{"title":"ဆောင်း၀င်လတ်","description":null,"products":[{"product_id":"ဆောင်း၀င်းလတ်-ဆူးကလေးစူးတယ်ခူးမယ်","title":"ဆောင်း၀င်းလတ် - ဆူးကလေးစူးတယ်ခူးမယ်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၉၅၆ ခုနှစ်၊ မတ်လ (၅)ရက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြီးခဲ့သည့် တနင်္ဂနွေနေ့ မနက်ကတော့ အဘိုး၏ ဘ၀သည် အမှန်တကယ်ပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဘိုးက အိမ်မှာ ငွေကွမ်းအစ်ကလေးထားသည်။ သူ ကွမ်းခြုံတာကလည်း စနစ်တကျ။ အသက်အရွယ်အရ သွားတွေက ခပ်ယိုင်ယိုင်ဖို့ ကွမ်းသီးကိုညက်အောင်ထောင်းဖို့ သံငရုတ်ဆုံသေးသေး လေးကလည်း သူ့ဘေးမှာ အမြဲဆောင်ထားတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်မြို့ ဇာတိ ကျောင်းဆရာအိုကြီး၊ ဆရာဟောင်းကြီး၊ ရှေးမီနောက်မီကြီးဆိုတော့ သီတင်းဝါလကျွတ်လျင် တပည့်တပန်း တွေက လာလာကန်တော့ကြတာ စည်စည်ကားကား။ အနန္တောအနန္တ ငါးပါး၊ ဘုရားတရားလည်းကိုင်းရှိုင်းတော့ သူ့ဘုရားခန်းလေးမှာ ပန်းတွေက အမြဲတစေဝေလို့လန်းလို့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဘွားတိမ်းပါးတာတော့ ကြာပြီ။ သည်တော့ သားသမီး တွေ၊ မြေးတွေကြားမှာသာ အဘိုးဘဝက ချမ်းချမ်းမြေ့မြေ့။ ရှေးမြန်မာ ဆန်သော အပြောအဆို၊ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကြောင့် ခပ်ရိုးရိုးကြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြို့ကလေးတစ်မြို့လုံးကတော့ အဘိုးကို ရိုရိုသေသေ လေး လေးစားစား ရှိကြသည်။ နံနက်ခင်းနေခြည်မျှင်မျှင် ပြတင်းမှ ဖြာကျ လာလျှင် အဘိုး၏လျှောင်ထုံးမှ ဆံဖြူလွလူတို့က ငွေရောင်ပိုတောက် ပလျက်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိသားစုပိုင် ဆီစက်သည် မလှမ်းမကမ်း ချောင်းရိုးစပ်တွင် မီးခိုးငွေ့တွေလူကာ ဝေ့ဝဲထဲ။ စက်ပုံမှန်လည်ပတ်မှ စက်သံကြားနေရ မှ ထမင်းစားရသော မိသားစုဘဝမှာ တက်ညီလက်ညီတော့ ရှိကြ သည်။ ရွာနီးချုပ်စပ်မှ နှမ်း၊ ပဲ တစ်တင်းစ နှစ်တင်းစ လာကြိတ်လျှင် လည်း စိတ်လိုလက်ရ အလုပ်သမားတွေက ကြိတ်ပေးကြသဖြင့် ပေါင်း သင်းဆက်ဆံရေးအဆင်ပြေနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်ထောင်ခွဲသားချင်းတွေကလည်း သိပ်ဝေးဝေးကြီးမှာ တော့မဟုတ်။ ခြံတစ်ဝိုင်းနှင့်တစ်ဝိုင်းက မလှမ်းမကမ်း၊ တစ်ဆက် တည်းလိုလိုမှာ တည်ဖွဲ့ ရှိနေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘယ်မှတော့ သိပ်မထွက်ဖြစ်။ အိမ်လည်မသွားတာ ကြာ ပြီ။ ကွမ်းတမြုံ့မြုံနှင့် အိမ်ဦးခန်းမှာထိုင်ရင်း ဟိုသည်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခဲ့တာ ကြာပြီ။ ခြံဝတွင် သကြားပင်ကလေးရှိသည်။ အရွက်က စိမ်းမြမြသွယ်သွယ်။ အသီးလေးတွေက စိမ်းဖန့်ဖန့်။ နေ့လည်ခင်းဆို လျှင် ကလေးတချို့ တံချူနှင့် သကြားသီး လာချူပြီး အပျင်းပြေစား နေတာ မြင်ရသည်။ ကလေးသဘာဝ အသီးကင်းလေးများ၏ ချို မြမြအရသာကို နှစ်သက်ဟန်တူသည်။ ခြံပိုင်းထဲမှာတော့ မန်ကျည်း၊ ကွမ်းသီးပင်၊ အုန်းပင်၊ သရက်ပင်နှင့် မာလကာပင်များသာ ရှိနေသည်။ ကျန်တာက မြေးများစိုက်ထားသော အလှစိုက်ပန်းအိုးတွေ့သာ ဝေဆာ နေ၏။ အိမ်၏တံစက်မြိတ်တွင် စာငှက်လေးတွေအတွက် သစ် သားအသိုက်အိမ်သေးသေးလေး ချိတ်ဆွဲပေးထားသည်။ ဝင်ပေါက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကသုံးယောက်ရှိပြီး လှမ်းကြည့်တော့ အထဲမှာ မြက်ခြောက်နှင့် ကောက် ရိုးမျှင်အစအနများ တွေ့ရသည်။ စာကလေးတွေ နှုတ်သီးနှင့် ကိုက်ချီ လာတာဖြစ်၏။ လူဖန်တီးပေးသည့် သစ်သားအိမ်လေးထဲမှာပင် အသိုက်ဖွဲ့ နေပြန်သည်။ မြေတစ်ယောက်က မနက်တိုင်း အိမ်ရှေ့ မြေ ကွက်လပ်တစ်နေရာတွင် ဆန်စေ့ဖြူဖြူများကြဲချပေးလိုက်ရာ စာကလေးတွေ တပျော်တပါးပျံဝဲဆင်းကာ စားကြသည်။ စာကလေး တွေတွင်သာမက နံဘေးခြံမှ ကြက်ဖကြီးတစ်ကောင်နှင့် ကြက်သား အမိသုံးကောင်ပါ ဆန်ကိုလာစားတတ်ကြသည်။ အဘိုးမျက်စိက အနီးမှုန်၊ အဝေးကိုတော့ အတန်ငယ် မြင်နိုင်ကြည့်နိုင်သေးသည်။ အနီးကျတော့ စာဖတ်လျှင်မျက်မှန်တပ်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြီးခဲ့သည့် တနင်္ဂနွေနေ့ မနက်ကတော့ အဘိုး၏ဘဝသည် | အမှန်တကယ်ပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနာတာရှည်ဝေဒနာလည်း တစ်စုံတစ်ရာ အရိပ်အရောင် မပြဘဲ နှလုံးခုန်သံရပ်သွားခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ နှလုံးရောဂါ Heart Atad ဟု ဆရာဝန်က ပြောသည်။ အဘိုး၏ ဈာပနမှာ မြို့ကလေးတွင် စည်ကားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညအိပ်ညဉ့်နေလာရောက်သော အဘိုး၏တပည့်ဟောင်း များ၊ သားချင်းများဖြင့် တစ်အိမ်လုံးအခန်းပြည့်ဖြစ်နေသည်။ တော် ပါသေး၏။ ကျွန်တော်တို့ ခြံဝင်းမှာ ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်းကြီးဖြစ်ပြီး ဆင်ဝင်အိမ်ကြီးမှာလည်း အတော်ပင် ခန်းဆောင်တွေများပြား၍ လာသမျှဧည့်သည်တွေအတွက် ဧည့်ဝတ်မပျက်ခဲ့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော့်မှာတော့ ဘာမှအားကိုးစရာမရှိတော့သလို ခံစားနေရသည်။ အဘိုး၏စောင့်ရှောက်မှုအရိပ်အာဝါသအောက်တွင် သာ လူမှန်းသိတတ်ခဲ့ရသူဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခု အဘိုးကွယ်လွန်ချိန်တွင် မြို့ကလေးမှာ ကျွန်တော့်အတွက် ဘာမှအဓိပ္ပါယ်မရှိတော့သလို ခံစားနေရသည်။ အဘိုးကိုလွမ်းနေသည်။ နှမြောနေသည်။ ဆုံးရှုံးရပြီ။ ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော့်ဘဝမှာ အဘိုးပေးသွားသော “သင့်ဦးငယ်” ဆိုသည့်နာမည်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ ဘာအဓိပ္ပါယ်နှင့် အဘိုးက သည်နာမည်ကိုပေးခဲ့မှန်းတော့ မသိ။ ကျွန်တော် မြို့ အရှေ့ဘက်က ဆရာမကြီးဒေါ်မြရီ၏မူလတန်းကျောင်းမှာ သူငယ်တန်းစတက်တော့ လည်း ကျောင်းဝင်အမည်ကို အဘိုးက သင့်ဦးငယ်” ဟုပင် ပေးခဲ့ သည်။ ထို့ကြောင့် ခုအရွယ်အထိ ဘ၀တွင် ထိုနာမည်သည်သာ လူရာ ဝင်ခဲ့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်မှာ ဧည့်သည်တွေများသည့်ကြားက အဘိုး၏တတည့် ဟောင်း ကျောင်းဆရာတစ်ယောက်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လာကွာ၊ မင်းတို့မြို့က ချောင်းရိုးကလေးဘက် လမ်း လျှောက်ထွက်ရအောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု အဖော်ခေါ်သဖြင့် သူ့နောက်က တကောက်ကောက် လိုက်သွားရသည်။ ကျောင်းဆရာက ခပ်အေးအေး။ သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့၊ မြစ်ဝကျွန်း ပေါ်မြို့တစ်မြို့ ဇာတိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနံနက်စောစောမို့ လေက ပိုအေးစိမ့်ပြီး ပိုလတ်ဆတ်နေ သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချောင်း၏သောင်စပ်တွင် ဗေဒါတွေ အုပ်ဖွဲ့နေသည်။ ကျူ ပင်စိမ်းစိမ်းတို့လည်း လေသိမ်းတိုင်းယိမ်းနွဲ့လျက်သာ။ ရိုးတံဖြူ လွလွများလည်း မြင်နေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရေက ရေကျ။ ချောင်းရေ၏ ရနံ့သည် နိသီးနံ့လိုလို။ အုန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလက်ခြောက်ရနံ့လိုလို။ မသဲကွဲ။ ငါးညှီနံ့တော့ မဟုတ်။ ရေပြင်သည် အဝါနုရောင်ပြေးနေ၏။ ဟိုအဝေးဆီမှ ဘုတ်ငှက်မြည်သံ တအီအီကို ကြားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဆရာကြီးဆီ၊ ပြီးခဲ့တဲ့ နွေရာသီ ကျွန်တော် လာကန်တော့ တုန်းက ဒီတစ်ဝိုက်မှာ တောစပယ်ရနံ့တွေ သင်းနေတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော်တို့နောက်ဖက်မှ အသံကြားရ၍ လှည့်ကြည့်လိုက် တော့ ကျောင်းဆရာဦးလှဝမ်းကို တွေ့ရသည်။ သူလည်း အဘိုး နာရေးကိစ္စ ရောက်လာသူဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကိုသိန်းမောင်တို့ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားတာတွေ့လို့ ကျွန်တော်လည်း ကော်ဖီကတိုက်ကရိုက်သောက်ပြီး လိုက်လာတာ\"ဟု ဦးလှဝမ်းက ပြောနေသည်။ သူက ပိန်လျလျ။ အရပ်သွယ်သွယ်။ ဆံပင်တိုတို၊ မျက်မှန်ကိုင်း ထူထူ၊ ပဒုမ္မာ ပိတ်သား ကော်လံတိုရှပ်ဖြူ နှင့် ရွှေတောင်လုံခြည်ကိုဝတ်ဆင်ထားသည်။ စကားပြောသိမ်မွေ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီမြို့ကလေးက ကျွန်တော်ငယ်ငယ်က နေခဲ့တဲ့ မြို့နဲ့ ခပ် ဆင်ဆင်ဗျ”ဟု ဆရာဦးလှဝင်းက စကားစပြီး “အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် အဘွားအိမ်ရဲ့ နောက်ဖက်မှာ ရေကန်ဟောင်းကြီးရှိတယ်။ ရေကန် ပျက်ကြီးပေါ့ဗျာ။ အဲဒီရေကန်ပျက်ကြီးဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ငှက်ကလေးတွေ၊ ပန်းတွေ၊ သစ်ပင်တွေနဲ့ ပြည့်ဝနေတဲ့ တကယ့် သဘာဝပြတိုက်ကြီးတစ်တိုက်လိုပဲ။ ကန်ကြီးထဲမှာ ကြာတွေကလည်း ပွင့်နေလိုက်တာ ရောင်စုံပဲ။ ကြာဖြူ၊ ကြာနီ၊ ကြာညို၊ ဗေဒါပင် တွေအပြင် တက်ပြင်တွေရှိတယ်။ ကန်စပ်မှာကျတော့ ခရာတွေ ရှိတယ်။ ခရာချုံတွေထဲမှာ တောကြောင်နဲ့ မြွေပါတွေက ခိုအောင်းနေ တတ်ကြသေးတယ်။ ရုံထဲတိုးဝင်တတ်တဲ့ ချုံတိုးဗျင်းငှက်တွေ၊ ဗျိုင်း အောက်နဲ့ ရေကြက်တွေကလည်း အဲဒီကန်ကြီးမှာ ပျော်နေတာ။ ကန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပေါင်ရိုးပေါ်မှာကျတော့ ဒေ့ကျရင် ရဲရဲနီအောင်ပွင့်နေတတ်တဲ့ ကသစ် ပင်ကြီးက မားမားကြီး။ ကသစ်ပင်ပေါ်က ချိုးကူသံကို စပါးပေါ်ချိန် ကျရင် ကြားရတယ်။ ကသစ်ပွင့်ပြီဆိုရင် ဆက်ရက်ငှက်သံတွေက ညီနေတာပဲ။ ကသစ်ပင်ကြီးရဲ့ ခြေရင်းမှာ တောစံပယ်တွေကတသင်း သင်း၊ အခုဒီမြို့ကလေးကိုရောက်တော့ ကိုးနှစ်သား ဆယ်နှစ်သား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလောက်က အဘွားနဲ့နေခဲ့ ရတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇာတိမြို့ကလေးကို လွမ်းသဗျ” ဟုပြောပါသည်။ အဘွားတဲ့။ ကျွန်တော်မှာတော့ အဘွား ရော အဘိုးပါ မရှိတော့ပါလား။ ရင်ထဲမှာဆို့သွားသည်။ နင့်သွားသည်။ | ကျွန်တော်တို့သုံးဦးသား ခြံဝိုင်းကြီးသို့ ပြန်လာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e| လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကြံကော်ပင်တွေရှိသည်။ ကောင်း ကင်မှာ တစ်စထက်တစ်စ အပြာနုရောင်လွင်လာသည်။ ကံ့ကော် တောထဲမှ ဥဩ•• ဥသြ ဟု မြည်သံသဲ့သဲ့က ဝေ့ဝဲနေသေးတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် အဘိုးကိုလည်းမသေစေချင်သကဲ့ သို့ အဘိုး၏ ဈာပနအတွက် ရောက်လာသူတွေကိုလည်း တော်တော် နှင့်မပြန်စေချင်။ ခြံဝိုင်းထဲမှာ ရက်အကြာကြီးနေစေချင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူစုံတော့ ရုပ်ပုံရိပ်တွေ စိုသည်။ အသွင်အမျိုးမျိုး။ စရိုက် လက္ခဏာအမျိုးမျိုး၊ စကားတွေကြားရတာက ဗဟုသုတအမျိုးမျိုး၊ ကျွန်တော်က သူတို့စကားဝိုင်းများသို့ မသိမသာချဉ်းကပ်နားစွင့်နေမိ တတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဘိုး၏တပည့်တွေထဲမှာ ရှပ်အင်္ကျီကို ကြယ်သီးအပြည့် အစုံမတပ်ဘဲ အပေါ်အင်္ကျီကို ကပိုကရိုဝတ်၍ မန္တလေးလုံချည် ခပ်နွမ်းနွမ်း ဆံပင်တိုတို စုတ်ဖွားဖွားနှင့် လူတစ်ယောက်လည်း ရောက် လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူက သူ့မိတ်ဆွေတွေနှင့် စကားပြောလျှင် ... ဒီမယ်၊ ဒီ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမယ်” ဟုလည်း အသံပြုတတ်ပြီး ကိုယ့်လူ” “ကိုယ့်လူ” ဟုလည်း သုံးနှုန်းပြောဆိုတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူက ရေနွေးကြမ်းနှင့် ပဲကြော်၊ ဘူးသီးကြော်တွေလည်း ကြိုက်တတ်သည်။ သူသည် ခြံဝိုင်းထဲရှိ မန်ကျည်းပင်ကြီးအရိပ် အောက်၌ ပက်လက်ကုလားထိုင်တစ်လုံးနှင့်ထိုင်ကာ စာဖတ်နေတတ် သေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူစာဖတ်ပုံကို ဘေးမှ ကျွန်တော်လှမ်းအကဲခတ်နေမိသည်။ သူက အတော်ပင်စနစ်တကျရှိလှသည်။ သူဖတ်နေသည့် စာအုပ်၏ မာတိကာကို မှတ်သည်။ တစ်ပိုဒ်ပြီးတစ်ပိုဒ်ဖတ်သည်။ သူ့မှာ မှတ်စုစာအုပ်လည်း ဆောင်ထားတာတွေ့ရသည်။ ဖတ်ပြီးသား အပိုဒ် များ၏အကျဉ်းချုပ်ကို သူ့မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် ရေးမှတ်နေပြန်သည်။ သူက မြန်မာစာအုပ်ကိုဖတ်နေရင်းမှာပင် မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် အင်္ဂလိပ် ဘာသာဖြင့် Summary အကျဉ်းချုပ်ကို ရေးနေတတ်သည်။ သူ့ အင်္ဂလိပ်စကားပြောသံကို ကြားရသည်။ အတော်ပင် ဌာန်ကရိုဏ်းကျ နားဝင်ပီယံရှိလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဘိုးက ပညာရေးဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် သူ့ဈာပနသို့ အမှတ်တရလာရောက်ကြသော မိတ်သင်္ဂဟ တပည့် သားများထဲကအများစုမှာ ပညာရေးလောကမှလူတွေသာ ဖြစ်နေ သည်။ သူတို့ချင်း ပြောရာဆိုရာ အာလာပသလ္လာပစကားတော် တော်များများမှာလည်း စာသင်ကျောင်းပရိဝုဏ်အကြောင်းအရာများ သာ ဖြစ်နေတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးလေးကြီးတစ်ယောက်မှာ တက္ကသိုလ်မှကထိကဖြစ် သည်။ ဦးဘိုးဟန်တဲ့။ သူက သူကြုံခဲ့ရသည့် အနောက်နိုင်ငံမှ ကိန်း | ဘရစ်နှင့် အောက်စဖို့ တက္ကသိုလ်များအကြောင်း မြို့ကလေးရှိ လူငယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတချို့ကို ပြောပြနေသည်။ မဟာဝုန်ရတနာစံကျောင်းမှ ဆရာတော် ဦးဝိစိတ္တသည်ပင်လျှင် ဦးဘိုးဟန်၏စကားကို စိတ်ပါဝင်စားစွာ နားထောင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးဘိုးဟန်၏ ပြောပြချက်တွေကလည်း စိတ်ဝင်စားဖွယ်ပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်္ဂလန်မှာ တက္ကသိုလ်က ”ခု ရှိတယ်။ စကော့တလန်မှာ တက္ကသိုလ် ၄ ခုရှိတယ်။ အခုနောက်ဆုံးစာရင်းအတိုင်းဆိုရင် ယူနိုက်တက်ကင်းဒမ်းမှာ တက္ကသိုလ် ၂၄” ခုတောင် ရှိနေပါပြီ။ အင်္ဂလန်ကတက္ကသိုလ်တွေမှာ ရှေးဟောင်း ́ နဲ့ `ခေတ်သစ်” ဆိုပြီး နှစ်မျိုးရှိပါတယ်။ ကိန်းဘရစ်()နဲ့ အောက်စဖို့(ဒ်)က ရှေးဟောင်း တက္ကသိုလ်တွေဖြစ်ပါတယ်။ ကျန်တဲ့တက္ကသိုလ် ၉” ခုက '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eခေတ်သစ်” တက္ကသိုလ်တွေဖြစ်တယ်။ ဝေလနယ်မှာ\u003c\/span\u003e '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆလ”တက္ကသိုလ်ရှိတယ်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြောက်ပိုင်းအိုင်ယာလန်မှာတော့ ဘုရင်မ' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eတက္ကသိုလ်ရှိတယ်။ တက္ကသိုလ်အားလုံးမှာ တူညီတဲ့အချက်တစ်ခုက တသီးတခြား ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ရေးရှိတာပါ” ဟုပြောသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးဇော်ဖေဆိုသူက ဝင်မေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒါဆို ...ဦးဘိုးဟန်ပြောသလိုဆိုရင် .. အဲဒီ တက္ကသိုလ် တွေက အင်္ဂလိပ်စိုးရပညာရေးဝန်ကြီးဌာနရဲ့ လက်အောက်ခံ မဟုတ် ဘူးဆိုတဲ့သဘောလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု မေးသည်။ ဦးဘိုးဟန်က ရေနွေးကြမ်းတစ်ခွက်ငဲ့ သောက်ရင်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်ပါတယ်။ တက္ကသိုလ်တွေမှာ သင်ကြားပို့ချနေတဲ့ ပါမောက္ခတွေကို နိုင်ငံရဲ့ အစိုးရကခန့်ထားတာလည်း မဟုတ်သလို ရာထူးကဖယ်ရှားလို့လည်း မရပါဘူး။ အဲဒီ ပါမောက္ခတွေ သင်ကြား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပို့ချတဲ့ ဘာသာရပ်တွေအပေါ်မှာလည်း ဝင်ပြီးသတ်မှတ်တာတို့ ဘာတို့ မရှိပါဘူး။ သိပ်လွတ်လပ်တယ်။ သူတို့က ပါလီမန်စနစ်။ အစိုးရလွှတ်တော်ပေါ့။ အဲဒီ ပါလီမန်ကလည်း တက္ကသိုလ်မှာပြုပြင် ပြောင်းလဲစရာအကြောင်းတစ်ခု သိပ်လိုအပ်နေပြီဆိုတာကို တက္ကသိုလ် အဝန်းအဝိုင်းထဲကပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဒါမှမဟုတ် အစိုးရမဟုတ်တဲ့ အဖွဲ့ အစည်းတွေက အပြင်းအထန် လိုလိုလားလားတောင်းဆိုလာတဲ့ အခါကျမှသာ ... အဲဒါကိုမူတည်ပြီး အစိုးရရဲ့ အထက်လွှတ်တော်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအောက်လွှတ်တော် ပါလီမန်က တက္ကသိုလ်တွေရဲ့ အကြီးအကဲတွေကို ဆက်သွယ်ဆွေးနွေးတာတွေ ပြုကြပါတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟုပြောပြသည်။ မဟာဝုန်စံကျောင်း ဆရာတော်ဦးဝိစိတ္တက ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒကာကြီးပြောတာတော့ ရှင်းနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘုန်း ကြီး သိချင်တာတစ်ခုက ... ဒီ.. အောက်စဖို့ဒ်တို့ ကိန်းဘရစ် တက္ကသိုလ်ပေါ့လေ၊ တက္ကသိုလ်ကောလိပ်တွေရဲ့ ပညာသင်စရိတ်စက ကျတော့ ဘယ်သူကထောက်ပံ့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု မေးသည်။ ဦးဘိုးဟန်က ပြုံး၍လျှောက်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တပည့်တော်တို့ ပညာတော်သင်သွားကြတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီ တက္ကသိုလ်က ဆရာ့ဆရာတွေရဲ့ ပြောစကားအရဆိုရင် ဗြိတိသျှအစိုး ရဟာ ၁၉၈၂ ခုနှစ်လောက်ကစပြီးတော့ ဆရာအတတ်သင်ကိစ္စတွေ၊ သိပ္ပံပညာသုတေသနကိစ္စတွေအတွက် ငွေကြေးနည်းနည်းထောက်ပံ့ ကူညီလာတယ်။ ဟိုးအရင်ကတော့ ထောက်ပံ့တယ်ဆိုတာ မရှိခဲ့ဘူး။ ၁၉၁၉ ခုနှစ်ကျတော့ ငွေကြေးထောက်ပံ့မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သိပ်အရေး ပါတဲ့အစီအစဉ်ကို အစိုးရကကူညီသမှုပြုလာတယ်။ အစိုးရဟာ ပညာရပ်အားလုံးအတွက် ငွေအလုံးအရင်းနဲ့ထောက်ပံ့ဖို့ဆုံးဖြတ်ပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eUnivesity Grants Committe ongelogem.cocorigen\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကော်မတီကို ဖွဲ့စည်းပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီကော်မတီရဲ့ အလုပ်ဝတ္တရားက အစိုးရဆီကရရှိတဲ့ ထောက်ပံ့ငွေတွေကို တက္ကသိုလ်အားလုံး မျှတ ဝေခွဲသုံးစွဲဖို့ ဆောင်ရွက်ပေးရပါတယ်။ ကော်မတီမှာပါဝင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် တွေဟာ အစိုးရဝန်ထမ်းတွေမဟုတ်ကြပါဘူး။ တက္ကသိုလ်ရဲ့ လုပ်ငန်း တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အတွေ့အကြုံရှိပြီးသားပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အစိုးရရဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးကလည်း တစ်နှစ်ထက်တစ်နှစ် ပိုများလာ တယ်။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီးမဖြစ်ခင်က ပေါင်စတာလင် ၂ သန်း ရှိခဲ့ပြီး စစ်ကြီးပြီးတဲ့အခါ ပေါင်စတာလင် ၆ သန်းလောက်နီးပါးဖြစ်လာပါ တယ်။ ထောက်ပံ့ငွေများလာပေမယ့် တက္ကသိုလ်ရဲ့ ပညာသင်ကြားရေး နဲ့ ပါမောက္ခ၊ ကထိက ဆရာ၊ ဆရာမတွေ သင်ကြားခန့်ထားရေးကိစ္စ အဝဝမှာ အစိုးရက ဘာတစ်ခုမှ ဝင်ပြီးပါဝင်ဆောင်ရွက်ကွပ်ကဲတာ မတွေ့ခဲ့ရပါဘူးဘုရား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု ဦးဘိုးဟန်က ဆရာတော်ကိုလျှောက်ထား ရှင်းပြသည်။ ကျွန်တော် တို့ခြံဝိုင်းထဲမှစကားဝိုင်းမှာ ပို၍စိုပြည်လာသည်။ နွေဦးလေ သည် မန်ကျည်းရွက်တွေကို တဝှေ့ဝှေ့တိုးနေ၏။ အခြားပင်အိုပင်ပျိုတို့ ၏ ရွက်နုသစ်တို့သည်လည်း ဆူဆူလှုပ်ခါနေပေသည်။ ရွက်ဟောင်း နီကျင်တို့ကား နေရာအနှံ့ပျံ့ကြဲလျက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခြံဝိုင်းထဲတွင် အုန်းတံမြက်စည်းတစ်ချောင်းနှင့် အမှိုက် လှည်းနေသောမေဇင့်အနားသို့ ကျွန်တော်လျှောက်လာခဲ့သည်။ မေဇင့် | အမည်ရင်းမှာ မေဇင်မွန်ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ ခြံဝိုင်းနှင့်ကပ်လျက် ခြံမှ လယ်ဝန်ဦးဖေသန်းနှင့် ဒေါ်သိန်းချစ်တို့၏ သမီးဖြစ်သည်။ သူမ နှင့်ကျွန်တော် မြို့ကလေးတွင် တစ်ကျောင်းတည်းနေခဲ့ကြသည်။ သူမက ကွယ်လွန်သွားသောကျွန်တော့်အဘိုးကို ကျွန်တော့်လိုပင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရိုသေသူဖြစ်သည်။ ယခု အဘိုးဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့ခြံဝိုင်းထဲ မေဇင် မကြာခဏရောက်လာကာ ဗာဟီရကိစ္စလေးများကို တခြား သူငယ် ချင်းတွေနှင့်အတူ ကူညီလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မေဇင်ရေ ... ဟောဟိုမှာ လူကြီးတွေ ပြောနေတဲ့ ကိန်း ဘရစ်(ချ်)နဲ့အောက်စဖို့ဒ်) တက္ကသိုလ်အကြောင်းဗဟုသုတတွေဟာ | သိပ်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ။ လာလေ ... တံမြက်စည်းလှည်းတာ ခဏနားပြီး လိုက်နားထောင်ပါလား၊ ကိုယ်တော့ တကယ်ပဲ စိတ်ဝင် စားခဲ့ရတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e| ဟု သူမကို ပြောပြမိသည်။ မေဇင်လည်း လုပ်လက်စကိစ္စကို ခဏနားကာ ကျွန်တော်နှင့်အတူ မန်ကျည်းပင်ကြီးအောက်သို့ လိုက် လာသည်။ စကားပိုင်းကား အရှိန်ကောင်းနေတုန်းပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43125360918677,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_dc1b38db-00b2-4e07-a597-cdcabaaf4ed9.jpg?v=1730272743"},{"product_id":"ဆောင်း၀င်းလတ်-နံနက်၃နာရီ","title":"ဆောင်း၀င်းလတ် - နံနက်(၃)နာရီ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤဝတ္ထုနှင့် ပတ်သက်၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြစ်ဝကျွန်းပေါ် ဒေသတစ်ခုလုံးသည် ကျွန်တော်နှင့်မစိမ်း။ ထို နည်းတူစွာ ပန်းတနော်မြို့ကလေးနှင့်လည်း ကျွန်တော် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့ ဖူးသည်။ မြန်မာတိုင်းရင်းသားများထဲမှ ထူးထူးခြားခြား ပန်းချီဆရာတစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယောက် စတင်မွေးဖွားခဲ့ရာ မြို့ကလေးဖြစ်သည်။ ထိုမြို့ကလေးကို ရောက်တိုင်း၊ ဆရာကြီးဦးဘဉာဏ်၏ ဇာတိမြို့ကလေးဟူသော အသိက ကျွန်တော့်ရင်ကို လှုပ်ရှားစေခဲ့ဖူးသည်။ ဆရာကြီး၏ အနုပညာနှင့် ပတ် သက်၍ စာအုပ်စာတမ်းတွေ ကျွန်တော်ဖတ်ဖူးသည်။ ၁၉၆၃ ခုနှစ်၊ မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း အတွဲ (၈)တွင် ဖတ်ရဖူးသည်။ တက္ကသိုလ် ရွှေရတု သဘင်ပွဲတွင် ပန်းချီဆရာကြီးဦးဘကြည် ဖတ်ကြားတင်သွင်းသော မြန်မာ့ ပန်းချီစာတမ်းတွင်လည်း ဆရာကြီးဦးဘဉာဏ် ရုပ်ပုံလွှာကို သိခဲ့ရသည်။ ၁၉၆၈ ခုနှစ်က ဆရာကြီးဂျီလှမောင် ပြုစုခဲ့သည့် ကမ္ဘာ့ပန်းချီသိ မြန်မာ့ ပန်းချီသိ စာအုပ်၊ ၁၉၇၄ ခုနှစ်က ဆရာကြီးဦးမင်းနိုင် ပြုစုသည့် ဦးဘဉာဏ်၏ဘဝနှင့် သူ့လက်ရာစာအုပ်၊ ၁၉၆၁\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသဏ္ဌာန်ဖြင့် ရေးဖွဲ့ထားသောပုံရိပ်များဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ ဆရာကြီးလို ပန်းချီဆရာကြီးတစ်ယောက်ကို လွမ်းဆွတ်မှန်းဆ ရသဝတ္ထုပုံစံမျိုးဖြင့် စိတ်ကူးတန်ဆာဆင်ကာ အဖြည့်အစွက် ဝေဝေဆာဆာဖြင့် ရေးဖွဲ့ရည် ရွယ် ရှိခိုးကန်တော့လိုစိတ် ကျွန်တော့်မှာ ကိန်းအောင်းနေခဲ့သည်။ ဝတ္ထု ပုံစံဖြင့် စိတ်ကူးတန်ဆာဆင်ရာတွင် အက်စ်အက်စ် အမရပူရ သင်္ဘော ကြီးဖြင့်၊ အင်္ဂလန်သို့ ပင်လယ်ပြင်ခရီး ဆရာကြီးသွားခဲ့ရာဝယ်၊ ဆရာကြီး နှင့် စကားပြောဖော်ပြောဖက် ဇာတ်ကောင်များကို ကျွန်တော့် ပင်ကို အတွေးနှင့် ဖန်တီးယူရပါသည်။ ထိုသို့ ဖန်တီးယူနိုင်အောင်လည်း အကြောင်းတရားတွေရှိခဲ့၏။ ၁၉၈၀ ပြည့်နှစ် ပတ်ဝန်းကျင်က မော်လမြိုင် ဘက်တွင် ဂျီအမ်အင်ဂျင်ခေါ် စက်များကို ကျွန်တော်တို့ ပြင်ဆင်ကြရာ၌ ကျွန်တော်တို့ကို သွန်သင်ဦးဆောင်ရသော စက်ဆရာကြီး မောင်ကျော် ဆိုသူမှာ စစ်ကြိုခေတ်က ရှေးရေနွေးငွေ့ ဘွိုင်လာမီးထိုး ပင်လယ်ကူး သင်္ဘောကြီးများတွင် မီးထိုးသမားလေး ဖြစ်ခဲ့ဖူးပေရာ၊ သူ့ထံမှ အတွေ့ အကြုံတို့ကို ကြားဖူးနားဝ မှတ်သားခဲ့ရဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆရာကြီးမောင်ကျော်နှင့် တစ်ကြိမ်၊ နောက်ဆုံး ဆုံခဲ့ကြရာ ကျွန်တော်က ရှေး မီးထိုးဘွိုင်လာ သင်္ဘောကြီးများခေတ်က အက်စ်အက်စ် အမရပူရ သင်္ဘောကြီးအကြောင်း စကားစပ်မိပြီး၊ ဆရာကြီးပြောသမျှ | ဗဟုသုတ ကြားနာခဲ့ရသည်။ ဆောင်းပါးနှင့်မတူသော ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ကို | ဖန်တီးရာဝယ် ဖတ်ချင့်စဖွယ်ဖြစ်အောင်၊ စာဖတ်သူများ စိတ်ဝင်စား ဖွယ်ဖြစ်အောင် ဇာတ်ကောင်တို့ကို လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်အောင် ကြံဆောင် တွေးတော ရေးဖွဲ့ရပြန်ပါ၏။ ပမာဆိုရသော် ကျွန်တော်ဖတ်ဖူးသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆောင်းပါးအချို့တွင် လန်ဒန်၌ ဆရာကြီးဦးဘဉာဏ်နှင့် ဒီဇိုင်းများ ပူးပေါင်းရေးဆွဲခဲ့သည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် မိတ်ဆွေအမျိုးသမီးလေး၏ အမည်မှာ မစ္စဆယ်လီရာရိုက် ဟုခေါ်သည်။ သို့သော် ကျွန်တော်က ဝတ္ထု အဖွဲ့စကားပြေ၌ သွက်လက်အောင်၊ စာဖတ်သူများ ဖတ်ရ လွယ်ကူချော မွေ့အောင် ဆယ်လီဟုပင်ရေးခဲ့သည်။ ဖတ်ခဲ့ဖူးသော ဆောင်းပါးများတွင် ထိုအမျိုးသမီးကလေးနှင့် ဆရာကြီးတို့ အတူတကွ လုပ်ငန်းလုပ်ခဲ့ဖူး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောင်း ဝါကျတိုတစ်ခုမျှသာ ပါရှိခဲ့မည်ထင်ပါသည်။ သို့သော် ကျွန်တော် ၏ ဝတ္ထုအဖွဲ့တွင်မူ ကျွန်တော့်စိတ်ကူးဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးကလေး၏ ဇာတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်စရိုက် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာအောင် ဆရာကြီးအား အကူအညီပေး မူများမှအစ စိတ်ကူးဉာဏ်ပွား၍ ရေးသားဖွဲ့ဆိုခဲ့ရပါသည်။ ဆိုလိုရင်းမှာ ကျွန်တော်သည် ဖတ်ခဲ့ရဖူးသော ဆရာကြီးအကြောင်း ဆောင်းပါးတချို့မှ အဓိကအချက် တချို့ကိုသာလျှင် ပန်းချီကားတစ်ကား၏ မူရင်းကောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောင်းအဖြစ် ပုံကြမ်းလောင်းပြီးနောက်၊ ရသဝတ္ထုအဖွဲ့တည်းဟူသော ဆေးရောင်စုံဖြည့်စွက် စုတ်ချက်ကွန့်မြူးရာတွင်မူ၊ ကျွန်တော်၏ရင်ထဲတွင် ထင်မြင်ခံစားရမှုတို့ဖြင့် အရောင်စုံခြယ်ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆရာကြီးအပေါ် ရိုသေဂါရဝပြုမှုဖြင့် ရေးသားခဲ့သော ကျွန် တော်ဝတ္ထုတွင် ချို့ယွင်းချက် တစ်စုံတစ်ရာရှိခဲ့ပါကလည်း ကျွန်တော့်အား ခွင့်လွှတ်ကြပါရန်၊ စာဖတ်သူများအား လေးစားစွာ ပန်ကြားအပ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမကြာသေးမီက ထားဝယ်မြို့မှမိတ်ဆွေ ဒေါက်တာသန်းဝင်းနှင့် အတူ ဆေးတက္ကသိုလ် (၁)မှ ဇီဝကမ္မဗေဒဌာနမှူး ဆရာကြီးဦးညွန့်ဝေထံ တွေ့ဆုံရန် သွားခဲ့၏။ အပြန်တွင် ဆေးတက္ကသိုလ်ဝင်းအတွင်းရှိ လက် ဖက်ရည်ဆိုင်ကလေး၌ ထိုင်ရင်း၊ ယခုဝတ္ထုကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထားဝယ်မြို့သို့ ပြန်ခါနီးတွင် ရေးဖြစ်အောင်ရေးဖို့လည်း ထပ်မံစေ့ဆော် သတိပေးသွားပါသေးသည်။ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ကို စိတ်ဝင်တစား ရေးသားနိုင် ရန် စိတ်ကူးစိတ်သန်းများကို ကြိုတင်ဖွဲ့ တည်ရပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမဟေသီမဂ္ဂဇင်း၊ ရနံ့သစ်မဂ္ဂဇင်း၊ ကလျာမဂ္ဂဇင်း၊ ရွှေဝတ်မှုံ မဂ္ဂဇင်းနှင့် ဂျာနယ်စာစောင်တချို့တွင် ကျွန်တော်သည် ပန်းချီပြပွဲများ အကြောင်း၊ ပန်းချီသဘောတရား ပြောပြသူ ပန်းချီဆရာများအကြောင်း၊ ပန်းချီကားများအပေါ် ခံစားရမှု စသည်ဖြင့် ပန်းချီနှင့်ပတ်သက်သော\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆောင်းပါးတော်တော်များများကို ရေးသားခဲ့ဖူးပါသည်။ “Fashion Image” မဂ္ဂဇင်းမှာပင် ပန်းချီပြပွဲအကြောင်း ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် ကျွန် တော် ရေးခဲ့ဖူးပါသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမန္တလေးမြို့မှကျွန်တော့်မိတ်ဆွေပန်းချီဆရာ ကေထွန်းကလည်း၊ | ကျွန်တော်ရေးသည့် မဂ္ဂဇင်းများမှ ပန်းချီအကြောင်း ဆောင်းပါးများကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖတ်ပြီး၊ ပန်းချီအနုပညာလောကကို အခြေခံသည့် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် အမှတ် တရရေးဖို့၊ ကျွန်တော့်ကို ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ တိုက်တွန်းဖူးပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့ကြောင့် တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းစွာ၊ စာရေးနိုင်မည့် နေရာတစ်နေ ရာကို စဉ်းစားရပါသည်။ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသ မအူပင်မြို့ကလေးသို့ ကျွန်တော် ခရီးထွက်ခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမအူပင်မြို့ရှိ အငြိမ်းစား ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး ဦးထွန်းကြည် ညီမဖြစ်သူ ဒေါ်ဒေါ်စု၊ သားဖြစ်သူ ပြည့်သက်ထွန်းတို့က သူတို့အိမ်တွင် ကောင်းမွန်အေးဆေးစွာ စာရေးသားနိုင်ရန်အတွက် အဖက်ဖက်မှ ကူညီ စောင့်ရှောက်မှုပေးခဲ့ကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုကဲ့သို့သော အကြောင်းတရားတို့ကြောင့် ယခုဝတ္ထုကို စာပေ မြတ်နိုး ဖတ်ရှုသူများလက်ဝယ်သို့ ရိုသေလေးစားစွာ ပေးအပ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆောင်းဝင်းလတ် ခေတ္တ-မအူပင်မြို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြာလဲ့ကြည်စင်သောကောင်းကင်အောက်တွင်ရန်ကုန်ဆိပ်ကမ်း ၌ ဆိုက်ကပ်ထားဆဲဖြစ်သော အက်စ်အက်စ် အမရပူရသင်္ဘောကြီးကို တွေ့မြင်ရ၏။ ရေနွေးငွေ့ အင်ဂျင်သုံး သင်္ဘောကြီးဖြစ်သည်။ ထိုနေ့က မိုးရိပ်မိုးငွေ့လေးများ အထူးပင် ကင်းဝေးနေခဲ့၏။ ခရစ်သက္ကရာဇ် ၁၉၂၁ ခု ဩဂုတ်လ (၂၄)ရက်နေ့ နံနက်ပိုင်းတွင်မူ အမရပူရသင်္ဘောကြီးရှိ သင်္ဘောသားအားလုံးမှာ ပိုမိုတက်ကြွစွာ၊ မိမိတို့သက်ဆိုင်ရာ လုပ်ငန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆောင်တာတို့ကို အသီးသီးအသက လုပ်ဆောင်နေကြ၏။ တိတိပပ မိုးရွာ မချသေးသော်လည်း၊ အနည်းငယ်တော့ မှိုင်းညို့နေသည်။ ညနေ ရေ တက်ချိန်တွင် သင်္ဘောကြီးက ပြည်ပခရီးစဉ် ထွက်ခွာရတော့မည်ဖြစ် သည်။ သင်္ဘောကြီး၏ စက်ခန်းနှင့်ကပ်လျက်၊ ရေနွေးငွေ့ ဘွိုင်လာခန်းမှ မီးထိုးသမား၊ မြန်မာသင်္ဘောသား ဖေမောင်တစ်ယောက်၊ ချွေးသီချွေး ပေါက်များနှင့်အတူ ပူပူလောင်လောင်ကြားမှာပင် အလုပ်ကို ဇယ်ဆက် သလို လုပ်ကိုင်နေရ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသင်္ဘောကြီး၏ ခရီးစဉ်မှာ သီဟိုဠ်ကျွန်းကိုလည်း ရောက်မည်။ | ပင်လယ်နီကိုလည်း ဖြတ်မည်။ အာဖရိကတိုက်သို့လည်း ကြုံတွေ့ရဦး မည်။ ပို့ဆူဒန်မှတစ်ဆင့် စူးအက်တူးမြောင်းကိုလည်း ချင်းနင်းဝင်ရောက် ဦးမည်။ ပို့ဆက်မှာ ဆိုက်ကပ်လိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ပြင်သစ်ပြည် ဗာဆေးမြို့၌ လည်း ခေတ္တရပ်နားပြီး၊ အင်္ဂလန်ပြည် လန်ဒန်မြို့ဆိပ်ကမ်းအထိ သွား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရမည်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်လကြာမည့်ပင်လယ်ခရီးဟု ဆိုနိုင်ပါ၏။သင်္ဘောသားမီးထိုး သမား ဖေမောင်သည်၊ လူပုံလူပန်းက အသားလတ်လတ်၊ မျက်နှာသွယ် သွယ်နှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ကျစ်လျစ်ကာ အရပ်အမောင်းမှာ ငါးပေခွဲ ခန့် ရှိလိမ့်မည်စကားပြောသွက်လက်ချက်ချာသည်။ ပေါင်းသင်းဆက် ဆံရေး ကောင်းမွန်ပြီး၊ လူချစ်လူခင် ပေါသူလည်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူက မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသ ပန်းတနော်သားတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖေမောင်၏စိတ်သည် ထိုနေ့က အထူးလှုပ်ရှားလျက်ရှိ၏။ မနေ့ က ညနေပိုင်းတွင် သူသည် အက်စ်အက်စ် အမရပူရသဘော်ကြီးဖြင့် ပြည်ပခရီးစဉ်လိုက်ပါမည့် ခရီးသည်များစာရင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ မမျှော် လင့်ဘဲနှင့် ပန်းတနော်သားတစ်ယောက်၏ အမည်ကို ဘွားခနဲတွေ့လိုက် ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုဘဉာဏ်...။ ပန်းတနော်သား. . . ကိုဘဉာဏ်။ မြစ်ဝကျွန်းပေါ် ၊ ဒေသ၊ ပန်းတနော်မှာ ပန်းချီရေးတဲ့ ကိုဘဉာဏ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်နယ်တည်းသားမို့၊ ဖေမောင်သည် ကိုဘဉာဏ်နှင့် သိကျွမ်းခဲ့ ၏။ သမုဒ္ဒရာ ဝမ်းတစ်ထွာဆိုသလို ကိုယ်သန်ရာသန်ရာ ဝမ်းစာရှာကြရာ | ဝယ် တစ်နယ်စီခြားခဲ့ကြရပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုတော့ သူတို့တစ်တွေ ပြန်ဆုံစည်းကြရပေတော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကာလမှာ ဗြိတိသျှ ကိုလိုနီကာလဖြစ်လေရာ အက်စ်အက်စ် အမရပူရ သင်္ဘောကြီးပေါ်ဝယ် သင်္ဘောသား လူမျိုးခြားများ လှုပ်ရှားလုပ် ကိုင်နေကြသည့် သမယဖြစ်၏။ အင်္ဂလိပ်၊ ပြင်သစ်၊ အိန္ဒိယသင်္ဘောသား ကများပြီး မြန်မာသင်္ဘောသားဟူ၍ မောင်ကျော်၊ ထွန်းကြိုင်နှင့် ဖေမောင် တို့သာပါပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖေမောင်တို့က စက်ခန်းအလုပ်သမားများဖြစ်ကြလေရာ သင်္ဘော ကြီး ခရီးမထွက်မီ၊ အက်ဖ်အိုခေါ် စက်မောင်းဆီများ စနစ်တကျ ဖြည့်တင်းကြရသည်အက်စ်အေအီးဝမ်းစစ်စတိခေါ်ချောဆီများလည်းဖြည့် တင်းကြရသည်စပေရာခေါ်မီးထိုးပြွန်ခေါင်းများကိုလည်းစစ်ဆေးနေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြရသည်။ ထို့ပြင် ရေယာဉ်၏ပဲ့ပိုင်းရှိ၊ တက်မစနစ် တယ်လီမိုတာခန်း တွင်လည်း လိုအပ်သည့် အမဲဆီချောဆီများ ဖြည့်တင်းနေကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအလုပ်ကို ဇယ်ဆက်သလိုလုပ်ပြီးနောက် မနက်စာထမင်းစား ကြသည်။ သင်္ဘောသားများ ထမင်းစားပြီးချိန် မွန်းလွဲပိုင်းလောက်မှစ၍ ပန်းဆိုးတန်း ကျန်းမာရေးဆိပ်ကမ်း တံတားမှတစ်ဆင့် ခရီးသည်တချို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သင်္ဘောပေါ် တက်လာကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖေမောင် စက်ခန်းတာဝန်ပြီးချိန်တွင် တခြား နိုင်ငံခြားသားများ နှင့်အတူ မောင်ကျော်နှင့် ထွန်းကြိုင်တို့က ဘွိုင်လာခန်းတစ်ယောက် စက်ခန်းတစ်ယောက် အလုပ်ဝင်နေကြရ၏။ သူတို့ လေးနာရီ တာဝန်ယူရ ချိန်တွင် ဖေမောင်က လေးနာရီ နားခွင့်ရနေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့ကြောင့် သင်္ဘော၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်း ဂန်းဝေးခေါ် လူအတက် အဆင်း လှေကားကြီး၏ထိပ်မှနေ၍ ဖေမောင်သည် တက်လာသော ခရီး သည်များကို စောင့်ကြည့်နေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပိန်ပိန်ပါးပါး၊ အသားညိုစိမ့်စိမ့်မျက်လုံးမျက်ဖန်ကောင်းကောင်း မြန်မာလူရွယ်တစ်ယောက်သည် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကို ကျနသေသပ် စွာ ဝတ်ဆင်ကာ လက်တစ်ဖက်က ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးကိုဆွဲပြီး သင်္ဘော ပေါ်သို့ တရွေ့ရွေ့တက်လာနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတွေ့ပြီ ကိုဘဉာဏ်ပါလား။ ဖေမောင် ဝမ်းသာသွားသည်။ “ပေး... ပေး.. ကိုဘဉာဏ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖေမောင်ကပန်းချီဆရာ၏လက်ဆွဲအိတ်ကြီးကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြေးဆွဲလိုက်သည်။ ကိုဘဉာဏ် အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟေ့... ဖေမောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်တော် ဒီသင်္ဘောမှာ မီးထိုးသမားလုပ်နေတယ် ကိုဘဉာဏ်” နှစ်ယောက်သား ဖက်လှဲတကင်း နှုတ်ဆက်မိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖေမောင်က ကိုဘဉာဏ် လိုက်ပါနေထိုင်ရမည့် အခန်းသို့ လိုက်ပို့ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မင်း.. ပန်းတနော်ကို ပြန်ရောက်သေးလား” ပန်းချီဆရာက မေးသည်။ “လွမ်းတာပေါ့ ကိုဘဉာဏ်ရာ၊ ဒါပေမဲ့ သင်္ဘောက ခရီးရှည်နေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော့ စိတ်က ခဏခဏပြန်ရောက်ပြီး၊ လူကိုယ်တိုင်ကတော့ ခြေဦး ပြန်မလှည့်နိုင်တော့တာ ကြာပါပြီ ကိုဘဉာဏ်ရာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မင်းတို့သင်္ဘောမှာမြန်မာသင်္ဘောသားဘယ်နှယောက်ပါလဲကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သုံးယောက်ဗျ၊ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း ထွန်းကြိုင်နဲ့ မောင်ကျော် | တို့တော့ စက်ခန်းထဲ အလုပ်ဆင်းနေကြလေရဲ့၊ ပင်လယ်ထဲကျမှ ဒီကောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးတော့မယ်ဗျာ။ ဒီခရီးစဉ်မှာ လန်ဒန်ရောက်တဲ့အထိ ဘာမှအားမငယ်နဲ့နော် ကိုဘဉာဏ်လိုတာရှိ ပြောသာပြော၊ ကျွန်တော်တို့ | အတတ်နိုင်ဆုံး စောင့်ရှောက်သွားပါ့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အေးကွာ .. ငါလည်းမင်းနဲ့တွေ့တာ၊စိတ်တော်တော်ချမ်းသာ သွားတယ်၊ မင်းတို့ မြန်မာသင်္ဘောသားတွေနဲ့ တွေ့ ရလို့ပေါ့ကွာ၊ ဒါနဲ့ မေးစမ်းပါဦးမယ်။ ဒီက လန်ဒန်အထိ ဘယ်လောက်ကြာမလဲကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သင်္ဘောခရီးစဉ်က တစ်လပေါ့ဗျာ၊ ကိုဘဉာဏ် တစ်ခါမှ လန်ဒန် မရောက်ဖူးသေးဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟင့်အင်း... နိုင်ငံခြားကို ဒါပထမဦးဆုံးအကြိမ်ပဲကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လာဗျာ... ကိုဘဉာဏ်... လေညင်းခံရင်း သင်္ဘောပဲ့ပိုင်း ( ကု န်း ပတ်မှာ စကားပြောကြရအောင်၊ ခင်ဗျား ၊ ဆေးပေါ့လိပ်သောက်လား၊ စီးကရက်သောက်လား၊ ဆေးပြင်းလိပ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ငါက... ရန်ကုန်ရောက်မှ စီးကရက်ကြိုက်နေတယ်ကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပန်းချီဆရာက ပြုံး၍ပြောလိုက်သည်။ စင်စစ်တွင်မူ ပန်းချီဆရာ သည် စကားနည်းသူဖြစ်၏။ အတွေးသမားပေကိုး။ သို့သော်လည်း ဇာတိသားချင်း ပြန်ဆုံရသည်မို့ သူ့ရင်ထဲတွင် လှိုက်လှဲနေပေသည်။ ဖေမောင်က ကိုဘဉာဏ်ကို သင်္ဘောမီးထိုးသမားများ နေထိုင်ရန် သတ် မှတ်ပေးထားသည့် အိပ်ခန်းသို့ ခဏခေါ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒါက... မောင်ကျော်ရဲ့ အိပ်စင်၊ ဟိုဟာက ထွန်းကြိုင်အိပ်တဲ့ အိပ်စင်၊ ကျွန်တော်က ဒီအိပ်စင်မှာအိပ်တယ်၊ သင်္ဘောသားဘဝဆိုတော့ ခပ်ကြမ်းကြမ်းပဲ ကိုဘဉာဏ်ချေ... ရော့ဗျာ စီးကရက်တစ်တောင့်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖေမောင်က . . လော့ကာခေါ် သင်္ဘောသားများ အသုံး အဆောင်ပစ္စည်းထားရာ၊ သံဗီရိုတစ်လုံးထဲမှ အံဆွဲတစ်ခုကိုဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး၊ ဆယ်ဘူးပါ စီးကရက်တစ်တောင့်ကိုယူကာ ပန်းချီဆရာ့ကို ပေးလိုက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကုန်သွားရင် ကျွန်တော့် သတိပေးနော် ကိုဘဉာဏ်” “ကျေးဇူးပါပဲကွာ” သူတို့နှစ်ယောက် သင်္ဘောနဲ့ပိုင်း ကုန်းပတ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဩဂုတ်လ၏ မိုးရိပ်မိုးငွေ့လေးတွေကတော့ သန်းနေ၏။ ရန် ကုန် မြစ်ကြီးအတိုင်း လှမ်းကြည့် လို က် တော့ တွဲ တေး တူးမြောင်းဝဘက်ဆီ လောက်မှာ မိုးသားနည်းနည်းလေး သို့ တက်နေတာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတွေ့ရသည်။ မိုးတွင်း ကာလမို့ မြစ်က ဝါညစ်ညစ်အရောင်။ စင်ရော်တွေ ပင်လယ်ပြန်ပြေး ချိန်မို့၊ တစ်ကောင်မှမတွေ့ရ။ မိုးက ရွာမချသေး။ ညကျ ပင်လယ်ထဲ ရောက်မှ တစ်မလောက်တော့ ရွာချလိမ့်မည်ထင်သည်။ နှစ်ယောက်သား စီးကရက်တစ်လိပ်စီစွာရင်း သင်္ဘောကြီးပေါ် တက်လာနေကြသော ခရီး သည်တချို့နှင့်၊ ကုန်တင်ကုန်ချလုပ်ငန်းကို လှမ်းကြည့်နေမိကြသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘယ်တုန်းက ရန်ကုန်ကို ရောက်တာလဲ ကိုဘဉာဏ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖေမောင်ကသင်္ဘောကုန်းပတ်ဘေးကာတန်းလက်ရန်းသံတိုင်ကို ကျောမှီရင်း၊ စီးကရက်ဖွာနေရာမှ ပန်းချီဆရာကို မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်ကမှ ရန်ကုန်ရောက်တာကွ၊ ဒီအရင်က မော်လမြိုင်မှာ ငါနေခဲ့ရသေးတယ်” ကိုဘဉာဏ်က ပြောပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43125365604501,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_801c42fc-9d48-4bc4-bdbc-0d248d79670e.jpg?v=1730272747"},{"product_id":"ဆောင်း၀င်းလတ်-မီးပြတိုက်","title":"ဆောင်း၀င်းလတ် - မီးပြတိုက်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပိတောက်ဖူးကလေးများမှာ အိပ်ပျော်နေကြဆဲပင် ဖြစ်သည်။ နွေဦးသစ်စမို့ သင်္ကြန်လက်ဆေးမိုးလည်း မရွာသေးပေ။ လမ်းဘေးဝဲယာတွင်မူ ရွက်ဝါတို့က သည်းသည်းလှုပ်မျှ ကြွေကျနေဆဲပင်ဖြစ်သည်။ ပုရစ်ဖူးစ နီကျင်ကျင် ရွက်တချို့ ကိုလည်း ပင်အိုတို့တွင် တွေ့ရတတ်သေးသည်။ နံနက်ခင်း၏ ခြံဝင်းကား ငှက်သံမှတစ်ပါး တိတ်လျက်။ အိန္ဒိယတိုင်းရင်းသား သတင်းစာပို့သမားလေး လာပို့သွားသော နေ့စဉ်ထုတ် သတင်းစာများကို ဖတ်ရင်း ဒေါ်ခင်ခင်မြမှာ ငိုင်ကျ သွားပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာနိုင်ငံ လွတ်လပ်ရေးမရသေးသောကာလ။ ရုံးပြင်ကန္တာမှန်သမျှ ဗြိတိသျှ အရာရှိများ အုပ်စိုးထားဆဲသမယဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတိုးတက်ရေးသတင်းစာထဲတွင် ကမ္ဘာကြီးအား စစ်ရိပ်စစ်ငွေ့များ သန်းစပြုပြီ ဆိုသည့် ကြေကွဲဖွယ်ရာ အဖြစ်သနစ်တချို့ သူရိယသတင်းစာထဲမှာလည်း ပါလာ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါ်ခင်ခင်မြက သူရိယသတင်းစာကိုကိုင်ရင်း ထမင်းစားစားပွဲတွင် အိုဗာတင်းတစ်ခွက်ကို ထိုင်သောက်နေသော ခင်ပွန်းသည်ဖြစ်သူ ဦးလှိုင်ကျော်အား သွားပေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပေါင်မုန့်မီးကင်ထောပတ်သုတ်တစ်ချပ်ကို မျှောချနေရင်းက ဦးလှိုင်ကျော် က\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသတင်းထူးသေးလဲ” ဟု ဇနီးဖြစ်သူအား ခပ်တိုးတိုးမေးလိုက်သည်။ “စစ်ရိပ်စစ်ငွေ့ တွေကတော့ စိုးရိမ်စရာပဲ။ ပင်လယ်ထဲရောက်နေတဲ့ သားလေး ကို ရှင် ပြန်မခေါ်သေးဘူးလား။ သားသမီးကို အလိုလိုက်တယ်ဆိုတာ အတိုင်း အတာတစ်ခုအထိပဲ ကောင်းမယ် ကိုလှိုင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါ်ခင်ခင်မြ၏စကားကြောင့် ဦးလှိုင်ကျော်က “ငါ့သား မင်းဇော် ပင်လယ်ထဲသွားနေတာ သက်သက်သွားပြီး အချိန် ဖြုန်းတီးနေတာ မဟုတ်ဘူးကွ။ တစ်နေ့မှာ ငါတို့ မြန်မာပြည် လွတ်လပ်ရေးရတဲ့ အခါကျရင် မြန်မာ့ပင်လယ်ပြင်ကို မြန်မာလူငယ်တွေ စိုးမိုးနိုင်ရမယ်။ မြန်မာ့ ပင်လယ်ပြင်ထဲက အလုပ် တော်တော်များများကို မြန်မာလူငယ်တွေက ဦးစီး ဦးဆောင်ပြုသွားနိုင်ရမယ်ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ အတွေးအခေါ် အမြော်အမြင်နဲ့ ဘယ်သူမှ စိတ်ကူးထဲမထည့်တဲ့ ဒီအလုပ်ကို အိန္ဒိယအလုပ်သမားတွေကြားထဲမှာ ပင်ပန်း ဆင်းရဲခံပြီး အောက်သက်ကြေအောင် အောက်ခြေသိမ်းကအစ အလုပ်သမားဘဝ နဲ့ သွားလုပ် သွားလေ့လာနေတာ မင်းလည်းအသိပဲ။ သူ့ ရည် ရွယ်ချက်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်းနေတယ်။ စွန့်စားချင်တဲ့ ယောက်ျားပီသတဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က ကောင်းနေ တယ်။ ဒီရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဒီအလုပ်ကို (၆)လသွားလုပ်ပါရစေဆိုပြီး မိဘကို ခွင့်တောင်းလို့ ငါ ခွင့်ပြုလိုက်တာပဲ။ (၆)လပြည့်တဲ့အခါ မင်း သားလေး ပြန်ရောက်လာမှာပဲ။ တစ်ခါတည်း သေရွာကိုသွားတာမှ မဟုတ်ဘဲကွာ။ ဘာတွေ တွေးပြီး ပူပင်နေတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ ပြီးတော့ ဧည့်ခန်းဆီသို့ ထ,\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eထွက်သွားကာ သတင်းစာကို စိတ်ဝင်တစား ဖတ်နေလေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါ်ခင်ခင်မြကား မျက်ရည်တွေရစ်ဝဲလာသည်အထိ ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းမိ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ဦးတည်းသောသားကလေး မင်းဇော်မှာ တက္ကသိုလ်ပညာကို အိုင်အေ စီနီယာတန်းအထိ တက်ပြီးချိန်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူ အထက်တန်းရှေ့နေ ဦးလှိုင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျော်ထံမှ နယ်ချဲ့ဆန့်ကျင်ရေး၊ မြန်မာပြည် ဗြိတိသျှကိုလိုနီစနစ်အောက်မှ လွတ်လပ်ရေး စကားလုံးများကို နာခံရင်း ယခုလို မဟုတ်ကဟုတ်က အလုပ်တွေ စိတ်ကူးတည့်ရာ လျှောက်လုပ်နေသည်ဟု ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ ဒေါ်ခင်ခင်မြ ယူကျုံးမရ ဖြစ်နေမိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသားလေးကို ရင်အုပ်မကွာထားချင်၏။ ဘီအေတန်းအထိ အောင်စေချင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရုံးတစ်ရုံးတွင် ပြန်တမ်းဝင်အရာရှိ ဖြစ်စေချင်၏။ ရွှေပေါ်မြတင် နေစေချင်၏။ | ဒေါ်ခင်ခင်မြကိုယ်တိုင်လည်း ခေတ်ပညာတတ်အသိုင်းအဝိုင်းကြားမှာ မွေးဖွား ကြီးပြင်းလာရသူဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနိုင်ငံရေးကို ဒေါ်ခင်ခင်မြ စိတ်မဝင်စားပေ။ အရေးကြီးတာက မိသားစု စားဝတ်နေရေး ပြေလည်ပြီး ဥမကွဲသိုက်မပျက် နေထိုင်နိုင်ရေးပင်ဖြစ်သည်ဟု သူ့အနေနှင့် ရိုးရိုးပင် တွေးလေသည်။ သားလေးမင်းဇော်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဆွေမျိုးသားချင်းနှင့် မိတ်ဆွေအသိုင်းအဝိုင်းတချို့က ပြစ်တင်ရှုံ့ချသည်ကိုလည်း ခံစားနေရသည်။ လူ့ခွစာ ဦးလှိုင်ကျော်၏ အတွေးအခေါ်မှားယွင်းမှုကြောင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်မင်းဇော်ဘဝ ပျက်စီးဆုံးရှုံးနစ်နာသွားပြီဟု ရင်ထုမနာပြောသူတွေက ပြော ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါကို ဦးလှိုင်ကျော်က လုံးဝဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ “လူတွေက အဲဒါခက်နေတာပဲကွ၊ နယ်ချဲ့ဆန့်ကျင်ရေး အမျိုးသား လွတ် မြောက်ရေး လုပ်နေတဲ့ ပညာတတ် မြန်မာလူငယ်တွေကို အားမပေးချင်တဲ့အပြင် အပြစ်တင်နေကြတယ်။ တစ်သက်လုံး သူများကျွန်ပြုတာ ခံသွားကြတော့မှာလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနားလည်တတ်ကျွမ်းဖို့ လိုလာလိမ့်မယ်။ မြန်မာတိုင်းရင်းသားလူငယ်တွေဟာ ရေပြင်၊ မြေပြင်နဲ့ ကောင်းကင်ကို ဖြန့်ပြီး အုပ်ချုပ်နိုင်ရမယ်။ တစ်နေ့ကျ မြန်မာပိုင် ပင်လယ်ကူးသဘောကြီးတွေ ရှိလာရမယ် ။ ဒီသင်္ဘောကြီးတွေ့ ဒီ လေယာဉ်ပျံကြီးတွေကို မြန်မာလူငယ်တွေက အုပ်ချုပ်ကွပ်ကဲပြီး မောင်းနှင်နိုင်ရ မယ်။ ခရီးသွားနိုင်ရမယ်။ ငါတို့သားလေး မင်းဇော်က ပညာတတ်လူငယ် တစ်ယောက်ဆိုတာ မှန်ပါတယ်။ တစ်နေ့ နိုင်ငံအုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းမှာ သူလည်း တစ်နေရာရာက ပါလာမှာပဲ။ ဒီကလေးက မြန်မာ့ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို စာအုပ် စာတမ်းတွေ အထောက်အထား ဓာတ်ပုံတွေကြည့်ပြီး စိတ်ဝင်စားနေတာ ကြာပြီ။ သူ့သူငယ်ချင်းတချို့ဆို ရေကြောင်းသွားလာရေးပညာရပ်ကို စိတ်ဝင်စားလို့ ကိုယ့်စရိတ်နဲ့ ကိုယ့်မိဘတွေကို ပူဆာခွင့်တောင်းပြီး အိန္ဒိယကတစ်ဆင့် အင်္ဂလန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမှာ ရေကြောင်းသိပ္ပံပညာတွေ သွားသင်နေကြပြီ။ မင်းဇော်သူငယ်ချင်း ခင်မောင် | ရင်ဆိုရင် လေယာဉ်အတတ် သွားသင်နေတယ်။ မောင်မင်းဇော်ကျတော့ မြန်မာ နိုင်ငံကို အလောင်းမင်းတရားကြီးလက်ထက်တော်ကတည်းက ကုန်သွယ်မှုစနစ်မှာ အချက်အချာကျတဲ့ ဆိပ်ကမ်းအဝင်အထွက်၊ အကောက်ခွန်ကိစ္စ၊ အုပ်ချုပ်ရေး စနစ်ကို အခြေတည်ခဲ့တာတွေ လေ့လာပြီး အခု အင်္ဂလိပ်လက်ထက်မှာ အင်္ဂလိပ် ဆိပ်ကမ်းအာဏာပိုင်အရာရှိတွေဟာ ဆိပ်ကမ်းနဲ့ ပတ်သက်လာရင် ရေကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်လာရင် ဘယ်လိုစနစ်တွေနဲ့ အုပ်ချုပ်နေလဲဆိုတာ အတွင်းကျကျ စိတ်ဝင် တစား လေ့လာချင်တဲ့စိတ် သူ့မှာ ဖြစ်ပေါ်နေတယ်။ အထူးသဖြင့် မြန်မာ့ ပင်လယ် နယ်နိမိတ်မှာ အချက်အချာကျတဲ့နေရာမှာ အင်္ဂလိပ်က မီးပြတိုက်တွေ၊ မီးပြလှေတွေ နေရာချထားပေးတာ သူ လေ့လာနေတယ်။ ထူးခြားချက်တစ်ခုက ဒီမီးပြတိုက်နဲ့ မီးပြလှေလုပ်ငန်းဟာ ပင်ပန်းလွန်းလို့ မြန်မာတွေ မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုပြီး အိန္ဒိယလူမျိုး | အလုပ်သမားတွေကို ရွေးပြီးထားတာ။ မောင်မင်းဇော်က ဘဝင်မကျ ဘူး။ တစ်နေ့မှာ မြန်မာနိုင်ငံ လွတ်လပ်ရေးရပြီဆိုတဲ့အခါကျရင် မြန်မာ့ပင်လယ် ပြင်မှာ မြန်မာလူငယ်တွေဟာ ဘယ်လိုလုပ်ငန်းမျိုးကိုမဆို အောက်ခြေသိမ်း သိသင့် သိထိုက်တာမှန်သမျှ သိထားသင့်တယ်။ သိထားနားလည်ထားမှ မိမိ ပညာအရည် အချင်းအလိုက် သက်ဆိုင်ရာ မြန်မာအလုပ်သမားတွေကို ခန့်ထားပြီး စီမံနိုင်မယ်၊ ကွပ်ကဲနိုင်မယ်၊ အုပ်ချုပ်နိုင်မယ်၊ အလုပ်သမားတွေရဲ့ဘဝ လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မယ်လို့ သူက ယုံကြည်ထားတယ်။ ဒါကြောင့် ဖေဖေ့အသိ ရေကြောင်းဌာနက အရာရှိ မစ္စတာတွမ်မလိုကို ခွင့်တောင်းပြီး သားလေ့လာချင်တဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပင်လယ်ထဲက မီးပြတိုက်မှာ ၆လလောက် သွားအလုပ်လုပ်ခွင့်ပေးပါဖေဖေလို့ ပြောကာ မင်းလည်း အသိသားပဲ။ သားရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဟာ ဘာလဲဆိုတာ ဆွေမျိုး သားချင်းနဲ့ မိတ်သင်္ဂဟတွေကို မင်း ရှင်းမပြတတ်ဘူးလား။ မင်းမှာ ပါးစပ်မပါ ဘူးလား။ ဒီလိုရှင်းပြတာကိုမှ သူတို့က လက်မခံနိုင်ကြရင်လည်း နေပစေပေါ့ကွာ။ ငါလည်း မိဘအရင်းပါ။ ငါ့သားကို ငါ ချစ်တတ်တာပေါ့ ။ သေရွာသွားရမယ့် လမ်းပဲဖြစ်နေပါစေ၊ သားသမီးရဲ့ ရွေးချယ်တဲ့လမ်းကြောင်းက ဘယ်သူ့ကိုမှ အဆိပ်အတောက်မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုရင် မိဘက ခွင့်ပြုရမှာပဲ။ အများကောင်းဖို့ သူလုပ်နေတာကွ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးလှိုင်ကျော်က ဤသို့ ပင် ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောခဲ့ရပေါင်း များပေပြီ။ ရှေ့နေ ဆိုတော့ ဆင်ခြေဆင်လက်ကလည်း ပေးတတ်ပဟု မေးသူက ကြသေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်။ ဦးလှိုင်ကျော် ဂရုမစိုက်။ သူ အမှုလိုက်ပေးတာကအစ ပိုက်ဆံနွမ်းပါး ချို့တဲ့သော မြန်မာတိုင်းရင်းသားများဘက်မှသာ ရွေးပြီး လိုက်ပေးနေသည်။ မည်သည့်နိုင်ငံခြားသားက ပိုက်ဆံမည်မျှပုံပေးပေး မလိုက်ခဲ့။ သူ ဥပဒေပညာ သင်ယူထားတာ မြန်မာတိုင်းရင်းသားများ ဥပဒေပညာကို လေးစားလိုက်တာတတ် ဖို့နှင့် မြန်မာတိုင်းရင်းသားများဘက်က အမှန်တရားကို ခုခံကာကွယ်ချေပဖို့ | အတွက်သာ ဖြစ်လေသည်။ ဦးလှိုင်ကျော်၏ ရိုးဖြောင့်တည်ကြည်မှုနှင့် ပြတ်သားမှု ကို ရိပ်စားမိသော အင်္ဂလိပ်အရာရှိ အသိုင်းအဝိုင်းတချို့ကပင် သူ့ကို ဂရုထား လေးစားမှု ရှိကြပေသည်။ ထိုအုပ်စုထဲတွင် မင်းဇော်ကို အလုပ်သွင်းပေးသော ဆိပ်ကမ်းရုံးအရာရှိ မစ္စတာတွမ်မလိုလည်း ပါပေသည်။ ထို့ကြောင့် အိန္ဒိယလူမျိုး | အလုပ်သမားများကြားတွင် ရှားရှားပါးပါး မြန်မာအလုပ်သမား မင်းဇော်ဆိုတာ ရှိလာရခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43125373042837,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_99977e0e-3098-4a21-a6fb-6525ec9b0fb2.jpg?v=1730272755"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/%e1%80%86%e1%80%b1%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%ba%e1%80%b8%e1%81%80%e1%80%84%e1%80%ba%e1%80%9c%e1%80%90%e1%80%ba.oembed","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}