{"title":"ဇ၀န","description":null,"products":[{"product_id":"ဇ၀န-၀ထ္ထုတိုငါးပုဒ်","title":"ဝထ္ထုတို ၅ ပုဒ်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပေးထားသည့် အိမ်နံပါတ်နှင့် တဖြည်းဖြည်းနီး၍လာပြီဖြစ်ရာ မိမိသွားရမည့်အိမ်မှာ စစ်ကဲကြီးအိမ်နှင့် ကပ်နေလိမ့်မည်ဟု တွက် ကြည့်လိုက်မိသေးသည်။ သို့သော် အိမ်နံပါတ်ကိုတွေ့၍ ကားရပ်ပြီး ကြည့်လိုက်ရာတွင် တစ္ဆေခြောက်သည်ဟု နာမည်ကြီးနေသော စစ်ကဲ ကြီး ဦးဖေသော်၏အိမ်ပင် ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရလေတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါက်တာမသင်းကြည်သည် ကားပေါ်တွင် မလှုပ်မရှားဘဲ မျက်လုံးများပြူး၍ အိမ်ကြီးကို ကြည့်နေမိသည်။ ရင်ထဲကလည်း ခုန်၍နေတော့သည်။ အိမ်ခေါင်မိုး တံစက်မြိတ်အောက်၌ ကပ်နေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသော မျက်လုံးကြီးများနှင့်တူသည့် ဘဲဥပုံပြတင်းပေါက်နှစ်ခုထဲမှ မှေး မှိန်သော အလင်းရောင်ကို မြင်နေရသည်မှာ မျက်လုံးမှိတ်တုတ် မှိတ် တုတ် လုပ်ပြနေသလားဟု ထင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအိမ်တွင် ကြာကြာလူနေလေ့မရှိ။ တစ်ခါတစ်ရံ နေထိုင်သူ ရောက်လာသော်လည်း မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ဟု မသိရ။ နေ့ခင်း တွင် တံခါးများ အမြဲပိတ်ထားလေ့ရှိပြီး ညဘက်မှာမှ မီးရောင်တွေ့ရ ၍ လူရှိမှန်း သိကြရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမသင်းကြည်သည် မိမိအား တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူက နောက်ပြောင်ပြီး ထိုအိမ်ကြီးသို့ ရက်ရက်စက်စက် ပို့လိုက်ခြင်းပေလော ဟုတွေးကာ မဝင်ဘဲ ပြန်ရလျှင် ကောင်းမည်လားဟူ၍ စိတ်၌ ဖြစ် လိုက်မိသည်။ သို့သော် အိမ်ထဲသို့ လှမ်း၍ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးနှင့် ထိုး ကြည့်လိုက်ရာ ဆင်ဝင်အောက်တွင် မော်တော်ကားတစ်စီး ဆိုက်ထား သည်ကို တွေ့ရသောကြောင့် အနည်းဆုံး အပြင်ကလာသူ တစ်ဦး တစ်ယောက်တော့ ရှိနေရမည်ဖြစ်၍ မဝင်ရဲစရာမရှိဟု ယူဆရလေ၏။ ဆရာဝန်တစ်ယောက်ဖြစ်ခြင်းကြောင့်လည်း သတ္တိရှိရပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမသင်းကြည်၌ ဆရာဝန်၏ သတ္တိရှိသော်လည်း မိန်းမသား၏နူးညံ့ထိတ်လန့်တတ်သော စိတ်နှင့် ယှဉ်၍နေလေသည်။ သို့ဖြစ်၍ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ဝံ့သောသတ္တိကို ရုတ်တရက်ဖော်ထုတ်၍ မရသေးပေ။ သဘာဝလောကဓာတ်ကြီးကလည်း ကြောက်ရွံ့ စိတ်ပိုလာအောင် မိုး ချုန်းသံပေး၍ လျှပ်ပန်းလျှပ်နွယ်များ ဖြိုးပြက်နေလေသည်။ သစ်ပင် သစ်ရွက်များအကြားမှ တိုးဝှေ့၍ တဟဲဟဲမြည်သည့် လေသံကလည်း ကြက်သီးထချင်လာအောင် လုပ်နေသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအခိုက်မှာပင် အိမ်ထဲက စူးရှသော မိန်းမအသံတစ်သံ ထွက် လာလေရာ မသင်းကြည်မှာ ခေါင်းနားပန်းကြီးသွားသည်။ ပြီးမှ မနည်း စိတ်ကို တင်းလိုက်ရသည်။ ထိုသို့ စိတ်ကို တင်းလိုက်သည်နှင့်အမျှ ဆရာဝန်စိတ်ပေါ်၍လာလေ၏။ အိမ်ကြီးထဲတွင် ပြင်းပြစွာ ဝေဒနာ ခံစားနေရသူတစ်ဦး ရှိနေရာ ဒေါက်တာသင်းကြည်မှာ ထိုဝေဒနာကို သက်သာအောင်လုပ်ပေးရမည့် တာဝန်ဝတ္တရားရှိသူဖြစ်သည့် အလျောက် သူရဲဘောကြောင်စွာဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားခြင်းကို မပြုအပ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုစိတ်ဓာတ် ပေါ်ပေါက်တက်ကြွလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မသင်းကြည်သည် ကားကို ဆက်၍မောင်းပြီး အိမ်ဝင်းထဲသို့ ချိုးဝင် လိုက်လေ၏။ အိမ်ရှေ့တံခါးမှာ ဖွင့်၍ထားရာ လေတိုက်သဖြင့် တံခါး ရွက်များ စေ့လိုက်၊ ပွင့်လိုက်နှင့် လူမျက်နှာနှင့်တူသော အိမ်ကြီးက ပါးစပ်ပိတ်လိုက်၊ ဟလိုက် လုပ်နေသည်ဟု ထင်ရပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်ထဲသို့ကြည့်လိုက်ရာ အောက်ထပ်တွင် မှောင်၍နေသဖြင့် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးပါလာစေကာမူ အရမ်းစွတ်၍ဝင်မသွားဘဲ တံခါးကို တဒုံးဒုံးပုတ်၍ လူခေါ်လိုက်ရလေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် အပြင်က မိုးသံ၊ လေသံများကြောင့် တံခါးပုတ်သံကို မည်သူမျှ ကြားဟန်မတူ။ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ထွက်ပေါ်၍မလာချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူနာကား အိမ်ပေါ်ထပ်တွင် ရှိနေမည်မှန်ပေသည်။ သို့သော်စွတ်၍တက်သွားလျှင် ဘာကိုတွေ့နေရမည်မသိနိုင်သဖြင့် တက်သွား ၍မဖြစ်။ တစ်ကြောင်းမှာလည်း မိမိမှာ မိန်းမသားတစ်ဦးဖြစ်နေပြန် သည့်အတွက် အတင့်မရဲသင့်ဟူ၍လည်း တွေးမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆေးရုံကြီးတွင် လုပ်ရစဉ်က မသင်းကြည်အား ဆရာဝန်ကြီး ဒေါက်တာဘင်းနက်က “မင်းဟာ လူကတော့ ဖယောင်း၊ စိတ်ကတော့ သံချောင်း” ဟု ချီးကျူးခဲ့ဖူးလေသည်။ ယခုမူ မသင်းကြည်၏စိတ်မှာ သံချောင်းကဲ့သို့ ခိုင်မာခြင်းမရှိတော့ဘဲ သိုးမွေးချည်အပြတ်ကဲ့သို့ ပျော့ ဖတ်ဖတ်ဖြစ်၍နေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတံခါးကို ပုတ်၍ခေါ်သော်လည်း မရသဖြင့် မသင်းကြည်မှာ အော်၍ခေါ်လိုက်ရလေ၏။ “ဘယ်သူမှ မရှိကြဘူးလား.....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤအသံမှာပင် ငိုသံနှင့် ငယ်သံပါ၍နေလေသည်။ သို့သော် ထိုအသံကြောင့် အိမ်ပေါ်ထပ်မှ ခြေနင်းသံပေါ်လာကာ လူတစ်ယောက် ဖယောင်းတိုင်ကိုကိုင်လျက် အိမ်ပေါ်မှ ဆင်း၍လာလေ၏။ ထိုသူ၏ လက်ထဲက ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အားဖြင့် ထိုသူမှာ လူကြီးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ မိမိနှင့် အသက်အရွယ် မတိမ်းမယိမ်းလောက် ပင်ရှိမည့် ပျိုပျိုရွယ်ရွယ်လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ကို တွေ့ ရသည့်ပြင် စိုးရိမ်ထိတ် လန့်ရလောက်သော ရောဂါဝေဒနာတစ်ခုခု ခံစားနေရသူ တစ်ယောက် ဖြစ်သည်ကို ဆရာဝန်၏အမြင်ဖြင့် အကဲခတ်လိုက်မိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒေါက်တာသင်းကြည်လား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ မေးလိုက်သည့် စကားသည် ဒေါက်တာသင်းကြည်မှာ ယောက်ျားဆရာဝန်မဟုတ်ဘဲ မိန်းမတစ်ဦးဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရ၍ အံ့အားသင့်သည့် လေသံပါ၍နေပေသည်။ သူ၏စကားများမှာ ကြီးလှ စွာသော ဝေဒနာထဲမှ ထွက်လာရသည့် စကားများကဲ့သို့ရှိသည်။ သူ၏မျက်လုံးများတွင် သူ၌ ကာယိက ဒုက္ခတစ်ခုတည်းသာ ခံစားနေရ သည်မဟုတ်ဘဲ စိတ္တဒုက္ခပါ ခံစားနေရခြင်းကို ဖော်ပြနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လူမမာဟာ ရှင်ပဲလား...” “မဟုတ်ပါဘူး၊ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ၊ အပေါ်မှာပါ” “ရှင့်ကြည့်ရတာလည်း အတော့်ကို မမာနေပုံရတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်တော်က ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အပေါ်က မိန်းကလေးကိုသာ မြန်မြန်လာပြီး ကြည့်စေချင်ပါတယ်... လိုက်ခဲ့ပါ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှေကားလက်ရန်းကို မှီတွယ် အားပြုကာ ရှေ့ကတက်သွား၍ ဒေါက်တာသင်းကြည်က နောက်က လိုက်သွားရလေ၏။ သူကား အပေါ်ရောက်အောင် မနည်းကြိုးစား၍ တက်နေရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပေါ်ထပ်သို့ ရောက်သည်နှင့် တံခါးပွင့်နေသော အခန်းတစ်ခု ကို လက်ညှိုးညွှန်ကာ “ဟိုထဲမှာ” ဟု လေသံဖြင့် ပြောလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်းထဲမှာ ဝေဒနာခံစားနေရသဖြင့် ညည်းညူနေသော မိန်းမ တစ်ယောက်၏အသံကို မသင်းကြည် ကြားရလေ၏။ သို့ ကြားလိုက် ရသည်တွင် ကြောက်စိတ်များအားလုံး မေ့ပျောက်သွားကာ အခန်းထဲ သို့ တောက်လျှောက်ဝင်သွားလေ၏။ အထဲသို့ ရောက်သည့်အခါ ခုတင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ခွေ၍လဲနေသော မိန်းမငယ်တစ်ဦးကို တွေ့ သဖြင့် ရပ်ပြီး ငေးကြည့်နေမိသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်းထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်နှစ်တိုင်၏ အလင်းရောင်သာ ရှိ ပေ၏။ မိန်းမပျိုမှာ အတော်ပင် ငယ်လေသေးသည်။ သူ၏မျက်နှာ မှာ ဝေဒနာကြောင့် ရွှံ့၍နေသော်လည်း မိန်းမချောကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်ကိုကား သိသာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်းတွင်း၌ ကမန်းကတန်း ရှင်းလင်းထားသည့် လက်စခြေစများနှင့် ကြမ်းပေါ်တွင် သွေးများ စွန်းပေနေသော အဝတ်တစ်ခု ပုံ ထားသည်ကို တွေ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိန်းမပျိုကလေးသည် မျက်လုံးများကိုဖွင့်၍ ဒေါက်တာသင်း ကြည်အား ကြည့်လေသည်။ သူ့မျက်လုံးများမှာ ဝေဒနာ၏ဒဏ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောင့် ပြူးနေလေသည်။ သူ၏ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ် အထက်တွင် ဖိထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါက်တာသင်းကြည်က ထိုလက်နှစ်ဖက်ကို အသာအယာဆွဲ ၍ ရင်ဘတ်မှ ခွာလိုက်ရာ ဒဏ်ရာတစ်ခုရ၍ အဝတ်ဖြင့် မတတ် တတတ် ပတ်တီးစည်းပေးထားသည်ကို တွေ့ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒါ.. သေနတ်မှန်တာနဲ့ တူတယ်”ဟု မသင်းကြည်၏ ပါးစပ် မှ အသံကျယ်ကျယ်ထွက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယောက်ျားပျိုသည် ခေါင်းညိတ်၍ ဝန်ခံကာ စကားကိုမပြော ဘဲ ကုလားထိုင်တစ်လုံးရှိရာသို့ ဒယီးဒယိုင် လျှောက်၍သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်မိပြီးမှ ယောက်ျားပျိုသည် “ကျေးဇူး ပြုပြီး ကုပေးပါ ဒေါက်တာရယ်”ဟု ခြောက်ကပ်ကပ်အသံဖြင့် တောင်း ပန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မဖြစ်ဘူး.. မဖြစ်ဘူး... သူ့ကို ကျွန်မ မကုနိုင်ဘူး။ ဆေးရုံကို ချက်ချင်းပို့မှဖြစ်မယ်....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဆေးရုံမသွားပါရစေနဲ့ရှင်... ဆေးရုံကိုသွားမယ့်အစား ကျွန်မ သေလိုက်ပါရစေတော့”ဟု မိန်းမပျိုက အသံသဲ့သဲ့ဖြင့် ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်တယ်... ဒေါက်တာ... သူ့ကို ဆေးရုံပို့လို့တော့ မဖြစ် ဘူး။ ဒီအကြောင်း ဘယ်သူမှ မသိစေချင်ပါဘူး.. ဒေါက်တာ တတ် နိုင်သမျှ ကြိုးစားပြီးတော့သာ ပြုစုပေးပါ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီလိုဖြစ်တဲ့ ဒဏ်ရာမျိုးကို တိတ်တိတ်ကျိတ်ကုလို့မဖြစ်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီအမှုပေါ်သွားရင် ဘယ့်နှယ်လုပ်မလဲ။ ဆရာဝန့်မှာ အပြစ်ကြီးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်ပြီး လူနာသေသွားရင် မခက်ဘူးလား။ သေနတ်ကျည်ဆန် ဝင်နေရင် ခွဲထုတ်ရလိမ့်မယ်။ ဆေးရုံသွားမှ ကုနိုင်မယ်” ဟု မသင်း ကြည်က ခပ်တင်းတင်းပြောရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျည်ဆန်ကို ကျွန်တော် တွေ့ပြီးပါပြီ။ မရှိတော့ပါဘူး။ အမှု လည်း မဖြစ်ပါဘူး။ ဘယ်သူမှလည်း မသိစေရပါဘူး။ ဒဏ်ရာက လည်း မကြီးလှဘူးလို့ထင်ပါတယ် ဒေါက်တာရယ်။ ကျကျနန ဆေးထည့်ပေးပြီး အနာသက်သာအောင် အိပ်ဆေးကလေးသာ ပေးပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အတော်ခက်တယ်... ဒါဟာ ကုပေးလို့ မဖြစ်ဘူး။ ဆေးရုံကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသွားပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တောင်းပန်ပါရစေ ဒေါက်တာရယ်...၊ ဆေးရုံသွားရရင် ပုလိပ် မှု ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့အဖြစ်ကို ဘယ်သူမှ မသိစေချင် လို့ပါ။ သူကလည်း ဆေးရုံတော့ မသွားဘူး။ သေလိုက်မှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယောက်ျားပျိုမှာ စကားပြောရင်း မောလာသကဲ့သို့ရှိကာ မနည်း အားယူ၍ ပြောနေရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါက်တာသင်းကြည်ကား တွေပြီးနေလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်တော်တို့ကို သနားတဲ့စိတ်နဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီမစပါ ဒေါက်တာရယ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“နေပါဦး အခုဟာ ဘာဖြစ်ကြတာတုန်း။ ဒီမိန်းကလေးကို ဘာပြုလို့ ဒီအိမ်ကြီးပေါ် ခေါ်လာတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီအကြောင်းကို မပြောပါရစေနဲ့ ဒေါက်တာရယ်။ တစ်ခုမှ ပြောလို့မဖြစ်ပါဘူး။ ဆေးသာ ထည့်ပေးပါ။ မနက်ကျရင် ကျွန်တော် တို့ ဒီအိမ်ကြီးမှာ ရှိကြမှာလည်း မဟုတ်တော့ပါဘူး။ အခုတွေ့ ရတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကိုလည်း ဒေါက်တာ ဆေးကုပေးလိုက်ပြီးတဲ့နောက်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45575663747221,"sku":"","price":1080.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_893d88a8-4645-46f8-a40e-9cb331dd325d.jpg?v=1730267556"},{"product_id":"ဇ၀န-စာပေဆွေးနွေးပွဲ","title":"စာပေဆွေးနွေးပွဲ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e အဲဒါ ၁၉၂၀ ပြည့်နှစ်နဲ့ ၁၉၃၀ ပြည့်နှစ်အကြားမှာ စကားပြေ အရေးအသား တိုးတက်မှုအတွက် ဆောင်ရွက်ခဲ့ ကြတဲ့ဟာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါနဲ့ အားမရသေးလို့ ၁၉၃၀ ပြည့်နှစ်နောက်ပိုင်းမှာ စာပေလှုပ်ရှားမှု တစ်ရပ်အဖြစ်နဲ့ တက္ကသိုလ်ကပဲ ခေတ်စမ်း စာပေဆိုတာ အစဖော်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒါဟာလည်း စကားပြေ အရေးအသား တိုးတက်ဖို့ ၊ ကျစ်လျစ်ဖို့ ၊ အကြောင်းအရာ ရှာဖွေရေးသားရာမှာလည်း ဆန်းသစ်တဲ့အမြင်နဲ့ ရေးဖို့ ဖြစ် ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲသလို တစ်ခေတ်ထက်တစ်ခေတ် စကားပြေအရေး အသား တိုးတက်အောင် ကြိုးစားခဲ့ကြလို့ ယခုအခါမှာ အများကြီး တိုးတက်လာတာ တွေ့ရပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုအခါမှာတော့ စကားပြေအရေးအသားကနေပြီး စကားပြောနဲ့ ရေးတာမျိုးကိုတောင် တီထွင်လာကြပြန်တယ်။ စတာကတော့ မန္တလေးကပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအားလုံးက စကားပြေကို စာရေးသလိုရေးကြတယ်။ မန္တလေးကတော့ စကားပြောသလို ရေးတယ်။ ကျွန်တော့် အမြင်အရတော့ စကားပြေနဲ့ ရေးသင့်တာ ရှိသလို၊ စကား ပြောနဲ့ မရေးသင့်တာလည်း ရှိတယ်လို့ ပြောချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ဆိုရင် “ဦးလေးပြောမယ်” တို့၊ “ဟဲလို ဗမာ့ခေတ်” တို့ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ ရေးတဲ့ ဆောင်းပါးတွေမှာ ခေါင်းစဉ် ကိုက စကားပြောမယ့်အကြောင်းကို ဖော်ထားတဲ့အတိုင်း စကား ပြောဟန်နဲ့ပဲ ရေးခဲ့တယ်။ အခြားဆောင်းပါးတွေကျတော့ စကားပြေနဲ့ပဲ ရေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲသလိုပဲ သူ့နေရာနဲ့သူ သုံးသင့်တယ်။ ရေးသင့် တယ်လို့ ကျွန်တော် ယူဆတာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဥပမာ စာအုပ်တစ်အုပ် ကြော်ငြာမယ်ဆိုပါတော့။ လူထုဦးလှရေးသားသော၊ သို့မဟုတ် လူထုဦးလှ၏ အရက် သမား အမှားတစ်ထောင် ထွက်တော့မည်။ ကြီးပွားရေး ပုံနှိပ်တိုက်မှ ရိုက်နှိပ်သည်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဖတ်လို့ရ တယ်။ ဒီလိုမဟုတ်ဘဲ လူထုဦးလှရဲ့ အရက်သမား အမှား တစ်ထောင် ထွက်တော့မယ်။ ကြီးပွားရေးပုံနှိပ်တိုက်က ရိုက်နှိပ်တယ်ဆိုရင် နားထဲမှာ သိပ်ပြီးတော့ လျှောခနဲမဝင် ချင်ဘူး။ မောက်မောက်မာမာပြောသလို ဖြစ်နေတယ်။ နောင် ကို အားလုံးက ဒီလိုလိုက်ပြီး ရေးလာကြရင်တော့ မျက်စိယဉ် နားပါးသွားမလား မပြောတတ်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခုအထိတော့ ဒီလိုစကားပြောရေးဟန်မျိုး လိုက်ပြီး ရေးကြတာ နည်းနေသေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီလိုဖြစ်လာတာက နိုင်ငံခြားမှာ မြန်မာစာသင်ကြား ပေးနေရသူတွေထဲက လမ်းခင်းပေးခဲ့တာလို့ ကျွန်တော် နားလည်မိတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။ နိုင်ငံခြားသားတွေမှာတော့ ပြောစကားနဲ့ ရေးစကား ခြားနားမှု သိပ်မရှိပါဘူး။ အထူးသဖြင့် “ဘုရင့် အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကား”ဆိုတဲ့ ပါလီ မန်မှာပြောတဲ့ အင်္ဂလိပ်စကားနဲ့ စကားပြေ အရေးအသားဟာ အတူတူပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဆင်းရဲသား အောက်တန်းလွှာတွေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြောတဲ့ စကားနဲ့ အင်္ဂလိပ်စကားပြေဟာ တခြားစီပဲ။ သူတို့ စကားနဲ့ရေးရင် တခြားဘယ်သူမှ ဖတ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာမှာတော့ စာနဲ့ စကားဟာ တခြားစီဖြစ်နေတဲ့အတွက် စာရေးသလို စကားပြောရင် ရယ်စရာဖြစ်နေလို့ လူမျိုးခြားတွေဟာ မြန်မာစာသင်ရင် ပြောစကားနဲ့ သင်နေ ရတယ်။ အဲဒါကြောင့် စကားပြောနဲ့ရေးတာဟာ စကားပြေ အရေးအသား တိုးတက်မှုလည်း မဖြစ်၊ စကားအပြောအဆို လိမ္မာကျွမ်းကျင်မှုလည်းမဖြစ်စေဘဲ မြန်မာ့နားထဲမှာ မဝင် ဘူး။ မြန်မာစာသင်တဲ့ လူမျိုးခြားတွေအဖို့လည်း ကောင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတယ်လို့ မြင်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e                          ပြောစကား၊ ရေးစကားနဲ့ ပတ်သက်၍ ထင်မြင် ချက်ပေးပါရန်။\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                                          ကိုသောင်းဟန်၊ စကားဝါပင်တန်း  \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစကားပြေနဲ့ စကားပြောရေးဟန်ကို ရှေးက ပြောပြီးလို့ ထပ်ပြောစရာ လိုတော့မယ်မဟုတ်ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခုမေးခွန်းက စကားကို နှုတ်နဲ့ပြောတာနဲ့ စကားကို စာနဲ့ရေးတဲ့အပေါ်မှာ ထင်မြင်ချက်ပေးဖို့ ဖြစ်ရင်တော့ တစ်မျိုး ဖြေရမှာပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပါးစပ်ပြောမှာ နှစ်မျိုးရှိပါတယ်။ အရပ်ပြောနဲ့ ဇာတ် ပြော၊ သို့မဟုတ် အခမ်းအနားဝင်အပြော။ အရပ်ပြော ကတော့ ထမင်းစားရေသောက် ပြောနည်းမျိုးစုံပဲ။ ဇာတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြော၊ သို့မဟုတ် အခမ်းအနားဝင်ပြောကတော့ “ကျွန်တော် များအနေဖြင့် အများပြည်သူတို့၏ မေတ္တာရိပ်ကို ခိုလှုံရပါ သောကြောင့်” ဆိုတာကို စာသံပေသံတွေ ပါတယ်။ အဲဒါ ကို အရပ်ပြောနဲ့ ပြောင်းပြီး ပြောမယ်ဆိုရင် “ကျွန်တော်တို့ကတော့ ပြည်သူ့မေတ္တာကို ခံယူကြရတာမို့” လို့ ပြင် ပြောရလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရေးစကားဆိုတာမှာတော့ ဝတ္ထုထဲမှာ၊ သို့မဟုတ် ကော်လံဆောင်းပါးထဲမှာ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် စကားပြောတဲ့ စကားမျိုးဆိုရင် အရပ်ပြောနဲ့ ရေးကြတာပဲ။ ဒီလိုမဟုတ်ဘဲ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်၊ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို စကားပြောနဲ့ ရေးပြတဲ့အခါကျတော့ အခမ်းအနားဝင် အပြောမျိုးလည်း မဟုတ်၊ အရပ်ပြောမျိုးလည်း မဟုတ်ဘဲ၊ အရပ်ပြောကို စာပေဆန်အောင် နည်းနည်းကလေး ပြုပြင် ရေးကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သည်၊ ၏၊ ၍၊ ၌၊ သော၊ ကြောင့် ဆိုတာတွေကို ရှောင်တယ်။ “မရှိကြဘူးလို့ ဆိုမယ့်အစား “မရှိကြပါ” လို့ နည်းနည်းပြင်တယ်။ ရေးရတဲ့နေရာမှာ စကားပြေထက် စကားပြောလို ရေးရတာက လွယ်တယ်။ စကားပြော ကောင်းသလောက် ပေါ်လွင်အောင် ရေးနိုင် တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခြွင်းချက်နဲ့ပဲ လက်ခံနိုင်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကာရန်မဲ့ကဗျာနှင့် ပတ်သက်၍ ဆရာ့ထင်မြင် ချက်ကို ရှင်းလင်းပြောပြပါရန်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်သက်ဝင်း၊ ကမ္ဘာအေးလမ်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ကာရန်မဲ့ကဗျာကတော့ ဥပမာ (...) အစရှိတဲ့ နိုင်ငံ ခြား တိုင်းပြည်တွေမှာ ခေတ်စားနေတာ အတော်ကြာပါပြီ။ ဒီအယူအဆ၊ ဒါမှမဟုတ်၊ ဒီရောဂါဟာ မြန်မာစာပေနယ်ထဲ ကူးလာတာ မကြာသေးပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ကတော့ရှေးကျတယ်ပဲပြောပြော၊ ခေတ်နောက်ကျတယ်ပဲဆိုဆို၊ သမားရိုးကျ ရေးပုံရေးနည်းပဲကြိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကဗျာမှာ ကျွန်တော်တို့ သင်ကြား မှတ်သားခဲ့ရတဲ့ အတိုင်းပြောရရင် သီချင်းရယ်၊ လင်္ကာရယ်လို့ ရှိတယ်။ ဒီနှစ်မျိုးစလုံးဟာ ကာရန်နဲ့ဖွဲ့မှ နားမှာ သာယာတယ်။ လင်္ကာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဝိဂြိုဟ်ကျင်းထားတာလည်း ရှိတယ် မဟုတ်လား။ အများလည်း သိကြပါတယ်လေ။ ကဏ္ဏ အလင်္ကရောတိတိ၊ အလင်္ကာဆိုတာ ကဏ္ဏသုခ *ဖြစ်အောင် နားကို တန်ဆာဆင်တဲ့ဟာပဲ။ ကာရန်နဲ့မဟုတ်ဘဲ၊ စာနုနု ကို ကဗျာဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ မနှစ်သက်ဘူး။ စာနုဟာ စာနုပဲ။ ကဗျာဟာ ကဗျာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကဗျာဟာ ကာရန်နဲ့ စပ်မှ၊ ဆိုမှ နားမှာစွဲတယ်၊ မှတ်မိတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ရှေးက ပျို့၊ လင်္ကာကအစ ဆေးကျမ်းအထိ ကာရန် လင်္ကာနဲ့ ဖွဲ့ခဲ့ကြတာပဲ။ အဲသလို ရေးဖွဲ့ ခဲ့ကြလို့လည်း နားမှာ စွဲတယ်။ မှတ်မိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ခုတော့ရှိပါတယ်။ ကာရန်ပါရင် ပြီးရောဆိုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ၊ မရှိရှိ နဘေထပ်တွေ များနေတာကတော့ မကောင်းဘူးပေါ့။ တချို့က ဆန်းတွေ၊ ဂိုဏ်းတွေ၊ ကာရန်တွေ ငဲ့နေရရင် ကိုယ့်အတွေးအခေါ် စိတ်ကူး စိတ်သန်းရှိ သမျှ မဖော်ထုတ်နိုင်ဘူး။ စာရေးရတာ မလွတ်လပ်ဘူးလို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုကြတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီလိုဆိုရင် ရှေးကစာရေးဆရာကြီးတွေဟာ ဘာ ကြောင့် ဒီလို အချုပ်အချယ်တွေကြားထဲက စာကြီးပေကြီး၊ စာကောင်းပေကောင်းတွေ ရေးနိုင်ကြသလဲလို့ မေးစရာဖြစ် နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘာနဲ့တူသလဲဆိုတော့ ရှေးပန်းချီဆရာကြီးတွေရဲ့ လက်ရာကို အမီ မလိုက်နိုင်ကြတော့ ပန်းချီအဆန်းထွင် ရေးကြတာလို ဖြစ်နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတချို့က ကာရန်ကို တမင်ချိုးဖျက်ပြီး ရေးကြတယ်။ တချို့ကတော့ ကာရန် မပါဘဲ မပါလေဟန် ရေးကြတယ်။ ဥပမာ ဟိုအနားက၊ ယဉ်စစနဲ့၊ အသားဝါလေး၊ ငါမွှေး လိုက်ချင်လို့ဆိုရင် “က”နဲ့ “စ”နဲ့ “အ” နဲ့ဟာ ကာရန်သင့် နေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဆိုလိုက်တဲ့အခါကျတော့ ကာရန်မပါ သလို၊ မကြာမပြည့်သလို ဖြစ်နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြီးတော့ အခုကဗျာရေးနေကြတာတွေဟာ တိုလွန်း လှတယ်။ ဆိုမယ်မှ မကြံရသေးဘူး ဆုံးနေပြီ။ နောက်ပြီး ကျွန်တော်တော့ဖြင့် တချို့ကဗျာတွေကို ဖတ်ကြည့်ရတာ အဓိပ္ပာယ်ကို မပေါ်ဘူး။ ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်ကတော့ ပန်းချီ ကိုအောင်စိုးကို ချီးကျူးချင်တယ်ဗျာ။ သူပဲ နားလည်၊ သူပဲ သရုပ်ဖော်တတ်တယ်။ သူနားလည်တာသာ ပြောတာ၊ သူရေးတဲ့အရုပ်လည်း ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး။ သူရေး တဲ့အရုပ်နဲ့ ကဗျာတွေနဲ့ တော့ ဟပ်မိသဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခုရေးနေကြတာက သစ်ကိုင်းပေါ် ငှက်ကလေး လာ နားသည်၊ ငှက်ကလေး ပျံသွားတော့ သစ်ကိုင်းလှုပ်ကျန်ခဲ့ သည်ဆိုသလို တိုတိုပဲ။ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ ကိုယ်ကြိုက် သလို တွေးယူကြပေါ့လေ။ အချစ်သမားတွေကတော့ ငှက် ကို ချစ်သူနဲ့တင်စားတာပဲလို့ တွေးယူကြတာပဲ။ ငှက်ကလေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45575665057941,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_fe4f5b3c-f586-4cbe-8ff0-375757d6ad1f.jpg?v=1730267584"},{"product_id":"ဇဝန-ဘုနဲ့ဘောက်-1","title":"ဇဝန - ဘုနဲ့ဘောက်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e:: \u003cspan lang=\"MY\"\u003eဤစာအုပ်ကို စာမြည်းဖတ်လိုပါက “စာမြည်းရန်အီးဘွခ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ၀ယ်ယူပေးပါ၊ အခမဲ့ အမှာစာ (\u003c\/span\u003eOrder\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) တင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၄င်းအီးဘွခ်ပီဒီအက်ဖ်ဖိုင် ဒေါင်းလုပ်ဆွဲရန်လင့်ကို စာဖတ်သူ၏ အီးမေလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်မည်ဖြစ်ပါသည်၊\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e::\u003cspan lang=\"MY\"\u003e ပုံနှိပ်စာအုပ် ၀ယ်ယူရန်အတွက်မူ “ပုံနှိပ်စာအုပ်” ဆိုသည်ကိုရွေး၍ (\u003c\/span\u003eBuy it now\u003cspan lang=\"MY\"\u003e) ခလုတ် ကိုနှိပ်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်၍၀ယ်ယူပေးပါ။\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"ပုံနှိပ်စာအုပ်","offer_id":45692678209685,"sku":"","price":3325.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false},{"title":"စာမြည်းရန်အီးဘွခ်","offer_id":45692678242453,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_7790e978-20c2-4bf4-87f6-3e91390f05fa.jpg?v=1745817342"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/%e1%80%87%e1%81%80%e1%80%94.oembed","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}