{"title":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး","description":"\u003ca href=\"https:\/\/my.wikipedia.org\/wiki\/%E1%80%82%E1%80%BB%E1%80%AC%E1%80%94%E1%80%9A%E1%80%BA%E1%80%80%E1%80%BB%E1%80%B1%E1%80%AC%E1%80%BA_%E1%80%99%E1%80%99%E1%80%9C%E1%80%B1%E1%80%B8\"\u003eစာရေးဆရာမ၏ အတ္တုပ္ပတ္တိ\u003c\/a\u003e","products":[{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမေလး-သုံးစောင်တွဲကျမ်း","title":"အဌမုခ၊ဓာတုဝိတ္ထာရဓာတုဝိဘာဂဒီပနီသုံးစောင်တွဲကျမ်း","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနမောတဿ ဘဂဝတော အရဟတော\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eရတနယ ပဏာမ။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁။           သုံးခွင်ဘုံနတ်၊ မြတ်ထက်မြတ်သား၊ ဥက္ကဋ္ဌိဂိုဏ်းသီး၊ ကပ်လုံးချီးလည်း၊ အပြီးမနော်၊ ကျေးဇူးတော်တည့်၊ အဖော် ပဝရ၊ သမ္ဗုဒ္ဓနှင့်၊ ဓမ္မဆယ်ဖြာ၊ မြတ်သံဃာဟု၊ အရိယာရှစ်၊ မြူတေနှစ်ကို၊ ပွင့်သစ်စက်စက်၊ ခိုင်လုံးရှက်သို၊ ဦးထက်ဆင်လှုံ၊ ရှိလက်သည်၊ မုံဝတ်ရွှေ လှိုင်အ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၂။            ကုံးဆင်ယုံမှတ်၊ ကြာမုံဝတ်ဆွီ၊ ဦးညွတ်ပန်ဆင်၊ ရှိပန်း တင်လျက်၊ အကြင်လေး၊ သူတော်အား၊ ဇယာအာရုံ၊ သုဒ္ဓါဟုန်ကြောင့်၊ လောက်လုံစေ စေ၊ ရှေးကျမ်းတွေကို၊ ကွယ် ရွှေ့မဝှက်၊ ထင်ကွက်ကွက်လျှင်၊ ခက်လက်ဖြိုးဖြိုး၊ ကပ်ဦးမိုးညှိုး၊ ဉာဏ်မျိုးခွယ်စုံ၊ ချမ်းရိပ်မြ သည်၊ အာဂုံရွတ်စေ ခိုင်အခံ့ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၃။            ထုံးတင်ပုံတတ်၊ အိုသူမြတ်တို၊ ဓာတ်လည်းလေး၊ ရှစ်ဒီသာနှင့်၊ ကုရာဆေးဝါး၊ သမားဗေဒင်၊ မျက်မှောက်မြင် လျက်၊ ကောင်းအင်ပြည့်ဝ၊ မည်နာမကား၊ အဋ္ဌမုခ ဓာတ်ကျမ်းဟု၊ အလင်္ကာဆင်၊ ဖွဲ့စီရင်ပိမ့်၊ လူတွင်လူမြတ်၊ ကဝိထွတ်ဟု၊ အတတ်ဂုဏ်ရည်၊ ပွင့်လင်းစည်ဖို၊ ရွှင်ကြည်ခိုလှုံ၊ သောတာရုံ သည်၊ နာတုံညွှတ်လေ ကြိုင်ယနံ့ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဋ္ဌမုခဓာတ်ပုံလက်။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အဋ္ဌလက်ပုံ၊ သားပြီးတုံမှ၊ ကြာမှုံဝတ်ရင့်၊ အတင့်ပြီးသည်။ သုံးလည်စိုးအုပ်၊ ရဲစွမ်းထုတ်က၊ မြဲကုပ်အစူး၊ ထက်ဦးရေလှိုင်း၊ ဝိုက်သိုင်းကြံတွေ၊ စွယ်ရောင်သွေ့ဖြင့် ။ အရှေ့ကသည်၊ လက်ဝဲ လည်၍၊ ရှစ်မည်ဂြိုဟ်ချ၊ ပြီးမှမပျက်၊ လူ့အသက်ကို၊ တချက် တည်လတ်၊ အဋ္ဌဖြတ်လျက်၊ သေသတ်အကြွင်း၊ လှည့်ရင်း အရှေ့ ၊ စ၍ရေပါ၊ ရောက်ရာအစ၊ ပဋ္ဌမဂြိုဟ်သုံး၊ စန်းသုံးစန်း ငုပ်၊ ဓာတ်ငုပ်သင်းချိုင်း၊ ကသိုဏ်းပုံရှု၊ ဒုတိယဆောင်ကြေ၊ ခိုက်လေသမသော၊ အဟောလေးဝ၊ တတိယလျှင်၊ မိတ်ပင်မှတ် လေ၊ လေးထွေစတုတ္ထ၊ သောကဥပါဒ်၊ စုတ်လာဘ်လည်းမြင်၊ လေးအင်ဂြိုဟ်မ၊ အပရှိလျှင်၊ တွင်းပင်ရှိရိုး၊ အမျိုးဒေသ၊ ဓာတ် အရနှင့်၊ နှိုင်းဆဆင်ခြင်၊ ငုပ်လျှင်ပေါ်အောင်၊ ကြောင် မိတ်နံ၊ နှစ်တန်အစာ၊ ပေးရာသည်ချည်း၊ ဆေးလည်းတတန်၊ရှောင်ရန်တထွေ၊ ဥဝေစံကူး၊ ရေဘူးတောသူ၊ ရန်မူလည်းဆို၊ ဦးညိုခေမာ၊ သုတာဝေရီ၊ မမှီတဲ့ရာ၊ ဓမ္မာသောက၊ အင်းဝရာဇာ၊ ကာရန်စစ်၊ ဖွေသနစ်၍၊ အပြစ်စင်အောင်၊ ကြဉ်ရှောင်ပယ် ကွင်း၊ သက်စားကြွင်းနှင့်၊ လှည့်ရင်းကျရာ၊ ဂြိုဟ်အိမ်မှာလျှင်၊ လေးဖြာနံစု၊ ဓာတ်ကိုရှု၍၊ ဇာဂရုမှ၊ အင်္ဂဝိဇ္ဇာ၊ နည်းကျယ်စွာကို၊ မှန်စွာယှဉ်မြို့၊ဂြိုဟ် ပရိယာယ်၊ သွယ်သွယ်ဟောကာ၊ နေရာဒေသ။ က၁လမျိုးရိုး၊ ပုန်းလျှိုးလုယက်၊ ကွယ်ဝှက်ထောင့်ဘိ၊ မလွတ်ရှိ သည်၊ မျက်စိနားနှယ် အလားတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eတနင်းအိမ် ဟောခန်းလက်။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဇမ္ဗူဒီပါ၊ ကျွန်းအောင်ချာဝယ်၊ နရာလူများ၊ မှတ်စိမ့်ထား သည်၊ ခြောက်ပါးကိုးဆယ်၊ အန္တရာယ်ကို၊ လွယ်လွယ်စေမှု၊ စတုသင်္ခေပ၊ အကျဉ်းပြပိမ့်၊ တိဿမထေရ်၊ ထားခဲ့သည်ကို၊ နားလည်စိမ့်ငှ၊ မှတ်ကုန်ပါလော့၊ အက္ခရာတိမ်မြုပ်၊ ဘဏ်ချွန်း အုပ်၍၊ ပြာအစ၊ ဗျားဟုန်၊ ခဲလေတုန်က၊ အန္တကရိ၊ ဟိုင်းနှင့်ဖိသော်၊ ငြိမ်း၏အမှန်၊ မငြိမ်းပြန်မူ၊ ဆဒ္ဒန်နာဂေ၊ ပေါက်စေလောဟု၊ ကျမ်းဟောင်ကန်၊ မိန့်ချက်မှန်သည်၊ ဗျ” ကျားခန်း နိဋ္ဌိတည်း။ ။စန္ဒုမုခ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eတနင်္ဂနွေအိမ် ဟောခန်းလင်္ကာ။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂရုဠဟု၊ သူနမှန်၊ ဂဠုန်ပျံလျှင်၊မြင်းထန်တေဇ၊သုတ်လက မူ ဥသာမပျက်၊ ကျမ်းထွက်အလို၊ နဂိုပူးမင်း၊ ခဲလေလျင်းက၊ ကြေပျက်ပြား၊ ဥပဒ်ရှား၍၊ သူအားချမ်းသာ၊ ရောက်စေရာ၏။ မြန်စွာသုခ၊မရောက်ကမူ၊ အောင်ပတချက်၊ မိတ်ဖက်အရ၊ပစ္ဆိမက ဖလ်မြကျောက်ဂူ၊ ပျော်လေ့မူသည်၊ မိတတူဟိရည၊ နောက်ထပ် ပြစေ၊ ချမ်းသာလေ့၏၊ မသွေမိတ်ခံ၊ ရန်တချက်ထောက်၊ ချမ်းသာရောက်သည်၊ ရှိန်တောက်ဂဠုန် အခန်းတည်း။ ။ သူရဇ္ဇမုခ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသောကြာ အိမ် ဟောခန်းလက်။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဥတ္တရဒီသာ၊ မြောက် မျက် နှာ က၊ ရောင် ဝါထိန် လျှမ်း၊ကျောက်ဂူနန်း၌၊ ရွှင်လန်းပျော်ပေ၊ ပူးထက်နေသော၊ မိုးမြေ ရိုက်တုံ၊ အာကဘုံက၊ တောင်ဟုန်ရှိန်ပြင်း၊ ဂဠုန်မင်းအား၊ နှိပ်နင်းစေရ၊ ဆေးချက်ပြလော့၊ ပူးလှမိတ်ဆွေ၊ ကျောက်နန်း နေသည့်၊ ကေသရာမည်၊ ခြင်္သေ့ဆီကို၊ တလီနောက်ထပ်၊ ပေးစေ အပ်၏၊ ပူးခတ်နာ၊ သဘောတူရာ၊ စွယ်ရှက်လာက၊ ချမ်း သာရသည်၊ မုခမှတ်ရန် ပူးခန်းတည်း။ ။သောကြာမုခ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eရာဟု အိမ် ဟော ခန်းလက် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပါရပ်ဒီသာ၊ နောက်မြောက်မှာလျှင်၊ နာနာဘာဝ၊ စွမ်းနိုင် လှသား၊ ဂြိုဟ်များရာဇာ၊ တံခိုးနာသည်၊ အက၊ ဟိုင်းမင်း ရှိမြင်၊နေရပ်ခွင်၌၊ သက်လျှင်ရောက်ထ၊ ကြိမ်လကမူ၊ ဘယ ဘေးဒဏ်၊ လွန်ပြင်းထန်၍၊ ရန်ကြီးလှ၊ မိတ်နံခစေ၊ အဖွဲ့ဘောမ၊ ဂြိုဟ်ပပကို၊ သောမနှင့်ချေ၊ အကြေနက္ခတ်၊ တလုံးရပ် ၏၊ ပြတ်သည့်တခန်း၊ ခန္ဓာလန်းလိမ့်၊ မချမ်းသာသော၊ မရောနှောနှင့်၊ အဂဗ္ဗူ၊ စရေဝံသ၊ မယှဉ်ကြလို၊ ဦးညိုခေမာ သုတာဝေရီ၊ မမှီတဲ့ရာ၊ ဓမ္မာသောက၊ အင်းဝရာဇာ၊ ဆေးချက် ပါက၊ မရဏစစ်၊ အမှန်ဖြစ်သည်၊ သက်စစ်ဟိုင်းကျ ဟောခန်း တည်း။ ။ပရပ်မုခ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြာသပတေး အိမ် ဟာခန်းလက်။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပစ္ဆိမသာ၊ နောက်မျက်နှာ၌၊ ရာဇာကြွက်လှ၊ ဟိရညမူ၊ ခဲထမှန်စွာ၊ ဘာဒုက္ခ၊ ကြီးပြင်းကလျှင်၊ ပူးလှမိတ်ဆွေ၊ ကေ သရာခံ၊ ခြင်္သေ့ ပျံနှင့်၊ နံသင့်ခံစေ၊ မိတ်ဆွေအရ၊ အောင်ပအကြုံ၊ ငှက်ဂဠုန်နှင့်၊ ပြတုံဆေးချက်၊ ကျားမင်းထွက်က၊ အမျက်လည်းကြေ၊ ရန်လည်းပြေသည်၊ ကျမ်းရွှေမုခ ကြွက်ခန်းတည်း။ ။ ဂုရုမုခ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eစနေအိမ် ဟော ခန်းလာ။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သောရီဝ ရေ၊ စနေအရ၊ ထောင့်ပါပ၌၊ နာဂနဂါး၊ မှူး ပျော်ပါးလျက်၊ စံစားလှည့်ရာ၊ ရပ်ခန်းဝါထက်၊ သက်သာ ရောက်လေ၊ အခြွေအရ၊ ရှောင်ကြဉ်ကြလော့၊ ရလျင်စားမိ၊ ဘယာဖိသော်၊ ဒက္ခိဏာမှတ်၊ တောင်အရပ်က၊ ပေါက်လှဆင်ပြောင်၊ ကြေအောင်နင်းယူ၊ နောက်ထပ်မူကား၊ ဆင်ဖြူဟိုင်းလှ၊ မိတ်အရကို၊ ပြလေတတန်၊ ရှင်အရဟံတည့်၊ ရှင်ပျံတိဿ၊ ဘွဲ့မည် ရသား၊ ခပ်ထတံဆိပ်၊ လက်ဝယ်နှိပ်၍၊ ဂုဏ်ဟိတ်ပြဆို၊ ဓာတ်ဖို ဓာတ်မ၊ ထုပ်ဖော်ဆလျက်၊ ဒန်းလှအာပေါ၊ မှန်မောမုချ။ ဧကန္တတည့်၊မရမမှန်၊ ရှိလေပြန်မူ၊နှစ်တန်အက္ခရာ၊နှောပြီးခါဝယ်၊ သတ္တဗီသ၊ချေလကမူ၊ အရမကြေ၊ ကျေလျင်နှစ်ဆယ်၊ စွန်းဝယ် သတ္တေ၊ နက္ခတ်ကြသည်၊ မှတ်လေရေနတ် ဟောခန်းတည်း။ ။ သောရီခ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုဒ္ဓဟူးအိမ် ာခန်းလက်။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           စက်မြတ်ဝရဇိန်၊ နတ်ပစ်ချိန်ညှိ၊ မထိန်သေသ၊ တခန်းပြပိမ့်။ ဒက္ခိဏဒီသံ၊ တောင်ရပ်ဋ္ဌာန်ဝယ်၊ ဆဒ္ဒန်ဆင်လှ၊ ပျော်မြူပသည်။တောဝမြိုင်သာ၊ ဟေဝန္တာဝယ်၊ ဇိဌာသက်ကျ၊ ဆုံလကမူ၊ ကာယကြုံလှီ၊ မအီမသာ၊ ဘယာဖွဲ့စည်း၊ နာရောက်သည်းသော်၊ နည်းမှာပုံသေ၊ ကျမ်းရင်းဖွေ၍၊ အကြေနက္ခတ်၊ တေဇောဓာတ်ပြု၊ ဝိရူပက္ခ၊ အခြေမရောက်၊ အမောက်နီဖန်၊ ဆိပ်ပြင်းထန်သည့်၊ အမှန်နာ၊ ပေါက်စေသောဟ၊ ကျမ်းဟောဧကန်၊ မငြိမ်း ပြန်မူ၊ ကိန်းမှန်အရ၊ စန်းအကျနှင့်၊ ဗျဂ္ဃသူတော်၊ မိတ်ဖေါ်မှန်လှ၊ နောက်ထပ်ပြလေ၊ မမှားစေနှင့်၊ မှားထွေအပါယ်၊ လှမ်းဝယ် မုချ၊ မှန်ကန်ကမူ၊ သုံးဝချမ်းသာ၊ ရလေရာသည်၊ ကျမ်းလာ ဆင်မင်း ဟောခန်းတည်း။ ။ဗုဒ္ဓမုခ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်္ဂအိမ် ဟောခန်းလာ။ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ရှေ့တောင်ရပ်က၊ ဂြိုဟ်မြတ်အင်္ဂါ၊ သက်ရောက်လာမူ၊ ငုတ် ခါ ပထဝီ၊ ဆောင်ပြီးတေဇော၊ တချက်ဟောလော၊ သဘောထောက်ဆ၊ ပါပဂြိုဟ်သုံး၊ စန်းသုံးလွန်းပြတ်၊ နှစ်ထပ်နှစ်စုံ ကုန်လည်းကုန်က၊ ကြံပုံခဲခက်၊ ဥာဏ်ဖြင့်တွက်၍၊ ဆေးချက် အဟာရ၊ ပြုပြီးမှလျှင်၊ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ၊ ရံသင်္ဃာနှင့်၊ မြတ်စွာကိုးဆူ၊ ပူဇော်မူ၍၊ ဆွမ်းဖြူဩဇာ၊ သဒ္ဒဆိုက်ဆိုက်၊ နှစ်ခြိုက်စေတနာ၊ လှူဒါန်းပါက၊ လွတ်ရာလွတ်ကြောင်း၊ ဆုတောင်းပန်ထွာ၊ ဘေးကင်းရာ၏၊ အစစာပေးငြမ်း၊ နည်းတခန်းကား၊ စိန်ပန်းအရ၊ ဟိရ\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585224859797,"sku":"","price":6000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c7e39d53-397d-4ea6-80a8-8db0df659b25.jpg?v=1730220544"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-အဖြူ","title":"အဖြူ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျီခနဲမြည်၍ တစ်ဖြည်းဖြည်း ပွင့်လာလျှင် ပွင့်လာချင်းပင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းလျက် အလွန်ခန့်ညား တည်ကြည်သောအသွင်ရှိ သည့်ယောက်ျားပျို၏ ကိုယ်သဏ္ဌာန်သည် တံခါးဝတွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်လျက်ပေါ်လာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အစေခံ မိန်းကလေးသည် လုံးလုံးပွင့်သွားသည်အထိ ဆွဲ၍ ဖွင့်ပြီးလျှင် ပြီးချင်း၊ တစ်ခုသော အခန်းဆီသို့ လျင်မြန်သွက်လက်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်သွားတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယောက်ျားပျို၏ ကိုယ်သည် ရှေ့သို့တစ်လှမ်းမျှမတိုးဘဲ၊ တံခါး ဝ၌ မားမားမတ်မတ် ရပ်နေသည် မှန်သော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများ သည်အိမ်ထဲရှိ အခင်းအကျင်းများ၊ ပန်းချီကားများ ဓာတ်ပုံများဆီသို့ လျင်မြန်စွာရောက်သွားကာ၊ တစ်ခုသော ဓာတ်ပုံကားကြီးပေါ်တွင် စူးစိုက် ရစ်ဝဲလျက်နေလေ၏။ စောစောကပင်လျှင် ကြည့်ခဲ့ရာတွင် သပ်သပ် ရပ်ရပ် လှလှပပ ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော အခင်းအကျင်းများသည် အလွန် ကျက်သရေရှိလှပြီဟု အောက်မေ့မိသော်လည်း အခန်းကြီးတစ်ခန်းလုံး တွင် ဤဓာတ်ပုံကားကြီးလောက် မည်သည့်အရာမျှ ကျက်သရေမရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤအခန်းကြီးတစ်ခုတည်းတွင်သာလော၊ နိုင်ငံတော်တစ်ဝန်းလုံး ကမ္ဘာလောကဓာတ်တစ်ခုလုံးတွင် တုဘက်မရှိ၊ ကျက်သရေအတိဖြင့် ပကတိ ဖိတ်ဖိတ်ဝေ ဖြိုးလက်နေသည်ဟု အောက်မေ့မိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အနောက်နိုင်ငံမှ ပန်းချီကျော်ကြီးများ ရေးဆွဲသွားသည့် အလှ ဘုရင်မလေးများကိုလည်း မြင်ဖူး၏။ နိုင်ငံတော်မှ ဦးထွန်းကြွယ်၊ ဦးဘတုံ၊ ဦးအုန်းလွင်စသည့် ပန်းချီကျော်ကြီးများ ရေးဆွဲကြသည့်အချော ထိပ် ခေါင်တင်များ၏ ကားတို့ကိုလည်း အရာထောင်မြင်ဖူးခဲ့၏။ သို့သော် မိမိယခုမြင်တွေ့ ကာ မျက်စိအရသာခံ၍ မဝနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသော ဓာတ်ပုံကားကြီးနှင့်စာသော် ထိုကားထိုးကားများမှာ အလှကိုကားဆောင် ၏။ သို့သော် ဤဓာတ်ပုံကားကြီးကဲ့သို့ ကြည်လင်သော ကျက်သရေကို ကား မဆောင်နိုင်ရှာကြဘဲ၊ ပကတိလန်းဆတ်သော နှင်းဆီပွင့်ကလေး နှင့်စက္ကူနှင်းဆီပန်းများ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကွာလှမ်း လှသကဲ့သို့ ကွာလှမ်း လှသည်ကို တွေ့မြင်ရလေ၏။ ဤသို့ တွေ့မြင်ရလေလေ ကြည့်မဝနိုင် အောင်ဖြစ်ကာ ပိုမိုစူးစိုက်ကြည့်မိလေလေ ဖြစ်နေတော့ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဓာတ်ပုံကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေသော မျက်စိအလင်းထဲသို့ အောက်ဘက်ဆီမှ တစ်စုံတစ်ခုသော သဏ္ဌာန်လှုပ်ရှားဝင်ရောက်လာ သည့်အတွက် အောက်ဘက်သို့လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဓာတ်ပုံရှင်ကိုယ်တိုင် ဓာတ်ပုံအောက်ရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မိမိအား မျက်နှာမူလျက် ရပ်တန့် ရောက်ရှိနေသည်ကို မြင်ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အသက် ၂၀ နှင့် ၂၃ နှစ်အတွင်းလောက်မှာရှိသဖြင့် အလှ အယဉ်စည်ပင်ဖွံ့ဖြိုးလျက် အစွမ်းကုန် အလှမိုးရွာချနေလေ၏။ မျက်လုံး များမှာ လျှံဝင်းတောက်ပ လွန်စွာလှပလျက် အထူးသိမ်မွေ့ခန့်ညားသည့် ကျက်သရေရောင်ဝါကို တဖိတ်ဖိတ် တပြက်ပြက်လက်၍ ပြနေလေ၏။ သေးငယ်သော နှုတ်ခမ်းမှာ သန္တာနီသွေး နှင်းဆီရောင် ရေးခြယ်ထားသည့်အလား နီမြန်းသော ပန်းဖတ်နုကလေးသဖွယ် ဖြစ်နေလေ၏။ ကိုယ်လုံး ကိုယ်ထည်မှာ ပန်းပုဆရာများငေးမောရလောက်အောင် အချိုးအဆစ် ကျစ်လျစ်ပြေပြစ်သည့်အလှတုံး အလှခဲကလေး ဖြစ်လေသည်။ ဆံပင်မှာ လည်း ပိတုန်းရောင်မခြား နက်မှောင်၍နေလေရာ ညီညာသော မျက်နှာပြင် ပေါ်၌ သွယ်တန်းမို့မောက်နေသည့် အလွန်လှပသော နှာတံဖြူကလေး ကိုပိုမိုပေါ်လွင်အောင် ကျောထောက်နောက်ခံအားပေးနေသကဲ့သို့ မှတ် ထင်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယောက်ျားပျို၏ စိတ်၌ ထိုမိန်းမပျိုအား ဓာတ်ပုံထဲတွင်လည်း ကောင်း၊ အခြားပွဲလမ်းသဘင် အခမ်းအနားများမှာတွင်လည်းကောင်း၊ မြင်ရသည်ထက်ပင် ပိုမို၍ စက်စက်ယိုလှနေသည်ဟု မှတ်ထင်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယောက်ျားပျိုသည် ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်းမျှတိုး၍ ဝင်အလာမှာ မိန်းမပျိုသည် ကိုယ်ကို ယိမ်းရုံကလေးမျှ ကိုင်းညွတ်လျက် ရီဝေသော မျက်လုံးများနှင့် ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုမြတ်စိုးကို မော်လမြိုင်က ထွက်လာဖို့ အဖြူမှာတာသိပြီ မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သိပါပြီ အဖြူ၊ ကိုမြတ်စိုး သိပါပြီ၊ စောစောက ကိုမြတ်စိုးစိတ် ထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ တစ်ပုံတစ်ခေါင်းကြီးနဲ့ ဖြစ်နေပေမယ့် အဖြူ အခုလို တွေ့တွေ့ချင်းမေးတာနဲ့ကိုပဲ ကိုမြတ်စိုး သိပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့လည်း ချစ်သူတို့သဘာဝ အချစ်ကိုသာ မြင်တတ်တာကိုး အဖြူ၊ ဒီတော့ ယုံ စားမိတာပဲ၊ အခုအဖြူမျက်နှာကို မြင်ရလို့တော့ လာခဲ့ရတာ အချည်းနှီး မဖြစ်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မှန်ပါတယ် ကိုမြတ်စိုး၊ ကိုမြတ်စိုး အခု လာပြန်တော့ အဖြူ ဘယ်သူအတွက် အတွေ့ ခံတယ်ဆိုတာ ကိုမြတ်စိုး သိပါလိမ့်မယ်၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နီးစပ်လို့ မရတဲ့ ဘဝမျိုးမှာ နေကြရတာမို့အခုအထိ နီးကြဖို့ နည်းလမ်းကို မမြင်သေးတာ ပြောချင်တဲ့အတွက် အတွေ့ခံတာပါ။ ဒီဟာမျိုးကို ကြံကောင်းတယ် ထားပါဦး၊ မတော်တဲ့ အလုပ် အဖြူမှာဖြစ်နေလို့ နောက်ထပ်မတွေ့ကြဖို့ ထပ်ပြီး တောင်းပန် ချင်တာပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပြောပါ.. အဖြူရယ် ပြောပါ၊ အဖြူပြောတဲ့ စကားဟာ ဘယ် လောက် တင်းရင်းခက်မာနေနေ သိပ်ပြီး သာယာချိုအေးတဲ့ အသံကလေး နဲ့ပြောတာကိုပဲ ကိုမြတ်စိုး စိတ်ကိုဖြေဖျော်ရာ ဖြစ်နေတယ်၊ နီးဖို့နည်း လမ်းမမြင်သေးလို့ ဆိုတာလည်း နီးလို့ရနိုင်ရင်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်တွေ အများကြီးပါဝင်တယ်လို့ ယူဆတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုမြတ်စိုးကို ချစ်ပါပြီလို့ တစ်ခါမှ ဝန်မခံသေးတာလည်း သတိထားပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုမြတ်စိုးကို မချစ်နိုင်ဘူး၊ မုန်းတယ်ရယ်လို့ အခုအထိတစ် ကြိမ်တစ်ခါမှ မကြားရသေးပါဘူး၊ ကိုမြတ်စိုးရဲ့ အချစ်ဟာ တစ်ယောက် နဲ့တစ်ယောက် ဘယ်လောက်ဝေးကွာနေပေမယ့်လည်း ဘယ်တော့မှ မဝေးနိုင်တဲ့ အချစ်မေတ္တာမို့ အသည်းနှလုံးမှာ စွဲမြဲနေခဲ့ပါတယ်၊ တစ်နှစ် က အဖြူကို တွေ့ရကတည်းကစပြီး အချစ်ကြောင့် ထင်ခဲ့မြင်ခဲ့ရတဲ့ အာရုံတွေဟာ အခုထိ မပျောက်ပျက်ပါဘူး၊ အဲဒီတုန်းက အဖြူဝတ်စား ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကိုတောင် အခုမြင်ရသလို ထင်ထင်ရှားရှား စွဲနေတယ်၊ အခုတစ်ခါ တွေ့ပြန်တော့လည်း ဟိုတုန်းကထက် အဆ ပေါင်းများစွာ ကိုမြတ်စိုးရဲ့ နှလုံးကို ကျွမ်းလောင်ပြီး အသည်းထိအောင် ခိုက်လွန်းလို့ ငြိမ်းဖို့နည်းလမ်းမရှိအောင် ဖြစ်နေပါတယ်၊ ဒါလောက် စွဲမြဲကြံ့ခိုင်တဲ့ အချစ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်အပေါ်မှာ အချစ်မဝင်ဘဲ နှင်တာများ အဖြူ ရက်စက်ရာ ကျလှပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိန်းမပျိုမှာ လက်ချင်းယှက်၍ ဆုပ်ပြီး၊ ခေါင်းကို အောက်သို့စိုက်ထားကာ တစ်စုံတစ်ရာကို ဝမ်းနည်းစွာ တွေး၍ နေသကဲ့သို့ ဆိတ်ငြိမ်စွာသာ ရပ်၍ နားထောင်နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တွေ့ကြတုန်းက အဲဒီညကို မှတ်မိသေးရဲ့ လားအဖြူ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီအကြောင်းတွေ မပြောပါနဲ့တော့ ကိုမြတ်စိုး” ဟု မျက်နှာ ကလေး နီမြန်းကာ ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဪ ... အဖြူက မကြားချင်ပေမယ့် ကိုမြတ်စိုးအဖို့တော့ ဒီညဟာ မမေ့နိုင်ဘဲ သာယာဆုံးည၊ မင်္ဂလာအရှိဆုံး၊ အထူးဆုံး၊ အမြတ်ဆုံး ညပဲ၊ အဖြူလည်းမှတ်မိပါလိမ့်မယ်၊ ကိုမြတ်စိုးနဲ့ အဖြူနှစ်ယောက်တည်း တစ်ခဏကလေးနေရခိုက်မှာ အဖြူရဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်လိုက်ရတာ ကိုမြတ်စိုးတစ်ကိုယ်လုံးကို သိမ့်သိမ့်ကို တုန်သွားခဲ့ပါတယ်၊ ဒီတုန်းက နတ်ပြည်ရောက်ရသလောက်ပီတိဖြစ်ပြီး ခံစားရတဲ့ စည်းစိမ်ဟာ ဘယ်လောက်ကြီးကျယ်တယ်ဆိုတာ အဖြူ သိစေချင်စမ်းပါဘိတယ်၊ အဲဒီည က တွေ့ရသလို တစ်ကြိမ်ထပ်ပြီးတွေ့ရရင် အသက်နဲ့တောင် လဲဝံ့ပါရဲ့ ဒီတုန်းက အဖြူက မပြန်ပေမယ့် အချစ်ကပြန်လာတော့ ကိုမြတ်စိုး ဒိဋ္ဌ သိခဲ့ရတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒီညက အချိန်ကာလ နေရာကလေးကလည်း သိပ်ပြီး သာယာတာကိုး ပြီးတော့လည်း ကိုမြတ်စိုးရဲ့ သိပ်မွန်မြတ်တဲ့အမျိုးကို ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ ပြောသွားတဲ့ နိုင်ငံရေး တရားတွေကလည်း လက်ဝါးပေါ်မှာ တစ်ခုစီ တင်ပြသလို သိပ်ရှင်းတာမို့ ကိုယ့်နိုင်ငံအတွက် ကိုယ်အားကိုး လောက် သူ တစ်ယောက်ပဲရယ်လို့ အားလည်းထားတယ်၊ ယုံလည်းယုံ ကြည်တယ်၊ ကြည်ညိုလည်းကြည်ညိုတယ်၊ အဲဒီတုန်းမှာ နောက်ဆုံး ပြောတဲ့ချစ်တယ်ဆိုတဲ့စကားကို အဖြူမကြားမိလိုက်ဘဲ ဆွဲလိုက်တဲ့ လက်ကလေးကို ရုတ်တရက် မဖယ်မိအောင် ဖြစ်သွားပါတယ်”\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585226727573,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4a432570-ce2c-450f-94be-2a3043b8ba23.jpg?v=1730220569"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-သုခုမအနုပညာရှင်","title":"သုခုမအနုပညာရှင်","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585230135445,"sku":"","price":4000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_686cf276-9f2e-400a-bc50-e536671ae9b2.jpg?v=1730220583"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-လောကီရတနာ","title":"လောကီရတနာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မှောင်လွန်းရသည့်အထဲ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ရပ်လုံး ဆိတ်သုဉ်း နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခြံစည်းရိုးတစ်လျှောက် ပိန္နဲပင်ကြီးများဖြင့် လေးဖက်လေးတန် စလုံး ပိတ်ဖုံးနေသော မေဒိနီတောရကျောင်းဝင်းကြီး တစ်ဝင်းလုံး အမှောင် ထုထဲ၌ အတိုင်းမသိ ငြိမ်သက်လျက်ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သစ်ပင်သစ်ရွက်များ အုပ်ကွယ်ထား၍ ကျောင်းဝင်းအတွင်းရှိ အဆောက်အအုံများကို ကြယ်ရောင်ကလေးများဖြင့်သာ ဝိုးတိုးဝါးတား မြင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျောင်းဝင်းပေါက်ဝမှ ကားဝင်သွားသည့်အခါ ညဉ့်ငှက်များ လန့်၍ ဆူညံပျံသန်းကြသည့်အသံများသည် မှောင်မိုက်တိတ်ဆိတ်နေ သော ညကြီး၌ ရင်ဖိုစရာကောင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကားကို ပိန္နဲပင်ကြီးအောက်၌ ထိုးရပ်လိုက်ပြီးနောက် ကျောင်း ခွေးများကို ကြောက်ကြောက်နှင့်ခြေသံမထွက်အောင် ချွတ်နင်း နင်းလျက် လျှောက်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ မီးရောင်ကလေးမြင်ရ၍ ဆွမ်းစားဇရပ်ဆီသို့ အသံမကြားအောင် ပြေးသွားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆွမ်းစားဇရပ်မျက်နှာစာတွင် ကြက်တူရွေးတန်းကွက် အပေါက် များရှိ၍ ဇရပ်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိန်းမသုံးလေးဦးသည် ကျောင်းကပြင်၌ ခေါင်းချင်းဆိုင်ကာ စုဝေး ထိုင်နေကြရာမှ မှောင်ထဲတွင် မမြင်မစမ်းပြေးလာသော ကျွန်မကို ငုံ့ကြည့်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မမှန်းသိလျှင် တစ်ဦးက ထ၍ လှေကားပေါက်မှ ဆီးရပ် ကြိုသည်။ )\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခုနကမှ အိမ်ပြန်ရောက်လို့ စာတွေ့ရတယ်။ ကြီးကြီးခင် ဘယ်လိုနေသေးလဲ ခင်ခင်စု”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မီးရောင်ကိုကျောခိုင်းကာ ထွက်ရပ်ကြိုဆိုနေသောသူကို ခင်ခင်စု ဖြစ်မှန်း အနားကပ်မှ သိရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မက လှေကားမတက်မီ လှမ်းမေးလိုက်သည်။ “ဆုံးပြီ .. ခုနကပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အံ့သြလွန်း၍ ကျွန်မမှာ ကြက်သေကြီးသေလျက် လှေကား ထစ်၌ ကျောက်ရုပ်ကြီးလို ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မမကို လိုက်ရှာကြတာ အနှံ့ပဲ၊ မြို့ထဲတောင် ရောက်သေး တယ်။ ခုနကလေးကမှ အသက်ထွက်သွားတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟင်” ဟု ကျွန်မနှုတ်မှ ထွက်သွားကာ ခေါင်းငိုက်ကျသွား သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ယနေ့ည မြို့ထဲမှ ရုပ်ရှင်ကြည့်ပြီး အိမ်သို့ရောက်သည့်အခါ “ကြီးကြီးခင် မူးနေတယ် ... မမလာခဲ့ပါ” ဟူသော ခင်ခင်စု၏ စာ ကလေးကို စားပွဲပေါ်၌တွေ့တွေ့ချင်း “ဟိုက်” ဟု အလန့်တကြား အော်လိုက်ကာ ပျာယီးပျာယာ ထွက်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြီးကြီးခင်အတွက် စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်မိသော်လည်း ရုတ်တရက် သေလိမ့်မည်ဟု မထင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရုတ်တရက် သေဆုံးပုံကို ကြားသိရခြင်းသည် ကျွန်မအား ထိုနေရာမှ မရွေ့ နိုင်လောက်အောင် ဇာဝီနှင့်စုပ်ထားသကဲ့သို့ဖြစ်နေ သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ညနေကအကောင်းပဲ မမ၊ ရေပါချိုးပြီး မနက်ဆွမ်းဟင်း အတွက်ဈေးသွားဝယ်မလို့ ကျောင်းကအထွက် မူးလိုက်တာပြောပြီး ထိုင်ချတာပဲ။ အဲဒါနဲ့ ကျောင်းပေါ်ပြန်ပွေ့တင်လာကြရတယ်။ မမ လိုက်ရှာကြတာ ရှာမတွေ့တာနဲ့ ဆရာဝန်ခေါ်ရတယ်။ အသက်သာ ထွက်ရော စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ဘူး၊ သတိလည်း မရဘူး” | \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eခင်ခင်စု ပြောပြနေစဉ် မမြစိန် အနားသို့ ရောက်လာသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့မှာ ကြီးကြီးခင် အသက်မထွက်ခင် ကျောင်းသို့အချိန်မီ ရောက်နှင့်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြီးကြီးခင် သေပြီဟူသော အသိဖြင့် ပုတ်လောက်ကြီးသွား သော ကျွန်မခေါင်းကို အနိုင်နိုင် ပင့်ထောင်ရကာ ပြည့်ဝေနေသော မျက်ရည်တွေနှင့် ဇရပ်ထဲသို့ အားယူကြည့်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဇရပ်ထဲ၌ ရှင်းနေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆွမ်းစားကျောင်းဖြစ်၍ ခန်းမဆောင်ကြီး၌ သံဃာတော်များ ဆွမ်းစားကြသည့် စားပွဲခုံများ၊ ဒန်ရေချိုင့်ခွက်များမှာ နံရံ၌ မှီစီထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆွမ်းစားကျောင်းခန်းမကြီး၏ အနောက်ဘက်အဆောင် တံခါးဝ၌ ဦးပဉ္စင်းနှစ်ပါးရပ်နေကြကာ အထဲသို့လှမ်းကြည့်နေကြသည်။ သဇရပ်ထဲ၌ ဓာတ်မီးရောင်မှာ ထိန်နေအောင် မလင်းလှဘဲ အားနည်းကာ အရောင်ဖျော့မှိန်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခန်းမကြီး အလယ်ပေါက်တွင် အနီးအနားမှ သတင်းမေးလာ ကြသည့် ဧည့်သည်တစ်စု ထိုင်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မမှာ မည်သူတွေမှန်း သေသေချာချာမကြည့်နိုင်ဘဲ ခင်ခင်စုနှင့် မမြစိန်ခေါ်ရာနောက်သို့ လေးလံစွာ လျှောက်လိုက်သွား ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဇရပ်နောက်ဖေး အဆောင်ကလေးဆီသို့ လာခဲ့ကြရာ အခန်းဝ၌ ပိတ်ရပ်နေကြသော ဦးပဉ္စင်းနှစ်ပါးက လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မီးဖိုနှင့်ကပ်လျက် စားသောက်စရာ ကြောင်အိမ်၊ ဗီရို၊ အိုးခွက် ပန်းကန်များထားရာ စားဖိုဆောင်အခန်းထဲ၌ ကြီးကြီးခင်၏ အလောင်း ကို ဘွားခနဲ မြင်လိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ၏ မျက်လုံးတွေမှာ ပြာသွားကာ ရင်ထဲ၌နာသွားလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြီးကြီးခင်၏ အလောင်းကို မီးဖိုဆောင်ထဲ၌ တွေ့ရတာမျိုး လောက် ရင်ထဲနာသည်မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်နောက်က ကြီးကြီးခင်ကို မီးဖိုဆောင်ထဲ၌ အသက် ပျောက်လိမ့်မည်ဟု ကြိုတင်၍ မသိမမြင်ခဲ့သော်လည်း ကြီးကြီးခင်ကို “ဒီနေရာဟာ ကြီးကြီးခင်နေရာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောဖူးခဲ့သော အတိတ် ကြောင့် ရင်ထဲ၌ မခံမရပ်နိုင်အောင် နာသွားခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အသက် ၆ဝ ခန့်ရှိ အမယ်ကြီးတစ်ယောက်မှာ ကြီးကြီးခင်၏ အလောင်းဘေး၌ ထိုင်နေသည်။ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အလောင်းခြေရင်းဘက်၌ အဘိုးကြီးတစ်ယောက် ကြောင် အိမ်ကို ကျောမှီကာ လက်ပိုက်လျက် အလောင်းကိုရပ်ကြည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးပဉ္စင်းတစ်ပါးနှင့်ကံဘဲ့မှ အမြတ်တော်ခွန်ဝန်ထောက် ကတော် ဒေါ်ပြုံးတို့လည်း အနားတွင်ရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585232232597,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_df0cff9b-e437-4f27-a2ab-8c987b3fa433.jpg?v=1730220595"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-ရဲဘော်ဖခင်မှတ်တမ်း","title":"ရဲဘော်ဖခင်မှတ်တမ်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e( ၁ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤအချိန်သည် ဂျပန်၏ အကူအညီဖြင့် မြန်မာပြည်ကြီး၏ လွတ်လပ်ရေး ရတော့မယောင်ယောင် အရိပ်အယောင်များ သန်းနေချိန် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်သက်တွင် တစ်ခါမျှ ဝမ်းမမြောက်ဖူးသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းမျိုး ဖြင့် ကျွန်တော့်တွင် ဝမ်းမြောက်နေပါသည်။ ကျွန်တော်၏ တစ်သက်တွင် လွတ်လပ်ရေးဆိုသည်မှာ ရွှေဖြစ်ငွေဖြစ် အဂ္ဂိရတ်ထိုးသော ဆရာကြီး များကဲ့သို့ နောက်ဆုံး၌ ပြာပုံသာဖြစ်မည်ဟု စိတ်တွင် အောက်မေ့ မှတ်ထင်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုမူ ကျွန်တော်၏ နားတွင် ကြား၍နေသော လွတ်လပ်ရေး အသံ ဗလံများကြောင့် ယခုလောက် ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်၏ အခြေအနေမှာ စစ်ဒဏ်ကြောင့် ဥစ္စာပစ္စည်းများ ပျက်စီးဆဲရှိပါသည်။ မျက်စိလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ မှုန်၍နေသည်။ လူလည်း ဝမ်းကိုက်ရောဂါ၊ စိတ္တဇရောဂါနှစ်မျိုး နှိပ်စက်လျက်ရှိပါ သည်။ ကျွန်တော့်အခြေအနေမှာ အဖက်ဖက်မှ လုံးလုံးမျှော်လင့်စရာမရှိ လောက်အောင် ဖြစ်နေပါသည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်မှာ အားကိုး အားထား သားတစ်ယောက်ရှိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့အသက်မှာ ၁၆ နှစ်ထဲသို့ ရောက်ပြီ။ ကျွန်တော်သူ့ကို အထူး အားကိုးမိသည်။ ကျွန်တော့်အခြေအနေ ရှေ့ကို မည်မျှ ဆိုးရွားသွား စေကာမူ သူသည် ကျွန်တော့်ကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် အကူအညီပေးနိုင် မည့် သားတစ်ယောက် ရှိသေးခြင်းကြောင့် ရှေ့ရေးကိုမတွေးဘဲ အဖက် ဖက်မှ နွမ်းပါးသည့်တိုင် စိတ်ချမ်းသာလျက်ရှိပါသည်။ မကြာမီ သူသည် ကျွန်တော့်ကို အသိမပေးဘဲ တိတ်တဆိတ် တပ်မတော်ထဲသို့ ဝင်သွား ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော် အထူး တုန်လှုပ်၍သွားပါသည်။ ။ ရှေ့ကိုဘာဖြစ်မည်ဟု ကျွန်တော့်ဘဝအခြေအနေအကြောင်း ကျွန် တော်သိသဖြင့် တုန်လှုပ်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ သူသည် ကလေးအရွယ်မျှ သာ ရှိသေးသည်။ စိတ်ကလည်း ထက်တုန်းအရွယ် စစ်ထဲဝင်ရန် အလွန် စိတ်ထက်သန်လျက်နေသဖြင့် ကျွန်တော် တားပါသေးသည်။ တား၍ မရပေ။ ကျွန်တော့်ကို အသိမပေးဘဲ စစ်ထဲဝင်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်သူ့ကိုကျပ်ကျပ်တည်းတည်းတော့ မတားမြစ်မိပါ။ တား တယ်ဆိုရုံသာ တားပါသည်။ ဇွတ်အတင်းအကျပ် မတားခြင်းမှာ ကျွန် တော့်တွင် ရည်ရွယ်ချက်နှစ်ရပ်ရှိပါသည်။ သူ၏ ရှေ့ကြီးပွားရေးနှင့် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ကလည်း မျိုးချစ်စိတ် ထက်သန်သူဖြစ်၍ မြန်မာ ပြည်ကြီး အဓွန့်ရှည်ကြာစွာ တည်တံ့သော လွတ်လပ်ရေးမျှော်မှန်းချက် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ စစ်ထဲဝင်သွားကြောင်းကို ကျွန်တော်၏ ဆွေမျိုးဉာတိများနှင့် မိတ်သင်္ဂဟများ သိလာကြသည်။ အချို့မှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ကျွန်တော်၏ဘဝကိုသိ၍ အပြစ်ပြောကြသည်။ အချို့လည်း အပြစ် မပြောကြ။ အချို့မှာ ကျွန်တော့်သားကိုအားကျ၍ သူတို့သားများကို အဆက်အသွယ်ရှိရာ စစ်ထဲသို့ သွင်းလိုက်ကြသည်။ အချို့ကမူ လူငယ်များ၏ တက်ကြွသောစိတ်ကို မရှုဆိတ် မနာလို၍လည်းကောင်း၊ မျိုး ချစ်စိတ် မရှိ၍လည်းကောင်း အမျိုးမျိုး ချိုးနှိမ်ရှုတ်ချ ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်စကား ပြောလာကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤလူစုနှင့် ကျွန်တော်နှင့် သဘောချင်း မတိုက်ဆိုင်၍ အတိုက်အခံ ပြောရတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ စစ်ထဲဝင်ပြီး ကျွန်တော့်အခြေအနေမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုဆိုးလာပါသည်။ စစ်ဒဏ်ကိုလည်း တစ်နေ့တခြား ကုန်းခံနေရပါ သည်။ ရောဂါကလည်း နေ့ဆက် ရက်ဆက် နှိပ်စက်လျက်ရှိပါသည်။ မျက်စိလည်း အားနည်းသထက် နည်းနေပါသည်။ ဆေးဖိုးဆေးခနှင့် စားသောက်ရသည့် တန်ဖိုးကလည်း အဆပေါင်းများစွာ တတိုးတည်း တိုးနေသည်။ ကျွန်တော့်မှာ သူများနည်းတူ မရှာနိုင် မဖွေနိုင်သည့် အထဲတွင် မတန်တဆ သုံးစွဲနေရသဖြင့် ဘာပစ္စည်းတစ်ခုမျှ ကျွန်တော့် ထံ၌ အားကိုးရန် အဖိုးထိုက်အဖိုးတန် မကျန်တော့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်၏တ်တွင် သူခိုး သုံးကြိမ်ခိုးခံရပါသည်။ အလစ်ဝင်၍ လည်း ၅ ကြိမ် အဆွဲခံရပါသည်။ ကျွန်တော့်၌ ကျန်သမျှပစ္စည်း စောင်၊ ခြင်ထောင်၊ အဝတ်အစားနှင့်တကွ အဖိုးတန်တာကလေးတွေ မှန်သမျှ ကုန်ဆုံး၍သွားပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒုက္ခတွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေသည့်တိုင် ကျွန်တော် စိတ်မပျက်ပါ။ ဖြစ်သမျှအကြောင်း အကောင်းချည်းပဲဟု စိတ်တင်း၍ထားပါသည်။ ကျွန်တော်၏သားသည် တနင်္ဂနွေနေ့တိုင်း ကျောင်းအား၍ အိမ်သို့ပြန် လာပါသည်။ အားပါးတရ ရွှင်လန်းဝမ်းမြောက်စွာ ပြောပြသော သူ၏ စစ်ပညာနှင့် သူ၏ နေရေးထိုင်ရေးများကို ကြားရတိုင်း ကျွန်တော် ပီတိ ဖြစ်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုနေ့သည် တနင်္ဂနွေနေ့ ဖြစ်ပါသည်။ နံနက်စောစောအချိန်ကစ၍ သူ့ကို တစ်မနက်လုံး ကျွန်တော်မျှော်လျက်နေပါသည်။ ၁၁ နာရီ လောက်တွင် သူရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ၏ နှမကလေးများက သူလာလျှင် စားရန် ဖွယ်ဖွယ်ရာရာမရှိ သော်လည်း ရှိသမျှကလေးကို စားကောင်းအောင် ချက်ပြုတ်၍ ထားကြ သည်။ နှမများ ချက်ပြုတ်ထားသမျှကို အားရပါးရ သူထိုင်စားနေသည်။ သူ အားရပါးရ စားနေပုံကိုကြည့်၍ ကျွန်တော် ဝမ်းနည်းမိပါသည်။ သူ့နှမများ သူ့အတွက် အကောင်းဆုံး စီမံထားသော ဟင်းအမည်မှာ ပဲပြုတ်၊ ငါးပိထောင်းမျှသာဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သူတော့ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း စစ်ကျောင်းမှာ ဝက်တစ်မျိုး၊ ကြက် တစ်မျိုး ငါးတွေ အမျိုးမျိုး ဟင်းမည်ပေါင်းစုံနဲ့ အဆီအဆိမ့်တွေ စားနေရ တယ်။ ခုလို ငါးပိထောင်းနဲ့ ပဲပြုတ်ကို အိမ်ကလူတွေဝမ်းသာအောင် မစားချင်ဘဲနဲ့ သူ ဟန်လုပ်စားနေတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်သည် ဤအတွေးဖြင့် သူ့ကို ကောင်းကောင်းကလေးမှ မကျွေးနိုင်ပါကလားဟု တွေးတော ဝမ်းနည်းမိခြင်းဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သားရေ... အကြောင်းကိစ္စအထူးရှိရင် မင်းဆီကို စာပေးလို့ရသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စားသောက်ပြီးသောအခါ ခါတိုင်းကဲ့သို့ ဝိုင်းဖွဲ့၍ စကားပြောကြ ပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရပါတယ် အဖေရဲ့ ... မောင်ခင်မောင် နံပါတ် ၁၂၊ မူလတန်းစစ် ပညာသင်ကျောင်း၊ ပဉ္စမအပတ် မြန်မာ့တပ်မတော်လို့ရေးလိုက်ရင် ရောက်ပါတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဂျပန်တွေ မင်းတို့ကို သိပ်ပါးရိုက်တယ် ပြောကြတယ် ဟုတ်သလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရိုက်တာပေါ့ အဖေရဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူက ခပ်ပြုံးပြုံး ပြန်၍ပြောပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီအတိုင်းဆိုရင် မင်းတို့ကို စော်ကားတာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော့်မျက်နှာ မှုန်သွားခြင်းကိုသူက ကြည့်၍ အပြုံးမပျက် ပြန်ပြောပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “စော်ကားတယ် ဘယ်ဟုတ်မလဲ အဖေရဲ့ ... သူတို့က ဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့က တပည့်၊ ဆရာက တပည့်ကို ဘယ်မှာစော်ကားပါ့ မလဲ။ စစ်ပညာ တတ်စေချင်တဲ့စိတ်နဲ့ ကြိုးကြိုးစားစား သင်ပေးတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့က မလိုက်နိုင်လို့ ဖျင်းလို့အရိုက်ခံရတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်တော်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဆုံးမတာတော့ ဆုံးမတာပေါ့ကွယ် ... ပါးစပ်နဲ့လည်း ဆုံးမလို့ ရတာပဲ။ ကြိမ်လုံးနဲ့လည်း ရတာပဲ။ ခုလို ပါးရိုက်တာက စော်ကားတာ နဲ့ တူမနေဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပါးရိုက်တာ ကျွန်တော် မကြိုက်မှန်း သူသိ၍ ခပ်တွေတွေကလေး ပြန်၍ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါကတော့ အဖေရယ်... သူတို့ ဘယ်လိုပဲလုပ်လုပ် ကျွန်တော်တို့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ပညာရဖို့ပဲ၊ ခုနေအခါမှာ ပါးရိုက်ခံရုံမကလို့ ဖနောင့်နဲ့ပဲ ပေါက်ပေါက်၊ ဒူးနဲ့ပဲ တိုက်တိုက် ခံရမှာပဲ။ စစ်ပညာတတ် တာသာ ပဓာနပါ အဖေရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အစားအသောက် ကောင်းကောင်းကျွေးပြီးခုလို စစ်ပညာသင်ပေး တာတော့ ကျေးဇူးတင်တာပေါ့ကွယ် ... ဒါပေမဲ့ ပါးနားရိုက်တယ်ဆို တော့ အဖေ စိတ်ဘယ်ကောင်းမလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “အစားအသောက်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် ငါ့ ၍ပြောလို၍လား၊ သို့မဟုတ် ဝမ်းမြောက်သွား၍လား ကျွန်တော် မခွဲခြားနိုင်လောက်အောင် နဂိုမျက်နှာပုံပန်းမျိုးမှ မချိုမချဉ် မျက်နှာမျိုးပြင်၍ ပြောလေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585237213333,"sku":"","price":1800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a7941c39-ff53-41ee-859c-83f61eb0c7c8.jpg?v=1730220606"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-ရှုမငြီး","title":"ရှုမငြီး ဝထ္ထုတိုများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအေးအေး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖခင်ပြောသည်ကိုသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လျှင် အလိမ္မာ အိမ်ပါ ဥစ္စာပေါ ရုပ်ချောကို အလွယ်တကူရဖို့ပင် ရှိ၏။ ယခုလို တစ်လမ်းလုံးဆောင့်နေသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး အောင့်နေဖို့ရာမဟုတ်၊ ကျွန်ုပ်မှာ ငယ် ကတည်းက ခဲရာခဲဆစ် ကျပ်ကျပ်တည်းတည်း အားထုတ်ရ၊ လုံ့လ ပြုရမှ ပို၍အရသာတွေ့သည်ကို သဘောကျခဲ့သည့်ဝါဒ အခံရှိသဖြင့် ယခုလည်း ဖခင်ပေးစားမည့် မိန်းမကို မယူနိုင်ဘဲ ငြင်းပယ်ခဲ့လျက် ခေတ်ပျက်မတတ်ဖြစ်နေသော အချိန်ကာလကြီးအတွင်းမှာပင် စွန့်စွန့် စားစား ခဲရာခဲဆစ်ယူရမည့် မိန်းမအတွက် နေပူထဲတွင် တညည်းညည်း တညူညူ လူတစ်ကိုယ်လုံး အထောင်းခံကာ ခရီးနှင်လျက်ရှိသည်။ နေမှာ တစ်နာရီထက်တစ်နာရီ တိုး၍သာ ပူလျက်ရှိသည်။ ကျွန်ုပ်၏ လှည်း ကုလားမှာ ပူလောင်ခြင်းကိုခံပြင်းတိုင်း နွားကို တစ်ရိုက်တည်း ရိုက်နေလေပြီ။ ကျွန်ုပ်နှင့်ပါလာသော ကျွန်ုပ်၏တပည့် ဘစောသည်သာ ဝန်စည်စလယ်အထုပ်အပိုးကဲ့သို့ အလားတူလုပ်၍ နေရှာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အစိုးရ အထူးအရာရှိကြီး ဦးကျော်မြင့်အနေဖြင့် သူကြီးလုပ်သူ အဖေအိမ်တွင် တည်းခိုရမည် ဖြစ်၍ သမီးလုပ်သူကို မြင်ရမည်ကား မလွဲဧကန်ပင်ဟု တစ်နည်းတစ်လမ်း စိတ်အေးမိရသည်။ ရုက္ခစိုးကြီး ထွန်းမောင် လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သည့်အတိုင်း ရုပ်လည်းချောမည်၊ ပညာ လည်း ရှိမည်၊ အထက်တန်းလည်း ကျမည်၊ ဘယ်မိန်းမနှင့်ယှဉ်ယှဉ် အဘက်ဘက်က သာရမည်။ သို့ပေသည့် မာနအလွန်ကြီးသည်ဟူသော ဝိသေသန မြောက်မြားစွာထဲတွင် မာနအလွန်ကြီးသည်ဟူသော နောက်ဆုံး ဂုဏ်ပုဒ်သည်သာလျှင် ကျွန်ုပ်အား ယခုကဲ့သို့ လုံ့လထုတ်စေရန် အထူးပင် လှုံ့ဆော်လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်ုပ်သည် ခွင့်နှစ်လယူခဲ့ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်၏ နေရပ် ရန်ကုန်မှ အုတ်ဖိုသို့ ကားနှင့်လာခဲ့ရာ လမ်းတွင် ကားလည်း ခဏခဏပျက်၊ လေယာဉ်ပျံရန်ကလည်း အခါခါ ရှောင်ရှားလာရသောကြောင့် ခရီး တွင်ကျယ်သင့်သလောက် မတွင်ကျယ်ဘဲ သုံးရက်ကြာမှ အုတ်ဖိုသို့ ရောက်ခဲ့ရလေသည်။ အုတ်ဖိုတွင် ကားပျက်နေသဖြင့် လှည်းငှား၍ ထိုမိန်းမပျိုနေရာ တိမ်မြုပ်ရွာသို့ ခရီးကြမ်းနှင်လျက်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကောင်းကင်ယံမှ စက်သေနတ်ရန်ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့မှာ လှည်း ပေါ်က ဆင်းလိုက်၊ တက်လိုက်နှင့် နေပူထဲတွင် တူတူပုန်းတမ်းလုပ်ရ သည်မှာလည်း အမောပင်။ ထိုကဲ့သို့ တစ်ခါဖူးမျှ အပင်ပန်းမခံခဲ့ဖူးသဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံ ပြေးရင်းပုန်းရင်းပင် ကိုယ့်အဖြစ်ကိုယ် ပြုံးမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညနေစောင်းနေမှာ ချစ်ချစ်တောက် ပူပြင်းလာလေပြီ။ ကျွန်ုပ်၏ တပည့်မှာ ထိုအခါမှ သည်းညည်းမခံနိုင်တော့သကဲ့သို့ “ဝေးသေးသလား ဆရာ”ဟု အသံထွက်ဖော် ရတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငါတော့ မသိဘူး၊ လှည်းကုလားကတော့ တစ်ညမအိပ်ရပါဘူး ပြောတာပဲ”ဟု ကျွန်ုပ်ကပြောရာ ကြံကြံဖန်ဖန် ဆရာရယ်”ဟု လေးလေးတွဲတွဲကြီး ညည်းညူလိုက်သဖြင့် ကျွန်ုပ်မှာ သူ့ကိုကြည့်၍ ရယ်ချင် လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာ ကြံကြံဖန်ဖန်လဲ” “နိမိတ်မကောင်းပါဘူး ဆရာရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာနိမိတ် မကောင်းတာလဲကွ။ မင်းဟာက ယောက်ျားမဟုတ် သလိုပဲ။ ဒါနဲ့များ ငါ့တပည့် လုပ်နေရသေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မဟုတ်ပါဘူး ဆရာရယ်၊ နေရပ်က တိမ်မြုပ်ဆိုတော့ နာမည် နိမိတ်..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တော်စမ်းပါ၊ နာမည် နိမိတ်ယူရင် မိန်းကလေးနာမည်က အေးအေးတဲ့။ ကဲ...ကောက်ပါဦး ဘစောရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အေးအေးမို့လို့ပဲ ဆရာ၊ ပူများပူရင်”ဟု ရှေ့သို့ စကားမဆက် တော့ဘဲ ဦးထုပ်ကိုချွတ်၍ နဖူးပေါ်ကာ၍နေလေရာ ကျွန်ုပ်မှာ အမူအရာ ကြည့်၍ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ရတော့သည်။ ထိုသို့ လုပ်နေ ရာကတစ်ဖန် “ရင်ပူလိုက်တာ ဆရာ”ဟု ညည်းညူ ပြန်ချေသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရင်ပူတာ ဘယ့်နှယ်လုပ်ရမလဲ” “ရေသောက်ရမယ် ဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်ုပ်က ရေကုန်နေသည်ကိုမှ ရှာပြောတတ်တာကို မာန်ချင် သေးသဖြင့် “တိုက်လိုက်ကွ၊ ဂွ”ဟု ပြောလိုက်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လှည်းဘီးများမှာ နေပူထဲတွင် တအီအီအသံပေး၍ တညိတ်ညိတ် လှိမ့်လျက်ရှိသည်။ မြန်မြန်ရောက်လိုစိတ်ကို ထိုအသံက တစ်လမ်းလုံး ဆွ၍နေလေသည်။ ရေငတ်လွန်းသဖြင့် ဘစောက တဲတွေ့လျှင် ရေ သောက်ဖို့ ရပ်ခွင့်ပေးရန်ပြောထားရာ နေစောင်းမှပင် တဲကလေးတစ်တွဲကို တွေ့ရလေသည်။ လှည်းကိုရပ်ခိုင်းလိုက်ပြီး ဘစောအား ထိုတဲတွင် ရေသောက်ခိုင်းလိုက်ရာ မျက်စိမျက်နှာပျက်ပျက်နှင့် သုတ်သီး သုတ်ပျာဘစော ပြန်ထွက်လာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဘာများဖြစ်လာ ရပြန်ပါလိမ့်ဟု မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်နေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာ..ဆရာ သေမလား မသိဘူး။ လာပါ...လာပါဟု ကျွန်ုပ်ကို ခေါ်နေလေရာ ကျွန်ုပ်မှာ ဒေါသများပင်ထွက်မိပြီး “ရေသွားသောက်ပါ ဆိုတာ ဘာတွေ့ လာပြန်တာလဲ။ မင်းဟာက...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လူ...ဆရာရဲ့ လူ၊ ဘဝပြောင်းတော့မယ်။ ဒဏ်ရာကြီးနဲ့ ဘယ် သူမှ မရှိဘူး။ တစ်ယောက်တည်းရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရှုပ်တဲ့ကောင်ပဲ၊ မြန်မြန် ရောက်ချင်ခါမှ မင်းနှယ်ကွာ”ဟု မောင်းမဲပြစ်တင်လိုက်သော်လည်း ကျွန်ုပ်မှာ လှည်းပေါ်မှ ခုန်ချလိုက် မိပြီး ဖြစ်သည်။ လှည်းကုလားအား ခေတ္တစောင့်ရန် မှာကြားခဲ့ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်လည်း ဘစောနောက်မှ တ်ဆီသို့ လိုက်ပါလာခဲ့လေသည်။ တဲမှာ အလွန်သေးငယ်၍ အိုမင်းယိုင်နွဲ့ ၍နေလေပြီ။ လူမသုံး၍ ပစ်ထားသည်မှာ အတော်ကြာပုံရသည်။ စုတ်ပြတ် ဟောင်းနွမ်းလွန်းလှသည်။ တဲဝသို့ရောက်ကြရာ ဘစောက ရှေ့ကမဝင်ဘဲ လမ်းဖယ်၍ပေးသဖြင့် ကျွန်ုပ်လည်း ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်သည့်တွင် တဲထောင့်၌ သွေးအလိမ်းလိမ်းလူးလျက် လူတစ်ယောက် လူးလွန့်နေခြင်းကို မြင်ရလေသည်။ မြင်လျှင်မြင်ချင်း ကျွန်ုပ်မှာ နောက်သို့ယိမ်းယိုင်သွားပြီးမှ တစ်ဖန် ရှေ့သို့တိုး၍ ထိုသူ့ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းလှမ်း၍ သွားလိုက်သည်။ ၎င်းသူမှာ ကျွန်ုပ်နှင့် သက်တူ၊ ရွယ်တူ ခန့်လောက်ပင် ရှိသည်။ အရပ်ရှည်ပုံမှာလည်း ကျွန်ုပ်နှင့် အတူတူပင်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်မှာလည်း ကျွန်ုပ်ကဲ့သို့ပင်။ အသားအရေသာ သူက ကျွန်ုပ်ထက် ပို၍ ဖြူပါပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အနီးသို့ ရောက်လျှင် ကျွန်ုပ်အား မျက်လုံးဖွင့် ၍ ပြူးပြူး ကျယ်ကျယ်ကြီး ကြည့် နေလေသည်။ ကျွန်ုပ်လည်း သူ့ ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်လျက် သူ့အား ကူညီမည်ကဲ့သို့ အမူအရာပြရာ တစ်ဖန်မျက်စိကို စုံပြန်မှိတ်လျက် တိုးတိုးပင် ညည်း၍နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မိတ်ဆွေ ဘာဖြစ်သလဲ၊ ဘာလုပ်ချင်သလဲ၊ မိတ်ဆွေ ဘယ် ကလဲ”ဟု ကျွန်ုပ်ကမေးရာ ထိုသူလည်း အတန်ကြာမှ မျက်စိကို ဖွင့်ကြည့် ပြီးနောက် အဖြေမပေးသေးဘဲ ကျွန်ုပ်၏ရင်တွင် ထိုး၍ထားသောမြားကို သာ စိုက်၍ ကြည့်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မိတ်ဆွေ ကျုပ်ဆီက ဘာအကူအညီ လိုချင်သလဲ ပြောပါ။ ကျုပ် ကူညီပါ့မယ်။ ရန်သူ မဟုတ်ပါဘူး။ မိတ်ဆွေလိုမှတ်ပါ မိတ်ဆွေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုသူမှာ ခဏမျှ ပြူးစိုက်၍ကြည့်နေပြီးမှ ကျွန်ုပ်၏ရင်တွင် ထိုး၍ထားသော မြားကို လက်ညှိုးထောက်၍ တစ်စုံတစ်ခုပြောလေဟန် ပါးစပ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်သောကြောင့် ကျွန်ုပ်လည်း “မြား”ကို ရုတ်ခြည်း ဖြုတ်လိုက်မိပြီးနောက် “မြားလေ၊ မိတ်ဆွေ မြား”ဟု ပြောပြောဆိုဆို လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုသူလည်း မြားကို ရာထူးအဆင့်အတန်း သိနားလည်သကဲ့သို့ နီးကပ်စွာ ယူ၍ကြည့်လိုက်ပြီး သဲ့သဲ့မျှပင် “ခင်ဗျား အစိုးရအရာရှိပါလား” ဟု ကျွန်ုပ်အား ဝမ်းနည်းသွားသကဲ့သို့ ညှိုးငယ်စွာ ပြောရှာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ၏သဘောကို ကျွန်ုပ်က ရုတ်ခြည်း နားလည်ကာ “စိတ် မကောင်း မဖြစ်ပါနဲ့ မိတ်ဆွေ။ ခင်ဗျားကို ရန်မပြုပါဘူး။ တတ်နိုင်ရင် ကူပါ့မယ်။ ဘာအကူ လိုတယ်သာပြောပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်တော် သေလူပါ။ ကျွန်တော်ရဲ့ အသက်တစ်သက်လုံးမှာ ခင်ဗျားဟာ နောက်ဆုံး မိတ်ဆွေဖြစ်ရရင်..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဖြစ်ရပါတယ် မိတ်ဆွေ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားရန်သူ မဟုတ်ပါ ဘူး။ ခင်ဗျား ဘာမဆို ယုံကြည်နိုင်ပါတယ်။ ခင်ဗျား ဘာပြောချင်သလဲ ပြောပါ။ ကျွန်တော် ဆောင်ကြဉ်းပါ့မယ်။ ကတိပေးပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသို့ ပြောသည့်တိုင် မျက်နှာရွှင်ပျမလာဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မျက်စိကို စုံမှိတ်ထားသည်ကို တွေ့ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်ုပ်မှာ အနာ နာ၍လား၊ စိတ်ထိခိုက်သွား၍လား၊ အသက် ထွက်သွားပြီလားဟု ပူပင်သောကရောက်သွားကာ ဗျာများသွားပြီးလျှင် ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိနှင့် သူ့ခေါင်းကို ကောက်၍ထူပြီး “ဟေ့... ဘစောရဲ့ ကြည့်လုပ်စမ်းပါဦး”ဟု ဘစောကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာတွင် ပကတိကျောက်ရုပ်ကြီးကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက်ရပ်နေသော ဘစောကို တွေ့ရ သဖြင့် ထ၍ ကန်လိုက်ချင်သောစိတ်များပင် ပေါက်မိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရေကလေး ဖျန်းရမှာ၊ မြောနေသလား မသိဘူး။ ရေလိုတယ် ဆရာ..ရေ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခွေးမသား.....ရေမရှိပါဘူးဆိုခါမှ လာသေးတယ်။ ရေ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဆရာ ဟိုမှာ မျက်လုံးကြီး ဖွင့်လာပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်ုပ်မှာ အမြဲတမ်း စိတ်ဆိုးစရာလုပ်ပြီး ရယ်ချင်အောင် လုပ်တတ်သည့် သူ့အကျင့်ကို နောက်နောက်က ရယ်မိသော်လည်း ယခုသော် မရယ်အားတော့ဘဲ ထိုသူကိုသာ ငုံ့၍ကြည့်ကာ “မိတ်ဆွေ နာသလား၊ နာသလား၊ ဘယ်လိုနေသလဲ”နှင့် ပျာပျာသလဲ မေးရတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခေါင်းကို ညင်သာစွာယမ်း၍ ကျွန်ုပ်အား အသနားခံသည့်မျက်လုံး တို့ဖြင့် ညှိုးငယ်စွာ ကြည့်၍နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မိတ်ဆွေ...ဘယ်ကလဲ၊ ဘယ်ကလဲ၊ မိတ်ဆွေ ဘာဖြစ်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုသူလည်း သက်ပြင်းကြီးချလိုက်ကာ ညှိုးငယ်စွာနှင့် “ခင်ဗျား ကို ကျွန်တော် စိတ်ချရပါ့မလား”ဟု မဝေခွဲနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ပြောနေ ခြင်းကို ကျွန်ုပ်စိတ်တွင် အလွန်အမင်း ထိခိုက်လှသဖြင့် မသုံးသင့်သော စကားပင်ဖြစ်သော်လည်း “ခင်ဗျားကို နောက်ဆုံး ကတိပေးတဲ့သူဟာ ကျွန်တော်ပါပဲ မိတ်ဆွေ။ ယုံကြည်နိုင်ပါတယ်”ဟု ပြောလိုက်ရတော့သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585232887957,"sku":"","price":7200.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1f9acd51-1254-4790-b604-a91b99001aea.jpg?v=1730220619"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-ရွှေလင်းယုန်","title":"ရွှေလင်းယုန်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုး၏ကျေးဇူး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လွန်ခဲ့သော လေးငါးနှစ်က ဓာတ်ပုံဟုဆိုလျှင် ယခုအချိန်တွင် တစ်မျိုးမဟုတ် တစ်မျိုး မှေးမှိန်ပိုးဝါး၍ဖြစ်စေ၊ ပိုးစားခြတက်၍ဖြစ်စေ ပျက်ပြားနေလိမ့်မည်ဖြစ်သော်လည်း မှတ်ဉာဏ်ထဲ၌ အမြဲကိန်းအောင်း နေခဲ့သော ဓာတ်ပုံမှာကား ယခုလောလောဆယ် မျက်စိအောက်တွင် ပင် ရိုက်ယူဆေးကူးလိုက်သကဲ့သို့ပင် လွန်စွာပင် ရှင်းလင်းပြတ်သား လှပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အတင့်ကလေး၏ ထိုနေ့က မျက်နှာကလေးကို ယခုတိုင် ပြတ် ပြတ်သားသားကြီး အမှတ်ရနေသေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျောင်းအဆင်းအိမ်သို့ အပြန် လမ်းမတ်တတ်ကြီး၌ မိုးမိခဲ့ရာတွင် ထိန်ပင်ကြီးအောက်သို့ ဝင်ရောက်မခိုနိုင်မီ ပက်ဖျန်းလိုက်သော မိုးရေ မိုးပေါက်ကလေးများသည် အတင့်၏မျက်နှာကလေးပေါ်၌ အစုလိုက် အစုလိုက် ဝပ်၍နေကြတုန်းပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆံစကလေးများပေါ်တွင် တွဲလွဲခိုလျက်ရှိသော မိုးပေါက်ကလေး တို့သည် အသည်းယားစရာကောင်းသော အစွန်အဖျားနေရာမှ ပိုမို ၍ညီညွတ်သော နဖူးပြင်ဆီသို့ ဆင်းရကောင်းနိုးနိုး မဆင်းရကောင်း နိုးနိုးနှင့် ရပ်နားတွေဝေပြီး စဉ်းစားနေကြတုန်းပင်ရှိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ခဏမျှ ကြာသောအခါ လေပြင်းတစ်ချက်ဝှေ့၍ သဲမဲစွာပက် ဖျန်းလိုက်သော မိုးရေမိုးပေါက်များသည် ပေါင်ဒါမှုန့် အလိုက်သင့် ရေးခြယ်ထားသဖြင့် ဖြူဖွေးညီညွတ်နေသော မျက်နှာပြင်ကလေးမှ ပေါင်ဒါမှုန့်များကို အတင်းတိုက်ဖျက် ဖယ်ရှားပြီးနောက် နဂိုအသား၏ ဖြူဖွေးသော အပြင်တွင် စိမ်းလဲ့လဲ့တစ်မျိုး၊ နီမြန်းမြန်း တစ်သွယ်၊ ခက်မြွာစီခြယ်လျက်ရှိသော ကြောသေး၊ ကြောငယ်တို့ကို လှလှဝဝကြီး ကြည့်ရှုလေတော့ဟု လှပ်၍ပြပေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပေါင်ဒါလိမ်းခြယ်ထားသည်ကို အမြဲမြင်ခဲ့ရာမှ ယခုလို မိုးပေါက် များ၏အကူအညီဖြင့်ပကတိအသားအရေ အသွေးအရောင်ကိုမြင်သော အခါ '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eတင့်ကလေး၏ သဘောကို နားမလည်နိုင်အောင်ပင် ရုတ်တရက် ဖြစ်မိသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဘယ်ကြောင့် ထိုထက်လှသော အလှကို ထိုထက်မလှသော ပေါင်ဒါဖြင့် ဖုံးဖိ၍ ထားချင်ရပါလိမ့်မည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပေါင်ဒါလိမ်းလိုက်သောအခါ မျက်နှာပြင်တစ်ပြေးတည်းညီညာ စွာဖြူဖွေးလျက် ရှိရုံသာရှိလျက် ယခုကဲ့သို့ ပေါင်ဒါမရှိသည့်အခါတွင် ကား ဖြူဖွေးသည့်အသားပြင်ပေါ်၌ အလွန့်အလွန် နုနယ်သေးငယ် သော အကြောစိမ်းကလေးများ၊ အကြာနီကလေးများ ယှက်သန်းနေ ကြသည့်အတွက် ပိုမို၍ ကြည့်ကောင်းသည်မဟုတ်ပါလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွေတိုက်စားပြီး သစ်သားဟောင်းတစ်ခုကို ဆေးအထပ်ထပ် တင်၍ တိုက်သုတ်ထားခြင်းဖြင့် တစ်ပြေးတည်းညီညာမှုကိုသာ ရှေးရှုခြင်းထက် သူ့နဂိုအကွက်များ၊ အကြောများကို အလိုက်သင့်ဖော်ပြ ပေးထားခြင်းက စင်စစ် ပိုမို၍ ကြည့်ရှုကောင်းသကဲ့သို့ အတင့်ကလေး မှာ ယခုလိုအတိုင်းသာ ကြည့်ကောင်းချင်တိုင်း ကြည့်ကောင်းနေတော့ သည့်အတွက်စူးစူးစိုက်စိုက်ပင် ကြည့်နေမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် အတင့်ကား သူ့အား စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ဂရုမစိုက်နိုင် ဘဲ ပိုမိုသဲသည်ထက် သဲမဲလာသော မိုးကိုကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကလေး များစုကာ ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သိပ်ဆိုးတာပဲ ကိုဝေ၊ အတင့်တော့ ဒီမိုးကို ဘယ်လိုမုန်းမှန်း မသိ ဘူး။ သိပ်မုန်းတာပဲ။ ကြည့်ပါလား။ မဆင်ဘဲနဲ့ ဖြုန်းခနဲ ရွာချတာကို ဟိုသစ်ပင်ကြီးအောက်က လူတွေလည်း အတင့်လိုပဲ မိုးရွာမယ်မထင်လို့ ထီးကလေး ဘာကလေးယူမလာတာနဲ့ ရွဲကုန်ပြီကြည့်ပါဦး။ ဟိုမှာလည်း ဈေးသည်တွေ ဒုက္ခရောက်လိုက်ကြတာ ဈေးဗန်းတွေ ဒီတိုင်းပစ်ခဲ့တဲ့လူ တွေတော့ ပက်လက်လန်ရော သူတို့အမြတ်ကလေးတွေ ကုန်ရောပေါ့။ မိုး...မိုး သိပ်ကိုဆိုးတဲ့မိုး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပထမတော့ ကျွန်တော့်အားလှမ်း၍ပြောနေပြီး စကားအဆုံးသတ် တွင် သူ့ဘာသာသူ ပြောနေသကဲ့သို့ တစ်လုံးချင်းလေးလေးပင်ပင် ပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထို့ နောက်မှ သတိရသွားသကဲ့သို့ ... “ဟင် ... ကိုဝေလည်း ရွှဲလို့ပါပဲလား။ ဒီလိုဆိုရင် ကိုဝေ့မိုးကာ ကို ကိုဝေပဲ ပြန်ယူလေ၊ အတင့်ဘက်က ဒီသစ်ကိုင်းကြီးကွယ်နေလို့ နည်းနည်းသက်သာတယ်။ ရော့ ...ရော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟုပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ချွတ်ပေးမည်လုပ်သောကြောင့် ကျွန်တော် က ပျာယီးပျာယာပင် ... ။ “အို ... နေပါစေ။ ကိုဝေ့ကိုစိုလို့ မထူးပါဘူး။ အတင့်သာ မစိုစေချင်လို့ တမင်ပေးတာ ဝတ် ...ဝတ်ထား”                   \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု ကသောကမျော တားရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့ရာတွင် တား၍မရဘဲ အတင်းချွတ်ပေးနေမည် စိုးသောကြောင့် စကားကိုလှီးလွဲကာ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အတင့် ...မိုးကို သိပ်ပြီးမုန်းသကိုး။ မိုးဟာ ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အို ...ကိုဝေ ဘယ်လိုပဲ မိုးဘက်က ရှေ့နေလိုက်လိုက်၊ မိုးဆို ရင် လူတိုင်းမုန်းတာပဲ ကြည့်ပါလား။ ဟိုမှာ . . . လူတွေ လူတွေ ကြွက်စုတ်ဖြစ်နေကြတာ။ ဒါနဲ့တောင် မိုးကို ကျေးဇူးတင်ရဦးမှာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု စကားကို ကုန်အောင်မပြောရမီ ကြားဝင်ဖြတ်ပြောသော ကြောင့် ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါက ဒီလိုရှိတယ် အတင့်။ ကိုဝေ ဘယ်သူ့ဘက်ကမှ ရှေ့နေ လိုက်တာမဟုတ်ပါဘူး။ မိုးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဒီလူစုလောက်သာ ကြည့် ပြောလို့ဘယ်ဖြစ်မလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဪ...ကိုဝေနှယ် အတင့် ဒီလူစုလောက်သာ ကြည့်ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်မြို့လုံး အို ... ကုန်ကုန်ပြောမယ်။ တစ်ပြည်လုံး ကို ကြည့်ပြီးပြောတာသိလား။ ကိုဝေ မယုံရင်လျှောက်မေးလေ မိုးကို မုန်းတဲ့လူနဲ့ မမုန်းတဲ့လူ ဘယ်သူက ပိုသလဲလို့”\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585235902613,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_60169838-1862-4a63-8d60-1280df872ccc.jpg?v=1730220640"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-မေတ္တာ","title":"မေတ္တာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e[ \u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁ \u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e] \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပုံသဏ္ဌာန်လေးထောင့်ကျကျ အလျားရှည်သော ထင်းရှူးသား တစ်ထပ်အိမ်ကလေးသည် မြေပေါ်၌ ဆေးသုတ်ပြီး အလျားလိုက်ချ ထားသည့် ထင်းရှူးသေတ္တာကလေးတစ်လုံးနှင့် တူလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိမ်ကို ခိုရောင်ရင့်ရင့် ဆေးရောင်သုတ်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အစဉ်သဖြင့် တိမ်တောင်တိမ်ခဲများ ဆိုင်းညို့နေသော ကောင်းကင် ကြီးအောက်၌ ညိုမွဲမှိုင်းခြောက်သော အဆင်းအရောင်ဖြင့် ဝပ်နေလေ သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိမ်၏ လေးထောင့်ကျကျ မျက်နှာစာတွင် ထောင့်ဘက်၌ အိမ်ထဲ ဝင်ရန် တံခါးပေါက်ကလေးထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုနေရာတွင် ဖိနပ်ချွတ်ရန်နှင့် ထီး၊ ဦးထုပ်၊ မိုးကာအင်္ကျီတို့ကို ချွတ်ထားရန်နေရာ အခန်းကလေးသဖွယ် လုပ်ထားလျက် ထိုအခန်းက လေးမှ ဧည့်ခန်း တံခါးပေါက်သို့ ဝင်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဧည့်ခန်းထဲ၌ နီရဲသော သားမွေးကော်ဇောကြီးခင်းထားလျက် ဧည့် ခန်းနံရံပတ်လည်၌ ဆိုဖာကုလားထိုင်ကြီးများ မှီကပ်ခင်းထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆိုဖာကုလားထိုင်ကြီးများကို ဖွေးဖြူနေသော ဝတ်ရုံဖြူဖြင့် စွပ်ဖုံး ထားသည်။ - ဧည့်ခန်းထောင့်တွင် ရေဒီယိုနှင့် စာရေးစားပွဲခုံများရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဧည့်ခန်းအထက် မျက်နှာကြက်မှာ နိမ့်လျက် အမိုးတစ်ပြင်တည်းဖြစ် နေကာ ဆေးဖြူသုတ်ထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဧည့်ခန်း၏ ရှေ့မျက်နှာစာနှင့် ဘေးတစ်လျှောက်လုံးတွင် မတ်တတ် ရပ်ပါက လက်ထောက်ရပ်သာလောက်သော အမြင့်တွင် ပြတင်းဆွဲ တံခါးများ ဖော်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တံခါးရွက်ကို မမြင်ရအောင် ဝှက်လျှက် တောက်လျှောက်ဟင်းလင်း ကြီး ပွင့်သွားနိုင်အောင် ဖောက်ထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တံခါးပေါက်တွင် ကြေးကွင်းတပ်ထားသော လှပသည့်အစိမ်းပွင့် ခက် ခန်းဆီးနိမ့်နိမ့် တပ်ဖုံးထားကာ အလင်းရောင်အလိုရှိက မျက်နှာ စာနှင့် ဘေးဘက်တစ်ဖက်လုံး ပွင့်လင်းသွားအောင် ဆွဲရွှေ့ထားလိုက် နိုင်သည်။ ။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် နေရာနှစ်ပိုင်း ခွဲထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ပိုင်းကို ဧည့်ခန်းအသုံးပြုလျက်၊ တစ်ပိုင်းတွင် စားပွဲရှည်နှင့် ကုလားထိုင်များ ဝိုင်းခင်းလျက် ထမင်းစားပွဲလုပ်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထမင်းစားပွဲ တစ်ဖက်နံရံတွင် ထင်းခနဲမြင်နိုင်သော ဂျပန်စာတန်း တစ်ခု ချိတ်ထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုစာတန်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ “မိတ်ဆွေကောင်းများသည် ရေကဲ့သို့ ဘယ်တော့မှမပြောင်း”ဟူ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထမင်းစားပွဲပေါ်၌ လှပသောပန်းအိုးတစ်အိုး ချထားသည်။ ပန်းအိုး ထဲ၌ အပြာရောင်နုအရင့် နှစ်ထပ်ရောင်ဖြစ်လျက် ပန်းအိုးထဲ၌ ထိုးစိုက် ထားသော ရိုးတံနှင့် ပန်းခက်မှာ ဝါနုနုအရောင် တစ်ခက်တည်းရှင်းနေလျက် သွယ်လျလျဖြင့် ရက်ရက်စက်စက် လှနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စားပွဲနောက်၌ နံရံကိုကပ်လျက် ပန်းကန်များထည့်ထားသော ဗီရို ခုံရှည်ကြီးရှိဖြစ်သည်။ ဗီရိုပေါ်တွင် တစ်ဖက်စွန်း၌ ပန်းအိုးကြီးတစ်လုံး တင်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြက်သွေးရောင်ကျကျ ပန်းပွင့်အဆုပ်ကြီးများမှာ ပန်းအိုးကြီးကို မိုး၍ လှဂုဏ်ဝင့်လျက် ရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အလယ်တွင် လျှပ်စစ်နှင့်သွားသည့် ဝက်စ်မင့်စတာ နာရီတစ်လုံး တင်ထားသည်။ အစွန်ဆုံးဘက်၌ သစ်သားခုံကလေးပေါ်တွင် ကီမိုနို အဝတ်အစားနှင့် ထီးကလေးမပွင့်တပွင့်ကို ဘေးစောင်းကိုင်လျက် ခေါင်း ကလေး မခို့တရို့ စောင်းနေသော ဂျပန်မလေးအရုပ်မှာ နွဲ့နွဲ့ ကလေးရပ် နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗီရိုကြီးအထက်၌ ပန်းချီကားတစ်ချပ် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ဂါဝန် အနီရောင်ဝတ်လျက် ရွှေရောင်ထနေသော ဆံပင်ရှည်ကြီးကို ရှေ့၌ချ ကာ ညာဘက်လက်တွင် ဆံပင်ပြီးရန်ဘီးကလေးကိုင်ထားသော အင်္ဂလိပ် မကလေး၏ ရုပ်ပုံဖြစ်သည်။ မျက်နှာကလေးမှာ ရယ်မလို ပြုံးမလိုဖြင့် တစ်ယောက်ယောက်ကို ငေးကြည့်နေဟန် ကျက်သရေရှိရှိဖြင့် ချောမွေ့ သော မျက်နှာကလေးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗီရိုထဲ၌ နဂါးရုပ်၊ ဆေးရုပ်၊ ဆေးရောင်စုံခြယ် ပန်းကန်များ၊ ယွန်း ခွက်၊ ယွန်းထည်ပစ္စည်းများဖြင့် လှပစွာခင်းကျင်းပြသထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိမ်ထဲ၌ အခန်းများဖွဲ့ ထားပုံမှာ တစ်ဖက်တွင် ဧည့်ခန်းနှင့် အရှည် လိုက်ဆက်လျက် အိပ်ခန်းနှစ်ခန်းရှိသည်။ တစ်ဖက်၌ ဖိနပ်ချွတ်ရန် အခန်းကလေးနှင့် အိမ်သာခန်း၊ မီးဖိုခန်း၊ ရေချိုးခန်းကလေးများနှင့် အရှည်လိုက်ဆက်လျက် အိပ်ခန်းတစ်ခန်း အပိုထားရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် ခြားထားသော အလယ်တွင် လူသွားလမ်းပေးထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဧည့်ခန်းနှင့် တစ်ဆက်တည်းရှိသော အခန်းနှစ်ခန်းအနက် အလယ် ခန်းတွင် တာတာမီမြက်ဖျာများ ခန်းလုံးပြည့်ခင်းထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အခန်းအလယ်၌ လေးထောင့်ကျကျ နီညိုရောင် စားပွဲနိမ့်ကလေး ခင်း၍ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စားပွဲခုံမှာ ကျောက်သားထည်၊ ယွန်းထည်ကဲ့သို့ အကွက်ထလျက် ပြောင်လက်နေသည်။ ခုံပတ်ရံတွင် အဝတ်ထိုင်ဖုံကလေးတွေ ဝိုင်းချ ထားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong\u003e[ ၂ ]\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စားပွဲကလေးပေါ်၌ အစိမ်းရောင်ပန်းအိုး လုံးလုံးပုပုကလေးရှိသည်။ ပန်းအိုးထဲ၌ ရွှေရောင်တဝင်းဝင်းနှင့် ပတ္တမြားရောင် ရဲရဲစပ်ဖက်နေ သော ပန်းပွင့်မှ ပန်းဖတ်ကလေးများ လန်၊ အာ ကားပွင့်နေလျက် စိမ်း ညိုသော ရွက်ခက်မျှင်နွယ်ကလေးများသည် ပန်းပွင့်တို့အား ယှက်လိမ် ကာ နွဲ့ ငိုက်ကျနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအလယ်ခန်းနှင့် တစ်ဆက်တည်း နောက်တစ်ခန်းတွင်လည်း တာတာမီမြက်ဖျာများ ခန်းပြည့်ခင်းထားကာ ဗီရိုနံရံကာထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဧည့်ခန်းနှင့် ကာခြားထားသော နံရံ၌ အတွင်းတွင် အိပ်ရာ၊ ခေါင်း အုံး၊ အဝတ်အထည်များ ထည့်ထားလျက် ဆွဲတံခါးစေ့ပိတ်ထားလျှင် နံရံအတိုင်းရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နံရံပေါ်၌ အဝတ်စတွင် ရေးဆွဲထားသော တောပုံ၊ တောင်ပုံ ပန်း ချီကားချပ်များ အရှည်လိုက်ချဆွဲထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိမ်ကလေးကို ခြံဝင်းခတ်ထား၏။ ခြံဝင်းဘက်မှ အခန်းနံရံများကို အလုံပိတ်ကာ ဆောက်မထားဘဲ ယင်းလိပ်ချထားသလို ဆွဲတံခါးများသာ ပိတ်ကာထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆွဲတံခါးကို နှစ်ဖက်ဆွဲ၍ တွန်းဖွင့်လိုက်လျှင် အခန်းမှာ ခြံဝင်းမြက် ခင်းနှင့် တစ်ပြင်တည်းဖြစ်နေသကဲ့သို့ ဟင်းလင်းကြီးပွင့်သွားလေကာ ခြံထဲသို့ ဆင်းလျှောက်သွားနိုင်သည်။ အိမ်ထဲမှ အခန်းတွေထဲသို့ ဝင်ရသောအပေါက်၌ စက္ကူနှင့်လုပ်သော ဆွဲတံခါးပင်ထားကာ အထဲကဖြစ် စေ၊ အပြင်ကဖြစ်စေ ဆွဲလိုက်လျှင် ပွင့်သွားလျက် အသေပိတ်နိုင်သော ချက်ကန့်လန့်များ တပ်မထားချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်အိမ်လုံး သန့်ရှင်းပြောင်လက်လျက် ရှင်းလင်းသပ်ရပ်နေ၏။ အထူးသဖြင့် တိတ်ဆိတ်၍လည်းနေ၏။ အိမ်တွင်း၌ ဓာတ်မီးရောင် များ လင်းထိန်နေကာ အပြင်ဘက်တွင် မည်းမှောင်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကောင်းကင်၌ လထွက်နေလျက် လသာသောညနှင့်မတူ။ ။ လ၏အရောင်မှာ မြန်မာပြည်ကဲ့သို့ လင်းထိန် ဝင်းပခြင်းမရှိ။ ဖျော့ဖျော့သာ လင်းသာလျက်ရှိနေသည်။ ဂျပန်ပြည် တိုကျိုမြို့ရှိ ဆိတ်ငြိမ်နေသော ဤထင်းရှူးအိမ်ကလေး ထဲ၌ လူလေးယောက်ရှိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဧည့်ခန်းထဲ၌ ထမင်းစားပွဲအနီးရှိ နှစ်ယောက်ထိုင် ဆိုဖာပေါ်တွင် ပစ်လှဲလျက် စာဖတ်နေသူမှာ မစ္စတာအော့ဆူးဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မစ္စတာအော့ဆူးမှာ အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ် ပိန်ပိန်မြင့်မြင့်ဖြစ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့တွင် သားမယားမရှိ၊ လောကကြီးကို ကျောခိုင်းလျက်တစ် ယောက်တည်းသမား လူပျိုကြီးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အိမ်မရှိ၊ ယာမရှိ၊ အခြေအနေအတည် တကျမရှိ၊ ကျရာတွင် ပျော်မွေ့ လျက် ဖြစ်သလိုနေခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျောင်းသားအရွယ်၌ အဖေအမေမရှိ၍ အစ်မက ကျောင်းထား ပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျောင်းတွင် အနက်ရောင် ဘောင်းဘီ၊ အနက်ရောင်ကုတ်အင်္ကျီ၊ အနက်ရောင် ကက်ဦးထုပ်နှင့် ယူနီဖောင်း ဝတ်တက်ရခြင်းကို မုန်းတီး လှကာ ယူနီဖောင်းကို အစ်မကချုပ်ပေးတိုင်း ရောင်းသုံးပစ်လျက်ကျောင်း မတက်ဘဲ ကျောင်းပြေးဘဝနှင့် အချိန်ကုန်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျောင်းကထွက်ပြီး ရှန်ဟဲမြို့တွင်ရှိသော ဂျပန်ကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် စာရေးဘဝနှင့် အလုပ်လုပ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့ဝသီအတိုင်း အေးဆေးသောအလုပ်မျိုးကို ဝါသနာမပါ၍ နိုင်ငံ ရေးဘက်တွင် ဝင်လုပ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လျှို့ဝှက်သော မြေအောက်နိုင်ငံရေးကို တရုတ်လိုဝတ်လျက်၊ တရုတ် တွေနှင့် ရောနှောလျက် တရုတ်ပြည်တွင် ငါးနှစ်လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စစ်ဖြစ်လာသည့်အခါ၌ ဂျာဗားကျွန်းသို့သွားရာ သင်္ဘောမှောက်၍ ဂျပန်ပြည်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျပန်ပြည်မှ မြန်မာပြည်သို့ထွက်လာကာ သားရေနယ်ကုမ္ပဏီ၌ အလုပ်လုပ်နေလျက် ဂျပန်ပြည်သို့ ပြန်ပြေးကြရာတွင် စစ်ပြီးခေတ်၌ အခြေ မဲ့၊ အနေမဲ့ဖြစ်ကာ တစ်နှစ်လုံး ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် သွားနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျပန်ပြည်တွင် နာမည်ကြီး ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုနှင့် အပြိုင်အဆိုင်ဖြစ် သော ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုက ကမကထလုပ်၍ သူ့အားမြန်မာပြည်နှင့် ကုန်ရောင်းကုန်ဝယ် ဆက်သွယ်လုပ်ကိုင်ရန် ငွေစုပေးလျက် ကုမ္ပဏီ ကြီးတစ်ခု ဝိုင်းထောင်ပေးကြ၏။ တိုကျိုမြို့တွင် အလုပ်တိုက်နှင့် ကိုယ်ပိုင်အိမ်နှင့် ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ၏မျက်လုံးများမှာ စူးရှတောက်ပလျက် အကြည့်မှာ မာကျော လှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခရီးကြမ်းကြီး စိုင်းနှင်လာခဲ့သောဘဝနှင့် မဟပ်မိအောင် သိမ်မွေ့ နူးညံ့သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585246388373,"sku":"","price":3150.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a076041e-c42b-4f52-8c09-a464c1eee6b2.jpg?v=1730220661"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-မေ့အိပ်မက်","title":"မေ့အိပ်မက်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\n\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e[ \u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁ \u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e] \u003c\/strong\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\n\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003c\/strong\u003e\u003cbr\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပိဋကတ္တယံ သံပုဏ္ဏံ \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသဗ္ဗသိဒ္ဓိ သုခံဝဟံ \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဇီဝှေ မေနိသီဒိတွာ \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\n\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမန္တီဓာရေတု၊ သူရဿတီ\u003c\/strong\u003e\u003cbr\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\n\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003c\/strong\u003e\u003cbr\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စီမြည်သော ကြေးစည်သံသည် ဘုရားခန်းထဲ၌ လွင့်ပျံလျက်ရှိ နေ၏။ ထိုကြေးစည်သံတို့ မစုမီ တစ်ဆက်တည်း ဂါထာရွတ်ဆိုလိုက်သော အသံမှာ ဘုရားခန်းပြင်ဘက်သို့ သာယာကြည်လင်စွာ ထွက် လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တင်မလေးသည် ဘုရားရှိခိုးပြီး၍ ဘုရားဆောင်ထဲမှ ဂါထာရွတ် ဆိုရင်း ထွက်လာခဲ့ကာ လသာဆောင်သို့ ကူးသွားလေသည်။ လသာဆောင်ကြီး၌ အုတ်လက်ရန်းပေါင်ပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ထောက် ကာ ကောင်းကင်သို့ မော့၍ကြည့်လျက် သူရဿတီဂါထာကို သံနေ သံထားဖြင့် ရွတ်ဆိုနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လရောင်သည် မျက်နှာတည့်တည့်သို့ ထိုးလျက်ရှိရာ လှပအေးမြ သော လရောင်၏အငွေ့ အသက်ကို တသက်သက်ဖြစ်ရင်း ဂါထာကို၉ ခေါက်ပြည့်အောင် ရွတ်ဆိုနေပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤမျှလောက် ဆိတ်ငြိမ်ဝပ်သော ယနေ့ည၌ လရောင်ထဲတွင် မိမိ ကိုယ်တိုင် ရွတ်ဆိုနေသော ဂါထာသံကို အရပ်တစ်ပါးမှ ညင်းညင်းငြိမ့် ငြိမ့် လွင့်လာသံမျိုး မှတ်ထင်ကြားနာခံစားမိလျက် စောစောကထက် ပို၍ ကြည်နူးလာမိလေသည်။ ကြည်နူးခြင်းသည် သူ့အား ငြိမ်းချမ်း စေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အတိုင်းမသိသော ငြိမ်းချမ်းခြင်းသုခကြောင့် ရင်ထဲ၌ ငြိမ့်ရွှန်းအေး မြလာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လမင်း၏ ဘေးပတ်ရံ၌ ခြံရံလျက်ရှိကြကုန်သော ကြယ်တာရာ တို့သည် ခါတိုင်းမြင်နေကျထက် လွန်ကဲ၍ စူးစူးလက်လက် တောက် ပြောင်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိန်လင်းနေသော လပြည့်ဝန်း၏ နောက်၌ရှိသော ကောင်းကင်ထု ပြင်ကြီးမှာ နီလာကျောက်ဖျာကြီးကဲ့သို့ ပိန်းပြာမှိုင်းနေသော လရောင် နှင့် တူယှဉ်ပြိုင် ပနံရနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တင်မလေးသည် မိုးလယ်တစ်ခွင်သို့ စူးစိုက်ကာကြည့်နေစဉ် လ၏ အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ ထုထည်ပြင်ကြီးသည် နိမ့်တုံမြင့်တုံ မို့ကြွလှုပ်ရှားသွား သလို ထင်ရလေကာ မိုးသားကြီးသည် တစ်သားတည်းရှိရာမှ ကွဲဟ သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အလုံးစုံသော ကြန်အင်လက္ခဏာတို့ဖြင့် ကြည်ညိုဖွယ်ရာ သပ္ပာယ် လှသော ရဟန္တာတစ်ပါးသည် ဘွားခနဲထွင်းဖောက် ရပ်ပေါ်လာလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆန်းကြယ်သော စိတ်ကူးတို့ဖြင့် ဖန်ဆင်း၍ ထင်မြင်ကြည်ညို ကြည့်လိုက်သော ရဟန္တာပုံကို ကောင်းကင်၌ ရဟန္တာအစစ်သည် အကယ် ထင်ရှား ရပ်တော်မူနေဟန် စိတ်မှန်းဖြင့် အာရုံပြု၍ ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် ငြိမ်သက်၍ သွားချေပြ ... ရဟန္တာသူမြတ်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်၌ ကိလေသာ ကင်းစင်လျက် ဖြူစင် ကိန်းဝပ်သော အသရေတော်ကို ရည်မှန်းကြည်ညို၊ ဝင်စားနေခိုက် သူ၏ ကိုယ်သည် ဖက်ရွက်ကလေးလို ပေါ့ပါးလျက်ရှိနေသည်။ တဒင်္ဂ၊ တစ်ခဏ ပျော့ပျောင်းနူးညံ့သွားလျက် စိတ်နှလုံးသိမ်မွေ့ တည်ငြိမ်ကာ မခံစား စဖူး ခံစားချမ်းမြေ့ ပျော်မွေ့ နေပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြောက်လေသည် ညင်းညင်းသာသာ တိုက်ခတ်လျက်ရှိသည်။ ဆောင်တော်ကူး ပန်းနံ့တို့သည် လေအဟုန်တွင် ခိုစီးကာ သင်းကြိုင် ပျံ့မွှေးနေသည်။ အုတ်နီလမ်းမကြီးပေါ်၌ သဲမှုတ်ထား၍ သဲများကြဲဖို့ ထားလေရာ လရောင်သွန်းလောင်းထားသော သဲပွင့်တို့သည် စိန်ရောင် ငွေရောင်ထွက်ကာ တဖိတ်ဖိတ် လက်နေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မနီးမဝေး၌ရှိသော ဂါတ်တဲမှ သံချောင်းခေါက်လိုက်သည်။ တင်မလေးသည် တစ်ခုတည်းသော အာရုံတွင် နစ်ဝင်ငြိမ်သက်နေရာက လှုပ်ရှားလာကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မြင်မိလျက် အသံကြားရာ ဂါတ်ဘက် သို့ မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။ အချုပ်ထောင်၏ အမိုးကို မြင်ရသည်။ အချုပ်ထဲတွင်ရှိကြသော အကျဉ်းသမားများ၏ ဘဝကို ကွက်ခနဲ မြင်ယောင် လိုက်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိမိမှာ လရောင်၏ အေးမြသော သုခကို ခံစားလျက် သောက ကင်းဝေး ချမ်းမြေ့သာယာနေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လရောင်ထဲတွင် ပူဆွေးသောကရောက်လျက် စိတ်ဆင်းရဲနေကြ မည့် အကျဉ်းသမားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မိကာ ချက်ချင်းအာရုံပြောင်း ၍ မသာမယာဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အချုပ်ထဲ၌ ကြိုးစင်တွင် သေဒဏ်သင့်မည့်သူ၊ ထောင်ထဲ၌ နှစ်ကြီး ကျမည့်သူများ ရှိကြပေမည်။ မိကွဲ၊ ဘကွဲ၊ သားကွဲ၊ မယားကွဲ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဪ ... ဒုက္ခ • • • ဒုက္ခ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စောစောက ကြည်လင်အေးမြနေသော စိတ်သည် ရှုပ်ထွေးနောက် ကျိသွားလေ၏။ ကောင်းကင်တွင် ရဟန္တာကား မရှိတော့ပြီ။ အုတ်ချပ် ကလေးတွေ စီတင်ထားသော အုတ်နံရံထောင်တံတိုင်းကြီးနှင့် ကြိုးစင် ကို မျက်စိထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် အချုပ်ထောင်နှင့် မလှမ်း မကမ်းတွင်ရှိကြသော အဆောက်အအုံများဆီသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်ရ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သုံးထပ်တိုက်ပေါ်၊ လသာဆောင်ခန်းမမှ ဆီး၍ မြင်ရသော ရှုခင်း ကား မျက်နှာမူရာတည့်တည့် လမ်းမကြီးထိပ်၌ ပိတ်ဆီးဆောက်ထား သော ဆေးရုံအဆောက်အအုံတိုက်တန်းလျားကြီးရှိသည်။ ဆေးရုံကြီး မှာ လရောင်အောက်တွင် ငြိမ်ဝပ်တိတ်ဆိတ်လျက်ရှိနေ၏။ ဆေးရုံထဲ၌ ဝေဒနာခံစားလျက် သံခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြမည့် လူနာများကို တွေးမိပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တင်မလေးသည် လရောင်ဖြင့် ကြည်နူးချမ်းမြေ့နေစဉ်အတွင်း အနိဋ္ဌာရုံများ ဝင်မလာအောင် ပယ်ရှားဖျောက်ဖျက်ပစ်ရသည်။ ဆေးရုံ တန်းလျားတစ်ဖက်၌ မြင်နေရသော ရင်ခွဲရုံကို မကြည့်လို မမြင်လို၍ ကပျာကယာ မျက်နှာလွှဲကာ ရုံးဘက်သို့ လှည့်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အုတ်ကြွပ်မိုး ပျဉ်ထောင် ရေနံသုတ်လျက် နှစ်ထပ်ဆောက်ထား၍ မြင့်မြင့်မားမား ထင်းနေသော ရုံးကြီးသည် ညအချိန် ဆိတ်သုဉ်းလျက် နေပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရုံးရှေ့ လမ်းတစ်လမ်းခြားလျက်ရှိသော ဘုန်းကြီးကျောင်းဝင်းကြီး ထဲ၌ ကျောင်းတိုက်တစ်ခုတွင် မီးရောင်များ မြင်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုကျောင်းတိုက်ထဲမှ စာပြန်နေသော ကိုယ်တော်များ၏ အသံသည် သဲ့သဲ့ကလေး ဝေ့လာလေသည်။ ဂရုစိုက်၍ နားထောင်မှ ဆွဲဆွဲငင်ငင်ညည်းအံနေသော တရားသံကို ကျက်မိသည်။ တစ်ချက်တစ်ချက် လွင့် လာသော တရားသံကား ပျောက်လိုက် ပေါ်လိုက်ဖြင့် မသဲကွဲချေ။ အသံ ကို ဆွဲငင်လျက် သံနေသံထား ရွတ်အံနေ၍ သဲ့သဲ့ သဲ့သဲ့ကြားရသမျှ သော တရားသံကို စွဲငြိနှစ်ခြိုက်လျက် နားစွင့်ကာ အာရုံစိုက် နားထောင် နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စိတ်များပြန်၍ ကြည်လင် လန်းဆတ်လာပြန်သည်။ ကောင်းကင် မှ လသည် ပြောစရာမရှိ၊ သာသည်ထက် သာလာလေ၏။ ပူပင်သော ကမရှိ၊ အဆီးအတားမရှိသည့် အရောင်၏ ဝင်းပတောက်လင်းသော အသိကို သေသေချာချာခံစားနေမိပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုန်းကြီးကျောင်းဝင်းနောက်ရှိ တစ်မြို့လုံးသုံး ခပ်သောက်ကြသော ရေကန်ကြီးထဲဝယ်၊ ကြာပန်းကြာစွယ်တို့သည် လရောင်၏ စက်ဝန်း ထဲ၌ မိနေကာ ရေပေါ်တွင် ညွတ်လျက်မှေးငိုက်မျဉ်းနေကြပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိမ်ထောင့်၌ရှိသော ဓာတ်တိုင်မှ မီးလုံးကို ငုံ့၍ကြည့်သည်။ အင်အားနည်းနေရှာသော မီးရောင်ကလေးသည် လရောင်ထဲ၌ ဝါကြန့် ကြန့် ဖြစ်နေကာ နေ့ခင်းကြောင်တောင်လက်နှိပ်ဓာတ်မီးထိုးထားသလို တွေ့ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိမ်ပေါ်မှဆီး၍ မြင်မြင်သမျှ လရောင်ထိန်ထိန်သာနေသော ကမ္ဘာ လောကကြီးကို သိမ်းကျုံး၍အားရပါးရ ဝဝကြီး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585245962389,"sku":"","price":4000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_9122f59b-9914-4e33-ba43-f04715ebd7f8.jpg?v=1730220737"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-မာလာရီ","title":"မာလာရီ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၉၅၄ ခု တပို့တွဲလ ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဓာတ်မီးရောင်အောက်မှာ ရပ်ကာ ကျွန်မ စီးရမည့်ရထားကို ပလက်ဖောင်းတစ်ဖက်က မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။ ပြည်မြို့ သို့ ထွက်ရမည့် ရထားသည် ခရီးသည်များကို အပြည့်တင် လျက် ထွက်ရမည့်အချိန်က ငံ့လင့်လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရထားပလက်ဖောင်းကို ကျော်ဖြတ်လျက် လှေကား ပေါ်မှ ဆင်းခဲ့သည်။ ပထမတွဲများ ချိတ်သော နောက်တွဲများ ရှိရာသို့ ခပ်သုတ်သုတ်လျှောက်သွားသည်။ ပထမတန်းတွဲ၌ ချိတ်ထားသော နာမည်စာကတ်များကို လျှောက်ဖတ်ကာ ကျွန်မနာမည် ကပ်ထားမည့်တွေကို လိုက်ရှာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခရီးသွားရင်း လမ်းတွင် စာရေးရန် ကျွန်မ အလုပ်ပါ လာခဲ့သည်။ ကျွန်မ စီးမည့်တွဲ၌ ခရီးသည်များမပါလျှင် စာရေးနိုင်မှာပဲ အောက်မေ့ခဲ့သည်။ တစ်နေ့လုံး စီးရမည့် အတွက် ဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ်ရေးရန် အားခဲလာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပထမတန်းတွဲ၌ ချိတ်ထားသော နာမည်စာကတ်ကို မကြည့်သေးခင် တွဲထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ခရီးသည် များ ရောက်နှင့်နေကြသည်။ ဒီတွဲများ ဖြစ်လေမလား .. စိတ်အားလျော့လျော့နှင့်ပင် နာမည်စာကတ်ကို ဖတ်ကြည့် လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကြည်ကြည်ဌေး” “ဂျာနယ်ကျော် မမလေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြည်ကြည်ဌေးဆိုသော နာမည်ကို မြင်မြင်ချင်း ရုပ်ရှင် မင်းသမီးကြည်ကြည်ဌေးပဲ တွက်သည်။ ကျွန်မနှင့်အတူ သွားရမည့် ခရီးသည်မှာ အနုပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်၍ စိတ်ဝင် စားရမည့်ခရီးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အသက် ၆၀ ကျော် အမယ်အို၊ ဆေးပြင်းလိပ်ခဲထား သော ဝဝမည်းမည်းသည်းသည်း ယောက်ျားတစ်ယောက်၊ သူတို့နှစ်ဦးက ကျွန်မကို လှမ်းကြည့်လျက် အကဲခတ်နေကြ ဟန်တူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခပ်ငယ်ငယ် မိန်းမတစ်ဦးနှင့် ကြည်ကြည်ဌေးမှာ အိပ် ပျက်လာကြပုံ၊ ထိုင်ခုံများကို အိပ်စင်အဖြစ် ဖြန့်ခင်းလျက် ရထားမထွက်ခင်ပင် လှဲအိပ်နေကြသည်။ ယင်းရထားပေါ်တက်သွားပြီး အိပ်နေသော ကြည်ကြည်ဌေး ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်ရှိ ထိုင်ခုံများ၌ အိပ်စင် အဖြစ် ဖြန့်ခင်းလျက် ကျွန်မအတွက် နေရာယူလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကောင်းကင်ပြင်ကြီး၌ အဖြူရောင်သမ်းစ ပြုလာချိန်တွင် ဘူတာရုံမှ ရထားထွက်လာခဲ့သည်။ မလင်းတလင်း ရိပ်ငြိမ်မှု ပြည့်လျှမ်းသော နံနက်ဦး၌ မြမြလေးရှိသော လေအေးနှင့် ပေါင်းဆုံ၍နေရခြင်းကြောင့် လန်းဆန်းကြည်နူးလျက် မောမိနေစဉ် တစ်ဖက်မှ လှုပ်ရှားသွားသော သဏ္ဌာန်ကြောင့် အသာလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဗိုက်ထဲက ... အောင့်လိုက်တာ...” ကြည်ကြည်ဌေးသည် နှုတ်ကပြောရင်း အပေါ်ထပ်အိပ်စင်ပေါ်တွင် တက်လှဲအိပ်ရန် လှေကားကလေးကို ကိုင် တွယ်တက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မက လှည့်အကြည့် မျက်လုံးချင်း ဆုံကြသည်။ ပြည့်ဝိုင်းသော မျက်နှာလေး၌ သူ့မျက်လုံးသည် ထူး ထူးခြားခြား ကြည်လင်တောက်ပနေသည်။ ထို ကြည်လင်တောက်ပသော မျက်လုံးအစုံတွင် ပြုံးစနဲ့ ပြုံးကြည်ချိုမြ၍ ရယ်နေသောမျက်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရုပ်ရှင်ပြဇာတ် ထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် တွေ့ခဲ့ဖူးသော ပြုံးစစ ပြုံးကြည်ကြည် ရှိသော မျက်လုံးနှင့် မျက်နှာဟန်ပန်သည် ကျွန်မမျက်စိထဲ တွင် စွဲနေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ ကြည့်ခဲ့သမျှ ပြဇာတ်ရုပ်ရှင်၊ သူပါဝင်သော သူ့အခန်း၊ သူ့ဇာတ်ကွက်ကို နိုင်နင်းစွာ သယ်ယူတတ်သော သူ၏ အနုပညာစွမ်းရည်သည် စူးစိုက်လေ့လာချင်စရာ ကောင်းအောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရုပ်ရှင်ပြဇာတ်မှနေ၍ သူ့ကိုကြည့်ပြီး ပွင့်သစ်စ ပညာ သည် ကလေးတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်ယူဆ၍ မရသော သူ့ပညာစွမ်းရည်ကြောင့် အနုပညာဘက်၌ ဝါရင့်ပြီးသား ပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွက်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လင်းလုလုရောင်နီ” ပြဇာတ်ထဲ၌ ကြည်ကြည်ဌေးကို စတွေ့ရသည်။ ရုပ်ရှင်ပြဇာတ်များကို သွားရောက်ကြည့် သည့်အခါတိုင်း ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်ကိုလည်း မျက်ခြည် မပြတ် ကျွန်မ အာရုံစိုက်တတ်သည်။ ပညာသည်များ၏ ပင်ကိုအရည်အသွေးကိုလည်း တစ်စမကျန် အာရုံစိုက်လျက်အကဲခတ်၍ကြည့်နည်းမျိုး ကျွန်မမှာ အကျင့်ပါနေသည်။ ပေါ်လာရာ၊ ပြသရာ၊ မြင်မြင်သမျှ အရာအားလုံးကို စူးစိုက် စိစစ်ပြီး ကြည့်လေ့ကြည့်ထရှိသည့်အပြင် တစ်ပြိုင်တည်း ဝေဖန်မှုပါပြီးသား ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တချို့သော ရုပ်ရှင်ပြဇာတ်မင်းသမီးများ၏ အမူအရာ သရုပ်သဏ္ဌာန်တို့သည် ဇာတ်ကွက်၊ ဇာတ်ခန်းနှင့် တိမ်း ယိမ်းလွတ်ချော်သွားတတ်သော အမှတ်မထင်ကလေးတို့ကို ပင် ဂရုပြုလွန်း၍လားမသိ ဖမ်းမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြည်ကြည်ဌေး၏ လွတ်ကွက်၊ လစ်ကွက်တို့ကို တွေ့ မြင်ခဲသောကြောင့် သည်မျှလောက် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ စွမ်းဆောင်သွားနိုင်သော အရည်အချင်း၊ သည်မျှလောက် တစ် သားတည်းကျညီနိုင်သော အသားသေပုံမျိုးသည် ပွင့်သစ်စ ပညာရှင် မဟုတ်တန်ရာ၊ အနုပညာအခြေခံ ရင့်သန်ပြီးသား ဖြစ်ရမည်။ ကျွန်မ ဤသို့ ဝေဖန်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြည်ကြည်ဌေးကို မြင်သည်နှင့် ကျွန်မ ဝေဖန်ထား ချက်ကို ပြန်၍ သတိရသည့်အတိုင်း ကြည်ကြည်ဌေး၏ ဘဝအကြောင်းနှင့် ပညာအခြေခံကို သိလိုသော စိတ်ဆန္ဒမှာ နေရင်းထိုင်ရင်း ပြင်းပြလာသည်။ ။ | \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိပ်မောကျလျက်ရှိသော အမယ်အိုကိုကြည့်လျက် ကြည်ကြည်ဌေး အမေပဲ ထင်သည်။ အမယ်အို၏မျက်နှာ သည် ဖြစ်မိလျှင် ရှေ့သာ တိုးမည်၊ နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်၊ ပိုင်းဖြတ်နိုင်သော မျက်နှာမျိုး၊ ထက်မြက်သော အသွင်ဆောင်သည်။ အသားဖြူဆွတ်၍ အသားအရေ နူးညံ့ ညက် ပြောသည်။ နီရဲသော လက်ဖဝါးတွင် စိပ်ပုတီးကို ဆုပ်လျက်အိပ်ပျော်နေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပက်လက်အိပ်ပျော်နေသော လူဝဝ ထောင်ထောင်မောင်း မောင်း အသားမည်းမည်း အရောင်အဆင်းရှိသည့် ထိုလူ ကား ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သယောင်ယောင်၊ နူးညံ့ပျော့ပျောင်း မယောင်ယောင်၊ တွက်ရခက်သော၊ အကဲခတ်ရခက်သော ကြန်အင်လက္ခဏာမျိုး ဆောင်သည်။ “ကြည်ကြည်ဌေးရဲ့ ခင်ပွန်းများလား.......” ခင်ပွန်းဆိုလျှင် ခင်ပွန်းလို့ မထင်စရာ။ မင်းသမီးကို ထက်ကြပ်မကွာ အုပ်ထိန်းနေသော ဇာတ်အုပ် ဇာတ်ခေါင်းများလား ....။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမယ်အိုသည် နိုးလာကာ ထ၍ထိုင်သည်။ ရထား ပြင်ဘက် လယ်ကွင်းများကို ငေးမောကြည့်ရာမှ ကျွန်မနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်က စကားလှမ်းပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီနေရာတွေဟာ အမေတို့နေခဲ့တဲ့ နေရာတွေပေါ့။ ပြည် ဒိစတြိတ်၊ လက်ပံတန်းနယ်၊ မိုးအိုင်ရွာမှာ အမေတို့ လယ် လုပ်ခဲ့ကြတယ်။ ကြည်ကြည်ဌေးက ငယ်ငယ်လေးရှိသေး တယ်။ သမီးကြီးတွေကတော့ သူ့အရီးဇာတ်ထဲ ပါကုန်ကြ ပြီ။ ဇာတ်မင်းသမီးကြီး ဒေါ်စိန်ယုံဆိုတာ အမေ့ယောင်းမ၊ ဆရာအောင်ဗလ တပည့်၊ အဆိုကောင်း အကကောင်း အင်မတန် နာမည်ကြီးတယ်” တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမယ်အို၏အသံမှာ လွန်စွာ ညင်သာလျက် သူ၏ ပျော့ပျော့ပျောင်းပျောင်း အမူအရာနှင့် လိုက်ဖက်လှသည်။ ကျွန်မ သိလိုချက်တွေ အမယ်အိုထံမှ စတင်ကြားရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နားစိုက်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအချိန်တွင် ကြည်ကြည်ဌေးသည် လှေကားလေးမှပြန်တွယ်ဆင်းလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မမက ... ဂျာနယ်ကျော် မမလေးနော်...” ကြည်ကြည်ဌေးသည် ရှေ့မဆက်ဘဲ ပြုံးချိုထားသည်။ “ဟုတ်ပါတယ် .... ဂျာနယ်ကျော် မမလေးဟာ မမ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရထားမှာ ကပ်ထားတဲ့ စာရွက်ကလေးမြင်ရတော့ မမ နဲ့ ခရီးသွားရပြီလို့ ဝမ်းသာသွားတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အသံသာသာထဲ၌ ရယ်မောသံလေးပါ စွက်ဖက်လျက် မျက်နှာချိုချို ပြန်ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကြည်ကြည်ဌေးနဲ့ တွဲတစ်တွဲတည်း လာကြုံရတာ မမ ဝမ်းသာမိတယ်။ ညီမကို ပြဇာတ်ထဲမှာ စတွေ့ ဖူးတာပဲ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက် ရုပ်ရှင်မှာဆိုပါတော့ .... ညီမကို စတွေ့တွေ့ချင်း မမ စိတ်ဝင်စားလွန်းလို့ ဝေဖန်ထားတယ်” ။ “ဘယ်လို ဝေဖန်ထားသလဲ မမရယ် ...... သိပါရစေ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မအဖြေကို စောင့်နေသော သူ့မျက်နှာလေးမှာ စိတ် အား ထက်သန်စွာဖြင့် မျက်လုံးများ တောက်ပြောင်ပြုံးလဲ့နေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပြဇာတ်မှာ ညီမကို စတွေ့တွေ့ချင်း ပွင့်သစ်စ မင်း သမီးတော့ မဟုတ်ဘူး၊ အနုပညာအခြေမိ ရှိရမယ်၊ ဝါရင့်ပြီး သားဖြစ်ရမယ်လို့ မမ ဝေဖန်ထားမိတာ မှန်ရဲ့လား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြည်ကြည်ဌေးက ရယ်မောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မမ ဝေဖန်တာ မမှားပါဘူး .... အနုပညာအခြေခံ ကတော့ ကျွန်မ ငါးနှစ်သမီးက စခဲ့တာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်ပြီ .. မမလည်း ထင်တယ် .... မမထင်တာမမှားတော့ဘူး၊ ငါးနှစ်သမီးက စခဲ့တာဆိုတော့ စပုံစနည်း အနုပညာဘက် ရောက်ပုံရောက်နည်း မမ သိပ်သိချင်တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရထားသည် အရှိန်ပြင်းစွာ ခုတ်မောင်းနေသည်။ အပတ် ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရထားဘီးများ လည်နေသကဲ့ သို့ ကျွန်မ အာရုံမှာလည်း ရပ်နားခြင်းမရှိဘဲ ချာချာလည် လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မအနီးတွင်ရှိနေသော သူတို့မိသားစုသည် ကျွန်မ အနီး၌ တစ်နေရာစီ၊ တစ်သီးတခြားစီဖြစ်ချင်ဖြစ်လျက်၊ ပျောက်သောသူကလည်း ပျောက်ကွယ်လျက်၊ ကျွန်မ အနီး အနား၌ မရှိသော အရာဝတ္ထုများ၊ ပုံသဏ္ဌာန်များ၊ အသွင် အပြင်များ၊ အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံ ပြောင်းလိုက်ပေါ်လိုက်ဖြစ်လျက် ထိုအမျိုးမျိုးသော ပုံသဏ္ဌာန်တို့မှ အသံဗလံများကလည်း အသံအမျိုးမျိုးထွက်ပေါ်လျက် .......။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြည်ကြည်ဌေးသည် ငါးနှစ်သမီးအရွယ်မှစ၍ ဇာတ် သဘင်၊ ပြဇာတ်၊ ရုပ်ရှင်၊ ကဏ္ဍသုံးခုခွဲကာ သူ ပါဝင်လှုပ် ရှားခဲ့ပုံများကို ပြန်ပြောင်းပြောပြနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဇာတ်သဘင်အကြောင်း ပြောပြနေသည့်အခါ၌ ကပြခဲ့ သော ဇာတ်လမ်း၊ ဇာတ်ကွက်၊ ထိုဇာတ်၌ ဆိုခဲ့သော သီချင်း၊ ပြောခဲ့သော စကား၊ ပါးစပ်ဆိုင်းပါ တီးလျက် လက်မြှောက် မပြရုံတမည်..။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585247109269,"sku":"","price":7000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_90cc006a-ccfd-400e-9ef8-e65a57fe26fd.jpg?v=1730220750"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-ပုဂ္ဂလပညတ်သုံးစောင်တွဲ","title":"ပုဂ္ဂလပညတ်(သုံးစောင်တွဲ)","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပထမအကြိမ် ထုတ်ဝေစဉ်က\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဂျာနယ်ကျော်မမလေး၏ အမှာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မသည် ဗမာ့ဓာတ်ပညာကို သင်ကြားဆည်းပူး စဉ်အခါကာလ ကျွန်မ သင်ယူလေ့လာနေသော ဓာတ်ပညာ နှင့် ပတ်သက်သည့် ဓာတ်ကျမ်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဓာတ် ဆရာကြီး ဆရာသန့် ရေးသား ကျမ်းပြုထားခဲ့ကြောင်း သတင်းအစအန သိရလေသည်။ ကျမ်းစာအုပ်၏အမည်မှာ ပုဂ္ဂလပညတ်ဓာတ်ကျမ်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မမှာ ပုဂ္ဂလပညတ် ဓာတ်ကျမ်းစာအုပ်ကို ဖတ်ရှု ချင်ဇော ပြင်းပြနေကာ မြုပ်ကွယ်နေသော ကျမ်းစာအုပ်ကို ထောက်လှမ်းရှာဖွေရင်းသာလျှင် အချိန်ကုန်ခဲ့ရလေသည်။ ကျွန်မ သင်အံလေ့လာရသော ဓာတ်ပညာမှာ ၎င်းပုဂ္ဂလ ပညတ်ကျမ်းထဲမှ တစ်ပိုင်းတစ်စ၊ အပိုဒ်တို ကောက်နုတ် ချက်ကလေးလောက်သာ ရရှိကာ ထိုကူးယူရရှိချက်ကို အားထားပြုလျက် နာယူမှတ်သား လေ့လာအားထုတ်ခဲ့ရပြီး စာအုပ်ကိုမူ မတွေ့မမြင်ရဖူးပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e(ခ)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ နေ့စဉ် မျှော်မှန်းတောင့်တ လိုလားချက်မှာ ပုဂ္ဂလပညတ်ဓာတ်ကျမ်းစာအုပ်ကို ဖတ်ရှုလိုခြင်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဓာတ်ပညာကို သင်ယူ၍ ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်ခန့် ကြာမြင့်လာမှပင် ကျွန်မ သင်ယူသော ဓာတ်ပညာ၏ မူရင်း ဖြစ်သည့် ပုဂ္ဂလပညတ် ဓာတ်ကျမ်းစာအုပ်ကို ကျွန်မထံသို့ ကိုကြည်မွန်က ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် လာပို့ပေးလေခြင်းကြောင့် နေ့ရက်ရှည်ကြာစွာ တောင့်တလိုလားချက်ကြီးမှာ ပြည့်စုံ၍ သွားရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှုမဝမဂ္ဂဇင်းတွင်ပါရှိသော ကျွန်မ၏ လမ်းနှစ်ခွ ဆောင်းပါးတွင် ဖော်ပြရေးသားခဲ့သည့်အတိုင်း ကျွန်မမှာ ဓာတ်ပညာဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအလုပ်မျိုး မလုပ် ချင်၍ စွန့်လွှတ်ကာ ကုသိုလ်ဖြစ်လုပ်ရန် အဓိဋ္ဌာန်ပြုမည် ကြံတော့မှပင် ဤပုဂ္ဂလပညတ် ဓာတ်ကျမ်းစာအုပ်နှင့်တကွ ပုဂ္ဂလပညတ်ဓာတ်ကျမ်းကို ကျေကျေလည်လည် ဖတ်ရှု နားလည်နိုင်ရန် ပြန်လည်ရှင်းလင်းသင်ကြားပေးသည့် အသက် ၈၅ နှစ်ရှိ အိုင်ကလောင်ဓာတ်ဆရာကြီး ဆရာလှိုင် နှင့် ထပ်မံ ဆုံစည်းရလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မူလ ပုဂ္ဂလပညတ် ဓာတ်ကျမ်းကို ရေးသားကျမ်းပြု သွားသော ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ပုဇွန်တောင် ပေတောကုန်းရပ် မန္တလေးမှ ဓာတ်ဆရာကြီး ဆရာသန့်ဆိုသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဓာတ်ဆရာကြီး ဆရာသန့်သည် ပုဂ္ဂလပညတ်ကျမ်း ကို ရေးသားပြုစုသောအချိန်၌ နေ၊ လ၊ ဓာတ်ပညာဂိုဏ်းအဖွဲ့ ဓာတ်ဆရာကြီးများဖြစ်သော ဆရာဆောင်၊ နိုင်ငံကျော် စာရေး ဆရာကြီး ပီမိုးနင်း၏ဖခင် ဆရာဖြိုးတို့၏ အကူအညီ ပါရှိကြောင်းကို အဘ ဓာတ်ဆရာကြီး ဆရာလှိုင် မိန့်မြွက်၍ သိရှိရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပုဂ္ဂလပညတ် ဓာတ်ကျမ်းမှာ ဓာတ်ပညာအရာ၌ အဓိပ္ပာယ် အယူအကောက် မျက်စိလည်အောင်၊ စ မ ပညတ်နှင့်သော်လည်းကောင်း၊ သင်္ချာဂဏန်းနှင့်သော် လည်းကောင်း၊ နေ့ ပညတ်နှင့်သော်လည်းကောင်း သိုသိပ် ပိရိစွာ ပညာ၏လမ်းစကို လှစ်ဖော်ပြရေးသွားလေရာ တော်ရုံ ဉာဏ်ပါရမီနှင့် ရိပ်ဖမ်းမိနိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှလေသည်။ ရှေးက ပညာရှင်များ၏ ခြေရာစဉ်လိုက် အန္တရာယ်မဖြစ်ရန် ရည်စူး လျက် ပညာပိုင်းကို မြှုပ်ထား၍ ကြံဆနိုင်မှ ပေါ်နိုင်မည် ဖြစ်သော အခန်းများလည်း ပါ၏။ | \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာအုပ်ကို မိမိတစ်ကိုယ်တည်း ထိုင်၍ ဖတ်ရှုခြင်း ထက် ထိုစာအုပ်ကို ကျေကျေလည်လည် ဖတ်ရှု နားလည် ပြီးစီးသူတစ်ဦးက နှုတ်ဖြင့် ပြန်လည် ရှင်းလင်းသင်ပြခြင်းက နားထောင်ရသူတွင် ပို၍ သဘောပေါက်လွယ်၊ နားလည် လွယ်နိုင်လေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာအုပ် အချက်အလက်များကို နှီးနှောခြင်း၊ ဆွေးနွေး ခြင်း၊ အယူအဆ အတွေ့အမြင် တစ်ထိုင်တည်း ရှင်းလင်း သဘောပေါက်လွယ်ရန် အဘ ဓာတ်ဆရာကြီး ဆရာလှိုင်က အချိန်ပေး၍ လူသူပါးသည့် ကမာရွတ် လှည်းတန်း ခြံမြေထဲ တွင် ကျွန်မအား ရှင်းလင်းဟောပြော ပို့ချသင်ကြားပေးနေ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပထမ ကိုကြည်မွန်မှတစ်ဆင့် ဖတ်ရှုရသော ပုဂ္ဂလ ပညတ်ကျမ်းစာအုပ်ထဲတွင် ပထမကျော် ဆရာတစ်ဦးကပညာရှိများ မလေးစားသောကျမ်းဟု စာအုပ်အဆုံး စာ မျက်နှာ၌ ရေးသား မှတ်ချက်ချထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤအကြောင်းကို အိုင်ကလောင် ဓာတ်ဆရာကြီးအား ပြောပြရာ မျက်ရည်များကျအောင်ပင် ရယ်မော၍ “ဒီပညာ က ရှုပ်ရှုပ်ရေးမှဟေ့၊ တဲ့တိုးရေးရင် ခက်မကုန်ဘူးလား”ဟု ပြောလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာ့ဓာတ်ပညာ ဆေးပညာကို လျှို့ဝှက်သည်ဟု အယူအဆ ရှိနေကြပါသည်။ အမှန်လည်း လျှို့ဝှက်ပါသည်။ သူတော်စင် ပညာရှင်တို့ လျှို့ဝှက်၍ ထားခဲ့ရခြင်းမှာ လူ အပေါင်းတို့ မတတ်မြောက်စေရန်၊ အကျိုးခံစားခွင့် မရှိစေ ရန် ကျဉ်းမြောင်းသော တစ်ကိုယ်ကောင်းစိတ်နှင့် လျှို့ဝှက် ရခြင်း မဟုတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤပညာ တတ်မြောက်ကြလျှင် ကောင်းကျိုး ဆိုးကျိုး၊ ရန်ဓာတ် မိတ်ဓာတ် နားလည် သိရှိနိုင်ပါသည်။ ဓာတ်ပညာ တတ်မြောက်သောသူသည် သီလ၊ သမာဓိ၊ သစ္စာမရှိသူ၊လောဘကြီးသူ၊ ဤပညာဖြင့် စီးပွားရှာစားချင်သူ၊ ဤ ပညာဖြင့် သူတစ်ပါးအား အကျိုးစီးပွား ပျက်ပြားအောင် ပြုချင်သူဖြစ်ပါက အန္တရာယ် များမည်ဖြစ်၍ ပညာရှင်တို့ ဆင်ခြင်ကာ ပညာရှိလျှင် ယူလော့ဟု လျှို့ဝှက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ် သည်။ တဲ့တိုးရေးရင် ခက်မကုန်ဘူးလားဟု အမိန့်ရှိရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤပညာတတ်တိုင်းလည်း ပေါက်မြောက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။ သီလ၊ သမာဓိ၊ သစ္စာရှိ၍ ဤဓာတ်ပညာဖြင့် စီးပွားမရှာကာ ဓာတ်ပညာဖြင့် မချမ်းသာချင်သော သူထံမှသာ ဤပညာသည် တည်မည်၊ မပျက်မည်၊ ပေါက်မြောက် မည်၊ ထက်မြက်မည် ဖြစ်ပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာအုပ်ထဲတွင်ပါသော လင်္ကာကဗျာများမှာ မူလ ကျမ်းရိုက်စဉ်က မှားယွင်းရိုက်နှိပ်ခဲ့သည်လား မသိ။ တချို့ နေရာများတွင် ကဗျာအစပ် မှားနေခြင်းကို တွေ့ရှိရသော် လည်း စာအုပ်မူအတိုင်းပင် ရိုက်သည်။ စာပြင် မစင်ကြယ် သော ပုံနှိပ်တိုက်၏ အမှားများကိုလည်း တွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပုဂ္ဂလပညတ် ကျမ်းစာအုပ်မှာ အလွန်တရာ ရှားပါး သောမူဖြစ်၍ အများအကျိုးပွားစေရန် ရည်စူးလျက် အိုင် ကလောင်ဓာတ်ဆရာကြီးက ရိုက်ခွင့်ပြုခြင်းသာ ဖြစ်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မမှာ ပုဂ္ဂလပညတ်ဓာတ်ကျမ်းကို အဘထံ၌ ဆည်းပူးသင်ကြားနေရင်း အများပြည်သူတို့၏ ကျန်းမာရေး အကျိုးစီးပွားအလို့ငှာ အဓိက စေတနာ ရှေးရှုလျက် ဤ ကျမ်း၏အဖွင့်ကို ရေးသားကာ စာအုပ်တစ်အုပ် ထုတ်ဝေ လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဘထံ၌ ပုဂ္ဂလပညတ် ဓာတ်ကျမ်းအဖွင့် သို့မဟုတ် ဋီကာစာအုပ်ရေးရန် ခွင့်ပန်ကြားသည့်အခါ အဘက ပုဂ္ဂလ ပညတ်ဓာတ်ကျမ်းကို အဖွင့်ရေးချင်လျှင် ဤပညာ၏ အခြေ အမြစ် မူလဖြစ်သော ပုဂ္ဂလပညတ်ကျမ်း၊ ဓာတုပစ္စယကျမ်း၊ ဓာတုသကျမ်းတို့ကို ပေါင်း၍ ပုဂ္ဂလပညတ် သုံးစောင်တွဲ ဟု ပထမထုတ်ဝေရိုက်နှိပ်ပြီးမှ ပုဂ္ဂလပညတ် သုံးစောင်တွဲ အဖွင့်ဟု စာအုပ်ရေးရန် မိန့်ကြားသဖြင့် အိုင်ကလောင် ဓာတ်ဆရာကြီး ဆရာလှိုင်၏ သြဝါဒအတိုင်း ပုဂ္ဂလ ပညတ်သုံးစောင်တွဲကို ရိုက်နှိပ်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤစာအုပ်ကို အဘ ဓာတ်ဆရာကြီး အမိန့်အတိုင်း တန်ဖိုး (၁၀ ကျပ်) ထားရပါသည်။ စာအုပ်ရောင်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ ပညာတန်ဖိုးထားတာဟု မိန့်ဆိုပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗမာ့ဓာတ်ပညာကို ဖော်ထုတ်သော ယခု ပုံနှိပ် ထုတ်ဝေလိုက်သည့် ပုဂ္ဂလပညတ် သုံးစောင်တွဲ စာအုပ်သည် နေ လ ဓာတ်ပညာ ဆေးဝါးဓာတ်စာ မှီဝဲနေသော ပရိသတ် က အလွန်ဆာလောင်လျက်ရှိသော စာအုပ်တစ်အုပ်ဖြစ် သည့်အတိုင်း ဓာတ်ပညာကို ယုံကြည်အားထားသူများအဖို့ ဖတ်ရှုလေ့လာ အားထုတ်ကြလျက် ဓာတ်ပညာကို အပတ် တကုတ် လေ့လာဆည်းပူး ဖတ်ရှုရသည်နှင့်အမျှ အကျိုး ကျေးဇူးပွားများနိုင်ကြပေလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်မျှော်လင့်ရ ပေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46533878448277,"sku":null,"price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1487e74c-b612-48de-8a81-38857a0c5c56.jpg?v=1759730536"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-ပြည်သူ့ဆုတောင်းနှင့်အခြားစာများ","title":"ပြည်သူ့ဆုတောင်းနှင့်အခြားစာများ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြည်သူ့ဆုတောင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cbr\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကမာရွတ် လှည်းတန်းရှိ ခြံကလေးဆီက မြို့ထဲသို့ အပြန်လမ်း တွင် ခရီးကြုံသဖြင့် ရွှေတိဂုံဘုရားခြေရင်းတွင် ကားရပ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုရားကြီးကို ပတ်ကာလှည့်ကာသာ သွားလာနေခဲ့သည်။ ဘုရား ကုန်းတော်ပေါ်သို့ မရောက်မိ။ ယနေ့ညနေခင်းမှ ကုန်းတော်ပေါ်တက် ကာ ဘုရားဖူးချင်စိတ် ပေါက်လာရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညနေခင်း ဘုရားလာသူများ ရှင်းနေသည်။ အေးအေးဆေးဆေး ဘုရားဖူးဦးမှပဲဟု ရည်ရွယ်ရင်းအတိုင်း ကုန်းတော်ပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းနှေး နှေးကလေး တက်လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ၏ ဝဲယာရှိ ပန်းသည်တို့သည် ပန်းဝယ်သွားရန် ဆူညံစွာ အလုအယက် ဟစ်ခေါ်နေကြလေသည်။ ပန်းသည်တို့၏ အသံများမှာ တစ်နေ့လုံး အော်ရဟစ်ရသည့် အသံမပေါက်။ လူမလာ၍ ခြောက်ကပ် နေရာတွင် လူမြင်မှ ခုမှ ဝဝအော်ကြ အာကြသည့် အသံမျိုး၊ တက်ကြွ သွက်ညံလှသည်။ “ပန်းဝယ်ပါဦးရှင်”'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝင်ပါဦးရှင်”ဆိုသော မစဲနိုင်သည့် အသံဗလံများ စီညံပြည့်လွှမ်းကာ အဆက်မပြတ် ကြားနေရလျက် ပန်း ဝယ်ရန် အာရုံမရောက်မိဘဲ ကျွန်မနှင့် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် တက်လာကြ သော မြေးအဘွားနှစ်ယောက်ကိုသာလျှင် အာရုံပြုတက်လာခဲ့သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိုမင်းမစွမ်းအရွယ် အဘွားအို၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ဟောင်းနွမ်း သော အဝတ်အထည်များ ဖုံးအုပ်ထားခြင်းဖြင့် ဆင်းရဲတွင်းနက်ပုံ ပေါက် ၏။ မျက်နှာသုတ်ပဝါလား၊ စောင်လား မဖော်ပြနိုင်အောင် ညစ်မည်းနေသော အဝတ်တစ်ခုကို ခေါင်းပေါ်၌ တင်ထားသည်။ ဂျပန်ခေတ်၌ ဝတ်ကြရသော ဗမာရက်ချည်ကြမ်း ထူထူကျဲကျဲ ထဘီတွင် ဖုန်ကွက် ကြေကွက်များ ဗရဗျစ်နှင့် ဘုတ်ပွပွကြီး ဝတ်ထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လက်ဖျား၊ ကုပ်နားတစ်ဝိုက် ကြေးသီးနေသော ပင်နီအင်္ကျီမှာ ပိန်သေးသော ကိုယ်လုံးနှင့်လည်း မတော်၊ မြင့်မားသော အရပ်အမောင်း နှင့်လည်း မတန်၊ ပွကာ တိုတက်နေလျက် လက်သုံးလုံးခန့် နောက်ကျော ပေါ်နေပေ၏။ အောက်ခံမရှိဘဲ ပေါ်နေသော ကျောသားမှာ ညိုမည်း တွန့်ရှုံ့ လျက် ပပ်ကြားအက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အသွင်အားဖြင့် မရှိရှားပါးပုံ ပေါ်သလောက် တစ်နေရာတွင် စု၍ ပေါများ ပိုလျှံနေသော အခြင်းအရာမှာ ခေါင်းနောက်တွင် ထုံးရစ် ထားသော ဧရာမ ဆံထုံးကြီးဖြစ်၍ ဆံပင်ကောင်းကြောင်း ထင်ရှားနေ ၏။ ခေါင်းကို သပ်ရပ်စွာပင် ပြီးထုံးလာသည်။ ဆံထုံးကို အခွေလိုက် အခွေလိုက် ပတ်ရစ်ထားသော ဆံခွေလိပ်ကြီးမှာ ကွက်တိကွက်ကျား ဖြူနက်နေသည်။ အဘွားအိုမှာ အထူးသဖြင့် အားအင်ဆုတ်ယုတ်နေပုံရှိ ကာ မောဟိုက်စွာဖြင့် တုံ့နှေးတုံ့နှေး တက်နေရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မမှာ အဘွားကြီး၏ နောက်မှ လှေကားထစ် နှစ်ထစ်ခြား လောက် ကပ်လျက် တဖြည်းဖြည်း လှမ်းတက်နေသော အဘွားကြီး၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ကြည့်လိုက်၊ လက်တွဲဆွဲထားသော ကလေးမလေးကို ကြည့်လိုက်ဖြင့် ပန်းဝယ်ရန်ပင် မေ့နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကလေးမလေး၏ အရွယ်ကို ၆ နှစ်၊ ၇ နှစ်ဟုသာ ခန့်မှန်းရ သည်။ သည်ထက် ကြီးလျှင်လည်း ကြီးမည်၊ သည်ထက် ငယ်လျှင်လည်း ငယ်ပေမည်။ ပိန်ညှက်ညှက်နှင့် မနိမ့်မမြင့် အရပ်အမောင်း ရှိ သည်။ ဂါဝန်အင်္ကျီလေး ဝတ်ထား၍သာ မိန်းကလေးနှင့် တူကာ ခေါင်း မှာ ခေါင်းတုံးဆံတောက်ညှပ်လျက် ဗိုလ်ကေခွဲထားလေသည်။ ဂါဝန် အကျီလေး၏ အထက်ပိုင်းမှာ အပြာရောင် ပြောင်ပိတ်စ တစ်စဖြစ်လျက် အောက်ပိုင်းမှာ အနီရောင် ပြောင်ပိတ်စ တစ်မျိုးဖြင့် စပ်ချုပ် ဝတ်ထား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဘွားအိုက လက်ဆွဲတက်နေခြင်းကို မကြိုက်ဟန် တစ်ချက် တစ်ချက် အဘွားအိုလက်မှ လွတ်လိုလွတ်ငြား ရုန်းရင်း လှမ်းတက်နေ ၏။ အဘွားအိုသည် မရုန်းနိုင်အောင် မြဲမြဲဆုပ်ထားလျက် မြည်တွန် တောက်တီးလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တယ်လေ.. ခက်လိုက်တာ ဖြည်းဖြည်းတဲ့” “ဘာမှတ်လို့လဲ၊ နင့်ကို ဖမ်းသွားကြလိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤသို့ မောသံကြီးဖြင့် ငေါက်ငမ်းပြောရင်း လက်ကလေးကို ဆောင့်ဆွဲထားလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကလေးမလေးမှာ တုံ့နှေးနှေး တက်နေရခြင်းကြောင့် စိတ်မရှည် ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ အဘွားအိုနှင့် ယှဉ်တူမတက်ဘဲ တစ်ထစ်ကျော် ရောက် သာသွားသည်။ အဘွားအိုမှာ ကလေးမလေး၏ လက်ကို မလွတ်အောင် လှမ်းဆွဲဆုပ်ရကာ မီအောင်လည်း ကြိုးစားပမ်းစား လိုက်တက်နေရ သည်။ ကလေးမလေးသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ပန်းဝယ်ရန် တစာစာ ဖိတ်ခေါ်နေကြသော ပန်းသည်များဘက်သို့ တစ်ချက်မှ လှည့်မကြည့် ချေ။ သူ တက်ရမည့် အမြင့်ကြီးသို့သာ မော့ကြည့်တက်ရင်း တက်နေရာ မှ ရပ်တန့်လိုက်ကာ အဘွားအိုဘက်သို့ လှည့်လျက် သူ့လက်ကလေး လွတ်ရန် အတင်းရုန်းပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခက်လိုက်တာနော်၊ ဟဲ.. ကောင်းကောင်းသွားစမ်း”ဤအသံ ဖြင့် အဘွားအိုက ငေါက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မမှာ ကျွန်မဘက်သို့ လှည့်ထားသော ကလေးမလေး၏ သနရုပ်ပ မျက်နှာကလေးကို ငေးကြည့်မိသည်။ အသားညိုချောလေး ဖြစ်၏။ အံကြိတ်လျက် ရုန်းနေခိုက် ခက်ထန်တင်းမာနေသော မျက်နှာ မှာ အရွယ်နှင့်မမျှ စိတ်ကြီး ထင်ရှားပေါ်လွင်လှသည်။ သူ၏ မကျေနပ် ချက်ကို ဖော်ပြနေသော သူ့မျက်လုံးမှာ ထွင်းဖောက်သွားမလောက် အဘွားအိုအား စိန်းစိန်းကြီးကြည့်လျက် ဒေါသအရောင်မှာ ပြောင်တောက်နေသည်။ သူ့နားက ဖြတ်တက်သွားသော ကျွန်မမျက်နှာကို ထိုမျက်လုံးဖြင့်ပင် စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မမှာ သူတို့ မြေးအဘွားကို ကျော်တက်လာရသော်လည်း လမ်းခုလတ်၌ ရုန်းကန်ရပ်နေသော ကလေးလေးကို ပြန်လှည့်ကြည့်ရင်း လှည့်ကြည့်လှည့်ကြည့်နှင့် တက်လာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မမလေးရေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပန်းဆိုင် တစ်ဆိုင်ထဲရှိ ခုံတန်းလျားပေါ်၌ ထိုင်နေကြသော ကျွန်မ ၏ ငယ်ပေါင်း ချစ်ဖော်ချစ်ဖက်များကို မမျှော်လင့်ဘဲ ပက်ပင်း သွား တွေ့ရသည်။ အေးတို့ သန်းတို့ ညီအစ်မနှင့် ကွဲကွာနေသည်မှာ ဆယ် နှစ်ခန့် ရှိရော့မည်။ တခြားနေရာမျိုးသာ တွေ့လျှင် သူတို့ ညီအစ်မကို ဝမ်းသာအားရ တစ်အားပြေးဖက်လိုက်မိပေမည်။ ယခုသော် မြင်ရတွေ့ရ ၍ ဝမ်းသာရွှင်လန်းသွားသော မျက်နှာသာလျှင်ဖြစ်ကာ သူတို့အနားသို့ ပြေးမသွားနိုင်၊ အဘွားအိုလက်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့၍ ကျွန်မ ဘေးမှ လွတ် ကာ တစ်အားကျုံးပြေးတက်သွားသော ကလေးမလေးကို ရင်တဖိုဖိုဖြင့် လှမ်းမျှော်ငိုင်ကြည့်နေမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စောင်းတန်း အုတ်လှေကားကြီး မျက်စိတစ်ဆုံး တစ်ချက်မှ မနား လိုက်ဘဲ ကျစ်မာတောင့်တင်းနေသော သူ၏ ခြေသလုံးလေးကို အသုံးပြု ကာ ကဆုန်ပေါက် ဒုန်းရိုက်တက်သွားပုံမှာ အံ့သြစရာပင်။ နောက်က သံကုန်ဟစ်လျက် တဟဲ ဟဲဟဲ အော်တက်လာသော အဘွားအို၏ခြေလှမ်းမှာ ကျွန်မပန်းဆိုင်ထဲသို့ မဝင်မီပင် သူ့မြေးကလေးကို မျက် ခြည်ပြတ်ရပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မမှာ ဘာဖြစ်မှန်းမသိ ရင်ထဲ တစ်မျိုးတစ်မည်ကြီး ဖြစ်သွား လျက် ပန်းဆိုင်ထဲဝင်လာကာ ညီအစ်မကို လှမ်းဖက်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကလေးလေးရယ်၊ အဘွားကြီး လက်က လွတ်သွားတယ်။ ပြေး တက်သွားတာပဲ။ အဘွားကြီးတော့ မီမှာ မဟုတ်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညီအစ်မကို သည်စကား အရင်ပြောပြီးမှ အားရပါးရ နှုတ်ဆက် စကား ပြောရတော့သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပန်းဆိုင်ထဲတွင် အေးတို့ သန်းတို့နှင့် စကားပြောနေသည်မှာ နာရီဝက်ခန့်လောက် အချိန်ကုန်သွားသည်။ ပန်းဆိုင်ထဲမှ ထွက်ကြသည့် အခါ သူတို့က ဘုရားဖူးပြီး၍ အောက်သို့ ဆင်းသည်။ ကျွန်မက ပန်း စည်းကိုင်လျက် အပေါ်သို့ တက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုရားရင်ပြင်တော်ပေါ်သို့ ရောက်သည်အထိ ကလေးမလေး မြေးအဘွားကို အာရုံပျောက်ကာ အေးနှင့်သန်းအကြောင်းသာ စဉ်းစား တွေးတောလာသည်။ ဆယ်နှစ်အတွင်း သူတို့ ညီအစ်မသည် တစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယောက်နှင့် တစ်ယောက် လင်ညီအစ်မလည်း တော်လိုက်ကြ၏။ အေးက အိမ်ထောင်ပျက်၍ နောက်အိမ်ထောင်ဆက်သည့်အခါ အဒေါ်နှင့် တူမ တော်နေကြပြန်သည်။ အေးနှင့် နောက်ထပ် လက်ထပ်ရသော အေးတို့ သန်းတို့ ယောက်ျားဘက်က ဦးလေးမှ ပါလာသော သားနှင့် သန်း၏ သမီးလေး လိုက်ပြေးကြ၍ ပြန်ခေါ်ပြီး လက်ထပ်ပေးရန်အတွက် ရန်ကုန် တွင် ခန်းဝင်ပစ္စည်းများ လာဝယ်ကြရာ ညီအစ်မချင်း အဒေါ်တူမဘဝမှ ခမည်းခမက် တော်ရတော့ဦးတော့မလိုလို။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူ့ဘုံကြီးတွင် ဖြစ်ပျက်ဆုံတွေ့ ကျင်လည်နေကြသော ဘဝ ဇာတ်ခုံကြီး၏ အစိတ်အပိုင်းများကို မြင်မိမောလျက် ငြီးငွေ့သော သံဝေဂစိတ်ကလေး တဒင်္ဂဖြစ်ပေါ်လာသည်ပင်လျှင် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ စိတ်ပျော့ ပျောင်းသွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူသူရှင်းသောနေရာ ရွေးရှာကာ ချောင်ကျကျမှနေ၍ ဘုရား ကြည်ညို နေချင်သောစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကိလေသာကို ခုတ်ဖြတ် ပယ်ရှားသွားနိုင်သော ဘုရားရှင်၏ ဂုဏ်တော်ကို အောက်မေ့ကြည်ညို ရမည့် နေရာသည် လွတ်လပ်ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာမျိုး ဖြစ်စေချင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုရားကြီးကို လက်ယာရစ်ပတ်လာရင်း လူသူရှင်းပြီး ဘုရားနှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းဖြစ်မည့်နေရာကို ရှာလေရာ ခေါင်းလောင်းကြီးထားရာ နေရာတစ်ဝိုက်၌ လူသူရှင်းနေလေ၏။ ထိုနေရာနှင့် နီးသော ဂြိုဟ်တိုင်အောက်ရှိ ပန်းအိုးထဲတွင် ပဒုမ္မာကြာပန်းများ သွားထိုးစိုက်လိုက်ကာ ဘုရားနှင့် တည့်နေသည့် ထောင့်ကျကျ၊ ချောင်ကျကျ နေရာ၌ ထိုင်ချ လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးမချမီ စေတီကြီးကို မော့၍ ကြည့်လိုက်သည်။ အဆုပ်လိုက် အုပ်ဖွဲ့ လျက် ပိတ်ဆီးနေသော တိမ်ဖြူတိမ်အုပ်နောက်မှ ပြာလဲ့လဲ့ ခံ ထားသော ကောင်းကင်တစ်ခွင်ဆီသို့ လွင့်နေလေသော ဘုရားငှက်မြတ် နားမှာ ချိုဖျော့သော နေရောင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ကာ လက်လက်ပပ တောက် ကြူးနေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြောက်ဆီမှ ဝေ့လာသော ဆောင်းလေနုမှာ မထိတထိ ဆော့ပါး ကစားနေရာ အေးအေးမြမြ ရှိလှသည်။ ကြေးစည်ထုသံ၊ ဘုရားရှိခိုးသံ များ ကြားသာ ကြားရ၏။ ဘယ်ဆီကမှန်း မမြင်ရ၊ ကျွန်မနေရာတွင် ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းသာလျှင် ရှိကာ ဆိတ်ငြိမ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးသုံးကြိမ်ချပြီး ကိုယ်ကို မတ်ကာ မျက်စိများ မှိတ်လျက် ဘုရား သာလျှင် အာရုံပြုထားသည့် တစ်ချောင်းတည်းသော စိတ်ဖြင့် စိတ်ထဲက ငါးပါးသီလ ခံယူရွတ်ဆို ရှိခိုးမိလေသည်။ ငါးပါးသီလခံနေခိုက် နှာခေါင်း ထဲတွင် ညှီစို့စို့ အနံ့တစ်နံ့ ထောင်းခနဲ ရောက်လာသည်နှင့်အတူအရာဝတ္ထုတစ်ခုသည် မရှေးမနှောင်း ကျွန်မမျက်နှာနှင့် နီးနီးကပ်ကပ် လာကွယ် ကပ်လိုက်သလိုပင် စိတ်ထဲက ထင်လိုက်ရသည်။ ကျွန်မသည် ဆတ်ခနဲ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ ကြက်သေကြီး သေသွားကာ နဖူးပေါ် တွင် ယှက်မိုးလျက် ရှိခိုးဦးတင်ထားသော လက်များမှာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေ၏။ အုတ်လှေကားကြီးကို ဒုန်းစိုင်းတက်ပြေးသွားသော ကလေးမလေးသည် ကျွန်မ မျက်နှာကို မိုးလျက် စိန်းစိန်းစားစား စိုက် ကပ်ကြည့်နေ၏။ မျက်တောင်လည်း မခတ်၊ မျက်နှာမှာ ရဲတင်းလှသည်။ ဘုရားရှိခိုးနေရာတွင် လူနားထိလုမတတ် လာကပ်ရပ်လျက် ရှေ့တည့် တည့်မှ ပိတ်ဆို့စိုက်ကြည့်နေသော ကလေးမလေးကို ဘယ်လို ကလေးမ လေးများပါလိမ့်ဟု ပထမဦးဆုံး အံ့ဩသွားလျက် ကြက်သေသေသွားမိ သည်။ ထို့နောက် နေရာမရွေ့ ကြည့်မြဲတိုင်းပင် စိန်းစိန်းကြီး ကြည့် လျက်၊ ရှေ့ဆက်၍လည်း ကြည့်နေဦးမည့် ပုံပမာမှာ ရုတ်တရက် စိတ်ထဲ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အံ့ဩလှစွာပင် “ဟဲ့... ကလေး မင်း အဘွားကော ဖယ်လေ” ဟု ပြောပြောဆိုဆို သူ့ပခုံးကို လှမ်းကိုင်လိုက်ရာ သူ့အသား မထိမီ သူက ကျွန်မ လက်ကို ဦးအောင် ပုတ်ရိုက်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ၏ ကိုယ်မှာ နောက်သို့ ယိုင်သွားကာ သူ့မျက်နှာလေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တစ်ဝိုက် သူ့အဘွားကို ကျီးကန်းတောင်းမှောက် ရှာကြည့်လိုက်သည်။ အဘွားအို၏ အရိပ် အယောင်ကိုပင် မမြင်ရ၊ သူ ဘယ်ကပေါ်လာ၍ ဘယ်လိုကြောင့် ရှေ့ကလာရပ်ကြည့်နေမှန်းလည်း မသိ၊ ဖယ်ခိုင်း၍လည်း မရ၊ ရဲရဲတင်းတင်း ရှိလှသော အသွင်တွင် ရိုင်းစိုင်းခြင်းပါ ရောဖက်လျက် သူ့အသားအထိ မခံ၊ ခက်ထန်ပုံပြလိုက်ခြင်းမှာ ကျွန်မအဖို့ ထူးထူးဆန်းဆန်းကြီး ကြုံ နေရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟဲ့... ကလေး၊ ပြောစမ်း။ မင်းအဘွားရော”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မက နှစ်ခါ ထပ်မေးသည်။ အဖြေမပေး၊ ခက်ထန်လျက် တင်းနေသော မျက်နှာထားသာ လျော့သွားကာ အရုပ်လိုပင် ကျွန်မအား စိုက်ကြည့်မြဲ ကြည့်နေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပြောလေ၊ မင်း အဘွားရော” ဟု သုံးခါမေးမှ သူ့ခေါင်းလေးကို တောင်မြောက် လှည့်ယမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျွန်မကို ပြန်ကြည့်ရင်း “မသိဘူး” ဟု ခပ်ဆတ်ဆတ်ပင် ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မမှာ အဘွားကြီးနှင့် ကလေးမလေး ကွဲနေကြမှန်းကို အကဲ ခတ်မိသည်။ အဘွားကြီးတော့ သူ့မြေးကို လိုက်ရှာနေမှာပဲဟု ပူပန်လိုက် သည်။ သူ့ကိုခေါ်ပြီး အဘွားအိုကို လိုက်ရှာပေးမှပဲ ဖြစ်မည်ဟု စိတ်အိုက် အိုက်ဖြင့် နေရာမှ ထရပ်လိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လာ... ကလေး၊ အဘွားဆီ သွားမယ်နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကလေး၏ ပုံပန်းခက်ထန်လွန်း၍ ချော့မော့လျက် ချိုသာစွာ ပြောရကာ သူ့လက်ကလေးကို လှမ်းဆွဲသည့်အခါ အဆွဲမခံနောက်သို့ လှမ်းဆုတ်သွားလျက် ကျွန်မ ခြေရင်းသို့ လက်ညှိုးထိုးပြနေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြေပေါ်၌ ချထားသော ကျွန်မ လက်ကိုင်အိတ်ကို လက်ညှိုးထိုး ပြနေခြင်းဖြစ်၍ သူ့မျက်စိ စူးရှပုံကို သဘောကျသွားမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မက ပြုံးလျက် “အေးအေး” ဟု ပြောကာ ကုန်းကောက်ယူ လိုက်ပြီးနောက် “လာ သွားစို့” ဟု ပြောရင်း သူ့လက်ကလေးကို လှမ်း ဆွဲလိုက်မိပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့လက်ကို ဆွဲကိုင်မှာ နည်းနည်းမှ မကြိုက်တာ ပြလျက် လက် ရုပ်သွားကာ ကျွန်မနှင့်အတူ လိုက်မည့်ပုံတော့ ပြနေ၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585247797397,"sku":"","price":1620.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_d077c8f1-b8bd-421a-8880-8928133658eb.jpg?v=1730220798"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-နတ်ရေးငယ်ရွှေစာ","title":"နတ်ရေးငယ်ရွှေစာ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနတ်ရေးငယ်ရွှေစာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e[၁]\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e         \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဟိုမှာ ... ဟိုမှာ ... အဲဒီမိန်းမ .. အဲဒီမိန်းမပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မနှင့်ယှဉ်၍ ကပ်ရပ်နေသော မိန်းမတစ်ဦးက သူ့ဘေးရှိ မိန်းမဖော်ကို တီးတိုးပြောလိုက်သံကြားမိသော်လည်း ကျွန်မသည် အင်္ကျီ များကိုသာ တစ်ထည်ပြီးတစ်ထည် ရွေးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိုးသည် တအုန်းအုန်းရွာသွန်းလျက်ရှိသည်။ သိမ်ကြီးဈေးအပြင် တန်း “ပျို့အသည်း ဘော်လီဆိုင်ရှေ့၌ရပ်ကာ အင်္ကျီပုံကြီး ကြည့်ရွေးနေ ကြသည့် ဝယ်သူများ၏ကျောကို မိုးရေစက်များသည် တစ်စက်စက် စဉ်ပက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဇာကိုကြည့်နိုင်မှ မြင်ရမည့် ခရမ်းရောင်ဇာနိုင်လွန်အကျီအောက် ၌ ပုံအတိုင်းထင်းထင်းကြီးပေါ်နေသည့် လည်ဟိုက်ဇာဘော်လီကြီး ဝတ်ထားသော အသားမည်းမည်း ခပ်ဝဝ ဆိုင်ရှင်မိန်းမကြီးသည် ဗီရိုထဲမှ ဘော်လီပုံအစားစားကို ထုတ်ယူပုံချကာ ဘော်လီများကို ဖြန့်ပြနေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘော်လီကို ကိုယ်နှင့်ပတ်ပြလျက် ရှေ့ပုံနောက်ပုံမြင်အောင် ရင်ပုံ ကိုလည်းပြ ကျောလှည့်ပြနှင့် သူ့ရှေ့က ဝယ်သူများ ကွယ်နေ၍သာ တော်သေးသည်။ ကိုယ်အငြိမ်မနေ လှည်ပြနေရင်း နှုတ်ကလည်း မရပ် မနား ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒါက ဆယ်ထည် ရှစ်ဆယ်ဈေး၊ ဒါကတော့ ခြောက်ဆယ်ဈေး။ ဟော့ဒါက နိုင်လွန်ဖောက်ပန်း ပိုမယူပါဘူး ဒီဈေးပါပဲ။ ရင်ပုံပေါ်ပေါ် ဝတ်ချင်ရင် ဟောဒီဘေးကွဲယူပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝယ်သူများကို မဝယ်ချင် ဝယ်ချင်အောင် နှုတ်သွက်လျှာသွက် ဆွယ်နေသော ဈေးသည်က ဘေးကွဲဘော်လီတစ်ထည်ကို ဖြန့်လိုက်ပြန် သည်။ အဖိုးမပြောခင် တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်ကာ ဝယ်သူများဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာလျက် “ပိုင်းလုံးမှ ကြေးကြီးရှင့်”ဟု ထောက်ခံလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့လက်၌ ဖြန့်ကိုင်ထားသည့် ဘော်လီအင်္ကျီပုံကို ကြည့်နေသော ကျွန်မမှာ သူတို့စကားကို ကိုယ်နှင့်မဆိုင်၍ စိတ်ဝင်စားခြင်းမဖြစ်မိ။ အင်္ကျီပုံကလေးသာ အာရုံစိုက်ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကြည့်ပါလား၊ နိုင်လွန်လက်တိုဘလောက်စ်နဲ့ ရှူးဖိနပ်နဲ့၊ ပုလဲ ပုတီးကတော့ အမြဲဆွဲတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝယ်သူမိန်းမနှစ်ဦးသည် ဆိုင်ရှင်မျက်စထိုးပြရာဆီသို့ လှည့် ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒါက ဘယ်လောက်ပါလဲ”ဆိုင်ရှင်သည် ကျွန်မအမေးကို ပြန် ၍ မဖြေအားသေးပေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရွှေဆိုင်အမြဲလာတယ်၊ မြူလို့ချူလို့ရသမျှ ရွှေဒင်္ဂါးချည်း လာ ဝယ်တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြောချင်တာကိုအရင်ပြောပြီးမှပင် “ဒါက တစ်ဆယ်လေ”ဟု ကျွန်မဘက်သို့ ခပ်တိုတိုလှည့်ဖြေလေသည်။ စောစောကလို ဖောင် လောက်အောင်မတိုက်တွန်းအားဘဲ မျက်စိကတခြားကိုကြည့်ရင်း ကျွန်မအား အင်္ကျီကိုကြည့်ရန် ကမ်းပေးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အင်္ကျီကိုလှမ်းယူလိုက်ကာ နောက်ကျောဇာကို ကြည့်လျက် “လျှော့ပါဦးရှင်”ဟု ကျွန်မက ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဒေါ်တို့အိမ်နားက ဝန်ထောက် တိတ်တိတ်ပုန်းမယား လုပ်နေ သေးတယ်။ ချူလို့ဝမှ ကန်ချလိုက်တာ။ အခုတော့ အမေရိကန်တွေကို အသုံးတော်ခံနေတယ်လေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆိုင်ရှင်သည် ကျွန်မအမေးကို နားထော်နေကာ ကျွန်မဘေးက ဝယ် သူ မိန်းမနှစ်ဦးကိုသာ မဲပြောနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အမေရိကန်တွေက နေ့ပိုင်း ဒေါ်ဒေါ်ရဲ့၊ ညပိုင်းကျ ယူနီယန် ကလပ်က ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝယ်သူနှင့်ဆိုင်ရှင်တို့သည် ခေါင်းချင်းဆိုင်ကာ ခပ်အုပ်အုပ် ကျိတ်၍ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆိုင်ရှင်နှင့် ဝယ်သူတို့ အချီအချ လက်ဆုံကျနေကြခြင်းကို ပြတ် အောင် စိတ်ရှည်ရှည်ထားလျက် စောင့်ဆိုင်းရကာ “မလျှောပါဘူးလား ရှင်”ဟု ထပ်မေးရပန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟော ... ဟော ... သွားပြီ တွေ့လား၊ တွေ့လား။ လုံချည်ကို တင်ကားအောင် တေလာနဲ့ချုပ်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝယ်သူကော ဆိုင်ရှင်ပါ တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကြည့် နေကြပြန် သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြောလို့မကြား မေးလို့ မရဖြစ်နေစဉ် သူတို့ကြည့် ရာဘက်သို့ ရောယောင်ရောက်သွားသော ကျွန်မ၏မျက်စိထဲတွင် မနီးမနေမှ ပန်းရောင်ထပ်သည့် လှိုင်းထနေကာ ကြွရွရွရွေ့လျားလျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နိုင်လွန်ပန်းရောင် လက်တိုဘလောက်စ်အကျီ ရင်တစ်ဝိုက် အငြိမ့် မင်းသမီး ရင်ခံပုံမျိုးအတိုင်း တွန့်ဖိ ထပ်ဖိထားသော မှန်ကူကွက်သည် မဖောင်းတဖောင်း ဖူးငုံတို့ဖြင့် ဝိုက်ကုံးထားသည့်သဏ္ဌာန် မို့ကြွနေပေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပဒုမ္မာကြာဖူး၏ ပွင့်ငုံများကို တစ်ဖက်ပေါ်သို့ တစ်ဖက်ဆင့်လန် ပွင့်အာကျထားသကဲ့သို့ နိုင်လွန်ပန်းရောင်လုံချည်ဒူးအောက်ပိုင်း၌ တွန့်ထပ်ဖိထားသည့် အထပ်များမှ ကျလာသော အဖတ်များကား ဒေါက် မြင့်ကြိုးသိုင်း ရှူးဖိနပ်ဖြူပေါ်၌ ဝဲဝေနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ကိုယ်လုံး ခြုံငုံထားသော ပန်းရောင်ပေါ်တွင် ပုလဲကုံးသည် အရည်တောက်ကာ ရွဲဥဖြူ နှစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တဒင်္ဂအားဖြင့် မျက်စိကိုထိုးဟပ်သွားသော အသွေးအရောင် အပြင်အလျာများကို ဖယ်ရှား၍ ရုပ်ကိုစေ့စေ့ကြည့်လိုက်ရာ ကျွန်မမှာ ခေါင်းနားပန်းကြီးသွားကာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရုတ်တရက်မြင်လိုက်ရသော ဤမျက်နှာသည် မျက်နှာအရာ အထောင်ကြားထဲမှ ခွဲခြားမှတ်မိသောမျက်နှာ ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မသည် လက်ထဲက အင်္ကျီကို လွှတ်ချကာ လက်ကိုင်အိတ်ကို ကောက်ယူလျက် တစ်မုဟုတ်ချင်း ဆိုင်ကထွက်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တပြိုက်ပြိုက်ကျနေသော မိုးရေစက်များကို ဆိုင်အမိုးများဖြင့် ခိုကာ၊ ခိုကာ လူတွေလည်း ရှောင်ကာ မျက်ခြည်မပြတ်အောင် ဂရုစိုက် ကြည့်ကာ ဇောနှင့်မို့ ပျာယီးပျာယာ လျှောက်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မရှေ့က လူတွေကွယ်သွားလျှင် လူလုံးကို မမြင်ရတော့ပေ။ ဆံပင်ဖြတ်ကာကောက်တွန့်စည်းထားသည့် ကုပ်ပေါ်ကျနေသော ဆံပင် ခွေ လိမ်ကလေးကိုသာ လှမ်းမြင်ရသည်။\/\/\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပန်းရောင်နောက်ကျောတစ်ပြင်လုံးကို မြင်ရသည့်အခါလည်း မြင် ရပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မမှာ လမ်းကို ဂရုမထားနိုင်ဘဲ ပိတ်ကျပ်နေသောလူတွေကို တိုးဝှေ့ကာ ကတိုက်ကရိုက်ကြီး အမီကြည့်လိုက်သွားနေစဉ် ဗွက်ပေါက် နေသော ချိုင့်ကြီးထဲသို့ ခြေထောက်တစ်ဖက် ကျမြုပ်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုယ့်ခြေထောက်ကိုပင်ကိုယ်မဖော်ဝံ့လောက်အောင် အမျိုးမျိုး သော အညစ်အကြေးများ ရောပြုံ မည်းပျစ် ချွဲကျိနေသည့် ဗွက်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ နှလုံးနာနာနှင့် ဗွက်ထဲမြုပ်သွားသော ခြေထောက်ကို အသာမလိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘယ်လိုအညစ်အကြေးတွေမှန်း မသိပေ။ ခြေဖမိုးနှင့် ဖိနပ်ကို မပေါ်အောင် ပုံတင်နေကာ ပေရေနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခြေပေါ်မှ အညစ်အကြေးတွေကို ဗွက်ထဲသို့ ပြန်ခါချပစ်နေရင်း စိတ်မချနိုင်၍ လည်ကိုလိမ်ကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ လက်ဖက် ရည်ဆိုင်နှင့် ပန်းကန်ဆိုင်ကြားသို့ ချိုးသွားခြင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခြေထောက်အပေကြီးနှင့် လမ်းလျှောက်၍မဖြစ်၊ မိုးရေကျနေသည့် တစ်နေရာတွင် စင်ကြယ်အောင် သွားဆေးလိုက်ချင်ပါလျက် ဆေးမနေ နိုင်၊ အပေအရေတွေ ကပ်စေးကပ်စေးနှင့်ပင် ပန်းကန်ဆိုင်နားရောက်အောင်အမြန်လာခဲ့ရသည်။ အမေရိကန်တစ်ယောက် တံခါးဖွင့်ပေး လျက် အသင့်စောင့်နေသည့် ပြောင်ဖိတ်နေသော ဆလွန်းကားအနက် ကြီးဆီသို့ မိုးရေထဲတွင် အပြေးအလွှားဖြတ်သွားလျက် ကိုယ်ကလေးကို တုန်ကာ အမေရိကန်ဘေးတွင် ယှဉ်ထိုင်ချလိုက်ခြင်းကို လှမ်းမြင်ရခြင်း ကြောင့် ဟစ်၍သာခေါ်လိုက်ချင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သုတ်ခြေတင်လာနေရာမှ အပြေးလာကာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က ခုံတွေကို ကွေ့ရှောင်လျက် လမ်းဘေးသို့ ပြေးအထွက် ကားတံခါးသည်ပိတ်သွားကာ စက်သံမကြား ငြိမ့်ငြိမ့်ကြီး ထွက်သွားတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိုးကလည်း မစဲဘဲ တဖွဲဖွဲရွာလျက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိုးရေထဲတွင် ထွက်သွားသောကားကြီးကို ငေးကြည့်ကာ မချင့် မရဲဖြင့် ရင်ထဲ၌ ဖုံးလျသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကားထွက်သွားသော်လည်း ကျွန်မမှာ ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက်နေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မျက်စိရှေ့၌ရှိသော ကားတွေ၊ လူတွေ၊ တစ်ဖက်ဈေးရုံက ဆိုင် တန်းတွေနှင့် ကမ္ဘာခြားလျက် မျက်စိအောက်က ပျောက်ကွယ်သွားသော ကားကြီးနောက်သို့ တကောက်ကောက် ရမ်းဆကြည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကားနောက်သို့ တရိပ်ရိပ်အမီလိုက်ပြေးနေသောစိတ်သည် မောဆို့ပန်းကျလာမှ မချိတရိ နှုတ်က တခေါ်တမ်းရှိုက်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မြ .. ရယ် ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟေ့လူ .. ရှင် ယောက်ျားပဲဟာ၊ ကျွန်မကို ပြောခိုင်းနေမယ့် အစား ရှင်ကိုယ်တိုင် ကိုပြောပါလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုသန်းမောင်သည် ပြုံးလေသည်။ နဂိုနေဆိုရင် သူ့မျက်နှာသည် မှုန်တုန်တုန်ဖြင့် မာကျောပုံရသေးသည်။ သို့သော်လည်း လူပျော့၊ လူ အေး၊ လူ့အဆိပ်မရှိမှန်း ပြုံးလိုက်မှ ပေါ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြသည် ကျွန်မချစ်သော မြ ... ကျွန်မမှာ ချစ်သောသူငယ်ချင်း ဆို၍ '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြဆိုသော မြတစ်ယောက်ပဲ ရှိသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြနှင့် ကျောင်းတွင် တစ်ကျောင်းတည်း၊ တစ်ခုံတည်း အတူတူနေ ခဲ့ကြသည်။ သွားအတူ၊ လာအတူ၊ စားအတူ တတွဲတွဲနှင့် ကျောင်းဆင်း အိမ်ပြန်မှ လူချင်းခွဲလိုက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":41958616039573,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_9cb37957-c8ca-40a1-b263-9ba20dd7fdb2.jpg?v=1730220815"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-တွေးတစိမ့်စိမ့်","title":"တွေးတစိမ့်စိမ့်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာရေးသူအမှာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           စစ်ပြီးခေတ် ၁၉၄၈ ခုနှစ်တွင် ကျွန်မ ရေးခဲ့သော ဝတ္ထုတိုများကို ရွေးချယ်စုပေါင်းလျက် ရှုမငြီးအမည်ဖြင့် ဝတ္ထုတိုပေါင်းချုပ် ပထမ အကြိမ် ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ရှုမငြီးတွင် ပါဝင်သော ဝတ္ထုများမှာ အေးအေး၊ မိခွေး၊ ဗာဟီရ၊ အခု အမျိုးသားနေ့၊ တရားပုလိပ်စောင့်၊ မိန်းမပီပီ၊ သည်ဆောင်း၊ မာမရှိန်း၊ သည်မိုးတို့ ဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ယခု တွေးတစိမ့်စိမ့် ဝတ္ထုပေါင်းချုပ်တွင် ရှုမငြီး ထုတ်ပြီး နောက်ပိုင်း၌ ရေးသားခဲ့သော ဝတ္ထုတိုများကို ရွေးချယ်စိစစ်၍ ဒုတိယ အကြိမ်မြောက် စုပေါင်းထုတ်ဝေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ကျန်ဝတ္ထုတိုများ ကိုလည်း တတိယအကြိမ်မြောက် စုပေါင်းထုတ်ဝေရန် အစီအစဉ်ရှိ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           တွေးတစိမ့်စိမ့် တွင် ပါဝင်သော မြက်ကလေးတစ်ပင်၊ လှတစ် မျက်နှာ၊ သံသရာဘေး၊ ခေမာရီ၊ တွေးတစိမ့်စိမ့်၊ အဝယ်နှင့် အလျော်၊ သည်အပူ၊ အားမကျပေါင်ရှင်၊ ကာဖီဝတ္ထုတိုများသည် များသော အားဖြင့် အာရုံတစ်ခုခုကို မြင်ရကြားရ၊ သိရသည့်အခါတွင် ခံစားမှု တစ်ခုခု ဖြစ်ပေါ်တတ်သည့်အတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ စိတ်၏ခံစားမှုဖြစ်ပေါ်လာသည့်အခါမျိုး၌ စိတ်ချမ်းသာသော ခံစားမှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ စိတ်ဆင်းရဲသောခံစားမှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်းကြောင့်၊ ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့်၊ နှစ်သက်ခြင်းကြောင့်၊ မနှစ်သက်ခြင်းကြောင့်၊ ကရုဏာ ဖြစ်ခြင်းကြောင့်၊ စက်ဆုပ်ခြင်းကြောင့် စသည် ခံစားမှုတစ်ခုခု၊ ဘဝအသိအမြင် တစ်ခုခုကို ရသွားသလို ဖြစ်ရာမှ ပေါ်ပေါက်လာသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝတ္ထုတိုများဖြစ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤဝတ္ထုတိုများကို ရေးခဲ့စဉ်အခါက ပုဂ္ဂလဓိဋ္ဌာန်ကို ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ဖြစ် လာအောင် ကျွန်မ အတော်အားထုတ်ရေးသားခဲ့ရသည်။ ဘဝအသိ အမြင် လူ့သဘာဝနှင့် ဘဝစိတ်ကို ပုံဖော်ရေးသားသည့်နေရာ၌ သတိ တရားရှေ့ဆောင်လျက် အထိန်းအချုပ်နှင့် ရှေးရှုပြီး ရေးခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတစ်ပါး၏ အကျိုးအကြောင်း၊ သူတစ်ပါး၏ အဖြစ်အပျက်၊ သူတစ်ပါး၏ ကိစ္စအဝဝကို သတိထားတတ်လာလျှင် ထိုသို့ သတိထား လာတတ်သည့်အခါကျမှ မိမိအကျိုးအကြောင်း၊ မိမိအဖြစ်အပျက်၊ မိမိကိစ္စအဝဝကို သတိထားတတ်မှု ရှိစေနိုင်သည့်အတွက် စာဖတ်သူ များသည် သည်ဝတ္ထုတိုများကို ဖတ်ရှုပြီး လူ့သဘာဝ၊ လောကကြီး၏ သဘာဝကို ပင်ကိုဉာဏ်ဖြင့် ထိုးထွင်း၍ ဆင်ခြင်သုံးသပ် သတိထား မိပါစေရန် စေတနာ လှုံ့ဆော်ရာမှ မေတ္တာအခြေခံနှင့် ရေးခဲ့ခြင်း ဖြစ် ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂျာနယ်ကျော်မမလေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e၂၇-၉-၆၃\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eတွေးတစိမ့်စိမ့်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါ်သိန်းမိသည် သက်မကြီးချလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့ရင်ထဲတွင် သက်သာရာလေးရလို့ရငြား ဟင်းခနဲ သက်ပြင်း ကြီးချလိုက်ရာ ရင်ထဲ၌ကား မောနေလေ၏။ မလှုပ်ချင် မရှားချင်အောင် ဖြစ်နေသော ခြေတို့လက်တို့ကို ယခုမှပဲ အနားပေးရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါ်သိန်းမိသည် ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်၌ ခြေပစ်လက်ပစ် ကြီးထိုင်ကာ ဟင်းချလိုက်ပြီး မောရပုံမှာ ညစဉ်ညတိုင်း ဖြစ်တော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရင်ထဲ၌ ဖုတ်လှိုက်ဖုတ်လှိုက်မောနေရင်း “ဒီကနေ့ အမောဆုံးပဲ” ဟု မှတ်ချက်ချသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိမ်တွင် ရေမရှိချေ။ နေ့လယ်က လမ်းထောင့် ဘုံဘိုင်မှ သံစည် ကြီးနှစ်လုံးပြည့်အောင် ရေဆွဲထည့်ရ၍ ခြေကုန်လက်ပန်းကျခဲ့သည်။ ရေထည့်ပြီး အဝတ်ဟောင်းတွေ တစ်ပုံကြီး ထိုင်လျှော်သည်။ အဝတ် တွေကို ကြိုးတန်း၌ အရေအတွက်နှင့် လှမ်းသွားလေရာ ခုနစ်ဆယ့်ငါး ထည်ရှိ၍ ဟိုက်သွားတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်၌ ဒေါ်သိန်းမိ၏ခေါင်းသည် ဘယ်ပြန် ညာပြန် လူးနေလေသည်။ အသက်ကို မချိမဆံ့ရှူနေရကာ စိတ်ထဲ၌အတောမသတ် ကျိတ်ညည်းလျက်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီအသက်အရွယ်ကြီးရောက်မှ ငါ့လောက်ဒုက္ခကြီးတာမျိုးများ ရှိ သေးရဲ့ လား .. ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါ်သိန်းမိ၏ အသက်မှာ “၆၁” နှစ် ဖြစ်သည်။ သူ့ဒုက္ခကား တစ်နေ့လုံး နေထွက်က နေဝင် ဖင်မချနိုင်အောင် နားကွက်မရှိဘဲ ထမ်း ရွက်ရသော အိမ်ထောင့်တာဝန်ကြီး ဖြစ်လေသည်။ | နံနက် ၄ နာရီ၌ အိပ်ရာမှထလာကာ မီးဖိုထဲသို့ တန်းဝင်သွားလေ ၏။ မီးမွှေး ရေနွေးအိုးတည်ပြီးတာနှင့် မျက်နှာသစ်သော၊ တပိုတပါး ထွက်သော ကိစ္စများကို ခပ်သုတ်သုတ်လုပ်ရသည်။ အပု၊ ထွတ်နီနှင့် ပူတူးမတို့ ညကစို့ထားကြသော နို့ပုလင်းတွေကို ဆေးကြောရင်း ကိုရွှေမင်းသားက သန်းခေါင်ကျော်မှ အိမ်ပြန်ကာ ညစာစားထားသော ထမင်းဟင်းပန်းကန်အပေအရေများကို ဆက်လက်ဆေးကြော သိမ်း ဆည်းလျက် ရေနွေးအိုးကျ၊ ထမင်းအိုးကောက်ဆေးတည်လေသည်။ တစ်အိမ်လုံးအတွက် ကော်ဖီဖျော်ရ၏။ ကော်ဖီပန်းကန်တစ်လုံးကို ဘယ်လက်က ကိုင်မှုတ်သောက်ကာ ညာလက်က ငရုတ်သီးထောင်း လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထမင်းအိုး မီးဖိုပေါ်မှ မချသေးသည့် အချိန်အတောအတွင်း ငရုတ် သီးတစ်ဆုံထောင်း၊ ဆွမ်းတော်ဗန်းပြင်၊ ကလေးငယ်များ ထကြလျှင်သောက်ကြရန် နို့ပုလင်းများ ဖျော်ထည့်ပြီးမှ ထမင်းအိုးကို ချနှပ်ခဲ့ကာ သမီးအိပ်နေသောအခန်းဝမှ အသံပြုလျက် နံနက်ဈေးသို့ သုတ်ခြေတင် ပြေးသွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နံနက် ၈ နာရီ၌ ကျောင်းတက်ကြမည့် အပါ၊ အမာနှင့် အပုတို့ကို ကျောင်းအရောက် လိုက်ပို့ရဦးမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဈေးကအပြန် မီးဖို ထဲ၌ သေပြေးရှင်ပြေး ချက်ပြုတ်ပြီး ကလေးတွေကို ထမင်းကျွေးရလေ၏။ ကျောင်းသွားမည့် ကလေးသုံးယောက်အနက် အမာနှင့်အပုအငယ် နှစ်ယောက်ကို လက်ဆွဲကာ ကျောင်းချိန်မီအောင် ပြေးပို့ပြီးနောက် အိမ်သို့ သုတ်သုတ်လျှောက်ပြန်ခဲ့ကာ သမက် ရုံးတက်အမီ ထမင်း ပြင်ကျွေးရ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါ်သိန်းမိ၏ သမက် မောင်မြဦးသည် ရုံးစာရေးကြီး ဖြစ်သည်။ ကိုးနာရီတိတိ ရုံးရောက်အောင် သွားသည်။ ဒေါ်သိန်းမိ သမီး မအေး လှမှာ အိမ်ထောင်ကျပြီးမှ ကောင်းကောင်းကျန်းမာသည်မရှိ၊ မကျန်း မာသည့်အတွက်ကပင် တစ်နှစ်တစ်ယောက် ကလေးမွေးကာ တစ်နေ့ ရွှေ တစ်နေ့ငွေနှင့် ချည်နဲ့နဲ့ ဖြစ်နေလေသည်။ ကိုယ်ဝန်လေးလနှင့် ခြေထောက်များ ဖောယောင်နေလျက် ခြေမထောက်နိုင်ဘဲ အိပ်ရာထဲ၌ လဲနေသည်မှာ တစ်လလောက် ရှိချေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မနက်မိုးလင်း အိမ်တာဝန်ကတစ်ဖက်၊ နို့စို့ကလေးတွေ တာဝန်က တစ်ဖက်၊ ကျောင်းသားကိစ္စ၊ ရုံးသမားကိစ္စ၊ သမီးလူမမာ ပြုစုသည့် ကိစ္စ စသည် ကိစ္စများတို့ဖြင့် တစ်မနက်စာလုံး တစ်ယောက်တည်း ဂျင်ခြေလည်နေသည်။ ၁၁ နာရီထိုးလျှင် ကလေးတွေကို သွားကြိုရန် ကျောင်းသို့ ပြေးရပြန်လေသည်။ ပြည်အိမ်၌ ရေမရခြင်းက ပိုမိုဒုက္ခကြီးပေသည်။ လမ်းထောင့်မီးသတ် ပိုက်ကရေကို လက်ဆွဲသံပုံးနှင့် တစ်နေ့ခင်းလုံး ဆွဲသယ်ရသည်။ သမီး အဝတ်၊ သမက်အဝတ်၊ ကလေးတွေ ချေးအဝတ်နှင့် သေးအဝတ်များ ပါမကျန် အဟောင်းရှိရှိသမျှ ကျုံးလျှော်ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဝတ်လျှော်နေရင်း တစ်ဖက်မှ ထလုပ်ပေးရသောအလုပ်များမှာ အလုပ်မျိုးစုံသွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနို့ဘူးနော်၊ ပုခက်လွှဲ၊ ကလေးနောက်ဖေးကျုံး၊ လူမမာအနား လည်း မကြာခဏ သွားလုပ်ပေးနေပုံတို့သည် အဝတ်လျှော်ရင်းမှ ထဘီရေစိုကြီးနှင့် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိမ်တွင် အဖော်အကူတစ်ယောက်မှမရှိဘဲ အဝတ်လျှော်ရင်း အလုပ်မျိုးစုံ ထလုပ်နေရလျက် ဖတ်ဖတ်ဆာနေရှာသည်။ အဝတ်လျှော် ပြီးမှ ရေကပျာကယာချိုးကာ နေစောင်းသွား၍ ညစာအတွက် မီးဖိုထဲ သို့ ဝင်သွားပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထမင်းချက်ရင်းပြုတ်ရင်း တစ်ဖက်ဖြင့် ရသည့်အချိန်ကို လုလျက် အိမ်ရှေ့တွင် တံမြက်စည်းလှည်းသည်။ ကလေးတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ရေချိုးပေးကာ သနပ်ခါး သွေးလိမ်းပေးရသေးသည်။ နာရီအချိန်နှင့် နို့ဘူးဖျော်ရပြန်၏။ ကလေးပုခက် လွှဲသိပ်ရပြန်၏။ ထမင်းအိုးဆူကျနေ၍ မီးဖိုထဲသို့ ပြေးဝင်ပြန်ကာ ဇယ်ဆက်သလို သူလုပ်နေသော အလုပ်များသည် တစ်လုပ်ပြီးမှတစ်လုပ် မဟုတ်တော့ ဘဲ သ-ပ-န ပေါင်းစုံ အကုန်လုံး သိမ်းကျုံးလျှောက်လုပ်သွားသည် မှာ နေဝင်မိုးချုပ်သည်အထိ ဖင်မချရချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါ်သိန်းမိသည် ည ၁၀ နာရီထိုးမှ ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်၌ အနားယူထိုင်နိုင်သည်။ နေထွက်ကနေဝင်၊ နေဝင်မိုးချုပ် ည ၁၀ နာရီ အထိ တလှုပ်လှုပ်ဖြင့် တစ်ခုပြီးတစ်ခုမျိုး စုံအောင် လုပ်လိုက်ရသည် မှာ အသက်ထွက်မတတ် ဖြစ်လေသည်။ ဘုစုကလေးခြောက်ယောက် စလုံး အိပ်ကုန်ကြတော့မှ ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်၌ ပစ်ထိုင်ချကာ ခြေမသယ်ချင်၊ လက်မသယ်ချင်ဖြင့် အမောကြီးမောနေတော့လေ သည်။ လက်မောင်းနှစ်ဖက်စလုံး စစ်စစ် စစ်စစ် ကိုက်ခဲလာလေသည်။ ခါးက လည်းနာ၏။ ဒူးလည်းနာ၏။ တစ်နေ့လုံး မနားရဘဲ လှုပ်လှုပ် လှုပ်လှုပ် နှင့် လုပ်ကိုင်နေရ၍ ပင်ပန်းလှသည်ထက် မျောက်ရှုံးအောင် ဆော့ကြ ကုန်သော ပုစုခရုတို့ကို အော်ဟစ်ရ၊ ပြောရဆိုရ၊ ဆွဲရလွဲရသည်များ က အမောတကော့အမောဆုံး ဖြစ်နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါ်သိန်းမိသည် တစ်နေ့လုံး လူရောအသံရော ဒေါင်းတင်မောင်း တင်ထားသမျှ ညဘက် ကုလားထိုင်ပေါ် ရောက်သွားလျှင် ပျော့ကျ သွားလေသည်။ မောလွန်လွန်း၍ အသက်ကို မဝတဝရှူနေစဉ် အိပ်ခန်း ထဲမှ ပေါင်ကိုက်၍ ညည်းတွားနေသော မအေးလှ၏ အသံကို နားစွင့် လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရေနွေးအိတ် ကပ်ထားရဲ့လား”ဟု ကြားလောက်အောင် သူ့အသံ ကို ခြစ်ဖြုတ်ညှစ်ထုတ်ကာ လှမ်းပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မအေးလှသည် ညည်းနေရင်းမှ မိခင်၏အသံကို ကြားရ၍ အညည်းရပ်လိုက်ကာ အံကြိတ်လျက် နားစွင့်လိုက်သည်။ ဒေါ်သိန်းမိ ၏ အသံမှာ တောင်ထိပ်ပေါ်သို့အရောက် အမောဆို့နေသော အသံမျိုး ဖြင့် စကားပြောသကဲ့သို့ စကားသံသည် လေဆက်ပြတ်လျက် တုန်အက် နေကာ အသံပျက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မအေးလှသည် အညည်းရပ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့ ... ကပ် ထားပါတယ် အမေ” ဟု လှမ်းအော်ပြောလိုက်၏။ ထိုနောက် မျက်နှာ နှင့် ခေါင်းအုံးဖြင့် အပ်လိုက်ကာ အသံမထွက်ဘဲ အားရပါးရ ချုံးပွဲချ၍ ငိုနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါ်သိန်းမိသည် ပက်လက်ကုလားထိုင် အနားတစ်ဝိုက်၌ တဝီဝီ ပျံသန်းနေကုန်သော ခြင်သံများကို ကြက်သီးမွေးညင်းထမိလေသည်။ လက်နှစ်ဖက်စလုံး မမြှောက်မသယ်ချင်နေခိုက် ခြင်ကလာ၍ စစ်ခနဲ ကိုက်လိုက်လျှင် တော်တော်တန်တန် ကြိတ်မှိတ်ခံကာ မျက်နှာကို ရဲ့ တွနေလေ၏။ သွားလေး ငါးချောင်းသာရှိသော သူ့မျက်နှာသည် ခြင် ကိုက်၍ စစ်ခနဲဖြစ်သွားလျှင် ဂုန်နီအိတ်အဖျားကအစကို လုံးစုချည် ထားလိုက်သကဲ့သို့ပင် မျက်နှာပုံပန်းပျောက်လျက် မျက်လုံး၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်၊ ဟူသ၍ ရှုံ့ခွက်ဝင်သွားကာ တွန့်စုသွားလေ၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585248387221,"sku":"","price":9000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_cfee2245-8900-4cfa-8856-dbdd37e2f7f3.jpg?v=1730220840"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-စာအုပ်အမှာစာများနှင့်စာအုပ်၀ေဖန်ချက်","title":"စာအုပ်အမှာစာများနှင့်စာအုပ်၀ေဖန်ချက်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖျာပုံမောင်ဆွေနွယ် - နံ့သာမိုးကဗျာများ စာအုပ်မှ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂျာနယ်ကျော်မမလေး၏ အမှာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကဗျာသည် ခေတ်နှင့်ကိုက်ညီသည့် အယူအဆများပေါ်၌ ရပ် တည်၍ ခံစားချက်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော အတွေးကို ပိုင်နိုင်စွာ သရုပ်ဖော်မှသာလျှင် ကဗျာ၏ စွမ်းအင်ကို ပို၍ ပေါ်လွင်စေမည်ဖြစ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မျက်မှောက်ပြုနေရသောခေတ်၏ ကောင်းကျိုးဆိုးကျိုးနှင့် တိုး တက်ဖွံ့ဖြိုးမှုများကို ဖော်ကျူးဖွဲ့ နွဲ့ လိုသည့် ကဗျာစာဆို၏ စေတနာ သည် သူ၏ နှလုံးသားအတွင်းမှ ယိုစိမ့်စီးကျလာသည့်အချိန်၌ ထက် မြက်ပြောင်မြောက်သော ကဗျာများကို ဖွဲ့ဆိုတတ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤကဗျာစာအုပ်ကလေးကို ပြုစုသော ကဗျာရှင် ဖျာပုံမောင်ဆွေ နွယ်သည် စာဖတ်သူ၏စိတ်ထဲ၌ ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် ပေါ်လာစေရန် ပိုင်နိုင်သောအတွေးအခေါ်နှင့် ပြည့်ဝသောရသကို ဆောင်ရန် ကြိုးပမ်း သီကုံးတင်ပြသောကြောင့် စိတ်ဝင်စားမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မသည် ကဗျာရှင်မဟုတ်သော်လည်း ကဗျာများကို ဖတ်ချင် လိုစိတ်မှာ ပြင်းပြမြဲဖြစ်သည်။ ကဗျာတစ်ပုဒ်ကိုဖတ်လျှင် ကဗျာရှင်၏ အတွေးအခေါ်မှန်ကန်မှု၊ နက်ရှိုင်းမှု ရှိ မရှိ ပထမ ဆန်းစစ်မိသည်။ စကားလုံးနှင့် ဖွဲ့စည်းသိုင်းဝိုင်းပုံများကိုလည်း သတိပြုကြည့်သည်။ ထို့အပြင် အရေးအသား သီကုံးဖွဲ့ နွဲ့ ပုံကို စံနှုန်းပြည့် မပြည့်လည်း စစ် ကြောသုံးသပ်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘ၀အတွေ့အကြုံရင့်သန်၍ ထိုရင့်သန်မှုကို အခြေခံကာ ဘဝ၏ အတွင်းပိုင်းကျကျများကို လေ့လာရှုမြင်လျက် သူ၏ စစ်မှန်သောအတွေး အခေါ်၊ အဘက်ဘက်မှပြည့်စုံသည့် စကားလုံးဝေါဟာရတို့ဖြင့် မွမ်းမံ ထားသောကဗျာများကို ဖတ်ရှုရလျှင် ကျွန်မမှာ ထိုကဗျာတို့ကို စွဲလမ်း နှစ်သက်လွန်း၍ ကဗျာကောင်း ကဗျာညွန့် တစ်ပုဒ်အနေဖြင့် စံတင်မိ တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤကဗျာစာအုပ်ကလေး၌ ခေတ်၏အပေါ်ယံ သာမန်ရှုမြင်ပုံ ရှု မြင်နည်းဖြင့် တင်ပြရေးသားချက်များကို မတွေ့ရှိရပေ။ ခေတ်နှင့်လျော် စွာ သူ၏ခံစားချက်များကို ရှင်းရှင်းရိုးရိုးကလေးနှင့် တိုးလျှိုပေါက်မြင် နိုင်အောင် သရုပ်ဖော်ရေးဖွဲ့ သီကုံးထား၍ ကဗျာဖတ်သူအား ဆွဲဆောင် နိုင်စွမ်းရှိပါပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: right;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e၃-၆-၆၇\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585249435797,"sku":"","price":1000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_cb3defea-668b-4b8c-8e7f-05f16fdd5572.jpg?v=1730220872"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-၀ထ္ထုတိုငါးပုဒ်","title":"ဝထ္ထုတို ၅ ပုဒ်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမသိရလေခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           နေဝင်ပြီဖြစ်သောကြောင့် အလင်းရောင်မှိန်တော့မယောင် ကွယ် စပြုနေရာတွင် လယ်ပြင်ကြီး တစ်ကွင်းလုံးမှာ ကြည့်နေရင်းကပင် အနက်မှောင် ဖုံးလွှမ်းလာကာ နက်မှောင်သည်ထက် နက်မှောင်လာပြီး နောက် ဝင်းထိန်သော လျှပ်ရောင်ကြီးကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ တဂျိုးဂျိုး တဂျိမ့်ဂျိမ့်နှင့် မိုးခြိမ်းသံကြီးပါ ပေါက်လာရုံမျှမက ရုတ်တရက် မိုးသီး မိုးပေါက်ကြီးပါ ကျလာလေရာ မျက်နှာဆီသို့ မိုးစက်မိုးရေများ သွက် သွက်ကြီး ပက်လာတော့သဖြင့် ဝါးထရံ ကဲလား တံခါးပေါင်ပေါ်သို့ တင်ထားသော မျက်နှာကို လေးလေးဖင့်ဖြင့် ခွာလိုက်ကာ မျက်ရည်နှင့် မိုးရေပေါင်းစပ် စိုရွှဲနေသော မျက်နှာကို အင်္ကျီတံတောင်ဆစ်နှင့် သုတ် လိုက်ပြီးနောက် အိပ်ရာပေါ်သို့ ခွေခွေကလေး လှဲချလိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “အလို ဘယ်များ ထွက်သွားပါလိမ့်။ တံခါးလည်း မပိတ်။ ရွှဲရွှဲစိုလို့တော်၊ ဖြစ်ရလေလေ့ ́ဟု အိမ်ရှေ့မှ ဒေါ်ထွေးလှ အော်၍ ဝင်လာပြီး ရွက်လာသော ဗျပ်ကိုချကာ မိုးသက်လေဒဏ် မခံနိုင်၍တရွတ်တိုက် ဆွဲရွှေ့ခြင်းခံရသဖြင့် တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ ပြောင်း ရွှေ့စံမြန်းနေသော ဖျာစုတ်၊ တောင်းစုတ်၊ ပလုံးစုတ်များကို နေသား တကျထားပြီး မီးထွန်းရန် ပြင်ဆင်နေသံတို့ကို ကြားနေရသော်လည်း ထူးချင်စိတ်၊ ထချင်စိတ် လုံးဝမရှိ၍ မျက်စိနှစ်လုံး စုံပိတ်၍သာ နေ လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဝင်းမေ၊ ညည်းက ဒီ အိပ်နေတာကိုး။ ငါ့ တံခါးကြီးလည်း ပွင့်၊ အိမ်ထဲလည်း ရွှဲရွှဲစိုနေလို့ ဘယ်များထွက်သွားလဲလို့၊ စောင်မခြုံ၊ ဘာမခြုံနဲ့ ဘယ့်နှယ်နေသေးသလဲ ဟင်။ မိုးတွေ ရွာလာတာနဲ့ ညည်း များ မီးယပ်ချမ်း တက်နေပလားလို့ ၊ အပြန်ဈေးတောင် ဖြောင့်အောင် မဝယ်နိုင်ဘူး။ သုတ်ခြေ တင်ခဲ့ရတယ်။ မကြီး ဘီစကွတ်မုန့်လည်း ကာကာဆိုင်က ကျုပ်ဝယ်လာတယ်။ ကဲ.. ထ.. ထ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဝင်းမေ၊ ထလေ ဘာဖြစ်လို့တုံး။ အဖျားတက်ပြန်ပလား။ မှန်း.. ငါ့လည်ပင်းကို ဖက်ထူလေ။ ဟင်.. ငိုနေသလား။ ခေါင်းကိုက် ရော့ မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “နေပါစေ အရီးရယ်၊ ဝင်းမေ ထနိုင်ပါတယ်။ မုန့်ဝယ်စားသေး သလား၊ စကားပြောခဲ့ရသေးသလား” ဟု မတရိမေးရင်း မထချင် ထချင် ထ၍ ထိုင်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ပြောခဲ့ရတယ်။ ဝန်မင်းလာရင် ပန်းတောင်ဆက်ရမတဲ့။ စက် မှာတောင် ထိုင်မသိမ်းချုပ်ဖို့၊ အတိုင်းပေးဖို့ သူ့အမေကားကြီးနဲ့ လာခေါ် လို့ ကျောင်းတောင် နေ့ဝက် ခွင့်ယူသွားတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဪ.. ဝန်ကြီးမင်း ကြိုရမတဲ့လား။ သူက ပြောတာလား” “အေး.. မုန့်လက်ဆောင်း လာသောက်ရင်းပေါ့။ အမာလေးတို့ ကျောင်းက အမာလေးရယ်၊ စိန်စိန်ရယ်၊ နက်ဖြန်နေ့လယ်ရထားမှာ ဝန်ကြီးချုပ် ပါလာမတဲ့။ အမာလေးတို့ စီးပုံဆောင်းပြီး ပန်းဆက်ရမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပြီးတော့လည်း မင်းသမီးလို ကတောင် ဝတ်ရမယ်။ မေမေတောင် ကတောင်ချုပ်ဖို့ လာခေါ်မတဲ့။ စားရင်းသောက်ရင်း ပြောလိုက်တာ။ သွက်သွက်လက်လက်တော့ သွက်သွက်လက်လက်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “မမာတာ တစ်လတောင် ရှိပြီ၊ မမြင်ရတာကြာလို့ ကြည့်ချင်လိုက်ပါဘိ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “လုပ်ပြန်ပြီ ဝင်းမေရယ်၊ ငါ့စကားများလည်း နားထောင်စမ်း ပါဦးဟဲ့၊ လိုက်ကြည့် ကြည့်ပြီး ဒီစိတ်နဲ့ လူမမာကြီးဖြစ်ပြန်။ သူလည်းကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေနေရတာ။ ပြီး... သမီးရယ် မအေရယ်လို့ အသိပေးနိုင်ကြတော့တဲ့ ဘဝလည်း မဟုတ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           တရှုပ်ရှုပ်ငိုနေသော ဝင်းမေကို သနားကရုဏာသက်ရင်း “မေ့လိုက်ပါ ဝင်းမေရယ်... မေ့လိုက်ပါ” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ကိုယ့်သမီးလေးတစ်ယောက် မေ့ပစ်ဖို့ သတ္တိကို ထားကြည့်လို့မှ မရနိုင်ဘဲ အရီးရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “နို့၊ ပေးလိုက်တုန်းက ဒီလိုဖြစ်မယ်လို့ မစဉ်းစားမိဘူးလား..... ဝင်းမေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “မေးပြန်ပြီ အရီးက၊ ဒါကို မမေးပါနဲ့လို့ တောင်းပန်ထားတာ၊ ပြောရရင် ကျွန်မ ရူးရလိမ့်မယ်။ ဖအေ ဘယ်သူမှန်း၊ မအေဘယ်သူ မှန်း ကျွန်မ မပြောရင် ဒီတစ်သက်မှာ သိတော့မယ် မဟုတ်လို့ တစ်ခါ တလေများ ပြောချင်ပါဘိ။ မဖြစ်နိုင်တော့တဲ့ ဘဝမျိုးမို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “နို့ သူ့အဖေကော ရှိသေးသလား။ ညည်း သူ့ကို ပေးလိုက်တာ သူ့ အဖေ သိသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မိုး အတန်ငယ် စဲပြီဖြစ်၍ ဝင်းမေသည် ချထားသည့် ကဲလား ကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ရာ စိမ်းလန်းသော စပါးပင်ပျိုပေါ်သို့ ကျထိုးနေသော လရောင်ကို မြင်ရသဖြင့် ရင်မအေးနိုင်ဘဲ ဘဝင်ဆွေး၍ သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “အရီးကလည်း ကျွန်မက ပေးပစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု စိတ် တို ဝမ်းနည်းသလိုပြော၍ အရီးလှကို မကြည့်ဘဲ လယ်ကွင်းဘက် | ကိုသာ မျက်နှာပေး၍ ငေးမောကြည့်နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ကျွန်မ ရင်သွေး ကျောင်းမှာရှိတယ်။ ရှာပေးပါ၊ စုံစမ်းပေးပါ ပြောလို့ တွေ့ကြ သိကြရတာပဲ ငါသိတယ်။ ဒီပြင် ငါ ဘာမှလည်း မသိရ၊ ငါမေးလည်း ငိုလွန်းလို့ ငါလည်း မမေးပါဘူး။ အေးပါအေ မပြောလည်း နေတာပေါ့။ ငါကတော့ မအေလိုနေလို့ မေးတာပါ” ဟု အရီးလှက ဝမ်းနည်းသလို တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ပြောရှာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အမှန်ကား အရီးလှမှာ တစ်ကိုယ်တည်း အပျိုကြီးဖြစ်၍ လွန်စွာ စိတ်သဘောကောင်းရကား သားထောက် သမီးခံလည်း မရှိ။ မိမိ ဤမြို့သို့ လာရာ အသိမရှိ တဝဲလည်လည်ဖြစ်နေစဉ် အရီးလှနှင့် တွေ့၍သာ ခိုကိုးရာ ရနေတော့သည်။ မိမိ မမာသည်ကိုပင် သားသမီး ကဲ့သို့ မညည်းမညူ ရှာဖွေကျွေးမွေးပြုစုခဲ့၏။ မိမိမှာ ဖခင်နှင့် လက်ပံ တန်းမြို့တွင်နေစဉ် မိမိတို့ အိမ်အနီးတွင် ၎င်း၏ တူမများနှင့် လုပ်လုပ် စားစားနေစဉ်က ဖခင်မှာ အစိုးရ လခစားဖြစ်၍ ခရီးထွက်ရတိုင်း မိမိတို့ အိမ်၌ အဖော်သဟဲ ညအိပ်ညနေ အစောင့်အရှောက်ရ၍ မိမိမှာလည်း မအေမရှိသဖြင့် မအေကဲ့သို့ အထူး ချစ်ခင်နေရာ မကြာမီ အရီးလှမှာ တူမများနှင့် မတည့်၍ ဤမြို့သို့ပြောင်းရွှေ့ နေထိုင်ကာ အသက်မွေးနေသဖြင့် ကွဲကွာသွားရာမှ ယခု ဤမြို့တွင် မိမိသမီး ကလေး ရှိသည်ဟု သိရ၍ လိုက်လာရာမှ တွေ့ကြပြီး မမာနေစဉ် အရီးလှ ရှာဖွေကျွေးသမျှနှင့် နေထိုင်ရသော ဘဝမျိုး ဖြစ်နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဝင်းမေလည်း သက်မကို ပွင့်ပွင့်ကြီးချလိုက်ပြီး အရီးလှဘက်သို့ မျက်နှာကို ဖြည်းလေးစွာ လှည့်လိုက်ရာ မျက်ရည်ရစ်ဝဲ ဝမ်းပန်းတနည်း မိမိအား စူးစိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရ၍ ဣန္ဒြေမဆည်နိုင်တော့ဘဲဆက်၍သာ ငိုတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “အရီးရယ်... ကျွန်မအကြောင်းက နည်းနည်းလေးမှ မကောင်း လွန်းလို့ပါ။ ဖုံးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်မချမ်းသာစရာကြီးမို့ ပြောလို့မထွက်နိုင်လို့ မပြောခဲ့တာပါ။ အရီးလည်း အသိ၊ မအေက လည်း မရှိ၊ ဖအေတစ်ခု သမီးတစ်ခု။ သိပ်သိပ်သည်းသည်း ပိပိရိရိ နေလာပြီး အရီး လက်ပံတန်းက ထွက်သွားပြီးစ ကျွန်မတို့အိမ်ကို ဖေဖေ့မိတ်ဆွေတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး သူ့သားကို ဒီမြို့က ကျောင်း မှာ ဘော်ဒါထားဖို့ စုံစမ်းဖို့တဲ့ ရောက်လာတယ်။ စုံစမ်းပြီးလို့ ပြန် သွားပြီး မကြာပါဘူး၊ သူ့သားကို ခေါ်လာတယ် ကျောင်းအပ်တယ်။ ဖေဖေကလည်း မင်းကျောင်းမှာ ဘော်ဒါနေပေမဲ့ ကိုယ့်မိဘအိမ်လိုပဲ အောက်မေ့၊ ကိစ္စရှိရင် ဝင်ထွက်၊ အားမနာနဲ့လို့ ပြောတယ်။ တနင်္ဂနွေ နေ့တိုင်း အိမ်ကို တအောင့်တအောင့် လာတယ်။ ဒီလိုနဲ့ သိကြရာက တနင်္ဂနွေနေ့မှာ သူလာတော့ ဖေဖေက ခရီးထွက်နေတယ်။ ကျွန်မ လည်း စကားပြောမယ့်လူမရှိလို့ ခဏ စကားထိုင်ပြောပြီး ပြန်ပုံမပေါ် တာနဲ့ ကော်ဖီဖျော်ခိုင်းမလို့ အိမ်ထဲဝင်အလာမှာ သူက လိုက်လာပြီး အတင်း ချစ်စကား၊ ကြိုက်စကား ပြောတာပဲ။ ပြောရုံတွင် မကဘူး၊ အတင်းရော အားဓမ္မရော ဖြစ်လာပြီး အချစ်ဓားပြတိုက်ယူတာပဲ။ ဒီတုန်းက ကျွန်မလည်းလေ ဒေါသလည်းထွက်၊ အရှက်လည်း ငဲ့ပြီး၊ မအော်ရဲ၊ မဟစ်ရဲ ခံပြင်းလွန်းလို့ အတင်းနှင်ချလိုက်တာပဲ။ ဖေဖေ ပြန်လာတော့ အသာ ဣန္ဒြေမပျက် နေလိုက်ရတယ်။ သူလည်း သုံးပတ် လောက် မလာပါဘူး။ ဖေဖေက ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့ သူ့ကို ခေါ်ခိုင်းပြန် တော့ ဒီကတည်းက ဝင်ပြန် ထွက်ပြန်တယ်။ ဖေဖေ့အလစ်လည်း အတင်း တောင်းပန်တာနဲ့၊ ကြာတော့ ကျွန်မလည်း မထူးဘူးဆိုပြီး မေတ္တာလက်ခံရတော့တာပဲ။ တိတ်တိတ်ပုန်း ဖေဖေမသိအောင် နေရာက ဖေဖေက တစ်မြို့ကို ပြောင်းရပါရော။ ဒီအချိန်မှာ သူလည်း စာမေးပွဲဖြေပြီးလို့ ပြန်တော့မလို့။ တစ်ညတော့ ချိန်းတွေ့ကြပြီး သူက အင်မတန်ချစ်မြတ်နိုးလို့ မခွဲနိုင်တဲ့အကြောင်း၊ မပူဖို့ အကြောင်း။ ကောလိပ်ဆက်နေရရင်လည်း မကြာမကြာ စာပေးမယ် လာမယ်နဲ့ ပြောတာပေါ့ လေ။ လူချင်းလည်း ဒီကတည်းက ခွဲကြတယ် ဆိုပါစို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e           “ကျွန်မတို့ပြောင်းသွားပြီး မကြာခင်ပဲ အဲဒီမြို့မှာ ကျွန်မ ကိုယ်လက် မအီမသာ ဖြစ်လာတော့ စိတ်ပူပြီး သူ့ဆီ စာရေး၊ သူက လည်း ကောလိပ်မှာ။ လာခေါ်ပါဆိုလည်း ရက်ချိန်းသာပေးပြီး မလာ ဘူး။ ကျွန်မလည်း ကိစ္စများ ဖြစ်ပြီဆိုပြီး ကျိတ်လို့သာ ငိုမိတာပဲ။ ဖေဖေ့လည်း မပြောဘူး။ ဖေဖေကလည်း အဲဒီမြို့ရောက်တော့ အပေါင်းအသင်းတွေနဲ့ ပျက်စီးပြီး သောက်လိုက်တာ လွန်ရော။ နဂိုက ဒေါသကြီးကြီး၊ သောက်တော့ ပြောစရာမရှိဘူး။ ဒါနဲ့ အရီးရယ် တိုတိုပဲပြောကြပါစို့။ နှစ်လလောက်ကြာတော့ အိမ်က ထွက်ပြေးပြီး စစ်ကိုင်းက ဘွားသီလဆရာကြီးဆီမှာ ပုန်းနေရတယ်။ ဖေဖေ့ကိုလည်း စစ်ကိုင်းမှာလို့ အကြောင်းမကြားဝံ့ဘူး။ ဒေါသဖြစ်ပြီး လိုက်မရှာအောင် ယောက်ျားနောက် လိုက်သွားသလို ရေးခဲ့ရတယ်။ စစ်ကိုင်း ကနေပြီး ကျောင်းကို စာထည့်လည်း စာမေးပွဲပြီးလို့ ဘယ်လမှ၊ ဘယ်ရက်မှ လာမယ်နဲ့ ရေးပြီး နောက်တော့ စာကို အရှင်းမပြန်ပါဘူး။ လိုက်ဖို့ရာကလည်း အခက်နဲ့၊ ဒုက္ခရောက်လိုက်တာ အရီးရယ်။ ဒါနဲ့ပဲ သမီးလေးကို မျက်နှာမြင်ခါနီးကျတော့ ဆရာကြီးက ငါလည်း နား မလည်ဘူး၊ ငါ့ညီမ အိမ်မှာ သွားမြင်ပါပြောတာနဲ့ သူ့ညီမ အိမ်သွားရ တယ်။ ဟိုကလည်း မုဆိုးမ၊ အနှိပ်သည်၊ ဆင်းရဲလိုက်တာ ချာလို့။ ကျွန်မပါလာတဲ့ ဟာလေးတွေ ထုခွဲပြီး စောင့်ရှောက်ခိုင်းရတယ်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585231347861,"sku":"","price":2430.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2e78970f-bf99-4247-80b8-ec5186b0092e.jpg?v=1730220889"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်-မမလေး-စိတ်","title":"စိတ်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e[ \u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁ ]\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်းထန်စွာ ငိုကြွေးခြင်းလည်း မပြု၊ ရှိုက်လည်းမရှိုက်၊ မျက်စိ အောက်တွင် ကျွမ်း၍ကျွမ်း၍ လောင်သွားသောအဖြစ်ကိုသာ စိုက်၍ကြည့်နေ မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘေးနားကပ်၍ လက်ကိုင်ပဝါကို နှာခေါင်းတွင်ပိတ်ကာ နီရဲသောက် လုံးများဖြင့် တောင်းပန်လျက်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ပြန်ပါတော့ မစောလင်းရယ်၊ ချိုချိုတောင်းပန်ပါရစေ ပြန်ပါတော့ 'ဘာဖြစ်လို့ ဒါကိုကြည့်နေရတာလဲကွယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု တတွတ်တွတ် တောင်းပန်ကာ လက်ကိုဆွဲခေါ်နေသည်ကို ပြန်၍ပင်မပြော မတုန်မလှုပ် ။ • . ယောက်ျားပျိုတစ်ဦးကား အပါးမှရပ်လျက် လောင်ကျွမ်းလျက်ရှိသောမီးပုံကြီးကိုငေး၍ လက်တစ်ဖက်မှ ပဝါဖြူနှင့် နှာခေါင်းကိုပိတ်လျက်က...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'ချိုချို ရအောင်ခေါ်ပါ၊ လူတွေတောင်စဲကုန်ပြီ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု ဆိုနေသည်ကို လှည့်၍ပင် မကြည့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနွေနှောင်းလေသည် ပြင်းထန်စွာပင် တိုက်လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မစောလင်းရယ်...ပြောလို့မရဘူးလားကွယ်ပြန်ရအောင် လာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလေကကောင်းလေ၊ မီးတောက်မီးလျှံတို့က တဟုန်းဟုန်းတက်ကာ လောင်နေလေ `တဖျက်ဖျစ်မြည်သံသည် မီးလျှံတက်သောတဟုန်းဟုန်းအသံ ကြားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမျက်စိရှေ့တွင်ပင် ခြေထောက်တစ်ပိုင်းမှာ လောင်ကျွမ်းလျက်ရှိလေပြီ အင်္ကျီမပါသော အသားမည်းမည်းနှင့် စဏ္ဍာလတစ်ဦးက သူ့ရှေ့တွင်လောင် - သွားသော ခိုင်လုံချည်ကိုကြည့်ကာသနပ်ခါးတုံးများကို ပစ်ထည့်နေသော | အခြား လုံချည်တိုတိုနှင့် စဏ္ဍာလအား...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ရခိုင်လုံချည်ကကွာ အဆင်သိပ် ကောင်းတာပဲ၊ အဝါရောင်ခံမှာ အနက်နဲ့ကွပ်ထားတာ မရလိုက်တာ နာတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဟု နှမြောတသနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်္ကျီမပါသော အသားမည်းမည်း စဏ္ဍာလက.. .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “အံမာကွာ အင်္ကျီနဲ့ လုံချည်ကို အလောင်းနဲ့အတူ ထည့်ရှို့ဖို့ တို့ကို တစ်ရာတောင်ပေးထားတာပဲကွ တော်ရောပေါ့၊မင်းကလောဘမကြီးချင်ပါနဲ့၊ မသာရှင်က အတော်မြတ်နိုးတယ်နဲ့တူတယ် အဝတ်အစားပါ တစ်ပါတည်း ထည့်ရှို့တာကြည့်ချင်တယ်၊ အလောင်းကြီး အဝတ်မရှိဘဲနဲ့ ကိုးရိုးကားရာဖြစ်နေတာ မကြည့်ရက်ဘူး ထင်ပါရဲ့ကွာ” . .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဟု ပြန်၍ပြောနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလေသည် ပင့်၍ပင့်၍ တိုက်နေလေသည်။ အလောင်းကြီးသည် မီးလျှံပြင်းလာသောအခါ ကုန်း၍ထလာသည်။ စဏ္ဍာလနှစ်ယောက်က တူရွင်းနှင့် ရိုက်ချရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမန်ကျည်းပင်အိုကြီးများကား ပျဥ်းတွဲရှုံ့တွနေသော အကိုင်းအခက်အ လက်များ ယိမ်းထိုးနေကြသည်။ရော်ဝါသောသစ်ရွက်များသည် လွင့်ကာ လွင့်ကာ ကြွေ၍နေကြသည်။ သင်္ချိုင်းတစ်ဖက်တွင် ကွင်းပြင်ကြီးရှိလေရာ လွတ်လပ်စွာပြေးလွှားဝင်ရောက်လာသော လေသည် မြင့်မားထူထပ်သော မန်ကျည်းပင်အုပ်ကြီးများနှင့် တိုးဝှေ့သောအခါ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် တိုက်မိပြီး အကိုင်းအခက်များကြားသို့ ဖြတ်သန်းသွားကြလေသည်။ ထိုအခါ တဝေါဝေါ မြည်သော အသံကို ဖြစ်စေလေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသစ်ပင်ထိပ်ဖျားတို့သည် ယိမ်းထိုး၍နေကြသည်။ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြက်ပင်, ပေါင်းပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက်ရှိသောဂူတို့မှာ ရှည်လျား၍ လာသော အရိပ်များအောက်ဝယ် ခပ်မှိုင်မှိုင်အမူအရာဖြင့် တိတ်ဆိတ်လျက် ရှိသည်။ ဂူတို့မှာ အစားစားရှိသည်။ တချို့မှာ မြင့်မောက်နေလျက်၊ တချို့ မှာ ခပ်ပြားပြား ခပ်ပုပု ပုံပန်းအမျိုးမျိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခပ်ချွန်ချွန် အတွန့်အတက် အနားကွပ်ထားသော အုတ်ဂူတစ်ခုမှာ သံဝင်းထရံကလေး ခတ်ထားကာ ဘေးပတ်လည်၌ သနပ်ခါးပင်စိုက်ထား သည်။ သနပ်ခါးရွက် စိပ်စိပ်ဝိုင်းဝိုင်းကလေးများမှာ ဖုန်ထလေသဖြင့် စိမ်း ခြောက်ခြောက်ဖြစ်နေသည်။ အဝါအသီးများဖြင့် ပြွတ်နေသော သနပ်ခါး အဖူးတို့မှာ အဖျားတွင်သာရှိပြီး သိပ်မဖွံ့ဖြိုးလှ၊ ဂူပေါ်တွင် သစ်ရွက်ခြောက် ပန်းခြောက်များဖြင့် ဖရိုဖရဲ ဖွာရရာကြဲလျက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုဂူနှင့်ယှဉ်လျက်ကား မြက်ပင်များဖုံးလွှမ်းလျက် တစ်ဝက်ပေါ်နေသော ဂူပြားပြားတစ်ခုပင်။ထိုဂူမှာ ဘယ်လောက်များကြာပြီလဲ မပြောတတ်၊ မြက်ပင်တို့မှာ ဂူတစ်ပိုင်းကို တွယ်တက်ကာ ဟိုဘက်မှ သည်ဘက်သို့ဖြတ် သန်းမိလေပြီ။ ရေညှိမှော်များ တစ်ပိုင်းတက်နေသဖြင့် အုတ်ရောင်ပင်မပေါ် တော့ဘဲ မည်းညိုညိုဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂူများမှာ စီရရီတန်းနေကြသည်။ ဂူတွေ ခေါင်းရင်၌ အမည်စာတန်း တိုင်များ၊ အချို့လည်း စာတန်းတိုင်မရှိ၊ ဂူထိပ်ရှိ အုတ်ပြားပေါ်တွင် ထွင်း ထားကာ အမည်စာတန်း ထိုးထားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမန်ကျည်းရွက်တို့သည်ကား လက်လက် လက်လက်နှင့် အပင်ပေါ်မှာ အမြဲတန်း ကြွေကျနေကြသည်ဟု မှတ်ရသည်။ လေက တဝေါဝေါ တိုက် ခတ်လျက်ရှိရာ အဝါရော်ရောင် အစိမ်းခြောက်ခြောက် အရွက်တို့သည် အကိုင်းထိပ်ထက်မှ ကြွေလွင့်လာကြသည်မှာ အဝေးကကြည့်လိုက်လျှင် ဝေ့ကာ ဝေ့ကာ ကျလာသော လက်လက် လက်လက်နှင့် လှုပ်နေသည့် သဏ္ဌာန်ကိုသာ မြင်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလေသည် သင်္ချိုင်းတစ်ပြင်လုံးကို ဖြတ်သန်းကာ တိုးဝှေ့ဝင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီးသင်္ဂြိုဟ်နေသော မီးပုံထဲမှ မီးခိုးတို့သည် လိပ်တက်ကာ လေသင့်  ရာသို့ ပါနေကြသည်။ အသားတွေကို လောင်ကျွမ်းသဖြင့် တဖျစ်ဖျစ်အသံတွေ အဆက်မပြတ် မြည်နေကြသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာမှ အဆီတွေ စီးကျနေ၍ မီးက တမြိုက်မြိုက်နေလေရာ စူးရှရှညှီနံ့ကြီး တထောင်းထောင်း ထွက်နေသည်။ညိုမည်းဖောင်းကားနေသော လက်ချောင်းကြီးများ၏ လက်သည်းခွံတွေကား • ရင့်မှည့်နေသည့် ပြည်ရောင်အဆင်းနှင့် မီးလျှံ၌ ထင်းကြီးပေါ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထင်းများပေါ်တွင် တင်ထားသော အလောင်းကြီးမှာ မီးတောက်ကြီးများထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပုံပန်းပျက်ကာ ယိုယွင်းလေပြီး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချိုချိုမှာ အနားမှ တတွတ်တွတ်နှင့်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ပြန်ရအောင်ပါ မစောလင်းရယ် အနံ့အသက်တွေကလည်း မကောင်း လိုက်တာ၊ နောက်ပြီး ဘယ်သူမှ သုသာန်မှာ မရှိကြတော့ဘူး၊ တော်ကြာ မှောင်လာတော့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟုပြော လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e သူက မူကား ကြားမှကြားပါလေစ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလဲနေသော သစ်ငုတ်တိုပေါ်တွင် တင်ပလွှဲချိတ်ထိုင်ခြင်း၊ တဖျစ်ဖျစ် အသံမြည်ကာ တဟုန်းဟုန်းလောင်ကျွမ်းဘောက်ရှိနေသော အလောင်းကြီး ကိုသာ မျက်တောင်မခတ်စိုက်ကြည့်နေသည်။ လေကတိုက်သဖြင့် ဆံယဉ် ဆံညွန့်တို့သည် ဝဲကျကာ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျဆင်းလျက် လွင့်နေသည်။ လက်နှင့်လည်း သပ်ပစ်ခြင်းမပြု၊ တစ်ခါတစ်ရံ ဆံပင်တို့သည် မျက်လုံးပေါ် သို့ လာအုပ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစဏ္ဍာလများက တူရွင်း၊ တံစူး၊ဝါးတို့ဖြင့် မီးစွဲနေသော အလောင်းကြီး အား ဟိုကထိုး သည်ကဆွကာ မီးညီအောင် ညှိပြင်နေကြသည်။ မီးလျှံ တို့သည် ဟပ်ကာဟပ်ကာ လူသေကောင်ကြီးကို ဝါးမျိုးလျက်ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယောက်ျားပျိုးကား သူ့အဖော်အား ဘာမျှမပြောတော့ဘဲ လက်ပိုက်၍သာ မတုန်မလှုပ် ရပ်ကြည့်နေသည်။ တစ်ချက်တစ်ချက် လေဝှေ့၍ မီးခိုးများ အနံ့များ သူ့ဘက်ရောက်လာမှ လက်ကိုင်ပါဖြူနှင့် နှာခေါင်းကို ပိတ်သည်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချိုချိုမှာ ခေါ်၍မရမှန်းသိတော့မှ သူ့ဘေးတွင်ရပ်ကာ မျက်နှာကို လက်ကိုင်ပဝါနှင့်အုပ်ပြီး ရှိုက်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသုသာန်စောင့်ကျေးငှက်တစ်အုပ်သည် လန့်ကာ လယ်ကွင်းဘက်သို့ပျံသန်းသွားကြလေပြီ။မန်ကျည်းရွက်တို့က ကြွေမြဲကြွေကျလျက်ကြွ လေသည် တစ်ခါတစ်ခါမှသာ ညင်သာကာ နောက် ဆက်မြဲဆက်၍ တိုက်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအနံ့များမှာ လေသင့်သဖြင့် လှည့်လာပြန်လေရာ ချိုချိုလည်း မနေနိုင်တော့ဘဲ တစ်ဖက်သို့ ပြေးသွားသည်။ တော်တော်လှန်းလှမ်း အကိုင်းများ ကွေးကျနေသော မန်ကျည်းပင်အိုကြီးတစ်ပင်အောက်၌ ရပ်ကာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ပြန်ကြပါစို့ကွယ်... ပြန်ကြပါစို့ကွယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\" ဟု အော်ခေါ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလေတဝေါဝေါတိုက်သံ မီးလျှံတို့၏ တဟုန်းဟုန်းအသံ တဖျစ်ဖျစ်မြည် သံများအကြားမှ ချို့ချို၏ အော်ခေါ်သံမှာ သဲ့သဲ့သာ ထွက်လာသည်။ အတန်ကြာလျှင် ယောက်ျားပျိုလည်း အနံ့မခံနိုင်သဖြင့် ချိုးချို ရှိရာသို့ပင် ပြေးသွားကာ နေရပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတဖျစ်ဖျစ်မြည်သံများ ထန်ပြင်းလာပြန်ကာကုန်းကြွလာ၍ တူရွင်း နှင့် ရိုက်ကြရသည်။ မီးလျှံများကြားထဲမှ ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ရှုံ့တွတွန့်လိမ်ကာ ရုပ်ပျက်လေပြီ။ ခြေထောက်တစ်ဖက်မှာကုန်သလောက် ပင်လောင်ကျွမ်းသွားလေပြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချိုချိုက လေကြောင်းပြောင်းသွားမှ တစ်ဖန်ပြန်လာပြန်ကာ အနားသို့ ကပ်လျက်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မစောလင်းရယ် ပြန်ရအောင်ပါကွယ်၊ ဒီလောက်တောင်လည်း သံယောဇဉ်ငြိတွယ်မနေပါနဲ့၊ နောက်ပြီးဒါမျိုးကို အစအဆုံးကြည့်ကောင်းတာ လည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ လာပါကွယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု လက်တစ်ဖက်ကို အသာကိုင်ကာ ပြောနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလက်ကိုပင် ပြန်၍မဆုပ်။ မျက်စိပေါ်သို့ ဝဲကျလာသော ဆံပင်များကိုမသပ်ပစ် ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို မပြင်။ ယခင်က ထိုင်နေရာကအတိုင်း ပေါင်နှစ်လုံးထပ်ကာ တင်ပါးလွှဲချိတ်လျက်ပင် ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီမယ် ဆရာကြီး သနပ်ခါးတုံး ထပ်ထည့်ပါဦး' .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟုပင် စဏ္ဍာလများကို နှိုးဆော်ကာ အပါးမှ သနပ်ခါးတုံးတစ်တုံးကို မီးလျှံထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သေးသည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချိုချိုကမူကား ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်သည့် သဏ္ဌာန်များကိုမကြည့်ရဲသည့် အတွက် တစ်ဖက်သို့ မျက်နှာလွှဲနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရိပ်များသည် ရှေ့သို့တိုး၍ ရှည်လျားလာလေပြီး။ မို့မောက်ကာ အချွန်အတက်များသော ဂူတို့မှာ အရိပ်ထိုးထွက်လာကြသည်။ ထူထပ်သော မန်ကျည်းပင်များရှိသည့် နေရာတွင်ကား အမှောင်သည် ရောက်လာလေသည်။ မီးခိုးတွေလည်း အလိပ်လိပ်တက်ကာ အမှောင်နှင့် ရောနှောသွားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလေသည် စောစောကလောက် မပြင်းထန်တော့။ ညနေစောင်း၍ ညင်းညင်ညံ့ညံ့တိုက်ဟန်ရှိသည်။ အလောင်းကိုပြိုက်နေသောလီးလည်းစော စောကလောက် တဟုန်းဟုန်းမတောက်တော့ဘဲ အရှိန်လျော့ကာ ဖျစ်ဖျစ်သံကို တိုးစေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ပြန်ကြရအောင်ကွယ်၊ ကိုသက်ရင်လည်း ချိုချိုတို့ကို စောင့်နေတယ်” ဟု ချိုချိုက ထပ်ခေါ်ပြန်သည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ပြီးပါတော့မယ် ချိုချိုရယ်၊ အဆုံးသတ်ရပုံကို ကိုယ် သေသေချာချာ တပ်အပ်တွေ့ချင်လွန်းလို့ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါပဲပြောသည်။ ပြောသံတွင် ငိုသံမပါ၊ ရှိုက်သံလည်းမပါ၊ တုန်ယင် ခြင်းမပါ၊ ပကတိ အသံတွင် နည်းနည်းပျော့ပျောင်းခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်တည် ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီးလျှံသည် ပါးလာတော့သည်။တောက်စရာ လောင်မြိုက်စရာမရှိ တော့၍ တဖျစ်ဖျစ်အသံမမြည်တော့ ယခင်စောစောကမြင်ရသေးသော လူရုပ်သဏ္ဌာန်သည် ယခုရှာမရတော့ပြီး မည်းမည်းကျန်တော့သည်။ အရိုး တို့မှာ ပြာထဲတွင်မြုပ်ကာ နေပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီးအတောက်နည်း၍ မီးခိုးများ သေသလောက်ရှိသွားသောအခါ အင်္ကျီမပါသော အသားမည်းမည်းစဏ္ဍာလက တူရွင်းကိုကိုင်ကာ အပါးသို့ ``ရောက်လာပြီး...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အရိုးဘယ်တော့ကောက်မလဲ ကျုပ်တို့ကောက်ထားလိုက်ရမလား'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဟု မေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e 'မနက်စောစောလာယူမယ် အဲဒီအိုးသစ်ထဲက အုန်းရေထဲမှာစိမ်ပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ' စဏ္ဍာလနှစ်ယောက်သည် ပြာပုံဘေးတွင်ရပ်ကာ တီးတိုးတိုင်ပင်နေ ကြရာမှ.. '\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်ကဲ့ ရပါ့မယ် လာယူပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဟု ဖြေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလေက ဝှေ့လာပြန်ရာ၊ ပြာတို့သည် အထက်သို့လွင့်တက်ကြသည်။ ပြာပုံထဲမှ အရိုးများပေါ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသစ်ငုတ်တိုမှထသည် မီးလျှံများကုန်သည်အထိ ရပ်စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"ပြန်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု တစ်ခွန်းဆိုကာ သုသာန်အဝဘက်သို့ မျက်နှာမူကာလျှောက်လာ လေသည်။ လမ်းတွင် စကားမပြောကြ၊ အတုံးအရုံး လဲလျောင်းနေသော ဂူများကို ဖြတ်သန်းလာကြသည်။ ခွေးတစ်ကောင်သည် လူသံကြား၍ ဂူပြားပြားတစ်ခုမှ ပြေးထွက်ကာ မို့မောက်သည့်ဂူကြီးတစ်ခုသို့ကပ်လျက် . ကွယ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသုသာန်ဇရပ် တံစက်မြိတ်အစွန်းသို့ရောက်သောအခါ မစောလင်းက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဪ... ဆုံးရပြီနော်..... ဆုံးပြီ'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချိုချိုက မစောလင်း၏လက်တစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ငိုရ ရှိုက်ရလွန်းသဖြင့် ချို့ချို၏မျက်နှာမှာ နီနေကာ မျက်လုံးတို့မှာလည်း မို့လျက်ရှိလေသည်။ မစောလင်း၏မျက်နှာမှာကား ချိုချိုကဲ့သို့ နီရဲခြင်းမဖြစ် မျက်လုံးမှာ မို့မနေ၊ သို့သော် ဆံပင်တို့မှာသာ လက်နှင့်သပ်မတင်သဖြင့် ဖာကြဲကာ မျက်နှာပေါ်သို့ ဝဲကျင့်ကျနေလေသည်။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ယောက်ျားပျိုက ရှေ့နှစ်လံကွာလောက်ခွာကာ လျှောက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e' သုသာန်ဇရပ်ကြီးမှ ထွက်ခဲ့၍ ယိုင်နဲ့နေသော ဇရပ်ဟောင်းအပျက် တစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ မစောလင်းက ဟိုဟိုသည်သည်ကြည့်ကာ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒေါ်လေးတို့ကော .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဟု မေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ချိုချိုက ပြန်၍လှည့်ကြည့်လျက်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ပြန်ထွက်သွားကြပါပကော။ မီးစရှို့ကတည်းက လေစွတ်တိုက်နေတာနဲ့ အနံ့ကမခံနိုင်အောက်ဆိုးရွားလွန်းလို့ ပြန်သွားကြတယ်လေ မစောလင်း ကိုလည်း အော်ခေါ်လိုက်ကြတာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မကြားမိဘူး'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဟု မစောလင်းက ဖြေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “သူတို့ စောင့်နေကြသေးတယ်၊ အနံ့က ဇရပ်ထဲကို စွတ်ဝင်နေကာ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမစောလင်းလည်း ခေါ်လို့မရ၊ အနံ့ကသိပ်ဆိုးတာနဲ့ ပြန်သွားကြတယ် ချိုချိုကသာ မနေနိုင်တာနဲ့'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသုသာန်တစ်ပြင်လုံးမှာ အမှောင်ရိပ်များဖြင့် ယှက်သန်းလျက်ရှိလေ • သည်။ မိုးသည် ရုတ်ခြည်းအုံ့လာရာက လေသည် ဝှေ့သုတ်လာပြီး မိုးဖွဲ များပင် ကျလာလေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂူတို့မှာ အဝင်ဝရောက်သောအခါ ပို၍ထူထပ်လာသည်ဟု မှတ်ရသည်။ ဂူပြားပြားကလေးမှာ နေရာချင်းမလပ်အောင်ပင် ကပ်နေကြသည်။ ကွင်းဖက် ကျသော မြေကွက်တွင်ကား မြင့်သောဂူများရှိကြသည်။ အားလုံးမှာ ပြုစု ပြင်ဆင်ခြင်းကင်းမဲ့သဖြင့် ရေညှိမှော် မြက်ပင် ပေါင်းပင်တို့ဖြင့် တွယ်ကပ် ကာ မည်းနေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုးသည် ဖွဲရာမှ ဖြုန်းခနဲ စိပ်လာပြီ၊ နေလည်း ရုပ်သိမ်းသွားခြင်းမရှိ ဘဲသူ၏ရွှေရောင်ကို ထိုးရိုက်ထင်လျက်ရှိရာ မိုးရေတို့၏သဏ္ဌာန်မှာတလက် လက်နှင့် ဝင်းတောက်လျက်ရှိသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယောက်ျားပျိုကသုတ်သုတ် သုတ်သုတ်နှင့် သုသာန်တံခါးပေါက်ကို ရောက်အောင် သွားသည်။ ချိုချိုက လက်ကိုင်ပဝါကို ခေါင်းပေါ်ဖြန့်တင်ထား သည်။ မိုးသည် မထင်ဘဲ ရွာကိုချလာသည်။ သို့သော် နေရောင်ကလည်း ထိုးရိုက်လျက်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမစောလင်းကဘာမှမဖြစ်သလို လျှောက်လာသည်။ မိုးရေစိုမှာစိုးသဖြင့် ခြေကို သုတ်သုတ်လည်းမလျှောက်၊ ခေါင်းပေါ်၌လည်း ဘာမျှပတင်၊ ချိုချို သည်...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မိုးရွာလာပြီ'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဟု နှုတ်မှဆိုကာ လမ်းပေါ်သို့ရောက်အောင် ပြေးသွားသည်။.\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလမ်းမတွင်ကား ထူထပ်သောမန်ကျည်းပင်အုပ်ကြီးမှာ အပေါ်တွင် မိုးထားသဖြင့် တော်တော်တန်တန်မိုးဆိုလျှင် မစို၊ ယောက်ျားပျိုကား လမ်းမမှရပ်စောင့်ရင်း ရေတင်နေသော အပေါ်အင်္ကျီကို လက်နှင့်တောက်ပစ်လျက် - ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမစောလင်သည် ဣ‌န္ဒြေရစွာပင် မိုးရေထဲ၌ လမ်းလျှောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “မစောလင်းတော့ မိုးရေမိပြီး အအေးမိတော့မှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဟု သူ့ဘေးရှိ ယောက်ျားပျိုအား ပြောနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e မစောလင်း အနားကပ်လာသောအခါ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကြည့်စမ်း မိုးရေတွေရွဲကုန်ပါပကော ခေါင်းမှာလည်းစိုလို့ အအေး မိလိမ့်မယ်၊ အင်္ကျီတွေလည်း ရွဲနေတာပါပဲလား'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟုဆိုကာ လက်ကိုင်ပဝါနှင့် ခေါင်းကိုသုတ်ပေးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e တို့သုတ်ပေးရင်လည်း နှုတ်က...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မစောလင်းက သိပ်ခက်တာကို သိပ်ပေတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဟု ပြောနေသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ကဲ... ပြန်ကြရအောင်ကွယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမစောလင်းက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ လမ်းဘေးသစ်ပင်အောက်တွင် ဆိုက်ထားသောကားအပြာကြီးပေါ်သို့တက်သည်။ ယောက်ျားပျိုက ရှေ့က ဝင်ထိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုးမှာသည်းမလာဘဲ တန့်နေပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကားသည် ဖုထစ်များပြွမ်းနေသော သုသာန်လမ်းမှကွေ့ကာ ပြည် လမ်းပေါ်သို့ တက်လေပြီ။တောင်ဘက်သို့ကားကိုချိုးလိုက်ရာ မစောလင်းက-\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟေ့.. အိမ်မပြန်နဲ့ ချိုချိုတို့ကို လိုက်ပို့ရမယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43113411707029,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2d4115ad-f141-4eba-94eb-31c855b0be91.jpg?v=1730272246"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်-မမလေး-ရင်မှတရှိုက်","title":"ရင်မှတစ်ရှိုက်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလမ်းမတော်နှင့် ကျုံးကြီးလမ်းမီးပွိုင့်မှ ဆလွန်းကားတစ်စီး) သည် မီးနီပြထား၍ ရပ်နေရသည်။ ။ . ကားပေါ်မှ ကိုကျော်သူသည် မီးနီကိုအစဉ်တစိုက်ကြည့် လျက် သွားလိုစိတ်စောနေသည်။ အိမ်ရောက်လျှင် အပြင်သို့ ပြန်ထွက်ရမည့်ကိစ္စကြောင့် နွဲ့နွဲ့ယဉ်ကို ကြည့်ကောင်းအောင် လှိမ့်ရန် စိတ်ကူးရင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအလုပ်မှအပြန် အိမ်ရောက်၍ ပြန်ထွက်ရတိုင်း နွဲ့နွဲ့ယဉ် ကို အကြောင်းအမျိုးမျိုးပြရသည်း ကိစ္စမထပ်အောင် အကြံ ထုတ်၍ စဉ်းစားနေဆဲ မီးနီသည်မီးစိမ်းသို့ ကူးသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုကျော်သူသည် ကားကိုအရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းထွက်သွားသည်။ ရှေ့မှကားများကို အပြင်းကျော်တက်သည်။ ယနေ့ညနေ ချိန်းထားသောအချိန်မီရန် စိုးရိမ်စိတ်က မောင်းထားသော ကားအရှိန်ထက်ပြင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့အိမ်ရှိရာ သူ့လမ်းထဲသို့ ချိုးတော့မှ အရှိန်လျှော့ကာ ရုံးကပြန်နေကျ ပုံမှန်အတိုင်း ခြံထဲသို့ ခပ်ဖြည်းဖြည်းမောင်းဝင် သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုကျော်သူ၏ဇနီး နွဲ့နွဲ့ယဉ်သည် အခန်းတံခါးပိတ်ကာ ခုတင်ပေါ်၌ထိုင်လျက် သုန်မှုန်သောမျက်နှာထားဖြင့် သူ့နှုတ် ခမ်းကို ကိုက်ထားသည်။ နွဲ့နွဲ့ယဉ်၏မောင်လေး မင်းယဉ်သည် ပိတ်ထားသော အခန်းတံခါးဝ၌ရပ်လျက် အထဲမှတံခါးဖွင့်ပေး ရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန်ခေါက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမျက်ရည်များ ရစ်ဝဲနေသော နွဲ့နွဲ့ယဉ်က ဒေါသသံဖြင့် အခန်းထဲမှ အော်ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တစ်ဆိတ်ရှိပိုက်ဆံပဲ၊ ပေးပြီးတာလည်း ဘာမှမကြာသေး | ဘူး၊ ဒီလိုချည်းတောင်းနေတိုင်းပေးရမှာလား၊ တော်ပြီ၊မပေးဘူး'' | ဆို... ပေးကိုမပေးဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမင်းယဉ်သည် သူ့အစ်မ၏ ဒေါသသံ၊ ဝမ်းနည်းသံတို့ ရောထွေးလျက်ရှိသော စကားတို့ကို ဂရုမစိုက်၊ ပမာမခန့်ပုံဖြင့် ) | တံခါးထုရင်းပြန်ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ပိုက်ဆံတောင်းတာ လိုလို့တောင်းတာပါ၊ မပေးလို့ဘယ်ရ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမတုံး၊ ကိုယ်ရထိုက်လို့ ကိုယ်တောင်းတာ ပေးရမယ်.... ပေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'ရခွင့်ရထိုက်ရှိလို့တောင်းတာ” ဆိုသော မင်းယဉ်၏ စကား ဖြင့် နွဲ့နွဲ့ယဉ်၏မျက်လုံးမှ ဝဲနေသောမျက်ရည်တို့သည် ပါးပေါ် သို့တစ်ပေါက်ပြီးတစ်ပေါက်ကျလာလေသည်။ အတွင်းရေး ဘာမျှမသိသော မောင်တစ်ယောက်အတွက် ပိုမို၍ ဝမ်းနည်း စိတ်ဖြင့် ယူကျုံးမရဖြစ်လာသည်။ သူ့ရင်၌ ဖွင့်မပြောနိုင်သော ဆို့ခြင်းဖြင့် တင်းဆို့လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘာပြောတယ်၊ငွေတွင်းကြီးအောက်မေ့နေသလား... မင်းမင်း၊ နင် ငါ့ကိုဘယ်လောက် ဒုက္ခပေးနေသလဲ၊ ဒီဒုက္ခကို ၊ ငါမခံနိုင်ဘူး၊နင်တောင်းတာလည်း ငါမပေးနိုင်ဘူး၊ တောင်းတာ မပေးလို့ ဒီအိမ်မှာမနေချင်ရင်လည်း နေချင်ရာမှာ နင်သွားနေ'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမင်းယဉ်သည် ထောင်းခနဲ ဖြစ်သွားကာ နာကြည်းစွာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘာ.... တခြားမှာသွားနေ ... ဟုတ်လား၊ နေစမ်း ) ပါဦး၊ ဒီအိမ်က တစ်ယောက်တည်း ပိုင်တဲ့အိမ်များ အောက်မေ့ နေသလား၊ မင်းမင်းနဲ့မနေချင်ကြရင်သာ ခင်ဗျားတို့လင်မ ယား ဒီအိမ်ပေါ်ကဆင်းသွားကြ. ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e- မင်းယဉ်တို့အဒေါ် ဒေါ်သိန်းမေသည် မောင်နှမချင်း ရန်ဖြစ်ကြသံကြား၍ မီးဖိုထဲမှ ကဗျာကယာပြေးထွက်လာသည်။ မင်းယဉ်၏ပခုံးကိုဖက်လျက် ဖျန်ဖြေတောင်းပန်စကားပြောသည်။“တော်ပါတော့.... မင်းမင်းရယ်၊ လူကြားသူကြားလို့ မကောင်းပါဘူးကွယ်။ကိုယ့်အစ်မဆီ .ပိုက်ဆံတောင်းတာ ကောင်း ကောင်းမွန်မွန် တောင်းရောပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမင်းယဉ်သည် ဒေါ်သိန်းမေလာဖက်သော လက်ကို ပုတ်ချ လိုက်ကာ ဒေါနှင့်မောနှင့် ပြန်ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မင်းမင်းကို ဒီမှာမနေနဲ့တဲ့၊ မင်းမင်းနဲ့မနေချင်ရင် သူတို့ သာဒီအိမ်ပေါ်ကဆင်းသွား၊ ဒေါ်ကြီးလည်း သူတို့နဲ့လိုက်သွား ချင်လိုက်သွား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါ်သိန်းမေသည် မင်းယဉ်နားသို့တိုးကပ်ကာ လေသံဖြင့် ထပ်၍ချော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'စိတ်ဆိုးလို့ပြောတာပါသားရယ်၊ ဒီစကားတွေမပြောကြပါ I)၊ ဒေါ်ကြီးတော့စိတ်ညစ်လှပြီ'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါ်သိန်းမေမှာ ကွန်လွန်သွားသော မင်းယဉ်တို့ဖခင် ဦးလွန်းဘော်၏နှမငယ်အပျိုကြီးဖြစ်သည်။တူမနှင့်တူကို သံယော | ဇဉ်ကြီးစွာဖြင့် ဤအိမ်မှမခွာဘဲ စောင့်ရှောက်ကြည့်ရှုနေသူဖြစ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်ရှေ့၌ ကားထိုးဆိုက်လိုက်သော ကိုကျော်သူသည် အိမ် ထဲမှ ဆူဆူညံညံအသံများကို အိမ်ပြင်မှကြားရသည်။ ကားရပ် ၅ သံကိုတော့ မင်းယဉ်ကြားလိုက်သည်။ မင်းယဉ်သည် အပြင် ဘက်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ဟိုမှာလာနေပြီ တော်ကြတော့ကွယ်.... မကောင်းဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါ်သိန်းမေသည် မျက်ကလဲဆန်ပျားနှင့်ပြောပြီး၊ သူ့ကို မြင်အောင် မီးဖိုထဲသို့လျင်မြန်စွာဝင်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်ပေါ်သို့ရောက်လာသော ကိုကျော်သူက အိမ်ခန်းဝ၌ မျက်နှာမည်းပျက်နေသော မင်းယဉ်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့် လိုက်သည်။ . မင်းယဉ်က သူ့ယောက်ဖကို ရင်ဆိုင်မကြည့်ဘဲ မှုန်သုန် , သုန်မျက်နှာထားဖြင့် သူ့ခါးကို လက်တစ်ဖက်ထောက်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာကို တတ်နိုင်သမျှ မာအောင်တင်းထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်သို့ရောက်လျှင် အပြင်သို့အမြန် ပြန်ထွက်ရန် အရေး တကြီးဖြစ်လာခါမှ အတားအဆီးလာဖြစ်နေသောမောင်နှမရန် ပွဲကြောင့် ကိုကျော်သူဒေါပွသွားသည်။ ဒေါပွသွားသော်လည်းဒေါ သကိုမပြဘဲ မျိုး သိပ်ပစ်ကာ စိတ်ကိုပြန်ချုပ်လျက်၊ ကိစ္စအေး)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအောင် အမြန်လုပ်ရန်အတွက် မင်းယဉ်နားသို့ လျှောက်လာ သည်။ | အိတ်ထဲမှနှစ်ဆယ်တန် စက္ကူတစ်ရွက် နှိုက်ယူကာမင်းယဉ် ကို ကမ်းပေးလျက် ချိုချိုသာသာပြောဆိုသည်။ “မင်းမင်း.... ရော့ကွာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမင်းယဉ်သည် ကိုကျော်သူ့လက်ထဲမှ ငွေနှစ်ဆယ်ကိုလှမ်းမ ယူဘဲ ခပ်မာမာပြန်ပြောသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585250287765,"sku":"","price":5940.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_3d3176d3-fdcb-4dbd-9ba5-661a4c6f8f2d.jpg?v=1730272250"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-6-short-stories","title":"6 short stories","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကာဖီ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂျာနယ်ကျော် မမလေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါ်လုံမကြီးသည်ရင်ကိုထုလေ၏။ ရင်ကိုထုရင်း“ ကိုဘိုးချက်ရေ.... အေ-ကိုဘိုးချက်ရဲ့”ဟု စိတ်ရှိလက်ရှိကုန်းအော်ပစ်လိုက်၏။ ဒေါ်လုံမကြီးအသံကို ကြားကြားသမျှသော အနီးအနားရှိ အိမ်နီးချင်းများသည် ဦးချက်ကြီးသေပါပကောဟု ချက်ချင်းသိကြရသည်။ နေဝင်ဖြိုးဖျအချိန်၌ ရုတ်တရက်ဖုံးလွှမ်းသွားသာ ငိုကြွေးသံသည် ။ တရပ်လုံးချောက်ချားထူပူသွားကြ၏။ လမ်းထောင့်က တိုက်အိမ်ကြီးအပေါ်ထပ်မှ ပြတင်းတံခါးပြူးထွက်လာကာ ပြတင်းပေါက်၌ မိန်းမသုံးယောက်ခေါင်းပြူးလျှက် ဒေါ်လုံမကြီး၏ တ် ပုတ်ကလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဒေါ်လုံမကြီး၏ တဲကလေးရှေ့က တိုက်အိမ်များ၏ နောက်ဖေးပြတင်းပေါက်များ၌လည်း လူများထွက်ကြည့်နေကြလေ သည်။ ဒေါ်လုံမကြီးသည် တဲကပြင်တွင် လမ်းဘက်သို့ကျောခိုင်းထိုင်လျက် ရင်ကို ထုကာ ထုကာဖြင့် ငယ်သံပါအောင် ကြိုး အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် တဲခါးပန်းကို နဖူးနှင့်ထိအောင် ကုန်းလျက်လက်နှစ်ဘက်ဖြင့် အားရှိပါးရှိဆုပ်ကိုင်ထားပြီး “အမယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလေး.... ကျုပ်ကိုတော်ပစ်သွားတာ၊ ကျုပ်ဘယ်သူနဲ့နေရမှာလဲ.... ကိုဘိုးချက်ရဲ့....”ဟု နာကျင်အက်ကွဲသောအသံကြီးဖြင့် အော် နိုင်သမျှ ညှစ်အော်ငိုပြောလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါ်လုံမကြီးသည် ခင်ပွန်းသည် အသက်ပျောက်စ မဖြေဆည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။ ရင်ထဲရှိတာတွေ ပါးစပ်က ထုတ်လိုက်ရမဖြစ်နိုင်မည့်အခြေအနေသို့လည်း ရောက်ရှိနေသည်။ မထိန်းနိုင်မသိမ်းနိုင်အသံကုန်အော်ဟစ်ကာ မြန်မြန်ကြီးပြော နေသဖြင့်ပြောသံထဲတွင်လန်အသဲလန်ငိုသံကြီးပါရောနှောနေ၍ မသာအိမ်သို့ထွက်ကြည့်သူတို့၏နားထဲတွင် ပြင်းပြသွားလျက် ရင်ထဲ၌ မြည်ဟည်းသွားကြလေ၏။ တိုက်အိမ်ကြီးအပေါ်ထပ်မှ မိန်းမသုံးဦးတို့အနက် ခပ်ရွယ်ရွယ်မိန်းကလေးမှာ ရင်ထဲက နောက်လာည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတဲပေါ်၌လမ်းဘက်သို့ခေါင်းပြုလျှက် အသက်ပျောက်သွားသော ဦးချက်ကြီး၏ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာသေခါနီးမှ ဝမ်းဗိုက်က ဖေါရောင်ပေါင်းသည့်အတွက် လှမ်းလှမ်းကကြည့်ရင် တောင်ဘို့သို့ မြင်မို့နေသော ထိုဗိုက်ကြီးသည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအောက်ပိုင်းတပိုင်းလုံး ကို ကွယ်နေ၏။ သေသူကားမချိမဆန့်နာကျင်သော မျက်နှာဖြင့် တွန့်နှံ့နေ၏။ ဝေဒနာခံစားနေရတုန်းကဲ့သို့ ပါးစပ်တဝက်ဟ နေ၏။ကြွင်းကျန်ရစ်ခဲ့သော ရုပ်ကလပ်သည် အိုသောရုပ်လည်းပေါ်၏။ နာသောရုပ်လည်းပြ၏။ နှလုံးအခုန်ရပ်စဲကြောင်းမှာ အထင်ရှားဆုံးဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအထူးသဖြင့်ခြေနှင့်လက်သည်လူ့လက်သူ့ခြေများနှင့်မတူဘဲဆင့်လက်ဆခြေကဲ့သို့ ခုံးခုံးကြီးတင်းပြောင်တုတ်ဖောင်း မဲသဲနေ၏။ အင်္ကျီဝတ်ခဲလှသော ဦးချက်ကြီးသည် သေရာတွင်လည်း အင်္ကျီဝတ်မထားချေ။ အပြင်သွားလျှင်ဝတ်ရန်ထားသော ဖျင်အင်္ကျီလက်တို တစ်ထည်မှာ ဖေါယောင်လာမှ စွပ်လို့သွတ်လို့ မရသဖြင့် ခြေရင်းဘက်တဲထရံ၌ ချိတ်လျက်အတိုင်းပင် ရှိနေ သည်။ အင်္ကျီပေါ်၌ ထုံးခြောက်ရောင်ပုဝါတစ်ပိုင်းတင်ချိတ်ထားလေသည်။ ပုဝါလေးမှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြေနွမ်းပျော့ဖတ်နေလေပြီး၊ သွားစရာ လာစရာရှိလျှင် ခေါင်းတွင်ရစ်ပတ်ကာ လူထဲသူထဲ ဝင်ရသောပစ္စည်းမို့ ဦးချက်ကြီး၏ အသုံးအဆောင်ထဲ၌ ထိုပုဝါသည် လူရာ ဝင်သော ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ကြေနွမ်းပျော့ဖတ်နေသာပုဝါကလေးသည် တဲထရံ၌ တွဲလောင်းကျနေရာမှ သူ့ကိုစွန့်ပစ်ထားခဲ့ သည့်အတွက် မဖြေနိုင်ရှာ၊ ဖျော့လျော့ကြေလွင့်နေလျက် လွင့်ကာလွကာ ငိုပြရှာသည်။ နွေ၊မိုး၊ ဆောင်းဥတုသုံးပါးလုံးအင်္ကျီအဝတ်နည်းခဲ့၍အလောင်း၏ဝမ်းရင်ရှိအသားအရေသည်ကျွဲအရေကဲ့သို့ နက်ဖြုတ် ကြမ်းထူ၍နေပေ၏။ အိုမင်းမစွမ်းရှိခါမှ ညစောင့်ဒရဝမ်လုပ်ခြင်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းရသောကြောင့် ညအိပ်ပျက်ဖန်များ ထားခြင်းကို ဖေါ်ပြနေသောမျက်လုံးအစုံမှာ အသက်ပျောက်တာနှင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟောက်ချိုင့်ဝင်သွားကြလေပြီ။ အလောင်းဘေး၌ တဲထရံဖြင့်မှီထောင်ထားသော တောင်ဝှေးတစ်ချောင်းနှင့် ညအခါဂိုဒေါင်ပတ်ပတ်လည်ရှောက်လှည့် ကြည့်ရန် သူဌေးကပေးအပ်ထားသော လက်ဆွဲမီးအိမ်ကလေးတစ်လုံးရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောင်ဝှေးနှင့်လက်ဆွဲမီးအိမ်တို့လည်း ကျပ်ကိုပစ်သွားတော့ဘသူနဲ့နေရမှာလဲတော့”ဟု အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေရှာ သော ဒေါ်လုံမကြီးနှင့်အတူလိုက်၍ မျက်ရည်တောက်တောက်ကျနေဘိသကဲ့သို့ပင်း၊ ဒေါ်လုံမကြီးသည်တဲခါးပန်းမှခေါင်းကို ထူထောင်လျှက် ကိုယ်ကြီးကိုနောက်သို့ကော့လန်ပစ်ကာ “ အသေဆိုးလေခြင်း .... အေ... ကိုဘိုးချက်ရဲ့””ဟုထပ်ငိုကြွေးမည်တမ်းလိုက်စဉ် ဖုတ်ဖုတ်.... ဖုတ်ဖုတ်နှင့် ဒုန်းချပြေးလာသေညခြေသံများကို ကြားမိ၍ တံခါးပန်းပေါ်သို့ ပြန်ကိုင်းကျတော့မည့် ကိုယ်ကြီးကိုထိန်းလျှက် ခေါင်းကိုလိမ်၍ ကြည့်လေ၏။ ခြံဝင်းလေးထဲသို့သင် ဖိုးရိုးဖားလျားဖြင့် မိန်းမနှစ်ယောက် ကဆုန်ချပြေးလာနေကြ၏။ တဲပေါ်မရောက်ခင်ပင် “အဘရေ... အဘရဲ့”ဟု ပြိုင်တူသံကုန်အော်ဟစ်ခေါ်ကြကာ ပြေးတက်လာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအော်ဟစ်လာကြသောအသံများသည်မီးလောင်ရာလေပင့်ပေးလိုက်သလို ၊ ဒေါ်လုံမကြီး၏မီးအုံးထားသော အသည်းနှလုံး ကို လောင်မြိုက်သွားချ၏။ တဟုန်းဟုန် ထ,ကြားရသူတိုင်းမည်ကဲ့သို့နေကြမည်မသိ၊ ဒေါ်လုံမသည် သူ့အသံကို သူပြန်ကြားမိကာ ပြောရင်း၊ငိုရင်းမတ်တတ်မှ အရပ်ကို အာရုံရောက်သွားလျက်၊ ယခုနေအခါအရပ်သာလျှင်ကိုးကွယ်ရာဟု ပစ်အားကိုးလိုက်မိ၏။ မကြိုင်နှင့်မမြိုင်သည် ငါ့နေရာမှ တိုက်နောက်ဖေးတံခါးပေါက်မှ ထွက်ကြည့်နေသောသူများကို လှမ်းမြေ့ကြည့်လိုက် ကြသည်။ လူတွေကြည့်နေခြင်းကို မြင်ကာမှ ပို၍ငိုချင်လာကာ တရှုံ့ရှုံ့ငိုကြပြန်လေသည်။ မကြိုင်သည် ငိုနေခိုက်တွင်လျင်သော မျက်စိဖြင့် အမေ့ကို လက်တို့လိုက်ကာ“အဘရေ.... အဘ၊ သမီးတွေကို ထကြည့်ပါအုံးလား.... အဘရဲ့” ယူကြိုးမရဖြစ်စွာ ရင် ကွဲမတတ်အောင် ငိုလိုက်ပြန်သည်။ တကယ်တော့လည်း ထ, ကြည့်စေချင်သည့်စိတ်ကတော်တော် ပါးစပ်ဖျားတွင်ကပျာကယာရှာရသောစကားလုံးဖြင့် ဧည့်သည်ရောက်လာ၍ ငိုပြလိုက်ချင်သောကြောင့် ငိုပြရရှာသည်။ တိုက်အိမ်ပေါ်မှဆင်းကာ၏ခြံရှေ့သို့ ရောက်လာသော သားသားနားနားဝတ်သားထားသည့် မိန်းမကိုမြင်မြင်ချင်း ဒေါ်လုံမကြီးသည် လျင်မြန်သောအဟုန်ဖြင့် တဲအောက်သို့ရောက်အောင်ဆင်းကာ ပြေး၍ ခရီးဦးကြိုပြုလေသည်။ “သမီးကြီးရယ်.... အမေကြီးတော့ မုဆိုးမဖြစ်ပါပြီ....၊ အမေ့ဒုက္ခကို မြင်ဝံ့သေးရဲ့လား.....ကယ်ကြပါအုံး သမီးတို့ရဲ့” အင်မတန့်ကို ခယ,ဝတ္တ တိုးလျှိုးအောက်ကျိုနိုင်သော အသံလေးတုန်တုန်နှင့် တဲဝကဆီးငိုရင်း ခရီးဦးကြိုဆိုလိုက် လေသည်။ သတင်းမေးလားသောမိန်းမမှာ တဲနားသို့မရောက်သေးခင် ရပ်လျက် မျက်နှာမကောင်းစွာဖြင့် ဒေါ်လုံမကြီးကို စိုက် ကြည့်နေလိုက်သေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အမကြီးရေ.... အဘမရှိတော့ဘူး.... အမကြီးရဲ့၊ အမကြီးသကြားပေးတာ ကြေးဇူးတင်လိုက်တာဆို အဘရဲ့၊ အမကြီးကို ထ,ပြောပါအုံးလား အဘရဲ့” မမြိုင်မှာ နဂိုရ်က ဘယ်လောက်ပင်အ,အ သည်နေရာမှာ သူ့ကိုမသင်မကြားရဘဲ အရိပ်အကဲလောက်ဖြင့် နားလည်ပါး လည်ရှိကာ သွက်လက်စွာပြောငိုတတ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အမကြီးရယ်.... အပေါ်တက်ပါ-တက်ပါ”ဟု တောင်းတောင်းပန်ပန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြောခေါ်ကြသော်လည်း သတင်းမေးလာသော မိန်းမသည် တဲပေါ်သို့တက်ထိုင်ရန် ခဲယဉ်းနေ၏။ ဦးချက်ကြီး၏ အလောင်းကြီးနှင့် သမီးနှစ်ယောက် ထိုင်နေခြင်းဖြင့်ပင်တဲပုတ် ကလေးမှာနေရာပြည့်သလောက်ရှိနေရာ တဲပေါ်သို့မတက်လိုဘဲ တဲကပြင်တွင် ခြေတွဲလောင်းချလိုက်ကာ ကိုယ်စောင်း ဝင်ထိုင် လိုက်သည်။ ညအိပ်ရာဝင် မျက်စိထဲမြင်နေမည်စိုး၍ အလောင်းကြီးကို စိုက်ပြီးမကြည့်ရဲဘဲ တချက်သာ လှမ်းကြည့်ရုံပင်ကြည့် လိုက်၏။ ထိုနောက် မျက်နှာမကောင်းလှဘဲ ငြိမ်သက်စွာရှိနေပုံကိုပြသော မချမ်းမသာဟန်အမူအရာများသည် ဒေါ်လုံမကြီးတို့ အားနှစ်သိမ့်နေသကဲ့သို့ အပူသဘစ်စု၏ရင်ထဲ၌ ခံသာရာရသလောက်ရသွားကြသည်။ “ ခံလိုက်တာနော်... မမာတာသုံးလလောက်ရှိမလား “ခင်” တို့လဲမအားတာနဲ့တခေါက်မှသတင်းမေးတောင် မရောက် ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးချက်ကြီးမသေခင်က တခေါက်မှ မရောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းအတွက်မိမိအား ခွင့်လွှတ်စေချင်သော သဘောဖြင့် အပြောမျိုး လုံးလုံး မဟုတ်စေကာမူ၊ ဝတ်ကျေတန်းကျေကြည့်ကောင်းအောင်ပြောနေစေကာမူ၊ တိုက်နှင့်ဘဲနှင့်ကပ်နေပါလျက် မမာတုန်းက တခေါက်တလေမှလာမေးစမ်းဖော်မရခြင်းကို ဒေါ်လုံမကြီး၏စိတ်ထဲ၌ မည်သို့မှမဖြစ်၊ မည်သို့မှအောက်မေ့သည်ကို ကျမ်းကျိန် ၍ပင်ပြောရဲသည်။ တိုက်ပေါ်ကလူများ မကျန်းမမာဖြစ်လျှင်သာ ကိုယ်ကအချိန်မရွေးသွားနှိပ်နင်းပေးရသည်။ ပစ္စည်းရှင်များက ခင်ခင်မင်မင် နှိပ်နင်းခံကြကာ၊ တိုက်သို့ ဝင်နိုင်ခွင့် ထွက်နိုင်ခွင့် ရှိခြင်းကပင်နဲတဲ့ကျေးဇူးမဟုတ်ဘူးဟု အောက်မေ့ရသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါ်လုံမကြီးသည် နံနက်စာချက်ပြုတ်စားသောက်ပြီးတာနှင့် တညလုံးအိပ်ပျက်ခဲ့၍ တခေါခေါဟောက်အိပ်နေခဲ့သော ဦးချက်ကြီးနှင့်တဲကိုပစ်ကာ အရပ်ထဲ၌ တအိမ်တက်ဆင်းလျှောက်သွားနေရလေသည်။ နှုတ်ချိုသျှတပါး၊ လူ့အောက်ကျလို့ လူသိမသေပါဘူးဟု ပါးစပ်ကလေးချိုချိုဖြင့် လူရည်တတ်များကို ပြားပြားဝပ် ခယ နိုင်မှုကြောင့် လူချမ်းသာပိုင်းမှ ဒေါ်လုံမကြီးကို မသိသူမရှိသလောက်၊ အနှိပ်မခံဘူးသောအိမ်လည်းမရှိသလောက်ဖြစ်လေ၏။ သို့သော် ဘယ်၍ ဘယ်မျှဖြင့်နှိပ်စားသော အနှိပ်သယ်မျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ နေမကောင်းဘူးလား....သမီးကြီး၊ မညောင်းဘူးလားသမီးကြီး၊ လာလေ.... အမေဇက်ချိုးပေးမယ်၊ အပူလည်းထုတ်ပေးပါ့မယ်”ဟု တတ်သလောက်မှတ်သလောက် နင်းနှိပ်ပေးတတ်၏။ နှိပ်ပေးနေရင်း အညောင်းပြေအကြောလျော့သူတို့မပျင်းစေအောင် မိမိဝင်ထွက်သွားလာနေသောအိမ်များ၏ သတင်းမျိုး စုံကို မြိန်မြိန်ယှက်ယှက်ကြီး ဖောက်သည်ချကာ ဖျော်ဖြေရလေသည်။ လက်ကမရပ်မနားနှိပ်ပေးနေသလို၊ ပါးစပ်ကလည်း ပါးလျားသော နှုတ်ခမ်းကလေးကိုစုလျက် မျက်ခုံးချီကာ မေးထိုးကာဖြင့် မဆုံးနိုင်အောင် မမောမပန်းပြောနှိပ်ပေးလေ၏။ အနှိပ်အနင်းမခံလိုကြလျှင်လည်း သနပ်ခါးတကျောက်ပြင်ဖြစ်စေ အတင်းဆွမ သွေးပေးတတ်လေသည်။ အိမ်ကြီးရှင် များ၏ အလိုက်ကာ လက်တိုလက်ရှည် ဖင်ပေါ့လွန်းသဖြင့် အိုကြီး အိုမအရွယ်နှင့် မလိုက်အောင် ဖျတ်လတ်ပေါ့ပါးပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤသို့အားဖြင့် တနေကုန် တနေခမ်း တအိမ်တက် တအိမ်ဆင်း လျှောက်သွားရလျက် ဟိုတိုက်က သည်အိမ်ကပေးလိုက်ကမ်းလိုက်ကြသော တကျပ်ငါးမူးငွေကို ခါးထဲ၌ လိမ်ထည့်ကာ ညနေစောင်းမှ အိမ်ပြန်ရစမြဲဖြစ်သည်။ ။ ဒေါ်လုံမကြီး၏ နှုတ်ဖျားက ချိုချို-ချိုချို ပြောတတ်ခြင်းကို နားဝင်သာ ချိုကြသော်လည်း ရင်ထဲကတော့ မချိုကြပေ။ စကားပြောလျှင် သူ့ကိုယ်သူ အမေ ... အမေဟု ထည့်ပြောတတ်၍ အူထဲကမဟုတ်သော်ငြားလည်း အမေ ... အမေဟု ပါးစပ်ဖျား ကတော့ဝိုင်းခေါ်တုန့်ပြန်ကြပါ၏။ “အမေ့ကိုတော့ အားနာပါရဲ့....၊ ခလေးအနှီးလေးတွေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလျှော်ပေးစမ်းပါအမေရယ်....”ဟုပြောကာ “အားမနာပါနဲ့.... သမီးကြီးရဲ့၊ ခိုင်းစရာရှိရင်ခေါ်သာခိုင်း၊ အမေကဘာမှအယ်မရှိတာသမီးလည်းအသိ ဒိပြင်ကောဘာလျှော်ပေးရအုံးမလဲပေး...သမီး” ဟု လိုတာထက်ပိုအောင် ရွှန်းရွှန်းဝေဝေ ပြောတတ်ဆိုတတ် လုပ်ပေးတတ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူကုံတန်အပိုင်းမှ ကိုယ့်သမီးအရွယ် ကိုယ့်သားအရွယ်၊ ကိုယ့်မြေးကလေးအရွယ်တွေဖြစ်စေ နှိမ့်ချဆက်ဆံဖို့ရန် ဦးမ လေးပေ။ ငတ်ပြတ်လွန်း၍ အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် မရှက်မကြောက်အောက်ကြို့ရလွန်းသည့်အတွက် သည်စိတ်ဓာတ်မှာ အ ကျင့်ပါနေပြီးသားဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးချက်ကြီးမာနေတုန်းက ခြေဦးပင်လှည့်မကြည့်ကြဘဲ ငိုသံကြားမှသတင်းမေးလာသော တိုက်ပေါ်ကလူကို ဒေါ်လုံမ ကြီက ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာအကြောင်း ဘာမှမရှိ ခွင့်မလွှတ်နိုင်သည့် လူတန်းစားချင်းလည်းဟုတ်၊ စိန်တွေရွှေတွေသီးနေသော လူချမ်းသာမတဦး တဲကုပ်ကလေးပေါ်ရောက်လာသဖြင့် အမင်္ဂလာအခါကြီး၌ပင် မင်္ဂလာရှိသယောင်ယောင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ ဘယ်လာနိုင်ပါ့မလဲသမီးကြီးရယ်.... သမီးကြီးမှာ ဝေယျကိစ္စက အများသား. . . အမေသိပါတယ်၊ ခုလိုလာတာဘဲ တအားပါဘဲ သမီးရဲ့၊ အမေ့အားကိုးစရာဟာ သမီးပါဘဲ၊ ဘယ်သူရှိတုန်း၊ သူကတော့ အမေ့ကိုပစ်သွားပြီပေါ့။ အမေတော့ရှေ့ ရှောက် ဒုက္ခရောက်ပါပြီသမီးရယ်....” ဒေါ်လုံမကြီးသည်ပါးပေါ်သို့ အသွယ်သွယ်ယိုစီးကျလာသော မျက်ရည်များကို အင်္ကျီလက်ဖျားကလေးဆွဲလျက် ပွတ် သုတ်ကာ ခေါင်းမဖော်ဘဲ တရှုတ်ရှုတ်ငိုပြောနေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြောရင်းပြောရင်း အလွန့်အလွန်လည်းမ်းနည်းလာ၏။ ဦးချက်ကြီးသုံးလလောက် မမာနေသည့်အခိုက်၊ ဒရဝမ်မလုပ် နိုင်သဖြင့် သူဌေးကချက်ချင်းလူစားသွင်းပစ်လိုက်ရာ သုံးလအတွင်း ဘယ်ကဝင်ငွေမရှိကြဘဲ တကျပ်ငါးမူးရဖို့အရေး တအိမ် တက်ဆင်း သွားခ,ယ ဖို့ရန်မှာလည်း လူမမာအနား၌ ထားဖို့ရန် လူခွဲမရှိသဖြင့် လာဘ်ပိတ်ခြင်းအတွက် လူမမာနှင့်လည်း တရန်၊ သားသမီးများပေးကမ်းထောက်ပံ့နိုင်သောငွေကလည်း မဖြစ်စလောက်၊ လူမမာ၏အတွက် အစိုးရ၏ အခမဲ့မြန်မာဆေးပေးရုံကဆရာ့ဆီမှာ ဆေးသွားတောင်းရတာလည်း အဝေးကြီး၊ ကုန်းကြောင်းလျှက်ရလွန်းလို့ ဒူးတွေတောင်ဆာနေပြီ • • •။ အိုကြီးအိုမ ဒုက္ခရောက်သဖြင့် ဦးချက်ကြီးမသေမီက သေနိုင်ခဲလှ၏ဟု အောက်မေ့မိတာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသေပြန်တော့လည်း မသာ ချစရာစရိတ်အတွက်အရေးတကြီးလိုလာရပြန်လေသည်။ ဒေါ်လုံမကြီးသည် အသက်(၆၀)ကျော်ပြီမို့သင်္ချိုင်းကိုမျက်စောင်းထိုးထားပြီဖြစ်၍မသာတွေပို့ခဲ့ရပေါင်းလည်း အခေါက် ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင်ပင်ရှိခဲ့ပြီဖြစ်၍၊ သေသောသူကတော့သေပြီ၊ သူကတော့ဝဋ်ကျွတ်သွားလေရဲ့၊ ငါ့မှာသာ ရှေ့ရှောက် ၍ မသေမချင်းရောက်ရအုံးမယ့် ဒုက္ခတွေအတွက် နေရစ်ခဲ့ရသေးတာပါကလားဟု ဘဝကို အကွင်းသားမြင်နေရသဖြင့် တုန်လှုပ် လှိုက်လှဲစွာ ဝမ်းနည်းပက်လက် ဖြစ်နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါ်လုံမကြီးသည် ပင်ပန်းကြီးစွာ ရှိုက်ငင်ငိုနေ၏။ ရင်ထဲမှ ရှိုက်သံတို့သည် ဆင့်ကဲဆတဲထွကန်နေကော၊ လူတွင် မက တဲပုတ်ကလေးပါ သိမ့်သိမ့်ခါအောင် ရှိုက်နေသကဲ့သို့ မှတ်ထင်ရလေသည်။ ။ သတင်းမေးလာသော တိုက်ကြီးပေါ်မှ“ခင်”မှာ ကိုယ်ကိုတုန်ယင်ကာ သည်းထန်စွာရှိုက်ငင်နေသော ဒေါ်လုံမကြီးကို မြင် ရတာ မသက်သာလွန်း၍ စိတ်ထဲကနောက်ကျိလာသည်။ ဆရာဝန်ကမိမိကို နှလုံးရောဂါရှိတယ် ဟု ရောဂါအမည်တပ်ပေးထား သဖြင့် နှလုံးမချမ်းသာစရာများကို မသိချင် မကြားချင်သမို့ ရှောင်နိုင်ရှားနိုင်မှ တော်တော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ သားတွေ သမီးတွေရှိသားဘဲ....၊ ဘာအားယ်စရာရှိသလဲ \" ဒေါ်လုံမကြီးသည် မိမိကို အားပေးစကားပြောကြားလိုက်သော ခင်၏ မျက်နှာကို ရှက်ငိုရင်း တွေငိုင်ကြည့်လိုက်မိ သည်။ သူပြောသလို သားသမီးများရှိသားဘဲဟု အားကိုးဖို့ရန်မှာ ကိုယ့်ဝမ်းနာ ကိုယ်သာသိလေ၏။ ဦးချက်ကြီးရှိစဉ်က ဒရဝမ်အလုပ်ကလေးဖြင့်ရသည့် လစာငွေကလေးကိုပင် သားသမီးများက သူတို့မှာ မလောက်ငှနိုင် တိုင်း လာနှိုက်ကြသေးသည်။ ဒေါ်လုံမကြီး၏သားကြီး“ကိုသာဆိုင်”မှာ လက်သမားလုပ်လျက်၊ သားငယ်ကိုဘဇံက ကားဝပ်ရှော့ ရုံတစ်ရုံတွင် တနေ့ ၂-ကျပ် ၂-ကျပ်ဖြင့် ကားပြင်ဆရာ မက်ကဲနစ်၏ တောက်တိုမယ်ရ ခိုင်းစေရာအလုပ်ကို သင်လုပ်လုပ်နေရ သည်။ သမီးနှစ်ယောက်စလုံး အိမ်ထောင်သည်များဖြစ်ကြလျက် မကြိုင်က ကလေးငါးယောက်နှင့်မုဆိုးမဖြစ်ကာ၊ နောက်ထပ် ကလေးသုံးယောက်အမေ မုဆိုးဖိုတစ်ယောက်နှင့် အကြောင်းပါကြ၏။ ကလေးသုံးယောက်အမေ မြူနီစပါယ် လမ်းပြင်အလုပ် သမားယူမိ၍ ရသည့်လစာကလေးနှင့် ကလေးတအုပ်ကြီးကို ဝအောင်ကျွေးနိုင်ကြပေ။ တဘက်တလမ်းက ဝင်ငွေရအောင်မနက် တိုင်း အရပ်ထဲလည်ပြီး ပဲပြုတ်ထွက်ရောင်းရသေးသည်။ မမြိုင်မှာမကြိုင်ထက် ကြပ်တည်းသေး၏။ ခလေးနှစ်ယောက်ရမှ လင်ကမယားယ်ယူသွား၏။ မတ်တတ်ပြေးနို့စို့ ရွယ်လူမမယ်ခလေးကလေးတွေမျက်နှာဖြင့် ယောက္ခမအိမ်တွင်ပင် ကပ်ရပ်မှီခိုနေရလေသည်။ နုံလွန်း ,အလွန်၍ ယောက္ခမ မကြည်ဖြူ သည့် တနေ့ကိုယ့်ဆီသာ လာမှီခိုအုံးမည့် သမီးဖြစ်သည်။ ဒေါ်လုံမသည် အရပ်ကိုကပ်မှီကာတက်တလမ်း အားကိုးအားထားပြုနေရသူမို့ သူ့စိတ်ရင်းအတိုင်းပင်“ဘယ်သူရှိလို့ တုန်း သမီးတို့သာ အားကိုးစရာ ရှိပါတယ်”ဟု ဖွင့်ဟပြောလိုက်မိခြင်းဖြစ်သည်။“အမေရယ်....ဘာအားငယ်စရာရှိသလဲ-ခင်တို့လည်းရှိသားဘဲ” သနားကြင်နာစွာ အားပေးစကားမျိုး အကယ်၍များ ကြားလိုက်ရမည်ဆိုပါက ခုလိုချိန်ခါမျိုး၌ မစားရဝခမန်း တအားရှိသွားမှာ မုချဖြစ်သည်။ သတင်းမေးလာသောမိန်းမမှာ သူ့ဘက်ကသည်စကားမျိုး နှုတ်အားဖြင့် သက်သာဖွယ်ရာနှစ်သိမ့်လိုက်ဖို့ရန် စိတ်ထဲက ကိုမပါသောကြောင့်တတ်နိုင်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမကြိုင်နှင့်မမြိုင်သည် တဲရှေ့သို့ ရှောက်လာကြသော ယောက်ျားနှစ်ယောက်ကို လှမ်းမြင်မြင်ချင်း“အကိုတို့ရေ.... အဘ ရှိတော့ဘူး.... အကိုတို့ရဲ့”ဟု ဆီး၍ လှမ်းအော်ငိုပြောလိုက်ကြပြန်သည်။ ။ သားတွေကိုမြင်လျှင် တလိပ်လိပ်တက်လာသော ၊ အလုံးကြီးကိုဖိလျက်“သားတို့ရေ.... အမေ့ဒုက္ခ ကြည့်ကြပါအုံးလားကွဲ” ဟူ၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆောက်တည်ရာမရ ဝမ်းနည်းပမ်းနည်း သမီးများနှင့်အတူတူ ရောအော်ငိုလိုက်သည်။ ကိုသာဆိုင်သည် အလောင်းဘေး၌ နှာရေများထွက်လျက် မသာမယာသောမျက်နှာဖြင့် တဲအဖီကို မှီထိုင်လိုက်သည်။ ဦးချက်ကြီးထားပစ်ခဲ့သော တောင်ဝှေးနှင့် လက်ဆွဲမီးအိမ်ကလေးကို ဝိုင်းကြည့်နေလေ၏။ ဒေါ်လုံမကြီး၏ငိုသံကို တဒိတ် ၊ ဒိတ်ရင်ခုန်ခံစား နားထောင်ရင်း၊ သားအကြီးဖြစ်၍ သူတာဝန်ကျသော မသာကိစ္စအစီအစဉ်များကို စဉ်းစားနေလေ၏။ သံဖြူဆိုင် က အောက်လင်းဓာတ်မီးနှစ်လုံး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငှားရမည်။ တဲရှေ့၌ ကနဖျင်းထိုးဖို့ရာအတွက် ဝါးနှင့်ကျူဖျာများကို စဉ်းစားလိုက်ရာ မီးရ ထားသံလမ်းဘေးရှိ ဘုန်းကြီးကျောင်းကို အမိုးမိုးပေးစဉ်က ကျောင်းအောက်၌ ပုံထားသော ဝါးနှင့်ကျူဖျာများကို မြင်ခဲ့၍၊ ဘုန်း ကြီးဆီခဏသွားငှားရန် အကြံပေါ်လာသည်။ ခေါင်းအတွက်ကလည်း ကြိုတင်မှာထားဖို့ အရေးကြီးသည်။ ခေါင်းကို ခပ်ကြီး ကြီးမှာရမည်ဖြစ်သဖြင့် အကုန်သက်သာအောင် အကူငွေကြည့်ပြီး ကိုယ်တိုင်ပျဉ်ဝယ်စပ်ရ ကောင်းမလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရပ်လူကြီး ဦးအောင်ဘတို့ကို အကြောင်းကြားကာ ဖဲဝိုင်းကောင်းဖို့ လူစုအုံးမှ၊ ဝိုင်ကောင်းလို့ တွက်ကိန်းကိုက်ခဲ့ လျှင် မသာကို ၃-ရက်မှ ၅-ရက် တိုးထားလိုက်မည်။ အကောက်မှ စရိတ်ကျေအောင်ရပါ့မလားဟု တထင့်ထပူပန်နေမိပြန် သည်။ တလောက ဆိုက်ကားသမားလှထွန်းသေတုန်းက မသာစရိတ်ကျေရုံအပြင် သုံးလေးဆယ် မြတ်လိုက်သည်ကို သတိရ၍ ပူပန်စိတ်နည်းနည်းလျော့လာပြန်သည်။ ဖဲဒိုင်ခံဖို့ အဓိကပ်ရပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုဘဇံမှာ မျက်မှောင်ကုတ်ထားသော အလောင်းကြီးကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ နေ့လည်က ဝေဒနာကို မရှုမလှခံရင်း နောက်ဆုံးဒေါသကြီးစွာ အားအင်မကျန်တော့သည်အထိ ရုန်းကန် ညည်းတွားနေသောပုံသဏ္ဍန်ကြီးကို မြင်ယောင်မိကာ တောင့်တောင့်ကြီးစန့်နေသော အလောင်းအား “ အဘအတွက် သေတာဘဲကောင်းပါတယ်ဗျာ....”ဟု စိတ်ထဲက ပြောကြားသည်နေလေ၏။ အပြင်ဘက်တွင် အနည်းငယ်မှောင်၍ပင်လာသည်။ ပြာနှမ်းနှမ်းအရောင်တို့သည်တွားလာကာလူသေကိုလွှမ်းဝန်းလျက် ချောက်ခြားလှုပ်ရှားစရာ ဖြတ်သန်းကျရောက်လာချေပြီ။ ထိုအခိုက် ရုတ်တရက်စိန်နှင့်မြရောင်များ တဝင့်ဝင့်တောက်လက်သွားသဖြင့်ဆည်းဆာမှောင်သည် လွင့်စင်သွားလေ၏။ မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့်ရှိကြသော မကြိုင်နှင့် မမြိုင်တို့သည် ရင်တခုန်ခုန်ဖြင့် စိန်ရောင်မြရောင် ထွက်ပေါ်လာရာဆီသို့ တအား စိုက်ကြည့်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသတင်းမေးလာသော'ခင်' သည် ခါးကိုဆန့်လျက် စိန်နှင့်မြ နှစ်ပါးသွားလက်ကောက်ဝတ်ထားသ် ညာဘက်တော်ဖြင့် ချွေးခံအကျီအိတ်ကို ရှိနှိုက်နေလေ၏။ လက်ချောင်းများမှာ အိတ်ထဲက တော်တော်နှင့်ထွက်မလာကြ။ သေချာစွာ အိတ်တွင်း၌ စမ်းနှိုက်နေရခြင်းကြောင့် မတ်မတ်ဆထားရသောခါးသည် ဘယ်ဘက်သို့တဖြေးဖြေး ကိုင်းကျလာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမကြိုင်နှင့်မမြိုင်မှာမျက်တောင်ကိုမခတ်နိုင်ကြဘဲ အိတ်ထဲမှထွက်လာမည့်လက်ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမှော်ဝံ့ကြည့်နေကြစဉ် တလက်လက် တောက်ပနေကုန်သော စိန်ရောင်မြရောင်တို့မှာ တချက်တချက် မျက်စေ့ကျိန်းသွားလေသည်။ ဒေါ်မကြီးမျက်နှာ၌ မျက်ရည်တို့သည် မှုံသီဝေနေသော မျက်လုံးတို့မှ ပါးရေပါးတွန့်ကြောင်းများအလိုက် စီးဆင်းကျလာလေသည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခကြုံခဲ့ရပေါင်းများပြီမို့ ညှိုးလျော်ရော့တွဲရှုံ့ခေါက်နေသောမျက်နှာသည် အိတ်နှိုက်နေသောသူကို အသ နား ခံထားခြင်းဖြင့် တမဟုတ်ခြင်း ဇီးရွက်ကလေးလောက် ငယ်သွားလေသည်။ အိတ်ထဲမှ တော်တော်နှင့်ထွက်မလာသေးသော လက်ကို ခပ်စမ်းစမ်း မျှော်လှမ်းကြည့်ရှုနေကြလျက် အားကိုးထင်မှန်းလိုက်သည့် တွေးလုံးထင်လုံးများမှာ ဒေါ်လုံမကြီး၏ ရင်ထဲ၌ပြည့်သိပ်ရွလှုပ်နေကြ၏။ ရွလှုပ်နေသဖြင့် အားတက်သရောမြူးလာသော အသိကို အမှတ်ဆင် ခံစားရသေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလက်ညှိုး လက်မ နှစ်ချောင်းဖြင့် ချွေးခံအိတ်ထဲမှ ညှပ်ကိုင်နှုက်ယူလိုက်သော ငွေစက္ကူ ၅ရွက်သည် အပြင်သို့ တကြိမ်တည်းထွက်မလာဘဲ တရွက်စီ တကြိမ်စီ ပေါင်ပေါ်သို့ ထွက်ကျလာကြ၏။ ပေါင်ပေါ်၌ ငွေစက္ကူ ၅-ရွက် စေ့သွားသော အခါ စုထပ်ယူလျက် ဒေါ်လုံမကြီးကို “ဘကြီးချက်ကြီးအတွက် လှူပါတယ်”ဟု ညင်သာပျော့ပျောင်းသော လေသံလေးဖြင့်ပြော ကာ မသာကူငွေ ၅-ကျပ်ကို ကမ်းပေး၏။ တချိန်လုံး ရင်ခေါင်းတက်၍ ပြည့်သိပ်ရွလှုပ်နေကြသည့် တွေးလုံးထင်လုံးတို့သည် မတင်ကျနှင့် ရင်ထဲ၌ နှင့်သွား လေ၏။ ဤသို့သောအသက်အရွယ်နှင့် ၊ ကိုယ့်အိမ်မှာလက်တိုလက်ရှည် ကူဖော်လောင်ဘက် လုပ်ကိုင်ပေးဖော်ရတာတွေ ထောက်ထားကာ မသာအက်သူတို့အခြေအနေနှင့် ကူငွေ ၁ဝိလား၊ ၂ဝိ-လားဟူသော တွေးလုံးထင်လုံးတို့သည် မွှန်နေသဖြင့် ဒေါ်လုံမကြီးမှာ ကိုယ့်အခြေအနေကို ကိုယ်မေ့နေခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိအားလက်ကမ်းနေသော ငွေ၅-ကျပ်ကို လှမ်းယူလိုက်ရမှာလောက် စိတ်ဆင်းရဲတာမရှိ\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43113425043605,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/6-short-stories-1.jpg?v=1730272256"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-ကမ္ဘာမြေဝယ်","title":"ကမ္ဘာမြေဝယ်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြန်သည်။ လှည်းနောက်မြီးတွင် ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်ဘဲ ခြေထောက်တွေ လှုပ်ယမ်းလိုက်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ခွေးမလေး ကျသွားမယ်နော်'ဟု ဦးသူတော်က လှည့်ဆိုလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနေရောင်ကြည်လင်ချိုအေးသည့်မိုးညနေမှာနွေ၊ ဆောင်းညနေ စောင်းမျိုးနှင့်မတူ ထူးထူးခြားခြားသာယာခြင်းရှိပေသည်။ ကျားတက် ရွာကြီးမှ ကမကလဲဘက်သို့သွားရသောလှည်းလမ်းကြီးကို လယ်ကွက် ထဲတွင်ဖြတ်ကာ ခင်းထားလေသည်။ လမ်းမှာဖုန်ထနေပေသည်။ လယ်ကန်သင်းနှင့် လက်ခုပ်တစ်ဖောင်လောက်မြင့်အောင် မြေဖို့ထား လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလမ်းဘေးနှစ်ဖက်တွင် လယ်ကွက်တွေသာ တစ်မျှော်တစ်ခေါ် ကြီးတွေ့ရသည်။ လယ်ကွက်ထဲ၌ ရေများမှာပြည့်လျှံဖြူဖွေးနေသည်။ ရေထဲက အညွှန့်ထွက်နေကြသည့် မြက်ပင်မျိုးပင်တို့မှာ နေချိုချိုတွင် စိမ်းစိုနေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှည်းနောက်ပြန် ထိုင်လိုက်ခဲ့၍လည်း လမ်းတစ်လျှောက်ခပ် ဝေးဝေးမှ ကုက္ကိုပင်၊ ပေါက်ပန်းဖြူပင်ကြီးတွေ အုပ်နေသည့် အုန်း နှဲရွာကြီးကို လှမ်းမြင်နေရသည်။ အုန်းနှဲရွာကြီးနှင့် တစ်ဆက်တည်းရှိ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသော သံတံခါး၊ နိဗ္ဗာန်စသည့် ရွာခြေကလေးတွေလည်း အံ့အုံ့ဆိုင်း ဆိုင်းရှိကြသည်။ တစ်ဖက်တွင်လယ်ကွက်များကိုကျော်၍ မျှော်ကြည့် လိုက်လျှင် ပဲခူးမြစ်ရိုးကို ခပ်ရေးရေးမြင်နေရသည်။ ရွက်တိုင်များထူ၍ သွားနေကြသည့် တုန်ကင်းသမွန်များမှာ မြစ်ထဲတွင် တရွေ့ရွေ့မျော နေကြသည်။ မြစ်တစ်ဘက်၌ မီးရထားသံလမ်းရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှည်းရှေ့မှ နွားများရုန်းလိုက်တိုင်း လှည်းပခေါင်းများမှာ တကီ .ကျီနှင့် မြည်နေလေသည်။ ဦးသူတော်လည်း နေရှိသေး၍ လှည်းကိုဖြည်းဖြည်းပင် မောင်းလာသည်။ နေရောင်မှာ အရောင်တောက်လျက် စိမ်းညို့သောရှုခင်းတွေထဲတွင် ဖြာလက်နေလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှနွယ်သည် ရွာတွေကိုလွန်၍ တောင်တွေဆီသို့ မျှော်ကြည့် လိုက်ပြန်သည်။ တောင်ပေါ်၌အလေ့ကျပေါက်နေသည့် အရွက်ဖားဖား နှင့် အရိုင်းပင်၊ ညောင်ညိုပင်၊ ဝါးရုံပင်၊ ကြခတ်ပင်၊ ဘန့်ပွေးပင် တို့ကား ခက်လက်ဝေဆာကာ စိမ်းစိုနေလေသည်။ တောင်ကုန်းခြေ ရင်း၌ လယ်သမားများ၏ တဲပုတ်တွေစုဝေးလျက် ကုပ်ကုပ်ကလေး ဝပ်နေကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို တစိမ့်စိမ့်စူးစိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်စက်ကြည်လင်နေ၍ နောက်ချေးနံ့ကိုပင် မေ့နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလယ်ကွက်ထဲမှ အတိုင်အလှည့်တွင် နွားတွေကို “ဟဲစေ--တဲ့ တော့ဟု အော်ငေါက်လိုက်သော လယ်သမား၏အသံကို ကြားရ၍ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။ လယ်သမားမှာ နံငယ်ပိုင်းလုံချည်ကို ဒူး အထက်တွင်ဆီးလျက် လယ်ထွန်အင်္ကျီရင်ခွဲဝတ်၍ ခမောက်ဆောင်း ကာ ထယ်ထိုးနေသည်။ သစ်သားနှင့် လုပ်ထားသည့် ထယ်သွား ငါးချောင်းကို ထွန်တုံးတွင်တပ်လျက် တံပိုးတုံးဖြင့် နွားနှစ်ကောင်ကို ရုန်းခိုင်းသည်။ နွားရုန်းသွားလျှင် ထယ်သွားအောက်မှ မြေကြီးခဲများ မွမ္မထ၍ နှစ်များတက်လာလေသည်။ လှနွယ်သည် ထွန်ယက်နေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသောလယ်ကွက်ကိုလျက် မပေါက်သေးသောစပါးပင်များကို တစ် ပင်ပြီးတစ်ပင် သူ့လက်နှင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးသူတော်လည်း လှည်းနောက်တွင် ငြိမ်သက်လျက်ရှိသော လှနွယ်အား ‘တဲ့ ကောင်မလေး၊ နင့်အဘကို ဖူးခဲ့သေးသလားဟု လှမ်းပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖူးခဲ့သားပဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှနွယ်၏မျက်စိထဲတွင် စိမ်းလန်းသန်စွမ်းသောစပါးပင်များကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပေါက်ကြည့်လျက်၊ စပါးပင်များမှာ လေတိုက်ရာသို့ ယိမ်းနွဲ့နေကြ သည်။ သူစိုက်လိုက်သောစပါးပင်တွေဟု စိတ်ကူးနှင့်ကြည်နူးကျေနပ် နေစဉ် စကားကို ပြတ်ပြတ်ပင်ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ထိုနောက် စပါး နှံတွေကို စာကလေးများက ကိုက်ဖြတ်နေ၍ လယ်ထဲတွင် တုတ်တစ် ချောင်းနှင့် ပြေးခြောက်မောင်းကာ ပျော်နေပြန်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e`တယ်---တိုးပွား၊ သွားစမ်းဆို ရိုက်လိုက်ရ၊ ရွှေနီနော် ဘာ ပေကတ်ကတ်နဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြားတက်နှင့် ကမကလဲသို့ တစ်နေ့လုံး ကူသယ် ခေါက်သယ် နွားချေးတိုက်နေရသော ဦးသူတော်၏နွားနှစ်ကောင်မှာ မောပန်းနေ ရှာသည်။ တိုးပွားကနှေးနေလျှင် ရွှေနီကလည်း လိုက်သွားသည်။ တစ်ကောင်ကောင်ကျောကို ကြိမ်ချက်စပ်စပ်ရိုက်လိုက်မှပင် ရွှေနီတို့ မှာ မိမိကတ်မိလျှင် နာမှန်းသိကာ တအားခဲ၍ ရုန်းကြပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှနွယ်သည် လယ်ထဲတွင် တုတ်တစ်ချောင်းနှင့် စာခြောက်ရင်း ပြေးနေရာမှ ရွိခနဲအသံကြား၍ အတွေးကိုရပ်လိုက်သည်။ “မရိုက်ပါနဲ့ ဦးသူတော်ရယ် သူတို့လည်း မောရောပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိနောက်မှ နှာခေါင်းနှင့် တွေ့သုတေ့ခင် ပုံထားသောနွားချေး ပုံကိုကျော်၍ နွားတွေကို မျှော်ကြည့်ကာ သနားသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အသွားတုန်းက ဘယ်သူ့လှည်းနဲ့လဲ' `ကိုကြွက်နီတို့ မီးသွေးလှည်းနဲ့ လိုက်သွားတယ်” “နင့်အဘဆီ သွားတာလား ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အဘဆီ တမင်သက်သက် သွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကား တက်က ဒေါ် သာယာတို့စက်မှာ ကောက်စိုက်အင်္ကျီအပ်ထားတာ သွားရွေးတာ'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးသူတော်လည်း သမင်လည်ပြန်ကြည့်လိုက်ကာ..ပေါက်ကြည့်လျက်၊ စပါးပင်များမှာ လေတိုက်ရာသို့ ယိမ်းနွဲ့နေကြ သည်။ သူစိုက်လိုက်သောစပါးပင်တွေဟု စိတ်ကူးနှင့်ကြည်နူးကျေနပ် နေစဉ် စကားကို ပြတ်ပြတ်ပင်ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ထိုနောက် စပါး နှံတွေကို စာကလေးများက ကိုက်ဖြတ်နေ၍ လယ်ထဲတွင် တုတ်တစ် ချောင်းနှင့် ပြေးခြောက်မောင်းကာ ပျော်နေပြန်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e`တယ်---တိုးပွား၊ သွားစမ်းဆို ရိုက်လိုက်ရ၊ ရွှေနီနော် ဘာ ပေကတ်ကတ်နဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြားတက်နှင့် ကမကလဲသို့ တစ်နေ့လုံး ကူသယ် ခေါက်သယ် နွားချေးတိုက်နေရသော ဦးသူတော်၏နွားနှစ်ကောင်မှာ မောပန်းနေ ရှာသည်။ တိုးပွားကနှေးနေလျှင် ရွှေနီကလည်း လိုက်သွားသည်။ တစ်ကောင်ကောင်ကျောကို ကြိမ်ချက်စပ်စပ်ရိုက်လိုက်မှပင် ရွှေနီတို့ မှာ မိမိကတ်မိလျှင် နာမှန်းသိကာ တအားခဲ၍ ရုန်းကြပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှနွယ်သည် လယ်ထဲတွင် တုတ်တစ်ချောင်းနှင့် စာခြောက်ရင်း ပြေးနေရာမှ ရွိခနဲအသံကြား၍ အတွေးကိုရပ်လိုက်သည်။ “မရိုက်ပါနဲ့ ဦးသူတော်ရယ် သူတို့လည်း မောရောပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိနောက်မှ နှာခေါင်းနှင့် တွေ့သုတေ့ခင် ပုံထားသောနွားချေး ပုံကိုကျော်၍ နွားတွေကို မျှော်ကြည့်ကာ သနားသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အသွားတုန်းက ဘယ်သူ့လှည်းနဲ့လဲ' `ကိုကြွက်နီတို့ မီးသွေးလှည်းနဲ့ လိုက်သွားတယ်” “နင့်အဘဆီ သွားတာလား ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အဘဆီ တမင်သက်သက် သွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကား တက်က ဒေါ် သာယာတို့စက်မှာ ကောက်စိုက်အင်္ကျီအပ်ထားတာ သွားရွေးတာ'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးသူတော်လည်း သမင်လည်ပြန်ကြည့်လိုက်ကာ..ပေါက်ကြည့်လျက်၊ စပါးပင်များမှာ လေတိုက်ရာသို့ ယိမ်းနွဲ့နေကြ သည်။ သူစိုက်လိုက်သောစပါးပင်တွေဟု စိတ်ကူးနှင့်ကြည်နူးကျေနပ် နေစဉ် စကားကို ပြတ်ပြတ်ပင်ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ထိုနောက် စပါး နှံတွေကို စာကလေးများက ကိုက်ဖြတ်နေ၍ လယ်ထဲတွင် တုတ်တစ် ချောင်းနှင့် ပြေးခြောက်မောင်းကာ ပျော်နေပြန်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e`တယ်---တိုးပွား၊ သွားစမ်းဆို ရိုက်လိုက်ရ၊ ရွှေနီနော် ဘာ ပေကတ်ကတ်နဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြားတက်နှင့် ကမကလဲသို့ တစ်နေ့လုံး ကူသယ် ခေါက်သယ် နွားချေးတိုက်နေရသော ဦးသူတော်၏နွားနှစ်ကောင်မှာ မောပန်းနေ ရှာသည်။ တိုးပွားကနှေးနေလျှင် ရွှေနီကလည်း လိုက်သွားသည်။ တစ်ကောင်ကောင်ကျောကို ကြိမ်ချက်စပ်စပ်ရိုက်လိုက်မှပင် ရွှေနီတို့ မှာ မိမိကတ်မိလျှင် နာမှန်းသိကာ တအားခဲ၍ ရုန်းကြပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှနွယ်သည် လယ်ထဲတွင် တုတ်တစ်ချောင်းနှင့် စာခြောက်ရင်း ပြေးနေရာမှ ရွိခနဲအသံကြား၍ အတွေးကိုရပ်လိုက်သည်။ “မရိုက်ပါနဲ့ ဦးသူတော်ရယ် သူတို့လည်း မောရောပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိနောက်မှ နှာခေါင်းနှင့် တွေ့သုတေ့ခင် ပုံထားသောနွားချေး ပုံကိုကျော်၍ နွားတွေကို မျှော်ကြည့်ကာ သနားသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အသွားတုန်းက ဘယ်သူ့လှည်းနဲ့လဲ' `ကိုကြွက်နီတို့ မီးသွေးလှည်းနဲ့ လိုက်သွားတယ်” “နင့်အဘဆီ သွားတာလား ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အဘဆီ တမင်သက်သက် သွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကား တက်က ဒေါ် သာယာတို့စက်မှာ ကောက်စိုက်အင်္ကျီအပ်ထားတာ သွားရွေးတာ'လှနွယ်က နှုတ်ခမ်းကလေးစူလျက်၊ တွဲလောင်းချထားသောခြေ နှစ်ချောင်းကို လိမ်ချိတ်ကာ ရှေ့တိုးနောက်ငင် လှုပ်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကောက်စိုက်တတ်လို့လား ... တဲ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဪ... ဦးသူတော်ကလည်း သင်စိုက် ဆင်းစိုက်ရမှာပေါ့။ ယာယီ သင်စိုက်စိုက်ရင် မျိုးတစ်ပေါကို တစ်ပဲရတယ်၊ နောက်စိုက် တတ်လာတော့ နေ့စားစိုက်မှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ခွေးမကလေး မျိုးတစ်ပေါဆိုတာ ဘာလဲ၊ နင်သိသလား” | လှနွယ်သည် ခေါင်းကို ချာခနဲ လည်၍ ဦးသူတော်ကို မျက် စောင်းထိုးကြည့်လိုက်သည်။ ဦးသူတော်မှာ လှနွယ်ကို ကျောခိုင်းကာ လှည်းမောင်းမပျက်မောင်းနေသည်။ လှနွယ်လည်း ဦးသုတော်ကို ပြန်၍ကျောပေးလိုက်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မျိုးနုတ်တုန်းက မျိုးပင်တွေကို လက်နဲ့ လေးခါကိုင်ဆုပ်ပြီး စည်းထားတာ၊ အဲဒါတစ်ပေါခေါ်တာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'အမယ်၊ ဘုန်းကြီးသမီးက အလာကြီးပဲ၊ ဟဲ ဟဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဘိုးကြီး၏သွားမရှိဘဲ ရယ်မောနေသောလေသံကို လှနွယ်မှာ နားကြားပြင်းကပ်ကတ်လေသည်။ ဘုန်းကြီးသမီးခေါ်၍လည်း စိတ်တို သွားသည်။ နောက်ချေးပုံထဲမှ နွားချေးခဲတစ်ခုကို ကောက်ယူကာ လယ်ကန်သင်းချုံပုတ်တွင် နားနေကြသည့် တစ်တီတူးလေး နှစ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်ကို စိတ်ပေါက်ပေါက်နှင့် လှမ်းပစ်လိုက်သည်။ ကြောက်အား လန့်အားနှင့် ဝုတ်ခနဲ ထပျံပြေးကြသည့် တစ်တီတူးလေးတွေကို မျက်စိတစ်ဆုံး လိုက်၍ မော့ကြည့်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘယ်လယ်မှာ စိုက်မလို့လဲ” “သူဌေး ကိုခွက်လယ်မှာ” “ဒါဖြင့် နင် ပဲပြုတ်မရောင်းတော့ဘူးပေါ့\"“အမေရောင်းလိမ့်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှနွယ်သည် မြသင်ကို ဖျတ်ခနဲ သွား၍ သတိရလိုက်သည်။ ရင်ထဲ၌လည်း ထိတ်သွားသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြသင်တို့တဲတွင် ပဲပြုတ်အကြွေး ငါးမူးရစရာရှိသည်။ အမေသိ ရင် ဆိုလိမ့်မည်။ အမေကကြွေးမရောင်းရန် ပြောထားသည်။ မြသင် ဖျားနေတုန်းစားရန် မနက်တိုင်း ပဲပြုတ်တစ်ပဲဖိုး ဝင်ပေးသည်။ ပိုက်ဆံကို နောက်မှပေးတာပေါ့ဟု အကြွေးသားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လှနွယ် ဈေးရောင်းခိုင်းရတာ တယ်ကြွေးကျတယ်၊ ကြွေး တောင်းရတာ အလုပ်တစ်လုပ်၊ ဒီကရင်းပြီး ဒီကရောင်းတဲ့ဥစ္စာ၊ တကတဲတော် လက်လွယ်လိုက်တာ၊ သူ့အဖေဘုန်းကြီးကျနေတာပဲ၊ ပြောလို့ ဆိုလို့လည်း မရပါဘူး၊ ငါသာသေချင်တာပါပဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှနွယ်မှာ အမေဆူနေတုန်း ကိုယ်အပြစ်နှင့်ကိုယ် ခေါင်းငုံ့ကာ ငြိမ်နေရသည်။ ကြွေးပေးခဲ့လျှင် မီးခိုးမဆုံး မိုးမဆုံး မြည်တွန်တောက် တီး ကြိမ်းမောင်းခံရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“နောက်တစ်ခါ အကြွေးပေးတယ်များ ကြားရရင်တော့ သေရ အောင်သာ ပြင်တော့၊ အကြွေးရောင်းဝံ့ရောင်းစမ်း၊ ကြားရဲ့ လား ငါ ပြောတာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှနွယ်သည် တုန်၍ သွားမိလေသည်။ မဖြစ်ချေဘူး၊ မနက် ကောက်စိုက်ဆင်းနေတုန်း မြသင်တို့ထဲက အမေ့ကို အကြွေးဆပ် လိုက်ရင် အခက်ပဲ ။ - ဦးသူတော်၊ ကမကလဲကို မလိုက်ဘူး၊ စက်ပိုင်းမှာပဲ ဆင်းမယ်၊ ရပ်တော့၊ ရပ်တော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e‘တယ် ဒီကောင်မလေးဟာ၊ စက်ပိုင်းမှာဘာလုပ်တုံး' ဦးသူတော် - သည် နဖားကြိုးကို တုံ့ဆွဲကာ လှည်းကို အရှိန်သတ်ပေးလိုက်သည်။ချိုင်းကအင်္ကျီကို မြဲမြဲညှပ်၍ လှည်းပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။ ထဘီတွင် နွားချေးများပေရော့သလားဟု လည်ကိုလိမ်လျက် စောင်း ငဲ့ကြည့်ကာ တင်ပါးကို လက်ဝါးနှင့် ပုတ်ပစ်သည်။ နောက် အင်္ကျီကို ချိုင်းပြောင်းညှပ်ကာ “ကြွေးတောင်းစရာရှိလို့”ဟု လှမ်းအော်ပြော လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှည်းလမ်းပေါ်မှဆင်းခဲ့၍ ကန်သင်းရိုးမှဖြတ်ကာ အတော်က လေးလျှောက်ခဲ့ပြီးမှ “ဟောတော့” ဟု ဆိုကာ လှည်းကိုပြန်လှမ်း ကြည့်လိုက်သည်။ လှည်းမှာခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ ရောက်သွားပေပြီ။ ထို နေရာတွင်ရပ်လျက် စိတ်ထဲတွင် ချီတုံချတုံဖြစ်သွားပြီးနောက် လှည်း နောက်သို့အမီ ကဆုန်ချကာ ပြေးလိုက်သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဦးသူတော်..... ဦးသူတော် ́ဟု နောက်က ခေါ်သံကြား၍ ဦးသူတော် လှည့်၍ကြည့်ကာ နဖားကြိုးကို ဆွဲထားလိုက်သည်။ “စက်ပိုင်းမသွားတော့ဘူး၊ ကမကပ်ပဲ လိုက်မယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြောပြောဆိုဆို လှည်းနောက်မြီးကို ကျော်နှင့်မှီ၍ လှည်းပေါ်သို့ ခိုတက်ကာ နောက်တွဲထိုင်ချလိုက်သည်။ “တယ်.... ဒီကောင်မလေးဟာ” လှနွယ်သည် တခစ်ခစ်ရယ်နေလေသည်။ “ဘာရယ်နေတာလဲ အရူးမဟု ဦးသူတော်က ဆိုပြန်သည်။ “ရယ်တတ်လို့ပါ ဦးသူတော်ရဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးသူတော်နဲ့ အမေနဲ့များတွေ့လို့ စက်ပိုင်းမှာ ကြွေးတောင်းနေ ရစ်ခဲ့တယ်ပြောလိုက်ရင် ဒုက္ခ သတိရတာတော်ပါသေးရဲ့၊ လှနွယ် သည် သူ့ဟာသူ တွေး၍ အတောမသတ် တခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက် လာသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585249796245,"sku":"","price":7000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_71753960-3b95-4035-9c1b-732ab0c5f16d.jpg?v=1778982087"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-မြန်မာ့ဆေးပညာ","title":"မြန်မာ့ဆေးပညာ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုဗီယက် အမျိုးသမီးများမှာ အခြားနိုင်ငံမှ အမျိုးသမီးများကဲ့သို့ပင် အလှပြုပြင်ကာ ဆံပင်များ ကောက်တွန့်ကြလျက် လက်သဲနီ နှုတ်ခမ်းနီ ဆိုးကြသည်။ မိန်းမတို့သဘာဝအတိုင်း တင့်တယ်လှပအောင် ပြင်ဆင်ရာ၌ အရောင်အဆင်း အဆန်းအပြား ရွေးချယ်စုံမက်သူများဖြစ် ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရှရှား အဖိုးကြီးက ကျမကုလားထိုင်နောက်မှရပ်လျက် ခေါင်းနောက်တွင် ထုံးထားသော ဆံထုံးကို ဖြေချ နေသောအခါ အိုင်စီအက်စ် ဦးကျော်မင်း၏ သံကန့်လန့်ကာ နောက်ဖေးပေါက်မှ ဟူသော ဆောင်းပါးထဲတွင် မော်စကိုဟိုတယ်၌ ယောက်ျားခေါင်းကို ဆံပင်ညှပ်ပေးသော မိန်းမ ဆံပင်ညှပ်သမားအကြောင်း ရေးထားပုံကို သွားသတိရမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိန်းမအလှသဘောကို ယောက်ျားက ပြုပြင်ပေးသည်မှာလည်း စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာဖြစ် သည်။ ဆံပင်ဖြေချပြီးနောက် ရုရှားဘာသာဖြင့် ပြုံးချိုက ပြောလေ၏။ ဘာတွေပြောနေမှန်း နားမလည်၍ ကျမခေါင်းကို ပွတ်ပြကာ ခေါင်းလျှော်ပေးရန် အမူအယာဖြင့် နားလည်အောင် လုပ်ပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဝတ်ဖြူကို ကိုယ်ပေါ်တွင် ရုံထားသည်။ ခေါင်းကို ကုလားထိုင်နောက်သို့လှန်ခိုင်းပြီး ဆံပင်များကို ဇလုံနှင့်ခံကာ ရေပိုက်လုံးကလေးကို ဆွဲယူ၍ ရေဖြန်းချလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆပ်ပြာနှင့် တခေါင်းလုံး အနှံ့အစပ်ပွတ်လျက် ဆပ်ပြာရေများကို ကုန်စင်အောင် အချိန် ကြာကြာ ရေဖြန်း လျော်ညှစ်နေလေသည်။ ကျော့ရှင်းက ခေါင်းမလျှော်၍ ဘေးမှထိုင်ကာ ကြည့် နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရေများကို ညှစ်လိုက်ပြီးနောက် သံဘီးကြဲကြီးဖြင့် ဆံပင်ရှေ့မှ ခွဲ၍ ဖြီးလိုက်ပြီး ဆံပင် ကောက်ရန် ကော်ရေပလင်းကို ခုံပေါ်မှ လှမ်းယူလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျမက ဆံပင် မကောက်လိုကြောင်း ပုလင်းထဲမှအရေများ မဆွတ်ရန် တောင်းပန်လိုက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအချိန်ကြာနေလျှင် အားလုံးက စောင့်နေမည်ကို စိုးသဖြင့် မြန်မြန်ကိစ္စပြီးအောင် သူ့ လက်ထဲမှဘီးကို တောင်းယူကာ ကျမဘာသာ ဆံပင်များကို ရှင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူလုပ်ပေးမည်ဆိုသည့်အမူအယာဖြင့် ဘီးကို ပြန်ယူသွားကာ ဖြေးဖြေးဆေးဆေး ရှင်း ပြီးနေလေသည်။ ကျမမှာ တထင့်ထင့်နှင့် နာရီကိုသာ ခဏခဏကြည့်မိသည်။ ဆံပင်ရှင်းပြီး ဆံပင် ညှပ်နှင့် ရှေ့က ဆံပင်များကို လုပ်ပေးကာ ခေါင်းကို ပိုက်ကြီး အုပ်ပတ်စီးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဓါတ်ခွက်အောက်သို့ ထိုင်ခိုင်းတော့မည်ကို သိ၍ အချိန်ကလည်း မရှိသဖြင့် မထိုင်နိုင် တော့ကြောင်း၊ အပြင်သွားရန်ရှိကြောင်း နာရီကို ခြေဟန်လက်ဟန်လည်း ပြကာ ခေါင်းပေါ်က ပိုက်ကြီးကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျမလုပ်ပုံကို အံ့ဩကာ မျက်လုံးမျက်ဆန်ပြူး၍ ပိုက်မဖြေရန် တားမြစ်လေသည်။ သူ့စကားကို နားမလည်သော်လည်း အမူအယာမှာ ဆံပင်မခြောက်ဘဲ မသွားရန် တားမြစ်ယင်းခေါင်းကပိုက်ကို ပြန်ချည်ပေးပြန်သည်။ ထို့နောက် ဓာတ်ခွက်အောက်တွင် အထိုင်ခိုင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဓာတ်ခွက်အောက်တွင် သွားထိုင်ရတာ ကြတော့မှာဘဲ တတွတ်တွတ်ညည်းယင်း မငြိမ် မသက်ဖြစ်နေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုယ့်အတွက် အနှောက်အယှက်မဖြစ်အောင် ဒါကိုပင် အထူးဂရုစိုက်နေရသဖြင့် ဆံပင် ခြောက်အောင် ဓာတ်ခွက်အောက်၌ နာရီဝက်ခန့်ထိုင်ရမည်ကို စိတ်ထဲ၌ မသက်မသာထင့်နေသည်။ နာရီကို တကြည့်ထဲကြည့်ယင်း အချိန်ကပ်နေ၍ ဘယ်နှယ်ရှိရှိဟု ဓာတ်ခွက်နှင့်ခေါင်းခွာကာ ထွက် လာမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆံပင်မခြောက်သေးဘဲ ဓါတ်ခွက်အောက်မှ ထရမလားဟု အဖိုးကြီးနှုတ်မှ မကျေမနပ် တတွတ်တွတ်ပြောကျန်ရစ်ခဲ့၍ “အဖိုးကြီးကတော့ စိတ်ဆိုးမှာဘဲ”ဟု ကျော့ရှင်းက ပြောလေသည်။ လှေကားကို အပြေးတက်၍ အခန်းထဲတွင် ရေစိုဆံပင်များကို သုတ်သီးသုတ်ပြာ ထုံးကာ ထမင်း စားခန်းထဲသို့ ပြန်ပြေးဆင်းလာကြသည့်အခါ အားလုံးပင် စားပြီးခါနီးနေကြပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအချိန်မှီရုံကလေးပင်ရှိသည်၊ ကဗျာကရာ စားပြီးပြီးချင်း အပြင်သို့ထွက်ရန် ဟော်တယ် အောက်ထပ်၌ စုရုံးကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြင်ဘက်ရှိမြနေသော အအေးဓာတ်ကြီးကို မေ့နေအောင် ဟိုတယ်တစ်ခုလုံး အပူငွေ့ ပေးထား၍ ဟိုတယ်တစ်ခုလုံး အအေးဒဏ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် မခံစားရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပြင်ထွက်ရန် ဟိုတယ်မှန်တံခါးကို လက်နှင့်တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် တခဲ နက်လုံးဝင်၍ ရိုက်ခတ်သည့်အအေးဓာတ်မှာ ရက်ရက်စက်စက် အေးမြ၍ မျက်နှာစပ်ကာ နားတွေ ကျင်သွားသည်။ တကိုယ်လုံးကား ရေစိုနေသောခေါင်းမှာ စူး၍စိမ့်သွားကာ တခေါင်းလုံး ကျင် တက်သွားသည်။ ဦးနှောက်ခိုက်အောင် မချည့်မဆန့် ကျိန်းနာသွားလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆံပင်စိုစိုပေါ်၌ အုပ်ချည်ထားသော ပိုးပုဝါကလေးကား ရေထိ စိုရွှဲနေသဖြင့် အအေး ဓာတ်ကြီးကို မကာကွယ်နိုင်ပေ။ ဟိုတယ်အပြင်ဘက် ပလက်ဖေါင်းကို ကျော်ဖြတ်ပြေးလာစဉ် တစ် ခေါင်းလုံးကို ဆူး အပ်တို့ဖြင့် ထိုးဖေါက်ဆူခံရသည့်အတိုင်း နာကျင်ပြင်းပြစွာ အခံရဆိုးလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချက်ခြင်းပင် ကားထဲ၌ သုတ်မနိုင် သိမ်းမနိုင်လောက်အောင် နှာခေါင်းမှ နှာရေများ ဒလဟော ယိုစီးကျလာတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအထပ်ထပ် ဝတ်ထားသည့် ကိုယ်တွင်းက နှေးနေလျက် ခေါင်းကြီးက အေးစက်နေပြီး လျှင် ရေခဲတုံးကြီးကို ခေါင်းပေါ်၌ ရွတ်တင်ထားရသည့်အလား တစိမ့်စိမ့် အေးမြထုံကျင်ကိုက် ခဲလာသည်။ ထိုနေ့က လိုက်လံပြသသော နေရာများကို အောင့်အည်း၍ ဟန်မပျက် ပြီးဆုံးအောင် ကြည့်ရှုနားထောင်နေရသည်။ အအေးဓာတ် လွန်ကဲလွှမ်းမိုး၍ အပူဓာတ်ငုတ်ကာ မော်စကိုတွင် ထိုအဖြစ်နှင့် အသံဝင်သွားတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျမစကားပြောလျှင် အသံမထွက်၊ တဖက်သားကြားအောင် အားယူ၍ပြောဖန်များ လျှင် မောပန်းလာသည်။ အသံထွက်အောင် အပြင်မထွက်ဘဲ ဟိုတယ်ထဲ၌ ၁-ရက်၊ ၂-ရက် ဆက်၍ ခိုအောင်းနေလိုက်လျှင် နှာစေးပျောက်ကာ အသံထွက်လာမှာ မုချသော်လည်း နေ့စဉ်ပင် အအေးဓာတ်နှင့် ထိတွေ့နေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒေါ်မမလေး အသံမထွက်ပါလား”ဟုပြောကြလျှင် အအေးလွန်သွားလို့ပါဟုသာ ပြော လိုက်ရသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျမ အသံဝင်နေ၍ ယဉ်ကျေးမှုဧည့်ခံအဖွဲ့မှ စကားပြန်အမျိုးသမီး မစ္စမီရာက ဆရာ ဝန်ခေါ်ရမလားဟု တဖွဖွမေးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆရာဝန်ခေါ်ရန် မလိုကြောင်း၊ ကျမတွင် ဗမာဆေးများပါလာကြောင်း၊ ခေါင်းလျှော်၍ ဖြစ်ရကြောင်း မပြောချင်၍ အအေးမိ၍ အသံဝင်သွားခြင်းမျှသာဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်ရ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆရာဝန်ခေါ်မှာ လက်မခံသော ကျမအဖြစ်ကား ကျမသာ သိသည်။ ဆရာဝန်ခေါ်ရန် မလိုပါဟုပြောနေကြသည့်ကြားထဲကပင် အဖွဲ့တွင် လိုက်ပါလာသောအချို့သူများက ဆရာဝန်ခေါ် မည်အတင်းလုပ်ကြသဖြင့် မခေါ်ရန် ဗမာဆေးရှိကြောင်းကို ဇွတ်တောင်းပန်ရသည်။ ဤတွင် ဆရာဝန် မခေါ်လိုမှုကြောင့် ဘာရောဂါများရှိ၍ ဆရာဝန်မပြဝံ့သနည်းဟုထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ် ကြကုန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၂\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျမကား အင်္ဂလိပ်ဆေးဝါးကို လုံးဝစွန့်လွှတ်လိုက်ပြီးသော သူတယောက်ဖြစ်ပေ၏။ အင်္ဂလိပ်ဆေးဝါး၊ နိုင်ငံခြားဆေးဝါးများနှင့်ကင်းရှင်းခဲ့သည်မှာ ၇ နှစ်ခန့် ရှိပေတော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျမခင်ပွန်း ဆုံးသွားသည့်အခါ၌ ကျမတွင် ပြဿ နာဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဦးချစ်မောင်နေ မကောင်း ဖြစ်ဖြစ်ချင်း ထင်ပေါ်ကျော်ကြားပေ့ဆိုသော ဆရာဝန်ကြီးများကို တဦးပြီးတဦး ပင့်ကု သခဲ့ရ၏ ။ ဆရာဝန်တဦးက လူနာကို ဝက်သက်ဟု အနာစွဲကာ ဝက်သက်ဆေး ပေးသည်။ ထိုဆရာ ဝန်နှင့်မသက်သာ၍ နောက်တဦး ပင့်ပြန်ရာ “ဝက်သက်”မဟုတ် “ကျောက်”ဟု အနာစွဲကာကျောက်ဆေးတွေ ပေးပြန်သည်။ ထိုဆရာဝန်လက်အတွင်း ရောဂါသဲလာ၍ နောက်တဦး ပင့်ရ ပြန်ရာ ကျောက်၊ ဝက်သက် မဟုတ်ဘူး။ ဦးနှောက်ရောဂါ၊ ကြောရိုးဖေါက်ကြည့်ရမယ် ဆေးရုံပို့ ဟု ဆုံးဖြတ်သည်။ ဆေးရုံသို့ပို့၍ ကြောရိုးဖေါက်ကြည့်ပြီးနောက်တွင် အသက်ပျောက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစ၍ကိုယ်ပူသည့်ရက်မှ အသက်ပျောက်သွားသည့်ရက်အထိ ဆယ့်နှစ်ရက်သာလျှင် ရှိ၏။ မျက်စေ့အောက်တွင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် အသက်ပျောက်သွားပုံကို နှမြော၍ မဆုံးသဖြင့် မကျေမနပ် ဖြစ်ရာကစ ပြဿ နာတရပ် ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုပြဿနာကား ဆရာဝန်သုံးဦး၏ သုံးမျိုးသော ဝေဒနာစွဲမှုကွဲလွဲပုံကို ဘာကြောင့်ကွဲလွဲ ကြသနည်းဟု ဆင်ခြင်စဉ်းစားမိရာမှ နောက်ဆုံးတွင် တကဲ့အရေးဆိုလျှင် အင်္ဂလိပ်ဆေးပညာ ဟာ စိတ်မချရဘူးလို့ သံသယရှိလာသည်။ ထိုသံသယကား သာမညသံသယ မဟုတ်ဘဲ စဉ်းစား တိုင်း ပြင်းထန်လာသော သံသယဖြစ်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအကယ်၍သာ လူနာရှင်တို့၏ထုံးစံအတိုင်း “ဆရာဝန်ကြီးများနှင့် ကုတာဘဲ.. သူ့ရောဂါ ကြီး၍ ကုမရ၍သာ အသက်ပျောက်ရတာ”ဟုကျေနပ်သောစိတ်ရှိပါက အင်္ဂလိပ်ဆေးပညာကို သံ သယဖြစ်မည်မထင်။ ယခုအချိန်တိုင်အထိ တခုခုဖြစ်လျှင်အင်္ဂလိပ်ဆေးဝါးမှီဝဲခြင်းမှတပါး အခြား ဘယ်ဆေးမျိုးမှသောက်မည်စားမည် ယုံကြည်နိုင်မည် မဟုတ်သည့်အဖြစ်နှင့် အင်္ဂလိပ်ဆေးဝါး သာလျှင် မျက်စိအောက်တွင် ပျောက်သော်ရှိ မပျောက်သော်ရှိ၊ သေသော်ရှိ မသေသော်ရှိ၊ လူ တကာတို့လိုက်နာကျင့်သုံးနေကြသောလမ်းအတိုင်း အင်္ဂလိပ်ဆေးပညာကို အသက်အပ်၍ လော ကကြီးတွင် လူလုပ်နေမည်သည်ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှမြောခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ရသော မကျေနပ်စိတ်က စတင်ကာ သံသယရှိလာစေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မြန်လိုက်တာ ဘာရောဂါနှင့် ဆုံးတာလဲ”ဟု မသာသတင်းမေးသူများက မေးကြလျှင် မသာရှင်က အဖြေ တိတိကျ ကျ မပေးတတ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘာရောဂါနှင့်ဆုံးမှန်း ကျမမသိပါဘူး၊ ဆရာဝန်တဦးက ကျောက်၊ တဦးက ဝက်သက်၊ တဦးက ဦးနှောက်ရောဂါလို့ပြောကြတာဘဲ”ဟုပြောရသော ကျမ၏ အဖြေကိုက ကျမအား ကျေ နပ်စရာမရှိအောင် ဖြစ်ခဲ့ပေ၏။ ကျောက်၊ ဝက်သက်ဖြစ်ယင် အင်္ဂလိပ်ဆေးက နိုင်တာမဟုတ်ဘူး။ ဗမာဆေးသာ နိုင်တာ ဗမာသာ ကုနိုင်တာဟု မသာတွင်ပြောသွားကြသောစကားများမှာ နားထဲတွင် စွဲကျန်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအခါ ဗမာ့ဆေးပညာသည် တကယ်များ ထက်မြက်သလားဟု ဗမာဆေးပညာကို အာ ရုံရောက်သွားကာ အချိန်ရလျှင် ဆေးကျမ်းများကို စုဆောင်းရှာဖွေဖတ်ရှုလျက် ဗမာဆေးဆရာ များသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်ကြည့်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတွေ့ဆုံရသော ဗမာဆရာများကား ဆေးကျမ်းကလေးတအုပ်နှစ်အုပ် ဖတ်ကာ လက် တည့်စမ်း၍ ဆိုင်းဘုတ်ချိတ်ပြီး ဆရာလုပ်နေကြသော ဆေးဆရာများနှင့်သာ တွေ့ရသဖြင့် ထို ဆရာတို့အား အင်္ဂလိပ်ဆရာဝန်တို့ထက်ပင် ပို၍ စိတ်ပျက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျမ၏ ပြဿနာအခက်အခဲကား အင်္ဂလိပ်ဆေးဝါးလည်း သံသယရှိ၏ ။ ဗမာ့ဆေးဝါး လည်း မယုံကြည်၊ သောင်မတင်ရေမကျ ဟိုမဟုတ် ဒီမဟုတ်ဖြစ်ကာ မဆုံးဖြတ်တတ်သော အခက် အခဲနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအတွင်း နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း မိုးတွင်းတွင် ဖြစ်နေကျ ဝမ်းကိုက်ရောဂါ ဝေဒနာဖြစ်လာ၏။ ဝမ်းကိုက်လျှင် ဆရာဝန်ခေါ်ကာ “အယ်မိတင်ဆေးများထိုးလိုက်လျှင် ပျောက်သွားသည်။ ပျောက် သွားသည်ဆိုသည်မှာ တခါတည်း စိတ်ချလက်ချ ပျောက်သွားသော အပျောက်မျိုး မဟုတ်၊ ရှေ့မိုးတွင်းကျ ဖြစ်ကျအုံးမှာဘဲဟု အသေအချာ သိနေ၏။ ၅နှစ်တိုင်ဖြစ်နေသော ဝေဒနာ အတွေ့အ ကြုံကြောင့် ရင့်နေသောအသိမျိုး ရှိနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝေဒနာပြင်းလာ၍ ဆရာဝန်ခေါ် ကာ ထိုးနေကျဆေး ထိုးလိုက်လျှင် သက်သာပျောက် ကင်းမည်ကို သိပါ၏ ။ အင်္ဂလိပ်ဆေးကို သံသယဖြစ်နေခိုက် ထိုအပျောက်မျိုးဖြင့် မပျောက်ချင်တော့။ ဘယ်တော့မှပြန်မဖြစ်သည့်အပျောက်မျိုးကိုသာ ပျောက်ချင်သောကြောင့် ဆရာဝန်မခေါ် ဘဲဘယ်နှယ်လုပ်ရမလဲဟုစဉ်းစားနေမိယင်း ဘာဆေးမှမသောက်ဘဲပေတေခံနေသဖြင့် လူလည်း မြော့လာ၏ ။နောက်ဆုံးတွင် သေချင်သေပေစေဗမာ့ဆေးပညာကို အသက်အပ်ပြုပြီး စူးစမ်းမည် ဟု စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြင်းပြလွန်းသော လိုအင်ဆန္ဒနှင့် အားထုတ်စူးစမ်း ရှာဖွေလွန်းမှုကြောင့်ဖြင့်ပင် ရှေး ဗမာသမားတော်ကြီးတဦးနှင့် တွေ့ကြုံရကာ ကုသရာမှ ဝေဒနာ ချက်ခြင်းသက်သာသွားကာ အမြစ်ပါ ပျောက်ကင်းသွားတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆရာကြီး၏ ကုပုံကုနည်း၊ ချက်ခြင်း ပျောက်ပုံပျောက်နည်းကို မျက်ခြေမပြတ်စူးစမ်း၏။ ဆန်းကြယ်လှသော ကုသနည်းကို ဘာကြောင့် သည်နည်းနှင့်ပျောက်ရသလဲဟု ဆရာကြီးထံ၌ မ ရမက ဇစ်မြစ်လိုက်ကာ မအားမနေ မပေါ့မလျော့ အားထုတ် လေ့လာယင်း ကွယ်မြုပ်နေသော ရှေးဗမာအမျိုးသားဆေးပညာ၏ ထက်မြက်ခြင်းရှိပုံကို ရိပ်မိလာတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသုံးနှစ်ခန့် ဆည်းပူးလေ့လာသည်နှင့်ဗမာ့ဆေးပညာကို အနည်းငယ် ခေါက်မိလာကာ သဘောပေါက်လာသည်။ ဂျာနယ်ကျော်၊ ဟစ်တိုင်သတင်းစာ အယ်ဒီတာဦးစောဦး ပလိပ်ရော ဂါဖြစ်၍ ဆရာဝန်မခေါ်စေရဘဲ အတင်းဝင်ကာ ကိုယ်တိုင်လက်တွေ့စမ်းသပ်ကုကြည့်ရာ ပျောက် ကင်းသွားသည်။ ဗမာဆေးကုနည်းဖြင့် ရောဂါအမျိုးမျိုးကို ဆရာကြီး၏ ခွင့်ပြုချက်အရ လက်တွေ့စမ်းသပ်ကုကြည့်လေသည်။ ယောက်ျား-မိန်းမ-ခလေး-လူကြီး လက်တလောရောဂါ၊ နာတာ ရှည်ရောဂါကြီး စသဖြင့် ရောဂါအမျိုးမျိုး အထွေထွေပင်မက အနူအဝဲ၊ အနာကြီး အနာကလေး မြင်းဘုစသည့်အနာများကိုလည်း စမ်းသပ်ကုသရာ ပျောက်ကင်းချမ်းသာပုံများမှာ စိတ်ဝင်စား ဖွယ်ဖြစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂျာနယ်တဖက် သတင်းစာတဖက် အလုပ်များလျက်နှင့်တဖက်တွင် နီးစပ်ရာ ခင်မင်ရာ လူမမာများကို ကုသိုလ်ဖြစ် လက်တွေ့စမ်းသပ် လိုက်ကုသပေးလေသည်။ ဆေးပညာကို လိုက် စားစဉ်က အချိန်မအားလပ်လွန်းသဖြင့် သတင်းစာလုပ်ငန်းပြီးချိန် ည-၁ ချက် ၂-ချက်မှ ပညာ ရှာမှီးခွင့် ရ၍ ည-၂ ချက်မှ နောက်တနေ့မိုးလင်းအထိ မအိပ်မနေဘဲလေ့လာခဲ့ရ၏ ။ ကျမအဖို့ တွင် တညလုံး မလှဲမအိပ်ရ၍လည်း နေနိုင်၏။ ၁-ရက် ၂-ရက် ၃-ရက် ဆက်တိုက်မိုးလင်းလည်း နေနိုင်၏။ တညလုံး မအိပ်၍ နေလည်နေ့ခင်း ခဏမျှ လှဲအိပ်သည်မရှိ၊ သတင်းစာတိုက် ဖျက် ပစ်ကြစဉ်က သတင်းစာထွက်ရန် ဆယ့်ငါးရက်ခန့်ပုံနှိပ်တိုက်သုံးတိုက်တွင် ညလုံးပေါက် သွားရိုက် နှိပ်နေ၏။ မိုးလင်း၍ သတင်းစာများ နယ်ပို့ပြီးလျှင် တနေ့လုံး ထိုင်အလုပ်လုပ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုကဲ့သို့ ပေပေတေတေ ထမင်းမှန်း ဟင်းမှန်းမသိ အိပ်ပျက်ခံလွန်းသောကြောင့် တနေ့ ထက်တနေ့ ပိန်ချုံးလာသည်။ ဣရိယာပုထ်ကို ဆန့်ကျင်လွန်း၍ ကျန်းမာရေးကို သိလျက်နှင့် ဂရု စိုက်ခွင့်မရ၊ နောက်ဆုံးတွင် အရိုးပေါ် အရေကပ်ကာ လဲတော့မည် သိတော့မှ သတင်းစာတိုက်ကို ပိတ်ကာ လွတ်ရာလွတ်ကြောင်း အဝေးသို့သွားနေ၏ ။ ထိုအခါတွင် ဆေးပညာကို ကျကျနန လိုက် စားနိုင်ရန် အခါ အခွင့် ကြုံရသည်။ သစ်ပင်များကို ရှေးဦးစွာ စမ်းသပ်စိုက်ကြည့်၏၊ ရှင်သော သစ်ပင်ကို သေအောင်၊ သေတော့မည်ရှိသော သစ်ပင်ကို ရှင်အောင်၊ အသီးနဲသောသစ်ပင်ကို အသီး ဖွံ့ဖြိုးအောင် စသည်ဖြင့် သစ်ပင်များကို ပထမ စမ်းသပ်ရ၏ ။ ထိုနောက်မှ တိရစ္ဆာန်များကို စမ်းသပ်ကြည့်ရပြန်သည်။ အမျိုးသားဆေးပညာ၌ ဓာတုဗေဒသဘော၊ ရူပဗေဒသဘောများ အကြုံးဝင်၍ စိတ်ဝင်စားလာသည်။ အရိုးပေါ် အရေကပ်နေသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ရုပ်ကိုလည်း နည်းမှန်လမ်းကျ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် စမ်းသပ်ပြုပြင်ကြည့်လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဝေးတွင် လေးငါးလဖြင့် ဝဖြိုးစိုပြေသွားအောင် ဆေးပညာဖြင့် စမ်းသပ်ပြုပြင်ခဲ့ သည့်အဖြစ်ကို ကျမနှင့်နီးစပ်သည့်သူများသာလျှင် သိကြသည်။ တော်ရုံရင်းနီးရုံလောက်ဖြင့် ဗမာ ဆေးပညာကို ကျမလိုက်စားနေမှန်း မသိနိုင်၊ အင်္ဂလိပ်ဆေးများကို စွန့်လွှတ်ထားမှန်း မသိနိုင်သူ လိုငါလို ခေတ်အမျိုးသမီး အင်္ဂလိပ်ဆေး ယုံကြည်လက်ခံသုံးစွဲသူဟုထင်မှတ်ကြပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမေ မွေးကတည်းကလည်း အင်္ဂလိပ်ဆေးသာလျှင် ဆေးမှတ်ခဲ့ပါ၏။ ဗမာ့ဆေးကို မယုံကြည်၊ လျက်ဆားများ ဘယ်တော့မှ မလျက်၊ ဗမာ့ဝမ်းနှုတ်ဆေး လျှာပေါ် မတင်၊ ခေါင်းကိုက် လျှင် အက်စ်ပရို သောက်ကာ ဝမ်းချုပ်လျှင် ဖရူးဆော့သာ သုံးခဲ့၏ ။ အားဆေး၊ သွေးတိုးဆေး အစာကြေဆေးစသည့် အင်္ဂလိပ်ဆေးပုလင်းအမျိုးမျိုးအဖုံဖုံကို ဝယ်ယူသုံးစွဲလွန်း၍ ပိုက်ဆုံအ ကုန်အကျ များခဲ့၏ ။ လူလည်း ခဏခဏ ချူခြာ၏ ။ နောက်နောက်က ကျမအိမ်တွင် အင်္ဂလိပ် ဆေးအမျိုးစုံ ထားခဲ့သည်။ ထိုကြားထဲမှ တခုခုဖြစ်လျှင် ဆရာဝန်ခေါ် ကာ ဆေးသာထိုး၏ ။ ဗမာ ဆေးဆိုလျှင် အထင်သေးလွန်း၍ ဘယ်ဆေးမှ အဆောင်မထား အသုံးမပြုနေခဲ့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗမာ့ဆေးပညာကား နက်နဲကျယ်ဝန်းသော ပညာစခန်းဖြစ်ပေ၏ ။ ရှေးရှေး ဗမာ့လူထု အဆက်ဆက် မင်းအဆက်ဆက် ထွန်းကားခဲ့လေပြီးကာမှ အင်္ဂလိပ်စိုးမိုးသောခေတ်၌ အမျိုးသား မှု အမျိုးသားပညာရပ်များ တိမ်ကောသွားသည့်အထဲတွင် အဖိုးတန်သောဆေးပညာရပ်ကြီး လည်း ပါဝင်သွားရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43113436610709,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_6add63c0-81c3-4ac1-8faf-baf251dad4b2.jpg?v=1730272269"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-မုန်း-မဟူ","title":"မုန်း၍မဟူ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါးမည်ရ “မုန်း၍မဟူ'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဆရာမကြီး ဂျာနာကျော်မမလေး၏ မူရင်း “မုန်း၍မဟူ' မြန်မာဝတ္ထုကို ၁၉၅၅ ခု၊ မေလ ရှုမဝမဂ္ဂဇင်း အတွဲ(၈)၊ အမှတ်(၉၆)တွင် ဖော်ပြခြင်း ခံရပြီးနောက်ရှုမဝတိုက် ကပင် ပထအကြိမ် လုံးချင်း ထုတ်ဝေခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်ခံအကြောင်းမှာ ဗြိတိသျှ အုပ်စိုးစဉ်ကာလ ကဘိလပ်ယဉ်ကျေးမှုကို အလွန်အထင်ကြီးပြီးဘိလပ် သားလိုတွေးခေါ် နေထိုင်သူခင်ပွန်းယောက်ျားနှင့်မြန်မာ့ ယဉ်ကျေးမှုကို စံထားလိုက်နာသော မိသားစုမှပေါက်ဖွား သည့်ဇနီးသည် အမျိုးသမီးတို့၏ ယဉ်ကျေးမှု ဝိရောဓိကို စူးရှစွာ ဖော်ပြထားပေသည်။ ဤသို့ စရိုက်မတူသော အိမ်ထောင်ရေး တည်ဆောက်မှုနှင့် “မေတ္တာ လွန်ချော်မှု”ကြောင့် မွန်းကျပ်သည့် ဘဝသို့ ရောက်သွားရရှာသည့် ဇာတ်ကောင်တစ်ဦး၏ ရင်နင့်ဖွယ်ရာ အဖြစ်ကို၊ စာအုပ် မျက်နှာဖုံးတွင် ဖော်ပြထားသည့် ပေါင်းချောင်ကလပ် အတွင်းမှ နှင်းဆီပွင့်တစ်ပွင့်နှင့် အလွန် လိုက်ဖက်စွာဖော်ကျူးရေးသားထားပေသည်။ ယဉ်ကျေးမှု ပဋိပက္ခ (Cultural confict) နှင့် Ultra love ဟု ခေါ်နိုင်မည့် မေတ္တာလွန်ကဲမှုတို့၏ ဆိုးကျိုးသက်ရောက်မှု (negative reaction) သဘောတို့ကို ရသ မြောက်စွာ မြင်သိခံစား စေပါသည်။ တစ်ခါတွင် အင်္ဂလိပ် အနုပညာစာပေနှင့် မြန်မာ့အနုပညာစာပေ ဘာသာတို့ကို သင်ယူနေသော ကျိုက်လတ်မြို့သူ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတစ်ဦးက ဆရာမ ကြီးအား ပြောလိုက်သည်မှာ ကျွန်မ”“မုန်း၍မဟူ ဝတ္ထုကို အကြိမ်လေးဆယ် ဖတ်ပြီးပါပြီ၊ နောင်လည်း ဖတ်နေဦး မှာပါ” ဟူသည်အထိပင် ဖြစ်သည်။ အမျိုး၊ ဘာသာ၊ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် စိတ်စရိုက်တို့ကို လေးနက်စွာ အခြေခံထား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသော “မုန်း၍မဟူ'ဝတ္ထုသည် စာဖတ်သူ၏ ဦးနှောက်နှင့် နှလုံးသားတို့တွင် ပီပြင် ကြည်လင်သော အမြင်နှင့် စူးရှ စွဲသသော ဝေဒနာကို ခံစားစေမည်မှာ မလွဲပါ။ “မုန်း၍ မဟူ' ကို မြန်မာစာပေတိုက် အသီးသီးမှ ၁၉၅၅ ခုနှစ်မှ စ၍ ယနေ့တိုင် ရိုက်နှိပ် ထုတ်ဝေပြီးသော အကြိမ်မှာ (၉)ကြိမ် ရှိခဲ့ပါပြီ။ ယင်း “မုန်း၍မဟူ'ဝတ္ထုကို နိုင်ငံခြား ဘာသာစကားတို့ဖြင့် ထပ်ဆင့် ပြန်ဆိုခဲ့သည်များမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eတရုတ်ဘာသာပြန် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘူရှီဟဲန်(Ba shihen)အမည်ဖြင့် တရုတ်ဘာသာပြန်ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘေဂျင်းတက္ကသိုလ် အရှေ့တိုင်းဘာသာဌာနက ၁၉၈၅ ခု စက်တင်ဘာလတွင် ထုတ်ဝေပါသည်။ စာရေးဆရာ များမှာ လျှံဖန် (မြန်မာအမည် ဒေါ်သန်းသန်း) နှင့်ယောင်ပင်ယံ (မြန်မာအမည် ဦးမောင်ရှိန်) တို့ ဖြစ်ကြ ပါသည်။ အုပ်ရေ ၉, ၁ဝဝ (ကိုးထောင့်တစ်ရာ) ဖြစ်၍ စာအုပ်တန်ဖိုးမှာ တရုတ်ယမ်ငွေ ၁. ၃ ဖြစ်ပါသည်။အမှာ စာတွင် ထူးခြားစွာ ဖော်ပြထားသော အချက်မှာ•• အနောက်တိုင်း ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ ဓားစာခံဖြစ်၍ နောင်တ ရပုံ နှင့် “အနောက်တိုင်းကို အထင်ကြီးချင်တာတွေ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နိမ့်ကျတယ်လို့ ထင်တဲ့ လူငယ်တွေ အတွက် သတိပေးတဲ့ ခေါင်းလောင်းသံ” ဟု သုံးသပ် ဖော်ပြထားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အင်္ဂလိပ်ဘာသာပြန် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"NOT OUT OF HATE\" sosye sades ဘာသာပြန်ကို အမေရိကန်နိုင်ငံ အိုဟိုင်အိုတက္ကသိုလ် (Ohio University) ၏ နိုင်ငံတကာ လေ့လာရေးစင်တာ (Centre for International Studies) က ၁၉၉၁ ခုနှစ် တွင် ထုတ်ဝေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘာသာပြန်ဆိုသူမှာ Margaret Aung Thwin ဖြစ်ပြီး၊ အိုင်ဟိုအိုတက္ကသိုလ် သမိုင်းဌာန တွဲဖက် ပါမောက္ခ ဖြစ်သူ R111am H. Ferederik က တည်းဖြတ်ကာ အင်္ဂလန်နိုင်ငံရှိလန်ဒန်တက္ကသိုလ် အရှေ့တိုင်းနှင့်အာဖရိ က လေ့လာရေးကျောင်း မြန်မာစာ ဆရာမ Anna Allot က အမှာစာ ရေးပါသည်။ ဝါရှင်တန်တက္ကသိုလ်တွင် Glopoiwas despose$con Robert B. Vore က 'Afterword\" ကို ရေးသားထားပါသည်။ ဘာသာပြန် စာအုပ်တွင် မြေပုံနှင့်တကွ ရှင်းလင်းချက်၊ ဖြည့်စွက်ချက်၊မှတ်စုများ ပါဝင်သည်။ မြန်မာပြည် ပြင်ပတွင် ပထမ ဦးဆုံး အကြိမ်အဖြစ် မြန်မာဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ကို အင်္ဂလိပ် ဘာသာဖြင့် ပြန်ဆိုခံရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားပါ သည်။ မြန်မာစာပေသမိုင်းတွင် ဆရာမကြီး ဂျာနယ်ကျော် မမလေး၏ကဏ္ဍနှင့် မြန်မာစာပေလော့လာသူများ၊ ကိုလိုနီ ခေတ်သမိုင်းကို လေ့လာသူများအတွက်အနောက်နိုင်ငံနှင့် မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုတို့၏ ပဋိပက္ခ အသွင်ကို ထင်ရှား ထူခြား မှတ်သားစွာ ဖော်ပြနိုင်သော ဝတ္ထုဟု သုံးသပ် ထားပါ၏။ ထုတ်ဝေသော အုပ်ရေ မသိရပါ။ တန်ဖိုးမှာ US $ 20 ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြင်သစ်ဘာသာပြန်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “မုန်း၍မဟူ' ပြင်သစ်ဘာသာပြန်ကို ပါမောက္ခ ဂျွန်ကလိုဒ် အို (Jean Claude Ange) နှင့် ဒေါက်တာခင်လေးမြင့် တို့က ပြန်ဆိုကာ အာရှစာပေဌာန(မြန်မာစာ)၏ လာမာ တန် (L' Harmatian) တိုက်မှ ၁၉၉၄ ခုတွင် ထုတ်ဝေပါ သည်။ မြန်မာဘာသာမှ ပြင်သစ်ဘာသာသို့ ပထမဆုံး ပြန်ဆိုသော ဝတ္ထု ဖြစ်ကြောင်း၊ ကဗျာဆရာ Rudyard Kipling of The Road To Mandalay (1887) mope “သစ်ရွက်တွေကြား ဖြတ်တိုက်လာသော လေထဲမှခေါင်းလောင်းသံသည် ဗြိတိသျှစစ်သည်အား မန္တလေးကို ပြန်လာခဲ့ပါဟု ဖိတ်ခေါ်နေသည်'ဟူသော အပိုဒ်နှင့်မြန်မာ့ စိန်ခေါ်သံ(၁၉၄၀) စာအုပ်မှ “ကျွန်ုပ်တို့သည် ဗြိတိသျှ အုပ်ချုပ်မှု ယန္တရားကြီးအား တော်လှန်ချိုးဖျက်ရန်စီမံကိန်း ရှိသည်” ဟူသော စကားပိုဒ်ကိုပါ ဖော်ပြထားပါသည်။တည်းဖြတ်သူမှာ GP: Popow ဖြစ်ပါသည်။ အုပ်ရေ ၃ဝ,ဝဝဝ ထုတ်ဝေပြီး တန်ဖိုးမှာ ၃၅ ကိုဖက် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှာစာတွင် “မုန်း၍မဟူ' ဇာတ်လမ်း အကျဉ်းချုပ် ကို ဖော်ပြပြီး၊ အနောက်တိုင်းယဉ်ကျေးမှု လွှမ်းမိုးခြင်းနှင့် တိုင်းရင်းသား ယဉ်ကျေးမှုတို့၏ ပဋိပက္ခဖြစ်မှုကို ဆန်းစစ် ဖော်ပြပါသည်။ အသွင်မတူသူတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာသော ပြဿနာများကိုသုံးသပ်ထား ပြီး၊ နယ်ချဲ့စနစ်နှင့် အမျိုးသားလွတ်မြောက်ရေး ကြိုးပမ်းမှုတို့ အကြောင်းပါဖေါ်ပြထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဥဇဘတ် သာသာပြန်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်းဘာသာပြန် စာအုပ်ကို မရှိပါ။ သို့သော် ဆရာမကြီး၏ ၂၈-၉-၁၉၈၁ ရကိစွဲပါ စာပေဗိမာန် အုပ်ချုပ်ရေးရုံး ညွန်ကြားရေးမူးသို့ပေးစာတွင် ဥဇဘတ်နိူင်ငံက ၎င်းတို့ဘာသာြဖင့် ဘာသာပြန်အုပ်ရေ ၈၀၀၀၀ ( ရှစ်သောင်း) ထုပ်ဝေခဲ့ကြောင်းဖေါ်ပြထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e                                                                                 \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုးဟိန်း ( သားဂျာနယ်)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43113443950741,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f7401528-c5dd-44bb-8a85-679d3266a109.jpg?v=1730272274"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-လက်ရွေးစင်-ဝတ္ထုတိုများ","title":"လက်ရွေးစင် ဝတ္ထုတိုများ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှယ့်နေသေးသလဲ ဟင်။ မိုးတွေ ရွာလာတာနဲ့ ညည်းများ မီးယပ်ချမ်းတက်နေ ပလား လို့၊ အပြန်ဈေးတောင် ဖြောင့်အောင် မဝယ်နိုင်ဘူး။ သုတ်ချေတင်ခဲ့ ရတယ်။ မကြီး ဘီစကွတ်မုန့်လည်း ကာကာဆိုင်က ကျုပ်ဝယ်လာတယ်။ ကဲ..ထ...ထ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဝင်းမေ.. ထလေ ဘာဖြစ်လို့တုန်း။ အဖျားတက်ပြန်ပလား။ မှန်း ငါ့လည်ပင်းကို ဖက် ထူလေ။ ဟင်... ငိုနေသလား။ ခေါင်းကိုက်ရော့မယ်” - “နေပါစေ အရီးရယ်၊ ဝင်းမေ ထနိုင်ပါတယ်။ မုန့်ဝယ်စားသေးသလား။ စကားပြောခဲ့ရသေးသလား'ဟု မချီတရိမေးရင်း မထချင် ထချင် ထ၍ ထိုင် လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ပြောခဲ့ရတယ်၊ ဝန်မင်းလာရင် ပန်းတောင် ဆက်ရမတဲ့။ စက်မှာ တောင် ထိုင်မသိမ်းရုပ်ဖို့၊ အတိုင်းပေးဖို့ သူ့အမေ ကားကြီးနဲ့ လာခေါ်လို့ ကျောင်းတောင် နေ့ဝက် ခွင့်ယူသွားတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဪ... ဝန်ကြီးမင်း ကြိုရမတဲ့လား။ သူက ပြောတာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"အေး ... မုန့်လက်ဆောင်း လာသောက်ရင်းပေါ့။ အမာလေးတို့ ကျောင်းက အမာလေးရယ်၊ စိန်စိန်ရယ်၊ နက်ဖြန် နေ့လယ်ရထားမှာ ဝန်ကြီး ချုပ် ပါလာမတဲ့။ အမာလေးတို့ စီးပုံဆောင်းပြီး ပန်းဆက်ရမယ်။ ပြီးတော့ လည်း မင်းသမီးလို ကတောင် ဝတ်ရမယ်။ မေမေတောင် ကတောင် ချုပ်ဖို့ လာခေါ်မတဲ့။ စားရင်း သောက်ရင်း ပြောလိုက်တာ။ သွက်သွက်လက်လက်တော့ သွက်သွက်လက်လက်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မမာတာ တစ်လတောင် ရှိပြီ၊ မမြင်ရတာကြာလို့ ကြည့်ချင်လိုက် ပါဘိ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လုပ်ပြန်ပြီ ဝင်းမေရယ်၊ ငါ့စကားများလည်း နားထောင်စမ်းပါဦးတဲ့၊ လိုက်ကြည့် ကြည့်ပြီး စိတ်နဲ့ လူမမာကြီးဖြစ်ပြန်။ သူလည်း ကောင်းကောင်း မွန်မွန် နေ နေရတာ ပြီး..သမီးရယ် မအေရယ်လို့ အသိပေးနိုင်ကြတော့တဲ့ ဘဝလည်း မဟုတ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတရှုပ်ရှုပ်ငိုနေသော ဝင်းမေကို သနားကရုဏာသက်ရင်း “မေ့လိုက်ပါ ဝင်းမေရယ်... မေ့လိုက်ပါ” “ကိုယ့်သမီးလေးတစ်ယောက် မေ့ပစ်ဖို့ သတ္တိကို ထားကြည့်လို့မှ မရ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“နို့ ပေးလိုက်တုန်းက ဒီလိုဖြစ်မယ်လို့ မစဉ်းစားဘူးလား... ဝင်းမေ “မေးပြန်ပြီ အရီးကဒါကို မမေးပါနဲ့လို့ တောင်းပန်ထားတာ၊ ပြောရရင် ကျွန်မ ရူးရလိမ့်မယ်။ ဖအေ ဘယ်သူမှန်း၊ မအေ ဘယ်သူမှန်း ကျွန်မ မပြောရင် ဒီတစ်သက်မှာ သိတော့မယ် မဟုတ်လို့ တစ်ခါတလေများ ပြော ချင်ပါဘိ။ မဖြစ်နိုင်တော့တဲ့ ဘဝမျိုးမို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“နို့ သူ့အဖေကော ရှိသေးသလား။ ညည်း သူ့ကို ပေးလိုက်တာ သူ့ အဖေ သိသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုး အတန်ငယ် စီးပြီဖြစ်၍ ဝင်းမေသည် ချထားသည့် ကဲလားကို ပြန် ဖွင့်လိုက်ရာ စိမ်းလန်းသော စပါးပင်ပျိုပေါ်သို့ ကျထိုးနေသော လရောင်ကို မြင်ရသဖြင့် ရင်မအေးနိုင်ဘဲ ဘဝင်ဆွေး၍ သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အရီကလည်း ကျွန်မက ပေးပစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး'ဟု စိတ်တို ဝမ်းနည်း သလို ပြော၍ အရီးလှကို မကြည့်ဘဲ လယ်ကွင်းဘက်ကိုသာ မျက်နှာပေး၍ .မောကြည့်နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'ကျွန်မ ရင်သွေး ကျောင်းမှာရှိတယ်။ ရှာပေးပါ၊ စုံစမ်းပေးပါ ဟလို့ တွေ့ကြ သိကြရတာပဲ ငါသိတယ်။ ဒိပြင် ငါ ဘာမှလည်း မသိရ။ : မေးလည်း ငိုလွန်းလို့ ငါလည်း မမေးပါဘူး။ အေးပါအေ မပြောလည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတာပေါ့။ငါကတော့ မအေလို နေလို့ မေးတာပါ” ဟု အရီးလှက ဝမ်းနည်း - လို တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ပြောရှာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှန်ကား အရီးလှမှာ တစ်ကိုယ်တည်း အပျိုကြီးဖြစ်၍ လွန်စွာစိတ် ဘောကောင်းရကား သားထောက်သမီးခံလည်း မရှိ။ မိမိ ဤမြို့သို့ လာရာ အသိမရှိ တဝဲလည်လည်ဖြစ်နေစဉ် အရီးလှနှင့် တွေ့၍သာ ခိုကိုးရာရနေတော့ သည်။ မိမိ မမာသည်ကိုပင် သားသမီးကဲ့သို့ မညည်းမညူ ရှာဖွေကျွေးမွေး ခဲ့၏။ မိမိမှာ ဖခင်နှင့် လက်ပံတန်းမြို့တွင် နေစဉ် မိမိတို့အိမ်အနီးတွင် ၏ တူမများနှင့် လုပ်လုပ်စားစားနေစဉ်က ဖခင်မှာ အစိုးရ လခစားဖြစ်၍ ထွက်ရတိုင်း မိမိတို့အိမ်၌ အဖော်သဟဲ ညအိပ် ညနေ အစောင့်အရှောက် ၍ မိမိမှာလည်း မအေ မရှိသဖြင့် မအေကဲ့သို့ အထူးချစ်ခင်နေရာ မကြာမီ အရီးလှမှာ တူမများနှင့် မတည့်၍ ဤမြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ နေထိုင်ကာ အသက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနေသဖြင့် ကွဲကွာသွားရာမှ ယခု ဤမြို့တွင် မိမိသမီးကလေး ရှိသည်ဟု ၍ လိုက်လာရာမှ တွေ့ကြပြီး မမာနေစဉ် အရီးလှ ရှာဖွေကျွေးသမျှနှင့် ဆိုင်ရသော ဘဝမျိုး ဖြစ်နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝင်းမေလည်း သက်မကို ပွင့်ပွင့်ကြီး ချလိုက်ပြီး အရီးလှဘော်သို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကို ဖြည်းလေးစွာ လှည့်လိုက်ရာ မျက်ရည်ရစ်ဝဲ ဝမ်းပန်းတနည်း မိမိ : ဆူးစိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရ၍ ဣန္ဒြေမဆည်နိုင်တော့ဘဲ ဆက်၍သာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငိုတော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'အရီးရယ်... ကျွန်မအကြောင်းက နည်းနည်းလေးမှ မကောင်းလွန်း လို့ပါ။ ဖုံးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်မချမ်းသာစရာကြီးမို့ ပြောလို့မထွက် နိုင်လို့ မပြောခဲ့တာပါ။ အရီးလည်း အသိ မအေကလည်း မရှိ၊ ဖအေတစ်ခု သမီးတစ်ခု။ သိပ်သိပ်သည်းသည်း ပိပိရိရိ နေလာပြီး အရီး လက်ပံတန်းက ထွက်သွားပြီး ကျွန်မတို့ အိမ်ကို ဖေဖေ့မိတ်ဆွေတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး သူ့သားကို ဒီမြို့က ကျောင်းမှာ ဘော်ဒါထားဖို့ စုံစမ်းဖို့တဲ့ ရောက်လာတယ်။ စုံစမ်းပြီးလို့ ပြန်သွားပြီး မကြာပါဘူး၊ သူ့သားကို ခေါ်လာပြီး ကျောင်းအပ် တယ်။ ဖေဖေကလည်း မင်း ကျောင်းမှာ ဘော်ဒါနေပေမယ့် ကိုယ့်မိဘအိမ်လို ပဲ အောက်မေ့၊ ကိစ္စရှိရင် ဝင်ထွက်၊ အားမနာနဲ့လို့ ပြောတယ်။ တနင်္ဂနွေနေ့ တိုင်း အိမ်ကို တအောင့် တအောင့်လာတယ်။ ဒီလိုနဲ့ သိကြရာက တနင်္ဂနွေ နေ့မှာ သူလာတော့ ဖေဖေက ခရီးထွက်နေတယ်။ ကျွန်မလည်း စကားပြော မယ့်လူ မရှိလို့ ခဏ စကားထိုင်ပြောပြီး ပြန်ပုံမပေါ်တာနဲ့ ကော်ဖီဖျော်ခိုင်း မလို့ အိမ်ထဲ ဝင်အလာမှာ သူက လိုက်လာပြီး အတင်း ချစ်စကား၊ ကြိုက် * စကား ပြောတာပဲ။ ပြောရုံတွင် မကဘူး၊ အတင်းရော အားဓမ္မရော ဖြစ်လာ ပြီး အချစ်ဓားပြတိုက်ယူတာပဲ။ ဒီတုန်းက ကျွန်မလည်းလေ ဒေါသလည်း ထွက်၊ အရှက်လည်း ငဲ့ပြီး၊ မအော်ရဲ၊ မဟစ်ရဲ ခံပြင်းလွန်းလို့ အတင်းနှင်ချ လိုက်တာပဲ။ ဖေဖေပြန်လာတော့ အသာ ဣန္ဒြေမပျက် နေလိုက်ရတယ်။ သူ လည်း သုံးပတ်လောက် မလာပါဘူး။ ဖေဖေက ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့ သူ့ကို ခေါ် ခိုင်းပြန်တော့ ဒီကတည်းက ဝင်ပြန် ထွက်ပြန်တယ်။ ဖေဖေအလစ်လည်း အတင်း တောင်းပန်တာနဲ့၊ ကြာတော့ ကျွန်မလည်း မထူးဘူးဆိုပြီး မေတ္တာ လက်ခံရ တော့တာပဲ။ တိတ်တိတ်ပုန်း ဖေဖေ မသိအောင် နေရာက ဖေဖေက တစ်မြို့ ကို ပြောင်းရပါရော။ ဒီအချိန်မှာ သူလည်း စာမေးပွဲဖြေပြီးလို့ ပြန်တော့မလို့။ တစ်ညတော့ ချိန်းတွေ့ကြပြီး သူက အင်မတန် ချစ်မြတ်နိုးလို့ မခွဲနိုင်တဲ့ အကြောင်း၊ မပူဖို့အကြောင်း။ ကောလိပ်ဆက်နေရရင်လည်း မကြာမကြာ စာပေးမယ် လာမယ်နဲ့ ပြောတာပေါ့လေ။ လူချင်းလည်း ဒီကတည်းက ခွဲကြ တယ် ဆိုပါစို့။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်မတို့ ပြောင်းသွားပြီး မကြာခင်ပဲ အဲဒီမြို့မှာ ကျွန်မ ကိုယ်လက် မအီမသာ ဖြစ်လာတော့ စိတ်ပူပြီး သူ့ဆီ စာရေး၊ သူကလည်း ကောလိပ်မှား လာခေါ်ပါဆိုလည်း ရက်ချိန်သာပေးပြီး မလာဘူး။ ကျွန်မလည်း ကိစ္စများ ပြီဆိုပြီး ကြိတ်လို့သာ ငိုမိတာပဲ။ ဖေဖေလည်း မပြောဝံ့ဘူး။ ဖေဖေကလည်းအဲဒီမြို့ရောက်တော့ အပေါင်းအသင်းတွေနဲ့ ပျက်စီးပြီး သောက်လိုက်တာ လွန်ရော။ နဂိုက ဒေါသကြီးကြီး၊ သောက်တော့ ပြောစရာမရှိဘူး။ ဒါနဲ့ အရီး ရယ် တိုတိုပဲ ပြောကြပါစို့။ နှစ်လလောက်ကြာတော့ အိမ်က ထွက်ပြေးပြီး စစ်ကိုင်းက ဖွားသီလဆရာကြီးဆီမှာ ပုန်းနေရတယ်။ ဖေဖေ့ကိုလည်း စစ်ကိုင်း မှာလို့ အကြောင်းမကြားဝံ့ဘူး၊ ဒေါသဖြစ်ပြီး လိုက်မရှာအောင် ယောက်ျား - နောက် လိုက်သွားသလို ရေးခဲ့ရတယ်။ စစ်ကိုင်းကနေပြီး ကျောင်းကို စာထည့် လည်း စာမေးပွဲပြီးလို့ ဘယ်လမုဘယ်ရက်မှ လာမယ်နဲ့ ရေးပြီး နောက်တော့ စာကို အရှင်းမပြန်ပါဘူး။ လိုက်ဖို့ရာကလည်း အခက်နဲ့၊ ဒုက္ခရောက်လိုက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘာ အရီးရယ်။ ဒါနဲ့ပဲ သမီးလေးကို မျက်နှာမြင်ခါနီးကျတော့ ဆရာကြီးက . ငါလည်း နားမလည်ဘူး၊ ငါ့ညီမ အိမ်မှာ သွားမြင်ပါ ပြောတာနဲ့ သူ့ညီမအိမ် သွားရတယ်။ ဟိုကလည်း မုဆိုးမ၊ အနှိပ်သည်၊ ဆင်းရဲလိုက်တာ ချာလို့။ ကျွန်မပါလာတဲ့ ဟာလေးတွေ ထုခွဲပြီး စောင့်ရှောက်ခိုင်းရတယ်။ တစ်ခါတလေ လည်း ဒီကလေးများ အဖတ်မတင်ရင် ကောင်းမှာပဲလို့ သူ့ကို ပြောမိတယ်။ သူကလည်း စောစောကသာ သူသိရင် ဖျက်ပေးပါရဲ့လို့ ပြောသပေါ့လေ။ တစ်နေ့တော့ ညနေမှောင်ခါနီးမှာ ကလေးကို မျက်နှာမြင်တာပါပဲ။ မိုးတွေက လည်း ရွာလိုက်တာ မပြောနဲ့တော့။ ဖွားတော့ကာ ကလေးက မလှုပ်ဘူး။ အသေလေးတဲ့။ အသေလေးပြောလို့ ဝမ်းလည်းသာ၊ ဝမ်းလည်းနည်း၊ ကျွန်မ ပြစ်နေလိုက်တာ။ နေ့ကူးအောင် မထားကောင်းဘူး ဆိုပြီး နေဝင်ရီတရောမှ ဒီအဘွားကြီးပဲ သွားမြုပ်တယ်။ ကျွန်မလည်း ကျန်းမာအောင် မနည်း ကြိုးစား ဦး ဖေဖေ့ဆီ လက်ခံဖို့ လင်မရှိတော့လို့လို စာရေးတယ် တော်တော်နဲ့ စာ မပြန်ဘူး။ နောက်မှ လာခဲ့ဆိုလို့ ငွေပို့လိုက်လို့ ပြန်ရတယ်။ အိမ်ကို ပြန်ရောက် တဲ့နေ့က ဖေဖေ မရှိဘူး။ ကိုမြတ်ထွန်း မင်္ဂလာဆောင် သုံးဆယ်ကို သွားနေ တယ်လို့ ခိုင်းတဲလူတွေက ဆီးပြောတော့ ကျွန်မဆိုတာ ကြက်သေကြီး သေ သွားတာပါပဲ။ ဪ...ဖေဖေ၊ သမက် မင်္ဂလာဆောင်သွားတယ်။ ဘာမှမသိ ဘူးလို့ အောက်မေ့ပြီး ဒင်း...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါကြောင့် ငါ့ဆီ မလာတာ အင်မတန်ရက်စက် တဲ့ ယောက်ျား၊ ယုတ်မာတဲ့ ယောကျာ်းနဲ့ စိတ်ဆိုးလိုက်၊ ဝမ်းနည်းလိုက်ပေါ့။ ဖေဖေပြန်လာတော့ တော်တော်နဲ့ စကားမပြောဘူး အရီးရဲ့ ၊ စိတ်ကလည်း ရှိ လေ တစ်နေ့မှ မကောင်းပါဘူး။ နှစ်တွေသာ ကုန်ရော၊ အဖြစ်ကြီးက အစွန်း ထင်ပြီးသား၊ မေ့လို့လည်း မရနိုင်ဘူး။ ဒီနောက် ဖေဖေက ဗြုန်းခနဲ ဆုံးပြန်ပါ ရော ရှိတာလေး ထုခွဲပြီး အသိတစ်ယောက်နဲ့ ဈေးထွက်။ နောက် ဆိုင်ပြုတ်၊ ဘာမှလဲ မလုပ်တတ်၊ စိတ်လေလေရှိတာနဲ့ စစ်ကိုင်းကို သွားကာ အရီးရဲ့”'နို့ ဒီအမာလေးက နောက်တစ်ယောက်နဲ့ ရပြန်တာလား'ဟု အရီးလှက သိချင်ဇောနှင့် ကသောကမျော မေးလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မဟုတ်ဘူး အရီးလှရဲ့ မဟုတ်ဘူး။ စစ်ကိုင်းရောက်တော့ ဆရာကြီး ဆီမှာ ခဏနေတုန်း သူညီမ ဟိုအဘွားကြီး တစ်နေ့ လာရော။ ကျွန်မ မြင် တယ်ဆိုရင်ပဲ ပြူးတူးပြနဲ့၊ ညည်း ငါ့ဆီ လိုက်လာသလား။ ဘယ်သူပြော သလဲ၊ ဘယ်က ကြားသလဲနဲ့ လုပ်ရော။ ဟင့်အင်း၊ ဘယ့်နှာပါလိမ့် ထူးဆန်း ပါတယ်လို့ အောက်မေ့ပြီး သူ့စကား သိချင်တာနဲ့ ပြောပါ ကြီးတော်ကျွန်မ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကို မထိမ်ချန်ပါနဲ့ ပြောပါလို့ အောက်လိုက်တော့ အရီးလှရယ်၊ လား...လား... - ကလေးက မသေဘူး၊ သုဿာန်မှာ မြှုပ်မလို့ လုပ်တုန်း၊ အသက်ရှင်လာတော့ သူလည်း ကြံရာမရဖြစ်နေတုန်း မသာတစ်ခုကို လိုက်ပို့တဲ့ လူတွေထဲက အခု ကလေးမွေးတဲ့လူက ကလေးငိုသံကြားတယ်လို့ ကြည့်တော့ သူ့ကို တွေ့လို့ အကျိုးအကြောင်း မေးသတဲ့။ သူကလည်း ကျွန်မလည်း ဒီကလေးအဖေ မဖော်နိုင်တဲ့အတူ သူလည်း ငွေလေး ဘာလေး သုံးချင်တာနဲ့...တဲ့။ ဒီကလေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသေတယ်မှတ်လို့ ယူလာတာ မသေဘူး။ မအေလည်း ဆုံးပြီ၊ ဆွေမျိုးလည်း မရှိဘူး။ ကျုပ်ကို အသေရယ်လို့ မြုပ်ခိုင်းတာ။ ရှင်လည်း ကလေးရူးနေတာ ရှင့်ကံပဲ။ ရှင်မွေးချင်ရင် ယူလို့ ပြောတော့ လူကြီးက ဝမ်းသာအားရ ပိုက်ဆံ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလေး အနည်းအကျဉ်းပေးပြီး ယူသွားသတဲ့။ ကျွန်မလည်း ဖြစ်ရလေခြင်းလို့ နှမြောဝမ်းနည်းလိုက်တာ မပြောနဲ့တော့။ အမည် နေရပ် စုံစမ်းတော့ကာ အခု ဒီမြို့ကို ပြောင်းနေကြတဲ့အကြောင်း၊ သူ တစ်ခါသွားလို့ ငွေ ၂၅ ကျပ်ပေးပြီး နောက် ဘယ်တော့မှ မလာဖို့ ပြောတဲ့အကြောင်း၊ ကလေးကလည်း ကြီးလို့ ကျောင်းတောင် နေပြီ။ အမာလေးလို့ နာမည်ပေးသတဲ့..နဲ့ တသီတတန်းကြီး လျှောက်ပြောတာပဲ။ ကျွန်မလည်း စိတ်မကောင်းလွန်းလို့ နေ့ချင်းပဲ ပြန်လာ တာပဲ။ ဒီမိန်းမကြီးလည်း ဆုံးတယ် ကြားရတာပဲ။ ပြန်ရောက်လည်းလေ အခြေအနေ မရှိတော့ ဆေးလိပ် ဝင်လိပ်ရတယ်။ အို...ကလေးပဲ မြင်ယောင် ပြီး နေတာ။ ငါ့သမီးလေး ဘယ်လိုများနေမလဲ။ ဘယ်သူနဲ့ တူပါလိမ့်နဲ့။ မြင် ချင်လိုက်တာ။ မပြောနဲ့တော့ မြင်ချင်လိုက်တာ။ ကြာတော့ မမြင်ရ မနေနိုင်ကို ဖြစ်လာတော့ ဒီကို လာခဲ့တာပဲ။ ဒီမြို့ရောက်တော့ ကျောင်းလွှတ်ချိန်မို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောင်းရှာပြီး တန်းသွားတာ။ ဝင်လည်း မမေးရဲနဲ့၊ ကျောင်းရှေ့မှာ ရစ်ဝဲ ရစ်ဝဲ လုပ်နေတုန်း အလှနဲ့ တွေ့တာပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိမှာ ပြောလိုတာတွေ တသီတန်းကြီး လျှောက်ပြောနေ၍ အရီးလှ ကိုကား ဂရုမစိုက်မိ။ ပြောပြီးမှ အရီးလှကို ကြည့်မိရာ မျက်ရည်တွေ တွေတွေနေသည်ကို တွေ့ရရာ မိမိပါ မချုပ်တည်းနိုင်တော့ဘဲ အားရပါးရငိုမိပြန် လေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အေးအေး၊ ကံတရားပဲ ထားတော့။ ညည်းတင်မှ မဟုတ်ဘဲ၊ ယုတ်မာ တဲ့ ယောက်ျားတွေ အပုံကြီးပဲ။ ညည်းလို ခံရတာတွေလည်း အပုံကြီးပဲ။ ဒီလို လူမျိုးတွေ များလွန်းလို့ အခုကာလ သိပ်ကြောက်ရတာ။ ယောက်ျား၊ ယောက်ျား။ သူတို့က အသာကြီးပဲ။ မအေ နှမတွေကို ရှောင်ကြသေးလို့သာ သူတို့ကိုမြင့်မြတ် တယ် ဆိုရသေးတာပါ။ တရားနဲ့ ဖြေပေတော့။ ညည်းက အမေပါလို့ ပြောဦး ကလေးမိဘက ရှိသေးတယ်။ ခက်သားလား၊ ပြီး ဟိုဟာက အူဝဲဆိုကတည်းက ရတာ ညည်းက မွေးအမေ၊ ဟိုက ကျွေးအမေ ဖြစ်ပြီကပဲ။ မေ့လိုက်ပါ မီးရယ်။ မတွေ့ပါနဲ့၊ မတွေ့ချင်ပါနဲ့တော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်မရော မေးသေးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မေးတယ်။ မေးတယ်။ အဘွားနဲ့ ပါလာတဲ့ မိန်းမကြီးလေး အမာ လေးကို ကြည့်ပြီး ငိုနေတဲ့ မိန်းမကြီးကော မလာဘူးလားလို့ မေးတယ်။ ငါ လည်း သူ့မိဘကြားရင် ငါနဲ့တောင် တွေ့ခွင့်ပေးမယ် မဟုတ်လို့ အဲဒီမိန်းမ ကြီးက စိတ်နောက်နေတယ်။ အဘွားသမီးလို့ ပြောရသေးတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝင်းမေကား ဆင့်ကဲ ဆင့်ကဲ ရှိုက်ကာ “ဒီလိုပြောမှ ကောင်းမယ် အရိုး နဲ့'ဟု မချိတင်ကဲ ပြောရှာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုနေ့ညကား အရီးလှလည်း အရီးလှအတွေးနှင့် ဝင်းမေလည်း ဝင်းမေ အတွေးနှင့် မအိပ်နိုင်ကြ။ နောက်ကြောင်းတွေ ပြန်ပြောင်းကာ ထင်ယောင် မြင်ယောင် ဆွေးပူနေသော ဝင်းမေအား “အိပ်လေ၊ အိပ်ပါ သမီး” ဟူ၍မှ တစ်ပါး ဘာမျှ အားမပေးနိုင်။ သမီးကို ချစ်၍ မအေအဖြစ် မပြောနိုင်သော ဝင်းမေပြဿနာကို လူးရင်းလှိမ့်ရင်း စဉ်းစားရင်း မော၍ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝင်းမေလည်း လူးရင်း လှိမ့်ရင်း အားရအောင် ငိုရင်းက တစ်ဖက်မှ အိပ်ရာ ခြင်ထောင်ကို အသာမ၍ “အရီးလှ၊ အရီးလှ”ဟု နှိုးလေရာ 'ဘာတုန်း ဝင်းမေ ဘာတုန်း ́ဟု ပျာပျာသလဲ ထထိုင်၍ မေးရာ “မနက်လေ မနက်ဖြန်မသမီးလေး မင်းသမီးလေးလို ဝတ်ထားတာ ကျွန်မ သွားကြည့်မယ်။ ဘယ်အချိန်လဲ အရီးရဲ့ ၊ သူလေး ဘယ်လောက်လှလဲဆိုတာ သွားကြည့်မယ်၊ ဒီတစ်ခါပဲ အရီးရဲ့၊ ဒီတစ်ခါပဲ။ နောက်ကို ဘယ်တော့မှ မတွေ့ဘူး။ ကျွန်း ဒီကြည့်ချင်တာပဲ။ အချိန်ကို ပြောပါ အရီးရယ်၊ ပြောပါ\"ဟု လက်ကို လှုပ် ၏ လှုပ်၍ အထပ်ထပ်မေးလေသဖြင့် ... ။ မပြောချင် ပြောချင်နှင့် “နေ့တစ်ချက်တီး ́ဟု ပါးစပ်မှ မြည်ထွက်လိုက်ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနေကား ချစ်ချစ်တောက်အောင် ပူပြင်းလှ၏။ အထက်ကပူ၊ အောက်က ပူ၍ တစ်ကိုယ်လုံး နေလှန်းထားသလို ပူပြင်းလှရာ အရှင်လတ်လတ် ငရဲအိုး ထဲ ဆင်းရသကဲ့သို့ မှတ်ထင်ကာ ခြေလှမ်းကို မြန်သထက်မြန်အောင် ကြိုးစား ၍ ဘူတာရုံဘက်ဆီသို့ လှမ်းနေရလေ၏။ တစ်ချက် တစ်ချက် ဘူတာရုံဘက် ဆီမှ သဲ့သဲ့မျှ ကြားလိုက်သော စည်တော်သံကြီးမှာ နားမှဝင်၍ ဘဝင်ကို သွား ရိုက်သဖြင့် ဝမ်းနည်းသလို၊ ငိုချင်သလို ကတုန်ကယင်ကြီး ဖြစ်စေလေ၏။ “သမီးလေး လှလိုက်မယ့်ဖြစ်ခြင်း၊ ချစ်စရာကောင်းလိုက်မယ့် ဖြစ်ခြင်း'ဟု ပါးစပ်မှ ရေရွတ်ကာ လျှောက်ခဲ့ရာ လျှောက်ရင်း လျှောက်ရင်း တုန်တုန်ယင်ယင် ကြီး ဖြစ်နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြီးမားသော လူထုကြီးကား ဘူတာရုံဝင်းထဲ ဝင်းပြင်တွင် အအုပ်လိုက်၊ အစုလိုက် စုဝေး၍ နေကြလေ၏။ သပြေညို နှစ်ဖက်ထိုး၍ တဟီဟီထုရိုက် တီးခတ်နေသော စည်တော်သံမှာ နီးလေလေ၊'ရင်ခုန်လေ ရင်တုန်လေလေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟိုတစ်စု ဒီတစ်စု မဟုတ်ဘဲ အစုလိုက် အအုပ်လိုက် စုဝေးပြုထပ်နေ သဖြင့် သမီးကို ကျကျနန မြင်နိုင်မည့် နေရာကို ရှာရသော ဝင်းမေမှာ ဝိုင်းကြီး ပတ်ပတ်ဖြစ်နေပြီး ချွေးသီးချွေးပေါက်ကြီးသာကျ၍ တစ်လက်မလေးမျှ အပေါက် အကြား မရှိသဖြင့် နေရာကား မရနိုင်။ နေကပူ၊ လူတွေက များ၍ ငြီးစော် နံလာပြီး နဂိုကတည်းက အားကမရှိသည့်ပြင် မိမိကိုယ်ပေါ်သို့ လူတစ်ကိုယ်လုံး တွဲလဲခိုထားသကဲ့သို့ လေးလံထိုင်းမှိုင်း ပင်ပန်းမောဟိုက်လှသဖြင့် အနီးရှိ သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် ခေတ္တ ထိုင်လိုက်ရာတွင် ... ။ ' 'ဆိုက်ပြီဟု ဆိုက်ပြီ\"ဟု လူထုကြီး၏ ပါးစပ်ပေါက်များမှ ဝေါခနဲ တစ်ပြိုင်နက် ထွက်လာသော အသံကြောင့် အမောမှ မဖြေနိုင်တော့ဘဲ မတွေ့ လိုက်ရမှာ စိုးရိမ်လှ၍ ရှိသမျှ အားကလေးနှင့် တအားကုန် တိုးဝှေ့ရာ ပရိသတ်ကား မရွေ့ မိမိမှာသာ ဟောဟဲ ဟောဟဲ ဖြစ်ကာ နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်ဆုံး၌ ကြံရာမရဖြစ်ကာ ပရိသတ်လည်း မမြင်နိုင်၊ အရှက်ကို လည်း သတိမရနိုင်တော့ဘဲ သမီးသာ မြင်လိုလှသည့် ဇောက စောစောက ခြေရင်းတွင် ထိုင်၍ အမောဖြေသော သစ်ပင်ခွကြားပေါ်သို့ မ,တင်ကာ သွား လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိ သမီးလေးမှာ စည်းပုံ၊ ထိုင်မသိမ်း၊ ထဘီလေးနှင့် လှရသည့်အထဲ တွင် စိန်ရွှေအရောင်တွေက တစ်ကိုယ်လုံးကို မီးထိုး၍ ပြသယောင် တဖိတ် ဖိတ် တဝင်းဝင်း တောက်နေသဖြင့် နတ်သမီးကလေးကဲ့သို့ မှတ်ထင်မိလေ၏။အဖေ အမေ အခေါ်ခံသော လင်မယားနှစ်ဦးမှာလည်း ပုဆိုး တမမ၊ ပါတလွင့်လွင့်နှင့် သမီးကို မျှော်နေသော ဝင်းမေအား ရှက်ပါတယ်ဟေ့ဟု သရော်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၍ ဝင်းမေ၏ စိတ်တွင် ကြိတ်မနိုင် ခဲမရ။ သူ့ကိုယ်စား နေရာရကြလေခြင်းဟု မနည်းကြီး ဝမ်းနည်းမိလေ၏။ မိမိသမီးလေးအား ပေး၍ ဖက်နမ်းချင်လောက်အောင် အားမလို အားမရ၊ ရင်တပြင်လုံး ချစ်စိတ် တွေ ပြည့်လျှမ်းကာ ရှုမဝဖြစ်နေသဖြင့် တွဲဖြူမှ ကြွဆင်းလာသော ဝန်ကြီးချုပ် မင်းနှင့် ဝန်ကတော်တို့ကိုပင် မမြင်။ သမီး လက်မှ ပန်းစည်းကို ပြုံးကာ ရယ် က ယူလိုက်မှ ဝန်ကြီးချုပ်ကို မြင်လိုက်ရာ အမယ်လေး ကိုမြတ်ထွန်း.. ဘုရားရေ... သမီး... သမီးအဖေလေ။ အလိုလေး၊ အမယ်လေးလေး မကြည့် ပါကလား'ဟု အသည်းဆိုင် နှလုံးခိုင်မှ ဖြစ်ညှစ်မြည်တမ်းရင်း မျက်နှာကို လက်နှင့် အုပ်လိုက်ရာ မည်သို့ ဖြစ်သည်မသိ ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝန်ကြီးချုပ်မင်း ကြိုဆိုပွဲတွင် ကြက်ပျံမကျ စည်ကားကြောင်း၊ အချို့မှာ နေရာမရ၍ သစ်ပင်ပေါ်က ကြည့်ရရာ အမည်မသိ အသက် ၃၀ ကျော်လောက်ရှိသော မိန်းမတစ်ယောက် သစ်ပင် ပေါ်မှ လိမ့်ကျ၍ အရှိုက်ကို ခိုက်မိလေသလော မသိ။ ပွဲချင်း ပြီး သေဆုံးနေလေ၍ အလောင်းကို ဆေးရုံသို့ ပို့လိုက်ရ ကြောင်း ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု ဝန်ကြီးချုပ်ကြိုဆိုပွဲ အခမ်းအနားသတင်း ဖော်ပြပါရှိသော သတင်း အကို ဝန်ကြီးချုပ်မင်းနှင့် ဝန်ကတော်ပါ ပြုံးပြုံး ပြုံးပြုံးနှင့် ဖတ်နေကြလေ ဘာ့သတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂျာနယ်ကျော် အတွဲ (၉)၊ အမှတ်(၉)၊ ၃၁-မေ-၁၉)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45592766349461,"sku":"","price":9000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_93f1427a-5035-4469-beeb-8fcf8d3fb6e6.jpg?v=1745777982"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-သူလိုမိန်းမ","title":"သူလိုမိန်းမ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငြိမ်သက်သက်ကလေးနှင့် အမိခံလျက်ရှိနေ၏။ တအားကျုံး၍ အစွမ်းကုန် ပြေးသွားကြသော လူနှစ်ယောက်ကို ဓာတ်မီးရောင်ဖြင့် လှမ်းမျှော်ကြည့် ရင်း လက်စသတ်တော့ သူခိုးနှင့်သူဝှက်ကိုးဟု ခေါင်းရှင်း၍ သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရီးသွားရင်း သားရေသေတ္တာကြီးကို ကောက်ရတော့မည်။ ယနေ့ ည သည်အိမ်ကကားနှင့် လာခဲ့သည်မှာ ရန်ကုန်ထဲသို့ သွားမည့် ခရီးမဟုတ်ဘဲ ဗိုလ်တစ်ထောင်ဆိပ်တွင် နံနက်ထွက်မည့် သင်္ဘောကြီး ပေါ်သို့ ဆင်း၍ အိပ်ရမည့် ခရီးရှည်ကြီးဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရီးသွားတန်းလန်း ခရီးသွားမတ်တက်တွင် သားရေသေတ္တာကြီး ကို ဂျပိုးနှစ်ကောင် အပ်၍ သွားကြလေသဖြင့် မိမိမှာကောက်ရတော့ မည်။ မကောက်ဘဲ ထားခဲ့ ရှောင်ခဲ့၍ လည်းမဖြစ်၊ ဥစ္စာရှင်ကို ကြော်ငြာ စုံစမ်း၍ မိမိသာလျှင် ပြန်ပေးနိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ကောက်ရန် တာဝန်ရှိသည့်အတိုင်း ကောက်လိုက်ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညတွင်းချင်းပင် ဥစ္စာရှင်နှင့် တွေ့ချင်ကာ ဥစ္စာရှင်နေရာကိုသိ လျှင် ယခုပင်လိုက်၍ ပေးလိုက်မည်သာ ဖြစ်၏။ ယခုသော် ဥစ္စာရှင်ကို ညတွင်းချင်းလည်း လိုက်မရှာနိုင်ဘဲ ကောက်သာကောက်ခဲ့ရသော်လည်း မနက်ထွက်မည့် ခရီးလမ်းတွင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ပိုလာခြင်းကို သဘောမ ကျနိုင်တိုင်း ဂျပိုးနှစ်ကောင်ကိုရေရွတ်ရင်း သားရေသေတ္တာကို ကားပေါ် သို့ တရွတ်ဆွဲတင်လိုက်လေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမန္တလေးအဆန် သင်္ဘောကြီးကား တရွေ့ရွေ့ ခုတ်မောင်း၍နေ၏။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကြီးမား၍ ဝန်ကလည်း များသဖြင့် တရွေ့ရွေ့ သာ သွားနိုင်ရာ ခရီးသည်များအတွက် ပျင်းရိဖွယ်ရာကြီး ဖြစ်ပေ၏။  အခန်းထဲတွင် အဖော်မပါ တစ်ကိုယ်တည်း ဦးခန်းထဲမှ စီးနင်းလိုက်ပါခဲ့လေရာ အပြင်ဘက်မှ ခရီးသည်များကဲ့သို့ ဆူညံစွာ စားသောက် ပျော်ပါး၍ ခရီးရှည်ကြီးကို မေ့ပျောက်ရန် မရနိုင်သည့်အထဲမှ သင်္ဘော အောက်က ရေတိမ်ရေနက်ကြီးပစ်၍တိုင်းရသော ကုလား၏ ဘယ်နှစ် လက်မ၊ ဘယ်နှစ်ပေကို ငြီးငြီးငွေ့ငွေ့ကြီး အသံပေးနေသည့် အတွက် ကြောင့် ပို၍ပင် ပျင်းရိလျက် လာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသင်္ဘောလက်တန်းသို့မှီလျက် မျက်စိအောက်မှ တော်တော်နှင့် မပျောက်ကွယ်နိုင်သော ရှုမျှော်ခင်းများကို ရပ်လျက်ကြည့်နေရာမှ မျက် စိညောင်းလာခြင်းကြောင့် မိမိအိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့လေ၏ '\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပေါက်ဝသို့ ပင်လျှင်ဝင်ချင်း မိမိ ညက ယူခဲ့သော သေတ္တာ ကြီးကို သွား၍ မြင်လိုက်၏။ သေတ္တာ၏ အဖုံးအစွန်မှာ ပိန်ချိုင့်လျက် ချက်များပင် ကန်ပွင့်လျက် ရှိနေသည်ကိုတွေ့ရလေ၏။ ဤတွင် စော စောက ထိုင်းမှိုင်းနေသည့်စိတ်များ လုံးလုံးပပျောက်သွားလျက် ခုတင် အောက်က သေတ္တာကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသေတ္တာကို စိတ်ဝင်စားစွာ ကြည့်နေ၏ ပတ်ပတ်လည်လိုက်၍ ကြည့်လေ၏ အံဖုံးပေါ်တွင် ဆေးဖြူနှင့် အင်္ဂလိပ်လို အတိုကောက်ရေး ထားသည့် M.M. L. စာလုံးများကို တစ်လုံးစီ ဖတ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူမျိုးခြားနဲ့ ပစ္စည်းလား၊ မြန်မာ့ပစ္စည်းလား။ မြန်မာဆိုလျှင် မောင်မောင်လွန်းလား၊ ဘယ်သူများပါလိမ့်။ ဘယ်လောက် နှမြောရှာမလဲဟု အောက်မေ့လျက် ပွင့်နေသည့်ချက်များကို အားနှင့်ဖိ၍ပိတ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသေတ္တာမှာ မသူတော်တို့ ပစ်ချလိုက်ကတည်းက သော့ပွင့်ထွက် သွားရာ မိမိက အားစိုက်၍ ပိတ်ပါသော်လည်း သေတ္တာကား ချက်ပြုတ် ၍သွားသဖြင့် ပိတ်၍မရံပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိအခန်းထဲသို့ ဘွိုင် ကုလားများဝင်၍ အိပ်ရာခင်းအိပ်ရာပြင် လုပ်ကြခြင်းအတွက် သော့ပိတ်မရှိလျှင် အထဲမှ တစ်စုံတစ်ခု ပျောက်ရှ သွားမည် စသည့် စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာလေ၏။ သို့ဖြစ်၍ ကြိုးစား၍ပြန်ပိတ်၏။ မည်သို့ပင် ပိတ်ပိတ် သေတ္တာကား မဖြုန်၊ ကန် ကန်ပြီး ပွင့်၍သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိတ်ပျက်ပျက်နှင့် အိပ်စင်ပေါ်သို့ခြေတွဲလွဲထိုင်လိုက်ကာ မရှု မလှ ဖြစ်နေသော သေတ္တာကို မသက်မသာ မျက်နှာထားနှင့် ကြည့်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒုက္ခပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဟုလည်း ညည်းညူကာ လုံခြုံနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ကြံဆလေ ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိတ်ကူးထုတ်၍ ရသည်မှာ ဤသေတ္တာထဲမှ ပစ္စည်းများကို မိမိသေတ္တာနှင့် ပြောင်း၍ ထည့်ရန် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိပစ္စည်းများမှာ အရေအတွက်နှင့် သိပြီးဖြစ်၍ ပျောက်သွား သည့် တိုင်အောင်လည်း အရေးမကြီးလှရကား မိမိကောက်ခဲ့ရသည့် သေတ္တာထဲမှ ပစ္စည်းတစ်စုံတစ်ရာ ပျောက်ရှသွားမည်သာ ပုပန်မိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤတွင် အိပ်စင်ပေါ်မှ ကိုယ်ကိုလွဲ၍ ခုန်ချလိုက်ပြီးနောက် အိပ် စင်အောက်က မိမိသေတ္တာကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ မကြာမီအတွင်းသေတ္တာထဲတွင် ပါလာသော ရှိရှိသမျှ မိမိအဝတ်အထည်များကို အိပ် ရာပေါ်သို့ ဖြန့်ပုံလေ၏ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်သေက္ကာမှ ထုတ်ပုံစရာရှိသေး၍ နေရာကို တစ်ဝက်သာ လျှင် ယူ၍ ပုံ၏။ အလုပ်တစ်ခုခု လုပ်နေရသည့်အတွက် ပျော်သလို လို ရှိလာကာ လုပ်ရင်း ကိုင်ရင်း လေချွန်နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e တစ်သေတ္တာအတွက် တစ်ကိစ္စပြီးလေပြီ။ မိမိသေတ္တာဟောင်း လောင်းကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီးလျှင် ရလာခဲ့သော သေတ္တာကို မိမိရှေ့သို့ ဆွဲ၍ ယူလိုက်၏ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသေတ္တာဖုံးကို ဖွင့်ဖို့ရန် ကိုယ်ကို ကုန်းလိုက်ပြီးနောက် ကုန်းလျက် ကြီးနှင့်ပင် အဖုံးကို မလှန်ဘေးဘဲ တွေလျက်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူတစ်ပါးသေတ္တာကို အခွင့်မရဘဲနှင့် ဖွင့်ရန် ဝန်လေး၍ နေလေ၏။ဤအကျင့်မျိုးကို ဘယ်သောအခါကမှ စိတ်ဆန္ဒမပေါ်ပေါက် \" ခဲ့ဖူး၍ လက်မြန်ခြေမြန်မရှိဖြစ်နေ၏။ စောစောက သွက်သွက်လက်လက် ဖျတ်ဖျတ်လတ်လတ်ရှိသလောက် ယခု ချီတုံချတုံဖြစ်နေသည့်အတွက် ဖွင့်ဖို့ရန် ဖင့်နှေးလေးကွေးနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးချစ်ဆွေကား ကြောက်၍ နေ၏။ ပစ္စည်းရှင်ကို ကြောက်၍ မဟုတ်၊ သေတ္တာကို ကြောက်၍ မဟုတ်၊ သေတ္တာထဲမှ ပစ္စည်းကို ကြောက် ၍လည်း မဟုတ်၊ သူ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားကို သူဖောက်ဖျက်ရမည်ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောက်ရွံ့၍ နောက်တွန့်နေခြင်းဖြစ်၏၊ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်းရာကောင်းကြောင်း ဖြစ်ဖို့လုပ်ရန် သိလျက်နှင့်လည်း တွန့်၍ နေ၏၊ ထိုစိတ်ကြောင့် သေတ္တာမှာ ပွင့်ရိုးပွင့်စဉ်မျိုးမပွင့်ရဘဲ မျက်လှည့်ဆရာဖွင့်သကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ဟဟလာပြီးမှ ပွင့်သွားရလေ ၏\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖွေးဖွေးဖြူနေသော အဝတ်ကြီးကို အပေါ်က ဖုံးအုပ်၍ ထား၏။ အစများကို လေးဘက် လေးထောင့် ချပ်ချပ်ရပ်ရပ် ဖိညှပ်၍ ထားသဖြင့် ထိုအဝတ်ကို လှန်ဖို့ရန် ခဲရင်းနေပြန်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤအဝတ်အစနှင့် အဘယ်ကြောင့် ဖုံးဖိထားသည်ကို တွေးဆ၍မရပေ။ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် တစ်ခဏမျှ ငိုင်ကြည့်နေ၏။ ချီတုံ ချတုံဖြစ်၍ နေပြီးမှ လက်နှစ်ဖက်ကို တဖြည်းဖြည်း ဆန့်၍ လက်ဝဲဘက် မှ ထောင့်နှစ်စကို သာသာညင်းညင်း ဆွဲယူ၍ သေတ္တာတစ်ဝက်အထိ ပိတ်စကို လှစ်လာရာတွင် စက္ကူအိတ်တစ်အိတ်ဖြင့် ထည့်၍ ဆင့်ပုံထပ် ထားသည့် အပုံတစ်ပုံ ပေါ်လာခြင်းကြောင့် ... “အထည်သည်” ပဲ ဟု အတတ်စွဲလိုက်လေ၏\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ဖန် ကျန်တစ်ဖက်သို့ ပိတ်စအဆုံး ဆွဲဖော်လာသည့်အခါ ၌ကား အသက်ရှူများပင် မှားကာ ကြမ်းပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်ကျလျက် ကျသွား လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတွင်းခံ ဇာဘော်လီများကို ပရှူးခေါက်ခေါက်၍က တစ်ပုံးမိန်း မဝတ် အပေါ်အင်္ကျီများကို လေးထောင့်ကျကျ ခေါက်ထားသည့် ဒိုဘီချ များက တစ်ပုံ၊ အတွင်းခံ ပိတ်ထဘီများက တစ်ပုံတို့ဘရက်ကိုး၊ လင်နင်ပြောင်၊ ဘလာ၊ အပွင့်ရိုက် စသည့် ချည်လုံချည်များက တစ်ပုံ၊ အပုံပုံ တို့တွင် ချောင်ရာချောင်ရာ ကြားကွက်တိုင်း ကြားကွက်တိုင်း၌ ငွေပေါင် ဒါဘူး၊ မျက်နှာလိမ်း ပေါင်ဒါဘူး၊ ကိုယ်လိမ်းပေါင်ဒါဘူး၊ ဘီးအစ်ကြယ် သီးအစ် စသည့် တိုလီမိုဖြီးစရာ၊ လိမ်းစရာများအပြင် လေးထောင့် သဏ္ဌာန် စက္ကူဘူး၊ ရှည်လျားလျား၊ စက္ကူဘူးစသည့်တို့ပါ မြင်ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအကုန်ကျုံး၍ ပါနိုင်ရန်နေရာ ခိုး၍ စနစ်တကျ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ထည့်ထားသည့်လက်ရာကို ပေါ်ထွက်၍ ပြနေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိတွင် အသက် ၃၆-နှစ် ၃၇-နှစ် တိုင်အောင် မည်သည့်မိန်း မနှင့်မှလည်း နီးနီးစပ်စပ် မနေခဲ့ရချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမေလည်း မရှိ နှမလည်းမရှိ၊ လူပျိုကြီးဘဝနှင့် တစ်ကိုယ်တည်းနေသူဖြစ်၍ အစိုးရအလုပ်နှင့် ပြောင်းလေရာ မြို့တိုင်းတွင် ဘုန်းကြီးလူ ထွက် နယ်ပိုင်ဝန်ထောက်ဟုသာ လူသိများကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘိလပ်မှ ပြန်လာကတည်းက အစ်ကိုလုပ်သူက မိန်းမယူရန် တိုက် တွန်းနေလေရာ သားဒုက္ခ၊ မယားဒုက္ခကို နေပါဦး၊ ကိုကြီးရာ၊ အေးအေး ဆေးဆေးပဲ ကျွန်တော် နေပါရစေဦးဟု အခါခါ တောင်းပန်ခဲ့လေ၏၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိဘများ ငယ်စဉ်ကပင် ပစ်သွား၍ မိမိကိုပင် ငယ်စဉ်ကလေးဘဝ က ကျွေးမွေးသုတ်သင်လာကာ ၎င်းတွင် သားသမီးလည်း မဖြစ်ထွန်း၍ ညီလိုတစ်မျိုး၊ သားလိုတစ်သွယ် သံယောဇဉ်တွယ်တာလျက် မိန်းမမယူ ၍ စိတ်မအေးနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည့် အစ်ကို့အတွက် အားနာစိတ်များ ပင် ဖြစ်မိတော့၏၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိန်းမတစ်ယောက်ကို အိမ်ပေါ်တက်၍ ကိုးကွယ်ရမည်ကဲ့သို့ ဝန် လေးနေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိအလိုကို မိမိဘာသာ သဘောကျရှာကြံ၍ယူရန် ပြောတိုင်း လည်း မိမိတွင် မိန်းမယူရန် အရေးကြီးသည်ဟု တစ်ခါမှ မအောက်မေ့ဖူး ခဲ့သဖြင့် ... .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘယ်တော့မှ “စွံ” မယ့် အကောင်မဟုတ်ဘူး၊ မင်းလို ကောင်က  များ မိန်းမရှာရသေးသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု အစ်ကို၏ အပြစ်တင်ကို အစဉ်ပင် ခံခဲ့ရသေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုလည်း ရေနံချောင်းမှနေ၍ မင်းအတွက် မိန်းမတွေ့ထားပြီး မင်းနဲ့လဲ လိုက်တယ်၊ ရုပ်ရော၊ ဥစ္စာရော အလိမ္မာရော ပြောစရာမရှိ ပါဘူး။ မင်း လာကြည့်လှည့်ပါဟု ရုံးပိတ်ရက်တိုင်းလာရန် စာအတန်တန် ပို့သော်လည်း မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် အရေးတကြီးထား၍ လိုက်လိုစိတ် လုံးဝမရှိသဖြင့် မသွားဘဲ နေခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မင်းကို မှာတာ မင်းမလာဘူး၊ ငါစေ့စပ်လိုက်ရမလား၊ ငါစေ့စပ် ရင် မင်းယူရလိမ့်မယ် အိုကြီး အိုမနဲ့ မင်းအတွက် ဒါလောက် ပူရတာ များ ငါ့တိုများ အာနာပါဦး ညီလေးရယ်၊ မင်း၊ အိမ်ထောင်ကျပြီးမှပဲ ငါခေါင်းချချင်တယ်၊ ဒီလို တစ်ယောက်တည်းပဲ နေမယ်ဆိုတာ ငါနည်း နည်းမှ စိတ်မအေးနိုင်ဘူး၊ အိုနေ နာရေးရှိသေးတယ်၊ မင်းမပူပေမယ့် ငါ့မှာတော့ ပူနေရတာပဲ။ အသက်လဲ ငယ်တော့တာ မဟုတ်ဘူး၊ အချိန် ရှိတုန်း အခွင့်ပေါ်တုန်းအခါမျိုးမှာ လွဲရှောင်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းကို စောင့် မနေနိုင်ဘူး။ ငါစေ့စပ်ထားလိုက်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိအား တွင်တွင်သာ နားပူနေသဖြင့် အေးမှ အေးစေတော့ စိတ်မှ ချမ်းသာစေတော့ ဟူသော စိတ်တစ်ခုတည်း ရှေ့ရှုလျက် ကိုကြီး သဘောအတိုင်းပဲဟု မိန်းမယူရန် ကိစ္စကိုမျှ ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားသူဖြစ်လေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမကြာမီ အမြန်လာခဲ့ရန် သံကြိုးတွေနဲ့ ခေါ်နေသော်လည်း မိမိက အေးအေးလူလူ သင်္ဘောနှင့် လာခဲ့ပါရစေဟု စာပြန်လိုက်ပြီးနောက် သင်္ဘောနှင့် လိုက်ပါခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ခါဖူးမျှ အိမ်ထောင်ရေးကို တွေးမကြည့်ဖူးပေ။ အိမ်ထောင်ပြု ရန် စိတ်ကူးမထည့်သာ၌ အိမ်ထောင်ရေးကို တွေး၍ မကြည့်ခြင်း ဖြစ်လေ၏၊ အလုပ်အားချိန်တွင် ဝါသနာပါရာ စာဖတ်၍ အချိန်ကို ကုန်လွန်စေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိန်းမမှု မိန်းမရေးရာကို အလျင်းဂရုမစိုက်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်၏။ မိန်းမများနှင့် ပတ်သက်ရန် အလိုမရှိရုံအပြင် မိန်းမများအား စိတ်နုကိုယ်နုသည့် ဖယောင်းထည်တွေပဲဟု ဘယ်သောအခါကမျှ အထင်မကြီးခဲ့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤမျှ မိန်းမနှင့်ကင်းကင်းရှင်းရှင်းနေခဲ့သူ တစ်ယောက်ဖြစ်၍ ယခု လို မိန်းမထဘီ၊ မိန်းအင်္ကျီ၊ မိန်းမအသုံးအဆောင်များ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို နှလုံးမချမ်းမသာ ဖြစ်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသေတ္တာမှ ထွက်နေသော အနံ့သည် နှာခေါင်းတွင် လာ၍ သင်းနေလေ၏။ ယခုလို သင်းပျံ့သော ရနံ့မျိုးကို တစ်ခါဖူးမျှ မရှူရှိုက်ဖူး `ရကား အနံ့ကို စုံစမ်းသည့် သဘောနှင့် ရှိုက်လိုက်တိုင်း နှလုံးတွင် ကြည် လင်ချိုအေးသွားသည်ကို တွေ့ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသေတ္တာလက်ဝဲဘက်မှ စက္ကူအိတ် တစ်အိတ်နှင့် ထည့်၍ထပ် ထားသည့် အပုံမှ စက္ကူအိတ်တစ်အိတ်ကို ကောက်ယူပြီးနောက် အိပ်စင် ပေါ်သို့ လှမ်းတင်လိုက်လေ၏။ လေးငါးအိတ်ယူတင်ပြီးမှ အိပ်စင်ကို လှမ်း၍ ကြည့်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရလေ၏၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိအဝတ်အစားများမှာ မွေ့ရာခြေရင်းဘက်တွင် စုပုံထား၍ ယခု မိမိပုံတင်နေသော အလုပ်များမှာ ခေါင်းအုံးနှင့် ကပ်လျက် ခေါင်းရင်း ဘက်တွင် ပုံနေသဖြင့် သိလိုသည့်သဘောနှင့် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသော အိတ်တစ်အိတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ နူးညံ့လှပသည့် ပိုးဇာထဘီတစ် ထည် ထွက်၍လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤတွင်မှ ကပျာကယာထဘီကို သေတ္တာပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်၏။ စောစောက တင်ထားသော အထုပ်များကိုပါ လှမ်း၍ သေတ္တာထဲသို့ ပစ်ပုံ လိုက်၏။ ပြီးမှ မိမိအဝတ်အစားပုံကို ခေါင်းရင်းဘက်သို့ ရွှေ့ပုံရပြန်လေ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအလုပ်လုပ်နေရင်းမှ အလုပ်တွင်ရှုပ်သွားပုံကို တစ်ကိုယ်လည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45592766742677,"sku":"","price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_c83bff64-49d1-4ce6-b2b7-f2a0d5dd86e5.jpg?v=1745778010"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-စိတ်","title":"စိတ်","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585248845973,"sku":"","price":5850.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/image00001_21dae01b-00ec-4f4b-9074-75da4c077c74.jpg?v=1730288291"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-သူမ-1","title":"သူမ","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e\u003cspan lang=\"MY\"\u003e----------------------------\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေကြောင်းရန် ကင်းရှင်းသည့် အချက်ပေး ဥဩသံသည် တရစပ် မြည်နေလေသည်။ အဆွဲအငင်ဖြင့် ဖျစ်ညှစ်၍ အော်မြည်နေသော ဥဩသံမှာ နားထဲမှ ရင်ထဲပေါက်အောင်ပင် စူးရှသည်။ အကာလ ညဉ့်အခါ၌ ရင်နှစ်ခြမ်း ကွဲအောင် ထ၍ အူနေသော ခွေးအူသံကြီးလိုပင် ဥဩသံသည်လည်း ဆိုးဆိုး ဝါးဝါး အတောမသတ် အူနေဆဲပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြေမှုန့်နှင့် မီးခိုးများ တစ်မြို့လုံး ဖုံးနေလျက် လူများမှာ မြေကျင်း ထဲမှ လမ်းပေါ်သို့ အလျှိုအလျှို ထွက်လာကြသည်။ အချို့လည်း မီးလောင်ရာ ဘက်သို့ ဦးတည်၍ ပြေးသွားကြသည်။ လမ်းပေါ်တွင် လူတွေကို ရှောင်ရှား လျက် “လှ ́သည် စွတ်ပြေးလာကာ မြေကျင်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ အတန် ကြာမှ မြေကျင်းထဲက ထွက်လာတော့ကာ မောပန်းစွာဖြင့် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချ လျက် လျှောက်လာသည်။ “လှ”ခေါင်းမှ ဆံပင်များမှာ ဖွာလန်ကြဲလျက် ပုံပန်း ပျက်လျက် နေသည်။ မြေမှုန့်များလိမ်းကျံပေစွန်းလျက်ရှိသော အင်္ကျီ ထဘီတို့မှာ ချော်လဲလာသူကဲ့သို့ လူမြင်မကောင်း သူမြင်မကောင်း ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းမပေါ်၌ အဆက်မပြတ်မြင်ရသော မြေကြီးကိုသာ ငုံ့စိုက်ကြည့် လာလျက် ရင်ထဲ၌ တဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေသည်။ ခြေထောက်တို့ကို အနိုင်နိုင်လှမ်း ၍ လျှောက်ရ၏။ လျှောက်လာရင်း လှသည် ဆို့ကျပ်လာသောရင်ကို ပေါ့ပါး သွားအောင် ငိုချလိုက်ချင်သည်။ အားရပါးရ စိတ်ရှိလက်ရှိ အော်ဟစ်၍သာ ငိုပစ်လိုက်ချင်သည်။ “လှ”အဖို့၌ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ငဲ့နေရသည်။မျက်ရည်များ ပြည့်လျက်ရှိသော မျက်လုံးကို လူမြင်မှာလည်း စိုးရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးတို့သည် ကွယ်ပျောက်သွားကြကုန်လျက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှ လျှောက်နေသော မြေနီလမ်းနှင့် လှသာလျှင် ဤလောကကြီး၌ရှိကာ တစ်သက်ပတ်လုံး မဆုံးနိုင်အောင် လျှောက်နေလိုက်ချင်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိမ်နှင့်နီးလာလေလေ ရင်လေးသထက် လေးလေလေ၊ မျက်လုံးတွင် တွဲလဲခိုလိုက်လာကြသော မျက်ရည်ဥများကို ဆတ်ခါချလိုက်ကာ ခေါင်းကို ပင့်၍ ရှေ့သို့ လှမ်းမျှော်၍ ကြည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလမ်းတစ်ဖက်၌ မြောင်းကို တံတားကလေးထိုးလျက် ဝါးထရံကာ သွပ်မိုး တစ်ထပ်အိမ်အိုကလေးရှိသည်။ ခေါင်းရင်းဘက် အခန်းမှ စေ့ထားသော အိမ်တံခါးပေါက်ကို မြင်ရသည်။ ခြေရင်းခန်းမှာ အိမ်ရှင် ဈေးထွက်၍ သော့ ခတ်ထားလေသည်။ အိမ်က အထွက် စေ့ထားခဲ့သော တံခါးပေါက်မှာ ဖွင့်သူ ဝင်သူ ရှိပုံ မရ၊ စေ့၍ပင် နေလေသည်။ လှမှာ ပိတ်စေ့ထားခဲ့သော တံခါးကို လှမ်းကြည့်ကာ မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိမ်ရှေ့ရောက်၍ လမ်းကူးတံတားကလေးကို ဖြတ်နင်းမိလျှင် မျက်ရည်စင်အောင် မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ်ခတ် ခါချလိုက်ကာ လက်ခုံနှင့် ပွတ်သုတ်လိုက်သည်။ ခြေသံမမြည်အောင် အိမ်ပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။ တံခါးကို အသာကလေး တွန်းဖွင့်ဝင်လိုက်ကာ အသံမမြည်အောင် ပြန်စေ့ ခဲ့ပြီးမှ ခြေဖျားထောက်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအိမ်ရှေ့ခန်းကို ဝါးထရံနှင့် ကာခြားထားကာ အတွင်းဘက် အခန်း ထောင့်၌ `သက်သက်”မှာ အညာစောင်ကို ခေါင်းမြီးခြုံလျက် ပက်လက်လှန် လျက် အိပ်နေသည်။ ခြေသံကြား၍ မျက်နှာပေါ်မှ စောင်ကို ဆွဲလှစ်လိုက် ကာ လှကို အားယူကာ စိုက်ကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e““စိတ်ပူလိုက်တာ သက်သက်ရယ်၊ အဖျားတက်နေခိုက်နဲ့ ကြုံနေ သလားလို့ ပူလိုက်ရတာ၊ လေယာဉ်ပျံတွေလာတော့ ကျင်းထဲဆင်းနေရဲ့လား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟင့်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှသည် မျက်စိမျက်နှာ ပျက်ပျက်ဖြင့် သက်သက်၏ မျက်နှာကို မရဲတရဲ ကြည့်၍ ပြောသည်။ သက်သက်မှာ အဖျားမကျသေးချေ၊ ဖြူဝင်းနေ သည့် မျက်နှာကလေးမှာ ညစ်ထပ်ထပ်နှင့် နီညှိုးနေသည်။ မျက်တောင်များစင်းကျလျက်ရှိသော မျက်လုံးများမှာ မပွင့်တပွင့်ဖြင့် အရောင်အဆင်းပင် မရှိသလောက် မှိန်ဖျော့နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မထနိုင်တာနဲ့ ကျင်းထဲ မဆင်းတော့ဘူး၊ ဗုံးတွေကြဲတော့ လှနဲ့ ဘယ်နေရာများ တွေ့နေပါ့မလဲနဲ့ ပူလိုက်ရတာ၊ ဥဩသံ ကြားကတည်းက လှအတွက် ထိတ်သွားတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက်သက်သည် ချည့်နဲ့နဲ့အသံကလေးဖြင့် တစ်လုံးချင်းပြောလျက် လှ မျက်နှာကို မျက်တောင်ပင့်၍ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ လှမလာခင် လှအတွက် တစ်ချိန်လုံး စိတ်ပူနေရှာမှာကို လှက သိလေသည်။ “လှ”မှာ လေကြောင်းရန် ဥဩသံကြားလျှင် နေစရာ မရှိအောင် သတိလစ်မတတ် အကြောက်မွှန်တတ်သူဖြစ်သည်။ လေယာဉ်ပျံလာလျှင် အိမ်အောက်ဆင်းပြေး ရန် အိမ်ပေါ်ကအဆင်း အိမ်ခေါင်မိုးနှင့် လူနှင့် မလွတ်ဘူးထင်ပြီး ခေါင်းနှင့် မြေကြီးနှင့် ထိမတတ် ကုန်းထွက်ကာ ဆင်းပြေးသည်အထိ အကြောက်မွှန် သည်။ ကျင်းထဲ၌လည်း သက်သက်ကို တအားဖက်ထားကာ ဆတ်ဆတ် တုန်နေတတ်သည်။ သက်သက်က မကြောက်ရန် အထပ်ထပ်အားပေးနေရ သည်။ လှအတွက် ကြောက်အားကြီးပြီး ဒုက္ခဖြစ်မှာကိုပဲ စိုးပူနေရသည်။ တစ်ယောက်က တရားလွန် သိပ်ကြောက်နေ၍ မိမိပါ အတူကြောက်နေရန် မဖြစ်တော့ဘဲ လှအတွက် လှရှေ့တွင် မကြောက်သလို သတ္တိဆောင်ကာ အကြောက်မှ သက်သာပါစေတော့ဟု ရဲပြနေရခြင်းဖြင့် တစ်စစ တကယ်ပင် သက်သက်မှာ ရဲသွားတော့သည်။ ရဲလွန်းအားကြီး၍ လှကပင် အပြစ်တင်ရ တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ထင်သားပဲ၊ လှမရှိရင် သက်သက် ကျင်းထဲဆင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဆင်းလိုက်ရောပေါ့ သက်သက်ရယ်၊ ဒါလောက်တောင် အတင့်မရဲပါနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက်သက်သည် လှအား မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေလျက် စကားဆုံးအောင် နားထောင်ပြီးမှ “ဒါနဲ့ နေရာကျခဲ့တယ် မဟုတ်လားလှ ́ဟု မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှမှာ “နေရာကျခဲ့တယ် မဟုတ်လား”ဟု မေးလိုက်သော မေးခွန်းကို ရုတ်တရက် မပြောရက် မဖြေရက်နိုင်ချေ။ ရုတ်တရက် မဖြေရက်၍ တွဲလောင်း ကျနေသော ခြင်ထောင်စကို လှမ်းဆွဲသိမ်းကာ ခြင်ထောင်မိုးပေါ်သို့ လုံးထွေး တင်ရင်း လည်လာသော မျက်ရည်စကို သက်သက်မမြင်စေရန် ထိုခြင်ထောင်ရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအသံမတုန်ရီစေချင်ခါမှ လှအသံမှာ သိသိသာသာ တုန်တုန်ရီရီကြီး ထွက် သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဦးမြကြီး ပေးလိုက်တဲ့ ငွေထုပ်ကြီး ကျပျောက်သွားတယ် သက်သက်ရယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက်သက်၏ အသံသည် နာကြည်းသဖြင့် ဆွေးမြည့်နေသော အက်သံမျိုးဖြင့် ရှည်လျားစွာပင် ဆွဲမြည်သွားသည်။ ကြေကွဲစရာ ပိုကောင်းနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e လှမှာ ဖွင့်မပြောရခင်ကသာ မငိုမိအောင် ချုပ်တည်းထားနိုင်လျက် ဖွင့်ပြောလိုက်ပြီးသည့်နောက် တစ်စက်ကလေးမျှ ချုပ်တည်း၍ မရနိုင်ဘဲ မျက်ရည်များ တပေါက်ပေါက်ကျလာကာ ခေါင်းကို ငုံ့မြဲပင် ငုံထားရင်း ရှိုက်၍ ငိုနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှငိုနေတော့မှ သက်သက်သည် လှထံမှ မျက်လုံးကို ခွာလိုက်ကာ လေးလံစွာဖြင့် ပြန်မှိတ်ထားလိုက်သည်။ အမှန်စင်စစ် လှနှင့်သာ အတူတူရော၍ သက်သက်ပါ ငိုလိုက်ချင်သည်။ ဖြစ်လာသည့် အဖြစ်က ငိုချင်စရာကောင်းလှ သည်။ တစ်ပူပေါ် နှစ်ပူဆင့်လာသော ဒုက္ခကြီးမှာ ငိုဖို့ရာပင် ရှိတော့သည်။ ငိုရမှာလည်း အခက်၊ ပိုမို စိတ်မကောင်းမှာ မဖြစ်စေချင်ခြင်းကြောင့် လှနှင့် ရော၍ မျက်ရည်မကျမိစေရန် အောင့်အည်းချုပ်တည်းနေရသည်။ အတွင်းကျိတ် ကြိတ်မှိတ် ပူဆွေးခံစားနေရသော အသွင်မှာ ပေါ်နေကာ တစ်မျက်နှာလုံး ညိုမည်းနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက်သက်မှာ တစ်စုံတစ်ရာ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားခြင်းကြောင့် လှသည် ဖျတ်ခနဲ သက်သက်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်သွားရှာကာ ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်စွာ ဆွေးလောင်နေသော ပုံပန်းကို ကြာ ရှည် မကြည့်ရက် မရှုရက်လျက် “သက်သက်ရယ်... ́ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်ကာ ပူချစ်နေသော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက်သက်၏ မျက်လုံးများသည် မပွင့်တပွင့် ပြန်ပွင့်လာသည်။ ခြေရင်းဘက်သို့ ခပ်စင်းစင်း စိုက်ထားလျက် ငြိမ်သက်စွာ ဖြစ်နေပြန်သည်။ ရင်တစ်ခုသာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် လှုပ်ရှားလျက် ရှိသည်။ စိုက်မိစိုက်ရာ စိုက်ထားသော အသက်ထွက်လုထွက်ခင် လူမမာရုပ်နှင့် တူနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e သက်သက်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ သက်သက်မှာ ဆက်မပြောနိုင် တော့ဘဲ ငိုင်လှိုင်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက်သက်သည် လှ ဝင်လာကတည်းက ပျော်ပျော်ပါးပါး ဆူဆူ ညံညံ ပြေးဝင်မလာ၍ နေရာမကျခဲ့ခြင်းကို ရိပ်မိသော်လည်း ငွေထုပ်ပါ လုံးလုံး ကျပျောက်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု မတွေးမထင်မိခဲ့ချေ။ လှကိုလည်း အပြစ် မတင်လိုပေ။ အကြောက်ကြီး ကြောက်ပြီး လူပါ အန္တရာယ်မဖြစ်သွားတာပင်တော်ပါသေးရဲ့ဟု အောက်မေ့ရတော့သည်။ မိမိတို့နှစ်ယောက်စလုံး၏ ကံတူ အကျိုးပေး၊ ဘဝဆိုး၊ အဖြစ်ဆိုးကိုသာ အကြောင်းချလျက် တစိမ့်စိမ့်ကြေကွဲ လျက် ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှာလို့ မတွေ့တော့လေ စိတ်ညစ်လိုက်တာမှ သက်သက်ရယ် သေချင်ရော။ စောစောက ဗုံးထဲ ပါသွားရင်လည်း အကောင်းသား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အို...လှရယ်၊ ဘယ်လို ပြောလိုက်တာလဲကွယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှ၏ ရှိုက်သံ ငိုသံတို့သည် ရင်ထုမနာကြီး ဖြစ်သွားသော သက်သက်၏ အသည်း နှလုံးကို လာ၍ ရိုက်ခတ်နေကြသည်။ သက်သက်သည် ရင်ကို လက်ဖြင့် ဖိလျက် လှဘက်သို့ စောင်းလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဦးမြကြီး မျက်နှာကို လှ မကြည့်ဝံဘူး သက်သက်ရယ်၊ သူ့ မျက်နှာကို ဘယ်လို ကြည့်ပြီး ဘယ်လိုလုပ် ပြောရမှာလဲ၊ ဒါကြောင့် သေချင်တာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါဖြင့် သူတို့အိမ်ကို လှ ဒီအကျိုးအကြောင်း သွားမပြောရသေးဘူးပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘယ်လို ပြောရမလည်း သက်သက်ရယ်၊ လှဖြင့် စဉ်းစားလို့ မရတော့ ဘူး၊ ယုံမှ ယုံပါ့မလားလို့ ဆိုတာကလည်း တစ်ချက်၊ ယုံပါရင်လည်း သူတို့မှာ ဘာမှ ရှိရှာတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီအဘိုးကြီး ရိုးသားတာ ယုံကြည်လွန်းလို့သာ ရန်ကုန်က လူတွေက ဝယ်ထားပါဆိုပြီး ငွေပေးလိုက်ကြတာ၊ လှတို့ ဘယ်လိုလုပ် စိုက်လျော်ကြမလဲ၊ လှတို့မှာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှမှာ ရှေ့သို့ မဆက်နိုင်တော့ဘဲ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလျက် နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက်သက်မှာ လှကို မမြင်တော့ဘဲ လှငိုသံကို မကြားတစ်ချက် ကြားတစ်ချက်နှင့် နှုတ်ခမ်းကို ပြတ်လုမတတ် ကိုက်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထပ်ဆင့်၍ ပုတ်ရိုက်လိုက်ခြင်း ဒဏ်ကို ရုန်းကန်နိုင်ကြပါ့မလားဟု စိတ်အား လျော့ကျသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိမိက အားလျော့နေလျှင်“လှ”မှာ ကိုးကွယ်ရာ မရှိအောင် အားငယ် ၍ သွားပေတော့မည်။ နဂိုကလည်း စိတ်ပျော့ လူပျော့ ဖြစ်၏။ အရာရာတိုင်း သူ့အစွမ်း သူ့အစ မသုံးတတ်။ မိဘများ မရှိမှ ပို၍ အားငယ်နေတတ်လျက် သက်သက်ကိုသာလျှင် တွယ်တာ အားကိုးနေကာ အစစအရာရာ စိတ်ကူး စိတ်သန်း မရှိလှသည့် ကလေးတစ်ယောက်နှင့် မခြားနားဘဲ ဘဝ၏ ဖိနှိပ်မှုကို အရှုံးပေးမည့်သူကလေး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e'သက်သက်ရေ၊ မလှအေးတို့က သူတို့ကားကို နှစ်ထောင် ရရင် ရောင်းမယ်၊ အမြတ်ရအောင်စပ်လို့ ပြောထားတာလေ၊ ဟော...အခု ဦးမြကြီး နဲ့တွေ့ခဲ့တယ်။ ရန်ကုန်က သူ့ကျေးဇူးရှင်တွေက ကားလိုချင်နေသတဲ့၊ လှက နှစ်ထောင့်ငါးရာလို့ ပြောခဲ့ပြီ၊ ငါးရာ မြတ်တော့မှာ သေချာတယ်၊ သူနက်ဖြန် ငွေ သွားယူမတဲ့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယမန်တစ်နေ့က ဝမ်းသာအားရကြီးဖြင့် ရွှန်းရွှန်းဝေပြောခဲ့သလောက် ယနေ့တွင် ဒူးပေါ်မေးကလေးတင်၍ တရှုပ်ရှုပ်ငိုကြွေးနေသော လှအဖြစ်မှာ သနားစရာ ကောင်းနေတော့သည်။ ဝမ်းသာစရာရှိလျှင် သူ့လောက် ဝမ်သာတတ်သူ မရှိ၊ ဝမ်းနည်းစရာရှိလျှင် သူ့လောက် ဝမ်းနည်းတတ်သူလည်း မရှိ၊ လှသည် တရှုပ်ရှုပ်ငိုနေရာမှ သွားလေသူ မိဘများကို တမ်းတကာ အားရပါးရ ငိုကြွေးနေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တိတ်ပါ လှရယ်၊ ကံစီမံတဲ့ အတိုင်းပဲပေါ့၊ လှ ငိုနေတော့ သက်သက် ဘယ်လို ကြံရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လျက် ရှိုက်ကာ ရှိုက်ကာဖြင့် ““ဦးမြကြီးကို လှ ဘယ်လို ပြောရမှာလဲဟင်”ဟု မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လှချည်း သွားပြောလို့ မဖြစ်ပါဘူး၊ သက်သက်ပါ လိုက်ပါ့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သက်သက် ထမှ မထနိုင်ဘဲဟာ ဘယ်လိုက်လို့ ဖြစ်မလဲ အအေး မိမှာပေါ့၊ လှ ဘယ်လိုပြောရမယ်ဆိုတာသာ လှကို သင်ပေးလိုက်ပါ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက်သက်မှာ လှကို တွေ၍ ကြည့်နေလျက် ပြီးမှ ပြုံးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “လှ သွားလို့ မဖြစ်ပါဘူး၊ အရိပ်အဆင် ကြည့်ပြောရမှာ၊ သူတို့က\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးမြကြီး အိမ်ကလေးကို ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ မြင်ရလျက် ဦးမြကြီး ကိုယ်တိုင် အိမ်တွင် ထွက်ရပ်ကာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မျှော်နေမှန်း တွေ့ကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e( သက်သက်မှာ မောဟိုက်လာသည်။ ခြေတစ်လှမ်းနှင့် တစ်လှမ်း ခွန်အားညှစ်ထုတ်ကာ လှမ်းသွားရသဖြင့် ကတုန်ကယင် ဖြစ်နေသည်။ မျက်လုံး များမှာ ပြာသွားလိုက်၊ ပြားသွားလိုက်၊ စိတ်နှင့် ဇွဲမှာ ကြိမ်နှင့်တို့နေသကဲ့သို့ နှေးကွေးတိုင်း တို့နှင်ပေးနေ၏။ လှက ဘေးမှဖေးမ၍ တွဲလာသည်။ အသက် ရှူသံပြင်းလာလျှင် လှခြေထောက်များမှာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ ညှိုးငယ်သော မျက်နှာလေးဖြင့် သက်သက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သက်သက်က ဆက်၍ လှမ်းသည်။ သူ့ဟာသူလည်း စိတ်မကောင်း၊ သူဒုက္ခပေးတာဟု သက်သက် ကို သနားမိသည်။ လမ်းတွင် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောကြ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုက္ကိုပင်အနီးရောက်လျှင် သက်သက်သည် ခေတ္တရပ်နားမည်ပြုပြီး မဟန်နိုင်၍ ထိုင်ချလိုက်သည်။ အသက်ကို ပြင်းစွာရှူလျက် မောကြီးပန်းကြီး “လှ-ဟိုမှာ ဦးမြကြီး သွားသာခေါ်ချေတော့၊ သက်သက်မောပြီ၊ ဒီနားကို ခေါ်လာကွယ်”ဟု ကတုန်ကယင်ပြောရင်း ရင်ထဲက တလှပ်လှပ်ကြောင့် မျက်လုံးကို စုံမှိတ်ထားလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒုက္ခဖြစ်နေကြရတဲ့အထဲ ဒုက္ခတစ်ခု ပိုလာပြန်ပြီ ဦးရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e  “အင်း...ဘယ်လို ဖြစ်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးမြကြီးသည် သက်သက်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ဆောင့်ကြောင့်ထိုင် ချကာ သက်သက်၏ မျက်နှာကို ပြူးတူးပြဲတဲကြည့်၍ မေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဦး လှကို ပေးလိုက်တဲ့ငွေဟာ မလှအေးတို့အိမ်ဆီ သွားတုန်း စောစောက ဗုံးလာကြဲတာ လမ်းမှာမိပြီး ကျောင်းထဲဝင်ပုန်းတာ၊ အနားနီးတာနဲ့ လှက နေရာရွှေ့ပြေးရင်း ငွေထုပ် ဘယ်ကျခဲ့မှန်း မသိဘူးတဲ့၊ ရှာလို့ မတွေ့ တော့ဘူး ဦးရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးမြကြီးမှာ ရုပ်သေးထဲက အရုပ်အတိုင်း ဇက်ကျိုးကာ ခေါင်းငိုက် စိုက်ကျသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက်သက်ဘေး၌ ထိုင်နေသော လှမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေလျက် လက်ညှိုးကလေးနှင့် မြေကြီးကို တွင်တွင်ခြစ်ကာ ရင်ထဲ၌ ဖိုရှိုက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက်သက်သည် မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကို ချီကာ တုဏှိဘာဝေပြုလျက် ပေတစ်ရာကို ငေးစိုက်လျက် နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးမြကြီးသည် တစ်ခဏ ငြိမ်သက်လျက် ဇက်ကျိုးနေရာမှ မျက်နှာကို မော့၍ မျက်နှာတွင် စို့လာသောချွေးကို လက်ဖဝါးကြီးဖြင့် ပွတ်လိုက်၏။ ပြီးမှ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“စိတ်မကောင်းလိုက်တာ သက်သက်ရယ်၊ ဦးလည်း ဒုက္ခပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးမြကြီးမှာ များစွာပင် အကျပ်ကြုံလျက် အခက်တွေ့သွားသည်။ လူကိုယုံလျက် ငွေထုတ်ပေးလိုက်သူတို့အား မျက်နှာအပြရခက်မည့်အကျပ်ကို ကလေးမတွေ သိပါလေစဟု အောက်မေ့မိသည်။ ကားဝယ်ပေးရန် ငွေထုတ် ပေးလိုက်သူများမှာ ဦးမြကြီး၏ ကျေးဇူးရှင်များ ဖြစ်ကြ၏။ ဆင်းရဲလှသော ဦးမြကြီးတို့ မိသားအိမ်ထောင်တစ်စုကို ငွေ ၂၀ဝိ\/-၊ ၃ဝဝိ\/-မျိုး ငွေတိုး မယူ ထုတ်ပေးမစကြကာ သူတို့ ထုတ်ပေးသောငွေဖြင့် ဈေးရောင်း၍ အသက် မွေးနေကြရသည်။ ထုတ်ပေးသောငွေကို ပြန်ဖဲ့မဆပ်နိုင်အောင် ကသီလင်တ နိုင်နေကြလျက် နောက်ထပ် ၅ဝိ\/-မျိုး၊ ၁ဝဝိ\/-မျိုး ထုတ်ပေးမစရန် တောင်းပန် ရဦးမည့် ဆဲဆဲမှာ ကားဝယ်ပေးရန် ယုံယုံကြည်ကြည် ထုတ်ပေးလိုက်သည့် ငွေ ၂၅ဝဝိ\/-ပျောက်ကြောင်း သွားပြောရမည့် အဖြစ်လောက် ဆိုးရွားတာ မရှိဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သက်သက်တို့ ဘယ်နည်းနှင့်မျှ စိုက်မလျော်နိုင်မှန်းသိ၍ သာ၍ စိတ်ပျက်မိသည်။ သက်သက်နှင့်လှတို့မှာ မိမိမျက်စိအောက် တွင် ချမ်းချမ်းသာသာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြကာ မမျှော်လင့်ဘဲ ဒုက္ခဘုံကြီးထဲသို့ ကျရောက်သွားကြလျက် ညှိုးငယ် ဆင်းရဲသွားကြပုံမှာ သေခါနီးအရွယ် မိမိ အဖို့ တရားရစရာကောင်း၍ သံဝေဂပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှသည် လက်ထဲက ခဲကလေးကို ပစ်လိုက်ကာ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ပွတ်လျက် ““ဦးကြီးကိုတော့ ရန်ကုန်ကလူတွေက ယုံတော့မှာ မဟုတ်တော့ ပါဘူး”ဟု စိတ်မကောင်းဖြစ်သည့်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟာ...မပြောနဲ့တော့ လှရယ်၊ ဦး ဘယ်လိုလုပ် ပြောရမယ်တောင် မသိတော့ဘူး၊ လှကိုလည်း အပြစ်တင်စရာ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးမြကြီးသည် စကားကို မဆက်ဘဲ ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်နှာတစ်မျိုးပြောင်းသွားလျက် “ဒီက နေပူပါတယ်ကွယ်၊ အိမ်ထဲမှာ အေးအေးဆေးဆေး ပြောကြ ကြံကြရအောင် လာကြကွယ်...”ခေါ်ကာ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ သက်သက်မှာ လှကိုတွဲလျက် မထနိုင် ထနိုင် ထလိုက်ကာ ဦးမြကြီး နောက်သို့ တရွတ်တိုက် လိုက်ပါသွားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဓနိတဲကလေးရှေ့သို့ ရောက်ကြသည့်အခါ ကလေးကလေးကို ခါးတွင် ခွင်လျက် ထဘီရင်ရှားထားသော ဦးမြကြီး၏ ဇနီး ဒေါ်ဖော့က ဖျာပျာသလဲပင် ဖျာစုတ်ကလေး တစ်ချပ်ကို ခင်းပေးရန် ဆွဲယူလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“လှတို့ပါလား၊ ကား နေရာကျခဲ့ရဲ့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ဒေါ်ဖော့မှာ ဟောဟောဒိုင်းဒိုင်းကြီး ပြောတတ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏နက်ပြောင်သော မျက်လုံးကြီးသည် ပြူးကျယ်နေသည်။ ကြမ်းတမ်းသော ကိုယ်ကာယမှာ ဆင်းရဲခြင်းဒဏ်ကို ပယ်ပယ်နယ်နယ်ကြီး ခံထားရပုံ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလှသည် စကားမပြော၊ သက်သက်ကလည်း စကားမပြော လမ်းဘက် သို့ မျက်နှာမူထိုင်လိုက်ကြကာ ငြိမ်နေကြသည်။ ဦးမြကြီးက ဒေါ်ဖော့အား ဖြစ်ပုံ အကျိုးအကြောင်းစုံ အတိုချုံးကာ ပြောပြလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အမယ်လေးတော်...ဖြစ်မှ ဖြစ်ရလေ၊ သူတို့လည်း ဒုက္ခပဲ၊ ကျုပ်တို့ မှာလည်း ဒုက္ခပါပဲ လှရယ်၊ သေများ သေချင်ပါတယ်၊ သေသေချာချာ ရှာရဲ့ လားကွယ်...”အဒေါ်တို့ကို ယုံကြည်တော့မှာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ အဒေါ်တို့မလည်း သူတို့က လွဲပြီး ဘယ်သူမှ အားကိုးစရာရှိတာမဟုတ်...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒေါ်ဖော့မှာ ပြောရင်းဆိုရင်း မျက်ရည်တွေ ကျလာသည်။ လှမှာ ငါ့နေရာမှ ပို၍ ငုံသွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသက်သက်မှာ အကြံရကျပ်အိုက်လျက် စိတ်ညစ်ညူးလှသည်။ ငွေ ၂၅ဝဝိ\/- လောလောဆယ် ရှာကြံရေးမှာ လမ်းစကို မမြင်ဘဲ ရှိ၏။ ချေးငှား ပေးစရာလည်း မမြင်။ ဆင်းရဲတာနှင့် တစ်ချက်တည်း အဖက်မလုပ်ချင်၊ အယုံအကြည်မရှိချင်ကြသော ဤလောက၌ မည်သူက ငွေနှစ်ထောင့်ငါးရာကို အသားလွတ်ချေးမည်နည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပေါင်စရာ၊ ရောင်းစရာပစ္စည်းဆို၍ “လူ”ပဲပေါင်စရာ၊ ရောင်းစရာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ခုနေများ လူကို အပေါင်ခံသည့်နေရာ၊ လူကို ဝယ်သည့် နေရာမျိုးရှိလျှင် ငွေ ၂၅ဝဝိ\/-သာလျှင်ရပါစေ ထိုနေရာသို့ ဘာမျှ မစဉ်းစားဘဲ တစ်ဟုန်တည်း ပြေးသွားချင်သောစိတ်ပင် ပေါက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e““ဦးကြီး၊ ရန်ကုန်ကို ဘယ်တော့ သွားမလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဦးမြကြီးမှာ မျက်နှာပျက်လျက် အဖြေမပေးဘဲ ဆိတ်ဆိတ်လုပ်နေ သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဖိန်းနွှဲခါလောက်မှ သွားပါ ဦးရယ်၊ ဒီနေ့တစ်ရက်၊ မနက်ဖြန် တစ်ရက်၊ သန်ဘက်ခါတစ်ရက် ဒီရက်မှာ သက်သက်တို့လည်း ကြံပါရစေဦး၊ သက်သက်တို့ အခက်အခဲထက် ဦးကြီးတို့ရဲ့ အခက်အခဲကို ပိုပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိတယ်၊ သက်သက်တို့ တတ်နိုင်သမျှ ကြံပါဦးမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကြံပါ သက်သက်ရယ်၊ သက်သက်တို့မှာ မရှိပေမဲ့လည်း မျက်နှာ ကြီးတွေနဲ့ သိပါတယ်၊ အဒေါ်တို့ ဆိုတာကတော့ ဒီငွေမျိုး ဒီဘဝမှာ ဘယ်မှာ မှ ဆွဲလို့ လွဲလို့ ရမှာမှ မဟုတ်တာချည်း၊ ခုလို ဖြစ်ရတာလေ အဒေါ်နည်းနည်းမှ စိတ်မကောင်းဘူး၊ သက်သက်တို့ ဒုက္ခလည်း မကြည့်ရက်ပါဘူး၊ ဘုရားစူးပါစေရဲ့၊ အဒေါ်တို့မှာများ လျော်စရာရှိရင်လေ သက်သက်တို့၊ လှတို့ကို သက်ညှာပြီး လျော်လိုက်မှာပါအေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမျက်စိမလှ မျက်နှာမလှနှင့် တောင်းပန်တိုးလျှိုးလျက် တစာစာ ပြောနေသော ဒေါ်ဖော့အား စူးစိုက်ကြည့်လျက် လှမှာ အနေရ အထိုင်ရ\u003c\/p\u003e","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45698730164373,"sku":"","price":10000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_05f44b2f-1943-4539-be87-c591452c515d.jpg?v=1768383237"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-သွေး-1","title":"သွေး","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e\u003cspan lang=\"MY\"\u003e-------------------------------------\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၉၆၇ မေလ ၉ ရက်နေ့ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရန်ကုန်လေဆိပ် ဆင်းရန် ခါးပတ်ပတ်ရပြီ ဆိုကတည်းက ယုမိစံ ရင်ခုန်နေသည်။ လေယာဉ်မှန်ပေါက်မှ မြင်သမျှ၊ တွေ့သမျှ အရာတွေကို ငုံ့ကဲ၍ ကြည့်သည်။ နိမ့်၍နိမ့်၍ ကျသွားတိုင်း မြေပြင်နှင့် နီးတော့မည့် အသိဖြင့် ဖိုလိုက် လှိုက်လိုက်သည်မှာ ရင်ထဲ၌ မငြိမ်သက်နိုင်အောင် လှုပ်ခါ လျက် ရှိသည်။ လေယာဉ်ဘီးနှင့် မြေကြီးနှင့် ပွတ်ထိသွားသော အခါ၌ “ဘိရုမာ”ဟု ရင်မှ တ ဆို ခေါ်လိုက်မိသည်။ တစ်ညလုံး၊ တစ်နေ့လုံး စီးခဲ့ရသော လေယာဉ်ခရီး၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများမှာ ဘယ်လိုပျောက်ပျက်သွားမှန်းပင် မသိလိုက်လျက်။ ဘယ်က ဘယ်လို ဝင်ရောက်လာ ကြမှန်း မသိနိုင်သည့် အားအင်အပြည့်ဖြင့် “ဘိရုမာ”ဟု အားရှိပါးရှိ တခေါ် မိခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေယာဉ် ရပ်လိုက်သောအခါ ယုမိစံ၏ ဖြူစင်ဝင်းပလျက်ရှိသော မျက်နှာကလေးသည် ခရီးသည်အားလုံးထက် ရွှင်လန်း ချိုမြလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယုမိစံမှာ အသက် ၃၀ ခန့်ရှိမည်။ ဦးထုပ်အဖြူ၊ ဂါဝန်အဖြူ၊ လက်အိတ်အဖြူ၊ ဖိနပ်အဖြူ ဆင်မြန်းထား၍ တစ်ကိုယ်လုံး ဖြူဆွတ် နေသည်။ ပန်းရည်ဖျော့ ဖျန်းပက်ထားသော မျက်နှာပေါ်၌ ဖြောင့်တန်း သည့် နှာတံနှင့် မျက်ခုံးသွယ်သွယ်တို့သည် ထင်းခနဲ မြင်မိအောင် လှပ ပေါ်လွင်လျက် ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂျပန်အမျိုးသမီးဆို၍ အရပ်ပုသည့် အချိုးအစား မဟုတ်။ မနိမ့် မမြင့်၊ မဆူ မကြုံ၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ဖန် တင့်တယ် ပြေပြစ်ခြင်း ရှိသည်။ အရောင်အဆင်းထွက်၍ ရွှန်းစို တောက်လဲ့နေသော မျက်လုံးအစုံတို့သည် ထူးခြားစွာ ထင်ပေါ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခရီးသည်တွေ နောက်ဆုံးမှ ဆင်းလာရသည်။ လေယာဉ် အပေါက်ဝ မှ ဆီး၍ တိုက်လာသော လေညင်းကလေးသည် လတ်ဆတ်ချိုမွှေးနေသည်။ လေချိုမွှေးကို ရှိုက်၍ရှုလျက် ဟိုဟိုသည်သည် ရှုမျှော်ကြည့်ရင်း လေယာဉ် ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘိရုမာ။ ယုမိစံ ရောက်ချင်လှသော မြန်မာပြည်သို့ ရောက်လာရ ပေပြီ။ ယနေ့ညနေ နေကလေးကလည်း ချိုသာသည်။ ကောင်းကင်မှာလည်း တိမ်စင် ကင်းပလျက် ဝင်းလှနေသည်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယုမိစံ ခြေနှင့် ထိလိုက်သော မြန်မာ့မြေပြင်ကြီးသည် ယုမိစံကို လှိုက်လှဲစွာ လက်ခံလျက်၊ ဆီး၍ ပွေ့ကြိုလိုက်သည့်နှယ် ရင်ဝယ် နွေးထွေး ချမ်းမြေ့သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေဆိပ် အဆောက်အအုံ ရှိရာသို့ သူလျှောက်လာပုံမှာ သွက်လက် ဖျတ်လတ်ကာ မျက်လုံးအစုံသည် အထူး တောက်ပနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနဖူးပေါ်သို့ ဖရိုဖရဲ ကျလာသော ဆံစများကို ခေါင်းပင့်၍ ဖယ်ရှား ပစ်လိုက်ကာ လေဆိပ်အဆောက်အအုံပေါ်မှ လူအုပ်ကြီးကို လှမ်းမျှော် ကြည့်လိုက်သည်။ ယောက်ျား မိန်းမ၊ လူကြီး လူငယ် ပါဝင်သော လူအုပ် ကြီးသည် သူ့ကို ဆီး၍ပဲ ကြိုနေကြသယောင်ယောင်။ သူနှင့် အလွန် နီးစပ်သော ဆွေများ မျိုးများသဖွယ် အောက်မေ့ ထင်မှတ်မိကာ၊ ခင်မင် တွယ်တာ စိတ်ထားနှင့် တစ်ခါမှ မသိ မမြင်ဖူးသူတို့ကို လှမ်း၍ ပြုံးလိုက်၊ ကြည့်လိုက်ဖြင့် လေဆိပ် အဆောက်အအုံထဲသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာပြည်သို့ ရောက်လာပေပြီ။ မြန်မာပြည်သို့ လာခဲ့လေသော သူ၏ ရည်မှန်းချက်များ အောင်မြင်ခြင်း ရှိမှသာ လာခဲ့ရကျိုး နပ်မည်ဖြစ်ကြောင်း တွေးမိ၍ ရင်တအေးအေး ဖြစ်မိသည်။ တစ်နေ့နေ့တော့ မြန်မာ ပြည်ကို ရောက်အောင်သွားမည်။ ဒီနိုင်ငံကို ရောက်ရမည်ဆိုသော ယုံကြည် ချက်သည် ၁၅ နှစ်သမီးအရွယ်က စခဲ့လေသည်။ မြန်မာပြည်မှ ရွှေတိဂုံ ဘုရားပုံတော်ကို စတွေ့ဖူးသည့်နေ့က မြန်မာပြည်သို့ ရောက်နိုင်အောင် ရွှေတိဂုံစေတီတော်၏ တန်ခိုးတော်ဖြင့် ခေါ်ယူပါရန် စိတ်၌ ဦးညွှတ်၍ ဆုတောင်းခဲ့မိဖူးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရည်ရွယ်ချက် ကြီးမားခဲ့သည့်လျှောက် တက္ကသိုလ်ဒီဂရီများ ရရှိ ပြီးနောက်၊ ဂျပန်ပြည် အိုစကာမြို့ နိုင်ငံရပ်ခြား လေ့လာရေး တက္ကသိုလ်ကျောင်းကြီး၌ မြန်မာစာကို အဓိကထား၍ ဆက်လက် သင်ကြားခဲ့သည်။ လေးနှစ် သင်ခဲ့ရလျက် ဘီအေ အဆင့်မျိုးရှိသော ဒီဂရီကို ရရှိအောင် ကြိုးစား ခဲ့လေသည်။ ထိုတက္ကသိုလ်မှ ဒီဂရီရရှိပြီး ဘာသာဗေဒ ပညာရပ်ကို အမ်(မ်)အေ အဆင့်မျိုး အောင်သည်အထိ သင်ကြားပြီးသည့်နောက် ကျောင်းဆရာမ ခေတ္တလုပ်ရင်း ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်၌ မြန်မာစာ ဘွဲ့လွန်သင်တန်း တက်နိုင် ရန် တစ်နည်းတစ်လမ်း ကြံစည် ကြိုးစားနေဆဲတွင်၊ ကံကောင်းထောက်မ စွာဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံရှိ နိုင်ငံခြားဘာသာသင် သိပ္ပံကျောင်းမှ ဂျပန်စာပြရန် ကထိက ဆရာအလုပ်ကို ရရှိခြင်းကြောင့်၊ မြန်မာပြည်သို့ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂျပန်ပြည်မှ မထွက်မီ မြန်မာပြည်သို့ သွားရမည့် အရေးကား ယုမိစံ အတွက် မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် ရင်တဖိုဖို ဖြစ်လျက်ရှိတော့သည်။ ၁၅ နှစ်သမီး အရွယ်ကစပြီး မြန်မာပြည်သို့ ရောက်ချင်လှသော ဆန္ဒမှာ ကြီးမားလှသည့်အလျောက်၊ တစ်နေ့နေ့ကို ရောက်အောင်သွားမည်ဟု ကြိမ်းဝါးလျက်သာ နေရသည်။ ထိုတစ်နေ့နေ့သည် ယခုလောက် အဆင်ပြေ လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု မထင်မိခဲ့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအင်္ဂလိပ်စကားဖြင့် လေဆိပ်အရာရှိ မေးသော မေးခွန်းကို ယုမိစံက မြန်မာစကားဖြင့် ဖြေကြားပြောဆိုသဖြင့် နိုင်ငံကူးလက်မှတ် စစ်ဆေးနေသော အကောက်အရာရှိသည် ယုမိစံ၏ မျက်နှာကို ခေါင်းမော့၍ ကြည့်မိ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယုမိစံ၏ ပစ္စည်းများ စစ်ဆေးနေခိုက် ယုမိစံကို လာ၍ကြိုသော ဂျပန်သံရုံးမှ အရာရှိတစ်ဦး အခန်းထဲသို့ ရောက်လာသည်။ ယုမိစံသည် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော ဂျပန်သံရုံး အရာရှိအား တစ်နိုင်ငံ၌ လာ၍တွေ့ရ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသော ကိုယ့်လူမျိုးချင်းဖြစ်၍ အားရဝမ်းသာ ခါးကလေးကို ကုန်း၍ ချိုပြုံစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသံရုံးအရာရှိက ယုမိစံကို ကြိုဆိုပြီး ယုမိစံ ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း နောက်တစ်နေ့မှ မြန်မာအစိုးရ ပညာရေးဌာနသို့ အကြောင်းကြားပေးမည် ပြောဆိုကာ ၎င်းတို့ နေထိုင်ရာ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေယာဉ်ကွင်းမှ ကားထွက်လာသည့်အခါ၌ ယုမိစံသည် သူ့ဖခင် မသေမီက ပြောသွား၍ မှတ်သားထားသော စကားလုံးများကို စိတ်ထဲက ရွတ်ဆိုကြည့်သည်။ မင်္ဂလာဒုံ၊ ပဲခူး၊ ဘုရားလေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယုမိစံက မင်္ဂလာဒုံနေရာကို မေးသဖြင့် သံရုံးအရာရှိက မင်္ဂလာဒုံ ဘက်သို့ ပတ်မောင်းသွားကာ စစ်တပ် အဆောက်အအုံများကို ပြမောင်း သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယုမိစံသည် မင်္ဂလာဒုံမှအပြန် တပ်အဆောက်အအုံတွေကို ငေးမော ကြည့်လာသည်။ စစ်ကာလအတွင်း သူ့ဖခင် နေထိုင်သွားသော ဤတပ်မြေ၌ ဘယ်နေရာ ဘယ် အဆောက်အအုံ များတွင် နေထိုင်သွားပါလိမ့်ဟု မျှော်ရမ်း ကြည့်ရှု လိုက်ပါလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယုမိစံ၏ ဖခင် မေဂျာယူရှီးဒါးမှာ သံချပ်ကာ ကားတပ်မှ ဗိုလ်မှူး ဖြစ်သည်။ မြန်မာပြည် စစ်ကာလအတွင်း မင်္ဂလာဒုံ၌ တပ်စွဲထားခိုက်၊ ဂျပန်ပြည်ရှိသူ၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးကလေး ယုမိစံ ၅ နှစ်ပြည့်မြောက် အထိမ်းအမှတ်အတွက် သူ့ဓာတ်ပုံကို မင်္ဂလာဒုံ၌ ရိုက်၍ ပေးပို့လိုက်သည်။ ဓာတ်ပုံနှင့် ပူးတွဲလျက် “မင်္ဂလာဒုံမှ”အမည်ရှိ စပ်ဆိုရေးသား ပေးပို့လိုက်သော ကဗျာကလေးတစ်ပုဒ်သည် ယုမိစံ ယခု အသက်အရွယ်အထိ အသည်းစွဲအောင် အလွတ်ရတုန်းပင် ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယုမိစံသည် ဖခင် ရေးစပ်ပေးသော ကဗျာကို စိတ်ထဲက ပြန်၍ ရွတ်ဆိုကြည့်သည်။ မသိမသာ ခါးကလေး ညွှတ်ကိုင်းလျက် ဖခင် နေထိုင် သွားခဲ့ဖူးသော အရပ်ဒေသကို အရိုအသေ ပြုလိုခြင်းကြောင့် မျက်လုံးကလေး များ မှိတ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယုမိစံ၏ ရှည်လျား ကော့ပျံနေသော မျက်တောင်များသည် ဖောင်းမို့ နေသော မျက်ခွံများကို မိုးယှက်သွားကာ ငြိမ်သက်စွာ တိုင်တည်ဆုတောင်း လျက် ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယုမိစံ၏ဖခင် မေဂျာယူရှီးဒါးမှာ ကဗျာစာပေနှင့် ပန်းချီအနုပညာ ဘက်တွင် ထူးချွန်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဂျပန်ပြည် အိုစကာမြို့၌ ယုမိစံကို ဖွားမြင် ပြီးပြီးချင်း ဆေးရုံပေါ်၌ပင် ယုမိစံ၏မိခင် အသက်ပျောက် သွားရခြင်းကြောင့် မိတဆိုးဖြစ်သူ ယုမိစံကို အခါလည်အရွယ်တွင် ယုမိစံ၏ အဘိုး အဘွားများထံ၌ အပ်နှံခဲ့ကာ မြန်မာပြည်သို့ စစ်ထွက်လာရသူ ဖြစ်သည်။ ရောက်လေရာ အရပ်တိုင်းမှ သမီးကလေးကို တမ်းတလွမ်းဆွတ် မိတိုင်း ကဗျာစပ်ကာ အလွမ်းဖြေတတ်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမင်္ဂလာဒုံမှ ရိုက်ကူးပို့ဖူးသော မေဂျာယူရှီးဒါး၏ ဓာတ်ပုံမှာ ယုမိစံ၏ လက်ကိုင်အိတ်ထဲ၌ ပါရှိသည်။ အိတ်ထဲမှ ဓာတ်ပုံကို ထုတ်ယူ၍ ကြည့်ပြီး သံရုံးအရာရှိကို ထိုးပြလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်မ ၅နှစ်သမီးတုန်းက ကျွန်မအဖေ ဒီမင်္ဂလာဒုံ က ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ပို့လိုက်တဲ့ ဓာတ်ပုံ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသံရုံးအရာရှိသည် တအံ့တဩ ခေါင်းတညိတ်ညိတ်လုပ်၍ ဓာတ်ပုံကို ယူကြည့်သည်။ ဓာတ်ပုံမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာမြင့်၍ ဆေးရောင်များ မှိန်လျက် ရှိသည်။ ဟန်ပါပါ ဓားလွယ်ကိုချိတ်လျက် ဂျပန်စစ်ဝတ်စုံ အပြည့်ဖြင့် မလိုက်ဖက်လှအောင် သိမ်မွေ့နူးညံ့ထားသော အင်္ဂါရုပ်သည် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသည်။“အား... ခင်ဗျားအဖေက စစ်ဘက်က ပါလားနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “ဟုတ်ပါတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “အခု ဂျပန်မှာပဲလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယုမိစံ ဝမ်းနည်းရိပ် သမ်းနေသော မပြုံးတပြုံးလေး ပြုံး၍ “မရှိ ပါဘူး။ သေသွားပါပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မြန်မာပြည်မှာ သေတာလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e “မဟုတ်ပါဘူး၊ ဂျပန်မှာဘဲ သေပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသံရုံးအရာရှိသည် ဓာတ်ပုံကို ပြန်၍ စိုက်ကြည့်ပြီးမှ ယုမိစံအား ပြန်ပေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယုမိစံသည် ဓာတ်ပုံကို အိတ်ထဲသို့ ပြန်၍မထည့်မီ သူ့ဖခင် နေထိုင် သွားသော အရပ်သို့ သူ ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်းကို တိုင်တည်သော အကြည့်တစ်မျိုးဖြင့် စိုက်၍ကြည့်ပြီးမှ ပြန်ထည့်ထားလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအနောက်ဘက်ကောင်းကင်မှ ဝါရွှေသော နေခြည်တို့သည် မင်္ဂလာဒုံ လမ်းမပေါ်သို့ ပြေလျော ကျဆင်းနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကုန်းမြင့်ပေါ်၌ သစ်ပင်များ အုံ့ဆိုင်းနေသော ရွှေတဝင်းဝင်းဖြင့် ကျိုက်ကလို့ စေတီတော်ကို ရှေ့မှ တွေ့မြင်ရသည်။ ကျိုက်ကလို့တည်ရာ ကုန်းမြင့်သည် ဆိတ်ငြိမ်လျက် လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ကောင်းသော ရှုခင်းဖြစ်သည်။ ယုမိစံသည် စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာရင်း ဆန်းကြယ်သော သူ့ဘဝ အကြောင်းကို တွေးကြည့်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမြန်မာပြည်၌ ရှိနေသော သူ့သွေးက သူ့ကို ဒီနေ့ဒီရက် အရောက် လာဖို့ရန် ခေါ်နေ၊ စောင့်နေသကဲ့သို့ပင် သူ့စိတ်၌ ထင်မိသည်။ မြန်မာပြည်ကို ရောက်လာရလို့မှ သူ့သွေးနှင့် သူ မတွေ့ရဘူးဆိုလျှင် ခံပြင်းစရာ အလွန်ကောင်းတော့မှာပဲဟု အောက်မေ့မိပြန်သည်။ မြန်မာပြည်၌ ရှိနေသည် ဆိုသော သူ့သွေးကို သူတွေ့အောင် ဘယ်ပုံဘယ်နည်း ရှာဖွေရပါမည်နည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယုမိစံသည် မြန်မာပြည်သို့ မရောက်ရောက်အောင် ကြိုးစား၍ လာခဲ့ ရလေသောကြောင့် သူ့အား စီမံမည့် ကံကြမ္မာကို တဝေ့ဝေ့ တွေးရင်း၊ စဉ်းစားရင်း လိုက်ပါလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသံရုံးအရာရှိသည် အဆောက်အအုံ တစ်ခုဘက်သို့ ကွေ့ချိုးမောင်း သွားကာ ကားကို ထိုးရပ်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါ... ခင်ဗျား စာသင်ရမယ့် နိုင်ငံခြားဘာသာသင် သိပ္ပံကျောင်းပဲ။ အခုတော့ ကျောင်းပိတ်ထားသေးတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယုမိစံသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူ စာပြရမည့် ကျောင်းကို အပြင်မှရပ်၍ ကြည့်သည်။ ကျောင်းဝင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ် အေးချမ်းနေသည်။ စိမ်းမြသော မြက်ခင်းကို မျက်နှာစာပြုလျက် ရှည်လျားစွာ ဆောက်လုပ်ထားသော နှစ်ထပ်တိုက် အဆောက်အအုံ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤကျောင်း အဆောက်အအုံထဲ ပြင်သစ်၊ ဂျာမန်၊ ဂျပန်၊ တရုတ်၊ ရုရှနှင့် အင်္ဂလိပ်စာပေ ဘာသာစကားများ ပို့ချပေးခြင်းကြောင့် နိုင်ငံပေါင်းစုံ ယဉ်ကျေးမှုအမြုတေ ဗိမာန်သဖွယ် တင့်တယ်သော ဂုဏ်ကျက်သရေတို့ဖြင့် ပြည့်စုံနေသောကျောင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယုမိစံသည် ကျောင်းဝင်း အနေအထားနှင့်တကွ ကျောင်း အဆောက် အအုံ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မြင်ရုံဖြင့် နှစ်သက်သွားသည်။ ထုထည် ကြီးမားစွာဖြင့် ရှေးကျသော ဧရာမ အဆောက်အအုံကြီးကို တွေ့ရလျှင် တစ်မျိုး ဖြစ်ဦးမည်။ ယခုသော် ကျောင်းအဆောက်အအုံမှာ သပ်ရပ်ခန့်ညားလှပလျက် ခေတ်ဆန် သည့် အသွင်လည်းပေါ်ကာ ငြိမ်းချမ်းသော ရိပ်သာ အဆောက်အအုံကဲ့သို့ စိတ်၌ ထင်မှတ် နှစ်ခြိုက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤသိပ္ပံကျောင်း၌ ဂျပန်စာပေ၊ ဂျပန်စကား သင်ကြားကြမည့် မြန်မာ ကျောင်းသူကျောင်းသားများကို ယခုပင် တွေ့ချင်မြင်ချင်စိတ်များ ပြင်းပြသွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယုမိစံသည် သံရုံးအရာရှိကို ရွှေတိဂုံစေတီတော်သို့ ယနေ့ပင်လိုက်ပို့ ပေးပါရန် ပြောလိုက်သည်။ မြန်မာပြည်ကို စိတ်ဝင်စားရသည့် ၁၅ နှစ်သမီး အရွယ်၌ ရွှေတိဂုံစေတီတော်၏ ပုံတော်ကားကို ရှေးဦးစွာ တွေ့မြင်ခဲ့ဖူးခြင်းကြောင့် မြန်မာပြည်သို့ သူရောက်သည့်နေ့၌ပင် ရွှေတိဂုံစေတီတော် သို့ သွားရန် အားခဲလာခဲ့သည်။ သံရုံးအရာရှိက တစ်ဆက်တည်း ခေါ်ဆောင် သွား၍ ရွှေတိဂုံစေတီတော်ကြီး၏ ရင်ပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစေတီတော် ရင်ပြင်၌ ဘုရားဖူးများ ထူထပ် စည်ကားနေသည်။ ပြာလဲ့လဲ့ကောင်းကင်ကို နောက်ခံထားလျက် ရွှေတိဂုံစေတီတော်ကြီးကို ထက်ကောင်းကင် အလယ်၌ မားမားကြီး ဖူးတွေ့ရသည်မှာ မည်မျှ ကြည်ညို ဖွယ်ရာ ကောင်းကြောင်းကို ယုမိစံ သိရလေပြီ။ ရွှေတွေပုံ၍ ထပ်ထားသော ရွှေတောင်ကြီးအသွင်၊ လွန်စွာမှ သပ္ပာယ်တင့်တယ်ခြင်းရှိသဖြင့် စကားမပြော နိုင်လောက်အောင် ကြက်သေသေကာ ငြိမ်သက်ရှုမော ဖူးမြှော်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e- “ယုမိစံကို ခေါ်ယူသော ရွှေတိဂုံစေတီတော်ဘုရား၊ ယုမိစံ ယနေ့ ရောက်လာပါပြီ၊ ကန်တော့ပါပြီ၊ ယုမိစံ အလိုဆန္ဒအားလုံး အောင်မြင်ရန် ဆက်လက် စောင့်ရှောက် ကူညီပါဘုရား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယုမိစံသည် ငြိမ်သက်စွာရပ်နေရာမှ သူ့ခေါင်းထဲ၌ ဖြစ်ပေါ်လာသော ထိုဆုတောင်းကို မြန်မာစကားလုံးဖြင့် စီကာစဉ်ကာ စိတ်ဖြင့် ရွတ်ဆိုကြည့် သည်။ မြန်မာပြည်သို့ သူ ရောက်လာသောနေ့၌ ရွှေတိဂုံစေတီတော်ကြီး ကို လက်ယှက်မိုး၍ ပထမဦးဆုံး မြန်မာစကားဖြင့် လေ့ကျင့်ရှိခိုး ဆုတောင်း ကြည့်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစေတီရင်ပြင်တော်ကို တစ်ပတ်ပတ်၍ ကြည့်ကြသည်။ မြန်မာတို့၏ အနုပညာ ပန်းပုလက်ရာတို့သည် ယုမိစံ အံ့ဩ၍ မကုန်နိုင်အောင် ကြည့် စရာ၊ ရှုစရာများ တစ်ကုန်းတော်လုံး ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ ပန်းပုလက်ရာ တို့ကို ပြောင်မြောက်လှပါဘိဟု အထူးနှစ်သက်မိသည်။ မြင်မြင်သရွေ့ မြန်မာ့အနု ပန်းပုလက်ရာများကို လျှောက်ကြည့်လေသည်။ ကြွကြွရွရွ ရှိလှသော ကနုတ်ပန်း ရုပ်လုံးကြွများကို လည်းကောင်း၊ စုလစ်မွမ်းချွန်\u003c\/p\u003e","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45702616449173,"sku":"","price":20000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_2f0b8735-60fb-4607-8a29-a6cd5ba5996e.jpg?v=1745817665"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမ-လေး-မြန်မာ့ဆေးပညာ","title":"မြန်မာ့ဆေးပညာ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46030294286485,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-05-17132321.png?v=1747463075"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်-မမလေး-ဂျာနယ်ကျော်ဦးချစ်မောင်နှစ်၁၀၀ပြည့်အထူးထုတ်","title":"ဂျာနယ်ကျော်ဦးချစ်မောင်နှစ်၁၀၀ပြည့်အထူးထုတ်","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46177623736469,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-07-06182849.png?v=1751801401"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-ဆောင်းပါးပေါင်းချုပ်","title":"ဆောင်းပါးပေါင်းချုပ်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e\u003cspan lang=\"MY\"\u003e------------------------------------\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46462433034389,"sku":null,"price":45000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_03852f2a-101d-4737-8c33-c8a42d92599b.jpg?v=1759388506"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-မာလာရီ၂၀၂၄","title":"မာလာရီ (၂၀၂၄)","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ၁၉၅၄ ခု တပို့တွဲလ ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဓာတ်မီးရောင်အောက်မှာ ရပ်ကာ ကျွန်မ စီးရမည့်ရထားကို ပလက်ဖောင်းတစ်ဖက်က မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။ ပြည်မြို့ သို့ ထွက်ရမည့် ရထားသည် ခရီးသည်များကို အပြည့်တင် လျက် ထွက်ရမည့်အချိန်က ငံ့လင့်လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရထားပလက်ဖောင်းကို ကျော်ဖြတ်လျက် လှေကား ပေါ်မှ ဆင်းခဲ့သည်။ ပထမတွဲများ ချိတ်သော နောက်တွဲများ ရှိရာသို့ ခပ်သုတ်သုတ်လျှောက်သွားသည်။ ပထမတန်းတွဲ၌ ချိတ်ထားသော နာမည်စာကတ်များကို လျှောက်ဖတ်ကာ ကျွန်မနာမည် ကပ်ထားမည့်တွေကို လိုက်ရှာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခရီးသွားရင်း လမ်းတွင် စာရေးရန် ကျွန်မ အလုပ်ပါ လာခဲ့သည်။ ကျွန်မ စီးမည့်တွဲ၌ ခရီးသည်များမပါလျှင် စာရေးနိုင်မှာပဲ အောက်မေ့ခဲ့သည်။ တစ်နေ့လုံး စီးရမည့် အတွက် ဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ်ရေးရန် အားခဲလာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပထမတန်းတွဲ၌ ချိတ်ထားသော နာမည်စာကတ်ကို မကြည့်သေးခင် တွဲထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ခရီးသည် များ ရောက်နှင့်နေကြသည်။ ဒီတွဲများ ဖြစ်လေမလား .. စိတ်အားလျော့လျော့နှင့်ပင် နာမည်စာကတ်ကို ဖတ်ကြည့် လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကြည်ကြည်ဌေး” “ဂျာနယ်ကျော် မမလေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြည်ကြည်ဌေးဆိုသော နာမည်ကို မြင်မြင်ချင်း ရုပ်ရှင် မင်းသမီးကြည်ကြည်ဌေးပဲ တွက်သည်။ ကျွန်မနှင့်အတူ သွားရမည့် ခရီးသည်မှာ အနုပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်၍ စိတ်ဝင် စားရမည့်ခရီးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အသက် ၆၀ ကျော် အမယ်အို၊ ဆေးပြင်းလိပ်ခဲထား သော ဝဝမည်းမည်းသည်းသည်း ယောက်ျားတစ်ယောက်၊ သူတို့နှစ်ဦးက ကျွန်မကို လှမ်းကြည့်လျက် အကဲခတ်နေကြ ဟန်တူသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခပ်ငယ်ငယ် မိန်းမတစ်ဦးနှင့် ကြည်ကြည်ဌေးမှာ အိပ် ပျက်လာကြပုံ၊ ထိုင်ခုံများကို အိပ်စင်အဖြစ် ဖြန့်ခင်းလျက် ရထားမထွက်ခင်ပင် လှဲအိပ်နေကြသည်။ ယင်းရထားပေါ်တက်သွားပြီး အိပ်နေသော ကြည်ကြည်ဌေး ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်ရှိ ထိုင်ခုံများ၌ အိပ်စင် အဖြစ် ဖြန့်ခင်းလျက် ကျွန်မအတွက် နေရာယူလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကောင်းကင်ပြင်ကြီး၌ အဖြူရောင်သမ်းစ ပြုလာချိန်တွင် ဘူတာရုံမှ ရထားထွက်လာခဲ့သည်။ မလင်းတလင်း ရိပ်ငြိမ်မှု ပြည့်လျှမ်းသော နံနက်ဦး၌ မြမြလေးရှိသော လေအေးနှင့် ပေါင်းဆုံ၍နေရခြင်းကြောင့် လန်းဆန်းကြည်နူးလျက် မောမိနေစဉ် တစ်ဖက်မှ လှုပ်ရှားသွားသော သဏ္ဌာန်ကြောင့် အသာလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဗိုက်ထဲက ... အောင့်လိုက်တာ...” ကြည်ကြည်ဌေးသည် နှုတ်ကပြောရင်း အပေါ်ထပ်အိပ်စင်ပေါ်တွင် တက်လှဲအိပ်ရန် လှေကားကလေးကို ကိုင် တွယ်တက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မက လှည့်အကြည့် မျက်လုံးချင်း ဆုံကြသည်။ ပြည့်ဝိုင်းသော မျက်နှာလေး၌ သူ့မျက်လုံးသည် ထူး ထူးခြားခြား ကြည်လင်တောက်ပနေသည်။ ထို ကြည်လင်တောက်ပသော မျက်လုံးအစုံတွင် ပြုံးစနဲ့ ပြုံးကြည်ချိုမြ၍ ရယ်နေသောမျက်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရုပ်ရှင်ပြဇာတ် ထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် တွေ့ခဲ့ဖူးသော ပြုံးစစ ပြုံးကြည်ကြည် ရှိသော မျက်လုံးနှင့် မျက်နှာဟန်ပန်သည် ကျွန်မမျက်စိထဲ တွင် စွဲနေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ ကြည့်ခဲ့သမျှ ပြဇာတ်ရုပ်ရှင်၊ သူပါဝင်သော သူ့အခန်း၊ သူ့ဇာတ်ကွက်ကို နိုင်နင်းစွာ သယ်ယူတတ်သော သူ၏ အနုပညာစွမ်းရည်သည် စူးစိုက်လေ့လာချင်စရာ ကောင်းအောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရုပ်ရှင်ပြဇာတ်မှနေ၍ သူ့ကိုကြည့်ပြီး ပွင့်သစ်စ ပညာ သည် ကလေးတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်ယူဆ၍ မရသော သူ့ပညာစွမ်းရည်ကြောင့် အနုပညာဘက်၌ ဝါရင့်ပြီးသား ပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွက်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လင်းလုလုရောင်နီ” ပြဇာတ်ထဲ၌ ကြည်ကြည်ဌေးကို စတွေ့ရသည်။ ရုပ်ရှင်ပြဇာတ်များကို သွားရောက်ကြည့် သည့်အခါတိုင်း ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်ကိုလည်း မျက်ခြည် မပြတ် ကျွန်မ အာရုံစိုက်တတ်သည်။ ပညာသည်များ၏ ပင်ကိုအရည်အသွေးကိုလည်း တစ်စမကျန် အာရုံစိုက်လျက်အကဲခတ်၍ကြည့်နည်းမျိုး ကျွန်မမှာ အကျင့်ပါနေသည်။ ပေါ်လာရာ၊ ပြသရာ၊ မြင်မြင်သမျှ အရာအားလုံးကို စူးစိုက် စိစစ်ပြီး ကြည့်လေ့ကြည့်ထရှိသည့်အပြင် တစ်ပြိုင်တည်း ဝေဖန်မှုပါပြီးသား ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တချို့သော ရုပ်ရှင်ပြဇာတ်မင်းသမီးများ၏ အမူအရာ သရုပ်သဏ္ဌာန်တို့သည် ဇာတ်ကွက်၊ ဇာတ်ခန်းနှင့် တိမ်း ယိမ်းလွတ်ချော်သွားတတ်သော အမှတ်မထင်ကလေးတို့ကို ပင် ဂရုပြုလွန်း၍လားမသိ ဖမ်းမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြည်ကြည်ဌေး၏ လွတ်ကွက်၊ လစ်ကွက်တို့ကို တွေ့ မြင်ခဲသောကြောင့် သည်မျှလောက် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ စွမ်းဆောင်သွားနိုင်သော အရည်အချင်း၊ သည်မျှလောက် တစ် သားတည်းကျညီနိုင်သော အသားသေပုံမျိုးသည် ပွင့်သစ်စ ပညာရှင် မဟုတ်တန်ရာ၊ အနုပညာအခြေခံ ရင့်သန်ပြီးသား ဖြစ်ရမည်။ ကျွန်မ ဤသို့ ဝေဖန်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြည်ကြည်ဌေးကို မြင်သည်နှင့် ကျွန်မ ဝေဖန်ထား ချက်ကို ပြန်၍ သတိရသည့်အတိုင်း ကြည်ကြည်ဌေး၏ ဘဝအကြောင်းနှင့် ပညာအခြေခံကို သိလိုသော စိတ်ဆန္ဒမှာ နေရင်းထိုင်ရင်း ပြင်းပြလာသည်။ ။ | \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိပ်မောကျလျက်ရှိသော အမယ်အိုကိုကြည့်လျက် ကြည်ကြည်ဌေး အမေပဲ ထင်သည်။ အမယ်အို၏မျက်နှာ သည် ဖြစ်မိလျှင် ရှေ့သာ တိုးမည်၊ နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်၊ ပိုင်းဖြတ်နိုင်သော မျက်နှာမျိုး၊ ထက်မြက်သော အသွင်ဆောင်သည်။ အသားဖြူဆွတ်၍ အသားအရေ နူးညံ့ ညက် ပြောသည်။ နီရဲသော လက်ဖဝါးတွင် စိပ်ပုတီးကို ဆုပ်လျက်အိပ်ပျော်နေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပက်လက်အိပ်ပျော်နေသော လူဝဝ ထောင်ထောင်မောင်း မောင်း အသားမည်းမည်း အရောင်အဆင်းရှိသည့် ထိုလူ ကား ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သယောင်ယောင်၊ နူးညံ့ပျော့ပျောင်း မယောင်ယောင်၊ တွက်ရခက်သော၊ အကဲခတ်ရခက်သော ကြန်အင်လက္ခဏာမျိုး ဆောင်သည်။ “ကြည်ကြည်ဌေးရဲ့ ခင်ပွန်းများလား.......” ခင်ပွန်းဆိုလျှင် ခင်ပွန်းလို့ မထင်စရာ။ မင်းသမီးကို ထက်ကြပ်မကွာ အုပ်ထိန်းနေသော ဇာတ်အုပ် ဇာတ်ခေါင်းများလား ....။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမယ်အိုသည် နိုးလာကာ ထ၍ထိုင်သည်။ ရထား ပြင်ဘက် လယ်ကွင်းများကို ငေးမောကြည့်ရာမှ ကျွန်မနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်က စကားလှမ်းပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီနေရာတွေဟာ အမေတို့နေခဲ့တဲ့ နေရာတွေပေါ့။ ပြည် ဒိစတြိတ်၊ လက်ပံတန်းနယ်၊ မိုးအိုင်ရွာမှာ အမေတို့ လယ် လုပ်ခဲ့ကြတယ်။ ကြည်ကြည်ဌေးက ငယ်ငယ်လေးရှိသေး တယ်။ သမီးကြီးတွေကတော့ သူ့အရီးဇာတ်ထဲ ပါကုန်ကြ ပြီ။ ဇာတ်မင်းသမီးကြီး ဒေါ်စိန်ယုံဆိုတာ အမေ့ယောင်းမ၊ ဆရာအောင်ဗလ တပည့်၊ အဆိုကောင်း အကကောင်း အင်မတန် နာမည်ကြီးတယ်” တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမယ်အို၏အသံမှာ လွန်စွာ ညင်သာလျက် သူ၏ ပျော့ပျော့ပျောင်းပျောင်း အမူအရာနှင့် လိုက်ဖက်လှသည်။ ကျွန်မ သိလိုချက်တွေ အမယ်အိုထံမှ စတင်ကြားရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နားစိုက်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအချိန်တွင် ကြည်ကြည်ဌေးသည် လှေကားလေးမှပြန်တွယ်ဆင်းလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မမက ... ဂျာနယ်ကျော် မမလေးနော်...” ကြည်ကြည်ဌေးသည် ရှေ့မဆက်ဘဲ ပြုံးချိုထားသည်။ “ဟုတ်ပါတယ် .... ဂျာနယ်ကျော် မမလေးဟာ မမ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရထားမှာ ကပ်ထားတဲ့ စာရွက်ကလေးမြင်ရတော့ မမ နဲ့ ခရီးသွားရပြီလို့ ဝမ်းသာသွားတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အသံသာသာထဲ၌ ရယ်မောသံလေးပါ စွက်ဖက်လျက် မျက်နှာချိုချို ပြန်ပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကြည်ကြည်ဌေးနဲ့ တွဲတစ်တွဲတည်း လာကြုံရတာ မမ ဝမ်းသာမိတယ်။ ညီမကို ပြဇာတ်ထဲမှာ စတွေ့ ဖူးတာပဲ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက် ရုပ်ရှင်မှာဆိုပါတော့ .... ညီမကို စတွေ့တွေ့ချင်း မမ စိတ်ဝင်စားလွန်းလို့ ဝေဖန်ထားတယ်” ။ “ဘယ်လို ဝေဖန်ထားသလဲ မမရယ် ...... သိပါရစေ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မအဖြေကို စောင့်နေသော သူ့မျက်နှာလေးမှာ စိတ် အား ထက်သန်စွာဖြင့် မျက်လုံးများ တောက်ပြောင်ပြုံးလဲ့နေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပြဇာတ်မှာ ညီမကို စတွေ့တွေ့ချင်း ပွင့်သစ်စ မင်း သမီးတော့ မဟုတ်ဘူး၊ အနုပညာအခြေမိ ရှိရမယ်၊ ဝါရင့်ပြီး သားဖြစ်ရမယ်လို့ မမ ဝေဖန်ထားမိတာ မှန်ရဲ့လား...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြည်ကြည်ဌေးက ရယ်မောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မမ ဝေဖန်တာ မမှားပါဘူး .... အနုပညာအခြေခံ ကတော့ ကျွန်မ ငါးနှစ်သမီးက စခဲ့တာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်ပြီ .. မမလည်း ထင်တယ် .... မမထင်တာမမှားတော့ဘူး၊ ငါးနှစ်သမီးက စခဲ့တာဆိုတော့ စပုံစနည်း အနုပညာဘက် ရောက်ပုံရောက်နည်း မမ သိပ်သိချင်တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရထားသည် အရှိန်ပြင်းစွာ ခုတ်မောင်းနေသည်။ အပတ် ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရထားဘီးများ လည်နေသကဲ့ သို့ ကျွန်မ အာရုံမှာလည်း ရပ်နားခြင်းမရှိဘဲ ချာချာလည် လျက်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မအနီးတွင်ရှိနေသော သူတို့မိသားစုသည် ကျွန်မ အနီး၌ တစ်နေရာစီ၊ တစ်သီးတခြားစီဖြစ်ချင်ဖြစ်လျက်၊ ပျောက်သောသူကလည်း ပျောက်ကွယ်လျက်၊ ကျွန်မ အနီး အနား၌ မရှိသော အရာဝတ္ထုများ၊ ပုံသဏ္ဌာန်များ၊ အသွင် အပြင်များ၊ အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံ ပြောင်းလိုက်ပေါ်လိုက်ဖြစ်လျက် ထိုအမျိုးမျိုးသော ပုံသဏ္ဌာန်တို့မှ အသံဗလံများကလည်း အသံအမျိုးမျိုးထွက်ပေါ်လျက် .......။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြည်ကြည်ဌေးသည် ငါးနှစ်သမီးအရွယ်မှစ၍ ဇာတ် သဘင်၊ ပြဇာတ်၊ ရုပ်ရှင်၊ ကဏ္ဍသုံးခုခွဲကာ သူ ပါဝင်လှုပ် ရှားခဲ့ပုံများကို ပြန်ပြောင်းပြောပြနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဇာတ်သဘင်အကြောင်း ပြောပြနေသည့်အခါ၌ ကပြခဲ့ သော ဇာတ်လမ်း၊ ဇာတ်ကွက်၊ ထိုဇာတ်၌ ဆိုခဲ့သော သီချင်း၊ ပြောခဲ့သော စကား၊ ပါးစပ်ဆိုင်းပါ တီးလျက် လက်မြှောက် မပြရုံတမည်..။\u003c\/p\u003e","brand":"သီဟရတနာစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46533820678293,"sku":null,"price":7000.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_1bd26f62-efea-470e-a3df-2a3223cfc0f9.jpg?v=1761402972"},{"product_id":"ဂျာနယ်ကျော်မမလေး-သူလိုမိန်းမ၂၀၂၄","title":"သူလိုမိန်းမ(၂၀၂၄)","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငြိမ်သက်သက်ကလေးနှင့် အမိခံလျက်ရှိနေ၏။ တအားကျုံး၍ အစွမ်းကုန် ပြေးသွားကြသော လူနှစ်ယောက်ကို ဓာတ်မီးရောင်ဖြင့် လှမ်းမျှော်ကြည့် ရင်း လက်စသတ်တော့ သူခိုးနှင့်သူဝှက်ကိုးဟု ခေါင်းရှင်း၍ သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရီးသွားရင်း သားရေသေတ္တာကြီးကို ကောက်ရတော့မည်။ ယနေ့ ည သည်အိမ်ကကားနှင့် လာခဲ့သည်မှာ ရန်ကုန်ထဲသို့ သွားမည့် ခရီးမဟုတ်ဘဲ ဗိုလ်တစ်ထောင်ဆိပ်တွင် နံနက်ထွက်မည့် သင်္ဘောကြီး ပေါ်သို့ ဆင်း၍ အိပ်ရမည့် ခရီးရှည်ကြီးဖြစ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခရီးသွားတန်းလန်း ခရီးသွားမတ်တက်တွင် သားရေသေတ္တာကြီး ကို ဂျပိုးနှစ်ကောင် အပ်၍ သွားကြလေသဖြင့် မိမိမှာကောက်ရတော့ မည်။ မကောက်ဘဲ ထားခဲ့ ရှောင်ခဲ့၍ လည်းမဖြစ်၊ ဥစ္စာရှင်ကို ကြော်ငြာ စုံစမ်း၍ မိမိသာလျှင် ပြန်ပေးနိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ကောက်ရန် တာဝန်ရှိသည့်အတိုင်း ကောက်လိုက်ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညတွင်းချင်းပင် ဥစ္စာရှင်နှင့် တွေ့ချင်ကာ ဥစ္စာရှင်နေရာကိုသိ လျှင် ယခုပင်လိုက်၍ ပေးလိုက်မည်သာ ဖြစ်၏။ ယခုသော် ဥစ္စာရှင်ကို ညတွင်းချင်းလည်း လိုက်မရှာနိုင်ဘဲ ကောက်သာကောက်ခဲ့ရသော်လည်း မနက်ထွက်မည့် ခရီးလမ်းတွင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ပိုလာခြင်းကို သဘောမ ကျနိုင်တိုင်း ဂျပိုးနှစ်ကောင်ကိုရေရွတ်ရင်း သားရေသေတ္တာကို ကားပေါ် သို့ တရွတ်ဆွဲတင်လိုက်လေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမန္တလေးအဆန် သင်္ဘောကြီးကား တရွေ့ရွေ့ ခုတ်မောင်း၍နေ၏။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကြီးမား၍ ဝန်ကလည်း များသဖြင့် တရွေ့ရွေ့ သာ သွားနိုင်ရာ ခရီးသည်များအတွက် ပျင်းရိဖွယ်ရာကြီး ဖြစ်ပေ၏။  အခန်းထဲတွင် အဖော်မပါ တစ်ကိုယ်တည်း ဦးခန်းထဲမှ စီးနင်းလိုက်ပါခဲ့လေရာ အပြင်ဘက်မှ ခရီးသည်များကဲ့သို့ ဆူညံစွာ စားသောက် ပျော်ပါး၍ ခရီးရှည်ကြီးကို မေ့ပျောက်ရန် မရနိုင်သည့်အထဲမှ သင်္ဘော အောက်က ရေတိမ်ရေနက်ကြီးပစ်၍တိုင်းရသော ကုလား၏ ဘယ်နှစ် လက်မ၊ ဘယ်နှစ်ပေကို ငြီးငြီးငွေ့ငွေ့ကြီး အသံပေးနေသည့် အတွက် ကြောင့် ပို၍ပင် ပျင်းရိလျက် လာလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသင်္ဘောလက်တန်းသို့မှီလျက် မျက်စိအောက်မှ တော်တော်နှင့် မပျောက်ကွယ်နိုင်သော ရှုမျှော်ခင်းများကို ရပ်လျက်ကြည့်နေရာမှ မျက် စိညောင်းလာခြင်းကြောင့် မိမိအိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့လေ၏ '\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပေါက်ဝသို့ ပင်လျှင်ဝင်ချင်း မိမိ ညက ယူခဲ့သော သေတ္တာ ကြီးကို သွား၍ မြင်လိုက်၏။ သေတ္တာ၏ အဖုံးအစွန်မှာ ပိန်ချိုင့်လျက် ချက်များပင် ကန်ပွင့်လျက် ရှိနေသည်ကိုတွေ့ရလေ၏။ ဤတွင် စော စောက ထိုင်းမှိုင်းနေသည့်စိတ်များ လုံးလုံးပပျောက်သွားလျက် ခုတင် အောက်က သေတ္တာကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသေတ္တာကို စိတ်ဝင်စားစွာ ကြည့်နေ၏ ပတ်ပတ်လည်လိုက်၍ ကြည့်လေ၏ အံဖုံးပေါ်တွင် ဆေးဖြူနှင့် အင်္ဂလိပ်လို အတိုကောက်ရေး ထားသည့် M.M. L. စာလုံးများကို တစ်လုံးစီ ဖတ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူမျိုးခြားနဲ့ ပစ္စည်းလား၊ မြန်မာ့ပစ္စည်းလား။ မြန်မာဆိုလျှင် မောင်မောင်လွန်းလား၊ ဘယ်သူများပါလိမ့်။ ဘယ်လောက် နှမြောရှာမလဲဟု အောက်မေ့လျက် ပွင့်နေသည့်ချက်များကို အားနှင့်ဖိ၍ပိတ်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသေတ္တာမှာ မသူတော်တို့ ပစ်ချလိုက်ကတည်းက သော့ပွင့်ထွက် သွားရာ မိမိက အားစိုက်၍ ပိတ်ပါသော်လည်း သေတ္တာကား ချက်ပြုတ် ၍သွားသဖြင့် ပိတ်၍မရံပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိအခန်းထဲသို့ ဘွိုင် ကုလားများဝင်၍ အိပ်ရာခင်းအိပ်ရာပြင် လုပ်ကြခြင်းအတွက် သော့ပိတ်မရှိလျှင် အထဲမှ တစ်စုံတစ်ခု ပျောက်ရှ သွားမည် စသည့် စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာလေ၏။ သို့ဖြစ်၍ ကြိုးစား၍ပြန်ပိတ်၏။ မည်သို့ပင် ပိတ်ပိတ် သေတ္တာကား မဖြုန်၊ ကန် ကန်ပြီး ပွင့်၍သွားလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိတ်ပျက်ပျက်နှင့် အိပ်စင်ပေါ်သို့ခြေတွဲလွဲထိုင်လိုက်ကာ မရှု မလှ ဖြစ်နေသော သေတ္တာကို မသက်မသာ မျက်နှာထားနှင့် ကြည့်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒုက္ခပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဟုလည်း ညည်းညူကာ လုံခြုံနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ကြံဆလေ ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိတ်ကူးထုတ်၍ ရသည်မှာ ဤသေတ္တာထဲမှ ပစ္စည်းများကို မိမိသေတ္တာနှင့် ပြောင်း၍ ထည့်ရန် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိပစ္စည်းများမှာ အရေအတွက်နှင့် သိပြီးဖြစ်၍ ပျောက်သွား သည့် တိုင်အောင်လည်း အရေးမကြီးလှရကား မိမိကောက်ခဲ့ရသည့် သေတ္တာထဲမှ ပစ္စည်းတစ်စုံတစ်ရာ ပျောက်ရှသွားမည်သာ ပုပန်မိလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤတွင် အိပ်စင်ပေါ်မှ ကိုယ်ကိုလွဲ၍ ခုန်ချလိုက်ပြီးနောက် အိပ် စင်အောက်က မိမိသေတ္တာကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ မကြာမီအတွင်းသေတ္တာထဲတွင် ပါလာသော ရှိရှိသမျှ မိမိအဝတ်အထည်များကို အိပ် ရာပေါ်သို့ ဖြန့်ပုံလေ၏ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်သေက္ကာမှ ထုတ်ပုံစရာရှိသေး၍ နေရာကို တစ်ဝက်သာ လျှင် ယူ၍ ပုံ၏။ အလုပ်တစ်ခုခု လုပ်နေရသည့်အတွက် ပျော်သလို လို ရှိလာကာ လုပ်ရင်း ကိုင်ရင်း လေချွန်နေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e တစ်သေတ္တာအတွက် တစ်ကိစ္စပြီးလေပြီ။ မိမိသေတ္တာဟောင်း လောင်းကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီးလျှင် ရလာခဲ့သော သေတ္တာကို မိမိရှေ့သို့ ဆွဲ၍ ယူလိုက်၏ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသေတ္တာဖုံးကို ဖွင့်ဖို့ရန် ကိုယ်ကို ကုန်းလိုက်ပြီးနောက် ကုန်းလျက် ကြီးနှင့်ပင် အဖုံးကို မလှန်ဘေးဘဲ တွေလျက်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူတစ်ပါးသေတ္တာကို အခွင့်မရဘဲနှင့် ဖွင့်ရန် ဝန်လေး၍ နေလေ၏။ဤအကျင့်မျိုးကို ဘယ်သောအခါကမှ စိတ်ဆန္ဒမပေါ်ပေါက် \" ခဲ့ဖူး၍ လက်မြန်ခြေမြန်မရှိဖြစ်နေ၏။ စောစောက သွက်သွက်လက်လက် ဖျတ်ဖျတ်လတ်လတ်ရှိသလောက် ယခု ချီတုံချတုံဖြစ်နေသည့်အတွက် ဖွင့်ဖို့ရန် ဖင့်နှေးလေးကွေးနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးချစ်ဆွေကား ကြောက်၍ နေ၏။ ပစ္စည်းရှင်ကို ကြောက်၍ မဟုတ်၊ သေတ္တာကို ကြောက်၍ မဟုတ်၊ သေတ္တာထဲမှ ပစ္စည်းကို ကြောက် ၍လည်း မဟုတ်၊ သူ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားကို သူဖောက်ဖျက်ရမည်ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောက်ရွံ့၍ နောက်တွန့်နေခြင်းဖြစ်၏၊ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကောင်းရာကောင်းကြောင်း ဖြစ်ဖို့လုပ်ရန် သိလျက်နှင့်လည်း တွန့်၍ နေ၏၊ ထိုစိတ်ကြောင့် သေတ္တာမှာ ပွင့်ရိုးပွင့်စဉ်မျိုးမပွင့်ရဘဲ မျက်လှည့်ဆရာဖွင့်သကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ဟဟလာပြီးမှ ပွင့်သွားရလေ ၏\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖွေးဖွေးဖြူနေသော အဝတ်ကြီးကို အပေါ်က ဖုံးအုပ်၍ ထား၏။ အစများကို လေးဘက် လေးထောင့် ချပ်ချပ်ရပ်ရပ် ဖိညှပ်၍ ထားသဖြင့် ထိုအဝတ်ကို လှန်ဖို့ရန် ခဲရင်းနေပြန်လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤအဝတ်အစနှင့် အဘယ်ကြောင့် ဖုံးဖိထားသည်ကို တွေးဆ၍မရပေ။ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် တစ်ခဏမျှ ငိုင်ကြည့်နေ၏။ ချီတုံ ချတုံဖြစ်၍ နေပြီးမှ လက်နှစ်ဖက်ကို တဖြည်းဖြည်း ဆန့်၍ လက်ဝဲဘက် မှ ထောင့်နှစ်စကို သာသာညင်းညင်း ဆွဲယူ၍ သေတ္တာတစ်ဝက်အထိ ပိတ်စကို လှစ်လာရာတွင် စက္ကူအိတ်တစ်အိတ်ဖြင့် ထည့်၍ ဆင့်ပုံထပ် ထားသည့် အပုံတစ်ပုံ ပေါ်လာခြင်းကြောင့် ... “အထည်သည်” ပဲ ဟု အတတ်စွဲလိုက်လေ၏\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ဖန် ကျန်တစ်ဖက်သို့ ပိတ်စအဆုံး ဆွဲဖော်လာသည့်အခါ ၌ကား အသက်ရှူများပင် မှားကာ ကြမ်းပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်ကျလျက် ကျသွား လေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတွင်းခံ ဇာဘော်လီများကို ပရှူးခေါက်ခေါက်၍က တစ်ပုံးမိန်း မဝတ် အပေါ်အင်္ကျီများကို လေးထောင့်ကျကျ ခေါက်ထားသည့် ဒိုဘီချ များက တစ်ပုံ၊ အတွင်းခံ ပိတ်ထဘီများက တစ်ပုံတို့ဘရက်ကိုး၊ လင်နင်ပြောင်၊ ဘလာ၊ အပွင့်ရိုက် စသည့် ချည်လုံချည်များက တစ်ပုံ၊ အပုံပုံ တို့တွင် ချောင်ရာချောင်ရာ ကြားကွက်တိုင်း ကြားကွက်တိုင်း၌ ငွေပေါင် ဒါဘူး၊ မျက်နှာလိမ်း ပေါင်ဒါဘူး၊ ကိုယ်လိမ်းပေါင်ဒါဘူး၊ ဘီးအစ်ကြယ် သီးအစ် စသည့် တိုလီမိုဖြီးစရာ၊ လိမ်းစရာများအပြင် လေးထောင့် သဏ္ဌာန် စက္ကူဘူး၊ ရှည်လျားလျား၊ စက္ကူဘူးစသည့်တို့ပါ မြင်ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအကုန်ကျုံး၍ ပါနိုင်ရန်နေရာ ခိုး၍ စနစ်တကျ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ထည့်ထားသည့်လက်ရာကို ပေါ်ထွက်၍ ပြနေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိတွင် အသက် ၃၆-နှစ် ၃၇-နှစ် တိုင်အောင် မည်သည့်မိန်း မနှင့်မှလည်း နီးနီးစပ်စပ် မနေခဲ့ရချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမေလည်း မရှိ နှမလည်းမရှိ၊ လူပျိုကြီးဘဝနှင့် တစ်ကိုယ်တည်းနေသူဖြစ်၍ အစိုးရအလုပ်နှင့် ပြောင်းလေရာ မြို့တိုင်းတွင် ဘုန်းကြီးလူ ထွက် နယ်ပိုင်ဝန်ထောက်ဟုသာ လူသိများကြလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘိလပ်မှ ပြန်လာကတည်းက အစ်ကိုလုပ်သူက မိန်းမယူရန် တိုက် တွန်းနေလေရာ သားဒုက္ခ၊ မယားဒုက္ခကို နေပါဦး၊ ကိုကြီးရာ၊ အေးအေး ဆေးဆေးပဲ ကျွန်တော် နေပါရစေဦးဟု အခါခါ တောင်းပန်ခဲ့လေ၏၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိဘများ ငယ်စဉ်ကပင် ပစ်သွား၍ မိမိကိုပင် ငယ်စဉ်ကလေးဘဝ က ကျွေးမွေးသုတ်သင်လာကာ ၎င်းတွင် သားသမီးလည်း မဖြစ်ထွန်း၍ ညီလိုတစ်မျိုး၊ သားလိုတစ်သွယ် သံယောဇဉ်တွယ်တာလျက် မိန်းမမယူ ၍ စိတ်မအေးနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည့် အစ်ကို့အတွက် အားနာစိတ်များ ပင် ဖြစ်မိတော့၏၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိန်းမတစ်ယောက်ကို အိမ်ပေါ်တက်၍ ကိုးကွယ်ရမည်ကဲ့သို့ ဝန် လေးနေလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိအလိုကို မိမိဘာသာ သဘောကျရှာကြံ၍ယူရန် ပြောတိုင်း လည်း မိမိတွင် မိန်းမယူရန် အရေးကြီးသည်ဟု တစ်ခါမှ မအောက်မေ့ဖူး ခဲ့သဖြင့် ... .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘယ်တော့မှ “စွံ” မယ့် အကောင်မဟုတ်ဘူး၊ မင်းလို ကောင်က  များ မိန်းမရှာရသေးသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု အစ်ကို၏ အပြစ်တင်ကို အစဉ်ပင် ခံခဲ့ရသေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုလည်း ရေနံချောင်းမှနေ၍ မင်းအတွက် မိန်းမတွေ့ထားပြီး မင်းနဲ့လဲ လိုက်တယ်၊ ရုပ်ရော၊ ဥစ္စာရော အလိမ္မာရော ပြောစရာမရှိ ပါဘူး။ မင်း လာကြည့်လှည့်ပါဟု ရုံးပိတ်ရက်တိုင်းလာရန် စာအတန်တန် ပို့သော်လည်း မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် အရေးတကြီးထား၍ လိုက်လိုစိတ် လုံးဝမရှိသဖြင့် မသွားဘဲ နေခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မင်းကို မှာတာ မင်းမလာဘူး၊ ငါစေ့စပ်လိုက်ရမလား၊ ငါစေ့စပ် ရင် မင်းယူရလိမ့်မယ် အိုကြီး အိုမနဲ့ မင်းအတွက် ဒါလောက် ပူရတာ များ ငါ့တိုများ အာနာပါဦး ညီလေးရယ်၊ မင်း၊ အိမ်ထောင်ကျပြီးမှပဲ ငါခေါင်းချချင်တယ်၊ ဒီလို တစ်ယောက်တည်းပဲ နေမယ်ဆိုတာ ငါနည်း နည်းမှ စိတ်မအေးနိုင်ဘူး၊ အိုနေ နာရေးရှိသေးတယ်၊ မင်းမပူပေမယ့် ငါ့မှာတော့ ပူနေရတာပဲ။ အသက်လဲ ငယ်တော့တာ မဟုတ်ဘူး၊ အချိန် ရှိတုန်း အခွင့်ပေါ်တုန်းအခါမျိုးမှာ လွဲရှောင်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းကို စောင့် မနေနိုင်ဘူး။ ငါစေ့စပ်ထားလိုက်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိအား တွင်တွင်သာ နားပူနေသဖြင့် အေးမှ အေးစေတော့ စိတ်မှ ချမ်းသာစေတော့ ဟူသော စိတ်တစ်ခုတည်း ရှေ့ရှုလျက် ကိုကြီး သဘောအတိုင်းပဲဟု မိန်းမယူရန် ကိစ္စကိုမျှ ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားသူဖြစ်လေ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမကြာမီ အမြန်လာခဲ့ရန် သံကြိုးတွေနဲ့ ခေါ်နေသော်လည်း မိမိက အေးအေးလူလူ သင်္ဘောနှင့် လာခဲ့ပါရစေဟု စာပြန်လိုက်ပြီးနောက် သင်္ဘောနှင့် လိုက်ပါခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ခါဖူးမျှ အိမ်ထောင်ရေးကို တွေးမကြည့်ဖူးပေ။ အိမ်ထောင်ပြု ရန် စိတ်ကူးမထည့်သာ၌ အိမ်ထောင်ရေးကို တွေး၍ မကြည့်ခြင်း ဖြစ်လေ၏၊ အလုပ်အားချိန်တွင် ဝါသနာပါရာ စာဖတ်၍ အချိန်ကို ကုန်လွန်စေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိန်းမမှု မိန်းမရေးရာကို အလျင်းဂရုမစိုက်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်၏။ မိန်းမများနှင့် ပတ်သက်ရန် အလိုမရှိရုံအပြင် မိန်းမများအား စိတ်နုကိုယ်နုသည့် ဖယောင်းထည်တွေပဲဟု ဘယ်သောအခါကမျှ အထင်မကြီးခဲ့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤမျှ မိန်းမနှင့်ကင်းကင်းရှင်းရှင်းနေခဲ့သူ တစ်ယောက်ဖြစ်၍ ယခု လို မိန်းမထဘီ၊ မိန်းအင်္ကျီ၊ မိန်းမအသုံးအဆောင်များ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို နှလုံးမချမ်းမသာ ဖြစ်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသေတ္တာမှ ထွက်နေသော အနံ့သည် နှာခေါင်းတွင် လာ၍ သင်းနေလေ၏။ ယခုလို သင်းပျံ့သော ရနံ့မျိုးကို တစ်ခါဖူးမျှ မရှူရှိုက်ဖူး `ရကား အနံ့ကို စုံစမ်းသည့် သဘောနှင့် ရှိုက်လိုက်တိုင်း နှလုံးတွင် ကြည် လင်ချိုအေးသွားသည်ကို တွေ့ရလေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသေတ္တာလက်ဝဲဘက်မှ စက္ကူအိတ် တစ်အိတ်နှင့် ထည့်၍ထပ် ထားသည့် အပုံမှ စက္ကူအိတ်တစ်အိတ်ကို ကောက်ယူပြီးနောက် အိပ်စင် ပေါ်သို့ လှမ်းတင်လိုက်လေ၏။ လေးငါးအိတ်ယူတင်ပြီးမှ အိပ်စင်ကို လှမ်း၍ ကြည့်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရလေ၏၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိမိအဝတ်အစားများမှာ မွေ့ရာခြေရင်းဘက်တွင် စုပုံထား၍ ယခု မိမိပုံတင်နေသော အလုပ်များမှာ ခေါင်းအုံးနှင့် ကပ်လျက် ခေါင်းရင်း ဘက်တွင် ပုံနေသဖြင့် သိလိုသည့်သဘောနှင့် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသော အိတ်တစ်အိတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ နူးညံ့လှပသည့် ပိုးဇာထဘီတစ် ထည် ထွက်၍လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤတွင်မှ ကပျာကယာထဘီကို သေတ္တာပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်၏။ စောစောက တင်ထားသော အထုပ်များကိုပါ လှမ်း၍ သေတ္တာထဲသို့ ပစ်ပုံ လိုက်၏။ ပြီးမှ မိမိအဝတ်အစားပုံကို ခေါင်းရင်းဘက်သို့ ရွှေ့ပုံရပြန်လေ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအလုပ်လုပ်နေရင်းမှ အလုပ်တွင်ရှုပ်သွားပုံကို တစ်ကိုယ်လည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"သီဟရတနာစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46533823987861,"sku":null,"price":3600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_51a71335-163a-4589-b81b-c7b34d145bd0.jpg?v=1761403365"},{"product_id":"သူမ","title":"သူမ","description":"သူမ","brand":"Khit Sann","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":68181684355221,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/cover_24a604e5-04a2-46f9-8903-d1bf9826701b.png?v=1794098384"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/%e1%80%82%e1%80%bb%e1%80%ac%e1%80%94%e1%80%9a%e1%80%ba%e1%80%80%e1%80%bb%e1%80%b1%e1%80%ac%e1%80%ba%e1%80%99%e1%80%99%e1%80%9c%e1%80%b1%e1%80%b8.oembed?page=3","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}