ့သည့်နှယ် ယုယုယယ ဆီးကြိုပွေ့ယူရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကောင်းကင်မှာ မိုးညိုနေမည်။ စိန်ပန်းပင်ကြီးက ရဲရဲနီနေမည်။ သို့ရာတွင် မြေပြင်မှာတော့ လသာနေသည်။ ဝင်းဝင်းဝါဝါကြီး သာနေသည်။ ဒေါက်တာမျိုး မွန်က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ပင်ပန်းလှစွာဖြင့် ချစ်သူလာရာလမ်းဆီ မျှော်ကြည့်မိပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါက်တာမျိုး မွန်တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွား သည်။ ခေတ္တ ကြောင်နေရာမှ မယုံနိုင်ဘဲ မိမိ၏ မျက်လုံးများကို မိမိ ပွတ်ကြည့်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုယ်ဟန်က ကြော့ပါသည်။ လည်တိုင်သွယ်က ရှင်းပါသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးက ဝါဝင်းပါသည်။ ချစ်သော ဝါဝါ။ သည်နေရာ သည်လမ်းမှာ သည်အသွင်နှင့် သည်တစ်ယောက်သာ ရှိမည်။ ချစ်သော သို့မဟုတ် ချစ်ခဲ့ရဖူးသော ဝါဝါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဪ ... ယခုအကြိမ်မူ ဝါဝါ့ကို ဘယ်ပုံ မိမိ ဆီးကြိုရပါ့။ ဝါဝါက တဖြည်းဖြည်း အနီးသို့ ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုယခင် အခါများကမူ ဤနေရာသို့အရောက်တွင် ဝါဝါသည် မိခင်တွေ့သော သမင်မငယ်သို့ အပြေးလေး လာမြဲဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုမူ ဝါဝါ၏ အမူအရာက တည်ကြည်လှသည်။ တည်ကြည်လွန်းသည်ဟုပင် ဒေါက်တာမျိုးမွန် ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝါဝါ၏ ခေါင်း လေးကမော့ပြီး မျက်နှာလေးက ချီကာ မျက်လုံးများက ရှေ့တည့်တည့်ဆီသာ ကြည့်သည်။ စိန်ပန်း ပင်ကြီးနှင့် မိမိရှိရာသို့ တစ်ချက်လေးမျှပင် မကြည့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရုတ်တရက် ဖမ်းစား သော အံ့ဩစိတ်အပြေတွင် ရှက်စိတ်နှင့် နာကျည်းစိတ်တို့က ဒေါက်တာမျိုးမွန်၏ ရင်တွင် ပေါ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝါဝါသည် မိမိကို မမြင်မဟုတ်၊ မြင်ရမည်ပင်။ ထီးထီးမားမားရှိသော စိန်ပန်းပင်အောက်တွင် ထူးထူးခြားခြား ရပ်နေသော လူတစ်ယောက်ကို မမြင်ဘူးဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်။ မြင်ရသော လူတစ်ယောက်ကို တစ်ချက်တော့ အနည်းဆုံး ကြည့်မည်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ မကြည့်။ ဪ .... မြင်လျက်အားနှင့် မကြည့်သည်မှာ အဓိပ္ပါယ် ရှင်းလှသည်။ မကြည့်ချင်၍ ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူက မကြည့်ချင်တော့ ကိုယ်ကလည်း မျက်နှာလွှဲရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါက်တာမျိုးမွန် မျက်နှာလွှဲမည်အပြုတွင် ဝါဝါ၏ မျက်နှာလေးက မိမိရှိရာဘက် တည့်တည့်လှည့်လာသည်။ တမင် လှည့်သည်တော့ မဟုတ်။ လမ်းက အနည်းငယ် မိမိဘက် ကွေ့လာသောကြောင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်မိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါက်တာမျိုးမွန် မျက်နှာ မလွှဲဖြစ်။ မလွှဲသည့်အပြင် မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ဝါဝါ၏ မျက်နှာလေးကို စူးစူးစိုက်စိုက်ပင် ကြည့်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝါဝါ၏ မျက်နှာလေးက ထူးခြားသည်။ မျက်လုံးများက ပိုထူးခြား၏။ မျက်နှာလေးက ထူးခြားသည်မှာ မည်သို့သော ခံစားမျှ၏ အရိပ်အရောင်ကိုမျှ မပြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မျက်လုံးများက ထူးခြားသည်မှာ ဝန်းဝန်းစိုက်စိုက် စူးစူးစိုက်စိုက် အနေအထားတွင် လှုပ်ရှားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မပြသောကြောင့် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လေက တိုက်နေသဖြင့် ဝါဝါ၏ ဆံနွယ်များက နောက်သို့ ပျံ့လွင့်နေသည်။ အသက်မဲ့သယောင်ရှိသော မျက်နှာ။ အသိရိပ် ကင်းသယောင်ရှိသော မျက်လုံးများနှင့် ဝါဝါသည် ဒေါက်တာမျိုးမွန်နှင့် တစ်လံအကွာအထိ ချဉ်းကပ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လမ်းသည် ကွေ့သွားပြန်ရာ ဒေါက်တာမျိုးမွန် အနီးမှကပ်၍ ဝါဝါက ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခေါင်းလေးက မော့လျက်။ မျက်နှာလေးက ချီလျက်။ မျက်လုံးများက ငြိမ်လျက်။ ဒေါက်တာမျိုးမွန်ကို မြင်သည်ဟု အရိပ်အရောင် တစ်ချက်မျှပင် မပြဘဲ ဝါဝါက အနီးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42481870897301,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e239aaf4-f6c0-4495-b684-866eb14c2f14.jpg?v=1730270747"},{"product_id":"တက္ကသိုဘ်ဘုန်းနိုင်-လွမ်းပါလေရစ်သည်းသောင်ငွေဦး","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - လွမ်းပါလေရစ်သည်းသောင်ငွေဦး","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပိုင်း(၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အာရုဏ် (သို့မဟုတ်) ညနိဒါန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်အတွက် လသာနေသော နွေညကို လှပါလေသလောဟု သတိမပြုမိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လသာနေသည် ။ သည်အချက်ကိုပင် ဘယ်အချိန်က သတိပြုထားမိသည် မသိ။ဟုတ်ကဲ့ ....... လတော့ သာနေသည်။ အပြင်ဘက်မှာပါ ...... ကျွန်တော့် အခန်း၏ အပြင်ဘက်မှာပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့် သန္တာန်၏ အပြင်ဘက်မှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွက်ဝါတွေ ကြွေသံကိုလည်း ကြားနေရသည် ထင်သည်။ မဟုတ်ပါ။ ရွက်၀ါတွေ ကြွေသံတော့ မဟုတ်နိုင်ပါ။ ရွက်ဝါကြွေသံကို ကြားဘူးပါသလား။ မဖြစ်နိုင်ပါ။ ကြွေပြီးသား ရွက်ဝါတွေ လေအတွန်းခံရသောကြောင့် မြေမှာ တိုက်လွင့်သံသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ထင်ပါသည်။ ထင်သည်လေ ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညမှန်းတော့ သိနေသည်။ လ သာနေသော နွေညမှန်းတော့ ကောင်းကောင်းကြီး သိနေသည်။ ခက်ရချည်ရဲ့ ... ဘယ်အချိန်က ဘယ်လို သိလိုက်ရပါသလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွက်ဝါတွေ လှုပ်ရှားသံ ကြားနေရသည့်ကြားက ညသည် တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည် ထင်ရပြန်သည်။ အင်းလေ....... သည်ရွက်ဝါကောင်တွေက အားတိုင်း မပြတ် အော်နေကြသည်မှ မဟုတ်ဘဲ၊ လေကလည်း မရပ်ဘဲ တိုက်နေသည်မျိုးမှ မဟုတ်ဘဲ..........။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လေတိုက်ချင် တိုက်ပါစေ။ ရွက်ဝါတွေကလည်း ထအော်ချင် အော်ကြပေါ့။ လလည်း သာချင် သာနေလေ.......။ ဘာဖြစ်သေးသလဲ...... အားလုံး အပြင်ဘက်မှာ။ ကျွန်တော့ အပြင်ဘက်မှာ....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြတ်စွာဘုရား... အပြင်ဘက်........... အပြင်ဘက်... ကျွန်တော် အပြင်ဘက်။ အပြင်ဘက်ရယ်... ကျွန်တော်ရယ်၊ ကျွန်တော်ရယ်....... အပြင်ဘက်ရယ်။ ကျွန်တော်က သတ်သတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အပြင်ဘက်က သတ်သတ်။ အမယ်လေး............ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပါလား။ ကျွန်တော် တစ်ယောက် ထီးထီးပါကလား............။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်သည် လမ်းလျှောက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်၏။ ရပ်လိုက်မှပင် စောစောက ကျွန်တော် သည် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေခဲ့မှန်း သိမိပြန်သည်။ ၁၀ ပေပတ်လည် အခန်း ကျဉ်းကျဉ်းဝယ် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန်သာ လျှောက်နိုင်သည် မဟုတ်လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာရေး စားပွဲ၌ ကျွန်တော် ဝင်ထိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့် ကိုကို... ဓာတ်ပုံတွင်းမှ ကျွန်တော့ ကိုကိုကကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဟုတ်သည်.... စိုက်ကြည့်နေသည်။ ပြုံးကြည့်နေသည်မဟုတ်။ ဓာတ်ပုံတွင်းမှာ ကိုကိုက မပြုံးပါ။ သော်... အပြင်မှာလည်း ကိုကိုသည် ပြုံးခဲလှသည်။ ကျွန်တော့် ကိုကိုသည် ပြုံးခဲလှပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မပြုံးနဲ့ ကိုကိုရေ.. မပြုံးနဲ့ သိလား။ အခုမှ ခင်ဗျား သာပြီး မပြုံးနဲ့တော့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာမေးပွဲ နီးချိန်မို့ ကျွန်တော့် စားပွဲမှာ ပွရှုပ်နေသည်။ ကျွန်တော်ဖွင့်ဖတ်ထားသော ကိုကို့ထံမှ စာတွေကြောင့် ပိုမိုပွေရှုပ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ညီလေးငယ်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညီလေးငယ်ကို ကိုကို သိပ်အောက်မေ့တာပဲ။ ညီလေးငယ်နဲ့ ခွဲနေရတာဟာ ငယ်ငယ်တုန်းက ညီလေးငယ် နွဲ့ဆိုး ဆိုးပြီး ကိုကို့ကို မေးစေ့ ယောင်အောင် ထိုးတာထက် အခံရခက်တယ်။ အသည်းနှလုံးမာတဲ့ ညီလေးငယ်က ကိုကို့ကို သရော်လေမလား။ ကိုကို့ စကားဟာ မိန်းမစကား....လို့။ မိန်းမစကားပဲ ပြောပြော၊ မိန်းမလျာစကားပဲပြောပြော... ညီလေးကို ကိုကို တကယ်အောက်မေ့တယ်။ အငယ်ရယ်... ကိုကိုတို့ ညီအစ်ကို ဘယ်တုန်းက ခွဲနေခဲ့ကြဖူးလို့လဲ။ ပြီးတော့... ဒီလောကကြီးထဲမှာ ကိုကိုနဲ့ညီလေးငယ် နှစ်ယောက်တည်း...\" သည်စာကတော့ တစ်နှစ်က ကျွန်တော် တက္ကသိုလ် ရောက်စတွင် ကိုကို့ထံမှ ရသည့် ရှေးဦး စာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်တစ်စောင်... သည်တစ်စောင်ကိုတော့ သည်နှစ် အစပိုင်း၌ ကျွန်တော် ရခဲ့သည်။ ... သံယောဇဉ်အကြောင်းကို ညီလေးငယ် ကောင်းကောင်း သိရဲ့ လား။ နှောင်ကြိုးလို့လဲ ပြောကြတယ်။ တွယ်တယ်လို့လည်း ပြောကြတယ်။ ရုန်းမရတဲ့ သဘော၊ ခွာမရတဲ့ သဘော။ ဘယ်သူမပြု မိမိမှုလို့ တရားကတော့ ပြောတယ်။ ပုထုဇဉ်အတွက်တော့ တရားဆိုတာဟာ စကား  တစ်မျိုးသာပဲပေါ့။ မဟုတ်ဘူးလား..... ညီလေးငယ်။ နားထဲမှာ အသံပေါ်လာတယ်။ ပြီးတော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပျောက်သွားတယ်။ နှလုံးသားမှာတော့ သံယောဇဉ်.. တစ်ဇဉ်လည်း မဟုတ်ဘူး၊ နှစ်စဉ်လည်း မဟုတ်ဘူး၊ သုံးစဉ်လည်း မဟုတ်ဘူး။ ခိုင်လိုက်တာမျိုးကလည်း သံယော လို့ မရေးဘဲ သံရော..... အဲဒီလို ရေးဖို့ကောင်းတယ်။ သံနဲ့ ရောထားသလို သိပ်.. ခိုင်တယ် သိလား ညီလေးငယ်...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်စာ၏ အဓိပ္ပာယ် (ဝါ) အပြင်သဒ္ဒါနည်း အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်တော် နားလည်သည်။ အတွင်းသဘော ဆိုလိုချက်ကိုမူ ဘာမျှ ကျွန်တော် မရိပ်စားမိခဲ့။ အဲသည်တုန်းက...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်ထပ် တစ်စောင်မှာတော့ ကိုကိုသည် သူ့ရင်ကို ထင်ထင်ရှားရှား ဖွင့်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “...ရူးလောက်တယ်။ ဒီစကားကိုပဲ ကိုကို ရှာတွေ့တော့သည်။ သူ့အလှဟာ ရူးလောက် တယ်။ လှတာနဲ့ ရူးရမှာလားလို့ စိတ်ကူးမယဉ်တတ်တဲ့ ညီလေးငယ်က မေးမလား မသိဘူး။ ရူးတယ်ဆိုတာဘာလဲ... ကာလသားတွေ ဟာသ သရုပ်ဖော် ကကြတဲ့ ဥမ္မာဒန္တီ ပြဇာတ်ထဲက ပေါတောတော ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်ကုန်ကြတာမှ ရူးတယ် ခေါ်သလား။ ဥပမာ... မိုးနတ်ဒေဝီဘောလယ်မှာ ဦးပြုံးချို စပ်ထားသလို အာသဝေ မပျက်သမျှ ပါလေချက် သမုဒယ တဏှာ၊ ယခုဘဝမှာ... မနီးရင်လေ...ကြီးမောင့်ဒုက္ခာ... ဆိုတာ မျိုးကကော... ရူးရတာကို ပြောတာပဲပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အင်း...ကြီးမောင့်ဒုက္ခ... ကိုကို့ဒုက္ခ......။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သီတင်းကျွတ် ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ ညီလေးငယ် ပြန်လာတုန်းက ကိုကို ဖွင့်ပြောမယ် ကြံသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် မပြောရက်ဘူး။ ညီလေးငယ်ထက် ပိုချစ်ရသူ တစ်ယောက်ကို ကိုကို တွေ့နေပြီ... လို့ ညီလေးငယ် ထင်သွားမှဖြင့်ရင်....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုကို့ကို ခွင့်လွတ်ပါ၊ ညီလေးငယ်ကိုလည်း ချစ်ပါတယ်။ သူ့ကိုလည်း ချစ်တယ်။သူဘယ်သူဆိုတာ ဒီတစ်ခါ ညီလေးငယ်ပြန်လာရင် ကိုကို ပြောမယ်။ အဲ... ပြလည်း ပြမယ်ကွယ်။ ရူးလောက်တယ် ဆိုတဲ့ ကိုကို့စကားဟာ ပို မပို...အဲဒီတော့မှ ညီလေးငယ် ဆုံးဖြတ်....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်တစ်စောင်ကတော့ ကိုကို့ဆီက ကျွန်တော် နောက်ဆုံး ရခဲ့သော စာ ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ညီလေးငယ်\"....\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နွေဦးရောက်တော့မယ်။ သစ်ရွက်တွေ ကြွေတော့မယ်ပေါ့။ လူတွေ... စာရေးဆရာ တွေပေါ့.... သစ်ရွက်ကြွေတာကို မြတ်မြတ်နိုးနိုး စာဖွဲ့ကြတယ်။ ကြွေတာဟာ မြတ်နိုးစရာလားကွယ်။ ပြီးတော့ လှကော... လှသတဲ့လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \"ညီလေးငယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုကို့ အတွက်တော့ အားလုံးကြွေသွားပြီ။ မျှော်လင့်ချက် ဆိုတာတွေလေ... ကိုကိုကဘာမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဘဝဆိုတာကို စကတည်းက အနုတ်လက္ခဏာနဲ့ စခဲ့ရတယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီတစ်ခါဘဲ မျှော်လင့်ခဲ့ဘူးတယ်။ မျှော်လင့်ချက် ဆိုတာဟာ အမှန်က ပိတ်နေတဲ့ မျက်လုံးပါ။ သူ့ဘာသာသူ ဘယ်တော့မှ မပွင့်ဘူး။ ရောင်ခြည်လေး သမ်းပြမှ ဖွင့်မိရတာမျိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အရောင်လက်တိုင်း ရွှေ မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ရောင်ခြည်သမ်းလာ တိုင်းလည်း အရုဏ် မတက်ဘူး။ ဪ.. အရုဏ ဆိုတဲ့ ပါဠိစကားကလဲ နေရဲ့ ပထမအရောင်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရသလို နေဝင်ခါနီး နိဂုံးအရောင်လို့လည်း အဓိပ္ပာယ် ရှိသား...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုကိုသာ မှားပါတယ် ညီလေးငယ်... ကိုကိုသာ မှားပါတယ်။ အမှောင်ကို ကိုကို မကြောက်ဘူး။ လူတိုင်းဟာ အမှောင်ထဲက လာကြတယ်။ ပြီးတော့ အမှောင်ကို ပြန်သွားကြတယ်...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပဟေဠိဆန်သော ဒီစာကို တစ်နေ့ ကျွန်တော် ရသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်နေ့ ညနေမှာတော့ သံကြိုးစာ....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သံကြိုးရိုက်လိုက်သူကတော့ ဒေါ်လေး။ ကိုကိုနှင့် ကျွန်တော်တို့၏ ဒေါ်လေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သံကြိုးစာမို့ စာကြောင်းတို့က တိုသည်။ ဪ.. ရှည်ဖို့ကော လိုပါသေးသည်လော။ အကြောင်းအရာတို့က တိုလွန်းသောအကြောင်း။ ဒီလောက၌ တိုလွန်းသော အကြောင်း...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့် မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်တစ်ပေါက် သံကြိုးစာမှ စာကြောင်းပေါ် ကျသွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “....ထွန်းနောင် ကွယ်လွန်၊ အငယ် အမြန်ဆုံး ပြန်လာ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42481874534549,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_fb65493e-d56c-4181-b504-ef235611ab58.jpg?v=1730270755"},{"product_id":"တက္ကသိုဘ်ဘုန်းနိုင်-လေရူးသည်စာမတတ်ပါ","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - လေရူးသည်စာမတတ်ပါ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း(၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်... ပစ္စုပ္ပန်နှင့် အတိတ်၊ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ဝမ်းသာခြင်း၊ ပြီးတော့ ဝမ်းသာခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသည်က စိတ်၊ မိမိ၏စိတ်။ အာရုံတွေကို အာရုံအဖြစ် မထားနိုင် သေးဘဲ ပစ္စုပ္ပန်ဆတ်ဆတ်ပေါ် အတိတ်ရိပ်တွေ၊ အနာဂတ်ရိပ်တွေ အဖုံးခံ၊ အလွမ်းခံ၊ အပြုပြင်ခံနေသည့် မိမိ၏ စိတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြို့ကြီးကတော့ လှပနေသည်။ ယခင်ကထက် ပိုလှပနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟေ့ကောင် မြတ်ထန်၊ အဲလေ... မြတ်မောင်၊ တက်တော့၊ တခြား ကားတွေ ထွက်ကုန်ပြီ၊ ဘာကြည့်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သူတို့က တစ်နေရာ သွားမှာပဲ၊ သွားနှင့်ပါစေပေါ့၊ တို့ အေးအေး ဆေးဆေးပဲ သွားကြမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “မင်း အများကြီး ပြောင်းသွားတယ်” “တကယ်လား မြင့်အောင်” “ကဲ... နောက်မှ ပြော၊ အင်း..... တို့ ပြောစရာတွေ အများကြီးရှိတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြင့်အောင်က ကားဦးမှ ပတ်ပြီး ဒရိုင်ဘာထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်ရာ သူ့ဘေး ရှေ့ခုံတွင် ဝင်ထိုင်၍ မြတ်ထန်က ကားတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သန့်ရှင်းကျယ်ပြန့်လှပနေသည့် ကမ်းနားလမ်းမကြီးပေါ်မှ ဆန်နီ ပစ်ကပ် ကားဝါလေးက ဘီးလှိမ့်ထွက်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကဲ... ပြော၊ ငါ ဘာတွေ အများကြီး ပြောင်းလဲနေသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “မင်းက ခံ့ပြီး ပိုချောလာတယ်၊ ဣန္ဒြေကလည်း အင်း... ကြီးနေ သလိုပဲ၊ ပြီးတော့ မင်း မျက်နှာမှာ ငယ်ငယ်တုန်းက မာန်ရိပ်တွေ၊ ထန်ရိပ်တွေ မရှိတော့ဘူး၊ အင်းလေ... မင်း အခု နာမည်ကလည်း မြတ်မောင်၊ ဒါထက် မင်းကို မြတ်ထန်လို့ ငါ ခေါ်တာ ကြိုက်ရဲ့လား၊ ငါက နှုတ်ကျိုးနေတဲ့ကောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကြိုက်သလို ခေါ်ပါ၊ ပြီးတော့ အခု ဘယ်လို ခေါ်ခေါ် ရပြီပဲ။ မထူးတော့ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒါ ဘာပြောတာလဲ” “သော် ... အားလုံး ပြီးသွားပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စတီယာရင်ကို ထိန်းမောင်းရင်းက မြင့်အောင်သည် မျက်မှောင်ကုတ် ၍ မြတ်ထန်ဘက် တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြီးမှ ရှေ့သို့ ပြန်ကြည့်ပြီး အေးချမ်းစွာ ဆို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အေး..... အားလုံး ပြီးသွားပြီ၊၊ အင်းလေ.. မင်း တို့မြို့ကိုတောင် ပြန်လာပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြတ်ထန်က ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ ငြိမ်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခွဲစိတ်ခန်းသစ်ကြီး ဖွင့်ပွဲကို ရန်ကုန်က ပါရဂူတွေ လာတက်မယ် ဆိုတော့ ပထမ မင်းတော့ ပါမယ် ငါ မထင်ဘူး၊ နောက် မင်းဆီက ဖုန်းလာမှ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါကတော့ ကိရိယာသစ်တွေ ကိုင်တွယ် အသုံးပြုတာ ပြဖို့ ဒီက ဖိတ်တာကိုး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “အေးလေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တို့မြို့ဆီ မင်း ပြန်လာပြီပဲ၊ ပြီးတော့ ငါ့အိမ်မှာ တည်းမယ်ဆိုလို့ ငါ ဂုဏ်ယူတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီလောက်တောင်ပဲလားကွာ၊ မင်းလည်း တက္ကသိုလ်က ကထိက ကြီး တစ်ဦးပဲဟာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခေတ္တတွေတွေပြီးမှ မြင့်အောင် ဟီးခနဲ ရယ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အေး.. အဟေး၊ တို့ ချောင်းရေထဲ ကုန်းကြောင်းလျှောက်ကြတဲ့ ကောင်လေး နှစ်ကောင် မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဘာတဲ့ မင်း ပြောတာ၊ ပရီမက်တစ်(ဗ်) အား(ဂျ်)၊ ဟား ဟား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “မင်း မှတ်မိသေးသားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟ..... မှတ်မိသေးတာပေါ့၊ ဘာလ်... မင်းက အားလုံးကို မေ့ပစ် လိုက်ပြီလား” - မြတ်ထန်က မသိမသာလေး သက်ပြင်းရှိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒီလို ငါ့စိတ်ကိုငါ မလှည့်စားပါဘူး၊ ပြီးတာတွေ ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ရင်ထဲမှာ ကျန်နေတာက ကျန်နေတယ်၊ အဲဒီအချက်ကို တည့်တည့်လက်ခံပြီး ဘဝမှာ တည့်တည့်နေရမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်း အဲဒီလို နေလို့ ရပြီပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရပြီလေ၊ ရပြီ ဆိုပါတော့၊ မင်း ပြောသလိုပဲ၊ ငါ ဒီမြို့ကို ပြန် လာပြီ၊ ပြန်လာဝံ့ပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အား... ဒီစကား ကြားရလို့ ငါ ဝမ်းသာတယ်” ကားက တောင်ဝိုင်းလမ်းတစ်လျှောက် စပြေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တောင်ဝိုင်းလမ်း၊ အမှတ်သညာက ပြောနေခြင်းပါ။ ရှုခင်းတွေက ရှေးကနှင့် မတူ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်း ဘာငြိမ်သွားတာလဲ” “ရှုခင်း” “ဘာဖြစ်သလဲ” “ပိုရှင်း... ပိုလှ... ပိုသာယာသလိုပဲ” “ဟုတ်တာပေါ့။ မြို့အလှကို ဖျက်ဆီးနေတာကြီးမှ မရှိတော့ဘဲဟာ” “အာ... ဟုတ်ပါရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            တောင်တန်းမှ ပြေပြေ လျှောကျနေသည့် သဘာဝ ကုန်းစောင်း မြက်ခင်းနှင့် ဥယျာဉ်ကို မြတ်ထန်က သမင်လည်ပြန် ကြည့်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်း ရှေ့ကျ ကွမ်းရေကန်ကို လှမ်းကြည့်၊ သာအံ့ဩဦးမယ်\" ဟုတ်သည်။ အံ့ဩရသည်။ ယင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခင်က သည်နေရာက လှမ်းကြည့်လျှင် မြင်ရသည်။ မှိုင်းမှိုင်းညိုညို အိုအို မှုန်မှုန် အနိဋ္ဌာရုံ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုတော့ လမ်းဆုံမှနေ၍ အရှေ့ဘက်သို့ ပြေးသော လမ်းမကြီးက ပြည်လမ်းမကြီးကဲ့သို့ သစ်သစ်လွင်လွင်၊ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်၊ ခမ်းခမ်းနားနား။ လမ်းဆုံအဝိုင်းမှာက မျက်စိပသာဒ လှလှသည့် ကျောက်တိုင် အဆင်အယင် မြို့ပြတန်ဆာ။ “အသာယာဆုံး နေရာကို ဝင်တဲ့ထိပ်က အလှဖျက်နေတဲ့ဟာကြီး လည်း မရှိတော့ဘူး၊ ခု ဘယ်လောက် ကျက်သရေရှိလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လမ်းဆုံ ရောက်အပြီးတွင် မြင့်အောင်က ကားကို လက်ဝဲဘက်ရှိ ကျိုက်မရောလမ်းခွဲအတိုင်း မောင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်း အိမ်က တက္ကသိုလ်ဝင်းထဲမှာ မဟုတ်ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်တယ်လေ၊ မင်းကို ပြစရာတွေ ရှိတယ်၊ အရင်တုန်းက မရှိတဲ့ လမ်းတွေ၊ ဟိုးကျရင် ဗိုလ်ချုပ်လမ်းမကြီးကနေ ပြန်ကွေ့ဝင်ပြီး ငါ့အိမ် ကို သွားမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လက်ဝဲဘက် အဝေးမှာက စိမ်းပြာသော ကျိုက်သလံတောင်တန်း။ ပြီးတော့ နွေဦးမှာ ဖြစ်သောကြောင့် ရွှေညိုရောင် ရိုးပြတ် အကျန်အကြွင်းနှင့် လယ်ကွင်းများ၊ စိမ့်ရေ ရှိသောကြောင့် ဟိုမှာ သည်မှာ စိမ်းမြနေသည့် မြက်ခင်း နှင့် စိုက်ခင်းများ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လက်ယာဘက်မှာက တောရိပ် တောင်ရိပ်မှ အိမ်သစ်၊ တိုက်သစ်၊ရပ်ကွက်သစ်များ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လမ်း၏ လက်ယာဘက် တစ်နေရာတွင် မြင့်အောင်က ကားကို ထိုးရပ်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာလုပ်တာလဲ” “မင်း စိတ်ဝင်စားမှာပါ” “ဘာလဲ” ““မမှတ်မိတော့ဘူးလား၊ ပန်းမခူးရတဲ့ ပိတောက်ရိပ်သာလေ” မှတ်မိသည်။ မှတ်မိရုံမက ရင်က မသိမသာလေး ခုန်လာသည်။ သူက မြင့်အောင်နှင့်အတူ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်း ပြောတယ်၊ ရင်ထဲမှာ ကျန်နေတာက ကျန်နေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို တည့်တည့် လက်ခံပြီး ဘဝမှာ တည့်တည့် နေတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ဘဝကို တည့်တည့် ကြည့်ကြမယ်၊ အဲ မရှိတော့တာကိုလည်း ဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုလို့ ယူရင်ပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “မင်း ဘာလုပ်တယ် ဆိုတာ ငါ နားလည်တယ် မြင့်အောင်၊ စကား မရှည်နဲ့၊ သွားမှာသာသွား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အတိတ်ကို...” “စကားမရှည်နဲ့လို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပြောသာ ပြောတယ်၊ နေရာဟောင်းကို မှတ်မိပါ့မလား မသိဘူး၊ ရှာကြည့်ကြတာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဓိပ္ပာယ်ရှိပါသလား မသိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သို့ရာတွင် စိတ်ဝင်စားမှု တစ်ခုက ထူးထူးဆန်းဆန်းလေး လှုံ့ဆော် တိုက်တွန်းနေသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကုန်းရိုးလေး၊ အပြစ်ကင်း သန့်စင်နေသော ကုန်းရိုးလေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သစ်ပင်ပုလေးများသာပေါက်သည်။ ဟိုတစ်စု သည်တစ်စု သစ်ပင် အုပ်ကွက်ကွက်များတော့ ကျန်နေသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ပတ်ဝန်းကျင် တောတို့က နွေဦးမှာ သစ်လွင်စိမ်းမြနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဪ... သည်လိုတော့လည်း သဘာဝသည် သဘာဝပါတကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကောင်းကင်ပြာက တိမ်ဖြူးဖြူ၊ ပါးပါးနှင့် လှနေသည်။ နေရောင်က လည်း ကြည်လင်၍ လင်းနေသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နွေဦး၏ လေရူးလေးပင် သဘာဝအတိုင်း တိုက်ခတ်လာနေပါကလား။ မြင့်အောင်က ရှေ့မှ သွားရင်း ဆို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သာယာတယ်နော်၊ ဒီနေရာကိုလည်း ကျက်သရေရှိရှိနဲ့ တင့်တင့် တယ်တယ် ဖြစ်အောင် သုံးဖို့ လျာထားကြတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           စကားပြောရင်း လျှောက်သော်လည်း မြင့်အောင်၏ မျက်လုံးများက ဟိုကြည့် သည်ကြည့် လုပ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခဏ၌မူ သူက ဆို၏။ “ဟာ... ဟောဟိုမှာ၊ အဲဒီနေရာ မဟုတ်လား” သူ ညွှန်ပြသည်က သီးသီးခြားခြား တည်နေသော သစ်ပင်အုပ်လေးတစ်ခု။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အတန်လေး ကြီးနေသော ပိတောက်ပင်က သုံးပင်ခန့်။ စိန်ပန်းတစ်ပင် နှင့် ငုဝါတစ်ပင်လည်း ရှိသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူငယ်ချင်း နှစ်ဦးက သစ်ပင်ရိပ်များ အောက်တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြင့်အောင်က ပိတောက်ပင် တစ်ပင်၏ ပင်စည်ကို လက်ညှိုးထိုးပြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပင်စည်မှာက သံချေးတက်နေသော သံတစ်ချောင်း ရှိနေသည်။ မြတ်ထန်က မြေပြင်ကို ကြည့်သည်။ ဘာမျှမရှိ။ ဘာမျှ မရှိတော့။ စိန်ပန်းပွင့်ကြွေများသာ မြေမှာ နီနီရဲနေသည်။ ငုပွင့်ကြွေများကလည်းရွှေရွှေဝါဝါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပိတောက်တွေကသာ မပွင့်သေး။ အဖူးစိမ်းပုံ လုံးလုံး သေးသေးများ တော့ ရှိနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လေရူးကြောင့် သစ်ကိုင်း သစ်ရွက်တွေက ညင်ညင်သာသာ လှုပ်ယိမ်း နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဪ... သည်လေရူးနှင့် ပိတောက်တွေ ပွင့်ပါလျှင်လည်း သူ့ရင်က ပြည့်လျှမ်းလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပွင့်ကြွေတို့မှတစ်ပါး အခြား ဘာဆိုဘာမှ မရှိသော မြေပြင်ကို မြတ်ထန်က ငြိမ်လျက် စိုက်ကြည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နားတွင်းမှာတော့ တေးသံတစ်ခုက ပေါ်လာနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42481879220373,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a8afb2d0-2a53-42f4-80b4-8fd1cc22e7da.jpg?v=1730270767"},{"product_id":"တက္ကသိုဘ်ဘုန်းနိုင်-သာ-၀ေးရာဆီကိုပါ","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - သာ၍၀ေးရာဆီကိုပါ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း(၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မှောင်လိုက်သည်မှာ မည်းနေ၏။ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်ပါသည်လေ။ သည်အမှောင်မျိုးကို မကြုံဖူးပါလား။ ရှေ့ကို ဘယ်ပုံတိုးရမည်နည်း။ ရှေ့တိုးလေ မှောင်လေ။ အမှောင်က ဆုံးပါတော့မည်လော။ အမှောင်ထဲမှာပင် နေလိုက်ရမည် လား။ အို...မဖြစ်သေး။ ကိုယ်က ပြေးရမည်။ ပြေးနေရသူ။ ပြေး..ပြေး - ပြေး --။ မှောင်ထဲမှာပင်ပြေး။ ဟိုး...အဝေးရောက်သည်အထိပြေး၊ ဪ...ပြေးနိုင်မှ လွတ်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုး...အနောက်မှာ။ မှတ်မိသမျှ ဟိုးအနောက်မှာက တံတိုင်းကြီး။ ငြင်းပယ်သော တံတိုင်းကြီး၊ ဖီလာဆီးသော တံတိုင်းကြီး၊ ရက်စက် ညိုမှိုင်းသော တံတိုင်းကြီး၊ သည်တံတိုင်းကြီးကို ကြောက်ပါသည်။ သည်တံတိုင်းကြီးတွင်းက အခန်းကျဉ်းလေးကို ပိုကြောက်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း။ အခန်းကျဉ်းလေးတွင်းမှာ ကိုယ်တစ်ယောက် တည်း။ ဪ...သည်အခြေကျမှတော့ တစ်ယောက်တည်းပေါ့။ မှောင်ထဲက ဖယောင်းတိုင်မီးလေးလို ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း။ ဖယောင်းတိုင်မီးလေး ငြိမ်းသွားတော့အမှောင်ပဲပေါ့။ ကိုယ့်ဘ၀ဆိုသည့်ဖယောင်းတိုင်မီးလေး ငြိမ်းသွားလျင်ကော. . . \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြေးပြေး ပြေးနိုင်မှ လွတ်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မှောင်ထဲမှာ ပြေးရတော့ ခလုတ်တိုက်မိလေသလော။ အရှိန်သည် တုံ့ခနဲ လန့်သွားသည်။ ဦးခေါင်းကလည်း တစ်စုံတစ်ရာနှင့် တိုက်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိတ်လန့်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အလင်းရောင်တို့ စူးရှစွာ ဝင်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အပြန်အလှန် စကားပြောသံများလည်း ပေါ်လာ၏။ “ဘာဘူကာပါလိမ့်” “ဒိုက်ပျက်လေ၊ ဟိုမှာ စာရေးထားသားပဲ” “ဪ..ဟုတ်ပါရဲ့၊ ဟင်္သာတနားနီးပြီလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်၊ ကြားထဲမှာက ခမောက်စု၊ ယုန်သလင်း၊ နိဗ္ဗာန်၊ နတ်မော်၊ လေးဘူတာတောင် ကျန်သေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လေးဘူတာတောင် ကျန်သေးသလား၊ သိပါဘူး၊ ကျွန်တော်က ဒီလမ်းမှာ တစ်ခါမှ မသွားဖူးသေးဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြည်လင်စွာ နိုးလာခဲ့ပြီဖြစ်သော သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို မျက်လုံး ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         သြော်..ရထားတစ်ခုပေါ်မှာပါကလား။ စောစောက ဦးခေါင်းနှင့် တိုက် မိသည်မှာ သစ်သားခုံတန်းနောက်မှီ ဖြစ်သည်။ ချိုစောင်းတစ်ဖက်က အနည်းငယ် လေး နာနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         သူ့လက်တစ်ဖက်က နာသောနေရာဆီ ရောက်သွားသည်။ စေးထန်းထန်း အရာတို့ကို စမ်းမိသည်။ ပြန်ရုပ်ယူလိုက်သော လက်ဖျားတွင် သွေးစသွေးနများကို တွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်ဒဏ်ရာက ကောင်းကောင်းမကျက်သေးပါလား။ မကျက်သေးဆို အင်း....အဲ....ဘယ်နှရက်ရှိပြီနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် မျက်မှောင်ကြိုက်လိုက်မိသည်။ မမှတ်မိ။ ဘယ်လိုကော ရလာ သလဲ။ အင်း .အဲဒါလည်း ဒုက္ခ။ ထားတော့။ ယခု လွတ်လာခဲ့ပြီ မဟုတ်လော။ လွတ်လာရင် ပြီးရောပေါ့။ လွတ်အောင်ပြေးခဲ့ရသည့်နောက်တော့ ဒဏ်ရာသည်က ရမည်။ မဆန်း။ ဘာမျှမဆန်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘူတာတွင် ရထားက ခဏလေးသာဆိုက်ပြီး ပြန်ထွက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘူတာလေးက သေးသေး။ ရွာလေးကလည်း သေးသေး။ တက်သူ ဆင်းသူဟူ၍လည်း များများစားစား မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထွက်စဖြစ်သောကြောင့် အရှိန်နှေးသောရထားက တလှုပ်လှုပ် တငြိမ့်ငြိမ့် နိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် တွဲတွင်းရှိ ခရီးသည်များကို ကြည့်မိပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စောစောက စကားပြောနေကြသူနှစ်ဦးက သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိခုံတွင် တွဲထိုင်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုလည်း သူတို့ စကားပြောကြပြန်သည်။ “တွဲက လူချောင်တယ်နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ယင်းမှတ်ချက်ကို ပေးသူကား ခေါင်းတုံးဆံတောက်နှင့် အသက်သုံးဆယ် ခန့် ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်၏။ မိုးကာဖျင် ဂျာကင်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားသည်။ သူ့အနီးတွင် နိုင်ငံခြားလေယာဉ်ကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ တံဆိပ်အမှတ်အသားပါသော အပြာရောင်လက်ဆွဲ သားရေအိတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့စကားပြောအဖော်ကား ပင်ညိုရောင် တိုက်ပုံအင်္ကျီ မနွမ်းတနွမ်းကို ဝတ်ထားသည်။ ဘိုကေမှာ နောက်ပါး ဘေးပါးဖြစ်ပြီး ဆံပင်နက်တွင် ဆံပင်ဖြူများ ရောနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုသူက စကားပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “ခါတိုင်းတော့ ဒီလိုင်းလည်း လူကျပ်တာပဲပေါ့ဗျာ၊ အခုတော့ ရထားတွေ မှာ စည်းကမ်းလည်း ပြန်ကိုင်နေတယ်၊ ပြီးတော့ ရန်ကုန်မှာက ညမထွက်ရအမိန့် ထုတ်ထားတယ် မဟုတ်လား၊ ညခြောက်နာရီမတိုင်ခင် ရန်ကုန်ဝင်နိုင်အောင် ရထားက အချိန်ပြောင်းပြီး မနက်လေးနာရီ ပုသိမ်ကထွက်တော့ လူချောင်တာပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ တစ်ဦးတည်းသော သူ့အတွက်လည်း ပြဿနာတစ်ခုက ရှင်းသွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မှောင်နှင့်မည်းမည်း။ ဟုတ်သည်။ ထွက်လာစက မှောင်နှင့်မည်းမည်း။ နံနက်လေးနာရီဆိုတော့ မှောင်နှင့်မည်းမည်း ရှိသေးသည်ပေါ့။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဘယ်အချိန်က ရထားထွက်လိုက်သည်ကိုပင် သတိမပြုမိ။ အိပ်ပျော်လိုက် လာတော့ အိပ်မက်တွေ ဘာတွေမက်သည်ပေါ့။ အိပ်မက်တွင်းမှာလည်း မှောင်နှင့် မည်းမည်း။ မှောင်ကြီးထဲတွင် ခရီးသွားရခြင်း၊ အင်း...အဟင်း...ဒါပေမဲ့ တံတိုင်း ကြီးရယ်၊ အခန်းကျဉ်းလေးရယ်၊ အဲဒါတွေက အိပ်မက် မဟုတ်ပါ။ အိပ်မက်ထဲမှာ တော့ ပါတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ အိပ်မက် မဟုတ်ပါ။ မဟုတ်ပါ။ ပြီးသူ့လက်က ဦးခေါင်းမှ ဒဏ်ရာဆီ ပြန်ရောက်သွားသည်။ သွေးစိုစိုထိုင်း ထိုင်းကို စမ်းမိပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သည်တစ်ကြိမ်တော့ ဒဏ်ရာအကြောင်း ဆက်မစဉ်းစားဘဲ ခရီးသည်များ ကို တစ်ဦးချင်း လိုက်ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            ဘယ်ဘက်ခုံတန်းမှာက လူငယ်နှစ်ဦး။ ဆံပင်များက နီကြောင်ကြောင်နှင့် ကုပ်ကျော်အောင် ရှည်သည်။ ဘောင်းဘီတွေက ကျပ်သည်။ ခြေမျက်စိလောက်ကျတော့ အစတွေက ကားနေပြန်သည်။ လက်ပတ်နာရီကြီးတွေကတော့ ပြူးတူးပြဲတဲ။ ဒိုင်ခွက်ကလည်း အရောင်စုံပါတကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကျန်ခရီးသည်များကတော့ သူလိုငါလို။ ယောက်ျားတွေရော၊ မိန်းမတွေပါ သူလို ငါလို။ အထုပ်တွေလည်း ပါသည်။ တောင်းတွေလည်း ပါသည်။ ခြင်းတွေ လည်း ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မလှမ်းမကမ်းတွင်တော့ အဘိုးကြီးတစ်ဦးက ရပ်နေသည်။ အရပ်ကြီးက ရှည်ပြီး ခါးက ကိုင်းနေ၏။ ဖျင်ကြမ်းတိုက်ပုံအောက်မှာ ဘာမျှမရှိ။ ရင်ဘတ်မှ အရိုးတို့ ပေါ်နေသည်။ ဝါးခမောက်အောက်၌ ပေါ်နေသော မျက်နှာက မေးရိုးသည် ခိုင်ပြီး လေးထောင့်ပုံကျသည်။ သို့ရာတွင် ပါးများက ချိုင့်ဝင်နေပြီး မျက်လုံးများက ဖြူဖြူမွဲမွဲနိုင်လှသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဘိုးကြီးသည် ခုံတန်းနောက်မှီစောင်းကို ကိုယ်တစ်ခြမ်းနှင့် မှီထားသည်။ ခေါင်းပိတ် ဝါးတောင်ဝှေးတစ်ခုကိုလည်း လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ကာ အားယူထောက် ထား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လက်ဖျား၌ စေးထန်းထန်းကပ်နေသော သွေးတို့ကို အမှတ်မထင် လက်မ နှင့်ပွတ်ရင်း သူက စဉ်းစားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဘိုးကြီးသည် ဘာကြောင့်မထိုင်ပါသနည်း။ အိုကြီးအိုမ သည်အဘိုး ကြီးကို ဘယ်သူကမှ ထိုင်ခိုင်းတော့ဘူးလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူက သူထိုင်နေသည်ကို ပြန်ကြည့်မိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နှစ်ယောက်ထိုင်ခုံတွင် သူတစ်ယောက်တည်း။ သည်ထိုင်ခုံပေါ်မှာ စောစော က သူဇိမ်နှင့် ကွေးအိပ်လာဟန်တူသည်။ ယခုလည်း ခြေကို မကွေးတကွေး တင်ထားပြီး ပြတင်းနံရံနှင့် နောက်မှီထောင့်မှာ ကိုယ်ကို အလိုက်သင့် မှေးထားသည်။ တယ်တော့ဇိမ်မကျလှ။ နေရာကို ဗိုလ်ကျအပိုယူထားသည်နှင့် တူနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူက နေရာကို ပြင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ့ဘေးတွင် လူတစ်ယောက်စာ လွတ်သွားသည်။ သူက အဘိုးကြီးကို လှမ်းကြည့်ပြီး အမူအရာဖြင့် ဖိတ်ခေါ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တုန်တုန်ချည့်ချည့်ဖြင့် အဘိုးကြီးက လျှောက်လာပြီး သူ့ဘေးတွင် ဝင် ထိုင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သာဓု...သာဓု၊ ဘုန်းကြီးပါစေ၊ သက်ရှည်ပါစေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဘိုးကြီးက ထိုင်အပြီး၌ ဆုပေးသောအခါ ဆံရှည်ကောင်လေးနှစ်ဦးက ပြုံးစိစိဖြင့် လှမ်းကြည့်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဘိုးကြီးပေးသောဆုကို သူက စဉ်းစားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုန်းကြီးပါစေ။ အင်း ..အဟင်း ..သည်အခြေနှင့် သည်ဘဝမှာ ဘုန်းကြီး ဖို့က ဘာဆိုင်သနည်း။ အသက်တော့ ရှည်လိုသည်။ အသက်ရှည်ဖို့သည်သာ ဘဝ၏ တစ်ခုတည်းသော ဦးတည်ချက်ဖြစ်ခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။ ဘဝဆိုတာကလည်း မှောင် ထဲက ဖယောင်းတိုင်မီးကလေး။ အဲဒီမီးကလေး မငြိမ်းဖို့၊ ခနဲမှုတ်လိုက်လို့ ငြိမ်းသွားသလို မငြိမ်းဖို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်တော့...ပြေး လွတ်အောင်ပြေး။ အဘိုးကြီးက တိုးတိုးညင်ညင် မေး၏။ “ဘယ်သွားမှာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘယ်ထိအောင်သွားမှာလဲ” ““အဲ.....အင်း...ပုသိမ်ကလာတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့အဖြေက အမြီးအမောက်မတည့်။ ဖြေပြီးမှ အမြီးအမောက် မတည့်သည် ကိုလည်း သူသတိပြုမိသည်။ သို့ရာတွင် မတတ်နိုင်။ အခြားဖြေစရာလည်း မရှိပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဘိုးကြီးက သူ့ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်သည်။ သို့ရာတွင် သည်မျက်လုံး များအတွင်း၌ အထူးတလည် စူးစမ်းမှုကို မတွေ့ရ။ အရာရာကို လျစ်လျူရှုနိုင်သည့် မျက်လုံးမျိုး ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ် အရာရာကို လျစ်လျူရှုရန် အလေ့ရနေသော မျက်လုံးမျိုး ဖြစ်ဟန်တူသည်။ သော်သည်အရွယ်ကျမှ အရာရာကို လျစ်လျူရှု နိုင်ပြီပေါ့။ နေဝင်ချိန်ရောက်နေသောဘဝမှာ ဘာတွေကကော စိတ်ဝင်စားဖွယ် ရှိပါ တော့မည်နည်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မျက်လုံးသွားပြီးနောက် အဘိုးကြီးသည် ဘာစကားမျှ ထပ်မပြောတော့။ ရထားတွဲကြမ်းပြင်ဆီ စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ဦးခေါင်း တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ဆက်လိုက် ပါလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ လူနှစ်ဦး၏ မျက်လုံးနှစ်စုံသည် သူ့ထံစိုက်လျက်ရှိမှန်း သူ သတိပြုမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သူတို့၏ မျက်လုံးများကို ရင်မဆိုင်ဘဲ မျက်နှာလွှဲလျက် သူက အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42481889575061,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_e4544de7-1c66-4d89-a95a-8d04d0582f49.jpg?v=1730270780"},{"product_id":"တက္ကသိုဘ်ဘုန်းနိုင်-သူငယ်ချင်းလိုပဲဆကိ-ခေါ်မည်ခိုင်","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - သူငယ်ချင်းလိုပဲဆကိ၍ခေါ်မည်ခိုင်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eချစ်ရိပ်ပွင့် ကို လုလင့်ဘာသာ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပျူငှားဆန်၊ဆို လွမ်းလိုလိုနှင့် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသံချိုမြမြ နှမပြာဝင်း \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနေရစ်မင်းဟု ...\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှမပြာဝင်း နေရစ်မင်းဟု ... နေရစ်မင်းဟု ... နေရစ်မင်းဟု ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော့်ရင်တွင် ဟိုတောင်ယံမှ ရိုက်ခတ်တုံ့ပြန်လာသော ဥဩငှက်၏ နွေတေးပမာ ဤကဗျာ၏ နောက်ဆုံးစာပုဒ်များ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာပေ၊ ကဗျာ၊ လင်္ကာကို မြတ်နိုးရကောင်းမှန်း သိစ။ စာပေ၊ ကဗျာ၊ လင်္ကာကို မြတ်နိုးရ ကောင်းမှန်း သိသော်လည်း စာပေ၊ လင်္ကာ၊ ကဗျာဆိုသည်မှာ သမုဒယသစ္စာ အရင်းတည်၍ ဒုက္ခသစ္စာ ကြွင်းလေသည် သော ဘဝလမ်းဌာနေ၌ သောကဝဋ်ကြိုး နှောင်ပတ်ချည်မိလေရာမှ ပေါက်ဖွားခြင်းကို ရှင်းလင်း မသိစဉ် သမယ ... ဟိုစဉ်ကာလများကတည်းက “ ရှင်အဂ္ဂသမာဓိ ”၏ “ နေမိဘုံခန်းပျို့ ”လာ ဤစာပိုဒ် များကို အကြောင်းမဲ့တ,သ အကြိမ်ကြိမ် နှတ်မှ ခုံခုံမင်မင် စိတ်ကူးယဉ် ရေရွတ်ခဲ့ဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုမူ .. နှုတ်မှ မရွတ်သာ။ ရင်မှာသာ ပဲ့တင်ထပ်ရသော ဤကဗျာသည် ခိုင့်အတွက် ဖြစ်ရပါလေ ပြီကော ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ မောင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါလေ ခိုင်၊ နောင်ဘဝဆိုသည်လည်း ရှိပါစေ ခိုင် ....။ ဘဝတို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ဖွားမြောက်လေသော သံသရာဆိုသည်နှင့် သံသရာ၌ ပြန်လည်တွေ့ဆုံတတ်သော ရေစက် ဆိုသည်လည်း ရှိပါစေ နိုင် ... ။ သံသရာလမ်းဘုံဘဝ ကွန်းထောက်တစ်စခန်းမှာ ရေစက်အဟုန်ကြောင့် ခိုင်နှင့် မောင် ပြန်တွေ့ဆုံလျှင် ... မောင့်ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်ပါစေ ခိုင် ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမရှိတော့ပြီဖြစ်၍ မကြားနိုင်လေသူ တစ်ဦးကို စကားဆိုသူတစ်ဦးအား ရူးသွပ်သူ ဟု ဆိုကြပါလေ။ ဆိုကြစမ်းပါလေ။ ကျွန်တော်သည် ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦး အမှန်ဖြစ်ပါ၏။ အကြောင်းမှာ အထက်ပါ ကျွန်တော် စကားတို့ကို ချစ်လှစွာသော ခိုင်တစ်ယောက် မကြားနိုင်တော့ပါ လေ ....။ ကျွန်တော် မည်မျှကြားစေချင်ဦးတော့၊ ချစ်သောခိုင် မကြားနိုင်တော့ပါ လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခိုင်မကြားနိုင်မှန်း သိလျက်နှင့် ....\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ နှမပြောဝင်း၊ နေရစ်မင်းဟု ...” ဤစကားကို ကျွန်တော်နုတ်မှ မရေရွတ်ရဲ၊ ရေရွတ်ခဲ့သော် .. မမြင်နိုင်သော တောင်လေရူးသည် မသိနိုင်သည့် နွေတိမ်ခိုးတို့ နောက်ဆွယ်ရှိ ဝိညာဉ်လောက၏ မှောင်ခိုးရိပ်မှ ဆိတ်ဆိတ်သုဉ်းသုဉ်း ရပ်နေရလေရမည့် ခိုင့်ဆီ သယ်ဆောင်သွားသည် ဆိုပါအံ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခိုင် အထင်မလွဲစေလိုပါ .....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e  “ နှမပြောဝင်း၊ နေရစ်မင်း ...”ဟု ကျွန်တော်မပြောရက်ပါ ။ တတ်နိုင်လျှင် မပြောချင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနွေ၏ ပင်အိုကို စွန့်ခွာမြေသက် လေထက်ပါလေသူ ရွက်ဝါတို့အား ပင်အိုသည် နှတ်ဆက်စကား မဆိုနိုင်သကဲ့သို့ ကျွန်တော်လည်း မဆိုနိုင်ချင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခက်သည်မှာ ... ခိုင်သည် ရွက်ဝါမဟုတ်။ ကျွန်တော်သည်လည်း ပင်အိုမဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြုံရချက် နာသမျှမှာ .... ရွက်ဝါနှင့် ပင်အိုပမာပင် မနိုင်းသာခဲ့။ ပင်အိုအတွက်မူ ညိုသောရွက်တို့ ကြွေစင်လေလျှင် ပျိုသော ရွက်တို့ ဝေလွင်ပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှစ်လွှာပေါင်းမှ တစ်ရွက်ဖြစ်ရသည့် စွယ်တော်ရွက်လျှင် တစ်လွှာကြွေခဲ့ပြီမို့ တစ်ရွက် မမည်လေ သကဲ့သို့ မပြည့်စုံတော့သော အထီးကျန် ဤဘဝဝယ် ဘယ်အချိန်ထိ ရပ်တည် နေရမှန်း မသိနိုင်သည့် ကျွန်တော်နှင့်စာလျှင် ပင်အိုသည် ကံကောင်းလေပါသည် ။ ခံစားမှု မရှိ၍လည်း ပို၍ကံကောင်းလေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခံစား စံစားမှုရှိသော သုံးပါးလောကဝယ် ... ဒုလ္လဘဟူ၍ အမြင့်မြတ်ဆုံးဆို သော အတိတ်ကိုလည်း မမေ့။ ပစ္စုပ္ပန်ကိုလည်းသိ။ အနာဂတ်ကိုလည်း ကြိုမြင်တတ်သောလူ ဖြစ်နေရသည့် ကျွန်တော်သည်သာ ကံအဆိုးဆုံး ဖြစ်နေရပါ ၏။ လူတစ်ယောက်အနေနှင့် ပိုင်ဆိုင်ထားရသော ထက်မြက်သည့် အာရုံတရားတို့နှင့် ဥပါဒါန် ဖုတ်၊ တစ္ဆေ ခိုအောင်း မှီတွယ်ရာ သက္ကာယဒိဋ္ဌိ မနော စိတ်ဂူ ငါစွဲဟူသည်တို့ကိုပင် မုန်းတီးရ လေမည်လား မပြောတတ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း မမြင်ချင်၊ မကြားချင်၊ မသိချင်ပါ ခိုင် ..။ အတိတ်ဆိုတာကိုလည်း မေ့ချင်ပါသည် ခိုင် ..။ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း မောင်မပျော်ပါဘူး ခိုင် ..။ အနာဂတ်ဆိုတာကိုတော့ တွေးမိတိုင်း ကြောက်လန့်မိတယ် မိခိုင်ရယ် ” ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမမြင်ချင်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော် မြင်နေရသော ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လေငင်တိုင်း ရိုင်းရိုင်းသဲသဲ ဝဲဝဲလွင့်လွင့်၊ ဆင့်ဆင့် ဆက်ဆက် ကြွေသက်နေသော ရွက်ဝါ ရွှေ မြေခသည့် နွေလရက်ဆည်းဆာရိပ် ပြာရီရီတည်း။ ကျွန်တော် ရပ်တည်နေရာမှာ မြေပုံမို့မို့ အုတ်ဂူညို့ညို့တို့ဖြင့် မျှို့ အသရေ မရှိပါလေသော သချိုင်းမြေသာတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွက်ဝါဆိုသည်မှာ ဇာတ်လမ်းဆုံးခန်းတွင် လွမ်းတေးမဆိုဘဲ ငိုပွဲကို ဟန်အမူအရာဖြင့် သယ်ယူ တတ်သည့် ရာသီ၏ ကချေသည် များသာဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရာသီကချေသည်တို့၏ ငိုပွဲကို အသည်းကြွေလုဖြင့် ရှုမြင်နေရင်း ကျွန်တော်သည်သာ မငိုရဲပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ ငိုချင်ပါရဲ့ ခိုင် ...။ ဒါပေမယ့် ဆိတ်ငြိမ်တဲ့ ခိုင်ရဲ့ ဝိညာဉ်လောကဟာ မောင်ရဲ့ ငိုရှိုက်သံ တွေကြောင့် နှောင်းဘဝသောက ပဲ့တင်ချက်နဲ့ မပျက်စီးစေလိုဘူး မိခိုင် ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိခိုင်တစ်ယောက် ဖြစ်ရာဘဝမှာ ငြိမ်းချမ်းနိုင်ပါစေ ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ မောင့်ဘဝတော့ မငြိမ်းချမ်းနိုင်တော့ပါဘူး မိခိုင်ရယ် ...။ မောင့်အပေါ် ခိုင် ချစ်သမျှ၊ ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းကံဆိုးကို အငြိုးနဲ့ မုန်းမိလေသမျှ မောင့်ဘဝမှာ ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ မရှိနိုင်တော့ပါဘူး ခိုင်ရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသိလျက်နှင့်လေ၊ ချစ်ဝိပါက်ဟု ဆို များ ဆိုကြပါစေ။ ကျွန်တော် ဖြစ်ရသည်မှာ ကြယ်ကြွေကို လည်ကာကောက်သည့် တစ်ယောက်သော သူ ရူးပမာသာ ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော် ရှာဖွေကောက်သော ကြယ်ကြွေများမှာ မရှိတော့ပြီဖြစ်သော အတိတ်ကာလမှ လွမ်းဆွတ် တမောဖွယ်ရာများသာ ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခိုင်နှင့် ကျွန်တော် အတူကျင်လည်ခဲ့ရသည့် အတိတ်ကာလမှာ လွမ်းဆွတ်တမောဖွယ်ရာများသာ ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42481893212309,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_3c01a81a-54e9-4702-b876-f55b3733a6e6.jpg?v=1730270795"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-၀သန်လေချိန်မှန်ကူး","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - ၀သန်လေချိန်မှန်ကူး","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁) \u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလမိုက်သောညမှာ သဲသဲမဲမဲရွာနေသော မိုးကြောင့် ပိန်းပိတ်အောင် မှောင် နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလေသံကလည်း ပြင်းလှသည်။ လေကို နှိုင်းလျက် အရှိန်တကြီး ဖြတ်ဆင်း လာသော မိုးသီးမိုးပေါက်တို့၏ အသံကလည်း စူးစူးရှရှ အဆက်မပြတ် မြည်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလျှပ်စီးတို့ တဝင်းဝင်းလက်နေသည်။ လျှပ်လက်ပြီးတိုင်း မိုးချုန်းသံတို့ တစ်လောကလုံးကိုလွှမ်းကာ တဝုန်း၀ုန်း မြည်ဟည်းနေ၏။ ခပ်လှမ်းလှမ်ရှိ ရွာမွန်သာ ချောင်တွင်းမှ တဝေါဝေါ ရေစီးသံတို့သည် မိုးသံလေသံတို့နှင့် ရောလျက်ဆူညံနေ၏။ညွန့်မေ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မိုးရေတို့ဖြင့် ရွှဲရွှဲစိုနေသည်။ ခိုက်ခိုက်တုန် အောင်လည်း ချမ်းလှသည်။ မျက်နှာနှင့်လက်မောင်းများ ပေါ်လာမှန်သော မိုးသီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုးပေါက်တို့၏ဒဏ်ကိုလည်း ခပ်စပ်စပ်ခံနေရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘုရား ... ဘုရား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလျှပ်စီးတစ်ချက် ရှည်စွာ လက်လိုက်သောကြောင့် ညွန့်မေသည် ထိတ်လန့်စွာ ရွတ်လိုက်သည်။ ရှည်ကြာသော လျှပ်ရောင်တွင် နုနုငယ်တို့၏ အိမ်ပျက်ကြီးကို ထီးထီးမားမား ကြီး ခေတ္တမြင်လိုက်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောက်စိတ်သည် ညွှန့်မေ၏ သန္တာန်ကို လွှမ်းခြုံလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညွန့်မေသည် ရှေ့ဆက်လျှောက်သည်။ စိတ်က ပြေးချင်နေသော်လည်း ပြေး၍ကမရ။ လူသည် ခြေက သယ်သမျှသာ ရွေ့လျားနေရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမကြာမီ ရေးရေးမည်း မည်း တန်းနေသော ခင်တန်းဆီရောက်လာ၏။ ခင်တန်း၌ ရှိသမျှသစ်ပင်တို့သည် ယိမ်းယိုင်လှုပ်ရာ ကာ တဟဲဟဲတရှဲရှဲအော်မြည်နေကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလက်ပံပင်ကြီးက သီးသန့်ပေါ်လွင်နေသည်။ အခြားအပင်တို့ကဲ့သို့ ပင်စည် သည်မယိမ်းမယိုင်၊ လက်တံရှည်ကြီးမှာ နှင့်တူသော အကိုင်းများကိုသာ ဆန့်တန်းလျက် ခါးတစ်ဝက်လည်ချီတန့်ချီ ဖြစ်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတုန်လှုပ်စွာရပ်ရင်း ညွန့်မေက အသံပြုသည်။ “နုနုငယ်၊ နုနုငယ် ရောက်နေပြီလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖြေသံမကြားရ၊ သို့ရာတွင် လက်ပံပင်အောက် မှောင်ရိပ်၌ တစ်စုံတစ်ရာ လှုပ်ရှားလေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုစဉ် လျှပ်တစ်ချက်ပြက်သည်။ လျှပ်ရောင်၌ နုနုငယ်၏ သဏ္ဌာန်ကို ထင်ရှာ စွာ မြင်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလက်ပံပင်ရင် ၌ ပင်စည်ကို ကျောပေးလျက် နုနုငယ်ကရပ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနုနုငယ်၏ အသားလေးများသည် ဆွတ်ဆွတ်ဖြူအောင်ဖွေးနေ၏ ။ နက်မှောင် သောဆံပင်များသည် လေဝယ်ကာ နောက်သို့ ပျံ့လွင့်နေကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“န... နု... နုနုငယ်လား \" လက်ပံပင်ရိပ်ရှိ သဏ္ဌာန်ဆီမှ ဖြေသံပေါ်လာသည်။ “ဟုတ်ပါတယ် မမညွန့်၊ နုငယ်လေ၊ နုငယ်ရယ်ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလျှပ်ရောင်မရှိပြီ။ သို့ရာတွင် ထူးဆန်းစွာပင် နုနုငယ်၏ သဏ္ဌာန်လေး မှာ ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်လျက်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအသားလေးများက ဆွတ်ဆွတ်ဖြူလျက်၊ အို ... အဝတ်အစားများကလည်းဆွတ်ဆွတ်ဖြူလျက်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနက်မှောင်သောဆံပင်များကလည်းလေ၀ယ်၀ဲကာပျံလွင့်မြဲပျံလွင့်လျက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညွန့်မေသည် ယခုမှ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။ သတိရမိသည့် ခဏ၌ ကြက်သီးတို့လည်း ဖြန်းဖြန်းထသွား၏။ ထိန်း၍ မရအောင် တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ပြန်မေးသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒါပေမဲ့ ဒါပေမဲ့ နု  နု၊ နုနုငယ်က သေပြီးပြီ မဟုတ်လား” ရယ်သံသဲ့သဲ့က အလျင်ပေါ်လာ၏။ ထိုနောက်မှဖြေသံ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်ပါတယ်။ သေပြီးပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက နုနုငယ်စောင့်နေတယ်။ လာလေ မမညွှန့်၊နုငယ်ဆီလာလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနုနုငယ်က ကြိုဆိုသည့်ဟန် လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းပြရှာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညွန့်မေက ငြင်းပယ်သော စကားကို ဆိုကြည့်၏။ အသံက ထွက်မလာ၊ ခေါင်းသာ အကြိမ်ကြိမ်ခါနိုင်၏။ ခေါင်းခါရင်းလည်း ကိုယ်မလှည့်ဘဲ နောက်ပြန် ဆုတ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလက်ပံပင်အောက်မြေမြင့်မှ နုနုငယ်က ဆင်း လိုက်လာသည်။ အသာလေးများက ဆွတ်ဆွတ်ဖြူဆဲ ဖြူလျက်။ အဝတ်အစားများကလည်း ဆွတ်ဆွတ်ဖြူဆဲ ဖြူလျက်။ အို နက်မှောင်သောဆံပင်များကလည်း လေဝယ် ပဲကာပျံလွင့်ခြံ ပျံလွင့်လျက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုယ်မလှည့်ဘဲ ညွှန့်မေက နောက်သို့သာ ဆုတ်နေသည်။ လက်ကလေး နှစ်ဖက် ရှေ့ ထုတ်ဆန့်တန်းရင်း နုနုငယ်ကလည်း ဖြည်း ညင်းစွာ လိုက်လာနေသည်။ညွန့်မေသည် ကိုယ်ကိုနောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ ပြေးရန်လည်း ပြင်လိုက် သည်။ ထိုစဉ်ပင် ခြေတစ်ဖက်က တွင်း တစ်ခုတွင်း ကျွံမိပြီး လဲကျသွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြင်းထန်သော မိုးချုန်းသံ တစ်ခုကိုလည်း ကြားလိုက်ရသည်ထင်၏။ ညွန့်မေသည် ကြောက်အားလန့်အားနှင့် အော်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကိုဘခက် ကိုဘခက်၊ ညွန့်ညွန့် ညွန့်ကို” ညွန့်မေသည် စကားမဆုံးနိုင်၊ သို့ရာတွင် ခိုင်မာမြဲမြံသော လက်တစ်ခုက မိမိ၏လက်မောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထား မှန်း ခံစား မိသည်။ ခိုင်မာမြဲမြံ၍ ပူနွေး မှန်ကန်သော လက်တစ်ခု၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအသံကလည်း ပေါ်လာ၏။ “ညွန့် ညွှန့်မေ ဘာဖြစ်သလဲ။ အိပ်မက်မက်သလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိတ်အစဉ်၏ အလွန်တိုတောင်းသော ခဏသာဖြစ်သတည်း၊ ရင်ပေါ်၌ ရုပ်ဝတ္ထုကြီးတစ်ခုပမာ လေးလံစွာဖိထားသော အလုံး ကြီး သည် ကျသွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရေနစ်ရာမှ ပြန်ပေါ်လာသူကဲ့သို့ ညွန့်မေသည် လေကို တအား ရှူရှိုက်လိုက်၏။ မိမိ၏လက်မောင်း ကို ခိုင်မာမြဲမြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော ချစ်လင်၏ လက်မှပူနွေးခြင်း ကို ပိုမိုသိသာစွာ ခံစားရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညွန့်မေသည် အသာပြုံးလိုက်ပြီး စကားဆို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်တယ်၊ အိပ်မက်မက်လို့ ကိုဘခက်ကို ကျွန်မခေါ်လိုက်ရတာလေ။ အကြာကြီးပဲ၊ မကြားဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မကြာပါဘူးကွာ၊ ကြားတာကတော့ အွန့် အွန့် အို့အို့ အော့အော့နဲ့” “ဒါပေမဲ့ ရှင်နိုးတယ်နော်” “ဟ နိုးလို့ မေးတာပေါ့ ကွ၊ နိုးလို့ မေးတာပေါ့” ညွန့်မေသည် ဒုတိယအကြိမ် ပြုံးမိပြန်သည်။ သူ့ကိုယ်ကို သိမ်းဖက်ပွေ့ယူ ထားသော ဘခက်၏ လက်မောင်း တစ်ဖက်ကို ညင်သာယုယစွာ ပွတ်ရင်း ချိုသာစွာ ပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ရှင်သိပ် အအိပ်ဆတ်တာပဲနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟယ် အအိပ်ဆတ်တာပေါ့၊ ကိုယ်တို့က တပ်မတော်ကလာတာ၊ အအိပ် ဆတ်တယ်၊ စာလည်းသတိ၊ သွားလည်း သတိ၊ အိပ်လည်း သတိ၊ အစစအရာရာ သတိနဲ့ချည်းပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒါပေမဲ့ ရှင် အိပ်ပျက်တာ သုံးည ဆက်တိုက်ရှိပြီပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တရုတ်ဖြူတွေနဲ့ တိုက်တုန်းက ဆယ့်ငါးရက်တိတိ၊ ဘုရားစူး လွတ်ရုံ အိပ်ဖူးတယ်။ ဒါလည်း မင်းကို ပြောဖူးသားပဲ။ ထားပါတော့လေ၊ ညွန့် ဘာအိပ်မက် မက်သလဲ၊ နေဦး ကိုယ်မီး အိမ် မြှင့်လိုက်ဦးမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘခက်သည် ခုတင်ပေါ်မှဆင်းပြီး မှိန်မှိန်သာထွန်းထားသော ရေနံဆီမီးအိမ်ကို ပိုမိုအလင်းရောင်ရရန်း မီးစာမြင့်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပြင်ဘက်၌ မိုးသဲသဲရွာနေမှန်း ညွန့်မေ သတိပြုမိသည်။ လျှပ်တို့လည်း ဝင်းနေ၏။ မိုးတို့လည်း ချုန်းနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခုတင်ထက်သို့ ဘခက်ပြန်ရောက်လာသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကဲ ဆိုစမ်း ဘာအိပ်မက် မက်သလဲ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညွန်မေက အသာအယာရယ်၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ညွှန့် ဘာရယ်တာလဲ\" \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ညွန့်ပြောရင် ရှင်လည်း ရယ်မှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ရယ်ရောဆိုလဲ ရယ်ပါမယ်၊ မရယ်စေချင်ဘူးဆိုလည်း မရယ်ပါဘူး။ ပြော မှာသာ ပြောပါဦး\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညွန့်မေသည် ဆက်မပြောဘဲ ရယ်ပြန်သည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ညွန့်ရာ ရယ်နေပြန်ပါပြီ၊ ဘာသဘောကျလို့လဲ” အိပ်မက်ကို သဘောကျလို့ပါ” “ဘာမက်လို့ “နုနုငယ်ကို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ဟေ့  နုနုငယ်ကို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညွန့်မေသည် အိပ်မက်ကို ပြန်လည်ပြောပြ၏။ ညွန့်မေ စကား ဆုံးသောအခါ ဘခက်က တည်ငြိမ်စွာ မှတ်ချက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ညွန့်က စိတ်စွဲလို့ပါကွာ၊ အင်းလေ မိနုငယ်ကို တို့ဘယ်လိုမေ့နိုင်ပါ့မလဲ။ ညွန့်လည်း မမေ့နိုင်ဘူး၊ ကိုယ်လည်း မမေ့နိုင်ဘူး၊ ဟိုကောင်နှင်းငွေဆိုရင်တော့ ဘယ်လိုရှိရှာမယ်မသိဘူး\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညွန့်မေသည် ဘခက်၏ရင်ခွင်၌ ခေါင်း အပ်လျက် တိုးတိုး ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ညွန့်ကတော့ တစ်မျိုး ထင်တယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘယ်လို ထင်လို့တုံး” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“နုငယ် မကျွတ်ဘူးထင်တယ်” \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်တယ်၊ အိပ်မက်ထဲမှာ နုငယ်ကသေသေချာချာကို ပြောတယ်။ ကျွန်မနားထဲမှာ ကြားယောင်တုန်းပဲ၊ ဘာတဲ့ အဲဟုတ်ပါတယ်၊ သေပြီးပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက နုငယ်စောင့်နေတယ်။ အဲဒီလို ပြောတယ် ကိုဘခက်ရဲ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဘခက်သည် သူ့လေ့အတိုင်း အော်ရယ်တော့၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကြည့် ရှင်ရယ်တယ်၊ ကျွန်မစကားက ဘာရယ်စရာကောင် လို့တုံး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ရယ်စရာကောင်းတာပေါ့၊ တခြားလူက ပြောရင် ကိုယ်ရယ်ချင်မှရယ်မယ်။ ညွန့်လို ဘီအီးဒီဘွဲ့ရထားတဲ့ ဆရာမကြီးကပြောတော့ ရယ်တာပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘာဆိုင်လို့တုံး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟောဗျာ၊ နို့ ညွန့်ပဲပြောတယ်၊ ညွန့်တို့စိတ်ပညာ သင်ခဲ့ရတယ်။ ကမ္ဘာကျော် ခွဲခြမ်း စိတ်ဖြာ စိတ်ပညာဆရာကြီး ဒေါက်တာဖရွိုက်က အိပ်မက်ဆိုတာကို စိတ်စွဲလမ်း မှုရဲ့ အကျိုးလို့ ရှင်းပြတယ်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42482089590933,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1382bd08-1de8-4386-b1ec-7bf245c6c15f.jpg?v=1730271046"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-ခေါမသမိုင်းရိပ်ပြ-ဂန္တ၀င်ဇာတ်ဆန်းများ","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - ခေါမသမိုင်းရိပ်ပြ ဂန္တ၀င်ဇာတ်ဆန်းများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှာစာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကမ္ဘာ့စာပေနယ်တွင် လည်းကောင်း၊ မြန်မာ့စာပေနယ်တွင် လည်းကောင်း၊ ရသစာပေ အနုပညာရှင်လည်းဖြစ်၊ စာပေပညာရှင်လည်း ဖြစ်သောသူ ရှား ပါသည်။ ရသစာပေ အနုပညာရှင်ဟူသည်မှာ ကဗျာဝတ္ထု၊ ပြဇာတ် အစရှိသော ရသစာပေအမျိုးမျိုးကို အနုပညာမြောက် ဖွဲ့ဆိုတတ်ကြသော စာရေးဆရာ များ ဖြစ်ကြပါသည်။ စာပေပညာရှင်ဟူသည်မှာ ကဗျာသဘောတရား၊ ဝတ္ထု သဘောတရား၊ ပြဇာတ်သဘောတရား၊ စကားပြေသဘောတရား၊ စာပေ ဝေဖန်ရေး သဘောတရား၊ အလင်္ကာသဘောတရား၊ ဘာသာစကားသဘော တရား၊ စာပေသဘောတရားများ၊ ဇာတ်ညွှန်းသဘောတရားများကို နည်းစနစ် နှင့်တကွ ကျွမ်းကျင် တတ်မြောက် နားလည် သရုပ်ခွဲကာ စာပြု ကျမ်းပြုတတ် ကြသော ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပါသည်။ စာဖတ်ပရိသတ် လေးစားသော ရသ စာပေ အနုပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန်လည်း မလွယ်။ အများပြည်သူ လေးစားသော စာပေပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန်လည်း မလွယ်ပါ။ လူပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး အနေနှင့် ရသစာပေ အနုပညာရှင်လည်းဖြစ်၊ စာပေပညာရှင်လည်း နှစ်ထပ်ကွမ်းဂုဏ်နှင့် ပြည့်စုံသည့်သူ ဖြစ်ဖို့ ပို၍ပင် မလွယ်ပါ။ ထိုသို့ မလွယ်ကူလှသောကြောင့် ခေတ်တစ်ခေတ်စီ၌ ရသစာပေအနုပညာရှင် ဖြစ်သကဲ့သို့ စာပေပညာရှင်လည်း ဖြစ်သော လူပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ရှားလှပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာ စာပေလောကတွင် ဆရာဇော်ဂျီ ဆရာမင်းသုဝဏ်တို့သည် ရသစာပေအနုပညာရှင် ဖြစ်သကဲ့သို့ စာပေပညာရှင်လည်း ဖြစ်သော နှစ်ထပ်ကွမ်း ဂုဏ်နှင့် ပြည့်စုံသည့် ပညာရှင် ဆရာကြီးများ ဖြစ်ပါသည်။ ထိုဆရာကြီး နှစ်ဦးနောက်၌ ထိုဆရာကြီး နှစ်ဦးကဲ့သို့ ရသစာပေအနုပညာရှင်၊ စာပေ ပညာရှင် ဟူသော နှစ်ထပ်ကွမ်းဂုဏ်နှင့် ပြည့်စုံသည့် အနည်းငယ်မျှသော ရှားပါး ပညာရှင်တို့အနက် တစ်ဦးမှာ ဆရာကြီး တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာကြီး တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်သည် မြန်မာကဗျာ၊ မြန်မာသီချင်း၊ မြန်မာဝတ္ထု အနုပညာလက်ရာကောင်းများကို ရသမြောက် ဖန်တီးနိုင်သည့် စာပေ အနုပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သကဲ့သို့ ဝတ္ထုရှည် သဘောတရား၊ စာပေဝေဖန် ရေး သဘောတရား၊ ကဗျာသဘောတရား၊ ကမ္ဘာ့စာပေနှင့် မြန်မာစာပေ သဘောတရားများကို အဆင့်မြင့် နက်နဲစွာ သရုပ်ခွဲ လေ့လာ ဖော်ထုတ် ကျမ်းပြု ရေးသားခဲ့သော စာပေပညာရှင် ဆရာကြီးတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာကြီး တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်သည် အနည်းဆုံး နှစ်တစ်ထောင်ခန့် သက်တမ်း ရှိသော မြန်မာစာပေကို မြန်မာတို့ သိစေရန်၊ နှစ်တစ်ထောင်မှ နှစ် နှစ်ထောင်ကျော် သက်တမ်းရှိသော အနောက်တိုင်း ဥရောပစာပေ ခေါ် ကမ္ဘာ့စာပေကိုလည်း မြန်မာတို့ သိစေရန် များစွာ ပင်ပန်းခံ ကြိုးကုပ်အားထုတ် ရေးသား တင်ပြခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခပ်သိမ်းကလျာ ရှုဖွယ်သာတည်းဟူသော စာပေကျမ်း၊ လီရနာ ဂင်္ဂါ ဧရာဝတီ (ကဗျာ၏ နိယာမနှင့် ကဗျာ၏ သင်္ခါရ) ကဗျာကျမ်း၊ ခေါမ သမိုင်းရိပ်ပြ ဂန္တဝင်ဇာတ်ဆန်း စာတမ်း၊ အမြင့်သို့ အာရုံညွန့်တက်ခြင်း ကဗျာ စာတမ်း၊ ဝေဖန်ရေးအထက်မှာ မည်သူမှ မရှိပါ၊ စာတမ်းများကို ဆရာကြီး ဘဝ၏ နောက်ဆုံး ဆယ့်လေးနှစ်တာအတွင်း စာဖိတ်ပရိသတ်အတွက် အထူး သဖြင့် ဆရာကြီး၏ ပြောစကားအရ လူငယ် ကဗျာဆရာလောင်းများ၊ ဝတ္ထု ရေး ဆရာလောင်းများ ဟူသော မျိုးဆက်သစ်တို့အတွက် ရည်ရွယ် ပြုစု ရေးသား တင်ပြသွားခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထူးချွန်သည့် ကဗျာဆရာ၊ စာရေးဆရာ ဖြစ်ချင်သော လူငယ်များ အနေနှင့် မိမိအမျိုးသားစာပေ (ဝါ) မြန်မာစာပေကို ထဲထဲဝင်ဝင် နှံ့နှံ့စပ်စပ်သိထားသင့်သကဲ့သို့ ကမ္ဘာ့စာပေ။ ကမ္ဘာ့စာပေဝါဒ၊ အနောက်တိုင်း အနုပညာ ဝါဒတို့နှင့် ပတ်သက်၍လည်း သမိုင်းကြောင်း ဖြစ်ထွန်း ပေါ်ပေါက်မှုများနှင့် တကွ ကမ္ဘာ့အနုရသစာပေ လက်ရာကောင်းများကို ကောင်းစွာ သိသင့်သည်ဟု ဆရာကြီး ယုံကြည် ယူဆပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အထူးသဖြင့် အနောက်တိုင်းဖြစ် စာပေဝါဒ၊ အနုပညာဝါဒ အမျိုးမျိုး နှင့် ပတ်သက်၍ ကဗျာဆရာလောင်း၊ ဝတ္ထုဆရာလောင်းများကို ဆရာကြီး သတိပေးလိုဟန် ရှိပါသည်။ ကလောင်သစ်တို့ကို ကမ္ဘာ့စာပေ၊ မြန်မာ့စာပေ ။ မနှံ့စပ်ခင် အနောက်တိုင်းဖြစ် စာပေဝါဒ၊ စာပေအနုပညာ အယူအဆဝါဒများ ၏ နောက်မြီးဆွဲ လိုက်မိသူမျိုးဆရာကြီး မဖြစ်စေလိုပါ။ စီးကြောင်းတို့ များစွာ ပါဝင်သော စာပေသမုဒ္ဒရာကြီး အကြောင်း နှိုက်နှိုက်နှံနှံ စပ်စပ် မသိ၍ စီးကြောင်းတစ်ခုမျှသာဖြစ်သော စာပေဝါဒတစ်ခုကို အစွန်းရောက် နာယူပြီး ဝါဒတစ်စုဖြင့် မိမိကလောင်၊ မိမိအမြင်ကို မိမိဘာသာ လက်ထိတ်ခတ် မိလျက်သား ဖြစ်သွားရခြင်းမျိုးကို ဆရာကြီး တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် အားမပေးပါ။ စာပေဝါဒတစ်ခုသည် ကိုင်စွဲသူ၏ ကန့်သတ်မြင် ရှုထောင့်တစ်ခုသာ ဖြစ်လေ့ရှိပြီး ဗဟုမြင်မှ ကင်းကွာတတ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် စာဖတ်ပရိသတ်နှင့် ကဗျာဆရာ၊ ဝတ္ထုဆရာလောင်းလျာများအတွက် ဗဟုမြင် (ဝါ) အမြင်ကျယ်ကျယ် ဖြင့် ရှုမြင်ခြင်းမျိုးကို ပေးနိုင်ရန် ဆရာကြီး ကြိုးစားလေ့ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာကြီး၏ အယူအဆမှာ ကမ္ဘာကိုလည်း သိရမည်။ မြန်မာကို လည်း သိရမည်။ ကိုယ့်ငါးချဉ် ကိုယ်ချဉ်ရုံနှင့်လည်း မဖြစ်သေး။ နိုင်ငံခြား ဒိန်ခဲတုံးကြီး၏ ကောင်းခြင်းများအပြင် Side Effect (ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး) များ၊ အစွန်းသွားမှုများကို မသိ နားမလည်ဘဲ အပိခံ၍လည်း မဖြစ်သေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုယ့်မှာ ရှိတာ၊ ကောင်းတာ မြင့်တာတွေကိုလည်း သိရမည်။သူ့မှာ ရှိတာ ကောင်းတာမြင့်တာတွေကိုလည်း သိရမည်။ အထင်သေးလွန်မှု၊ အထင်ကြီးလွန်မှုများ၊ အစွန်းရောက်မှုများကို ရှောင်သင့်သည်။ ကိုယ့်၌ မရှိသေးသော ကောင်းတာမျိုးကို လေ့လာနည်းယူသင့်သည်။ ကိုယ့်၌ ရှိပြီးသော ကောင်းခြင်း၊ မြင့်ခြင်း၊ မွန်ခြင်းတွေကိုလည်း မတိမ်ကော မပျောက်ပျက် စေသင့် ရှေးပညာရှိတို့ သတိပေးလေ့ရှိသည့် စကားအတိုင်း အရိုးကို အစွယ်မဖုံးအောင် ပြုဆောင်သင့်သည်ဟု ဆရာကြီး ယူဆသည်။မြန်မာစာပေ ပရိသတ်တို့အဖို့ ကမ္ဘာ့စာပေမှ မသိမဖြစ် သိသင့် လေ့လာသင့်သော စာတို့ကို နိုင်ငံခြားဘာသာမှ မြန်မာဘာသာသို့ ပြန်ဆို တင်ပြရာတွင်လည်း ဆရာကြီး ရေးသား သုံးစွဲသွားသော ရေးဟန်နှင့် အသုံး အနူန်းတို့မှာ အံ့သြဖွယ် အတုယူဖွယ် ဖြစ်ကြောင်း တွေ့မြင်ရပါသည်။ ရေးသား ပြန်ဆို တင်ပြ မတတ်လျှင် အလွန်အိပ်ငိုက်စဖွယ် ဖြစ်စေမည့် လေးနှင့်နက်နဲ လှသော ကမ္ဘာကျော် ပလေးတိုးကျမ်း၏ အချို့အပိုင်းကဏ္ဍများ အရစ္စတိုတယ် ၏ ကျမ်းတစ်ကျမ်းတို့ကို ဆွဲဆောင်မှု အားကောင်းကောင်း၊ ရေးထားဟန် သွက်သွက်ဖြင့် နိုင်နင်းကျွမ်းကျင်စွာ ပြန်ဆိုတင်ပြပုံမှာ ကမ္ဘာ့ကျမ်းလေးကြီး များကို ဖတ်ချင့်စဖွယ် ဖြစ်အောင် မြန်မာဘာသာသို့ မည်သို့ ပြန်ဆိုတင်ပြ၍ ရကြောင်း ကျွန်တော်တို့ ပညာရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခပ်သိမ်းကဗျာ ရူးဖွယ်သာတည်း ကမ္ဘာ့စာပေနှင့် မြန်မာ့စာပေ နှိုင်းယှဉ်ဆန်းစစ် တင်ပြသော စာပေကျမ်းဂါလီနာ ဂင်္ဂါ ဧရာဝတီ ကဗျာ နိယာမနှင့် ကဗျာ၏ သင်္ခါရ (ကမ္ဘာ့ကဗျာသဘောနှင့် မြန်မာ့ကဗျာသဘော အကြောင်း နှိုင်းယှဉ်လေ့လာတင်ပြသော) ကဗျာကျမ်းနှင့် ခေါမသမိုင်းရိပ် ဂန္တဝင်ဇာတ်ဆန်းများကို ဆရာကြီး ရေးသားတင်ပြရာတွင် နှိုင်းယှဉ် လေ့လာ ရှုမြင်နည်း (compare and contrast) ဖြင့် ကမ္ဘာ့စာပေကိုလည်း သိစေ၊ မြန်မာ့စာပေ၌ သူတို့စာပေနှင့်အပြိုင် အဆင့်မြင့်မြင့် အရာတို့ ရှိနေခြင်းကို လည်းသိစေ ပရိသတ်ကို တရားမဟော ဆရာမလုပ်ဘဲ ရသစုံစုံ၊ မြင်ကွင်းစုံစုံ ဖြင့် ဆွဲဆောင်လျက် မြန်မာစာဖတ်ပရိသတ်နှင့် ကလောင်သစ်လောင်းလျာများ အတွက် ရေးသား တင်ပြခဲ့ပုံမှာ အလွန်ပညာပါပြီး ရေးရေးလွယ်သော ဘာသာပြန် နည်းပညာသုံး စာပေကျမ်းပြု ပညာကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခေါမသမိုင်းရိပ်ပြ န္တဝင်ဇာတ်ဆန်းများ တန်ခိုးရှင်များအကြောင်းတွင် မူလ သူတို့စာ သူတို့ ဇာတ်လမ်းထဲ၌ တဏှာပေမ ကာမရာဂအကြောင်း များကို တွင်းတွင်းစူးစူး တစ်တစ်ခွခွ မျက်စိရှက်၊ နားရှက်စရာ ရေးဖွဲ့ထား သည်တို့နှင့် ပတ်သက်၍ မူလစာဆို ပုဂ္ဂိုလ်တို့၏ ဆိုလိုရင်း သဘော အဓိပ္ပာယ် နှင့် ရသလည်း မပျက် မပျောက်ရစေ၊ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှု မြန်မာ့အမြင်၌ ဖတ်၍လည်း ဣန္ဒြေမဲ့ သိက္ခာမဲ့ အပြစ် ဒေါသသင့်သည်မျိုး မဖြစ်ရ။ မြန်မာ့ နား၊ မြန်မာ့မျက်စိဖြင့် ကြား မြင်ဖတ်ရှု၍လည်း သင့်တယ် စေအောင် ဆရာကြီးအနေနှင့် ဝေါဟာရ အသုံးအနှုန်းများ ဖြင့် သုံးစွဲပြပုံ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘာသာပြန်တင်ပြပုံ တင်ပြနည်းနှင့် ရသပေးပုံတို့မှာ မျက်စိရှက်စရာ၊ နားရှက် စရာ မပါရှိဘဲ ညက်ညောပါးနပ် ပြောင်မြောက်လှပါသည်။ ခေါမတို့အကြောင်း လည်း သိစေ၊ မျက်စိရှက်၊ နားရှက်လည်း မဖြစ်ရစေ ဆရာကြီး ရေးတတ်လှ ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာကြီးသည် မိမိစာပေ၊ ခေါမအတွေးအမြင်၊ ဒေါမသမိုင်း၊ မယဉ်ကျေးမှုအကြောင်း တင်ပြရာတွင် ခေါမသမိုင်းရိပ် ဂန္တဝင်ဇာတ်ဆန်း များပါ အရေးကြီးသော တန်ခိုးရှင်များအချို့ကို နိုင်နင်း ကျွမ်းကျင်စွာ ဘာသာ ပြန်ဆို ဖော်ပြပြီးနောက် ယင်းသမိုင်းရိပ်ပြ ဂန္တဝင်ဇာတ်ဆန်းများပေါ် “သူရဲကောင်းများအကြောင်းကို ဘာသာပြန်ဆို တင်ပြလျှင်လည်း ရှေးမြန်မာ သမိုင်း မစ်သ်တို့ပါ တကောင်း နဂါးနိုင်မင်း၊ တကောင်းနဂါးရမင်း၊ တကောင်း သူရဲကောင်း မောင်ပေါက်ကျိုင်း၊ ပထမမြန်မာနိုင်ငံတော်ကြီး တည်ထောင်ပေးခဲ့သော သရေခေတ္တရာ သူရဲကောင်းမင်း ဒွတ္တပေါင်၊ ဒုတိယ မြန်မာနိုင်ငံတော်ကြီး တည်ထောင်ပေးခဲ့သော ပုဂံသူရဲကောင်းမင်း သမုဒ္ဒရာဇ်နှင့် သူရဲကောင်း လုလင် ပျူစောထီး၊ တတိယမြန်မာနိုင်ငံတော်ကြီး ဆက်လက် တည်ဆောက် ပေးခဲ့သော သူရဲကောင်းမင်း အနော်ရထာ၊ ယင်းအနော်ရထာမင်း၏ ကျန်စစ်သား ငထွေးရူး၊ ငလုံးလက်ဖယ်၊ ညောင်ဦးဖီးဟူသော သူရဲကောင်း လေးဦး၊ ဗျတ်ဝိ၊ ဗျတ္တဟူသော လူစွမ်းကောင်း နှစ်ဦး အစရှိသော ရှေးဟောင်းသမိုင်းမစ်သ်။ သရေခေတ္တရာ သမိုင်းမစ်သ်နှင့် ပုဂံသမိုင်းမစ်သ်တို့ပါ မြန်မာသူရဲကောင်းများ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ဆန်းစစ် ရေးသား တင်ပြစရာများ ဆရာကြီးမှာ ရှိလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်စရာ မရှိပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာဖတ်ပရိသတ်အတွက် ကံမကောင်း အကြောင်းမလှသည်မှာ လုံမလေးမဂ္ဂဇင်း တာဝန်ခံ အယ်ဒီတာစာရေးဆရာမ မလေးလုံ ကွယ်လွန် သွားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ မြန်မာစာဖတ်ပရိသတ်အတွက် စာပေစိတ် စာပေ စေတနာရှိသော ဆရာမ မလေးလုံသည် ဆရာကြီးတက္ကံသိုလ်ဘုန်းနိုင်မှ စာဖတ် ပရိသတ်သို့ ပေးဆက် တင်ပြလိုသော “ခေါမသမိုင်းရိပ်ပြ ဂန္တဝင်ဇာတ်ဆန်းများ” ကို တန်ဖိုး သိနားလည်စွာဖြင့် လုံမလေးမဂ္ဂဇင်းတွင် လစဉ် အခန်းဆက် ဘာသာပြန်စာပေ လက်ရာကောင်းတစ်ခု အဖြစ် စာပေဝတ္တရား လွန်စွာ မှန်မှန် ထည့်သွင်း ဖော်ပြပေးခဲ့ပါသည်။ \"ခေါမ တန်ခိုးရှင်များကို တစ် ဂဏ္ဍရပ်ပြီး “ခေါမသူရဲကောင်းများ အကြောင်း လုံမလေးမဂ္ဂဇင်းတွင် ဆက်လက်ပြန်ဆို ဖော်ပြခါနီး အချိန်တွင် စာပေစိတ်ရှိသော ဆရာမ မလေးလုံ ကွယ်လွန် သွားခဲ့၍ ဆရာကြီး တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်လည်း ခေါမသူရဲကောင်းများ ကဏ္ဍကို ဆက်လက် ပြန်ဆိုရေးသားရန် ရှိသော်လည်း မပြန်ဆိုဖြစ်တော့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာကြီးသည် ကမ္ဘာ့စာပေ ခေါ် ဥရောပစာပေ ယဉ်ကျေးမှုကြီး၏ အရေးကြီးသော မူလဘူတ အရင်းအမြစ် အနွယ် စတင်ရာ ခေါမစာပေနှင့် မြန်မာစာဖတ်ပရိသတ်ကို အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်စေချင်ပါသည်။ အနောက်တိုင်း စာပေနှင့် အတွေးအခေါ်ကို အပြည့်အ နားလည်ဖို့မှာ ခေါမစာပေနှင့် အတွေး အခေါ်ကို မသိ၍ မဖြစ်ပါ။ အနောက်တိုင်း စာပေ၊ ခေါမစာပေတို့မှ အနုပညာ ဆိုင်ရာ နည်းပညာ နည်းစနစ်များ မသိဘဲ လုံးချင်းဝတ္ထု နော်ဗယ်လီ (Novel) ခေါ် ရသစာပေ အမျိုးအစားသစ်ကို ကမ္ဘာ့စံချိန်မီ ရေးသားနိုင်ဖို့ မလွယ်ပါ။ ခေါမစာပေ ကမ္ဘာ့စာပေတို့ဆီမှ လုံးချင်းဝတ္ထု (Novel) နည်းပညာများ၊ အနုပညာနည်းစနစ်များနှင့် ပတ်သက်၍ အတုယူစရာ၊ ဆည်းပူးစရာများ ရှိပါသည်။ ယင်းတို့ကို သဘောပေါက် သိနားလည်သကဲ့သို့ မိမိတို့၏ မြန်မာ စာပေ၊ မြန်မာယဉ်ကျေးမှု၊ မြန်မာ့အတွေးအခေါ်ကိုလည်း ကောင်းစွာ သိနားလည် မည် ဆိုလျှင် အရိုးကို အရွက်မဖုံးသော လုံးချင်းဝတ္ထု (Novel) ကောင်းများ ဖန်တီးနိုင်ပါလိမ့်မည်။ ဤကား ဆရာကြီးတက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်၏ စာပေ စေတနာပါတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာကြီးဇော်ဂျီသည် ကမ္ဘာ့စာပေနယ်ပယ်မှ “ပလေတိုနိဒါန်း”ကို မြန်မာစာပေနယ်အတွက် စတင်ပြန်ဆိုပေးခဲ့ပါသည်။ အဆိုပါ“ပလေတိုးနိဒါန်း” စာအုပ် ပုံနှိပ် ထုတ်ဝေပြီးနောက် နှစ်အနည်းငယ်အကြာ ဆရာကြီးရီနှင့် ဆုံတွေ့စဉ် ဆရာကြီးဇော်ဂျီကို ဆရာ တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် ချီးကျူး ပြောဆို မေးမြန်းခဲ့ပါသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဆရာ ပလေတိုးနိဒါန်းကို ဘာသာပြန်ပေးတာ သိပ်ဝမ်းသာတယ် ဆရာ၊ ပလေတိုး နိဒါန်း ပြီးတော့ အရစ္စတိုတယ်ရဲ့ စာပေကျမ်း ၈ ကျမ်းကို ဆရာ ဆက်ဘာသာပြန်မှာပဲလို့ မျှော်နေတာ။ အရစ္စတိုတယ်လ်ကျမ်းတွေကို လည်းဆရာ ဆက်ပြီး ဘာသာပြန်ပေးပါဦး ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဒါတွေ ဆရာ ဘာသာမပြန်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပတိုး နိဒါန်း စာအုပ် ထွက်ပြီးတော့ အခြေအနေ ကြည့်ရတာ ဒီကျမ်းတွေဟာ မြန်မာပြည်အတွက် အချိန်မတန်သေးဘူး။ စောနေတယ် ထင်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42482102730901,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_dd73ccc0-089e-4ecf-93cb-7c0ecd1138d0.jpg?v=1730271058"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-တန်ခူးလေနှင့်လျောတော့သည်","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - တန်ခူးလေနှင့်လျောတော့သည်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပိတောက်ချင်းတော့ မတူပါလေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တစ်နှစ်တွင် သည်တစ်လပေပ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်လတွင် တစ်ရက်ထဲ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခက်ခဲတဲ့ ရက်ဗုဒ္ဓါ ပွင့်ရှာကြ စုံမြိုင်တွင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးကြော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၂)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရာသီပန်းဖြစ်သဖြင့် ဆန်းသစ်သည့်ဂုဏ်ကို မြတ်နိုးမိရာမှ တန် ဖိုး ထားခဲ့မိလေသလား မသိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ချစ်ခြင်း၊ မုန်းခြင်း၊ နှစ်သက်ခြင်း၊ မနှစ်သက်ခြင်း စသော နှလုံးသားနှင့်သာ ဆိုင်သည်ဟု အနုပညာရှင်တို့ ဖွဲ့နွဲ့လေ့ရှိသည့် စိတ်ဝေဒနာသဘောတို့မှာ ကြောင်းကျိုးဆက်သွယ် တွေးခေါ်မှုမှထက် ပုဂ္ဂလိက အတွေ့အကြုံဝယ် မူတည်ပေါ်ပေါက်လာသည် ဟူသော အယူအဆမှာ မှန်ကောင်းမှန်ပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပိတောက်ကို ချစ်မိရသည့် အကြောင်းကို မရှာလိုပါ။ ပိတောက် ပင်ရိပ်၌ ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ပိတောက်ကို မချစ်သော မိမိ၏ အယူအဆ နိုင်ငံတွင် “တစ်ပြည်သူ” သက်သက်သာ ဖြစ်နေသည့် ချစ်လှစွာသော ထားတစ်ယောက်အား မုန်းသင့်သည့် အထောက်အထား၊ မေ့ထိုက်သောအကြောင်းချက် တွေ့ရှိလျက်နှင့် မမုန်းရက်၊ မမေ့နိုင်သော မိမိ ကိုယ်ကိုလည်း အပြစ်မတင်လို...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မင်သော ပိတောက်ကို မြင်လေတိုင်း မကြင်သော တစ်ယောက် ကို ထင်ယောင်မိသဖြင့် မချိလှသောရင်မှာ မသက်သာသော်လည်း သည်ဝေဒနာ၏ သံသရာကိုသာ တစ်နှစ်တစ်ခါ ထပ်ကာလည်စေမိ သော ကိုယ့်ကိုယ်သာ အံ့ဩရမည်ထင်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပိတောက်ပွင့်လျှင်မူ ပင့်သက်ကိုရှူရင်း ပင်မြင့်ကိုမျှော်မိစမြဲဖြစ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြင်မိလျှင် မြင်လေတိုင်း မလှုပ်ရှားသော်လည်း အသည်းပြင်၏ နက်ရှိုင်းသော တစ်နေရာဝယ် မြည့်မြည့်နှင့် ငွေ့ငွေ့ကျန်လေသေး သည့် ဝေဒနာကို လှုံ့ဆွလေသော သည်ပန်းကိုမှ “သည်ပန်းမှမြတ် ပန်းတော်” ဖြစ်နေမိသည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို နားမလည်မိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရာသီပန်းဖြစ်သဖြင့် ဆန်းသစ်သည့်ဂုဏ်ကို မြတ်နိုးမိရာမှ တန် ဖိုးထားခဲ့မိလေသလား မသိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၃)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လ,တန်ခူးဖြစ်သဖြင့် ခရီးကျူးစမိုးသားတိမ်လွှာတို့ အံ့ကာဆိုင်း၍ မှိုင်းပျပျရှိသော တာသင်္ကြန် ကာလတည်း။“မိုးနံ့၊ ရေနံ့၊ ပိတောက်နံ့တို့မှာ မြေသင်းနံ့နဲ့ ရောလျက် သင်းပျံ ကြိုင်နှံ့နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညောင်ဝိုင်းရွာ၏ ကျစဒီရေနှင့် ပြည့်ဖြိုးလျက်ရှိသေးသော ချောင်း မရေစပ် ပိတောက်ပင်အောက်ဝယ် တစ်ယောက်တည်း အေးအေးလူလူ ထိုင်နေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခပ်လှမ်းလှမ်း အာရှလူငယ်ဥက္ကဋ္ဌ ကိုသိန်းမောင်၏ အိမ်ဝင်းအတွင်းရှိ မုန့်လုံးရေပေါ်ဝိုင်းမှာ ကျွန်တော့်ပတ်ဝန်းကျင်၌ အစီအရီ ဝိုင်း ပေါက်နေသော ဓနိပင်များ ကာကွယ်နေသဖြင့် မမြင်ရသော်လည်းထိုမှ အသံများကို ကောင်းစွာကြားနေရ၏။ “ဥက္ကလာပ... ဟမ္မသောက...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညောင်ဝိုင်းရွာ၏ မိန်းမကြမ်းကြီးဒေါ်ပု၏ မျောက်ဆရာ သီချင်းသံနှင့် မြေပြင်ကို ကြိမ်နှင့် တဖျတ်ဖျတ်ရိုက်သံသည် ပေါ်ထွက်လာသည်။ လူကြီး၊ လူငယ်၊ မိန်းမ၊ ယောက်ျားများ၏ ဝါးကနဲ ပွဲကျသံ မှာလည်း ပေါ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗိုလ်ကြီးရေ. . ဟောဒီမှာ ကယ်ပါဦး၊ လူစင်စစ်က အမြီးနောက် ပေါက်ပြီး မျောက်ဖြစ်နေပြီ၊ အဟီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်တပည့်ကျော် ရဲဘော်သန်းထွတ်ကြီး၏ ဟန်လုပ်ထား သော ရွှတ်ပြက်ပြက် ငိုသံကြီးက နောက်မှ ဆက်ထွက်ပေါ်လာ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အံမာ.. နင့်ဗိုလ်ကြီးများအားကိုးလို့၊ ကဲ... ကမှာက၊ မကရင် ရှေ့ကအမြီးပါ ဆွဲနှုတ်လိုက်ရမလား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အံမာလေး. . လေး. . ဒါလေး တစ်ခုတော့ ချမ်းသာပေးပါ၊ က, ဆိုရင်လည်း က,ပါမယ်၊ ဟယ်.. တတ်နိုင်ဘူး မင်းပဘာ၊ မင့်အတွက်ဖြေဖျော်ရမယ်ဆိုရင်တော့ မောင်ကြီးကုသမျောက်ဘဝနဲ့ လှလှ ကြီး က,ပါမယ်... အဲဟယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သန်းထွတ်ကြီးမှာလည်းမခေ၊ မင်းသားဟဲ, ဟဲ၍ ဒေါ်ပုအားခွပ် လိုက်သည်။ ပရိသတ်မှာ ပွဲကျသွားပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အံမယ်-အံမယ် သေနာက ငါ့ကိုပဘာ၊ သူ့ကိုကုသတဲ့၊ ကဲ ကဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျောပြင်ကို တအုန်းအုန်းထုသံ ထွက်လာသည်။ ညောင်ဝိုင်းရွာတွင် ခေတ္တစခန်းလာချနေသော ကျွန်တော်တို့ ဗမာ့ တပ်မတော် တော်လှန်ရေးတပ်စုလေးမှ အရွှတ်ဆုံး၊ အနောက်ဆုံး မျက် နှာ အပြောင်ဆုံး တပ်သားကျော်သန်းထွတ်ကြီးနှင့် ညောင်ဝိုင်းရွာ “အပျိုခေါင်း” ဒေါ်ပုကြီးတို့၏ နှစ်ပါးသွားမှာ ဤသို့လျှင် စိုစိုပြည်ပြည်နှင့် မြိုင်ဆိုင်လှချေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သင်္ကြန်မှာ ပျော်တတ်သူတို့အတွက် ဘက်မရှိအောင် ရွှင်ဖွယ် ကောင်းသော မြန်မာ့ပွဲတော် တစ်ခုမှန်ပါ၏။ အပေါင်းအသင်းနှင့် စည်စည်ကားကား ပျော်ရသည်ထက် ကိုယ့်အတွေးနှင့်ကိုယ် နှစ်သိမ့် ကြည်နူးရသည်ကို ပိုမက်မောသော ကျွန်တော်ကသာ ချောင်းရေစပ်၌ အေးအေးလူလူ လာထိုင်နေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျဆင်းလျက်ရှိသော ချောင်းရေတိုးသဖြင့် ငိုက်ညွှတ်ကျလျက် ရှိသော ဓနိပင်၏ အရိပ်တို့မှာ ငြိမ်ငြိမ့်နှင့်လှုပ်ယမ်းနေသည်။ နောက်ကျိသော ချောင်းရေပြင်တွင် အခွေခွေလည်ရွေ့လျက်ရှိသည့် ဝဲဂယက် တို့နှင့်အတူ ဗေဒါပင်နှင့် လမုသီးများမှာလည်း တလှုပ်လှုပ်မျောပါနေ ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပိတောက်ပွင့်လွှာကလေးများမှာ အသာအယာမြေဆီသို့ ကြွေဆင်းလျက်ရှိသည်။ မြေပြင်နှင့်ဝဲလည်လျက်ရှိသော ရေစပ်ဝယ် ရွှေဝါပွင့်ချပ် တို့ ခပ်ကျဲကျဲပြန်နှံ့လျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တော်လှန်ရေးကာလ၏ လွမ်းဖွယ်သည့် ဤတစ်ခုသော သင်္ကြန်ဝယ် မတူလေသော ပိတောက်နှစ်ခိုင်တို့ တိုက်ဆိုင်ပွင့်မိကြခြင်းဖြစ် ပါ၏။ အတွေး၌နစ်မြော၍ စိတ်မှာ ဗေဒါနှင့်အတူ ချောင်းရေအလိုက် ဘယ်အထိ မှီပါနေမိသည်မသိ၊ ဗွမ်းကနဲ သွန်လောင်းချလိုက်သော ရေသံနှင့်အတူ တစ်ကိုယ်လုံးရွှဲစိုသွားကာမှ အလန့်တကြားနောက်သို့ လှည့်ကြည့်မိသည်။ သာယာသော နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် ရယ်မောသံကို လည်း တစ်ပြိုင်နက် ကြားလိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထား..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထားသည် ကျွန်တော့်လိုသင်္ကြန်အခါတွင် တစ်ကိုယ်တော်ကျင့် သုံး၍ အပုန်းကောင်းသူကိုမှ မိအောင်ရှာဖွေရေလောင်းရသည်ကို ကျေနပ်ဝမ်းမြောက်လှသည့်အလား လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရယ်မောနေပါ၏။ ရှည်သွယ်သမျှ ကော့ပျံသော ပိတုန်းရောင်မျက်တောင်တို့ ဝန်းရံအပ် သည့် မျက်လုံးပြာ၂-စုံဝယ် ရွှင်မြူးခြင်း၏ မျက်ရည်ကြည်များမှာ ပြည့်လျှမ်း ဝင်းလဲ့နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရုတ်တရက်တော့ စကားမဆိုမိ၊ ရွှေဝါရောင်နုအသားနှင့် မျက်လုံးပြာရှင် ထား၏ရယ်မောစဉ် လျှပ်လက်ပြေးသည့် သန့်စင်ဖြူဖွေးသော သွားညီညီလေးများကိုသာ အသားကြည့်နေမိသည်။ “ဘယ့်နှယ်လဲ ကိုမြင့်ခိုင်၊ ပိတောက်ပင်အောက်မှာ တိတ်တိတ်လေး ကျိတ်ဆွေးနေတာ လူမိလို့ အံ့အားသင့်နေပလား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်လို သုံးလိုင်းကြယ်တစ်ပွင့် ဗိုလ်လေးတစ်ဦးအား တစ်ရွာလုံးက ဗိုလ်ကြီးဟု လေးလေးစားစား ခေါ်ကြသော်လည်းထား ကမူ နာမည်ကိုသာ ရင်းရင်းနှီးနှီး ခေါ်သည်။ ခေါ်ထိုက်သည့် အကြောင်း လည်းရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စစ်မဖြစ်မီ တက္ကသိုလ်၌ ထားနှင့် ကျွန်တော်တို့အတူပညာ ဆည်း ပူးခဲ့ကြဖူးသည်။ ထိုစဉ်တုန်းကမူ ကုလားနှင့် ကပြားများသာ အယူများသော သတ္တဗေဒကို မိန်းကလေးဖြစ်လျက်လိုက်နေသော ထားအားကျွန်တော်မသိသကဲ့သို့၊ ဖီလိုဆိုဖီဌာန တက္ကဗေဒစာအုပ်များအကြား ၌သာ အချိန်ကုန်တတ်သော ကျွန်တော့်အားလည်း ထားကမသိ၊ မြင်ဖူး တွေ့ဖူးကြယုံမျှဖြစ်သည်။ စစ်အတွင်း တပ်မတော်တွင် အမှုထမ်းရင်း အာရှလူငယ်ဌာနချုပ်သို့ မကြာခဏအလည်ရောက်မိမှ အမျိုး သမီးဌာနတွင် ထာဝရတွေ့ရသောထားနှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးခဲ့ရသည်။ အကြောင်းဆုံပြန်၍ ထားတို့ အိမ်သားများက ညောင်ဝိုင်းရွာသို့ စစ်ပြေးအလာ ကျွန်တော်ကလည်း တာဝန်နှင့် အဆိုက်ဖြစ်သဖြင့် အလိုက် သင့်ပိုမို အကျွမ်းဝင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တက္ကသိုလ်မှ ဝေးကတည်းက တက္ကသိုလ် “မီးလျူး” ပတ်ဝန်း ကျင်မှ အပြင်လူအတွက် အတန်စိမ်းသော တက္ကသိုလ် “လင်ဂို” သီး ခြား ဘာသာစကားမျိုးနှင့်ကင်းခဲ့သော ကျွန်တော်တို့ ၂ ဦး အတွက် အချိန်အားလပ်တိုင်း စကားပြောမဆုံးနိုင်အောင် ရှိရသည်မှာလည်း မဆန်းဟု ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အံ့အားသင့်သွားတာတော့ မှန်ပါတယ်၊ ကျိတ်ဆွေးစရာကတော့ လွမ်းဖို့သခင် မရှိသေးပါဘူးထား...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တယ်ဆိုလိုက်တဲ့ စာပါလား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထားသည် ခပ်ရွှင်ရွှင်နောက်လိုက်ရင်းပိတောက်ပင်ရင်း ကျွန်တော့် ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မသိပါဘူး၊ ထားက ရှင်တို့စစ်သားတွေ ဆိုလေ့ရှိတဲ့ လှရာရာ ... ရွေးလို့ ဆင်မပေးရဆံမြညှာကေ... ဆိုတဲ့ သီချင်းသဘောလိုများ ပိတောက်ပွင့်တာရင်း ဆွေးနေသလားလို့ပါ....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထားသည်ပေါင်ပေါ်တွင် မှောက်တင်ထားသော ဖလားအောက် ခံပေါ်၌ ပိတောက်ပွင့်ကလေးများအား ကောက်ယူ စီဆော့ကစားရင်း ခပ်အေးအေးနှင့် ဆက်နောက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်ကမူ အသာပြုံးရင်း ပင်ထက်မှာ လျှံဝင်းသော ပန်းမင်း ရွှေငုံတိုင်အားသာ မျှော်ငေးကြည့်နေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်တော်က ပိတောက်ပန်းကို သိပ်ချစ်တယ်၊ ဒီလိုချစ်တဲ့ ပိတောက်နဲ့ ထားပြောသလို လွမ်းစရာဇာတ်ကြောင်းများ မတော်တဆ လာဆက်သွယ်မိမှာကို ... တစ်ခါတစ်လေ တွေးကြောက်မိသေး တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟော... ရှင်စိတ်ကူးယဉ်လာပြန်ပြီ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထားသည် ကျွန်တော့်စကား ဘယ်နေရာမှ ဟာသတွေ့သွားသည်မသိ၊ တခစ်ခစ်နှင့် ရယ်နေသည်။ အရယ်ရပ်သော် ဆက်လက်၍များပင် ဝေဖန်မှတ်ချက် ချနေပြန်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရှင်တို့ စိတ်ကူးယဉ်သမားတွေ၊ စာရေးဆရာတွေ၊ ကဗျာ ဆရာတွေ အားလုံးပေါ့လေ၊ တော်တော်ရယ်ဖို့ကောင်းတယ်၊ သူ့ သဘာဝပွင့်ချင်လို့ ပွင့်နေတဲ့ ပိတောက်လည်းမနေရ စံပယ်လည်း မလွှတ်၊ သဇင်လည်း ချမ်းသာမပေး၊ နှင်းဆီလည်းမကျန်ဘူး၊ လျှောက် ဖွဲ့နွဲ့ပြီး မျက်ရည်နဲ့ လိမ်းပေးချင်ကြတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါကတော့ ဒီလိုရှိပါတယ်ထား၊ ကဗျာဆရာ့ လုပ်ငန်းကိုကတိကျတဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ယေဘုယျ သဘောပေါ်အောင်ဖွဲ့နွဲ့ ဖန်တီးရခြင်းပေကိုး၊ ဥပမာ ပန်းရဲ့ပွင့်ခြင်း ကြွေခြင်းဆိုတဲ့ နယ် ကျဉ်း တိကျတဲ့ အကြောင်းတစ်ရပ်ကို ဖွဲ့နွဲ့နေသယောင်ဖြစ်ပေမယ့် ကဗျာဆရာတွေဟာ လောကသဘာဝတစ်ခုခုရဲ့ဖြစ်ခြင်း၊ ပျက်ခြင်း၊ မတည်မြဲခြင်းဆိုတဲ့ ယေဘုယျအနက်သဘောကို ဖတ်သူရဲ့ ဉာဏ် အမြင်မှာထင်လာအောင် သီကုံးကြရတာကလား။ ပန်းရဲ့ အကြောင်း ဖော်ရာမှာ လူရဲ့ဝေဒနာ၊ စေတနာသဘောတွေကို သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့ တင်ပြခဲ့တဲ့ ဆရာဇော်ဂျီတို့၊ ဆရာမြကေတုတို့ရဲ့ ကဗျာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခါက ဒီသဘောမျိုး ကျွန်တော် ရှင်းပြခဲ့ဖူးတယ် ထင်တယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရှင်ပြောနေတုန်းတော့ နားလည်သလိုလိုပါပဲ။ နောက်တော့သာ ဘာမှမရေရာတာ ရှင်တို့အနုပညာဆိုတာကဒီလိုပဲ ဝေ့လယ်လယ် ထင်ပါရဲ့။ ဒါထက်နေပါဦး ရှင်ကကော ကဗျာဆရာ မဟုတ်ပေမယ့် ပိတောက်ပန်းကို ဘယ်လိုများမြင်ထားသလဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်က ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဖြေလိုက်လျှင် ထားဆီမှအဘယ် သို့သော ဝေဖန်ချက်လာမည်ကို သိနှင့်သဖြင့်ပင်ပြုံးလိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်တော်ကတော့ ပိတောက်ရိုမန်းတစ်လပ်ဖ် စိတ်ကူးယဉ် အချစ်အဖြစ်နဲ့ပဲမြင်မိတယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထားသည် မျက်လုံးလေးပြူးကာ ကျွန်တော်အားလှည့်ကြည့် လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “ထားအတွက် ရယ်စရာကောင်းသွားသလား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီနေရာမှာတော့ ထားအမြင်နဲ့ ရှင့်အမြင် တူလွန်းလို့ အံ့အား သင့်သွားတာပါ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်မှာလည်း အံ့သြသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42482127437973,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ea54f9a0-52ec-4308-be7c-0710fc63c778.jpg?v=1730271109"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-ပညာရဲ့သဘော","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - ပညာရဲ့သဘော","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာမှာကော ဆရာ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝေါဟာရအနက်အားဖြင့် ပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာမှာလည်း ဗုဒ္ဓယဉ်ကျေးမှုကလာတဲ့ ပညာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဝေါဟာရတွေ အများကြီးရှိတယ်။ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားက ပညာကို အလွန်မှ သူမတူအောင် အလေးအနက်ဟောပြ၊ ဆုံးမ သွန်သင်ခဲ့တယ်။ ဗုဒ္ဓတရားတော်မှာ ပညာက ထိပ်ပဲ။ သီလသိက္ခာ၊ သမာဓိသိက္ခာ၊ ပညာသိက္ခာဆိုပြီး သာသနာသုံးရပ် ဗုဒ္ဓက ဟောခဲ့ တာရှိတယ်။ ဒါကို နက်နက်နဲနဲလိုက်ကြည့်တဲ့အခါ သတိပြုရမယ့် စကားလုံးတွေ တွေ့တယ်။ အရေးကြီးဆုံးကတော့ ဆရာတို့မြန်မာက ယူထားတဲ့ ပညာဆိုတဲ့ စကားပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက် ဉာဏဆိုတဲ့ စကားလုံး၊ နောက် ဝိဇ္ဇာဆိုတဲ့ စကားလုံး၊ ခုနက ပြောခဲ့သလို သိက္ခာဆိုတဲ့ စကားလုံး၊ ပြီးတော့ သိပ်မသိကြသေးတဲ့ စကားရှိသေးတယ်။ ပဇာနနာဆိုတဲ့ စကား။ နောက် ဒဿနဆိုတဲ့ စကား။ အဲဒါတွေအားလုံးကို ပညာအကြောင်း ဆွေးနွေးရာမှာ ထည့်သွင်းဆွေးနွေးရလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပထမဆုံး အလွန်ယေဘုယျကျပြီး လူအများ နားလည် လက်ခံမယ့်စကားနဲ့ပဲ ဆရာပြောပါ့မယ်။ ပညာဆိုတာ ဘာလဲ။ပညာဆိုတာ လူ့ရဲ့ အရည်အသွေး၊ လူ့ရဲ့ စွမ်းအင်တစ်ခုလို့ ယူဆလို့ရတယ်။ ပညာရှိဆိုတယ်တဲ့လူဟာ ပညာဆိုတဲ့ စွမ်းအင် ရှိတာပဲ။ အရည်အသွေးကို ပြောရရင် မျက်စိ၊ နား၊ လက်နဲ့သွားပြီးကိုင်လို့ထိလို့ မရဘူး။ ဉာဏ်နဲ့သာ သိနိုင်တယ်။ သူ့ရဲ့ စွမ်းအင် ဆိုတာ ဉာဏ်သဘော ပညာက လူကိုအကျိုးပြုတဲ့ စွမ်းအင်ရှိတယ်။ ဘယ်လိုအကျိုးပြုတဲ့ စွမ်းအင်လည်းဆိုရင် ယေဘူယျအားဖြင့် ဖြစ် ချင်တာတွေကို ဖြစ်အောင်၊ မဖြစ်ချင်တာတွေကို မဖြစ်အောင် ပညာ ကလူကို လုပ်ပေးနိုင်တယ်။ ဒါက အလွန်မြင့်တဲ့ အနက်အဓိပ္ပာယ် မို့ ဆရာ ရှင်းပြပါမယ်။ အဲဒီဟာ သဘောပေါက်ဖို့ လိုတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပညာအကြောင်းပြောရင် ဟိုကလည်း ပညာ၊ ဒီကလည်း ပညာ ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီတော့ ခုနက အင်္ဂလိပ်စကားလုံးပြောရရင် Information ဆိုတာသိခြင်းကိုပြောတာ။ သိခြင်းဆိုတာက ဘယ် လိုသိခြင်းလဲ။ ဘယ်လိုသိနည်းနဲ့ သိထားတာလဲ။ ကြည့်ပြီး သိတာ ရှိတယ်။ ကြားပြီးသိတာရှိတယ်။ သူများပြောတာက တစ်ဆင့်သိတာ ရှိတယ်။ သို့သော် Information ဆိုတဲ့ သိခြင်းသည် အာမခံချက် သိပ်မရှိဘူး။ သူ့မှာ မလွဲမသွေမှန်ကန်မှု ရှိချင်မှရှိမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသိတော့သိလိုက်တာပဲ။ အဟုတ်သိတာ ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ် မယ်။ မဟုတ်တာကိုလည်း ဟုတ်တာအဖြစ် သိချင်သိနေမယ်။ ဒါမှ မဟုတ် တစ်ဝက်တစ်ပျက် အမှန်ကိုလည်း အပြည့်အစုံအမှန်လို့ သိချင်သိမယ်။ ဒါကြောင့် ခုခေတ်စကားတွေရှိတယ် မဟုတ်လား။ Disinformation တို့ Misinformation တို့။  ဒါကလူသားကို Information ဆိုတဲ့ အသိပေးခြင်း၊ လူတွေကို အမှန်လို့ ယုံသွား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအောင် လုပ်ခြင်းအားဖြင့် ဉာဏ်ကြီးတဲ့သူတွေက ဉာဏ်နည်းတဲ့ သူတွေကို ကစားလို့ရတယ်။ သူက အကောင်းလည်းရှိတယ်။ အဆိုး လည်းရှိတယ် အမှန်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ အမှားလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ အာမခံချက် မရှိဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eKnowledge ကရောဆရာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eKnowledge ဆိုတာက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူက အမှန်တရားဘက်ကို နည်းနည်းကပ်တယ်။ အဲဒီလိုသိခြင်းမျိုးကို ခေါ်တယ်။ ရှုကြည့်ခြင်း၊ လေ့လာခြင်း စတာတွေပေါ်မှာရှိတဲ့ အချက်အလက် အစုအဝေးကို Knowledge လို့ခေါ်တယ်။ တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီ အစု အဝေးမှာတင် ရပ်မနေဘဲ အဲဒီလို စုဆောင်းရရှိတဲ့ အချက်အလက် တွေပေါ်မှာ တည်ပြီးတော့ စဉ်းစားပြီး ကောက်ချက်ယူတဲ့ သဘောတွေကို Knowledge လို့ခေါ်တာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုယ်စူးစမ်းရှာဖွေထားတဲ့ သိမှုအစုပေါ့။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ သိမှု အစုအပုံကနေပြီးတော့ စဉ်းစားတွေးခေါ်ပြီး ကောက်ချက်ယူတဲ့ သဘောပဲ။ သဘောဆိုတာ ဉာဏ်ကိစ္စ။ ပသာဒတွေနဲ့ သွားကိုင်လို့ ရတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အင်္ဂလိပ်လို idea လို့ ခေါ်တယ်။ ပလေတို ကြီးက အိဒလို့ ခေါ်တယ်။ အတူတူပါပဲ။ ဉာဏ်ကိစ္စ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်တစ်ခါ သိရုံသိပြီး သဘောပေါက်ရုံတင်မကဘဲ နားလည်တာမျိုး၊ သိတိုင်းနားမလည်ဘူး နားလည်တဲ့ အဆင့်ရောက်တဲ့ အသိမျိုးကိုမှ Knowledge လို့ခေါ်တာ။ နောက် Knowledge ဆိုတဲ့စကားမှာ နားလည်တဲ့ စကားရိပ် အနက်အဓိပ္ပာယ် ပါနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်စကားတစ်ခု Learning ဆိုတာ များသောအားဖြင့် Learning ကို သင်ယူသည်လို့ ပြောနေကြတယ်။ သူ့ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကတော့ လေ့လာသဖြင့်ရရှိသောသိနားလည်မှု များသော အားဖြင့်တော့ philosopy တို့ ဘာသာစကားတို့ စတဲ့နယ်ပယ် တွေက သိနားလည်မှု လေ့လာမှုကို Learning လို့ခေါ်တာ knowledge နဲ့ Learning နဲ့ကမတူဘူး။ ဆင်တာ။ ဒါပေမယ့် knowledge က ပိုကျယ်ဝန်းတယ်။ ပိုလည်း တိကျချင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက် Intuition ဆိုတာက လူတကာ သိပ်အသုံး နည်းတယ်။ သူလည်း သိတာပဲ။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လို အသိမျိုးကို ခေါ်တာလဲဆိုတော့ နက်နဲလေးနက်ပြီး အများတကာ လူတကာ မသိနိုင်၊ ဉာဏ်မမီနိုင်တဲ့ ပညာမျိုးကိုခေါ်တာ။ ပါဠိစကားကျတော့ ရှိတယ်။ ဉာဏဝိဿယတဲ့။ သူက ခက်ခဲလေးနက်တယ်။ အလွယ် တကူ မသိနိုင်တဲ့ သဘောတွေ အဲဒါတွေ ရှိတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒီတော့ ဥပမာဆိုပါတော့။ ခုခေတ်မှာ ပြောကြတာ ရှိတယ်။ လူတိုင်းတော့ Relativity ကို ကြားဖူးနေကြတာ၊ ပြော နေကြတာ။ တကယ်နားလည်လို့လားလို့ မေးတော့ မသိဘူး။ ဒါက အိုင်းစတိုင်းတို့လိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုးမှ သိနိုင်တယ်။ လူတကာ အကုန်မလိုက် နိုင်ဘူး။ ဒီသဘောတွေ ရှိနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက် ဒါတွေ အကုန်လုံးနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ အကျယ်အဝန်း ဆုံး စကားက wisdom,  wisdom ကို “ပညာလို့ ဆရာခေါ်ရတာက ပါဠိစကား၊ ပညာကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာပြန်တဲ့ဆရာတွေက wisdown လို့ ပြန်ကြတာ ရှိလို့ပဲ။ သူကတော့ သာမန်သိမှုလေး မဟုတ် ဘူး။ သာမန်သိမှု အစုအပုံလေး မဟုတ်ဘူး။ သူက ကျယ်ပြန့်တဲ့ သိနားလည်မှုအပေါ်မှာ အခြေခံပြီး အဆင့်မြင့်တဲ့ ဆုံးဖြတ်စွမ်းမှု နားလည်မှုကို ခေါ်တယ်။ ဒီနေရာမှာ ပညာရဲ့ အသုံးလေးပါလာတယ်။ အနက်အဓိပ္ပာယ်လေး။ တတ်သိနားလည်ရုံတင် မကဘူး။ တတ်သိနားလည်မှုအပေါ်မှာ အခြေခံပြီး လူသည် ဆုံးဖြတ်စွမ်းမှု ရှိလာတယ်။ ပြီးတော့ ရေရေလည်လည် ပယ်ပယ်နယ်နယ် ထောင့် စေ့စေ့ကနေ နားလည်လာတယ်။ ဒါမျိုးမှ wisdom လို့ခေါ်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်္ဂလိပ်လိုတော့ wisdom ကို အနက်ပြန်တဲ့အခါမှာ (wisdom implies superior judgement and understanding based on broad knowledge ) wisdom ကသာမန်သိရုံမဟုတ်၊ လူတွေ လုပ်ကိုင်ပြောဆို တွေးတောကြံဆတဲ့ နေရာတွေမှာ ရှေ့ဆောင်ရှေ့ရွက်ပြုနိုင်တဲ့ သဘောမျိုး၊ ထိန်းသိမ်း နိုင်တဲ့ သဘောမျိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပါဠိလိုတော့ ပညာပုဗ္ဗင်္ဂမဆိုတဲ့ စကားရှိတယ်။ အရိယာ သံဃာ အရှင်မြတ်တွေရဲ့ စိတ်မှာ ပညာသည် ရှေ့က အမြဲသွားတယ် လို့ ဘုရားသခင် ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးက ဟောတယ်။ လူသာမန် တွေက မကြာခဏပညာရှေ့မဆောင်ဘဲ ပညာမှတစ်ပါးအခြားသော အရာတွေက ရှေ့ဆောင်တဲ့အတွက် လောကကြီးမှာ ဝမ်းနည်းစရာတွေ၊ ကြေကွဲစရာတွေ အများကြီး ဖြစ်လာတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါကြောင့်မို့လည်း ပညာဆိုတာ သိရုံတင်မကတော့ဘူး။ လူရဲ့ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မနောကံတွေကို ထိန်းသိမ်းကြပ်မတ်ပြီး ရှေ့ဆောင်ပြုပြင်ပေးတဲ့သဘောရှိတယ်။ ကောင်းသောအဓိပ္ပာယ်တွေ အများကြီးဝင်နေတယ်။ ယေဘုယျ သဘောမျိုး နားလည်ထား ရမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာမှာ 'ပညာ'ဆိုတဲ့ စကားက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပညာဆိုတဲ့စကား ဘယ်က လာသလဲဆိုရင် ပဇာနနာ ဆိုတဲ့ စကားကလာတယ်။ သိပ်ခက်တဲ့ ပညာနဲ့ ပတ်သက်လာရင် မြတ်စွာဘုရားက ပဇာနာတိဆိုတဲ့ စကားကိုသုံးတယ်။ ဥပမာ နိဗ္ဗာန်မဂ်ဖိုလ်ကို ရောက်ဖို့အတွက် တစ်ကြောင်းတည်းသော လမ်း၊ တစ်ခုတည်းသောယာဉ်လို့ ဝိသေသနပြုပြီး မြတ်စွာဘုရားဟောတဲ့ မဟာသတိပဋ္ဌာန်သုတ်တော်ကြီးမှာ ပဇာနာတိဆိုတဲ့ စကားကို အထပ်ထပ်သုံးတာ တွေ့ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဥပမာ လျှောက်ရင်လျှောက်တယ်လို့ သိပါ။ ထိုင်ရင် ထိုင် တယ်လို့ သိပါ။ အဲဒီမှာ မြတ်စွာဘုရားက “သိ” ဆိုတဲ့ စကားကို ပဇာနာတိလို့ သုံးတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သိခြင်းသဘောကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြောတဲ့ ပါဠိစကားတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ပဇာနာတိကတော့ အမြင့်ဆုံးပဲ။ လျှောက်ရင်လျှောက်တယ်လို့ ပညာနဲ့သိပါ။ ဒါကြောင့် မို့ ပဇာနာတိလို့ ဟောတယ်။ အကြောင်းမဲ့သုံးသွားတာ မဟုတ်ဘူး။ မြတ်စွာဘုရားက “သိပါ” ဆိုတာ အများအားဖြင့် သိပါ၊ လေးလေး နက်နက် သိပါ၊ အဖက်ဖက်က ထောင့်စုံအောင်သိပါ၊ ထိုးထွင်းပြီး သိပါဆိုတဲ့ သဘောတွေ့ပါတယ်။ မြန်မာလို ဘာသာပြန်ဖို့ နည်းနည်း ခက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပညာဆိုတဲ့စကားကလည်း ပြဇညာဆိုတဲ့ စကားက ဆင်း သက်လာတာ။ အတူတူပါပဲ။ အဲဒီလို ပြဇညာက ဆင်းသက်လာတာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပညာနဲ့ နွယ်နေတဲ့ စကားတစ်လုံးရှိတယ်။ ဉာဏ ဉာဏဆိုတာ လည်း သိခြင်းပဲ။ ပါဠိမှာတော့ ဉာဏကိုသိခြင်း၊ ပညာစေတသိက် လို့ အနက်အဓိပ္ပာယ် ပေးတယ်။ ပညာအကြောင်းပြောရင် ဉာဏ အကြောင်းပါပြီး ဉာဏအကြောင်းပြောရင် ပညာအကြောင်း ပါ တယ်။ အနက်အဓိပ္ပာယ်အားဖြင့်တော့ တူတာများတယ်။ သဒ္ဒါနည်း အရ ကွဲကွဲပြားပြား သုံးသွားတာပဲ ရှိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဥပမာဆိုပါတော့ မင်္ဂဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်ဆိုတဲ့ စကားတွေ ကြားဖူးမှာပေါ့။ ဉာဏ်ဆိုတဲ့နေရာမှာ မဂ်ပညာ၊ ဖိုလ်ပညာလို့လည်း သုံးတယ်။ ဒီလိုပဲ စိန္တာမယဉာဏ်၊ သုတာမယဉာဏ်၊ သောတာမယ ဉာဏ်၊ ဘာဝနာမယဉာဏ်လို့ သုံးသလို စိန္တာမယပညာ၊ သုတာမယ ပညာ၊ သောတာမယပညာ၊ ဘာဝနာမယပညာလို့လည်း သုံးတယ်။ အချို့နေရာတွေမှာ အပြန်အလှန် အတူပမာသုံးလို့ရတာတွေရှိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါကြောင့်လည်း ပညာရှိကို အမျိုးမျိုးခေါ်ကြတယ်။ လူ အများကြားဖူးတာက ပညာရှိကို ပဏ္ဍိတလို့ပဲ ကြားဖူးကြတယ်။ မေဒါဝီဆိုတာလည်း ရှိတယ်။ မေဒါဝီကလည်း ပညာရှိကိုပဲ ပြော တာ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မေဒဆိုတာကလည်း ပညာကိုပဲပြော တာ။ အဲဒီလိုပဲ ဝိညူကိုလည်း ပညာရှိလို့ခေါ်တာပဲ။ ကဝိ ဆိုတာ လည်း ပညာရှိအဲဒီလိုပဲ ဉာဏီဆိုတဲ့ ပညာရှိလည်း ရှိတယ်။ စကား လုံးတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆက်သွယ်နေတဲ့ သဘောတွေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ခါ ပညာအကြောင်းပြောလို့ရှိရင် မပါရင်မဖြစ် ပညာနဲ့ ဆက်သွယ်ထားတဲ့ စကားတစ်လုံး ရှိသေးတယ်။ ဝိဇ္ဇာ။ ဝိဇ္ဇာကို ပါဠိ အဘိဓာန်မှာ အနက်ပေးတာက အတတ်ပညာတဲ့၊ အဘိဉာဉ်တဲ့ ဒေဝ ကျမ်းတဲ့၊ မန္တာန်တဲ့၊ အရိယဉာဏ်တဲ့။ စကားတစ်လုံးတည်းမှာအဓိပ္ပာယ် ကွဲတာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ အင်္ဂလိပ်လိုတော့ ဝိဇ္ဇာကို knowledge or learning or schorlarship or science တဲ့၊ wisdorm တဲ့၊ skill တဲ့၊ အဲဒီလိုပေးတာတွေရှိကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဓမ္မာစကြာတရားတော်ကြီးမှာ ပညာဆီ ရောက်သွားတဲ့ အကြောင်း ပြောတဲ့အခါမှာ စက္ခုံဥဒပါဒိ၊ ဉာဏံဥဒပါဒိ၊ ပညာဥဒပါဒိ၊ ဝိဇ္ဇာဥဒါပါဒိ၊ အာလောကောဥဒပါဒိဆိုတဲ့ စကားတွေ သုံး တယ်။ ဥဒပါဒိဆိုတာ ထင်ရှားတာကိုပြောတာ။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြတ်ပြတ်သားသားဖြစ်သွားတာ ဥဒပါဒိ၊ ဒီနေရာမှာ ပညာ၊ဝိဇ္ဇာဆိုတဲ့ စကားသုံးတယ်။ အဲဒီမှာ ကိန်းဝပ်နေတဲ့ သဘောတွေကို ရှင်းသာ ရှင်းမယ်ဆိုရင်တော့ ကျမ်းတစ်ကျမ်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အကျယ်မချဲ့တော့ဘူးနော်။ ပိုပြီးသိလိုသူများကတော့ ဘုရားဟောကျမ်းတွေ၊ ဆရာတော်အရှင်မြတ်ကြီးတွေ ဟောကြားခဲ့တဲ့ ကျမ်းတွေကို ဆက် လက်ဖတ်ရှုပါလို့။ ဒီလောက်ပဲ မှာချင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cbr data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003cbr data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42482149359765,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_0f7693ea-b1d8-4cbf-9592-a3ddc4731f3c.jpg?v=1730271137"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-မိုးညအိမ်မက်မြူ","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - မိုးညအိမ်မက်မြူ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပိုင်း(၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘ၀ဟောင်းမှအစ်မ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆယ်ဆဆင့်နှောင် \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမယ်နှင့်မောင်တို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောင်ဟိမဝါ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတက်စဉ်ခါလည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်သာတစ်ဖက် \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမယ်တစ်ဖက်နှင့် \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွှေလက်ဆွဲကိုင် \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနွှဲကာယိုင်၏ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမုခ်လိုဏ်ဂူဝ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတူရောက်ကြသော်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e သူကရှေ့ဝင် \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနန်းလေသွင်ဖြင့် \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမယ်လျှင်နောက်က \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပါနေကျတည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e (၁) \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မီးရထား၏ မှန်ကာပြတင်းပေါက်မှ မျှော်ကြည့်လျှင် စိမ်းလန်းသော လယ်ကွင်းတို့ထက် ကျသက်စ ပြုပြီဖြစ်သော မိုးသီးမိုးပေါက်တို့ကို မြင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သီတင်းကျွတ်လ အစတွင်ဖြစ်၍ စပါးပင်တို့သည် ခါးလယ်မျှ အမြင့်ဆောင်ကြကုန်ပေပြီ။ လေဝယ် လှိုင်းထ၍ ငြိမ့်အိနေသော ဤစပါး မြပင်လယ် တစ်ကြောကို လွန်၍ မျက်လုံးကို ဆန့်ကြည့်သော် အရှေ့ဆီ၌ မိုးမြူသင်တိုင်း ဆင်သိုင်းစ မှိုင်းပျပျ ပဲခူးရိုးမအား မြင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မီးရထား၏အရှိန်မှာ လျှော့သွားသည်နှင့် မရှေးမနှောင်းပင် ကြီးမား သော သံတံတားကို ဖြတ်ကျော်စဉ် ကြားရတတ်သည့် ပဲ့တင်ရိုက်သံ ပေါ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တံတားကြီး၏အောက်၌ ဒေါသတကြီးနှင့် တဟဲဟဲ စီးဆင်းနေသော ချောင်းရေညိုညိုကို တွေ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒါ ဖိုးသာအောင် ကုန်းတံတားပဲ တူမကြီး၊ သာယာဝတီခရိုင်နဲ့ ပြည်ခရိုင်နယ်စပ်လေ၊ နောက်ဆယ့်ငါးမိနစ် မိနစ်နှစ်ဆယ်ဆိုရင် ပေါင်းတည် ကို ရောက်တော့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှေ့မှခရီးသည် အသက်ငါးဆယ်ခန့်ရှိ အဘိုးကြီးက ပြောသဖြင့် တူမကြီးဟု အခေါ်ခံရသူ အသက်သုံးဆယ်ခန့် ဖြူဝင်းသော အသားအရေ၊ နက်မှောင်ကော့ပျံသော မျက်တောင်၊ ပေါ်ထင်သောနှာတံ၊ ချောမောသမျှ တည်ကြည် မွန်ရည်သော မျက်နှာရှင် မိန်းမရွယ်က ဖြူစင်ညီညာသည့် သွားလေးများပေါ်အောင် ယဉ်ကျေးဖွယ်ရာ ပြုံးလိုက်၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဪ...ပေါင်းတည်အောင် ရောက်တော့မယ်၊ ခုလို ကြိုတင် သိရတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးရယ်၊ ဒါထက် ဦးကတော့ သဲကုန်းအထိ ဆက်သွားရဦးမယ်နော်...”ဟု ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်တယ်၊ ဪ...ဒါထက် ဦးတို့ သံပြတ်နဲ့သာ စကားပြောခဲ့ ကြရတယ်၊ ခွဲကာနီးမှ အသိဖွဲ့ ကြရအောင်၊ ဦးနာမည်က ဦးသိန်းမောင် ခေါ်တယ်၊ အဲ...စက်ပိုင်ရှင်ပေါ့လေ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိန်းမရွယ်က ပြုံးလိုက်သည်။ အပြုံးမှာ တောက်ပသော်လည်း တည်ငြိမ်ခံ့ညား၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်မနာမည် ဒေါက်တာ မသက်ရီ၊ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် စိတ်ပညာဌာနက ကထိကတစ်ဦးပါ၊ ဦးနဲ့ ခုလိုသိရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးသိန်းမောင်မှာ အံ့သြသည့်ဟန် မသိမသာ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒေါက်တာ...ဒေါက်တာ မသက်ရီ၊ ဒေါက်တာဆိုတော့ ပါရဂူဘွဲ့ ရှင် ပေါ့နော်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပါရဂူဆိုတဲ့စကားကြီးက မြင့်မားလွန်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဝေါဟာရ အဖြစ်နဲ့တော့ ဒီကနေ့ သုံးစွဲနေကြတာပါပဲရှင်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးသိန်းမောင်က ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဆတ်ရင်း မှတ်ချက်ချသည်။ “အင်း... ခေတ်ကြီးကတော့ တော်တော်ပြောင်းလဲခဲ့တာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုတုန်းကတော့ ပါရဂူ ဒေါက်တာဘွဲ့က အင်မတန် ရှားတာကလား။ ဦးသိသမျှတော့ ဒေါက်တာဘမော်၊ ဒေါက်တာဘဟန်၊ ဒေါက်တာသိန်း၊ ပြီးတော့ ဦးတို့ နယ်သား တူမကြီးတို့ ဆရာဖြစ်လိမ့်မယ် ပါမောက္ခ ဒေါက်တာဦးလှဖူး၊ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေလောက်ပဲ ရှိကြတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်ကဲ့ ... ဆရာကြီး ဦးလှဖူးဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆရာဆိုလည်း ဟုတ်ပါတယ်၊ ဖခင်ဆိုလည်းမှန်ပါတယ်၊ ဆပ်မကုန်တဲ့ ကျေးဇူးရှင်ကြီးပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အင်း... အင်း... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာသကွယ်၊ တူမကြီးတို့လို မိန်းမသားတစ်ဦးက ဒေါက်တာဘွဲ့ ရထားတာ တွေ့ရတော့ မြန်မာပြည် ကြီးရဲ့ ရှေ့ရေးအတွက် ဦးဝမ်းသာမိတယ်။ ဦးတို့နယ်ကို အလည်လာတုန်း တူမကြီးပျော်ရွှင်ပါစေလို့ ဦးဆုတောင်းတယ်၊ ဦးတို့ နယ်သူနယ်သား တွေက အင်မတန် ခင်မင်ဖော်ရွေပါတယ်၊ ကဲ...ကဲ...တူမကြီး ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးသိန်းမောင်သည် အလိုက်သိစွာ စကားကို ဖြတ်၍ သတင်းစာ၌ မျက်နှာအပ်လိုက်၏။မသက်ရီသည် ဦးသိန်းမောင်အား ကျေးဇူးတင်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စင်စစ် ကမ္ဘာလှည့် ခရီးသွားခဲ့ဖူးသူ တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် မသက်ရီမှာ အစစ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုရှိသောကြောင့် ဆင်းမည့်ဘူတာနီးခါမှ အရေးတကြီး သိမ်းဆည်းရန် ပစ္စည်းများမရှိ။ သို့ရာတွင် အဓိကထား ဆောင်ရွက်ရန် ကိစ္စတစ်ရပ်မူရှိသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် မသက်ရီသည် အလိုက်သိသော ဦးသိန်းမောင်ကို ကျေးဇူးတင်မိခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီသည် စာရေးစာအုပ်မှ ရေးပြီးသော စာတစ်ရွက်ကို ဆုတ်ခွာယူလိုက်သည်။ မီးရထားလှုပ်လှုပ်တွင် တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားရေး ထားရသည်မို့ လက်ရေးများသည် မသေသပ်။ သို့တစေ ကိစ္စမရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီသည် မသိမသာပြုံး၍ စာရွက်ကို ခေါက်ကာ စာအိတ်တစ်ခု တွင်း ထည့်သည်။ ထိုနောက် လိပ်စာတပ်၏။ ရထားမှာ အရှိန်မပြင်းသဖြင့် စာရေးရန် မခက်လှ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဦးမင်းလွင်၊ ဒုတိယ အတွင်းဝန်၊ ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီးဌာန၊ အတွင်းဝန်များရုံး၊ ရန်ကုန်မြို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီသည် စာအိတ်ကို ပိတ်ပြီးနောက် လွတ်အိတ်တစ်လုံးတွင် ထည့်လိုက်၍ အသင့်အတင့် သိမ်းဆည်း ပြင်ဆင်စရာရှိသည်များကို သိမ်းဆည်း ပြင်ဆင်သည်။ မိနစ်ပိုင်းအတွင်း အားလုံး ပြီးစီးသဖြင့် နေရာတွင် ထိုင်ကာ ပြတင်းမှနေ၍ အပြင်သို့ မျှော်ကြည့်မိပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပေါင်းတည်သို့ လာရခြင်းအတွက် မသက်ရီမှာ ရင်အနည်းငယ် ခုန်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီသည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် စာရေးဆရာ ကထိက တစ်ဦးမှ တစ်ဆင့် ပေါင်းတည်သား စာရေးဆရာ ကဗျာဆရာ အနုပညာသမား ၊ တော်တော်များများနှင့် သိကျွမ်းခဲ့၏။ သူတို့ပြောပြသော ပေါင်းတည်နယ်၏ ၊ အလှမှာ ရင်ခုန်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စိမ်းသော လယ်ကွင်း၊ လန်းသော တောရိပ်၊ မှောင်သောရိုးမ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် မသက်ရီသည် ဤလှပမှုတို့အား အသေအချာ မတွေ့ရ။ အကြောင်းမှာ အပြင်ဘက်၌ နှောင်မိုးးသည် အငြိုးကြီးကြီးနှင့် သည်းသည်း ကြီး ရွာနေပြီဖြစ်သောကြောင့်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မီးရထားသည် အရှိန်လျှော့သွားပြန်ကာ ချောင်းငယ်တစ်ခုကိုကျော်ဖြတ်သည်။ ပေါင်းတည်မြို့ကို စဝင်လေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မီးရထားသည် ရဲဌာနဝင်းဟု သိသာသော အဆောက်အအုံဘေးများ မှ စတင် မြို့တွင်းဝင်သည်။ ထိုအခိုက်တွင်ပင် ဦးသိန်းမောင်က သတင်းစာမှ မျက်နှာခွာ၍ စကားဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တူမကြီးက ဒီနယ်ကို ပထမဆုံး လာလည်တယ်ဆိုတော့ မေးရ ဦးမယ်၊ ဘူတာမှာ လာကြိုမယ့်လူတွေ ဘာတွေ ရှိရဲ့ နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရှိပါတယ်ဦး၊ ကျွန်မအငြိမ်းစား တရားဝန်ကြီး ဦးမင်းခိုင်အိမ်မှာ တည်းမလို့ပါ၊ လာကြိုပါလိမ့်မယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဪ... ဦးမင်းခိုင်ဆီလား၊ ဟာ... ဒီလိုဆို လာကြိုမယ့်လူ မရှိတောင် မပူပါနဲ့၊ ဘူတာမှာ ဘယ်သူမေးမေး သိကြပါတယ်၊ အဲ... စကားစပ်လို့ ပြောရဦးမယ်၊ ဦးတို့ပေါင်းတည်နယ်ဟာ ဆရာစံ သူပုန်ကြီးတုန်းက နာမည်ကျော်တာမို့ တချို့က ပေါင်းတည်သားဆိုရင် လူကြမ်း လူရမ်းကြီးတွေ ထင်တတ်ကြတယ်၊ အင်း ဝံသာနုရေးရာမှာ ဦးတို့တွေက ကြမ်းချင်ကြမ်း၊ ရမ်းချင်ရမ်းမပေါ့လေ၊ ဒါပေမဲ့ သာမန်အချိန်ဆိုရင် ဦးတို့နယ်သားတွေက အင်မတန် ဖော်ရွှေယဉ်ကျေးတတ်ပါတယ်၊ ဆိုလို တာက တူမကြီးကို ကြိုမယ့်လူ မရှိတောင်မှ ဘာမှမပူပါနဲ့လို့၊ ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီသည် “ဟုတ်ကဲ့ရှင်”ဟု ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြောလိုက်ရ သော်လည်း ရင်တွင်း၌မူ ကျိတ်သဘောကျမိသည်။ ဤနယ်သားတို့သည် မိမိတို့နယ်ကိုမူ အလွန်လေးစား ဂုဏ်ယူဟန် ရှိစွတကား။ မသက်ရီနှင့် ခင်မင်သော ပေါင်းတည်သား စာရေးဆရာ သော်တာဆွေကလည်း တစ်ကြိမ်၌ ဝင့်ကြွားစွာ ရေးဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပြင်သစ်မှာ ဂါစကွန်နယ်၊ အင်္ဂလန်မှာ စကော့ပြည်နယ်၊ မြန်မာပြည်မှာတော့ ပေါင်းတည်နယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အစ်ကိုဆွေကြီး”ပြောသည်မှာ မှန်သည်ဖြစ်စေ၊ မှားသည်ဖြစ်စေ မသက်ရီမှာ ပေါင်းတည်သို့ ရောက်လာခြင်းအတွက် ရင်ခုန်မိရိုးအမှန်ပင်...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီ အတွေးမဆုံးမီ မီးရထားသည် ပေါင်းတည်ဘူတာ၌ ဆိုက်မိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီက ဦးသိန်းမောင်အား နှုတ်ဆက်ကာ ခရီးဆောင်သားရေ သေတ္တာနှင့် တိုလီမိုလီ ပစ္စည်းများကို ဆွဲ၍ ရထားထက်မှ ဆင်းခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အပြင်ရောက်ခါမှ မိုးမှာ ထင်သည်ထက် ပိုသည်းနေမှန်း မသက်ရီ သိရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ပြင်းသော လေအဟုန်ကြောင့် မိုးသီးမိုးစက်များမှာ နေရာအနှံ့ စဉ်ပက်နေသည်။ နေ့လယ်ပိုင်း ရှိသေးသော်လည်း မိုးမှာ မှောင်၍ ညနေစောင်းထင်ရ၏။ လေပြင်၌ ညည်းညူ ယိမ်းယိုင်နေသော သစ်ပင် ကြီးများအသံကို ခွင်း၍ မိုးခြိမ်းသံများ လွှမ်းမိုးနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လွယ်အိတ်တွင်းမှ စာကို အဆင်သင့် တွေ့ရသောအခါ စာတိုက် ပုံတွင်း ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘူတာရုံ ပလက်ဖောင်းထက် ရပ်ရင်း မသက်ရီသည် ဟိုဟိုသည်သည် မျှော်ကြည့်မိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိုးကြောင့်လော၊ ဆင်းသူ နည်း၍လောမသိ၊ ဘူတာ၌ လူရှင်း နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပူသွားမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤမိုး ဤလေ ဤရေတွေကြားတွင် သူစိမ်းတစ်ရံဆံမြေ၌ ရောက်လာသည်မှာ အားငယ်ဖွယ်မူ ကောင်း၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ရှိုက်၍ ကိုယ်ကိုမတ်ကာစိတ်အားတင်းလိုက်သည်။ ရေခြား မြေခြား နိုင်ငံခြား၌ပင် မိမိသည်ကျင်လည်ခဲ့ဖူးလေသည် မဟုတ်ပါလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခိုက်တွင်ပင် အသက်လေးဆယ်အရွယ် လူတစ်ဦးက မသက်ရီ ၏အပါးသို့ ကပ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “ခွင့်ပြုပါခင်ဗျာ၊ ဒေါက်တာ ဒေါ်သက်ရီ ဆိုတာများ ဖြစ်ပါ သလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုလူ၏ မေးခွန်းကြောင့် မသက်ရီမှာ ဝမ်းသာသွားမိ၍ ပြန်မဖြေမီ သူ့အားလည်း လျင်မြန်စွာ အကဲခတ်လိုက်မိသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရုပ်ရည်မှာ မွန်ရည်၍ ဝတ်ဆင်ပုံမှာ ရိုးသားသပ်ရပ်၏။ ယဉ်ကျေး ရိုကျိုးသော ဟန်ပြင်၌ ငြိမ်သက် တည်ကြည်မှုလည်း ရှိသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီသည် အေးချမ်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်မနာမည် သက်ရီပါ”ဖြေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်တော့်နာမည် စိုးလှိုင် ခေါ်ပါတယ်၊ သခင်ကြီး ဦးမင်းခိုင်ရဲ့ ဘဏ္ဍာစိုးပါ၊ ဆရာမအတွက် သခင်ကြီးက ဒီစာပေးခဲ့ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးဘိုးလှိုင် လှမ်းပေးလိုက်သော စာကို ယူရင်း မသက်ရီသည် သူ၏မျက်နှာကို တစ်ချက် ဖျတ်ခနဲကြည့်မိသည်။ မိမိကို “ဆရာမ”ဟု ခေါ်သည်ကိုထောက်၍ ဦးဘိုးလှိုင်သည် မိမိအား ကောင်းကောင်းကြိုတင် သိထားပုံရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာမှ လက်ရေးမှာ မသက်ရီ သေချာစွာမှတ်မိသော ဦးမင်းခိုင်၏ လက်ရေးဖြစ်သည်။ စာ၌ အထွေအထူးမူမပါ။ ဦးမင်းခိုင်မှာ ပြည်သို့ အရေးတကြီး ကိစ္စတစ်ရပ်ကြောင့် ထွက်သွားရသဖြင့် ယနေ့အရောက်ပြန်ရန် ကြိုးစာမည်ဖြစ်သော်လည်း ရထားဆိုက်ချိန် မီချင်မှ မီမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ မမီသော် မိမိအားခွင့်လွှတ်ရန်နှင့် ဘဏ္ဍာစိုးလှိုင်အား အစစယုံကြည်ရန်စသည်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42482162204821,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_23683d55-24b9-403b-89eb-b47bf68f39e0.jpg?v=1730271165"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-သူ့ကျွန်မခံပြီ","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - သူ့ကျွန်မခံပြီ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရစ်နှစ် ၁၈၈၅ ခု၊ မေလ၏နောက်ပိုင်း မိုးသည်းထန်သော ညတစ်ည ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုးသံလေသံတို့ဖြင့် ဆူညံလျက် ဤသို့ အမှောင်မင်းမူနေသောညဝယ် ရတနာပုံနေပြည်တော်၏ အနောက်ပြင် “ကုလားမြို့ ” အပါအဝင် မေဃဂီရိရပ်ရှိ ငါးကျောထုထရံ ဝန်းကာအပ်သည့် အမိုးသုံးထပ်လည်ပေါ် တန်ဆာဆင်အပ်သော ဖရန်စစ်အရေးပိုင် အမ်းဖရက်ဒရစ်ဟတ်စ်(M.Frederik Hacts) နေအိမ်ခြံဝင်းတံခါး ရှေ့၌ နွားဆွဲဗီရိုလှည်းတစ်စီးသည် မြင်းစီးသူရဲ ဝဲယားအခြံအရံနှင့် ရုတ်တရက် ထိုးဆိုက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရထားထက်မှ ခေါင်းနှင့်ကိုယ်ပါ ဝတ်ရုံနက်များ ခြုံလွှမ်းထားကြသော လူသုံးဦး ဆင်းလာကြသည်။ ထိုအခိုက်တွင် ပင် မိုးသံလေသံတို့အားခွင်းလျက် သိန်းငှက်သံပမာ အသံတစ်ရပ်သည် စူးစူးရှရှ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ရထားထက်မှ ဆင်းလားသူသုံးဦးမှာ ခြေလှမ်းတုံ့သွားကြသည်။ သို့ရာတွင် ခြံတံခါးအတွင်းဘက်မှ လှံစွပ်တပ်သေနတ်ကိုင် အစောင့်တစ်ဦးသည် ပေါ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တန်စမ်းပါ ကိုရင်ကျောက်လုံးရာ၊ ကိုရင့်ကင်းဝတ်က အရင်မဟုတ် လား၊ ကျုပ်တို့ အရင်ကျွေးပါရစေဦး” \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခြားတစ်ဦးက ကွမ်းဖတ်များ ထွေးထုတ်ရင်း ပြန်ကြားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကွေးရင်လည်း ကွေးချေပေါ့ ကိုရင်ချစ်စံနယ်၊ ကျုပ်လည်း ကွေးချင်ကွေးမပေါ့၊ ရွှေနန်းတော်ကြီးထဲ အစောင့်အနေကျတာမှ မဟုတ်ဘဲ၊ ဒီကုလားဖြူသံတဲ လာလာအမှုထမ်းရတာ စိတ်တော့အကုန်သား၊ ထွီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောက်လုံးဆိုသူကလည်း ကွမ်းတံတွေးထွေးရင်း ပြန်ပြောသဖြင့် ချစ်စံ ဆိုသူက \"ကိုရင် နှုတ်လေးလည်း စောင့်စည်းပါ” ဟု သတိပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောက်လုံးက တဟားဟား အော်ရယ်လျက် စကားကို ဆက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အစိုးရိမ်ကြီးရန်ကော ကိုရင့်နယ်၊ ကျုပ်က ပူစရာမရှိတာကို ပြောတာပါ။ . ဟိုအင်္ဂလိပ်အရေးပိုင် စိန့်ဘာဘီ(ST.BARBE)နဲ့ သူ့မျက်နှာဖြူခွေးကောင်တွေ , ဘုန်းတော်ကြီးဘုရားရဲ့ အရှိန်အစော် မခံနိုင်လို့ ပြန်ပြေးပြီးကတည်းက နေပြည်တော်မှာ မှုစရာ ဘယ်သူများ ကျန်သေးသတဲ့တုံး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"တန်ပါလေ ကိုရင်၊ ကိုရင်က ထန်းရည်လေး နည်းနည်းထွေရင် - တယ်လေထွားလာတာကိုး၊ သဟာနဲ့ တောင်ပြောမြောက်ရောက်စကားတွေ , မှောက်မှောက်မှားမှား ရှိပါ့မယ်၊ တော်ပြီ၊ ကျုပ် သွားလှဲနေ့ဦးမယ်၊ နာရီစေ့ရင် နိုးသဟာပ” .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချစ်စံက တဲအတွင်းသို့ ဝင်သွားသဖြင့် အခြားနှစ်ယောက်မှာလည်း ထလိုက် သွားသည်။ အပြင်ဘက် မီးပုံဘေးတွင် ကျောက်လုံးနှင့် အဖော်တစ်ယောက်သာ ကျန်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောက်လုံးက ပျင်းရိဟန်နှင့် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ကောက်ကာငင်ကာ ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မွေးမေလေး ...သူ မသနားလို့ ရွှေသားကို ထည့်လိုက်လေ၊ ဒီရေက တိုးသနဲ့ ထိုင်းနိုင်ငံ၊ ဒီမိုးရယ် ဒီလေတွေနဲ့ဟယ်””\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘယ့်နှယ် ထိုင်းနိုင်ငံလဲ ကိုရင့်နှယ်၊ ဒီတစ်ခါ ချီတော်မူရင် ရန်ကုန် , ဟံသာဝတီ မဟုတ်လား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့အဖော်က ထောက်လိုက်သဖြင့် အတွင်းမှ ချစ်ငံ၏သံသည် ပေါ်လာ ရပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကိုရင်တို့ ကိုရင်တို့၊ နှုတ်လေးများလည်း စောင့်စည်းကြပါ\" ကျောက်လုံးက ပမာမပြုဘဲ သူသန်ရာ ဆက်ပြောနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အေး...ဟုတ်သဟ၊ ဒီတစ်ခါ ချီတော်မူရင် ရန်ကုန် ဟံသာဝတီ၊ ဒီဘင်္ဂလားမြို့ရဲ့ ကုလားဖြူတပ်တွေကို ပင်လယ်ထဲ မောင်းထုတ်ရမယ်၊ မွေးမေလေး သူမသနားလို့ ရွှေသားကိုတဲ့ ထည့်လိုက်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ထည့်လိုက်တယ်...ဟေ.. ဟေ\" ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘေးမှအဖော်သည် ညာသံပေးရင်း မီးပုံဘေး ဖျာကြမ်းပေါ်သို့ အိပ်ချလိုက် သည်။ ကျောက်လုံးကသာ ဆွေးဆွေးမြည့်မြည့် ဆက်ဆိုနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ရန်ကုန် ဟံသာဝတီ၊ ဒီမိုးရယ် ဒီလေနဲ့၊ သေပေစေ မွေးမေထည့် တယ်၊ လွမ်းပေါင်ကွယ့်လေး.. လွမ်းပေါင်ကွယ့်လေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအုတ်ပေါင်နှင့် ရေစည်ကြားမှ လူနှစ်ဦးမှာ ခေါင်းပြု၍ အရိပ်အကဲကို ခတ်ကြပြန်သည်။ လက်ယာဘက်၌ လူရိပ်သူယောင် မတွေ့ကြရ။ တဲအတွင်း၌လည်း မိမိတို့ရှိရာ ဘေးတိုက်ပေး၍ ကိုယ့်ဘေး၌ကိုယ် ကြည်နူးနေသော ကျောက်လုံး တစ်ယောက်သာ ရှိတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့ကြောင့်ပင် နောက်တစ်ကြိမ် လျှပ်ပြက်ပြီးလျှင်ပြီးချင်း နှစ်ဦးသားသည် ကိုက်အစိတ်ခန့်ဝေးသော သံတဲ၏ အရိပ်ဆီသို့ သွက်လက်စွာ ကူးလာခဲ့ကြပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသံတဲမှာ ခြေတံရှည်ဖြစ်၍ အောက်ထပ်မှ လူတစ်ယောက် ကောင်းစွာ ရပ်နိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခြံတွင်းမှလူသည် ဗိုလ်မှူးအား မှောင်မည်းနေသော ဤအောက်ထပ် အရှေ့တောင်အစွန်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်ငင်သွား၏။ တစ်နေရာသို့ရောက်သော် ရပ်လိုက်ကြ ပြီး ဦးဆောင်ခေါ်ငင်လာသူသည် အဆင်သင့်ထားခဲ့ဟန်တူသော ခုံငယ်တစ်ခုပေါ် တက်၍ ကြမ်းပြင်ကို ဓားရှည်နှင့် ကန့်လန့်ခွာလိုက်၏။ ထို့နောက် ကွာလာသော ကြမ်းပြင်အား လက်နှစ်ဖက်နှင့် မပြ၏။ လူတစ်ယောက် ဝင်သာရုံအပေါက်တစ်ခု ဟလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဗိုလ်မှူး ဒီခုံပေါ်တက်ပြီး ခုလိုမ,ထားပါ၊ ကျွန်တော် တက်နှင့်ပါ့မယ်၊ အပေါ်က ကျွန်တော်က ကြမ်းဆွဲမ,ထားမှ ဗိုလ်မှူး တက်ခဲ့ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗိုလ်မှူးက နားလည်သည့်ဟန် ခေါင်းညိတ်သည်။ မကြာမီ နှစ်ဦးစလုံး ချောမောစွာနှင့် အပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။ “ပိုင်နိုင်သေသပ်လှပါပေတယ် သွေးသောက်ကြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပေါ်ထပ်သို့ ရောက်လျှင်ရောက်ချင်း ဗိုလ်မှူးကြီးက ဦးဆောင်ခေါ်ငင် လာသူ၏ ပခုံးပေါ်လက်တင်၍ ချီးမွမ်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီအခန်းဟာ အရေးပိုင်ဟတ်(စ်)ရဲ့ အတွင်းခန်းနဲ့ အနီးဆုံးပဲ၊ အပေါ်ကနေ ဒီဘက်အဆောင်ကို သူနဲ့ သူ့လက်ထောက်တွေကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ လာခွင့်မပြု ဘူး၊ လား...လာ ဗိုလ်မှူး၊ ဟိုပြတင်းနား သွားကြမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသွေးသောက်ကြီး အခေါ်ခံရသူက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ ပြတင်းတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားသဖြင့် ဗိုလ်မှူးလည်း ခြေကိုဖော့ကာ လိုက်သွား သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်းမှာ လေလုံသဖြင့် အပြင်မှ မိုးသံတို့ကို ယုံသို့သာ ကြားရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှစ်ဦးသား ချဉ်းကပ်လာသည့်ပြတင်း၌ တရုတ်ကပ်တံခါး တပ်ထားကာ တစ်ဖက်အတွင်းမှ ဖိတ်ခန်းဆီးအထူတစ်ရပ်ချကာထား၏။ ခန်းဆီးမှလွှဲကာ မီးရောင် သည် ဤမှာဘက်သို့ ပျော့ပျော့ခွင်းလာနေ၏။ သွေးသောက်ကြီးက ဓားမြှောင်နှင့် တရုတ်ကပ်ကြားမှလျှိုလျက် ခန်းဆီးအား အနည်းငယ်ရွှေ့ရုံ ဆွဲဟလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ဖက်အခန်းတွင်း၌မူ ဖယောင်းတိုင်ကြီးများ အရောင်ကြောင့် လင်းထိန် နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ဖက်ခန်း၏ ကြမ်းပြင်တွင် အမွေးထူ ကြက်သွေးရောင် ပြင်သစ် ကော်ဇာကြီး နှစ်ချပ်အား ဗဟိုတွင် ကြမ်းပြင်ပေါ်အောင်ခွာလျက် ခင်းထားသည်။ အခန်းတွင်းသို့ဝင်ရာ တံခါးမကြီး၌ အစိမ်းရင့်ရောင် ကတ္တီပါခန်းဆီးကြီးတစ်ခု ရှိ၏။ ဖြူစင်သော နံရံများတွင် ရွှေရောင်တောက်နေသော ဖယောင်းတိုင်စိုက်အမ်တိုင် များ ကပ်ချိတ်ထား၏။ နံရံကပ်တိုင်တွင် 'ငွေပန်းကွပ် ပြောင်းတိုသေနတ်များအား လည်း အလှချိတ်ထားသေး၏။ ဤမှာဘက်ခန်းမှ ချောင်းကြည့်နေသူများ၏ လက်ဝဲ ဘက်ရှိ နံရံဗဟို၌မူ ခံ့ညားသော မျက်နှာဖြူကြီးတစ်ဦး၏ ရွှေပေါင်ကွပ်ထားသည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ် ရှိ၏။ ပန်းချီကား၏ အောက်ခြေတွင် အနောက်နိုင်ငံသုံး ဆို့(ဒ်) ခေါ် ဓားရှည်နှစ်လက်ကို အိမ်မှထုတ်၍ ကြက်ခြေခတ် တန်ဆာဆင်ကပ်တွယ်ထား သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပန်းချီကား၏ အောက်တည့်တည့်တွင် ကြမ်းဝယ် အဝတ်အုပ် ကုလား ထိုင်ကြီးနှစ်လုံး ရင်ပေါင်တန်းလျက်ရှိရာ ၄င်းတို့ထက်၌ ထိုင်နေကြသူ ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးမှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ လက်ယာဘက်တွင် ထိုင်နေသူမှာ ဆိတ် မုတ်ဆိတ်မွေးခွန်၊ ကော့ပျံသော နှုတ်ခမ်းမွေး၊ ခံညားသော်လည်း ပြုံးချိုသော မျက်နှာသွယ်သွယ်နှင့် အညိုရောင် သိုးဆောင်းဝတ်စုံ ဆင်ယင်ထားသည့် ပြင်သစ် အရေးပိုင်မင်းကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။ ၄င်း၏ လက်ဝဲဘက်တွင် ထိုင်နေသူမှာ ပိုးအင်္ကျီ ကိုယ်ကြပ် ရွှေဖလားရောင် တောင်ရှည်အချိတ်ပုဆိုးနှင့် အသက်လေးဆယ် မြန်မာ လူမျိုးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ၄င်းပုဂ္ဂိုလ်မှာ အရပ်ပြတ်ပြတ် တောင့်တင်းခိုင်မာသောကိုယ်ထည်ရှိ၍ ဟန်ပန်မှာ အမိန့်ပေးလေ့ရှိသူတစ်ဦး၏ မြင်ရုံနှင့် ရွံ့ကြောက်ရိုသေဖွယ် သဏ္ဍန်ပေါ်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤအခိုက်တွင်မူ ၄င်းပုဂ္ဂိုလ်မှာ ရှေ့သို့ အတန်ကိုယ်ညွှတ်စောင်းလျက် ကြမ်းပြင်တွင် ဖုံတစ်ခုစီထက် ဒူးယှက်ထိုင်နေသူလူနှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးအား တစ်စုံ တစ်ခု လှမ်းမေးနေဆဲဖြစ်သဖြင့် မျက်နှာအား ဤဘက်ခန်းမှ ချောင်းကြည့်နေသူများ သည် တိုက်ရိုက်မမြင်ရ၊ သို့ရာတွင် လည်ကုတ်ပေါ်တွင်မူ ဆေးနှင့် ထိုးနှံထားသော နဂါးရုပ်ကြီးကို ထင်ရှားစွာ တွေ့နိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗိုလ်မှူးနှင့် သွေးသောက်ကြီးမှာ တစ်ဦးမျက်နှာတစ်ဦး။ လှည့်ကြည့်မိကြ သည်။ သွေးသောက်ကြီးက သူ၏လည်ကုတ်ကို သူပြန်စမ်းပြရင်း မျက်လုံးများသည် ဗိုလ်မှူး၏ လည်ကုတ်ဆီ ရောက်သွားသည်။ ဗိုလ်မှူး၏ လည်ကုတ်တွင်လည်း နဂါးရုပ် ရှိနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လှေသင်းအတွင်းဝန်မင်း ကိုယ်တော်တိုင်ပါလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗိုလ်မှူး၏ပါးစပ်မှ တိုးတိုးထွက်လာသည်။ သွေးသောက်ကြီးမှာမူ သိသိ သာသာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထိုအခိုက်တွင် အတွင်းဝန်မင်းမှာ တည့်တည့်ပြန်ထိုင် လိုက်သဖြင့် ၄င်း၏သိန်းငှက်မျက်နှာကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သွေးသောက်ကြီးမှာ ကျောတစ်လျှောက်၌ စိမ့်ချမ်းသွားသည်။ လှေသင်း အတွင်းဝန်မင်းဆိုလျှင် ရွှေနန်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံး အထက်ဆုံး၊ အခက်ထန်ဆုံး။ သီပေါဘုရင်၏ အယုံဆုံး စစ်သူကြီးတစ်ပါးအဖြစ် သွေးသောက်ကြီးမှာ သိပြီးဖြစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတွင်းဝန်မင်းသည် အရေးပိုင်ဟတ်(စ်)၏ မျက်လုံးများအား တည့်တည့် ရင်ဆိုင်လျက် စကားစပြောသည်။ စကားသံမှာ လူသဏ္ဌာန်ကဲ့သို့ မာကျောစူးရှပေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် သင်၏သံတဲသို့ အချိန်မဲ့ ထွက်လာခဲ့သည်ကိုထောက်၍ ယခုပြောအပ်မည့်စကားသည် လွတ်တော်တွင်း၌ပင် ရုတ်တရက် မပေါက်ကြားအပ် သည်ကို သိပါလေ။ ဤအရေးကြီးသော စကားရပ်ကို ကျွန်ုပ်မဖွင့်ဟမီ ကျွန်ုပ်သိလို ချက်တို့အား မေးပါအံ့။ သံကြီးတမန်ကြီး ပီသစွာ ချစ်ကြည်သော မဟာမိတ်၏ ကျင့်ဝတ်နှင့်အညီ တော်တည့်မှန်ကန်စွာ ဖြေပါလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတွင်းဝန်မင်း စကားဆုံးသောအခါ ကော်ဇောထက်ဖုံဝယ် ထိုင်နေသူ တစ်ဦးသည် ပြင်သစ်ဘာသာဖြင့် စကားပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသွေးသောက်ကြီးက ဗိုလ်မှူးအား အသောလက်တို့၍ စကားပြန်လုပ်သူအားညွှန်ပြသည်။ ထိုသူမှာ ပိန်ပိန်သွယ်သွယ် သွေးမျက်လုံးနှင့် ကောက်သောနှာတံ၊ မောက်သောနဖူး ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီလူကို သိပ်မသင်္ကာချင်ဘူး ဗိုလ်မှူး၊ သံတဲကိုလည်း မကြာခဏလာ၊ ဝိုင်အရက် သောက်လေ့ရှိတယ်။ ဘွန်ဘွိုင်ဇင်(Bon Vision)လို ဖရန်စစ်လူလည်တွေနဲ့ လည်း သိပ်တွဲတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗိုလ်မှူးက အသာခေါင်းညိတ်လျက် စကားပြန်မှတစ်ဆင့် အတွင်းဝန်မင်း နှင့် ပြင်သစ်အရေးပိုင်တို့၏ အပြန်အလှန် ပြောဆိုချက်ကို စူးစိုက်စွာ နားထောင်နေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟတ်စ်သည် ကိုယ်ကို အနည်းငယ်စောင်း၍ ရှေ့သို့ ယဉ်ကျေးရိုကျိုးစွာ ညွတ်ရင်း ပြန်ကြားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အတွင်းဝန်မင်းဘုရားကြီးကိုယ်တော်တိုင် ကြွရောက်လာခဲ့သဖြင့် ကျွန်ုပ် မှာ များစွာဂုဏ်ယူမိပါသည်၊ အမေးကိုဖြေရသော် ကျွန်ုပ်တို့ ဖရန်စစ်တိုင်းကြီးသည် အိမ်နီးချင်း လက်နက်နိုင်ငံကြီးဖြစ်သော အင်္ဂလန်ကျွန်း၏ အငြိုအငြင်ကိုခံ၍ အင်းဝ ရွှေနန်းရှင် ဘုန်းတော်ကြီးဘုရား၏ အကျိုးတော်ကို ထမ်းရွက်ရန် ရွှေလမ်း ငွေလမ်း ခင်းခဲ့သည်ကို မင်းဘုရားကြီး အသိပင်၊ မေးလိုသည်ကို အမိန့်ရှိပါ၊ ကျွန်ုပ် သိသမျှ အရေးပိုင်သမျှ ဖြေကြားပါမည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှေသင်းအတွင်းဝန်မင်း၏ မျက်နှာမှာ ပိုမိုတည်ကြည်သွားလျက် ပြင်သစ် အရေးပိုင်၏ မျက်နှာမှတစ်ဆင့် စိတ်အား အကဲခတ်သည့်ဟန် စက်စွာ စိုက်ကြည့် လျက် တိုတောင်းသော မေးခွန်းတစ်ရပ်ကို ပြုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်ုပ်တို့၏ အကြည်တော် သင်တို့တိုင်းကြီး၏ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး အင်(မ်)ဂျူးလီး(စ်)ဖယ်ရီ(M.Jules Ferry)အရာမှ ကျသွားပြီဆိုသည်မှာ မှန်ပါ သလော\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မှန်ပါသည် အတွင်းဝန်မင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဤသို့ဖြစ်လျှင် ကျွန်ုပ်တို့နှစ်နိုင်ငံ၏ရေးရာတို့မှာ အင်(မ်)ဂျူးလီး(စ်)ဖယ်ရီ လက်ထက်စဉ်က ဆွေးနွေးတိုင်ပင် ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်၌ အင်(မ်)ဂျူးလီး(စ်)ဖယ်ရီမှာ ထောင်အကျဉ်း၌ သေခြင်းကို ငံ့လင့်နေတော့မည်။အဘယ် သူသည် ကျွန်ုပ်တို့ ရှေ့ဆောင်ဖွယ်ရှိသည်တို့ကို အားပေးထောက်ပံ့ပါမည်နည်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရှေ့တိုင်းသားပီပီသာ တွေးတတ်၍ ကမ္ဘာ့ရေးရာဗဟုသုတ နည်းသေး သော အတွင်းဝန်မင်း၏အဖြစ်ကို ရိပ်မိသဖြင့် ဟတ်စ်၏ မျက်နှာမှာ မသိမသာ ပြုံးယောင်ယောင် ဖြစ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဤအတွက်မူ စိုးရိမ်ခြင်း မရှိစေလိုပါ၊ အင်(မ်)ဂျူးလီး(စ်)ဖယ်ရီမှာ အကျဉ်းလည်း မကျပါ၊ သေခြင်းကိုလည်း ငံ့လင့်မနေပါ၊ အရာမှကျခြင်းလည်း မဟုတ်ပါ၊ လွှတ်တော်၌ မဲအများနှင့် ထောက်ခံမှု မရသဖြင့် အစိုးရအဖွဲ့ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်ပါသည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤသို့ ဟတ်(စ်)၏ ဖြေကြားချက်ကို စကားပြန်မှတစ်ဆင့် သိရသောအခါ အတွင်းဝန်မင်း၏ မျက်မှောင်မှာ နားမလည်သယောင် ဖြတ်သွားသည်။ ထို့နောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘယ့်နှယ် အကျဉ်းမချဘူး ဟုတ်၊ အရာချ အပြစ်ရသူကို မသုတ်သင်ပစ် ရန် ရန်စွယ်ဘယ်အေးမလဲ၊ သင်တို့ သမ္မတမင်းက တယ်ညံ့ဖျင်းသကိုး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု မိမိကိုယ်ကိုပြောဟန် ညည်းညူလိုက်သည်။ ဟတ်(စ်)ကသာ ဆက်ရှင်းပြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်ုပ်တို့နိုင်ငံရဲ့ အုပ်ချုပ်ပုံစနစ်အရ အစိုးရအဖွဲ့ ပြောင်းလဲပေမဲ့ အစိုးရသစ်ဟာ အစိုးရဟောင်းရဲ့ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ကတိခံဝန်ချက်တွေကို လိုက်နာရမြဲပါ။ သို့ဖြစ်ပါ၍ အင်(မ်)ဂျူးလီး(စ်)ဖယ်ရီ မရှိတော့ပေမဲ့ ဖရန်စစ်နိုင်ငံဟာ အင်းဝရွှေနန်းတော်နဲ့ ထားဆိုခဲ့တဲ့ ကတိကိုဆက်လက်အကောင်အထည်ဖော်ပါလိမ့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘယ်လိုသက်သေခံ အထောက်အထား ပြမလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟတ်(စ်)သည် မည်သူ့အားမျှ ယုံကြည်ဟန် မပေါ်သော အရှေ့တိုင်းသား နန်းတွင်းအရာရှိအား တစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှေသင်းအတွင်းဝန်မင်းကသာ ဆက်လက်အမိန့်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အသင်ကသာ ဤသို့ဆိုသည်၊ ကျွန်ုပ်တို့ သိရသမျှမှာ ပါရစ်မြို့ တော်ရှိ အင်္ဂလိပ် ကုလားဖြူ သံအမတ် လော့ဒ်လိုင်ယွန်(Lord Lyons)ဟာ ဘိလပ်ဘုရင်မအမိန့် နဲ့ ဖရန်စစ်နဲ့ မြန်မာအစီအစဉ် ဖျက်ပစ်အောင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် တောင်းဆိုလို့ အင်(မ်)ဂျူးလီး(စ်)ဖယ်ရီတောင် အသင့်အတင့် လျှော့ပေးခဲ့ရတယ်ဆို မဟုတ်လား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဤအချက်ကို ကျွန်ုပ်ကောင်းစွာ ဖြေရှင်းနိုင်ပါသည်။ ဖရန်စစ်နှင့် မြန်မာ နိုင်ငံတို့၏ ဆက်သွယ်ရေးအစစ်အမှန်ကို အထူးလျှို့ဝှက်ထားသည်ကို ဝန်မင်းအသိပင် မဟုတ်ပါလော။ လော့ဒ်လိုင်ယွန်အား ဝန်ကြီးမင်းဖယ်ရီက အလျှော့ပေးခဲ့သည် ဆိုခြင်းမှာလည်း မမှန်ပါ။ ဖရန်စစ်တိုင်းနှင့် အင်းဝရွှေနန်းတော်တို့ စစ်ရေးစာချုပ် ပြုလုပ်သော် အင်္ဂလိပ်အစိုးရအနေနှင့် အင်အားကို အသုံးပြုကာ တားဆီးတန် တားဆီးမည်ဟု လော့ဖ်လိုင်ယွန်သည် ခြိမ်းခြောက်လာသဖြင့် ရာဇပရိယာယ်အဖြစ် ဝန်ကြီးဖယ်ရီသည် ဖရန်စစ်တိုင်းသည် အင်းဝရွှေနန်းအား မည်သည့်စစ်ရေး အကူအညီမှ ပေးမည်မဟုတ် ပြန်ကြားခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုပြန်ကြား မျက်ပြုသည့်နေ့တွင်ပင် တုံကင်ပြည်မှတစ်ဆင့် ရတနာပုံနေပြည်တော်သို့ လက်နက် ခဲယမ်းများ ပို့ရေးအစီအစဉ် အကြောင်းကြားစာကို ဝန်ကြီးဖယ်ရီသည် ပါရစ်မြို့ မြန်မာသံအဖွဲ့လက်သို့ အပ်ခဲ့သည်မှာ ရွှေနန်းတော်သို့ရောက်ပြီ ထင်ပါသည်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟတ်(စ်)သည် မုတ်ဆိတ်မွေးအား အသောပွတ်၍ အတွင်းဝန်မင်းထံမှ အကို တောင်းသည့်ဟန် ဦးခေါင်းကို ညင်သာစွာ ရှေ့သို့တစ်ချက်လွှတ်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“စာရောက်သည်မှာ မှန်ပါသည်။ သို့ရာတွင် စာ၌ဆိုသော လက်နက်ခဲယမ်း မီးကျောက်များပို့ရေး အစီအစဉ်မှာ ယနေ့တိုင် အကောင်အထည် မပေါ်သေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အကောင်အထည် ပေါ်ပါစေမည်၊ ယခုလောလောဆယ်မူ တုံကင်၌ ကျွန်ုပ်တို့ရင်ဆိုင်နေရသော အရေးအခင်းမှာလည်း မပြီးပြတ်သေး၊ တရုတ်ဘုရင် ဧကရာဇ်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ အာနန်ပြည်အရေးကြောင့် ပွားခဲ့သော စစ်မီးမှာလည်း မငြိမ်းသတ်သေး၊ ဤအရေးများ ပြီးပြတ်သော် ဝန်ကြီးဖယ်ရီ စာပါအတိုင်း မတိမ်းမသွေ ဖြစ်ပါစေမည်း၊ ဝန်ကြီးဖယ်ရီ၏ အစိုးရသည် လွန်ခဲ့သော မတ်လမှ နှုတ်ထွက်ခဲ့ရသည်။ နှစ်လကြာမြင့်သော ဤမေလတွင် အဆိုပါစာပါ အချက်အလက်တို့အား ဆောင်ရွက်စီမံ၊ ရန် ရတနာပုံနေပြည်တော်သို့ ကျွန်ုပ် ရောက်ရှိလာခြင်းသည်ပင် ဖရန်စစ်နိုင်ငံသည် အင်းဝရွှေနန်းနှင့် ပတ်သက်၍ သဘောထားမပြောင်းလဲကြောင်း လုံလောက်သော သက်သေဟု ကျွန်ုပ် ယူဆပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတွင်းဝန်မင်းသည် မျက်မှောင်တစ်ချက်ကြတ်လျက် နဖူးအရစ်များ မပေါ်လာသည့်တိုင်အောင် တွေဝေစဉ်းစားနေသည်။ ထို့နောက် ကော်ဇောပေါ်မှ ဂ္ဂိုလ် နှစ်ဦးထံသို့ မျက်လုံးများမှာ ရောက်သွားသည်။ စကားပြန်လုပ်သူက မသိမသာ ခေါင်းကိုညိတ်ပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတွင်းဝန်မင်း၏ မျက်နှာမှာ ပြန်လည်ကြည်လင်လာ၍ ဟတ်(စ်)အား အဓိပ္ပာယ်ပါစွာ ကြည့်လျက်ဆို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဤမျှရှင်းပြသည်ကို ကျေနပ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ဘက်မှ ဆောင်ရွက်ရန် ရှိသည်တို့အား ဘုန်းတော်ကြီးဘုရားထံ အမိန့်ခံယူ၍ မကြာမီ ပြန်ကြားပါမည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှေသင်းအတွင်းဝန်မင်းသည် စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုင်ရာမှ ထသည်။ သို့ရာတွင် အရေးပိုင်ဟတ်(စ်)သည် ယျာယျာသလဲ ထိုင်ရာမှ သူပါထရင်း တားဆီးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လောတော်မမူပါနဲ့ ဝန်မင်း၊ မြင့်မြတ်သော ရွှေနန်းတော်မှ ဝန်မင်းများ ကြွရောက်ခိုက်မှာ ကျွန်ုပ် ဧည့်ဝတ်ပြုပါရစေ၊ တစ်ဖက်ခန်းမှာ စားကောင်းသောက်ဖွယ်တို့နှင့် ပါရစ်မြို့မှ နောက်ဆုံးရောက်ရှိလာသော အလွန်ဆေးဘက်ဝင်သည့် ဝိုင်အရက် ချိုများ ပြင်ဆင်ထားသည်။ ကြွတော်မူပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြောပြောဆိုဆိုပင် ဟတ်(စ်)သည် တံခါးပေါက်ဝရှိ ကတ္တီပါခန်းဆီးအား ကိုယ်တိုင်မလျက် လမ်းပေးဖိတ်ခေါ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမကြာမီပင် အခန်းမှာ လူသူမဲ့၍ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျန်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":42482170757269,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_12744c8d-f282-49ca-bf28-ee1924003a19.jpg?v=1730271180"},{"product_id":"တက္ကသိုဘ်ဘုန်းနိုင်-မောင့်ဘ၀ညအလားကွယ်","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - မောင့်ဘ၀ညအလားကွယ်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူက သေးသေးသွယ်သွယ် ပိန်ပိန်ပါးပါးဖြင့် သူ့သီချင်းများ သဖွယ် နွဲ့နွဲ့လျလျနိုင်သမျှ ရာသီဥတုပြင်းပြင်းဒဏ်ကို မခံနိုင်သော ရေနံ့သာကိုစိုးလှိုင်သည် တောင်ကြီးမြို့သို့ အချမ်းကဲသော ဒီဇင်ဘာလဆောင်းတွင်းမှာမှ ရောက်ရှိလာသည်။ သူ ရောက်ရှိချိန်တွင်ပင် ကျောင်းမှ ထွက်ကြကတည်းက ကျွန်တော်နှင့် ခွဲခွာခဲ့ရသည့် ယခုအခါ နိုင်ငံကျော် စာရေးဆရာတစ်ဦးဖြစ်နေသူ ကိုလွမ်းနောင်လည်း ကျွန်တော့်အိမ်၌ အဆင် သင့်ရှိနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုစိုးလှိုင်သည် ဆောင်းညပမာ နက်ရှိုင်းအေးမြသော တေးတစ်ပုဒ် ကိုလည်း ယူလာသည်။ သီချင်းနာမည်က “ည”ဟူသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်အပြင်၌ ငွေလရောင်မှုန်မှုန်ဝယ် နှင်းပုလဲတို့ ကခုန်နေသော တစ်ညမှာ ထင်းရူးဆီနံ့သင်းသော မီးဖိုဘေးတွင် ကျွန်တော်ကိုစိုးလှိုင်နှင့် ကျွန်တော့်အိမ်၌ ခေတ္တလာရောက် အနားယူနေသူ မိတ်ဆွေတပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သည့် မန္တလေးတက္ကသိုလ် အနုပညာရှင်အသင်း ဥက္ကဋ္ဌဟောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုတင်မောင်မြင့်တို့သည် “ည”သီချင်းကို သဇင်၌ အသံလွှင့်ရန် စီစဉ် သုတ်သင်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုစိုးလှိုင်သည် သီချင်းကို မူလက (၅)ပေါက်နှင့် စပ်ထားသည်။ ကျွန်တော်နှင့် ကိုတင်မောင်မြင့်က ရိုးလွန်းသည်ထင်၏။ ထိုအခါ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုစိုးလှိုင်သည် (၄)ပေါက်အောက်ပြန်ဖြင့် အသံစဉ်ဆန်းဆန်းတစ်ရပ်ကို စမ်းပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟာ... ဟုတ်ပြီ၊ သီချင်းအကြောင်းအရာနဲ့ အသံစဉ် ကိုက်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုစိုးလှိုင်သည် သူ့ထုံးစံအတိုင်း မျက်မှန်ဝင်းဝင်းအောက်မှ မျက်တောင် ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်း ပေါင်တစ်ဖက်ကို လှုပ်ကာလှုပ်ကာ စည်းလိုက်၍ မယ်ဒလင်ဖြင့် တီးကွက်များဖော်ယူသည်။ ကိုတင်မောင်မြင့် က မျက်စိကိုမှိတ်ကာ တီးကွက်အလိုက် စိတ်ကို လွှတ်မျှော်ကြည့်နေဟန်တူသည်။ တီးကွက်ဆုံးသော်“ဟုတ်တယ်၊ ဒီအသံနဲ့ ပိုကိုက်တယ်”ဟုမှတ်ချက်ချသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုအချိန်အထိ ကိုလွမ်းနောင်သည်၊ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို အမှတ် မထင်ခဲရင်း မီးဖိုတွင်းမှ ယှက်လိမ်ကခုန်နေသော မီးတောက်မီးလျှံများကို ငိုင်ကြည့်နေသည်။ ကိုတင်မောင်မြင့်က မှတ်ချက်ချသောအခါမှ လှမ်းမေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တီးကွက်ကတော့ တော်တော်လှတယ်၊ လှတယ်ဆိုတာထက်အသဲနှလုံးကိုခိုက်တယ် ဆိုရမယ် ထင်တယ်၊ သီချင်းနာမည်က ဘာတဲ့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်က ပြန်ဖြေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ည”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုလွမ်းနောင်၏ မျက်နှာဝယ် အမျိုးအမည် မသိသာသော်လည်း ထင်ရှားသည့် ပြောင်းလဲရိပ် လွှမ်းသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဪ... “ည”တဲ့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်တယ်... တဂိုးရဲ့ Night ဆိုတဲ့ ကဗျာကိုမှီပြီး ကိုမြင့်သိန်းက သီချင်းအတွက် လင်္ကာရဿဖြစ်အောင် ဖွဲ့ ထားတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကိုမြင့်သိန်းဆိုတာ ဘယ်သူလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်တော်တို့ မိတ်ဆွေတစ်ဦးပါပဲ၊ ကလောင်နာမည်တော့ သိပ်မရှိသေးဘူး၊ ပျဉ်းမနားမောင်ရီနောင်ဆိုပြီး ကဗျာတွေစပ်တယ်၊ အလုပ်ကတော့ စိုက်ပျိုးရေးအရာရှိ တစ်ဦးပဲ၊ ခင်ဗျားတင်တင်မြ ဆိုထားတဲ့ ကိုစိုးလှိုင်ရဲ့ လက်ရာ စခန်းအောင်မြေကို ကြားဖူးမှာပေါ့၊ အဲဒီထဲက စာသားတွေလဲ ကိုမြင့်သိန်းပဲစီတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟာ... ဒီလိုဆိုရင်တော့ သီချင်းကောင်းဖြစ်မှာပဲ၊ ကျွန်တော်စိတ် ဝင်စားတာက “ည”ဆိုတဲ့နာမည်ကိုပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ခင်ဗျား ... ဘာလို့ ဒီနာမည်ကို စိတ်ဝင်စားတာလဲ ကိုလွမ်းနောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ည ဆိုပြီး ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ရေးမယ်လို့ စိတ်ကူးထားတာ၊ ကျွန်တော့် မိတ်ဆွေ မောင်မိုးသူက အဲဒီနာမည်နဲ့ပဲ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ရေးသွားပြီးပြီ။ သူ့ဝတ္ထုလေးလည်း တော်တော်ကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူဆိုလိုတဲ့ညက တစ်မျိုး၊ ကျွန်တော်ဆိုလိုတဲ့ ညကတစ်မျိုး၊ ဟို... သံတူကြောင်းကွဲလို့ ဆိုရမလား မသိဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုတင်မောင်မြင့်သည် သူ့အား လှမ်းကြည့်၍ အကြံပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒါဖြင့် ဒီလိုလုပ်ပါလား၊ မောင့်ဘဝ ညအလားကွယ်ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ တစ်ပုဒ်ထပ်ရေးပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုလွမ်းနောင်၏ ဆွေးရိပ်လွှမ်းသော မျက်နှာမှ မျက်လုံးတို့သည် အရောင်လက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မောင့်ဘဝ ညအလားကွယ်\" ဒီနာမည် သိပ်ကောင်းတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူက သေးသေးသွယ်သွယ် ပိန်ပိန်ပါးပါးဖြင့် သူ့သီချင်းများ သဖွယ် နွဲ့နွဲ့လျလျနိုင်သမျှ ရာသီဥတုပြင်းပြင်းဒဏ်ကို မခံနိုင်သော ရေနံ့သာကိုစိုးလှိုင်သည် တောင်ကြီးမြို့သို့ အချမ်းကဲသော ဒီဇင်ဘာလဆောင်းတွင်းမှာမှ ရောက်ရှိလာသည်။ သူ ရောက်ရှိချိန်တွင်ပင် ကျောင်းမှ ထွက်ကြကတည်းက ကျွန်တော်နှင့် ခွဲခွာခဲ့ရသည့် ယခုအခါ နိုင်ငံကျော် စာရေးဆရာတစ်ဦးဖြစ်နေသူ ကိုလွမ်းနောင်လည်း ကျွန်တော့်အိမ်၌ အဆင် သင့်ရှိနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုစိုးလှိုင်သည် ဆောင်းညပမာ နက်ရှိုင်းအေးမြသော တေးတစ်ပုဒ် ကိုလည်း ယူလာသည်။ သီချင်းနာမည်က “ည”ဟူသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်အပြင်၌ ငွေလရောင်မှုန်မှုန်ဝယ် နှင်းပုလဲတို့ ကခုန်နေသော တစ်ညမှာ ထင်းရူးဆီနံ့သင်းသော မီးဖိုဘေးတွင် ကျွန်တော်ကိုစိုးလှိုင်နှင့် ကျွန်တော့်အိမ်၌ ခေတ္တလာရောက် အနားယူနေသူ မိတ်ဆွေတပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သည့် မန္တလေးတက္ကသိုလ် အနုပညာရှင်အသင်း ဥက္ကဋ္ဌဟောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုတင်မောင်မြင့်တို့သည် “ည”သီချင်းကို သဇင်၌ အသံလွှင့်ရန် စီစဉ် သုတ်သင်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုစိုးလှိုင်သည် သီချင်းကို မူလက (၅)ပေါက်နှင့် စပ်ထားသည်။ ကျွန်တော်နှင့် ကိုတင်မောင်မြင့်က ရိုးလွန်းသည်ထင်၏။ ထိုအခါ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုစိုးလှိုင်သည် (၄)ပေါက်အောက်ပြန်ဖြင့် အသံစဉ်ဆန်းဆန်းတစ်ရပ်ကို စမ်းပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟာ... ဟုတ်ပြီ၊ သီချင်းအကြောင်းအရာနဲ့ အသံစဉ် ကိုက်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုစိုးလှိုင်သည် သူ့ထုံးစံအတိုင်း မျက်မှန်ဝင်းဝင်းအောက်မှ မျက်တောင် ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်း ပေါင်တစ်ဖက်ကို လှုပ်ကာလှုပ်ကာ စည်းလိုက်၍ မယ်ဒလင်ဖြင့် တီးကွက်များဖော်ယူသည်။ ကိုတင်မောင်မြင့် က မျက်စိကိုမှိတ်ကာ တီးကွက်အလိုက် စိတ်ကို လွှတ်မျှော်ကြည့်နေဟန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတူသည်။ တီးကွက်ဆုံးသော်“ဟုတ်တယ်၊ ဒီအသံနဲ့ ပိုကိုက်တယ်”ဟုမှတ်ချက်ချသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုအချိန်အထိ ကိုလွမ်းနောင်သည်၊ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို အမှတ် မထင်ခဲရင်း မီးဖိုတွင်းမှ ယှက်လိမ်ကခုန်နေသော မီးတောက်မီးလျှံများကို ငိုင်ကြည့်နေသည်။ ကိုတင်မောင်မြင့်က မှတ်ချက်ချသောအခါမှ လှမ်းမေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တီးကွက်ကတော့ တော်တော်လှတယ်၊ လှတယ်ဆိုတာထက်အသဲနှလုံးကိုခိုက်တယ် ဆိုရမယ် ထင်တယ်၊ သီချင်းနာမည်က ဘာတဲ့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်က ပြန်ဖြေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ည”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုလွမ်းနောင်၏ မျက်နှာဝယ် အမျိုးအမည် မသိသာသော်လည်း ထင်ရှားသည့် ပြောင်းလဲရိပ် လွှမ်းသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဪ... “ည”တဲ့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်တယ်... တဂိုးရဲ့ Night ဆိုတဲ့ ကဗျာကိုမှီပြီး ကိုမြင့်သိန်းက သီချင်းအတွက် လင်္ကာရဿဖြစ်အောင် ဖွဲ့ ထားတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကိုမြင့်သိန်းဆိုတာ ဘယ်သူလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်တော်တို့ မိတ်ဆွေတစ်ဦးပါပဲ၊ ကလောင်နာမည်တော့ သိပ်မရှိသေးဘူး၊ ပျဉ်းမနားမောင်ရီနောင်ဆိုပြီး ကဗျာတွေစပ်တယ်၊ အလုပ်ကတော့ စိုက်ပျိုးရေးအရာရှိ တစ်ဦးပဲ၊ ခင်ဗျားတင်တင်မြ ဆိုထားတဲ့ ကိုစိုးလှိုင်ရဲ့ လက်ရာ စခန်းအောင်မြေကို ကြားဖူးမှာပေါ့၊ အဲဒီထဲက စာသားတွေလဲ ကိုမြင့်သိန်းပဲစီတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟာ... ဒီလိုဆိုရင်တော့ သီချင်းကောင်းဖြစ်မှာပဲ၊ ကျွန်တော်စိတ် ဝင်စားတာက “ည”ဆိုတဲ့နာမည်ကိုပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ခင်ဗျား ... ဘာလို့ ဒီနာမည်ကို စိတ်ဝင်စားတာလဲ ကိုလွမ်းနောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ည ဆိုပြီး ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ရေးမယ်လို့ စိတ်ကူးထားတာ၊ ကျွန်တော့် မိတ်ဆွေ မောင်မိုးသူက အဲဒီနာမည်နဲ့ပဲ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ရေးသွားပြီးပြီ။ သူ့ဝတ္ထုလေးလည်း တော်တော်ကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူဆိုလိုတဲ့ညက တစ်မျိုး၊ ကျွန်တော်ဆိုလိုတဲ့ ညကတစ်မျိုး၊ ဟို... သံတူကြောင်းကွဲလို့ ဆိုရမလား မသိဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုတင်မောင်မြင့်သည် သူ့အား လှမ်းကြည့်၍ အကြံပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒါဖြင့် ဒီလိုလုပ်ပါလား၊ မောင့်ဘဝ ညအလားကွယ်ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ တစ်ပုဒ်ထပ်ရေးပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုလွမ်းနောင်၏ ဆွေးရိပ်လွှမ်းသော မျက်နှာမှ မျက်လုံးတို့သည် အရောင်လက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မောင့်ဘဝ ညအလားကွယ်\" ဒီနာမည် သိပ်ကောင်းတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူက သေးသေးသွယ်သွယ် ပိန်ပိန်ပါးပါးဖြင့် သူ့သီချင်းများ သဖွယ် နွဲ့နွဲ့လျလျနိုင်သမျှ ရာသီဥတုပြင်းပြင်းဒဏ်ကို မခံနိုင်သော ရေနံ့သာကိုစိုးလှိုင်သည် တောင်ကြီးမြို့သို့ အချမ်းကဲသော ဒီဇင်ဘာလဆောင်းတွင်းမှာမှ ရောက်ရှိလာသည်။ သူ ရောက်ရှိချိန်တွင်ပင် ကျောင်းမှ ထွက်ကြကတည်းက ကျွန်တော်နှင့် ခွဲခွာခဲ့ရသည့် ယခုအခါ နိုင်ငံကျော် စာရေးဆရာတစ်ဦးဖြစ်နေသူ ကိုလွမ်းနောင်လည်း ကျွန်တော့်အိမ်၌ အဆင် သင့်ရှိနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုစိုးလှိုင်သည် ဆောင်းညပမာ နက်ရှိုင်းအေးမြသော တေးတစ်ပုဒ် ကိုလည်း ယူလာသည်။ သီချင်းနာမည်က “ည”ဟူသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်အပြင်၌ ငွေလရောင်မှုန်မှုန်ဝယ် နှင်းပုလဲတို့ ကခုန်နေသော တစ်ညမှာ ထင်းရူးဆီနံ့သင်းသော မီးဖိုဘေးတွင် ကျွန်တော်ကိုစိုးလှိုင်နှင့် ကျွန်တော့်အိမ်၌ ခေတ္တလာရောက် အနားယူနေသူ မိတ်ဆွေတပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သည့် မန္တလေးတက္ကသိုလ် အနုပညာရှင်အသင်း ဥက္ကဋ္ဌဟောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုတင်မောင်မြင့်တို့သည် “ည”သီချင်းကို သဇင်၌ အသံလွှင့်ရန် စီစဉ် သုတ်သင်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုစိုးလှိုင်သည် သီချင်းကို မူလက (၅)ပေါက်နှင့် စပ်ထားသည်။ ကျွန်တော်နှင့် ကိုတင်မောင်မြင့်က ရိုးလွန်းသည်ထင်၏။ ထိုအခါ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုစိုးလှိုင်သည် (၄)ပေါက်အောက်ပြန်ဖြင့် အသံစဉ်ဆန်းဆန်းတစ်ရပ်ကို စမ်းပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟာ... ဟုတ်ပြီ၊ သီချင်းအကြောင်းအရာနဲ့ အသံစဉ် ကိုက်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုစိုးလှိုင်သည် သူ့ထုံးစံအတိုင်း မျက်မှန်ဝင်းဝင်းအောက်မှ မျက်တောင် ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်း ပေါင်တစ်ဖက်ကို လှုပ်ကာလှုပ်ကာ စည်းလိုက်၍ မယ်ဒလင်ဖြင့် တီးကွက်များဖော်ယူသည်။ ကိုတင်မောင်မြင့် က မျက်စိကိုမှိတ်ကာ တီးကွက်အလိုက် စိတ်ကို လွှတ်မျှော်ကြည့်နေဟန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတူသည်။ တီးကွက်ဆုံးသော်“ဟုတ်တယ်၊ ဒီအသံနဲ့ ပိုကိုက်တယ်”ဟုမှတ်ချက်ချသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုအချိန်အထိ ကိုလွမ်းနောင်သည်၊ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို အမှတ် မထင်ခဲရင်း မီးဖိုတွင်းမှ ယှက်လိမ်ကခုန်နေသော မီးတောက်မီးလျှံများကို ငိုင်ကြည့်နေသည်။ ကိုတင်မောင်မြင့်က မှတ်ချက်ချသောအခါမှ လှမ်းမေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တီးကွက်ကတော့ တော်တော်လှတယ်၊ လှတယ်ဆိုတာထက်အသဲနှလုံးကိုခိုက်တယ် ဆိုရမယ် ထင်တယ်၊ သီချင်းနာမည်က ဘာတဲ့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်က ပြန်ဖြေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ည”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုလွမ်းနောင်၏ မျက်နှာဝယ် အမျိုးအမည် မသိသာသော်လည်း ထင်ရှားသည့် ပြောင်းလဲရိပ် လွှမ်းသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဪ... “ည”တဲ့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်တယ်... တဂိုးရဲ့ Night ဆိုတဲ့ ကဗျာကိုမှီပြီး ကိုမြင့်သိန်းက သီချင်းအတွက် လင်္ကာရဿဖြစ်အောင် ဖွဲ့ ထားတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကိုမြင့်သိန်းဆိုတာ ဘယ်သူလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်တော်တို့ မိတ်ဆွေတစ်ဦးပါပဲ၊ ကလောင်နာမည်တော့ သိပ်မရှိသေးဘူး၊ ပျဉ်းမနားမောင်ရီနောင်ဆိုပြီး ကဗျာတွေစပ်တယ်၊ အလုပ်ကတော့ စိုက်ပျိုးရေးအရာရှိ တစ်ဦးပဲ၊ ခင်ဗျားတင်တင်မြ ဆိုထားတဲ့ ကိုစိုးလှိုင်ရဲ့ လက်ရာ စခန်းအောင်မြေကို ကြားဖူးမှာပေါ့၊ အဲဒီထဲက စာသားတွေလဲ ကိုမြင့်သိန်းပဲစီတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟာ... ဒီလိုဆိုရင်တော့ သီချင်းကောင်းဖြစ်မှာပဲ၊ ကျွန်တော်စိတ် ဝင်စားတာက “ည”ဆိုတဲ့နာမည်ကိုပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ခင်ဗျား ... ဘာလို့ ဒီနာမည်ကို စိတ်ဝင်စားတာလဲ ကိုလွမ်းနောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ည ဆိုပြီး ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ရေးမယ်လို့ စိတ်ကူးထားတာ၊ ကျွန်တော့် မိတ်ဆွေ မောင်မိုးသူက အဲဒီနာမည်နဲ့ပဲ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ရေးသွားပြီးပြီ။ သူ့ဝတ္ထုလေးလည်း တော်တော်ကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူဆိုလိုတဲ့ညက တစ်မျိုး၊ ကျွန်တော်ဆိုလိုတဲ့ ညကတစ်မျိုး၊ ဟို... သံတူကြောင်းကွဲလို့ ဆိုရမလား မသိဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုတင်မောင်မြင့်သည် သူ့အား လှမ်းကြည့်၍ အကြံပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒါဖြင့် ဒီလိုလုပ်ပါလား၊ မောင့်ဘဝ ညအလားကွယ်ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ တစ်ပုဒ်ထပ်ရေးပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုလွမ်းနောင်၏ ဆွေးရိပ်လွှမ်းသော မျက်နှာမှ မျက်လုံးတို့သည် အရောင်လက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မောင့်ဘဝ ညအလားကွယ်\" ဒီနာမည် သိပ်ကောင်းတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကဲလေ... ခင်ဗျားတို့သီချင်း လုပ်ပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုစိုးလှိုင်သည် ကျွန်တော့်အား လှမ်းကြည့်၍ မေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“စာသားတွေ ကျေနပ်ပလားဆရာ၊ ကိုမြင့်သိန်းက မှာလိုက်တယ်။ လိုမယ်ထင်တာ ဆရာ ပြင်ပေးပါတဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်သုံးနေရာပြင်ချင်တယ်” “ဘယ်နေရာတွေလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တိမ်သား အုပ်ဆောင်းရောင်လွင် မမောင်းဖွယ်၊ ကြယ်ပေါင်း သမတ အလှငွေစိုင် အဲဒီနေရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘာဖြစ်လို့လဲဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကာရန်ကို ဇွတ်ယူထားသလို ဖြစ်နေတယ်၊ “ရောင်လွင်မမောင်း” ဆိုတဲ့ စကားကို ကျွန်တော်မကြိုက်ဘူး၊ ဒီလိုပြင်လိုက်တာပေါ့၊ “တိမ်သား ပြယ်ရှင်း၊ ယာယီလင်းစ၊ ကြယ်မင်းသမတ၊ အလှငွေစိုင်”လို့ ဒါမှရှေ့စကား နောက်စကားဆီလျော်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုစိုးလှိုင်သည် သဘောတူဟန် ခေါင်းညိတ်သည်။ ထိုနောက် “ဆက်ဦးဆရာ” ဟု တိုက်တွန်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“နေမင်းသာတဲ့ နေ့ကမ္ဘာနန်းဝယ်၊ အဲဒါကလဲ ထောင့်နေတယ်။ အဲဒီအစား “လျှံဝင်းဖြာတဲ့ နေ့ကမ္ဘာနန်းဝယ်”လို့ ပြင်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ပြီးတော့ကော”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ပင့်သက်ဖိုမျက်ရည်ဝဲ၊ ဝဲကျရုံပဲ တကယ် အဲဒီစကားက ယောက်ျား တစ်ယောက်ဆိုဖို့အတွက် လွန်းနေတယ် ထင်တယ်၊ ပြီးတော့ သီချင်း တစ်ပုဒ်လုံးက ပမာတင်စားမှုကို အသားပေးထားတယ်၊ မျက်ရည်ကျတဲ့ နေရာမှာ တိုက်ရိုက်ကြီးဆိုထားတာ မကြိုက်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လုပ်ပြီဟေ့ ဒို့ဆရာကတော့ ဒါဖြင့် ဘယ်လို မျက်ရည်ကျမလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်တယ်၊ ယောက်ျားသီချင်းမှာ မျက်ရည်ပါလာရင်ဆိုဖို့ ကျွန်တော့်ပါးစပ်မရဲဘူး၊ ဆရာ မငိုနဲ့ ခင်လို သီချင်းမျိုးတော့ ကျွန်တော် ဆိုရတာ လိပ်ပြာလည်းရဲတယ်၊ အသဲနဲ့လည်းမိတယ်ဆရာရေ၊ ကဲလေ အခု စာသား ဘယ်လိုပြင်မလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အဓိပ္ပာယ်များ လျှို့ဝှက် လွန်းမလားတော့ မသိဘူး၊ ဆရာတော့ ဒီလို ပြင်ချင်တယ်။ ပင့်သက်ဆို မြောက်လေဝဲ အသဲကမ္ဘာ့မှုန်နှင်းရယ် ခင်ဗျား၊ ဘယ့်နှယ်ထင်သလဲ ကိုလွမ်းနောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုလွမ်းနောင်၏မျက်နှာသည် မှိုင်းသွားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ပင့်သက်ဆိုတဲ့ မြောက်လေက ဝဲနေတယ်။ အဲဒီပင့်သက်မြောက် လေဝဲတဲ့ အသဲကမ္ဘာက မှုန်နေတဲ့ နှင်းတွေဟာ ဘာတွေလို့ ခင်ဗျားဆိုလို တာလဲ ကိုဘုန်းနိုင်၊ မျက်ရည်တွေတော့ မဟုတ်ပါဘူး ထင်ပါရဲ့ နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်က သူ့ကို မဖြေဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်က စည်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သဖြင့် ကိုတင်မောင်မြင့်က တယောကိုယူကာ ကိုစိုးလှိုင်၏ မယ်ဒလင်နှင့် အသံညှိလိုက်သည်။ အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်သောအခါ ကိုစိုးလှိုင်သည် မယ်ဒလင်တီးရင်း ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မှုန်ရီဆိုင်း... ဇာငွေလှိုင်း ...သင်တိုင်းနှင်းမြူ ကမ္ဗလာရံသွယ် အဇဋာနယ်မိုးဖြန့်ကျယ်... တိမ်သားပြယ်ရှင်း ယာယီလင်းစ ကြယ်မင်းသမတ....အလှငွေစိုင်... ကိုယ်ပိုင် ကမ္ဘာဦး တန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆောင်းမှု ...ချယ်၊ စက်ခန်းသာလယ်...ပမာတင်စား မောင့်ဘဝ ညအလား ကွယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပြင်ဘက်မှ ဆောင်းလေ၏ တိုးဝှေ့သံကို သတိထားမိလျှင် သဲ့သဲ့ ကြားနိုင်သည်။ နှင်းမြူတို့သင်တိုင်းပမာ ခြုံလွှမ်းသောညဝယ် ကမ္ဘောဇပန်းမြို့တော်၏ မာလာဖူးငုံ အစုံစုံတို့ည၏ မေတ္တာအအေးဓာတ်ဝယ် ခိုလှုံအားသစ်၍ မနက်ဖြန်ဖြစ်မည့် နေ့ကမ္ဘာနန်း၌ တောက်လျှမ်းဂုဏ်ဝင့်ရန် အဆင်သင့်ရှိနေကြပေမည်။ ဤပန်းမာလာတို့ အလှညီလာကျင်း၍ သဘင် ခင်းချိန်မှာ နေမင်းပိုင်သောနေ့ အခါသာ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့အားနှင်းဖြင့် အေးစေ၍ ညှင်းလေနုဖြင့် မွှေးစေသောညအတွက် နေရာမရှိပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ညအရေးရယ်... ကွန်းထက် ဘုံလယ်တစ်ခွင်ဝယ် ... အေးချမ်းသာတဲ့ ...အရုဏ်မကူးမီ စက်ဦးခဏဝယ်... အမှောင်နယ် ရှောင်ကွင်းလျှံဝင်းဖြာတဲ့ နေ့ကမ္ဘာနန်းဝယ် စောင့်စားကာရယ် ရန်သင့်ဟန်တင့် မာန်မဝင့်နဲ့လားကွယ် တစ်ပါးသူ ခြူးမြန်းရင်ဖြင့် လွမ်းလျက်နဲ့ မပန်သာသည် ... ချန်ကာထားရစ်ညသနစ်ဖြစ် ကြောင်းရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပန်းတစ်ပင်ကို ပန်ဆင်ဖွယ်ဖြစ်အောင် ပြုစုသူမှာ ဥယျာဉ်မှူး ဖြစ်သည်။ အချိန်တင့်၍ ပန်းကောင်းပွင့်လေသောအခါ အရန်သင့် ပန်လေ သူမှာ တစ်ပါးသူတစ်ဦးဖြစ်နေတတ်၏။ အဆင်မပြေသော ဤသဘာဝကို “ည”က ဖွင့်ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရွယ်တော်သစ်စ ... ဆယ်ကျော်နှစ်က ကျွမ်းချစ်ရအင်... အာရုံစိတ်စော... မောမိတယ်... မောင့်ဘဝအမှန်တကယ်ညရဲ့ သဏ္ဌာန်နှယ်ပင့်သက်ဆို မြောက်လေဝဲ...အသဲကမ္ဘာမှုန်နှင်းရယ် ... ဆောင်ချဉ်းကိုယ်စားမောင်ထားနိုင်ခဲ့တယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသီချင်းသည် ညအရေးရယ် အပိုဒ်သို့ ပြန်ကော့ကာလည်လာ၏။ (ချန်ကာထားရစ် ညသနစ်ဖြစ်ကြောင်းရယ်)အပိုဒ်ဖြင့် အဆုံးချရာ၌\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုစိုးလှိုင်၏ အသံတွင် ငိုသံသိသိသာသာ ပါနေ၏။ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး ကျေနပ်သွားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်တို့၌ အကျင့်တစ်ခုရှိသည်။ အနုပညာတစ်ရပ်ကို ဖန်တီး ပြီးသောအခါ၌ ရင်တွင်းမှာ ပေါ့ပါးသွားလေ့ ရှိသည်။ ထိုအခါမျိုးတွင် လူပါ ပေါ့ပါး နိုးကြားလန်းဆန်းလာတတ်သည်။ ညမည်မျှ နက်နက် မအိပ်ချင်တော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနဝင်းလဲ့သာကြူး၊ တည့်မွန်းလ သီတဂူလျှင် ငွေမှင်ရည်ဆမ်းခိုက်၊ ပန်းတိုင်းပွင့်၍ ပွင့်သောပန်းတိုင်းမွှေးနေသော ကမ္ဘောဇမြို့တော်၏ ညသည် မိန်းမောအိပ်စက်ပစ်ခြင်းဖြင့် ကုန်လွန်လိုက်ရန်မှာ နှမြောတသဘွယ်လှပ လွန်းနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်တို့တသိုက်သည် အိမ်ပြင်ထွက်၍ လမ်းလျှောက်ကြသည်။ ချမ်းတတ်သော ကိုစိုးလှိုင်က ကျွန်တော်၏ သိုးမွှေးကုတ်အင်္ကျီအရှည်ကြီးကို ဝတ်ရင်း ကုတ်ကုတ်ကလေး လိုက်ပါလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော့်အိမ်တည်ရာမှာ တောင်ကြီးမြို့၏ အလှပ အသာယာဆုံး ဖြစ်သည့်အရာရှိကြီးများ နေထိုင်ရာ တောင်ခြေတဝိုက်မှာဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်အိမ်မှ တောင်ခြေအထိ ဖြည်းဖြည်းလျှောက်လျှင် ငါးမိနစ်အတွင်း ရောက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်တို့သည် လမ်းအတိုင်း အရှေ့ဘက်တောင်ခြေဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ လရောင်၌ ချယ်ရီဦးတို့ ဖူးပွင့်စဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိသည်။ ထင်းရှူးနံ့တို့မူ သင်းနေကြိုင်နေ လှိုင်နေပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောင်ခြေ၌ပတ်အပ်သောလမ်းအတိုင်း အစိုးရအိမ်တော် ကျော ဘက်မှ ဖြတ်၍ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ မြင့်မားသော ထင်းရူးပင်တောကို ဖြတ်၍ စထရင်းဟိုတယ်ကို လွန်ခဲ့သည်။ မကြာမီပင် ကျွန်တော်တို့ရှေ့၌\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43127359537301,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_329ea01a-e199-4a15-9a0c-4ee48efea1ab.jpg?v=1730272887"},{"product_id":"တက္ကသိုဘ်ဘုန်းနိုင်-လွမ်းတေးမဆုံးစေနဲ့စောသခင်","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - လွမ်းတေးမဆုံးစေနဲ့စောသခင်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာရေးသူ၏အမှာစာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်သည် ၁၉၅၈ ခုနှစ် မတ်လတွင် မြဝတီမဂ္ဂဇင်းကြီး၌ ပါခဲ့သော “မုန်းရစ်လေဦးမှ အစပြု၍ လူမှုရေး၊ နိုင်ငံရေး၊ တွေးခေါ်မြော်မြင်မှု သဘောတရားတို့နှင့် တစ်နည်းမဟုတ် တစ်နည်း ဆက်စပ်သော ဝတ္ထုများကိုသာ ရေးခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာဖတ်ပရိသတ် တော်တော်များများက “နှင်းရက်ကြွေစော”နှင့်“လွမ်း” တို့ကဲ့သို့သော မေတ္တာဘွဲ့ သက်သက် ရေးပေးပါဦးဟု တိုက်ထွန်းလာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်၏ တပည့်ရင်းဖြစ်သူ မန္တ လေး ဝိဇ္ဇာသိပ္ပံတက္ကသိုလ်မှ သဘာဝတ္ထဗေဒဌာန ဆရာဦးအေးကိုက “ဆရာရေ လေးနက်တဲ့ တွေးခေါ်မြော်မြင် မှုတွေနဲ့ ခက်ထရော်တဲ့ ဘဝပိုင်းတွေကို ချည်း ရေးတော့မလား၊ ရေးတဲ့အခါ လည်း ရေးတာပေါ့၊ ဒါပေမယ့် နှလုံးသားရဲ့ သမုဒယသစ္စာအကြောင်းလည်း ကျွန်တော်တို့ ဖတ်ချင်နေကြပါတယ်\" ဟု စာရေးတိုက်တွန်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန် တော်၏ ကျေးဇူးရှင်ဆရာတစ်ဦးဖြစ်သူ ရာဇော်ဂျီကမူ ပညာ အရည်အချင်း၊ အသက်အရွယ်၊ ရာထူးအဆင့်အတန်းရောက်သင့်သမျှ ရောက် နေပြီဖြစ်သောကြောင့် အနုအလှ သမုဒယတွေနှင့်ချည်း အချိန်မကုန်စေဘဲ ကမ္ဘာ့အမွေ ဂန္တဝင်စာကြီးပေကြီးတို့အား မြန်မာပြည်သူတို့ က်အရောက် ပို့ပေးရေးကို အာရုံပြုရန် သတိပေးဆုံးမ၏။ ဆရာ့ဆုံးမစကားသည် ကျွန်တော့် နား၌ ဝင်သည်။ အသက်အရွယ်၊ အတွေ့အကြုံ၊ အလုပ်ဝတ္တရားတို့ကလည်း ဆရာ့ဘက်မှကူ၍ ကျွန်တော့်ကို ပြောပေးနေကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤကြားထဲက “လွမ်းတေးမဆုံးစေနှင့် စောသခင်””ကို ရေးဖြစ်အောင် ရေးမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှန်မှာ ၃၅ နှစ်ဟူသော အသက်အရွယ်သည် လူငယ်ပိုင်းမှ လူကြီး ပိုင်းသို့ ကူးဝင်သောအရွယ်ဖြစ်၏။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဆောင်းနှင့်နွေအကူးတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကမ္ဘာကုန် ကျယ်သရွေ့ဝယ်” သီချင်းတွင် ကျွန်တော် ရေးစပ်ခဲ့မိသည့်အတိုင်း။ “တစ်ပိုင်းပြည် နွေအဖွင့်သို့”ဟု ညည်းရမည်ရှိနေ၏။ မာန်ခါတွင်း ဖြစ်သော်လည်း ဆောင်းရိပ်သို့ ကြွင်းနေဆဲပင် တကား။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနွေဝယ်ဆောင်းပမာ မြူနှင်းလေးတွေ ဝေဝေစီသာ ရှမ်းပြည်နယ်ကို နောက်ခံထား၍ ဤ ““လွမ်းတေးမဆုံးစေနှင့် စောသခင်””ဝတ္ထုကြီးကို ရေးလိုက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောင့်တကြသော ဆောင်းအလှပမာ သမုဒယဘွဲ့ တေးတစ်လွှာ ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ရာတွင် ဂိမာန်အခါ ဖြစ်သဖြင့် ရော်ရွက်ကြွေသံစည်းနရီ ဖြစ်နေ ခဲ့ပါသော်၊ နွေကန္တာဦး၌လည်း သူ့အပွင့်၊ သူ့အဖူးကြောင့် သူ့နည်းနှင့်သူ ကြည်နူးဖွယ် ရှိလေသည်ဟု ခံစားသိနိုင်ကြပါစေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေတ္တာရည်၍ တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁။ သွေးသစ္စာနှင့် ချစ်မေတ္တာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၉၃၁ ခုနှစ် ဆောင်းကုန် နွေကူးစ တပေါင်းလအခါ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသာယာ၀တီနယ်မှ စတင် ပေါက်ကွဲခဲ့သော မျိုးချစ် လယ်သမားသူပုန်ကြီး သည် မြန်မာပြည် အရပ်ရပ်သို့ ကူးစက်ပွားနှံ့လျက် ကိုလိုနီနယ်ချဲ့၊ တော်လှန်ရေး သမိုင်း ကဏ္ဍသစ်တစ်ရပ်ကို သွေးနှင့်ဓားတို့ဖြင့် မော်ကွန်းတင် ဖွင့်လှစ်ဆဲတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနိုင်ငံ၏ ခေါ်သံကြောင့် ဇာတိမာန် ရှိသူတိုင်း ဓား အဖွေးဖွေး ရဲသွေး အညီညီနှင့် ကိုယ်စီထကြရာ၌ ပြည်မသားတို့တွင်မက ၁၈၈၅ ခု ပါတော်မူ အရေးတော်ပုံမှစလျက် ဗြိတိသျှဆန့်ကျင်ရေး သမိုင်းအစဉ်အလာရှိခဲ့သော ရှမ်းပြည်နယ် မြေမြင့်သား နောင်ညီဖွားတို့လည်း ပါကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ရာတွင် ဇာတိမာန်နှင့်သာ အားကိုးရာရှိသော ပြည်မသား လယ် သမားကြီးတို့ ဗြိတိသျှကြေးစား စစ်သားတို့၏ စစ်သေနတ်ကျည်ဆန်များ၌ တဖွားဖွား ကျဆုံးလျက် ပပ်ကြားအက်သော လယ်မြေပြင်ဝယ် မျက်ရည်နှင့် သွေးတို့ ဖုံးလွှမ်းကျန်ရစ်သည့်နည်းတူ ရှမ်းမြေမြင့်ဝယ် မျိုးချစ်အများတို့ သစ်ယာ မိုးမခမော်ရွက်တို့နှင့် တစ်ပြိုက်နက် မြေဝယ် ဖွဲဖွဲကြွေသက် ကျဆုံး နေလေသည်တကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤသို့လျှင် ကြုံးဝါးသံ၊ ငိုညည်းသံ၊ သေနတ်သံတို့နှင့် ပွက်ပွက်လျှံ ချိန်ဝယ်၊ မြောက်ပိုင်းသိန္နီနယ်၏ တောင်တို့လျှင် မှိုင်းလျက် တောတိုင်းလျှင် ရွက်ဝါကြွေလေသော ပတ်ဝန်းကျင်၌ မထင်ရှားသော တောရပ် တဲအိမ် ငယ်သည် ဆိတ်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညဖြစ်သဖြင့် လရောင်သည် မှုန်ရီမှုန်ပျ အေးချမ်းစွာ ကျရောက်နေသည်။ မြူရိပ်ဆင်၍ နွေညမှာ ပို၍ ဝေဝေဝါးဝါးနိုင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ရွက်ဝါကြွေ ... နွေမူး .. မူး... ရာသီခါမှီလသာခေါင်၊ မြလွှာမှောင်တိမ် ခိုးမြူး၊ ရွှေဖီဦး .. ပေါ်ရော့မည်လေ .. လေ့၊မေ့ရက်ကယ် ... နေနိုင်တယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတဲအိမ်တွင်းမှ စောင်းသံနှင့်အတူ ဆွေးဆွေးမြည့်မြည့် မတိုးမကျယ် သီဆိုလေသော မိန်းမသံ တစ်သံသည် သာယာစွာ ထွက်ပေါ်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတဲအိမ်အတွင်း ဝါးကြမ်းခင်း အဆင့်မြင့်ထက် ချောမောမွန်ရည်သမျှ ခံ့ညား တည်ကြည်လေသော အသက်သုံးဆယ်ခန့် မိန်းမသားတစ်ဦးသည် မှန်စီရွှေချ စောင်းတစ်လက်ကို အသာအယာတီးခတ်ရင်း တေးကို ခပ်ညည်းညည်း ဆိုနေ၏။ မလှမ်းမကမ်းတွင် အသက်အစိတ်ခန့် နှုတ်ခမ်းမွေးရေးရေးနှင့် ရှမ်းယောက်ျားတစ်ဦးသည် အခါလည်သားခန့် ကလေးငယ်တစ်ဦးအား ရင်ဝယ် ပိုက်ရင်း တေးနှင့်ဂီတကို နားစိုက်ထောင်နေ၏။ မိန်းမရွယ်သည် ယောက်ျား နှင့် ကလေးငယ်အား တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး စောင်းတီးကို ရပ်လျက် မေးသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သားတော်မောင် စက်ပျော်ပြီလား၊ ခွန်မှိုင်းငယ်” ခွန်မှိုင်းဆိုသူက ဤအခါကျမှ ...... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ရင်သွေးတော် အိပ်ပျော်တာ အတန်ကြာပါပြီ၊ သခင်မ တေးသံမှာ ကျွန်တော်မျိုး မိန်းမောမိလို့ သတိမပေးမိပါ”ဟု ရိုသေစွာ စကားပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိန်းမရွယ်သည် ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ စောင်းကိုချလျက် မလှမ်း မကမ်းရှိ ပုခက်ဆီထသွားကာ ကလေးအိပ်ရန် နေရာပြင်ဆိုသည်။ မိန်းမရွယ်ထံမှ အချက်ပြသည်ကိုမြင်ရမှ ခွန်မှိုင်းသည် ကလေးအား ပွေ့ယူလာ၍ ညင်သာစွာဖြင့် ပုခက်တွင်း၌ ချသိပ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခွန်မှိုင်းသည် ပုခက်ကို အရှိန်ရအောင် လွှဲယမ်းနေခိုက် မိန်းမရွယ်သည် တဲအိမ်ပြတင်းဝ၌ မှီရပ်လျက် အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်နေ၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပြင်ဘက်တောင်တန်းတို့၌ ရွက်ဝါကြွေနေလေသည်ကို လရောင်၌ ဝါးဝါးမြင်နိုင်၏။ တောင်တန်းများမှာ မြူလွှမ်း၍ ပြာရီမှောင်နေ၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိန်းမရွယ်၏ ချောမောသော မျက်နှာဝယ် စိတ်မချမ်းမြေ့မှုမှာ ပေါ်လွင် နေသည်။ သို့ရာတွင် အားငယ်ညှိုး နွမ်းသာ အသွင်မူ မဟုတ်။ မနှစ်သက်လှသော ဖြစ်လာသမျှအား တည်ငြိမ်စွာ ခံယူထားသည့် ဣန္ဒြေရှင်တစ်ဦး၏ မရွှင် ပျမှု သာတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခွန်မှိုင်းသည် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးငယ်၏ ဖြူစင်သန့်ရှင်းသော မျက်နှာ တစ်ချက်၊ သူ့သခင်မဆီတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ကို မသိမသာ ချသည်။ ထို့နောက် သူ့သခင်မနှင့် မလှမ်းမကမ်း၌ လာ၍ ရပ်၏။ မိန်းမရွယ်ကသာ မိမိကိုယ်ကို ပြောသကဲ့သို့ တိုးတိုးညည်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တစ်လကျော်သွားပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခွန်မှိုင်းသည် မည်သို့မျှမဖြေ။ မျက်နှာ၌လည်း မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ မပြ။ သူ့အနေနှင့်သခင်မ ဘာဆိုလိုသည်ကို နားလည်၏။ ဘာမျှ ပြန်ဖြေစရာ မရှိသည်ကိုလည်း သိ၏။ သူ့ရင်၌ ခံစားမှုတို့သည် ရှိသည်။ သို့ရာတွင် သူသည် ခံစားမှုကို ပြရမည့်သူမဟုတ်၊ ပြတတ်သူလည်း မဟုတ်ခဲ့။ ထို့ကြောင့် သူသည် မည်သို့မျှ လှုပ်ရှားမှုမရှိသော မျက်နှာနှင့် တည်ငြိမ်စွာသာ ရပ်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတဲအိမ်တွင်း၌ လက်ဆွဲ ရေနံဆီ မီးအိမ်တစ်လုံးသာ ရှိသဖြင့် မလင်း လှသော်လည်း အပြင်မှ လရောင်ကြောင့် မမှောင်လွန်းလှ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခွန်မှိုင်း ငြိမ်နေခိုက် မိန်းမရွယ်က ခွန်မှိုင်းဘက်သို့ လှည့်၍မေးသည်။ “တစ်လကျော်သွားပြီ ခွန်မှိုင်းရယ် မင်း ဘာသတင်းမှ မရဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခွန်မှိုင်း၏ နှုတ်ခမ်းများသည် မသိမသာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ သို့သော် မည်သည့်စကားမှ ပေါ်ထွက်မလာ။ ကိုယ်ရော မျက်နှာမှာ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ဆက်ငြိမ်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိန်းမရွယ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်နှင့်အတူ မဲ့ပြုံးလေးပြုံး၍ ခွန်မှိုင်းနားသို့ ကပ်လာသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မင်းမှာ ပြောစရာတွေရှိပါတယ် ခွန်မှိုင်းရယ်၊ မင်းနှုတ် ဘယ်လောက် ပိတ်ထား ပိတ်ထား၊ မင်းရင်ထဲမှာ ဘာတွေရှိတယ်ဆိုတာ သခင်မ သိတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခွန်မှိုင်းသည် ယခုအချိန်အထိ မလှုပ်လာသေး၊ မိန်းမရွယ်ကသာ ခွန်မှိုင်းအား စေ့စေ့တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အသာအယာ လက်ခုပ်သုံးချက် တီးလိုက်၏။ မရှေးမနှောင်းပင် မီးဖိုချောင်ဘက်မှ အသက် ၂၀ ခန့် ရှမ်း မိန်းမပျိုတစ်ဦး ကိုယ်ကို ယိုလျက် ဝင်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိန်းမရွယ်ကသာ ဆက်ပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မင်း မပြောပေမဲ့ နန်းသီတာက မီးဖိုဘေး နေရာက နားတွေ မျက်စိ တွေရှိတယ် ခွန်မှိုင်းရယ် သိရဲ့လား။ ကဲ နန်းသီတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိန်းမရွယ်က နန်းသီတာခေါ် ရှမ်းမလေးအားကြည့်၍ အဓိပ္ပာယ်ပါပါနှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြောလိုက်သဖြင့် နန်းသီတာသည် သခင်မအား တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ခွန်မှိုင်းအားလည်း မျက်လွှာပင့်၍ ကြည့်ပြန်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤအခါမှ ခွန်မှိုင်းသည် လှုပ်ရှားလာသည်။ သူ့အသွင်၌ နန်းသီတာ အပေါ် မကျေနပ်သည့်ဟန်လည်း ပေါ်နေ၏။ မထူးတော့ဟု ဆုံးဖြတ်ဟန်နှင့် စကား စပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်တော်မျိုးမှာ လျှောက်တင်စရာတွေ ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် သခင်မ စိတ်မချမ်းသာမည်ကို စိုးရွံ့သူ ငယ်ကျွန်ဖြစ်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီထက် ထူးပြီးများ စိတ်မချမ်းသာစရာ လိုသေးလား ခွန်မှိုင်းငယ်”” ခွန်မှိုင်းက မဖြေ။ “ကဲ..ဆိုစမ်းပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“နှစ်ပတ်ကျော်က သိန္နီအလွန်မှာ တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သခင်စောမွန်ဖဘက်က ကုလား မြင်းတပ်တွေပါ ရောက်လာကူတိုက်လို့ တော်ကြီးဖုရား ကစဉ့်ကလျား ဆုတ်ရကြောင်းပါ၊ ဒါပေမဲ့” ခွန်မှိုင်း၏စကားမှာပြတ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒါပေမယ့် ဘာဖြစ်သလဲ ခွန်မှိုင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒါပေမယ့် တော်ကြီးဖုရားရဲ့ တပ်တော်တွေ လက်ချက်နဲ့ ကျည်သင့်ပြီးသခင်စောမွန်ဖ ကျဆုံး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခွန်မှိုင်းမှာ စကားမဆုံးလိုက်ရ မိန်းမရွယ်သည် ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အို...မတ်တော်မောင်ကျဆုံးပြီ”ဟု လွတ်ခနဲအော်လိုက်တာ စကားကို မကြားဝံ့သကဲ့သို့ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် နားများကို ပိတ်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43127369859221,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ea9c3fbf-862e-486e-a6d5-91da3258d49c.jpg?v=1730272892"},{"product_id":"တက္ကသိုဘ်ဘုန်းနိုင်-လွမ်းပါလေရစ်သည်းသောင်ငွေဦး-1","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - လွမ်းပါလေရစ်သည်းသောင်ငွေဦး","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပိုင်း(၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အာရုဏ် (သို့မဟုတ်) ညနိဒါန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်အတွက် လသာနေသော နွေညကို လှပါလေသလောဟု သတိမပြုမိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လသာနေသည် ။ သည်အချက်ကိုပင် ဘယ်အချိန်က သတိပြုထားမိသည် မသိ။ဟုတ်ကဲ့ ....... လတော့ သာနေသည်။ အပြင်ဘက်မှာပါ ...... ကျွန်တော့် အခန်း၏ အပြင်ဘက်မှာပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့် သန္တာန်၏ အပြင်ဘက်မှာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွက်ဝါတွေ ကြွေသံကိုလည်း ကြားနေရသည် ထင်သည်။ မဟုတ်ပါ။ ရွက်၀ါတွေ ကြွေသံတော့ မဟုတ်နိုင်ပါ။ ရွက်ဝါကြွေသံကို ကြားဘူးပါသလား။ မဖြစ်နိုင်ပါ။ ကြွေပြီးသား ရွက်ဝါတွေ လေအတွန်းခံရသောကြောင့် မြေမှာ တိုက်လွင့်သံသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ထင်ပါသည်။ ထင်သည်လေ ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညမှန်းတော့ သိနေသည်။ လ သာနေသော နွေညမှန်းတော့ ကောင်းကောင်းကြီး သိနေသည်။ ခက်ရချည်ရဲ့ ... ဘယ်အချိန်က ဘယ်လို သိလိုက်ရပါသလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွက်ဝါတွေ လှုပ်ရှားသံ ကြားနေရသည့်ကြားက ညသည် တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည် ထင်ရပြန်သည်။ အင်းလေ....... သည်ရွက်ဝါကောင်တွေက အားတိုင်း မပြတ် အော်နေကြသည်မှ မဟုတ်ဘဲ၊ လေကလည်း မရပ်ဘဲ တိုက်နေသည်မျိုးမှ မဟုတ်ဘဲ..........။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လေတိုက်ချင် တိုက်ပါစေ။ ရွက်ဝါတွေကလည်း ထအော်ချင် အော်ကြပေါ့။ လလည်း သာချင် သာနေလေ.......။ ဘာဖြစ်သေးသလဲ...... အားလုံး အပြင်ဘက်မှာ။ ကျွန်တော့ အပြင်ဘက်မှာ....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြတ်စွာဘုရား... အပြင်ဘက်........... အပြင်ဘက်... ကျွန်တော် အပြင်ဘက်။ အပြင်ဘက်ရယ်... ကျွန်တော်ရယ်၊ ကျွန်တော်ရယ်....... အပြင်ဘက်ရယ်။ ကျွန်တော်က သတ်သတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အပြင်ဘက်က သတ်သတ်။ အမယ်လေး............ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပါလား။ ကျွန်တော် တစ်ယောက် ထီးထီးပါကလား............။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်သည် လမ်းလျှောက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်၏။ ရပ်လိုက်မှပင် စောစောက ကျွန်တော် သည် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေခဲ့မှန်း သိမိပြန်သည်။ ၁၀ ပေပတ်လည် အခန်း ကျဉ်းကျဉ်းဝယ် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန်သာ လျှောက်နိုင်သည် မဟုတ်လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာရေး စားပွဲ၌ ကျွန်တော် ဝင်ထိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့် ကိုကို... ဓာတ်ပုံတွင်းမှ ကျွန်တော့ ကိုကိုကကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဟုတ်သည်.... စိုက်ကြည့်နေသည်။ ပြုံးကြည့်နေသည်မဟုတ်။ ဓာတ်ပုံတွင်းမှာ ကိုကိုက မပြုံးပါ။ သော်... အပြင်မှာလည်း ကိုကိုသည် ပြုံးခဲလှသည်။ ကျွန်တော့် ကိုကိုသည် ပြုံးခဲလှပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မပြုံးနဲ့ ကိုကိုရေ.. မပြုံးနဲ့ သိလား။ အခုမှ ခင်ဗျား သာပြီး မပြုံးနဲ့တော့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာမေးပွဲ နီးချိန်မို့ ကျွန်တော့် စားပွဲမှာ ပွရှုပ်နေသည်။ ကျွန်တော်ဖွင့်ဖတ်ထားသော ကိုကို့ထံမှ စာတွေကြောင့် ပိုမိုပွေရှုပ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ညီလေးငယ်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညီလေးငယ်ကို ကိုကို သိပ်အောက်မေ့တာပဲ။ ညီလေးငယ်နဲ့ ခွဲနေရတာဟာ ငယ်ငယ်တုန်းက ညီလေးငယ် နွဲ့ဆိုး ဆိုးပြီး ကိုကို့ကို မေးစေ့ ယောင်အောင် ထိုးတာထက် အခံရခက်တယ်။ အသည်းနှလုံးမာတဲ့ ညီလေးငယ်က ကိုကို့ကို သရော်လေမလား။ ကိုကို့ စကားဟာ မိန်းမစကား....လို့။ မိန်းမစကားပဲ ပြောပြော၊ မိန်းမလျာစကားပဲပြောပြော... ညီလေးကို ကိုကို တကယ်အောက်မေ့တယ်။ အငယ်ရယ်... ကိုကိုတို့ ညီအစ်ကို ဘယ်တုန်းက ခွဲနေခဲ့ကြဖူးလို့လဲ။ ပြီးတော့... ဒီလောကကြီးထဲမှာ ကိုကိုနဲ့ညီလေးငယ် နှစ်ယောက်တည်း...\" သည်စာကတော့ တစ်နှစ်က ကျွန်တော် တက္ကသိုလ် ရောက်စတွင် ကိုကို့ထံမှ ရသည့် ရှေးဦး စာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်တစ်စောင်... သည်တစ်စောင်ကိုတော့ သည်နှစ် အစပိုင်း၌ ကျွန်တော် ရခဲ့သည်။ ... သံယောဇဉ်အကြောင်းကို ညီလေးငယ် ကောင်းကောင်း သိရဲ့ လား။ နှောင်ကြိုးလို့လဲ ပြောကြတယ်။ တွယ်တယ်လို့လည်း ပြောကြတယ်။ ရုန်းမရတဲ့ သဘော၊ ခွာမရတဲ့ သဘော။ ဘယ်သူမပြု မိမိမှုလို့ တရားကတော့ ပြောတယ်။ ပုထုဇဉ်အတွက်တော့ တရားဆိုတာဟာ စကား  တစ်မျိုးသာပဲပေါ့။ မဟုတ်ဘူးလား..... ညီလေးငယ်။ နားထဲမှာ အသံပေါ်လာတယ်။ ပြီးတော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပျောက်သွားတယ်။ နှလုံးသားမှာတော့ သံယောဇဉ်.. တစ်ဇဉ်လည်း မဟုတ်ဘူး၊ နှစ်စဉ်လည်း မဟုတ်ဘူး၊ သုံးစဉ်လည်း မဟုတ်ဘူး။ ခိုင်လိုက်တာမျိုးကလည်း သံယော လို့ မရေးဘဲ သံရော..... အဲဒီလို ရေးဖို့ကောင်းတယ်။ သံနဲ့ ရောထားသလို သိပ်.. ခိုင်တယ် သိလား ညီလေးငယ်...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်စာ၏ အဓိပ္ပာယ် (ဝါ) အပြင်သဒ္ဒါနည်း အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်တော် နားလည်သည်။ အတွင်းသဘော ဆိုလိုချက်ကိုမူ ဘာမျှ ကျွန်တော် မရိပ်စားမိခဲ့။ အဲသည်တုန်းက...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်ထပ် တစ်စောင်မှာတော့ ကိုကိုသည် သူ့ရင်ကို ထင်ထင်ရှားရှား ဖွင့်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “...ရူးလောက်တယ်။ ဒီစကားကိုပဲ ကိုကို ရှာတွေ့တော့သည်။ သူ့အလှဟာ ရူးလောက် တယ်။ လှတာနဲ့ ရူးရမှာလားလို့ စိတ်ကူးမယဉ်တတ်တဲ့ ညီလေးငယ်က မေးမလား မသိဘူး။ ရူးတယ်ဆိုတာဘာလဲ... ကာလသားတွေ ဟာသ သရုပ်ဖော် ကကြတဲ့ ဥမ္မာဒန္တီ ပြဇာတ်ထဲက ပေါတောတော ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်ကုန်ကြတာမှ ရူးတယ် ခေါ်သလား။ ဥပမာ... မိုးနတ်ဒေဝီဘောလယ်မှာ ဦးပြုံးချို စပ်ထားသလို အာသဝေ မပျက်သမျှ ပါလေချက် သမုဒယ တဏှာ၊ ယခုဘဝမှာ... မနီးရင်လေ...ကြီးမောင့်ဒုက္ခာ... ဆိုတာ မျိုးကကော... ရူးရတာကို ပြောတာပဲပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အင်း...ကြီးမောင့်ဒုက္ခ... ကိုကို့ဒုက္ခ......။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သီတင်းကျွတ် ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ ညီလေးငယ် ပြန်လာတုန်းက ကိုကို ဖွင့်ပြောမယ် ကြံသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် မပြောရက်ဘူး။ ညီလေးငယ်ထက် ပိုချစ်ရသူ တစ်ယောက်ကို ကိုကို တွေ့နေပြီ... လို့ ညီလေးငယ် ထင်သွားမှဖြင့်ရင်....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုကို့ကို ခွင့်လွတ်ပါ၊ ညီလေးငယ်ကိုလည်း ချစ်ပါတယ်။ သူ့ကိုလည်း ချစ်တယ်။သူဘယ်သူဆိုတာ ဒီတစ်ခါ ညီလေးငယ်ပြန်လာရင် ကိုကို ပြောမယ်။ အဲ... ပြလည်း ပြမယ်ကွယ်။ ရူးလောက်တယ် ဆိုတဲ့ ကိုကို့စကားဟာ ပို မပို...အဲဒီတော့မှ ညီလေးငယ် ဆုံးဖြတ်....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်တစ်စောင်ကတော့ ကိုကို့ဆီက ကျွန်တော် နောက်ဆုံး ရခဲ့သော စာ ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ညီလေးငယ်\"....\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နွေဦးရောက်တော့မယ်။ သစ်ရွက်တွေ ကြွေတော့မယ်ပေါ့။ လူတွေ... စာရေးဆရာ တွေပေါ့.... သစ်ရွက်ကြွေတာကို မြတ်မြတ်နိုးနိုး စာဖွဲ့ကြတယ်။ ကြွေတာဟာ မြတ်နိုးစရာလားကွယ်။ ပြီးတော့ လှကော... လှသတဲ့လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \"ညီလေးငယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုကို့ အတွက်တော့ အားလုံးကြွေသွားပြီ။ မျှော်လင့်ချက် ဆိုတာတွေလေ... ကိုကိုကဘာမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဘဝဆိုတာကို စကတည်းက အနုတ်လက္ခဏာနဲ့ စခဲ့ရတယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီတစ်ခါဘဲ မျှော်လင့်ခဲ့ဘူးတယ်။ မျှော်လင့်ချက် ဆိုတာဟာ အမှန်က ပိတ်နေတဲ့ မျက်လုံးပါ။ သူ့ဘာသာသူ ဘယ်တော့မှ မပွင့်ဘူး။ ရောင်ခြည်လေး သမ်းပြမှ ဖွင့်မိရတာမျိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အရောင်လက်တိုင်း ရွှေ မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ရောင်ခြည်သမ်းလာ တိုင်းလည်း အရုဏ် မတက်ဘူး။ ဪ.. အရုဏ ဆိုတဲ့ ပါဠိစကားကလဲ နေရဲ့ ပထမအရောင်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရသလို နေဝင်ခါနီး နိဂုံးအရောင်လို့လည်း အဓိပ္ပာယ် ရှိသား...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုကိုသာ မှားပါတယ် ညီလေးငယ်... ကိုကိုသာ မှားပါတယ်။ အမှောင်ကို ကိုကို မကြောက်ဘူး။ လူတိုင်းဟာ အမှောင်ထဲက လာကြတယ်။ ပြီးတော့ အမှောင်ကို ပြန်သွားကြတယ်...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပဟေဠိဆန်သော ဒီစာကို တစ်နေ့ ကျွန်တော် ရသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်နေ့ ညနေမှာတော့ သံကြိုးစာ....။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သံကြိုးရိုက်လိုက်သူကတော့ ဒေါ်လေး။ ကိုကိုနှင့် ကျွန်တော်တို့၏ ဒေါ်လေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သံကြိုးစာမို့ စာကြောင်းတို့က တိုသည်။ ဪ.. ရှည်ဖို့ကော လိုပါသေးသည်လော။ အကြောင်းအရာတို့က တိုလွန်းသောအကြောင်း။ ဒီလောက၌ တိုလွန်းသော အကြောင်း...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့် မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်တစ်ပေါက် သံကြိုးစာမှ စာကြောင်းပေါ် ကျသွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “....ထွန်းနောင် ကွယ်လွန်၊ အငယ် အမြန်ဆုံး ပြန်လာ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43127379427477,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_619cedb5-0a64-47cb-ba25-c1564d6c979a.jpg?v=1730272897"},{"product_id":"တက္ကသိုဘ်ဘုန်းနိုင်-ဤမြေမှသည်","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - ဤမြေမှသည်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကေသရာဇာခြင်္သေ့မင်းသည် ရွှေဂူမှထွက်၍ ဟိမဝန္တအား မားမားရပ်ရှု သကဲ့သို့ ဝါးထရံ ဓနိမိုးလျှင် တန်ဆာဆင်အပ်သော (....) တိုက်နယ် (....) အဖွဲ့ရုံးမှထွက်၍ မုတ်ဆိတ်ချစ်သန်း သည် လောကကို စိမ်းစိမ်း ရှုဘိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကေသရာဇာ ခြင်္သေ့မင်း ဆာလောင်နေမည်ကဲ့သို့ပင် ချစ်သန်း၏ ဟာနေသောအစာအိမ်မှ ဝါယောဓာတ်သည် လည်ချောင်းမှဆန်၍ တဟေ့ဟေ့ ပျို့တက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအချိန်မှာ ညနေစောင်း အလုပ်ချိန်ဖြစ်သည်။ နယုန်လဖြစ်၍ မိုးညိုညိုမှာ အအေးဓာတ်လည်းပိုချင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချစ်သန်းသည် ရပ်နေရာမှ လက်ယာဘက် သုံးအိမ်ကျော်ရှိ တရုပ် “ကွက်ရှင်” ၏ ကဇော်ဆိုင်ကို မျှော်ကြည့်မိသည်။ အပုပ်ချိန်ဖြစ် ၍ ဖောက်သည်တို့ တဖွဲဖွဲရောက်နေချေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချစ်သန်း သည် လက်တွင်းမှကြိမ်တုတ်ကို မြေမှာ ဆောင့်ရင်း ငတာကို ကျိန်ဆဲမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမရွှေမိအိမ်မှ ရွှေမိ၏တူတော်မောင်ဟုဆိုသူ တိုးသွာ(ခေါ်) သက်ဝေ သည် ယနေ့ ဂျူဗလီဟောရှိ ပန်တျာကျောင်း၌ ဂစ်တာတီး နည်းပြဆရာ အဖြစ် စတင်အခန့်ခံရသည်။ တိုးညှာ (ခေါ်) သက်ဝေသည် ယနေ့အတွက် ဒါယကာဖြစ်ရန် အကြောင်းခိုင်လုံနေသည်။ သက်ဝေ ကလည်း ကတိပေးပြီးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငတာမွေသည်ပင်ဖြစ်ရမည်။ သက်ဝေ အလုပ်ရသည်ကို ယဉ်ကျေး မှုဌာန ပါလီမန်အတွင်းဝန်၏ ဒရိုင်ဘာစိုးမောင်က သူ့ကြောင့်ဆိုသည်။ ရဲဘော်ဖြူလူထွက် တောခိုလက်နက်ချ တိုက်နယ်ပြန်ကြားရေးနှင့်ယဉ်ကျေးမှုတာဝန်ခံ ငတာ (ခေါ်) ဗိုလ်တာကလည်း သူစွမ်း၍ဟုဆို၏။ မည်သူစွမ်း၍ ဟူသည်မှာ ချစ်သန်း အတွက် ပဓာနမဟုတ်။ သက်ဝေ အချိန်မီပြန်ရောက် ရန်သာ အရေးကြီးသည်။ ပြန်မရောက်သည်မှာ မသောက်တတ်၊ မစားတတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသော စိုးမောင်ကြောင့်တော့ မဖြစ်တန်ရာ။ “ချက်” ကလေး ဝင်သော် သဘောတရားရေးဉာဏ် ပိုသွက်တတ်သော ငတာ၏ “အခွင့်အရေးကို လက်မနှေးသုံးတတ်” သော ဉာဉ်ကြောင့်သာ ဖြစ်ရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချစ်သန်း သည် ကြိမ်တုတ်ကို မြေမှာဆောင့်မိပြန်သည်။ အစာ အိမ်မှ အလိုက်ကန်းဆိုးမသိတတ်သော လေသည် လည်ချောင်းကိုဆောင့် လာတိုင်း ချစ်သန်း သည် အပြစ်မဲ့သောမြေကြီးကို ကြိမ်တုတ်နှင့် ဆောင့် မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချစ်သန်းနှင့် ဤကြိမ်တုတ်မှာ ခွဲမရ၊ ဤကြိမ်တုတ်ကို ဘာကြောင့် ကိုင်ရကြောင်းလ. ချစ် သန်းကိုယ်နှိုက် သိပ်မသိလှ။ သို့သော်ဤကြိမ် တုတ်ကို ကိုင်ထားရသည်မှာသားရေပတ်တုတ်တိုကို ကိုင်လေ့ရှိသော တပ်မတော်မှ ဗိုလ်ကြီးများကဲသို့သူလည်း သူ့နည်းနှင့်သူ ခံ့ညားမှု ရှိသည်ဟု ချစ်သန်း ရေးရေးတော့ ထင်မိ၏။ ဤကြိမ်တုတ်နည်းတူပင် ခွဲမရသော အရာတစ်ခုလည်း ချစ်သန်း၏ခေါင်းထက်ရှိသည်။ ပိုးကိုက်စ ပြုပြီဖြစ်သော သိုးမွေးဦးထုတ်တစ်ခုဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချစ်သန်းအရပ်မှာ ၅ ပေကျော်ရုံလေးရှိသည်။ အသားမှာ ညိုသော် လည်း အန်းအန်းရှိသောမျက်နှာမှာ မျက်လုံးများနှင့်အတူ နီနေတတ် သည်။ ဝမ်းဗိုက်မှာ အိုးစရည်းခန့် မရှိသေးသော်လည်း အတော်လေး ကြီးမားအောင် ရွှဲနေသည်။ ဤဝမ်းဗိုက်အပါအဝင် ခန္ဓာကိုယ် အထက် ပိုင်းကို စစ်သုံးကာကီအင်္ကျီ အစိမ်းပုပ်ရောင်နှင့် ကာကွယ်ထားသည်။ အနံကောင်းသော ချည်လုံချည်ကွက်ကျဲမှာ တရွတ်ဆွဲအောင် အဝတ် ခက်သကဲ့သို့ ခါးကိုပတ်မိရန် ကွင်းကျဉ်းလှသည်။ ဒါသည်လောက၏ အဆင်မပြေမှုတစ်ရပ်ဟု ချစ်သန်း နားလည်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤနေရာ၌ ချစ်သန်းရပ်တည်နေသော ပထဝီအနေအထား ရပ်ကွက် အလားအလာကို ဖော်ပြသင့်သည်ထင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချစ်သန်း မျက်နှာမူရာရှေ့၌ ဆိုက်ကား၊ မြင်းလှည်း၊ မော်တော် ကားတို့ မပြတ်သွားနေသော ကတ္တရာလမ်းမကြီးရှိသည်။ ချစ်သန်းကျောခိုင်းရာ၌ ဆယ်ပေခန့် အမြင့်ဆောင်သော တောင်သဏ္ဌာန်ကုန်းမြင့် ရှိသည်။ ဤကုန်းမြင့်မှာ ရန်ကုန်မြို့လယ်ရှိ ယခုတိုင် လူသေများမြှုပ်နှံ လျက်ရှိသေးသော သုသာန်မြေဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစတုရန်းပုံ ဤသုသာန်မြေကိုပတ်လျက် တဲစုတ်၊ တဲဟောင်း၊ အိမ်စုတ်၊ အိမ်ဟောင်းတို့ ရှိနေကြ၏။ ချစ်သန်း၏နား၌ မြင်းလှည်းခွာ သံ၊ မော်တော်ကားသံတို့နှင့်အတူ ဖိုဆွဲသံ၊ တူထုသံတို့ကိုလည်း ကြား နေရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချစ်သန်း၏ အဖွဲ့ရုံး လက်ဝဲဘက်၌ ဆိုက်ကားသမား ကာဆင် နှင့် မယား အတင့်တို့၏ တဲကုပ်ရှိသည်။ ကာဆင်တို့တဲပြီးလျှင် ပန်းပဲ ဆရာဦးစစ်ကျန် နှင့် မဝါနု တို့၏ ပန်းပဲဖို၊ ထိုနောက် အလုပ်မရှိ၊ အကိုင် မရှိ၊ လင်မရှိ၊ သားမရှိ၊ ဘာမှမရှိသော မုဆိုးမတစ်ကိုယ်တော် မဟဒ္ဓိဣစ္ဆာသယဂိုဏ်းဝင် မရွှေမိ၏အိမ်၊ မရွှေမိအိမ်ပြီးလျှင် ဓနိသစ်၊ ထရံသစ်နှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆောက်ပြီးစ တက္ကသိုလ်မှ ကထိကတစ်ဦး၏ ဒရိုင်ဘာကိုဖိုးစိန်၊ မစွမ်တီ၊ မစွန်ကြည် တို့၏အိမ်၊ မစွမ်တီမှာ ကိုဖိုးစိန်၏ မရီး ဖြစ်၍ မစွမ်ကြည်မှာ ကိုဖိုးစိန်၏မယားဖြစ်သည်။ သို့သော် ရပ်ကွက်က ကိုဖိုးစိန်ကို ဘုရားဒကာ ခေါ်၍ မစွမ်တီနှင့် မစွမ်ကြည်ကို လေဘာတီခင်ညွန့် နှင့် ကောလိပ်စိန်ဟု သမုတ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချစ်သန်းသည် မစွမ်တီကို သဘောကျသည်၊ ထို့ကြောင့် ကိုဖိုးစိန်ကို အမြင်ကတ်သည်၊ ကိုဖိုးစိန်၏ အစ်ကိုမှာ သာယာဝတီမှ အခံပါတီဝင်ဖြစ်၍ ပို,အမြင်ကပ်သည်။ နောက် ကိုဖိုးစိန်မှာ တက္ကသိုလ်မှ ညစ်ကျယ်ကောင် ကလေးများနှင့်တွဲ၍ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ပြောတတ်၍ အမြင်ကတ်ဆုံး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကေသရာဇာခြင်္သေ့မင်းသည် တောသုံးတောင်ကို အုပ်သကဲ့သို့ ဤသုသာန်ဘေး ပလက်ဖောင်းရပ်ကွက်ကို ချစ်သန်းအုပ်သည်။ ကေသ ရာဇာ ခြင်္သေ့မင်း၌ လည်ဆံမွေးဖွားဖွား ရှိသကဲ့သို့ ချစ်သန်း၌လည်း မုတ်ဆိတ်မွေးချွန်ချွန် ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့နာမည်မှာ မုတ်ဆိတ်မွေး ချစ်သန်း ဟူသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမုတ်ဆိတ်ချစ်သန်းကို ပမာမခန့် ပြုရဲသူမှာ ဤဒရိုင်ဘာ ဘုရားဒကာ ဦးဖိုးစိန်နှင့် တစ်အိမ်ကျော်မှ မြင်းလှည်းသမားကိုထွန်းမောင်၊ မလှယဉ်၊ သိန်းဆောင်နှင့် တစ်အိမ်သားလုံး ဖြစ်သည်၊ သိန်းဆောင်မှာ ဆယ့်နှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသော ချာတိတ်ဖြစ် သည်။ သိန်းဆောင်တို့ တစ်အိမ်သားလုံးမှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောမှ တက်လာစဖြစ်သည်။ တောမှ တက်လာစဖြစ်၍ ဘာမျှ နားမလည်။ မည်မျှအထိ နားမလည်သနည်းဆိုသော် မိမိကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကိုပင် ကြောက်ရမှန်း နားမလည်သေး၊ ဤအထိ အသိဉာဏ် ခေါင်းပါးသည်။ ရှိစေတော့... သူတို့ကို “ပညာပေး”ရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုဖိုးစိန်နှင့် ကိုထွန်းမောင်တို့အိမ်ကြား၌ “တွံတေး၊ တာဝ ကိုစံပ ၊ မညိုမြ ရွှေပန်းတိမ်ဆရာ ရွှေ၊ ငွေ၊ကျောက်၊သံ ရတနာအမျိုးမျိုး အဖိုး နှုန်းချိုသာ လက်ရာကောင်းကောင်း ပြုလုပ်ပေးသည်”ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်နှင့် ကိုစံပ မညိုမြတို့၏ ပန်းထိမ်ဖိုရှိသည်။ ကိုစံပမှာ မြင်းရှုံးလျှင် မညိုမြကို ရိုက်တတ်၍ မညိုမြမှာ လင်ရိုက်လျှင် ကာဆင့်မိန်းမ အတင့် နည်းတူ တစ်ရပ်ကွက်လုံးကြားအောင် ခုနစ်သံ ချီနိုင်သော မိန်းမစား ဖြစ်သည်။ ဤစုံတွဲကိုမူ ချစ်သန်း မမှုလှ၊ ချစ်သန်း ငြိမ်ကြည့်နေခိုက် ကိုဖိုးစိန်၏ အိမ်ရှေ့၌ ဂျစ်ကားတစ်စင်း ထိုးဆိုက်လာသည်။ ဤမီးခိုး ရောင်ဂျစ်ကားမှာ ကိုဖိုးစိန်မောင်းသော ဂျစ်ကားဖြစ်ကြောင်း ချစ်သန်း သိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကားပေါ်၌ သေတ္တာ၊ အိပ်ရာလိပ် စသောပစ္စည်းများ တင်လာ သည်။ ကားဆိုက်၍ မကြာမီပင် ကိုဖိုးစိန် နှင့် အသက်ဆယ့်ခုနှစ်နှစ်ခန့် အသားမဖြူမညို လူငယ်တစ်ဦးဆင်းလာပြီး ပစ္စည်းများကို သယ်ချသည်။ စိတ်ဝင်စားလာသော ချစ်သန်း သည် ပန်းပဲဖိုဘက်ထွက်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘုရားဒကာက ဘာဘော်ချက်လာတယ်မသိဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချစ်သန်းသည် ကားဆီ မျက်စပစ်ပြရင်း ဦးစစ်ကျန် ကိုပြော သည်။ ကိုဖိုးစိန်သည် သူ့ဆရာကားနှင့် ပစ္စည်းသယ်၊ လူပို့ အချောင် အလုပ်များ ခိုးလုပ်တတ်ကြောင်း ချစ်သန်းသိ၍ ရည်ညွှန်းဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးစစ်ကျန် သည် မြင်းလှည်းအတွက်ဖြစ်သော “လေး” ကို ထု နေရာမှ ချစ်သန်း ကိုတစ်လှည့်၊ ကိုဖိုးစိန်၏ ကားကိုတစ်လှည့် ကြည့်သည်။ ဘာမျှတော့မပြော။ ဤအဖိုးကြီးမှာ တွေ့ကရာစကားတွေထက် သူ၏နား ကွဲလု မတတ်ကျယ်သော ပေထက်တူနှက်သံကိုသာ အရေးယူ သာယာ တတ်သူ ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် ဖိုဆွဲပေးနေသော မဝါနုက တုံ့ပြန်ဖြေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီတစ်ခါ ဘော်ချက်တာမဟုတ်ဘူးတော်ရှေ့၊ သူ့အိမ်တစ်ဖက် ခန်းကို ငှားတဲ့လူတွေကို သယ်ပေးနေတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အဲဒါလည်း ဘော်ချက်တာပဲပေါ့ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “သူ့ဘာသာချက်တာ ဘာဖြစ်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤဘုကျကျအပြောမှာ အနီးရှိ ပက်လက်ကုလားထိုင်တစ်လုံး ထက် ဒန်တိုခဲရင်းထိုင်နေသူ သိန်းဆောင်၏အဖေ၊ မလှယဉ်၏ယောက်ျား မြင်းလှည်းသမား ဦးထွန်းမောင် ၏နှုတ်မှ ထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချစ်သန်း မှာ ရုတ်တရက် ကြောင်တက်တက်ဖြစ်သွားသည်။ ထို့ နောက်မှ လက်ယာလက်ဖြင့် ကြိမ်တုတ်ကို မြေမှာထောက်ရင်း လက်ဝဲ လက်ဖြင့် မုတ်ဆိတ်မွေးကျစ်သကဲ့သို့ကျစ်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်၍ စကား မပြောဘဲ ဦးထွန်းမောင် ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်သည်။ ဤအကြည့်မျိုး ကို ရဲကြပ်ဘတင် ပင် ရိုသေလေမည် မဟုတ်ပါလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့ရာတွင် ဦးထွန်းမောင်သည် တံတွေးကို သွားကြားမှ ပျစ်ခနဲ မြည်အောင် လေးပေကျော်အရောက် မပင်မပန်း ထွေးလွှတ်လိုက်ပြီး ဦးစစ်ကျန် ကို လှမ်းပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဂျစ်လေးအစစ်နော် ဆရာကြီး” ဤလေးမှာ ဦးထွန်းမောင်၏ ဒုတိယလှည်းအတွက်ဖြစ်၍ လေး ကောင်းရန်သာ စိတ်စောနေသဖြင့် ချစ်သန်းကို ဆက်မမှုတော့ဘဲမေးခြင်း ဖြစ်၏။ ဦးစစ်ကျန်က တူကြီးကိုချလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီမှာ ကိုထွန်းမောင် ..... ဂျစ်လေးအစစ်ဘဲ၊ မြန်မာပြည်မှာဂျစ်လေးကို ကျုပ်စကိုင်တယ် နားလည်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43127410655381,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_83892e6a-6f40-4d77-945d-2ff2bef78f26.jpg?v=1730272901"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-မိုးညအိမ်မက်မြူ-1","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - မိုးညအိမ်မက်မြူ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပိုင်း(၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘ၀ဟောင်းမှအစ်မ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆယ်ဆဆင့်နှောင် \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမယ်နှင့်မောင်တို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောင်ဟိမဝါ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတက်စဉ်ခါလည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်သာတစ်ဖက် \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမယ်တစ်ဖက်နှင့် \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွှေလက်ဆွဲကိုင် \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနွှဲကာယိုင်၏ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမုခ်လိုဏ်ဂူဝ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတူရောက်ကြသော်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e သူကရှေ့ဝင် \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနန်းလေသွင်ဖြင့် \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမယ်လျှင်နောက်က \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပါနေကျတည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e (၁) \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မီးရထား၏ မှန်ကာပြတင်းပေါက်မှ မျှော်ကြည့်လျှင် စိမ်းလန်းသော လယ်ကွင်းတို့ထက် ကျသက်စ ပြုပြီဖြစ်သော မိုးသီးမိုးပေါက်တို့ကို မြင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သီတင်းကျွတ်လ အစတွင်ဖြစ်၍ စပါးပင်တို့သည် ခါးလယ်မျှ အမြင့်ဆောင်ကြကုန်ပေပြီ။ လေဝယ် လှိုင်းထ၍ ငြိမ့်အိနေသော ဤစပါး မြပင်လယ် တစ်ကြောကို လွန်၍ မျက်လုံးကို ဆန့်ကြည့်သော် အရှေ့ဆီ၌ မိုးမြူသင်တိုင်း ဆင်သိုင်းစ မှိုင်းပျပျ ပဲခူးရိုးမအား မြင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မီးရထား၏အရှိန်မှာ လျှော့သွားသည်နှင့် မရှေးမနှောင်းပင် ကြီးမား သော သံတံတားကို ဖြတ်ကျော်စဉ် ကြားရတတ်သည့် ပဲ့တင်ရိုက်သံ ပေါ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တံတားကြီး၏အောက်၌ ဒေါသတကြီးနှင့် တဟဲဟဲ စီးဆင်းနေသော ချောင်းရေညိုညိုကို တွေ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒါ ဖိုးသာအောင် ကုန်းတံတားပဲ တူမကြီး၊ သာယာဝတီခရိုင်နဲ့ ပြည်ခရိုင်နယ်စပ်လေ၊ နောက်ဆယ့်ငါးမိနစ် မိနစ်နှစ်ဆယ်ဆိုရင် ပေါင်းတည် ကို ရောက်တော့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှေ့မှခရီးသည် အသက်ငါးဆယ်ခန့်ရှိ အဘိုးကြီးက ပြောသဖြင့် တူမကြီးဟု အခေါ်ခံရသူ အသက်သုံးဆယ်ခန့် ဖြူဝင်းသော အသားအရေ၊ နက်မှောင်ကော့ပျံသော မျက်တောင်၊ ပေါ်ထင်သောနှာတံ၊ ချောမောသမျှ တည်ကြည် မွန်ရည်သော မျက်နှာရှင် မိန်းမရွယ်က ဖြူစင်ညီညာသည့် သွားလေးများပေါ်အောင် ယဉ်ကျေးဖွယ်ရာ ပြုံးလိုက်၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဪ...ပေါင်းတည်အောင် ရောက်တော့မယ်၊ ခုလို ကြိုတင် သိရတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးရယ်၊ ဒါထက် ဦးကတော့ သဲကုန်းအထိ ဆက်သွားရဦးမယ်နော်...”ဟု ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်တယ်၊ ဪ...ဒါထက် ဦးတို့ သံပြတ်နဲ့သာ စကားပြောခဲ့ ကြရတယ်၊ ခွဲကာနီးမှ အသိဖွဲ့ ကြရအောင်၊ ဦးနာမည်က ဦးသိန်းမောင် ခေါ်တယ်၊ အဲ...စက်ပိုင်ရှင်ပေါ့လေ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိန်းမရွယ်က ပြုံးလိုက်သည်။ အပြုံးမှာ တောက်ပသော်လည်း တည်ငြိမ်ခံ့ညား၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်မနာမည် ဒေါက်တာ မသက်ရီ၊ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် စိတ်ပညာဌာနက ကထိကတစ်ဦးပါ၊ ဦးနဲ့ ခုလိုသိရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးသိန်းမောင်မှာ အံ့သြသည့်ဟန် မသိမသာ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒေါက်တာ...ဒေါက်တာ မသက်ရီ၊ ဒေါက်တာဆိုတော့ ပါရဂူဘွဲ့ ရှင် ပေါ့နော်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပါရဂူဆိုတဲ့စကားကြီးက မြင့်မားလွန်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဝေါဟာရ အဖြစ်နဲ့တော့ ဒီကနေ့ သုံးစွဲနေကြတာပါပဲရှင်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးသိန်းမောင်က ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဆတ်ရင်း မှတ်ချက်ချသည်။ “အင်း... ခေတ်ကြီးကတော့ တော်တော်ပြောင်းလဲခဲ့တာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုတုန်းကတော့ ပါရဂူ ဒေါက်တာဘွဲ့က အင်မတန် ရှားတာကလား။ ဦးသိသမျှတော့ ဒေါက်တာဘမော်၊ ဒေါက်တာဘဟန်၊ ဒေါက်တာသိန်း၊ ပြီးတော့ ဦးတို့ နယ်သား တူမကြီးတို့ ဆရာဖြစ်လိမ့်မယ် ပါမောက္ခ ဒေါက်တာဦးလှဖူး၊ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေလောက်ပဲ ရှိကြတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်ကဲ့ ... ဆရာကြီး ဦးလှဖူးဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆရာဆိုလည်း ဟုတ်ပါတယ်၊ ဖခင်ဆိုလည်းမှန်ပါတယ်၊ ဆပ်မကုန်တဲ့ ကျေးဇူးရှင်ကြီးပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အင်း... အင်း... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာသကွယ်၊ တူမကြီးတို့လို မိန်းမသားတစ်ဦးက ဒေါက်တာဘွဲ့ ရထားတာ တွေ့ရတော့ မြန်မာပြည် ကြီးရဲ့ ရှေ့ရေးအတွက် ဦးဝမ်းသာမိတယ်။ ဦးတို့နယ်ကို အလည်လာတုန်း တူမကြီးပျော်ရွှင်ပါစေလို့ ဦးဆုတောင်းတယ်၊ ဦးတို့ နယ်သူနယ်သား တွေက အင်မတန် ခင်မင်ဖော်ရွေပါတယ်၊ ကဲ...ကဲ...တူမကြီး ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးသိန်းမောင်သည် အလိုက်သိစွာ စကားကို ဖြတ်၍ သတင်းစာ၌ မျက်နှာအပ်လိုက်၏။မသက်ရီသည် ဦးသိန်းမောင်အား ကျေးဇူးတင်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စင်စစ် ကမ္ဘာလှည့် ခရီးသွားခဲ့ဖူးသူ တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် မသက်ရီမှာ အစစ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုရှိသောကြောင့် ဆင်းမည့်ဘူတာနီးခါမှ အရေးတကြီး သိမ်းဆည်းရန် ပစ္စည်းများမရှိ။ သို့ရာတွင် အဓိကထား ဆောင်ရွက်ရန် ကိစ္စတစ်ရပ်မူရှိသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် မသက်ရီသည် အလိုက်သိသော ဦးသိန်းမောင်ကို ကျေးဇူးတင်မိခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီသည် စာရေးစာအုပ်မှ ရေးပြီးသော စာတစ်ရွက်ကို ဆုတ်ခွာယူလိုက်သည်။ မီးရထားလှုပ်လှုပ်တွင် တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားရေး ထားရသည်မို့ လက်ရေးများသည် မသေသပ်။ သို့တစေ ကိစ္စမရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီသည် မသိမသာပြုံး၍ စာရွက်ကို ခေါက်ကာ စာအိတ်တစ်ခု တွင်း ထည့်သည်။ ထိုနောက် လိပ်စာတပ်၏။ ရထားမှာ အရှိန်မပြင်းသဖြင့် စာရေးရန် မခက်လှ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဦးမင်းလွင်၊ ဒုတိယ အတွင်းဝန်၊ ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီးဌာန၊ အတွင်းဝန်များရုံး၊ ရန်ကုန်မြို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီသည် စာအိတ်ကို ပိတ်ပြီးနောက် လွတ်အိတ်တစ်လုံးတွင် ထည့်လိုက်၍ အသင့်အတင့် သိမ်းဆည်း ပြင်ဆင်စရာရှိသည်များကို သိမ်းဆည်း ပြင်ဆင်သည်။ မိနစ်ပိုင်းအတွင်း အားလုံး ပြီးစီးသဖြင့် နေရာတွင် ထိုင်ကာ ပြတင်းမှနေ၍ အပြင်သို့ မျှော်ကြည့်မိပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပေါင်းတည်သို့ လာရခြင်းအတွက် မသက်ရီမှာ ရင်အနည်းငယ် ခုန်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီသည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် စာရေးဆရာ ကထိက တစ်ဦးမှ တစ်ဆင့် ပေါင်းတည်သား စာရေးဆရာ ကဗျာဆရာ အနုပညာသမား ၊ တော်တော်များများနှင့် သိကျွမ်းခဲ့၏။ သူတို့ပြောပြသော ပေါင်းတည်နယ်၏ ၊ အလှမှာ ရင်ခုန်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စိမ်းသော လယ်ကွင်း၊ လန်းသော တောရိပ်၊ မှောင်သောရိုးမ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် မသက်ရီသည် ဤလှပမှုတို့အား အသေအချာ မတွေ့ရ။ အကြောင်းမှာ အပြင်ဘက်၌ နှောင်မိုးးသည် အငြိုးကြီးကြီးနှင့် သည်းသည်း ကြီး ရွာနေပြီဖြစ်သောကြောင့်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မီးရထားသည် အရှိန်လျှော့သွားပြန်ကာ ချောင်းငယ်တစ်ခုကိုကျော်ဖြတ်သည်။ ပေါင်းတည်မြို့ကို စဝင်လေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မီးရထားသည် ရဲဌာနဝင်းဟု သိသာသော အဆောက်အအုံဘေးများ မှ စတင် မြို့တွင်းဝင်သည်။ ထိုအခိုက်တွင်ပင် ဦးသိန်းမောင်က သတင်းစာမှ မျက်နှာခွာ၍ စကားဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တူမကြီးက ဒီနယ်ကို ပထမဆုံး လာလည်တယ်ဆိုတော့ မေးရ ဦးမယ်၊ ဘူတာမှာ လာကြိုမယ့်လူတွေ ဘာတွေ ရှိရဲ့ နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရှိပါတယ်ဦး၊ ကျွန်မအငြိမ်းစား တရားဝန်ကြီး ဦးမင်းခိုင်အိမ်မှာ တည်းမလို့ပါ၊ လာကြိုပါလိမ့်မယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဪ... ဦးမင်းခိုင်ဆီလား၊ ဟာ... ဒီလိုဆို လာကြိုမယ့်လူ မရှိတောင် မပူပါနဲ့၊ ဘူတာမှာ ဘယ်သူမေးမေး သိကြပါတယ်၊ အဲ... စကားစပ်လို့ ပြောရဦးမယ်၊ ဦးတို့ပေါင်းတည်နယ်ဟာ ဆရာစံ သူပုန်ကြီးတုန်းက နာမည်ကျော်တာမို့ တချို့က ပေါင်းတည်သားဆိုရင် လူကြမ်း လူရမ်းကြီးတွေ ထင်တတ်ကြတယ်၊ အင်း ဝံသာနုရေးရာမှာ ဦးတို့တွေက ကြမ်းချင်ကြမ်း၊ ရမ်းချင်ရမ်းမပေါ့လေ၊ ဒါပေမဲ့ သာမန်အချိန်ဆိုရင် ဦးတို့နယ်သားတွေက အင်မတန် ဖော်ရွှေယဉ်ကျေးတတ်ပါတယ်၊ ဆိုလို တာက တူမကြီးကို ကြိုမယ့်လူ မရှိတောင်မှ ဘာမှမပူပါနဲ့လို့၊ ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီသည် “ဟုတ်ကဲ့ရှင်”ဟု ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြောလိုက်ရ သော်လည်း ရင်တွင်း၌မူ ကျိတ်သဘောကျမိသည်။ ဤနယ်သားတို့သည် မိမိတို့နယ်ကိုမူ အလွန်လေးစား ဂုဏ်ယူဟန် ရှိစွတကား။ မသက်ရီနှင့် ခင်မင်သော ပေါင်းတည်သား စာရေးဆရာ သော်တာဆွေကလည်း တစ်ကြိမ်၌ ဝင့်ကြွားစွာ ရေးဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပြင်သစ်မှာ ဂါစကွန်နယ်၊ အင်္ဂလန်မှာ စကော့ပြည်နယ်၊ မြန်မာပြည်မှာတော့ ပေါင်းတည်နယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အစ်ကိုဆွေကြီး”ပြောသည်မှာ မှန်သည်ဖြစ်စေ၊ မှားသည်ဖြစ်စေ မသက်ရီမှာ ပေါင်းတည်သို့ ရောက်လာခြင်းအတွက် ရင်ခုန်မိရိုးအမှန်ပင်...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီ အတွေးမဆုံးမီ မီးရထားသည် ပေါင်းတည်ဘူတာ၌ ဆိုက်မိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီက ဦးသိန်းမောင်အား နှုတ်ဆက်ကာ ခရီးဆောင်သားရေ သေတ္တာနှင့် တိုလီမိုလီ ပစ္စည်းများကို ဆွဲ၍ ရထားထက်မှ ဆင်းခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အပြင်ရောက်ခါမှ မိုးမှာ ထင်သည်ထက် ပိုသည်းနေမှန်း မသက်ရီ သိရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         ပြင်းသော လေအဟုန်ကြောင့် မိုးသီးမိုးစက်များမှာ နေရာအနှံ့ စဉ်ပက်နေသည်။ နေ့လယ်ပိုင်း ရှိသေးသော်လည်း မိုးမှာ မှောင်၍ ညနေစောင်းထင်ရ၏။ လေပြင်၌ ညည်းညူ ယိမ်းယိုင်နေသော သစ်ပင် ကြီးများအသံကို ခွင်း၍ မိုးခြိမ်းသံများ လွှမ်းမိုးနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လွယ်အိတ်တွင်းမှ စာကို အဆင်သင့် တွေ့ရသောအခါ စာတိုက် ပုံတွင်း ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘူတာရုံ ပလက်ဖောင်းထက် ရပ်ရင်း မသက်ရီသည် ဟိုဟိုသည်သည် မျှော်ကြည့်မိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိုးကြောင့်လော၊ ဆင်းသူ နည်း၍လောမသိ၊ ဘူတာ၌ လူရှင်း နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပူသွားမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤမိုး ဤလေ ဤရေတွေကြားတွင် သူစိမ်းတစ်ရံဆံမြေ၌ ရောက်လာသည်မှာ အားငယ်ဖွယ်မူ ကောင်း၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ရှိုက်၍ ကိုယ်ကိုမတ်ကာစိတ်အားတင်းလိုက်သည်။ ရေခြား မြေခြား နိုင်ငံခြား၌ပင် မိမိသည်ကျင်လည်ခဲ့ဖူးလေသည် မဟုတ်ပါလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခိုက်တွင်ပင် အသက်လေးဆယ်အရွယ် လူတစ်ဦးက မသက်ရီ ၏အပါးသို့ ကပ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         “ခွင့်ပြုပါခင်ဗျာ၊ ဒေါက်တာ ဒေါ်သက်ရီ ဆိုတာများ ဖြစ်ပါ သလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုလူ၏ မေးခွန်းကြောင့် မသက်ရီမှာ ဝမ်းသာသွားမိ၍ ပြန်မဖြေမီ သူ့အားလည်း လျင်မြန်စွာ အကဲခတ်လိုက်မိသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရုပ်ရည်မှာ မွန်ရည်၍ ဝတ်ဆင်ပုံမှာ ရိုးသားသပ်ရပ်၏။ ယဉ်ကျေး ရိုကျိုးသော ဟန်ပြင်၌ ငြိမ်သက် တည်ကြည်မှုလည်း ရှိသည်။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်ရီသည် အေးချမ်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်မနာမည် သက်ရီပါ”ဖြေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်တော့်နာမည် စိုးလှိုင် ခေါ်ပါတယ်၊ သခင်ကြီး ဦးမင်းခိုင်ရဲ့ ဘဏ္ဍာစိုးပါ၊ ဆရာမအတွက် သခင်ကြီးက ဒီစာပေးခဲ့ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးဘိုးလှိုင် လှမ်းပေးလိုက်သော စာကို ယူရင်း မသက်ရီသည် သူ၏မျက်နှာကို တစ်ချက် ဖျတ်ခနဲကြည့်မိသည်။ မိမိကို “ဆရာမ”ဟု ခေါ်သည်ကိုထောက်၍ ဦးဘိုးလှိုင်သည် မိမိအား ကောင်းကောင်းကြိုတင် သိထားပုံရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာမှ လက်ရေးမှာ မသက်ရီ သေချာစွာမှတ်မိသော ဦးမင်းခိုင်၏ လက်ရေးဖြစ်သည်။ စာ၌ အထွေအထူးမူမပါ။ ဦးမင်းခိုင်မှာ ပြည်သို့ အရေးတကြီး ကိစ္စတစ်ရပ်ကြောင့် ထွက်သွားရသဖြင့် ယနေ့အရောက်ပြန်ရန် ကြိုးစာမည်ဖြစ်သော်လည်း ရထားဆိုက်ချိန် မီချင်မှ မီမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ မမီသော် မိမိအားခွင့်လွှတ်ရန်နှင့် ဘဏ္ဍာစိုးလှိုင်အား အစစယုံကြည်ရန်စသည်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43133148692629,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_67908b94-e016-431f-aa6d-d0f587c15aa2.jpg?v=1730272965"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-ပန်ဒိုရာအိုးပွင့်ပြီ-ဟားပိဇ်းတို့ပြန်လာချိန်","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - ပန်ဒိုရာအိုးပွင့်ပြီ ဟားပိဇ်းတို့ပြန်လာချိန်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟောလိဝုဒ်ရဲ့ အယုတ်မာဆုံး မင်းသား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၉၉၃ ခုနှစ် မေလထုတ် “ရင်ခွင်သစ်မဂ္ဂဇင်းမှ သတင်း ဆောင်းပါးခေါင်းစီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မဂ္ဂဇင်းတွေ၌ ပြည်ပရုပ်ရှင်လောကမှ သတင်းတွေ ဖော်ပြ ကြသည်မှာ မဆန်းတော့ပြီ။ အဲသည်လောကမှ အချစ်ကိစ္စတွေ၊ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စ၊ ဖို မ အရှုပ်ဇာတ်တွေသာ များကြ၏။ သတင်း ဆိုသည်ထက် အတင်းအဖျင်းတွေသာ များကြ၏။ ကျွန်တော် တစ်ဦးတည်းအနေဖြင့် စိတ်မဝင်စားပါ။ ခေတ်အကြိုက် လိုက်လုပ် နေသည်ကိုလည်း အပြစ်မတင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e( ၂ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်သည် ခေါမသမိုင်းရိပ်ပြ ဂန္ထဝင်ဇာတ်လမ်း ခေါ် ခေါမမစ်(ခ်)များကို ဘာသာပြန်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှေးဟောင်းမစ်(သ်) အများနည်းတူ ခေါမမစ်(သ်)များ၌ အဖိုးတန်သော သင်ခန်းစာများ ပါသည်။ ရိုးရိုးသင်ခန်းစာများ မဟုတ်။ အသိဉာဏ်နှင့် နှလုံးသားတွင် စွဲကျန်နေပြီး ဆီဆိုင်လာ လျှင် အဓိပ္ပာယ် ကျယ်ကျယ်နက်နက် ဝင်းဝင်းထင်းထင်း ဖွင့်ပြ တတ်သည့် နိမိတ်ပုံရိပ် သင်ခန်းစာများ ဖြစ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤဆောင်းပါး၏ ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်သော ခေါမဂန္ထဝင် ဇာတ်လမ်းမှ နိမိတ္တပုံရိပ် နှစ်ခုကား -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁) ဟားပီးဇ် (Harpies) နှင့် (၂) ပင်ဒိုရာ၏ အိုး (Pindora's Jar) တို့ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟားပီးဇ်တို့ကား ညီအစ်မ သုံးဖော် ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ ၏ မျက်နှာနှင့် ကိုယ်ကား လူမျက်နှာနှင့် လူကိုယ် ဖြစ်ပြီး ငှက် အတောင်ပံ၊ ငှက်မြီးနှင့် ငှက်ခြေထောက် ရှိသည်။ ခြေထောက် များ၌ ခြေသည်းခွန်ခွန် ရှည်ရှည်ကြီးများ ရှိကြသည်။ သူတို့ကား ကိန္နရာလို လှလှပပနှင့် ချစ်စဖွယ် မဟုတ်၊ ကြောက်ဖွယ်လန့်ဖွယ် အလိုရမ္မက်ကြီးပြီး ရိုင်းစိုင်းရက်စက်သည့် ငှက်ပြိတ္တာမကြီးများသာ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့၏ သခင်မ သုံးပါးကား ပိုကြောက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဖယူရီးဖ် (Furies) ဟု လည်းကောင်း၊ အီရင်နီအီးဇ် (Erineyes) ဟု လည်းကောင်း ခေါ်သည့် နတ်ဘီလူးမကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။ ဖယူရီးဇ်တို့ ဆံပင်တွေကား မြွေများ ဖြစ်သည်။ ဤနတ်ဘီလူးမကြီး သုံးဖော်ကား အကုသိုလ် ဒုစရိုက် ကျူးလွန်သူတိုင်းကို သိသည်။ ဒုစရိုက်သမားသည် မိမိအပြစ်ကို အခြားသူများ မသိအောင် ဖုံးကွယ် ထား၍ ရကောင်းရမည်။ ဖယူရီးဇ်တို့ မသိအောင်ကား ဖုံးကွယ် ၍ မရ။ သူတို့ ဒုစရိုက်သမားများကို မမေ့အောင် မှတ်ထားသည်။ “ဆိတ်ကွယ်ရာ”ဟု ထင်သော နေရာ၌ ဒုစရိုက်အမှုကို ပြုဝံ့လျှင် ပြုစမ်းပါလေ။ ဖယူရီးဇ်တို့က မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေကြ သည်။ အချိန်တန်လျှင် သူတို့က ဟားပီးဇ်တို့ကို လွှတ်လိုက်သည်။ ဒုစရိုက်ကောင်ကို ဟားပီးဇ်တို့က သုတ်ချီ၍ ဖယူရီးဇ်တို့ထံ သယ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဖယူရီးဇ်တို့၏ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှု အောက်၌ဒုစရိုက်ကောင်သည် ဒုစရိုက်ကြွေး ဆပ်ရပြီး မရှုမလှ သေပွဲဝင် ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပင်ဒိုရာကား နတ်ဧကရာဇ်ကြီး ဇူးစ် ဖန်ဆင်းလိုက်သည့် မိန်းမတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ ချောသည်။ လှသည်။ ဦးနှောက်တော့ မရှိ။ လူသားတို့ကို အပြစ်ဒဏ်ခတ်ရန်အတွက် ပင်ဒိုရာကို ဇူးစ်က ဖန်ဆင်းခြင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူသား ဟူသည်က မိုက်တတ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လိုင်းကေးအင် (Lycaon) ခေါ်သော ဘုရင်တစ်ပါးသည် လူလူချင်း သတ်၍ နတ်ကို လူသားနှင့် ယဇ်ပူဇော်သည်။ အမျက်ခြောင်းခြောင်းထွက်သော ဇူးစ်က လိုင်းကေးအင်ကို ဝံပုလွေ တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းပစ်လိုက်သည်။ သူ့အိမ်(နန်းတော်)ကို လည်း မိုးကြိုးပစ်ချ ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           လိုင်းကေအင်၌ သားနှစ်ဦး ရှိသည်။ ဖအေ ပျက်စီးသွား သည်ကို သူတို့ မမှတ်။ မိုက်မျိုးမပြတ်အောင် မိုက်ဇာတ် ပြန်ခင်း ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်တွင်းနက်နေပုံကို ရုပ်ဖျက်၍ စုံစမ်းရန် လာသူ ဇူးစ်ကို လူသားကျွေး၍ ဧည့်ခံသည်။ လူသားမှာလည်း ညီအရင်းကို သတ်၍ရသော လူသား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤအကြိမ်တွင်လည်း လူလို မနေကြသော ညီအစ်ကိုတွေ ကို ဇူးစ်က ဝံပုလွေအဖြစ် ပြောင်းပစ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤမျှနှင့် မရပ်။ မိုက်မျိုးတွေအားလုံး တုံးစေရန် လူသား မှန်သမျှ ကမ္ဘာမြေ၌ မကျန်အောင် ကမ္ဘာကို ဇူးစ်က ရေနှင့် လွှမ်းပစ်သည်။ ဒူးကေလီအင် ရေလွှမ်းဘေးကြီး (Deucalion's Flood) ဟု ခေါ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တော်ပါသေး၏။ လူသားတွေအပေါ် သံယောဇဉ်ကြီးသည့် လူသားမိတ်ဆွေနတ် ပရမီးသီးအက်စ် (Prometheus) က ဘုရင် ဒူးကေလီအင်ကို လာမည့်ဘေး ညွှန်ပြရာ ဒူးကေလီအင်ကလှေကြီးတစ်စင်း တည်ဆောက်သည်။ ရေလွှမ်းဘေးကြီးလာသော အခါ ဒူးကေလီအင်နှင့် သူ့ဇနီး ပီရာ (Pyrrha) တို့ လှေကြီးကြောင့် အသက်မသေ ကျန်ရစ်သည်။ သူတို့မောင်နှံက ဇူးစ်ကို ရည်စူးလျက် ဂန်ချပူဇော်ပြီး “လူသားမျိုးဆက်သစ်” ပြန်လည် တည်ထောင်ပေးပါရန် ဆုတောင်းကြသည်။ စိတ်ပြေသွားသော ဇူးစ်က လူသားမျိုးဆက်သစ် ပြန်လည်ခွင့်ပြုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဇူးစ်က အမိုက်ဗီဇရှိသော လူသားတွေ၌ မီးမရှိအောင် လုပ်ထားရာ ပရမီးသီးအက်စ်က အိုးလင်ပက်စ်တောင်တော်ထက်မှ မီးကို ခိုးယူခဲ့ပြီး လူသားတွေကို ပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ချုံ၍ဆိုရလျှင် ပရမီးသီးအက်စ်ကို မကျေနပ်၍ တစ်ကြောင်း၊ မီးရပြီးနောက် အစွမ်းထက်သထက် ထက်လာကြသော လူသား တို့ကို စိုးရိမ်၍ တစ်ကြောင်း ဇူးစ်သည် ပင်ဒိုရာကို ဖန်ဆင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဇူးစ်က ပရမီးသီးအက်စ်ကို ထာဝရ အကျဉ်းချထားလိုက် ၏။ ပရမီးသီးအက်စ်၏ ညီ အပမီးသီးအက်စ် (Epimetheus) ကိုလည်း ပင်ဒိုရာနှင့် ဇွတ်အတင်း လက်ထပ်စေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပင်ဒိုရာသည် အမီးသီးအက်စ်၏ဇနီး ဖြစ်သွားသောအခါ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အပမီးသီးအက်စ်ထံ၌ ပရမီးသီးအက်စ်က အားလုံးလုံးရှည်ရှည် တစ်ခု အပ်ထားခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူသားကို ဒုက္ခပေးမည့် အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ ဆင်းရဲပင်ပန်း ခြင်း၊ ရူးသွပ်ခြင်း၊ မိုက်မှားခြင်း၊ ရမ္မက်ကြီးခြင်းဟူသည့် အမင်္ဂလာ အပေါင်းတို့ကို ပရမီးသီးအက်စ်က ဖမ်းယူပြီး ထိုအိုးတွင်း၌ ပိတ် လှောင်ထားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပင်ဒိုရာသည် တစ်နေ့တွင် ထိုအိုးကို တွေ့ရှိသွားပြီး မဆင် မခြင်ဖြင့် အလုံပိတ်ထားသော အိုးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမင်္ဂလာအပေါင်းတို့ အိုးတွင်းမှ ထွက်လာပြီး ကမ္ဘာအနှံ့ ပျံ့၍ လူသားတို့ကို ဒုက္ခပေးလေတော့သတည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဓမ္မရာဂ ခေါ် လိင်ဖောက်ပြန်မှု ဒုစရိုက်မှုတွေကြောင့် ရောဂါဆိုးတို့ ဤနှစ်ဆယ်ရာစုအတွင်း၌ ပေါ်ပေါက်လာကြသော အခါ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နိမိတ္တပုံရိပ်တွေဖြင့် ကျွန်တော် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မိသည်။ ဖယူရီးဇ်တွေက ဟားပီးဇ်တွေကို လွှတ်လိုက်လေပြီလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဪ -ပင်ဒိုရာ၏ အမင်္ဂလာအိုးအသစ်တစ်လုံး ပွင့်ပြန် လေပြီလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e( ၃ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတွင် ပညာသင်ကြား နေစဉ်အခါက ပညာတတ်များကြား၌ စိတ်ဝင်တစား ဆွေးနွေးကြ သည့် ဖြစ်နိုင်ခြေကိစ္စတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုဖြစ်နိုင်ခြေကား အကြင်လင်မယားစနစ် (Institution of Marriage) ဤကမ္ဘာမြေ၌ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည် ဆိုသည့် ခန့်မှန်းချက် ဖြစ်လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အကြင်လင်မယားစနစ် ဟူသည်မှာ လူ့ယဉ်ကျေးမှု ခေါ် လူလုပ်ထားသောစနစ် ဖြစ်လေသည်။ တိရစ္ဆာန်များ၌ ဖို မ ကာမဂုဏ် ဆက်ဆံရေးသာ ရှိသည်။ အကြင်လင်မယားစနစ် မရှိ။ အကြင်လင်မယားစနစ် မရှိသောကြောင့် မိဘစနစ် မရှိ။ မိဘစနစ် မရှိသောကြောင့် မိသားစုစနစ် မရှိ။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43748117020821,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/1_4f53774e-e641-4b1f-93f8-a7f584e04af1.jpg?v=1730281277"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-ခပ်သိမ်းကလျာရှုဖွယ်သာတည်း","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - ခပ်သိမ်းကလျာရှုဖွယ်သာတည်း","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45689206374549,"sku":"","price":20900.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45689206407317,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_9c8c4cca-5650-48d0-85ec-dd6786ffb4af.jpg?v=1745817300"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-မေတ္တာများနဲ့စိန်ပန်းနီနီ","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - မေတ္တာများနဲ့စိန်ပန်းနီနီ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45689230885013,"sku":"","price":14250.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45689230917781,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_11322e53-ba06-464c-951c-1b50b4c7aa6d.jpg?v=1745817305"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-စိမ်းနေဦးမည့်ကျွန်တော့်မြေ","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - စိမ်းနေဦးမည့်ကျွန်တော့်မြေ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45689244614805,"sku":"","price":16625.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45689244647573,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_fb5a66db-9656-4c2a-9cd7-b165e098d604.jpg?v=1745817310"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-သူငယ်ချင်းလို့ပဲဆက်-ခေါ်မည်ခိုင်","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - သူငယ်ချင်းလို့ပဲဆက်၍ခေါ်မည်ခိုင်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45689254903957,"sku":"","price":26600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45689254936725,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_94d485e3-9939-45ed-afb2-ee686ee76bb6.jpg?v=1745817314"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-တမ်းတမိခြင်း","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - တမ်းတမိခြင်း","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45689815105685,"sku":"","price":4750.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45689815138453,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_a3392c36-b69f-47c2-9b16-d9af3a28da63.jpg?v=1745817318"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-တပြည်သူမရွှေထား-1","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - တပြည်သူမရွှေထား","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45689844105365,"sku":"","price":18050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45689844138133,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_7cbd6057-09ba-4a19-a0ff-5ae33853f7a9.jpg?v=1745817322"},{"product_id":"ကလောင်စုံ-လွမ်းတေးကိုသူပင်သီရော့မည်-အမှတ်တရတက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်","title":"ကလောင်စုံ - လွမ်းတေးကိုသူပင်သီရော့မည် အမှတ်တရတက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45692664971413,"sku":"","price":6650.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45692665004181,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_bc06aafe-7f82-4d6c-913c-56976fb652e9.jpg?v=1745817326"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-သာ-ဝေးရာဆီကိုပါ","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - သာ၍ဝေးရာဆီကိုပါ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45692668313749,"sku":"","price":8075.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45692668346517,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_e85dc235-22fd-46c4-8263-24193e714771.jpg?v=1745817330"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-မောင့်ဘဝညအလားကွယ်","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - မောင့်ဘဝညအလားကွယ်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45692669493397,"sku":"","price":9500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45692669526165,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_46b1fdd0-e83c-40ee-b814-7e5d690a250e.jpg?v=1745817334"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-ပိတောက်ပွင့်ဆဲလသာဆဲဝယ်","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - ပိတောက်ပွင့်ဆဲလသာဆဲဝယ်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45692676800661,"sku":"","price":10925.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45692676833429,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_aa8622f4-2b6b-4633-8787-9d895c4ea3a9.jpg?v=1745817338"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-နှင်းငွေ့တထောင့်မိုးတမှောင့်","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - နှင်းငွေ့တထောင့်မိုးတမှောင့်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":46891100864661,"sku":null,"price":13300.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":46891100897429,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_55eb4093-3b75-410d-934d-6435b260594d.jpg?v=1769525885"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-ကမ္ဘာကုန်ကျယ်သရွေ့ဝယ်","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - ကမ္ဘာကုန်ကျယ်သရွေ့ဝယ်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e\u003cspan lang=\"MY\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e\u003cspan lang=\"MY\"\u003e---------------------------------------\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003eအခန်း - ၁ \u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e ခရီးသည် \u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         မန္တလေးမြို့တော်၏ ချမ်းမြသာစည်လေဆိပ် လေယာဉ်ပြေးလမ်း မြောက်ပိုင်း အစွန်၌ ယူဘီအေအဖွဲ့ပိုင် ဒါကိုးတားလေယာဉ်ကြီးသည် တောင်ဘက်သို့ ဦးတည် လျက် အားယူပျံသန်းရန် အဆင်သင့်ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖြူစင်သော အသားအရေ၊ ချိုပြုံနုနယ်သော မျက်နှာ၊ ကြော့ရှင်း သော ကိုယ်ဟန်နှင့် ချောမောလှပသော လေယာဉ်မယ်ကလေးက ကြွေရည် သုတ် လင်ပန်းလေးတွင် ထည့်ထားသော သကြားလုံးများကို ခရီးသည်များ အား လိုက်လံဝေငှပေးနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အချိန်ကား ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်း၏ အိမ်စောင့်အစိုးရက ရွေးကောက်ပွဲ တွင် အနိုင်ယူ တက်လာသော ဦးနု၏ ပြည်ထောင်စုပါတီ အစိုးရလက်သို့ အာဏာလွှဲပြောင်းပေးပြီးစ ဖြစ်သည်။ အိမ်စောင့်အစိုးရ၏ တရားဥပဒေ စိုးမိုးရေး၊ တိုင်းပြည် ငြိမ်ဝပ်အေးချမ်းရေး လုပ်ငန်းစဉ်တို့၏ အောင်မြင်မှု အရှိန်သည် ဆက်လက်တည်ဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် ရေလမ်း၊ ကုန်းလမ်းတို့ အန္တရာယ်ကင်း ဘေးရှင်းလျက် ဖွံ့ဖြိုးစည်ပင်နေသည်။ ရန်ကုန်နှင့် မန္တလေးတို့ ကြား၌ နေ့ရထား၊ ညရထားတို့ အဆက်မပြတ် ပြေးဆွဲနေသည်။ ထို့ကြောငလည်း ရှေးယခင်အခါများက အထူး လူကျပ်လေ့ရှိသော လေယာဉ်အတွင်း၌ ယခုမူ ခရီးသည် အနည်းငယ်သာ ရှိနေ၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လေယာဉ်၏ လက်ယာဘက် ထိုင်ခုံများအနက် ပြတင်းနှင့် ကပ်လျက် ရှိသော ထိုင်ခုံတစ်ခုတွင် အသက် သုံးဆယ်ကျော်ခန့်ရှိ လူရွယ်တစ်ဦးသည် ထိုင်လျက် ရှိနေ၏။ သူ့ဘေးမှ ထိုင်ခုံကား လွတ်နေ၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူရွယ်၏ အရပ်အမောင်းမှာ ရှည်သွယ်၍ အသားမှာ အတန်အသင့် လတ်သည်။ စတစ်ကော်လာအင်္ကျီ အဖြူ၊ မီးခိုးရောင်ဖျော့ဖျော့ သက္ကလတ် အပါးစား တိုက်ပုံအင်္ကျီ၊ ရေညှိစိမ်း နောက်ခံတွင် အပြာရောင် ကွက်ကျဲဖော် ထားသော ဗန်ကောက်လုံချည်တို့ကို အဆင်ပြေပြေ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ထား သည်။ နှာတံပေါ်ပြီး မျက်ခုံးများက ထူထဲနက်မှောင်၍ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများမှာမူ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသည်။ မေးရိုးထောင့် ပေါ်ထင်သော မျက်နှာထားသည် ဣန္ဒြေကြီးမှုဘက် လှသော်လည်း ပါးသော နှုတ်ခမ်းများက ဖော်ရွေမှု ရှိတတ်ကြောင်းကိုလည်း ပြနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လေယာဉ်မယ်ကလေးသည် လူရွယ်၏အနီးသို့ ကပ်သွားပြီး သကြားလုံး လင်ပန်းကို ရှေ့ထိုးပေးသောအခါ လူရွယ်က ချိုသာယဉ်ကျေးစွာနှင့် မလိုချင် ပါကြောင်း ပြန်ကြား၏။ လေယာဉ်မယ်သည် ရှေ့ဆက်ထွက်သွားမည် ပြုပြီးမှ ခေါင်းကလေး ပြန်ငဲ့ကာ လူရွယ်အား စူးစိုက်ကြည့်သည်။ လှပသေးသွယ်သော မျက်ခုံးကလေးများက ခေတ္တတွန့်သွားပြီးနောက် မျက်တောင်ကလေးများက ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လှုပ်ရှားလာ၏။ ခဏ၌မူလေယာဉ်မယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကလေးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ကျေနပ်ဟန်ဖြင့် ပြုံးရိပ်ဝေဝေနှင့် ထွက်ခွာသွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လေယာဉ်၏ ပန်ကာများ စမ်းသံသည် ဆူညံစွာ ပေါ်ထွက်လာ သည်။ မကြာမီပင် လေယာဉ်သည် အရှိန်နှင့် ပြေးကာ ငှက်သွင်ပျံကြွလျက် တောင်စူးစူးသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လူရွယ်သည် ပြတင်းမှနေ၍ အောက်မြေပြင်ဆီသို့ ငါ့မျှော်ကြည့် ရင်း ပါလာခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ဆယ့်နှစ်ရာသီ ရေရှင်စီးသည့် ဆည်ချောင်းမြောင်းတို့၏ ဌာန ချမ်းမြသာစည် စိမ်းရိပ်လည်သော မန်းမြေစရိုက်သည် ကွေ့ဝိုက်ပတ်ကာ ရွေ့လျားနောက်ချန် ကျန်လေရစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နောက်ကြောင်းပြန်ချည် ရှေ့စီးချည်နှင့် စက်ဝန်းပြတ် အထပ်ထပ်ကို ဆက်စပ်ထားသည့် ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် အကွေ့အကောက် လွန်အပ်သော ဒုဋ္ဌာဝတီမြစ်သည်လည်းကောင်း၊ နွေဦးရိပ်ဝယ်မျှင်မျှင်သွယ်သွယ် နီလာရေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရောင်အခြယ်ခြယ်ထက်သောင်စွယ်ကျွန်းလှပေါ်ထွန်းစသည့် မြစ်မဧရာဝတီအနောက်ကမ်းဝယ်မြှောင်ဆွယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖြောင့်တန်း ဝပ်စင်း လျောင်းတည်လေသော ဂူပုထိုးစေတီ အလီလီ တို့ကြောင့် ရှုမြင်တိုင်း ကြည်နူးဖွယ်ရာ စစ်ကိုင်းတောင်တော်သည် လည်းကောင်း၊ မြူငွေ့ငွေ့တို့ တိမ်နှင့် တွေ့စဉ် ဖြစ်၍ ဝေ့ဝေ့မှုန်မှုန် ကမ္ပလာပါး သိုင်းရစ်ခြုံသော ရှမ်းရိုးမမင်း တောင်နန်းဘုံသည်ပင် လည်းကောင်း အဝေးဝယ် တဖြည်းဖြည်းနှင့် တရေးရေး ပျောက်ကွယ် နေရစ်လေပြီတကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရှုမြင်ခင်းကို ကောင်းခိုက်လူရွယ်၏နားတွင် သိမ်မွေ့ညင်သာသော ခြေသံကိုကြားရသဖြင့်လှည့်ကြည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလိုက်သောအခါ အပါးတွင် လာရပ်နေပြန်သော လေယာဉ်မယ်ကလေးကို တွေ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လေယာဉ်မယ်၏ လက်တစ်ဖက်တွင် သတင်းစာတစ်စောင် ကိုင် ထားသည်ကို မြင်သောကြောင့် သူက အသာအယာ ငြင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွယ်၊ သတင်းစာ မဖတ်တော့ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လေယာဉ်မယ်ကလေးသည် နေရာမှ ခွာမသွား။ တောင့်တောင့်ကလေး ရပ်ရင်း မျက်တောင်ကော့များကို တဖျတ်ဖျပ် ပုတ်ခတ်လျက် သူ့အား ကြည့် နေပုံမှာ ဆရာတစ်ဦးရှေ့၌ တစ်စုံတစ်ခုကို ခွင့်တောင်းလို၍ ရပ်နေသော ကျောင်းသူလေးတစ်ဦးနှင့် တူနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လေယာဉ်မယ်လေးက ပြုံးလိုက်ပြီး ကိုယ်ကို ယုံ၍ သူ့ဘေးရှိ နေရာ အလွတ်၌ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ အံ့အားသင့်နေစဉ် ကလေးမက အော်တို ဂရပ်(ဖ်)စာအုပ်တစ်အုပ်ကို လှမ်းပေးရင်း ယဉ်ကျေးလေးစားစွာ တောင်းပန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဆရာ့ကို နှောင့်ယှက်သလို ဖြစ်နေရင် ခွင့်လွှတ်ပါ ဆရာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအထဲမှာ ကျွန်မအတွက် တစ်ခုခု ရေးပေးစေလိုပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက မျက်မှောင် မသိမသာတွန့်၍ လေယာဉ်မယ်လေးအားတစ်ချက်စူးစိုက်ကြည့်သည်။ဤအကြည့်သည် စူးရှ၍ ထက်မြက်လေရကား လေယာဉ် မယ်ကလေးသည် မိမိ တောင်းဆိုမိသည်မှာ မှားသွားလေသလောဟု နောင်တ ရ၍ အနည်းငယ် မျက်နှာပျက်သွား၏။ သို့ရာတွင် ခဏမှာပင် သူက ပြန်ပြုံး လာသည်။ ပြုံးရာတွင် မျက်လုံးများက အရင်စပြီးမှ နှုတ်ခမ်းများဆီ ကူးစက် လာကြောင်း လေယာဉ်မယ်ကလေးက ဂရုပြုမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           သူက အော်တိုဂရပ်(ဖ်)စာအုပ်ကို ယူလိုက်ပြီး ဟိုလှန် သည်လှန် ကြည့်သည်။ တွေ့မြင်နေကျ သာမန်အော်တိုဂရပ်(ဖ်)မျိုး မဟုတ်၊ ထင်ရှားကျော်ကြားသော သတင်းစာဆရာများ၊ စာရေးဆရာများနှင့် အနုပညာရှင်များ ၏ လက်မှတ်များကို တွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူကတစ်စုံတစ်ခုကိုအော်တိုဂရပ်(ဖ်)ပေါ်၌ရေးလေသောအခါ လေယာဉ်မယ်လေးသည်သွယ်ပျောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရှည်လျားသော သူ၏ လက်ချောင်း ကြီးများကို ချီးမွမ်းအံ့သြလျက် ကြည့်နေသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများသာ သွယ်ပျောင်းရှည်လျားသည် မဟုတ်။ ညီညာစွာ လှီးဖြတ်ထားသော သူ၏ လက်သည်းခွံများကလည်း ရှည်သွယ်၍ လှပသည်။ သူ့လက်ဖဝါးများက လည်း နူးညံ့ဟန်ပေါ်၍ ပန်းနုရောင် ရဲနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက “ကျေနပ်ပြီလား” ဟု မေးသော မျက်နှာအသွင်နှင့် အော်တို ဂရပ်(ဖ်)ကို လေယာဉ်မယ်လေးအား ပြန်ပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လေယာဉ်မယ်လေးက အော်တိုဂရပ်(ဖ်)ကို လှန်ကာ ဖတ်ရှုသည်။ လက်ရေးက ကဗျာလက်ရေးဟု ခေါ်ရမည့်ဝိုင်းစက်ညီညာလှပသပ်ရပ်သောလက်ရေးဖြစ်သည်။ရေးသားချက်မှာလည်းရိုးရိုးလေးနှင့်ဣန္ဒြေပြည့့််် ပြည့်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထာဝစဉ် ကျန်းမာ ရွှင်လန်း၍ မြင်သူတိုင်းအတွက် စိတ်ချမ်းသာမှု \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကို ပေးစွမ်းနိုင်ပါစေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                                                       သက်ခိုင် \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဤမျှသာ ဖြစ်၏။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           လေယာဉ်မယ်ကလေးသည် နှစ်ခြိုက်စွာ ပြုံးပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ၊ ပြီးတော့ ဆရာ ပေးတဲ့ဆုနဲ့ ပြည့်ရ ပါလို၏လို့ ကျွန်မ ဆန္ဒပြုပါတယ်” ဟု ဆို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကလေးမလေး၏ကျေးဇူးတင်စကားကို သူကအပြုံးနှင့်သာတုံ့ပြန်သည်။ စကားကတော့ဆက်မဆို။  \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ရာတွင် ကလေးမကမူ ပြောစရာတွေ ကျန်သေးဟန်တူ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မကွေးကိုတင်ပဲနော် ဆရာ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်ပါတယ်၊ မကွေးတင်ပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဝတ္ထုဇာတ်လမ်းအတွက် သွားတာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e            “မဟုတ်ပါဘူးကွယ်၊ စာမေးပွဲကိစ္စနဲ့ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လေယာဉ်မယ်လေးသည် သူ့ဘာသာသူ ဘာကို သဘောကျမိသည် မသိ၊ အသံလေးထွက်အောင် ရယ်ပြီး ဆိုပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကြားဖူးတာကစာရေးဆရာတွေအတွက် ခရီးထွက်ရင်ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ပုဒ်ရတတ်တယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလို့ ဆိုတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါလည်း မှန်ပါတယ်၊ ရတဲ့အခါ ရတတ်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အခုတစ်ခေါက်လည်း ဆရာ ဇာတ်လမ်းကောင်းတစ်ပုဒ် ရပါစေ၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကလေးမက စကားတစ်ပိုင်းတစ်စနှင့် ရပ်ထားသဖြင့် ကိုသက်ခိုင်က မော့ကြည့်ပြီး မေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လေယာဉ်မယ်လေးသည် ခေတ္တ တုံ့တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းလေး ဖြစ်သွားပြီးနောက် ချိုသာ တောင်းပန်သော အသံနှင့် ပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါပေမဲ့... ဒီတစ်ခါ ဆရာ ရတဲ့ဇာတ်လမ်းဟာ ခါတိုင်းလို အသည်း နှင့်နင့်နဲ့ လွမ်းစရာ မဟုတ်ဘဲ အဆုံးမှာ အားလုံး ပေါင်းရပြီး ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ပဲ ဖြစ်စေချင်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လေယာဉ်မယ်ကလေးသည် ဤစကားနှင့် ဆုံးပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ထပ်မံပြောဆို၍ နေရာမှ ခွာသွားသောအခါ ကိုသက်ခိုင်မှာ မသိမသာ ငိုင် ကျန်ရစ်သည်။ အပြင်ပန်း မျက်နှာ ဣန္ဒြေမှာ မပျက်သော်လည်း သူ့စိတ်မှာ ခပ်သိမ့်သိမ့် လှုပ်ရှားလာပြီး ရင်၌ ငွေ့ငွေ့မြည့်မြည့် ဝေဒနာတစ်ရပ် ပေါ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပြတင်းမှ လှမ်းငေးမျှော်ကြည့်နေမိစဉ် အောက်မြေပြင်ဝယ် စိမ်းလန်း သော တောင်တန်း မြက်ခင်းတို့ ကွယ်ပျောက်လျက် မွဲခြောက်ညိုမှောင်သော အရိုင်းပထဝီ အနေအထားတို့ကို မြင်ရသည် ထောက်၍ အပူပိုင်းဇုန်အတွင်းသို့ ချဉ်းနင်းဝင်ရောက်မိပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကိုသက်ခိုင်က သိမိသည်။ ဤရှုခင်းတို့ က သူ့စိတ်ကို ပိုမို လှုပ်ရှားစေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမြင့်မှ စီးမြင်ရသည် ဖြစ်ရကား ကြိုးမျှင်သဖွယ် ဖြူဖြူဖွေးဖွေး သေးသေးသွယ်သွယ်ရှိသည့် ဖုန်သဲထူသော လှည်းလမ်းကြောင်းများ ဟိုတစ်စု ဒီတစ်စု ကျိုးကျိုးကျဲကျဲနှင့် ဆင်ငိုမြက်ခြောက်ပင်ဖုတ်ပမာ ထင်ရသော ထန်းတောအုပ်ကလေးများ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ရှားရှားပါးပါး တွေ့ရသည့် လက်ယက်အိုင်မျှနှယ် ထင်ယိုးဖွယ် ရေခန်းစ ကန်များ၊ ဤအရပ် ဤဒေသ၏ ဤသဘာဝ လက္ခဏာများက သူ့ရင်ကို ခုန်စေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငေးကြည့်နေဆဲ ခက်မာသော တောင်ကတုံးတို့သည် မြင်ကွင်း၌ ပေါ်လာပြန်၏။ ဤတောင်ကတုံးတို့ဆီမှ အဖျားခံလျက် ရေမဲ့နေပြီဖြစ်သော သဲချောင်းဖြူဖြူတို့သည် ညိုမွဲသော မြေပြင်အား အစိတ်စိတ်အမြွာမြွာ ခွဲခြမ်း ယှက်ဖြာလျက် ကွေ့ကာဝိုက်ကာ ပြေးနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ချောင်းကိုးဆယ့်ကိုးတို့ရေဦးသောက်၍ကျောက်နွားသိုးကိုးကောင်ရှိရာဟုကျော်စောသော ပုပ္ပားတောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်းလည်း အဝေးဝယ် မြူငွေ့ရီရီနှင့် လှမ်းမြင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သက်ခိုင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး လက်သားရေအိတ် အလတ်စားတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အိတ်အတွင်း၌ မန္တလေးတက္ကသိုလ်၏ ချိပ်တံဆိပ် ရိုက်နှိပ် ပိတ်ထားသော စာမေးပွဲ မေးခွန်းလွှာအထုပ်များ ရှိနေ၏။ ဤမေးခွန်းလွှာအထုပ်များကြားမှ သားရေဖုံး ဒိုင်ယာရီ မှတ်တမ်းစာအုပ် တစ်အုပ်ကိုထုတ်ယူလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒိုင်ယာရီမှတ်တမ်းစာအုပ်မှာ အတန်ပင် အိုမင်းဟောင်းနွမ်းသော အသွင်ကို ဆောင်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤဒိုင်ယာရီစာအုပ်သည် နေ့စဉ်မှတ်တမ်းစာအုပ် မဟုတ်လေမှန်း ကိုသက်ခိုင်သာ အသိဆုံး ဖြစ်သည်။ သူသည်နေ့စဉ်မှတ်တမ်းကိုဝတ္တရားတစ်ခုအဖြစ်ရေးလေ့ရှိသူမဟုတ်။နေ့စဉ်ကြုံတွေ့ရသမျှတိုင်းသည်လည်း  \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အရေး တယူ မှတ်တမ်းတင်ထားဖွယ် မဟုတ်ကြ။ သူမှတ်တမ်းတင်ထားသည်တို့မှာ သူ့ပုဂ္ဂလိကခံစားချက်များ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသာ ဖြစ်လေသည်။ သူတစ်ဦးတည်းအတွက်သက်သက်သာ ဖြစ်သော ပုဂ္ဂလိက ခံစားချက်မှတ်တမ်းတို့သာ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုသက်ခိုင်က မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ဖွင့်သည်။ ဖတ်နေကျ စာမျက်နှာ ကို အလွယ်နှင့်လှန်မိ၏။အကြိမ်ကြိမ် ဖတ်နေကျ ဖြစ်သောကြောင့် စာပုဒ် များကို အလွတ်ပင် ရနေပေပြီ။ \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မမနွယ်.. မမနွယ်နဲ့ မောင် ကြုံခဲ့ရသမျှ ဘဝအစဉ်ကို ပုံပမာ တင်ပြမယ ကြံမိလေတိုင်း \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မမနွယ်နဲ့ မောင် ကောင်းကောင်းသိကြတဲ့ ရေနံချောင်း -ချောက်လမ်းကို သတိရမိတယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဗမာပြည်မှာ အကောင်းဆုံးလို့ ပထမဆုရထားတဲ့လမ်းပီပီ ဖြောင့်လိုက်ပါတဲ့\u003c\/p\u003e","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":46891110301845,"sku":null,"price":26125.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":46891110334613,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_299c722e-f156-4881-b2f7-3f4b2630c184.jpg?v=1769526200"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-နွေကန္တာဦး","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - နွေကန္တာဦး","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e\u003cspan lang=\"MY\"\u003e---------------------------------------------\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eအခန်း (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွေကိုလွမ်းသူနှစ်ဦး ယင်းမာပင်ကိုကျော်၍ နာမည်ကြီး သံစကာကွေ့ကို လွန်မိသည် ဆိုလျှင်ပင် နွေကန္တာဦး၏ အရိပ်အငွေ့ကို ထိတွေ့မြင်သိရသကဲ့သို့ အနံ့အသက်ကလေး များကိုလည်း ရှူရှိုက်ခံစားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အိပ်မက်ဆန်သော ကမ္ဘောဇ ရှမ်းမြေမြင့်၏ တောင်ရိုင်းတောင်လှိုင်း တောင်တံတိုင်းတို့သည် နောက်၌ ကျန်ရစ်ပြီ၊ ထင်းရူးသည် ကလောအလွန် ကတည်းက နှုတ်ဆက်နေရစ်သည်။ တောင်ကြီးခရိုင်နှင့် မိတ္ထီလာခရိုင်နယ်စပ် မကွေး ကြိုးဝိုင်းအစ နမ့်ပန်ဒက် ချောင်းယဉ်ဘေးဆီကတည်းက ရွက်ကြွေစ ကျွန်းပင်တို့ ကလည်း ခရီးတစ်လျှောက် လိုက်ပါမလာတော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မော်တော်ကားလမ်းဘေး ဝဲယာတွင် မြေမြင့်နှင့် လွင်ပြင်ကိုပင် အဆက် မပြတ်အောင် သစ္စာရှိစွာ သွယ်နွယ်အုပ်ဆိုင်း ပေးလေသော ဝါးတောပုပု တို့သည်သာ ရှုခင်းကို စိုးမိုးနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြရည်ကို ဆောင်ချင်ပေလျက် ဝါးရုံအုပ်တို့သည် ရွှေဝါသွေးကို ရေးရေးပြ ကြရပြီ၊ ရွှေဝါ ရွက်တို့ထံမှ သင်းပျံ့ပျံ့ရနံ့သည် မွေးကြိုင်ကြိုင် လှိုင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တောနှင်းသောက်ရသောကြောင့် မခြောက်မစို တောင်ညိုညိုကလည်း မြေသင်း ရနံ့ ပျံ့ပျံ့ပျူးလေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနွေ၏ ရနံ့၊ ချစ်ဖွယ်သော နွေကန္တာဦး၏ ရနံ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သြော်... နွေကန္တာဦး၏ သွေးသောက်ရောင်းရင်းဖြစ်သည့် ထနောင်း ဆူးဖြူနှင့် ဆူးရစ်တို့ပင် ပေါ်လာနှုတ်ဆက် ကြိုဆိုလေပြီ။ သြော်... ကြိုဆိုကြ လေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         ကျွဲတပ်ဆုံရွာအလွန် တံတားကုံး အနီကြီးကို ကျော်မိ၍ ညင်ညင်သာသာ ကွေ့ဝိုက်ရှည်သွယ်လေသော ကားလမ်းပေါ်အရောက်၌ (စ)နံပါတ်တပ် ဖီးယက်(စ်) ကားကလေးကို ရှေ့ပိုင်းမှ မောင်းနှင်လာသူ ဒရိုင်ဘာသည် မသိမသာ သက်ပြင်းချသည်။ သူ့သက်ပြင်းကား စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားသောကြောင့် ချလေသည့် သက်ပြင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မြေပြန့်သို့ ရောက်လေတော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စတီရာရင်ကို ထိန်းရင်း မသိမသာ ခေါင်းနောက်လှည့်၍ ဒရိုင်ဘာက ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မြေပြန့်ရောက်တော့မယ် ဆရာ၊ တော်တော်လေး အိုက်လာတယ်နော်ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကား၏ နောက်ခန်း၌ ကိုယ်ကို နောက်လှန်ကာ ခေါင်းကို မော့ရင်း ဘေးဘီကိုလျက် လိုက်ပါလာသည့် “ဆရာ” အခေါ်ခံရသော တစ်ဦးတည်း လူရွယ်က အထူးအထွေ ပြန်မဖြေ “အင်း”ဟုသာ ရှည်ရှည်ညည်းညည်း တုန့်ပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခက်ခဲလှသည် မဟုတ်သော်လည်း သိသိသာသာ ကွေ့ဝိုက်၍ မသိမသာ တွန့်လိမ်လေသော လမ်းဖြစ်သောကြောင့် ဒရိုင်ဘာသည် သတိမူလျက် ကားကို အရှိန်မပြင်းတပြင်း မောင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မောင်းလျက်ကလည်း စဉ်းစားမိသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့ဆရာသည် ခါတိုင်း၌မူ နှုတ်သွက်သူဟု မဆိုနိုင်စေ နှုတ်လေးသူကား မဟုတ်၊ ယခု ဤခရီးတွင်မူ နှုတ်နည်းသည်၊ ရွက်ဝါတို့ကို စမြင်လေသည်မှစ၍ အထူးနှုတ်ဆိတ်သည်။ ဤအတွက်မူ အနည်းငယ် အံ့သြမိသည်။ သို့ရာတွင် ဆရာ၏ ဤမူဟန်ကြောင့် သူ့၌ ကန့်ကွက်ဖွယ်မရှိ၊ သူ့အလုပ်က ကားကို ကောင်းကောင်းမှန်မှန် မောင်းရန်သာ မဟုတ်လေလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အေးချမ်းသာယာသော တောင်ကြီးမြို့မှ ပူအိုက်သော ဤဒေသနားအရောက်၌ ဆရာသည် ပင်ပန်းနေရော့မည်။ အမှန်က ဆရာသည် အမြဲပင်ပန်းနေသူ ဖြစ်လေသည်။ နေ့မအိပ်ညမအိပ် လူနာတွေနှင့် အမြဲပင်ပန်း နေသူသာတည်း၊ ယခုလည်း ပင်ပန်းသောကြောင့် ကားနောက်ခန်း၌ အိပ်မောကျပါလာလေသည်လား မပြောတတ်၊ ဆရာအိပ်မောကျ ပါလာလျှင်မူ သူ ဝမ်းသာ ရမည်၊ သူ့ဆရာသည် ည၌ အိပ်မောကျတတ်သူမဟုတ်၊ ဒါကိုတော့ သူသာ အသိဆုံးပါ။ အသိဆုံးပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒရိုင်ဘာသည် ဤသို့ စဉ်းစားကာ ဂီယာ မပြောင်းရရုံ အရှိန်ပေး၍ `ကားကို မှန်မှန်လေး မောင်းလာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကြင်နာသိတတ်၍ တာဝန်ကျေသော ဒရိုင်ဘာခမျာ သိရှာမည် မဟုတ်၊ အမှန်မှာ သူ့ဆရာသည် အိပ်မောကျ၍ ပါလာသည်မဟုတ်ပါ၊ အိပ်မက်မူးရီနှင့် ဆိုလျှင်မူ မှန်လိမ့်မည် ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အိပ်မက်ဆန်သော ကမ္ဘောဇ ရှမ်းမြို့တော်၏ ချယ်ရီတောနှင့် ထင်းရှူးမြိုင် ရိပ်ဝယ် သူသည် အိပ်မက်မူးရီ မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ထာဝစဉ် ဆောင်းလဆန်သော ရှမ်းမြို့တော်သည် သူ၏ပစ္စုပ္ပန်သာ ဖြစ်သည်။ လှုပ်ရှားရင်း ရှင်သန်နေရသော ပစ္စုပ္ပန်သည် အိပ်မက်မူး ရီဖွယ်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မပေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အတိတ်ဆိုသည်မှာမူ အိပ်မက်ဆန်သည်။ သို့မဟုတ် မရှိသည်ကို ရှိယောင်အဖြစ် အိပ်မက်ပမာပြလာ လှည့်စားတတ်သည်။ သည်အတွက်မူ သူ့ အတွက် ဝမ်းနည်းရမည်လော၊ ဝမ်းသာရမည်လော မပြောတတ်၊ ကြည်နူး လွမ်းဆွတ်မိသည်ကိုမူ သိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတော့ ကြံကြံဖန်ဖန် တွေးမိသည်။ မသိနိုင်သော နောင်ဘဝခေါ် အနာဂတ်ဆီ သယ်ပိုးပေးသည်ဆိုသော သေခြင်း တရားရှိသည့်နည်းတူ သိခဲ့ဖူးသော်လည်း မရှိတော့ပြီဖြစ်သည့် အတိတ်ဆီ ပြန်ခေါ်သွားနိုင်သည့် နောက်ကြောင်းပြန် သေခြင်းတစ်မျိုးများ ရှိခဲ့လျှင် ကောင်းများ ကောင်းလေမည်လောဟု တွေးမိသည်။ ကောင်းကောင်းလေမည်လော မှန်သည်။ ကောင်းများကောင်းလေမည်လော၊ အတိအကျတော့ မသိပါလေ၊ အကြောင်းမှာ အတိတ်ကာလမှ ကြည်နူးလွမ်းဆွတ်ဖွယ်ရာများသည် ကောင်းခြင်း ဆိုးခြင်းနှင့် မဆိုင်၊ ခံစားမှုနှင့်သာ ဆိုင်သည်။ ကောင်းသည်ကိုလည်း ခံစားရသည်။ မကောင်းသည်ကိုလည်း ခံစားရသည်။ ခံစားရသည့် အရာမှန်သမျှသည် ကြည်နူး လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ရာချည်းသာတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက သူ့ အတွေးနှင့်သူ ငြိမ်ပါလာခိုက် ကားသည် ဘုရားငါးဆူ တောင်ကြားဝသို့ ဆိုက်ရောက်လာသည်။ တောင်ကြားဝနောက်ဆုံး မြေမြင့်မှ လှမ်းမျှော်ကြည့်လျှင် သာစည်လွင်ပြင်သည် မျက်စိတဆုံး ပြန့်ချင်တိုင်းပြန့်၍ ပြောချင်တိုင်း ပြောနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နွေ၏ ညနေပိုင်းမြူတို့ လွင်ပြင်ကို မှုန်မှုန်လွှမ်းနေသော်လည်း ရှုခင်း ဝါးအောင် ဆိုင်းဆို့ခြင်းတော့ မရှိသေး။ အနောက်မိုးပြင်ဝယ် ဝင်ပြီးစနေသည်ရောင်လျှံကို ချန်ထားဆဲဖြစ်သောကြောင့် သည်ကနေကြည့်လျှင် နောက်ခံကားပြု အရာဝတ္ထုတိုင်းကို သဲသဲကွဲကွဲ မဟုတ်သည့်တိုင်စေ စေ့စေ့စပ်စပ် သတိပြုရာက မြင်နိုင်သေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒရိုင်ဘာက အော်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟိုမှာ ဆရာ ပုပ္ပား၊ ပုပ္ပားကို မြင်နိုင်သေးတယ်” - နောက်မှ သူကလည်း လှည့်ကြည့်သည်။ အမြင့်မှစီးကြည့်ရသောကြောင့် နွေ၏ခရမ်းရောင်လွင်ပြင်သည် ပြန့်ချင်တိုင်း ပြန့်သွားရာမှ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီ၌ အနံလိုက် ထောင်တက်နေသယောင်ယောင်ရှိသည်။ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း၏ နယ်နိ မိတ်အစပ်ကို ကျော်မိုး ထိုးထောင်လျက် တိမ်စိုင်လိုလို တိမ်တောင်နှယ်နှယ်နှင့် ပုပ္ပားတောင်မင်းကို သီးသီးခြားခြား ထီးထီးမတ်မတ် မြင်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဒရိုင်ဘာက ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟောဒီ နေရာကိုရောက်တိုင်း ပုပ္ပားကို လှမ်းမြင်မိတယ်ဆရာ၊ တောင်တန်းကြီးတွေထဲ ကားမောင်းလာတုန်း စိတ်က ကျဉ်းကြပ်တယ်၊ လွင်ပြင်ကို ဘွားခနဲတွေ့ရတော့ စိတ်က အိပ်မက်ကနိုးသလို လွတ်လပ်သွားတယ်၊ ပုပ္ပားကို လှမ်းမြင်ရတော့ အင်း ဟိုဒင်း အောက်မေ့ချင်တယ် ဆရာရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူက စိတ်ဝင်စားဟန်နှင့် ဒရိုင်ဘာကို ပြန်မေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်လို ကိုထွေးရင်၊ ပုပ္ပားကိုမြင်ရတော့ အောက်မေ့ချင်တယ် ဟုတ်စ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ဒရိုင်ဘာ ကိုထွေးရင်က ပြုံးခြင်းထက် သာရုံရယ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်တယ်၊ အောက်မေ့ချင်တယ်၊ ကျွန်တော်က ကျောက်ပန်းတောင်း သား မဟုတ်လားဆရာ၊ ကျွန်တော်ဖတ်တဲ့ ဝတ္ထုရေးဆရာတွေရဲ့ အသုံးနဲ့ပြောရရင် လွမ်းတယ်ပေါ့၊ ပုပ္ပားကိုလွမ်းတယ်၊ ကျောက်ပန်းတောင်းကို လွမ်းတယ်၊ အထူး သဖြင့် ပုပ္ပားနဲ့ ကျောက်ပန်းတောင်းရဲ့ နွေကို လွမ်းတယ်၊ ကျွန်တော် သိပ်ကဗျာဆန်သွားသလားဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့ဆရာက ရယ်သည်။ သူ့ဆရာ ရယ်သောကြောင့် ကိုထွေးရင်ကလည်း လိုက်ရယ်သည်၊ ရယ်ခြင်းပြီးကြလျှင် သူ့ဆရာထံမှ စကားတစ်ခုခု ကြားရလိမ့် မည်ဟု ကိုထွေးရင်က မျှော်လင့်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူ့ဆရာထံမှ စကားသံ ထပ်မပေါ်လာ၊ ကိုထွေးရင်မှာ ပွဲမကျသော ပြက်လုံးကို ထုတ်မိသည့် လူရွှင်တော်ကဲ့သို့ ခံစားရရှာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုထွေးရင်သည် ကားကို မှန်မှန်သာ ဆက်မောင်းလာခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဖွင့်ထားသော ကားမှန်တံခါးတို့မှ လေသည် အသံမြည်လျက် ဝင်လာ နေ၏။ နွေ၏လွင်ပြင်လေသည် ကုန်းမြေမြင့်မှ ထာဝစဉ်ဆောင်းဆန်သောတောင် တန်းလေနှင့် ကွာခြားလှသည်။ တောင်တန်းလေက နုသည်၊ ထိတွေ့ရာ၌ ပေါ့သည်၊ ခံစားမိရာ၌ အေးမြလတ်ဆတ်သည်။ နွေ၏လွင်ပြင် လေက ကြမ်းသည်။ ထိတွေ့ရာ၌လေးပင်သည်။ ခံစားမိရာ၌ ပူနွေးထိုင်းမှိုင်းသည်။ ဪ ငိုက်မြည်းဖွယ်ရာလည်း ရှိသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကားလမ်းသည် ဖြောင့်ဖြောင့်ပြေးနေ၏။ ဝဲယာ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက် တွင် ဝါးရုံတောတို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ၊ လယ်မြေ ယာမြေတို့က ခြောက်ခမ်း ပတ်ကြားအက်နေသည်၊ ထနောင်းပင်ပု၊ ဆူးဖြူပင်မှီ၊ ဆူးရစ်ပင်ပြတ်တို့သာ ချုံသာသာ အမြင့်အစုနှင့် ပုပုနိမ့်နိမ့်ဖြင့် မြေကိုကင်းစောင့် တန်ဆာဆင်နေကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လေ၌ ဖုန်မှုန့်မြေနံ့တို့သာ စိုးမိုးသည်၊ သို့ရာတွင် ခံပွင့်ဦးတို့၏ ရနံ့များကကြိုးစားသင်းပျံ့ကြည်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သြော်...နွေကန္တာဦး၌လည်း သူ့အပွင့်၊ သူ့ အဖူး၊ သူ့ရနံ့၊ သူ့ဓာတ်နှင့် သူ့အထာအလျောက် လှပသော လွမ်းမောဖွယ်ရာတို့ ရှိနေကြသည်။ ရှိနေကြ ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ရှေ့တစ်မိုင်ခန့် အဝေး၌ လွင်တီးခေါင် သစ်ပင်ကျွန်းငယ်ပမာ ရွာဟုသာ သိသာသော တစ်နေရာကို လှမ်းမြင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထိုအခါကျမှ ကား၏နောက်မှ ဆရာက စကားဆိုသည်။ “ခုနင်က ဘာတဲ့၊ အင်း... ကိုထွေးရင်က နွေကို လွမ်းသတဲ့ ဟုတ်လား” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဗျာ ခင်ဗျာ၊ဆရာဘာပြောတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဪ... စောစောက ကိုထွေးရင်က နွေကို လွမ်းတယ်ဆိုလို့ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဪ... အဟင်း... အင်း... အင်း ...ဟုတ်ကဲ့ဆရာ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နွေကိုလွမ်းတယ်လို့ မပြောဘဲနွေကို ချစ်တယ်လို့ ပြောကြရအောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           ကိုထွေးရင်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ တစ်ချက် စဉ်းစားသည်။ ထို့နောက် သူဖတ်ဖူးသော ဝတ္ထုတစ်ခုတွင်းမှ ဇာတ်ဆောင်တစ်ဦး၏ လေသံကို အတုယူ၍ တည်ကြည်စွာ ဖြေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ကန့်ကွက်စရာမရှိပါဘူး ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကိုထွေးရင်အနေနဲ့ ကန့်ကွက်စရာလည်းမရှိဘူး၊ နွေကိုချစ်တယ်ဆိုရင် ဟောဟိုရှေ့က ရွာမွန်သာမှာ ခဏနားကြရအောင်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုထွေးရင် ငိုင်သွား၏။ ထိုနောက် အသံပျော့ပျော့နှင့် ကန့်ကွက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “နေဝင်ပြီဆရာ၊ မိတ္ထီလာရောက်အောင် တစ်နာရီနီးပါး ဆက်မောင်းရ ဦးမယ်၊ နောက်ကျနေရင် ဆရာကြီး ဒေါက်တာဦးဘမောင်နဲ့ ဇနီးကလည်း စိတ်ပူနေကြဦးမယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဦးဘမောင်က စိတ်ပူစိုးရိမ်တတ်သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါကြောင့်လည်း အင်မတန် လူအားကိုးတဲ့ ခရိုင်ဆရာဝန်ကြီး ဖြစ်နေတာ မဟုတ်လား၊ ဒို့ရွာမွန်သာမှာ ခဏနားကြရအောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါပေမယ့် ခက်တာကဆရာ၊ ဆရာတို့က မိတ္ထီလာမှာ တစ်ညအိပ်ပြီး မနက် ၅ နာရီထိုးထ ရန်ကုန်ကို အရောက်မောင်းမယ်ဆို၊ ဆရာတို့ ဆေးပညာ ညီလာခံက သဘက်ခါ စတော့မယ်ဆို” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်တယ် အဲဒါကြောင့်လည်း ဆရာ ရွာမွန်သာကို ဝင်မယ်၊ ခင်ဗျားမှာ ကန့်ကွက်စရာ ရှိသေးလား ကိုထွေးရင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုထွေးရင်က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဆရာ့ကို ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ မကန့်ကွက်ဖူးပါဘူး၊ ဆရာ ပင်ပန်းမှာ စိုးလို့ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒါဖြင့်ရင် ရွာမွန်သာမှာ ခဏရပ်ပေးပါ” \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ” ကားသည် ဆက်လက်ပြေးလာခဲ့၏။\u003c\/p\u003e","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":46891112956053,"sku":null,"price":17575.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":46891112988821,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_6f8f0aa1-f444-4469-83d2-8052d4ac5796.jpg?v=1769526371"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-ညီမလေးရယ်စိုးရိမ်မိတယ်-1","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - ညီမလေးရယ်စိုးရိမ်မိတယ်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e\u003cspan lang=\"MY\"\u003e--------------------------------------------\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\"\u003eအခန်း(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ပုဲလဲရည်မိုးပေါက်တို့ လောကမြေပြင်ကို ချီးမြှောက်သည့် ပျိုးပေါက်သစ်ပင် မြသစ်လွင်ရာ နယုန်ကြွေမူးဝါဆိုဦးတွင် မုတ်သုန်လေနှင့်အတူ မေရီတယောက် တက္ကသိုလ်သို့ ရောက် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လေရူးပမာ လူးလွန့်စ မေရီ၏စိတ်ကလေးက ထွေပြားပျံ့လွင့်နေသည်။ မြေကိုမှီ၍ လေဆီ မျှော်မှန်းသော မျိုးနုပင်၏ပမာ မေရီ၏စိတ်မာန်မှာ ကြွချီပျံတက်နေပါ၏။ လေလာတိုင်း ရွေ့လျား၍ ခဏချင်းမှာပင် သဏ္ဍာန်သစ်ဆက်ကာ ဖွဲ့ဆန်းသော တိမ်ဆိုင်ပမာလည်း မေရီ၏ စိတ်ကူးစိတ်သမ်း တို့မှာ အံဘနန်း အပြောင်းအလဲ မြန်တတ်ပါသေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တချက်သာလျှင် မေရီ၌ ထူးပါ၏။ မုတ်သုန်နှင့်အတူ တက္ကသိုလ်မြေဆီ ရောက်ခဲ့ သော မေရီမှာ သည်တောင်ပင်လယ်မှ ခရီးသည်ကဲ့သို့ အပြုတေးကိုမသီ၊ မေရီ၏ ရင်တွင်း၌ကား အသံဖျက်တေး တပုဒ်မှာ သဲ့သဲ့မြည်ကြူးနေပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          လှသော မေရီ၏ သန့်စင်ဖြူဖွေးသော မျက်နှာဝန်း ပြည့်ပြည့်လေးမှာ နုနယ်သဖြင့် ပို၍ တင့်တယ် နေသည်။ ပြည်ရည်ရွှမ်းသော မျက်လုံးကြည်နှစ်စုံ၏ ကျက်သရေမှာ စာ၌ဆိုသော သမင်မငယ်၏ မျက်လုံးအလှထက် အပြစ်ကင်းသည့် ကလေးငယ်၏ မျက်လုံးမှ သန့်စင်မှုသဘောက ပို၍ များနေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မေရီ၏ လှုပ်ရှားမှုကလေးများမှာ ညှင်းလေနုပမာ သိမ်မွေ့ပေါ့ပါး၍ မေရီ၏ ကြငှန်းဆံသောဟန်မှာ ပျိုးပင်ပျို၏ ယိမ်းနွဲ့ခြင်းကဲ့သို့ နွဲ့နှောင်းပြေပြစ်သည်ဟု ဆိုကြပါ၏။ မေရီ၏ နက်မှောင်သော မျက်ခုန်းနှစ်သွယ်၏ အနားရေးမှ မြရောင်ရှိမ်းရှိမ်းနှင့် ပါးပြင်နုနုမှ ကွန်ယက်ရှက်ဖြာလျက်ရှိသည့် အကြောစိမ်းကလေးတို့မှာ မိုးဖျန်းပင်ပျို၏ ရွက်သစ်သစ်တို့ပင် မယှဉ်သာအောင် ပိုမို၍ လန်းဆန်းတင့်ရွန်းသည်ဟု အလှအပဆို အလွန်လျှင် ကိုးကွယ်တတ်ကြသော တက္ကသိုလ်ကျောင်းတော်ကြီးသားများက ဆိုမှတ်ပြုကြသည်။ ၀ိဇ္ဇာတန်းမှ ကျောင်းသားကြီးများကမူ မေရီကို ကြည့်ခြင်းသည် အလှအပ၏ အဘိဓမ္မာတရပ်ကို လက်တွေ့နားလည်ခြင်းပင် ဖြစ်သဖြင့်ခေါမတိုင်းပညာရှင် ပလေတို့၏ ပုရာဏ်ကျးမ်းကြီးမှ လှပခြင်းသဘာဝကို ဆွေးနွေးခန်းအား ဖတ်ကြည့်ရန်မလိုဟု နက်နဲစွာ မှတ်ချက်ချကြကုန်သည်။ ဤသို့ဖြင့် မေရီသည် ညှင်းလေပမာ သိမ်မွေ့ပေါ့ပါးသော လှုပ်ရှားမှု၊ ပျိုးပင်ပျို၏ ယိမ်းနွဲ့ခြင်းကဲသို့ နွဲ့နှောင်းဖြစ်သည့် ကြငှန်းဆန်သောဟန်တို့ဖြင့် ပိတုန်းရောင်တောက်ရွန်းသော ကော့မျက်တောင်ရှည်တို့ ဝန်းရံအပ်သည့် မျက်လုံးပြာကြီးများကို လှည့်ကစားရင်း တက္ကသိုလ်၏ စင်္ကြန်များတလျှောက် လုပ်လဲ လုပ်လီ သီကရီနှင့် တည်တဖုံကြည်တလှည့်ဖြင့် လျှောက်လျက်ရှိခဲ့ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ခက်သည်မှာ မေရီသည် သူ့ကိုယ်သူ လှမှန်းသိခြင်းပေတည်း၊ ပိုခက်သည်မှာ မိမိအလှ၏ စူးရှထက်မြက်ခြင်းကို ရိပ်စားမိခြင်းပေတည်း၊ အခက်ဆုံးမှာ မိမိယုံကြည်စိတ်ချရသော အလှအားကိုး နှင့် တက္ကသိုလ်ဝယ် မှတ်တမ်းတင်စရာ ဇာတ်လမ်းပမာ စွန့်စားခန်းတရပ်ကို ဖွင့်လှစ်ခြင်းပေတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တက္ကသိုလ်မှာနေနေ ဘယ်ဆီရောက်ရောက် ကုန်ကုန်ပြောမယ်၊ ယောက်ျားရပြီးတဲ့ အထိ မိန်းကလေး တဦးဟာ မိမိကိုယ်ကို သဘင်အနုပညာရှင်တဦးလို အမှတ်ထားရမယ်၊ တလောကလုံးမှာ ဟန်ဆောင်မှု ကလွဲပီး ဘာမှမရှိဘူး။ ဟန်ဆောင်သူတွေ အားလုံးထဲမှာ အပိရိဆုံးလူကို သဘာဝအကျဆုံးအဖြစ်နဲ့ လောကဇာတ်ခုံက သရဖူဆောင်းပေးလိမ့်မယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤစကားရပ်များကား မေရီ တက္ကသိုလ်မရောက်မီကတည်းက ယခုအခါ နိုင်ငံခြားရှိ သံရုံးတခု၏ စစ်တွဲဘက် အတွင်းဝန်ကတော် ဖြစ်နေသော အမဖြစ်သူ မေဘယ်လ်လွင်၏ နှုတ်မှ မကြာခဏ ကြားခဲ့ရသော အံ့ဘနန်းသည့် သြဝါဒထူးပင်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့ ကြောင့်ပင် မေရီသည် အရည်လည်ကျွမ်းကျင်ပြီးသား ကျောင်းတော်သားကြီးများ၏ ရှေ့တွင် မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်း အလည်လည်နှင့် နုသောမျက်နှာလေးအား ကြည်နိုင်သမျှ ကြည်ကြည်လင်လင် ထားကာ ကလေးငယ်သဖွယ် ချစ်စရာအမူ လုပ်တတ်လေ့ရှိသလောက် အချစ်ကျေးကျွန် ဖြစ်ချင် ဇောဖြင့် ဘဝသခင်မကို အမောသား ရှာနေသော လူကြီးလူကောင်းပေါက်စလေးများနှင့် ရင်ဆိုင်လျှင်မူ မျက်နှာပေးကို အလှမပျက်ရုံ တည်နိုင်သမျှ တည်ထားလျက် ထီမထင်ဟန် ပြုစွမ်းသကဲ့သို့ပင် အူတူတူ အတတ၊ မနှင့်ရင်ဆိုင်လျှင် ပါမောက္ခချုပ်နှင့် တွေ့ရသည်ထက် အနေခက်သော စာကြမ်းပိုး သနားစရာ ဂွအိုးများကို တွေ့လျှင်ကား မျက်နှာကို ပြုံးချိုချိုထားလျက် ရယ်မောခြင်းကို လွတ်လပ်စွာ ပြုပြီး ကပြားမလေးများအဟန် သွက်သွက်နှင့် ရိုးအေးသူအား ကလေးသဖွယ် စကစားချင်သေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သို့နှင့် တလခန့် ကျောင်းတက်မိလျှင်ပင် နှစ်အဆုံး၌ စာမေးပွဲအောင်မည် မအောင်မည် မသေချာသော်လည်း သူ့ အမပြောသကဲ့သို့ လောကဇာတ်ခုံဝယ် သရဖူ မဆောင်းနိုင်သည့်တိုင်အောင် တက္ကသိုလ်နန်းမှ တပါးသော “ထား” သခင်မ ဖြစ်ရတော့မည်ကို မေရီသည် စိတ်ချမိခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တခုသော ဆန္ဒသည်သာ မေရီ၏ရင်၌ ခိုတွဲမနေဟုဆိုလျှင် ယခုအချိန်အထိ သူထင်သကဲ့သို့ ဖြစ် နေသော တက္ကသိုလ်၌ သူမျှော်မှန်းခဲ့ သည်တို့ ကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့ခဲ့ရပြီဖြစ်သော မေရီမှာ သူ့ဘဝအားသူ အကျေနပ်ကြီး ကျေနပ်မိနေမည်မှာ အမှန်ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဤဆန္ဒကိုမူ မေရီသည် ဘယ်သူ့အားမျှ ဖွင့်မပြောမိခဲ့။ ဖွင့်ပြော၍လည်း မဖြစ်ဟုထင်သည်။ ဤဆန္ဒ ရှိနေသည့်အတွက်ပင် မေရီမှာ သူ့ကိုယ်သူ ရူးမိုက်နေမိသလောဟုပင် တခါတရံ အသိဉာဏ်လေး ဝင်တိုင်း အံ့သြမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အမှန်တော့ လည်း မိမိမမြင်ဘူးသူ၊ မိမိအားလည်း ကမ္ဘာမြေဝယ် ရှိလေသလားဟုမှ အမှတ်ပြု လိမ့်မည် မဟုတ်သူတဦးအား ရှာဖွေနေခဲ့မိခြင်းအတွက် မေရီမှာ ရှက်စိတ်ကလေးတော့ ပေါက်မိ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကိုမြင့်သူ။ ဤနာမည်က မေရီ ရင်တွင် အမှတ်ထင်ထင် ပဲ့တင်ထပ်နေတတ်သည်။ နာမည်ကပင် ကဗျာဆံနေသည်ထင်၏။ ကဗျာဆရာမို့ နာမည်ကို ကဗျာဆံဆံပင် မှည့်ထားလေသည်လားမသိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စင်္ကြံများတွင်လျှောက်ခိုက် ပရိသတ်အကြိုက်ကို သိုက်မြိုက်စွာ အသုံးတော်ခံရင်း ကချေသည်မလေး မေရီမှာ သူ့ အား ဖူးတွေ့လိုသူအများကြားမှ သူမြင်တွေ့လိုသူအား တွေ့နိုးနိုးဖြင့် ရှာကြည့်နေမိ ခဲ့ သည်။ တခါတရံတွင် အကြောင်းမဲ့ စိတ်ပေါက်ကာ အပြစ်မဲ့ သူ တယောက်လူအား ကရုဏာ ဒေါသောနှင့် ကျိန်ဆဲမိခဲ့ သည်လည်း ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ်မှလဲတဲ့... ကဗျာဆရာဆိုတဲ့ ကိုမြင့်သူ ကောင်ရယ်.....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အခန်းတံခါးပိတ်ပြီး၍ သူ့ပါတနာ ပိုဝမ်းတယောက် အိပ်ပြီဆိုလျှင် မေရီသည် ထူထဲသော စာရွက်ပြာအထပ်များကို သေတ္တာတွင်းမှ အသာအယာထုတ်ကာ တိတ်တဆိတ် ခိုးဖတ်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မီးမှိတ်ပြီးလျှင်ကား မေရီသည် တဒိတ်ဒိတ်ခုန်သော မိမိရင်မှအသံကို နာခံမိရင်း ရှက်ရွံ့ရွံ့နှင့်ပင် သူငယ်စဉ်ကထဲက အလွတ်ရခဲ့ သော ကဗျာဆရာမ ကြည်အေး၏ ကဗျာလေးတပုဒ်ကို တီးတိုး ရွတ်နေမိတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မမြင်ဘူးခင်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမေ့မှဖြင့် ရူးပြီမောင်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဗွေသဉ်မှာ ရွှေရင်ထိတ်နှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတိတ်တိတ်လေးပျော်ရအောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူတွေ့ချင်သော ကိုမြင့်သူအား သူမမျှော်လင့်သောနည်းဖြင့် မေရီသည် တနေ့မှာ တွေ့ခဲ့ရပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          နံနက်ကိုးနာရီ အတန်းတက်ပြီးနောက် နေ့လယ်ပိုင်းတွင်သာ ကြုံတိုးရီးရဲတချိန် ရှိသဖြင့် မေရီသည် ၊ အင်းလျားကျောင်းဆောင်သို့ မပြန်တော့ဘဲ အားလပ်ချိန်အတွင်း ကျက်မှတ်စရာရှိသည်များကို ကျက်မှတ်ရန် တက္ကသိုလ်စာကြည့်တိုက်ဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မေရီ၌ တခုတော့ ချစ်ဘွယ်ရှိသည်မှာ ဘာတွေးတွေး ဘာကြံကြံ ကျောင်းစာကိုမူ လျစ်လျူမရှု ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ တက္ကသိုလ်သင်တန်းများမှာ တနေကုန် ဆက်တိုက်တက်ရသည်မဟုတ်ဘဲ ကြား၌ အားလပ်ချိန်များရှိရာ ဤအချိန်များအတွင်း၌ပင် ကြိုးစားကြည့်မည်ဆိုက တနေ့ပေးသည့် သင်ခန်းစာ ကို တနေ့အတွင်း ပြီးအောင်ကြည့်နိုင်သည်။ ဤကဲ့သို့ ကြည့်ချင်သူများအတွက် တက္ကသိုလ် စာကြည့်တိုက်သည် ဆူညံ၍စည်ကားသော ကျောင်းဆောင်အခန်းများနှင့် အပန်းဖြေအခန်းများထက် ပိုမို၍ သင့်လျော်သည်။ သင်ခန်းစာကို မကြည့်ချင်သူများအတွက်လည်း အခြား အထွေထွေဗဟုသုတ ဖြစ်ဖွယ် စာပေများကို စာကြည့်တိုက်တွင် လေ့လာနိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စာကြည့်တိုက်အတွင်းသို့ မေရီရောက်လာသောအခါ စာအုပ်ငှားရာ ကောင်တာမှ ထူထဲလှသော စာအုပ်ကြီးတအုပ်ကို ထုတ်ယူပိုက်ထွက်လာသော ကျောင်းသူတဦးနှင့် ရင်ဆိုင်တိုးနေသည်။ ထိုကျောင်းသူနှင့် မကျွမ်းသေးသော်လည်း တဆောင်တည်းနေဘက်ဖြစ်၍ အခန်းချင်းလည်း မဝေးသဖြင့် သူ့နာမည်အား မေရီသည် သိပြီးဖြစ်သည်။ ငြိမ်း ဟူသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငြိမ်းမှာ အရပ်သွယ်သွယ် ပိန်ပိန်ပါးပါး ဖြစ်သည်၊ အနည်းငယ်ရှည်သယောင်ရှိသော မျက်နှာတွင် ထူထဲလှသော ကျွဲကော်ကိုင်းမျက်မှန်ကြီးကို တပ်ထားရာ အသွင်မှာ အတန်ရင့်ပုံပေါက်သည်။ လမ်းလျှောက်လျှင် မျက်လွှာကို ချထားတတ်၍ မျက်နှာပေးမှာ ထာဝစဉ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနိုင်သော သဏ္ဌာန် ပေါ်နေသည်။ မလွှဲသာ၍ မျက်နှာချင်းဆိုင်မိစဉ် ငြိမ်း၏ မျက်မှန်နောက်ကွယ်မှ မျက်လုံး ရှည်ရှည်များကို တွေ့မိလျှင်ကား ငြိမ်းမှာ နာမည်သာငြိမ်းအေးသော်လည်း အတွင်းစိတ်မှာ မတည်ငြိမ်ကြောင်းကို ရိမ်မိနိုင်သည်။ ငြိမ်း၏ မျက်လုံးရှည်ရှည်များမှာ ချားရဟတ်လည်နေတတ်၍ အတွင်းစိတ်ကိုမှီကာ မျက်လုံးရောင်မှာ ခဏချင်းပင် မှိန်ချည်ဝင်းချည် ရှိနေတတ်သည်။ သို့ ရာတွင် ပိတ်အင်္ကျီ အဖြူလက်ရှည်၊ အသွေးရင့်သော ချည်လုံချည်ပိန်းများကိုသာ အမြဲဝတ်တတ်သဖြင့် ငြိမ်းအား ဟန်ဆောင်မှုနည်း၍ ရိုးအသော မိန်းကလေးတဦးဖြစ်သည်ဟု မေရီက နားလည်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မေငြိမ်းနှင့် ရင်ဆိုင်တိုးမိသောအခါ မေရီကပင်စ၍ ပြုံးနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “စာအုပ်လာထုတ်သလား....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          စာကြည့်ခန်းတွင် စကားကျယ်ကျယ်မပြောရဲသဖြင့် မေရီက လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ငြိမ်းက ရော့ရဲစွာပြန်ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မေရီကတော့ စာဖတ်ချင်လို့ လာတာ.....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “လာလေ ဒါဖြင့် အပေါ်ထပ်ကိုသွားရအောင်၊ ငြိမ်းလဲ စာဖတ်မလို့ဘဲ..............”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ၂ဦးသား လှေကားဆီမှ တက်လာစဉ် မေရီက ငြိမ်း၏လက်တွင်းမှ စာအုပ်ကြီးကို တစေ့တစောင်း ကြည့်မိသည်။ ဂျွန်ဒရင့်ဝါးတား တည်းဖြတ်သည့် ကမ္ဘာ့စာပေသမိုင်းအတိုချုပ် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e         မေရီက ငြိမ်းအား အံ့သြသွားသည်။ ဤမျှငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ဤမျှကျယ်ဝန်းသော ပညာကို လေ့လာကာ အဘယ်ကြောင့်ငြိမ်းသည် မိမိကိုယ်ကို ညှဉ်းဆဲချင်ရသနည်းဟုလည်း သနားသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အပေါ်ထပ်တွင် စာကြည့်ရန် စားပွဲကလေးများရှိသည်။ ပေါ်လစ်အရောင်ဖြင့် တောက်ပြောင်နေသော စားပွဲကလေးတခုစီအား အလယ်တွင် အတန်မြင့်သော သစ်သားပြားအကာတခုက ၂ ပိုင်း ခွဲခြားထား သည်။ သစ်သားအကာ၏ တဖက်တွင် တယောက်စီ ကုလားထိုင်နှင့် ထိုင်၍ စာကြည့်နိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မေရီနှင့်ငြိမ်းတို့ အပေါ်ထပ်သို့ ရောက်ကြသောအခါတွင် ၂ နေရာသာ လစ်လပ်တော့သည်ကို တွေ့ရ သည်။ စားပွဲ ၂ လုံးမှာ တပိုင်းစီသာ လွတ်နေသည်။ ကျန်အပိုင်းများတွင် ယောက်ျားကလေး ၂ ဦးက နေရာယူထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဘာကြောင့်မသိ၊ ငြိမ်း၏ ဖြူရော်သောမျက်နှာကလေးမှာ အနည်းငယ်နီရဲသွားသည်ကို မေရီသည် သတိပြုလိုက်မိသည်။ ငြိမ်းသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် အဓိပ္ပာယ်မဲ့ မေရီအား တချက်ပြုံးပြလိုက်၍ နေရာရှာသည့်ပမာ ခေတ္တ ယောင်ချာချာဖြစ်နေပြီးနောက် လက်ျာဘက်စားပွဲ၏ လွတ်သောနေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ငြိမ်းဝင်ထိုင်သော စားပွဲ၏ အခြားတပိုင်းတွင် ထိုင်နေသူမှာ ငြိမ်းကဲ့သို့ပင် ကျွဲကော်ကိုင်း မျက်မှန် ကြီးကို တပ်ထားလျက် မပြီးဘဲထားဟန်ရှိသော ဆံပင်များမှာ ထိုးထောင်ပွယောင်းလျက်နေသည်။ အသားမှာ ညိုကာ နှာခေါင်းအနည်းငယ်ပြား၍ အသွင်မှာ လူကြောက်တတ်သော စာဂျပိုးတယောက် ဂိုက်ပေါ်နေသည်။ သူသည် မေရီတို့ ဝင်လာသောအခါ တချက်မော်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ငြိမ်းအား တွေ့သောအခါ ညိုသောမျက်နှာမှာ ပြာသွားပြီး ခေါင်းပြန်ငုံ့သွားလျက် စာအုပ်ကိုသာ သဲသဲမဲမဲပြန်ဖတ် နေသည်။ သူဖတ်နေသော စာအုပ်ကြီးမှာလည်း ၃လက်မခန့် ထူသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":46891115282581,"sku":null,"price":16250.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":46891115315349,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_57545ce8-e12b-4d7a-bd59-cd12e24049a0.jpg?v=1769526523"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-ဝသန်လေချိန်မှန်ကူး","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - ဝသန်လေချိန်မှန်ကူး","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":46891118395541,"sku":null,"price":16250.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":46891118428309,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_b83682ae-7e85-45ba-93b9-d7d4523b97ac.jpg?v=1769526737"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-မျက်ရည်လောကများ-ဟိုမှာဘက်","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - မျက်ရည်လောကများ၏ဟိုမှာဘက်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e\u003cspan lang=\"MY\"\u003e----------------------------------------\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခန်း (၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e နှလုံးသား...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနှလုံးသားကို နူးညံ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဟုတ်ကဲ့ ဆိုနိုင်ပါသည်။ ကျွန်တော့် နှလုံးသား၏ အတွင်းဗဟိုသည်ပင်လျှင် နူးညံ့နေလေသေးသည်ကို ကျွန်တော်သိသည်။ သည်တော့ အင်း နှလုံးသားဟူသည်က နူးညံ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ရာတွင် ခက်ချည်ရသေး။ ကျွန်တော့် နှလုံးသား၏ အပေါ်ယံမှာတော့ အမာခွံ တစ်ခုက လွှာလွှာဝန်းပတ် အုပ်လွှမ်းနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမာပင်မာသော်လည်း ဖန်သားကဲ့သို့ ကြည်တော့ကြည်လင်လေသော အမာခွံ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော်... ပကတိအနေနှင့်က ဘယ်လောက်နူးညံ့သော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပါစေ။ အပူရှိန်နှင့်တွေ့တော့ ခြောက်သွေ့ ရသည်။ ပြီးတော့ တင်းမာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့် နှလုံးသား၏ အတွင်းဗဟိုက နူးညံ့နေလေသေးသည်ကို တွေ့ရ၍ ကျေးဇူးတင်ရသည်။ အပေါ်ယံ အမာခွံ အလွှာက ဖန်သားကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသေး၍ လည်း ဝမ်းသာရသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\"The desire of the moth for the star, of the night for the morrow, \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကြယ်ကိုလိုချင်သော ပိုးစုန်းကြူး၏ ဆန္ဒ၊ နံနက်ကို လိုချင်သော ည၏ဆန္ဒ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော် ချစ်မြတ်နိုးလှပါသော ကဗျာဆရာ “ရှယ်လီ” (Shelley) ၏ ကမ္ဘာကျော် အလင်္ကာစကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပိုးစုန်းကြူးတစ်ကောင်က ကြယ်ကို ရကောင်းပါသလော၊ မြေပြင်မှ ပိုးစုန်းကြူး က ဟိုး အဝေး ကောင်းကင်မြင့်ဆီကို ရောက်နိုင်ပါသလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညဆိုသည်မျိုးကလည်း နေ့ကို ရကောင်းပါသလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆန္ဒတော့ ထားနိုင်ခွင့်ရှိသည်။ ရှိရမည်။ အမှန်ကား အစက ရှယ်လီ ဘာပြောသည်ကို ကျွန်တော် နားမလည်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဪ...ကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်း နားမလည်ပါ။ ကျွန်တော့်ဆန္ဒက ဘာပါနည်း။ ကျွန်တော့် ငွေကြယ်ကလည်း ဘာပါနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပိုးစုန်းကြူးလေးက ကြယ်ဆီတက်ပြနေသည့် ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက ညတစ်ညက စပြီး ကျွန်တော် ပြောပြပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခန်း (၂) \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘဝကို ဘယ်ပုံစခဲ့သနည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့်အတွက် နုနယ်သော နှလုံးသားလေးကို အခွံမာပါးပါးလေး လွှမ်းအုပ်ပြီး စခဲ့ရသည်ဟု ဆိုရပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဪ..သည် အသိကို မသိသည့်အချိန်၌ ကျွန်တော့်အသက်က ၁၂ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ ပြီးတော့ သည်လောက ခရီးပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း အဖော်မပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသိသောနေရာမှ မသိသော နေရာဆီ သွားနေဆဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတွယ်ရာမဲ့ဘဝမှ မရေရာ မသေချာသော တွယ်ရာရှိသည်ထင်ရာသို့ စွန့်သွားနေရချိန်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်နေ့တာနီးပါး ခရီးတစ်လျှောက်တွင် သစ်ပင်တို့ ရွက်ဝါတွေ ကြွေနေ ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပူပြင်းသောနွေ၏နေအောက်မှာ ရထားကြီးက တစ်လယ်လုံး ခုတ်လာ ရရှာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရထားကြီး ဖြတ်မောင်းလာသော လယ်ကွင်းတွေမှာ ရိုးပြတ်ငုတ်ဝါဝါ တွေသာ ရှိတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဝေးဆီ၌ တစ်စီးတလေ လှမ်းလှမ်းတွေ့ရတတ်သော နွားလှည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဖုန်လုံးကြီးတွေက လိပ်လိပ်ထ ကျန်ရစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလယ်ကွင်းလယ်မှ လေပွေကလည်း ဝှေ့ဝှေ့ ပြတတ်သေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရထားတွင်းသို့ တိုးဝင်လာသော လေကလည်း မအေး၊ ပူသည်။ ပူလိုက် ပါဘိတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့်အရွယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝနှင့် မတန်မရာ၊ ရွက်ဝါတွေ အများကြီး ကြွေပြသော သီချင်းကြီးတွေကို ကျွန်တော်ရသည်။ အဲသည် သီချင်းတွေထဲက နွေတွေ ကတော့ လှလိုက်ပါဘိခြင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခုတော့ နွေဆိုသည်က ပူသည်။ နွေပူပူမို့ သစ်ရွက်တွေက ကြွေကြ သည်။ ကြွေသောရွက်ဝါတွေက လေမှာမျောချင် မျော၊ လေပွေနှင့်အတူ ပျံတက်ချင်တက်၊ အပြီးသတ်ကျတော့ မြေပြင်ဆီပြန်ကျ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတွယ်ရာမဲ့၊ ရွက်ဝါဆိုသည်က တွယ်ရာမဲ့။ အပြင်က နွေပူသကဲ့သို့ ကျွန်တော့်ရင်တွင်းမှာလည်း ပူနေသည်။ နွေက ကံကောင်းသည်။ သူ သည်ကို မကွယ်မဝှက်ဘဲ ပူပြနိုင်သည်။ ကျွန်တော့်ရင်တွင်းမှ အပူကိုတော့ ဝှက်ထားရသည်။ မျက်နှာမှာ မပြရဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြလည်းမပြချင်ပါ။ ပြ၍လည်းမည်သူက သနားပါမည်နည်း။ သနားကြ၍လည်း ကျွန်တော့် ဘဝကြီးက ခုခဏမှာ ဘာများ ထူးသွားပါမည် နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝမ်းနည်းရသောအချိန်တွေ ကုန်ခဲ့ပြီ။ မျက်ရည်ကျခဲ့ရသော အချိန်တွေ ကုန်ခဲ့ပြီ။ ဆုတောင်း၍ မျှော်လင့်ရသော အချိန်တွေ ကုန်ခဲ့ပြီ။ အားကိုးလောက်အောင် သနားပါသည် ဆိုသော လူစိမ်း၊ သူစိမ်းဆိုသူတစ်ယောက်ကိုမျှလည်း ကျွန်တော်မတွေ့ဖူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခု ကျွန်တော် ဦးတည်သွားနေသည်က သူစိမ်းတွေဆီတော့မဟုတ်။ သို့ရာတွင် ကျွန်တော့်ကို ဖြူသလား၊ မည်းသလားဟုပင် သိသူတွေ မဟုတ်ကြ။ ကျွန်တော် တစ်ယောက် ဤလောက၌ ရှိနေသည်ကိုပင် သိကြသူတွေ မဟုတ်။ သည်တော့ သူစိမ်း၊ သူစိမ်းတစ်မျိုးပါတကား။ အဲသည် သူစိမ်းတစ်မျိုးကလည်း သူစိမ်းတကာလိုပင် ကျွန်တော့်ကို ငြင်းပယ်ကြလျှင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့်ရင်မှာ ပူလာပြန်သည်။ မျက်ရည်က စို့ချင်လာသည်။ ရင်တွင်း တစ်နေရာက တစ်စုံတစ်ခုကလည်း ဆိုချင်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဪ...မျက်ရည်က ကျန်နေသေးသည်ကိုး။ မကျန်ပါနှင့်၊ မစို့ပါနှင့်၊ မျက်ရည်ကျန်လေးက စို့၍ ဘာတွေက ထူးသွား ပါမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရင်တွင်းက ဆို့တက်ချင်လာသော တစ်စုံတစ်ရာရယ်၊ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပါ။ ပြန်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပါ။ မင်းက ဆို့တက်လာတော့ မျက်ရည်ကလည်း လိုက်ပို့ ချင်တယ်ကွယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က မျက်တောင်များကို ခတ်ပြီး မျက်ရည်ကို ကြားလိုက်သည်။ သက်ပြင်းကို ရှိုက်ပြီး ရင်တွင်းမှ ဆို့တက်ချင်သော အရာကိုလည်း တားလိုက် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်စီးလာသော ရထားပေါ်တွင် ကျွန်တော်နှင့် ရွယ်တူကောင်လေး တွေ ပါကြသည်။ အများကြီးပါကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့ဘာလုပ်ကြသည်ကို ကျွန်တော်သီသည်။ သူတို့လည်း သူတို့ အတိုင်းအတာနှင့် သူတို့ ရဲကြ စွန့်ကြရသည်ကို ကျွန်တော်နားလည်သည်။ သူတို့အထဲတွင် ကျွန်တော်နှင့် သိသူတွေပင် ပါကြသည်။ သူတို့သံသရာထဲတွင် ကျွန်တော်လည်း ဝင်လည်နိုင်သည်။ သူတို့လောက်တော့ ကျွန်တော်လည်း သတ္တိ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့ရာတွင် သူတို့သံသရာကို ကျွန်တော်မကြိုက်ပါ။ သူတို့သံသရာမျိုးမှာ ကျွန်တော် မလည်ချင်ပါ။ ထို့ကြောင့်လည်း ဤခရီးကို ကျွန်တော်ထွက်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသိသောနေရာမှ မသိသောနေရာဆီ။ ကြွေသောရွက်ဝါတွေကို ကျွန်တော်ကြည့်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့လည်း တွယ်ရာမဲ့။ တွယ်ရာမဲ့ဆိုတော့ လေဆောင်ရာ လွင့်ကြရ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဪ...ဤရထားပေါ်မှ ကောင်လေးအများမှာလည်း လေဆောင်ရာ လွင့်နေကြသူတွေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က လေဆောင်ရာ မလွင့်ချင်ပါ။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် သစ်ရွက်မဟုတ်မှန်း သိသည်။ သစ်ရွက်မဟုတ်ပါပဲနှင့် လေဆောင်ရာ ကျွန်တော် လျှောက်လွင့်ရမည်လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရထားကြီးက တငြိမ့်ငြိမ့်ခုတ်နေတုန်း၊ ကျွန်တော့်အကိုအိတ်တွင်းမှ စာလေးတစ်စောင်ကို ကျွန်တော် ယူဖတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သမီးကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်ပေမယ့် မြေးကိုတော့ သနားပါမေမေ! ဒါဟာကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေမယ်သိနေတဲ့ သမီးရဲ့ နောက်ဆုံး အသနားခံချက်ပါ” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမေမေ။ ကျွန်တော့်ကို သေခါနီးချိန်အထိ မျက်နှာတွင် သေရိပ်ကို နည်းနည်းမျှ ပြမသွားသည့်မေမေ။ တကယ်တော့ သူအားလျှော့ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ။ မေမေ သေခါမှ သည်စာလေးကို ခေါင်းအုံးအောက်မှာတွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကြိမ်ကြိမ် ဖတ်မိခဲ့ရသောကြောင့် စာတစ်ခုလုံးကို ကျွန်တော် အလွတ် ရမိလု ရှိနေပြီ။ သည် အဆုံးစာပိုဒ်ကိုတော့ အလွတ်ကောင်းကောင်း ရနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်တိုင်းကြည့်တော့ မေမေက ဘွားဘွားကို တောင်းပန်ထားသည်။ ကျွန်တော့် စိတ်တွင်းတွင်တော့ မေမေက ကျွန်တော့်ကိုပါ တောင်းပန်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမေမေမရှိတော့လျှင် ဘွားဘွားတို့ဆီသွားပါ။ မေမေ့ဆန္ဒ ။ မေမေ၏ သေခါနီး နောက်ဆုံးဆန္ဒ။ တဂျုံးဂျုံး တဒိုင်းဒိုင်းနှင့် ရထားကြီးက မြည်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအောက်တွင် သောင်ထိုး၍ ရေနည်းနေသော စစ်တောင်းမြစ်ကို တွေ့ရ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်လာခဲ့ရာ မွန်ပြည်နယ်သည် ဟိုဘက်ကမ်းမှာ ကျန်ရစ်ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်ကိုင်ထားသော စာရွက်ပေါ်တွင်တော့ မျက်ရည်ပေါက် အသစ် စက်စက်တစ်ပေါက်ကို တွေ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော်...ဘယ်အချိန်က ကျလိုက်ပါသနည်း၊ ထိန်းထားလျက်က သူကျသည်။ ရထား တုန်ခါသောကြောင့် သူကျမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခန်း (၃)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည် တစ်ကြိမ်တွင်လည်း တံတားပေါ် ရထားဖြတ်မှ ကျွန်တော်လန့်နိုး လာသည်။စစ်တောင်းတံတားပေါ်ဖြတ်စဉ်က မော်လမြိုင်-ရန်ကုန် ရထားကြီး တဂျုံးဂျုံး တဒိုင်းဒိုင်း မြည်သံကဲ့သို့ ယခု ဤမီးရထားကြီးကလည်း မြည်သော ကြောင့် မဟုတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရထားကြီးက ရွေ့သည်ဆိုရုံ လှုပ်လှုပ်လေးသွားနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခြေမြေရှိ လမ်းပေါ်မှာ ပြေးနေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်ရသော သီချင်းကြီးတစ်ပိုဒ်မှ သီချင်း စာသားများကို ကျွန်တော် အမှတ်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်ဆင့်တက်သော်။ တစ်တောင်ကျော်၊ တစ်မှော်ငုပ်လျှိုး။ တစ်ချုံတိုး။ တစ်မိုးသောက်လျှင်။ တစ်နေဝင်၊ တစ်ပင်မြိုင်ကြီး၊ ဂနိုင်ဆီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရထားကြီးက တောင်နံရံစောင်း တစ်လျှောက်တွေမှာ မြောင်သွယ်ကွေ့ ဝိုက် လျက် ပြေးနေပြန်ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရထားလမ်းအနေအထားက မသိမသာ နိမ့်လျှောဆင်းနေသည်ကိုလည်း သတိထားမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောတို့၏အသွင်လည်း ပြောင်းပြန်ပြီ။ ထင်ရှူးပင်တွေချည်း မဟုတ်တော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထင်းရှူးပင်တွေမှာက အရွက်ဟုခေါ်နိုင်သော အရွက်စစ်စစ်မရှိ။ ဆူးချောင်း လေးတွေနှင့်တူသော အရွက်အချောင်းလေးတွေသာ ရှိသည်။ အဲသည် အရွက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချောင်းလေးတွေက ရင့်ရင့်စိမ်းသည်။ သည်တော့ ထင်းရှူး တစ်ပင်လုံးကလည်း ရင့်ရင့်စိမ်းသည်။ ထင်ရှူးတော တစ်ခုလုံးကလည်း စိမ်း၍ မှောင်သည်။ အစိမ်း ရောင်မှတစ်ပါး အခြားအရောင်မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခု ပြန်ပေါ်လာသော တောတို့၏ အပင်တွေမှာက အရွက်တွေရှိသည်။ တွေ့နေမြင်နေကျ အရွက်မျိုးတွေ ရှိသည်။ သော် ... အရောင်လည်း ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရထားကြီး ကပ်မြှောင်ပြေးနေသည့် သည်ဘက်တောင်မှာရော။ လျှိုချောက်ခြား သည့် ဟိုဘက်တောင်မှာရော၊ တောတို့၌ အရောင်စုံနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစိမ်းသော အရွက်များလည်း ရှိပါသေး၏။ ရွှေရောင်ဝင်းနေသော အရွက်များ လည်း ရှိသည်။ ပတ္တမြားရောင်ကဲ့သို့ ရဲရဲနီနေသော အရွက်များလည်း ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောတစ်ခွင်မှာ ရွှေလျှံ၊ ပတ္တမြားလျှံတို့ တောက်ညီသည့်ပန်းချီမီးလျှံကြီး ကဲ့သို့ လှပနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းချီမီးလျှံတောတို့က ရုတ်တရက်ဆုံးသွားသည်။ ကောင်းကင်ကြီးက လည်း ဟင်းလင်းပွင့်သွားသည်။ မြေပြန့်ပြန့်ကြီးကလည်း ဘွားဘွား ဘယ်က ပေါ်လာသနည်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရထားကြီးက မြေပြန့်ပြန့်တွင် ခုတ်မောင်းနေလေပြီ။ သူ့ကြည့်ရသည်မှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းအဝင်တွင် မောပန်းနေသည့်ကြားက ခြေကုန်ထပ်တင်သော အပြေးသမားနှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတူလှစွာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြူပြာပြာနောက်ခံတွင် ရဲရဲနီအောင်ပွင့်နေသော ပေါက်ပင်များကို တွေ့ရသည်။ ဟိုးအဝေးဆီ၌ ပတ္တမြားပွင့်တွေကို ဆင်ထားသော လက်ပံပင်မြင့်မြင့် ကြီး တစ်ပင်ကိုလည်း လှမ်းတွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရထားပေါ်မှ လူတွေလည်း လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်လာကြသည်။ ရထားကြီး ဘူတာတစ်ခုတွင်းသို့ ဝင်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေညောင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဪ... ခရီးတစ်တန် ဆုံးပြန်လေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘူတာရုံဖြစ်သဖြင့် ခရီးသည်တွေအပြင် ကြိုကြ ဆိုကြသူတွေနှင့် စည်ကား ဆူညံနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့်၌ ပစ္စည်းများများမပါ။ ပခုံးတွင် လွယ်ထားသော ပလတ်စတစ် အပေါစား ခရီးဆောင်အိတ်ဟောင်းလေးတစ်ခု၊ လက်တစ်ဖက်နှင့် ပွေ့ပိုက်ကိုင် ထားသည့် ဟောင်းနွမ်းနေသော ကတ္တီပါသား ပတ်အုပ်ထားသည့် အလိပ် တစ်လိပ်။ ဤနှစ်ခုပဲပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘူတာရုံတွင်းမှ ကျွန်တော်ထွက်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့်မျက်နှာတွင် ဘာပူပန်မှုကိုမှ ပြမနေဟု ကျွန်တော် ယုံကြည် သည်။ ပူပန်မှုကို မပြမိရန် ကျွန်တော်ကြိုးစားထားသည် မဟုတ်လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က ဘတ်စ်ကားရှာကြည့်သည်။ ။ ဘတ်စ်ကားနှင့်တူသည့်ကား တစ်စီးမျှမတွေ့။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတက္ကစီ အငှားကားလေးများကိုသာ တွေ့သည်။ အချို့က ဂျစ်ကား။ အချို့က ဆလွန်းကား။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂျစ်ကားတစ်စီးအနီးသို့ ကျွန်တော်ကပ်သွားသည်။ “\u003cspan\u003eတောင်ကြီးကို သွားသလား\u003c\/span\u003e” “\u003cspan\u003eသွားတာပေါ့၊ စီးလုံးယူမလား\u003c\/span\u003e”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြောသူက အသားညိုသည်။ မြန်မာမျက်နှာပေါက်တော့ ရှိ၏။ သို့ရာတွင် အသံက ဝဲသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြောဟန်ကလည်း နောက်တောက်တောက်။ “\u003cspan\u003eစီးလုံးမငှားနိုင်ပါဘူး။ တစ်ယောက်တည်းလိုက်လို့ မရဘူးလား\u003c\/span\u003e”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eလူပြည့်ရင်ရတယ်၊ စောင့်\u003c\/span\u003e” “\u003cspan\u003eတစ်ယောက် ဘယ်လောက်လဲ\u003c\/span\u003e” “\u003cspan\u003eငါးကျပ်\u003c\/span\u003e” \u003cspan\u003eကျွန်တော် ရင်ထိတ်သွားသည်။ မျက်လုံးလည်း ပြူးသွားမိ၏။\u003c\/span\u003e “\u003cspan\u003eဟိုဒင်း ဒီမှာဘတ်စ်ကား မရှိဘူးလား\u003c\/span\u003e”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသံဝဲဝဲနှင့်သူက ကျွန်တော့်ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံးကြည့်သည်။ ခဏကြာမှ သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eဘူတာမှာ ဘတ်စ်ကား မရှိဘူးကွယ့် ကလေး၊ ဘတ်စ်ကား စီးချင် ဟိုလမ်းမှာ သွားစီး၊ ကလော-တောင်ကြီးကားရှိတယ်၊ တစ်ကျပ်ပေးရတယ်။ တစ်ကျပ်ကော ပေးစရာရှိလား လူကြီးလူကောင်း\u003c\/span\u003e”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူက ကျွန်တော့်ကို နောက်ချင်ဟန်တူသည်။ သို့ရာတွင် သူလမ်းညွှန်မှုပြု သည်ကို ကျေးဇူးတင်ရသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က တည်ကြည်စွာ ဖြေသည်။ “\u003cspan\u003eရှိပါတယ်၊ ခုလို ပြောပြတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်\u003c\/span\u003e” \u003cspan\u003eကျွန်တော်က လမ်းမဆီသို့ ထွက်လာခဲ့၏။ လမ်းမဘေးတွင် ကျွန်တော် ရပ်စောင့်နေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဪ...အပြီးသတ်ကျတော့ လမ်းမဘေးမှာပါ၊ လမ်းမဘေးမှာသာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေညောင် လွင်ပြင်ကြီးက ကျယ်သည်။ ကောင်းကင်ကြီးကလည်း ကျယ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းဘေးမှ ကျွန်တော့်ကိုယ်လေးသည် သေးသွားသည် ထင်၏။ လွင်ပြင်ပတ်ပတ်လည်မှာတော့ တောင်တန်းကြီးတွေ ရှိနေသည်။ လွင်ပြင်က နွေစရိုက်ကိုပြပြီး အတန်လေး ပူအိုက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဪ... ချမ်းသည်ဟု ပြောကြသော ရှမ်းကုန်းပြင်မြင့်ပေါ်မှာလည်း နွေရှိနေ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြူပြာပြာ လဟာနယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အရှေ့ဘက်ဆီ ကျွန်တော်ကြည့် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e( \u003cspan\u003eအနောက်ဘက်က ကျွန်တော် လာသည်။ သည်တော့ တောင်ကြီးဆိုသည် ။ က အရှေ့ဘက်မှာ ရှိမည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအရှေ့ဘက်က တောင်တန်းကြီးက ပိုမြင့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမှိုင်းမှိုင်းဝေဝေနှင့် ပိုမြင့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမှိုင်းမှိုင်းဝေဝေနှင့် ပိုမြင့်သော သည်တောင်တန်းကြီးဆီ ကျွန်တော် တက်ရပါလေ ဦးမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e| \u003cspan\u003eအခန်း (၄) ရှမ်းပြည်နယ် ကောင်စီလမ်း။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်း၏ လက်ယာဘက်ထိပ်မှာက ခံ့ညားထည်ဝါသော တိုက်ဖြူဖြူကြီး ကို တွေ့ရသည်။ လက်ဝဲဘက်ထိပ်မှာက အဝါရောင် နှစ်ထပ် အဆောက်အအုံကြီး တစ်ခု။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဆောက်အအုံနှစ်ခုလုံးအတွင်းမှာတော့ “\u003cspan\u003eတောင်ကြီး ကောလိပ်\u003c\/span\u003e”\u003cspan\u003eဟု ရေးထားသော ဆိုင်းဘုတ်ကြီးများ ရှိသည်။ ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဆောက်အအုံနှစ်လုံး၏ ဝင်းစပ်တစ်လျှောက်မှာက ညီညာစွာ ကိုက်ညှိ ထားသည့် စည်းရိုးပင်တန်း ထူထူစိမ်းစိမ်းတွေ ရှိသည်။ ခရမ်းနုရောင် ပန်းလေးများ ပွင့်နေ ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းဘေးတစ်လျှောက်မှာက ပင်စည်ဖြောင့်ဖြောင့်နှင့် ဧရာမသစ်ပင်ကြီး တွေကလည်း ရှိနေသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က လွယ်အိတ်လေးကို လွယ်မြဲလွယ်လျက်၊ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကတ္တီပါ ပိတ်သားပတ် အလိပ်လေးကို ပိုက်မြဲပိုက်လျက်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဈေးအနီးရှိ ကားဆိပ်မှ ဤလမ်းထိပ်ရောက်ရန် အဝေးကြီး လျှောက်ခဲ့ရ သည်။ လမ်းမကြီးက ပြေသယောင်ယောင် ရှိသော်လည်း အမှန်က ကုန်းတက် ခရီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအို...ဟောသည် လမ်းကလည်း ကုန်းတက်၊ သိသာထင်ရှားလှသော ကုန်းတက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့် တစ်ကိုယ်လုံးက နွမ်းနယ် နုံးချည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမနေ့ကရယ်၊ သည်နေ့ရယ် နှစ်နေ့၊ သည်နေ့တွေမှာ တစ်နေ့ထမင်း တစ်နပ်စီသာ ကျွန်တော် စားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုယ့်ဝမ်းဆာတာ ကိုယ်သိသပေါ့ ၊ သို့ရာတွင် ကိုယ့်ဝမ်းနာလည်း ကိုယ် သိရသည်။ သိရသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုန်းတက်လမ်းအတိုင်း ဖြည်းဖြည်း ကျွန်တော် လျှောက်လာခဲ့သည်။ ညာဘက်တွင် ထင်းတောကြီးကို တွေ့ရသည်။ ။ ဘယ်ဘက်မှာကတော့ ဝင်းနှင့်ခြံနှင့် တစ်ထပ်တိုက်ပုလေးများ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖြတ်လာခဲ့သော လမ်းဘေးတွေ့ရှိ ညီညာသော ပင်လတ်၊ ပင်လှ၊ ပင်ပျို များကို သတိထားမိသည်။ အောက်အရပ်တွင် မတွေ့ဖူးသော အပင်တွေဖြစ်သော ကြောင့် ဘာပင်တွေမှန်း ကျွန်တော်မသိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတစ်မြို့လုံးမှာလည်း ဘာပန်းတွေဟာ ကျွန်တော်မသိသော ပန်းတွေ ပွင့်နေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းတွေ၏ အရောင်က ပန်းနုသွေးအရောင်၊ အချို့က နီချင်သည်။ အချို့က မရမ်းရောင်ဘက်သည်။ ယေဘုယျကတော့ ပန်းရောင်၊ ပွင့်နေကြသည် ကလည်း အဆုပ်ဆုပ် အခိုင်ခိုင်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းတွေကလည်း လှပါဘိ၊ မြို့ကလည်း လှပါဘိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာဖတ်သော ကျွန်တော်က ဝတ္ထုတွေထဲမှာ တောင်ကြီးမြို့အကြောင်း ခဏခဏဖတ်ဖူးသည်။ ရှမ်းမြို့တော်။ ပန်းမြို့တော်။ သည်လိုရေးကြသည်။ ရှမ်းမြို့တော်၊ ပန်းမြို့တော်ဆီ စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်ပြီး စိတ်ကူးနှင့် ခဏခဏ ကျွန်တော် ရောက်ဖူးသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဪ... ယခုတော့ တကယ်ရောက်နေပြီ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနံနုံးချည့်ချည့် ဆင်းဆင်းရဲရဲ၊ စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ်၊ နွမ်းနွမ်းကြေကြေနှင့် ကျွန်တော်ရောက်နေပြီ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ကျီဖြူဖြူလေးရယ်၊ ပုဆိုးစိမ်းလေးရယ်ကို တတ်နိုင်သမျှ ကျွန်တော် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ခဲ့ပါသည်။ ကျွန်တော့်မေမေက စုတ်ချင်စုတ်ပါစေ။ ဟောင်း ချင်ဟောင်းပါစေ။ အဝတ်အစားကို အမြဲတမ်း သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဝတ်မှ ကြိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအစက ဘယ်လိုပင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ထားလင့်ကစား နှစ်ရက်ဆက် တိုက် မီးရထားစီးလာခဲ့ရသောကြောင့် ကျွန်တော့် အဝတ်အစားတွေက နွမ်းကြေ နေပြီ၊ ဖုန်ထူသော နေရာမှာ ဖြစ်သောကြောင့်လည်း အင်္ကျီဖြူလေးက မဖြူတော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော့်မျက်နှာသည်ပင် ဘယ်အသွင်ပေါက်နေလေမည် မသိ။ ညာ... လှပသော တောင်ကြီးမြို့သည် ကျွန်တော်တစ်ယောက်ကြောင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကျည်းတန် မဲ့ တစ်ပေါက်စွန်းခဲ့လေပြီလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုန်းတက်လမ်းက တောင်ခြေတွင် ဆုံးပြီး လက်ယာဘက်သို့ ဆက်ကွေ့ သွားသည်။ လက်ဝဲဘက်ဆီသို့ခွဲပြီး အနှိမ်တွင်း လျှောဝင်သွားသည်လမ်းလည်း ရှိသည်။ တောင်ခြေက တောတွင်း ဝင်သွားသည့် လမ်းလည်း ရှိသေးသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလက်ယာဘက်မှာက ကျယ်ဝန်းလှသော ဝင်ငံတွင်း၌ နိုင်ငံခြား စာအုပ် များတွင် တွေ့ ဖူးသော ဥရောပဆန်သည် နှစ်ထပ်ဂေဟာကြီးတစ်ခုကို တွေ့ရ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e| \u003cspan\u003eလက်ဝဲဘက်မှာက အိမ်တွေ၊ ဝင်းနှင့် ခြနှင့် ဥရောပပုပင် ဆန်ချင်သော အိမ်တွေ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e| \u003cspan\u003eလှပသောမြို့။ ခမ်းနားသောရပ်ကွက်။ တင့်တယ်သော အိမ်တွေကြောင့် ကျွန်တော် ခြေဆက်လှမ်းရန် တွန့်နေမိသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းဘေးတွင်ရပ်ပြီး တောင်မြင်ကြီးကိုမော့ကြည့်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြို့ ကိုကပ်ပြီး ဤသို စီးမိုးထားသည့် တောင်မြင်ကြီးမျိုး ကျွန်တော် မမြင်ဖူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြင့်သည်။ ခမ်းနားသည်။ ကြီးမားသည်။ လွှမ်းမိုး သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတောင်ကြီး မြို့ပေါ် ရောက်ကတည်းက နွေသည် နွေမဟုတ် တော့သည်ကို ကျွန်တော် သတိပြုမိပြီးပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေက အောက်အရပ်ဆောင်းဦးလေးက လေကဲ့သို့ အေးမြသည်။ လန်းဆန်း လတ်ဆတ်သော အတွေ့ ခံစားမှုရှိသည်။ သိမ်မွေ့ ထူးဆန်းသော သင်းရနံ့တစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသည်တောင်ခြေမှာက ပိုမိုအေးချမ်းသာယာသည်။ ဟုတ်ကဲ့။ နွေမရှိပါ။ အပြင်မှာ နွေမရှိတော့ပါ။ ကျွန်တော်ရင်တွင်းမှ နွေကသာ ပိုပူလာသည်။ စုဆောင်းခဲ့ထားသမျှသော သတ္တိတွေလည်း ကုန်သွားပြီထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က ကြီးမားမြင့်ထည် လွှမ်းမိုးထားသည် တောင်မြင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်ပြီး စိတ်တွင်မှ စကားပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“\u003cspan\u003eစီးပါး မိုးပါ တောင်မြင်ကြီးရယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့အပေါ် ပြိုကျပြီး လွှမ်းဖုံးမှာ မိုလို့လား၊ ငါကလည်း သစ်ရွက်မဟုတ်ဘူး၊ လေတိုက်ရာလွင့်တဲ့ သစ်ရွက်မဟုတ်ဘူး\u003c\/span\u003e”\u003c\/p\u003e","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":46891118624917,"sku":null,"price":18050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":46891118657685,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_21b366f9-70b7-47f9-aa74-fe6bf4123cfa.jpg?v=1769526836"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-မိုးညအိပ်မက်မြူ","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - မိုးညအိပ်မက်မြူ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":46891120459925,"sku":null,"price":11875.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":46891120492693,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_2480cc00-8003-47d5-97bf-e8c79a3f4c17.jpg?v=1769526964"},{"product_id":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်-မဂ္ဂဇင်းဝထ္ထုများအတွဲ၂","title":"တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် - မဂ္ဂဇင်းဝထ္ထုများအတွဲ(၂)","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":46891127701653,"sku":null,"price":39900.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":46891127734421,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_d09a434e-d6d2-46f4-a657-4e71385fe79b.jpg?v=1769527180"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/%e1%80%90%e1%80%80%e1%80%b9%e1%80%80%e1%80%9e%e1%80%ad%e1%80%af%e1%80%9c%e1%80%ba%e1%80%98%e1%80%af%e1%80%94%e1%80%ba%e1%80%b8%e1%80%94%e1%80%ad%e1%80%af%e1%80%84%e1%80%ba.oembed?page=3","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}