{"title":"ခင်နှင်းယု","description":"\u003ca href=\"https:\/\/my.wikipedia.org\/wiki\/%E1%80%81%E1%80%84%E1%80%BA%E1%80%94%E1%80%BE%E1%80%84%E1%80%BA%E1%80%B8%E1%80%9A%E1%80%AF\"\u003eစာရေးဆရာမ၏ အတ္တုပ္ပတ္တိ\u003c\/a\u003e","products":[{"product_id":"ခင်နှင်းယု-အားနွဲ့သူပါရှင်မဂ္ဂဇင်း၀ထ္ထုရှည်များ","title":"အားနွဲ့သူပါရှင်မဂ္ဂဇင်းဝထ္ထုရှည်များ","description":"\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရိုင်းနဲ့ အယဉ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eခင်နှင်းယု\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eဖြစ်ပါရစေ\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eဘဝကလျှင်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eမြသားစိမ့်ယို\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eစမ်းရေညိုသို့\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eငါကပင်လည်း\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eငွေစင်လွှာဆင့်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eပန်းတစ်ပွင့်သာ\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eဖြစ်လိုက်ပါတော့\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eရေညိုရွေ့ရာ\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eငါမျောကာနှင့်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eဝတ်လွှာပြင်ထက်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eတစ်မှေးစက်၏\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eရေယက်သံလား\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eတေးသံလားထင့်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eကမ်းပါးရေးရေး\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eစိမ်းညိုသွေးက\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eငှက်တေးရင့်ရှု\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eရေနတ်သူလည်း\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eပွင့်ဖြူ ပုလဲ\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eရေမှာကြဲ၍\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eသည်းထဲလှိုက်ယူ\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eငါ့ကိုမြူ၏\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eအိပ်မက်ခန်းဝယ်၊ ချမ်းမြေ့ရွှန်းစို\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eပျော်သလိုနှင့်၊ ကမ်းကိုမမြင်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eလမ်းမမြင်တည့်။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eနေပါရစေ၊ ရေညိုခွေတွင်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eမျောချင်တိုင်းသာ၊ မျောရပါမူ\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eစက်ရာဘဝ၊ အိပ်မက်ကပင်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv data-mce-fragment=\"1\" style=\"text-align: center;\"\u003eမနိုးချင်တော့။\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖြစ်စေချင်တိုင်းသာဖြစ်ရမည်ဆိုလျှင် မလေးနုသည်ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်သာ ဖြစ်လိုက်ချင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘဝကိုလည်း စမ်းချောင်းကလေးတစ်ခု ဖြစ်စေချင်သည်။ စမ်းရေညိုက တရွေ့ရွေ့စီးသရွေ့ ပန်းပွင့်လေးက လိုက်ပါ၍ သွားချင်သည်။ မျောချင်တိုင်း မျောပါရစေတော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမှန်တော့ သူ့စိတ်ကူးသည် အိပ်မက်ဆန်လွန်းလှပေသည်။ မနိုးသောအိပ်ခြင်းဖြင့် အိပ်၍ အစဉ်အိပ်မက် မက်ချင်လှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘာကိုပဲဖြစ်ဖြစ် တွေ့ထိရမှာကို ကြမ်းသလိုဖြစ်နေသည်။ ဒါပေမဲ့.. အိပ်မက်ဆိုသည်မှာ ခဏသာပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူကပန်းပွင့်လိုမျော၍ပင် ယခုလည်း တစ်ဘဝပြောင်းခဲ့ရပြန်သည်။ ဘဝသစ်ဖန်တီးရေးအဖွဲ့ တွင် ဆေးဘက်တာဝန်ခံအဖြစ်နှင့် နာဂတောင်တန်းကို ခရီးထွက်ခဲ့ရပြန်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက် လုံးလည်း မလေးနုသည် ရယ်ချင်၏။ နာဂတောင်လမ်းက သူ့ဘဝနှင့် တူလှသည်။ တစ်ချက်ကလေး သက်သာသည်ဟု မရှိပေ။ | တောင်စောက်ကြီးကို ဆင်း၍ အပြင်းသွားရင်း တောင်ခြေကို ရောက်လျှင်တော့ အမောပြေ မည်ဟု ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါပေမဲ့ တောင်ခြေကို ရောက်လျှင်ရောက်ချင်း မတ်စောက်စောက်တောင်ကမ်းပါး၏အတက် ကိုတွေ့ရပြန်သည်။ အဆင်းမှာလည်း အဆင်းမို့ခြေကို မြဲအောင် မနည်းကုပ်ရသည်။ အတက်ကျပြန် တော့လည်း အားကုန်ခဲ၍ သွားရသည်။ တစ်ချက်မျှ မသက်သာပါကလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တောလမ်းတွင် သစ်ပင်တွေယှက်နေပေမယ့်ဇောချွေးတွေပြန်လာကြသည်။ လောင်းဆောက် ကထွက်စကမူ တစ်ယောက်တစ်ပေါက်နှင့် စကားပြောမိကြသေးသည်။ ယခုတော့ စကားပင် မပြော နိုင်ကြပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လောင်းဆောက်မှတစ်မိုင်လောက်ခရီးကိုပင် အကြာကြီးဟု ထင်ကြရသည်။ မလေးနုတို့လူစု သည် တောင်ထိပ်တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်၍လာကြရင်း စမ်းရေစီးသံကို ကြားကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စမ်းရေသံသည် သူတို့ကို ပျော်၍လာအောင် တေးဆိုပေးသလို ဖြစ်လာသည်။ စမ်းရေရိပ်တွင် တော့ ခဏအပန်းဖြေရပေမည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် တောင်ကို ဆင်း၍လာကြသည်။ စမ်းရေသည် တောင်ကြားထဲမှရယ်မော၍နေသည်။ ကျောက်ဆစ်လေးတွေပေါ်မှ မြခက်ရေညိုကလေးတွေသည် စမ်းရေအောက်တွင် လှုပ်ရှားနေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီနေရာရောက်ပြန်တော့လည်း ပန်းသမျှ အမောတွေ ပြေ၍သွားကြသည်။ ဒါပေမဲ့ မလေးနု ကတော့ စမ်းချောင်းလေး၏ အလှအပမှာ ဘိုင်စကုပ်ရိုက်ဖို့ကောင်းသည်ဟုထင်သည်။ ဘိုင်စကုပ် ရိုက်ပြန်ရင်လည်း သူကမင်းသမီးလုပ်ချင်သည်။ မင်းသားကိုတော့ကိုဖေအောင်ပဲ ဖြစ်စေချင်သည်။ ကို အောင်ကို လွမ်းလွမ်းနှင့် တောင်ကိုတက်ရင်း သူ့ အကြောင်းကို ပြောသွားရလျှင် ပန်းရမှန်း သိမည်မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမဲ့ သူ့အကြောင်းကို ဘယ်သူကမျှလည်း မသိ၊ သူသည် တိတ်တိတ်ဆိတ် ဆိတ်ပင် ဆက်၍ထွက်ခွာလာခဲ့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညနေ နေဝင်လာမှ ဟတ္ထိရွာကို သူတို့ စ၍ဝင်ကြသည်။ နာဂရွာသားတွေသည် သူတို့ကို ဝိုင်း၍ ကြည့်ကြသည်။ နာဂရွာနှင့် ယူအမ်ပီစစ်တပ်ရှိရာ တောင်ကုန်းနှစ်ခုကြားတွင်မှ သူတို့၏စခန်းရှိလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စခန်းရောက်လျှင် ဘယ်သူမျှ မလှုပ်ချင်ကြပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e*****\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပထမရောက်သူတို့က တောင်ကုန်းကို ရှင်းလင်းနှင့်ကြရသည်။ တောင်ကုန်းမှ နောက်ဘက် တောင်ကြားကို ကြည့်လိုက်လျှင် နန်းစလိမ်ချောင်းသည် ခဲသားရောင်ဖဲပြားကြီးလို ခွေခွေကြီး ငြိမ်၍ နေသည်။ အဝေးကကြည့်ရသည်မှာတော့ နန်းစလိမ်ချောင်းသည် တောင်ရိပ်ကို ခိုနေ၍ ချစ်စရာ ရေညိုလေး ဖြစ်ပေသည်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ အေးစက်သောရေက ထိချင်စရာမရှိပေ။ စီးလိုက် သည့်ရေကလည်း ဒလဟောဖြစ်၍ဝဲကတော့တွေကလည်း ချောင်းရိုးမှာ ကြောက်စရာဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပစ္စည်းတွေ သယ်လာသော နောက်တစ်သုတ်မှာ နန်းစလိမ်ချောင်းက လာကြရပေမည်။ တစ်ပတ်အတွင်းတွင် ရွက်ထည်တဲဖြူလေးတွေမှာ စခန်းတွင် ပြည့်၍သွားတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နာဂတို့နှင့် ဝင်ဆံ့ဖို့အတွက် ပထမဆုံးစခန်းမှူးက မောင်လှကို ခေါ်လာသည်။ မောင်လှ ရောက်လာချိန်တွင် စခန်းတစ်ခုလုံးမှာ အံ့ဩသွားကြသည်။ ဘယ်သူကမျှ သူ့ကိုနာဂဟု မထင်၊ ဗမာ တစ်ယောက်ဟုပင် ထင်ရသည်။ တခြားနာဂတွေလိုလန်ကွတ်တီ လက်တစ်ဝါးလောက်နှင့် မဟုတ် ဘဲ ပုဆိုးနှင့် စွပ်ကျယ်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ထားပေသည်။ ဆံတောက်မှာလည်း နာဂ ဆံတောက် မဟုတ်ဘဲ ဗမာတွေလိုပင် ဆံတောက် ကိုက်ထားပေသည်။ မောင်လှသည် ဗမာလို ကျကျနနပြောတတ်သည်။ ရယ်လိုက်တိုင်း နာဂတို့၏ ရိုးသားမှုမှာ ပေါ်၍လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မလေးတို့ ဆေးတာဝန်ခံသုံးယောက်အတွက် မောင်လှမှာ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်ပေသည်။ ရွာထဲသို့ ရုတ်တရက်ဝင်သည်ကိုပင် နာဂတို့က ကြိုက်နှစ်သက်သည်မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အလုပ်ကို မစရသေးခင်ပင် နာဂတို့ ကပွဲနှင့် ကြုံကြရပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နာဂကျေးရွာများကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေသည့် ဆော်လော်နာဂများကို ယူအမ်ပီတပ်များ အကူအညီနှင့် ဟတ္ထိရွာသားတွေက အောင်ပွဲခံခဲ့ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆော်လော်ခေါင်းဆောင်၏ခေါင်းကို ဖြတ်ယူခဲ့၍ အထိမ်းအမှတ်အောင်ပွဲလုပ်ရန် တစ်ရွာလုံး တလှုပ်လှုပ်တရွရွ ပြင်ဆင်၍နေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကပွဲတွင် တီးရန်အတွက် အကြီးဆုံးဗုံကို ထွင်းနေကြသည်။ တစ်ရွာလုံး လူစု၍ ဗုံထွင်းရန် သစ်တုံးကြီးကို သယ်ကြသည်မှာ တပျော်တပါးရှိလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အားယူ၍သယ်ရတိုင်း အတိုင်အဖောက်ညီညီနှင့် အားပေးသော ဟစ်သံတွေမှာ တစ်တော လုံးပင် ညံ၍နေသလို ထင်ရတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမှန်တော့ သူတို့ထွင်းသောဗုံကြီးမှာဘိုင်စကုပ်ထဲတွင် မြင်ရသည့် အာဖရိကလူရိုင်းတို့တီး သော အချက်ပေး သစ်သားဗုံကြီးတွေနှင့် ခပ်ဆင်ဆင်တူလေသည်။ | ကပွဲလုပ်မည့် ညတွင် သူတို့စခန်းရှိ လူတွေကိုလည်း လာ၍ဖိတ်သည်။ ပြည်မကလူ ဆို၍ တစ်ဖက်တောင်ကုန်းတွင် စခန်းချနေသော ဗိုလ်မြဝင်းတို့ ယူအမ်ပီတပ်စုသာ ရှိလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟတ္ထိထက် မြင့်သော တောင်စောင်းတွင်တော့ ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး ရှိလေသည်။ ညနေ စောင်းတွင် မီးတုတ်မီးပုံတွေကို ပြင်ဆင်၍ နေကြသည်။ ကြည့်ရမည့်ပွဲမှာ မကြုံဖူးသောပွဲ ဖြစ်သည် မှာ မှန်ပေ၏။ ညဘက်သို့ရောက်လျှင် မီးတောက်တွေမှာ တဟုန်းဟုန်းတောက်၍လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မလေးနုစိတ်ထဲတွင် ကပွဲကို ပထမတော့ စိတ်ဝင်စားမိသည်။ ဒါပေမဲ့ ကပွဲတွင် ပြည်မက လူများကို မြင်ရသောအခါ စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ အကယ်၍ ဗိုလ်မြဝင်းတို့လူစုကိုသာ နာဂကပွဲတွင် မတွေ့ခဲ့ပါလျှင် မလေးနုသည် အစွမ်းကုန် ပျော်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့စိတ်ထဲတွင် နာဂတောင်တန်းမှာ နာဂတွေနှင့် သူတို့ ဘဝသစ်အဖွဲ့သားများသာ ရှိမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ယခုတော့လည်း သူမတွေ့လိုသော လူစိမ်းများကိုပါ တွေ့နေရပြန်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အပြစ်မဲ့သော ဗိုလ်မြဝင်းတို့ လူစုကို သက်သက်မဲ့မတွေ့လိုခြင်းမှာ သူက လွန်လွန်းသည်ဟု လည်း တစ်ယောက်တည်း တွေးလိုက်မိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကပွဲ၏ မြင်ကွင်းကတော့ အလှအပထက် စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းသည်ဆိုလျှင် ပို၍မှန်ပေ မည်။ ဟတ္ထိရွာ၏ တဲခေါင်မိုးတွေကို လရောင် လွှမ်းနေလေသည်။ သစ်ရွက်တွေကလည်း ငွေရည် စိမ့်နေသလို ရွှန်းရွှန်းစိုနေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွာလေးတစ်ခုလုံးကိုလရောင်သက်သက်ဖုံးနေလျှင်တော့ မြင်ကွင်းသည်လှပစွာငြိမ်သက်နေ မည်။ ယခုတော့ နာဂတို့၏မီးတိုင်များမှာ လ၏ငွေရောင်ကို ဖျက်ဆီး၍ အရုပ်ဆိုးနေတော့သည်။\/\/\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပွဲမစခင်တော့မလေးနုသည် ကပွဲကို စိတ်ဝင်စားသည်။ ဒါပေမဲ့ပွဲစလာ၍ ဗိုလ်မြဝင်းတို့ ရောက် လာကတည်းက ကပွဲကို မကြည့်ချင်တော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွာလုံးကျွတ် ပရိသတ်နှင့် သူတို့လူစုသည် မြေပေါ်တွင် ဝိုင်း၍ ထိုင်နေကြသည်။ မြေကွက် အလယ်တွင် မီးတုတ်များမှ မီးရောင်နှင့် လရောင်မှာ ရော၍ ဝါလင်းလင်းကြီး ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585501421717,"sku":"","price":6300.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_08b39fe7-bf81-4c89-9d73-eee576ffef07.jpg?v=1745660338"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-သရဖူ","title":"သရဖူ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လင် အဝေးသို့ သွားနေချိန်မှ ကိုယ်ဝန်ရှိရမည်ဆိုသည်မှာ အတော် ခက်သည့်အလုပ်ပင် ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တခြားနည်းလမ်းကို စဉ်းစားကြပါဦး” ဟု အေးကဆို၏။ အေး၏ ယောက္ခမသည် တခြားနည်းလမ်းကို စဉ်းစား၍ ရဟန်မတူပေ။ အဘွားကြီး သည် မဖြစ်စဖူး ဒီတစ်ခါ ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျ၍နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျရပေမည်။ အလှည့်ဆိုတာ ရှိဦးမှပေါ့။ အစဉ်ပဲ သာတောင့်သာယာ နှင့် ပျော်ပျော်ကြီးနေခဲ့သောအဘွားကြီးသည် ဒီတစ်ခါ ချွေးသီးချွေးပေါက် ကျသင့်ပေသည်။ အေးမှာလည်း ချွေးပေါက်မကျပေမဲ့ အသက်ရှူရတော့ ကျပ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မောင်စိုးအောင် မသွားခင်ကတည်းက ကလေးရှိနေရစ်တယ်လို့ ပြန်လာရင် ပြောတာပေါ့”          \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟင် ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အေးသည် တစ်ချက်တည်း အော်၍ပစ်လိုက်ချင်သည်။ ဒါပေမဲ့ ယောက္ခမဆိုသည်မှာလည်း ရိုသေရဦးမည် မဟုတ်ပါလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား မေမေ .. သူသွားတာကြာလည်းကြာပြီ၊ ပြီးတော့ မသွားခင်ကလည်း အေးမှာကလေးမရှိဘူးဆိုတာသူ သိသွားတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အို .. သမီးရယ်၊ ယောက်ျားတွေဟာ ဒီနေရာမှာ လှည့်လို့ လွယ် ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အေးရင်ထဲတွင် ဘုရား တလိုက်မိ၏။ သက်ကြီးရွယ်ထောက် ဆံပင် ဖြူတွေပင် ပေါက်လောက်နေသော ယောက္ခမကြီးကလင်လှိမ့်နည်းတွေ သင်နေပြန်လေသည်။ သူ့တစ်သက်တာတွင် ဘယ်လောက်များ အဘိုးကြီး ကို လှိမ့်လာခဲ့ပြီ မသိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အေးက သာအေးရဲ့ကလေးအဖြစ် တာဝန်မယူဘူးဆိုရင် ရိုစီ တစ် ယောက် ဒီကလေးကိုဖျက်ချမှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာ.... ဘာ... ဒီလိုတော့ မလုပ်ပါနဲ့လေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အေးသည် လက်ဖျားတွေ အေး၍လာပြန်သည်။ ရိုစီ၏ ကမြင်းမှု ပယောဂကြောင့် လူ့ဘဝတွင် သန္ဓေတည်စရှိသေးသောသားငယ်မှာလူ့ ဘဝကို မရောက်ခင်က အသတ်ခံရှာတော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုယ် ဖြစ်ခဲ့ပြီးမှပဲ မေမေရယ် .... ရိုစီ ထင်ထင်ပေါ်ပေါ်ပဲ မွေးပါစေ၊ ဘယ်လူနဲ့ပဲ ဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့၊ ဖြစ်တဲ့ကလေးအဖေနဲ့ ပေးစားလိုက်ပါတော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဘွားကြီးသည် ခေါင်းကို တွင်တွင်ယမ်းနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပြောရမှာခက်တယ် အေး၊ အင်း .. ခက်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဘွားကြီးသည် သူ့သမီး၏ စာရင်းရှုပ်မှုအတွက် အတော်ပင် စိတ် ဆင်းရဲဟန်ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရိုစီနဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူငယ်က အမေရိက,\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eက ပြန်လာဖို့ နှစ်နှစ် လောက် လိုသေးတယ်၊ မိဘချင်းလည်း လက်ဖွဲ့ပစ္စည်းကိစ္စကအစ ပြောပြီး ဆိုပြီးပဲ၊ ဒီတော့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ အပျက်မခံနိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့လည်း ခက် တာက ရိုစီကိုယ်တိုင် သူ ဘယ်သူနဲ့ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ကို မသိဘူး”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟင် .... သေလိုက်ပါတော့ ရိုစီရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အင်း ... သေဖို့ပဲကောင်းပါတယ် အေးရယ်၊ ဒါကြောင့် သမီးကို ကူပါလို့ပြောရတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဘွားကြီးသည် မျက်ရည်တွေရွှဲလာ၍ တရှုပ်ရှုပ်ဖြစ်နေသည်။ “ဘယ်သူနဲ့မှန်း မသိရအောင် ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဪ .... ကပွဲမှာပေါ့ကွယ်၊ ကကြရင်း အရက်သောက်ကြရင်းနဲ့ တစ်ညတုန်းကသူ တော်တော် အမူးလွန်သွားတယ်ပြောတယ်၊ အဲဒီညက တ ယောက်ယောက်နဲ့ ဖြစ်လိုက်မှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟင် .. ရိုစီတစ်ယောက် အရက်သောက်တတ်မှကိုး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကြောက်စရာကောင်းသည့် အဖြစ်များပါလား။ အေး တစ်ကိုယ်လုံး တွင် ကြက်သီးတဖြန်းဖြန်း ထလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မောင်စိုးအောင် ပြန်လာချိန်မှာ အားလုံး အဆင်ပြေအောင် မေမေ ကြည့်လုပ်ပါ့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုကို ပြန်လာရင် အဖြစ်စုံကို မေမေက ပြောပြလိုက်ပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မဖြစ်ဘူးသမီးရဲ့၊ အမယ်လေး သားရဲ့စိတ်ကိုသမီးကသိသားနဲ့နော်၊ ရိုစီနဲ့ကလည်း နည်းနည်းမှ စိတ်ချင်းသဘောချင်း တိုက်ဆိုင်တာမဟုတ်ဘူး၊ လက်မထပ်ခင် အကြောင်းစုံသိသွားရင် ဟို ယူမယ့်သူငယ်ကို စော်ကား ရမလား ဘာလားနဲ့ မဟားတရား သွားပြောမှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အေးသည် ဘာပြန်ပြောရမည်ပင် မသိပေ။ ရိုစီ၏ ဝမ်းထဲမှကလေး ကိုလည်းသနားသည်။ ဒါလောက် ပျံလွန်းနံ့လွန်းသော ရိုစီကိုလည်း ဒဏ် ခတ်ချင်သည်။ အမှန်အတိုင်း ဒီအိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံးကိုက ဖရိုဖရဲနိုင်လှ လေသည်။ သူသည် ပင့်သက်ချလိုက်ရင်း ....\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဒီလိုဆိုတော့ အေး ဘာလုပ်ပေးရမလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အဘွားကြီးသည် ရွှင်၍လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သမီးရယ်၊ အစီအစဉ်တွေကို နောက်တော့ မေမေပြောပြပါမယ်၊ ကဲ... သမီး တာဝန်ယူတဲ့အကြောင်း ရိုစီကို သွားပြော ဦးမယ်၊ သူလည်း တရှုပ်ရှုပ်ငိုနေတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယောက္ခမကြီးမှာ လက်ကိုင်ပဝါနှင့် မျက်လုံးကိုတို့၍ အခန်းပြင်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လောကကြီးတွင် လူတွေသည် ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ပြုခဲ့သောမကောင်း မှု ဒုစရိုက်နှင့် လော်လီဖောက်ပြားမှု၏အပြစ်ဒဏ်ကို ခံကြရသောအချိန် တွင် ဘာ့ကြောင့်များ ကြောက်ရွံ့ကြပါလိမ့်။ ထိုအချိန်အခါကျမှ ဟီရိ ဩတ္တပ္ပတရားကို သတိရခြင်းမှာ ပို၍နေလေပြီ။ မလုပ်ခင်ကသာ အရှက် နှင့် အကြောက်တရားကလေးများပေါ်လိုက်ရင် ရာဇဝင်အခန်းရှုပ်တို့သည် လူ့လောကတွင် ပေါ်လာကြမည် မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အေးသည် နာမည်နဲ့လိုက်အောင် အေးအေးပျော့ပျော့လေး ဖြစ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့ခင်ပွန်း ကိုစိုးအောင်မှာ အမြတ်တော်ကြေးဝန်ထောက်ဖြစ်၍ ဌာနဆိုင်ရာလုပ်ငန်းများတိုးတက်ရေးအတွက် လန်ဒန်တွင် ပညာသွားသင် နေခြင်းဖြစ်လေသည်။ ပြန်လာလျှင် ကိုကို့မှာရာထူးတိုးမည်တော့ အမှန်ပဲ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီကြားထဲမှာမှလာ၍ ရိုစီကိစ္စက ဖြစ်လိုက်ရသေးသည်။ ယောက္ခမ၊ ယောက်မများနှင့်အတူ နေရစ်ခဲ့ရသောအေးသည် ယခုလိုမဖြစ်ခင်ကပင် နည်းနည်းမျှ စိတ်သဘောချင်း မတိုက်ဆိုင်ခဲ့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒါပေမဲ့အေးသည် ကိုကို့ကို ချစ်သည်။ ကိုကို့ကိုချစ်လျှင် သူ့မိဘများ ကိုလည်း ချစ်ရ ရိုသေရပေမည်။ မိမိနှင့်ညားခါမှ တစ်အိမ်တစ်စင်ခွဲနေဖို့ တွေ ဘာတွေကိုလည်း သွေးမဆောင်ချင်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အေးသည် ငိုချင်သလိုဖြစ်လာ၏။ ဖေဖေနှင့် အမေကိုသတိရလာသည်။ အမေတို့၊ ဖေဖေတို့ကလည်း ခုလောက်ဆိုလျှင် စိတ်ပြေဖို့ ကောင်းလောက်ပါပြီ။ ကစဉ့်ကရဲနှင့် ဒုစရိုက်တွေများလာသောဒီအိမ်ကြီးကဇယား ရှုပ်လာလေလေ၊ အေးချမ်းစည်းလုံးသောအမေ့အိမ်ကို သတိရမိလေလေ ဖြစ်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခင်ကမူ ရိုစီအဖြစ်ကဲ့သို့ ရှုပ်ပွေသောသတင်းမျိုးကို သတင်းစာ များတွင် အပျင်းပြေသဘောနှင့် ဖတ်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုတော့ ထိုဇာတ်ရှုပ် တွင် ကိုယ်တိုင်ဝင်၍ ကရဦးတော့မည်ဖြစ်သဖြင့် ရင်ပူလာတော့သည်။ ရင်ပူလာမှပင် အမေ၏မေတ္တာရေကြည်ကို ဆာလောင်လာတော့သည်။ တကယ်တော့ ဖန်ပြာခွက်ကယ်နဲ့ ကျောက်စက်ကျရေထက် အေးမြကြည် လင်သော မိခင်၏မေတ္တာရေကြည်မျိုးကား အေးတစ်ယောက်အဖို့ အိပ် မက်ထဲ ဇွတ်ထည့်ပြီးမက်ပါမှသာ သောက်ရတော့မည့် ဘဝပါကလား။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585508368533,"sku":"","price":4750.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_0df14f31-c20d-4596-9b7f-847a050a3195.jpg?v=1770806864"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ယောက်ျားတို့အကြောင်း","title":"ယောက်ျားတို့အကြောင်း","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eယောက်ျားတို့ အကြောင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှတ် (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မအမည်မှာ မကြေးမှုံ ဖြစ်၍ ကျွန်မ၏ညီမငယ်အမည်မှာ မကြေးယုံ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြေးယုံ အရွယ်မရောက်တရောက်တွင် ကျွန်မတို့၏ မိခင် ကွယ်လွန်ခဲ့၏။ ကျွန်မ အိမ်ထောင်ပြုပြီးစဖြစ်သော်လည်း ကျွန်မသည် ညီမငယ်ကို မထိန်းသိမ်းတတ်ပေ။ သို့သော် ညီအစ်မနှစ်ယောက် သင့်သ လိုကြည့်နေရင်းမှ သူသည် ဒီဂရီရ၍ တက္ကသိုလ်တွင် ဆရာမလေးလုပ် နေပြီ၊ မယုံမှာ အပျိုပေါက်စ မြီးကောင်ပေါက်အရွယ် မဟုတ်တော့ သော်လည်း ကျွန်မသည် သူ့အား ကလေးငယ်တစ်ယောက်လို အစဉ်စိုး ရိမ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ၌ အကြီးဆုံးချွတ်ယွင်းချက်မှာ အိမ်ထောင်သည်ပင် ဖြစ် သော်လည်း ယောက်ျားများကို ကြောက်ခြင်း၊ ရွံ့မုန်းခြင်းပင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်နံနက်တွင် သူနှင့်ကျွန်မ ပုဂံလမ်းကို လျှောက်ကြ၏။ ထိုနေ့ က ပုဂံလမ်းသည် မိုးရွာပြီးစဖြစ်၍ စိမ်းစိမ်းစိုနေပေသည်။ နွေဦးက ပွင့်ကြသော စိန်ပန်းနှင့် ငုရွှေဝါ၊ ငုစပ်ပန်းရောင်ပွင့်ဖတ်များသည် မိုးရေ ဦးတွင် မျောပါကုန်ကြ၍ ပုဂံလမ်းသည် တစ်ရောင်တည်းသော မြအသွေးဖြင့် ဆေးရေးထားသလို ဖြစ်နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြေးယုံသည် လမ်းဘေး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မမမှုံ ပုဂံလမ်းက ဆရာဦးသိန်းဖေမြင့် ဝတ္ထုထဲကလို မလှတော့ ဘူးနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြေးယုံရော ကျွန်မပါ ဆရာဦးသိန်းဖေမြင့် ရေးသော “ဆရာ အို၏ဒုက္ခ” ဆိုသော ဝတ္ထုကို ဖတ်ပြီးစ ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်တယ် ဆရာရေးတုန်းက နွေဦးပေါက် ရာသီဆိုတော့ ပုဂံ လမ်းမှာ ပန်းပွင့်တွေ ရောင်စုံပွင့်ချိန်ကိုး၊ ဒီတော့ သူ့ကလောင်နဲ့ ထပ်မှုန်း ထားတော့ ပုဂံလမ်းဟာ ရက်ရက်စက်စက် လှနေတာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အင်းပေါ့လေ ခုလည်း အားလုံး စိမ်းစိုနေတော့ တစ်မျိုးလှတာ ပေါ့” ဟု သူက ဆက်ပြောနေ၏။ ကျွန်မတို့သည် အိမ် (၃) အိမ်လောက် ကျော်သွားပြီးနောက် အင်းလျားဆောင်ဘက်ကို တဖြည်းဖြည်း နီးလာ၏ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညာဘက်ရှိ အိမ်တစ်အိမ်ရှေ့တွင် တရုတ်စကားအကျော်ပင်ကြီး တစ်ပင်ရှိသည်။ ထိုအပင်ရှေ့ လမ်းတွင် မိန်းမကြီးတစ်ယောက် ကျွန်မ တို့ကို နောက်ခိုင်းကာ ရပ်နေလေသည်။ သူ့တင်ပါးသည် အဆမတန် ကား၍ ဝလွန်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် ဗိုက်အရေပြားသည် ခါးကိုဖုံးနေ သလို ဖြစ်နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြေးမုံသည် ကလေးငယ်လို တခိခိရယ်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာရီတာလဲ မကြေးမုံ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “အော် ... ဆရာ့ဝတ္ထုထဲမှာ ဒီပုဂံလမ်းကို ဆရာအိုကြီးက လျှောက်လာတယ်။ သူ့ရှေ့မှာ မိန်းမပျိုလေးက လျှောက်သွားတယ်။ အဲဒါလေးကို ဖော်ပြတဲ့နေရာမှာ ရှေ့ကလျှောက်သွားတဲ့ မိန်းမပျိုရဲ့အလှ ကို ဆရာက အနုစိတ်ပြထားတယ်။ ဝိုင်းဝိုင်းမို့မို့ တင်ပါးလေးက လမ်းလျှောက်သွားချိန်မှာ စကောလေးလိုဝိုင်းပြီး နိမ့်တုံမြင့်တုံအဖြစ်မှာ ဆရာ အိုဟာ ငယ်စိတ်ပြန်ဝင်ပြီး ကာမဂုဏ် ဇောကြွပုံကိုရေးထားတာ တွေး မိလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မက မကြေးမုံ ပြောသည့်အတိုင်း ဖတ်ပြီးဖြစ်၍ ဆရာအနု စိတ်ပုံကို သဘောကျပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူရယ်သည်ကို နားမလည်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒါ ရယ်စရာမဟုတ်ဘဲ .. ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု ကျွန်မက ဆို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မမမှုံကလည်း ကျွန်မတို့ရှေ့က မိန်းမကြီးကို ကြည့်စမ်းပါအုံး၊ ဆရာ့ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်လိုက် မိန်းမပျိုနဲ့ ယှဉ်ကြည့်ရင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူက ဆက်မပြောဘဲ ရယ်ပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မကြေးယုံကလည်းဟယ် ... ကလေးလေးကျနေတာဘဲ၊ သူ့ ခမျာ ကြားသွားပါဦးမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မက တိုးတိုးပြောလိုက်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မတို့သည် ပုဂံလမ်းဆုံး၍ အင်းလျားရှိရာ ညာဘက်သို့ ချိုးလာကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒီဝတ္ထုဖတ်ပြီးတော့ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးဘဲ မမမှုံရယ်” မကြေးမုံက စကားဆက်၍ ပြောပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်မတို့တွေဟာ အသက်ချင်းကွာပြီး အိုသွားတဲ့ယောက်ျား ကြီးတွေကို စိုးရိမ်စိတ်မရှိဘဲ ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆက်ဆံကြတာပဲ။ ဆရာ ရေးသလိုဆို အိုတဲ့လူတွေလည်း စိတ်ဖောက်ပြန်တတ်ကြတော့ ဘယ် ဆက်ဆံတဲ့နေရာမှာ စိတ်ချရမလဲနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် တက္ကသိုလ်တွင် သဘာဝတ္ထဗေဒ ဘာသာ (ဖလော် ဆော်ဖီ) ကို ယူလာခဲ့သူ ဖြစ်၏။ ကျွန်မက ရာဇဝင်ဘာသာ ၂ ရပ်ကို ယူလာခဲ့သူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် စကားဆွေးနွေးရာတွင် ရှုထောင့်ချင်းမတူကြပေ။ သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ တသဘောတည်းကျကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အေးပေါ့ဟ ... ယောက်ျားတွေဟာ အိုအိုပျိုပျို ဘယ်စိတ်ချရ မလဲ၊ အမှန်တော့ သူတို့ဟာ အဆိပ်ရှိတဲ့ သတ္တဝါလိုဘဲ၊ သတိထား ဆက်ဆံရင် ကောင်းတာပေါ့။ သူ့တို့အဆိပ်တက်လာချိန်ဆို မိန်းမတွေ အတွက် အန္တရာယ်ဘဲ။ တို့ ၁၀ တန်းတုန်းက ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီးက အမြဲပြောတယ်။ မင်းတို့ခေတ်မှာ ယောက်ျားလေးနဲ့ မိန်းကလေး ဆက်ဆံ မှုဟာ ပိုမိုရင်းနှီးလာကြတော့ ရှေးခေတ်လို အတင်းအကျပ်ထိန်းလို့ မရ ဘူး။ ဒီတော့ ခေတ်အလျောက် ဆက်ဆံကြရင်လည်း လူပျိုတွေကို ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆက်ဆံတာ အရေးမကြီးဘူး။ လူအိုတွေကိုတော့ ရင်းရင်း နှီးနှီး မဆက်ဆံစေချင်ဘူးလို့ အမြဲပြောတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြေးယုံသည် တွေ့၍ စဉ်းစားလာ၏။ ကျွန်မက ဆက်ပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဆရာမကြီး ပြောတာလည်း မှန်တာပဲ။ လူအိုဆိုတော့ မိန်းမ သဘောနားလည်ပြီးသား၊ ဘယ်ချက် ဘယ်လိုကိုင်ရင် မိန်းကလေး ကျမယ်ဆိုတာ သိထားပြီးဆိုတော့ အိုလာပြီဖြစ်တဲ့ယောက်ျားတွေဟာ ဒို့မိန်းကလေးတွေအတွက် ပိုပြီး အန္တရာယ်ကြီးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အင်း ... ဟုတ်တာဘဲ၊ ခြေချော်လက်ချော်ဖြစ်ပြီး ညားတောင် လူပျိုအပျိုချင်းဆိုတော့ တင့်တယ်တာပေါ့လေ။ မယားရှိတဲ့ လူတွေ အဘိုးအိုကြီးတွေဆိုတော့ ကိုယ့်မှာ ပိုနစ်နာတာပေါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြေးမုံက သူ့ဖာသာ အဖြေထုတ်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အေးကွယ် ... မမမှုတော့ ယောက်ျားတွေကို ယုံယုံကြည်ကြည် ဆက်ဆံဖို့ဟာ ခုထိမရဲဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မကြေးမုံက ရယ်ပြန်လေသည်။ ထိုနေ့နံနက် လမ်းလျှောက်ကြ ရင်း ကျွန်မတို့ညီအမနှစ်ယောက်သည် ယောက်ျားတို့အကြောင်းကို ဆွေး နွေးကြ၏။ ကျွန်မသည် မူလ ကျွန်မစိတ်ရင်း ယူဆထားသည့်အတိုင်းယောက်ျားတို့ကို “တဏှာကျေးကျွန်များသဖွယ် သဘောထားကာ ထို သဘောထားကို အခြေခံ၍ ဆွေးနွေးမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြေးယုံစိတ်တွင်မူ ယောက်ျားတို့အပေါ် ဘယ်လို သဘောထား သည် မသိပေ။ သို့သော် သူက ကျွန်မကို နိဂုံးချုပ်တစ်ခု ပြန်ပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အကိုဟာ မမမှုံကို သိပ်လည်း ဂရုစိုက်တာဘဲ။ သိပ်လည်း အေးတာဘဲ၊ အဲဒီလို လူမျိုးကို ရထားပါရက်နဲ့ မမမှုံဟာ ယောက်ျားတွေ ကို ဘာလို့ မုန်းသလဲဆိုတာ ကျွန်မ တွေးမရဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု ဆို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မုန်းတယ်လို့တော့ မဟုတ်ဘူး ကြောက်တာပဲ” ကျွန်မသည်လည်း ဒါလောက်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e***\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်တစ်ပတ်လောက်တွင် ကျွန်မတို့ အိမ်သို့ မေမေ၏ ညီမ ဝမ်းကွဲ ဒေါ်လေး ရောက်လာ၏။ သူသည် စာရေးဆရာတို့ ဖွဲ့ နွဲ့ တတ်သော ရေပြည့်သော ကမ်းပါးကဲ့သို့ ပြည့်ဖြိုးသော တင်ပါးရှိ၏။ ရှည် သွယ်သောပေါင်တန်ပေါ်တွင် ပြည့်သောတင်မှာ နှစ်သက်ဖွယ်ရာဖြစ်၏။ ခါးမှာသေးသွယ်၍ ရင်ဖွင့်ဖွင့်နှင့် ပျိုစဉ်က အလွန်လှမည့်သူ ဖြစ်ပေ သည်။ သူ့မျက်ခုံးမှာ ကျွန်မတို့လိုပင် ထူထူဖြစ်၏။ အသားမှာမူ ကျွန်မ တို့လို မညိုပေ။ နှာတံမြင့်မြင့်အောက်တွင် သူ့နှုတ်ခမ်းထူထူမှာ ငယ်စဉ် ကသာဆို စုတ်နမ်းစရာပင်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုပင် အပျိုမဟုတ်တော့သော်လည်း အသက် ၄ဝ တွင်းတွင် လှပနေတုန်းဟု ကျွန်မစိတ်ထဲတွင် ထင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါ်လေးက ကျွန်မကို တွေ့ချင်၍ လာသည်ဟု ဆို၏။ “မကြေးမှုံ မင်းအားရင် မင်းဦးလေးကို ငွေငါးရာ သွားပေးစမ်းပါ” သူသည် ငွေငါးရာကို ကျွန်မလက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။ ဒေါ်လေးမျက်နှာကတော့ မရွှင်ပေ။ ကျွန်မသည် ဒေါ်လေးတို့ ဇာတ်လမ်းကို သိ၏။ ဒေါ်လေး အသက် ၃၀ မပြည့်ခင်ကတည်းက ဦးလေးသည် မယားငယ်ထား၏။ သို့သော် ယခု ၃-၄ နှစ်တွင်မှ ဒေါ်လေးက သူ့ အိမ်သို့ ဦးလေး အလျဉ်းမလာရဆိုထားသောကြောင့် လုံးလုံးအဝင် အထွက်မရှိတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခင်ကမူ ဒေါ်လေးသည် ဦးလေးမယားငယ်ရှိသည်ကို မသိ သလိုပင် ထမင်းပွဲရံကြီးပြင်ကာ ကျကျနန ကျွေးမွေး၏။ ယုယုယယ ပြုစုခဲ့လေသည်။ ကျွန်မတို့သည် လူငယ်များဖြစ်၍ ဒေါ်လေးတို့ အကြောင်းကို ဘာမျှစွက်ဖက် မပြောကြပေ။ ဦးလေးနှင့် အတိအလင်း ပြတ်ကတည်းက သူ့သစ်စက်ကို သူ့ဘာသာပင်ဦးစီးကာ ဒေါ်လေးက လုပ်၏။ သူ့တွင် သားတစ်ယောက် သမီးနှစ်ယောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585509318805,"sku":"","price":5850.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_36900213-a815-4ffa-82ba-c51e11e124e9.jpg?v=1745660346"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-မောင်မျိုးမင်းနိုးကြားလာခြင်း","title":"မောင်မျိုးမင်းနိုးကြားလာခြင်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်မျိုးမင်း နိုးကြားလာလေပြီ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘုရား.. ဘုရား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ ဘုရားတခြင်းမှာ မောင်မျိုးမင်း နိုးကြားလာခြင်းအတွက် ကျွန်မတို့မိသားစုတွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတော့ ဖြစ်ရပေမည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် လူသစ်ကလေးတစ်ယောက် သူ၏တစ်နေရာကို ကျွန်မ အိမ်ထောင်စုတွင် ယူလာခဲ့ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မောင်မျိုးမင်းကို သူ့မိခင် မိကျော်သောင်းသည် ၁၉၇၀-ပြည့်၊ ဒီဇင်ဘာလ ၁၀ ရက်နေ့တွင် မွေးဖွားလိုက်၏။ မွေးချိန်အတိအကျကိုတော့ ကျွန်မ မသိပါ။ သို့သော် ထိုနေ့ည ၉ နာရီတွင် ဒုတိယ မြေးရတနာ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက် ကျွန်မတို့ဆွေစုမျိုးစု မဟာသာကီထဲတွင် ပေါက်ဖွားလာကြောင်း ပထမဆုံး သတင်းပါလာသူမှာ မောင်မျိုးမင်း၏ ဘကြီးတော် ဦးသက်တင်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သတင်းကြားကြားချင်း ကျွန်မ အိပ်ရာပေါ် လဲကျသွား၏။ “အောင် မယ်လေး.. နန်းမတော်မယ်ယုရဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ကောင်းသတင်း အနေနဲ့ လာပြောတာပါ၊ ကျုပ်တော့ တရားခံမဖြစ်ပါရစေနဲ့ ဆေး သောက်ပြီး ဒီညတော့ ပျော်အောင်အိပ်ပါ” ဟူ၍ ပြောသွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မသည် သမီးဖြစ်သူ မိကျော်သောင်းကိုလည်း ကလေးမွေးဖွားချိန်တွင် ကျန်းမာရေးအခြေအနေ ကောင်း မကောင်း စစ်ဆေးရုံသို့ သွားရောက် မကြည့်နိုင်ခဲ့ပါချေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မောင်မျိုးမင်းအား အိမ်သို့ ခေါ်ယူလာမှပင် ကျွန်မမြေးငယ်၏ မျက်နှာကို မြင်ရပါ၏။ သူ့ဖခင် ဗိုလ်မှူးထွန်းအောင်ကျော်က ကလေး ကို ကျွန်မလက်ထဲ ထည့်လိုက်၏။ ကျွန်မသည် ဧည့်ခန်းဝတွင် ကြိုးစား၍ မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ့ကိုပွေ့ချီလိုက်၏။ သူ့မျက်နှာ ဖွေးဖွေး နုနုကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူ့ကိုယ်ငွေ့ နွေးနွေးလေး၏ အတွေ့သည် ကျွန်မ၏ ရင်အား ထိုးဖောက်ကာ အေးစက်နေသော ကျွန်မ၏နှလုံးသားအား လှုပ်ရှားလာရန် ဓာတ်အားပေးလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ၏ ခြေလှမ်းများကမူ တစ်ဖဝါးမျှ ရွှေ့၍မရ။ ကျွန်မသည် ခဏသော် ကျောက်တိုင်သဖွယ် ငြိမ်သက်သွား၏။ အတွေးတို့သည် ဟိုသို့သည်သို့ ပျံ့လွင့်သွားကြ၏။ အဆွေးတို့သည်လည်း လှိုင်းဘောင် ဘင်ခတ်သလို ခတ်သွားကြ၏။ တဒင်္ဂပဟန်စိတ်၏ လှုပ်ရှားမှုအစဉ် ကို ရေးချပြရလျှင် စာတစ်အုပ်စာ ရပေဦးမည်။ ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ဝမ်းသာ ခြင်း၊ ကြည်နူးခြင်း၊ ကြေကွဲခြင်း၊ ပြောကြားလိုခြင်း၊ တိုင်တည်လိုခြင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဪ... စိတ်အစဉ်၏ လှုပ်ရှားမှုသည် များပြားပါဘိခြင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့ကို နာမည် ပေးရပေဦးတော့မည်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့အစ်ကိုအား ကျော်ကျော်ဝင်းဟူ၍ နာမည်ပေးစဉ်က သူတို့၏ မိခင်မိကျော်သောင်းသည် မကြိုက်။ ဇာတာဖွဲ့စဉ် ဗေဒင်ဆရာ၏ အလိုကျ ပေးလိုက်ရခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒီ.. ကျော်ကျော်ဝင်းဆိုတဲ့ နာမည်မျိုးဟာလေ ရည်းစားသိပ် များတတ်တာပဲ” ဟု မိက မှတ်ချက်ချ၏။ သို့သော် မိသည် သူ့ဖခင် ဦးပုံစံ (ကလေးငယ်၏ အဘိုးဖြစ်သူက) ဤအမည်ကို လက်ခံပြီးဖြစ်၍ သူ့သားဦးကို ကျော်ကျော်ဝင်းဟု မှည့်ခေါ်ရန် လက်ခံလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုမူ ကလေးတို့၏ဘဘ ဦးပုံစံမရှိတော့ပေ။ ကလေးတို့၏ ဘွားဘွားသည် ဒုတိယမြေးအား နာမည်ပေးရတော့မည်။ မိကမူ သူ့ဖခင် ဦးပုံစံခေါင်းလို နောက်စေ့ချွန်ချွန်နှင့် လုံးလုံးလေးနေသောကြောင့် မောင်ပေသီးဟူ၍ ချစ်စနိုးခေါ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မောင်ပေသီးမှာ ကြာသပတေးသား ဖြစ်သောကြောင့် နေ့သင့် နံသင့်လည်း ဖြစ်ပါပေသည်။ သို့သော် တရားဝင်နာမည်က လိုပေသေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မသည် ကြက်သွန်ဖြူ ဥတစ်လုံးတွေ ဘာတွေနှင့် နာမည် မှည့်သော ကျမ်းစာအုပ်များကိုလည်း မရှာချင်သေး၊ ဗေဒင်ဆရာများနှင့် လည်း ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းသည် ဆုံးပြီးကတည်းက မတွေ့ လိုသေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မောင်ပေသီးသည် ကျော်ကျော်ဝင်းလို အရပ်မရှည်၊ သူ့အစ်ကို သည် အလုံးထက် အရပ်က ပိုထွက်နေ၏။ မောင်ပေသီးကမူ ပုပုဝိုင်း ဝိုင်းလေး ဖြစ်၏။ တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင်လေး ဖြစ်၏။ သူသည် သူ့မိခင် မိလို အစားကိုသာ ပါးစပ်တလှုပ်လှုပ်နှင့် စားနေရလျှင် အေးချမ်းငြိမ်သက်စွာ နေတတ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ၏ဆရာ ဆရာဦးမျိုးမင်း (အင်္ဂလိပ်စာဌာန ပါမောက္ခ)ကို အထိမ်းအမှတ် သတိတရ အနေလည်းဖြစ်၊ နေ့သင့်နံသင့်လည်း ဖြစ် သည်ဟူ၍ ကျွန်မပြောကာ မောင်ပေသီးအား “မောင်မျိုးမင်း” ဟူ၍ ကျွန်မ အမည်ပေးလိုက်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် သူ့ကို မောင်မျိုးမင်းဟူ၍လည်း မခေါ်၊ မောင်ပေသီး ဟူ၍လည်း မခေါ်ကြ၊ သားငယ်လေးဟူ၍ပင် ခေါ်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့မိခင် ဆရာဝန်ဘွဲ့ ထူး မရခင်ကသာ ကျောင်းစာပေကို ဇောက်ချ ကြိုးစားနိုင်ရန်အတွက် ပတ်ကားနာနီ ခေါ်သော (ပထမတန်းစား ကလေး ထိန်း) ကိုခေါ်၍ထား၏။ မောင်မျိုးမင်း မွေးစ ငွေတန်ဖိုး ကုန်ဈေးနှုန်း အခြေအနေတုန်းကပင် ပတ်ကားနာနီ၏ လစာမှာ ၁၂၀ ကျပ် ဖြစ်၏။ ကလေးထိန်းလစာကို ထွန်းအောင်ကျော်ကပေး၏။ ယခုမိ ဒီဂရီ ရလာ သောအခါ ကျွန်မတို့သည် မောင်မျိုးမင်းအား တစ်လခြောက်ဆယ်ပေးရ သော သင့်ရုံကလေးထိန်း သူငယ်မလေးကို ထိန်းစေပါတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မောင်မျိုးမင်းအတွက် နို့ဘူးဖျော်ရခြင်း၊ တစ် ပတ်တစ်ခါ နို့ဘူးသန့်ရှင်းရေးအတွက် အသုံးချရသောပစ္စည်းများကို ရေနွေးနှင့် ပြုတ်ရခြင်း၊ အနှီးလျှော်ရခြင်း ကိစ္စများ ငြိမ်းသွားပြီ ဖြစ် သောကြောင့် ဖြစ်၏။ ထမင်းချက်သူအတွက် လစာကိုမူ ကျွန်မက ပေး၏။ ထမင်းချက်တစ်ယောက်၊ ကလေးထိန်းတစ်ယောက်၊ ပေါင်း ၂ ယောက် ထားရသောအခါ စားအတူ၊ သွားအတူ၊ နေအတူ၊ ထိုင်အတူ၊ကျွန်မတို့မိသားစုမူအရ၊ ဆန်တစ်တင်းကျပ် ၅၀ ကျော်မှ ကျပ် ၇ဝ အထိ၊ ပေးစားရသော အချိန်တွင် အိမ်စေတို့ကို လခပေးရသည်ထက် သူတို့အား ကျွေးမွေးစရိတ်နှင့် အဝတ်ပေးရသော စရိတ်က ပိုမိုကြီးလေး လာသောကြောင့် အစစ အိမ်စရိတ်ကို လျှော့ချနိုင်ရန် ကလေးထိန်း သူငယ်မလေးကိုလည်း ရွက်ကြမ်းရေကျိုလောက်သာ ကျွန်မတို့ ငှားနိုင် တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမှန်တော့လည်း မိ၏ဖခင် (ကွယ်လွန်သူ) ဦးပုံစံ၏ ရည်ရွယ် မှန်းထားချက်အတိုင်း မိဆရာဝန်အဖြစ်သို့ ချောချောချူချူ ရောက်ရန် အတွက် ကျွန်မနှင့် ထွန်းအောင်ကျော်တို့သည် သားကြီးကျော်ကျော်ဝင်းနှင့် သားငယ် မောင်မျိုးမင်းတို့အား နို့စို့အရွယ်တွင် ကျန်းမာရေးအတွက် ငွေသွန်သုံးကြခြင်းဖြစ်၏။ မိသားငယ်များ ကျန်းမာမှ သူစိတ်ချမ်းသာ စွာ စာသင်နိုင်ပေမည်။ ကျွန်မ ကိုယ်နှိုက်ကလည်း ကျန်းမာသော ဘွားအေတစ်ယောက်ဖြစ်ပါမူ ကလေးတစ်ယောက်တာဝန်မှာ ပတ်ကား နာနီ ငှားနေစရာ မလိုပါပေ။ ယခုမူ မောင်ပေသီးတို့၏ ဘွားဘွားသည် မြေးငယ်တို့ကို နို့ဘူးဖျော်တိုက် ထိန်းကျောင်းဖို့ နေနေသာသာ ကိုယ့် ပါးစပ်ထဲကိုယ် ထမင်းတစ်လုတ်စားနိုင်ဖို့ မျက်မှန်နှစ်လက် တပ်နေရသော အဖြစ်ကြောင့် နို့ဘူးသန့်ရှင်းရေး၊ ကလေးကို အချိန်မှန် ကျွေးမွေးပြုစုနိုင် ရေးအတွက် ကျွမ်းကျင်သော နာနီကို ငှားရခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုမူ မောင်မျိုးမင်း ပြေးလွှားကစားနိုင်လေပြီ။ စကားကိုလည်း သွက်လက်ချက်ချာစွာ ပြောတတ်လေပြီ။ သူ့ကိုထိန်းသော မိန်းကလေးမှာ အညာကျေးတောသူဖြစ်၍ အမည်မှာ မပုလေးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ၏ အိပ်ခန်းကို မောင်မျိုးမင်းနှင့် မပုလေးအားပေး၍ ကျွန်မသည် ဦးပုံစံ၏ အိပ်ခန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ အိပ်ပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585512759445,"sku":"","price":1800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c6f8ccfd-6d44-44b7-9865-c5c60f4e4233.jpg?v=1745660349"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-မုဆိုးမပုံပြင်","title":"မုဆိုးမပုံပြင်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong\u003e(၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မြေပုံစိုနေတာ ခြောက်သွားအောင် ယပ်တောင်နဲ့ နေ့တိုင်း မြေပုံကို ယပ်သွားခတ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤစကားပိုဒ်မှာ ရှေးဟောင်းတရုတ်ပုံပြင်ထဲမှ ဖြစ်သည်။ အရွယ်ရှိ သေးသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက် လင်သည်သေဆုံးသွား၍ လင် သည်၏အလောင်းကို မြေမြုပ်သဂြိုဟ်လိုက်သည့်မြေပုံက မြေကြီးမှာ စိုနေ သည်။ ထိုမြေပုံပေါ်က စိုနေသော မြေစိုင်ခဲ ခြောက်မှ နောက်အိမ်ထောင် ပြုရမည်ဆို၍ ထိုအမျိုးသမီးက နေ့တိုင်း မြေပုံမှ မြေခြောက်အောင် ယပ်တောင် နှင့် သွားခတ်သည်ဟု ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှင်းရှင်းဆိုရလျှင် ထိုအမျိုးသမီးမုဆိုးမက “လင်လိုချင်လွန်း၍”ဟူ သောအနေနှင့် နှိမ့်ချထားသောပုံပြင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှေးခေတ်တရုတ်ပြည်တွင် အမျိုးသမီးများ၊ မုဆိုးမများကို ဝိုင်းပယ် သည်၊ နှိမ်ချစကားဆိုတတ်သည်။ ထိုပုံပြင်လေးကို ကြည့်လျှင်ပင် အရွယ် မတိုင်မီ မုဆိုးမဖြစ်ရသော မိန်းမငယ်အပေါ် အမြင်ကျဉ်းသည်ကို တွေ့နိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မအရွယ်ရောက်စက မုဆိုးမပုံပြင်များကို ကြားဖူးပါသည်။ သို့သော် ကျွန်မဘဝနှင့် ဘယ်လိုမှ ပတ်သက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ကျွန်မ အသက် ၄၅ နှစ်မှာ ကျွန်မ၏ချစ်သူ ကွယ်လွန်ခဲ့၍ ကျွန်မ မုဆိုးမဘဝရောက်ခဲ့ရသည်။ ထိုအခါ ဘဝတူ မုဆိုး မများကို စာနာစိတ်ဖြစ်၍ လာခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုအခါ ရှေးဟောင်းမုဆိုးမပုံပြင်တို့ထက် လက်ရှိမုဆိုးမဖြစ်ကြရှာ သော အကြောင်းမလှသည့် မုဆိုးမအမျိုးသမီးများပုံပြင်တို့ကို လေ့လာမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိန္ဒိယပြည်မှာလည်း ရှေးက မုဆိုးမဖြစ်လာလျှင် လူရာမသွင်း၊ ဝိုင်း ပယ်ခံရသည်။ ယခုခေတ်မှာတော့ အင်ဒီရာဂန္ဒီဆိုလျှင် မုဆိုးမဘဝနှင့်ပင် အိန္ဒိယပြည်၏ဝန်ကြီးချုပ်ရာထူးကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာပြည်မှာက မုဆိုးမတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်ယူဆချက်ကိုယ်စီနှင့် ကိုယ့်ဘဝကိုယ် တီထွင်သွားကြသည်။ အစဉ်အလာက ဖိစီးနှိပ်စက်ထား ခြင်း မရှိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မုဆိုးမဆိုသည်မှာ တခြားအမျိုးသမီးများကဲ့သို့ပင် နှလုံးသားနှင့် အသွေးနှင့် အသားနှင့် ဆိုသည်ကို သဘောပေါက်လက်ခံလာလျှင် မုဆိုးမ များကို နှိမ့်ချသော ပုံပြင်များထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မမဒေါ်မေကြည်ကတော့ သူ့ကိုယ်ပိုင်ယူဆချက်ကို ဇောက်ချလုပ် သွားရာမှာ ဘယ်သူ၏ဝေဖန်မှု၊ နှိမ့်ချမှုကို ဂရုစိုက်သူ မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မကမှ တော်သေးသည်။ မမမေ(ဒေါ်မေကြည်ကို ကျွန်မ ဒီလို ပဲ ခေါ်သည်) သည် အသက် ၃ဝ မှာ အရွယ်မရောက်သေးသော သား တစ်ယောက်၊ သမီးတစ်ယောက်နှင့်မုဆိုးမဘဝရောက်ခဲ့ရသည်။ သူ့ခင်ပွန်း ဦးဉာဏ်ဝင်းမှာ လူတော်တစ်ယောက်၊ ပညာတော်ရုံမဟုတ်၊ သူတို့၏ ကုမ္ပဏီ ကို ဦးစီးဆောင်ရွက်ရာမှာလည်း စီမံခန့်ခွဲမှု၊ အုပ်ချုပ်မှုတော်သူ ဖြစ်သည်။ ထိုခေတ်က လိုင်စင်ခေတ်ဖြစ်၍ သွင်းကုန်ထုတ်ကုန်လိုင်စင်များကို ကိုယ် ပိုင်ကုမ္ပဏီတည်ထောင်၍ ရန်ကုန်မြို့လယ် မောင်ထော်လေးလမ်းမှာ လုပ် ကိုင်ဆောင်ရွက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူကွယ်လွန်ပြီးနောက် မမမေက ကုမ္ပဏီကို ဆက်လက်အုပ်ချုပ်ခဲ့ သည်။ အသက် ၃ဝ ဆိုသည်မှာ ဘာမှကြီးသည်မဟုတ်၊ ကာမဂုဏ်စည်း စိမ်နှင့်တကွ အလှအပသာယာမှုအားလုံးကို ခံစားနိုင်သည့်အရွယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မမမေက လင်သားမရှိတော့သည့်နောက် တချို့ မုဆိုးမများလို ပုံကျသွားသူမဟုတ်၊ ပင်ကိုက အရပ်မြင့်မြင့်၊ ကိုယ်လုံးက သွယ်သွယ်ပျောင်း ပျောင်းရှိရသည့်အထဲ အဝတ်အစားကို လိုက်ဖက်အောင်ရွေးချယ်ဝတ်တတ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အသားဖြူဖြူ နှာတံပေါ်၍ ဝင်းပရွှန်းလက်သောမျက်လုံးများက သူ့ သတ္တိနှင့်စရိုက်ကို ဖော်ထုတ်နေသည်။ မျက်ခုံးမွှေးထူထူလေးတစ်ခုပဲ မရှိပါ။ ဆွဲထားသော မျက်ခုံးသေးသေးလေးမှာ မျက်ဝန်းပေါ်မှာ ကိုင်းညွတ် နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပွဲနေပွဲထိုင်တွေမှာ မမမေ ဝတ်စားလာလျှင် ယူရသည်။ ခေတ် နှင့်လိုက်အောင် ဖက်ရှင်ကျကျ မမမေက ဝတ်စားတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မနှင့်မမမေ မရင်းနှီးပါ။ ကျွန်မ၏ညီအစ်မဝမ်းကွဲတော်သူ အစ်မကြီး ဒေါ်အေးအေးကြည်မှတစ်ဆင့် မမမေကို ကျွန်မသိခဲ့ရခြင်းဖြစ် သည်။ အစ်မကြီးလောက် မရင်းနှီးဘူးဆိုလျှင် မှန်မည်။ အစ်မကြီးကလည်း ဗိုလ်ချုပ်ဈေးမှာ အထည်ဆိုင်နှင့်ဆိုတော့ သူတို့နှစ်ယောက် လုပ်ငန်းခြင်း ကလည်း ဆက်သွယ်နေ၍ ဆွေမျိုးထက် ရင်းနှီးသည်ဆိုရမည်။ မမမေ ကုမ္ပဏီကိစ္စနှင့် နိုင်ငံခြားသွားတိုင်း၊ ပြန်လာလျှင် အစ်မကြီးအတွက် အဝတ် အထည်၊ လက်ကိုင်အိတ်ဆန်းဆန်း တစ်ခုခု ပါလာတတ်သည်။ ပွဲနေပွဲထိုင် ကို နှစ်ယောက်တွဲ၍ တက်လေ့တက်ထရှိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ညီအစ်မ ဟု ထင်ရအောင် အရပ်မြင့်ပုံခြင်း၊ အသားဖြူကြခြင်း၊ အဝတ်အစား အချိုး တကျ ဝတ်တတ်ပုံခြင်း တူပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်နေ့ အစ်မကြီးဆီ ကျွန်မဖုန်းဆက်သည်။ ဈေးပိတ်သော တနင်္ဂ နွေနေ့ (ထိုခေတ်က ဗိုလ်ချုပ်ဈေး တနင်္ဂနွေနေ့ပိတ်သည်)မှာ ထမင်းသုတ် စားဖို့ အစ်မကြီးကို ကျွန်မ ဖိတ်ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ စနေနေ့တစ်ည နေလုံး ညဦးပိုင်းတစ်ချိန်လုံး ဖုန်းဆက်ပေမယ့်မရ။ ကျွန်မကလက်လျှော့ကာ သူ့ အိမ်သားတွေကိုပဲ နက်ဖြန် အစ်မကြီးလာဖို့ မှာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တနင်္ဂနွေနေ့ ထမင်းသုတ်စားချိန် အစ်မကြီး ရောက်လာပါသည်။ ကျွန်မက ဆီးကြိုမေးမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မနေ့က တစ်ညနေလုံး အစ်မကြီး ဘယ်သွားနေလဲ၊ ဆိုင်သိမ်းချိန် က စပြီး မစု ဖုန်းဆက်တာ မရဘူး၊ ညရောက်ရော”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခင်နှင်းယု အစ်မကြီးက လက်သုတ်စားရင်း အေးအေးဆေးဆေး ပြောပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မေရယ်လေ၊ မေ ပြောမပြောချင်ဘူး။ ကားနဲ့လာခေါ်လို့ လိုက် သွားရတာ၊ ရွှေတောင်ကြားထဲမှာ မှောင်စကပြုလာ၊ ဒရိုင်ဘာကလည်း လမ်းမသိ၊ မေကလည်း မသေချာနဲ့ အိမ်ရှာရတာ၊ ည ၈ နာရီထိုးရော” အစ်မကြီး ပြောသည်ကို ကျွန်မ နားမလည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာကိုရှာတာလဲ အစ်မကြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟို သူ့ဆံပင် ‘ဆက်” လုပ်ဖို့ ဆံပင်ပြုပြင်တဲ့သူရဲ့ အိမ်၊ မေက တော်တန်ရုံ အလှပြင်ဆိုင်ကိုလည်း မကြိုက်ဘူး။ သူ့စိတ်ကြိုက် ဒေဝစ္ဆရာ အလှပြင်ဆိုင်က မောင်လှမိုးအိမ်ကို ရှာရတာ၊ မြို့ထဲက ဆိုင်ကပိတ်သွား တော့ အိမ်လိုက်ရတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မနက်မှ လုပ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မစုလည်း သွားမှာမဟုတ်လား၊ အတွင်းဝန် ဦးစံဖေသမီး လက် ထပ်ပွဲကိုလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ ဧည်ခံပွဲက ညနေ သုံးနာရီမှ စမှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒါဧည့်ခံပွဲ၊ အိမ်မှာ မနက်စောစောလက်ထပ်ပွဲလုပ်မှာ၊ ၇ နာရီ စမှာလေ၊ သူက သတို့သမီးဘက်က အထူးဧည့်သည်အဖြစ် သွားရမှာ၊ နောက်နေ့မှာဆို အချိန်မရှိတော့လို့ ညကြီးမင်းကြီး မောင်လှမိုး လိုက်ရှာရ တာ၊ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ၉ နာရီတောင်ထိုးပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ ဘာမှပြန်မပြောမိပါ ။ မမမေ အလှကို အထူးဂရုစိုက်သည် ကိုပဲ အံ့သြမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်နေ့ညနေ ဧည့်ခံပွဲမှာ မမမေ ဆံထုံးက တကယ်ထူးဆန်းပါ သည်။ ပထန်ခေါင်းပေါင်းပုံဆန်ဆန်၊ ဆံပင်ကို အဖတ်လိုက် အဖတ်လိုက် နှင့် သပြုသီးအဖတ်တွေနှင့်လည်း တူသည်။ ကျွန်မ ပြောမပြတတ်ပါ။ မြင့်မြင့်မို့မို့နှင့် ဆံထုံးဘေးတွင် စိန်ပန်းခိုင်ကို ပန်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အပြာရောင် ပြင်သစ်ဘရိုကိတ်လုံချည်နှင့် နိုင်လွန်အကျီအပြာနု ပေါ်မှာလည်း ပန်းပွင့်ကလေးတွေ ပွင့်ဖတ်ပုံစံမပျက်၊ အပွင့်လိုက်တင်ထား သလိုပါပဲ။ ပဝါဖြူအရှည် ငွေခြည်ပေါက်ခြုံထားသော မမမေမှာ သတို့ သမီးထက်ပင် အလှမှာ ထင်ရှားပြေပြစ်ပါသည်။ ကျွန်မအဝေးကပဲ မမမေကို ငေးမောနေမိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်လတွင်မှာတော့ အစ်မကြီး ကျွန်မဆီရောက်လာရင်း မမမေ အကြောင်းပြောပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မေရယ်၊ သူ့သား ဥက္ကာနဲ့ သူ့သမီး မာလာကို လန်ဒန်ပို့မလို့တဲ့” “သူ တတ်နိုင်လို့ဖြစ်မှာပေါ့” | \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မက ဒီလိုပဲ ပြောမိသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီလိုရှိတယ်လေ၊ မစုရဲ့ ၊ သူ့စိတ်ဓာတ်ကို ချီးကျူးပါတယ်။ သူ့ ယောက်ျားသေသွားပေမယ့် သူ့သား သူ့သမီးတွေကို လူတစ်လုံး၊ သူတစ် လုံးဖြစ်အောင် ပညာပေးမယ်ဆိုတဲ့ မာနသူ့မှာရှိတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အစ်မကြီးရယ် ရန်ကုန်မှာ အင်္ဂလိပ် မက်သဒစ်လိုကျောင်းတွေမှာ လည်း အင်္ဂလိပ်စာအဆင့်အတန်းမနိမ့်ပါဘူး။ အဲဒီကနေ လန်ဒန်မက်ထရစ် တောင် ဖြေနိုင်တာပဲ၊ ကလေးတွေက ၁၀ တန်း ရောက်ပြီလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အကြီးကောင်က ရောက်ပြီ၊ အငယ်မက ၈ တန်း၊ သူက သူ့သား သမီးတွေ လန်ဒန်ပို့မှာ သူ့သားသမီးတွေဟာ ပညာမှာလည်း ထိပ်တန်း၊ အနေအထိုင်မှာလည်း သူ့အဖေရှိစဉ်ကထက် မနိမ့်ကျစေရဘူး။ အခုတောင် သမီးက မာစီးဒီးကားမှဆိုလို့ ကိုဉာဏ်ဝင်း စီးတဲ့ ဘောက်ဆာရောင်းပြီး မာစီးဒီး ဝယ်ပေးတယ်လေ။ မေက အဲဒီတာဝန်ကို ရေရှည်ဘယ်လောက် အထိ ထမ်းနိုင်မလဲဆိုတာ မစဉ်းစားဘူး။ မစုက ကုန်သွယ်ရေးကို ဘာမှ နားမလည်ဘူး။ ကုန်သည်ဆိုတာ အစဉ်အခြေအနေကောင်းနေတာ မဟုတ် ဘူး၊ ရှေ့ရေးအတွက် ရှိသေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အစ်မကြီးက သက်ပြင်းချကာ လေးလေးပင်ပင်ပြောနေ၍ ကျွန်မ ဝင်မစွက်ပါ။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585522327701,"sku":"","price":6650.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_75b1ed43-d704-45d5-a868-0fbaa1381af8.jpg?v=1770806706"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-မဟာသာကီ","title":"မဟာသာကီ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုတစ်လော မည်သူက စတင်လွှင့်လိုက်မှန်းမသိသော သတင်း တစ်ခုမှာ ကံ့ကော်ကုန်းမြို့ လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်၍ သွားစေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကံ့ကော်ကုန်းသည် ကားလမ်းပေါ်တွင်ရှိ၍ မြယာကုန်းသည် မီးရထားလမ်းပေါ်တွင် ရှိပေသည်။ မြယာကုန်းမှ ကံ့ကော်ကုန်းသို့ ကားလမ်း ဖြင့်လာနိုင်၏။ ကားလမ်းသည် ဝေးကွာလှသည်မဟုတ်ပေ။ လှပသော တောတန်းတစ်ခုကို ဖြတ်လိုက်လျှင် ကံ့ကော်ကုန်းမြို့သို့ ရောက်၏။ အကြမ်း အားဖြင့် မိုင်ငါးဆယ်လောက် ဝေးမည်ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြယာကုန်းသည် ကုန်သွယ်ရာ လမ်းဆုံကျ၍ ကံ့ကော်ကုန်းထက် စည်ကားသော်လည်း ကုန်သည်ရုပ်လိုပင် မလှပပေ။ ကုန်စုံဆိုင်ကြီးလို ရှုပ်ရှုပ်ပွပွဖြစ်၍နေပေသည်။ နယ်ပိုင်မင်း ရုံးစိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကံ့ကော်ကုန်းကမူ မြို့ပိုင်မင်းရုံးစိုက်သော မြို့ငယ်ကလေးဖြစ်သော်လည်း တောတန်းအဆုံးတွင် လှပသော မြို့လေးဖြစ်၏။ အေးမြ၏။ ငြိမ်းချမ်း၏။ မြို့အဝင်ကားလမ်းတွင် ကံ့ကော်ပင်များသည် မိုင်ဝက်လောက် စည်ကား ပေါက်၍နေ၏။ မြို့ထဲ၏ သွင်ပြင်ကမူ တောမြို့လေးဟန်ပင် ဖြစ်သော်လည်းကိုယ့်ဝင်းကိုယ့်ခြံနှင့် သပ်သပ်ရပ်ရပ်နေကြသည်။ အိမ်များသည် မြန်မာဆန် ၍ ရှေးကျသော ရေနံသုတ်အိမ်ကြီးများ ဖြစ်၏။ ပင်စင်ရ၍ နောက်ပြောင်း လာသော ဝန်ထောက်ကြီး သုံးလေးဦးသာ အုတ်တိုက်ဆောက်၍ နေကြ ပေသည်။ သူတို့အုတ်တိုက်များကလည်း ခေတ်မမီလှပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          များသောအားဖြင့် မြေပိုင်ရှင်များ၊ နောက်ဘက်တစ်ခွင် ယာခင်းမှ ပဲများကို သိုလှောင်သိမ်းသွင်း၍ ပဲပေး၊ ဝါပေး ပေးသော ကြေးရတတ် များသာ နေတတ်ကြပေသည်။ နံနက်ပိုင်းတွင် မြယာကုန်းသို့ ပဲများ၊ ဝါဂွမ်းများ တင်ဆောင်သွားသော ကုန်တင်ကားကြီးများ၊ လှည်းများ လှုပ်ရှားသံကလွဲ၍ နေ့လယ်တွင် မြို့သည် ချမ်းငြိမ်းတိတ်ဆိတ်၍ နေတတ် ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုတစ်လော မြို့တွင် ရုတ်တရက်ထွက်လာသော သတင်းကြောင့် လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်နေကြ၏။ မနက်တိုင်း မြို့ပြင်လမ်းဘက် ကံ့ကော်ပင်တန်း များဆီသို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လေ့ရှိသော အငြိမ်းစားရာဇဝတ် ဝန်ထောက် ကြီးပင် ကံ့ကော်ပင်များဆီသို့မရောက်ဘဲ သူကြားသောသတင်းကို ကျောင်း ဒကာဦးအောင်ဘနှင့် ဆွေးနွေးနေကြသည်။ သူတို့ရပ်၍ စကားပြောနေသော နေရာမှာလည်း သတင်းစထွက်ရာ အိမ်ကြီး၏ ရှေ့မှာ ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျောင်းတက်သော ကလေးများပင် ထိုအိမ်ကြီးကို လှည့်ကြည့်ကြ၏။ ကံ့ကော်ပင်များကို ရွက်လာသော ပန်းသည်မကလေးကလည်း ထို အိမ်ကြီးကို လှည့်ကြည့်၏။ သူ့အပါးတွင် စံပယ်ပန်းကုံးများကို လက်တွင် ကိုင်ထားသော အဖော်ပန်းသည်မလေးကို လက်တို့ကာ “အဲဒီအိမ်ကြီးပေါ့ ” ဟုပြောပြ၏။ - ဝန်ထောက်ကြီးသည် ကလေးမလေးများ လှုပ်ရှားဟန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။ သူ့အပါးတွင်လည်း ကံ့ကော်နှင့် စံပယ်ရနံ့များ သင်းပျံ့သွား သောကြောင့် ပိုမို၍ ကြည်နူးသွားဟန် ရှိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \" ဦးအောင်ဘရဲ့ ပန်းသည်မလေးတွေတောင် ဒီသတင်းကို ဂရုစိုက် နေကြတာပဲနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဪ... သူတို့လည်း ကံ့ကော်ကုန်းသူတွေဆိုတော့ ကိုယ့်မြို့ ဂုဏ်တက်မယ့်ကိစ္စ ဝမ်းသာမှာပေါ့ ဝန်ထောက်မင်းကြီးရဲ့၊ တကယ်တော့ လည်း ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးအောင်ဘက အိမ်ကြီးမျှော်ကြည့်ကာ ပြန်ပြော၏။ သူတို့ကြည့်နေ သော အိမ်ကြီးမှာ ရှေးကျလှသော အိမ်အို၂ထပ်အိမ်ကြီးဖြစ်ကာ ရေနံသား ကျလွန်း၍ ညိုမှောင်နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စတီးဘရားသားသို့ ပဲများသွင်းသော ပွဲစားကြီးဦးစံသည် သူတို့ အနားသို့ ရောက်လာ၏။ “ဟော ဦးအောင်ဘတို့ မဟာသာကီအိမ်ကြီး အကြောင်း ဆွေးနွေးနေတယ်ထင်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း ဈေးဘက်ပိုင်းက ဒီသတင်းကြားလာခဲ့တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်ပါ့ဗျာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ လူငယ်တွေ ဒါပဲပြောနေကြတယ်၊ ဒါနဲ့ ကိုဥက္ကာက ဘယ်တော့လောက်ရောက်မှာလဲ ဦးအောင်ဘ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးအောင်ဘမှာ မြို့ခံရှေးလူကြီးဖြစ်၍ ကံ့ကော်ကုန်းရာဇဝင်ကို အစုံ သိသူဖြစ်သည်။ ဝန်ထောက်ကြီးမှာမူ ကိုဥက္ကာကို ကြားသာကြားဖူးသည် မမြင်ဖူးပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အသေအချာတော့ မပြောတတ်သေးဘူး၊ ကျွန်တော်လည်း သတင်း ကြားတာပဲ ကိုစံ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “နေပါဦး ဒီသတင်းက အဟုတ်ပဲလား၊ ဘယ်က စကြားာလဲ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးစံက ဦးအောင်ဘကို ထပ်မေးလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “စတဲ့လူတော့မသိဘူး၊ ကျုပ်ပထမဆုံး သိတာကတော့ မနေ့က ဘုန်းတော်ကြီးဆီ သီလသွားယူရင်း ဘုန်းတော်ကြီးက ပြောလိုက်တာပဲ မောင်ဥက္ကာ လန်ဒန်က ပြန်လာမယ်၊ မဟာသာကီအိမ်ကြီးကိုလည်း မောင်ဥက္ကာ မွေးဖွားရာအိမ်မို့လို့ ပြတိုက်လုပ်မယ် ပြောတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးစံက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ဝန်ထောက်ကြီးကလည်း ဆေးတံကြီး ကိုဖွာကာ အိမ်ကြီးကို ငေးစိုက်ကြည့်၏။ အိမ်ကြီးသည် ကျယ်ပြန့်သော ခြံကြီးအလယ်တွင် အဖွားအိုတစ်ယောက်လို ငြိမ်သက်စွာ သူတို့ကို ပြန် ကြည့်ဟန်ရှိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဂုဏ်ယူထိုက်ပါတယ်ဗျာ” ဟု ဝန်ထောက်ကြီးက ထပ်မံဆို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုဥက္ကာဟာ မြန်မာလူမျိုးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကမ္ဘာကျော်စာရေး ဆရာကြီး ဖြစ်လာတယ်ဆိုတော့ ကံ့ကော်ကုန်းမြို့အနေနဲ့ အင်မတန်ကို ဂုဏ်ယူထိုက်ပါတယ်၊ တကယ်တော့ မြို့ငယ်ကလေးမို့လား..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်ပါတယ် ဝန်ထောက်ကြီးရယ်၊ ဒီမဟာသာကီအိမ်မှာ မွေးဖွား လာတဲ့လူတွေကလည်း ခပ်ဆန်းဆန်းတွေပါပဲ၊ ဒီအိမ်ကို တကယ်ပိုင်တဲ့ ဒေါ်မမက ကျွန်တော်နဲ့အတူ စတီးဘရားသားနဲ့ ဆက်သွယ်ပြီး ပဲတွေလှောင်ခဲ့တာပေါ့၊ ဒေါ်မမတို့ ဘေးဘိုးစဉ်ဆက်တွေကတော့ ဟောဒီ ဦးအောင်ဘတို့နဲ့ ပေါင်းဟောင်းသင်းဟောင်းတွေပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝန်ထောက်ကြီးမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ဝတ္ထုကောင်းတစ်ပုဒ်ကို စဖတ် လိုက်ရသော အရသာမျိုး ခံစားလိုက်ရ၏။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်တော်ဈေးဘက်ကို သွားစရာကလေးရှိသေးလို့ သွားလိုက် ဦးမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးစံက နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်သွား၏။ ဝန်ထောက်ကြီးနှင့် ဦးအောင်ဘ နှစ်ယောက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပေသည်။ လမ်းမကြီးအလယ်ကောင်တွင် နှစ်ယောက် ရှည်ကြာစွာ ရပ်နေခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိလှပေ။ သို့သော် ဝန်ထောက်ကြီးက မဟာသာကီအိမ်ကြီးတွင် စာရေးဆရာကြီး ဦးဥက္ကာတို့လူစု ကြီးပြင်းလာ ကြပုံ၊ ယခုဆွေစဉ်မျိုးဆက်များ ဘယ်လိုရှိကြပုံကို သိလိုလှပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကံ့ကော်ကုန်းသို့ သတင်းစာမှာ အရောက်နောက်ကျလှ၏။ ထင်ရှားသော ပုဂ္ဂိုလ်များသတင်းသည် သတင်းစာထဲဖတ်ရသည်ထက် နီးစပ်ရာ ဇာတိ ဌာနေတွင် စုံစမ်းရခြင်းက တကယ့်သဘာဝဝတ္ထုကို ပို၍သိနိုင်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အေးဗျာ.... မောင်ဥက္ကာရောက်လာရင် ကျွန်တော်က မြူနီစီပယ် ဥက္ကဋ္ဌအနေနှင့် လက်ဖက်ရည်ပွဲဖြစ်ဖြစ်၊ ညစာစားပွဲဖြစ်ဖြစ် ကျွေးမွေးရဦးမှာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လုပ်သင့်ပါသော်ကော ဦးအောင်ဘရယ်၊ ကျွန်တော်တို့လည်း ကူညီ မယ်။ ကျွန်တော်တို့မြန်မာကတော့ ကိုယ့်တိုင်းပြည်မှာ ထူးချွန်ပေမဲ့ ဒီလူ တစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို တယ်မသိကြဘူး။ နိုင်ငံခြားက “တော်လှချည်ရဲ့” လို့ဆိုလိုက်တော့မှ ဟာ... တို့တိုင်းပြည်မှာ လူတော်လူကောင်းတွေ တကယ်ရှိပါလားလို့ ဂရုစိုက်တတ်ကြတဲ့ လူစားမျိုးဗျ။ ကျွန်တော်ရှင်းရှင်း ဖွင့်ဝန်ခံရရင် ဦးဥက္ကာရေးတဲ့ မြန်မာဝတ္ထုတွေကို စစ်ကြီးမဖြစ်မီက မဖတ်မိ ဘူး၊ အခု လန်ဒန်ကနေထုတ်တဲ့ အင်္ဂလိပ်လိုရေးတဲ့ “အာလူးကောက်သူ” ဆိုတဲ့ဝတ္ထုကျမှ ဖတ်မိတော့တယ်။ ဒီလူ ဒီအညာမှာ အတော်နေသွားသေးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “နေတာပေါ့ သူတို့မှာ အရင်က ပဲသီးခင်းရော၊ အာလူးသီးခင်းရော၊ ဝါခင်းရောရှိတယ်ဗျ။ စစ်ပြီးမှ မြန်မာပြည်က ထွက်သွားတာကလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟော... ပြောရင်းဆိုရင်း ကိုတာတေ ဘယ်ကပြန်လာတာလဲ။ မျက်နှာ လည်း ရွှင်လို့ ပြုံးလို့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးအောင်ဘက လူတစ်ယောက်ကို လှမ်း၍ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ ထို သူမှာ အသက်ငါးဆယ်နီးပါးခန့်ရှိသော်လည်း အတော်ပင် သန်သန်စွမ်းစွမ်း နှင့် အားခွန်ဗလကောင်း၏။ နေလောင်ထားသော မျက်နှာကြီးသည် ရင့် ရော်နေသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများသည် တောက်ပကြည်လင်နေပေသည်။ မြင့်မားသောအရပ်ကြီးနှင့်လိုက်အောင် သူ့ ရယ်သံကြီးကလည်း ဝေဝေ ဆာဆာ ရှိလှ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရွှင်ဆို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကွေကွင်းနေတဲ့ ကိုယ့်အရှင်သခင် ဆွေစဉ် မျိုးဆက်တွေ ပြန်တွေ့ရမှာဆိုတော့ ဝမ်းသာတာပေါ့ ဦးအောင်ဘရယ်။ ဘယ့်နှယ်ပြောပါလိမ့်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုတာတေက တကယ်ပင်ပြုံးချိုသော မျက်နှာကြီးနှင့် ပြန်ပြော၏။ ဝန်ထောက်ကြီးပင် ကိုတာတေကို အတော်သဘောကျသွားပေသည်။ သူ့မျက်နှာကြီးသည် အကျည်းတန်သလောက် ချစ်ဖွယ်ကောင်းပေသည် တကား”\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585523277973,"sku":"","price":1620.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1ee4a58c-a11b-4a26-99ae-e52215fd0db5.jpg?v=1745660357"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-မြင်းမိုရ်တောင်ခြေ၀ထ္ထုတိုများ","title":"မြင်းမိုရ်တောင်ခြေဝထ္ထုတိုများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eစန်သီရာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယနေ့မှာ ကျွန်မတူမလေး စန်သီရာ၏မွေးနေ့ ဖြစ်သည်။ သူသည် (၁၆) နှစ် တင်းတင်းပြည့်၍ ကြာဖြူပွင့်လို စိုပြည်၍ နူးညံ့သည်။ ထိုနေ့က ဘရိုကိတ် လုံချည်ပြာနှင့် နီလာများကို ဝတ်ထားသည်။ ဘရိုကိတ်လုံချည်ပေါ်တွင် ငွေချည်ပွင့်နွယ်ကလေးများက တလက်လက်တောက်ပနေသည်။ သူသည် သူ၏ လှပရွှန်းစိုသော မျက်လုံးပြာလေးအတွက် အမြဲဂုဏ်ယူသည်။ “စန်သီရာ သိပ်လှ တာပဲကွယ်။ သူ့မျက်လုံးပြာလေးကိုက ချစ်စရာလေး၊ စန်သီရာ ကျန်းမာပါစေ ကွယ်”ကတော်မျိုးစုံသည် စန်သီရာ၏ ချောမောလှပခြင်းအတွက် ချီးကျူးသံများ နှင့် ဆုတောင်းသံများလည်း လှိုက်၍ဝေနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟိုဘက်ခြံက ကိုကိုနိုင်လည်း မကြာခင် ရောက်လာပါသည်။ ကိုကိုနိုင် သည် လေတပ်မှ ဗိုလ်ကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် ခဏခွင့်နှင့်လာစဉ် စန်သီရာမွေးနေ့နှင့် ဆုံသဖြင့် လာရောက်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ စန်သီရာ၏ဖခင်မှာ တရားဝန်ကြီး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟလို...ရစ်ချတ်”ဟူသော စန်သီရာအသံကိုကြား၍ ကျွန်မ လှည့်ကြည့် လိုက်မိသည်။ စန်သီရာသည် ပြေး၍ပင်သွားကာ ကိုကိုနိုင်နောက်မှ လိုက်လာ သောလူကို နှုတ်ဆက်နေပါသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်၏ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပုံကို ကျွန်မ အသည်းယားလှသည်။ အသက်ရှူကြပ်လှသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တူမမှာ ရန်ကုန်မြို့ရှိ နာမည်ကြီး ဗိုလ်ကျောင်းတွင်နေသူဖြစ်၍ ထူးဆန်းမည်မဟုတ် ပါ။ မကြာခင် စန်သီရာသည် ရစ်ချတ်ပေးသော နှင်းဆီပန်းရောင်စုံကို ပုလဲကုံးနှင့် ချည်ထားသော ပန်းစည်းအားပွေ့၍ ရစ်ချတ်နှင့် စားပွဲတစ်ခုတွင် ထိုင်နေ ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မသည် ကျွေးမွေးပွဲစပြီဖြစ်၍ ဘွိုင်များနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေပါသည်။ ကိုကိုနိုင်ကိုသော်မှ ပြုံးရုံပဲ ပြုံးပြနိုင်ပါသည်။ ကျွန်မသည် ကတော်များကြားတွင် ဖြတ်သွားရာမှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒီမျက်လုံးပြာမျိုးပေါ့ မင်းကတော်၊ မျက်နှာများတာ ဒီရစ်ချတ်ဆိုတဲ့ ကောင်ကလေးကိုမှ တွဲပလေ၊ မင်းကတော် သိသလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သိသားပဲ၊ သူဌေးသားလူပေါလေးပါ၊ ဒီကောင်မလေးတော့ မကြာ ပါဘူး။ နန့်ပြာပြာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မမှာ ကတော်များထံမှ အတင်းပြောသံကို ကြားလျှင် ရင်ထဲမှာ နှင့်သွားသည်။ ကျွန်မ တူမ နန့်ပြာပြာဟုတ်သည်, \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမဟုတ်သည်ထက် သူတို့ လူစုပင် စောစောက တရားဝန်ကြီးကတော်ရှေ့တွင် စန်သီရာအလှကို စာဖွဲ့ခဲ့ သည်မဟုတ်ပါလော။ မျက်လုံးပြာလေးကိုပင် ချီးမွမ်းခဲ့ကြသေးသည်။ ဒီပတ်ဝန်း ကျင် ဒီလူတန်းစားတွေမှာ ဒီလိုပဲ ဖြစ်ကြမည်ပင်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မစိတ်ထဲမှာ အတင်းပြောသည်ထက် ဟန်ဆောင်မှုများ ပြည့်နေသည့် ဒီလူတန်းစားတွေကို ရွံသွားပါသည်။ အမှန်တော့ကာ ကျွန်မက ရွံ့၍အော့နေဦးတော့ သူတို့ ဂရုစိုက် ကြမည် မဟုတ်ပါ။ ကျွန်မကလည်း ဂရုစိုက်ခံရလောက်သူ တစ်ယောက်မဟုတ်။ ကျွန်မမှာ တရားဝန်ကြီး ဦးမောင်ကြီး၏ နှမအငယ်ဆုံးပင် ဖြစ်လင့်ကစား ကျွန်မကို လူသိနည်းလှပါသည်။ ကျွန်မ အဖို့လည်း မိဘမရှိသည့်နောက် မောင့်အရိပ်ကို ခိုလှုံရချိန်တွင် နောက်ဖေးချောင် စခန်းမှလွဲ၍ ကျွန်မသည် ဘာမျှ စွက်ဖက်ပိုင်ခွင့် မရှိပါ။ ဒါကြောင့်လည်း ဒီပတ်ဝန်းကျင်က ကျွန်မကို မေ့ထားပါသည်။ ဒါပေမဲ့ ကိုကိုနိုင်ကမူ ကျွန်မကို လေးစားစွာနှင့် အသိအမှတ် ပြုရုံမက လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကပင် ကျွန်မ ကိုကိုနိုင်နှင့် ချစ်ခဲ့ပါသည်။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မသည် စန်သီရာအတွက် စိတ်ထဲတွင် မကောင်းလှပါ။ “ပြောရက် လေခြင်း”ဟူသော မခံချင်စိတ်က ရင်ထဲမှာ ခုန်နေသည်။ ကိုကိုနိုင်အနားကို ရောက်နေစဉ်တောင်မှ ကျွန်မ ဣန္ဒြေဆယ်၍ မရသေးပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြင်ပတွင်နေရောင် မရှိတော့ပေမဲ့ ကျွန်မတို့ တစ်အိမ်လုံး ရောင်စုံမီးပွင့် များနှင့် ထိန်နေပါသည်။ ရောင်စုံတောက်နေသော ပရိသတ်တွေလည်း တဖြည်း ဖြည်း ပြန်ကုန်ကြသည်။ မီးပွင့်လေးများလည်း ငြိမ်းကုန်ကြပြီ။ အားလုံးသိမ်းဆည်းပြီး၍ ကျွန်မအိပ်ခန်းသို့ ကျွန်မဝင်ခဲ့သည်။ အဝတ်သစ်များကိုလဲရင်း ကျွန်မ စိတ်ပျက်နေသည်။ ကျွန်မရင်ထဲတွင် မတင်မကျဖြစ်နေသည်။ စန်သီရာ အတွက် စိုးရိမ်စိတ်မှာ တကယ်ပဲ ရင်ထဲတွင် ကျပ်နေသည်။ ရစ်ချတ်ဟာ ဘယ်လို လူတန်းစားလဲ။ သူတို့တွဲကြသည်မှာ သူငယ်ချင်းလိုလား ကျွန်မ ခေါင်းရှုပ်သွားပါသည်။ စန်သီရာ နက်ဖြန်ကျောင်းသို့ပြန်တော့မည်ဖြစ်သဖြင့် စိတ်အနည်းငယ် သက်သာသွားပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မသည် ပြတင်းများကိုဖွင့်၍ အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲလိုက်သည်။ ကျွန်မ ဒီအကြောင်းများကို စန်သီရာမိခင် ဒေါ်မေမေခင်အား ပြောသင့် မပြောသင့် စဉ်းစားနေမိသည်။ စန်သီရာကျောင်းသို့ ပြန်သွားပါသည်။ ကျောင်းမှာ ရန်ကုန်ထဲတွင်ရှိပေမယ့် ကျောင်းအိပ်ကျောင်းစား ပို့ထားပါသည်။ ကျွန်မတို့က အင်းစိန်မှာ နေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မယောက်မ မေ (ခေါ်) ဒေါ်မေမေခင်မှာ ကောင်းမွန်စွာ နေမကောင်း လှပါ။ စန်သီရာ ကျောင်းပြန်သွားမှပင် အပြင်မထွက်တော့ဘဲ အိပ်ခန်းထဲတွင် ဝင်နေတတ်သည်။ သူ့ရောဂါမှာ နှလုံးရောဂါဖြစ်၍ စန်သီရာနှင့် ပတ်သက်သော စိတ်မကောင်းစရာများကို သူ့အား မပြောပြပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ခါတစ်ရံ မေသည် မျက်မှန်တပ်၍ ကတ္တီပါနက်ပေါ်မှ စိန်လုံးလေး များကို ရွေးချယ်နေသည်။ စန်သီရာသည် သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်သော ကျောက် မျက်ရတနာများကိုမှ ကြိုက်တတ်ကြောင်းကိုလည်း ပြုံးပြုံးပြုံးပြုံးနှင့် ကျွန်မအား ပြောပြတတ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်နေ့တွင်လည်း ပုလဲများကို ရွေးနေစဉ်ပင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မသက်ဖြူ စန်သီရာဆီကို ကမ္ဘာကျော် အမျိုးသမီးများဆိုတဲ့ စာအုပ် တွေ ပို့ပြီးပလား”ဟု မေးရာ၊ ကျွန်မက ပို့ပြီးကြောင်း ပြောပြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “စန်သီရာဟာ အဖြူနဲ့မေတို့က သူ့ကိုဘယ်လောက် အလိုလိုက်တယ်၊ ဘယ်လောက် ချစ်တယ်ဆိုတာ သိပါတယ်နော်။ အေးလေ သမီးလေးက သိမှာ ပါပဲ။ ဒီလို အလို လိုက်တာလည်း သူကြိုးစားအောင်လို့ပါ။ အနည်းဆုံး တရားဝန်ကြီး သမီးဟာ ဝတ်လုံတစ်ယောက်ဖြစ်ရင် ကျေနပ်တာပါ”ကျွန်မမှာ မေ့စကားကို ခပ်မဆိတ်ပင် နားထောင်နေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အားလပ်ချိန်တွင် ပုလဲလုံးလေးများကိုပဲ ရွေးနေတတ်ပါသည်။ အမှန်တော့ မေ့မှာ မျက်စိရောဂါကြောင့် စာပင်ကြာရှည်စွာ ဖတ်ခွင့်မရသော်လည်း သူ့သမီးလေးအတွက်၊ ကျောက်မျက်ရတနာများကိုမှ ဘယ်ဆရာဝန်က တားမြစ်တားမြစ် သူကိုယ်တိုင်ပဲ ရွေးချယ်တတ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စန်သီရာတို့ ဖခင်မှာ ပင်စင်ယူကတည်းက စာဖတ်ခန်းတွင်သာ အချိန် ကုန်တတ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မသည် ယနေ့ည ကိုကိုနိုင်နှင့် တွေ့စရာ ရှိပါသည်။ ကိုကိုနိုင်လည်း နက်ဖြန်ကို မင်္ဂလာဒုံသို့ ပြန်တော့မည်။ ကိုကိုနိုင် ရှိရာသို့ ကျွန်မထွက်လာ ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သော်ကရွက်နီများလည်း ခြောက်၍ မြေသို့ ကြွေနေကြသည့်မှာ ငွေရည် ယိုစိမ့်၍ ညဉ့်ဦး၏ လေကလည်း ဖြည်းညှင်းစွာ တိုက်ခတ်ရင်း အဝေးမှ ကရမက်ပန်းရနံ့များကို သယ်ယူလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သစ်ကိုင်းကြားမှ ငွေရောင်ဖြင့် ရောနေသော ကိုကိုနိုင်မျက်နှာကို ကျွန်မ သည်ငြိမ်သက်စွာပင် ငေးနေမိသည်။ ကိုကိုနိုင်သည် လှပသူ မဟုတ်ပေမဲ့ ခန့်ညားသူဆိုလျှင် မမှားပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဖြူ ရှေ့နှစ် ဆောင်းဦးပေါက်ရင် ကိုကိုနိုင်တို့ လက်ထပ်ရအောင် နော်၊ အဲဒီအချိန်လောက်ဆိုရင် ရာထူးလည်း တက်ရော သဘောကျလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမှန်တော့ ကျွန်မအဖို့ အလွန်ပဲ ဝမ်းသာမိပါသည်။ ကျွန်မသည် အိမ်တစ်ဆောင် မီးတပြောင်နှင့် အိမ်ရှင်မ ဖြစ်ရမည်ထက် သူများလက်အောက်မှ လွတ်မြောက်ကာ ကိုယ့်ချစ်သူနှင့် တစ်အိုးတစ်အိမ် နေရမည်ကို ပို၍ ဝမ်းသာ ပါသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585510465685,"sku":"","price":6400.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_869c01a8-b4f5-41e4-8094-b0de7d044814.jpg?v=1745660361"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-မစန္ဒာ","title":"မစန္ဒာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e(\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဖ ဦးကျား၊ အမိ ဒေါ်ဟေမာရံသီ၊ သမီး မစန္ဒာ ကောင်းမှု”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒီအဝင်ဝမှာရှိတဲ့ ကျောက်ပြားမှာစာလုံးထွင်းပါဗျာ၊ တော်လောက် ပြီ ထင်တယ် ဆရာလေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာလေး ဒေါ်ဉာဏစာရီသည် ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြရင်း..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မောင်ဝင်းဖေ၊ သူက သိပ်ခမ်းခမ်းနားနားကြိုက်တဲ့ မိန်းကလေးမှ မဟုတ်ဘဲ၊ အခုလို ကမ္ပည်းထိုးတာတောင် သူ့မှာ အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုခုရှိမှာ ကွယ့်၊ ကဲသွားကြဦးစို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာလေးသည် ကြာရှည်စွာ ဆက်လက်နေလိုစိတ်မရှိသလို ဖြစ် နေသည်။ သူ့ဘေးတွင်ထိုင်နေသော ဒေါ်ရွှေသွယ်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြန် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကဲ မရွှေသွယ်.. အင်ဂျင်နီယာတွေ တာဝန်ပဲ ရှိပါတော့တယ်၊ ဆရာလေးတို့ ပြန်ကြစို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးဝင်းဖေလည်း အင်ဂျင်နီယာများကို မှာတန်သရွေ့ မှာ၍ နေရာ မှ ထလိုက်သည်။ သူတို့သုံးဦးသည် သရက်ပင်ဆိပ်အထက်နားမှ စစ်ကိုင်းချောင်လမ်းကို စ၍တက်လာကြသည်။ သုံးယောက်လုံးသည် အတွေး ကိုယ်စီနှင့် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာကြပေမဲ့ သူတို့သုံးဦးလုံး၏ အတွေးမှာ တစ်ယောက်တည်းသော မစန္ဒာကိုသာ တွေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဂျပန်ခေတ်က ပျက်စီးသွားသော စစ်ကိုင်းတောင်ရိုးကို ရေပေးနေ သောစက်ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန် မစန္ဒာကသူတို့သုံးဦးအား တာဝန်လွှဲခဲ့ သည်။ ငွေကြေးလည်း အလုံအလောက် ပေးခဲ့လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သုံးဦး လျှောက်လာကြပေမဲ့ စကားပြော၍ မရကြ။ တစ်ခါတစ်ရံ မြေမှုန့်များပေါ် လျှောက်လာကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အင်္ဂတေလှေကား ထစ်များကို ဖြတ်သန်းကြသည်။ ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ ကျောင်းသင်္ခမ်းများနှင့် ဇရပ်ဆောင်များ၊ ဂူလိုဏ်များကိုပင် သူတို့သုံးဦးသည် သတိမရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာလေးအဖို့ သူဖြစ်စေချင်လှသော ရေဝက်ကို ပြုပြင်ပေးနိုင် သည့်အတွက် မစန္ဒာအား ကျေးဇူးတင်မိသည်နှင့်အမျှ မစန္ဒာထွက်ခွာသွား သည့်အဖြစ်ကို ရင်ထဲတွင် ဆွေးနေလေသည်။ မစန္ဒာသည် ဗမာပြည် မြေပြင်မှ ရိုးသားစွာ ထွက်ခွာသွားခြင်းမဟုတ်၍ သူ့သမီး မစန္ဒာအတွက် စိတ်ချမ်းသာမည် မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါ်ရွှေသွယ်ကမူ ပြင်းထန်စွာတုန်လှုပ်နေသည်။ အေးချမ်းငြိမ်သက် သော စစ်ကိုင်းချောင်မှ မစန္ဒာကို ခေါ်ထုတ်သွားသည်မှာသူ တရားခံဖြစ် သည်။ သူသာ မခေါ်ခဲ့လျှင် မစန္ဒာသည် ဒေါ်ဉာဏစာရီနှင့်အတူ ကျောင်း သင်္ခမ်းတွင်ပင် အေးချမ်းစွာ လောကကို အဆုံးသတ်ကြမည် မဟုတ်ပါ လား။ ယခုတော့...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှုပ်ပွေသောလောကကြီးနှင့် အေးချမ်းသောကျောင်းသင်္ခမ်းကို ပေါင်းကူးတံတားသဖွယ် လုပ်ပေးမိသောဒေါ်ရွှေသွယ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်၍ နောင်တတရား ရနေတော့သည်။\/\/\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးဝင်းဖေအတွက်မူ အားလုံးဆိတ်သုဉ်း၍ သွေ့ခြောက်နေသလိုလမ်း လျှောက်နေစဉ်တွင်ပင် ဟက်ဟက်ပက်ပက် မရှိလှပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အင်မတန် ခေါင်းမာတဲ့ မိန်းကလေး၊ ဘဝကို ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုနဲ့ လဲတဲ့ မိန်းကလေးပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့ဝမ်းထဲတွင် ဒါကိုပဲ ရေရွတ်မိသည်။ “စိတ်မကောင်းမဖြစ်ကြနဲ့ကွယ်၊ ကံ ကံ၏အကြောင်းတရားတွေပဲ၊ ဘယ်သူက ဖန်တီးနိုင်မှာလိုက်လို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့သုံးဦး၏ တိတ်ဆိတ်စွာလမ်းလျှောက်လာခြင်းကို ဆရာလေးက လှုပ်ရှားပစ်လိုက်သည်။ မှန်သည်၊ ကံ ကံ၏ အကြောင်းတရားပေပဲ။ ဆရာလေးက သီလရှင် တရားရှင်ပေကိုး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တည်ငြိမ်စွာနှင့် ဒုက္ခ၊ သုခများကို ရင်ဆိုင်နိုင်ပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တဖြည်းဖြည်းနှင့် လွမ်းစေတီနားသို့ ရောက်လာကြသည်။ လွမ်း စေတီကွေ့ဘက်သို့ မကွေ့ခင် ညာဘက်ရှိ ဇရပ်ဆောင်သို့ ဆရာလေးက ချိုးဝင်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါ်ရွှေသွယ်နှင့် ဦးဝင်းဖေလည်း လိုက်ပါလာရင်း ဇရပ်ရှေ့ခန်းရှိ ကွပ်ပျစ်တွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာလေး ဒေါ်ဉာဏစာရီ၏ ဇရပ်။ မစန္ဒာယခင်ကနေခဲ့သောဇရပ်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် မစန္ဒာကလေးအား ဤကျောင်းသင်္ခမ်းမှ လောက ပြင်သို့ ထုတ်ခေါ်ခဲ့ကြလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အတိတ်၏ဇာတ်ကွက်များသည် ဇရပ်တစ်ခုလုံး၏ အခန်းထောင့် ချိုးများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်လာကြသည်ဟု ထင်သည်။ မစန္ဒာ၏ခြေရာ၊ လက်ရာများ၊ နေခဲ့ထိုင်ခဲ့ပုံများသည် ဇရပ်တစ်ခုလုံးတွင် ကြွင်းကျန် ရစ်သလို ဖြစ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါ်ရွှေသွယ်က မျက်လုံးကို စုံမှိတ်ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးဝင်းဖေကမူ ဇရပ်ခေါင်းရင်းမှ မန်ကျည်းပင်ကိုပဲ စူးစိုက်ကြည့်နေ သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် မန်ကျည်းရွက်တွေကို ဆုပ်ကြဲလွတ်ပစ်၍ အမြဲ ရယ်ရွှင် ကစားနေသော မစန္နာငယ်ရုပ်မှာယခုပဲ သူ့ရင်ခွင်ထဲကို ပြေးဝင် လာမည်လို့ စိတ်ထဲတွင် ထင်မြင်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အားလုံးထဲတွင် အတည်ငြိမ်ဆုံးက ဆရာလေးဒေါ်ဉာဏစာရီဖြစ် သည်။ မတုန်လှုပ်ဘူးဟူ၍တော့ မဆိုနိုင်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာလေးသည် သူတို့ လိုတော့ ဣန္ဒြေပျက်လောက်အောင် မဖြစ်။ တည်ငြိမ်စွာပင် နေလို့ရလေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒွေးလေးသွယ်.. ကျွန်တော်တို့ ပြန်ကြဦးစို့” ဦးဝင်းဖေသည် ဒေါ်ရွှေသွယ်ကို လှမ်း၍ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မဖြစ်ဘူးမောင်ဝင်းဖေ၊ မနက်စာအတွက် ဆရာလေး စီစဉ်ထား တယ်၊ မွန်းတိန်းမှ ပြန်ကြ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆရာလေးသည် လှမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးဝင်းဖေသည် တစ်ချက်မျှခေါင်းညိတ်၍ ဇရပ်ပြင်ဘက်သို့ ထွက် လာသည်။ သူ့ ခြေထောက်များသည် လွမ်းစေတီဘက်သွားရာ ကွေ့သို့ ရွေ့လျားနေတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စေတီရင်ပြင်သည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဆည်းလည်းသံက ညင် သာစွာ မြည်နေသည်။ ဖြည်းညင်းစွာ တိုက်ခတ်လာသော လေထဲတွင် တရုတ်စံကားပန်းနံ့များ သင်း၍နေကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခင်ကဆိုလျှင် ရင်ပြင်ပေါ်တွင် မစန္ဒာသည် အမှိုက်သရိုက်များကို ရှင်းလင်း၍ ဘုရားရှိခိုး အရှည်ကြီးကို ရွတ်ဆိုနေတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုဝင်းဖေသည် ပရိဝုဏ်ပြင်ဘက်မှကျလာသော ညောင်ရွက်ခြောက် များကို ကောက်၍ ယူပစ်ရင်း ချစ်လှစွာသော မစန္ဒာအတွက် မျက်ရည်ပင် စို့လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုတော့ ကံ-ကံ၏အကြောင်းတရားဆိုသည်ကို ကိုဝင်းဖေသည် ယုံကြည်၍ လာခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585536516245,"sku":"","price":3800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4d4d8689-84b6-4544-afaf-cbde721a65ec.jpg?v=1745660364"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-မင်းမသိတာတွေရှိသေးတယ်၀ထ္ထုတိုများ","title":"မင်းမသိတာတွေရှိသေးတယ်ဝထ္ထုတိုများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘယ်လိုဆုတောင်း ကြောင်းကံရယ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ့ဘဝ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သာစွချမ်းမြေ့၊ ညင်းလေတွေ့သော်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထွေထွေကြည်မော၊ တီးတိုးပြောဟန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အတွေးလျှံခဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ့ဘဝမူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငွေစင်ယိုဖိတ်၊ လမင်းရိပ်ဝယ်၊ တွေးစိတ်နစ်မြော၊ တောမသတ်နိုင်၊ ဆုံးမတိုင်ခဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ့ဘဝမူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တောစသောင်ကမ်း၊ ရေယက်ဝှမ်းနှင့်၊ ပန်းကိုတွေ့ တွေ့၊ လူကိုတွေ့ လည်း၊ မျိုးလေ့ဘာသာ၊ ဝဲယာသင်းပင်း၊ ချစ်ရင်းစိတ်သွင်၊ ရင်တွင်ရှိမျှ၊ ပွင့်လင်းစွတည့်၊ နောက်မှချုပ်ခြေ၊ ရန်သူလေလော၊ ချစ်သူလောဟု၊ စောကြောမလို၊ မျက်သိုမရှိ၊ ကျယ်ဝန်းဘိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့ဘဝမူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညင်းသက်လေသွေး၊ ပန်းဖွေးဖွေးနှင့်၊ တောရေးတောင် ရိပ်၊ သောင်ကမ်းထိပ်ဝယ်၊ ဖိတ်ဖိတ်ရွှန်းမြ၊ ငွေမင်းလကို၊ မြင်ရသော်တည့်၊ စိတ်ပြည့်စွမ်းအား၊ ခံစားစရာ၊ ခွင့်မသာခဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့ ဘဝမူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လှပသောည၊ ချမ်းမြသောနေ့၊ ဆွေးမြေ့သောခါ၊ ကြည်သာသည့်ခိုက်၊ မလိုက်ပါချေ၊ လေပင်ထန်ထန်၊ မိုးလျှံမစဲ၊ နေမင်းကျဲလည်း၊ မြဲသည် သတိ၊ စက္ကန့်ရှိမျှ၊ ရန်စရန်ငူ၊ မကြူးမီခင်၊ အသင့်ပြင်ရ၊ တဒင်္ဂလည်း၊ တသစရာ၊ မလစ်ပါခဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဪ... သူနှင့်ငါမူ၊ သံသာတစ်ကွေ့၊ ကြုံပေ့ကြုံတောင်း၊ ရှေးဆု နှောင်းသည်၊ မကောင်းသည်သို့ ၊ ကောင်းသည်သို့။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e(စစ်သူသခင်သို့)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမတ်၊ ၁၉၆၉။\u003c\/p\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eသခင်နယ်မြေ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လောကီမှာ လောကီအလိုက်ပေပေါ့\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eအထိုက်ကြင်ဖော်နဲ့\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eပျော်ပျော်နေ ရွှင်ပျစမ်းပါတဲ့\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eငယ်ကျွမ်းသူ ဆိုလေတော့\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့နယ်မြေ တစ်ထောက်စခန်းကိုဖြင့်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eလှမ်းခဲ့ရ အမိငယ်။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eမမ မောင်မောင် ဖျဖျခေါင်ခေါင်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eသံယောင်တွေက\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eမော့သူကို ချော့မြူများသည်သို့\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝင်စားကာ သည်းခြေကြိုက်လျှင်ဖြင့်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eအငိုက်ဖြင့် မိလောက်တယ်။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eပပရှိန်းရှိန်း စစသိမ်းမှာလည်း\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eမျက်စိဖြင့် ကျိန်းလောက်ဖွယ်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူတို့နယ်ကတော သာတင့်မဆုံး။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eအကယ်၍သာပ\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မေ့ကာ အပျော်ကြူးပါလို့\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eမူးလိုက်မယ် အတွေ့သွမ်းရယ်နဲ့\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eနတ်ဝင်သည် အကရမ်းသည်သို့\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ခြေလွတ်လျှင် သခင်ဖမ်းမည်လား”\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဆန်းကျွန်ဆိုလေမှ\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eမဖြေသာ သည်တစ်ခွန်းကိုကွယ်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eညွှန်းလို့သူပြုံး။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: right;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖေဖော်ဝါရီ၊ ၁၉၆၈။\u003c\/div\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585539334293,"sku":"","price":2970.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_57dd850c-ac53-4d60-baa3-855324af5c92.jpg?v=1745660368"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-မင်းထင်စည်","title":"မင်းထင်စည်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မွန်မြတ်သော တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်ကြပါစေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆောင်းဦး၏ တစ်နေ့သောရက်။ နှင်းမှုန်လေးများသာ မြူးပျံ လှုပ်ရှားစဖြစ်၍ အအေးဓာတ် မပြင်းထန်သေး။ အိမ်ရှင်များ၏ ဆုတောင်းအတိုင်း ထိုနေ့သည် ဧည့်ပရိသတ်များအဖို့ မွန်မြတ်သော တွေ့ဆုံခြင်းဖြင့် တွေ့ခဲ့ကြရသောနေ့ ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြလွှာပြင် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် စိုက်ထူထားသော ဤစာတန်း လေးကို ကြွလာသောဧည့်သည်များ တွေ့ရ၏။ ဆောင်းတွင်းပန်းတို့ ပွင့်နေသော ပန်းရုံများပေါ်တွင်လည်း ဤစာတန်းလေးသည် ထင်ထင် ရှားရှား မြင်နေရ၏။ ဆောင်းလေသည် သွယ်ပျံ့ ဝှေ့ယမ်းလာပါသော် လည်း စာတန်းလေးများကို ပုံစံမပျက်စေရ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤစကားလုံးကို ထွင်၍ ဧည့်ခံပွဲကျင်းပရာ ကျယ်ပြန့်သော မြက်ခင်းကြီးပေါ်တွင် ရေးသားချိတ်ဆွဲရန် စီစဉ်သူမှာ ယဉ်ကျေးမှု အရာရှိကြီး ဦးမန်းကြီးဖြစ်၏။ သူသည် သူ၏အိမ်တွင်ဖြစ်စေ၊ သူ့ဆွေ မျိုး အသိုင်းအဝိုင်းတွင် ကျင်းပသော မင်္ဂလာပွဲများတွင်ဖြစ်စေ မြန်မာ့ ရိုးရာ ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုခုကို အမှတ်တရ ဖော်ထုတ်ရမှ ကျေနပ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြန်မာတို့သည် ရှေးအစဉ်အလာကတည်းက တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တွေ့ဆုံလျှင် ဘုရင်၊ ဧကရာဇ် အချင်းချင်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လူသာမန်အချင်း ချင်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သာသနာ့နွယ်ဝင် ရဟန်းများ အချင်းချင်းဖြစ်စေ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကောင်းသောလာခြင်း ဖြစ်ပါစေသတည်း” | \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုသော ပဋိသန္ဓာရ အဆက်အစပ် စကားကိုဆို၍ မင်္ဂလာရှိသော ကောင်းချီးဆုတောင်းကို ပြုပြီးမှ လိုရာကိစ္စကို ပြောကြားကြ၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုဆောင်းဦး၏ နံနက်ခင်း အသွင်အပြင်များကို ဘရဏီမမေ့။ မျက်လုံးထဲတွင် ပြန်လည်မြင်ယောင်လာ၏။ ပန်းပွင့်များ၊ မြက်ခင်း ပေါ်မှာ ဝတ်လွှာများ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သစ်လွင်သော နေခြည်ကလည်း ပူပြင်းခြင်း မရှိသေး။ ထွေးထွေး နွေးနွေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆောင်းလေဦးက ဣန္ဒြေရှင် မိန်းကလေးငယ်၏ ညင်သာသော ခြေလှမ်းမျိုးဖြင့် ပရိသတ်ရှိရာသို့ ဝင်လာ၏။ ဆောင်းလေဦး၏ ဖောက် ပြန်လှုပ်ရှားသော လေအဖြစ်မှ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထိန်းသိမ်းကာကွယ် ပုံ ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြက်ခင်း၏ နောက်ဘက် သဇင်တိုင်များမှ ပွင့်စသဇင်ပန်းများ၏ ရနံ့ကိုလည်း ဆောင်းလေသည် သယ်ယူလာ၏။ သစ်ခွအိမ်မှ တောပန်း အလှတို့၏ မွှေးပျံ့ခြင်းသည်လည်း နှင်းမှုန်များနှင့်အတူ ပရိသတ်ဆီသို့ ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နေခြည်နွေးအောက်တွင် ဧည့်ပရိသတ်တို့၏ တောက်ပသော ဝတ်စုံအရောင်သည် ပန်းဝတ်လွှာတို့ အရောင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နေသည်။ ထိုဣဋ္ဌာရုံမြင်ခင်းကို “မင်္ဂလာရယ်တဲ့မှ မဏ္ဍိုင်လေ...”ဟူ၍ပင် သီကျူး ဖွဲ့ ဆိုသင့်သည်ဟု ဘရဏီ ထိုနေ့က ထင်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးမန်းကြီးသည် သူ၏ မြေးဦးပင်ဖြစ်သော“ပုလဲဒါရူ”၏ တစ်နှစ်မြောက် မွေးနေ့အခမ်းအနားကို သူက ဦးစီးကြပ်မတ်၍ စီစဉ်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပုလဲဒါရူသည် “လာခြင်းကောင်းသော မိန်းကလေး” ဖြစ်ခဲ့ရ၏။ သူ၏ တစ်နှစ်မြောက် မွေးနေ့တွင် တစ်ဆွေလုံး တစ်မျိုးလုံး ဝိုင်းမကြ သည်ဆိုလျှင် မမှားပေ။ ဘရဏီ စိတ်ထဲတွင် “အမ” လွန်သွားသည် ဟုပင် ထင်မြင်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပုလဲဒါရူ တစ်နှစ်မြောက် မွေးနေ့သီချင်း ကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ဤသီချင်းကို စပ်ဆိုသူမှာ ဦးမန်းကြီး၏ဇနီး ဒေါ်ခင်မြတ်စံ။ ဒေါ်ခင်မြတ်စံသည် မြဝတီမင်းကြီး ဦးစ၏ မြစ်တော် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။ ဦးစသည် ကုန်းဘောင်ခေတ်နှောင်းပိုင်းတွင် မြန်မာတေးဂီတနှင့် သီချင်းကြီးများကို တခမ်းတနား အသက်သွင်းခဲ့သူ၊ မြန်မာ့သီချင်း စစ်စစ်ကိုသာမက မြန်မာတို့၏ အိမ်နီးချင်းမိတ်ဆွေ ယိုးဒယားနိုင်ငံမှ ရှေးဟောင်းသီချင်းများကိုလည်း မြန်မာစကားလုံး သွင်း၍ ပြုစုခဲ့သူဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခု ဦးစ၏ မြစ်တော်သူတစ်ဦးဖြစ်သော ဒေါ်ခင်မြတ်စံသည် အဘိုး၏ခြေကို နင်းကာ သူ၏မြေး ပုလဲဒါရူ၏ မွေးနေ့သီချင်းကို သူ ကိုယ်တိုင် ရေးစပ်ပြီး တီးကွက်အသံသွင်း၏။ စန္ဒရားတီးရသူမှာ ဘရဏီ ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပုလဲဒါရူ၏ဖခင် ကိုစောဦး (ပန်းချီဆရာကြီး စောမွန်နစ်)ဘက်မှ ဆွေမျိုး။ ဦးလှသန်းမြင့်၏ဇနီး ဒေါ်လေးရွှေ၏ညီမ အရင်းခေါက်ခေါက် ဒေါ်မြတ်လေးသွယ်က သီဆို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့၏မြေးဦး ပုလဲဒါရူကို ကောင်းချီးပေးသောအနေဖြင့် ဒေါ်မြတ်လေးသွယ်သည် ထိုမွေးနေ့သီချင်းကို သူကိုယ်တိုင် သီဆိုခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါ်မြတ်လေးသွယ်သည် ပုလဲဒါရူကို အကြောင်းပြု၍ ဘရဏီတို့အိမ်သို့ အဝင်အထွက်များလာခဲ့ရ၏။ ဘရဏီနှင့် သီချင်းတိုက်ကြရ ၏။ ယခင်က စောမွန်နစ်ဆွေမျိုးစုနှင့် ပုလဲတို့ ဆွေမျိုးစု ခပ်စိမ်းစိမ်း နေခဲ့ကြရာမှ ယခုအဝင်အထွက် ဆက်ဆံရေး ချောမွေ့ပြေပြစ်လာ သည်ဆိုလျှင် မမှားပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပုလဲဒါရူသည် ဆွေမျိုးနှစ်ဖက် ငြိမ်းချမ်းရေး ပန်းတံတားကို ခင်းခဲ့သူ ဖြစ်ပါသောကြောင့် လာခြင်းကောင်းသော မိန်းကလေးဟု ဆိုထိုက်ပါပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘရဏီက ပုလဲဒါရူကို ဘိုးဘိုးများရော၊ ဘွားဘွားများရော ဆွေမျိုးစုက မရာတွင်၊ ချီးမြှောက်ရာတွင် အမလွန်သွားသည် ထင်ခဲ့ သည်မှာ ထင်သင့်ပေသည်။ တစ်နှစ်မြောက် မွေးနေ့သီချင်း၏ စာသား များသည် သူ့ရင်ထဲမှာတော့ “အတိဝုတ္တ” ဒေါသသင့်သည်ဟု ထင် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမှန်တော့ မြန်မာစာပေသမိုင်းများတွင် ဤသို့စကားလုံးများကို အိမ်ရှေ့စံများ၏ သားတော်၊ သမီးတော်များ၊ ဘုရင်ဧကရာဇ်တို့၏ ရင်သွေးတော်တို့ ပုခက်တင် မင်္ဂလာတွင် ရေးသားသီကုံးတတ်သည့် ဧချင်းစကားလုံးများဖြစ်၏။ ဘုရင်ဧကရာဇ်၏ရင်သွေးများကို ပုခက် တင်မင်္ဂလာလုပ်လျှင် လူမှန်းပင် မသိတတ်သေးသော ရင်သွေးငယ်က စကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သည်ဖြစ်စေ၊ မလည်သည်ဖြစ် စေ ဘေးလောင်းတော် ဘိုးလောင်းတော် ဆွေခုနစ်ဆက် မျိုးခုနစ် ဆက်တို့၏ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးမြတ်ပုံ၊ အောင်နိုင်ခဲ့သော တိုက်ပွဲများ၊ စိုးမိုးပိုင်သဘော နယ်မြေများ အကျယ်အဝန်း စသည်များကို စာဆို တို့သည် ရေးသားသီဆို၍ ဆက်သွင်းရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခေတ်အမြင်နှင့် ဘုန်းတော်ဘွဲ့ ၊ ဘုရင်ဧကရာဇ်တို့ကို မြှောက်၍ ရေးသားဆက်သွင်းရသော ရွှေနားတော်သွင်း ဧချင်းများဖြစ်၍ မြေကြီးနှင့် ကင်းကွာသည်ဟု တစ်ဖက်သော ရှုထောင့်မှ ဝေဖန်ပြစ်တင်ကြ ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် တစ်ဖက်သော ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ထိုဧချင်းများမှ မြန်မာတို့ အစဉ်အလာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပုံများကို အထောက်အထား တွေ့ ရှိရုံမက တစ်ခါတစ်ရံ သမိုင်း၌ ပျောက်ကွယ်နေသော အကြောင်း အရာများ၊ အချက်အလက်များကို ဧချင်းများမှ စကားလုံးများအရ အခိုင်အမာတွေ့ရှိရ၍ ရှေးစာဆိုများကို ကျေးဇူးတင်ရှိရပေသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အနောက်ဥရောပတွင်တောင် တစ်ခေတ်က ဘုရင်ဧကရာဇ်နှင့် အာဏာရှင်ကြီးများကို ဘာလုပ်လုပ် ကောင်းချီးသြဘာပေးရသော အလိုက်သိခေါင်းတော်ညိတ်၊ စိတ်တော်သိစာဆိုများ၊ စာရေးဆရာများ ရှိကြရသေး၏။ မြန်မာစာဆိုတို့ကို အပြစ်မတင်ထိုက်ပါပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှိစေတော့၊ ဤဧချင်းများအတွက် ရှိစေတော့ဟု ခွင့်လွှတ်စိတ်ဖြင့် ဘရဏီသည် လေ့လာသုံးသပ်မိ၏။ နှလုံးသွင်းမိ၏။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် မဟာ့မဟာသာကီတို့၏ ရင်သွေးတော်နှစ်၊ ရင်နှစ်များဖြစ်၍ ထိုစကားလုံးများကို ထည့်ဆိုသင့်၏။ သီကုံးသင့်၏။ ရသဂုဏ်မြောက် သည်ကလည်း ရင်သွေးတော်ငယ် ကြီးပြင်းလာချိန် အိမ်ရှေ့စံဘဝ မရောက်ခင် ထိုသီချင်းသားများကို ဖတ်ရှုရသောအခါ ဘေးလောင်းတော်၊ ဘိုးလောင်းတော်တို့လို တိုက်ရဲခိုက်ရဲသော ဇာတိမာန်စိတ်ဓာတ် များ တက်ကြွစေ၏။ ဇာတိမာန်ဆိုသည်မှာ မည်သည့်လူမျိုးမဆို ရှိသင့် ရှိထိုက်သော အရည်အချင်းတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗြိတိသျှနယ်ချဲ့သမားများကို မြန်မာတို့ တိုက်ခိုက်တော်လှန်ခဲ့သော ခေတ်လယ်ပိုင်းတိုက်ပွဲများတွင် သီချင်းနှင့် တပ်လှန့်ခဲ့၏။ စည်းရုံးခဲ့ရ ၏။ စေ့ဆော်ခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585542152341,"sku":"","price":1980.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_98f98c4c-4e64-4b0f-bf51-c1b704b2c068.jpg?v=1745660372"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ဘုရင်ခံမလိုချင်ပေါင်","title":"ဘုရင်ခံမလိုချင်ပေါင်","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e( ၁ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “မေမေ ... ဒီနေ့ငါးပတ်ဝယ်လို့ ရခဲ့တယ်၊ ဒီမှာ ဈေးခြင်း၊ ငါးပတ်တောင် တစ်ဆယ်ဈေးတဲ့ မေမေရယ်၊ ခေါင်းပါ ထည့်ချိန်တာ ငါးပတ် သား ငါးဆယ်သားမှာ ခေါင်းက တစ်ဆယ်သားလောက် ရှိတယ်။ ခေါင်းရယ်၊ အရိုးရယ် ကင်ပွန်းချဉ်ရွက်နဲ့ ချဉ်ရေချက်မယ်၊ အသားကို အကြေမွှေပေတော့ ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဆရာမ မြမြစိန်သည် သူဝယ်လာသော ဈေးခြင်းတောင်းကို မိခင်လက်သို့ အပ်လိုက်၏။ ပြီးလျှင် ပန်းကန်စင်ပေါ်ရှိ သတ္တု ထမင်း ချိုင့် လေးထောင့်ပုံ သုံးခုကို ဖွင့်ကြည့်၏။ ထမင်းချိုင့်အတွင်းတွင် အမဲသားပြုတ်ကြော်နှင့် ထမင်းအပြည့်တွေ့ရသည်။ ထမင်းချိုင့်လေး များကို လက်သုတ်ပုဝါနှင့် သေသေချာချာ ချည်နှောင်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဘမောင်ချိန်၊ လှမောင်ချိန်၊ သူဇာချိန်၊ လာကြစမ်း လွယ်အိတ် အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား။ ကဲ ... မင်းတို့ ထမင်းချိုင့် လာယူ၊ ကျောင်း ကားလာရင် စောင့်စောင့်နေရတာ မေမေ မကြိုက်ဘူး၊ သွားတစ်ခါတည်း အိမ်ရှေ့မှာ တန်းစီစောင့်နေ၊ ကားလာလာချင်း မင်းတို့ ကားပေါ် ချက်ချင်းတက်၊ ရော့ ယူသွားစမ်း ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကလေးသုံးယောက်သည် မြမြစိန် အော်ခေါ်လိုက်သော အသံကြောင့် ပြေးလာကာ သူ့ရှေ့တွင် အဆင်သင့်ရပ်နေကြသည်။ မအေဖြစ်သူလက်ထဲမှ ထမင်းချိုင့်ကလေးများကို ဆွဲယူ၍ လွယ်အိတ် ကိုယ်စီနှင့် အောက်ထပ်သို့ ပြေးဆင်းသွားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဈေးခြင်းတောင်းထဲရှိ ပစ္စည်းများကို တစ်ခုစီချကာ ဟင်းချက်ရန် ပြင်နေသော မေမေသည် သူ့ကို လှမ်းကြည့်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “စိန်စိန်ရယ်၊ ကလေးတွေကို စကားပြောရင် တိုးတိုးသက်သာ ပြောပါ၊ ခုနစ်သံနဲ့ မအော်ပါနဲ့ ဟိုအငယ်ကောင် နိုးသွားဦးမယ်။ မောင်သန်းချိန် နို့တိုက်နေတာ ခုမှ အိပ်သွားတယ်၊ ဒါနဲ့ မောင်သန်းချိန် ဖို့ရော ဘာပါလဲ ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မေမေက သူ့ထုံးစံအတိုင်း သားမက်ကို ဦးစားပေးသော သဘော နှင့်မေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဘာပါရမလဲ မေမေ၊ ငါးပတ်ဆီမွှေ သူကြိုက်ပါတယ်၊ ပြီး တော့ သူကြိုက်တဲ့ တညင်းသီး ဝယ်လာတယ်၊ အရေကျိုငပိနဲ့ မိုးမျှော် ငရုတ်သီးစိမ်း မွှေးမွှေးထောင်းပြီး တညင်းသီးတို့နဲ့ဆို သူ သိပ်ကြိုက် တယ်၊ တညင်းသီးတောင် ပေါ်စဆိုတော့ ဒီလက်မလောက်ကလေး တွေကို လေးလုံးတစ်မတ် ပေးရတယ်၊ တစ်ကျပ်ဖိုး ဝယ်လာတယ်။ မနက် ရှစ်လုံး ညစာရှစ်လုံး သူတို့စားပေစေပေါ့၊ မေမေလည်း ကြိုက် တယ် မဟုတ်လား၊ တို့စရာမှာ ငွေတစ်ကျပ်ဖိုး ကုန်အောင် သုံးတယ်ဆို နည်းလား..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဪ ... ငါက တစ်ခါတလေ ပုစွန်ဆီပြန် သူကြိုက်တတ်လို့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ကြိုက်တတ်တာတော့ သိတာပေါ့ မေမေရေ၊ တစ်နေ့က ပုစွန် ထုတ် ငါးကောင် နှစ်ကျပ်ခွဲကျတယ်၊ မေမေ ယုံလား၊ အဲဒီတော့ ပုစွန်ကို တစ်လမှာ နှစ်ခါလောက်ပဲ ကျွေးနိုင်တယ်၊ သူ့ကျွေးရင် သူ့ သားတွေက လူကဲတွေ၊ စကားတတ်တွေ၊ ဖေဖေ့ကိုပဲ ကျွေးတယ်။ ကျွန်တော့်ကိုတော့ မကျွေးဘူးနဲ့၊ မေမေ့မြေးတွေကိုပါ နေ့စဉ်လိုလို ပုစွန်ကျွေး ရရင် လဝက်နဲ့ ဗိုက်မှောက်နေရမှာ၊ သူတို့လား တစ်ယောက် နှစ်ကောင်လောက်နဲ့ ဝမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီတော့ တစ်လတစ်ခါလောက် စားရတော်ရောပေါ့၊ မေမေ့သားမက်ကလည်း ရှည်တော်မူပါတယ်။ ပုစွန်တစ်ပိဿာကို ခြောက်ကျပ်၊ ခုနစ်ကျပ်၊ ပေါချိန်က စားတော်မူ ပါဆို ဘာဖြစ်သလေး ညာဖြစ်သလေးနဲ့၊ ခုတစ်ဆယ်ဈေး ဖြစ်တော့မှ စားလို့ အရသာရှိတော်မူတယ် ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဟဲ့ ... ယောက်ျားဆိုတာ ဒီလိုပဲပေါ့၊ ညည်းက အော်ကျယ် အော်ကျယ် လုပ်မနေပါနဲ့ဦး၊ နှစ်ဦးတူတူ ရှာကြပေမယ့်လို့ ၊ သူ့ခမျာ မျိုမကျ ဖြစ်နေမယ်၊ ဒါနဲ့ မနက်ကအငယ်ဆုံးကောင်အတွက် ငါ နို့ ဖျော်တော့ နို့မှုန့်တစ်နေ့စာပဲ ရှိတော့တယ်နော် ညနေကျဝယ်လာခဲ့ဦး..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဝယ်ခဲ့ပါ့မယ် မေမေရယ်၊ အဲဒီကောင်ကလဲ နို့ဖြတ်ခါမှ ဒီနို့ပဲ စို့ချင်တယ်၊ သမီးက မှောင်ခိုဈေး အားမပေးချင်လို့ ဟိုနေ့က နို့မှုန့်ဝေ တဲ့ ကော်မတီလူကြီးတွေ သွားတွေ့တော့ “ကလေးကို တစ်နှစ်နဲ့ခြောက်လသားအထိပဲ နို့မှုန့်ပေးတယ်၊ ခု ခင်ဗျားသား နှစ်နှစ်တောင် ရှိအောင် ကျွန်တော်တို့ ပေးလာခဲ့လို့၊ ခြောက်လတောင် လွန်လာခဲ့ပြီ” တဲ့၊ ဥပဒေနဲ့တောင် သမီးက ငြိစွန်းနေသေးတယ်၊ “\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒါကြောင့် ခင်ဗျား ဘယ် ရုံးမှာ အလုပ်လုပ်တယ်ဆိုတာ ထောက်ခံစာ ယူလာပြီး ပြရဦး မယ်”တဲ့၊ ညနေကျ ကိုယ့်ဘာသာပဲ ဈေးထဲက ဝယ်လာခဲ့တော့မယ် မေမေ၊ ပူစူးနဲ့ မလေးရော ..”\/\/\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “အောက်ဆင်း ကစားနေကြတယ် ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒေါငြိမ်းမယ်သည် သမီးဖြစ်သူကို ဘာမျှဆက်မပြောတော့ဘဲ၊ သူ၏ မီးဖိုချောင်ကိစ္စကို စ၍လုပ်တော့သည်။ ကိုးနာရီတွင် ထမင်း အပြီးစားကာ သမီးနှင့် သားမက် အလုပ်သွားကြမည် ဖြစ်သည်။ ထွေထွေရာရာပါးစပ်က ဘာမျှမပြောပေမယ့်၊ မောင်သန်းချိန် သူကြိုက်သော ဟင်း၊ အတို့၊ ငါးပိရေကျိုများနှင့် အားပါးတရ စားတာ မြင်လျှင် ဒေါ်ငြိမ်းမယ်သည် စိတ်ချမ်းသာ၏။ မြမြစိန် မအားလျှင် သူကိုယ်တိုင် ဈေးသွား၏။ သူတို့က ရှာကျွေးသူများဖြစ်၍ သူက ထိုင်စားသူ ဖြစ်သည်ဟု သူ့ကိုယ်သူ သဘောပေါက်ထားသည်။ ယူဆ ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သားမက်နှင့်သမီး ရုံးသွားမှ ပူစူးနှင့် မာလေးကိုရေချိုးပေးကာ နံနက်စာ ကျွေးရသည်။ ကလေးများကို ထမင်းကျွေးနေစဉ်ဖြစ်ဖြစ်၊ အကြီး ယောက်ျားလေးနှစ်ယောက်နှင့် မိန်းကလေးနှစ်ယောက်အတွက် ထမင်းချိုင့် ပြင်ပေးစဉ် ဖြစ်ဖြစ် များသောအားဖြင့် ဒီအမဲသားကို နုပ်နုပ် စဉ်းကြော် ခရမ်းချဉ်သီးနှင့် ရော၍ အရေစပ်စပ်နှင့် နယ်ဖတ်စား၍ လည်းရအောင်၊ ဟင်းအဖြစ် ကျွေးရတိုင်း၊ သူစိတ်မကောင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဖွားဖွား ... ပုစွန်စားမယ်၊ ငါးကြော် ငါးကြော် ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ကလေးဆိုသည်က ဘာမျှနားမလည်၊ သူတို့စားချင်သည်ကို သာ အော်တတ်သည်။ ဒေါ်ငြိမ်းမယ်သည် ထိုအချိန်တွင် ရင်ထဲနင့်တင့် တင့် ဖြစ်သွားတတ်၏။ ငါးခူဈေးမှာ ပေါချိန်တွင် ခြောက်ကျပ် ခုနစ် ကျပ်ဖြစ် ၍ ရှားချိန်တွင် ကိုးကျပ် တစ်ဆယ်ဆိုသည်ကိုလည်း ဘာမျှ မပြောချင်ပေ။ ငါးချင်း တူသော်လည်း ငါးခူနှင့် ငါးကျည်းတွင် အာဟာ ရဓာတ် သည် ငါးခုတွင် ပို၍ပါသည်။ ငါးခုကို ကြွပ်ကြွပ်ကြီး မကြော်ဘဲ တစ်ပတ်ရစ် ကြော်၍ ဖြစ်စေ၊ ပုစွန်ကြော် ဖြစ်စေ၊ ရက်ခြားလောက်အသီးအနှံနှင့်ရော၍ မြေးများကို ကျွေးချင်သည်။ ဟင်း အာဟာရ ဖြစ်အောင် တစ်ခွက်ကောင်းချက်၍ ထမင်းဘူးလေးနှင့် ပေးလိုက်ရ သည့်က မုန့်ဖိုး၊ သွားရည်စာဖိုး ပေးသည်ထက် ကလေးများအဖို့ ကျန်းမာရေးနှင့် သင့်တော်သည်။ ထိုကြောင့်ပင် ထမင်းဘူး ထည့်ပေး သောစနစ်ကို သူက လုပ်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပူစူးနှင့်မာလေးကို ထမင်းကျွေးပြီး တရေး အိပ်ခိုင်းရ၏။ သူ ကိုယ်တိုင်လည်း ထမင်းစားပြီး တရေးတော့ မှိန်းချင်သည်။ အသက် ငါးဆယ်ကျော် ခြောက်ဆယ်အတွင်း လူကြီးပိုင်းရောက်လာလျှင် နံနက်စာ ထမင်းစားပြီးချိန် အနည်းဆုံးနာရီဝက်လောက်တော့ အိပ်ရာ ပေါ်လှဲ၍ အနားယူသင့်သည်။ မှိန်း၍ နေသင့်သည်။ သို့သော် နို့စို့ အပါက နိုး၍ လာပြန်သည်။ သူသည် မြေးငယ်ကိုချီ၍ အောက်ခန်းသို့ ဆင်းလာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “မသန်းဌေး တစ်ယောက်ကော ပုမ ...” ပုမသည် ဒေါ်ငြိမ်းမယ်အသံကိုကြားမှ မီးဖိုမှ ပြေးထွက်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ကြီးကြီးဌေး ဒီမနက် ဥပုသ်ဇရပ်သွားတယ်၊ ဘုန်းတော်ကြီး လည်း ဆွမ်းချိုင့်ပို့ရင်း သီလယူမယ်တဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ဇရပ်မှာ တစ်နေ့ လုံး မနေဘူးတဲ့၊ မွန်းလွဲရင် ပြန်လာလိမ့်မယ်။ ကြီးကြီးငြိမ်း ကိစ္စရှိ လို့လား..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ပုမသည် ဒေါ်သန်းဌေး အစီအစဉ်ကို ချက်ချက်ချာချာ ပြောပြ ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “အေး ... သူပြန်လာရင် ကြီးကြီးငြိမ်းတို့ အိမ်ဘက် ခဏကူးလာ ပါလို့ ....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဟုတ်ကဲ့ .. ဆက်ဆက် ပြောလိုက်ပါ့မယ် ...” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            ဒေါ်ငြိမ်းမယ်သည် မြေးငယ်နှင့်အတူ သူ့အိမ်ကို ပြန်လာသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585544708245,"sku":"","price":4750.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_7755e8f0-be03-41a2-bab2-d8982a50d44d.jpg?v=1745660375"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ဘ၀လမ်းအပန်းဖြေရာ","title":"ဘဝလမ်းအပန်းဖြေရာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e[\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁\u003c\/strong\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e]\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e             ပြီးခဲ့သောလ မဂ္ဂဇင်းများထဲတွင် ရုပ်ရှင်မင်းသမီးကြီး အယ်လီဇဘက်တေလာအကြောင်း အတော်များများ ပါခဲ့သည်။ သူသည် ယခု အသက် ၆၀ တွင် ခုနစ်ကြိမ်မြောက် လက်ထပ်ပြီးစီးခဲ့ပြီ။ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှု ထုံးတမ်းစဉ်လာနှင့်တော့ အတော်အံ့သြဖွယ် ဖြစ်ခဲ့ သည်။ ဟောလိဝုဒ်လောကမှာတော့ လက်ထပ်ခြင်း၊ ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်းများသည် အံ့သြဖွယ် မဟုတ်တော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e             ကျွန်မ နိုင်ငံခြားမှာ ခေတ္တနေထိုင်စဉ် အင်္ဂလန် မှာရော ဟောင်ကောင်မှာပါ ကျွန်မအဖော်မှာ တီဗွီ ဖြစ်သည်။ အင်္ဂလန်မှာတော့ ရာသီဥတု အေးလွန်း၍ အပြင်မထွက်လိုခြင်းဖြစ်ကာ ဟောင်ကောင်မှာတော့ အဖော်မရှိ၍ ဖြစ်ပါသည်။ သမီး အားလပ်ချိန်မှ သမီးကိုယ်တိုင် ကားမောင်းပို့၍ သွားချင်ရာ သွားရောက် လည်ပတ်နိုင်ပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e             နံနက်တိုင်း လမ်းလျှောက်ထွက်ဖြစ်၍ သူတို့ ဘဝတွေကို အနီးကပ် လေ့လာခွင့် အနည်းအကျဉ်း ရပါသည်။ သူတို့ တိုင်းပြည်များ၏ ဓလေ့ဘဝ အစိတ် အပိုင်းတွေကို တီဗွီမှတစ်ဆင့် ကျွန်မကြည့်သည် ဆိုလျှင် မှန်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e             စီးရီးလိုက် အစီအစဉ် ဇာတ်လမ်းများ၊ တစ်ခွေ ပြတ် ဇာတ်လမ်းများ အမျိုးမျိုးပင် ဖြစ်သည်။ ရန်ကုန် မှာ ပြသော ဒိုင်နက်စတီ (Dynasty)\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eလို ခန်းဆက်\u003c\/span\u003e woodwd:qp:cope: Gulbul. Noble House! Colby \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဇာတ်လမ်းတွဲများဆိုလျှင် ဟောင်ကောင်မှာ လူကြိုက်များလှသည်။ မှတ်မှတ်ရရ ကျွန်မ သတိထား\u003c\/span\u003e Samcos? 'The Poor Little Rich Girl' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုသော ဇာတ်လမ်း ဖြစ်သည်။\u003c\/span\u003e Bette Hutton \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆိုသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အကြောင်း ဖြစ် သည်။ တကယ့်အဖြစ်အပျက်ကို ရိုက်ကူးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖာရာဖာဆက်က ဘက်တီဟတ်တန် သန်းကြွယ်သူဌေးကြီး သမီးနေရာမှာ သရုပ်ဆောင် ထားသည်။ အသက် ၅၇ နှစ်မှာ ယောက်ျား ခုနစ် ယောက် ယူခဲ့ပြီး အသက် ၆၀ မှာ သေဆုံးသွားသည်။             \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e             ဇာတ်လမ်းအနေနှင့်ကတော့ အနောက်တိုင်း သဘာဝ ပေပဲ။ မြန်မာစကားအနေနှင့်ဆိုလျှင် လင်ကို ထည်လဲ ယူသွားလိုက်သည်မှာ ဘက်တီဟတ်တန်သည် အယ်လီဇဘက်တေလာထက် တစ်ခေတ်ဦးသည်ဟု ဆိုရမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မအနေနှင့် ဇာတ်လမ်း အမျိုးမျိုးများကို ကြည့်ပါများသောအခါ လိုချင်တာကို ရအောင် တရား သည့် နည်းနှင့်ရော၊ မတရားသည့် နည်းနှင့်ရော လုပ်ကြသည်။ အချစ်ကြောင့် မဟုတ်လျှင် စီးပွားရေးကြောင့်၊ သို့မဟုတ် အာဏာတန်ခိုးကြောင့် လူလူချင်း ပင် သတ်လိုက်ကြသည့် ဖြစ်ခြင်း။ သတ်နည်းတွေကတော့ စုံသည်။ အချစ်ဘွဲ့ ရိုးရိုးဇာတ်လမ်းများလည်း လာတတ်ပါသည်။ အက၊ အဆိုနှင့် ဖျော်ဖြေရေးကို အခြေခံသော ဇာတ်လမ်းများ လာသောအခါ ပျော်စရာကောင်းပါသည်။ မျက်မမြင်၊ နားမကြားသူ တွေ အကြောင်း ဇာတ်လမ်းလည်း လာတတ်သည်။ ချမ်း သာခြင်း၊ ကျော်ကြားခြင်း အရှိန်တွေကို မခံမရပ်နိုင်ဘဲ ဆေးစွဲသေသူတွေ ဇာတ်လမ်းလည်း ပါပါသည်။ အတော်စုံလင်သည်ဟု ဆိုရပါမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တချို့လည်း ဘဝမှာ အထီးကျန်ခြင်းကို မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်ကြရသည်။ ဆင်းရဲလွန်း၍ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် တစ်စတစ်စ ကင်းပြတ်ကာ အထီးကျန်ခြင်း၊ ချမ်းသာကျော်ကြားလွန်း၍ လူထုကို ရှောင်ရင်း အထီး ကျန်ခြင်း အဖြစ်များကို တွေ့ရသည်။ သူတို့သည် အထီးကျန် ဝေဒနာကိုလည်း ဆေးသုံး၍ ကုစားခြင်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေ၍ ရှောင်လွှဲကြသည်ကို တွေ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆောင်းပါးအစတွင် ဖော်ပြခဲ့သော အယ်လီ ဇဘက်တေလာ မင်းသမီးကြီးပင် အထီးကျန်ဝေဒနာ ကို မခံနိုင်၍ တစ်ယောက်တည်း မနေနိုင်ဘဲ ထပ်ကာ ထပ်ကာ လက်ထပ်သည်။ လက်ထပ်တော့ရော သူ့ နှလုံးသား၏ တောင့်တချက်၊ ခန္ဓာကိုယ်၏ တောင့်တ ချက်တို့ ပြည့်ပါသလား။ မပြည့်၍ပင် ဆေးသုံးရပြန် သည်။ ဆေးစွဲ၍ ဆေးဖြတ်ရန် ဆေးရုံတက်ရာမှ ယခု နောက်ဆုံး လက်ထပ်သော ခုနစ်ကြိမ်မြောက် ခင်ပွန်း ကို တွေ့ရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျော်ကြားသော အဆိုကျော်ကြီး အယ်လ်ဗစ်ပရက်စလေ၊ ရုပ်ရှင် မင်းသမီး မာရီလင်မွန်ရိုးတို့ကို ကြည့်လျှင်လည်း ပရက်စလေသည် ဆေးသုံး၍ သူ့ဘဝပြဿနာကို ဖြေရှင်းကာ မွန်ရိုးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်း ဖြင့် လွတ်မြောက်ရာကို ရှာလိုက်သည်။ နိမ့်ခြင်း၊ မြင့်ခြင်း၊ ဖြစ်ချင်တာ မဖြစ်ခြင်း၊ ဘဝ၏ ရိုက်ခတ်မှုဘဝလမ်း အပန်းဖြေရာ ဒဏ်သည် မည်မျှ ပြင်းထန်ပါသနည်း။ သူတို့ဘဝတွေ ကို အဆုံးသတ်စေချင်လောက်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရုပ်ရှင်ထဲမှာ သန်းကြွယ်၊ ကုဋေကြွယ် သူဌေး ကြီးတွေ ရတနာပုံပေါ်ထိုင်ကာ စိတ်ဆင်းရဲမှုကို အလူး အလိမ့် ခံစားနေကြရသည်။ လိုချင်တာရသော ဆင်းရဲ တွေဖြစ်တော့သည်။ လိုချင်တာရလေ ထပ်မံ၍ လိုချင်ပြန်လေ။ လိုချင်ခြင်းတောမှာ မျက်စိလည်ကာ ထွက်ပေါက် မရ၊ မရှူနိုင် မကယ်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။ လိုချင်သောဆန္ဒ ပြင်းပြလာလျှင် ရအောင်လုပ်သည်။ ရအောင်လုပ်ရာ၌ တရားနည်းလမ်းကျနမှု စသည့် ဆင်ခြင်မှုတရားကို ထည့်မတွက်။ တစ်ခါတစ်ရံ မနှစ် မြို့ဖွယ်အာရုံနှင့် တွေ့လျှင် ဒေါသအမျက်ထွက်ကာ လူသတ်၍ပင် မိမိ၏ လိုချင်သော ဆန္ဒကို ဖြည့်ကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့ကို ကြည့်ရင်း ဘဝမှာ ပစ္စည်းဥစ္စာ ကုံလုံ ကြွယ်ဝလျှင် ဒုက္ခဆင်းရဲ မရှိဟူ၍ တွက်ဆ၍ မရနိုင် တော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူ့ဘောင်တွင် ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းများ လူသားတို့ အတွက် ပြည့်စုံကာ ခေါင်းပုံဖြတ်သော လူတန်းစား မရှိလျှင် လူ့ဘောင်သည်လောကနိဗ္ဗာန် ဖြစ်လာမည် ဆိုသော ပညာရှင်တို့၏ အဆိုအမိန့်ကို ဤအဖြစ်အပျက်များက ချေဖျက်လျက် ရှိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူသားဆိုသူ၏ ဆန္ဒလိုချင်ခြင်းကို မည်သည့် ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းကမျှ ပြီးပြည့်စုံအောင် ဖန်တီးပေးနိုင် သည် မဟုတ်ပေ။ တစ်နည်း ပြည့်စုံလာသော ပစ္စည်း များအပေါ် ဤလူသား၏ ဆန္ဒသည်လည်း ရောင့်ရဲ ခြင်း မရှိခဲ့ကြပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤနည်းဖြင့် လူသည် ရမ္မက်ဆန္ဒ၏ သား ကောင် ဖြစ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ဖန် ကျွန်မသည် ကျွန်မ ဖတ်ဖူးသမျှသော အနောက်တိုင်းမှ ဝတ္ထုများကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်မိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှိတ်စပီးယား၏ ရိုမီယိုနှင့် ဂျူလီယက် ဇာတ် လမ်းစကို ကျွန်မတို့ ငယ်ငယ်က အစွဲကြီး စွဲခဲ့သည်။ ချစ်သောသူနှင့် ကွေကွင်းရခြင်းဆင်းရဲကို မခံမရပ်နိုင်၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေကြ၏။ ငယ်ရွယ်သူ ကျွန်မ တို့နှလုံးသားတွင် သူတို့ကို အချစ်သူရဲကောင်းများ အဖြစ် ထင်မြင်ကာ မေ့မရအောင် စွဲလမ်းမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗင်းနစ်မြို့မှ ကုန်သည်ဇာတ်လမ်းတွင်မူ ရှိုင်း လော့၏ အတောမသတ်သော (လောဘ) လိုချင်ခြင်း ကို ရှိတ်စပီးယားက ခြယ်မှုန်းသွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တော်စတွိုင်း၏ ဝတ္ထုများတွင်လည်း လိုချင် ခြင်း၏ ဒုက္ခ၊ ရောင့်ရဲခြင်း၏ သုခနှင့် မေတ္တာရိပ်၏ ချမ်းမြေ့ခြင်းနှင့် မမြဲသောတရားတို့ကို မြဲ၏ဟု ထင်မြင် မှားမှုများကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒက်ဖနိဒျူမာရေး၏ ‘ရေဘက်ကာ”ဝတ္ထုတွင် မူ မချစ်မနှစ်သက်သောသူနှင့် ပေါင်းဖော်ရခြင်း ဆင်းရဲ ကို မခံမရပ်နိုင်သူ တစ်ယောက် မယားကြီးကို သေကြောင်းကြံသော ဇာတ်လမ်းကို တွေ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမေရိကန်စာရေးဆရာကြီး ဂျက်လန်ဒန်ရေး သော ဝတ္ထု Love of Life \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဇာတ်လမ်းတွင် လူသည် ဘဝကို ဘယ်လောက် တွယ်တာမက်မောသည်ကို အသေးစိတ် သဘာဝကျကျ ခြယ်မှုန်းထားသည်မှာပြောင်မြောက်လှ၏။ အစာရေစာငတ်ပြတ်၍ ပင်ပန်း ဆင်းရဲကာ ဒုက္ခတွေကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားနေရသူသည် သေသွားလျှင် သူတွေ့နေသော ဒုက္ခတွေက လွတ် မြောက်သွားမည်ကို သိပါလျက်နှင့် သူ့ဘဝ ဆက် လက်ရှင်သန်မှုအတွက် သူ လှုပ်ရှား တိုက်ခိုက် ရုန်း ကန်နေပုံကို အနုစိတ်ထားသည်မှာ ကြောက်ခမန်း လိလိပင် ဖြစ်တော့သည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အစာငတ်လွန်း၍ ဝံပုလွေအို၏ လည်ချောင်း သွေးကို ကိုက်ဖြတ်၍ လည်ချောင်းသွေးကို သောက် လိုက်သည့် အခန်းတွင် ကျွန်မတုန်လှုပ်သွားမိ၏။ ဗုဒ္ဓဘာသာလိုတော့ ဘဝတဏှာဟုဆိုရမည်။ သတ္တဝါတိုင်း ဘဝကို တာတွယ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အက်ဂါအာလန်ပိုး၏ The Mask of the Death Red\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝတ္ထုထဲတွင် သေခြင်းတရား၏ မြဲခြင်းကို ဖော်ပြ၏။ မသေလို၍ လွတ်မြောက်ရာကို ထွက်ပြေး ကာ သေခြင်းမှ ပုန်းရှောင်သူများ သေမင်း၏ လက် တွင်းသို့ ကျရောက်ကာ သေမင်းက ထာဝရ စိုးမိုးမင်းမူ နေသည်ကို ဖော်ပြခဲ့၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ငါးရာ့ငါးဆယ် ဝတ္ထုများမှအစ မြန်မာဝတ္ထု များကို ဖတ်မိသလောက် လက်လှမ်းမီသလောက် ကျွန်မ ဖတ်ရှု၍ စဉ်းစားကြည့်မိ၏။ သူတို့ရေးသား ကြသော ဇာတ်လမ်း၊ ရုပ်ရှင်ရိုက်ကြသော ဇာတ်လမ်း များသည် လူ့ဘဝအကြောင်းကို ရှုထောင့်အမျိုးမျိုးမှ ဖော်ထုတ်ကြခြင်းဖြစ်သည့် ဘဝထဲတွင် (ဆင်းရဲ) အစက်အပြောက်က ပါမြဲဖြစ်သည်။ အကြီး၊ အသေးပဲ ကွာကြသည်။ ဆင်းရဲသူတွေလည်း ဆင်းရဲကာ ချမ်း သာသူတွေလည်း ဆင်းရဲနေကြသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585546969237,"sku":"","price":2700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1bbcbe21-ec91-40be-972d-409d5411ed5a.jpg?v=1745660379"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ဖေဖေ","title":"ဖေဖေ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကဗျာဆရာကြီး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရှေ့သီတင်းကျွတ်လဆန်း ၂ ရက်နေ့သို့ ရောက်ပြီဆိုလျှင် ဖေဖေ သည် အသက် ၈ဝ ပြည့်ပေတော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မနှင့် အတူနေခဲ့သော နှစ်အနေဖြင့်ကိုက နှစ်ပေါင်း ၄၂ နှစ် ရှိပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ ငါးနှစ်သမီးအရောက် လူမှန်းသိတတ်စပြုသောအခါ ဖေဖေမှာ နားမကြားတော့ပြီ။ သာမန်လူတို့ဖြစ်သကဲ့သို့ နားလေးရုံ လေးနေခြင်းမဟုတ်ပါ။ လုံးဝမကြားခြင်းဖြစ်၍ သူစိမ်းတို့အဖို့ ဖေဖေ့ ကို စကားပြောရသည်မှာ အလွန်ဝန်လေးရှာကြမည်သာ ဖြစ်ပါ၏။ ရှည်လျားသော စကားများအတွက် စက္ကူပေါ် စာရေး၍ပြခြင်းမှာ ဖေဖေ နှင့် စကားပြောရ အလွယ်ကူဆုံး သင်္ကေတတစ်ခုပင် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိမ်သားများနှင့် သားသမီးများအတွက် တော်ရုံတန်ရုံစကားမှာ လက်ဟန်ခြေဟန်နှင့် ပါးစပ်လှုပ်တာကိုကြည့်၍ နားလည်ကြသော နည်းလမ်းကိုသာ အသုံးပြုလိုက်ကြပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လွန်ခဲ့သော ၄၂ နှစ်ကျော် ညတစ်ညတွင် ဖေဖေသည် အိပ်ရာ ဝင်အိပ်သွားပြီး နောက်တစ်နေ့နံနက် မိုးလင်းချိန်တွင် လုံးဝနားမကြား တော့ခြင်းဖြစ်သည်ဟူ၍လောက်သာ ကျွန်မ သိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နားမကြားသည်မှတစ်ပါး ဖေဖေသည် ဝဖြိုး၏၊ အသားဖြူ၏၊ ကျန်းမာတောင့်တင်း၏။ သူ့တွင် ကျောက်ပေါက်မာရာများရှိ၍ သူ့ အစ်ကို (ကျွန်မ၏) ဘဘတို့လို အသားဆွတ်ဆွတ်ဖြူ၍နေသည်မှာ မထင်ရှားပေ။ သို့သော် ဖေဖေတို့ အမျိုးများသည် အသားဖြူကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ ခပ်ရွယ်ရွယ်သို့ ရောက်ပြန်တော့ ဖေဖေသည် လေငန်း ရောဂါပါ ယှဉ်လာပြီး စကားပြောလျှင် မပီမသနှင့် လေး၍လာသည်။ လမ်းလျှောက်လျှင်လည်း ခြေဖျား အနည်းငယ်ဆွဲနေပုံရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် သူသည် မနက်စောစောတစ်ခါ၊ ညနေထမင်းစားပြီး တစ်ခါ ဝါးခယ်မမြို့ကို တစ်ပတ် ပတ်မိအောင်တော့ လျှောက်ရမှ အိပ် ပျော် စားဝင်ပုံရပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မတို့မိသားစုမှ ကျွန်မသည် ဝါးခယ်မမှ ရန်ကုန်သို့ ပထမ ခွဲထွက်လာခဲ့၏။ ကရင်သောင်းကျန်းသူများ သောင်းကျန်းစတွင် မေမေ နှင့် မမသည် ရန်ကုန်သို့ ခေတ္တလာရင်း နယ်အခြေအနေမှာ တဖြည်း ဖြည်း ဆိုးဝါးလာတော့ရာ နောက်ပိုင်းတွင် ရန်ကုန်နှင့် ဝါးခယ်မ အဆက် အသွယ် လုံးဝပြတ်သွားပြီး ရန်ကုန်တွင်ပင် သောင်တင်နေကြပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညီမလေး နုနုမှာ မြို့မကျောင်းတွင် ကျောင်းတက်နေရသောအခြေ သို့ ရောက်ရပြီး ညီမအလတ်ဖြစ်သူ အကြွယ်မှာမူ ရန်ကုန်တွင်ပင် အိမ်ထောင်ကျ၍နေပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝါးခယ်မ အိမ်အိုကြီးတွင် ဖေဖေသည် ဇနီးနှင့် သားသမီးများနှင့် အတူမနေရသော်လည်း ဆွေမျိုးသားချင်းများနှင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ပါ၏။ တခြားဆွေမျိုးများရှိသော်လည်း ကျွန်မတို့မိသားစုအနေနှင့်ဆိုလျှင် ဖေဖေ “တစ်ယောက်ထီး” ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝါးခယ်မနှင့် ရန်ကုန်မှာ လေကြောင်းအဆက်အသွယ်တစ်ခု တည်းသာရှိတော့သည်။ တစ်ခုတည်းဆိုသော်လည်း တိုက်ရိုက်မဟုတ် ပါ။ ဝါးခယ်မမှ ပုသိမ်ကို လာရသည်။ ပုသိမ်မှ လေယာဉ်ပျံနှင့် ရန်ကုန် ကို လာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖေဖေ့တွင် တစ်ခါတစ်ခါ စိတ်ဖောက်ပြန်တတ်သော ရောဂါ ရှိ သော်လည်း စာရေးဆရာဖြစ်မည့်သူ၏ ဖခင်ဖြစ်၍လားမသိ၊ ဖေဖေ သည် တစ်ခါတစ်ရံ လွမ်းဆွတ်ကြေကွဲဖွယ် စာကို ရေးတတ်သေး၏။ သမီးယုရေ..... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဧရာဝတီသင်္ဘောကြီးတွေ ဆိုက်ချိန်ရောက်ရင်လေ ဖေဖေ သင်္ဘောဆိပ်ကို ဆင်းသွားတယ်။ သင်္ဘောကြီးတွေကလည်း မလာ။ သမီးတို့၊ မေမေတို့ကိုလည်း မမြင်ရတော့ ဖေဖေ မြစ်ကမ်း ပါးမှာ ငိုမိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မသည် ဤစာပိုဒ်ကို ဖတ်လိုက်ရကတည်းက မျက်ရည်ကျမိ ၏။ မေမေနှင့် မမတို့ကလည်း ခေတ္တခဏ ရန်ကုန်လာရင်း သင်္ဘော လမ်း ရုတ်တရက်ပိတ်သွားသောကြောင့် အစောပိုင်းက အစီရင်ခံခဲ့ပြီး အတိုင်း ဝါးခယ်မကို မပြန်နိုင်ကြတော့ပါ။ အမှန်တော့ ခေတ်ပျက်လိုက် ရသည်မှာ ခဏလောက်သာ ဖြစ်ပြီး နောင်တွင် မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ် မည်ဟုသာ သဘောပေါက်ခဲ့ကြပါသည်။ သို့ဖြင့် တစ်နေ့ပြန်မည်။ တစ်နေ့ပြန်မည်နှင့် စောင့်နေသည့်အထဲမှ သောင်းကျန်းမှုအခြေအနေ မှာ စောစောက ကျွန်မတို့ သဘောပေါက်နေကြသကဲ့သို့မဟုတ်ဘဲ ပိုမို အခြေအနေဆိုးဝါးလာသောကြောင့် ရန်ကုန်တွင် မကြန့်ကြာသင့်ဘဲ ကြန့်ကြာနေကြရပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မက ဖေဖေ့ထံမှစာကို မေမေ့အား ပြသောအခါ မေမေလည်း မျက်နှာမကောင်းရှာပါ။ ဖေဖေသည် မေမေ့ကို တစ်ခါတစ်ရံသာ “တင်တင်” ဟူ၍ မေမေ၏ မူရင်းအမည်ဖြစ်သော ဒေါ်သိန်းတင်အမည် ကို အဖျားဆွတ်ခေါ်တတ်သော်လည်း များသောအားဖြင့် သားတွေ၊ သမီးတွေနှင့်ရောပြီး “မေမေ”ဟူ၍သာ အခေါ်များသည်။ မေမေသည် တစ်ရပ်တစ်ကျေးသို့ အလည်အပတ်သွားရာမှ မူလခန့်မှန်းထားသည် ထက် ရက်များကြန့်ကြာနေပါလျှင် သင်္ဘောဆိပ်သို့ နေ့တိုင်းလိုလိုဆင်း ပြီး စောင့်တတ်သည်။ မေမေ ပြန်လာသောအခါများဆိုပါလျှင် ဝါးခယ်မ ဘုရားကြီးလမ်းထိပ် (ကမ်းနားလမ်းနှင့်ဆုံရာ) နေရာလောက်မှစ၍ “တို့မေမေ ပြန်လာပြီ၊ တို့မေမေ ပြန်လာပြီ” ဟူ၍ လက်နှစ်ဖက်ကိုမြှောက် ရင်း လက်ခုပ်တီးပြီး ဝမ်းသာအားရ အော်သွားသည်ကို ကိုက် ၁ဝဝဝ လောက်ဝေးသော ကျွန်မတို့အိမ်က အတိုင်းသား ကြားနေရပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရန်ကုန်တွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း သားတွေ၊ သမီးတွေနှင့် မေမေသည် သောင်တင်နေဆဲ ရက်ပိုင်းအတွင်း ဖေဖေတစ်ယောက် တည်း သင်္ဘောဆိပ်သို့ အိမ်မှ ဘုရားကြီးလမ်းတစ်လျှောက် ခေါက်တုံ့ ခေါက်ပြန်လျှောက်နေမည်ကိုမြင်ယောင်သောအခါ ရင်နှင့်ရပြန်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့ မေမေရာ၊ ရန်ကုန်မှာပဲ ရတဲ့အိမ်ငှားပြီး နေကြ ပါစို့၊ ဖေဖေ့ကိုလည်း လေယာဉ်ပျံနဲ့လိုက်လာဖို့ အခေါ်လွှတ်လိုက်မယ်လေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ၏စိတ်ကူးကို မေမေ့အား ပြောပြမိပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အေးပေါ့... ဒါပေမင့် ရန်ကုန်ကလူတွေက သမီးဖေဖေ့ အကြောင်း ဓာတ်မသိကြတော့ သမီးဖေဖေအတွက် အိမ်နီးချင်းတွေကို မေမေက အားနာလှတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “နောက်တော့ ကြည့်လုပ်ရတာပေါ့ မေမေရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သဘောတူကြပြီးသည့်နောက်တွင် ကျွန်မသည် အခေါ်လွှတ်ဖို့၊ လေယာဉ်ပျံနေရာရဖို့ စသည်များကို စီစဉ်ရ၏။ သွားခေါ်ပေးသူမှာ ဝါးခယ်မသား စစ်ရဲတပ်ရင်းမှ ရဲဘော်လေးတစ်ဦးဖြစ်သော တစ်ကျောင်း တည်းထွက်ဖြစ်သည့် မောင်ကြင်အောင် ဖြစ်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုစဉ်က လေယာဉ်ပျံ အသွားအလာမှာလည်း လွယ်ကူသည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် မောင်ကြင်အောင်သည် ဖေဖေ့ကို ချောမောစွာပင် ရန်ကုန်ကိုရောက်အောင် ခေါ်လာနိုင်ခဲ့၏။ ရန်ကုန်လေဆိပ်သို့အရောက် တွင်မူ အဘ၏ ထူးခြားချက်ကလေးများနှင့်ပတ်သက်၍ ဦးနှောက် ခြောက်ခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်ကလေးများကို ဟာသနှောပြီး ပြောပြပါ တော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဘဖြစ်ပုံကတော့ မပြောချင်တော့ပါဘူး မမယုရယ်။ ကျောက် ရေစစ် ငရုတ်ဆုံကြီးမပါရင် မလိုက်ဘူးဆိုလို့ ဦးနှောက်ကို ခြောက်သွား တာပဲ။ လေယာဉ်ပျံကလည်း နောက်ဆုံးအကြိမ်ပြန်မယ့်လေယာဉ်၊ အချိန်ကလည်း ကပ်နေပြီ၊ နေရာကလည်း မပေးနိုင်၊ နေရာမပေးနိုင်ရင် လည်း မလိုက်ဘူးလို့ဆိုနေ၊ စဉ်းစားကြည့်ပေတော့။ နောက်ဆုံးတော့ စွန့်ပြီး အတင်းတင်ရတဲ့ဘဝ ရောက်တာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျွန်မကတော့ မောင်ကြင်အောင် ညွှန်ပြသော ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရင်း ပြုံးရယ်မိပါသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585547985045,"sku":"","price":4500.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_c36c72fe-3a20-401a-b23d-239803526816.jpg?v=1745660383"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ပါရမီဖြည်စမို့မဂ္ဂဇင်း၀ထ္ထုရှည်များ","title":"ပါရမီဖြည်စမို့မဂ္ဂဇင်းဝထ္ထုရှည်များ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပိုးခန်းဆီးနောက်မှ ငရဲခန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e( ၁ ) \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လောင်ကျွမ်းစ ပြုနေသော ဖယောင်းတိုင်သည် ငြိမ်သက်တည့်မတ်နေပေသည်။ ဖယောင်း တိုင်ထိပ်ရှိ မီးညွန့်မှာမူ ယိမ်းယိုင်လှုပ်ရှား၍နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုရားရှင်ရုပ်ပွားတော်၏မျက်နှာတော်မှာ တည်ကြည်ငြိမ်သက်၍နေသော်လည်း မီးညွန်လှုပ် ရှားသည်နှင့်အမျှ မျက်နှာတော်မှ ရွှေရောင်များမှာ အရောင်ပြေးနေသလို ဖြစ်နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တောင်ဘက်ပြတင်းမှ လေအေးများ တိုက်လိုက်သောအခါ မီးညွန့်သည် ပြာ၍မှိန်သွားတော့ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အမှန်တော့ တောင်ဘက်မှပြတင်းကို ပိတ်လိုက်ဖို့ကောင်းပေမယ့် ဘုရားကို အာရုံပြုနေသော ဒကာမလေး သီသီသည် ငြိမ်သက်ရာမှ လှုပ်ရှား၍ မရပေ။ သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်က ငြိမ်သက်၍နေပေ သည်။ စိတ်များကမူ လေတိုက်နေရသော မီးညွန့်များထက်ပင် လှုပ်ရှား၍နေသေးသည်။ မျက်စိများ ကမူ ဘုရားသခင်၏ ရုပ်ပွားတော်ကို အာရုံပြုနေသော အချိန်က နည်း၍ ဖယောင်းတိုင်မီးညွန့်ကို ကြည့်နေသောအချိန်က များပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လွတ်မြောက်ခြင်း”နှင့် “မလွတ်သေးခြင်း”တို့မှာ စကားအားဖြင့် တစ်လုံးသာကွာသော်လည်း ဘဝအားဖြင့် ခြားနားလေစွတကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သံသရာမှလွတ်မြောက်လေပြီဖြစ်သော ဗုဒ္ဓဂေါတမတွင်မူ ကြွင်းကျန်သောရုပ်ပွားတော်သည် ပင်လျှင် ငြိမ်သက်အေးချမ်းသော ရူပကာယတော် ရှိ၍ ထက်ဝန်းကျင်တို့သည်လည်း ချမ်းမြေ့ အေးချမ်းဖွယ်ရာ ဖြစ်နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုရားရုပ်ပွားတော်ရှေ့ရှိ သီသီ၏ အသည်းနှလုံးများကမူ ကပ်နှစ်စွဲငြိသော တဏှာ၏ ပြင်းစွာ လောင်ကျွမ်းခြင်း ခံနေရ၍ တည်ငြိမ်ခြင်းကို မတတ်စွမ်းနိုင်ရှာပေ။ သီသီသည် မလွတ်မြောက်သေးသူ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် သူသည် လွတ်မြောက်ခြင်း၏ အကြောင်းအရာများကိုတွေးတောကြံဆမိ ၍ ဘုရားရှင်၏ မျက်မှောက်တော်တွင် ပုဆစ်တုပ်ကာ ကြည်ညိုနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤရှည်လျားလှသောသံသရာဝယ် ချစ်ကြင်သူနှင့်အတူလည်ပတ်ရပါမည့်အကြောင်းကို ဆုတောင်းဆုယူ ပြုနေခြင်း မျှသာ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဤဖယောင်းတိုင်၏ တန်ခိုးကလည်း သူ၏ဆန္ဒကို ပြည့်ဝလိမ့်မည်ဟု သီသီက အကြွင်းမဲ့ ယုံ ကြည်နေပေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခရမ်းရောင်တောက်နေသော လျှပ်စစ်မီးလုံးများ ငြိမ်းထား၍ ဘုရားခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ဖယောင်းတိုင်၏ အလင်းရောင်သာ ရှိနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မီးစာသည် လောင်တိုင်းလောင်တိုင်း ဖယောင်းတိုင်မှာ တိုး၍တိုး၍လာသည်။ သီသီ၏ရင်ခုန်သံ များသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း မြန်၍လာသည်။ နားကလည်း ခြံဝဆီသို့ စွင့်၍နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖယောင်းတိုင်မီးတောက်သည် နောက်ဆုံးတစ်ချက် ဝင်းခနဲထတောက်မီးမီးတောက်မှာ မှေး မှိန်သွားတော့သည်။ ယခုတစ်ခါတွင်မူ ပြန်လည်၍ လင်းမလာတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သီသီသည် ဒူးတုပ်ရာမှ ထလိုက်၏။ ဖယောင်းတိုင်ငြိမ်းသွားပြီဖြစ်၍ ခရမ်းရောင်မီးလုံးကို ဖွင့် လိုက်သည်။ မှေးမှိန်မှိန်ဖြစ်နေသော ခရမ်းရောင်မှာ ဘုရားဆင်းတုတော်ရှေ့တွင် ချမ်းအေးသော အရောင် ဖြစ်နေပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သီသီကတော့ သက်ပြင်းတစ်ချက် ပြင်းစွာချလိုက်မိ၏။ တောင်ဘက်တံခါးရှိရာသို့ သွားရင်း လမ်းဘက်ဆီသို့ မျှော်ကြည့်မိပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိုးရေကြောင့် ပြောင်ချောနေသော ကုက္ကိုင်းလမ်းကို လရောင်မှိန်မှိန်အောက်တွင် မြင်နေရ သည်။ လသာပုံကလည်း မှေးမှိန်လှပေသည်။ ညဉ့်နက်ပြီဖြစ်၍လမ်းမကြီးကလည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ် သက်နေသည်။ တစ်ခါတစ်ခါတွင် ဝင်းနေသော မီးလုံးကြီးနှစ်လုံး တပ်ထားသည့် ကိုယ်ပိုင်ကားကြီး တစ်စီးနှစ်စီးသာ လမ်းမပေါ်သို့ ဖြတ်၍သွားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိမ်သည် ကုက္ကိုင်းလမ်းမကြီးပေါ်တွင် အရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာပြ၍ဆောက်ထားသည်။ တောင် ဘက်မှ မီးနှစ်လုံးဝင်းနေသောကားကြီးတစ်စီးစီး မောင်းလာတိုင်း သီသီသည် မျှော်လင့်ချက်ပြင်းစွာ နှင့် ကြည့်နေသည်။ မီးလုံးများသည် ခြံဝင်းဘက်ဆီသို့ ကွေ့မလာဘဲ ကျော်သွားတိုင်း ရင်ထဲမှာ ဟာ ၍ဟာ၍သွားတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လရောင်သည် တဖြည်းဖြည်း မှိန်၍လာသည်။ မိုးဖွားလေးများသည် စိပ်စိပ်ရွာချနေရာမှ တ ဖြည်းဖြည်း အသံကျယ်လာကြသည်။ မိုးသက်လေများကလည်း ပြတင်းကိုတိုးဝှေ့ဝင်လာကြသည်။ ခြံထဲရှိ သစ်ပင်ကြီးများသည် အမှောင်ထဲတွင် ယိမ်းယိုင်နေကြသည်။ သစ်ရွက်များ ရိုက်ခတ်သံက လည်း သရဲကြီးတွေ ညည်းညူနေသလို ငြီးငွေ့ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝင်းခနဲလျှပ်စီးလက်လျှင် မှန်ပြတင်းသည် အရောင်တောက်၍သွားသည်။ သီသီသည် ကြာ ရှည် မကြည့်ရဲတော့ပေ။ ပြတင်းကို ပိတ်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘုရားကိုဝတ်ပြုကာ ဘုရားခန်းမှထွက်လာတော့သည်။ တစ်အိမ်လုံးသည် တိတ်ဆိတ်၍ သူ့ အိပ်ခန်း တစ်ခုတည်းမှ မီးရောင်သာ လင်းနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အောက်ထပ်မှ နံရံကပ်နာရီ၏ ၁၂ နာရီတီးသံကို သီသီသည် လမ်းလျှောက်ရင်း ကြားလိုက် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိပ်ခန်းဝတွင် ရပ်ရင်း ခုတင်ကို ကြောင်၍ကြည့်နေမိသည်။ ဖြူဖွေးသော ခုတင်ကြီးကို ကြည့် နေရသည်မှာ သရဲခြောက်သလို စိတ်နှလုံးမချမ်းမြေ့စရာလို ဖြစ်၍နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် ခုတင်ဘေးတွင် ရပ်နေစဉ် အိပ်ရာဘေးမှ တယ်လီဖုန်းခေါင်းလောင်းသံ မြည်၍လာ သည်။ သီသီသည် တယ်လီဖုန်းကို ကောက်၍ကိုင်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ဖက်မှ ဘာတွေပြောနေသည် မသိပေ။ သီသီကတော့ သက်ပြင်းချလျက်ရှိသည်။ သူသည် တုန်နေသောအသံကို ထိန်း၍ ပြန်ပြောနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဖယောင်းတိုင်ငြိမ်းတဲ့အထိ သီသီ ထိုင်ရာက မထဘူး၊ လှုပ်လဲမလှုပ်ပါဘူး မင်းကတော်၊ မီး ကလဲ လုံးလုံးမကျန်ဘူး လောင်သွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါပေမဲ့.. အခု ၁၂ နာရီထိုးပြီ.. သူ ပြန်မလာ သေးဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သီသီသည် တစ်ဖက်မှပြောသည်ကို ငြိမ်၍နားထောင်ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းကတော်၊ သီသီကို ဒီလိုဂရုစိုက်လို့ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ဖယောင်းတိုင် ငြိမ်းချိန်အထိ စောင့်နေလို့ သီသီအားနာလိုက်တာ၊ ဟုတ်ကဲ့.. ဘယ်လို ဘယ်လိုနက်ဖြန်ကို နည်း တစ်ခု ပြောဦးမယ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သီသီသည် တစ်ဖက်မှပြောသည်ကိုခေါင်းတညိတ်ညိတ်နားထောင်ရင်း နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက် ၍တယ်လီဖုန်းကို ချလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေသည့်ကြားထဲက လျှပ်စီးကလည်း လက်ပင်လက်လွန်းလှပေသည်။ သီသီသည် ပြတင်းအနားသို့ မကပ်ရဲတော့ပေ။ အခန်းထဲတွင် မီးကိုလည်း မပိတ်ရဲ။ မှောင်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်းထိုင်နေရသည်မှာ အသည်းထိတ်စရာ ကောင်းလှသည်။ လင်းနေခြင်းကလည်း ဟာလာဟင်းလင်းနှင့် ကျောမလုံသလို စိတ်ချောက်ချားစရာလို ဖြစ်နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခေါင်းရင်းဘက်ရှိ အပြာရောင်မီးလုံးအငယ်ကို ဖွင့်ကာ မီးချောင်းအဖြူ လင်းလင်းကြီးကို ပိတ် လိုက်သည်။ အိပ်ခန်းသည် ပြာမှိုင်းမှိုင်းဖြစ်လာသည်။ မိုးသံ၊ လေသံများသည် တိုး၍ဆူလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လေများကလည်း အေးစက်စက်ဖြစ်လာသည်။ သီသီသည် ထိုမိုးနှင့်လေတိုက်သံများကို ကြာ ကြာ ထိုင်၍ နားမထောင်လိုတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဗြုန်းခနဲ ဗီရိုကို ဖွင့်လိုက်သည်။ မီးခိုးရောင် သိုးမွေးဆွယ်တာအရှည်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ခေါင်းပတ်ဖို့ အပြာရောင်ပဝါပါးတစ်ခုကိုလည်း ယူလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် ဘာမဆိုလုပ်ရဲသူလို ရဲရင့်ဖျတ်လတ်၍နေပေသည်။ အခန်းဝတွင် မတ်တတ်ရပ်ရင်း အပြင်ရှိ မီးလုံးများကို အားလုံးဖွင့်လိုက်သည်။ လှေကားထိပ်တွင် မီးခလုတ်များကို နှိပ်လိုက်သောအခါနီညိုရောင်လှေကားကြီးမှာလင်း၍သွားသည်။ လှေကားထစ်များအလယ်တွင် ကော်ဇောအရှည် ခင်းထား၍ သူ့ခြေနင်းသံကို မကြားရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မသက် မသက်ရေ.. မသက်၊ ထစမ်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် လှေကားရင်းရောက်သည့်အထိ မသက်နာမည်ကို ခေါ်၍ ဆင်းလာသည်။ လှေကား ရင်းမှ မီးခလုတ်ဖွင့်လိုက်သည်တွင် ဧည့်ခန်းမှာ လင်းသွားပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် ဧည့်ခန်းဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်၏။ လွန်ခဲ့သော သုံးလလောက်ကကိုကိုနှင့်ရန်ဖြစ် ခဲ့သော ရေဒီယိုရှေ့ကို လှည့်၍မျှ မကြည့်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြာခင် မသက်သည် အနီးသို့ ရောက်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မမ.. အနွေးထည်တွေဝတ်လို့ ဘာဖြစ်လို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “သွားစမ်း.. ဒရိုင်ဘာကို သွားနှိုး၊ ကားထုတ်ခဲ့လို့ ပြော”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟင်.. မမ ဘယ်သွားမလို့လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဘယ်သွားသွား နှိုးမှာ သွားနှိုးစမ်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မသက်သည် စိုးရိမ်သလို၊ ကြောက်သလို ဖြစ်နေသည်။ ပဝါပါးကို ခေါင်းတွင်သိုင်းပြီး မေးမှာ ချည်ထားသောကြောင့် သီသီမျက်နှာမှာ ဖြူဝိုင်းဝိုင်းလေး ဖြစ်၍ပေါ်နေသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585548869781,"sku":"","price":7600.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_3a24c998-02b5-4c61-928b-ba8b8af538a9.jpg?v=1745660386"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ပန်းခင်းမှလွမ်းချင်းတေးသံ","title":"ပန်းခင်းမှလွမ်းချင်းတေးသံ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁) \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှံကောင်ကြီး\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မောင်ဆွေတင် ရန်ကုန်ကို ရောက်စက ဒဏ္ဍာရီအမျိုးမျိုးကို ကြားခဲ့ရ၏။ သူ့အဖို့တော့ ဒဏ္ဍာရီပုံလောက် သဘောထားမျိုးသဖွယ် စိတ်ထဲတွင် ထားရှိနိုင်အောင် အခြေအနေက ပေးသည်ဆိုလျှင် မမှားပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အမေ၊ အဖေက ချမ်းသာလွန်း၍ မဟုတ်။ ဆွေစုမျိုးစုတွင် အဆင်းရဲဆုံးဟူသော ခံယူချက်က သူ့ဘဝအစကို ကံကောင်းခြင်း တံခါးမှ ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဖေကတော့ သိပ်ပြီး မကျေနပ်လှပေ။ သားကြီးသြရသ ဆိုသည်မှာ မောင်နှမသားချင်းတို့တွင် ရှေ့ဆောင်နည်းယူစရာအရည် အချင်းတို့နှင့် ပြည့်ဝစေချင်သည်။ သူ့သားသည် ထိုအရည်အချင်းတို့ နှင့် မပြည့်ဝဟူ၍ သိ၏။ လုံးလုံးမရှိတော့ မဟုတ်ပါပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖခင်တစ်ယောက်အနေနှင့် ဘမျိုးဘိုးတူချိုနဲ့ဟူသော စကား လုံးများက မွေးသောသားသမီးများထဲတွင် သားများ ထူးထူးချွန်ချွန် မရှိလျှင် ဖြစ်စေ၊ အကျင့်စာရိတ္တမကောင်းလျှင်ဖြစ်စေ အဖေကိုအခိုက် ခံရသည်။ သူ့သားကြီးသည် လိုအပ်သော အရည်အချင်းနှင့်မပြည့်ဝလျှင် သူ့ခေါင်းပေါ် ပုံကျလာမည်ကို သူသိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သမီးမကောင်းလာလျှင်လည်း နွားငယ်လှ၊ မလှ နွားမ ကြည့်” ဟူသော စကားလုံးက မိခင်ကိုခိုက်၍ ပြောတတ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အော် တကယ်ဆိုတော့ မိဘဆိုသော လူတန်းစားသည် ဘယ်ဘက်ကမျှ မသက်သာသော လူတန်းစားတစ်ရပ်ပင် မဟုတ်ပါလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အရွယ်ရောက်အောင် ကျွေးမွေးရဦးမည်။ သူတို့ကို ပညာ ပေးရဦးမည်။ ပညာပေးပြီး၍ မဆုံးသေး၊ ကြင်ရာ ရှာပေးရဦးမည်။ ဆင်းရဲလျှင် တော်သေးသည်။ ချမ်းသာသော မိဘဆိုလျှင် အမွေခွဲဝေ မပေးပါက မိဘအပြစ်။ သူတို့၏ ဘဝခိုင်လုံမှုအတွက် အမွေအတုံး လိုက်၊ အတစ်လိုက် အသပြာ စုပုံမပေးနိုင်တောင် အသက်မွေးမှုတစ် ခုခုအတွက် အရင်းအနှီးတစ်ခုခုကိုတော့ မြှုပ်နှံပေးပါ။ ဤဘဝဆိုသော လူတန်းစားတစ်ရပ်သည် အပြစ်ကင်း၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘဝကုသိုလ်ကံ ဉာဉ်ဆိုးတစ်ခုခုကြောင့် သားသမီးတစ် ယောက်ယောက် အကျင့်ဖောက်လာပါလျှင်လည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မကောင်းမြစ်တာ၊ ကောင်းရာညွှန်လတ်”ဟူသော ဝတ္တရား နှင့် မညီခဲ့၍ဟူသော ပုဒ်မဖြင့် မိဘတို့အား စွပ်စွဲပေဦးမည်။ စွဲချက် တင်ပေဦးမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘယ်လိုပင် ဖြစ်စေ၊ ကိုမြဇော်ကတော့ သူ့ဝတ္တရားရှိသမျှ အစွမ်းကုန်လုပ်ပေးလိုက်သည်ဆိုလျှင် မမှားပါပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့နေထိုင်ရာ ကျောက်ဆည်မြို့ကလေး၏ အထက်တန်း ကျောင်းတွင် သူတို့၏ သားဦးဖြစ်သူ မောင်ဆွေတင်ကို အတန်းကုန် အောင် ထားပေး၏။ ဆွေတင်က(ဘီကွမ်း)ဘီနှင့် နှစ်ထပ်ကွမ်းကျ သောကြောင့် ၁၀ တန်းကို မအောင်၊ တက္ကသိုလ်ကို မသွားရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုမြဇော်သည် သူတို့မြို့ ကားဆိပ်အနားတွင် လက်ဖက် ရည်ဆိုင်ဖွင့်၍ ဇနီးသည်က လက်သုပ်ဆိုင်ဖွင့်သည်။ ဒီဝင်ငွေနှင့် ဆွေတင်ကို မပင်မပန်း အထက်တန်းပညာကို ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဆွေတင်၏ အောက်တွင် မိန်းကလေးနှစ်ယောက်နှင့် သားငယ်သုံးယောက်ရှိသေးသည်။ “မပင်မပန်း”ဆိုသော စကားလုံးက ကိုမြဇော် နှင့်ဇနီးသည် မစိန်အေးအတွက် စကားလုံးမဟုတ်၊ ဆွေတင်အတွက် စကားလုံး ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုမြဇော်အတွက် လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အလုပ်ဆိုသည်မှာ မပင်ပန်းဘဲ ရှိပါမည်လား။ မစိန်အေးအတွက်ကရော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သန့်ရှင်းဝင်းဝါသော ခေါက်ဆွဲပုံတစ်ပုံ၊ ဖြူဖွေးသော ဆန် ညှပ်ခေါက်ဆွဲတစ်ပုံ၊ မုန့်ဟင်းခါးတစ်ပုံ၊ ကြည်လင်ဖြူစင်သော ပဲကြာဇံ ပြုတ်ထားသော အပုံတစ်ပုံ၊ အာလူးပြုတ်ရဲရဲနီနီ၊ ထိုစားသောက်ဖွယ် ရာများကို ကြွေရည်သုတ်လင်ပန်းတစ်ချပ်စီပေါ်တွင် နံနက်ခင်း ဝယ်ယူ စားသောက်သူ စိတ်သန့်အောင် ခင်းကျင်းပြင်ဆင်ထားရ၏။ ကြည့်တော့သာ ဘာမှမဟုတ်ဘူး ထင်ရသော်လည်း အလွန်လက်ဝင်သော အလုပ်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်နေ့တာ လက်သုပ်စုံတစ်ခါရောင်းအတွက် နံနက် ၄ နာရီက မစိန်အေး ထ၍ ပြင်ရသည်။ ချက်ရသည်။ ကြော်ရသည်။လှော်ရသည်။ ခေါက်ဆွဲအတွက် အုန်းနို့ဟင်း၊ မုန့်ဟင်းခါးအတွက် ငါးခူပြုတ်၊ ဟင်းခါး၊ ဆီချက်၊ ကြက်သွန်စိမ်း၊ နံနံပင် မကျန်အသေး စိတ် အလုပ်လေးများလည်း ပါသည်။ မစိန်အေးကိုတော့ အရွယ်မ ရောက်တရောက် သမီးငယ်လေးနှစ်ယောက်က မိုးမလင်းခင် အမေ့ကို ကူပြီးမှ နံနက် ၇နာရီတွင် ကျောင်းသို့ပြေးသွားကြသည်။ တစ်ယောက် မှာ ၆ တန်းဖြစ်၍ တစ်ယောက်မှာ ၅ တန်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အငယ်သား သုံးယောက်ပင် ကိုယ့်ပန်းကန်ကိုယ်ယူ၍ သူတို့ အဖေဆိုင်မှ ကော်ဖီနှင့် မုန့်ကြွပ်အချောင်းများကို တို့စားကာ ကျောင်း သို့ ပြေးသွားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီအချိန်ထိ သားကြီး ဩရသ မောင်ဆွေတင်အိပ်ရာမှ မနိုး သေး။ ထိုအဖြစ်ကိုပင် ကြည့်ခြင်းဖြင့် ဆွေတင်၊ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း (သို့မဟုတ်)အထက်တန်းကို ဘီနှစ်ထပ်ကွမ်းနှင့် ကျနေခြင်းမှာ ထူး ခြားသော အကြောင်းမဟုတ်ပါပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်ခါတစ်ရံတော့ ကိုမြဇော်သည် မစိန်အေးကို သားကြီးအ ပေါ် စည်းကမ်းရှိရှိ မဆုံးမကောင်းလားဟု အပြစ်တင်မည် ဆူပူလိုက် မည်ဟုလုပ်တိုင်း မစိန်အေး၏ ပြုံးရွှင်ကြည်လင်သော မျက်နှာနှင့် မနက်မိုးမလင်းခင်မှ အလုပ်စ၍ နေ့လယ်နှစ်ချက်တီး ဆိုင်သိမ်းချိန် အထိ ဇယ်စက်သလို လုပ်သွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ၏ဆူပူသံ နှင့် မစိန်အေးကို ထပ်မံစိတ်ညစ်အောင် မလုပ်ချင်တော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြီးတော့ သားကြီး၏ ဖြစ်ရပ်များတွင် သူသည် တာဝန်အရှိ ဆုံး သူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ကို သူ သဘောပေါက်နားလည်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့လင်မယား နှစ်ယောက်စလုံးသည် လှပအေးချမ်းသော အတိတ်ဖြင့် စခဲ့သော ကြေးရတတ်လင်မယားဖြစ်ခဲ့၏။ စစ်ပြီး ကတည်းက လခစားအလုပ်ကို ပြန်မဝင်ဘဲ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တည် ခဲ့သူဖြစ်၏ ။ ပညာမဲ့၊ ဥစ္စာမဲ့ ခပ်တုံးတုံးမိဘနှင့် သားသမီးအပြန်အလှန် ထားရှိအပ်သော လူ့ကျင့်ဝတ္တရားကို မသိသည့်ဇနီးမောင်နှံမဟုတ်ပါပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုတော့ မစိန်အေးသည် အပျိုဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက် ဆောင်းခဲ့သော သူ၏ လှပသော ရွှေထီးကလေးပျက်စီးသွားကတည်း က သူ၏ အိမ်အို အခန်းတစ်ထောင့်တွင် သိမ်းဆည်းခဲ့၏။ ချစ်လင်၏အင်ဖက်နှင့် ယှဉ်၍လုပ်သော ထီးစုတ်ကလေးကို နှစ်ကိုယ်တူယှဉ်တွဲ ဆောင်းကာ ခရီးထွက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မစိန်အေးကို၊ သူ ဘာမှ သားကြီးကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ စိတ်အနှောင့်အယှက်မပေးချင် မဆူပူချင်တော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရန်ကုန်မြို့တွင် ကြီးပွားတိုးတက်နေသော သူ၏ ရဲဘော်ရဲ ဘက်ရောင်းရင်းများထံ မိတ်ဆက်စာ တစ်စောင်စီရေး၍ ဆွေတင်ကို လွှတ်လိုက်၏။ ရေဆုံးမြေဆုံးထိရောက်အောင်တော့သားကို ပို့ရဦး မည်။ လမ်းပေါ်ရောက်အောင် ပို့ပေးဖို့က သူ့တာဝန်၊ ဆက်လျှောက် သည်၊ မလျှောက်သည်က ဆွေတင်၏အလုပ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုမြဇော်၏ ရောင်းရင်းရဲဘော်များသည် ယခုတိုင် သူတို့၏ ရဲဘော်ကြီးကို သစ္စာရှိကြ၏။ အောက်ခြေမလွတ်။ တို့များရဲဘော်မြဇော် ကြီး၏ သားအနေနှင့် ဝမ်းပန်းတသာလှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဆီးကြိုကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထမစာက ရဲဘော်ဖေသော်(ယခု ဗိုလ်မှူးဖေသော်)ထံသို့ဖြစ် ၏။ ဗိုလ်မှူးအဖြစ် ကောင်းစားနေသည်ဟု ဆိုဖွယ်ရာရှိသော်လည်း သူတို့သည် သူတို့၏ ရောင်းရင်းမြဇော်ကို မမေ့။ ထို့ကြောင့်မြဇော် စာကို ဆွေတင်လက်မှ ရရချင်းဝမ်းသာအားရ ဖောက်ဖတ်၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585549557909,"sku":"","price":1800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_6419a258-650f-496b-b120-5027c436e6f2.jpg?v=1745660390"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-နှင်းဆီမွေ့ရာ၀ထ္ထုတိုများ","title":"နှင်းဆီမွေ့ရာဝထ္ထုတိုများ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eခန္ဓာနှင့်အာရုံ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မရွှေဇင်သည် ဘုရားသခင်ကိုပင် ကျေးဇူးတင်ရမည်လော၊ ကံတရား ကိုပင် ကျေးဇူးတင်ရမည်လော မဝေခွဲနိုင်။ သို့သော် ထိုအိမ်ကြီးကို ရောက်လာ သည်မှာ သူအလွန်ကံကောင်းလာပြီဟု ထင်မြင်ယူဆရပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိမ်ရှင်မှာ မစ္စတာဗျူး ဖြစ်သည်။ လျူ၏ ဇနီးကလည်း ချောမွေ့ လှပသူ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွှေဇင်သည် အိမ်အခန်းတိုင်းကို ရောက်၏။ အိမ်၏ရနံ့သည် သင်းပျံ့ နေသည်။ အခန်းတိုင်းရှိ ပန်းအိုးငယ်များမှာ ပန်းပွင့်များကပင်လော၊ အမွှေး တိုင်ကပင်လော တွေးဆ၍ မတတ်ပေ။ ရနံ့များသည် အိမ်သားများ၏ စိတ်ကို အားတက်ရွှင်လန်းစေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လျူ၏အခန်းကို သွားရာတွင် ကြမ်းပြင်ထက်ရှိ ကော်ဇော်မှာ ကတ္တီပါ မွှေးလို နူးညံ့သည်။ ရွှေဇင်သည် ခြေထောက်အရာရှိတိုင်း ကော်ဇောကို ပွတ် တိုက်၍ လျှောက်၏။ နံရံများသည် အဝါနုရောင်ဖြစ်သည်။ မရွှေဇင်၏ စိတ်ကူး ထဲတွင် အကယ်၍ သူသာ အိမ်ရှင်ဖြစ်လျှင်တော့ အခန်းနံရံများကို ခိုဥရောင် သုတ်မည်။ မီးလုံးများကလည်း အပြာနုနုကလေးဆိုလျှင် အိမ်ခန်းသည် ဘယ်လောက် အေးချမ်းနေမည်နည်း။ ဒါပေမဲ့ သူ့သခင်များသည် တရုတ်ဖြစ်၍ ပန်းရောင်နှင့် အဝါကိုသာ အသုံးများကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် ပျူတို့ ဇနီးမောင်နှံအတွက်သာ အစေအပါး ဖြစ်၏။ တစ်အိမ်လုံး၏ အစေခံထဲတွင် သူ အသက်သာဆုံး ဖြစ်ပေသည်။ လျူးတို့ ထမင်းစားခန်းတွင် သူသည် အပါးမှ ထိုင်ရုံပဲ ထိုင်နေရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတစ်ကောင်စ နှစ်ကောင်စ ဝင်လာသော ပိုးကောင်နှင့် ယင်ကောင်တို့ကို ညင်သာစွာ ယပ်ပေးရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နံရံတွင်ကပ်ထားသော မီးပုံးအိမ်များသည် ပန်းရောင်ဖြစ်၍ မီးရောင် ကလည်း နှင်းဆီပန်းရောင်သွေးလို လင်းနေသည်။ ထမင်းစားပွဲဘေးရှိ မှန်ဗီရို အနိမ့်ပေါ်တွင် ပန်းသီးနှင့် စပျစ်သီးတို့၏ရနံ့ကလည်း ချိုချိုလေး သင်းနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လျူး၏ဇနီး ထမင်းစားပြီးလျှင် သူသည် လက်ဆေးခွက်ထဲ အော်ဒီ ကလုံး ၃ စက်၊ ၄ စက်ခန့် ထည့်ပေးရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွှေဇင်အဖို့ အားလုံး အံ့သြစရာကောင်းနေသည်။ နေ့နေ့ညည အစဉ်လိုပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပါတကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညနေစောင်းလျှင်တော့ ရေခဲစိမ်ထားသော စတော်ဘယ်ရီသီးများ (နက်စ်) နို့နှစ်မလိုင်များ ရော၍မွှေပြီး ဖန်ပန်းကန်နှင့် အဆင့်သင့် ထည့်ပြီးသားကို ရွှေဇင်က ယူသွားရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပျူတို့ဇနီးမောင်နှံသည် အိမ်နောက်ဘက်ခြံထဲရှိ မြက်ခင်းပေါ်တွင် ကြိမ်ကုလားထိုင်များနှင့် အေးချမ်းစွာ ထိုင်နေကြသည်။ အင်းလျားရေပြင်ပေါ် မှ ဖြတ်သန်းလာသော လေအေးကလည်း ရွှင်လန်းစရာ ကောင်းလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွှေဇင်သည် သစ်သီးပန်းကန်ကို အလယ်စားပွဲပေါ် ချပေးလိုက်သည်။ ပြီးလျှင် ပန်းကန်ငယ်များနှင့် သူ့သခင်များသို့ ထည့်ပေးလိုက်၏။ ကန်စောင်း ကို နောက်ခိုင်းထားသော အိမ်ကြီးမှာ ယခုလို ကြည့်ရတော့လည်း အနောက် နေခြည်များထဲတွင် လှပ၍ နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူနင်းထားသော မြက်ခင်းကို ရွှေဇင်က အရသာခံကြည့်နေပြန်သည်။ “မြက်တွေကလည်း နူးညံ့နေတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် စိတ်ထဲမှ စကားပြောနေမိ၏။ ယမန်နေ့ကမှ ဖြတ်ပြီးစဖြစ်၍ မြက်များကလည်း စိမ်း၍ ညီနေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွှေဇင်သည် အနားတွင်ရပ်ရင်း အင်းလျားကန်ဘက်သို့ မျှော်ကြည့်နေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွက်ဖြူများသည် ကန်ရေပြင်တွင် ညင်သာစွာ ရွေ့လျားနေသည်။ ရေ သည် ပြာ၍ ကမ်းစပ်က စိမ်းသည်။ တစ်ချက်တစ်ချက်တွင် နေခြည်က စိမ်း ရောင် လက်သွားပြန်သည်။ မျက်လုံးကိုမှိတ်၍ ရွှေဇင်သည် ခဏမျှ မှိန်းနေ လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နှင်းဆီမွေ့ရာ နှင့် အခြားဝတ္ထုတိုများ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မနက်တိုင်းတွင် ရွှေဇင်သည် ပျူးနှင့် သူ့ဇနီးအခန်းသို့ အစောဆုံး သွားရသည်။ ပျူတို့သည် အမေရိကန်ဆန်သော တရုတ်များဖြစ်၍ တစ်ခန်းစီ အိပ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကွေကာအုပ်နှင့် နို့ကျိုထားသော ပူပူနွေးနွေး ၂ ပန်းကန်ကို လျူးတို့ အိပ်ခန်းများသို့ အမြဲတန်း သွား၍ ပို့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် ပင်ပင်ပန်းပန်း ဘာကိုမျှမလုပ်ရဘဲ အစဉ် သပ်သပ်ရပ်ရပ် နေရသည်။ ထို့ကြောင့် ရွှေဇင်သည် ကြာလေလေ လှပချောမွေ့ လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နံနက်တွင် လေများကလည်း လန်းဆတ်နေသည်။ သူသည် ကွေကွာအုပ် ပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်ချ၍ လျူအိပ်ခန်းမှ နောက်ဘက်ပြတင်းကို ဖွင့်လိုက်၏။ အင်းလျားရေပြင်ပေါ်မှ လေတို့သည် ပြတင်းမှ ဖြတ်ဝင်လာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အေးဟေ့ ကောင်းလိုက်တဲ့ လေအေးပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လျူသည် သဘောကျစွာ ပြောလိုက်၏။ ရွှေဇင်ကမူ ငြိမ်သက်နေသည်။ သူသည် ဝရန်တာသို့ ထွက်၍ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “နှင်းဆီပန်းတွေ ဟယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပန်းရောင်စုံများ ပွင့်နေသည်မှာ အပေါ်ကစီးကြည့်မှ သာ၍လှသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ထိုအိမ်ပိုင်ရှင်ကြီး ဖြစ်ချင်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ ထိုအိမ်ကြီးကိုဆောက်ရသည်မှာ တစ်သိန်းကုန်သည်ဟု သိရသည်။ တစ်သိန်းဆိုသည်မှာ သူနှင့် အလှမ်းကွာလှသည်။ သို့သော် ထိုအိမ်ကြီးရှင်အဖြစ်ကိုတော့ သူ ခံယူ လိုလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဘယ်လိုနည်းနဲ့များ ထိုအိမ်ကြီးရှင် ဖြစ်ရပါမည်လည်း။ စိတ်ထဲမှ မခွဲ မခွာဘဲ ထိုအိမ်ကြီးတွင် နေထိုင်နိုင်ဖို့ သူသည် ထာဝရ ဆုတောင်းမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝရန်တာ အခန်းတွင်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြန်၏။ လျူသည် ဖြည်း ဖြည်းပင် ကွေကာအုပ်ကို သောက်နေသည်။ အငွေ့များသည် ပန်းကန်မှ လွန်၍ လျူးမျက်နှာသို့ တိုးကာဟပ်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွှေဇင်သည် စားပွဲနားသို့ ကပ်၍ သွားသည်။ ထုံးစံအတိုင်း အနားတွင် ရပ်၍ စောင့်နေသည်။ အပြင်တွင် နေခြည်များ မြူးစ ပြုလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြတင်းမှ နေခြည်များကြောင့် အခန်းနံရံ၏ အဝါရောင်မှာ တောက်ပ နေသည်။ ဈေးသည် ရွှေဇင်မျက်နှာကို ကြည့်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်းပါးလေးတွေက နှင်းဆီသွေးလိုပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွှေဇင်သည် ပြုံးရမည်လား၊ ဘာလုပ်ရမည်လား မသိ။ လျူး၏ စကား ကို ကြောင်၍ နားထောင်နေသည်။ ပျူသည် ကုလားထိုင်မှထ၍ ရွှေဇင့်မေးစေ့ ကို ကိုင်ကာ ဆွဲ၍ မျက်နှာကို မော့လိုက်သည်။ ပြီးလျှင် ပါးကို လိမ်လိုက် သည်။ သို့သော် ရွှေဇင် မနာပေ။ သူသည် ငြိမ်၍ နေ၏။ ရင်များက ခုန်၍ လက်များက တုန်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်မ သွားတော့မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွှေဇင်သည် ပန်းကန်ကိုယူ၍ အခန်းတွင်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာ သည်။ စိတ်ထဲတွင် ဘယ်လိုဖြစ်နေမှန်းမသိ။ သူသည် အကယ်၍ ဤအိမ်ကြီး တွင် ထာဝရနေသွားရပါက လျူးအား ပါးကိုသာမက ရွှေရင်ကိုပဲ အပ်ရအပ်ရ သူ ကျေနပ်မိမည် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လျူသည် မစ္စဗျူးနှင့် ညတိုင်း သွားနေကျပွဲနှင့် ဟိုတယ်များသို့ မသွားတော့ပေ။ သူသည် အိမ်၌ ပျော်လာသည်။ ရွှေဇင်နှင့် မြူးနေပေတော့ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူအိမ်၌ ကြာကြာပျော်၍ လာမှုကြောင့် ရွှေဇင်တွင် ပဋိသန္ဓေ ရှိလာ တော့သည်။ ရွှေဇင်သည် သူ့အဖြစ်ကို ဝမ်းနည်းဖို့ သတိမရပေ။ သူသည် ပူပန်ရန်ကိုလည်း ကြိုတင်မတွေးခေါ်မိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သို့သော် နောက်ဆုံး ဝမ်းနည်းရတော့သည်။ သူ၏ ဝမ်းနည်းရခြင်းမှာ ကလေးတိတ်တိတ်ပုန်းရှိရ၍ မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပျူက သူ့ကို တောင်းပန်၏။ ဤအိမ်ကြီးမှ ထွက်ခွာ၍ အဝေးတွင် ကလေးမွေးဖို့ သူ့ကိုတောင်းပန်သည်။ လျူသည် ငွေများများပင် ရွှေဇင်ကို ပေးသည်။ ထိုကဲ့သို့ အိမ်ကြီးကိုခွဲရ၍ သူဝမ်းနည်းခြင်း ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွှေဇင်သည် မပေါ်သေးသော သူ့သန္ဓေကို အသာဖုံး၍ သူ မက်မောလှ သော အိမ်ကြီးမှ ထွက်ခဲ့သည်။ မစ္စကျူးးကိုမူ ရွှေဇင်မိဘများက လင်ပေးစား လို၍ ရွှေဇင် တောသို့ ပြန်သည်ဟု လျူက အကြောင်းပြလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒီလိုနှင့်ပင် ရွှေဇင့် ဇာတ်ထုပ်က ပြီးခဲ့ရသည်။ သို့သော် ရွှေဇင်သည် ထိုအိမ်ကြီးကို အိပ်မက်ထဲတွင် တွေ့ရတိုင်း ငိုမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရွှေဇင်သည်၏ကံအကြောင်းပေတည်း။ သူ့တွင် သားလေး ရလာလေပြီ။ ဈေးသည် ထိုသတင်းကို ကြားကြားချင်း ရွှေဇင့်ဆီသို့ ပြေးလာသည်။ ကလေး ရော၊ ရွှေဇင့်ကိုရော သူ့အိမ်သို့ ခေါ်သွားသည်။ သူ့မိန်းမကို လျူက ပြောပြ ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရွှေဇင်ယောက်ျား ဆုံးသွားပြီ၊ တို့များ သူ့သားကလေးကို မွေးစား ရအောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပျူး၏သားသည် လျားလိုပင် ဖြူဆွတ်လှပပေသည်။ မစ္စဂျူးသည် ကလေးကို ချစ်၏။ သူတို့သည် ကလေးကို အမွေစား အမွေခံ မွေးရပေမည်။ ယောက်ျားကလေးဆိုသည်မှာ တရုတ်လူမျိုးများအတွက် အဖိုးတန်လှသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585550278805,"sku":"","price":10150.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_27774be2-f1a0-4b29-9dba-d69130c41239.jpg?v=1745660394"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-နွေနှောင်းရွက်ကျန်နှင့်မဂ္ဂဇင်း၀ထ္ထုရှည်များ","title":"နွေနှောင်းရွက်ကျန်နှင့်မဂ္ဂဇင်းဝထ္ထုရှည်များ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနွေနှောင်းရွက်ကျန် \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e( ၁ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ချင်းတောင်၏ ဆောင်းညသည် ရက်စက်စွာ အေးလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တောင်တန်းများပေါ်မှ ကျော်ဖြတ်လာသော လေကလည်း အရိုး ခိုက်မျှ အေးလွန်းလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖလမ်းဆေးရုံ မှန်ပြတင်းပေါက်မှကြည့်ပါက ချင်းတောင် ဆောင်း ညကို ရိုးရိပ်မျှ မြင်နေရသည်။ ကပ္ပတိန်ကျော်မင်းသည် ခြောက်ကပ် အေးစက်လှသော ထိုဆောင်းညကို ငြီးငွေ့လှသည်။ သို့သော် နက်ဖြန်ဆို လျှင် သူ ဆေးရုံမှ ဆင်းခွင့်ရတော့မည်။ ထင်းရှူးပင် ရွက်မွှားလေးများ သည် လရောင်တွင် ဖြာ၍ နွဲ့နေကြသည်။ သူသည် ချင်းကပ္ပတိန် တစ်ယောက်နှင့် ခွင့်ရတုန်း လာလည်စဉ် ဖျားနေ၍ ဖလမ်းဆေးရုံတွင် တက်နေရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အေးစက်လှသော ထိုဆောင်းညကို ကုန်လွန်စေ့ချင်လှပြီ။ သူက မှေး၍ ခပ်မှိန်မှိန်ကျလာသောလရောင်ကို မက်မောစွာ ကြည့်နေမိသည်။ တဖြည်းဖြည်းပင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် ရင့်ရော်လာသလောက် လရောင် သည် သစ်လွင်စွာ တောက်ပလာသည်။ သူသည် မှိန်းရာမှ လန်း၍လာ၏။ ချစ်ဖွယ်ကောင်းသော ဂီတသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လွင့်၍ နေပါပကော။ ဂီတသည် သိမ်မွေ့၍ သီချင်းသံက လှိုက်လှဲလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တိမ်ခြေငွေနှင်းပေါင်း .. ငွေနှင်းပေါင်း ... ဝေစီစီ လေပြည် လေညင်း .... လုံနိုင်အောင်သာ... လောင်းပြန်တော့သာလေး.. တဲ့မှ .. ပြောင်းရိုက်ကယ် ဆော်ခါသာ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သီချင်းသည် သူ့ကို ခေါ်နေ၏။ သူသည် ခုတင်မှထ၍ ပြတင်းကို စမ်းသွားသည်။ မှန်တံခါးကိုကိုင်၍ အပြင်မှ ဂီတရှင်ကို သူရှာမိသည်။ သီချင်းပိုဒ်များသည် လွန့်၍လွန့်၍ လွင့်သွားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မိန်း... ရာသီခါမှီ လသာခေါင်... မြလွှာမှောင် တောင်ခိုးမြူး .... ရွှေဖီဖူး ပေါ်ရော့မယ် လေလေ့ ... မေ့ရက်ကယ် နေနိုင်တယ်.....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထင်းရှူးပင်အောက်မှ လကို မျှော်ကာ ချစ်ဖွယ်ကောင်းသော နွေဦး ည၏တေးကို တယောဖြင့် ဖက်၍ သီဆိုနေသော ဆရာမလေးကို သနား သွားမိသည်။ ဆရာမလေးမှာ မမြခိုင်ဖြစ်သည်။ ဖလမ်းဆေးရုံတွင် ဗမာမဆို၍ သူတစ်ယောက်တည်းပင် ရှိသည်။ မမြခိုင်၏မျက်လုံးသည် လရောင်တွင် တောက်ပနေသည်။ မျက်နှာက ဝင်းလဲ့လဲ့ဖြစ်နေသည်။ အသံက ကြေကွဲစရာကောင်းလှသည်။ မမြခိုင်အကြောင်းကို သူ လုံးဝ မသိပေမဲ့ ယခု မမြခိုင်၏ ဂီတသည် သူ၏ဘဝကို တီးတိုးဖော်ပြောနေ သလို ထင်လာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သီချင်းနှင့် တယောသည် တိတ်၍သွားချေပြီ။ မမြခိုင်သည် တယောကိုပိုက်၍ ထင်းရှူးပင်ရိပ်တွင် ပျောက်၍သွားလေသည်။ ဆောင်း ညသည် ပြန်၍ တိတ်ဆိတ်နေပြန်သည်။ သူသည် ခုတင်ရှိရာသို့ လာ၍ ပျင်းပျင်းရိရိပင် ပြန်အိပ်လိုက်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဗိုလ်ကျော်မင်း ထတော့လေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် လက်နှင့် လာပုတ်သူကို ဖယ်လိုက်ရင်း မျက်စိဖွင့်လိုက် သည်။ နေရောင်များသည် နှင်းမှုန်များကိုဖြတ်၍ ပြတင်းမှ လျှောကျနေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘယ့်နှယ် ကပ္ပတိန် လျင်းထန်၊ ကျုပ် နေမြင့်သွားတယ်ထင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကပ္ပတိန်လျင်းထန်က ပြုံးရင်း “ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျား သိပ်အိပ် ကောင်းတယ်ထင်တယ်၊ ဆရာဝန်ကြီးကရော မမြခိုင်ကရော ပြောတယ်၊ ခင်ဗျား အခြေအနေသိပ်ကောင်းလာပြီတဲ့ဗျ။ ဒီနေ့ ကလေးထိအောင် ဆင်းနိုင်မယ်တဲ့၊ ဒါပေမင့် ကျုပ်ကတော့ လုံဘမ်းမှာ နားချင်သေးတယ်။ ပြီးတော့ ဆရာမ မမြခိုင်လည်း ခွင့်ရလို့ ကလေးထိ လိုက်မယ်တဲ့” “အို.. မမြခိုင်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျော်မင်းသည် စိတ်ဝင်စားစွာမေးရင်း ထလိုက်သည်။ “ကောင်းတယ်ဗျာ၊ ညက မမြခိုင်ရယ် ကျုပ်တွေ့လိုက်တယ်” “ဗျာ.. ဘယ်မှာလဲ၊ ညကြီးမှာ ခင်ဗျားနဲ့တွေ့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဒီလို ညက ထင်းရှူးပင်အောက်မှာ မမြခိုင် တယောထိုးနေတာကို ကျုပ်တွေ့တာ ပြောတာ၊ ခင်ဗျားကတော့ ချင်း ဆိုတော့ ဗမာ့ဂီတကို အရသာခံတတ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျုပ်တော့ ညကဖြင့် မမြခိုင်ဂီတနဲ့ မမြခိုင်ရုပ်ကို မေ့လို့မရတော့ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကဲ ကဲ ဒီနေ့တစ်နေ့လုံး ခရီးအတူသွားရမှာ၊ သူ အဆင်သင့် ပြင်ပြီး စောင့်နေတယ်ဗျာ၊ လာ.. ခင်ဗျားပစ္စည်းတွေလည်း အဆင်သင့်ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျော်မင်းသည် အိပ်ရာမှထ၍ အဝတ်အစားများကို ပြင်ဆင်ဝတ် ကာကပ္ပတိန် လျင်းထန်နှင့်အတူ ဆေးရုံမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ သူတို့ သည် ဆေးရုံဝင်းအတွင်းရှိ မမြခိုင်အိမ်သို့ ရောက်လာကြသည်။ မြင်းများ မှာ ပစ္စည်းအပြည့်အစုံ တင်ပြီးဖြစ်နေလေသည်။ ချယ်ရီပင်အောက်မှာ မမြခိုင်ကို သူတို့တွေ့ရသည်။ သက္ကလတ်နက်ပြာ ဂါဝန်တိုနှင့် ဆွယ်တာအပြာရောင်လက်ရှည်ကို ဝတ်ထားသည်။ ပိုးပဝါအပြာနုကို ခေါင်းတွင် စည်း၍ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကဲ.. ကော်ဖီဝင်သောက်ပြီး သွားစို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မမြခိုင်က သူတို့အားခေါ်၍ အိမ်ထဲဝင်သွားသည်။ မမြခိုင်က အတော်ကို ဗိုလ်ဆန်နေပါသည်။ ကပ္ပတိန်ကျော်မင်းသည် ညက ဗမာ ဆန်သောဂီတနှင့် မမြခိုင်ကို ယခုမနက် ဗိုလ်ဆန်သောမမြခိုင်နှင့် ယှဉ်ရင်း အံ့အားသင့်နေသည်။ သူသည် ညလယ်က တေးကိုပဲ တွေးနေမိသည်။ ဒါပေမဲ့ မမြခိုင်၏ တည်ကြည်တောက်ပသော မျက်နှာထားမှာ ကလေး ကလား ပျံ့နှံ့သော အမူအရာ လုံးဝမရှိပေ။ ကော်ဖီသောက်ပြီး မြင်းများ ရှိရာသို့ ထွက်လာကြသည်။ မမြခိုင်က သွက်လက်စွာ သူ့မြင်းပေါ်သို့ တက်ရင်း ရှေ့မှ စထွက်သည်။ ။ “အို.. မမြခိုင် မြင်းစီးကျွမ်းကျင်သားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျော်မင်းက တအံ့တသြ နောက်မှ လှမ်းပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ စီးနေကျပဲ ဗိုလ်ကျော်မင်း၊ အားလပ်ချိန်ဆို ဒီရွက်ကြွေ တောတွေထဲမှာ ကျွန်မအဖို့ မြင်းပဲအဖော်ရှိတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူတို့၏ မြင်းသုံးစီးသည် ယှဉ်၍ထွက်လာသည်။ “တောပစ်သလား” “ဘုရားရေ.. ဗိုလ်ကျော်မင်းရယ် ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး၊ သံသရာမှာ ကြောက်စရာကြီး၊ မလုပ်ရက်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျော်မင်းသည် မမြခိုင်၏ ဒီလိုပုံမှ ထွက်လာသောစကားကို အံ့အား သင့်သွားပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူတို့သည် ချယ်ရီပန်းများနှင့် လှပသောဖလမ်းမြို့တော်မှ ထွက်ခဲ့ ကြသည်။ ဖလမ်းမြို့ပြင်ရောက်လေလေ လမ်းများမှာကျဉ်း၍ မြင်းသုံးကောင် တန်းလျက်မသွားသာတော့ပေ။ မမြခိုင်သည် ရှေ့ဆုံးမှ မှန်မှန်ပင် စီးသွားလျက်ရှိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် စကားပြောရင်း နောက်မှ လိုက် လာကြသည်။ ခွင့်ရက်စေ့လု၍သာပြန်ခဲ့ရသည်။ ကျော်မင်းသည် ဖလမ်း မှ မခွာချင်ပေ။ လျင်းထန်အဖို့လည်း ဇာတိဌာနေမှ ထွက်လာခဲ့ရသည် ကို စိတ်မပါလှတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖလမ်းသည် တောင်ကုန်းများပေါ်မှ ပတ္တမြားပွင့်လေး ဖြစ်သည်။ နီထွေးသောလမ်းများ ရစ်၍ပတ်နေသော တောင်ပေါ်မြို့လေးဖြစ်လေသည်။ နေအတော်မြင့်လာပေမင့် အအေးဓာတ်မှာ မလျော့သေးပါ။ လမ်းမသည် ပို၍ကြမ်းလာသည်။ မမြခိုင်သည် သူတို့ကို လှည့်၍စကားမပြော။ သူ့မြင်း ကိုသာ ခပ်သွက်သွက် မှန်မှန်ကြီး နှင်လျက်ရှိလေသည်။ နောက်ဆုံးမှ ပစ္စည်းများတင်လာသော မြင်းများကို ဆွဲလာသည့် ချင်းတောင်ပေါ်သား တစ်စုသာ သူတို့၏တောင်ပေါ်တေးကို ညည်းလျက် လျှောက်လာကြ သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585550934165,"sku":"","price":8550.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_661917d2-f599-4423-beea-4ee788596dec.jpg?v=1745660398"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ထိပ်စုဖုရားမဗျိုင်း","title":"ထိပ်စုဖုရားမဗျိုင်း","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003e( ၁ ) \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမင်္ဂလာရယ်မှ မဏ္ဍိုင်လေ\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မောင်ရင်က ဆရာဝန်ကြီး မင်းရွှေဇံနဲ့ ဘာတော်ပါသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဆင်ဝင်အောက်တွင် သူ့အား အဆင်သင့် ကြိုဆိုနေသော လူကြီး တစ်ယောက်က မေးလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်တော့်နာမည်က ဒေါက်တာ မင်းရွှေဇံပါ ခင်ဗျာ” ` မင်းရွှေဇံသည် သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်၏။ ထိုလူကြီးသည် ရိုညွတ်သော အမူအယာသို့ ပြောင်းလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျုပ် နာမည်ကတော့ ဦးကျီးမြိုင်တဲ့၊ ဟောဒါက ကျုပ်ဇနီး မအေး မြရယ်။ ကျုပ်တို့ အိမ်ကြီးကို စောင့်ပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့အပတ်ကတည်းက ဒေါက်တာ အုန်းမောင်က ပြောထားလို့၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာဝန်ကြီး မင်းရွှေဇံ ဆိုတော့ အတော်ပြီ အောက်မေ့နေတာ ... မောင်ရင်က ငယ်ငယ် ရှိသေး တာကိုး။ ကျုပ်စိတ်ထင် ဒေါက်တာ အုန်းမောင်ထက်တောင် ငယ်မည်ထင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်ကဲ့ ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟောဒီမှာ သော့ပါ။ ကျုပ်တို့ အိမ်ပေါ်ကို လိုက်ပြဖို့ လိုပါသေး သလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လိုက်ခဲ့ပါ ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်က တစ်ယောက်တည်းသမားပါ။ ကျွန်တော့်မှာ ကားမောင်းတဲ့ သက်ဖေဆိုတဲ့ တပည့်တစ်ယောက်နဲ့ သူ့ဇနီးပဲ ပါပါတယ်။ မောင်သက်ဖေ မိန်းမက ထမင်းချက်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဒီတော့ သူတို့လင်မယား နှစ်ယောက်နေဖို့ နောက်ဖေးတန်းလျားကို ရှင်းပေးရဦးမလား၊ အိမ်ကြီးထဲမှာတော့ အခန်းစုံကို ဟိုအပတ်ကတည်းက ရှင်းထားပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မင်းရွှေဇံသည် ခေတ္တ စဉ်စားလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မလိုဘူးထင်ပါတယ် ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်နဲ့အတူ သူတို့ကို အိမ်ထဲ မှာပဲ နေစေချင်ပါတယ်။ သူတို့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ရောက်လာလိမ့်မယ်၊ ဦးကျီး မြိုင်ပဲ သော့ဖွင့်ပြီး လိုက်ပြပါ။ အိမ်က စိမ်းနေသေးတယ်။ ဒေါက်တာ အုန်းမောင်က ကြိုက်တယ်ဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော်က ကြိုတင်ပြီး လာမကြည့် တာပါ။ ကျွန်တော့် စိတ်ကြိုက်ထက်တောင် အိမ်ကြီးက ကျယ်ဝန်းနေ သေးတယ်။ အပြင်က မြင်ရတာနဲ့တောင် ကျွန်တော် အိမ်ကြီးကို သဘော ကျနေပါတယ် ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးကျီးမြိုင်သည် ရှေ့မှတံခါးဖွင့်၍ အောက်ထပ်ကို အရင်ပြ၏။ အောက်ထပ်တွင် ဧည့်ခန်း၊ ထမင်းစားခန်းနှင့် အိပ်ခန်းနှစ်ခု။ အုတ်တိုက် ခံထားသော်လည်း ကြမ်းများကို ရှာထိုး၊ ပျဉ်များခင်းထား၏။ အပေါ်ထပ် တွင် ပျဉ်ထောင်ကာ၍ အုတ်ကျွတ်မိုးထား၏။ သို့သော် ကျွန်းသားများဖြင့် ထာဝရ မွမ်းမံ ပြင်ဆင်ထားပုံရ၏။ ဆွေးမြေ့ ဟောင်းနွမ်းနေသောနေရာ ဟူ၍ တစ်ကွက်မှမရှိပေ။ အပေါ်ထပ်တွင် ရှေ့မျက်နှာ ဆင်ဝင်ခန်းမ အကျယ်ကြီးနှင့် သုံးဖက်ပတ်လည်ရှိ အိပ်ခန်းလေးခန်းများ ဘေးတွင် ဝရန်တာများ ခပ်ကျယ်ကျယ်ထုတ်ထား၏။ ရုတ်တရက်ကြည့်လျှင် အိမ်ပုံစံ မှာ ရှေးသူဌေးအိမ်များဆန်ဆန် ရိုးလှ၏။ သို့သော် သီးသန့်ရေချိုးခန်း၊ ရေဆွဲအိမ်သာများနှင့် အထဲတွင် အခန်းဖွဲ့ ပုံမှာ ခေတ်မီ သပ်ယပ်သန့်ရှင်းလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပထမနေသွားတဲ့လူတွေက အိမ်သား အတော်များတယ် ထင် တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် ရှေ့ဘက်ဆင်ဝင်ခန်းမကြီး၏ မှန်ပြတင်းကို ဖွင့်ရင်း မေး လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သော် အိမ်ငှားတွေ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျုပ်တို့သူဌေးမကြီး ကိုယ်တိုင် နေတယ်။ တစ်ယောက်တည်းပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ ဒါလောက်အိမ်ကျယ်ကြီးထဲမှာ သူတစ်ယောက်တည်းနေတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိပ်စုဖုရား မဗျိုင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မင်းရွှေဇံသည် တအံ့တသြမေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီလိုပါ မောင်ရင်၊ သူတို့ဘိုးဘွားမိဘတွေလက်ထက်ကတော့ အိမ်နဲ့ လူနဲ့တစ်လုံးပေါ့ ။ ခုတော့ သူ့အပါးမှာ သူ့ကိုပြုစုဖို့ သူနာပြုဆရာမလေး တစ်ယောက်ထားတယ်။ ထမင်းချက်တဲ့သူငယ်မနဲ့ အိမ်မှာသန့်ရှင်းဖို့ သူငယ်မလေးကတော့ အောက်ထပ်မှာနေပါတယ်။ ကားမောင်းတဲ့ ကုလား လင်မယား မိသားစုကတော့ ကျုပ်တို့နဲ့ အတူနေပါတယ်။ ဟိုဒင်းပါ ဒီအိမ်ကို အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူ မနေတာပါ ငှားစားဖို့ မရည်ရွယ် ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်ကဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မောင်ရင့်ဆီကရတဲ့ လခကလည်း ဒီအိမ်ကြီးကို မွမ်းမံပြုပြင်ဖို့ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးကျီးမြိုင်ပြောပုံက သူ၏အိမ်ရှင်သည် ဤအိမ်ကြီးကို ငှားစားရ သည့်အဖြစ်ထိ စီးပွားရေး ယိမ်းယိုင်ခြင်းမရှိကြောင်းကို တစ်စွန်းတစ်စ ဖော်ပြလျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်မှာပေါ့ ဗျာ၊ ခုနေခါ အိမ်ဈေးတွေကလည်း ကောင်း၊ ခုလို ရှေ့က မျက်ခင်းကျယ်ကြီးတွေနဲ့ လမ်းမပေါ်မှာ ခြံကျယ်ကြီးနဲ့ အိမ်ကြီးတွေ ဆို သံရုံးငှားစားဦးတော့ တစ်လနှစ်ထောင်တော့ အေးအေးလေးပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် ပြတင်းမှ မြင်ရသော မြက်ခင်းစိမ်းပျံ့ပျံ့ကြီးကို မျှော်ကြည့် ရင်း ပြောလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မှန်ပါတယ် ခင်ဗျာ၊ ဆရာ့ကို ကျုပ် တစ်ခုပဲ တောင်းပန်ရမယ်။ မြက်ခင်းကတော့ ကျယ်ကျယ်ပျံ့ပျံ့မို့ ကြိုက်မှာပဲ။ ဒီမြက်ခင်းခေါင်းရင်း ဘက်က ဟိုဘက်ခြံနား ကပ်နေတဲ့နေရာမှာ နှစ်ယောက်ထိုင်ခုံတန်းဖြူလေး တွေ့ လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဦးကျီးမြိုင်သည် သစ်သားခုံတန်းလျားကိုလက်ညှိုးညွန်ပြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဟုတ်ကဲ့ တွေ့ပါတယ်”\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585552408725,"sku":"","price":7200.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_2683dcbd-e1f1-47d5-a78e-8d48363192a7.jpg?v=1745660401"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-တစ်ထောင့်ငါးရာည-ပုံပြင်များ","title":"တစ်ထောင့်ငါးရာည၏အိပ်မက်များ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e( \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁ )\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မိုးပေါက်များ အရှိန်ပြင်းစွာ သွပ်ခေါင်မိုးကို ရိုက်ခတ်နေသည်။ မိုးထစ်ချုန်းလိုက်သည်ကလည်း ပြင်းထန်လှသည်။ သစ်ကိုင်းများသည် မုတ်သုံလေကြမ်းအောက်တွင် တဝေါဝေါ အော်မြည်နေကြသည်။ လျှပ် စီးပြက်လိုက်တိုင်း အခန်းထဲတွင် ဝင်းလက်သွားသည်။ သူကတော့ မျက်စိကို တအားမှိတ်ထားသည်။ ကြောက်၍မဟုတ် တိတ်ဆိတ်ငြိမ် သက်နေမည်ကိုသာ ကြောက်သည်။ ညဉ့်ဆိုသည်က အမှန်တော့ ချမ်း ငြိမ်ရမည်။ အားလုံးပဲ နားကြရမည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် ဝင်းပသော လရောင်အောက်တွင် ညဉ့်ငှက်မည်းလေးများ ပျံသန်းတတ်သည်။ ပြီးတော့ တချို့သောပန်းလေးများ ညဉ့်မှာပွင့်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ညဉ့်၏ အမှောင်ရိပ်သည် တိတ်တခိုးစိတ်များကိုလည်း နှိုးဆွတတ်သေးသည် မဟုတ်ပါလား။ ညဉ့်က မှောင်ရသည့်ကြားထဲ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပါ လျှင် ပို၍ဆိုးမည်။ ထို့ကြောင့် ယခုလို လေကအော်မြည်၍ မိုးက ထစ် ချုန်းနေသည်ကို သူ ပို၍သဘောကျသည်။ မျက်စိကိုတော့ သူ မဖွင့်ရဲ သေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သို့သော် စိတ်က ငယ်တုန်းက ဝတ္ထုတွေကို သွား၍သတိရပြန် သည်။ သူတို့ငယ်တုန်းက ဝတ္ထုများတွင် မိုးကြိုးက ပစ်ပေးရသည်။ မြွေကြီးက လန့်အောင်လုပ်ရသည်။ ကြွက်ကိုမြင်၍ ကြောက်လန့်တကြား ထခုန်တော့မှ မိန်းကလေးက လဲကျ၍ ယောက်ျားလေးက ပွေ့ယူရ သည်။ ဤသို့နှင့် ဇာတ်လမ်းက စကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဘုရား... ဘုရား... သူကသာ ဆူညံနေခြင်းကို ကြိုက်သည်။ တစ်ဖက်က မိုးကြိုးပစ်သည်ကို လန့်၍ သူ့ကိုလာဖက်ပါမှ အမယ်လေး.. အမယ်လေး.. သူ့နဖူးကို လာထိသောအတွေ့ကြောင့် သူ လန့်၍အော်မိ သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           \" အန်ကယ်.. ကိုယ်တွေပူနေပါလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သူသည် ခေါင်းကိုခါယမ်း၍ မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ခင်လှ မျက်နှာသည် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အုပ်မိုးနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e            \" မပူပါဘူး၊ မပူပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သူသည် ကယောင်ကတမ်းလို အော်လိုက်၏။ အမှန်တော့ သူ သတိလွတ်အောင် မဖျားသေးပါ။ ကိုယ်ကတော့ နွေးနေသည်။ ပေါင်ရင်း က အနာက စူးစူးရှရှ တစ်ချက်တစ်ချက် ထိုးနာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ခင်လှသည် ကိုင်းညွတ်ကြည့်နေရာက ခါးကိုမဆန့်သေး။ ဟိုက် လွန်းသော အင်္ကျီလည်ဝိုင်းအောက်တွင် အသားမို့မို့ကို လျော့ရဲသော ဘရာစီယာထဲတွင် ဖျတ်ခနဲ မြင်လိုက်ရပြန်သည်။ သူ့ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှား သွားပြန်သည်။ မျက်လုံးကို ပြန်မှိတ်လိုက်၏။ အနာက သိပ်မနာဘဲ ယောင်၍ “အား” ဟု အသံကျယ်ကြီးနှင့် အော်လိုက်မိသည်။ “အန်ကယ် ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်” အနာက နာလို့ပါ” ခင်လှကြည့်မယ်လေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ခင်လှသည် သူ့ခြေသလုံးကို ခပ်ဖိဖိ ကိုင်လိုက်ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မကြည့်နဲ့ မကြည့်နဲ့၊ ဦးဖိုးထွန်းတို့ ပြန်လာပြီလားလို့ အိမ်ရှေ့ကို သာ သွားကြည့်စမ်း” “မလာသေးပါဘူး အန်ကယ်ရဲ့ ၊ လာရင်လည်း အသိသာကြီး” ခင်လှသည် ပြုံး၍ သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြောသည်။ သူ့အပြုံးက ကြောက်စရာကြီး။ မျက်လုံးများက ရွှန်းလက်လွန်းလှသည်။ “အို.. မိုးသံနဲ့ ဘယ်ကြားရမလဲ၊ သွား အိမ်ရှေ့ခန်းကသွားစောင့်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သူသည် ငေါက်သလိုပင် အော်လိုက်ပြီး ခင်လှလက်အောက်မှ သူ့ခြေထောက်ကို ရုပ်လိုက်သည်။ ခင်လှသည် မထွက်ချင်ထွက်ချင်နှင့် အခန်းပြင်ဘက်ကို ထွက်သွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           တော်ပါသေး၏၊ တော်ပါသေး၏။ သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်မိ သည်။ အမှန်တော့ အနာက မွေ့ရာစွန်းနှင့်ထိ၍ ပိုနာလာသည်။ ကိုယ်ပူ ကလည်း ပြင်းလာသည်။ ဦးဖိုးထွန်းတို့ လာခဲလှ၏။ ညဉ့်အမှောင်တွင် သူ့အိပ်ခန်းထဲမှာ ငယ်ရွယ်သောမိန်းမငယ်တစ်ယောက်နှင့် နေရသည်မှာ အန္တရာယ်ကြီးလှသည်။ သူကသာ မိန်းမငယ်ဟုထင်သည်။ ခင်လှသည် သုံးဆယ်တွင်း ရောက်နေပေပြီ။ သူ့လင်နှင့် အသက် ၂၀ က ကွဲခဲ့သည် ဆို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အဆက်အပေါက်က တောင့်တင်းသည်။ အရောင်းအဝယ် လုပ် သည်ဆိုသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အစ်မကြီးဒေါ်မြအိမ်သို့ လာတတ်၍ တစ်လလောက် နေတတ်သည်။ ပြီး.. တစ်နှစ်လောက် ပျောက်သွားပြန်သော မိန်းမ။ အခြေအနေကို သူ မသိ။ ကြီးဒေါ်မြကတော့ သူ့တူမဟု ဆိုသည်။ ယခုလည်း သူ့ကိုစောင့်ရန် ခင်လှကို ထားခဲ့ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ထိုး၍နာသော အနာ၏ နာကျင်မှုကို သူသည် အံကြိတ်၍ ခံလိုက် သည်။ အနာနာသည်ကို သည်းမခံဘဲ အော်လိုက်မိပါက သူ့အော်သံကြားလျှင် ခင်လှ ပြန်ဝင်လာဦးမည်။ ဘုရား... ဘုရား... ဒီတော့မှ သူ့ အနာကို ပြပါဆိုလျှင် ဂူတွင်းမှာ အနာပြစဉ်က” ဇာတ်လမ်းကို ခင်းဖြစ်ကောင်း ခင်းဖြစ်မည်မှန်၏။ သူကလည်း ဣဿိင်္ကရသေ့လို မိန်းမကို မမြင်ဖူးသူမှ မဟုတ်။ သည်းမခံနိုင်ခြင်း၏ အကျိုးဆက်များကို ကြောက် မက်ဖွယ် ခံစားရဦးမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           အိမ်ရှေ့မှ တံခါးဖွင့်သံများ၊ လူသံများကြားရပြီး အခန်းတံခါး တွင် ဦးဖိုးထွန်းကိုမြင်ရမှ သူ့ရင်ထဲ အလုံးကြီးကျသွားသည်။ ဒေါက်တာ ကျော်မောင်လည်း နောက်ကပါလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ဦးဖိုးထွန်း၊ ကြီးဒေါ်မြနဲ့ ခင်လှကို ရေနွေးကျိုခိုင်း၊ အခန်းထဲ မဝင်စေနဲ့ဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သူသည် အမှန်တော့ ခင်လှ ပြန်ဝင်လာမည်ကို ကြောက်၍ ဒေါက်တာကိုပင် နှုတ်မဆက်မိပဲ အော်ပြောမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “အေးပါကွယ်၊ အေးလွန်းလို့ မယ်မြကို ကော်ဖီလုပ်ခိုင်းထားပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဦးဖိုးထွန်းရော၊ ဒေါက်တာကျော်မောင်ပါ သူ့ခုတင်နား ရောက် လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သူ့အနာကို ဒေါက်တာကျော်မောင်က ပထမကြည့်ပြီးမှ အဖျား တိုင်းနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “တစ်သက်လုံးက စာအုပ်ကိုင်ပြီး ကျောင်းခန်းထဲနေလာတဲ့လူက ခုမှ သစ်ပင်စိုက်ချင်သတဲ့။ ဆရာ ရေမြောင်းတွေပေါက်၊ မြေကိုတူးဆွနဲ့ မိုးရေထဲမှာ တစ်ညနေလုံးပဲ။ ကျုပ်ကလည်း ငှက်ပျောမျိုးတွေ ရမယ် ဆိုလို့ စော်ဘွားကြီးကုန်း သွားနေမိတာ ညဉ့်မိုးချုပ်ခါနီးမှ ပြန်ရောက်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဦးဖိုးထွန်းက ကရုဏာဒေါသောနှင့် ဆရာဝန်ကို ပြောပြနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “အဲဒါနဲ့ သံက ဘာလို့ ပေါင်ကိုစူးရတာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           သူသည် ဒေါက်တာ့မေးခွန်းကို ဖြေရမှာ ရယ်ချင်သလိုဖြစ်လာ၏။ အမှန်တော့ သူပေါက်သော အခင်းများပေါ်တွင် ယခင်က ပန်းပင်များဆောက်ထားသည်။ သူ့စိုက်ခင်းများ လုပ်လိုသည်ဆို၍ ဦးဖိုးထွန်းက စင်ကိုဖျက်ပေးခြင်းဖြစ်သည်။ စင်ဖျက်နေစဉ်က သံတန်းလန်းနှင့် သစ် သားတစ်စ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထိုသစ်သားပေါ်ကိုမှ သူက ဖင်ထိုင်ချမိ သည်။ ပြီးတော့ မြေဆွနေစဉ်ကတည်းက မိုးကလည်း သည်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “ကျန်းမာအောင်လို့ သစ်ပင်စိုက်တာပဲ ဒေါက်တာပေါ့” သူသည် အတိုချုံး၍ ဖြေလိုက်၏။ “သံဆိပ်ကာကွယ်ဖို့လည်း ဆေးထိုးခဲ့မယ်။ အဖျားကျဖို့လည်း ဆေးပေးခဲ့မယ်။ ကျွန်တော်လည်း မိုးသည်းလို့ ဆိုင်သိမ်းတော့မယ်လုပ် တုန်း ဦးဖိုးထွန်း လာခေါ်လို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           ဒေါက်တာသည် စကားပြောရင်း သူလုပ်စရာရှိသည်ကို လုပ်၏။ ဒေါ်မြနှင့် ခင်လှက ကော်ဖီများယူလာသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585562042517,"sku":"","price":1350.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_078cad73-8130-4e84-9a45-33698921e518.jpg?v=1745660406"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ချစ်သူတို့ရွာ","title":"ချစ်သူတို့ရွာ","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိပ်မပျော်သော ညတစ်ည\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြေးမှုံအဖို့ စာမေးပွဲ ဖြေဆိုပြီးသော်လည်း အိပ်မပျော်ပေ။ စာမေးပွဲ မပြီးခင်က အပြင်းအထန် စာကြိုးစားနေရစဉ် အတောအတွင်း “စာမေးပွဲပြီးလျှင်တော့ အတိုးချအိပ် မည်””ဟူသော အတွေးမှာ စာမေးပွဲ ပြီးသောအခါ လုပ်၍ မရတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရင်ထဲတွင် ဟာသလိုလို၊ မျက်လုံးကလည်း ကြောင်တောင် ဖြစ်နေ၏။ အတိုးချ အိပ်ဖို့ နေနေသာသာ သာမန်အိပ်ရိုးအိပ်စဉ်နှုန်းအတိုင်းတောင် အိပ်၍မရပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လသာသော ညဉ့်ဦးတွင် တောင်တွေးမြောက်တွေးနှင့် တွေးရင်းမှ စာမေးပွဲအကြောင်း တွေးလိုက်မိလျှင် “အောင်မှ၊ အောင်ပါ့မည်လား”ဟူသော အတွေးက သူ့ရင်တွင်းသို့ ဝင်ဆောင့်လိုက်ခါ နှလုံးခုန်သံသည် ပို၍မြန်လာသည်ဟု သူက ထင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စာမေးပွဲခန်းထဲတွင် ဖြေဆိုစဉ်က အားရပါးရရှိသလောက် စာမေးပွဲခန်းမှအထွက် တစ်လှမ်းချင်း တစ်လှမ်းချင်း ကျောင်းခန်းမှ ဝေးကွာလာတိုင်း အားလျော့၍ လျော့၍လာ၏။ သူဖြေဆိုပုံများကို သူငယ်ချင်းများက ဝေဖန်သောအခါ “အောင်မှတ်မှ ပြည့်ပါမည်လား” ဟူသော အတွေးမှာ ဒုက္ခပေးပြန်သည်။ ထိုအတွေးများက သူ့အား ညဉ့်ဦးယံတွင် အိပ်မပျော် အောင် နှိပ်စက်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုအတန်းကို အောင်ပါမှ မကြေးမှုံနောက်နှစ်တွင် ဒီဂရီရမည်ဖြစ်၏။ မကြေးမှုံ သည် ပကတိ ကျောင်းသူလေးအတိုင်း စိတ်အားငယ်တတ်၏၊ ထိတ်လန့်တတ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညဉ့်ဦးတွင် လရောင်မှာ ထိန်ထိန်သာနေသည်။ သူရပ်နေသော ဝရန်တာမှကြည့်လျှင် ကောင်းကင်သည် နက်ပြာနေသော်လည်း ကတ္တီပါလို တောက်ပနေပေသည်။ ကြယ်များ သည် ကတ္တီပါပေါ်တွင် ကြဲဖြန့်ထားသော စိန်များလို ဝင်းပတောက်ပြောင် နေကြပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လမင်းကမူ သူ့ရှေ့မျက်နှာတူရူမှ တဖြည်းဖြည်းမြင့်တက်လာသည်မှာ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ ရောက်လုနီးနေပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညဉ့်ဦး လေသည် သန်းခေါင်ယံသို့ နီးလာလေလေ ပိုမို၍ အေးမြလာ၏။ ပတ်ဝန်း ကျင်သည်လည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပန်းပွင့်လေးများသည် ချစ်သူမျက်နှာကို မော်ကြည့်သလို ကောင်းကင်ရှိ ကြယ်များကို မျှော်၍နေဟန်ရှိ၏။ သစ်ရွက်တို့လည်း မြရောင်တောက်ပနေကြသည်။ အရှေ့တောင် ကောင်း ကင်တွင် နဂါးငွေ့တန်းသည် နတ်သမီး၏ ခြုံပဝါလို ဖြူလွလွ ကွေ့ဝိုက်ဝိုက်နှင့် မြင်နေရ ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နဂါးငွေ့တန်းအတွင်းရှိ ကြယ်စုသည်လည်း လှုပ်ရှားပြေးလွှားတော့မယောင် ဟန်ပြင် နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ထိုညသည် အလွန်လှပသော ညသာတည်း။ သို့သော် အင်္ဂလိပ်ကဗျာဆရာကြီး ဝီလျံဝတ်စ်ဝတ်သ် ပြောသကဲ့သို့ “လိုချင်တာမရသော ဆင်းရဲခြင်းသောက၏ စိတ်”တို့ ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော မကြေးမုံ၏ အသည်းနှလုံးသည် ထိုမျှ လှပသော ညဉ့်၏အရသာ အတွေ့ကို မခံစားနိုင်တော့ပေ။ သဘာဝအလှကို မြင်ပါရက်နှင့် မသုံးသပ်၊ မခံစားနိုင်တော့သော လူ့ဘဝမှာ လူဖြစ်ရှုံးနေပြီ ဖြစ်သည်ကို မကြေးမုံ သတိမရပေ။ သူ့မျက်လုံးဝယ် စာလုံးများကို မြင်နေ၏။ မမြင်ဘူးသော ဂလက်စတုံနှင့် ဒစ်စရေလီသည် သူ့ရှေ့တွင် လှုပ်ရှားနေကြ၏။ ဗြိတိသျှပါလီမန် အရှေ့တိုင်းရာဇဝင်ထဲရှိ ဂျပန်မင်းသားကြီး နာကာ၊ မင်းနန္ဒသူ ကျောက်စာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘုရား... ဘုရား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် ထိုင်ရာမှထကာ ဝရန်တာလက်ရမ်းကို ကိုင်မိ၏။ ပါးစပ်မှလည်း ဘုရား တမိ၏။ ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းကြောင့် မကြေးမှုံသည် ဆက်လက် မလှုပ်ရှားပေ။ ကောင်းကင်ယံရှိ နဂါးငွေ့တန်းဆီမှ မှေးမှုန်သော နှင်းငွေမှုန်သဖွယ်အငွေ့များ သူ့ဆီသို့ ရောက်လာ၏။ ပထမသော် ဖြူဖြူ၊ အလုံးသဏ္ဌာန် ရှိသော်လည်း သူ့အနား ရောက်လာသော အခါ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ကွဲပြားထင်ရှား၍လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အတော်ပင် အိုမင်းနေပြီဖြစ်သော တရုတ်အဘိုးကြီးတစ်ယောက်သည် ကောင်းကင် လမ်းဖြင့် သူ့ထံရောက်လာ၏။ မကြေးမှုံသည် တစ်ခါတည်း ထွက်ပြေးရန် ပြင်တော့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မိန်းကလေးရဲ့၊ ဘယ်ကိုပြေးမလို့လဲ။ ကျုပ်ကို စကားလက်ခံ ပြောပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြေးမှုံသည် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ကြက်သေ သေနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျုပ်က တရုတ်ပြည်မှာ သက္ကရာဇ် (၂၂၀) ဘီစီတုန်းက ချင်မင်းဆက်ကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ တန်ခိုးအကြီးဆုံး ဧကရာဇ်ဘုရင်မင်းမြတ် ရှိအန်တီ (Shih Huang Ti) \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eပါ””\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြေးမှုံသည် ယခုမှ အကြောက်နည်းနည်းပြေသွား၏။ အဘိုးကြီးအား ထိုင်စရာပေး လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်ကဲ့၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကြီးအကြောင်းကို ကျွန်မတို့ဆရာမကြီး ဒေါ်ခင်ခင် ကြီးက ပြောပြလို့ သိသင့်သလောက် သိပါတယ်။ ဟို.. ဟို... ကျွန်မက ထီးသုံး၊ နန်း သုံးတွေ မတတ်တော့ နန်းတော်သူတွေလို စကားမပြောတတ်တာကို ခွင့်လွှတ်စေလိုပါတယ်။ ဧကရာဇ်ဘုရင်ကြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အို... ခွင့်လွှတ်ပါတယ်... မိန်းကလေးရဲ့။ ကျုပ်ကိုလဲ ဧကရာဇ်ဘုရင် မင်းမြတ်ကြီးလို့ မခေါ်ပါနဲ့။ ကျုပ်က ရှိအန်တီဘဝက စုတေပြီးနောက် သူလိုငါလို ဝိညာဉ် ပါပဲ။ သေမင်းရဲ့ လက်အောက်မှာ အားလုံးသော သတ္တဝါတွေဟာ အဆင့်အတန်းခွဲလို့ မရပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်ကဲ့” မကြေးမှုံသည် ကြောက်စိတ်လုံးလုံး မပြေတတ်သေးပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “လူသားတွေဆိုတာကလည်း တစ်ခါတစ်ခါ ရယ်စရာတယ်ကောင်း။ သင်္ခါရကို အစဉ်ထာဝရ မှတ်တတ်ကြတာကလား၊ ကျုပ်ဆိုရင် ရှိအန်တီဆိုတဲ့ ဘွဲ့ယူတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ကိုက “ပထမဆုံး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်””ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်နဲ့ ယူခဲ့တာပဲ။ ကျုပ်နောက်ကို မင်းဆက်ပေါင်း တစ်ထောင်ထိ ဒုတိယ၊ တတိယ စသည်ဖြင့် ဘုရင်တွေရှိရမယ်လို့ ထင်ခဲ့ တာပေါ့။ တကယ်အဖြစ်ကတော့ ကျုပ်လည်း ကွယ်လွန်ရော ကျုပ်ကို ဆက်ခံမဲ့ သားကြီးလည်း သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေရတဲ့ဘဝရောက်၊ ကျုပ်သားငယ်က ဆက်ခံပေမဲ့ အရည်အချင်းမရှိ တော့ ချင်မင်းဆက်လည်း ပျက်ပြုန်းရတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်ပါတယ် အဘိုးရဲ့။ ခု အဘိုးလာတဲ့ ကိစ္စကရော”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဪ... ဟုတ်ပါရဲ့။ ငယ်ရွယ်သူတွေနဲ့ တွေ့ရတဲ့အခါ ဘဝဟာ စိုပြေလာသလို ထင်မှတ်ရပြန်တော့ လာရင်းကိစ္စကို မေ့သွားပြန်တယ်။ မင်းတို့ခေတ် တိုင်းပြည်တိုင်းလိုလို သတိမမူမိဘဲနဲ့ မှားတတ်တာကလေးတွေရှိတတ်လို့ သတိပေးမလို့ လာခဲ့တာပဲ။ တစ်ခါ တစ်ခါ ကိုယ့်ဘက်ကနေပြီး ကောင်းလှပြီလို့ယူဆပြီး အလုပ်တစ်ခုလုပ်လိုက်ပေမဲ့ အမြင် အားဖြင့် ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားတတ်လို့ ရာဇဝင်အမည်းစက်ကို ဖျက်မရတာတွေ တွေ့ခဲ့ရ တယ်။ ဥပမာ ကျုပ်လုပ်ခဲ့တာတွေ ဥပမာပြရရင် ကျုပ်က ခရီးလမ်းပန်းတွေ ကောင်းအောင် လမ်းတွေဖောက်၊ တူးမြောင်းတွေ တူးနဲ့ ပြုပြင်ထူထောင်ရေးတွေ လုပ်လိုက်တာ မပြောနဲ့တော့။ ကျုပ်စေတနာရင်းမှန်က တိုင်းပြည်ကောင်းစေရိုးအမှန်ပါ။ ပြီးတော့ တရုတ်ပြည်ကြီး ကို ကာကွယ်ဖို့ မြောက်ဘက်မှာ တရုတ်တံတိုင်းကြီးကို စတင်ပြီး ကျုပ်ဆောက်လုပ်ခဲ့တာ ပေါ့။ ကျုပ်က တိုင်းသူပြည်သားတွေကို မလုပ်မနေရ အာဏာနဲ့ဆင့်ခေါ်ပြီး ခိုင်းခဲ့တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်ကဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟော... ရာဇဝင်မှာကျတော့ ကျုပ်လုပ်ခဲ့တာတွေလည်း ပါပါရဲ့။ ကျုပ်ဟာ လယ်သမား၊ အလုပ်သမားတွေကို ဘုရင့်အာဏာနဲ့ အဓမ္မမတရားစေခိုင်းတဲ့ ဘုရင်ကြီးရယ် လို့ တွင်ပါလေရောဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြေးမှုံသည် မင်းမြတ်ကြီးအား သနားသလိုဖြစ်သွား၏။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585563877525,"sku":"","price":2430.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_3a7582e1-27ae-434d-87ec-2af720a88825.jpg?v=1745660409"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ကရွတ်ခွေ၀ထ္ထုတိုများ","title":"ကရွတ်ခွေဝထ္ထုတိုများ","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူ့စိတ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤ'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eနေလျှင်\u003c\/span\u003e\n\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eနွေခေါင်ယှဉ်က၊ ဘဝင်လောင်ခ၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eပူလွန်းလှဟု၊ သူမှငါငါ၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eညည်းခဲ့ပါလည်း၊ တစ်ခါတစ်ခါ၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောင်းသင့်လာသော်၊ ကဗျာနုနု၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာအစုတွင်၊ “နေ” သူ့အပြုံး၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eငွေရည်ဖုံးဟု၊ စာလုံးဋီကာ-ချဲ့သေးသည်။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤလေလျှင်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eရပ်ခွင်ရှစ်တိုင်း၊ ပတ်ရစ်ဝိုင်း၍၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒိုင်းဒိုင်းထန်ထန်၊ ထက်လုံးဝှန်သော်၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eသဲပြန်လောင်မျှ၊ ရွံ့မုန်းကြလည်း၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eကဗျာစာဆင့်၊ သူလွမ်းသင့်က၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eလေလွင့်လေနော့၊ လေဆော့-လေမြူး၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eလေရူးလေပြေး၊ လေနုအေးလျှင်၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eရှုတိုင်းယဉ်ဟု၊ ဘဝင်ညွှတ်မျှ၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eတေးသီကြသည်၊ ကဗျာတီတာ၊ နွဲ့သေးသည်။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤ“ရေလျှင်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘဝင်ချစ်ခန်း၊ ရန်သူသွမ်းငါး၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ပါးအဝင်၊ ရွံ့မုန်းကြဉ်လည်း၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာပင်စာနွဲ့၊ အမောင်ချဲ့သော်၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eလဲ့လဲ့ပြာပြာ၊ ငွေသင်ဖျာလော၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eယမုံကြောဟု၊ မနောမြေ့မြေ့၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eလွမ်းဓလေ့ရောင်၊ ပုံမျိုးဆောင်သည်။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eကလောင်ချီကာ၊ နွဲ့ သေးသည်။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤသို့လျှင်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိတ်လွင်ခန့်သင့်၊ သူလွမ်းသင့်က\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆင့်ဆင့်လှလှ၊ ကဗျာသလည်း၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူကမုန်းလျှင်၊ ရုပ်လုံးပြယ်လှ၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eကလောင်ပြုကြ၊ ဤလူ့လောက၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မစာဆို၊ မယ်မိညိုမူ၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eရယ်လိုစိတ်မှန်း၊ သရော်သွမ်းသည်၊\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eအလွမ်းကျွန်နှင့်၊ မသင့်ပြီ။ ။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003eပဒေသာ၊ အတွဲ ၁၊ အမှတ် ၅\u003c\/em\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကန္တာနွေအောက်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eငယ်လင်မောင်ကြီး\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eစွန့်သွားပြီးလည်း\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eသားနှင့် သမီး\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eပင်လယ်ဆီးလည်း\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eအထီးမယ့်ကို\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eမငြိုမငြင်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူတို့ခင်၍\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eယုယင်လုပ်ကျွေး\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါ့ကိုမွေးခဲ့\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eအေးပါဘိခြင်း\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eချိန်အိုမင်းမှာ\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eလမင်းသာခဲ့။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်နေ့သ၌\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိတ်လက်နေနား\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eညများအဖော်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eရုပ်ပေါ်သံလွင်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါကြည့်ချင်၍\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြင်ရပါသည်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောစရာအခင်း။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eအီသီယိုးပီးယား\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eသနားစဖွယ်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူမမည်တို့\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eနံငယ်ထက်ပိုင်း\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eရိုးပြိုင်းပြိုင်းနှင့်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eယင်ရိုင်းပျံနား\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eမျက်နှာများနှင့်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eအစာရေမဲ့\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eခြေသဲ့သဲ့နှင့်။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eအီရန် အီရတ်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eနယ်စပ်နီးချင်း\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eစစ်ခင်းယှဉ်ပြိုင်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုယ်မနိုင် သူမရှုံး\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူသာပြုန်းခဲ့။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eလက်ဘနွန်ပြည်လည်း\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်မြေတည်းနေ\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ရေတည်းသောက်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါသဖောက်လို့\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eသောက်သောက်လဲညီ\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမြောက်သံမစဲ\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗုံးတွေကြဲလို့။\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e‌‌‌ဪ....သားတို့မေတ္တာ\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eခံယူကာနှင့်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eဓမ္မာပင်ရိပ်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါချွေးသိပ်လည်း\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိတ်လက်မသာ\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူတို့ကမ္ဘာအတွက်\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြံရှာခက်ဘိ။\u003c\/div\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585564565653,"sku":"","price":3330.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_7a5ec713-e81f-4af1-b86b-6121c440a7d7.jpg?v=1745660413"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-၀ေဒနာမှပွင့်သောပန်း","title":"၀ေဒနာမှပွင့်သောပန်း","description":"\u003cp style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eခင်နှင်းယု\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ခင်နှင်းယုဆိုလျှင် နိုင်ငံတော် ဝန်ကြီးချုပ်၏ အတွင်းဝန်၊ စစ်ဗိုလ် ကတော် အစရှိသဖြင့် လူကိုယ်တိုင် မတွေ့ဖူးသော်လည်း သူ့ဝတ္ထုများကို ဖတ်ရှုကာ သိရှိနိုင်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဝန်ကြီးချုပ်၏ အတွင်းဝန်၊ စစ်ဗိုလ်ကတော် ဆိုပါက လူကုံထံ အထက်တန်းစား အသိုင်းအဝိုင်းများတွင် တွေ့ရတတ်သည့် နှုတ်ခမ်းနီ ပါးနီ အမေရိကန်နိုင်လွန် သိုင်းကြိုးမပါသော ဇာဘော်လီနှင့် သုံးလေးရာ တန် ပိုးဖဲဘရိုကိတ် အင်ဒိုနီးရှားပါတိတ်ထည်များကိုမှ ထည်လဲဝတ်ဆင် သူ၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်အားဖြင့်လည်း မယ်တစ်ယောက်သော်လည်း ဖြစ် ရမည်။ သို့မဟုတ် မယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖွံ့ဖြိုးလှပသူ၊ သို့ ဖွံ့ဖြိုးခြင်း ချို့တဲ့ခဲ့ပါလျှင်လည်း အဖုအထစ် အတုအပများကို တပ်ဆင်သူ၊ မမြင် မတွေ့ဖူးသော လူစိမ်းသူစိမ်းများ၊ မရင်းနှီးသော သူများရှေ့တွင် မင်းစိုး ရာဇာအသွင်ကို ဆောင်သောအားဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့၍ တမင် ဟန်လုပ်ထားလေ့ရှိသော ဣန္ဒြေရှင်မများကဲ့သို့ပင် ထည်ထည်ဝါဝါနေ တတ်သော ပညာတတ် အနွယ်ဝင် တစ်ဦးလေလားဟု စိတ်ကူးထဲတွင် တွေးထင် တင်စား မြင်ယောင်မိခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          လူကိုယ်တိုင် တွေ့ရသောအခါ၌ကား အံ့သြတွေဝေသွားမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မြဝတီမဂ္ဂဇင်း တည်ထောင်စက ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပုံနှိပ်စက် အခက်အခဲများကြောင့် လစဉ် ဖောင်ပိတ်ရက် ညများ တွင် မဂ္ဂဇင်း သံယောဇဉ် ကြီးမားသော အယ်ဒီတာများ နေ့ရောညပါ အလုပ်ဆင်းကြ၏။ တစ်ည၌ ထိုစဉ်က မြဝတီ အမှုဆောင်အရာရှိ ဗိုလ်ကြီး ကျော်သောင်း၏ နောက်ပါးမှ ခပ်ပေါ့ပေါ့ကလေး လိုက်ပါလာသည့် ခင်နှင်း ယုကို တွေ့မြင်ရသောအခါတွင်ကား စိတ်ကူးထဲမှ ရုပ်ပုံနှင့် ကွာခြားလွန်း မက ကွာခြားကာ ဖီလာဆန့်ကျင်လျက် ရှိလေသောကြောင့် တအံ့တသြ တွေဝေငေးမောကာ ကြည့်နေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် သွယ်သွယ်ပါးပါးတွင် ထူထဲသော ပင်နီရောင် ဖျင်စ ခပ်ဖားဖားကို ဝတ်ထား၏။ အဆင်ရင့်ရင့် သရက်ထည်လုံချည် အလတ်စားနှင့် အင်္ကျီခပ်ဖားဖားများကြောင့် မိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ ရှိရင်းစွဲ အသက်ထက် အတန်ငယ် ရင့်ရော်လျက် ရှိလေသည်။ အသားမှာ ဝါဖျော့ဖျော့၊ အရပ်အမောင်းနှင့်စာသော် ဦးခေါင်း အနည်းငယ် ကြီး သယောင်ယောင်ရှိ၍ နဖူးကျယ်၏။ ခိုင်ခံ့သော မေးရိုးနှင့် မျက်နှာတွင်တောက်ပကြည်လင်၍ စူးရှရဲရင့်စွာ ကြည့်တတ်သော မျက်လုံးများကား မိန်းကလေး၏ အလှနှင့် ထူးခြားချက်များပင်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စိတ်ကူးထဲမှ ဝန်ကြီးချုပ်၏ အတွင်းဝန်၊ စစ်ဗိုလ်ကတော်၏ ဟန် ပန် အသုံးအဆောင် နှုတ်ခမ်းနီပါးနီ နိုင်လွန် စသည်တို့မှာ ဤ မိန်းကလေး နှင့် ပတ်သက်စပ်ဆိုင်အပ်သော ပစ္စည်းများ မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ မစုတို့ကလည်း အစ်ကိုကြီး (သူ၏ ခင်ပွန်းသည် ဗိုလ်ကြီးကျော်သောင်း) လိုပဲ ခင်တတ်ပါတယ်။ မစုတို့အိမ် လည်း လာလည်ပါနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          စကားသံမှာ လျင်မြန်သလောက် ပြတ်သားကြည်လင်လှသည်။ မျက်လုံးအကြည့်မှာ စူးရှ၍ ရဲရင့်သည်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် နွဲ့နှောင်း၍ အမူအရာအားဖြင့် ပျော့ပျောင်းမည် ထင်ရသော်လည်း အပြောအဆိုမှာ သွက်လက်လှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည်လိုနှင့် ဗိုလ်ကြီးကျော်သောင်း၏ ခင်နှင်းယုနှင့် သိကျွမ်း ခင်မင်ကာ သူတို့အိမ်သို့ အလည်အပတ် ရောက်လေ့ ရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဧည့်သည်တို့၏ ထုံးစံအတိုင်း အပျင်းပြေ ဓာတ်ပုံစာအုပ်များကို လှန်လှောကြည့်မိသည်။ ထိုစဉ်က နိုင်ငံတော်ဝန်ကြီးချုပ် ဦးနု၏ ငယ်ရွယ် စဉ်အခါက ရိုက်ကူးထားသော ဓာတ်ပုံအတော်များများကို တွေ့ရသဖြင့် စကားစပ်မိကာ ခင်နှင်းယုမှာ ဇာတိ ဝါးခယ်မမြို့သူ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဦးနု၏ ညီမငယ်ဖြစ်ကြောင်း သိရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မစု ခုလို စာကလေး ပေကလေး ရေးနိုင်တာ မစုတို့ မေမေနဲ့ ကိုကိုကြီး (ဦးနုကို ဆိုလိုသည်)ရဲ့ ကျေးဇူးတွေ တော်တော်များများပဲ ပါပါ တယ်။ မေမေကဆိုရင် ရှေးထုံးတမ်းစဉ်လာ ရိုးရာ ယဉ်ကျေးမှုတွေကို တော်တော် ရိုသေလေးစားတတ်တော့ သားသမီးတွေကိုလည်း သူ့လိုပဲ လိုက်နာစေချင်တယ်။ မစု စာဖတ်တဲ့ အလေ့အကျင့်လည်း မေမေ့ဆီက ရခဲ့ရတာပါပဲ။ မေမေက စာဖတ်ချိန်ဆိုရင် တစ်အိမ်လုံး တစ်ယောက် တစ်အုပ် ကိုင်ပြီး အဖတ်ခိုင်းလေ့ ရှိတယ်။ နိုင်ငံရေးဆိုရင်လည်း အိပ်ရာ မဝင်ခင် သားအမိ အိမ်သားစုတွေ ဝိုင်းထိုင်ငြင်းခုံပြီးမှ အိပ်ရာဝင်ကြရတာပါပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် သူ့မိခင်၏ ကျေးဇူးတရားများကို စကားစပ်မိတိုင်း ပြော တတ်သည်။ ထိုအခါများ၌ သူ၏ တောက်ပကြည်လင်သော မျက်လုံးများ တွင် မျက်ရည်စကလေးများ ဝေ့လည်နေတတ်ပေသည်။ မိခင်ကို ချစ်တတ် သူဖြစ်၍လည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်မ မေမေနဲ့သာ ခုထိနေနေရရင် လောကကြီးမှာ ဘယ်ဘဝကို ပဲ ရင်ဆိုင်ရ ရင်ဆိုင်ရ မကြောက်ပါဘူး” ဟူ၍ သူ၏ ချစ်လှစွာသော ဗိုလ်ကြီးကို အနားမှာထားကာ ရက်ရက်စက်စက်ပင် ပြောတတ်ပေသည်။ သူသည် မိခင်ကို အစဉ်အားကိုးပိုဟန် ရှိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သည့်နောက် မခင်နှင်းယု အိမ်သို့ မရောက်ဖြစ်တော့။ ခရီးသွားရင်း လာရင်း လမ်းမများပေါ်တွင်ကား မကြာခဏ တွေ့ရတတ်ပေသည်။ မိုး အခါ သိမ်ကြီးဈေး ဘတ်စ်ကားဆိပ်ရှိ ရေပွက် ရေအိုင်များကို ထဘီကလေး တိုတိုပြင်ဝတ်ရင်း ကျော်လွှား ပြေးသွားနေသည်လည်း ရှိသည်။ ထိုအခါ များဝယ် ပြည်တော်သာခေတ်အတွင်း ကားမစီးနိုင်သော ဝန်ကြီးချုပ်၏ အတွင်းဝန်မကလေးကို ကြည့်ကာ စိတ်မကောင်းသဖြင့် နှုတ်ဆက်ရင်း မေးမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒေါ်ခင်စုကို ရုံးက ကားမပေးဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပေးတော့ ပေးပါတယ်၊ ပေးတဲ့ ကားက ဆီစားလွန်းတော့ ရုံးက ပေးတဲ့ ဆီနဲ့ မလောက်ဘူး၊ အိတ်ထဲက စိုက်ရတယ်။ ကြာတော့ အိမ်သား များတဲ့အိမ်မို့ မတတ်နိုင်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ စိတ်ပါဝင်စားလျှင် လမ်းမများပေါ်တွင်ပင် စကားကို အလျဉ် မပြတ် ပြောတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ့တွင် အမြဲတစေ ကြီးလေးသော မိသားစု တာဝန်ကြီး ရှိနေ ကြောင်းကိုလည်း သူ့စကားများတွင် အမြဲပါလာတတ်၍ သိရသည်။ သူ့ တွင် လျှို့ဝှက်ခြင်း၊ ဟန်ဆောင်ခြင်း ကင်း၍ အမြဲပင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှိသည်။ တစ်ခါကလည်း မဂ္ဂဇင်းတိုက် တစ်ခုမှ ငွေရေးကြေးရေး ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူ့အား မကောင်းပြောသည်ဟု ကြားရသောသူတစ်ဦးအား လူအများရှေ့တွင်ပင် ရဲရဲရင့်ရင့်နှင့် ဗြောင်ဖွင့်မေးလေသည်။ လမ်းမပေါ် တွင်ကား အမြဲတမ်း တစ်စုံတစ်ခု အရေးကြီးနေသောကြောင့် အချိန်ကို လု၍ အပြေးအလွှား သွားနေသော သူ့ကို တွေ့ရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ရေးကြီးသုတ်ပျားနိုင်လှသော သူ့ကို ကြည့်ကာ မနေသာသဖြင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒေါ်ခင်စု ဘာတွေများ အရေးကြီးနေလို့ပါလဲ” ဟုပင် မေးမိတတ် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မစု စာမေးပွဲဖြေဖို့ ကျောင်းကလည်း တက်နေရသေးတယ်။ ဒီဂရီ မရှိတော့ အလုပ်မှာ မျက်နှာငယ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အိမ်သားများသော မိသားစု တာဝန်ကြီး တစ်ဖက်နှင့် အလုပ်လုပ် ကာ ဝတ္ထုရှည်များကို အဆက်မပြတ် ရေးရင်း ကျောင်းတက် စာမေးပွဲ ဖြေနေသော သူ့ကို ကြည့်ကာ အမြဲတစေ အချိန်လု၍ ပြေးလွှားနေရသော ဘဝကို နားလည်လိုက်မိရသည်။ “ဒီဂရီ မရှိတော့ အလုပ်မှာ မျက်နှာငယ် တယ်” ဟု ပြောသွားပြီး မကြာမီ မြဝတီသို့ “အုတ်ကြားမြက်” ဝတ္ထု ရေး ပို့လိုက်လေသည်။ အုတ်ကြားမြက်မှာ ဒုတိယကမ္ဘာစစ် ခေတ်ပျက်များ အတွင်း ပညာရည်ချွန်သော်လည်း စာမသင်ရသောသူများအကြောင်း ဖြစ် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မင်းစိုးရာဇာ လူ့အထက်လွှာ အသိုက်အဝန်းအတွင်း ကားမစီးနိုင် သော အတွင်းဝန်မကလေးသည် ဒီဂရီ မရှိသေးသောကြောင့် အချိန်ပိုကျောင်းတက်ကာ ခေတ်ကို အပြေးအလွှား လိုက်နေရစဉ်အတွင်း သူ ရေး လိုက်သော “မစန္ဒာ” နှင့် “နဂါးငွေ့တန်း” ဝတ္ထုတို့မှာ အထက်လွှာတို့၏ သစ္စာမဲ့မှုနှင့် လူတန်းစား ခွဲခြားမှု၊ ဟန်ဆောင်မှု၊ ယုတ်မာရက်စက်ခြင်းတို့ ကို တင်ပြလာဟန် ရှိပေသည်။ ထို့နောက်ပိုင်း ‘ပန်းများကို ပွင့်စေသူ” “ပိုးခန်းဆီးနောက်မှ ငရဲခန်းများ” ဝတ္ထုများကား ဖဆပလ ဌာနချုပ်နှင့် ဝန်ကြီးချုပ် ပတ်ဝန်းကျင်မှ နိုင်ငံရေးနယ်ပယ်နှင့် အစိုးရ အရာရှိကြီးကြီး ပိုင်းတို့ ရက်စက်ဖောက်ပြန်ပုံကို ခြယ်ရေးလာလေသည်။ ထိုအတွင်း ခင်နှင်းယုမှာ ဝန်ကြီးချုပ်၏ အတွင်းဝန် ဘဝဖြင့် ခရီးထွက်ခြင်းများ ကြောင့် မတွေ့ရတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မမျှော်လင့်သော တစ်နေ့တွင် လမ်းမပေါ်မှာပင် ဆုံကြမိပြန်သည်။ သူသည် စာရေးသူအား အရေးတကြီး တွေ့ လိုဟန် ရှိနေပေသည်။ စာရေး သူမှာ ထိုအချိန်က လမ်းဘေး အရက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်မှ ဂေါ်ရင်ဂျီများကြား တိုးဝှေ့နေသည်။ ညနေပိုင်း ရုံးဆင်းချိန်လည်းဖြစ်၍ အဝတ်အစားကလည်း ခပ်စုတ်စုတ်မို့ သူ့ကို နှုတ်မဆက်လို။ သူသည် ဂေါ်ရင်ဂျီများကြားမှ စာရေး သူအား လှမ်းခေါ်နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။ သူ့ဘေးမှ အဖော်ပါလာသော သားသားနားနား မိန်းမပျိုကား နားမလည်နိုင်သလို မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့နေ ပေသည်။ သူ တွေ့လိုသောအကြောင်းမှာ မြဝတီတွင် သူ ရေးခဲ့သည့် ‘မျှော်လင့်လို့ဖြင့် မဆုံးနိုင်တယ်” ဝတ္ထုနှင့် ပတ်သက်၍ သူ့ဇာတ်လိုက် ပုဂံမြို့သားကြီး ကိုကြာယုံထံမှ စာတစ်စောင် စာရေးသူထံ ရောက်နေကြောင်း ကြားရသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ သည်တော့မှ စာရေးသူမှာ သက်ပြင်းချမိသည်။ သူ့တွင် စာရေးသူနှင့် ဂေါ်ရင်ဂျီကုလားထက် ဆိုးဝါးသော ဘုရားကျွန် မိတ်ဆွေများလည်း ရှိသေးသကိုးဟု လိပ်ပြာသန့်စင် သွားမိသည်။ ထိုအခါက အဖြစ်အပျက်ကို စဉ်းစားမိလျှင် သူသည် စိတ်ဝင် စားမှုတွင် မဆင်မခြင် လုပ်တတ်သော သဘောရှိပုံကို ခန့်မှန်းမိသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45585499619477,"sku":"","price":6300.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_97eec0b9-e8b9-4db4-9d72-2f7479e85fda.jpg?v=1745660417"},{"product_id":"copy-of-ကြည်အေး-ကေဖွဲ့ဆိုသီဖူးငုံပွင့်သစ်","title":"နွေနှောင်းရွက်ကျန်","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနွေနှောင်းရွက်ကျန် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e( ၁ )\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ချင်းတောင်၏ ဆောင်းညသည် ရက်စက်စွာ အေးလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တောင်တန်းများပေါ်မှ ကျော်ဖြတ်လာသော လေကလည်း အရိုး ခိုက်မျှ အေးလွန်းလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဖလမ်းဆေးရုံ မှန်ပြတင်းပေါက်မှကြည့်ပါက ချင်းတောင် ဆောင်း ညကို ရိုးရိပ်မျှ မြင်နေရသည်။ ကပ္ပတိန်ကျော်မင်းသည် ခြောက်ကပ် အေးစက်လှသော ထိုဆောင်းညကို ငြီးငွေ့လှသည်။ သို့သော် နက်ဖြန်ဆို လျှင် သူ ဆေးရုံမှ ဆင်းခွင့်ရတော့မည်။ ထင်းရှူးပင် ရွက်မွှားလေးများ သည် လရောင်တွင် ဖြာ၍ နွဲ့နေကြသည်။ သူသည် ချင်းကပ္ပတိန် တစ်ယောက်နှင့် ခွင့်ရတုန်း လာလည်စဉ် ဖျားနေ၍ ဖလမ်းဆေးရုံတွင် တက်နေရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          အေးစက်လှသော ထိုဆောင်းညကို ကုန်လွန်စေ့ချင်လှပြီ။ သူက မှေး၍ ခပ်မှိန်မှိန်ကျလာသောလရောင်ကို မက်မောစွာ ကြည့်နေမိသည်။ တဖြည်းဖြည်းပင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် ရင့်ရော်လာသလောက် လရောင် သည် သစ်လွင်စွာ တောက်ပလာသည်။ သူသည် မှိန်းရာမှ လန်း၍လာ၏။ ချစ်ဖွယ်ကောင်းသော ဂီတသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လွင့်၍ နေပါပကော။ ဂီတသည် သိမ်မွေ့၍ သီချင်းသံက လှိုက်လှဲလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “တိမ်ခြေငွေနှင်းပေါင်း .. ငွေနှင်းပေါင်း ... ဝေစီစီ လေပြည် လေညင်း .... လုံနိုင်အောင်သာ... လောင်းပြန်တော့သာလေး.. တဲ့မှ .. ပြောင်းရိုက်ကယ် ဆော်ခါသာ..”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သီချင်းသည် သူ့ကို ခေါ်နေ၏။ သူသည် ခုတင်မှထ၍ ပြတင်းကို စမ်းသွားသည်။ မှန်တံခါးကိုကိုင်၍ အပြင်မှ ဂီတရှင်ကို သူရှာမိသည်။ သီချင်းပိုဒ်များသည် လွန့်၍လွန့်၍ လွင့်သွားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မိန်း... ရာသီခါမှီ လသာခေါင်... မြလွှာမှောင် တောင်ခိုးမြူး .... ရွှေဖီဖူး ပေါ်ရော့မယ် လေလေ့ ... မေ့ရက်ကယ် နေနိုင်တယ်.....”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ထင်းရှူးပင်အောက်မှ လကို မျှော်ကာ ချစ်ဖွယ်ကောင်းသော နွေဦး ည၏တေးကို တယောဖြင့် ဖက်၍ သီဆိုနေသော ဆရာမလေးကို သနား သွားမိသည်။ ဆရာမလေးမှာ မမြခိုင်ဖြစ်သည်။ ဖလမ်းဆေးရုံတွင် ဗမာမဆို၍ သူတစ်ယောက်တည်းပင် ရှိသည်။ မမြခိုင်၏မျက်လုံးသည် လရောင်တွင် တောက်ပနေသည်။ မျက်နှာက ဝင်းလဲ့လဲ့ဖြစ်နေသည်။ အသံက ကြေကွဲစရာကောင်းလှသည်။ မမြခိုင်အကြောင်းကို သူ လုံးဝ မသိပေမဲ့ ယခု မမြခိုင်၏ ဂီတသည် သူ၏ဘဝကို တီးတိုးဖော်ပြောနေ သလို ထင်လာရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သီချင်းနှင့် တယောသည် တိတ်၍သွားချေပြီ။ မမြခိုင်သည် တယောကိုပိုက်၍ ထင်းရှူးပင်ရိပ်တွင် ပျောက်၍သွားလေသည်။ ဆောင်း ညသည် ပြန်၍ တိတ်ဆိတ်နေပြန်သည်။ သူသည် ခုတင်ရှိရာသို့ လာ၍ ပျင်းပျင်းရိရိပင် ပြန်အိပ်လိုက်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဗိုလ်ကျော်မင်း ထတော့လေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဟင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူသည် လက်နှင့် လာပုတ်သူကို ဖယ်လိုက်ရင်း မျက်စိဖွင့်လိုက် သည်။ နေရောင်များသည် နှင်းမှုန်များကိုဖြတ်၍ ပြတင်းမှ လျှောကျနေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဘယ့်နှယ် ကပ္ပတိန် လျင်းထန်၊ ကျုပ် နေမြင့်သွားတယ်ထင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကပ္ပတိန်လျင်းထန်က ပြုံးရင်း “ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျား သိပ်အိပ် ကောင်းတယ်ထင်တယ်၊ ဆရာဝန်ကြီးကရော မမြခိုင်ကရော ပြောတယ်၊ ခင်ဗျား အခြေအနေသိပ်ကောင်းလာပြီတဲ့ဗျ။ ဒီနေ့ ကလေးထိအောင် ဆင်းနိုင်မယ်တဲ့၊ ဒါပေမင့် ကျုပ်ကတော့ လုံဘမ်းမှာ နားချင်သေးတယ်။ ပြီးတော့ ဆရာမ မမြခိုင်လည်း ခွင့်ရလို့ ကလေးထိ လိုက်မယ်တဲ့” “အို.. မမြခိုင်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျော်မင်းသည် စိတ်ဝင်စားစွာမေးရင်း ထလိုက်သည်။ “ကောင်းတယ်ဗျာ၊ ညက မမြခိုင်ရယ် ကျုပ်တွေ့လိုက်တယ်” “ဗျာ.. ဘယ်မှာလဲ၊ ညကြီးမှာ ခင်ဗျားနဲ့တွေ့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဒီလို ညက ထင်းရှူးပင်အောက်မှာ မမြခိုင် တယောထိုးနေတာကို ကျုပ်တွေ့တာ ပြောတာ၊ ခင်ဗျားကတော့ ချင်း ဆိုတော့ ဗမာ့ဂီတကို အရသာခံတတ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျုပ်တော့ ညကဖြင့် မမြခိုင်ဂီတနဲ့ မမြခိုင်ရုပ်ကို မေ့လို့မရတော့ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကဲ ကဲ ဒီနေ့တစ်နေ့လုံး ခရီးအတူသွားရမှာ၊ သူ အဆင်သင့် ပြင်ပြီး စောင့်နေတယ်ဗျာ၊ လာ.. ခင်ဗျားပစ္စည်းတွေလည်း အဆင်သင့်ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျော်မင်းသည် အိပ်ရာမှထ၍ အဝတ်အစားများကို ပြင်ဆင်ဝတ် ကာကပ္ပတိန် လျင်းထန်နှင့်အတူ ဆေးရုံမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ သူတို့ သည် ဆေးရုံဝင်းအတွင်းရှိ မမြခိုင်အိမ်သို့ ရောက်လာကြသည်။ မြင်းများ မှာ ပစ္စည်းအပြည့်အစုံ တင်ပြီးဖြစ်နေလေသည်။ ချယ်ရီပင်အောက်မှာ မမြခိုင်ကို သူတို့တွေ့ရသည်။ သက္ကလတ်နက်ပြာ ဂါဝန်တိုနှင့် ဆွယ်တာအပြာရောင်လက်ရှည်ကို ဝတ်ထားသည်။ ပိုးပဝါအပြာနုကို ခေါင်းတွင် စည်း၍ထားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ကဲ.. ကော်ဖီဝင်သောက်ပြီး သွားစို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          မမြခိုင်က သူတို့အားခေါ်၍ အိမ်ထဲဝင်သွားသည်။ မမြခိုင်က အတော်ကို ဗိုလ်ဆန်နေပါသည်။ ကပ္ပတိန်ကျော်မင်းသည် ညက ဗမာ ဆန်သောဂီတနှင့် မမြခိုင်ကို ယခုမနက် ဗိုလ်ဆန်သောမမြခိုင်နှင့် ယှဉ်ရင်း အံ့အားသင့်နေသည်။ သူသည် ညလယ်က တေးကိုပဲ တွေးနေမိသည်။ ဒါပေမဲ့ မမြခိုင်၏ တည်ကြည်တောက်ပသော မျက်နှာထားမှာ ကလေး ကလား ပျံ့နှံ့သော အမူအရာ လုံးဝမရှိပေ။ ကော်ဖီသောက်ပြီး မြင်းများ ရှိရာသို့ ထွက်လာကြသည်။ မမြခိုင်က သွက်လက်စွာ သူ့မြင်းပေါ်သို့ တက်ရင်း ရှေ့မှ စထွက်သည်။ ။ “အို.. မမြခိုင် မြင်းစီးကျွမ်းကျင်သားပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျော်မင်းက တအံ့တသြ နောက်မှ လှမ်းပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ စီးနေကျပဲ ဗိုလ်ကျော်မင်း၊ အားလပ်ချိန်ဆို ဒီရွက်ကြွေ တောတွေထဲမှာ ကျွန်မအဖို့ မြင်းပဲအဖော်ရှိတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          သူတို့၏ မြင်းသုံးစီးသည် ယှဉ်၍ထွက်လာသည်။ “တောပစ်သလား” “ဘုရားရေ.. ဗိုလ်ကျော်မင်းရယ် ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး၊ သံသရာမှာ ကြောက်စရာကြီး၊ မလုပ်ရက်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ကျော်မင်းသည် မမြခိုင်၏ ဒီလိုပုံမှ ထွက်လာသောစကားကို အံ့အား သင့်သွားပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့သည် ချယ်ရီပန်းများနှင့် လှပသောဖလမ်းမြို့တော်မှ ထွက်ခဲ့ ကြသည်။ ဖလမ်းမြို့ပြင်ရောက်လေလေ လမ်းများမှာကျဉ်း၍ မြင်းသုံးကောင် တန်းလျက်မသွားသာတော့ပေ။ မမြခိုင်သည် ရှေ့ဆုံးမှ မှန်မှန်ပင် စီးသွားလျက်ရှိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် စကားပြောရင်း နောက်မှ လိုက် လာကြသည်။ ခွင့်ရက်စေ့လု၍သာပြန်ခဲ့ရသည်။ ကျော်မင်းသည် ဖလမ်း မှ မခွာချင်ပေ။ လျင်းထန်အဖို့လည်း ဇာတိဌာနေမှ ထွက်လာခဲ့ရသည် ကို စိတ်မပါလှတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          ဖလမ်းသည် တောင်ကုန်းများပေါ်မှ ပတ္တမြားပွင့်လေး ဖြစ်သည်။ နီထွေးသောလမ်းများ ရစ်၍ပတ်နေသော တောင်ပေါ်မြို့လေးဖြစ်လေသည်။ နေအတော်မြင့်လာပေမင့် အအေးဓာတ်မှာ မလျော့သေးပါ။ လမ်းမသည် ပို၍ကြမ်းလာသည်။ မမြခိုင်သည် သူတို့ကို လှည့်၍စကားမပြော။ သူ့မြင်း ကိုသာ ခပ်သွက်သွက် မှန်မှန်ကြီး နှင်လျက်ရှိလေသည်။ နောက်ဆုံးမှ ပစ္စည်းများတင်လာသော မြင်းများကို ဆွဲလာသည့် ချင်းတောင်ပေါ်သား တစ်စုသာ သူတို့၏တောင်ပေါ်တေးကို ညည်းလျက် လျှောက်လာကြ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          တစ်ခါတစ်ရံ မမြခိုင်သည် မြင့်မားသော တောင်တန်းကြီးများကိုမျှော်ကြည့်နေတတ်လေသည်။ ကပ္ပတိန်လျင်းထန်ကမူ မမြခိုင်ကို ဖလမ်းမြို့သားတစ်စုနှင့်တကွ လုံဘမ်း၊ တီးတိန်တို့မှ ချင်းအမျိုးသားတို့ ချစ်ခင်ကြကြောင်းကို ဝမ်းသာအားရပြောလာသည်။ ကျော်မင်းကမူ ရှေ့ဆုံးမှ မမြခိုင်၏လှုပ်ရှားသမျှအားလုံး သူ စိတ်ဝင်စားစရာချည်း ဖြစ်နေ လေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မမြခိုင်သည် တောင်ကြားလမ်းကွေ့လေးများတွင် ပျောက်၍ ပျောက်၍ သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “ဒီမှာကပ္ပတိန်လျင်းထန်၊ မမြခိုင်ဟာ တောအတော်ကျွမ်းပုံရတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e          “အို.. သူ ဒီကိုရောက်နေတာ ငါးနှစ်လောက်ရှိနေပြီ။ ကိုကျော်မင်း.. အရင်ကတည်းကလည်း ရှမ်းပြည်နယ်ဇာတိဆိုတော့ တောတောင်တွေ မှာသူကျင်လည်ပြီးသားပဲ၊ မမြခိုင်က ရှမ်းစပ်လို့ပြောသံကြားတယ်၊ တစ်နှစ် မှာ တစ်ခါတော့ သူ ကောင်းကောင်းခွင့်ယူတယ်ဗျ။ ဆရာဝန်ကြီးတွေက\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46916575002773,"sku":null,"price":8550.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_63dc3bc8-1bbd-4497-bf6e-5f7d00033d72.jpg?v=1745660421"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ကျွန်မ-ချစ်သူ","title":"ကျမ၏ချစ်သူ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာရေးဆရာမကြီး ဒဂုန်ခင်ခင်လေးသည် သူ့အသက် ခြောက်ဆယ်ပြည့်သောအခါ ‘နှစ်ပေါင်းခြောက်ဆယ်” စာအုပ်ကိုရေးခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eစာရေးဆရာမကြီး ဂျာနယ်ကျော်မမလေးသည် သူ့ အသက် ၂၉နှစ်တွင် “သူလိုလူ'ကို ရေးသားခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒဂုန်ခင်ခင်လေး၏စာပေများကို ကျွန်မ စတင်ဖတ်ရှုစက ကျွန်မသည် ဆံရစ်ဝိုင်းလေးနှင့်၊ ရောင်ပေစူးလေးနှင့် ဖြစ်ခဲ့သည်။ အခြားဝတ္ထုများနှင့် ဒဂုန်မဂ္ဂဇင်းတွင်ပါသော “စာဆိုတော်ရာဇဝင် ဝတ္ထုရှည်ကို ဖတ်ခဲ့၏။ စာဆိုတော်ကို ငယ်ငယ်တုန်းက ဖတ်သာ ဖတ်သည်၊ စွဲစွဲလမ်းလမ်း မရှိခဲ့ပါပေ။ စစ်ပြီးနောက်ပိုင်း လုံးချင်းသုံး အုပ်တွဲ ထုတ်ပြီးသောအခါမှ ပြန်၍ပြန်၍ ဖတ်ရင်း သူ၏ရေးသား ဟန်ကိုရော၊ အချက်အလက် စုဆောင်းပုံကိုရော ဝတ္ထုသွားကိုပါ ကျွန်မ နှစ်သက်၍ မဆုံးနိုင်ပါပေ။ သူ့ကို မိန်းမ စာရေးဆရာမကြီး တစ်ယောက်အနေဖြင့် ကြည်ညိုလေးစားစိတ်၊ ချီးမွမ်းစိတ်များသည် ကျွန်မရင်ထဲတွင် ပြည့်သိပ်လာခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါကြောင့်လဲ သူ့ တစ်ခေတ်မှာ ပေါ်ခဲ့ကြတဲ့ စင်ပြိုင် ယောက်ျားစာရေးဆရာတွေကို ထိုးဖောက်ပြီး ဒဂုန်ခင်ခင်လေး ဆိုတဲ့ ကလောင်ကျောက်တိုင်တစ်ခုကို သူ စိုက်နိုင်တာကိုး” ဟူသော အသိမှာ ကျွန်မ ဦးနှောက်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့ပါသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ထို စာဆိုတော် ဝတ္ထုသုံးအုပ်တွေကို သေချာစွာဝယ်၍ ကျွန်မသမီးကြီး “မိ\"ကိုလက်ဆောင်ပေးရ၏။ ဖတ်ခိုင်းရ၏။ ဆွေးနွေးရ၏။'မြန်မာ စာရေးဆရာဟန်မှာတော့ စုစု မေမေရဲ့ ရေးဟန်ထက် ဒီစာရေး . ဆရာမကြီး ဒဂုန်ခင်ခင်လေးက မြန်မာဟန်ပို၍ပီသတယ်”ဟု သမီး ကို ပြောပြခဲ့ရပါသည်။ ဒဂုန်ခင်ခင်လေးက သူ၏ စာအုပ်နိဒါန်း တွင် ရေးသားခဲ့သလိုပင် သူ့စာအုပ်ကိုဖတ်ပြီး မြန်မာဘုရင်မိဖုရား များကို အထင်သေးစိတ် စာဖတ်သူတွင် ဝင်သွားမှာစိုးသည့်အတွက် သမီးဖြစ်သူအား အင်္ဂလန်ရာဇဝင်ပါ (Bloody Mary) နှင့် အန်နီ ဘုရင်မ၊ ရုရှားရာဇဝင်ရှိ ကက်သရင်းသည် ဂရိတ်၊ တရုတ်ဘုရင်မ စူစီအကြောင်းတို့ကိုလည်း အနည်းအကျဉ်း ပြောပြခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငယ်ငယ်တုန်းကတော့ ကျွန်မသည် ကလေးဖြစ်သည့် အ တိုင်း စုန်းတစ္ဆဝတ္ထုဖြစ်သည့် မှော်ဆရာမှတ်တမ်းကို အလွန်ကြိုက် ၏။ (ဘယ်သူပြောမှန်းတော့ မသိ၊ မှော်ဆရာမှတ်တမ်းကို ရေးသူ ကိုကိုလေးမှာ ဒဂုန်ခင်ခင်လေး ဖြစ်သည်ဆိုသည်ကိုတော့ ငယ်ငယ် ထဲကပင်သိခဲ့၏။)ကလေးစိတ်ဝယ် စုန်းတစ္ဆေယုံကြည်စိတ်များ ဝင် သွားမှာ စိုးရိမ်စရာ ကောင်းသည်ကလွဲ၍ အသေအချာ တွေးကြည့် လျှင် မှော်ဆရာမှတ်တမ်းလို ဝတ္ထုမျိုးရေးဖို့ရာမှာ အချက်အလက် စုဆောင်းဖို့၊ ခိုင်မာဖို့၊ ဆေးဝါးအသုံးအနှုန်း အသုံးချပုံ စသည်များ ကို ယုတ္တိရှိရှိ ပိပိရိရိ ရေးနိုင်ဖို့ လွယ်ကူလှသည် မဟုတ်။ နောက်ပိုင်း ယောက်ျားစာရေးဆရာများပင် စုန်းတစ္ဆေ၊ ကဝေဝတ္ထုများကို ရေး သော်လည်း ဒဂုန်ခင်ခင်လေးလောက် ပိပိရိရိ သေသေသပ်သပ်နှင့် ကျွန်မစိတ်ကို မဆွဲနိုင်ပေ။ (တခြားစာဖတ်ပရိသတ်တော့ မပြော တတ်ပါ) စစ်ဖြစ်စနှင့် စစ်အတွင်းမှာလည်း သူ၏ ဘာသာပြန်ဝတ္ထု များကို ကျွန်မအတော်ဖတ်ခဲ့သည်။ အင်္ဂလိပ်ဝတ္ထုများကိုမှီး၍ ရေး သားသော်လည်း ဖတ်ရင်း စိတ်ထဲမှာ အင်္ဂလိပ်ဝတ္ထုကိုမေ့၍ သူ့ ကိုယ်ပိုင်ဟန်ရောက်အောင် မြန်မာ့အခြေအနေအစစ်ကဲ့သို့ ဖတ်သူ စိတ်ထင်အောင် ရေးသားနိုင်ခြင်းမှာ ဒေါ်ဒဂုန်ခင်ခင်လေး၏ အရည်အချင်းတစ်ရပ်ပင်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝင်ဒါမီယာတွင် ဝန်ကြီးချုပ်အတွင်းရေးအတွင်းဝန်အဖြစ်ကျွန်မလုပ်ခဲ့စဉ်က ဦးအုန်းခင်သည် ဦးနု၏ မိတ်ဆွေဟောင်းကြီး အနေဖြင့် ဝင်ဒါမီယာသို့ ဝင်ထွက်သွားလာခဲ့သည်။ ဒေါ်ဒဂုန်ခင် ခင်လေးအား ကျွန်မ မကြာခဏ ဦးအုန်းခင်နှင့်အတူ မြင်ဖူး၏။ သို့သော် ကျွန်မက ကလေးလိုပင် အေးအေးနေခဲ့၍ သူနှင့်ရင်းရင်း နှီးနှီး မရှိခဲ့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလွန်ခဲ့သောခြောက်နှစ်က ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းသည် မှော်ဘီ ဗိုလ်သင်တန်းကျောင်း၌ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေရဆဲပင် ခင်ပွန်း ဖြစ်သူ နေထိုင်မကောင်းသည့်အခါ ကျွန်မ သွားရောက်ချက်ပြုတ် ကျွေးရ၏။ ထမင်းချက်ချိန်မှတစ်ပါး နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အားလပ်နေ ၍ စာဖတ်ချိန်ရ၏။ တစ်နေ့တွင်တော့ ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းက ဒေါ် ဒဂုန်ခင်ခင်လေး ရေးသော နှစ်ပေါင်းခြောက်ဆယ် ́ကို ဝယ်ယူလာ ၍ နေ့လယ်အားလပ်ချိန်တွင် ဖတ်ရန်ပေး၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဖတ်ရင်းဖတ်ရင်း ဆုံးသောအခါ “ဪ.. ဒါကြောင့် သူ ဟာ စာရေးဆရာမကြီး ဖြစ်လာခဲ့တာကိုး'ဟူ၍ မှတ်ချက်ချမိပြန် ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်မ၏ အယူအဆတစ်ခုမှာ “ဘဝတွင် ကျိန်စာမိသော သူများ၊ ကျိန်စာသင့်သောသူများသည် ကျော်ကြားသော စာရေး ဆရာကောင်းများဖြစ်တတ်သည်ဟု ယူဆခဲ့မိပါ၏။ သူ ဖွင့်ဟဝန်ခံ ခဲ့သလို သူ ငယ်ငယ်က ရွှေထီးဆောင်းခဲ့ရသောဘဝကိုလည်း သူ ဖော်ပြခဲ့၏။ သူ အလူးအလိမ့် ခံခဲ့ရသောဘဝကိုလည်း ဖော်ပြခဲ့၏။ သူချစ်သောဦးအုန်းခင်၏ အကြောင်းကိုလည်း သူသည် ပွင့်ပွင့် လင်းလင်းပင် ရေးသားခဲ့၏။ ဘယ်သို့ပင်ဆိုစေ ဦးအုန်းခင်ကို သူ တစ်ခါက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ချစ်ခဲ့သည်ဆိုသည်ကိုတော့ သူ့ စာ ကြောင်းများ၏နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်မ မြင်ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် ဘဝအကြောင်းပင်တည်း။ ရေစက်ကုန်သော အခါ သူတို့နှစ်ယောက် ပြန်လည် မတွေ့ဆုံကြတော့ပြီ။ တချို့က စာရေးဆရာအချင်းချင်း ရင်းနှီးသည်ထင်၍ ဒေါ်ဒဂုန်ခင်ခင်လေးနေထိုင်ရာကို ကျွန်မအားမေးသောအခါ ကျွန်မ လုံးဝမသိ။ ဘာသာ ရေးကိစ္စတစ်ခုနှင့် ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်တွေ့လို၍ပင် ကြိုးစားမိသေး သည်။ သူ့ကိုမတွေ့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e‘သည်ခင်ခင် ပူသရွေ့ကိုတော့ လူအတွေ့ ကြောက်တယ်” ဟူသောတေးထပ်လိုပင် ဒေါ်ဒဂုန်ခင်ခင်လေးသည် ဤလူတို့ ပတ် ဝန်းကျင်မှ ဖယ်ခွာ၍ သွားလေပြီလော ကျွန်မ မသိပါပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘယ်လိုပင်ပြောပြော သူ့ချစ်သူ ဦးအုန်းခင်မှာ ပင်ကို စာရိတ္တကောင်းသည် မကောင်းသည် ကျွန်မ မသိပေ။ ကျော်ကြား၍အောင်မြင်သော သတင်းစာဆရာတစ်ယောက် မြန်မာပြည်၌ ဖြစ်ခဲ့ သည်ကိုတော့ ကျွန်မတို့ ဝန်ခံရမည်။ သူ၏ ထက်မြက်သော ကလောင်၏ရဲဝံ့ခြင်း၊ ပြောင်မြောက်ခြင်း၊ စကားလုံး အရွေးကောင်း ခြင်းများအတွက် စာပေရှုထောင့်မှကြည့်လျှင်တော့ ဦးအုန်းခင် သည် အောင်မြင်သော သတင်းစာဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့၏။ သူတို့၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိုတော့ ကျွန်မ မသိခဲ့ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် ဒေါ်ဒဂုန်ခင်ခင်လေးသည် သူ့ချစ်သူအကြောင်း ရေးရာ၌ စာဖတ်သူစိတ်တွင် “အချစ်ကံမကောင်းခဲ့သူ” ဟူ၍ ထင် မြင်လာခဲ့ရပေသည်။ အိမ်ထောင်ရေးက မကောင်းခဲ့ပါပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့အတူ ဂျာနယ်ကျော်မမလေး၏ သူလိုလူဝတ္ထုကို ကျွန်မ ဖတ်ခဲ့၏။ သူက ထိုဝတ္ထုကို သူ အသက်ငယ်ရွယ်စဉ်ကပင် ရေးခဲ့၏။ ဂျာနယ်ကျော်မမလေးသည် အသက်၂၈ နှစ်ကပင် ခင်ပွန်းသည် ကွယ်လွန်ခဲ့၏။ သူနှင့်တော့ ဒေါ်ဒဂုန်ခင်ခင်လေးထက် ပို၍ ရင်း နှီးသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ကျွန်မ၏အစ်မကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့သူ တခြား (ဒေါ်မမလေး)နှင့် ပတ်သက်၍ ဆက်ဆံရာမှ ဂျာနယ်ကျော် မမလေးအကြောင်း အတွင်းအပြင် အတော်လေး သိရှိခဲ့ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ဝတ္ထုများကို ဂျာနယ်ကျော်တွင်ဖတ်ရစဉ်က ကျွန်မ ဆံရစ်ဝိုင်းနှင့် မဟုတ်တော့ပြီ။ ဆံတောက်နှင့် အပျိုပေါက်ဘဝကို ရောက်ခဲ့ပြီ။ ဂျပန်ခေတ်တွင်လည်း “သူမနှင့် တခြားဝတ္ထုတိုများကိုဖတ်ခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူသည်လည်း ဘဝတွင် “ငယ်ငယ်က ရွှေထီးဆောင်းခဲ့ရ သည့်အဖြစ်လည်း ရှိခဲ့သည်။ ရွှေဘုံပေါ်တစ်လှည့်၊ ပလက်ဖောင်း တစ်လှည့်ဆိုသလို'သူ၏ ကြင်သူမဲ့ခဲ့သောဘဝကလည်း အတော် အထိ နာခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်မ အထက်ကဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း သူသည်လည်း “ဘဝကျိန်စာသင့်လာခဲ့သူ၊ ဘဝကျိန်စာမိခြင်းခံခဲ့ရသူ” ဖြစ်၍ ကျော် ကြားသော စာရေးဆရာမကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်လာသည်ဟု ကျွန်မ တွေးထင်ယူဆမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ့ဘဝကျပြန်တော့လည်း “ဦးချစ်မောင်” ဆိုသည့်သူမှာ သူလိုလူ ဝတ္ထုရေးထိုက်လောက်အောင်ပင် တော်သောလူတော်လူကောင်းတစ်ယောက်၊ အောင်မြင်သော စာရေးဆရာတစ်ယောက်၊ တိုင်းပြည်ကို ခေါင်းဆောင်နိုင်သော သတင်းစာဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်ကို ကျွန်မ အထူးဖော်ပြဖို့ မလိုတော့ပါ။ မြန်မာတစ်ပြည် လုံး သိရှိပြီးဖြစ်သည်။ လူတော်လူကောင်းနှင့် လက်ထပ်ပြန်ပါတော့ လည်း ဘဝက ဘယ်လိုဖန်သည်မသိ။ ဂျာနယ်ကျော်မမလေးသည် သူ့ချစ်သူကို ကြာရှည်စွာ မပေါင်းလိုက်ရပေ။ ဗေဒင်စကာလုံးနှင့် ရေးရလျှင် ဤစာရေးဆရာမကြီးနှစ်ယောက်စလုံးတွင် အင်္ဂါဂြိုဟ် ရပ်တည်နေပုံသည် မကောင်း ဆိုရမည်။ သူတို့ဇာတာကိုတော့ ကျွန်မ မသိပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူတို့နှစ်ယောက်သည် “သူတို့၏ချစ်သူများအကြောင်းကို ရေးသား၍ ပြီးခဲ့ကြပေပြီ။ သူတို့၏ ချစ်သူများသည်လည်း ပြောင် မြောက်သော စာရေးဆရာများ၊ အောင်မြင်သော သတင်းစာဆရာ များ ဖြစ်ခဲ့ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤစာရေးဆရာမကြီးနှစ်ယောက် ကိုယ်တိုင်ကလည်း မိမိ တို့ ပုံနှိပ်တိုက်အပိုင်နှင့် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် သတင်းစာများ ဦးစီးထုတ် ဝေနိုင်ခဲ့သောသတ္တိ၊ အရည်အချင်းရှိသူများဖြစ်ခဲ့၍ သူတို့ ထုတ်ဝေချင်သော စာအုပ်များကိုလည်း လျင်လျင်မြန်မြန် ထုတ်ဝေနိုင်ခဲ့ကြ သည်ဟု ထင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်မကတော့ ဖဆပလ ပြန်ကြားရေးဌာနတွင် အလုပ် လုပ်စဉ်ကတည်းက အတွင်းရေးမှူးများက ပုံနှိပ်တိုက်ကို ဆင်းကြည့် ခိုင်း၏။ “ရှိခိုးပါရဲ့၊ ပုံနှိပ်တိုက်အလုပ်ကို ဝါသနာပါသွားမှာစိုးလို့ မကြည့်ပါရစေနဲ့” ဟု တောင်းပန်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်ခန့်ကလည်း ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းက “ကို ပင်စင်ယူသွားလို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကိုယ်သေသွားရင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မိချို အခြေ တကျ ဖြစ်အောင် ပုံနှိပ်စက်ထောင်မလား'ဟု ဇနီးသည်၏ နောင် ရေးကို စိုးရိမ်၍ မေးခဲ့ပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှိခိုးပါရဲ့၊ စီးပွားရေးဆန်သွားမယ့်အလုပ်၊ စီးပွားရေးစိတ် ဝင်သွားမယ့်အလုပ်ဆိုရင် ဘာမှ မလုပ်ပါရစေနဲ့။ ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ်ပဲ အေးအေးနေပါရစေ။ အစ်ကိုကြီး ဝါသနာပါလို့ ပင်စင်ယူတဲ့ အခါ ပုံနှိပ်စက်ထောင်ချင်ရင်တောင် ဒီခြံဝင်းထဲမှာတော့ မလုပ် ပါနဲ့” ဟူ၍ ကျွန်မ တောင်းပန်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်မသည် “ကျွန်မ၏ချစ်သူများ” စာအုပ်ကိုလွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်ကတည်းက ရေးရန်ရည်မှန်းထားခဲ့၏။ သို့သော် အခြေအနေ က မပေးခဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“များ'ဟူသော ဗဟုဝုစ်ကိန်းကိုဖြုတ်၍ “ကျွန်မ၏ချစ်သူ” ဟူသော ဧကဝုစ်အဖြစ် တစ်ယောက်တည်းသော သူအကြောင်းကိုရေးမည်ကြံခဲ့ပါသော်လည်း ကျန်းမာရေးချို့တဲ့မှုကြောင့် အခွင့် မသာခဲ့ပါပေ။ ဒေါ်ခင်ခင်လေးလို နှစ်ပေါင်းခြောက်ဆယ် စာအုပ် မျိုး ရေးခွင့်ရအောင် အသက်က ရှည်ချင်မှရှည်မည်။ အဇ္ဇသူဝေးဝ၊ ပရသူဝေးဝ ဆိုသလို ကွေးသောလက် မဆန့်ခင်၊ ဆန့်သောလက် မကွေးခင် သေခြင်းတရားကလည်း ကျရောက်လာတတ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သို့ကြောင့်ပင် တစ်နေ့တစ်လံ ပုဂံဘယ်ရွေ့မတုံး”ဟူသော ဇွဲနှင့် တစ်နေ့တစ်ရွက်တော့ ရေးရပေမည်။ဒီလိုရေးပြန်တော့ မေးစရာရှိသည်။ “ဒေါ်ခင်နှင်းယုရဲ့၊ ခင်ဗျားရဲ့ချစ်သူ(ဝါ) “ကျွန်မ၏ချစ်သူ”က ဒဂုန်ခင်ခင်လေးတို့၊ ဂျာနယ်ကျော်မမလေးတို့ရဲ့ ချစ်သူတွေလို ပြောင်မြောက်အောင်မြင် တဲ့ သတင်းစာဆရာကြီးလား၊ တိုင်းပြည်ကို ခေါင်းဆောင်နိုင်တဲ့ စာရေးဆရာကြီးများလား၊ ဒါမှမဟုတ်လည်း ကျောက်တိုင်စိုက် ကမ္ပည်းထိုးရမယ့် အာဇာနည် တပ်မတော်သားကြီးများလားဟု မေးကောင်းမေးကြပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမဟုတ်ပါ။ သို့သော် “ကျွန်မ၏ချစ်သူမှာ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e*              *              *\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဏ္ဏဝါရှင်၊ အိုသခင်ငဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e သခင့်အင်အား ကြီးမားပျံ့ကျယ်၊ အံ့ဩဖွယ်တည့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်းကိုရစ်ဝိုင်း၊ ရေငန်လှိုင်းလည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e အတိုင်းမသိ၊ မျှော်ကြည့်မဆုံး၊ မိုးစပ်ကုန်းသို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ထိဖုံးအသွင်၊ အကျွန်မြင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအကျွန့်တွက်မူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e သက်ဆက်ကြည်လင်၊ မှီခိုရှင်ကား\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e ငယ်ပင်ငယ်စွ၊ ဤကျွန်းမ၏\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eချမ်းမြသန့်ရှင်း၊ ရေချိုတွင်းတည့် ။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                                                ခင်နှင်းယု\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003cstrong\u003eကျွန်မ၏ချစ်သူ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအခန်း (၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eပါရမီဖြည့်စမို့\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e၁၃၃၀ ခုနှစ်၊ မြန်မာနှစ်ဆန်းတစ်ရက်နေ့ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်မတို့ခြံထဲ၌ ပိတောက်ပန်းတို့သည် ယခုနှစ်တွင် နှစ် ကြိမ်တိုင်တိုင် စောစီးစွာ ပွင့်ခဲ့ပြီးပေပြီ။ ယခု နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ပွင့်ခြင်းမှာ ညကရွာသောမိုးနှင့် ပွင့်ခြင်းဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိုးသက်လေသည် နံနက်စောစောတွင်အေးမြနေ၍ တစ်ခြံ လုံးသည်လည်း ပိတောက်ရနံ့ဖြင့် သင်းနေ၏။ ထိုနေ့က ခြံထဲတွင် ကံ့ကော်ကလည်း အခိုင်တိုင်းတွင် ညွှတ်အိ၍ မြေသို့ကျမတတ် တွဲရရွဲ ပွင့်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဪ... ပန်းတို့ အထူးတလည် ပွင့်သောနေ့ပါတကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနံနက်စောစော ဘုရားဆောင်တွင် ကျွန်မ၏ နေ့စဉ်လုပ် နေကျ ပန်းလဲ၊ သောက်တော်ရေကပ်၊ ဆွမ်းကပ် စသောကိစ္စများ ကား ပြီးပေပြီ။ နောက်ဆုံးပရိတ်များပင် ရွတ်ဖတ်ပြီး၍ မေတ္တာပို့ အမျှဝေခဲ့၏။ ဘုရားဆောင်အဝမှ ဝင်းဝါသော ပိတောက်ပွင့်များ ရှိရာသို့ မျှော်ကြည့်နေမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဝတ်လွှာဖြူဝိုင်းရံကာ အဝါဝတ်ဆံများဖြင့် သင်းနေသော ပန်းကံ့ကော်တို့ကလည်း သူတို့ကိုပါ ကြည့်စေလိုဟန် လည်တိုင်မော့မော့နှင့် နံနက်လေတွင် ခပ်ကြော့ကြော့နေပုံသည် နှစ်ဆန်းတစ် ရက်နေ့၏မင်္ဂလာကို တန်ဆာဆင်နေကြပုံရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကိုက်နှစ်ဆယ်မျှဝေးသော ကျွန်မ၏တိုက်အဝါလေးသည်လည်း နံနက်ခင်းတွင်ငြိမ်သက်နေသည်။ ကျွန်မ၏ဘုရားဆောင်မှာ တော့ အထူးငြိမ်သက်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်မသည် တိုက်ငယ်ဘက်သို့ ပန်းများဆီမှ မျက်လွှာ ရုပ်ကာ မျှော်ကြည့်နေမိပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်မ မျှော်လင့်နေသူသည် ဘုရားဆောင်ရှိရာသို့ ဖြည်း ညင်းစွာ လျှောက်လာ၏။ ဝိပဿနာအမှတ်တရားဖြင့် လှမ်းလာ သော သူ့ခြေလှမ်းသည် အထူးသဖြင့် သိမ်မွေ့ညင်သာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူကား ကျွန်မ၏ ချစ်သူတည်း။ သင်္ကြန်ရက်အတွင်းသာ မက၊ ကိုးပါးသီလကို နှစ်ဆန်းတစ်ရက်နေ့အထိ ဆောက်တည်နေ ဆဲဖြစ်၏။ ကျွန်မသည်လည်း ဥပုသ်မှ မထွက်သေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူ ဘုရားဆောင်လှေကားသို့ တစ်လှမ်းချင်းတက်လာ သောအခါ ကျွန်မသည် ဘုရားဆောင်ဖိနပ်ချွတ်မှ အသာအယာပင် ဘုရားဆောင် အတွင်းသို့ဝင်ကာ သူ့ကို ခေါင်းရင်းဘက်သင်ဖြူး ပေါ်၌ နေရာပေးလိုက်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်မကတော့ သူ့ရှေ့တည့်တည့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ပင် ညင်သာစွာ ထိုင်လိုက်၏။ ကျွန်မတို့နှစ်ဦးစလုံး စောင့်ထိန်းထားသော သီလများမှာ ရိုးရိုးကိုးပါးသီလ ဖြစ်သော်လည်း ဝိပဿနာ ကိုပါ ရှုမှတ်ပွားများနေရ၍ ကျွန်မတို့ လှုပ်ရှားမှုများသည် အမှတ် တရားနှင့် မကင်းသောကြောင့် ညင်သာနေကြခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်မရှေ့တွင် သူ တင်ပျဉ်ခွေ၍ ထိုင်ချလိုက်သောအခါ ကျွန်မ သူ့ကိုလက်အုပ်ချီ၍ ရှိခိုးလိုက်၏။ သူသည် ကျွန်မဟန်ကို အံ့ဩနေလေသလား၊ ကျွန်မပြောမည့်စကားကို မျှော်လင့်နေသလား၊သူ့ဟန်ပန်ကို ကျွန်မ မသိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လက် နှစ်ဖက်ကိုယှက်၍ မျက်လွှာချထားကာ ကျွန်မသည် သူ့ မျက်နှာ ကို လုံးဝမကြည့်သောကြောင့်ပါပင်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်မပြောချင်သော စကားကိုစတင်၍ ကျွန်မပြောသော အခါ ကျွန်မ၏အသံကို တုန်တုန်ယင်ယင် မဖြစ်အောင်၊ အထူး\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45590992650389,"sku":"","price":6650.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_4bfc4953-0a0d-40a3-8191-de158167bba5.jpg?v=1745660428"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ကျွန်မကမချောပါဘူးနှင့်-အခြားမဂ္ဂဇင်း-ဝတ္ထုရှည်များ","title":"ကျွန်မကမချောပါဘူးနှင့် အခြားမဂ္ဂဇင်း ဝတ္ထုရှည်များ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eလေးကျွန်းမြင်းမိုရ် တောင်ထက်ပို\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပထမသားဦး ကိုယ်ဝန်ရှိစက ကိုဝင်းမောင် ဘာလုပ်သည်ကို သူနား မလည်။ သူကိုယ်ဝန်ရှိသည်ဟု ဖွင့်ပြောလိုက်ကတည်းက သူတို့ အိမ်နောက်ဘက် ခြံစည်းရိုးနှင့်ကပ်၍ အုန်းပင်သုံးပင် ကိုဝင်းမောင်က စိုက် သည်။ ဦးအောင်ကြီးတို့ အုန်းခြံမှ ပျိုးအုန်းသုံးပင်ရသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုဝင်းမောင်အလုပ်က ရန်ကုန်မှ ငါးခြောက်ကုန်သည်များကို - အင်းများတွင် ငါးခြောက်ပေး ပေးသော ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်းမရွာတွင် အခြေစိုက်ကတည်းက -ပေ ၈၀ x ပေ ၁၀၀ မြေကွက်လေး သူတို့နှစ်ဘက်မိဘဘက်မှရသည်။ အင်းမသည် ကားလမ်း ဖြင့်ကျောင်းကုန်းထိပေါက်၍ ရေလမ်းဖြင့် ပန်းတနော်ကို ရောက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုဝင်းမောင်အလုပ်နှင့် အုန်းပင်စိုက်သည်နှင့် ဘာမှမဆိုင်။ သူသည်ကိုဝင်းမောင်ကို ဘာမှမမေး၊ အင်းထဲမသွားသောအခါ စိတ်ပြေ လက်ပျောက် အုန်းပင်စိုက်သည်ဟုပဲ ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမေ့ကိုတော့ ပြောမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကိုဝင်းမောင် ဘာလုပ်တာလဲ-မသိဘူးအမေ။ ကျွန်မက မေးတော့ သားဦးရတဲ့ အထိမ်းအမှတ်တဲ့၊ ကျွန်မကိုယ်ဝန်ရှိတယ် ပြောပြီး နောက်နေ့အုန်းပင်စိုက်တာပဲ” .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမေက ရေလဲမှ ခေတ္တလာလည်တုန်းက သူဒီလိုပဲ ပြောမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အုန်းတစ်ပင်စိုက်တာ လင်တစ်ယောက်ရတာနဲ့ တူတူပဲ” ဟု အမေကပြောသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ' သားဦးလေး မွေးတော့ ကိုဝင်းမောင်ဝမ်းသာအားရ အော် ဟစ်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မကျေးရေ ငါ့သား မျက်နှာက ကြည်လင်နေတာပဲ။ ကြည်မောင်လို့ နာမည်ပေးမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသားဦးလေးကလည်း သူအသက်နှစ်ဆယ်ကျော် အစွမ်းအင် အားကောင်းတုန်း၊ နို့ထွက်ကောင်းတုန်း မွေး၍လားမသိ၊ ဖွံ့ဖွံ့ဖြူဖြူ ထွားထွားကြီး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်းထဲက ပြန်လာချိန် ဘယ်လိုပဲ နောက်ကျနောက်ကျ နောက်ဖေး ရေတွင်းမှာ ရေချိုးရင်း အုန်းပင်ကို ရေလောင်းရသည်။ သွားစရာမရှိလည်း ကိုဝင်းမောင် မှန်မှန်ရေလောင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သုံးနှစ်အုန်းလည်း ရှိတယ်၊ ငါက ဝက်မလွတ် သုံးနှစ်အုန်းကို မကြိုက်ဘူး၊ ၅နှစ်အုန်း၊ အုန်းကြီးပဲ ကြိုက်တယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအုန်းပင်လေးတွေ ခါးလောက်မရှိတရှိမှာ သားက နှစ်နှစ်ထဲ ဝင်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမကျေး နောက်တစ်ယောက် ကိုယ်ဝန် လွယ်ရပြန်သည်။ ဒီတစ်ခါ ကလေးရှိကြောင်းပြောတော့ ကိုဝင်းမောင်မျက်နှာ ဝင်းပသွား ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ငါ့သားကြီး အဖော်ရပြီပေါ့” ဟုဆိုသည်။ အင်းမချောင်းဘက် ထွက်သွားသည်။ အပြန်ကျ သစ်ပင်သုံးပင်နှင့် ပြန်လာသည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မကျေး တူးရွင်းပေးစမ်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e 'မကျေးက နားမလည်။ တူးရွင်းကိုယူကာ ကိုဝင်းမောင်ရှိရာ အိမ်ခေါင်းရင်းဘက်ကို ဆင်းလာသည်။ . “ဘာလုပ်မလို့လဲ\" . ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီမှာလေ ပန်တပွတ်ကမျိုး၊ မန္တလေး ရင်ကွဲသရက်သီး သုံးပင် စိုက်ရမယ်- နောက်သားအထိမ်းအမှတ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုဝင်းမောင်က သစ်ပင်စိုက်ဖို့ မြေကျင်းတူးနေသည်။ သရက် - ပင်က နေရာယူသောကြောင့် ပေ၂၀ လောက်စီ ခွာ၍စိုက်သည်။ သား သည် သူသစ်ပင်စိုက်ရာသို့ ပြေးလာကြည့်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမကျေးက ကိုဝင်းမောင် စိုက်ထားသော သရက်ပင်များကို - မြေကူ၍ ဖို့ပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကဲ... မြေကြီးတွေ ပေလို့ ရေချိုးလိုက်ဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူရေချိုးဖို့ ရေတွင်းရှိရာ သွားတော့ သားက အုန်းပင်များ အနားမှ လျှောက်ကာ လိုက်လာသည်။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မကျေးရေ ကြည့်စမ်း၊ အုန်းပင်တွေ ငါ့သားအရပ်ထက် မြင့်သွားပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်းမက ရေမြေကောင်းသည်။ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဆိုတော့ မိုးကလည်း ကောင်းသည်။ သရက်ပင်လေးတွေ အားလုံး ရှင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမကျေးတို့မှာ မြို့သူတွေလိုမဟုတ်၊ ကိုယ်ဝန်ရှိချိန် အထူး လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရန်မလို။ အိမ်ကိစ္စ လုပ်ပြီးလျှင် ရေတွင်းမှ ရေငင်ကာ သရက်ပင်၊ အုန်းပင်များကို ရေလောင်းပေးသည်။ ဒါကြောင့်လားမသိ၊ ဒုတိယသားကို မကျေး ရှောရှောရှူရှူး၊ မွေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အောင်မလေး-ငါ့မှာ သားတွေနှစ်ယောက်တောင် သားကြီးရေမင်းဖို့ ညီလေးရပြီ” -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုဝင်းမောင်က ဒုတိယသားကို ပွေ့ချီရင်း ဝမ်းသာအားရ ပြောသည်။ ဒုတိယသားကိုတော့ တင်မောင်ဟု အမည်ပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသရက်ပင်က အုန်းပင်လောက် အကြီးမမြန်။ ဒါပေမဲ့ သန် . သည်။ မကျေးကတော့ ထင်သည်။ သားကြီးကြည်မောင်က အုန်းပင်လိုရှည်ရှည်ထွားထွားဖြစ်၍ သားငယ်တင်မောင်က သရက်ပင်လို ဂင်တိုတိုကြံ့ကြံ့ခိုင် ဖြစ်လိမ့်မည် ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါပေမဲ့သားငယ်လမ်းလျှောက်တတ်စကစ၍ နည်းနည်းချူချာ၍ ပိန်ကာ သားကြီးက ဝတုတ်တုတ် ခိုင်ခိုင်ကြီးဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကဲ-ကိုဝင်းမောင်၊ ဒီတစ်ခါ- ဘာပင်စိုက်မလဲ၊ ကျွန်မ ကိုယ်ဝန် ရှိပြန်ပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတတိယသား ကိုယ်ဝန်ရှိတော့ “မကျေးက ကြိုတင်မေး၏။ မကျေးသည် ယခုလိုအတိုင်းသာဆို နှစ်နှစ်တစ်ယောက် မှန်မှန် မွေးသွား မည်ဖြစ်သည်။ အသက် '၄ဝ 'သွေးဆုံးမည့် အချိန်ထိများ ယခုနှုန်းအတိုင်း မွေးလျှင် အနည်းဆုံး ၁၀ယောက်တော့ မကျေး အေးအေးလေးမွေးနိုင် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုဝင်းမောင်၊ ဒီတစ်ခါ မအူပင်က ပြန်လာတော့ ပန်းပင်သုံးပင် ယူလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လာဟေ့ မကျေး၊ တူးရွင်းယူခဲ့၊ ဒီတစ်ခါ အိမ်ရှေ့မှာ စိုက်မယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ဘာပင်တွေလဲ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ကံ့ကော်ပင်တွေလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ပန်းပင်စိုက်ရင်တော့ မိန်းကလေးမွေးလိမ့်မယ် ထင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြေတူးဆွနေသော ကိုဝင်းမောင်အနား မကျေးက ထိုင်ရင်း ပြောပြနေသည်။ အိမ်ရှေ့မှာ တန်းစီ၍ ၁ဝပေစီလောက် ခြားကာ စိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ငါ့အိမ်မှာ ငါ့သားတွေ သမီးတွေနဲ့ သီးပင် စားပင်၊ ပန်းပင်တွေ ဝေနေရမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုဝင်းမောင်၏ မြေတူးလက်ကသွက်လက် အားသန်လှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမကျေး နိမိတ်ဖတ်သလို တတိယကလေးက သမီးလေး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်မဝမ်းသာလိုက်တာ ကိုဝင်းမောင်၊ သားတွေရတာတော့ အားရှိပါရဲ့၊ အခုသမီးလေးက ကျွန်မအဖော်၊ ကျွန်မ အိုရင် ကျွန်မသမီးလေးက ကျွန်မအနားမှာနေမှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသမီးလေးကလည်း ဖြူဖြူထွားထွားကြီးပါပဲ။ အရွယ်ကြီးလာ တော့ သားကြီးက အသားအနည်းငယ် ညိုသွားသည်။ သားလတ်သည် ပိန်သည်ကလွဲ၍ ဖြူဖြူးရှည်ရှည်၊ သမီးကတော့ ဖြူလည်းဖြူ၊ ဝဝ တုတ်တုတ်လေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိန်းကလေးဆိုတာ ချောမှ လှမှဟု သမီးကိုကြည့်ရင်း မကျေးက တွေးသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သမီးလေးဖြစ်၍ မကျေးက သူကိုယ်တိုင် အမည်ပေးသည်။ မကြေးမုံတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုဝင်းမောင် သစ်ပင်များ ရေလောင်းချိန် မကျေး ရေငင်ချိန် များတွင် သားတို့သမီးတို့ ပြေးလွှားကာ သူတို့နောက်မှ လိုက်ကြသည်။ မြေကြီးနှင့် လူးအောင် သားနှစ်ယောက်က ဆော့တတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမကြေးမုံ နှစ်ခါလည်တော့ ကိုဝင်းမောင်သည် သားကြီး ကြည် မောင်ကို ရွာမူလတန်းကျောင်းကို ပို့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပထမ ကျောင်းသွားသည့် နေ့က သားကြီးကြည်မောင် အသံပြဲ ကြီးနှင့်အော်ငိုနေသည်ကို မကျေးက အမြဲလိုသတိရနေသည်။ နောက် တော့လည်း ကျောင်းမှန်မှန်တက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါးခြောက်ပေါ်ချိန် အင်းထဲဆင်း၍ ငါးခြောက်များသိမ်းပြီး ကိုဝင်းမောင် ရန်ကုန်ပို့ရသည်။ သူအပြန် သားသမီးများအတွက် အဝတ် အစား၊ စာအုပ်၊ ကစားစရာတွေ တစ်ပွေ့တစ်ပိုက်ကြီး ဝယ်လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမကျေးမျက်နှာမြင်တိုင်း အမေရေလဲမှ လာ၍စောင့်ပေးပေမဲ့ စတုတ္ထမြောက် ကလေးကျတော့ အမေမလာနိုင်ပါ။ အမေ မမာ၍ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစတုတ္ထကုလေး ကိုယ်ဝန်ရှိတော့ ကိုဝင်းမောင် စံပယ်ပန်းတွေ မြေမြောင်းဖော်၍ စိုက်သည်။ အပင်ကို ၁၀၀ လောက်ရှိမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အခုကလေးတော့ ဘာလေးမွေးမယ် မသိဘူး၊ မိန်းကလေး မွေးရင်တော့ မစံပယ်လို့ မှည့်ရမယ်” ။မကျေးက မစံပယ်လို့ အမည်ပေးချင်ပေမယ့် စတုတ္ထကလေး မှာ သားလေးဖြစ်၍ ကိုဝင်းမောင်က မောင်စန်းမောင်ဟု အမည်ပေးသည်။ သားရသည့် အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် သပြေပင်ကို မောင်စန်းမောင်မွေး ပြီးမှ ၃ ပင် ထပ်စိုက်သည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြည်မောင်၊ တင်မောင်စန်းမောင်သားက ၃ယောက်၊ သမီးက မကြေးမုံ၊ မောင်စန်းမောင် မီးတွင်းထဲမှာ မကျေးအမေ ဆုံးသွား၍ ရေလဲကို မကျေးမသွားနိုင်း ကိုဝင်းမောင်က သွားရောက် သင်္ဂြိုဟ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသားကြီး ကြည်မောင် ၄တန်းအောင်တော့ ကိုဝင်းမောင်က ပန်းတနော်ကို ပို့သည်။ သားငယ်သေး၍ မကျေးကမခွဲချင်။ ဒါပေမဲ့ ကို ဝင်းမောင်အစ်ကိုရှိနေ၍ သူစိတ်ချလိုက်ပါသည်။ သားတွေ စာကြိုးစား ၍ မကြေးမုံက စာကျက်ပျင်းသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မိန်းကလေးပဲ၊ အိမ်မှုကျွမ်းကျင်ဖို့လိုတယ်၊ ကျွန်မသမီး စာ မတော်လည်း နေပါစေ” မကျေးက ပြောပေမဲ့ ကိုဝင်းမောင်ကတော့ သူ့ သမီးကို ကျောင်းဆရာမ ဖြစ်စေချင်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုဝင်းမောင် မျှော်မှန်းသလို မဖြစ်လာပါ။ မကြေးမုံသည် ပညာ \" မစုံခင် ကျောင်းထွက်ကာ လင်နောက်လိုက်သွားသည် အငယ်ဆုံး စန်းမောင်ကိုပါ သူ့အစ်ကိုများ နည်းတူ အထက်တန်းရောက်တော့ မအူပင် အစ်ကိုဖြစ်သူထံ ပို့၍ ကိုဝင်းမောင်က စာသင်ကြားစေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသားကြီးကြည်မောင်နှင့် တင်မောင်က တက္ကသိုလ်ရောက်၍ ကြည်မောင်ပင် အင်ဂျင်နီယာ နောက်ဆုံးနှစ်ရောက်ပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖွေးဖွေးလှုပ်ပွင့်နေသော ကံ့ကော်ပင်အောက်တွင် မကျေးက ထိုင်ရင်း သမီးကြေးမုံကို သတိရနေသည်။ ကိုဝင်းမောင်ကို ကြည့်ရတာ ယခင်လို သွက်သွက်လက်လက် မရှိ၊ မိခင်ဖြစ်သူ သူ့ထက်ပင်-သမီး လင်နောက်လိုက်သွားသည်ကို စိတ်ထိခိုက်နေပုံရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမကျေးအနားကို ကိုဝင်းမောင်က လာထိုင်သည်။ မကျေးသည် သမီးအကြောင်း စကားစဖို့ စဉ်းစားနေသည်။ မနေ့ကပဲ မအူပင်ကကိုဝင်းမောင် အစ်ကို ကိုသန်းအောင်က မကြေးမှုံကို ယောက်ျားလေး ဘက်က မိဘများက ပြန်လည်အပ်နှံပါမည်၊ လက်ခံပါဟု ဦးအောင်ကြီးမှ တစ်ဆင့်စကားဆိုလာသည်။ သူကတော့ မိခင်ဖြစ်လေတော့ သမီးလေး ပါသွားပြီးနောက် အပျိုပြန်ဖြစ်လာတော့မှာမှ မဟုတ်ဘဲ မိသားဖသားပီပီ အပ်နှံသည်ကိုပဲ လက်ခံချင်သည်။ ကိုဝင်းမောင် သဘော မသိရသေးဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကိုဝင်းမောင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုဝင်းမောင်သည် မကျေး ခေါ်နေသည်ကို ပါးစပ်နှင့်မထူး၊ မျက်လုံးနှင့်ပဲ ဘာကိစ္စလဲဟု မေးနေပုံရသည်။ မကျေးက အတိုချုံး၍ ကိုသန်းအောင် ပြောသည်ကို ပြန်လည်ပြောပြသည်။ ကိုဝင်းမောင်က မလှုပ်။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ခေါင်းပေါ် မော့ကြည့်လိုက်စမ်းကိုဝင်းမောင်\" ကိုဝင်းမောင်က မော်ကြည့်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သမီးမွေးတုန်းက စိုက်တဲ့ ကံ့ကော်ပင်တောင် ပွင့်ပြီပဲ၊ ခူးမကုန် လို့ ဖောက်သည်တောင်ပေးနေရပြီ၊ သမီးလည်း အချိန်တန်တော့ ယူသွား တာပေါ့၊ အေးလေ မိသားဖသားပီပီ တောင်းရမ်းယူဖို့ မစီစဉ်တတ် တာတော့ သမီးမလိမ္မာတာပေါ့၊ ဦးအောင်ကြီးတို့ကလည်း ယောက်ျားလေး ရှင်နဲ့ သိတယ်။ လက်ခံလိုက်ပါတဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မင်း သဘောပဲ၊ ကြည့်လုပ်ပေတော့” . .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုဝင်းမောင်မပြောရာမှထသွားသည်။ အနောက်ဘက် ကောင်း ကင်ကို နောက်ခံထား၍ အုန်းလက်များ ယိမ်းနေကြသည်ကို မကျေး ငေးကြည့်ရင်း ကျန်ရစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမကြေးမုံကိစ္စ ပြီးသွားတော့ ကိုဝင်းမောင် အိပ်ရာပေါ် လဲသွား သည်။ မည်သူမျှ ကိုဝင်းမောင် ဒါလောက် စိတ်ထိခိုက်မည် မထင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသားကြီး ဘွဲ့ယူမည့်နှစ်မှာ ကိုဝင်းမောင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ သားကြီး ဘွဲ့တစ်ခုရသွားသည်ကို ကိုဝင်းမောင် သိသွားပေမဲ့ ဘွဲ့ယူပွဲ ကိုတော့ မတက်ရပါ။ မကျေးကလည်း မျက်ရည်စက်လက်နှင့် သားဘွဲ့\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45590995599509,"sku":"","price":5700.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_0e19e5bf-7eab-4b1f-91e9-e0ac1327cb5a.jpg?v=1745660432"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ကြာတော-ရွာသောမိုး","title":"ကြာတော၌ ရွာသောမိုး","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပေးဆပ်ရခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယနေ့ဆရာဝန်နှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ ကျွန်မအတွက် စဉ်းစားစရာ ပြဿနာတစ်ရပ် တိုး၍လာခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုတစ်ခါ သွားရောက်တွေ့ဆုံရခြင်းသည် ကျွန်မ ခံစားရသော ရောဂါကို သွားရောက်ပြသခြင်းမဟုတ်ပေ။ တခြားကိစ္စတစ်ခုနှင့် သွားခြင်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလွန်ခဲ့သောလက ကျွန်မ သူငယ်ချင်းမမြမှီထံသို့ ကျွန်မ သွား ရောက်လည်ပတ်ခဲ့၏။ မမြမှီနှင့် ကျွန်မသည် ငယ်သူငယ်ချင်း ဖြစ်ကြသော် လည်း ဘာမှ တူညီကြသောသူနှစ်ယောက် မဟုတ်ဟု ဆိုရပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူသည် မိန်းမနှင့်တူသော သူတစ်ယောက်ပါပေတည်း။ ငယ်ငယ် ရွယ်ရွယ်စာသင်ကြစဉ်က ဆယ်တန်းသို့ ရောက်လာလျှင် ဂဏန်း၊ အက္ခရာ၊ သင်္ချာ၊ ဂျော်မက်ထရီများကို ဆရာက တွက်နိုင်သလောက်တွက်ရန် အပုဒ်တစ်ရာ နှစ်ရာပေးထား၏။ တစ်ပတ်တစ်ခါတွင် ကျောင်းသားများ မည်မျှ တွက်ချက်ပြီးသည်ကို စစ်ဆေးတိုင်း မမြမှီတို့သည် ဆရာကျေနပ်မှုကို အစဉ်ရရှိ၏။ မမြမှီတို့ အပုဒ်တစ်ရာလောက် တွက်ချက်ပြီးချိန် တွင် ကျွန်မနှင့် အဖော်တစ်ယောက်မှာ အပုဒ်နှစ်ဆယ်မှ မကျော်သေး၍ အပျိုဖော်မဝင့်တဝင်ဆံတောက်ထားစအရွယ်ကြီးမှာပင် ခုံပေါ်မတ်တတ်ရပ် ခဲ့ပေါင်း များခဲ့ရလေသည်။ ထိုဂဏန်းတွက်သည်ကို ကြည့်ရုံနှင့် မမြမှီ သည် ဝီရိယတွင် သေးနုတ်သူ မိန်းမတစ်ယောက် မဟုတ်သည်ကို အက် ခတ်နိုင်ပေပြီ။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူနှင့် ကျွန်မသည် ဂဏန်းတွက်တာလေးကအစ ဝီရိယချင်း မတူကြသော်လည်း အတူနေခဲ့ကြသည်မှာ အိမ်ထောင်ကျမှပင် ခွဲကြရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်ထောင်မကျခင်ကလည်း ကျွန်မဟင်းတစ်ခွက်ချက်တိုင်း သူ သည် ရင်ဘတ်ကလေးပုတ်ကာပုတ်ကာနှင့် “မိယုရယ်....မင်းဒီလိုလုပ်ပုံ နဲ့ ဘယ်တော့ချမ်းသာမလဲ”ဟု ဆိုတတ်သည်။ သူသည် မကုန်သင့်သော နေရာတွင် ဆီတစ်စက်ကို အပိုမကုန်စေရပေ။ ဆီပြန်တွင် ဆီဘယ်နှစ် ကျပ်သားလောက်ကို ထည့်၍ ချဉ်ရေဟင်းတွင် ဘယ်လောက်သားထည့် သင့်ကြောင်းကို သူ ခဏခဏပင် ကျွန်မကို သင်ပြပါသည်။ ကျွန်မက တော့ ကျွန်မထုံးစံအတိုင်း...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'ဘုရား သိကြားမလို့ ဆီဘယ်နှစ်ကျပ်သား၊ ငရုတ်သီး ကြက် | သွန်ဘယ်နှစ်တောင်း၊ ဘယ်နှစ်ဆိုပြီး စဉ်းစားရတဲ့ဘဝများ ဘယ်တော့ မှ မရောက်ရပါစေနဲ့'ဟု ကျိတ်၍ ဆုတောင်းမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူသည် လမ်းမှန်ကမ်းမှန် မိန်းမတို့တတ်အပ်သော ပညာကို တတ်သူမို့ သူ ကျွန်မအား သင်ကြားပြောဆိုချိန်တွင် ကျွန်မ ငြိမ်သက် စွာ နားထောင်ပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်လကုန်သွားလျှင် သူ၏ စာရင်းစာအုပ်တွင် ဝင်ငွေထွက်ငွေ နှင့် စုငွေများ အတိအကျ သေသေသပ်သပ်ရှိ၏။ အပိုကုန်ကျငွေများ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစွာ နားကုန်သွား သေသေသပ်သူ့စာရင်းစာအုပ်တွင် မရှိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"မိခင်ယု...သုံးချင်တာ ဘယ်လိုသုံးသုံး၊ မင်းအသုံးစာရင်းကို အတိအကျထားစမ်းပါကွယ်\"ဟု ခဏခဏပြောပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုရင် လင်ရတောင် ကိုယ်ကစာရင်းနဲ့ အင်းနဲ့ ချက်ချက်ချာချာလုပ်ပြနိုင်တော့ လင်က အပြစ်တင်စရာ မရှိဘူး၊ ကိုယ့် , အိမ်ထောင်ကိုလည်း နိုင်နိုင်နင်းနင်း အုပ်ချုပ်နိုင်တာပေါ့...\" .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သူ့နည်းလမ်းသည် မှန်ကန်ပါသည်။ သူ့စကားကို ကျွန်မနား ဘော့ထောင်ပါသည်။ သို့သော် ကျွန်မသည် နှစ်နဲ့နှစ်ပေါင်း လေးဟူသော အလုပ်ကိုလုပ်ရန် ပျင်းကို ပျင်းသည်။ ပင်ကိုယ်ကလည်း ဝါသနာမပါ လှ၊ အပျိုဘဝ လခရလျှင် အမေ၊ သို့မဟုတ် အစ်မကို အပ်လိုက်၏။ ပြီးမှ သူတို့ဆီက မုန့်ဖိုးတောင်းသုံးသည်။ . . .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမမြမှီက စာရင်းအင်း အတိအကျထားဖို့ ဆုံးမပြန်တော့လည်း ကျွန်မကလည်း ကျွန်မထုံးစံအတိုင်း ကျိတ်မှိတ်ဆုတောင်းမိပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘုရားသိကြားမလို့ စာရင်းတွေ အင်းတွေနဲ့ သုံးနဲ့နှစ်ပေါင်း ငါးရတယ် ဆိုပြီး ခဏန်းထိုင်တွက်တဲ့ လူနဲ့များ ဘယ်တော့မှ မရပါစေနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအလုပ်ကို ဝတ္တရားအတိုင်း သတ်မှတ်ထားသော အချိန်အတွင်း | ဘယ်လိုပင်လုပ်ရလုပ်ရ၊ ကျန်သော ကျွန်မ၏ ကိုယ်ပိုင်အချိန်အတွင်းမှာ ခု ကျွန်မ ဖတ်လိုသောစာအုပ်ကို ကြိုက်သလို ဖတ်ချင်သည်။ ကျွန်မ လေ့လာလိုသော ဘာသာရပ်ကို ကမ်းကုန်ယမ်းကုန် လေ့လာချင်သည်။ ကျွန်မ တွေးချင်သော အတွေးအခေါ်ကို မိုးကိုပင် ပေါက်ပေါက်ထိုင် တွေးနေချင်သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပင်ကိုယ်မွေးပါ အကျင့်များဖြစ်၍ မမြမှီ ဆိုဆုံးမသော်လည်း ကျွန်မအကျင့်ကို မဖျောက်ချင်ပေ။ စာရင်းတွေ အင်းတွေနှင့် ဂဏန်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပေါင်းနေရမည့် အချိန်ကို ကျွန်မ စိတ်ထဲက အချိန်ကုန်သည်ဟု ထင် သည်။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတော့ မမြမှီ ပြောသလို.ရသော ယောက်ျား က စာရင်းကိုက် ဂဏန်းကိုက်လူများ ဖြစ်နေလျှင်တော့ ဒုက္ခပါပဲဟူ၍ တော့ စိုးရိမ်မိတတ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မတို့အပျိုတုန်းက နိုင်လွန်ခေတ်မစားသေး၊ ပဒုမ္မာမယ်ညို မှာ ထိပ်တန်းသုံးဖြစ်၏။ မယ်ညိုပဒုမ္မာကို လျော်ပြီး၍ ကော်တင်လျှင် မမြသည် ပလောပီနံမှုန့်ကော်လေးနှင့် အရေကျဲကျဲတင်ကာ လှန်း၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုယ်တိုင် မီးပူတိုက်ချိန်တွင် ရွရွလေးလက်နှင့် သကာ, သကာတိုက်နေ | ပုံကို ကျွန်မ ယခုတိုင် မျက်စိထဲတွင် မြင်ယောင်နေသေးသည်။ ပဒုမ္မာ အင်္ကျီကို သူဝတ်ချိန်တွင် သူ့အသားက ဖြူဖြူနှင့် ပဒုမ္မာပျံ့ပျံ့ပါးပါးလေး မှာ ကြွကြွရွရွလှနေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမမြမှီသည်... ။ ဂဏန်းကိုလည်း နိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီးဖိုတွင်လည်း အချိုးကျသည်။ သူ့ကိုယ်အလှကိုလည်း သေသေ သပ်သပ် ဆင်ယင်တတ်သူတည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့ကြောင့် မမြမှီသည် မိန်းမနှင့်တူသော မိန်းမပီသည့် မိန်းမ တစ်ယောက်ဟု ကျွန်မ ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေမေမဆုံးခင်ကမူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'သမီးကကွယ်...မမြမှီ ခြေဖျားတောင် မမီဘူး၊ မမြမှီကို နည်း နည်းပါးပါးတော့ အတုခိုးသင့်တယ်”ဟု ဆိုတတ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်တွင် ထမင်းချက်များ၊ အိမ်ဖော်များ မထားနိုင်သော နောက် ပိုင်းတွင် ကျွန်မသည် ထမင်းချက်၊ အဝတ်လျှော် အားလုံးတော့ တတ် သမျှ မှတ်သမျှ ကြိုးလုပ်ပါသည်။ သို့သော် စာရင်းကိုက် အင်းကိုက်၊အသေးစိတ်ရမှာကိုတော့ အလွန်ကို ပျင်းရိလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့နှင့် မေမေလည်း ဆုံးသွားသည်။ မမြမှီနှင့် ကျွန်မလည်း အိမ် ထောင်ကျကာ ခွဲခွာသွားကြရသည်။ မမြမှီကို တစ်ခါတစ်ခါမှ သွားရောက် တွေ့ဆုံမိသည်။ သူ့သတင်းကိုသာ အဝေးမှ နားထောင်နေရ၏။ သူဘယ်လို လင်မျိုးနှင့် ရသည်ကိုလည်း ကျွန်မ မစပ်စုမိ၊ သူ့အိမ်ထောင်ဖက်ကို သူ့ ဟာသူ ရွေးကာယူခြင်းဖြစ်၏။ မမြမှီတွင်လည်း တွေးတောစိုးရိမ်စရာ ချို့ယွင်းချက်များ ရှိသူမဟုတ်။ သူသည် အိမ်ထောင်တစ်ခုကို ဦးစီးနိုင်သော အရည်အသွေးရှိသည့် မိန်းမတစ်ယောက်ပါပေတည်း။ သူ့ကို ရရှိသော ယောက်ျားသည်လည်း အလွန်ကံကောင်းပေမည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မသာ ဘုရားတွေ သိကြားတွေနှင့် ဆုတောင်းရင်း အိမ် ထောင်ကျသွားရ၏။ ယခုတိုင်လည်း ဘုရားတွေ သိကြားတွေ ဆုတောင်း နေရတုန်းဖြစ်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျွန်မ တွေးခေါ်လိုသော သဘောတရား အယူအဆများကို ကျွန်မ ယောက်ျားက အတင်းလွှမ်းမိုး \" မည်ကို လည်းကောင်း၊ ကျွန်မ စာအုပ်များကို ဖတ်ရင်း စိတ်ဝင်စားလွန်း ၍ သူ့ကို မေ့သွားသောအခါ ယောက်ျား စိတ်ဆိုးမှာကို လည်းကောင်း ကျွန်မ ကြောက်သောကြောင့်ပင်တည်း။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မကိုရသော ယောက်ျားမှာ ကံခေရှာသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ စာရင်းအင်းမကိုက် အိုးနင်းခွက်နင်း ချက်သော ထမင်းကို စားရကာ အလှအပမရှိသော မိန်းမတစ်ယောက်ကို ရသော ယောက်ျားသည် အဘယ် မှာ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရပါမည်နည်း။ ထို့ကြောင့်ပင် ကျွန်မသည် ယခုတိုင် ဘုရား သိကြား တနေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မ ယောက်ျားသည် တစ်နေ့တွင် ကျွန်မအား ပစ်ခွာ စေဦးတော့ သူ့ခမျာ ဝဋ်ကျွတ်ရှာပေပြီ...' ဟု ကျွန်မ စိတ်ဖြေရမည့် အဖြစ်ပေတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်လောက်က မမြမှီနှင့် တွေ့စဉ်တွင်မူ \" “မင်းကိုမြင်ရတာ အားကျလိုက်တာ...”ဟု ဆို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"ခု စာမေးပွဲလည်း အောင်ပြီ၊ စာအုပ်တွေကလည်း ထွက်လာ လိုက်တော့ မင်းစာအုပ်တွေကိုလည်း လူတွေက ကြိုက်ကြတယ်...ငါ့မှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော့ ကလေးတွေသာ တစ်နှစ်တစ်ယောက် မွေးနေရလို့ စာမေးပွဲလည်း မဖြေနိုင်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူက ကျွန်မဘဝကိုပင် အားကျသယောင် ပြောပါ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'အေးပေါ့လေ...သူငယ်ချင်းရယ် ... ကိုယ့်မှာတော့ မင်းတို့လို တစ်နှစ်တစ်ယောက် ကလေးမမွေးနိုင်တော့လည်း တစ်နှစ်စာအုပ်တစ်အုပ် မွေးထုတ်နေရတာပေါ့...'ဟု သူ့ကို ပြန်ပြောလိုက်ရပါသည်။ ကျွန်မ သူတို့အိမ်သွားရောက် လည်ပတ်တိုင်း ကံ့ကော်သန့်စင်၊ စံပယ်၊ ကြက်ရုန်း၊ ခတ္တာ အစရှိသော ပန်းအမည်ပေးထားသည့် ဘုစုခရု သူ့သမီးလေးများ ကျွန်မအနား ဝိုင်းဝိုင်းလည်ရောက်လာကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကြီးကြီးယူလာပြီ...မေမေရေ...'ဟု မီးဖိုတွင်ရှိသော သူတို့အမေ ကို လှမ်းခေါ်ကြ၏။ ထိုအခါကျတော့လည်း “ငါဟာ ကလေးတစ်ယောက် ကိုတောင် အဖြစ်ရှိအောင် မိန်းမပီပီ မွေးပြနိုင်သူ မဟုတ်ပါလား..'ဟု ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ဝမ်းနည်းတတ်သည်။ သို့နှင့် သူနှင့်တွေ့သည့်အခါ ဝမ်း နည်းလိုက် ဝမ်းသာလိုက်နေလာသည် မှာ မမြမှီတွင် ကလေးဆယ်ယောက် ရပေပြီ။ ကျွန်မလည်း လုံးချင်း စာအုပ်များ ဆယ်အုပ်လောက် ရေးပြီးပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမမြမှီသည် နောက်ဆုံးကလေးမှ တစ်ပါး ကျန်ကိုးယောက်မွေး စဉ်တွင် အလုပ်လုပ်နေတုန်းဖြစ်၏။ ကိုယ်ဝန်ကြီး တလွယ်လွယ်နှင့်ပင် သူအလုပ်လုပ်လိုက် ခွင့်ယူလိုက် မွေးလိုက် လုပ်လာသည်မှာ နောက်ဆုံးဆယ်ယောက်မြောက် ကလေးကျမှပင် အိမ်တွင် ကလေးကြည့်မည့်သူ မရှိ၍ ...အလုပ်ထွက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရန်ကုန်တွင် ကလေးကိုးယောက် အိမ်ထောင်မှာ...အဖေရော အမေရော အလုပ်လုပ်မှ လူစဉ်မှီမည်ကို ကျွန်မ တွေးမိပေသည်။ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမမှီနှင့် မတွေ့သည်မှာ နှစ်နှစ်လောက် ရှိသွားပေပြီ၊ တစ်နေ့ ကမူ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်နှင့် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ တွေ့ရင်းမှ မမြမှီက ကျွန်မကို တွေ့လိုကြောင်း ပြောသည်ဟု ကျွန်မ သိရ၏။ ကျွန်မသည် လည်း ခုတလော အိမ်ပြင်သို့မထွက်သည်မှာ...ကြာပေပြီ၊ တစ်လစာ တစ်လစာ ဈေးဝယ်ချိန်သာ မြို့တွင်းဈေးသို့ ရောက်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်နေ့ကမူ မမြမှီထံသို့ တမင်သက်သက် သွားရောက်တွေ့ဆုံ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနနိုင်လိုက်တာ မိခင်ယုရယ်...ကိုယ်တစ်ယောက် ရှိသေးတယ် လို့များ သတိရသေးရဲ့ လား...သူက တွေ့တွေ့ခြင်း ဆီးကြို အပြစ်တင် လိုက်ပါသည်။ '\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“စိတ်မရှိပါနဲ့ဟာ...သတိရပါတယ်။ ကိုယ့်အကျင့်ကိုက အိမ်လည်း မလည်တတ်ဘူး၊ တစ်ယောက်တည်း နေရတာ ပျော်တယ်၊ ကိုယ့်ရောဂါနဲ့ ကိုယ် စိတ်ညစ်လို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အေး...မင်းစိတ်ညစ်တယ်ဆိုလို့ ကိုယ်က ထပ်ပြောရဦးမယ်။ ။ မင်းအပူနဲ့ မင်းဆိုပေမယ့် ကိုယ့်မှာလည်း ကိုယ့်ဗိုက်လှုပ်တာက အရေး ကြီးနေလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘာ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မသည် သူ့စကားကို နားမလည်ပါပေ။ သူသည် သူ့ဗိုက် ကို လက်ညှိုးထိုးပြပါ၏\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43098223870101,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_1ef63c05-6970-4e41-8a58-ad25909318ad.jpg?v=1745660435"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ကြေးမုံရိပ်သွင်နှင့်-အခြားဝတ္ထုတိုများ","title":"ကြေးမုံရိပ်သွင်နှင့် အခြားဝတ္ထုတိုများ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနိဒါန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝတ္ထုတိုဟူသော ပုံအရေးအသားကို “ကာလပေါ်\"ဟု သမုတ် ကာ မြန်မာများအတွက် အသစ်အဆန်းဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ဝတ္ထုတို သဘောပါဝင်သည့်ပုံပြင်များကို ကျွန်ုပ်တို့ မြန်မာများသည် လူမျိုး အနေနှင့် ပေါ်ပေါက်လာသည့်အခါမှစ၍ပင် ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက် ပြောဟောကြားနာလာခဲ့ကြပေသည်။ ရှေးရှေးတုန်းက အစချီသည့်ပုံပြင်များ ကို အဖေ၊ အမေ၊ အဘိုး၊ အဘွားတို့သည် သားငယ်သမီးငယ် မြေးငယ်များအား ယခုတိုင်အောင် ပြောပြလျက်ရှိကြသည်။ ရွှေယုန်နှင့် ရွှေကျား သက်ကယ်ရိတ်သွားသည်မှအစ မဗေဒါရေခပ်သွားသည် အထိ နှစ်ခြိုက်စရာဇာတ်ကောင်များ၊ စိတ်ဝင်စားစရာအဖြစ်အပျက် များနှင့် ပြည့်နှက်လျက်ရှိသည့် ပုံပြင်ဘဏ္ဍာတိုက်ကြီးမှာ ကျွန်ုပ်တို့လူမျိုး ၏ ကိုယ်ပိုင်ရတနာသိုက်ကြီးတစ်ခုဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြန်မာများ၏ ကိုယ်ပိုင်ပုံပြင်ဘဏ္ဍာတိုက်ဟု ဆိုနိုင်သော် လည်း မြန်မာများကိုယ်တိုင်ကသာ ကြံစည်တီထွင်ခဲ့သည့် ပုံပြင်များ သက်သက်ဖြစ်သည်ဟု မဆိုလိုပါ။ လူ့ယဉ်ကျေးမှုကိစ္စများသည် တစ်နေရာတစ်ဌာနတည်းတွင် ရပ်တည်နေသည်မဟုတ်။ သမိုင်းတွင် ခေတ်မပေါ်မီကပင် ကမ္ဘာ့လူမျိုးအချင်းချင်း ဆက်ဆံမှုရှိသည်နှင့်အမျှ၏ လူ့ယဉ်ကျေးမှုပစ္စည်းများ၊ ကြံစည်အားထုတ်မှုများ၊ ပညာရပ်များသည် လည်း ကူးလူးပြန့်နှံ့ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် လူ့စိတ်နှလုံးသားမှပေါ်ပေါက်ကြံဆဖန်တီးသမျှကို မည်သည့်လူမျိုးကမဆို စတင်ကြံစည်ခဲ့ သည်ဖြစ်စေကာမူ ကိုယ်ပိုင်တံဆိပ် ခက်နှိပ်ထားရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူပေါင်းများစွာ ယုံကြည်ကိုးကွယ်သည့် အယူဝါဒ ဘာသာကြီးများ ပြန့်နှံ့ခဲ့ပုံကိုကြည့်လျှင် ဤစကားမှန်ကြောင်းသိရ ပေမည်။ လူ့ယဉ်ကျေးမှုပစ္စည်းများ၏ သမိုင်းကိုပြန်ပြောကြည့်ပါ လျှင်လည်း ဤနည်းအတိုင်းပင် တွေ့ရမည်။ စက္ကူနှင့်ယမ်းမှုန့်သည် ရှေးခေတ်တရုတ်ပြည်တွင် စတင်ပေါ်ပေါက်ခဲ့၏။ အနောက်နိုင်ငံဒေသ များသို့ တစ်စတစ်စပြန့်သွားပြီးလျှင် စက်မှုလက်မှုတိုးတက်ခဲ့သော အနောက်နိုင်ငံများက ထုတ်လုပ်မှု စွမ်းဆောင်နိုင်ခြင်းကြောင့် ယင်း စက္ကူနှင့်ယမ်းမှုန့်ပင် ခေတ်သစ်တရုတ်ပြည်သို့ အသွင်သစ်ဖြင့်ပြန် ရောက်လာခဲ့သည်။ “ကာလပေါ်စက္ကူချောနှင့်တန်ခိုးအင်အား ကြီးမား လှသည့်ယမ်းမှုန့်မှာ တရုတ်တို့အတွက် အသစ်အဆန်း ဖြစ်လာရသည်။ နက္ခတ်ပညာ၊ သင်္ချာပညာများမှာ အရှေ့တိုင်းမှ အနောက်တိုင်းသို့ပြန် ရောက်ခဲ့သည်။ တိုးတက်ဖန်တီးတီထွင်မှုအမျိုးမျိုးကြောင့် အသွင်သစ် ဖြင့် အရှေ့တိုင်းသို့ပြန်ရောက်သည်။ အရှေ့တိုင်းသားများက အနောက် တိုင်းသားများထံ တပည့်ခံ၍ နက်နဲသည့်ပညာရပ်များအနေနှင့် သင်ကြားယူကြရပြန်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့မြန်မာသုံးနေသည့် ၁ ၂၊ ၃၊ မှ ၁၀ အထိ ဂဏန်းသင်္ကေတအမှတ်များသည် အင်္ဂလိပ်တို့၏ 1, 2, 3 မှ 10 အထိ ဂဏန်းများနှင့်မူလက အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ အိန္ဒိယဒေသမှအရှေ့ဘက်မြန်မာနိုင်ငံသို့ လည်း ဤဂဏန်းအရေးအသားသည်ပြန့်ခဲ့သည်။ အာရပ်လူမျိုးများမှတစ်ဆင့် အနောက်တိုင်း သို့လည်းပြန့်ခဲ့သည်။ အင်္ဂလိပ်တို့ ကလက်ခံသုံးစွဲကြသောအခါ အင်္ဂလိပ်ဂဏန်းဖြစ်သွားသည်။ အနောက်တိုင်းသားများ ကမ္ဘာအနှံ့ စိုးမိုးသော ခေတ်ရောက်လာသောအခါ အရှေ့တိုင်းသားများသည် 1, 2, 3 ဟုရေးရမှ မြင်ရမှအရသာရှိသလို ထင်မိကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိန္ဒိယဒေသနှင့် တရုတ်ဒေသများသည် လူ့ယဉ်ကျေးမှု အဆောင်အယောင်များ၊ ပညာရပ်များကိုသာ မွေးထုတ်ရာဒေသ ကြီးများမဟုတ်၊ ပုံပြင်များကိုလည်း ဖန်တီးတီထွင်ခဲ့သည့်ဌာနကြီး များဖြစ်ခဲ့သည်။ အိန္ဒိယပုံပြင်များသည် အရှေ့ဘက်သို့လည်းကောင်း၊ အနောက်ဖက်သို့ လည်းကောင်း ပြန့်စက်သွားသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ရှင်မွေ့နွန်း၊ မင်းနန္ဒာလိုပုံမျိုး ရှေးဟိန္ဒူပုံပြင်ရှိသည်။ အနောက်သို့ ပြန့်သွားကာ ဂရိလူမျိုးတို့၏စာပေတွင် ဟီးရိုးမင်းသမီးနှင့်လီယန်ဒါ မင်းသားပုံပြင်ဟု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များသည်လည်း အိန္ဒိယဒေသမှ အရှေ့အနောက်ပြန်ခဲ့သည်။ မြန်မာတို့၏ ရှေးပုံပြင်များတွင်ပါဝင်နေသည်။ တစ်ပတ်ကျော့ကာ အင်္ဂလိပ်စာနှင့်ရေးသားပုံနှိပ် ၍မြန်မာတို့ထံ ပြန်ရောက်ရာ အီစွပ်၏ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များဟု ဖတ်ရပြန် သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝတ္ထုတိုဟူသည်ကို မြန်မာတို့အတွက် အသစ်အဆန်းကာလ - ပေါ်အနေဖြင့် ဖတ်ကြရ၊ ရေးကြရသော်လည်း မြန်မာတို့၏ သွေးတွင် ရှေးကတည်းကပင် ဝတ္ထုတိုပိုးကလေးများ ဝင်ရောက်စွဲကပ်လျက်ရှိခဲ့ပါသည်။ ဝတ္ထုတိုဟုအမည်မှည့်ခေါ်ခြင်း၊ အသိအမှတ်ပြုခြင်းမခံရသော်လည်း ဝတ္ထုတိုသဘောပါဝင်သည့် စာပေများကို မြန်မာတို့သည် ဗုဒ္ဓဘာသာရောက်လာသည့်အချိန်၊ စာပေအက္ခရာတင်သည့်အချိန်မှစ၍ ဖတ်လား မှတ်လာ၊ နှစ်ခြိုက်လာခဲ့ကြသည်။ ငါးရာ့ငါးဆယ်နိပါတ် များကို ဘာသာရေးအမြင်ဖြင့် မကြည့်ပဲ၊ စာပေအမြင်ဖြင့်ကြည့်ပါက ဝတ္ထုတိုများဟု ခေါ်နိုင်ပေသည်။ ငါးရာ့ငါးဆယ် ဇာတ်နိပါတ်များကို ဝတ္ထုတိုဟုသမုတ်ခြင်းဖြင့် နှိမ့်ချစော်ကားလိုက်သည်ဟု မယူဆစေလိုပါ။ ဝတ္ထုတိုဟုခေါ်ဆိုလိုက်ခြင်းဖြင့် ငါးရာ့ငါးဆယ်နိပါတ်များ ဘုရားဟော မဟုတ် စိတ်ကူးသက်သက်ပုံပြင်များဟု အဓိပ္ပာယ်မရောက်စေလိုပါ။ တရားစာပင်ဖြစ်သော်လည်း အသွင်သဏ္ဌာန်နှင့်သဘောကို ကြည့်ပါက ဝတ္ထုတိုပုံသဏ္ဌာန်ကို တွေ့ရပေမည်။ မြန်မာတို့၏စိတ်ထဲတွင် ဝတ္ထုဆို လျှင်တိုသည်ဖြစ်စေ၊ ရှည်သည်ဖြစ်စေ ရောက်တတ်ရာရာ ချစ်ခန်း ကြိုက်ခန်းများကို ဖွဲ့နွဲ့ရေးထားသည့်စာဟု အစွဲအလန်းရှိတတ်သည်။ ကာမဂုဏ်လှုံ့ဆော်သည့် လောကီစာပေများကိုသာ ဝတ္ထုဟုခေါ်ရမလို ယူဆတတ်ကြသည်။ တရားစာကိုဝတ္ထုဟု မသမုတ်ရဟု တားမြစ်လို ကြသည်။ ဤအယူအဆ မမှန်ကန်ကြောင်း စလေဦးပုည၏ဝတ္ထု များကသက်သေပြလျက်ရှိသည်။ ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဝတ္ထု၊ ကာကဝိလ္လိယ ဝတ္ထုအစရှိသည့် ဦးပုညဝတ္ထုများမှာ ရည်ရွယ်ချက်အားဖြင့် ဘာသာရေး သင်ခန်းစာပေးလိုသည့် တရားစာများဖြစ်သော်လည်း သဘောအား ဖြင့်ဝတ္ထုတိုများဖြစ်သည်။ မြန်မာတို့၏ စာပေသမိုင်းတွင် ဤငါးရာငါးဆယ်ဇာတ်တော်များနှင့် ဦးပုည၏ဝတ္ထုများမှအပ ဝတ္ထုတို ခေါ်နိုင်သည့် စာပေများရှားပါးခဲ့သည်။ ငါးရာ့ငါးဆယ်ဖတ်နိပါတ်များ သည် ပုဂံခေတ်၊ အင်းဝခေတ်မှစတင်၍ ပေပုရပိုက်များနှင့် ပေါ်ပေါက် \" လာခဲ့ပါသည်။ ပါဠိမြန်မာရောနှောရေးသားခဲ့သည်။ ဦးပုညသည် ကုန်းဘောင်ခေတ်နောက်ပိုင်းတွင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။ ဤခေတ်များ ကြားထဲတွင် ဝတ္ထုတိုဟူ၍ မယ်မယ်ရရပြရာမှာ ကျွန်တော်သိ သလောက်ဆိုလျှင် တောင်ငူခေတ်တွင်ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည့် ဇင်းမယ် ပဏ္ဏာသတွင်သာတွေ့ရှိနိုင်သည်။ ဇင်းမယ်ယက္ကာသမှာ မြန်မာနိုင်ငံသို့ ဇင်းမယ်ဘက်မှရောက်ခဲ့သော်လည်း မူရင်းမှာတိဘက်မှသက္ကဋဘာသာ ဖြင့်ရေးထားသည့် ဒွိယာဒနကျမ်းစာဖြစ်သည်။ ဤဝတ္ထုတို ပေါင်းချုပ်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည့် ဇင်းမယ်ပဏ္ဏာသသည် တစ်နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံသို့၊ • ဘာသာစကားတစ်ခုမှတစ်ခုသို့ စာပေကူးလူး ပြန့်သွားတတ်ခြင်း၏ သာဓကတစ်ရပ်ဖြစ်ပေသည်။ ကျွန်တော်ယခုဖော်ပြသည့် စာပေများ အပြင် အင်္ဂလိပ်ခေတ်အထိ မြန်မာစာပေသမိုင်းတွင် ဝတ္ထုတိုဟုခေါ် ဆိုနိုင်သည့် အရေးအသားများ ရှိချင်မှရှိပေမည်။ ဥပမာ-ကြမ္မာဒိုက် မင်းကြီးဝတ္ထုသည် ဝတ္ထုတိုပေါင်းချုပ်ဟုခေါ်မည်ဆိုက ခေါ်နိုင်ပါသည်။ မြန်မာစာပေအသွင်နှင့် နှံ့စပ်သူမဟုတ်သဖြင့် ကျွန်တော့်အနေနှင့် ဤမျှသာသိပါသည်။ ခုံတော်မောင်ကျဘမ်း ဖြတ်ထုံးစသည့် ဖြတ်ထုံး များကိုလည်းဝတ္ထုတိုဟု ခေါ်ဆိုလိုက ခေါ်ဆိုနိုင်ပါသည်။ သို့ရာတွင် ခြုံ၍ကြည့်ပါက မြန်မာစာပေကို ပျို့၊ ကဗျာ၊ လင်္ကာ၊ ပြဇာတ်၊ရာဇဝင်သမိုင်းနှင့် တရားစာများအသွင်ဖြင့်သာ အများအားဖြင့် တွေ့ရှိ ရပေသည်။ ကုန်းဘောင်ခေတ်အဆုံး အလိပ်အစပိုင်းတွင် ခြောက်ပြား တန်ပြဇာတ်များ အလွန်ခေတ်စားခဲ့ရာ တစ်နည်းအားဖြင့် ဝတ္ထုတို၏ ရှေ့ပြေးများဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်္ဂလိပ်ခေတ်တွင် အင်္ဂလိပ်စာဖတ်သူများသည် အင်္ဂလိပ် ဝတ္ထုတိုများကို ဖတ်ကြသည်။ တိုက်ရိုက်ဘာသာပြန်ခြင်း၊ ဆီလျော်အောင် ဘာသာပြန်ခြင်းများ ပြုလုပ်လာကြသည်။ အင်္ဂလိပ်ဘာသာ ပြန်ဝတ္ထုတိုများထဲတွင် ဒဂုန်ဦးဘတင်၏ ဖခင်ပြန်ဆိုသော ပသီပုံပြင် များမှာ အဦးဆုံးဖြစ်သည်ဟုယူဆရပေမည်။ ၁၉၁၀-ပြည့်နှစ်က ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေသော စာအုပ်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ၁၉၂၀-ပြည့်နှစ်လောက်မှစ၍ သူရိယမဂ္ဂဇင်း၊ ဒဂုန်မဂ္ဂဇင်းနှင့်တိုင်းကျိုးသတင်းစာ စသည့် စာ-နယ်ဇင်းများထွက်ပေါ်လာရာ ဝတ္ထုတိုရေးလိုသူများ အတွက်အခွင့်ကောင်းရရှိလာလေသည်။ ပီမိုးနင်း၊ ရွှေဥဒေါင်း၊ ညာဏ၊ ဇေယျ သစ္စာ၊ ဒဂုန်ရွှေမျှားဟူသော ကလောင်အမည်များမှာ ထိုခေတ် ကထင်ရှားလာသည့် ဝတ္ထုတိုရေးဆရာများဖြစ်သည်။ မြန်မာဝတ္ထုတို အရေးအသားတွင် ရှေ့ဆောင်ကျေးဇူးရှင်ကြီးများဟု ဆိုနိုင်သည်။ ယင်းတို့နောက် မဟာဆွေ၊ ဇဝန၊ သုခ၊ သခါ၊ ဒဂုန်ခင်ခင်လေး စသည့် စာရေးဆရာကြီးများလည်းပေါ်ထွက်လာကာ ဝတ္ထုတိုကို မြန်မာ တို့နှစ်ခြိုက်စွဲလန်းသည်ထက် စွဲလန်းအောင်ဖန်တီးခဲ့ကြသည်။ ပီမိုးနင်းမှ အစ ယင်းစာရေးဆရာကြီးများရေးဖွဲ့သည့် ဝတ္ထုတိုများတွင် ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကူးဖြင့် တီထွင်ခဲ့သည်များလည်းပါရှိသည်။ အင်္ဂလိပ်ဝတ္ထုတိုများ ကိုမြန်မာအကြိုက်နှင့်ဆီလျော်အောင် ပြောင်းလဲပြုပြင်ရေးသားထား သည်လည်းပါရှိသည်။ ဤနေရာ၌ အင်္ဂလိပ်ဝတ္ထုတိုများကို ဆီလျော်အောင်ဘာသာပြန်ခဲ့သည်ဟုဆိုက မှားရာရောက်ပေလိမ့်မည်။ ဘာသာ ပြန်ခြင်းဟူသည် မူရင်းစကားကို လုံးစေ့ပတ်စေ့ဖြစ်စေ၊ ချွင်းချန်ကျဉ်းချုံ့၍ဖြစ်စေ၊ အခြားဘာသာစကားသို့ ပြန်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဆိုခဲ့သည့် ဝတ္ထုရေးဆရာများသည် ဤသို့ဘာသာပြန်ခြင်း သို့မဟုတ် အင်္ဂလိပ် ဝတ္ထုတို၏ဇာတ်ကြောင်းဇာတ်ကွက်ကိုသာယူ၍ မြန်မာအမည်၊ မြန်မာ ဇာတ်ကောင်၊ မြန်မာ့ပတ်ဝန်းကျင်း မြန်မာ့အမူအရာ အပြောအဆို များနှင့်တစ်ဖြစ်လဲ ဖန်တီးရေးသားထားခြင်းဖြစ်သည်။ အင်္ဂလိပ်ဝတ္ထုတို . များကိုမှီး၍ ရေးခဲ့သည်ဟုဆိုက ပိုမိုမှန်ကန်တိကျပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၉၃၀-ပြည့်နှစ်လောက်ကစ၍ စစ်ဖြစ်သည်အထိ ခေတ်စမ်း စာပေများပေါ်ပေါက်ခဲ့ရာ သိပ္ပံမောင်ဝ၊ တက္ကသိုလ်မောင်သန့်စင်၊ ဇော်ဂျီ၊ မင်းသုဝဏ်၊ သိန်းနေနွယ်(ဦးသိန်းဖေမြင့်)၊ သိပ္ပံစိုးလှတို့မှာ ကျော်ကြားလာပြီးလျှင် မြန်မာဝတ္ထုတို အရေးအသားတွင် တစ်မူတိုး လာစေသည်။ အခန်းသစ်တစ်ရပ် ဖွင့်လိုက်သည်ဟူ၍လည်း ဆိုနိုင်ပေ မည်။ အင်္ဂလိပ်ဝတ္ထုများကို မမှီပဲ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကူးဖြင့် ရေးသားခြင်း \" ပိုမိုများပြားလာသည့်အပြင် ဝတ္ထုတိုရေးရာ၌ စာရှုသူအား ဖြေဖျော်မှု၊ စိတ်အာရုံရှင်လန်းစေခြင်းကို အဓိကမထားပဲ စာပေသဘောသက်ဝင် ခြင်း၊ အစအလယ်အဆုံး အချိုးအစားကို တိကျသပ်ရပ်ခြင်းတို့ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43098225213589,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_43381989-5e2e-4f84-bee4-14db03e2c341.jpg?v=1745660439"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ကုသိုလ်ကြမ္မာ-မမီပါခဲ့","title":"ကုသိုလ်ကြမ္မာ မမီပါခဲ့","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           \u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုးသောက်ဦး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ချစ်လှစွာသော မကျည်းတန်...”တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟေး...ရစ်ချတ်...ရစ်ချတ်၊ လာပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအလန့်တကြား ခေါ်လိုက်သော မိုနာ၏ အသံကြောင့် ရစ်ချတ်သည် ။ သူ့အဖေ၏ အိပ်ခန်းသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟင်...ဘာလဲ မိုနာ” . .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဒီမှာဖတ်ကြည့်စမ်း၊ ဒါရစ်ချတ်တို့ ဒယ်ဒီ လက်ရေးမို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုနာသည် စားပွဲပေါ်မှ စာရွက်ပြာကလေးပေါ်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရစ်ချတ်သည် စာရွက်ကိုဖတ်ကြည့်ရင်း “မထိနဲ့ မိုနာ၊ သူ့စာရွက်ကိုမထိနဲ့၊ ဖေဖေက ခြေရာ လက်ရာပျက်နေရင် ကိုယ့်ကို ဆိုဦးမယ်၊ မိုနာ ဘာဖြစ်လို့ ဖေဖေ အိပ်ခန်းထဲ ဝင်သွားရတာလဲ”ဟု မေးလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဪ...ယောက္ခမလောင်းကြီးကို မျက်နှာလုပ်မလို့ ကော်ဖီသောက် ရအောင်လို့ လာခေါ်တာ တွေ့လည်းမတွေ့ဘူး။ မျက်စိက စားပွဲပေါ် ရောက်သွားတာနဲ့ စာရွက်ကို ကြည့်လိုက်မိတာပါ။ မိုနာ ဘာကိုမှ မကိုင်သေးပါဘူး။ စားပွဲပေါ်မှာ ဒီစာကို ဖတ်မိလို့ ရစ်ချတ်ခေါ်ပြတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဖေဖေ မနက်အစောကြီးက လမ်းလျှောက်ထသွားပြီ၊ လာ ကော်ဖီ သောက်လေး ရစ်ချတ် ပေါင်မုန့်ကို ထောပတ်သုတ်ထားတယ်။ သူများက ကော်ဖီ စားပွဲက စောင့်နေတာ သူကဖြင့် ဖေဖေ့အိပ်ခန်းထဲရောက်နေတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မိုနာသည် ရစ်ချတ်ဆွဲခေါ်ရာသို့ လိုက်လာပြီး ပခုံးကလေးတွန့်ကာခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်၏။ ခေါင်းထဲမှာ မရှင်းသောဟန်နှင့် လက်ဆယ်ချောင်း လုံးဆံပင်ထဲသို့သွင်း၍ ဖရိုဖရဲကျနေသော ဆံပင်များကို သပ်လိုက်၏။ ရစ်ချတ် ထားတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ပါးစပ်ဟ” ရစ်ချတ်သည် လှပစွာဖွင့်ဟလိုက်သော မိုနာ၏ နှုတ်ခမ်းနနီနီပေါ်သို့ ပေါင်မုန့်ကို ထည့်ပေးလိုက်၏။ အနားမှကော်ဖီမှု့ပေးနေသော ဘကြီးပြောကို သူတို့သည် လုံးဝ သတိမထားမိ။ ဘကြီး‌ပြော့သည် မကြည့်ရဲသလို ခေါင်းငုံ့၍ ဝက်အူချောင်းကြော်ထားသော ပန်းကန်ကို ထပ်မံချပေးကာ မီးဖိုဘက်သို့ ဝင်သွား သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ' မိုနာသည် ပေါင်မုန့်ကိုဝါးရင်မှ ခပ်ဟစ်ဟစ်ရယ်သွမ်းသွေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ယူတို့ဒယ်ဒီ ရည်းစားနာမည်ကလည်း မကျည်းတန်တဲ့၊ အမလေးဟု ပြီးတော့လည်း ယူတို့ဖားသားကြီးက အသက် ၅၀ ပြည့်တော့မယ်ထင်တယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာဖြစ်လို့လဲ မိုနာ၊ ၄၀ ကျော်လေး ရှိပါသေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အမယ် ကိုယ်တို့ဒက်ဒီတောင် ၅၂ နှစ်ရှိပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “၅၀ ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ၄ဝ ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒါဘာဖြစ်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မိုနာရယ်ချင်လို့ပါ၊ အသက် ၅ဝ နီးနေတဲ့ အဘိုးကြီးက ရည်းစားစာ ၊ ရေးနေလို့” . *မိုနာနော်...တခြားဟာတွေတော့ ရစ်ချတ် အားလုံးအလိုလိုက်မယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဖေဖေ့ကိုတော့ ရစ်ချတ်ခေါ်သလို ဖေဖေလို့ ခေါ်ချင်ခေါ်၊ အန်ကယ်လို့ ခေါ်ချင် လည်းခေါ်၊ ဟင်း ...အဘိုးကြီးလို့တော့ မခေါ်ရဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုနာက တခစ်ခစ်ရယ်ပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မခေါ်ပါဘူးမခေါ်ပါဘူး၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုနာ ပြောချင်တာက အဘိုးကြီးပဲဖြစ်တော့ မယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရည်းစားစာ ခုမှ စပြီးရေးတုန်းဆိုတော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမယ်လေး...ဘယ်တော့မှများ ညားတဲ့အခန်း ရောက်မလဲလို့ မိုနာသိချင်လို့ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရစ်ချတ်သည် ပေါင်းမုန့်နှစ်ချပ်ကြားတွင် ဝက်အူချောင်း ပါးပါးလှီးထား | သည်များကို စီရီထည့်၍ မိုနာရှေ့ရှိ ပန်းကန်ပြားထဲတွင် ထည့်လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ပြီးတော့သူသည် သူ့ အတွက် ဝက်အူ ချောင်းနှင့် ပေါင်မုန့်ကိုစားရင်း ခပ်ငိုင်ငိုင်လေး ဆုံ.စားနေ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မယ်၊ ရည်းပါဘူး မပြန်သည်။“နာမည်ကလည်း မကျည်းတန်တဲ့၊ ယူတို့ဒက်ဒီနဲ့ အသက်က မတိမ်း မယိမ်းရှိနေမယ့်အရွယ်ပေါ့နော်၊ ၄ဝ ကျော်ပြီးတဲ့နောက်မှ မိန်းမတစ်ယောက်ဟာ လှပါဦးမလား၊ မိုနာ စဉ်းစားတာပါလေ၊ အတော်လှတယ်ဆိုတဲ့ မိန်းမတောင် ၄၀ ကျော်လာရင် အလှဟာ မှေးမှိန်သွားရော၊ ခု စာထဲအလိုဆိုရင် နာမည်က မကျည်းတန်၊ အရွယ်က ၄၀ ကျော်၊ ဟင်...လှပါဦး မလား၊ ဒီအမျိုးသမီးကို ယူတို့ဒက်ဒီက ခုမှစာစပေးရမယ်ဆိုတော့...အို...မိုနာ တို့အဖို့တော့ အဓိပ္ပာယ် မရှိပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အလှမရှိရင် အချစ်မရှိပါဘူးကွယ်၊ ဟဲ...ဟဲ ရစ်ချတ်ရယ်၊ မိုနာကို လည်း လှလို့ ယူချစ်တာမို့လား၊ မိုရာ နှုတ်ခမ်းလေးက မိုနာလီဇာနဲ့တူတယ်ဆို၊ မိုနာ့ ဒက်ဒီကလည်းလေ ကိုယ်တို့မာမီကို မိုနာလီဇာနဲ့ တူတယ်ဆိုပြီး ယူတာတဲ့၊ မိုနာမွေးလာတော့ မာမီနဲ့ အဲဒီနှုတ်ခမ်းလေးတစ်ခုပဲ တူတယ်။           \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါပေမဲ့ ဒက်ဒီက ပန်းချီကားထဲက နှုတ်ခမ်းလေးနဲ့တူလို့ မိုနာလို့ မှည့်တာ၊ မော်လီတို့မွေးနေ့တုန်းက\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော်မီတို့၊ ဂျွန်တို့နဲ့ မော်လီတို့အိမ်မှာ ကပွဲလုပ်တော့ တော်မီကတောင် ပြောသေး တယ်။ မိုနာရယ် မင်းနှုတ်ခမ်းဟာ တကယ့် မိုနာလီဇာပါပဲတဲ့၊ ဟဲ...ဟဲ အဲဒီနေ့က ယူ နဲ့တော်မီနဲ့တောင် ထပြီး ထိုးကြမယ် ဖြစ်သေးတယ်လေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အို...အဲဒီညအကြောင်း ပြန်မပြောပါနဲ့၊ ကဲ..ထ၊ ဖေဖေက ကမ်းခြေက စောင့်ချင်စောင့်နေမှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အိုး..ဟိုးဟိုး...နေပါဦး၊ သွားတိုက်ရဦးမယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုနာသည် ရေချိုးခန်းရှိရာသို့သွားပြီး သွားတိုက်နေသည်။ “ဒေါ်သိန်းရှိလား ၊ ဘကြီးပြော့ရှိလား၊ စားပွဲသိမ်းတော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ရစ်ချတ်သည် မီးဖိုဘက်သို့ အော်ပြောလိုက်၏။ မိုနာရေချိုးခန်းမှ ထွက် လာသောအခါ နှစ်ယောက်လက်တွဲ၍ ကမ်းစပ်ရှိရာသို့ ဆင်းသွားသည်။ ဒေါ်သိန်း သည် ထမင်းစားခန်းထဲသို့ ဝင်လာ၍ ဗန်းတစ်ချပ်နှင့် စားသောက်ပြီး ပန်းကန်များ, \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eကို သိမ်းနေသည်။ ။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မသိန်းသူတို့သွားပြီလား” ဘကြီးပြောသည် ဝင်လာရင်း မေးလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သွားပြီလေ ကျုပ်တော့ စိတ်မောလိုက်တာ ကိုရင်ရယ်၊ ပေါင်မုန့်တွေ ။ ဝက်အူချောင်းတွေ စားပြီးမှ အဲဒီကလေးမ သွားတိုက်တယ်။ ခေါင်းကလည်း စုတ်ဖွားနဲ့ ပင်လယ်ကမ်းစပ်မှာ လမ်းလျှောက်ရင်း မမကြီးတို့ မမလေးတို့နဲ့ တွေ့ရင် ဒုက္ခပဲ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မမလေးက အတင်းပြောတတ်ရတဲ့အထဲ အဲဒီကလေးမ ပုံပန်း ကလည်း တစ်မျိုးကြီးပါတော် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရှင်က စောင့်ခိုင်းလို့ ဒီအနားက စောင့်နေရင်း သူတို့စကားပြောတာ နားထောင်နေမိတယ်။ ဟာ...ကလီဇာရော တော်ပီရော စုံလို့ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘကြီးပြော့သည် ရယ်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မင်း တော်ကြာ နားယဉ်လာမှာပါ၊ သူတို့ပြောတာ မြန်မာစကားပါကွဲ၊ နာမည်တွေက အင်္ဂလိပ်နာမည်တွေမို့လို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘကြီးပြောသည် နောက်ဖေးခန်းကို ပန်းကန်များ ကူသယ်သွား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟိုဘက်အိမ်ကိုသာ တစ်ခါတည်းသယ်သွားတော့ မနက်စာ ဆရာကြီး ရော တွတ်နီတို့ လင်မယားရော မမကြီးတို့ အိမ်ဘက်သွားစားမှာ၊ မမကြီးက သူ့သားစားဖို့ဆိုရင် ကိုယ်တိုင်ဟင်းအိုးပြင်ရမှ ကြိုက်တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာရခဲ့လဲ” -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီနားကဈေးပဲ သွားခဲ့တယ်။ နက်ဖြန်မှ ဆရာကြီးက ကားစီစဉ်ပေးမယ် တဲ့၊ အဲဒီတော့ သံတွဲဈေးကို သွားမယ်၊ ခု ပုစွန်ကျားဆယ့်ငါးကျပ်သား ရခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒါ ဆီပြန်ချက်၊ ရန်ကုန်ကပါလာတဲ့ ငါးခြောက်ရိုးနဲ့ ခရမ်းသီး၊ ရုံးပတီသီး - ရယ် ရောပြီး ကုလားဟင်းချက်မယ်၊ ထင်းရှူးပုံးထဲက ငါးပိကြော်ပုလင်းလည်း ထုတ်ထား...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတိုလီမိုလီ လက်တိုလက်တောင်း ခိုင်းစရာရှိရင် မောင်မျိုးသန့် ခေါ်ခိုင်း\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘယ်က မောင်မျိုးသန့်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟို ...ယူဘီအေတည်းခိုဆောင်က ထမင်းဆိုင်ရှင်ရဲ့ သားလေး၊ ဟော... ပြောရင်းဆိုရင်း လာနေပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရစ်ချတ်တို့ထက် အနည်းငယ်အသက်ငယ်သော သူငယ်လေးတစ်ယောက် သူတို့အနား ရောက်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘကြီး ဘာလိုသေးလဲ၊ မနက်က ဘကြီးမှာသွားလို့ ထင်း ၁၀၀ ဟိုဘက် မီးဖိုချောင်မှာ ပုံထားလိုက်ပြီ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အေး...ထင်းရရင် တော်ပါပြီ၊ တခြားဟာ မလိုပါဘူး မောင်မျိုးသန့်၊ ဟောဒီ မင်းကြီးတော် လိုချင်တာလေးရှိရင်သာ ကူလိုက်ပါကွယ်၊ သူနေတာက ပင်လယ်နဲ့ဝေးဝေး၊ ပေါက်မြို့ သူဇာတိကွဲ ၊ ပင်လယ်ကမ်းခြေတို့ ဘာတို့ မရောက်ဖူးသေးဘူး။ သူနဲ့ဘကြီးနဲ့က ခုမှ လက်ထပ်ပြီးစရှိသေးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါ်သိန်းသည် မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \"ကိုရင်ကလည်း ရှက်စရာတွေ ဘာတွေပြောနေလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'အို...ရှက်စရာလား၊ ညားစမို့လို့ ညားစရှိသေးတယ်ပြေ တာ'\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘကြီး ‌ပြော့က ထပ်၍ ရှင်းလိုက်၏။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရှက်စရာမဟုတ်ပါဘူး ကြီးဒေါ်ရဲ့၊ ဒီကမ်းခြေမှာလေ အဲဒီလိုပဲ ညားခါစ လင်မယားစုံတွဲတွေလည်း ဟန်းနီးမွန်းထွက်ဖို့ လာကြတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်မျိုးသန့်က ရယ်ရင်းပြော၏။ “ဘာနီးမွန်း...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါ်သိန်းသည် တကယ်ပင် နားမလည်သော ထိုစကားလုံးအဓိပ္ပာယ်ကို မောင်မျိုးသန့်အား မေးလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ညားခါစ လင်မယားစုံတွဲတွေ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေရအောင်လို့ ဒီပင်လယ်ကမ်းခြေကို လာတာကို ဟန်းနီးမွန်းထွက်တယ်လို့ အင်္ဂလိပ်လိုပြောတာ ကြီးတော်ရဲ့ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သိပ်ဆန်းတာပဲနော် ...စကားလုံးတွေက” ဘကြီးပြော့နှင့် မောင်မျိုးသန့်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ရယ်လိုက်ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်တော်က ရယ်ချင်တာက ဘကြီးနဲ့ဒေါ်ကြီးလည်း ညားခါစ ဟန်းနီး ခွန်း ထွက်လာတာပေါ့ ......ဟဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          'အို...ပေါက်ပေါက်ရှာရှာ ဒီ သူငယ်လေးကလည်း၊ ရေနစ်လို့မွန်းမှာ ဒေါ်သိန်း သိပ်ကြောက်တာပဲ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါ်သိန်း ရေမကူးတတ်ဘူး” ဒေါ်သိန်းသည် မွန်းဆိုသော စကားကို သူ့အယူအဆနှင့်သူ ပြောလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘကြီးပြောက ရေကူးသင်ပေးလိုက်ပေါ့၊ တချို့တော့လည်း အပန်း ဖြေရအောင် လာတာပါ၊ သူ့တို့ ဘာတွေပင်ပန်းကြလဲ မသိဘူးနော် သူတို့ အပန်းဖြေတာကလည်း ကျွန်တော်ပန်းကန်သိပ်ဆေးရတာပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ ရန်ကုန်ပြန်ချင်တယ်။ အဖေ့ကို သနားလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟေ...မင်း ဒီသံတွဲက မဟုတ်ဘူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘကြီးပြောက အံ့သြဟန်နှင့် မေးလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မဟုတ်ဘူးခင်ဗျ၊ ရန်ကုန်က၊ ရှစ်တန်းမှာ နှစ်နှစ်ရှိပြီကျတာ၊ ဒီနှစ်တော့အဖေက နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် အဖေ့ထမင်းဆိုင်လာကူပါဆိုလို့ လာကူတာ အဖေကလည်း ရန်ကုန်ကပဲ၊ ဒီမှာ ထမင်းဆိုင်လာဖွင့်နေတာ ကြာပြီ။ ကျွန်တော် အမေဆုံးကတည်းကပဲ၊ ဒီက သံတွဲသူတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျနေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          အဖေကတော့ ပျော်နေပြီပေါ့။ ကျွန်တော့်ကို အဖေနှမနဲ့ ရန်ကုန်မှာထားခဲ့တယ်။ ရန်တော်လည်း ကြိုးစားတာပဲ ရှစ်တန်းကို မအောင်နိုင်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်မျိုးသန့်သည် သူ့အကြောင်းကို နားထောင်သူရှိသောအခါ သူ စိမ်ပြေနပြေ ပြောချင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          \"တော်သေးတာပေါ့ကွ၊ မင်းက ရှစ်တန်းနှစ်ခါကျ၊ တို့ရဲ့ တွတ်နီက ရှစ်တန်း သုံးခါကျလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘကြီးပြော့ သည် ခုံခင်းကိုခါရင်း ပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “တွတ်နီ...တွတ်နီဆိုတာ ဘယ်သူလဲဘကြီး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟို...မိုနာ့ယောက်ျား၊ အဲ...အဲ တွတ်နီက ငယ်နာမည်၊ သူ့နာမည်က ရစ်ချတ်လေကွယ်၊ ဆရာဝန်ကြီးသား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          'ဪ...ဪ' \u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်မျိုးသန့်သည် ခေတ္တငိုင်သွား၏။ \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “သူတို့ ...သူတို့ မိန်းမယူလို့ရတယ်နော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ရတာပေါ့ကွာ၊ ပြီးတော့ အဖေ့လုပ်စာထိုင်စားမှာပေါ့ ၊ မိုနာကလည်း အတွင်းဝန်သမီး၊ အဲဒီမိန်းကလေးကလည်း ၁ဝတန်းကို '\u003cspan data-mce-fragment=\"1\"\u003eမအောင်နိုင်ဘူး”\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟင်...ဒါနဲ့ အဖေက ကျွန်တော့်ကိုပြောတော့ ငါ့သား ၁၀တန်းကိုတော့ အောင်အောင်သင်တဲ့၊ အလုပ်တစ်ခုခုလုပ်တဲ့၊ အလုပ်ရမှ ရည်စားလည်းထား၊ မိန်းမလည်း ယူရမတဲ့ ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အေးပေါ့ကွယ်။ ဒါမှ ဂုဏ်ရှိတာပေါ့၊ ကိုယ့်လုပ်စာနဲ့ကိုယ် ကိုယ့်မိန်းမ ကျွေးနိုင်တယ်ဆိုတာ ယောက်ျားတိုင်း ဂုဏ်ယူရတယ်။ တို့ဆရာဝန်ကြီးသားက အဖြစ်ဆန်းရယ်၊ ရှစ်တန်းမအောင်နိုင်တာနဲ့ သူ့ဘွားအေက ဆူတော့ ရှက်တယ် ဆိုပြီး အိမ်ကထွက်ပြေးတယ်။ မိုနာနဲ့ ဘယ်အချိန်က ကြိုက်လိုက်မှန်း မသိပါ ဘူးကွယ်။ ပျောက်သွားလို့ လိုက်စုံစမ်းတော့မှ အဲဒီမိုနာနဲ့ကြိုက်ပြီး ထွက်ပြေးကြ တာသိရတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒီမိန်းကလေးကလည်းတော်၊ ခုမြင် ခုကြိုက်ပဲလား” ဒေါ်သိန်းက ဝင်မေးလိုက်၏။“မသိန်းရဲ့ ၊ မင်း ဒါကြောင့် အပျိုကြီးဖြစ်နေတာ၊ သုံးနှစ်သုံးမိုး ဆိုတဲ့ မင်းတို့ခေတ်ကုန်ခဲ့ပြီ၊ ခုတော့ ငါယူလို့ မင်းယောက်ျားရတာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်မျိုးသန့်သည် ရယ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်တော်... အလုပ်အားတိုင်း ခဏခဏ လာကူပါ့မယ်။ လိုချင်တာရှိ ခေါ်ပါ၊ ခု သွားဦးမယ်၊ ခုလို မနက်စောစောရယ်။ ထမင်းစားချိန် နှစ်ချိန်ရယ် အလုပ်ရှုပ်တယ်။ နေ့လယ်တော့ အားပါတယ်။ ရေသွားတင်ဦးမယ်။ ဧည့်သည် တွေက ပင်လယ်ရေချိုးပြီး ရေချိုးပြန်ချိုးရတော့ ရေတိုင်ကီမှာ ရေလုံလောက် အောင် တင်ထားရတယ်၊ သွားမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မောင်မျိုးသန့်သည် သူတို့အပါးမှ ထွက်ခွာသွား၏။ - “သူငယ်ကလေးက သွက်သွက်လက်လက် ချစ်စရာလေး၊ ကျပ်တို့ ခုလို သားလေးတစ်ယောက်ရရင် ကောင်းမှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ခုမှ မင်းက ကောင်းမှာလုပ်နေ၊ သူကဖြင့် အဘွားကြီးဖြစ်ခါနီးမှ လင် ယူပြီးတော့...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကိုရင်ကလည်း နားရှက်စရာတွေ ပြောမနေစမ်းပါနဲ့၊ ခုနလည်း မိုရာ ပြောနေသံကြားတယ်၊ ရှင့်ဆရာကြီးကလေ အကျည်းတန်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ကို ရည်းစားစာ ပေးမလို့တဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟေ...\" ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘကြီးပြော့သည် ရုတ်တရက် အဓိပ္ပာယ် နားမလည်လိုက်ပေ။ ဆက်မေး ဖို့ကလည်း ဒေါ်သိန်းက တောင်းငယ်တစ်ခုထဲတွင် ဆေးရန် ပန်းကန်များကို ထည့်၍ တစ်ဖက်အိမ် မီးဖိုချောင်ဆီသို့ ကူးသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မမေးတော့ ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူ အိမ်ပေါ်ပြန်တက်လာ၍ အခန်းများကို ရှင်းလင်းနေ၏။ ဆရာဝန် ဦးမိုးကောင်း၏ အခန်းကို လှည်းခါ၍ အိပ်ရာများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ထား လိုက်၏။ မိုနာတို့ အိမ်ခန်းဘက်ကိုလည်း ကူးသွားကာ အလုပ်ဆက်လုပ်နေ သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ ဒေါ်သိန်းစကားကိုပဲ စဉ်းစားနေမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အကျည်းတန်တဲ့ မိန်းမကို ဆရာကြီးက စာပေးမလို့တဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆရာကြီးသည် ခုအရွယ်မှာ မိန်းမယူမည်ဆိုတော့ ဘယ်သူများပါလိမ့် ဘကြီးပြော့အား အဖော်ပြု၍ တောအနှံ့ တောင်အနှံ့ နေလာခဲ့သည်မှာ ကြာခဲ့ \u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43098226786453,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4939a4b8-0646-4b5c-b40e-f6bcdeab77c3.jpg?v=1745660443"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ချစ်လှချည်ရဲ့","title":"ချစ်လှချည်ရဲ့","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eချစ်လှချည်ရဲ့\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မတို့ အမျိုးများသည် သာကီဝင်မျိုးတွေဆိုလျှင် မှားမည် မဟုတ်ပေ၊ အ မျိုးတွေလည်း တပြုံကြီး ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘက်မောင်နှင့် ဒီဘက်မောင်နှမ လက်ထပ်ကြီး ညီအစ် ကိုနှစ်ယောက်လုံးကပင် တူမနှင့် အဒေါ်ကို ယူချင်လည်း ကြသည်။ ယောက်ျားဘက်က အမျိုးများနှင့် မိန်းမဖက်က အမျိုးများသည် ဆက်၍ဆက်၍ ဖလှယ်ယူနေ ကြသောအခါ ကျွန်မတို့အမျိုးများသည် နှစ်ထပ်ကွမ်း သုံးထပ်ကွမ်း ရံဖန်ရံခါ နှစ်ဘက်တော်တော်ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မကိုယ်တိုင်ကပင် အမျိုးများကို အမျိုးမစပ်တက် တော့ပေ။ ဒီအသိုက်အမြုံ ထဲရောက်လာ၍ အမျိုးဟု ဆိုလျှင် တော်ပစ်လိုက်ပေသည်။ ဇစ်ဇစ်မြစ်မြစ်ကိုတော့ဖြင့် အရည်အဝေးကြီး လိုက်စစ်မနေတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစစ်ရန်ကလည်း ခက် ဘီတောင်း၊‌ယောက်ကျ်ားတစ်ယောက်ဆိုပေမယ့် ဦးလေး တော်ချင်လည်းတော်နေသည်။အစ်ကိုတော်ချင်လည်း တော်နေ သည်။ ကျွန်မသည် ဘယ်တော့ မှ ဆွေမျိုးရေးနှင့် ခေါင်းရှုပ်မခံပေ။ ဆွေမျိုးများသည် ဆိုသည်မှာ အင်အားတောင့်တင်း၍ ကောင်းမွန်သလောက် စကား ရှပ်လှသည်။ ကျွန်မကလည်း ထွေလာ-ကေလာ ရှပ်ရှပ် ယှက်ယှက်တွေကို ကြိုက်လည်းမကြိုက်၊ ရှင်းလည်းမရှင်းတတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆွေမျိုးထဲက တစ်ယောက်ယောက် စကားလှုပ်လာ၍ အမှုပွေလာလျှင် ကျွန်မဆီ မလာနှင့်တော့၊ အကယ်၍ ရောက် လာပါလျှင် ပို၍ ရုပ်က ထသက်ကြသည့်အဖြစ်သို့ ရောက်မည် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုလည်း ကိုကိုမောင်ကို ဘာတော်လဲဟုမေးလျှင် အစ်ကိုတော်ကြောင်းသာ သိလေသည်။ ဘယ်လိုစပ်၍ ဘယ် နှစ်ဝမ်းကွဲ တော်မှန်းတော့ မသိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုကိုမောင့်အမေက ဆွေမျိုးစုထဲတွင် အသက်လည်း ကြီးသည်၊ ငွေကြေးလည်း ချမ်းသာလှသည်။ ဩဇာတံက္ကမ လည်း ဆွေမျိုးများအပေါ်တွင် လွှမ်းမိုးနေသူ ဖြစ်လေသည်း အားလုံးကပင် မေမေကြီးဟူ၍ ခေါ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေမေကြီးဆိုလျှင် ဆွေစုမျိုးစုတို့သည် မီးသေကြသည်။ ယခုလည်း မေမေကြီး၏ ညွှန်ကြားချက်အရ မြစ်ဝကျွန်းပေါ် ဒေသတွင် ပြန့်ကျဲနေသော ကျွန်မတို့ အမျိုးတစ်သိုက်သည် ရန်ကုန်မြို့ကြီးသို့' ပြောင်းရွှေ့လာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုမင်းပေါင်းဆုံ၍ ဆွေမျိုးစုံကြသောအခါ ပြဿနာများသည် ရှပ်၍လာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ဘယ်လိုပြောပြန်ပြီ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"ဘယ်သူ လင်ယူမဲ့ဟာကို ဘယ်ဝှာက ဘာပြောပြန်ပြီ  နှင့် အတိုင်အတော ထူလိုက်ကြသည်မှာ မေမေကြီး ရှိပေ၍ သာ တော်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမျိုးထဲမှ မိန်းကလေးတစ်ယောက် လင်ယူသည့်ကိစ္စ ကိုပင် အေးအေးချမ်းချမ်းပြီးသွားသည် မရှိ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မ မိခင်ကိုမူ မေမေကြီးက မရေခဲ ဟူ၍ခေါ်သည်။ သူသည် အမျိုးတသိုက်ထဲတွင် ရေငုံ၍ မတုန်းမလှုပ်နေလွန်း လှသည်း၊ ဒါကြောင့်ပင် မေမေကြီးက သူ့ကို မရေခဲဟူ၍ ခေါ် ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယနေ့လည်း အမျိုးများ ကျွတ်စီကျွတ်စီ ဖြစ်နေ သည်။ ကျွတ်ရခြင်းအကြောင်းမှာ ကိုကိုမောင် အမေရိကမှ ပြန်လာ မည့်နေ့ဖြစ်သဖြင့် ဦးကြီးများ၊ အဒေါ်များ တူ-တူမ၊ ညီ-ညီမ၊ ဘုစုခရု နှင့် သက်ကြီး သက်လတ်တွေပါမကျန် ကြိုဆိုပြင် နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေမေကြီးကလည်း      ခေသူမဟုတ်၊ အငြိမ်းစား မင်းကြီးကတော်၊ လယ်မြေများ အမြောက်အမြားပိုင်၍ လက်ရှိ လည်း ရန်ကုန်တွင် ဆန်စက်နှစ်လုံး  လည်နေနိုင်သေးသည့် သတ္တိရှိသေးသည် ထားဝယ်ဘက်တွင်လည်း မိုင်းအလုပ်ကို အစပြုထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသောင်းကျန်းသူများကြောင့် အစစအဆင်မပြေတွင်ပင် စက်မှဝင်ငွေမှန်၍ သစ္စာရှိသော လယ်သမားများက ယခင်ကလိုပင် သူ့ကိုစပါးအပ်ကြသေးသည်။ လယ်ပိုင်ရှင်များထဲတွင် မှ ကံကောင်းသော အမေကြီးဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေမေကြီးသည် စီးပွားရေးမှာရော ပေါင်းသင်းဆက် ဆံတွင်ရော ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လှသူ ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါကြောင့်လည်း မင်းကြီး ကွယ်လွန်သွားသောအခါ မုဆိုးသူ , သူဌေးတစ်ဦးအဖြစ်နှင့် ဆွေမျိုးတစ်သိုက်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေမေကြီး သည် သူ့သား ကိုကိုမောင်ကို အစဉ်ဂရုစိုက် ၏၊ သားနာမည်မှာ ကိုတင်မောင် ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် သူက ခေါ် သည်မှာ ကိုကိုမောင်ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် တစ်မျိုး လုံးက ကိုကိုမောင် ဟူ၍ပင် ခေါ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုကိုမောင်သည် အမ်အေဘွဲ့ကိုယူပြီး၍ အမေရိကတွင် သတင်းစာလုပ်ငန်းကို သွားရောက်သင်ယူနေခြင်း ဖြစ်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သမီး.. ကိုကိုမောင်ကို သွားမကြိုဘူးလား....\" မေမေက ကျွန်မကို သွားကြိုစေချင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မကြိုချင်ဘူး . . . မေမေရာ.... ဟိုမှာအမျိုးတွေ ခြေရှုပ်နေမှာ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြီးတော့ ဘာကစပြီးပြောရမှန်းလဲ မသိဘူး...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အေးလေ... ဒီလိုဆိုလဲ ညနေကျတော့ အိမ်သွားပြီး နှုတ်ဆက်ပေါ့ သူက သမီးကို တော်တော်ချစ် ပါတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မသည် ကိုကိုမောင်က ချစ်သည် ဆိုသောစကားကိုမယုံပေ။ ကျွန်မသိတတ်သော ယခုအရွယ်ရောက်မှ ကိုကိုမောင့်နှင့် မတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ ကြာပေပြီ။ ငယ်ငယ်တုန်း ကလည်း တစ်မြို့စီနေကြေ ယခု ကျွန်မရန်ကုန်ပြောင်းလာချိန် တွင်လည်း သူက နိုင်ငံခြားသွားနေပေမည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် ဘယ်လိုပင်ဖြစ်စေ ဝတ္တရားဆိုသည်မှာ ရှိသေး သည် မဟုတ်ပါလား ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် ဆွေမျိုးတို့ ဝတ္တရားရှိ သည့်အတိုင်း ညနေတွင်တော့ ကိုကိုမောင်ကိုသွား၍ နှုတ်ဆက် ရပေမည်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆွေမျိုးစုတွင် ကြီးသောသူများက ၀တ္တရားချွတ်ယွင်းခဲ့ သော် ငယ်သောသူများက အပြောရခက်လှ၏။ ဝရဝုဒ္ဓိများ  ဂုဏဝုဒ္ဒိများကို ထောက်ရသည်ကတစ်မျိုး၊ ငယ်သည့်သူက ဆရာလုပ်သည်ဟု အထင်ခံရမည် စိုးရိမ်သည်ကတစ်မျိုးနှင့် အတော်ပြောရခက်၍ ခံကြရပေသည်။ ငယ်သည့်သူက ဝတ္တရား တစ်စုံတစ်ရာ ပျက်ယွင်းခဲ့ပါမူ ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“နင်က အငယ်၊ နင်က ဘာဂုဏ်ခံပြီး သွားမတွေ့ချင်ရ တာလဲ၊ သူတို့က မလာဘူးပဲထား၊ နင်ကသွားရမယ် ဒါနင့် ဝတ္တရား ” ဟူ၍ ကြီးလိုဝိုင်းအာမည့် ဆွေစုမျိုးစု  ပါးစပ်ပေါက်ကိုလည်းကြောက်ရပေသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆွေစုမျိုးစုဆုံရာသို့ မသွားချင်သော စိတ်ဝိညာဉ်ဆိုးတစ်ခုမှာ ကျွန်မတွင်ရှိ၏၊ စင်စစ် မသွားချင်သည်မှာ ဆုံကြသည့်အခါ ဟန်ပန်များက အမျိုးမျိုး ဖြစ်၏။ ဟန်လုပ်နေသော စကားတစ်ခုကို ကြာကြာ ကြားနေရလျှင် ကျွန်မသည် မနေတတ်,ထိုင်တက်။ မေမေကတော့ ရေခဲဟူသော အမည်နှင့်လိုက်အောင် ရေငုံနေတတ်သော် လည်း၊ ကျွန်မကတော့ အသက်ရှုကြပ်လာတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ခါက အမျိုးဘုရားကိုးဆူပွဲတစ်ခုတွင် ကျွန်မတို့ အမျိုးထဲမှ မင်းကြီးကတော် ဒေါ်မမမှာ အပြော အကြွယ်ဆုံး ဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူသည် အမျိုးတို့တွင် ဝတ္တရားအသိတတ်ဆုံး ဆင်းရဲ သော ဆွေမျိုးများကိုလည်း ထောက်ပံ့ရသူအဖြစ် စီးကရက်ကို လက်ကြားညပ်ခါ ဟန်ပါပါနှင့် ပြောနေတော့သည်။ မေမေ ဘက်သို့ မျက်စချီကာ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘကြီးတာလာကုန်းက ကျွန်မကန်တော့လိုက်ရသေး တယ် ဒေါ်ငြိမ်းခင်း၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလယ်တွေပိုးကျလို့ ဘကြီးတာ အတော် ပင်ပန်းနေတယ် ဒေါ်ငြိမ်းခင်တို့ကလည်း ထောက်ပံ့ပါဦး” ဟု သူ သည် ကောင်းမှုရေးရာတွင် ဆွေမျိုးတို့အား ဆော်သြပေးသူ အနေနှင့် လေသံမြှင့်ကာပြောလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘကြီးတော်သည် ကျွန်မတို့အမျိုးထဲတွင် အတော်ဆင်းရဲ ရာသူဖြစ်ကြောင်း ကျွန်မသိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒေါ် မမထံမှ ဘကြီးတာ ဘယ်လောက် ရ သွားသည်ကိုလည်း ကျွန်မသိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"ဒီမှာ ကြီးကြီး... ဘကြီးတာလာတုန်းက ကြီးကြီး ဘယ်လောက် ကန်တော့လိုက်လဲ...\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မတွယ်တော့မည်ကို မေမေသိလေပြီ၊ မေမေက ကျွန်မအား မျက်စောင်းပစ်လိုက်၏၊ ဆွေမျိုးတစ်သိုက်က ကျွန်မကိုစူးစိုက်ကြည့်၏။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43098227409045,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_f6b14d85-0f9a-4f45-a65e-24be67a213a6.jpg?v=1745660446"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-စိမ်းသင့်မှာစိမ်း","title":"စိမ်းသင့်မှာစိမ်း","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိမ်းသင့်မှစိမ်း သို့မဟုတ် မေတ္တာမဟာဝုန် \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆင်တော်ရန် ကေသာ ပြီးရင်လ \u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003eလင်ပျော်ပြန်ပြီ တော့လို့ \u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003eအများပြည်ရွာက \u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003e ညည်းကြပါလိမ့် \u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတီးကိုပင် စရော့သလား \u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003eသမီး ကိုယ်ညီမကဲ့သို့ \u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003eအများက မစာနာသတော်\u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cem data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြားရ စကားလာ။ \u003c\/em\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုတေးအိုလေးမှာ ကျွန်မ၏မေမေ ဆိုပြသော သီချင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ပုဒ်ဖြစ်ပါသည်။ ထိုတေးကို “စိမ်းသင့်မှစိမ်း”ဝတ္ထုရေးသောအခါ ဒုတိယပိုင်းတွင် ထည့်သွင်းသုံးစွဲခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၉၅၂-ခုနှစ်လောက်တုန်းက ရှမ်းပြည်နယ်မြောက်ပိုင်းကို ကျွန်မခရီးထွက်ခဲ့ပါသည်။ ကားနှင့်လားရှိုးမှထွက်ကာ နမ္မတူဘော်တွင်း သို့ ခရီးဆန့်ရာတွင် မိုင်းငေါကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရပါသည်။ မိုင်းငေါအနီး ရွာကလေးမှာ ချောင်းတစ်ခုရှိ၍ ထိုချောင်းကိုဖောင်နှင့်ဖြတ်ကူးရသည်။ ပထမဆုံးပစ္စည်းများနှင့် လူကြီးများဖြတ်ကျော်နေချိန်တွင် ချောင်း ကမ်းပါးနှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ တဲငယ်တစ်ခုအတွင်း ကျွန်မ ခေတ္တနား နေပါသည်။ ထိုတဲ ထဲမှာ တဲပိုင်ရှင်အမျိုးသမီးနှင့် ကျွန်မ စကား လက်ဆုံကျနေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့ခင်ပွန်းမှာ ထိုဖောင်ကို တစ်ဘက်ကမ်းရောက်အောင် ပို့ရာတွင် ဦးဆောင်ရသူဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်မတို့ဆီမှာတော့ ကူးတို့ သူကြီးခေါ်ပါသည်။ ရှမ်းပြည်နယ်မှာတော့ ဘယ်လိုခေါ်သည် မသိပါ။ သူသည် နွမ်းပါး၍သူ့တဲမှာ အိုဟောင်းလှသည်။ သူ့ချစ်ဇနီးသည် ကျွန်မကို မြေကရားထဲမှ ရေနွေးကြမ်းနှင့် ဧည့်ခံပါသည်။ ပန်းကန် ကတော့ စဉ့်ဝါရောင် မြေခွက်ပဲဖြစ်သည်။ နောက်ကျောတွင် နို့စို့ ကလေးတစ်ယောက် လွယ်ထား၍ အကြီးနှစ်ယောက်က သူ့ဘေးမှာ ထိုင်နေသည်။ အကြီးမှာ ငါးနှစ်သားလောက်ရှိ၍ အငယ်က သုံးနှစ် သားလောက်ရှိပြီး၊ သူတို့အမေကို မုန့်ပူဆာနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အစ်မ သူတို့ကို ကျွန်မ မုန့်ပေးလိုက်ဦးမယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\" သူသည် ပေါ့ပါးစွာထ၍ ကျပ်ခိုးစင်ပေါ်ရှိ မြေအိုးထဲမှ ဖတ်ရွက်နှင့် ထုပ်ထားသော မုန့်သုံးထုပ် ယူချလာသည်။ နှစ်ထုပ်ကို ကလေးများအားပေး ၍ ကျန်တစ်ထုပ်ကို ဖြေကာ ကျွန်မကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ချကျွေး သည်။ ဖက်ရွက်ထဲမှာတော့ပဲကတ္တီပါလို  ပဲမည်းမည်းများ ပေါင်းထား သည်ကို တွေ့ရပါသည်။ စားပါအစ်မရယ်၊ ရေနွေးကြမ်းလည်း သောက်ပါ။ ဒီမှာတော့ကလေးအတွက် မုန့်ဟာ ဒါပဲရှိတယ်။ တစ်ခါတစ်ခါ အာလူး ပြုတ်ပေးတယ်။ ကောက်ညှင်းပေါင်းလည်း ကျွေးပါတယ်။ တဲနောက် မှာသူ့အဖေက အာလူးခင်းနဲ့ ပဲခင်းစိုက်ထားတယ်။ ကလေးတွေ သွားရည်စာနဲ့ ကျွန်မတို့ စားဖို့ လုံလောက်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့ဘဝကို အကျဉ်းရုံးတင်ပြပါသည်။ ထိုစဉ်က ထိုနေရာမှာ ခေါင်လှသည်။ ကျွန်မကတော့ တစ်ဘဲနှင့်တစ်တဲ အလှမ်းအတော် ဝေး၍ တဲငယ်များကြားတွင် ယာခင်းလေးများခြား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနေသော ရွာဟုပင် မခေါ်သာသည့် သည်ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိတ်ဝင်စားနေမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သူတို့ အဖေ အားတဲ့အချိန် အခင်းကို စိုက်ထားတယ်။ ကျွန်မက နောက်ပိုင်းကြည့်ရတာပေါ့။ လိုချင်တာရှိမှ တစ်ခါတလေ မိုင်းငေါဈေးသွားဝယ်ရတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပါးပုံဖောင်းဖောင်းနှင့်စားနေသော ကလေးများမှာ မပိန်မဝ အတော်က်ပင် ကျန်းမာရေးတော့ ပြည့်စုံပုံရသည်။ သူတို့သည် လတ်ဆတ်သောလေနှင့် လတ်ဆတ်သော သစ်သီးဝလံစားနေရ၍ ကျန်းမာကြသည် ထင်ပါသည်။ အဝတ်အစားကတော့ နွမ်းပါးလှ၏။ အမျိုးသမီးမှာ ရှမ်းပြည်ဇာတိ ဖြစ်ဟန်မတူ။ စကားသံ မဝဲပါ။ သူ့အမျိုးသားမှာတော့ ရှမ်းအမျိုးသား ဖြစ်ပါသည်။ ချစ်၍ခေါ်ရာ လိုက်တော်မူခဲ့ပုံရပါသည်။ \"ကျွန်မက ပဲပြုတ်ကိုစား၍ ရေနွေးကြမ်းသောက်ကာ ကျေးဇူး တင်ကြောင်းပြောပြရာမှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သူတို့ကို ကျောင်းဘယ်မှာ ထားသလဲ” ဟုမေးမိသည်။ မိန်းမငယ်သည် ကျောင်းဆိုသောစကားကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပုံမရ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း စာသင်ဖူးမည် မထင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မတို့ အလှည့်ရောက်၍ ချောင်းကိုကူးရန် ထလိုက် သောအခါ မိန်းမငယ်သည် ချောင်းကမ်းပါးအထိ ကျွန်မကို လိုက်ပို့ နှုတ်ဆက်ပါသည်။ သူ့ခင်ပွန်းသည်မှာ ကျွန်မတို့ကို တစ်ဘက်ကမ်း အရောက်ပို့ပါသည်။ ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြောပြနှုတ်ဆက်၍ ကျွန်မ ခရီးဆက် ထွက်ခဲ့ပါသည်။ ရှမ်းပြည်နယ်တောင်စောင်းနှင့် တောင် ကြားမြေပြင်များရှိ ယာခင်းများ၊ တဲငယ်များမှာ ကျွန်မ အတွေးကို နှိုးဆွဲလျက်ရှိသည်။ ဤယာခင်းများရှိ ကလေးများ ပညာသင်ကြား ရေးကိုလည်း ကျွန်မ အစီအစဉ်လုပ်ကြည့်မိသည်။ သူတို့ယာခင်းများ ကို ခေတ်မီတိုးတက် စိုက်ပျိုးရေးအထိ ဦးဆောင်နိုင်သော ရှမ်းလူငယ် များဖြစ်လာအောင် ကလေးများကို ကျွန်မ ပညာသင်ကြားချင်သည်။ အိပ်မက်ထဲမှာတော့ မြစ်၊ ချောင်းနှင့်ဝေးကွာသော သီးနှံယာခင်း များကို ရေသွင်းစိုက်ရန် ရေစုပ် စက်မောင်းနှင်သံသည် တညံညံ ဖြစ်၍နေပါသည်။ ကျွန်မ နှလုံးသားတွင် ဆောင်းနှင်းဖြူ၊ ခြုံစောင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအောက်မှာ အိပ်ပျော်နေသော ယာခင်းများသည် လဲလျောင်းလျက် ရှိနေပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၁၉၅၄-ခုနှစ်ရောက်တော့ “စိမ်းသင့်မှစိမ်း'ကို ရှုမတွင် ကျွန်မ မွေးထုတ်ဖြစ်သည်။ စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်ချင်သည်များကို ဝတ္ထုထဲတွင်ဖန်ဆင်းလိုက်သည်ဆိုပါတော့။ စိမ်းဆိုသော ရန်ကုန်မြို့ပေါ်မှ နယ်ပိုင်ကတော် တစ်ယောက်ကို ကျွန်မသည် မိုင်း‌ငေါရွာ ကမ်းပါး ယာခင်းဆီသို့ ခေါ်သွားခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိမ်း ယာခင်းထဲသို့ ရောက်သွားပုံမှာ ဝထ္ထူဆန်ပါသည်။ လက်ထပ်ပြီး ခြောက်လအကြာ ခင်ပွန်းသည်နှင့်အတူ ရှမ်းပြည်နယ် မြောက်ပိုင်းကို ခရီးထွက်ရင်း မိုင်းငေါအနီးမှာ ဓားပြတိုက်ခံရသည်။ ကားအရှိန်မသတ်ခင် စိမ်းသည် ကားတံခါးကိုဖွင့်၍ လှိမ့်အချ။ ကားပေါ်မှ ချောက်ထဲသို့ ကျကျန်ရစ်သည်။ ခင်ပွန်းသည်နှင့်ကားကို ဓားပြများက ခေါ်ယူသွားကြသည်။ သတိမေ့နေသော စိမ်းကို ရှမ်းအဘိုးကြီး တစ်ယောက်က ချောက်ကမ်းပါးချုံပေါ်မှ ကယ်တင်ခဲ့ ရာမှ ကိုဝဏ္ဏတို့ ယာခင်းကို ရောက်လာခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုဝဏ္ဏ၏ အမေ ညီမလေး မခမ်းလုံ၊ ညီငယ်တိုးကြီးနှင့် အတူးတို့က မမျှော်လင့်ဘဲရောက်လာသော စိမ်းကိုချစ်ခင်လှိုက်လှဲစွာ ကြိုဆိုလက်ခံကြသည်။  ကိုဝဏ္ဏကလည်း အထူးဂရုစိုက် စောင့်ရှောက် သည်။ ရောက်စက ကားပေါ်မှကျသောဒဏ်၊ အဖျားဒဏ်ကြောင့် အိပ်ရာမှ မထနိုင်သော စိမ်းမှာ နွေးထွေးသော ကိုဝဏ္ဏမိသားစု မေတ္တာဖြင့် ကျန်းမာလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိမ်းက နေကောင်းလာချိန်တွင် သူ့အဖြစ်ကို ပြောပြ၍ သူရန်ကုန်ပြန်ရန် စီစဉ်နေသည်။ ကိုဝဏ္ဏက မိုင်းငေါ၊ ကျောက်မဲ တို့သို့ သွားရောက်တိုင်း စိမ်း၏ယောက်ျားသတင်းကို အမြဲစုံစမ်း ပေးသည်။ တစ်နေ့ကျောက်မဲသို့ ကိုဝဏ္ဏသွားရာမှ သတင်းစာ တစ်စောင်ယူလာခဲ့သည်။ သတင်းစာထဲတွင် စိမ်းယောက်ျားကိုဝင်းဖေ ဓားပြလက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားကြောင်း၊ ပုံပျက်နေသော အလောင်းနှင့်ပစ္စည်းများ ကိုဝင်းဖေလက်ဆွဲအိတ် ဓာတ်ပုံပါ သောသတင်းဖြစ်သည်။ ကိုဝင်းဖေ မိဘများက စိမ်းနှင့်ကိုဝင်းဖေ လက်ထပ်သည်ကို သဘောမတူသောကြောင့် အဆက်ဖြတ်ထား သည်။ စိမ်းမှာမိဘမရှိ။ ရင်းနှီးသော ဆွေမျိုးလည်းမရှိပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအထီးကျန်ဘဝနှင့် ရန်ကုန်မှာ တစ်ယောက်တည်း နေရ မည့်အတူတူ ယာတောတွင် ဆက်လက်နေပါရန် အမေက တောင်း ပန်သည်။ စိမ်းက သူ့ဘဝအတွက် ဘာမှပြင်ဆင်မှု မရှိသေးဘဲ ရန်ကုန်ပြန်ရန် မဖြစ်သေး၍ အမေ တို့ယာတောတွင် ဆက်လက်နေ ရန် သဘောတူလိုက်သည်။ ကလေးများကလည်း စိမ်းကိုချစ်ခင်ကြ သည်။ ကိုဝဏ္ဏကလည်း အလွန်ဝမ်းသာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိမ်းသည် အိမ်ထောင်မှုကို ကျွမ်းကျင်သူပီပီ အမေ့တွက် အကူအညီရသည်။ စိမ်းရောက်လာမှ အမေတို့၏ မြေစိုက်တဲမှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်လာသည်။ တိုးကြီး၏ ဝက်ခြံမှာလည်း ကောင်ရေ ပွားလာ၍ နွားခြံကလည်း နို့ပိုထွက်လာသည်။ မခမ်းလုံ၏ ကြက်ခြံက လည်း ကြက်ဥများပိုထွက်လာသည်။ ကြက်ခြံရှင်းသည်ကအစ နွားခြံ ကိစ္စများပါ စိမ်းက မခမ်းလုံနှင့်တိုးကြီးကို ကူညီဝင်ရောက်ဆောင် ရွက်ပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတိုးချဲ့သော ယာခင်းများအတွက် ရေစုပ်စက်ဝယ်ရန်  ကိုဝဏ္ဏက ငွေစုဆောင်းသည်။ သို့သော် စိမ်းအတွက် ရာသီဥတု ဒဏ်ခံနိုင်ရန် တဲငယ်ကိုဖျက်၍ ကျောက်တုံးအိမ်လေးဆောက်လိုက် သည်။ နောက်မှ တဖြည်းဖြည်း ရေစုပ်စက်ဝယ်ယူရန် စီစဉ်ထားသည်။စိမ်းက ဖျက်လိုက်သော တဲမှဝါး သစ်များနှင့်တဲငယ် တစ်လုံးကို အိမ်အနီးမှာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဆောက်လိုက်ပြီး စာသင် ကျောင်းအဖြစ် ဖန်တီးအသုံးပြုလိုက်သည်။ အိမ်နီးချင်း ဦးခွန်နောင်ကူအညီဖြင့် ယာခင်းတစ်ဝိုက်တွင်နေသော ကလေးငယ်များကို စုဆောင်းကာ စိမ်းက မခမ်းလုံ၊ တိုးကြီး အတူးတို့နှင့်အတူ အားလပ်ချိန်တွင် စာသင်ပေးသည်။ တိုးကြီး နွားနို့ပို့အသွားတွင် မိုင်းငေါမှသတင်းစာကို ယူလာကာ ညဘက်တွင် သတင်းစာဖတ် တတ်အောင် သင်ပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူတို့ အပျော်ဆုံး ဆောင်းရာသီ ညဘက် ရေချိုးချိန်တွင် ရေနွေးနှင့် ချိုးရသည်ကိုပျော်ကြသည်။ ယခင်က အမေ့မှာတစ်ယောက်တည်း လူကလည်း အိုမင်းလာ၍ အလုပ်များများ မလုပ် နိုင်။ စိမ်းရောက်လာမှ တိုးကြီး စုဆောင်းထားသော ထင်းများနှင့် သူတို့ တစ်အိမ်သားလုံးအတွက် စိမ်းက ရေနွေးကျိုးပေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုဝဏ္ဏအဖို့ နေ့လယ်ယာခင်းကအပြန် ခေတ္တနားချိန်တွင် စိမ်း၏လက်ရာတို့ဟူးသုပ် နို့နှင့်ကြက်ဥရော၍ ဖုတ်ထားသော ပူတင်း များစားရသည်။ စိမ်း၏အပြုအစုကို ကိုဝဏ္ဏသာယာလာသည်။ ညဉ် ဦးတွင် အိမ်ထဲ၌ မီးဖို၍ မီးလှုံရင်း သူတို့စာဖတ်ကာ စကားပြောကြ သည်း တစ်ညမှာ စိမ်းကတိုးကြီးယူလာသော သတင်းစာတွင် တိတိ ရိရိပြတ်နေသော ကြော်ငြာတကွက်လပ်ကို ကိုဝဏ္ဏအားပြသည်။ ကိုဝဏ္ဏက သူဘာမှမသိဟု ဖြေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုဝဏ္ဏသည် ငယ်စဉ်က တောင်ကြီးတွင်နေ၍ စာသင်ခဲ့ ရပြီး အရွယ်ရောက်တော့ မြေပြန့်သို့ဆင်းကာ မြန်မာမျိုးချစ်လူငယ်များနှင့်ပူးပေါင်း၍ နယ်ချဲ့တော်လှန်ရေး၌ ပါဝင်ဆောင်ရွက်သည်။ လွတ်လပ်ရေးရပြီး၊ ဖခင်ကြီးဆုံးသွားသောအခါ အမေတို့မိသားစုကို အမေချစ်သော ယာခင်းသို့ပြန်လည်ခေါ်ကာ စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးလုပ်၍ မိသားစုကိုလုပ်ကျွေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်နေ့ ကိုဝဏ္ဏအိပ်ရာထ နောက်ကျ၍ ယာခင်းသို့ အထွက်နောက်ကျသည်။ စိမ်းက -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကိုဝဏ္ဏ ညက ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီမနက် အိပ်ရာထ နောက်ကျတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုဝဏ္ဏသည် ညက သူ၏အတွေးကို ဖွင့်၍ပြောပြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်တော် အိပ်လို့မရဘူး၊ တစ်ညလုံး စိမ်းကို တွေးနေမိ တယ်။ ခင်ဗျားများ တစ်နေ့ ဒီယာခင်းက ထွက်သွားမလားလို့၊ ပြီးတော့ ယာသောအကြောင်းလည်း တွေးမိတယ်။ ကျွန်တော်က နယ်ရှင်တွေကို အားမကိုးချင်ဘူး။ ကိုယာခင်းကို တိုးတက်အောင် ကိုယ့်ဟာကိုယ် လုပ်ချင်တယ်။ မြေရိုင်းတွေထွင်ပြီး တောင်ကုန်း ဘက်မှာ ရေစုပ်စက်နဲ့ ယာခင်းတွေကို တိုးချဲ့စိုက်ချင်တယ်။ ကျွန်တော် အားကြိုးမာန်တက် လုပ်နိုင်အောင် စိမ်း ကျွန်တော့် အနားမှာ အမြဲရှိနေစေချင်တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ စိမ်းနဲ့ အတူနေရ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော့ အလုပ်ပို လုပ်လာတယ်။ ကျွန်တော်မှာ တိုင်ပင်ဖော် တိုင်ပင် ဖက်လည်းရတယ်။ ပြီးတော့ ဟိုနေ့ကလိုဆိုပါတော့ နေ့လယ်ပြန် လာချိန် တို့ဟူးသုပ် လုပ်ထားတာတွေ၊ ညဦးမှာ ယာခင်းက ပြန်ရောက်ချိန် ရေနွေးနဲ့နွေးနွေးထွေးထွေးရေချိုးရတာတွေ အားလုံး စိမ်းပြုစုပေးတာတွေ အသေးအဖွဲမယ့် အပြုစုခံရသူ ကျွန်တော့်မှာတော့ တစ်အားတက်တာပဲ။ ရှင်းရှင်းပြောရရင် ကျွန်တော် စိမ်းကို မခွဲနိုင်ဘူး။ စိမ်းနဲ့ လက်တွဲပြီး ယာခင်းမှာအခြေချချင်တယ်။ ကျွန်တော့် သားစဉ်မြေးဆက်တွေကို ဒီယာခင်းသစ်မှာ အတွေး သစ် အမြင်သစ်တွေနဲ့ တိုးတက်တဲ့ နိုက်ခင်းတွေအလယ်မှာ တွေ့ချင် တယ်။ ဒါပေမယ့် လမ်းဘဝကို ဒီယာတောမှာ နှစ်ပစ်လိုက်ပါလို့လဲ ကျွန်တော် မပြောရက်ဘူး။ စိမ်းကိုလည်း မခွဲနိုင်ဘူး။ မခွဲချင်လို့ တစ်ညလုံး စိတ်ဒုက္ခကျရောက်ပြီး အိပ်မရတာ ကျွန်တော်သွားမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုဝဏ္ဏက ဒါပဲပြောကာ ယာတောသို့ ထွက်သွားသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိမ်းကလည်း ကိုဝဏ္ဏ၏ ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသွားသော လူပျိုစကားကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ တကယ်လည်း လွတ်လပ်သူနှစ်ဦး ယခုလိုကြာရှည်ရင်းနှီးစွာ နေလာတော့လည်း ကိုဝဏ္ဏလို လူငယ်တစ်ယောက်အဖို့ သူ၏ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုများမှာ စိတ် လှုပ်ရှားစရာပေပဲ။ သူ့အနေနှင့်က သုခိုလှုံနေရသော ကျေးဇူးရှင် အဖြစ် အမေတို့ မိသားစုကို မိသားစုစိတ်ဓာတ်နှင့် ပြုစုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့နေ့ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ရန်ကုန်သို့သွား၍ သူ့ချစ်လင် ကိုဝင်းဖေအကြောင်း စုံစမ်းဖို့ သူအမြဲကြံစည်နေသည်။ ယခုလို ကိုဝဏ္ဏက ဖွင့်ပြောခါမှ ကိုဝင်းဖေကို အထူးသတိရဖို့ ဖြစ်လာသည်။ စိတ်ထဲမှာ လင်ဖြစ်သူကို အောက်မေ့တမ်းတစိတ်ဖြင့် စိတ်မကောင်း ဖြစ်လာ၍ စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ကိုဝဏ္ဏအခန်းထဲဝင်ကာ စာအုပ်များ နေသားတကျ ရှင်းလင်းပေးသည်။ ကျောက်တုံးအိမ် ဆောက်ပြီး ကတည်းက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော စာအုပ်၊ စာရွက် စာတမ်းများကို ရှင်းလင်းပေးသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45591004414101,"sku":"","price":4050.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_a0ba4b50-db5a-481e-9b3e-d28b043b1b82.jpg?v=1745660450"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ဇီဝဇိုးစံအိမ်","title":"ဇီဝဇိုးစံအိမ်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပန်းကလေးများကြောင့်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဥပစာအထက်တန်းတွင် ပညာသင်ရစဉ်က ဦးပုညဝတ္ထု ပေါင်းချုပ်ကို စာမေးပွဲအောင်ရုံမျှ ဖတ်ရှုလေ့လာခဲ့ပေသည်။ စာမေးပွဲအောင်ပြီးလျှင် ကျောင်းသုံး စာအုပ်များကို များသောအားဖြင့် မေ့မေ့လျော့လျော့ပင်ထားလိုက်၏။ နောက် တစ်တန်းဖြစ်သော ဝိဇ္ဇာအောက်တန်းအတွက် စာအုပ်သစ်များကိုသာ စိတ်ပါ ဝင်စား၍ နေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eများသောအားဖြင့် ကျောင်းသားတိုင်းသည် ထိုကဲ့သို့ပင်ဖြစ်တတ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမရွှေဇင်သည်လည်း သူစာအုပ်ဟောင်းများကို တစ်ခန်းရပ် သိမ်းဆည်းကာ စာအုပ်သစ်များကိုသာ လိုက်လံရှာဖွေစုဆောင်းမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် ရင်ထဲတွင် စာအုပ်ဟောင်းများကို သိမ်းဆည်းချိန်၌ ဝေဒနာတစ်ခု ကို ခံစားနေသလိုဖြစ်၏။ ထိုဝေဒနာက လွမ်းဆွတ်ခြင်းပင်ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးပုညဝတ္ထုပေါင်းချုပ်ကို ကိုင်လိုက်လျှင် ရင်ထဲတွင် လွမ်းသည့်ရောဂါသည် ပေါ့၍သွား၏။ ဝတ္ထုတွေထဲမှ ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းကို ဖတ်လိုက်ရလျှင် နှစ်လည်း နှစ်သိမ့်၏၊ ရင်ထဲမှာလည်း နာကျင်ခြင်း၊ ယူကျုံးမရခြင်းနှင့် အသည်းနာခြင်း ဟူသော ဝေဒနာများကို ခံစားရ၏။ ထိုဝေဒနာများ ခံစားရသည်ကို စိတ်က မကြောက်ရွံ့ ပေ။ ဒီလိုခံစားပြီးမှ ကျေနပ်နှစ်သိမ့်၍သွားသည်မှာ စာရေးသူ ဦးပုည၏ အတတ်ပညာတစ်ရပ်ပေပဲလားဟု တွေးထင်မိပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e သုတေသီပညာရှင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ လက်ရှိ မြန်မာပညာရှိတို့သည် လည်းကောင်း ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဝတ္ထုကို အကောင်းဆုံး၊ အရသာအရှိဆုံးဝတ္ထုဟူ၍ ဆုံးဖြတ်ချင်မှ ဆုံးဖြတ်ကြပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမရွှေဇင်အဖို့တွင် ထိုဝတ္ထုကို ပြန်၍ဖတ်တိုင်း ဝတ္ထု၏ နောက်ကြောင်းတွင် ဘာတွေများရှိနေမလဲ၊ ထိုဝတ္ထုကိုရေးသားစဉ် ဦးပုည၏စိတ်သည် ဘယ်လိုများ ခံစားနေရပါသလဲ၊ ထိုဝတ္ထုရေးသားစဉ် ဦးပုညတို့ခေတ်သည် ဘယ်လိုများ နေပါလိမ့်ဟူ၍ တွေးတွေးနေရသည်မှာ အရသာတစ်ခုပင်ဖြစ်တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမရွှေဇင်က စွဲမြဲစွာယုံကြည်နေသည်မှာ စာရေးသူတို့ အသည်းနှလုံး မည်သည် များသောအားဖြင့် ခေတ်၏ အရောင်ပြန်ဟပ်ခြင်းကို ခံရစမြဲဖြစ်၏။ သူတို့၏လက်ရာများကို လေ့လာလျှင် ထိုခေတ်၏ အခြေအနေကို တစ်ပိုင်းတစ်စ တွေ့ ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်ဟု ယူဆ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမင်းတုန်းမင်းတရားကြီးအား ထိုဝတ္ထုကို ဆက်သွင်းစဉ် အချိန်အခါက အကြောင်းအရာ တစ်ရပ်ရပ်သည် ဦးပုညအသည်းနှလုံးတွင် အရောင်ပြန်ဟပ်၍ မနေပါလျှင် ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဝတ္ထုသည် ထိုမျှကောင်းမည်မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပထမဆုံးတွင် သုတေသီနှင့် ပညာရှင်တို့သည် ထိုဝတ္ထုကိုဖတ်ပြီး စကား လုံး နိုင်နင်းပုံကို ချီးကျူးကြမည်ဖြစ်၏။ သူ့စကားလုံးများသည် ပြေပြစ်ကျစ်လျစ် သည်၊ လှပသည်၊ သူ့နေရာနှင့်သူ နိုင်နင်းအောင်သုံးနိုင်သည်တို့ထက် အရသာ ရှိသည်ဟူ၍ ဆိုလျှင် ပို၍မှန်ပေမည်။ တချို့နေရာများ၌ ရင်ထဲတွင် နင့်၍ နင့်၍ သွားပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဥပမာဆိုလျှင် သောနုတ္ထိုရ်သည် ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းရှေ့မှောက်၌ အပြစ်ရောက်၍ နေသော်လည်း သူ့ကိုယ်သူကာကွယ်လိုပုံ၊ သုဘဒ္ဒါမိဖုရားအပေါ်၌ အပြစ်ပုံချလိုပုံ နေရာတို့တွင် ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အဆာကျယ်လှ၊ ရှင်ဘုရင်မကြီးက၊ မြမရှား၊ စိန်မရှား၊ အလွန်ပင်များ သည်ကို နားလေးလေဟန်၊ ဆင်စွယ်မှ ပန်လိုသည်။ သာမန်ဂုဏ်ငယ်၊ ဆင်နက်စွယ်များကို နားဝယ်လက်မခံ၊ ညှီစော်နံသည်ဟု ရွံရှာသတဲ့ဘုရား”ဟူ၍ စာဖတ်သူက ဒီမိဖုရားကြီးနှယ် အဖြစ်သည်း သည်းလွန်းသည်ဟူ၍ သုဘဒ္ဒါကို ချဉ်သွားအောင် စကားလုံးများသုံး၍ထားပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုစကားလုံးများတွင်သာမက သောနုတ္ထိုရ်သည် သူ့တစ်ယောက်တည်း အပေါ် အပြစ်မပုံပါရန် ရှေ့နေဟန်ပါပါ လျှောက်လဲသွားပုံကိုလည်း စာဖတ်သူတို့သဘောကျပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “အစွယ်လိုသူ မိဖုရား၊ အသွားစေခိုင်းသူ မင်းဧကရာဇ်၊ လေးပစ်သူက ဘုရားကျွန်တော်၊ ကြံဖော်ကြံဖက် သုံးယောက်သားအနက်တွင်မှ ကံကွက် ကျား၍၊ ငမိုက်သားမုဆိုးလေ၊ နင်ချည်းပင် သေစေတော့ဟု၊ ငွေတောင်ကြီး အဟန်၊ ဆဒ္ဒန်မင်းမြတ်၊ ကျွန်တော်အားသတ်လျှင် သေရပါလိမ့်မည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤနေရာတွင် ဦးပုညသည် သူ၏ သောနုတ္ထိုရ်အား လိမ္မာပါးနပ်သော တရားခံတစ်ယောက်အဖြစ် ဖန်ဆင်း၍ထားပေသည်။ စကားလုံးများထဲတွင် တခြား ပြစ်မှုကျူးလွန်သူတို့၏ အပြစ်များကို ဖော်ရင်းမှ သူ့အတွက် လွတ် အောင် အသနားခံပုံမှာလည်း စကားအရာ လိမ္မာပါးနပ်လှပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းသည် အစွယ်ကို ပိုင်းဖြတ်ပြီးချိန်၌ မုဆိုးသို့မှာလိုက်သော စကားတို့သည် အသည်းဆတ်ဆတ်ခါ နာစရာကောင်း၏။ သုဘဒ္ဒါသည် စွယ်တော်ကို ရင်ခွင်ပိုက်၍ ဆင်မင်းမှာသမျှစကား ကြားရချိန်တွင် ရင်ကွဲနာ ကျလောက်အောင် မချိတရိဝေဒနာ ခံစားရလောက်အောင်ပင် အစွမ်းထက် လှ၏။ ဘယ်လိုမှ အဆက်အသွယ်မရှိသော ရိုးရိုးစာဖတ်သူတွင်ပင် ရင်ထဲတွင် နာ၍လာလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ငွေတောင်ကြီးအသွင်၊ ခင်မလင်ကို၊ အရှင်လတ်လတ်၊ သင်စေ၍ သတ်ခဲ့ပြီ၊ အစွယ်တော်မြတ်နှစ်ချောင်း၊ ခြောက်ရောင်မောင်းကိုလည်း၊ ၎င်းဆင် ကြီး မသေခင် ဖြတ်လှီး၍၊ သွေးစီးသံထွက်၊ နာကျင်စွာနှိပ်စက်၍၊ အသက်ဆုံး စေခဲ့ပါပြီ။ ဤစွယ်စုံကို ရွှေဘုံသူမှန်ကူ၊ သုံးရက်တော်မူသေးလျှင်၊ ရန်သူ၏ အစွယ်ကို ရွှေလက်ဝယ်သပါမည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုနေရာတွင် သူ ဝေဒနာ မချိတရိခံစားနေရာမှ စွယ်တော်ကို ဖြတ် ပေးလိုက်ကြောင်း၊ တစ်ခါက သုဘဒ္ဒါ၏ချစ်လင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသူက ထိုမျှပြင်းစွာ ဝေဒနာခံစား၍ ပေးလိုက်သော စွယ်တော်ကို သုံးရက်သေးလျှင် သုံးပါဟု ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းသည် မချိစွာနှင့် ပြောလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မောင်မင်းသခင်၊ မုန်းပင်စိုက်ပျိုး၊ ပြေချိန်တန်၍မှ မပြေနိုင် ငြီုးတတ် သည့်၊ မုဆိုးတစ်ပိုင်း မိန်းမရိုင်းကြီးကို ငါမှာတိုင်းပြောပါလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသုဘဒ္ဒါကို ဖွဲ့ ၍ခေါ်လိုက်သည့် စကားလုံးများသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနှင့် နာကြည်းဟန်ကိုပြ၏။ “မုဆိုးတစ်ပိုင်း-မိန်းမရိုင်းကြီး”ဟူ၍ သုဘဒ္ဒါကို ခေါ် လိုက်သော စကားလုံးက သုဘဒ္ဒါ၏ အကျင့်စာရိတ္တ စိတ်နေစိတ်ထားကိုအဓိပ္ပာယ်ကြွယ်ဝစွာ ဖော်ပြပြီးဖြစ်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ငါ ဆဒ္ဒန်ဆင်သည်၊ မြေတွင်လုံးလုံး၊ မြားချက်နှင့်ဆုံးပါပြီ၊ ရွေသုံး ရံခြယ်၊ ကြာရိပ်လယ်မှာ၊ ရယ်ကာ မောကာ၊ မျက်နှာငွေလ၊ ရွှင်ပပနှင့် ခင်မ ဝမ်းမြောက်ပါလေတော့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထို့နောက်ဆုံးစကားလုံးများက သုဘဒ္ဒါ၏ အသည်းနှလုံးအား မြားသဏ္ဌာန် ပစ်ဝင်၍ စူးဟန်တူပေသည်။ ထိုစကားလုံးများ ကြားပြီးပြီးချင်း အသည်းနှလုံး ပြိုက်ပြိုက်ကြွေကာ ရင်ကွဲနာကျ၍ မရဏာပွဲဝင်ရတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤအကြောင်းများသည် ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဝတ္ထု ဘာကြောင့် ကောင်းသနည်း ဟု ဆရာတစ်ယောက်ကမေးလျှင် စာသင်သားအနေနှင့် စကားလုံးရွေးချယ်ပုံ များကို ဖြေဆိုမည်ဖြစ်၏။ စာမေးပွဲဖြေလျှင်လည်း အကိုးအကားပြရန် မူရင်း စာပိုဒ်များကို ထုတ်နုတ်ကျက်မှတ်၍ ဖြေဆိုရမည်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် စာသင်ခန်းမှထွက်၍ အပြင်လောကသို့ ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင် နက် ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဝတ္ထုအပေါ်တွင် အမြင်သည် မရွှေဇင်အတွက် တစ်မျိုးပြောင်းလဲခဲ့၏။ ဘယ်လိုပင်ဖြစ်စေ စာသင်ခန်းတွင် ဆရာ၏ အတွေးအခေါ်၊ ဆရာ၏ဝေဖန်ချက်သည် မရွှေဇင်တို့၏ခေါင်းအား လွှမ်းမိုးမြဲဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာသင်ခန်းမှ ထွက်သောအခါမှပင် မရွှေဇင်တို့သည် ပင်ကိုဉာဏ်ဖြင့် တွေးခေါ်၍ လာကြလေသည်။ ထိုသောအခါ ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဝတ္ထု၏ “အသက်”ကို လိုက်၍ရှာတတ်လာ၏။ ပင်ကိုဉာဏ်က ချဲ့၍ တွေးလာ၏။ ဤဆောင်းပါး၏ အစက ရေးခဲ့သလိုပင် ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဝတ္ထု ရေးချိန်ခေတ်ကိုလည်း တွေး၍လာ ၏။ ရည်ရွယ်ချက်ကိုလည်း စူးစမ်း၍လာလေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုမျှ ရင်ကွဲစရာကောင်းသည်၊ မချိစရာကောင်းသည်။ အသည်းနာ စရာကောင်းသည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ရမည့် ထိုဝတ္ထု၏ ပင်ကိုအကြောင်းကဘာ မှ မဖြစ်လောက်သည့် အကြောင်းလေးဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဆင်မင်းလည်း၊ အင်ကြင်းပန်းပင်ကို၊ ငွေစင်မကိုဋ်၊ ဦးကင်းဖြင့် ဝှေ့ ခိုက်၍၊ ပြိုက်ပြိုက်ကျကြွေ၊ ရွှေနီဖလံ ဝတ်ဆံဝတ်မှုံ၊ အထုံအခိုး၊ ဝန်းကျင်ဖြိုးမျှ၊ ပန်းမိုးရွာစေတော်မူသတည်း။ ထိုအခါ၊ စူဠသုဘဒ္ဒါမိဖုရား၏ကိုယ်ထက်၌ သစ် ခြောက် သစ်ခက်၊ ပုရွက်ပဆုပ်၊ ခါချဉ်ထုပ်တို့သည် လှုပ်တိုင်းကြွေလာကုန် ၏။ မဟာသုဘဒ္ဒါမိဖရား၏ အပေါ်၌ကား ပုံကြီးနှံလျား၊ ရွှေမျက်ပါးကို တစ်ပါးစီလွှာ၍ လေညာက လွင့်သကဲ့သို့၊ ပန်းပွင့်ပန်းငုံ၊ ပန်းဝတ်မှုံတို့သည်စုပုံကြွေကျလာလေသတည်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဝတ္ထုတွင် ဤနေရာသည် ပင်မဖြစ်ခဲ့၏။ ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းကမူ  အမှတ်မထင် ဦးကင်းဖြင့်ဝှေ့တိုက်၍ အင်ကြင်းပင်စည်ပင်ခက်များမှ အင်ကြင်းပန်းတို့ကို ကြဲဝေသွန်းဖြန့်လိုက်ခြင်းဖြစ်၏။ လေညာနှင့် လေအောက်ဖြစ်၍ အကြောင်းမသင့်ဘဲ စူဠသုဘဒ္ဒါ အပေါ်သို့ ခါချဉ်ထုပ်ကျသည့်အကြောင်းက ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဝတ္ထုကို အသည်းကွဲမတတ် အရသာပေါ်အောင် ဖန်ဆင်းလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆင်မင်းကတော့ ဖြစ်မှ ဖြစ်စေတော့ဟူ၍ စေတနာမရှိရိုးအမှန်ပင်ဖြစ်၏။ ထိုမျှကိစ္စလောက်သည်လည်း သေလောက်အောင် ရန်ငြိုးမဖွဲ့ရာ။ “ရန်ငြိုး”ဖွဲ့ ပေလိမ့်မည်ဟူ၍လည်း ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းသည် သံသယမရှိခဲ့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် ငြိုးသူ၊ တေးထားသူ စူဠသုဘဒ္ဒါအဖို့တွင်မူ လက်စားချေရန် ရန်ငြိုးတစ်ချက် အသည်းနှလုံးတွင် ဖွဲ့ပြီးဖြစ်ပေသည်။ ဒုတိယတစ်ချက်တွင် လည်း ပဒုမ္မာကြာပန်းကို ဝေသည့်နေရာ၌ ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းသည် အမှတ်မထင်ပင် ကြွင်းကျန်သော ပဒုမ္မာကြာဝတ်ဆံတို့ကို စူဠသုဘဒ္ဒါမိဖုရားအား ပေးဝေလိုက်၏။ - ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းအတွက်ကမူ “အမှတ်မထင်”ပင် ဖြစ်၏။ စူဠသုဘဒ္ဒါအတွက် ကမူ ဒုတိယရန်ငြိုးဖွဲ့ လောက်အောင်ပင် ရင်ထဲတွင် နာကြည်းဖွယ် ဖြစ်ခဲ့လေ သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် မဟုတ်ပါလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပစ္စေကဗုဒ္ဓါတို့အား ဆွမ်းလုပ်ကျွေး၍ ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်း၏စွယ်တော် ဖြတ် ယူနိုင်သည့်ဘဝ ရပါစေသားဟူ၍ပင် ဆုတောင်းသည်အထိ ရန်ငြိုးကြီးခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤနေရာ၌ ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းအနေနှင့်ကြည့်လျှင် ပန်းလေးဝေသည့်ကိစ္စ မဖြစ်လောက်ဟူ၍ ဆင်မင်းသည် သဘောထားမည်ဖြစ်၏။ “ငါ့အား ရန်ငြိုးထား ပေလိမ့်မည်” ဟူ၍လည်း တွေးထင်မိဟန်မတူပေ။ မဟာသုဘဒ္ဒါမှာ အကြီးဖြစ်၍ ဦးစားပေးခြင်း ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝတ္ထုကိုဖတ်ရင်း ဖတ်ရင်းနှင့် ဦးပုညသည် တစ်စုံတစ်ဦးအား သတိပေး လို၍ပင်လော၊ သူ၏ ရေမြေရှင်ဖြစ်သော မင်းတုန်းမင်းတရားကြီးကိုပင် ရည်ရွယ် လေသလောဟူ၍ အတွေးပွားစရာ မရွှေဇင်ခေါင်းထဲတွင် များ၍လာလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ရေမြေရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီးကမူ အမှုကိစ္စတို့၌ အမှတ်မထင် သဘောထားစင်ကြယ်စွာ ကြီးသူကို ကြီးသည့်အလျောက်၊ ငယ်သူကို ငယ်သည် အလျောက် ခွဲဝေပေးကမ်း ဝေခြမ်းသော်လည်း မကျေနပ်သူ အငြိုးဖွဲ့လိုသူမှာ ဘာ မဟုတ်သည့် အကြောင်းကိုပင် အကောက်ဉာဏ်ဆင်၍ အရှင်မင်းကြီးအားကြီးစွာသော ရန်ငြိုးဖွဲ့ ပေသည်” ဟူ၍ ရေမြေရှင်ဘုရင်မင်းမြတ်အား သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် သတိပေးလို၍ ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဝတ္ထုကို ရေးလေသလားဟု တွေးထင်စရာရှိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မိဖုရားသုဘဒ္ဒါသည်၊ အိုင်သာဆဒ္ဒန်၊ ဤရေကန်တွင်၊ ညာရံမဟာ၊ သုဘဒ္ဒါနှင့်၊ ဝဲယာခြွေရံ၊ စံသည့်ကာလ၊ ဒေါသအပြစ်၊ မဖြစ်မမြောက်၊ မမုန်းလောက်သည်ကို၊ အဆောက်အဦ၊ အပြစ်ကြီးယူပြီးလျှင်၊ ငြူစူမျက်ဝင့်၊ ငါချစ် လင်ကို၊ သင်မိဖုရား သတ်ဖြတ်နိုင်အားပေသည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဆိုသည့် အထက်ပါစကားကို ဖတ်ရင်း “ဘာမဟုတ်သည့် ရန်ငြိုးက လူတစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်လျှင်”ဟူသော အတွေးသည် မရွှေဇင်ရင်ထဲတွင် တဒိတ်ဒိတ်နှင့် ခုန်လာ၏။ ဦးပုညသည်လည်း သူ့ခေတ်တွင် ထိုကဲ့သို့ဖြစ်တတ်သော အခြေအနေများ ပေါ်၍လားမသိ၊ သတိရှိရန်သော် လည်းကောင်း၊ ဖြစ်မိလျှင် ရင်ကွဲမတတ် ယူကျုံးမရစရာ ဖြစ်တတ်သည်ကို လည်းကောင်း ရည်ညွှန်းလို၍ ထိုမျှပေါ်လွင်အောင် အသက်ပါစွာ ဖွဲ့နွဲ့ခဲ့နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပြင်ရန်သည် ထင်ရှားစွာ မြင်နိုင်၍ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရပြီးမှ အားမတန် လျှင် ရှုံးရသော်လည်း အတွင်းရန်ကမူ တစ်ချက်အငိုက်မိရုံနှင့် အသက်ပါရ သည်ကိုပင် ရည်ရွယ်လေသလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသုဘဒ္ဒါသည် တစ်ခါက ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်း၏ ချစ်စွာသောမိဖုရား ဖြစ်ခဲ့ ၏။ အတူတကွ သေအတူ ရှင်မကွဲ ဆင်တို့အပေါ်တွင် အုပ်ချုပ်လာခဲ့သူများဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းအား လက်စားချေ သတ်ပြီးချိန်တွင် စူဠသုဘဒ္ဒါသည် ဟိုစဉ်က နေခဲ့ထိုင်ခဲ့ပုံ၊ အတူတကွ ကယုကယင် ချစ်တုံ့တင်ခဲ့ပုံများကို တွေး မိပြီး ရင်ကွဲနာကျ သေရပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်ဆုံးတွင် အသတ်ခံရသူ ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းလည်း သေရ၏၊သတ်သူ စူဠသုဘဒ္ဒါသည်လည်း မရှုမလှသေရပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကုသိုလ်အမှုဆိုသည်မှာ ပြုသူအား အပြုခံရသူက ခွင့်လွှတ်သည်ပင် ဖြစ် ဦးတော့ ကံအကြောင်းတရားက လက်စားချေကာ အပြစ်ပေးတတ်ပေသည်မှာ ဓမ္မတာပင်ဖြစ်သည်ဟု သင်ခန်းစာပြလို၍လော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝတ္ထု၏အစတွင်မူ ဦးပုညသည် “ဆုတောင်းမလွဲရန်” တရားနာပရိသတ်\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45591020699797,"sku":"","price":6400.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_7581a7b2-660f-4011-a878-e451c2ac4cab.jpg?v=1745660453"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ပင်တိုင်စံ-မဗျိုင်း","title":"ပင်တိုင်စံ မဗျိုင်း","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း (၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမင်္ဂလာရယ်တဲ့မှ မဏ္ဍိုင်လေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “မောင်ရင်က ဆရာဝန်ကြီး မင်းရွှေဇံနဲ့ ဘာတော်ပါသလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆင်ဝင်အောက်တွင် သူ့အား အဆင်သင့်ကြိုဆိုနေသော လူကြီးတစ်ယောက်က မေးလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်တော့်နာမည်က ဒေါက်တာ မင်းရွှေဇီပါခင်ဗျာ\" | မင်းရွှေဇံသည် သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်၏။ ထိုလူကြီး သည် ရိုညွတ်သော အမူအရာသို့ ပြောင်းလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျုပ်နာမည်ကတော့ ဦးကျီးမြိုင်တဲ့ ဟောဒါက ကျုပ်ဇနီး  မအေးမြရယ်၊ ကျုပ်တို့ ဒီအိမ်ကြီးကို စောင့်ပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့အပတ်ကတည်းက ဒေါက်တာအုန်းမောင်က ပြောထားလို့ ဒါပေမယ့် ဆရာဝန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြီးမင်းရွှေဇံဆိုတော့ အတော်အိုပြီး ဆရာဝန်ကြီးဦးမင်းချိန်တို့လောက် ရှိပြီ အောက်နေတာ၊ မောင်ရင်က ငယ်ငယ်ရှိသေးတာကို ကျပ်စိတ် ထင် ဒေါက်တာအုန်းမောင်ထက်တောင် ငယ်မယ်ထင်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်ကဲ့ ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟောဒီမှာ သော့ ကျုပ်တို့ အိမ်ပေါ်ကိုလိုက်ပြဖို့ လိုသေး သလား”“လိုက်ခဲ့ပါ ခင်ဗျာ ကျွန်တော်က တစ်ယောက်တည်းသမား ပါ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်တော့်မှာ ကားမောင်းတဲ့ သက်ဖေဆိုတဲ့ တပည့်တစ်ယောက် နဲ့ သူ့ဇနီးပဲ ပါပါတယ်။ မောင်သက်ဖေမိန်းမက ထမင်းချက်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီတော့ သူတို့လင်မယားနှစ်ယောက်နေဖို့ နောက်ဖေးတန်း လျားကို ရှင်းပေးဦးမလား၊ အိမ်ကြီးထဲမှာတော့ အခန်းစုံကို ဟိုအပတ် ကတည်းက ရှင်းထားပါတယ်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမင်းရွှေဇံသည် ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မလိုဘူးထင်ပါတယ်ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်နဲ့အတူ သူတို့ကို အိပ်ထဲမှာပဲနေစေချင်ပါတယ် သူတို့ပစ္စည်းတွေနဲ့ ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ဦးကျီးမြိုင်ပဲ သော့ဖွင့်ပြီး လိုက်ပြပါ၊ အိမ်ကစိမ်းနေသေးတယ် ဒေါက် တာအုန်းမောင်က ကြိုက်တယ်ဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော်ကကြိုတင်ပြီး လာ မကြည့်တာပါ။ ကျွန်တော် စိတ်ကြိုက်ထက်တောင် အိမ်ကြီးက ကျယ် ဝန်းနေသေးတယ်၊ အပြင်က မြင်ရတာနဲ့တောင် ကျွန်တော်အိမ်ကြီးကို သဘောကျနေပါတယ် ခင်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးကျီးမြိုင်သည် ရှေ့တံခါးဖွင့်၍ အောက်ထပ်ကို အရင်ပြ၏။ အောက်ထပ်တွင် ဧည့်ခန်း၊ ထမင်းစားခန်း နှင့် အိပ်ခန်းနှစ်ခု။ အုတ်တိုက် ခံထားသော်လည်း ကြမ်းများကို ရှာထိုးပျဉ်များခင်းထား၏။ အပေါ်ထပ် တွင် ပျဉ်ထောင်ကာ၍အုတ်ကြွပ်မိုးထား၏။ သို့သော် ကျွန်းသားများဖြင့် ထာဝရ မွမ်းမံပြင်ဆင်ထားပုံရ၏။ ဆွေးမြေ့ဟောင်းနွမ်းနေသောနေရာ ဟူ၍ ကျော်ကွက်မှမရှိပေ။ အပေါ်ထပ်တွင် ရှေ့မျက်နှာ ဆင်ဝင်ခန်းမ အကျယ်ကြီးနှင့်သုံးဖက်ပတ်လည် အိပ်ခန်းလေးခန်းများဘေးတွင် ဝရန်တာများ ခပ်ကျယ်ကျယ် ထုတ်ထား၏။ ရုတ်တရက်ကြည့်လျှင်အိမ်ပုံစံမှာ ရှေးသူဌေးအိမ်များဆန်ဆန် ရိုးလှ၏။ သို့သော် သီးသန့် ရေချိုးခန်း၊ ရေဆွဲအိမ်သာများနှင့်အထဲတွင် အခန်းဖွဲ့ပုံမှာ ခေတ်မိ သပ်ရပ်သန့်ရှင်းလှသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ပထမနေသွားတဲ့လူတွေက အိမ်သားအတော်များတယ်ထင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတယ်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူသည် ရှေ့ဘက် ဆင်ဝင်ခန်းမကြီး၏ မှန်ပြတင်းကိုဖွင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရင်း မေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကြော်... အိမ်ငှားတွေဟုတ်ပါဘူး ကျုပ်တို့ သူ‌‌ဌေးမကြီး ကိုယ်တိုင်နေတယ်၊ တစ်ယောက်တည်းပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒါလောက် အိမ်ကျယ်ကြီးထဲမှာ သူတစ်ယောက်တည်း နည်းနေ တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမင်းရွှေဇံသည် တအံ့တသြမေးလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီလိုပါ မောင်ရင် သူတို့ ဘိုးဘွား မိဘတွေလက်ထက် ကတော့ အိမ်နဲ့လူနဲ့ တစ်လုံးပေါ့၊ ခုတော့ သူ့အပါးမှာ သူ့ကိုပြုစုဖို့ သူနာပြုဆရာမလေးတစ်ယောက် ထားတယ် ထမင်းချက်တဲ့ သူငယ် မနဲ့ အိမ်မှာသန့်ရှင်းဖို့ သူငယ်လေးကတော့ အောက်ထပ်မှာနေပါတယ် ကားမောင်းတဲ့ ကုလားလင်မယားမိသားစုကတော့ ကျုပ်တို့နဲ့အတူနေပါ တယ်။ ဟိုဒင်းပါ၊ ဒီအိမ်ကို အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူမနေတာပါ။ ငှားစားဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်ကဲ့” “မောင်ရင်ဆီကရတဲ့ လခကလဲ ဒီအိမ်ကြီးကို မွမ်းမံပြုပြင်ဖို့ပဲ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးကျီးမြိုင်ပြောပုံက သူ၏အိမ်ရှင်သည် ဤအိမ်ကြီးကိုငှာစား သည့် အဖြစ်ထိ စီးပွားရေးယိမ်းယိုင်ခြင်း မရှိကြောင်းကို တစ်စွန်းတစ် စ ဖော်ပြလျက်ရှိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်မှာပေါ့ဗျာ ခုနေခါအိမ်ဈေးတွေကလဲကောင်း ခုလိုရှေ့ က မြက်ခင်းကျယ်ကြီးတွေနဲ့ လမ်းမပေါ်မှာခြံကျယ်ကြီးနဲ့ အိမ်ကြီးတွေ ဆို သံရုံးငှားစားဦးတော့ တစ်လနှစ်ထောင်တော့ အေးအေးလေးပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူသည် ပြတင်းမှမြင်ရသော မြက်ခင်းစိမ်း ပြန့်ပြန့်ကြီးကို မျှော်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မှန်ပါတယ် ခင်ဗျာ၊ ဆရာကို ကျုပ်တစ်ခုပဲ တောင်းပန် ရမယ်၊ မြက်ခင်းကတော့ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်မို့ကြိုက်မှာပဲ၊ ဒီမြက်ခင်းခေါင်းရင်းဘက်က ဟိုဘက်ခြံနား ကပ်နေတဲ့နေရာမှာ နှစ်ယောက်ထိုင် ခုံတန်းလေးတွေ့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးကျီးပြိုင်သည် သစ်သားခုံတန်းလျားကို လက်ညှိုးညွှန်ပြ၏။ “ဟုတ်ကဲ့.. တွေ့ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အဲဒီခုံကလေးကိုတော့ ဘယ်နေရာမှ ရွှေ့ပြောင်းထားဖို့ စိတ် မကူးပါနဲ့၊ ခုံတန်းလျားနောက်က ထောက်ဇရစ်ပင်နဲ့ ဆိတ်ဖလူးပင်ကို လဲ ခုတ်ပစ်ဖို့ ကျုပ်ကို မခိုင်းပါနဲ့နော်...။ သူဌေးမကြီးက သေသေ ချာချာမှာတယ်၊ အဲဒီနှစ်ခုကလွဲရင် မောင်ရင်ကြိုက်သလို ခြံဝန်းကို ပြုပြင်ပေးလိုက်ပါတဲ့။ ကျုပ်က မာလီပေါ့။ တခြားလူငှားရင် ပစိပစပ် များမှာစိုးလို့ လူအေးအေးရှာပေးဖို့ သူဌေးမကြီးကလဲ ဒေါက်တာ အုန်းမောင်ကို ပြောတာဖြစ်ပါလိမ့်မယ် ခင်ဗျာ”“အို.. ကျွန်တော့်အဖို့ ဒီခုံတန်းလျားကိစ္စကော သစ်ပင် ကိစ္စကော စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ မရှိပါဘူး ဒီအိမ်ခြံဝန်းကို ဦးကျီးမြိုင်ပဲ ဆက်လက်စောင့်ရှောက်ပေးပါ။ ကျွန်တော်လိုအပ်တာရှိ လဲ ဦးကျီးမြိုင်ကိုပြောပြမယ် ဦးကျီးမြိုင်တို့ သူဌေးမကြီးစိတ်တိုင်းကျ မဖြစ်နိုင်တာတွေလဲ ကျွန်တော်ကို ကြိုတင်သာပြောပါ။ ကျွန်တော်လိုက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလျောနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ကဆေးရုံကြီးမှာ တာဝန်ကျဆရာဝန်အနေ နဲ့အိပ်ရပါတယ်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်က ခုလိုလွတ်လွတ်လပ်လပ် အေးအေးသန့်သန့် နေချင်လို့ပါ။ တစ်ဦးသဘောတစ်ဦး လိုက်လျောရ မှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျေးဇူးပါပဲ မောင်ရင် ဟော အောက်ထပ်မှာ ကားသံကြား  ရပြီ..။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးကျီးမြိုင်သည် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွား၏။ ဦးကျီးမြိုင်နှင့် မောင်သက်ဖေတို့မှာ အောက်ထပ်တွင် အလုပ်စနေကြ၏။ ဤအိမ်ရှင် သူမကြီး အကြောင်းကိုတော့ ဦးကျီးမြိုင်စကားထဲမှာ တစ်စွန်းတစ်စ သူသရုပ်ဖော်ကြည့်မိ၏။ ယခုခေတ်တွင် ခေါ်လေ့ခေါ်ထမရှိသော အသုံး အနှုန်းဖြစ်သည့် သူဌေးမဟူသော စကားလုံးအတွက်မူ ဆရာဝန်မင်းရွှေ့ ဇံအဖို့ အထူးအဆန်း ဖြစ်နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်နေ့နေ့တွင်တော့ အိမ်ရှင်သူဌေးမကြီးဒေါ်ခင်မေထက်ကို ဆရာဝန် ကိုအုန်းမောင်နှင့်အတူ သွားရောက်တွေ့ဆုံကြမည် ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ၏ဖခင်လာလျှင် ဤအိမ်ကြီးကို ဘာကိစ္စငှားရမ်းနေချင်ရ သလဲဟု သူ့ကိုများ အပြစ်တင်လေမည်လား၊ သူ့ဖခင်မှာ ရှေးရခိုင် ကြေးရတတ်များကဲ့သို့ ဝတ်လုံဘွဲ့ကိုလန်ဒန်၌ယူခဲ့သူ တစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း အသက်ခြောက်ဆယ်ကတည်းက အမှုလိုက်ခြင်းကို ရပ်နားလိုက်၏။ ကျောက်ဖြူအိမ်ကြီးတွင် သွားရောက်နေထိုင်သည်မှာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ၊ အခုလို အိုမင်းချိန်တွင် သားအဖနှစ်ယောက် နီးနီးကပ်ကပ် နေလိုသည်ဟုဆို၏။ လောလောဆယ်တော့ သူကိုယ်တိုင်က ကျောက် ဖြူတွင် လိုက်မနေနိုင်သေး၍ ရန်ကုန်တွင်အိမ်တစ်လုံးငှားရမ်းနေထိုင် ရန် စီစဉ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း သူဖခင်ကဲ့သို့ အိုမင်း ချိန်ရောက်လျှင် ကျောက်ဖြူ အိမ်ကြီးမှာပင် သွားရောက်နေထိုင်မည်ဟု စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထား၏။ ယခုထိတော့ ကျောက်ဖြူမြို့ရှိရာသို့ တစ်ခါမှပင် ခြေဦးလှည့်ခွင့် မကြုံသေးပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဖေဖေနှင့်ပင်အတူ ဤအိမ်ကြီးတွင် နေလိုက်ဦးမည်။ သူလို တစ်ဦးတည်းသောသားအဖို့ ငွေရေးကြေးရေး ပူစရာမရှိပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူသည် နယ်အနှံ့ လှည့်လည်သွားရောက်ကာ အမှုထမ်းခဲ့ ပြီးဖြစ်သည်း သူ့ခေတ်သည် ကိုယ်ပိုင်ဆေးတိုက်များ ဖွင့်ခွင့်ကြုံခဲ့သော ခေတ်ဖြစ်သော်လည်း ငွေရှာခဲ့သော လူစားမဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအစိုးရလခမှအပ ဆေးတိုက်တွင် ထိုင်စဉ်အံစွဲထဲ၌ ငွေသုံး ဆယ်ကျော်ရလျှင် နောက်လာသောလူနာများအား ငွေတောင်းခံခြင်း မပြုသည့်အတွက် မင်းရွှေဇံသည် ဆေးလိုက်သည်ဟု နာမည်ကျော် ခဲ့သော ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူသည် ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီးတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရသော် လည်း ဆေးရုံဝင်းကြီးအနီးရှိ သူ့အဖို့ပေးသော အိမ်တွင် မနေပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဤလို သီးခြားအိမ်ကြီးတွင်ပင် အေးချမ်းစွာ နေလိုပေသည်။သူ့ဖခင် လာလျှင်တော့ သူ့အပေါ် ဘယ်လိုထင်မြင်ချက်ပေးမည် မသိပေ၊ သူကတော့ ငြိမ်သက်သော ပတ်ဝန်းကျင် ကျယ်သော ခြံဝန်းနှင့်နေရသည်ကိုပဲ စိတ်ချမ်းသာလှပေပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်နေ့ တနင်္ဂနွေညနေပိုင်း သူဌေးမကြီးနှင့် တွေ့ဆုံရန် ဒေါက်တာအုန်းမောင်နှင့် ချိန်း၍ထားသည်။ သို့သော် နံနက်ပိုင်းတွင်ပင် မမျှော်လင့်သော ကိစ္စတစ်ခုကို ဒေါက်တာမင်းရွှေဇံ တွေ့ကြုံ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတနင်္ဂနွေနေ့နံနက်တိုင်း သူ လမ်းလျှောက်နေကျ ဖြစ်၏။ နံနက်စောစော လမ်းလျှောက်ရာမှအပြန် သူ၏ အိမ်တော်ပါ သက်ဖေ သည် ဆင်ဝင်အောက်မှ ဆီးကြို၍ သူ့ကိုပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဆရာ ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်နေတယ်။ ဟိုဘက် ခြံကတဲ့၊ အရေးကြီးလို့ပါတဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟေ” သူသည် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ခပ်သုတ်သုတ် ဝင်သွား၏။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် သူ၏အဒေါ်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို တွေ့ရ ၏။ ဧည့်သည် သည်တည်ငြိမ်ပုံမရ စိတ်ချောက်ချားနေပုံရ၏။ အိမ်ခန်း ထဲတွင် နေရောင်နှင့် လတ်ဆတ်သောလေကိုထိတွေ့ခွင့်မရသော အိမ် တွင်းပုန်းကုလားမများလို ထိုအမျိုးသမီး၏ အသားအရေမှာ ဖြူဆွတ် ဖျော့တော့လှ၏။ သို့သော် နေမကောင်းနေသူ၏ ပုံပန်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟို မောင်ရင် မောင်ရင်က ဒေါက်တာဆို” အမျိုးသမီးကြီးသည် သူဧည့်ခန်းဝ ရောက်ရောက်ချင်း ထိုင်\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43098233471125,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_4762db67-d7c2-4e29-bfc6-918e9870a51e.jpg?v=1745660457"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ဗညားရှိန်း","title":"ဗညားရှိန်း","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမုန်တိုင်းထန်သော ညမှာ လမင်းကို မမြင်ရပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချစ်သူတို့၏ ညများတွင် သာတတ်သော လမင်းသည် နောက်အိမ်တော် ဆောင်ရိပ်မှာ အိပ်၍များနေလေသလား။ ငှက်သံ များက တိတ်ဆိတ်၍ ပန်းပွင့်လေးများလည်း ဝတ်လွှာကိုပိတ်ကာ ခိုက်ခိုက်တုန်နေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမုတ်သုံလေဝှေ့လိုက်တိုင်း မိုးသီးမိုးပေါက်များ သွန်ချသံ၊ သစ်ကိုင်းသစ်ရွက်များ တိုးဝှေ့လွင့်စဉ် ကျိုးကျသံများနှင့်အတူ ကလောညသည် အုန်းအုန်းသံ၍နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမုန်တိုင်းသည် တစ်နာရီ ဘယ်နှမိုင်နှုန်းနှင့် တိုက်ခတ်နေ သည် မသိပေမယ့် တစ်ချိန်ချိန်မှာတော့ စဲသွားပေမည်။ မလေးနု ရင်ထဲမှာလည်း မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်နေသည်။ တိုက်ခတ်နှုန်း ကိုလည်း မသိ။ ဘယ်သောအခါ စဲမည်ဟုလည်း မပြောနိုင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမုန်တိုင်းထန်သောညကို မှန်ပြတင်းအထဲမှ မလေးနု.မြင် နေရသည်။ သည်းထန်သော မိုးစက်များ သူ့ကို တစ်စက်မျှ မစဉ်ပါ။ - လုံခြုံသော အိမ်ခန်းအတွင်းမှာ မီးလင်းဖိုဘေးတွင် အနွေး ဓာတ်ကို ခိုလှုံ၍ မုန်တိုင်းညကို ရင်ဆိုင်ကြည့်နေနိုင်သည်မှာ သူ့ ကြောင့်ဆိုသည်ကိုတော့ မလေးနု အလေးအနက် သတိပြုမိပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမီးလင်းဖိုက မီးညွန့်က တလွန့်လွန့် လှုပ်ရှားနေသည်။တစ်ချိန်သော မိုးဦးညက မီးရောင်ဟပ်နေသော သူ့မျက်နှာကို မလေး နု ငေးမောကြည့်နေမိသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုလို မလေးနုတစ်ယောက်တည်း အေးချမ်းစွာ ထိုင်နေ နိုင်အောင် လုံခြုံမှု အာမခံချက်ပေးသော သူ့ကို မလေးနု ဘယ်တော့ မှ မေ့မရပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'မလေး၏ ဘဝအာမခံချက်ကို တစ်သက်လုံး တာဝန်ယူပါ ဤစကားသံများသည် မလေးနုရင်မှာ လှိုင်းခတ်နေဆဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e`ဒေါက်တာမလေးနု\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၂၁၊ အင်းလျားလမ်း ရန်ကုန်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့အမည်နှင့် လိပ်စာတပ်ထားသော စာအိတ်နှစ်အိတ်ကို ဒေါ်လေး သန်းက သူ့ကိုလာပေးသည်။ သူ ကလောကို ခွင့်နှင့်သွားနေစဉ် ဤစာများ ရောက်နေဟန်ရှိသည်။ ပထမစာအိတ်တစ်အိတ်ကို သူ ယူကြည့်လိုက်သည်။ စာအိတ်ထောင့်မှာ သက်မာ ́ဟု ရေးထိုးထား ၍ တင်သက်မာထံမှစာမှန်း သိရသည်။ တင်သက်မာက သူ့ထံ စာများ ရေးနေကျ။ ဒုတိယစာအိတ်မှာတော့ လိပ်စာမှတစ်ပါး ဘာမှရေး မထား၍ ဘယ်သူ့ဆီကမှန်း သူမသိပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e' ခရီးပန်းလာ၍ အိပ်ချင်ပေမယ့် တင်သက်မာထံမှ စာအိတ် ကို ဖောက်ဖတ်လိုက်သည်။ .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမလေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသက်မာ ရန်ကုန်ပြောင်းရပြီး ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီးကိုပဲ။ ရန်ကုန်ရောက်တော့ တိုင်ပင်စရာ အရေးကြီးလို့ မင်းဆီဖုန်းဆက်တော့ ကလောသွားနေတယ်လို့ ဒေါ်လေးက ပြောတယ်။ မလေးကို သက်မာ လာတွေ့ပါရစေ။ ဖုန်းနံပါတ် ပေးထားခဲ့တယ်။ ပြန်ဆောက်ပါ။ ညပိုင်း ဆက်ရင် ပိုပြီးအဆင်ပြေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျန်းမာပါစေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသက်မာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သက်မာတင်သက်မာတစ်ယောက် ဘာအရေးကြီးသည်မသိ။ - တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မတွေ့ခဲ့ရတာ ကြာပြီ။ သူ့ခင်ပွန်း ဒေါက်တာသန်းဦး မန္တလေးမှာ ဆုံးတော့လည်း မလေးနု မသွားနိုင် ခဲ့။ စာနှင့် တယ်လီဖုန်းနှင့်ပဲ တင်သက်မာ့ကို အားပေးခဲ့ရသည်။ တင်သက်မာသည် ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် အသက်သုံးဆယ်ကျော် လေးမှာ မုဆိုးမဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က ဆေး ကောလိပ်မရောက်ခင် တက္ကသိုလ်မှာကတည်းက တွဲဖက်ဖြစ်သည်။ အထူးကုဆေးလိုင်းရွေးကြတော့ တင်သက်မာက မေ့ဆေးဘက်လိုက် - ၍ မလေးနုက အိုဂျီ ခေါ် သားဖွားမီးယပ် ပါရဂူဘွဲ့ကို ယူခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမလေးနု အင်္ဂလန်မှ သားဖွားမီးယပ် ပါရဂူဘွဲ့ယူပြီး အပြန် မှာ တင်သက်မာနှင့် ကိုသန်းဦးတို့ လန်ဒန်မှာ လက်ထပ်ကျန်ရစ် ကြသည်။ ဒေါက်တာသန်းဦး ခွဲစိတ်ပါရဂူဘွဲ့ရပြီးမှ မြန်မာပြည် ပြန်လာကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘာလိုလိုနှင့် ကိုသန်းဦး ကွယ်လွန်ခဲ့သည်မှာ ငါးနှစ်ထဲသို့ ရောက်ခဲ့ပါပြီကော။ တင်သက်မာနှင့် သူ တွေ့လိုပါသည်။ ငယ် သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် မဆုံစည်းရတာ ကြာခဲ့ပြီ။ ဘဝဆိုတာ ဒီလို ပဲပေါ့လေ။ တင်သက်မာနှင့် ကိုသန်းဦးတို့ဘဝကို လက်တွဲဖြတ်သန်း ” ချိန်တွင် သူ၏ တစ်ကိုယ်တော်တိုက်ပွဲကိုလည်း သူတို့သိမည်မဟုတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒုတိယစာအိတ်ကို ဖောက်ဖုတ်လိုက်ပြန်သည်။ သူ အံ့အား သင့်သွားသည်။ ဒီလက်ရေးကို မမှတ်မိပါ၊ စာကိုဖတ်ကြည့်တော့ မှ တရေးရေး သတိရလာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမလေနု\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအင်္ဂလန်က ပြန်လာတာတော့ သိတယ်။ ကိုမျိုးဇင် တိုက်ပွဲ မှာကျတာလည်း သိပေမယ့် ရှိန်း မလာနိုင်ဘူး။ အမေရိက ရောက် နေလို့။ မလေးဆီ ဝမ်းနည်းကြောင်းစာပဲ ပို့နိုင်ခဲ့ကယ်။ ရှိန်း မလေးနုသတင်းကို စုံစမ်းလျက်ပဲ။ ခုမှ ရန်ကုန်မှာ ရှိနေတယ်၊ဦးလေး အဒေါ်တွေနဲ့နေတယ် သိရပြီး လိပ်စာရလို့ ဒီစာရေးလိုက် တယ်။ ဂျိန်း မလေးနဲ့ တွေ့ချင်တယ်။ ဖုန်းနံပါတ် စာထဲထည့်ရေး လိုက်တယ်။ တွေ့နိုင်မယ့်ရက်နဲ့ နေရာကို ချိန်းပါ။ တွေ့မှ အကြောင်း စုံတွေ ပြောကြတာပေါ့။ တက္ကသိုလ်နေ့ရက်တွေနဲ့ ကိုမျိုးဇင်ကို သတိရလျက်ပါ။ . . .\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရွှင်လန်းပါစေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e- ဗညားရှိန်း -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မလေးနုသည် စာဖတ်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။ သက်မာ စာကတော့ ဖတ်ပြီး ငယ်သူငယ်ချင်းချင်း တွေ့ရမှာမို့ ပျော်သွား သည်။ ရှိန်း၏စာကိုဖတ်ပြီးတော့ သူ့ရင်ထဲမှာ အံ့သြခြင်း ဝမ်းနည်း ခြင်းတွေ တစ်ပြိုင်နက် ခံစားလိုက်ရသည်။ စာနှစ်စောင်စလုံးကိုသိမ်း ၍ သက်မာကို ပထမပတ် တနင်္ဂနွေချိန်းလိုက်၍ ရှိန်းကို ဒုတိယ တနင်္ဂနွေနေ့ကို ချိန်းလိုက်သည်။ နေရာကတော့ သူ့အိမ်မှာပဲ ချိန်း လိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဦးလေးထွန်းဝင်းက ပထမအတွင်းဝန်အဖြစ် နိုင်ငံခြား သံရုံးများမှာ လုပ်ရင်းက သံမှူးဖြစ်တော့ အနားယူခဲ့သည်။ သူက ဦးလေး၏နီး ဒေါ်လေးဒေါ်ခင်အေးသန်းဘက်က တော်ရသော တူမ ဖြစ်သည်။ ရန်ကုန် သူပြန်ရောက်တော့ သူတစ်ယောက်တည်းကျန်ချိန် ဒေါ်လေးသန်းတို့နှင့် ခေတ္တအတူနေရပေမယ့် သီးသန့်နေဖို့ သူ အ အစဉ်ရှိသည်။ ဒေါ်လေးသန်းတို့မှာ ယင်းမာဝင်းဆိုသော သမီးလေး ရှိ၍ သူ့မှာ အဖော်ရှိသည် ဆိုရမည်း၊ အိမ်မှာ သူ့ဧည့်သည်များကို တွေ့ဆုံခြင်းအတွက် ဒေါ်လေးသန်းတို့က မကန့်ကွက်ပါ။ လွတ်လပ် စွာ သီးခြားဧည့်ခန်းလေးမှာ တွေ့ဆုံခွင့်ရှိသည်။ . ထို့ကြောင့် ယခုခေတ် ပေါများလာသော ရန်ကုန်မြို့ပြင်မှာ စားသောက်ဆိုင် အငယ်စားလေးများနှင့် ဟိုတယ်များ ရှိပေမယ့် သူ့အိမ်မှာပဲ ချိန်းဆိုလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတင်သက်မာကို တွေ့ရပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတင်သက်မာသည် စိုပြည်လှပနေဆဲ။ သူ့မျက်လုံးများသည် ချစ်သူနှင့် ကွေကွင်းရခြင်း ဆင်းရဲခံစားနေရပေမယ့် ကြည်လင် ဝင်းပနေဆဲဟု ထင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e` ပိန်ပိန်သွယ်သွယ် အချိုးကျသောကိုယ်မှာ ပိုးပျော့ဝမ်းဆက် အစိမ်းရင့်ကို ဝတ်ထား၍ သွယ်သွယ်လျလျ ဖြစ်နေသည်။ ဖြူးသော အသားကလည်း အဝတ်က အစိမ်းရင့်ဆိုတော့ ပိုဝင်းပနေပုံရသည်။ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် ခေါင်းရင်းဘက် ခြံပြင်မှာ သီးသန့်ထုတ် ထားသော ဧည့်ခန်းငယ်တစ်ခုမှာ တွေ့ကြသည်။ ဧည့်ခန်းသည် လင်း၍ ပန်းရနံ့များ ဝင်လာနိုင်အောင် ကျယ်ပြန့်သော ပြတင်းရှည် ကြီးတွေရှိသည်။ ပြတင်းပေါင်ပေါ်မှာ အစိမ်းရင့်ပန်းခက်များ သွယ် ထားသော ခန်းဆီးကြီးများက တောင်ရိပ်ကို ပေးနေသလိုပင်။ ' နှစ်ယောက်ဖက်၍ ဆိုဖာပေါ်ထိုင်ရင်း ရုတ်တရက် စကား မပြောနိုင်၊ ခွဲခွာနေခဲ့ရသော ရက်တွေကြာမြင့်သလို ခွဲခွာနေသော အချိန်တွေမှာ နှစ်ယောက်စလုံး၏ဘဝကလည်း အပြောင်းအလဲတွေနှင့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတင်သက်ကိုသည် မလေးနုလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း မျက် ရည်တွေဂိုလာသည်။ မလေးနုကလည်း ငိုချင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကလေးတွေရော နေကောင်းရဲ့လား” မလေးနုက စကားစရသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“နေကောင်းပါတယ်၊'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသက်မာလည်း ကလေးတွေကြည့်ရ အောင် အဒေါ်တစ်ယောက် ခေါ်ထားရတာပေါ့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမလေးနု ကလော . သွားတယ်ဆို”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e`ဟုတ်တယ်၊ ဖေဖေတို့ မေမေတို့ အိမ်ပြန်ကြည့်ရသေး တယ်၊ အိမ်စောင့် ဦးသာဘော်တို့လင်မယားနဲ့ ထားခဲ့ရတာ၊ မလေး ကလည်း ကလောပြန်ချင်ပါတယ်၊ အလုပ်က ရန်ကုန်ပြောင်းရတာ၊ တစ်နေ့နေ့တော့ ကလောအိမ်ကို ပြန်ရမှာပေါ့လေ၊ ဖေဖေ့ရဲ့ မြတ်နိုးတဲ့ ဒီအိမ်ကို ပြန်ရအောင်လုပ်ပြီး မလေး ဆက်ထိန်းသိမ်းရမှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတင်သက်မာသည် သက်ပြင်းလေး ရှိုက်လိုက်၏။ ပညာ ကိုယ်စီရှိကြ၍ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်နိုင်၍သာ တော်တော့ သည်။ သူ့အဖို့ ဘဝခြေလှမ်းအစပဲ ရှိသေးသည့်အချိန်မှာ ကလေး နှစ်ယောက်ရပြီး ကိုသန်းဦး ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"ကဲ. ပြောလေ၊ မလေးကို တိုင်ပင်ချင်တယ်ဆိုတာ” . မလေးနုက စကားစလိုက်ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သက်မာလည်း တွေးမိတယ်လေ၊ မင်းဘဝ ကိုယ့်ဘဝ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အသိကြဆုံး၊ အရင်းနှီးဆုံးမို့ သက်မာ မလေးနုဆီ လာခဲ့တာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ပြောပါလေ... မလေးမှာလည်း တစ်ယောက်တည်းပါး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e မလေးနု ဒီမှာ ကြာကြာနေဖို့ စိတ်မကူးပါဘူး။ တစ်ခုခုတော့ လုပ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရမယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အဆင်မပြေလို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မဟုတ်ပါဘူး၊ မလေးက တွေးပူတတ်တယ်၊ ကံပါ မလေး ကိစ္စက အရေးပေါ်မဟုတ်ဘူး၊ သက်မာကိစ္စပြော”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသက်မာသည် ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်သွားသည်။ စကားပြော ရန် အားယူနေပုံရသည်။ ပြီးမှ သက်ပြင်းကို လေးတွဲစွာချလိုက် သည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သက်မာ လက်ထပ်မလားလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမလေးနုသည် သက်မာ ပခုံးလေးကို ဖျစ်ညှစ်လိုက်၏။ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ တုန်လှုပ်သလိုပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကိုသန်းဦး သူငယ်ချင်းပါပဲ၊ သူက ဆန်စက်ပိုင်ရှင်ပေါ့၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e မလေး သူ့ကို မသိပါဘူး၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e သက်မာ တစ်နေ့မှ မိတ်ဆက်ပေးမယ်။ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e သက်မာ ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီး ပြောင်းရတော့ ပိုအဆင်ပြေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e၊ သူ့ ဆန်စက်က ပဲခူးမှာ၊ ပဲခူးသားပဲ၊ နေတော့ ရန်ကုန်မှာ၊ သူကမုဆိုးဖို၊ သားသမီးမရှိတော့ လွတ်လပ်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e မလေးနုက ဘာမှပြန်မဖြေနိုင်။ သူ့ကို ငယ်သူငယ်ချင်းမို့ ယုံကြည်၍ တိုင်ပင်လာသူကို သူ ဘာအကြံဉာဏ်ပေးရပါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မင်းကို ကြိုတင်မတိုင်ပင်တဲ့အတွက် သက်မာကို ခွင့် လွတ်ပါ၊ မင်းနဲ့ ကိုယ်နဲ့ကလည်း ဆုံစည်းဖို့မလွယ်ဘူးလေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသက်မာက တောင်းပန်နေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"ခွင့်လွှတ်ပါတယ် သက်မာ၊ တကယ်တော့ တို့ဘဝ တို့ ဆက်လျှောက်ကြရမှာ၊ တို့အခက်အခဲကို တို့ပဲသိတယ်၊ ဖြစ်လာ ကြုံလာတဲ့ ပြဿနာကိုလည်း ကိုယ့်ဘာသာ ဖြေရှင်းရမှာလေ၊ ပြင်ပ လူတွေက ဝေဖန်ရုံသာ တတ်နိုင်တာ၊ တို့ဘဝအခက်အခဲကို ဘာမှ သိကြတာမဟုတ်ဘူး၊ အေး တစ်ခုပဲ၊ သက်မာ သူ့ကို လှိုက်လှိုက် လှဲလှဲ ချစ်ပါသလား၊ သူကရော ချစ်ပါသလား၊ ဒါ တစ်ခုတော့ - တွေးရမယ်၊ မင်း ကလေးတွေအတွက်ပဲဖြစ်စေ မင်းအတွက်ပဲဖြစ်စေ ချစ်ဖို့ကတော့ လိုတယ်၊ မခင်မှ ဥခင်တယ်ဆိုတဲ့စကား ရှိတယ် မို့လား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသက်မာက ခေါင်းလေးတညိတ်ညိတ်လုပ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဆိုပါတော့ မလေး၊ သက်မာကို သူကလည်း ချစ်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e သက်မာကလည်း ချစ်ပါတယ်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ကလေးတွေအပေါ်လည်း သူ သည်းခံနိုင်ပုံရတယ်၊ သူ့အိမ်ထောင်ဆုံးတော့ ကလေးမကျန်ရစ်ခဲ့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e သူက ကိုယ့်သားကို တော်တော်ချစ်တယ်၊ သမီးလေးအပေါ်မှာလည်း မဆိုးပါဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒါပဲ အရေးကြီးပါတယ်လေ၊ မလေးမှာ ဘဝအကြောင်း ကြောင့် လက်မထပ်လိုက်ရပေမယ့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမလေး အတွေးအခေါ်က အိမ် ထောင်ရေးမှာ ဘယ်အရွယ်ပဲဖြစ်ဖြစ် လက်ထပ်ရင် အချစ်ကတော့ ပါမှဖြစ်မယ်လို့ ယူဆတယ် အချစ်တစ်ခုတည်းကို အဓိကထားရ . မယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမလေးနုက ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်လက်ပြောပြသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ပြီးတော့ တို့က အသက် နှစ်ဆယ်မပြည့်ခင် ဆယ်ကျော်သက်တွေမှမဟုတ်ဘဲ၊ Emotion တစ်ခုတည်းနဲ့ လက်ထပ်လို့မဖြစ်  သလို အားကိုးအားထားရဖို့ တစ်ခုတည်းနဲ့လည်း လက်ထပ်ရေးကို မစဉ်းစားသင့်ဘူး၊ သက်မာမှာ ကလေးနှစ်ယောက် ကြီးပြင်းအောင် မွေးရဦးမယ်၊ အသက်ကလည်း ငယ်ပါသေးတယ်၊ လက်ထပ်တာ ကောင်းပါတယ်၊ လုံခြုံမှုလည်း ရှိတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ကိုသန်းဦးထံက အချစ်မျိုး ရလိမ့်မယ်လို့တော့ မမှတ်ထားတာ ကောင်းတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအေးလေ  ကံတရားကလည်း ရှိပါသေးတယ်ကိုသန်းဦးထက် တော်ချင်တော်မှာ . သက်မာကလည်း တွေးရင်း နားထောင်နေပုံရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'ငယ်ချစ်တွေလိုတော့ ဘယ်ဟုတ်မလဲ မလေးရယ်၊ ဒါကို တော့ ကိုယ်က ကြိုတွက်ထားပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'အေးပေါ့လေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တို့နှစ်ယောက် ရန်ကုန်မှာ  အတူတူနေရတော့ တိုင်ပင်စရရှိ တိုင်ပင်ရတာပေါ့၊ မလေးတော့ အားတက်သွားတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမလေးနုသည် စကားပြောရင်းမှ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရ သွားသလို စကားကြောင်းပြောင်းလိုက်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'မလေး ကလောကပြန်လာတော့ သက်မာ စာနဲ့အတူ စာတစ်စောင် ရောက်နေတယ်၊ ဘယ်သူ့ဆီကလဲ သိလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'ဟင့်အင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e.\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ရှိန်းဆီကလေ၊ ဗညားရှိန်း၊ သတိရသေးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သတိရတာပေါ့၊ ထူးထူးဆန်းဆန်းဟယ်၊ သက်မာနဲ့ အဆက်အသွယ်ပြတ်သွားတာ ကြာပြီး နောက်မှ မန္တလေး ဒေးဝန်းရပ် ၆ က သက်မာသူငယ်ချင်း အေးအေးနဲ့လက်ထပ်ပြီး ရန်ကုန် ပြောင်း သွားတယ်ပဲကြားတယ်၊ အေးအေးနဲ့တော့ သက်မာက ခင်တယ်။ မန္တလေးမှာ အေးအေးနဲ့ သက်မာက ဆယ်တန်းအထိ ကျောင်းနေ\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43098235895957,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_ea881fbb-56a9-49dd-a354-27f895fcc405.jpg?v=1745660461"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ဘဒ္ဒနုဝတီ","title":"ဘဒ္ဒနုဝတီ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘော်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘဒ္ဒနုဝတီ'သည် တကောင်းရာဇဝင်ကို သိမ့်သိမ့် တုန်စေသော မင်းသမီးဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့ဖခင်သည် သတိုးဆွေမင်း ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့၏ချစ်ဦးသူသည် နဂါးမင်းဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့် များ ဘဒ္ဒနုဝတီမည်သော တကောင်းပြည့်ရှင် သတိုးဆွေ၏ရင်နှစ်သည်းခြာသည် ထူးထူးခြားခြား မျိုးမတူ၊ ဇာတ်ခြားသည့် . နဂါးမင်းရေနတ်သားကိုမှ မေတ္တာမျှပါသလဲ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ခုတော့လည်း စဉ်းစားစရာ ကျေးဇူးတင်စရာ ဖြစ် ပါ ခဲ့၏။ ဘဒ္ဒနုဝတီ ရေနတ်နဂါးကို မေတ္တာမျှသူဟု ပြစ်တင်ပြောဆိုစရာမရှိ။ ကျေးဇူးတရားကို ရှာကြံတွေးသည်ရှိသော် ဘဒ္ဒနုဝတီသည် ရေနတ်သားနွယ်ဝင်ကို မေတ္တာမျှခဲ့သော အကြောင်းကြောင့် အာဇာနည် သူရဲကောင်းကြီး မောင်ပေါက်ကျိုင်း ဗမာ့ရာဇဝင်တွင် တခမ်းတနား ပါဝင်ခဲ့ရသော အကျိုး တရားသည် ဖြစ်ပေါ်လာရသည် မဟုတ်ပါလော။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘဒ္ဒနုဝတီကို ကျေးဇူးတင်ရပေဦးမည်။ ထပ်ခါထပ်ခါ ကျေးဇူးတင်စရာတွေ များလှချေ၏တကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ၏အချစ်ဇာတ်လမ်းကြောင့် မြန်မာ့စာပေတွင်လည်း ယခုထိ ချစ်ဖွယ်ကောင်းသော စကားထာသည်လည်း ကျန်ရစ် ခဲ့ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ထောင်ပေးလို့ချုပ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ရာပေးလို့ဆုတ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ချစ်တဲ့သူအရိုး၊ ဆံထိုးလုပ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုစကားထာသည် အမှတ်မထင် ဖတ်သွားလျှင် ဆို  သွားလျှင် ဘာမှမဟုတ်သလိုလိုနှင့် တကယ် လေးလေးနက် နက်တွေးကြည့်သောအခါ အချစ်၏နက်ရှိုင်းကျယ်ပြန့်ခြင်းကို ညွှန်ပြပြောဆိုခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမှန်၏။ ဤနေရာ၌ ဘဒ္ဒနုဝတီသည် ချစ်ဦးသူရေနတ် နဂါးအပေါ်၌ အချစ်မေတ္တာ မည်မျှနက်နဲ၍ သစ္စာရှိခဲ့သည်ကို ဖော်ပြခဲ့ပြန်၏။ ရေနတ်နဂါးသည် အာဇာနည်သူရဲကောင်းမောင်ပေါက်ကျိုင်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲခဲ့ကြရာတွင် မောင်ပေါက်ကျိုင်းသည် ဇွဲ ဝီရိယနှင့်ဉာဏ်သာခဲ့၍ နဂါးနိုင် မင်းဘွဲ့ကို ရရုံမက ဘဒ္ဒနုဝကို အပိုင်သိမ်းခဲ့နိုင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e' သို့သော် ဘဒ္ဒနုဝတီသည် ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ထီးနန်းကို မောင်ပေါက်ကျိုင်းအား ပေးအပ်ခဲ့ပါသော်လည်း ချစ်ဦးသူအပေါ် ထားခဲ့သည့် ကတိသစ္စာတရားကို ကွယ်လွန်သူချစ်ဦးသူ၏အရေ ကို ဝတ်ရုံလွှာအဖြစ် ချုပ်လုပ်၍ အထိမ်းအမှတ် ထားခဲ့ရုံမက ချစ်ဦးသူ၏ အရိုးကို အမြတ်တနိုး ဆံထိုးလုပ်၍ ပန်ဆင်ခဲ့ခြင်း ဖြင့်ပြခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော်လှပါပေ၏။ ဘဒ္ဒနုဝတီကို လေးစားထိုက်ပါ၏။ သို့သော် ရာဇဝင်ဆရာ၊ သို့မဟုတ် သမိုင်းသုတေသီတို့သည် ဘဒ္ဒနုဝတီ မောင်ပေါက်ကျိုင်း၏မိဖုရားအဖြစ်သို့ ရောက်ပြီး သည့်နောက် ချစ်ဦးသူနဂါးမင်း၏ အရေဖြင့် ချုပ်လုပ်သော ဝတ်ရုံလွှာကို မင်းခမ်းမင်းနားတို့၏ ဆင်ယင်ခွင့်၊ ချစ်ဦးသူ အရိုးဖြင့် လုပ်ခဲ့သော ဆံထိုးကို မြကေသာဆံထုံးတွင် ဆက် လက်ပန်ဆင်ခွင့် ပြုခဲ့သည် မပြုခဲ့သည်ကို တစ်စုံတစ်ရာ ဖော်ပြရေးသားခြင်း မပြုခဲ့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတကောင်းမြို့ဟောင်းတစ်နေရာတွင် ဘဒ္ဒနုဝတီ၏ ဆံထိုးလေးများ ကျန်ကောင်းကျန်ရာ တစ်နေရာရာ မြေအောက် လွှာတွင် တူးဖော်၍များ ရရှိခဲ့ပါလျှင် ဘယ်လောက်များကောင်း လေမလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤကား သတိုးဆွေမင်း၏ သမီးတော် ဘဒ္ဒနုဝတီ။ နဂါးမင်း၏ ချစ်ဦးသူ ဘဒ္ဒနုဝတီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမင်းရာဇာ အာဇာနည် မောင်ပေါက်ကျိုင်း၏ အဂ္ဂ မဟေသီ ဘဒ္ဒနုဝတီ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခု ၂၀ ရာစုနှစ်တွင် ဘဒ္ဒနုဝတီသည် ကောက်ကာ ငင်ကာ ပေါ်လာ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနဂါးမင်း၏အရိုးကို ကောင်းမြို့ဟောင်းတွင်ရှာဖွေ၍ မတွေ့သော်လည်း လက်ရှိ ၂၀ ရာစုနှစ် စာပေခေတ်တွင် ဘဒ္ဒနုဝတီကို ပြန်လည်တွေ့ရှိကြရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုတွေ့ရှိသူကား “ဘဒ္ဒနုဝတီ'ကလောင်ဘွဲ့ခံ စာရေး ဆရာအဖြစ် ပေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ဤကလောင်အမည်ကို ခံယူရမှန်း မည်သူမျှ စိတ်ကူးမထည့်မိခင် မြန်မာစာပေတွင် ကလောင်အမည်ကို ဘဒ္ဒနုဝတီဟု ယူရန်မှည့်ခေါ်ရန် စိတ်ကူး ရသည်ဆိုကတည်းက စိတ်ကူးစိတ်သန်း မညံ့သော စာရေး ဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနေ့စဉ်သတင်းစာများတွင် ဝတ္ထုစာအုပ်အမျိုးမျိုး၊ နိုင်ငံရေး၊ ဘာသာရေး၊ ရယ်ရွှင်ဖွယ် ကာတွန်း ကဗျာစာအုပ် အမျိုးမျိုး၊ ကြော်ငြာများကို သတင်းစာ (၂)မျက်နှာ အပြည့်နီး နီးတွေ့ရ၏။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ စာအုပ်အမည်က နှမ်းစေ့လောက်ပင်မရှိ။ ၁၄ ပွိုင့်လောက်ပင်မကြီး၍ ထင်ထင်ရှားရှားမတွေ့ပါသော်လည်း စာရေးသူ၏ကလောင်အမည်များမှာ လက်မလောက် ဆီးကင်းလောက် စာလုံးကြီးများနှင့် ဖော်ပြ ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာအုပ်အမည်လေလား၊ စာရေးသူ၏ ကလောင် အမည်လေလား၊ သတင်းစာဖတ်သူတွင် မနည်းတွေးယူရ၏။ ၂၀-ရာစုနှစ်၏ စာပေလှုပ်ရှားပုံ ထူးခြားချက်ပါတကား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤမည်သော ကလောင်အမည်များ ကြားတွင် ဘဒ္ဒနုဝတီ ကလောင်အမည် စာရေးဆရာသည်လည်း တခမ်း တနားပါဝင်ခဲ့၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအလွန်ချစ်ဖွယ်ကောင်း၍ လှပသောကလောင်အမည် ဖြစ်၍ တချို့စာရေးဆရာများသည် ဤကဲ့သို့ကလောင်အမည် ကို မယူခဲ့မိသည်ကိုပင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမိ၏။ သူတို့ကိုယ်သူ တို့ အပြစ်တင်မိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘဒ္ဒနုဝတီအကြောင်း တဖြည်းဖြည်း သိလာကြသည် ကတော့ ဘဒ္ဒနုဝတီသည် အမျိုးသမီး စာရေးဆရာဖြစ်သည်သာမက အပျိုကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ကို သိရှိလာကြသည်။  ဘဒ္ဒနုဝတီအပေါ် အလွန်စိတ်ဝင်စားသူကတော့ မောင်ပေါက်ကျိုင်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်ပေါက်ကျိုင်းသည် နဂါးနိုင်မင်းတော့ မဟုတ် သေး။ သူသည် ဘဒ္ဒနုဝတီ၏ စာပေအရည်အသွေးရော၊ သူ၏ရုပ်ရည်ရော၊ သူမသိ မမြင်ဘူးသော်လည်း ဘဒ္ဒနုဟူသော ကလောင်အမည်ကို သတင်းစာကြော်ငြာတွင်မြင်ရုံ နှင့်မေတ္တာ တိမ်းညွှတ်ခဲ့သည်။ စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သည်ဆိုလျှင် မမှားပါပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e အကယ်၍များ ဘဒ္ဒနုဝတီကို စာပေနယ် တစ်နေရာ တွင် တွေ့ရှိရပါက ရာဇဝင်ဆန်ဆန်ချစ်စကားကိုလည်း ဖွဲ့နွဲ့၍ ပြောလိုက်ဦးမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအို စိတ်ကူးဆိုသည်မှာ ဘယ်သူမှ တားမြစ်၍ ရစကောင်းသည်ဟု မဆိုသာ။ စိတ်သည် လက်ဖျစ်တစ်တွက် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ကုဋေကုဋာမကသော အကြောင်းအရာ တို့ကို ဖန်ဆင်းတွေးတောရုံမျှမက မည်မျှဝေးလံသည်ဖြစ်စေ စကြဝဠာအနန္တကို ပြေးလွှားနိုင်ခဲ့သည်ဟု မြတ်စွာဘုရား ကိုယ် တိုင်ဖွင့်ဟမိန့်ကြားခဲ့၏။ စိတ်၏ပြေးလွှားသော စွမ်းအားကို သာမန်ပုထုဇဉ်တိုင်းလိုလို သိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိတ်တစ်ခုပေါ်လာ၍ ချုပ်သွားပြီးမှ နောက်တစ်ဖန် စိတ်သစ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ဟူသော စိတ်၏သတ္တိသဘော ကိုမူ အရိယာမျက်စိနှင့်မှ မြင်နိုင်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမောင်ပေါက်ကျိုင်သည် အရိယာမဟုတ်သေး။ လော လောဆယ်အားဖြင့် စိတ်၏နယ်ပယ်တွင် ပါဝင်လှုပ်ရှားနေသော စာရေးဆရာတစ်ယောက်ပင်ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ပြောကိုပြောလိုက်မှာပဲ၊ တကယ့်ကိုပြောမှာပဲ၊ သူလဲ စာရေးဆရာမတစ်ယောက်ပဲ စာပေသမိုင်းရော၊ လူ့သမိုင်းရောမွှေနှောက်ချောက်ချားနိုင်သူ မဟုတ်ဘူးဘဲ ထားဦးတော့ မြန်မာ အစ တကောင်းကဟူသော သမိုင်းကို လက်ခံသက်ဝင်နားလည် ၍သာ ဘဒ္ဒနုဝတီအမည်ကို ကလောင်အမည်အဖြစ် ယူခဲ့သူ ဖြစ်ပေမည်\" ဟု မောင်ပေါက်ကျိုင်းက တွေး၏။ . သူကလည်း ခေသူမဟုတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မောင်တို့ဆို ဘယ်နယ်သားလဲ” ဟု ဒိုးပတ်ဝိုင်း အမေးနှင့် မေးလျှင်တောင် -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မောင်တို့ဆို တကောင်းနယ်သားပဲ\" ဟု ဖြေနိုင် သည့်သူဖြစ်သည်။ မှန်၏။ သူသည် တကောင်းမြို့သားဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အမှန်တော့ တကောင်းကမြစ်ရေယဉ်ဟာ တသွင် သွင်စီးဆင်းလာပြီး ဧရာဝတီမြစ်ဝ သရေခေတ္တရာမြို့တော်၊ ရှေးခေတ်ပင်လယ်ဝမှာ စိမ့်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသလို မောင့် မေတ္တာရေယဉ်ဟာ ဘဒ္ဒနုဝတီ၏နှလုံးသား အဏ္ဏဝါတွင် စိမ့်ဝင် ပူးပေါင်းသွားပါပြီ”ဟု စာရေးဆရာ ရည်းစားစကားပြောနည်း မျိုးပြောမည်။ ဘယ်နည်းနှင့်မဆို မဟောသဓာ လက်သီးဆုပ် ပြရုံနှင့် အမရာက လက်ဝါးဖြန့်ပြလိုက်သည်။ အို ပညာရှင် အချင်းချင်းကတော့ အမူအရာလောက်နှင့် အားလုံးသိပြီးသား ပေပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစာရေးဆရာဆိုတာကတော့ ပါးစပ်က ဖွင့်ဟ၍ ၏ တကယ်ပြောပြော မပြောပြော၊ စာရေးသည့် အထဲတွင်တော့ ပြောမှာပဲ၊ ဇာတ်က,ရာတွင်တောင်း လူက,တော့လည်း အရုပ်ကလေးလိုပဲ ကြိုးကိုကျလို့ဟု ချီးမွမ်းသည်။ ရုပ်သေးကျတော့ လည်း “အို-ကပြလိုက်တာမှ လူလိုပဲ”ဟု ချီးကျူးရသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုလည်း အပြင်မှာ လူတွေစကားပြောပုံနှင့် မတူ ဘူး။ သဘာဝမကျဘူးဟု ဘယ်သူကပဲ ဝေဖန်ဝေဖန် သူသည်  သူ၏ချစ်မေတ္တာကို ဖွင့်ဆိုရာ၌ ရာဇဝင်တွေ သမိုင်းတွေနှင့် ချီ၍ကိုပြောမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတကယ်တွေးကြည့်တော့လည်း မောင်ပေါက်ကျိုင်း၏  အချစ်အဖွင့်၌ သမိုင်းရာဇဝင် ချီလောက်သည့် အဖြစ်ပေပဲ မဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်တော် မွေးရပ်မြေဟာ တကောင်းပါပဲ။ တကောင်း ပြည်သူ ဘဒ္ဒနုဝတီကရီနဲ့ မောင်ပေါက်ကျိုင်းအကြောင်း ဆက်မိလို့ သူတို့အဆက်အနွယ်တွေဟာ သရေခေတ္တရာ ခေတ် တစ်ခေတ်ကို မြန်မာ့သမိုင်းဦး ရာဇဝင်မှာ ပုဂံခေတ်ထက်စောပြီး တည်ထောင်ခဲ့တာပါ”ဟု သမိုင်းဆန်ဆန် မေတ္တာစကား (ဝါ)ရည်းစားစကား အဖွင့်ကို ဆိုလိုက်ရုံနှင့် ဘဒ္ဒနုဝတီသည် ချက်ဆိုနားခွက်က မီးတောက်ပေတော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘဒ္ဒနုဝတီဘက်ကတော့ ဘယ်လိုမှန်းမသိ သူ့ဘက်က စွေဖြိုးရမည့် မေတ္တာမိုးသည် ရွာရန် ၉၉ ရာခိုင်နှုန်း သေချာ  နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ခါတစ်ရံတော့ မောင်ပေါက်ကျိုင်းသည် စိတ်အားငယ်သွားတတ်၏။ အကယ်၍များ နဖူးတွေ့ဒူးတွေ့ ဘဒ္ဒနုဝတီ နှင့် တေ့တေ့ဆိုင်ဆိုင် တွေ့တောင်မှ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ရှင့်လို အိုးသည် မောင်ပေါက်ကျိုင်းကို ကျွန်မလို မဟေသီနွယ်ဝင် ဘဒ္ဒနုဝတီက မေတ္တာမျှရမှာတဲ့လား”ဟုဆို လိုက်လျှင် ဘယ်လိုဖြေရပါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟုတ်၏။ ပုဂံသည် ရှေးမင်းနေပြည်တော် တစ်ခေတ် ဖြစ်စဉ်က သာသနာရေးထွန်းကားပုံ၊ လူမှုရေးကြွယ်ဝပုံ၊ အတွေးအခေါ် ရင့်သန်ကြေညက်ပုံ၊ ပုဂံသားအာဇာနည်တို့၏ သတ္တိရှိပုံကို အထောက်အထား ညွှန်ပြစရာ စေတီပုထိုး၊ကျောက်စာတိုင်တို့ဖြင့်“ပုဂံခေတ်ဟေ့”ဟု ဟစ်အော်ကြွေးကြော် နိုင်လောက်အောင် ပုဂံသားတို့ ကြိုးပမ်းခဲ့ကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့မှာတော့ တကောင်းသား အထောက်အထားပြစရာ မရှိ၊ တကောင်းက ရေအိုးများ၊ ရေထည့်သောက်လျှင် အလွန် အေးပါသည်ဟု ပြောစရာကလွဲ၍ စာဖွဲ့စရာမရှိ၊ အထောက် အထားပြစရာမရှိခဲ့၊ သူ့အမေသည် အိုးထိန်းသည် ဖြစ်၏။ သို့သော် အမေက ဘယ်တုန်းက ဘယ်စာတွေဖတ်ထားမှန်း မသိ။ သူရန်ကုန်ကို ဆင်းလာမည်လုပ်တော့ သူ့ကိုတား၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဘာကိစ္စသွားရမှာလဲ၊ ကိုယ့်အိုးဖုတ်လုပ်ငန်း ကိုယ့် ဟာကိုယ် ဦးစီးလုပ်နေရင်ကောင်းသား”ဟု အမေကပြော၏။ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အမေကလဲ စာရေးဆရာဖြစ်ချင်လို့ပေါ့” ဟု သူကဖြေ၏။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43098237927573,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_be88645d-fabe-421e-9f16-3e5d60fbbdd8.jpg?v=1745660464"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ဘယ်သို့သောအကြောင်းကြောင့်","title":"ဘယ်သို့သောအကြောင်းကြောင့်","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘယ်သို့သောအကြောင်းကြောင့်\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခန်း ၁ \u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝတ္ထုတွင် ရပ်ချင်သည့်နေရာ၌ ရပ်ထားလိုက်နိုင် သော်လည်းတကယ့်ဘဝတွင် ကိုယ်ကြိုက်သည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထားလိုက်မည်ဆိုလို ရသည် မဟုတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e မိမိ ပြုသမျှအကြောင်း တို့မှ အကျိုးဆက်ကို မလွဲမသွေ ခံစား၊ စံစားကြရစမြဲ ဖြစ်ပါသည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဤစကားလုံးများမှာ ဆရာအောင်သင်း၏ စကားလုံးများ ဖြစ်သည်။ မရွှေအိမ်သည် စကားလုံးများကို ထပ်ခါထပ်ခါဖတ်သည်။ ဆရာ့စကားလုံးများသည် ရိုးစင်းလှသော်လည်း အဓိပ္ပါယ်အပြည့်ပါသည်။ သူနှစ်သက်စွာ လက်ခံလိုက်မိသည်က ပထမအပိုဒ်တွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဝတ္ထုတွင်ရပ်ချင်သည့်နေရာတွင်ရပ်ထားလိုက်နိုင် ၏သော်လည်းတကယ့်ဘဝတွင် ကိုယ်ကြိုက်သည့်နေရာ တွင် ရပ်ထားလိုက်မည်ဆိုလို့ ရသည်မဟုတ်ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီစာပိုဒ်များက မစိုးမပိုင်သော သဘောကို ပြဆိုသည်။ဟုတ်၏။ ကိုယ့်ဘဝမှာ ရပ်ချင်သည့်နေရာ ရပ်၍ ရစတမ်းဆိုလျှင် အနတ္တ သဘော ဆိုတာ မရှိ။ စိုးပိုင်လိုက်သည့် ဖြစ်ခြင်း။ ရပ်ချင်သည့်နေရာ ရပ်မရ၍သာ ဒီဘဝမှာ လျှောက်ချင်ချင် မလျှောက်ချင်ချင် ဆက်လက်လျှောက်နေရ သည်။ ပြီးတော့လည်း ဘဝကို ရပ်၍သာရလျှင် အလှပဆုံး အပျိုမျစ်ဆုံး အတောက်ပဆုံး အချိန်မှာ ရပ်လိုက်မှာပေါ့။ အနိုင်နှင့် ပိုင်းလိုက်မှာပဲ ဖြစ်သည်။ ဘာဖြစ်၍ အိုမင်းချိန်၊ အရာရာကို လက်မြှောက်ရချိန်အထိ နေချင်ပါ့မလဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်တစ်ပိုဒ်ကတော့“မိမိပြုသမျှ အကြောင်းတို့မှ အကျိုးဆက်ကို မလွဲမသွေခံစား၊ စံစားကြရစမြဲ ဖြစ်ပါသည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီစာပိုဒ်ကို ပို၍ သဘောကျသည်။ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းဘေး ကို ဖြတ်သန်းလျှောက်သွားတိုင်း ကျောင်းသားငယ်တို့ မေတ္တာပို့စမြဲ နိဂုံးကိုသူကြားရသည်။ မေတ္တာပို့သံမှာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကမ္မသကာ - မိမိ၏ ကောင်းမှု မကောင်းမှုသည် သာလျှင် ကိုယ်ပိုင်ဥစ္စာ ရှိကြသည်တကား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆရာ့စကားနှင့် ဤမေတ္တာပို့စကားလေးမှာ နှီးနွယ်ဆက်သွယ် လျက်ရှိသည်။အကြောင်းကြောင့် အကျိုးဖြစ်သည် ဆိုသော မြတ်စွာဘုရား သခင်၏ ကျိုးကြောင်းဝါဒကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံလျက် ရှိသည်။ မိမိပြုသမျှ ကောင်းမှု၊ မကောင်းမှုတွေသည် အကြောင်းတရားတွေပင် ဖြစ်၏။ ဒီအကြောင်းတွေမှ ထွက်ပေါ်လာသော အကျိုးဆက်တွေကို ဥစ္စာ အမွေဆက်ခံသလို စံစား၊ ခံစားရမည်ပဲပေါ့။ ကိုယ်ပိုင် ဥစ္စာတဲ့။ဆရာအောင်သင်း၏ စကားပိုဒ်များပါသော စံပယ်ဖြူ မဂ္ဂဇင်း ကို သူ အသာပိတ်လိုက်၏ ဆက်၍လည်းမဖတ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူရောက်နေသောနေရာ၊ သူနေသောအိမ်လေးတွင် မရွှေအိမ် တစ်ယောက်ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ့ သူငယ်ချင်းများသည် သိရှိမည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့ကို ဆရာ အောင်သင်း၏ စကားပိုဒ်များကို ပြချင်သည်။ မရွှေအိမ် နေသော အိမ်ကလေးက ပျဉ်းမရွာ၏ ရွာလယ်လမ်းမပေါ်မှ သက်ငယ်မိုး ထရံကာအိမ်လေး။ သူ့အိမ်လေးသည် ခြေတံရှည်အိမ်ဖြစ်၍ ရွာလမ်းမကို လှမ်း၍မြင်နေရသည်။ သူအလုပ်လုပ်သော ကျောင်းလေးက ပျဉ်းမရွာဦး ထိပ်ရှိ မူလတန်းကျောင်း၊ ပထမတော့ တောင်တွင်းကြီးမှနေ၍ တစ်ခြားဆရာမတွေနှင့်အတူ ပျဉ်းမရွာကို စက်ဘီးနှင့် ကျောင်းတက်ဖို့ စဉ်းစားမိသေးသည်။ ယခုတော့လည်း ပျဉ်းမရွာထဲက ဒွေးလေးဘုမ အိမ်တွင် သူအတူနေလိုက်သည်။ ဒွေးလေးမှာ သမီးလေးတစ်ယောက်မှ လွဲ၍ မရှိ။ ခင်ပွန်းသည်က ကွယ်လွန်သွားပြီ။ သူ့အတွက် အစစ အဆင် ပြေသည်။ ကျောင်းနှင့်လည်း နီးသည်။ တောင်တွင်းကြီး နှင့် ပျဉ်းမရွာက ၄မိုင်လောက် ဝေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့ကျောင်းရှိရာ သွားတိုင်း ရွာဦးကျောင်းမှ ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ဖြစ်ရသည်။ ဘုန်းကြီးကျောင်းသားငယ်တို့ရွတ်ဆိုသော\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မိမိ၏ကောင်းမှုမကောင်းမှုသာလျှင် ကိုယ်ပိုင်ဥစ္စာ ရှိကြသည် တကား” ဟူသော ရွတ်ဆိုသံကိုအမြဲ ကြားရ၏ ဒီအသံတွေကို ကြားလျှင် ခင်မြလင်းနှင့်ရုသ်ကိုသတိရမိသည်။ တက္ကသိုလ်မှာနေစဉ်ကသူ့အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက်တော့ ဒီရွတ်ဆိုသံတွေကို မစိမ်းပါ။ သူကြီးပြင်းသည်က မြန်မာမြို့။ ဟုတ်၏။ တောင်တွင်းသည် မြန်မာမြို့၊ အညာဒေသရှိ မြန်မာဆန်သော မြို့တစ်မြို့၊ မြန်မာစာပေသမိုင်းတွင် ထင်ရှားခဲ့သော ရှင်လေးပါး ပေါ်ထွက်ရာ မြို့နယ်။ ဒီစကားသံတွေ သူ့အတွက်မစိမ်းသော်လည်းရုသ်ကကြားဖူးချင်မှကြားဖူးမည်။ ခင်မြလင်း က ကြားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒွေးလေးဘုမ၏ ခြေတံရှည် အိမ်မှာ ရှေ့ဘက်တွင် ကပြင်လေး ထုတ်ထားသည်။ နေသာချိန်မှ စပါး၊ ပဲ၊ နှမ်းတို့ကို ကပြင်မှာ ထုတ်လှန်း တတ်သည်။ ကပြင်၏ ခေါင်းရင်းဘက်မှာ သူက နှင်းဆီသုံးအိုး စိုက်ထား သည်။ နှင်းဆီပင်တွေမှာ နှမ်းဖတ်ပုပ်တွေ ထည့်ရသည်။ ရေကတော့ သူ နေ့တိုင်းလောင်းသည်။ နှင်းဆီပင်တွေက တစ်အိုးမပွင့် တစ်အိုးပွင့်နေ၍ သူနေ့တိုင်း ဘုရင်းတင်နိုင်သည်။ အနည်းဆုံးတစ်ပွင့်တော့ ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်သောက်ဖို့ ရေတော့ ဒွေးလေး ဘုမ မသီး မငယ် ရွာဦး ကျောင်းကို ညနေတိုင်ကျ တစ်ခြားရွာသူတွေနှင့် ရေသွားခပ်သည်။ သုံးဖို့ နှင့် နှင်းဆီပင် လောင်းဖို့ကတော့ မရွှေအိမ် ကိုယ်တိုင်အိမ်ရှေ့ဝင် အများသုံး ရေတွင်းမှ ရေခပ်ပါသည်။ သူတို့လူငယ်နှစ်ယောက်ရှိပြီပဲ ဒွေးလေးဘုမ နားနား နေနေ နေနိုင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခြံစည်းရိုးနားမှာ သစ်ပင်စိုက်လျှင် ဖုန်တွေက အရွက်တွေကို ဖုံးနေသည်။ရေလောင်းဖို့မနိုင်နိုင်ပါ။ နှင်းဆီပင်ကို ဒါကြောင့် ကပြင်ဦး မှာသူ စိုက်သည်။ ရွာလမ်းမှာ ဖုန်တွေထပေမင့် ဝေးကွာသော နှင်းဆီပင် ရှိရာကိုမရောက်နိုင်ပါ။ နှင်းဆီပင်များနှင့်မီးဖိုချောင်အလုပ်ကို မရွှေအိမ် တာဝန်ယူနိုင်ပါသည်။ ချက်ပြုတ်ပြီးမှ သူ ကျောင်းကိုထွက်သွား သည်။ မငယ်ကတော့ နံနက်စောစောကတည်းကလယ်ယာများရှိရာသို့ထွက်သွား သည်။ တစ်ခါတလေ ဒွေးလေးဘုမက ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မိန်းကလေး၊ ဘုရားကိုတော့ နှင်းဆီပန်း အမြဲ ဝင် တင်တယ်၊ ခေါင်းမှာတော့ တစ်ခါမှ မပန်ဘူးလား”ဒွေးလေးဘုမကိုတော့ ဘာမျှပြန်လည် မဖြေခဲ့ပါ။ ဤရွာ၏ စာသင်ကျောင်းလေးမှာ သူ့ဘဝကို မြုပ်နှံမထားခင်ကတော့ ပန်းတွေ ပန်ခဲ့ပါသည်။ ပန်းပန်ခဲ့သော ရက်များကို ပြန်လည်တသမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမူလတန်းဆိုသည်မှာ ကလေးရွယ်သာသာရှိသော လူမမယ်တို့ နေသော အတန်း၊ လုံချည်စိမ်း၊ အင်္ကျီအဖြူလေးတွေနှင့် သူတို့၏ အပြစ် ကင်းစင်သော မျက်နှာကို နံနက်တိုင်း မြင်ရချိန် သူ့ရင်တွေ ကြည်နူးမိ ပါသည်။ ကျန်သောအချိန်တွေမှာတော့ “ငယ်သူငယ်ချင်း သုံးယောက် ရှိလေသည်” ဆိုသောဇာတ်လမ်းကို သူသတိရမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတကယ်တော့ ငယ်သူငယ်ချင်းမဟုတ်ပါ။ သူ၏ငယ်ဘဝက တောင်တွင်းကြီးမှာ ကုန်လွန်ခဲ့သည်ပဲ။ ရုသ်နှင့် ခင်မြလင်းတို့ကို တက္ကသိုလ်ကျမှ တွေ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရွာလယ်လမ်းလို ဖုန်မထူ။ ကတ္တရာ လမ်းနက်ကျောကျောက ကျောင်းပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရစ်ဝိုင်းလို့၊ ကံ့ကော် နှင့်ရေတမာရွက်တွေမှာ မြရည်စက်တွေ ရွှန်းစိုနေသော အချိန်၊ မာလာဆောင်ရှေ့ဝင်းအတွင်း မြက်ခင်းပြင်က ကော်ဇောစိမ်းနှင့် ခင်းကာ သူ့ကိုကြိုဆိုခဲ့၏။ သူအားတက်ခဲ့ရသော အချိန်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒွေးလေးဘုမမြင်စေချင်ပါသည်။ ဒီတုန်းကသူပန်းပန်ခဲ့သည်ပဲ။ နံနက်တိုင်း ကျောင်းတက်သွားလျှင် သူ၏ တစ်ပတ်လျှိုဆံထုံးမှာ နှင်းဆီ တစ်ပွင့်ပန်သည်။ အင်္ကျီအဖြူလက်ရှည် ချည်အချိတ်ထဘီ သူဝတ်တတ် သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတော့ ဂျပန်လုံချည်ပွင့်ရိုက် ရိုးစင်းသော အဆင် များကို သူဝတ်တတ်ပါသည်။ သူခုံမြင့်ကိုတစ်ခါမှမစီး။ သားရေဖိနပ်၊ ကတ္တပါသဲကြိုး ပါးပါး စီးတတ်သည်။ ကျောင်းဆောင်ဧည့်ခံပွဲတွေမှာ မိတ်ဆက်ပွဲတွေမှာတော့ ကတ္တပါဖိနပ်စီးပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟား ... ဟား ဒါကတောင်တွင်း ဂိုက် ပေါ့လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမဟာဆန်သူရုယ်ရေ၊ ဒီမှာ ကြည့်ပါဦး။ မင်းသမီးလေး မရွှေအိမ် ထွက်လာပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခင်မြလင်းက ထေ့ တေ့တေ့ နှင့် နောက်တတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ဟုတ်တယ်လေ၊ ဒါမအိမ်ရဲ့ စတိုင်ပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူဆိုတာ ကိုယ်ပိုင် စတိုင် ရှိရမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သရေခေတ္တရာ တည်စခေတ်က စတိုင်ထင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောင်တွင်းကြီးက ဗိဿနိုး မြို့နဲ့နီးတယ်လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဗိဿနိုးမိဖုရား များ ဝင်စားလားမသိ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တော်ဟာ၊ လင်းကလည်း ပေါက်ပေါက်ရှာရာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြောတတ်တယ်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမရွှေအိမ် စိတ်မဆိုးတတ်ပါ။ သူတို့ သုံးယောက် ကျောင်းမှာ စတွဲကတည်းက ကျောင်းသားတွေ အာရုံ စူးစိုက်သော အတွဲဖြစ်သည်။ ချောလွန်းလှလွန်းလို့ မဟုတ်။ မတူသော ပုံစံသုံးခု ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ကြောင့်ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရုသ်ကရှမ်းပြည်မြောက်ပိုင်းမိုးမိတ်သူ။ မိခင်ကရှမ်အမျိုးသမီး၊ ဖခင်က မိုင်းအင်ဂျင်နီယာ အင်္ဂလိပ်ကပြား။ ထိုခေတ်က ဘလောက်စ် ခေတ်မဟုတ်။ အင်္ကျီလက်ပြတ်လည်ထောင်နှင့်ဘရာစီယာ တော့စဝတ်ပြီ။ နိုင်လွန်ခေတ်နှောင်း ဆိုရမည့် အမေရိကနိုင်လွန်၊ ဂျပန်နိုင်လွန်၊ ဘီစကစ်နိုင်လွန်၊ မှန်နိုင်လွန်နှင့်ဘရိုကိတ်ခေတ်စားချိန်။ အိရုံ၊ဖော့ရုံတွေ နှင့် ယခုလို ပါတိတ်ဝမ်းဆက်တွေခေတ်မစားသေး။ ရုသ်က ကပြားဖြစ်၍ တစ်ခါတစ်ရံ ဘလောက်စ်နှင့် စကတ်ဂါဝန်တိုတို ဝတ်တတ်သည်။ ) မြန်မာလိုဝတ်လျှင် သူ့ခုံမြင့်ဖိနပ်ရောင်နှင့် လုံချည်ဆင်တူဖြစ်ဖို့ အစဉ် ဂရုစိုက်သည်။ သူ့ခါးမှာ ချိတ်ထားသော လက်ကိုင်ပုဝါက ရှနယ်ပြင်သစ်ရေမွေးနံ့သင်းပျံ့နေသည်။ ညပွဲတွေဆိုလျှင် ဇာဖျင်အနက်ကို ရုသ်ကဝတ် တတ်သည်။ အနောက်ဆန်သော မျက်နှာကျနှင့် မိခင်၏ ရှမ်းသွေးပါ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသောအသားဝါတို့ ပေါင်းစပ်ထားသော ရုသ်မျက်နှာက ညမီးရောင်တွင် ဝင်းပနေတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလင်းကတော့ ကျောင်းတက်ချိန်မှာလည်း အပေါ်အောက်၊ အင်္ကျီနှင့်လုံချည်ဆင်တူဝတ်တတ်သည်။ သူရွေးချယ်သော အရောင်တွေ ကလွင်လွင်နုနု။ ညပါတီတွေကျလျှင်တော့ အရောင်ရင့်ရင့် ပိုးထည်တွေ ပေါ်မှာငွေချည်ပြောက်တွေ၊ ရွှေမျှင်ဖောက် ဘရိုကိတ်တွေကိုအဝတ်များ သည်။ လင်းကမရွှေအိမ်နှင့် တစ်ခန်းတည်းအတူနေသည်။ သူကျောင်း တက်ခါနီးတွင်အလုပ်ရှုပ်ပြီ။ မရွှေအိမ်ကစားပွဲမှမထသေး။ စာကြည့်နေဆဲ။ သူကစောစောရေချိုးသည်။ ခေါင်းပြီး၊ မျက်နှာသ၍မပြီးနိုင်။ နှုတ်ခမ်းထူထူ ကိုရဲရဲဆိုး၍မြင့်မောက်သော ပါးကိုလည်း နီဖျော့ဖျော့ရောင်သရသေးသည်။ အသားဖြူပေမင့် မိတ်ကပ်ကိုအမြဲသုံး၍ သူ့မျက်နှာက ဝင်းထိန်နေသည်။ ဆံတိုခေတ် မဟုတ်သော်လည်း ကောက်ထားသော ဆံပင်ကို ပုံစံလုပ်ရ သည်။ပြီးတော့သေတ္တာထဲမှ တစ်ထည်ပြီးတစ်ထည်လုံချည်နှင့် လိုက်သော အင်္ကျီအစုံကို ရွေးလိုက်၊ အကြိုက်လျှင်သူ့ခုတင်ပေါ်ပစ်တင်လိုက်နှင့်။ မရွှေအိမ် စားပွဲမှထ၍ ရေချိုးပြီးလည်း သူ့မှာမပြီးသေး။ ပြီးလိမ်းပြီး၍\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျောင်းစာသင်ခန်းရှိရာဘက်ကိုသာ ထွက်သွားရော၊ သူ့အဝတ်အစားတွေ ခုတင်ပေါ်မှာ ပြန့်ကြဲလျက်။ အဟောင်းခြင်းထဲမှာလည်း လျှော်စရာအဝတ် တွေကအပြည့်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညနေ ကျောင်းဆင်းလျှင် မရွှေအိမ်က မီးပူတိုက်ရင်း အခန်း ) သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေစဉ် လင်း သုတ်သီးသုတ်ပျား ရောက်လာတတ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ငါနောက်ကျလာလို့ပါ။ ရေချိုးလိုက်ဦးမယ်။ ပြီးဒီဘရာစီယာ လက်ကြိုး ဘတ်ကယ်လ် ပြုတ်နေလို့ တပ်ပေးစမ်းပါ” “အသစ်တစ်ထည်ဝတ်သွားပေါ့လင်း၊ ဘာအရေးကြီး လာလဲ” “ဪ..... အဟောင်းတွေချည်းပဲ။ လျှော်ရဦးမှာ။ ဒီ တစ်ထည်ပဲ အသစ်ရှိတယ်။ လင်း မအားသေးလို့ ပါဟာ။ ဧည့်ခန်းမှာ ကိုတင်မြင့်ကြီး စောင့်နေပြီ။ သိပ် ဝီရိယကောင်းတာ ဘယ်သူမှ မရောက်သေးဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမျက်နှာသုတ်ပဝါကို ဆွဲယူကာ ရေချိုးဖို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားသည်။ မရွှေအိမ်ကသာ ပြုတ်နေသော ဘရာစီယာလက်ကို ပြန်တပ်ပေးနေသည်။ ရေချိုးခန်းကပြန်ထွက်လာတော့လည်း ထုံးစံအတိုင်း မျက်နှာကိုလိမ်းခြယ်ရသေးသည်။ ပြီးတော့ သူ့အဝတ်တွေကို ဖွပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“နောက်ကျော ကလစ်တပ်ပေးပါဦးဟယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလင်းက ကျောကို လှည့်ပေး၏။ မရွှေအိမ်က ဘရာစီယာ နောက်ကျော ကလစ်ကို တပ်ပေးရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဒီလုံချည်နဲ့အင်္ကျီ လိုက်တယ်မို့လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလင်းသည် ကိုယ်ကိုရှေ့လှည့်နောက်လှည့်လုပ်ပြသည်။ မအိမ်က ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လိုက်... လိုက်... သိပ်လိုက်” မရွှေအိမ်ပြောတော့မှလင်းအခန်းပြင်ဘက် ထွက်ဖြစ်တော့သည်။ “ဟဲ့ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ မအိမ်။ ခုတင်ပေါ်မှာ အဝတ်တွေလည်း ပြန့်ကြဲနေတာပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ရုသ် က အခန်းထဲ ဝင်လာသည်။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43098239008917,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_355d9c8e-fa6c-4bc9-a9f8-9768d647429c.jpg?v=1745660468"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-မယ့်သည်းအိမ်","title":"မယ့်သည်းအိမ်","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝတ်ဆံပုလဲ မြပေါက်ကဲ့သို့ ရခဲထူဆန်၊ ဆောင်းတွင်းပန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'ငါးမည်မျိုးတွင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e အရိုးသန္တာ၊ နှစ်စုံမြွာသား\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e နီလာချပ်ရံ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဝတ်ဆံပုလဲ၊ မြပေါက်ကြဲသို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ရခဲထူးဆန်းအ “ဆောင်းတွင်းပန်း”ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ကြငှန်းဇမ္ဗူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ကျိုက်ဆူကြည်ညွတ်၊ ပုညထွတ်ဝယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e စိတ်ပြတ်သဒ္ဒါ။ မိတေယာ၌\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ကျွတ်ခါအတူ၊ တင်ဆက်လှူသည်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e အိမ်သူရှင်သာ မမယ်သောဝ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုကဗျာကို ရှင်အုန်းညို ရေးခဲ့သည်။ အထက်တန်းကဗျာ ကောက်နုတ်ချက်တွင် ထိုကဗျာကို 'ဆောင်းတွင်းပန်း' ဟု အမည်  ထပ်ခဲ့ပါသည်။ အထက်တန်းကဗျာ ကောက်နုတ်ချက်ကို ကျွန်မတို့ ၉ တန်းမှာ သင်ခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်ကတည်းက ရှင်မဟာရဋ္ဌသာရ ရှင်မဟာသီလဝံသ ရှင်အုန်းညိုနှင့် ရှင်တေဇောသာရတို့၏ ကဗျာများမှာ ကျွန်မနှလုံးသားတွင် စိမ့်ဝင်ခဲ့ပါသည်။ ကျွန်မ စာရေးဆရာ ဖြစ်လာတော့ သူတို့ကဗျာများမှနာမည်များကို ယူ၍ ကျွန်မဝတ္ထုများကို အမည်တပ်ခဲ့ပါသည်။ ဥပမာ“ရှင်သာရခိုင် တန်ဆောင်လော `ဆောင်းတွင် ပန်း စသည်တို့ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မသည် ဝတ္ထုတိုများနှင့် စာပေလောကသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့၍ ဝတ္ထုလတ်ဟု ခေါ်ကြသည့် မဂ္ဂဇင်းဝတ္ထုရှည်များနှင့် ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။ ဆိုလျှင် မမှားပါး ၀တ္ထုရှည် (သို့မဟုတ်) လုံးချင်းဝတ္ထုရှည်ဖြစ်၍ ကျွန်မ ပထမဆုံးရေးသော ဝတ္ထုရည်လည်းဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှောင်းပန်းကျန်အဖြစ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုဝတ္ထုကို ခေတ်ညွန့်စာပေတိုက်မှ စတုတ္ထအကြိမ် ပြန်လည် ရိုက်နှိပ်ခဲ့စဉ်က ကျွန်မ၏အမှာစာကို ပြန်လည် ဖော်ပြလိုပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုလို ဆောင်ရာသို့ ရောက်ပြီဆိုလျှင် ဆောင်းတွင်းပန်းတို့သည် ပွင့်ကြပေတော့မည်။ ကျွန်မ၏ဝတ္ထု “ဆောင်းတွင်းပန်း” သည်ဆောင်း ရာသီတွင်ပွင့်သော ရာသီလိုက်ပန်းကို မှီ၍ ရေးသောဝတ္ထု မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရှင်အုန်းညို၏ ဆောင်းတွင်းပန်းမှ ကျွန်မ၏ အသည်းနှလုံးသို့ ကူးစက်ပြန့်ပွားလာသော အမည်ပင်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြာပန်းသည် မိုးရာသီပန်းဖြစ်သော်လည်း (မိုးကုန်ခါနီး သီတင်း ကျွတ်လ၏ ရာသီပန်း ဖြစ်သည်။ ဆောင်းတွင်းအခါတွင်မှ နှောင်းပန်းကျန် အဖြစ် ပွင့်လေသည်ကို စာဆို ရှင်အုန်းညိုသည် မြင်ခဲ့၍ သူ့ကဗျာတွင် `ရခဲထူးဆန်း ဆောင်းတွင်းပန်းကို' ဟူ၍ ဖွဲ့နွဲ့ခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုဝတ္ထုသည် ၁၉၅၃ ခု၊ ဒီဇင်ဘာလတွင် ဥဩစာပေမှ ဦးစိန်လှိုင် } (မိတ္ထီလာ-ဗိုလ်အေးမောင်ကို ဆက်သွယ်ပေးခဲ့ပါသည်။ ထုတ်ဝေခဲ့သော ကွန်မ၏ ပထမဆုံး လုံးချင်းဝတ္ထုရှည်ပင်တည်း။ ယခု စတုတ္ထနှိပ်ခြင်းသည် ၁၉၆၅ ဇန်နဝါရီလ ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ထိုသက်တမ်းသည် အမှတ်မထင် တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ် တင်းတင်းပြည့်ခဲ့လေပြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုဝတ္ထုကို ရေးစဉ်က ထုတ်ဝေသူ၏ စေတနာ အပြည့် မပါခဲ့သော် ကျွန်မသည် လုံးချင်းဝတ္ထုကို လက်လှမ်းရဲမည် မဟုတ်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုစဉ်က ဦးစိန်လှိုင်သည် ရေးရန် အားလည်း ပေး၏။ စွန့်လည်း စွန့်၏။ အဘယ်ကြောင့် စွန့်သည် ဆိုရသနည်းဆိုသော် ထိုခေတ်သည် | လုံးချင်းခေတ် မဟုတ်ရုံမက ကျွန်မကဲ့သို့ လုံးချင်းတွင် လုံးဝ အကျင့်မရှိသေးသူအား ထုတ်ဝေသူတို့ စင်တင်မပေးရဲသောခေတ် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြောက်လန့်ခြင်း၊ စိတ်မပါခြင်းတို့ကြောင့် ကျွန်မဝတ္ထုတွင် ဇာတ်ကောင်တို့ကိုလည်း ကျွန်မ ကျွမ်းကျင်စွာ နေရာမချနိုင် ဇာတ်လမ်း ကိုလည်း ကျွန်မ ကောင်းမွန်ခွာ မထိန်းသိမ်းနိုင် စကားလုံးများသည်လည်း သိပ်သည်းခြင်းမရှိ ဟူ၍ ကျွန်မ ထင်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် “ဆောင်းတွင်းပန်း သည် ဤကဲ့သို့ ကျွန်မအမြင်တွင် မသပ်ရပ် ဖရိုဖရဲဟု ထင်ရင်းမှ ယခု စတုတ္ထအကြိမ်မြောက် ထုတ်ဝေခြင်း ဖြစ်၍ စာဖတ်ပရိသတ်ကို ကျေးဇူးတင်ရပေမည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eစတုတ္ထအကြိမ်မြောက် နှင်းရည်ကို သောက်ခြင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဆောင်းတွင်းပန်း ́ဝတ္ထုထဲမှ ဇာတ်ကောင်တို့နှင့်အတူ အင်းဝ မြို့တော်ဟောင်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည့်မြင်တိုင်ရွာ၊ ဥယျာဉ်ရွာတို့ဆီမှတောင်သူလယ်သမားတို့သည်လည်း ရာသီဥတု ဖောက်ပြန်ခြင်း၊ ရေ ကြီးခြင်း၊ ခေါင်းဆောင်သူတို့၏ စိတ်ဝမ်းကွဲခြင်း၊ ရွာသားတို့ စည်းလုံး ညီညွတ်စိတ် မရှိခြင်း စသော ဒုက္ခသုက္ခ ကြားတွင် အလူးအလှိမ့် ခံကြရင်းနှင့်ပင် ခေတ်အဆက်ဆက် ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြပြီးပါပြီး ကျွန်မ ဝတ္ထုထဲတွင် သူတို့ ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သလို အပြင်တွင်လည်း သူတို့သည် (လယ်သမား၊ ယာသမား) ခေတ်အမျိုးမျိုးကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ရသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယခုလို နှင်းဖြိုင်ဖြိုင်ကျသော ဆောင်းတွင်းအခါဝယ် ကျွန်တော်၏ “ဆောင်းတွင်းပန်း' ဝတ္ထုသည် စတုတ္ထအကြိမ်မြောက် နှင်းရည်ကို သောက် ရန် ခေါင်းထောင်၍ မော့လာသောအချိန်တွင် အင်းဝနယ်မြေတစ်ဝိုက်ရှိ လယ်ခင်းယာခင်းများထဲက တောင်သူလယ်သမားတို့သည်လည်း ဆောင်း တွင်ပန်းတို့နှင့်အတူ နှင်းမှုန်များအောက်တွင် 'ချမ်းမြေရွှင်လန်းနိုင်ကြပါ စေသတည်း' ဟူ၍ အမှာစာ ရေးခဲ့ပါသည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုအမှာစာတွင် ကျွန်မ “ဆောင်းတွင်းပန်း' ဝတ္ထုကို ဘာကြောင့် ရေးသည်ကို တစ်စွန်းတစ်စ ဖော်ပြခဲ့ပြီးပါပြီး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြရောင်ရွှန်းအိသော မြစ်ငယ်ရေ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှန်တော့ ဆောင်းတွင်းပန်း' ဝတ္ထု ကျွန်မနှလုံးသားတွင် သန္ဓေတည်စက ကျွန်မ လက်ထပ်ပြီးချိန် ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်မ၏ချစ်သူသည် ထိုစဉ်က တပ်မတော်မှ ဒုဗိုလ်အဆင့်သာ ရှိပါသေးသည်။သို့သော် စစ်ကိုခရိုင် စစ်ဝန်ထမ်း တပ်ရင်းမှူးအဖြစ် တာဝန်ပေး ခန့်အပ်လိုက်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလက်ထပ်ပြီးစ ကျွန်မ မလိုက်နိုင်သော်လည်း တစ်နှစ်အကြာ ဆောင်းဦးပေါက်တွင် သူ့ထံသို့ ကျွန်ဇ သွားရောက် လည်ပတ်ခဲ့ပါသည် ထိုစဉ်က တိုင်းပြည်အခြေအနေကလည်း မငြိမ်သက်သေးပါ။ သောင်းကျန်း သူတို့၏ အရှိန်ကောင်းချိန် ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်နေ့တွင် သူ့သူငယ်ချင်း ဆရာကိုမောင်စိန်၏ လက်ထပ်ပွဲကို ကျွန်မ လိုက်ခဲ့ပါဟု သူက ဆိုပါသည်။ ထိုဆရာမှာ သူ တံတားဦးတွင် ကိုယ်လက် ကြံ့ခိုင်ရေးဆရာလုပ်စဉ်က သူငယ်ချင်း ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုပါသည်။ ကျွန်မသည် သူနှင့်အတူ လက်ထပ်ပွဲသို့ လိုက်ခဲ့ပါသည်။ သူ့ဂျစ်ကားနှင့် ကျွန်မတို့ သွားခဲ့ကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဂျစ်ကားသည် စစ်ကိုင်းတံတားကြီးကို ဖြတ်ကျော်၍ မန္တလေးဘက်သို့ ဦးတည်မောင်းခဲ့ပါသည်။ သို့သော် တံတားကြီးအလွန် သပြေတန်းခံတပ်ကျော်ကျော်တွင် ညာဘက်ယာခင်းများဆီသို့ ချိုးချလိုက်ပါသည်။ လှည်းလမ်း လည်း မဟုတ်။ မော်တော်ကားလမ်းလည်း မဟုတ်ပါ။ တကယ့် လယ်ကွင်း ပြင်ကြီးပင် ဖြစ်ပါသည်။ လမ်းက ဆိုးလိုက်သည့်ဖြစ်ခြင်း၊ နောက်ဆုံးမှ ကြည့်မြင် တိုင်ရွာကို ရောက်ပါသည်။ ကြည့်မြင်တိုင်ရွာသည် မြစ်ငယ်မြစ်ကမ်းပါးတွင် ရှိသည်။ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာတော့ ဥယျာဉ်ရွာ ရှိသည်။ ဥယျာဉ်ရွာနှင့် ကြည်မြင် တိုင်ရွာမှာ ရေနည်းပါးသော ချောင်းရိုးလေးနှင့် ယာခင်းနှစ်ကွက်လောက်သာ ခြားသည်။ မင်္ဂလာဆောင်ဧည့်ခံပွဲသို့ ကျွန်မတို့ တက်ရောက်ပြီး ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း မြစ်ကမ်းပါးမှာ အပန်းဖြေနေပါသည်။ သူကတော့ သူ့ သူငယ်ချင်းနှင့် မင်္ဂလာဆောင်အိမ်တွင် စကားပြောနေပါသည်။ ကျွန်မ ထိုင်နေသော မြစ်ကမ်းပါးသည် သရက်ပင်များနှင့် အုပ်ဆိုင်းနေပါသည် မြစ်ငယ်ရေသည် မြရောင်ရွှန်းအိနေသည်။ ဥယျာဉ်ရွာနှင့် ကြည့်မြင်တိုင်ရွာ သည် ယာသမားများနှင့် ရက်ကန်းအလုပ်ဖြင့် အသက်မွေးသူတို့ များသည်။တခါတရံမြစ်ငယ်ရေ လျှံ၍ ယာသမားတွေ ဒုက္ခရောက်ကြသည်ဟု ဆိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eရခဲလှစွာသော ငြိမ်းချမ်းရေးပန်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'မမရာ ဗိုလ်မှူးကလဲ ဘယ်ချိန်ထိ နေမယ် မသိဘူး၊ ဒီနေရာက စိတ်မချရဘူး ခင်ဗျ'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကားမောင်းသူ ရဲဘော်လေးက ကျွန်မကို ပြောသည်း ကျွန်မကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကို နားမလည်း မသီး။သရက်ပင်ခြေမှာတော့ မြစ်ရေ လျင်၏ တီးတိုးညည်းတွားသံကိုသာ နားထောင်နေမိသည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပြန်လမ်းတွင် ရွာပြင်ရှိ ကုလားပဲခင်း၊ နှမ်းခင်းများကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ပြန်လာခဲ့ပါသည်။ ထိုစဉ်က ကျွန်မတို့ မြန်မာပြည်ကြီးမှာ သောင်ကျန်းသူတို့ဒဏ်ကြောင့် ယာသမား၊ လယ်သမားများ စိတ်အေးလက် အေ၊ မစိုက်ပျိုးနိုင်ကြ။ အစိုးရ၏ လယ်ယာသမားများကို ပေးအပ်သော အမတော်ကြေး အစရှိသည့် အကူအညီတို့မှာလည်း မသမာသူတို့ကြောင့် လယ်သမားတို့လက်သို့ မရောက် ပေးကားပေး၏ မရ ဟူသောဘဝဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဝတ္ထုထဲတွင် ဥယျာဉ်ရွာသူကြီးမှာ ကိုဘစံဖြစ်၍ ကြည့်မြင်တိုင်ရွာ ခေါင်းဆောင်မှာ ကိုလူရှမ်းဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦး၊ ညီညွတ်ကြစဉ်က ရွာနှစ်ရွာမှာ စည်းလုံးညီညွတ်စွာဖြင့် သဘာဝဘေးဒဏ်များကို တိုက်ခိုက် တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ နောက်တော့ မန္တလေး၊ အမရပူရတို့မှ လယ်ရှင် မြေရှင်တို့နှင့် စပါးပွဲစားများက လယ်သမားတို့ သမဝါယမစနစ်နှင့် စပါးများ ရောင်းချသည်ကို မကြိုက်၊ သူတို့ ကြိုးကိုင်သလို ယာသမားများက မလိုက်နာ ၍ ခေါင်းဆောင် ကိုဘစံကို သူကြီးအဖြစ်မှ ပြုတ်အောင်လုပ်ကြသည်။ မြေရှင် ကုန်သည်တို့၏ ခြေထိုးမှုကြောင့် ကိုလူရှမ်းနှင့် ကိုဘစံ သွေးကွဲကြရသည်။ လယ်သမား၊ ယာသမားတွေမှာလည်း အချင်းချင်း တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် မကြည့်ချင်လောက်အောင် ဖြစ်လာသည်။ ရွာမှာလည်း အရင်းရှင်း မြေရှင် ဘက်တော်သားများ၏ လူများက လယ်ယာထွက်ကုန်ပစ္စည်းများကို လက်ဝါးကြီး အုပ်လိုသည်။ လယ်သမားတို့၏ သမဝါယမစနစ်နှင့် ပေါင်းရောင်းချမှုကို ပျက်စီးအောင် လုပ်ကြသည်။ တစ်ချို့ကလည်း မင်းလောင်းကျော်၍ ဘိုးတော်ဘုရားခေတ်ကို တောင့်တနေကြသည်။ တစ်ချို့ကလည်း အင်း ညာဂိုဏ်း အစရှိသည်၏ လိမ်ညာမှုအောက်တွင် မှိုင်းမိနေကြသည်။ ရွာ၏ ကျန်းမာရေးကအစ ခေတ်မီတိုးတက်သော နည်းနာများကို လက်မခံ မိရိုးဖလာ သဘာဝ မကျသောနည်းများဖြင့် ကပ်ရောဂါများကို ကုသ၍ ရွာသားများသေကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိုရွာနှစ်ရွာ၏ ပဋိပက္ခတွင် ကိုဘစံကို ပြုတ်အောင်လုပ်သူတို့ ပယောဂကြောင့် ကိုဘစံချစ်သူ မသီတာ လူးလိမ့်ပျောပါရင်း အသက်ဆုံးရှုံး သွားသည်။ မသီတာ၏ပြာများကို ရေကန်တွင် ကြဲချကြသည်။ ထိုရေကန် အလယ်မှာ ပြာများ စုရုံး၍ ကြာပန်းအဖြစ် ပွင့်၍လာသည်ဟု ကျွန်မ ရေးခဲ့ ပါသည် ကြာပန်းသည် ရခဲလှစွာသော ငြိမ်းချမ်းရေးပန်း ဖြစ်သည်။ ထိုကြာပန်းလေး ပွင့်ချိန်မှစ၍ ရွာနှစ်ရွာ၏ ပဋိပက္ခများ ငြိမ်းချမ်းပြေလည် သွားကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eကြာပန်း၏ မွှေးပျံ့သောရနံ့\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မအဖို့ လယ်ကွင်းပြင်များကို အတွေ့အကြုံ ရှိသော်လည်း ယာခင်းနှင့်တော့ အလှမ်းဝေးပါသည်။ ထိုစဉ်က ယာခင်းများအနီးဖြတ်ကျော် သွားစဉ် တစ်ခဏသာ ပဲ၊ ပြောင်း၊ နှမ်း၊ ဝါ အပင်တို့ကို မြင်ဖူးပါသည်။ တကယ် သူတို့ကို ဘယ်လိုထွန်ယက်၍ ဘယ်အချိန် စိုက်ပျိုးသည် ဘယ်အချိန် ရိတ်သိမ်းသည် နှမ်းပွင့်များ၏ သဏ္ဌာန်၊ ကုလားပဲပွင့်များပုံစံကို ကျွန်မ မသိပါ။ ထိုအချက်အလက်များကို သေချာအောင် စာပေဗိမာန်မှ ထုတ်ဝေသော စိုက်ပျိုးရေးစာအုပ်များကို ဖတ်ရှုလေ့လာရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနှမ်းခင်းများတွင် မဲရိုးချောင်ရောဂါဖြစ်ခြင်း၊ ပွင့်စိမ်းကပ်”ဖြစ်၍ အပွင့်ကောင်းကောင်း နှင်းမပွင့်ဘဲ နှမ်းထွက်နည်းခြင်း၊ ကုလားပဲပင်များတွင် မှိုရောဂါ ကျရောက်ခြင်း၊ ဝါများကို နှင်းထိတုန်း ပျော့နေချိန်တွင် ခူးဆွတ်၍ ဝါအကောင်းနှင့် ကြွယ်လူးခွဲခြင်းသည်များကို ကျွန်မ ကိုယ်တွေ့ သိရှိခြင်း မဟုတ်ပါ။ စာပေဗိမာန် စာအုပ်ကိုဖတ်၍ ဝတ္ထုထဲတွင် သင့်သလို ထည့်သွင်း ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှန်တော့ မသီတာနှင့် ကိုဘစံတို့နှစ်ယောက်အပေါ် ဝတ္ထုကို တည်ဆောက်ခဲ့ပါသော်လည်း ကြည့်မြင်တိုင်နှင့် ဥယျာဉ်ရွာနှစ်ရွာကို နောက်ခံ ပြုခဲ့ပါသည်းအချိန်ကာလမှ ထိုစဉ်က မြန်မာပြည်ကြီး အခြေအနေကို ကျွန်မ ဝတ္ထုထဲတွင် ပုံတူ ဖော်ပြခဲ့ပါသည်။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံရေး နောက်ခံပြုသော ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ဟု ဆိုကောင်းဆိုနိုင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မဝတ္ထုထဲတွင် ဇာတ်ကောင်တွေရော၊ ရွာသူရွာသားတွေပါပူလောင်ရပါသည်။ ရွာ၏ခေါင်းဆောင်များ ညီညွတ်စဉ်ကတော့ သူတို့ရွာလေးသည် အေးမြချမ်းငြိမ်း၍ ဘာပြဿနာဖြစ်ဖြစ် စုပေါင်းဖြေရှင်းကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကိုလူရှမ်း၏ အကြမ်းဖက်ဝါဒကြောင့် ရွာသားချင်း ပဋိပက္ခ ပြစ်ရာမှ ကိုဘစံကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားသည်။ မသီတာသည် ချစ်သူအသက်ကို ဘယ်နိုင်ရန် သတင်းပို့ဖို့ အသွားတွင် ကိုလူရှမ်း၏အသတ်ကို ခံလိုက်ရသည် တစ်ဘဝလုံး မအေးချမ်းနိုင်သော မသီတာ၏ပြာများကို ရေလျဉ်တွင် ကျွန်မက မြှပ်နှံလိုက်ပါသည် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မ၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ မြသားရောင် ရေလျဉ်၏ အေးချမ်း ခြင်း၊ ကြာပန်း၏ မွှေးပျံ့သောရနံ့တို့ ထုံမွှမ်းသောအချိန်အခါကို မျှော်လင့် တမ်းတစွာနှင့် ဆောင်းတွင်းပန်းကို ခြယ်မှုန်းခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eလျှော့လိုက် လျှော့လိုက် မသီတာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမသီတာနှင့် မစပယ်တို့ ညီအစ်မ မွေးဖွားလာသော ဥယျာဉ်ရွာရှိ အိမ်ကြီးနှင့် ဝတ္ထုကို စခဲ့ပါသည်။ ကျွန်မ၏ မသီတာသည် ကြီးမားသော မိသားစုတွင် မွေးဖွားလာခဲ့ပါသော်လည်း အလုပ်မလုပ်သော အိမ်သားများသာ များ၊၍ သူတို့ညီအစ်မနှစ်ယောက်တည်း လယ်ယာများကို ကြီးကြပ် အုပ်ချုပ်ရ သည့်အဖြစ်ကို ရောက်ရသည်။ မသီတာသည် အလုပ်လုပ်သော မိန်းကလေး ဖြစ်သည့်အလျောက် စိတ်ဓာတ်က ပြင်းထန်လွန်း၍ ဝတ္ထုအစတွင် “လျှော့လိုက် လျှော့လိုက် မသီတာ'ဟု ဘွားအေကြီးက မသီတာကို ခဏခဏ သတိပေးသံ နှင့် ကျွန်မ ဝတ္ထုကို ဖွင့်ခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ယခုတော့လည်း ကျွန်မသည် တစ်ခုခုလုပ်လျှင် စိတ်ဓာတ်ပြင်းထန်စွာ | လုပ်တတ်သည်။ မရမနေ၊ မနေနိုင် မထိုင်နိုင် လုပ်တတ်သည့်အတိုင်း သူယ်ချင်းများက ကျွန်မကို “လျှော့လိုက် လျှော့လိုက် မသီတာ” ဟု ပြောကြ ပါသည်။ ထိုအခါမှ ကျွန်မလည်း ဆင်ခြင်မိလာပါသည်။ကျွန်မဝတ္ထုက ကျွန်မကို ပြန်၍ ဆုံးမခြင်းပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မ၏ဝတ္ထုရှည်များကို လေ့လာသူတစ်ဦးဖြစ်သော မတင်ထွန်း - အာဘော်ကမူ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e‘လူတို့၏ သဘာဝကို တူအောင် တု၍ ဖော်ပြနိုင်သော စွမ်းရည် ကြောင့် သူ၏ဇာတ်ဆောင်များကို သက်ရှိ လူတစ်ယောက်သဖွယ် ထင်မှတ်ကြမြဲဖြစ်သည်။ ခင်နှင်းယု၏ စာဖတ်ပရိသတ်တိုင်းက\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e'လျှော့လိုက် လျှော့လိုက် မသီတာ'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟူသော စကားကို မှတ်မိကြစမြဲဖြစ်သည်။ စိတ်ဓာတ် အလွန် ပြင်းထန်၍ မဖြစ်နိုင်တော့သည့်အခါတိုင်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ယင်းစကားဖြင့် ဖျောင်းဖျကြမြဲဖြစ်သည်။ ယင်းစကားလုံးလေးနှင့်အတူ ဇာတ်ဆောင် မသီတာကို သတိရမြဲဖြစ်သည်။ မသီတာ၏ သွက်လက်ချက်ချာမှု အစိုးရိမ်ကြီးမှု ခွင့်လွှတ် သည်းခံမှု တာဝန်ယူ စွမ်းဆောင်နိုင်မှု ဟူသော စွမ်းရည်ကို လေးစားရသည်။ မသီတာနှင့်အတူ တစ်ရွာလုံး ကောင်းစားရေးအတွက် နှလုံးသားကို စတေး လိုက်သော ကိုဘစံကဲ့သို့ ရွာခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ လုပ်ရပ်ကို မှတ်မိကြဦးမည် ဖြစ်သည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟု မတင်ထွန်းမေက မှတ်ချက်ချသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eငွေနှင်းလွှာ ဆောင်းနတ်မယ်\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဘယ်သို့ပင်ဆိုစေ ကျွန်မ၏ ‘လျှော့လိုက် လျှော့လိုက် မသီတာ\" သည် လူထုလက်သို့ ရောက်နေပြီ။ ဇာတ်အိမ်ဖွဲ့ပုံ သဘာဝယုတ္တိကျ၊ မကျ ဇာတ်ဆောင်များကို နိုင်၊ မနိုင်ကမူ ဝေဖန်ရေးသမားတို့၏ မှတ်ကျောက်နှင့် တင်ကြည့်မှ သိနိုင်ပေတော့မည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ဝတ္ထုနိဂုံးတွင်မူ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ခုတော့ မသီတာ၏ ပြာလေးများသည် ကြာပန်းအသွင် ညဉ့်၏ လရောင်ဖြင့် ငြိမ်းချမ်းစွာ ပွင့်၍လာခဲ့သည်း၊ ကြာပွင့်ကား အပေါစား မဟုတ်။ ဆောင်းနှောင်းတွင် ရှားရှားပါးပါး ပွင့်လာသော “ဆောင်းတွင်းပန်း' သာတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသို့သော် ချမ်းမြေ့ခြင်း၊ အေးမြကြည်လင်ခြင်း တည်းဟူသော သွင်ပြင်ကို ဆောင်သည့် ဤကြာပန်း၏သဘောကို နားမလည်သူအဖို့ “ဆောင်းတွင်းပန်း ကားတန်ဖိုးမရှိချေတကား ဟု ရေးခဲ့ပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eရှေ့လဆိုလျှင် ဆောင်းနတ်မယ်သည် ငွေနှင်းလွှာကို ခြုံ၍ လူ့ လောကသို့ အလည်အပတ် ရောက်လာပေတော့မည်း နတ်မိမယ်၏ လက်မှ ငွေနှင်တံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း အိပ်ပျော်နေသော ဆောင်းတွင်းပန်းတို့ နိုးထ လာကြပါစေသတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(လုံမလေးမဂ္ဂဇင်း ဒီဇင်ဘာ ၁၉၈၆)\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45591029940373,"sku":"","price":5850.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_71737f96-dcfd-4cb6-ba62-5cf67d25694c.jpg?v=1745660472"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-လာခြင်းကောင်းသော-လူကလေးမောင်မျိုးမင်း-နိုးကြားလာခြင်း","title":"လာခြင်းကောင်းသောလူကလေး","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eပါရမီကံ \u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလူတစ်ယောက်အောင်မြင်မှုနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်ဖြစ်စေ၊ ဆုံးရှုံးမှုနှင့်ပတ်သက်လာလျှင်ဖြစ်စေ “ကံ၊ ဉာဏ်၊ ဝီရိယ”ကြောင့် ဟု အဓိကအချက်ကြီး သုံးချက်ကို ညွှန်းဆိုပြောလေ့ရှိကြသည်။ တစ်ခါ တစ်ရံလည်း အကျဉ်းချုံ့ကာ “ကံပေါ့ .. ဒီကောင် ကံကေင်းတယ်” ဟု တစ်မျိုး . “သူ့ကိုက ကံဆိုးပါတယ်ဗျာ\" ဆိုတာက တစ်မျိုး၊ ပြောတတ်ကြသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကံဟူသည်မှာလည်း “အလုပ်ဖြစ်သည်၊ ကိုယ်လုပ်သမျှ အကျိုး ကိုယ်ခံစားရမည်ပင်” ဟူသည့်အကြောင်းကိုလည်း နားလည် ပါလျက် “ကံကိုသာ ရိုးမယ်ဖွဲ့”လေ့ရှိကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မတူမလေး သည်အိမ်မှာ သမီးလေးနှင့်အတူတူ လာ နေတာ ငယ်စဉ်ကပင် တစ်ကျောင်းတည်းအတူနေ၊ အတူစာကျက်၊ လပတ်စာမေးပွဲလည်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မတိမ်းမယိမ်း အဆင့်က ပထမ၊ ဒုတိယတစ်လှည့်စီ၊ ဆယ်တန်းအောင်လာသော အခါသမီးလေးက ဂုဏ်ထူးသုံးခုနှင့် ဆေးတက္ကသိုလ်ဝင်သည်။ တူမ လေးက ဂုဏ်ထူးနှစ်ခုနှင့် တိမွေးကုတက္ကသိုလ် ဝင်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကုသိုလ်ကံများနှယ်နော်၊ တစ်ကျောင်းတည်း အတူတူနေ၊ အတူတူစာကျက်ပြီးအောင်တာတောင် တစ်ယောက်က ဆေး တက္ကသိုလ် တစ်ယောက်က တိမွေးကုဖြစ်တယ်။ အတူတူ ဆေးတက္ကသိုလ်ဝင်ရင်ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ။ ကျွန်မသမီးလေး က ဆရာဝန်ဖြစ်ဖို့ ပါရမီမပါရှာဘူး” ဟု တူမလေး၏မိခင်က မကြာ ခဏဆိုသလို ဝမ်းပန်း တနည်းပြောလေ့ရှိသည်။ ဉာဏ်၊ ဝီရိယတူပေမင့် ပါရမီကံကွာခြားသည် ဟုပြောရမည်ပင်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါကြောင့်ပင် အောင်မြင်မှုနှင့် ပတ်သက်လျှင် “ကံ၊ ဉာဏ်၊ ဝီရိယ”ဆိုလေ့ရှိကြသည် မဟုတ်ပါလား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မတို့ မေမေမှာ ကျွန်မတို့ညီအစ်မလေးယောက်ထက် အကြီးသားကြီးနှစ်ယောက်ရှိပါသည်။ အစ်ကိုကြီးကတော့ တော်လှန်ရေး ကာလကပင် စစ်ထဲဝင်သွားရာ စစ်ကြီးပြီးတော့လည်း စစ်ဗိုလ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ရမည်းသင်း၊ ပျဉ်းမနား၊ တောင်ငူ၊ မင်္ဂလာဒုံတို့ တွင် အမှုထမ်းရသည်။ အမည်းရောင် နယ်မြေများတွင် တိုက်ခိုက်ရ သည်ကလည်း ခဏခဏ...။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအစ်ကိုငယ်မှာ ရာဇဝတ်အုပ်လုပ်ပြီး၊ ကျွန်မတို့နှင့်အတူ ခယ်မမြို့တွင် နေပါသည်။ မေမေ့မိတ်ဆွေတစ်ယောက်က “မမတင် လည်း မျိုးချစ်စိတ်ရှိတဲ့ သူတစ်ယောက်ပဲ။ သားကြီးပဲ စစ်ထဲဝင် ခိုင်းတယ်။ တိုင်းပြည်အတွက် ဘာဖြစ်လို့ သားနှစ်ယောက်စလုံး စစ်ထဲမထည့်တာလဲ” ဟုမေးပါသည်။ သည်တော့ မေမေက “သားအငယ်ကတော့ ကိုယ့်အနားမှာ မိဘနဲ့ညီမတွေ စောင့်ရှောက်ရတာပေါ့။ တိုင်းပြည်ကာကွယ်ရေးကတော့ သားကြီးလုပ်နေပြီပဲ။ မတော်တဆ တစ်ခုခုဖြစ်သွားဦးတော့ အနားမှာသားတစ်ယောက် ကျန်ဦးမှာပေါ့။ နှစ်ယောက်စလုံး တပ်ထဲမှာဆိုရင် ကံကြမ္မာကို မယုံရဘူး လေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသည်လိုပြောခဲ့သော်လည်း ရှေ့တန်းကို ခဏခဏသွားရောက် တိုက်ခိုက်နေရသော အစ်ကိုကြီးက ဘာမှမဖြစ်၊ အိမ်မှာကျန်ခဲ့သော အစ်ကိုငယ်မှာ အသက် (၂၄)နှစ်တွင် တိုက်ဖွိုက်ရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန် သွားပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သေကံမရောက် သက်မပျောက်” ဟူသော စကားနှင့်ကံ အလှည့်အပြောင်းမှာ ထူးဆန်းလှတော့သည်။ သည်အဖြစ်အပျက်တွင်မူ အတိတ်ဘဝက ကံကိုပဲ ယိုးမယ်ဖွဲ့ရတော့မည် ထင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မသည် ရင်ကျပ်ရောဂါ၊ ဒူးနာရောဂါတို့ ရရှိကာ အမျိုး မျိုးကုသော်လည်း ကောင်းတစ်လှည့်၊ ဆိုးတစ်လှည့်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသမီးက သူအလုပ်လုပ်သည့် သင်္ဃန်းကျွန်းစံပြဆေးရုံကြီး တွင် အပ်စိုက်ကုသရန် အကြံပေးပါသည်။ ဆရာဝန်ကြီး ဒေါက်တာ အောင်မြတ်သွင်နှင့် တွေ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူသည် မေ့ဆေးအထူးကုဆရာဝန်ကြီး၊ တရုတ်အပ်စိုက် အထူးကုသမားတော်ကြီး ဖြစ်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပ်စိုက်စဉ်မှာ နာသော်လည်း ခဏသာဖြစ်ပြီး စိုက်ပြီးလျှင် အနာသက်သာသွားပါသည် -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e(အပ်စိုက်နေစဉ် ဆရာကြီးက စကားတွေပြောကာ မေးခွန်းတွေမေးလေ့ရှိပါသည်။) သူ့မေးခွန်းများကို ဖြေနေရသဖြင့် အပ်စိုက် နာကျင်မှုများ သက်သာသည်ဟု ကျွန်မထင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလေးကြိမ်လောက် အပ်စိုက်ကုသပြီးသောအခါ ဒူးကကျုံ့ကျုံ့ထိုင်လို့ရလာသည်။ လမ်းလျှောက်လျှင် အနာသက်သာသည်။ ရင်ကျပ်သောအချိန်လည်း လျော့လာသည်။ လေထိုးလေအောင့်တာ လည်း တော်တော်သက်သာလာသည်။ သွားလာလှုပ်ရှားရတာလည်း၊ ပေါ့လာသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eငါးကြိမ်မြောက်အပ်စိုက်သောအခါ “လည်ပင်းက အသံကြိုး မကောင်းတာ ဒေါက်တာမိကျော်သောင်းက စင်္ကာပူကို ခေါ်ကုပေး တယ်လို့ ခင်ဗျားသမီးက ပြောတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်ပါတယ်” သူကအပ်စိုက်ရင်းပင် ဆက်မေးပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e““သူက ခင်ဗျားနဲ့ဘာတော်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “တူမပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဪ... သူက စာရေးဆရာမကြီး ခင်နှင်းယုရဲ့သမီးပဲ။ ထုတ်တယ်မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်ပါတယ်...ရှီး\" တစ်ချက်နာသွားသဖြင့် အံကြိတ်ရင်း ကျွန်မဖြေပါသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ခင်နှင်းယုနဲ့ခင်ဗျားနဲ့ ဘာတော်သလဲ” ဆရာဝန်ကြီးသည် လက်မှအပ်တစ်ချောင်းကိုကိုင်ကာ ဒူးပတ်လည် တစ်စွပ်စွပ် စိုက်ရင်းမေးနေပါသည်။ အပ်စိုက်ကုသသည့် အကြောင်းတွေလည်း ပြောသည်။ သူသိချင်တာတွေလည်း မေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအချို့ အကြောင်းအရာတွေမှာ သူသိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း လူနာစိတ်ပြောင်းအောင် (နာသည်ကို သတိမထားမိဘဲ သူ့မေးခွန်း တွေကို အာရုံရောက်နေအောင်) မေးနေသည်ထင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မကို အပ်စိုက်လိုက်စဉ် နာသဖြင့် စုတ်တသပ်သပ် နှင့်ဖြစ်နေရာ ““ဒေါက်တာမိကျော်သောင်းကလည်း မေ့ဆေးအထူးကု  ဆရာဝန်ပါလေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်ပါတယ်...ရှီး...ကျွတ်...ကျွတ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သူလဲ တော်တာပဲ။ သူရန်ကုန်လာတုန်းကလည်း လူငယ် ဆရာဝန်တွေအတွက် သိသင့်သိထိုက်တာတွေ ပြောသွားတယ်။ တော် တော်ကောင်းပါတယ်။ စေတနာသိပ်ကောင်းတာပဲ။ ဒေါက်တာမိကျော် သောင်းတို့ကတော့ မြင့်သွားပါပြီး တော်ပါတယ်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကျွန်မက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အပ်စိုက်ပြီးသည့်နေရာလေး တွေကို ပွတ်သပ်နေရာ ““ဒေါ်ခင်နှင်းယုက ခင်ဗျားနဲ့ဘာတော်လဲ” ထပ်မေးပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆရာဝန်ကြီးက သူအပ်စိုက်နေတာတွေ မပြီးမချင်း လူနာ စိတ်ပြောင်းအောင် စကားစရှာနေသည်ထင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်မတို့ အစ်မအကြီးဆုံးပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e”“ဪ...သူ့စာတွေက ကောင်းလိုက်တာဗျာ။ ခင်ဗျာ အခုပင်စင်ယူထားတာဆိုတော့ မရေးဘူးလား\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ရေးပါတယ်.. ကျွတ် ကျွတ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်တော်တော့ မတွေ့ဖူးဘူး။ ခင်ဗျားရေးတာ ဘယ် လောက်ကြာပြီလဲ။ ဘာတွေရေးလဲ” ဆရာဝန်ကြီးသည် အပ်က တစွပ်စွပ်၊ မေးခွန်းကလည်း တရစပ်။”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ရေးဖြစ်တာကတော့ ၇၃ ခုနှစ်လောက်ကတည်းကပါ။ သတင်းစာမှာရေးတယ်၊ နောက်တချို့မဂ္ဂဇင်းတွေ ရေးတာကတော့ ကဗျာ ဝတ္ထု၊ ဆောင်းပါးအစုံ ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် နည်းပါတယ်။ ပြတ် တောင်းပြတ်တောင်းပေါ့\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပ်စိုက်မှုမှာ ပြီးသွားပါပြီး နာကျင်မှုတွေလည်း မရှိတော့ ပါး အပ်စိုက်စဉ် ခဏသာ၊ ဒါတောင် ဆေးထိုးသလောက်ပင် မနာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆရာဝန်ကြီးကတော့ ပြောလက်စ စကားပင်ဆက်နေပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ခင်နှင်းယုနဲ့ ခင်ဗျားနဲ့ ဘယ်သူက ပိုတော်သလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ဟာ..သူကပိုတော်တာပေါ့ဆရာရယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ခင်ဗျားက တွဲဖက်ပါမောက္ခနဲ့ အငြိမ်းစားယူတာနော်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“တွဲဖက်ပါမောက္ခပေမယ့် သူထက်ပိုမတတ်ပါဘူး။ ကျောင်း ပညာဆိုတာကလည်း အခွင့်အရေးရှိရင် ဘယ်သူမဆို သင်ယူတတ် မြောက်တာပဲ မဟုတ်လားဆရာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e““ကြိုးစားမှရမှာဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဟုတ်ပါတယ်။ ဘီအေဘွဲ့တုန်းက သူကတက္ကသိုလ်မတက် သေးခင် ကျွန်မကို အရင်ထားပေးတာပါပဲ။ သူရေးနေတဲ့ အတတ်ပညာ တွေကတော့ သူသင်ပေးရင်တောင် ကျွန်မမရနိုင်ပါဘူး'\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အဲဒါ ပါရမီ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအပ်စိုက်မှုပြီးသွားပြီမို့ လူနာအာရုံပြောင်းအောင် စကားပြော ခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူတကယ်စိတ်ဝင်စားလာပြီ ထင်ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e““ဟုတ်ပါတယ်။ သူနဲ့ကျွန်မ ဒီအဖေ ဒီအမေကမွေးပြီး အတူကြီးပြင်းကြပေမယ့် အဖြစ်အပျက်အကြောင်းအရာ တစ်ခုနဲ့ကြုံ ရင် ခံစားမှုတို့၊ အတွေးအမြင်တို့ကျတော့ ကွာခြားသွားတာပေါ့။ ပြီးတော့ သူကဇွဲရှိတယ်။ လုပ်မယ်ဆိုတာတစ်ခုကို ဖြစ်အောင်လုပ် တတ်တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“အင်း...ထူးခြားတာပေါ့ဗျာ။ ဝီရိယပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “တူညီတဲ့ဖြစ်ပုံလေးတစ်ခု ကျွန်မပြောပြချင်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e “ဘာပါလိမ့် ကျွန်တော်ကလည်း နားထောင်ချင်ပါတယ်\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“သူ ဗိုလ်မှူးကြီးကျော်သောင်းနဲ့ လက်ထပ်ပြီးတော့ တစ်နေ့ မှာ အစ်ကိုကျော်သောင်းက သေနတ်ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံ (၁၀၀)လိုနေ တာ မမစု(ခင်နှင်းယု)က ရုံးကတစ်ယောက်ယောက်ဆီက ယူခဲ့မယ်လို့ပြောပါတယ်။ ဒီတုန်းက ရွှေတစ်ကျပ်သားကို ကျပ်(၂၄၀)လောက် ပဲရှိမယ်ထင်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်မတို့က ဆူးလေဘုရားလမ်းမှာ နေပါတယ်။ မမစုက ဝန်ကြီးချုပ်ရဲ့ အတွင်းရေး အတွင်းဝန်လုပ်နေတာဆိုတော့ ဝင်ဒါမီယာ မှာရုံးတက်ရပါတယ် သူကရုံးကားလည်း မသုံးပါဘူး။ ဘတ်စ်ကားနဲ့ပဲ ရုံးတက်ပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ညနေရုံးကအပြန် ကိုကျော်သောင်းကို ပိုက်ဆံ (၁၀၀) ထုတ်ပေးတော့မှ ခါးပိုက်နှိုက်သွားမှန်း သိတော့တယ်။ သည်တုန်းက လွယ်အိတ်နဲ့ပဲ ရုံးသွားကျောင်းသွားကြတာလေ” -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဪ...ဖြစ်ရလေဗျာ\"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\"အစ်ကိုကျော်သောင်းက အရမ်းစိတ်ဆိုးသွားပြီး ဘာမှကြီး ကြီးကျယ်ကျယ်တော့ မပြောပါဘူး၊ မိန်းမမပီသဘူး၊ ပိုက်ဆံတစ်ရာတောင် လုံခြုံအောင် မသိမ်းနိုင်ဘူး။ သိပ်ပေါ့ဆတာပဲ” ဒါပဲပြော ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“မမစုက ငိုပြီးတော့ သူ့ လိုမိန်းမတစ်ယောက်ကို ဒီလိုပြောရမလားလို့ မကျေမနပ်စိတ်နဲ့ “ကြိုးစာပြမယ်။ မခင်စုဆိုတာ ဘယ်လို မိန်းမမျိုးလဲဆိုတာ ကြည့်နေကြပေါ့”လို့ ကြုံးဝါးပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“နောက်တော့ လုပ်သားကောလိပ်တက် တက္ကသိုလ်တက်နဲ့ ဘီအေဘွဲ့ရပါတယ်။ စာတွေလည်း ကြိုးစားနေပါတယ်။ မမစုက တက္ကသိုလ်မှာ မြန်မာစာနဲ့ ကမ္ဘာ့သမိုင်း၊ မြန်မာ့သမိုင်း ယူပါတယ်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45591031709845,"sku":"","price":5850.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_4903955f-90e8-45f3-8eb9-d0cd92eb1941.jpg?v=1745660476"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-အတွတ်ရေ","title":"အတွတ်ရေ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချစ်လှသော မကျည်းတန်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတွက်စာရေးလိုက်ပါတယ်။ ဒီစာကို 'အတွတ် ‘ရေးနေချိန်မှာ \" မွှေး \" ဘယ်နေရာမှာ ရောက်နေမယ် ' ဆိုက အတ္တဘ် မသိဘူး။ ကိုကိုနိုင်ရဲ့ သတင်းကိုလဲ မေမေ့ စာရေး အကြောင်းကြားပေမင့် \" အတွတ် \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနေတဲ့နေရာက အင်မတန်ခေါင်ပြီး ခရီးလွန်နေတယ်။ -\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e သတင်းစာမရောက်၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပါတဲ့ရေဒီယိုကလဲ ဓာတ်ခဲ ``မရှိတော့လို့ မြို့နဲ့ရော၊ မေမေတို့နဲ့ရော လုံးဝ အဆက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအသွယ် ပြတ်နေတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါကြောင့် မွှေးအဖို့ အင်မတန် အရေးအကြီးဆုံးအချိန်မှာ မွှေးရဲအပါးကို ပြေးမလာနိုင်တဲ့ အတွက်ကို ခွင့်လွှတ်ဖို့တောင်းပန်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမွှေး အတွက်ရဲ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ “အတွတ် \" ဆိုတဲ့ အကောင်ဟာ ဘယ်ခါမဆို အချိန်ကို မတွက် တတ်တဲ့သူ၊ အစစအရာရာ လက်နှေးတဲ့ သူရယ်လို့ နာမည်ကြီး လာခဲ့ရသူမို့ ဒီတစ်ခါလဲ ဒါလောက် မွှေးမှာဖြင့် ဒုက္ခတွေ အနန္တရောက်ပြီး တည် ရာမရနိုင်တဲ့ အချိန်မှာ မွှေးရဲ့ အပေါးကို ပြေး လို့ မလာဘူးလို့ ထပ်မံပြီး အတွတ်ကို အပြစ်တင်မှာစိုးလို ရှင်းပြရတာပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခုလဲ မေမေ့စာရလို့ ကိုကိုနိုင် ဆုံးတဲ့အကြောင်း သိတယ်ဆို၊ အတွတ် ခံစားရတဲ့ ဝေဒနာဟာ မွှေး ထက်မပိုသော်လဲ မွှေးရဲ့ခံစားရမှုထက် မလျော့ ဘူးဆိုတာ အတွတ် ပြောပြချင်ပါတယ်။ အတွတ် လဲ ပြေးမယ်လုပ်ပြန်တော့ မေမေရဲ့ နောက်ထပ်စာ ထဲမှာ မွှေး တောင်ကြီးကို ထွက်သွားတာ ရန်ကုန် မရောက်သေးဘူးတဲ့။ ပြီးတော့ တောင်ကြီး တစ် နေရာတည်းကို သွားတာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ငွေရော၊ အဝတ် အစားရာအပြည့်အစုံယူပြီးထွက်သွားတာလို့ သိရတယ်။ အထွေးကို အမျိုးမျိုး တောင်းပန်လို\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eလိုလဲမရဘူးတဲ့။ ဘယ်ကိုများ လျှောက်သွား သလဲ မွှေးရယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတွတ် သိတယ်၊ ခေါင်းမာတဲ့ အတွတ် ချစ်တဲ့ မကျည်းတန်ဆိုတဲ့ မိန်းကလေး စရိုက်ကို အတွက် သိပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမှတ်မိပါသေးတယ် မွှေး၊ ၀ါးခယ်မဘက်ကမ်း မှာရှိတဲ့ ကျောင်းကို ပြောင်းရတဲ့ အချိန်မှာ မွှေးတို့ ညီအစ်မတွေနဲ့ အတွတ် အတူတူ' ကျောင်းတက်ခဲ့ ရတယ်၊ ရေစီးသန်လို့ မိုးသက်ထန်နေတဲ့ အချိန်မှာ လှေကို ကိုယ်တိုင် ပဲ့ကိုင်ပြီး မွှေး မြစ်တစ်ဖက်ကို`ကူးတော့ အတွတ်ကဖြင့် စေတနာနဲ့ တစ်ဖက်ကမ်း မရောက်ခင် မြစ်လယ်ကောင်မှာ လူတွေ အပြည့် တင်ပြီးလှော်ရတာ လက်ပန်းကျမှာစိုးလို့ အတွက် တစ်လှည့်လှော်ပါရစေဆိုပြီး လှော်တက်ကို တောင်းတော့ မွှေးက ခေါင်းခါပြတယ်လေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           တစ်ဖက်ကမ်း ရောက်အောင်လို့ တစ်ယောက်တည်းပဲ ကျုံးလှော် ခဲ့တယ်လေ။ အမှန်တော့ အဲဒီတုန်းက ငယ်စိတ်နဲ့ အင် မတန် ခေါင်းမာတဲ့ ကောင်မလေးလို့ စိတ်ထဲက ခပ်ချဉ်ချဉ်ဖြစ်ခဲ့မိတယ်။ ဇွဲဆိုတဲ့အရည်အချင်း တစ် ရပ်ပါလားလို တန်ဖိုးမဖြတ်မိခဲ့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eခုလဲ မွှေးကို ခေါင်းမာတယ်လို့ဆိုတာ မွှေးကို အပြစ်ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး မွှေးရယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအခုအချိန် မှာဖြင့် ကျန်းမာရေးလဲ `မွှေးမှာ ချို့တဲ့နေတယ်တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e' ဘာပဲပြောပြော မွေး တစ်ဘဝ တစ်ကမ္ဘာလှိုထင်တဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုကိုနိုင်ခဲ့ရင်ခွင် မွှေးအပါးမှာ မရှိတော့တဲ့နောက် ', စိတ်ဓာတ်လဲ ချောက်ချားနေမှာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီအချိန်အခါမှာ ရပ်တည်ရာမရ၊ ရောက်တတ်ရာရာ စိတ်လေလွင့်တိုင်း သွားနေဖို့မသင့်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e ငယ်ငယ်ကတည်းက “ လှော် တက်ကို တစ်လှည့် ကိုင်ခွင့်ပေးပါလှို တောင်းပန်တဲ့ အတွတ် ကို လှော်တက်ကမ်းပေးပြီး အတွတ်ရဲ့ ရင်ခွင်မှာ အပန်း တစ်လှည့် ဖြေပါ ဦး မွှေးရယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e - မကျည်းတန်လို့ ဒီစာရဲအစမှာ ခေါ်ခဲ့တော့တိုများနှစ်ယောက် အတူမွေးဖွားလာတဲ့ ၀ါးခယ်မ တစ်ဖက်ကမ်း သော်ကမြစ် ကမ်းခြေမှာ နေခဲ့တဲ့ အချိန်လေးကို သတိရစေချင်တဲ့သဘောပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတွတ် ရန်မဖြစ်ချင်တော့ပါဘူး၊ မွှေးစိတ်ဆိုးအောင် ငယ် ငယ်တုန်းကလို စချင်လို့ “မကျည်းတန်”လို့ ခေါ်တာ . မဟုတ်ပါဘူး။ တိုမွေးရပ်မြေကလေးကို အမြဲ တမ်းတပြီး ချစ်နေပါသေးတယ်ဆိုတဲ့ သဘောကို ဖော်ပြ ချင်လို့ပါ မွှေး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e သတိရသေးသလား မွှေး၊ ကိုကိုနိုင်ဆီက ပထမ ဆုံး စာရတော့လေ မွှေးက အတွတ် ဖတ်ကြည့်စမ်း ပါဆိုလို့ အတွတ် ဖတ်ကြည့်ခဲ့တယ်လေ၊ စာက ဝတ္ထု တစ်ပုဒ်နီးနီးလောက် ရှည်တယ်။ စာဖတ်ရင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောင်တလဲရခဲ့တယ်။ ကိုကိုနိုင်က မွှေးကို ရသင့်တယ်လို့ ခံစားလဲ ခံစားမိတယ်။ သူဟာ စစ် ဗိုလ်ပင်ဖြစ်သော်လဲ သူ့ရင်ထဲခံစားရချက်ကို အတိအကျ ခုခေတ်စားသုံးရရင် အရှိကို အရှိအတိုင်း တင်ပြရာမှာ ထိရောက်တယ်၊ အနုပညာမြောက်တယ် `လှိုဆိုရမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမွှေးလိုမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို မေတ္တာစာ စတင် ကမ်းလှမ်းတဲ့အချိန်မှာ “ကောင်းခြောက်ဆယ့် လေး ရပ်၊ သွေးထပ်ထပ်ရုပ်ညီ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ စလာရင်တော့ ဒီနေရာမှာ ကိုကိုနိုင် အောင်မြင်စွာ ဆုတ်ခွာရမှာပဲ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမွှေးရဲ့ အရည်အချင်း သဘာဝအခြေခံကဇွဲ ၊ အလုပ် သဘောထား ကြီးခြင်းဆိုတဲ့ အခြေခံ ပင်ကို မွေးလာတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ရဲ့ အလှမှာ ရွက်ကြမ်း ရေကျို လောက်ရှိတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီလိုပင်ကိုဟန်နဲ့ အမျိုးသမီး ကို “ကောင်းခြောက်ဆယ့် လေးရပ်’’ စကားလုံးနဲ့ အစချီပြီး ရည်းစားစာ သွားပေးရင် တွေးခေါ် `တတ်တဲ့ မိန်းကလေးတိုင်းဟာ ဒီလူ ငါ့ကို ညာနေ ' တယ်ဆိုတာ သိပြီး ကိုကိုနိုင် နောက်ဆုတ်ရမှာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒီတုန်းက စာဖတ်ရင်း သွာ... စစ်ဗိုလ် ဆိုတာ ပြတ်ပြတ်သားသား စစ်တိုက်တတ်တယ်ဆိုတာ တစ်ခု တည်းမဟုတ်ပါလား။ အနုပညာစိတ်နဲ့ မိမိရဲ့ စေ တနာ အချက်ကို တင်ပြတတ်ပါလားလို့လဲ အတွတ် ယူဆခဲ့ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမွှေး  ကိုကိုနိုင်ဟာ စစ်သုံးစကားနဲ့ ပြောပြရင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသေနင်္ဂဗျူဟာ နည်းမှာ မှန်ကိုမှန်တယ်။ တစ်ဖက် • ကလဲ လူကြီးစုံရာနဲ့ မွှေးရဲ့ အချစ်ကို `လေးလေး စားစား အရေးထားပြီး မွှေး၍အုပ်ထိန်းသူ မေမေ ကို ချဉ်းကပ်ပုံမှာလဲ မှန်ခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e.' မွှေးရုံအချစ်ကို ရယူလိုပါကြောင်း တောင်းခံတဲ့ နေရာမှာ အကြမ်းအတမ်း တစ်စက်မှ မပါဘူး။ စော်ကားခြင်း၊ ဗလရ ဆိုတဲ့ သဘောလဲ' မရှိခဲ့ဘူး။ခပ်ရိုင်းရိုင်း အတွတ်ပြောရရင် ကိုကိုနိုင်က အတင်းသာ “ဖက်နမ်းခဲ့လို့ မလွှဲမရှောင်သာနိုင်ဘဲ မိန်းကလေး တစ်ယောက် ဣနြေ ကို အစော်ကားခံ ရလို့ မထူးတော့ပါဘူးဆိုတဲ့ အဖြစ်နဲ့ မွှေးက ကိုကို နိုင်ကို ယူခဲ့ရရင်လဲ မွှေးတို့အိမ်ထောင်ရေးဟာ ဘယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော့မှ အောင်မြင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ကသိကအောက် ကြီး ထာဝရဖြစ်နေမှာပဲ။ ဒါကိုလဲ အတွတ် သင်ခန်း စာ အများကြီး ရခဲ့ပါတယ် ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတွက် အခွင့်ကြုံလို့ ရေးပြပါရစေ။ ပေါက်မှာ ကရင်အမျိုးသမီး ကျောင်းဆရာမလေး တစ်ဦးနဲ့ တွေခဲ့တယ်၊ သူက ပန်းတနော်ကတဲ့၊ ဒီပေါက်မြို့ နေ့ရာကို အထက်တန်းပြဆရာမလေး အဖြစ် ခန့်ထား ခံရလို့ ပြောင်းလာတာတဲ့၊ စကားစပ်မိစပ်ရာပြော ကြရင်း သူက ပြောပြတယ်။ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်လောက်က သူတို့ နယ်မြေကို ဖြင့် ရှမ်းသေနတ်ကိုင် တပ်ရင်း (၁) - ရောက်လာခဲ့တယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတဲ့။ ပထမတော့ ရှမ်း (၁)ဆိုတာ လူသားကောင် စားခဲ့တယ်လို့ နာမည်ကြီးပြီး သူတို့ကို အပြစ်မဲ့သူကရင်အမျိုးသားတွေ အနေနဲ့ အလွန် ကြောက်ခဲ့ တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eထိတ်လန့်ခဲ့ကြတယ်တဲ့၊ ဘောင်းကျန်းသူတွေ ရှိသလို အေးချမ်းစွာ ကိုယ့်အမျိုးသား အချင်းချင်း\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်မြေတည်း တစ်ရေတည်းသောက်ပြီး ငြိမ်းချမ်းစွာနေချင်တဲ့ ကရင် အမျိုးသားတွေ ရှိပါတယ်တဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eနောက်ပိုင်းမှာ ရှမ်း (၁) ရဲ့ ဆက်ဆံပုံဟာ ဘယ် လောက် သိမ်မွေ့လဲဆိုရင် ရဲဘော်တချို.၌ ဆက်ဆံပုံ အမှား အနည်းအကျဉ်းရှိတာတောင် သူတို့ကို နယ်\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမြေလူထုက ခွင့်လွှတ်ပြီး သောင်းကျန်းသူ ရွှေရွားပုံ `သတင်းအမှန်ကို ကချင်အမျိုးသားများ ကိုယ်တိုင်က သတင်းပို့ပေး၊ ကူပြီး ထောက်လှမ်းပေးတဲ့ အခြေ အနေကို ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်တဲ့။ \"\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e `ရှမ်း(၁)တပ်ရင်းမှာ အလှူကြီးပေး ရွာနှီး ချုပ်စပ်က ရွာသူရွာသားတွေကို အတင်းဆင့်ခေါ်ဖို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတောင် မလိုဘူး။ ဘာသာမရွေး ကရင် အမျိုးသား “အမျိုးသမီးတွေ လာပြီးကူညီကြတာ ဝက်ဝက်ကိုကွဲ ရောတဲ့၊ ကျွန်မတို့ကိုယ်တိုင် အလှူသွားရင်း စားကြသောက်ကြတော့ ဒီတပ်ရင်းက အရာရှိဇနီးတွေဟာ အရာရှိဇနီးတွေပါလားလိုကို မသိရအောင် သူတို့ လက်ရည်တစ်ပြင်တည်း ပန်းကန်ဆေး၊ တံမြက်သည်း လှည်းတာကအစ အတူတကွ လုပ်ကိုင်ကြယ် တွေ့ရတော့ ကျွန်မတို့လဲ သူတို့အပေါ် ချစ် သတဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါနဲ့ အတွတ်က ဒီတုန်းက တပ်ရင်းမှူးဟာ ဘယ် သူလဲလှိုမေးတော့ “ဗိုလ်မှူးနိုင်” ဆိုတဲ့ သူတဲ့။” `ကဲ..မွေးနေ့ မင်းချစ်သူဟာ မိန်းမတစ်ယောက် အချစ်ကို တောင်းတဲ့ နေရာမှာတင် မဟုတ်ဘူး၊ နယ်မြေလူထုရဲ့ အချစ်ကိုတောင်းခံရာမှာလဲ သိမ်မွေ့ - သော ရိုးသားတဲ့နည်းနဲ့ စည်းရုံး သွားပါလားလို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတွတ် သင်ခန်းစာ ထပ်ရခဲ့တယ်။ . တစ်ခါ သီပေါဘက်မှာ ဦးအိုက်ရွက် ဆိုတဲ့ ရှမ်း ရဲဘော်ဟောင်းကြီးနဲ့ ဆုံခဲ့တယ်။ သူက ပြောပြ တယ်၊ သူ ရှမ်း(၁)မှာ အမှုထမ်းစဉ်က ရှမ်း(၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဟာ မအူပင်အနီး ပန်းတတ်မှာ တပ်ရင်း စခန်း ချထားတယ်။ သူဟာဖြင့် တပ်ရင်းမှူးအိမ် ခြံကို ပြုပြင်တဲ့ မာလီရဲဘော်ကြီးပေါ့၊ သူက စိုက်ပျိုးရေး ကို ဝါသနာပါတယ်တဲ့၊ ဆန်ပြသနာတွေ အခက် အခဲ ကြုံတော့ ရဲဘော်တွေလဲ နယ်မြေလူထုနဲ့အတူ ကြုံခဲ့ပါတယ်တဲ့။ ဒီတော့ တပ်ရင်းမှူး ဇနီးဟာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူ့ရှိသမျှဆန်ထဲက နှစ်ပြည်ကို ချန်ထားပြီး ကျန်သမျှ ဆန်ကို ဦးအိုက်ရွက်တို့ မိသားစုရယ်၊ ကလေး\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eများတဲ့ ရှမ်းရဲဘော် နှစ်အိမ်ထောင်ရယ်ကို ဝေမျှ ခိုင်းလို ရွှေကျင်က ရှမ်းအမျိုးသမီး နန်းမြစိန်နဲ့အတူ သူ ဝေခဲ့ရတယ်တဲ့၊ နန်းမြစိန်လဲ အချို့ကျ ဆန်ဆေး ပလုံးနဲ့ လေးလုံးရခဲ့တံယ်တဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e-,\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e- ပြီးတော့လဲ သင်္ကြန် ရောက်လို့ အတက်နေ့ကျ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတော့ ရှမ်းအမျိုးသားတို့ ထုံးစံအတိုင်း တပ်ရင်းမှူး ဇနီးမောင်နှံကို ကန်တော့ပွဲကျင်းပပြီး ကန်တော့တဲ့ အခါမှာ သူတို့လဲကန်တော့ပြီးရော တပ်ရင်းမှူးဇနီး က “ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ရာထူးအဆင့် ကွာခြား ပေမယ့်လို့ ရှမ်းအမျိုးသားများထဲမှာ တစ်နေ့ တစ် ရက် တစ်မနက် ကြီးသော သူများကို ကျွန်မ ပြန် လည် ကန်တော့ပါတယ် ဆိုပြီး ကန်တော့တယ်” သူကအစ ကန်တော့ခံရတဲ့ ရှမ်းရဲဘေကြီးများ ကြက်သီးထသွားမိတယ်။ အခု ပင်စင်ရလို့ သီပေါ မှာ ခြံစိုက်စားဖို့ ထပ်ကသာထွက်ခဲ့ရာ ဒီတပ်ရင်း မှာ နေခဲ့တဲ့အချိန်ကို သူ အမြဲပဲ သတိရနေတယ်တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအတွတ်က မေးတယ်။ အဲဒီတုန်းက တပ်ရင်းမှူး ဘယ်သူလဲလှိုပေးတော့ “ဗိုလ်မှူးနိုင်တဲ့” အတွတ်ဖြင့် ဦးအိုက်ရွက် ကြက်သီးထသွားသလို ထသွားမိတယ်။ စားအတူတူ၊ သွားအတူတူ၊ နေအတူတူထိုင်အတူတူ ဆိုတဲ့သဘောကို တရားတစ်လုံးမှ မဟောဘဲ ရှမ်း အမျိုးသားတွေ သိအောင် ရင်ထဲက ခံစားချက်နဲ့ လှုပ်ရှားပြသသွားတဲ့ ကိုကိုနိုင်ကြီးပါပဲ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒီလို လူတစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ကို မြတ်နိုးစွာခံရတဲ့ မွှေးဟာလဲ ဒီအချစ်ကို အင်မတန် တန်ဖိုးထားမှာပဲလို့ အတွတ် တွေးမိတိုင်း မွေးကို သနားစိတ်ပိုခဲ့ပါတယ်မွှေး\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43098250870933,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_b5da9102-b84e-44a8-b296-b1086cbffcb5.jpg?v=1745660479"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-အိပ်မက်-ဝတ္ထုတိုများ","title":"အိပ်မက် ဝတ္ထုတိုများ","description":"\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိပ်မက်ကမ္ဘာ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေမေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတကယ်လို့သာ တမလွန်ကနေပြီး၊ မေမေ သိစွမ်းနိုင်ရင် သမီး တစ်ယောက် “စာရေးသူ”ဘဝ ရောက်နေတာကို မေမေကတော့ အံ့သြမှာပဲ။ “စာရေးသူ”ဆိုတာ စာရေးဆရာ မဟုတ်သေးဘူး အမေရဲ့။ “ဆရာ”ဆိုတဲ့ ဝေါဟာရထဲမှာ “သင်ကြား ပို့ချနိုင်ခြင်း” ဆိုတဲ့ ဝိသေသက ပါသေးတယ်။ “စာရေးသူ”ဆိုတာကတော့ ဖြစ်ပျက်နေပါတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းတရား တွေကို တင်သာ တင်ပြနိုင်တယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ညွှန်ပြ သင်ကြားခြင်း မပြုနိုင်သေးဘူး အမေရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှန်တော့ မေမေက ဘဝအကြောင်းတွေကို အသက်ရှင်စဉ်က သမီးကို သင်ကြားခဲ့လို့ သမီးတစ်ယောက်ထဲ စာတွေရေးနေတာပါ။ သမီး ဘဝမှာ ခံစားခဲ့ရတဲ့ သုခ၊ ဒုက္ခတွေက အများကြီးပဲ။ ဒီသုခ၊ ဒုက္ခတွေ အပေါ်မှာ ဆင်ခြင်ပုံ၊ ဆင်ခြင်နည်း၊ လေ့လာပုံ သုံးသပ်နည်းတွေကတော့ အမေ သင်ခဲ့တာတွေပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမေ သေသွားပြီးမှ ကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ကျယ် လာလိုက်တာ အမေရယ်။ တကယ်ပြောတာပါ အမေ။ ကမ္ဘာကြီး ကျယ်ပြောသလောက် သမီး လိုက်ပြေးလိုက်တာ ဖတ်ဖတ်ကို မောနေတာပဲ။ အရင်ကတော့ သမီး ဆိုတဲ့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နယ်ပယ်လေးမှာသာ သမီးအခန်း၊ သမီး နိုင်အောင် ကရတော့၊ မောလှတယ်မရှိဘူး မေမေရဲ့ ။ မေမေ မရှိတော့ စုံနေတာပဲ ကလိုက်ရတာ ၁၂ မျိုးမကဘူး။ အမေ အခန်းလဲပါရဲ့ ။ ငွေရှာသူ အဖေ အခန်းလဲပါရဲ့။ လူမှုဆက်ဆံရေး အခန်းလဲပါလိုက်သေး။ ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ် ကို အနစ်မခံနိုင်သေးတော့ ““ကြိုးစားသင်ကြားရခြင်း” ဆိုတဲ့ ကျောင်းသား အခန်းကလဲ ပါသေးတယ် အမေရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒီတော့ သမီးက,ရတဲ့ အခန်းတွေက မများပေဘူးလား။ သမီး ကမ္ဘာကလဲ မကျယ်ဝန်း ပေဘူးလား။ “ကျယ်ဝန်း\" တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ် ထဲမှာ အမေက အနေအထိုင် “သက်သာချောင်ချီ\"တယ် ဆိုတာကို ထည့် တွက်မိမှာပဲ။ တကယ်ဆိုတော့ ကျယ်ဝန်းတဲ့အိမ်ကြီး တစ်ဆောင်မှာ ဇိမ်ခံ နေရသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ပါဝင်ရရင်တော့ သက်သာချောင်ချိတာတွေ၊ ဝပြော သာယာတာတွေဟာ ရေးလို့ မကုန်နိုင်ပေဘူးပေါ့ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသမီးအနေကတော့ “အလုပ်သမား” တစ်ယောက်အနေနဲ့ ပါဝင် နေရတော့ ကမ္ဘာကြီး ကျယ်ပြောသလောက် မောလှတယ် အမေရဲ့။ ထောင့် ကလဲ မစေ့လှဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသမီးရဲ့ အလုပ်တွေကို သမီးဟာ ထောင့်စေ့အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး ဆိုတော့ သမီးညံ့လို့ပဲလို့ မေမေက ယူဆမှာပဲ။ မှန်ပါတယ် အမေ၊ တကယ်တော့ သမီးဟာ ညံ့ပါတယ်။ အရည်အချင်းလဲ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မတတ်နိုင်ဘူး အမေ၊ မလုပ်ချင်လို့လဲ မဖြစ်ဘူး၊ လုပ်နေရတာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eစိတ်ကို ငွေကြိုးစား ရှာမယ်ဆိုတဲ့ အပိုင်းမှာပဲ သတ်မှတ်ထားလို့ မရသေးဘူး။ စာကိုပဲ ကြိုးစားမယ်လို့လဲ မကန့်သတ်နိုင်ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအိမ်သားတစ်ယောက် နေမကောင်း ဖြစ်လာပြန်တယ်ဆိုလဲ အလုပ်ခွင်က ခဏထပြီးတော့ ဆေးဆရာများဆီ ပြေးရလွှားရသေး။ သူတို့တွေကလဲ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဆိုသလို ခဏခဏ မမာကြလေတော့ သနား စရာလေးတွေပဲ။ အမေမရှိတဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့အပေါ် သမီးက တာဝန်ကျေဦးမှဖြစ်မယ် မဟုတ်လား အမေရဲ့ ။ ကုရင်း သ,ရင်းနဲ့ ငွေမရှိသေး ဘူးဟေ့ ဆိုပြန်တော့လဲ သမီး တစ်ယောက် ပြေးလွှားပြီး ငွေရှာလိုက်ရ သေးတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမေ အသက်ရှင်စဉ်က လောကနဲ့ဓမ္မ အကြောင်းကို ဘယ်လိုပဲ လက်ထပ် သင်ကြားခဲ့တယ် ဆိုပေမယ့် လောကကြောင်းမှာလဲ သမီးဟာ သိပ် မကျွမ်းကျင်လှဘူး။ အမေ့လောက် ဓမ္မတရားက မပြည့်ဝလေတော့ သမီး နှလုံးသားမှာလဲ သည်းခံစိတ်ဟာ သိပ်မရှိဘူး။ ဒီတော့ အမေ တစ်ယောက် လောကမှာ ဆက်ဆံရေး ပြေပြစ်သလို သမီးက မပြေပြစ်ဘူး။ အမေ့ခြေရာကို မနင်းနိုင်ဘူးပေါ့ အမေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e မေမေ သေသွားပြီးတဲ့နောက် ရင်ထဲမှာ ဟာလိုက်တာ ဘယ်ပြေးလို့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘူး။ သမီးရဲ့ မာနစိတ်တွေ၊ သည်းမခံနိုင်တဲ့ မဟုတ်မခံ စိတ်တွေ၊ ဘယ်တော့မှ ဦးမညွှတ်ချင်တဲ့ ခေါင်းမာ စိတ်တွေ (အနတ္တသဘောကို လက်မခံလိုတဲ့ စိတ်လို့ဆို ရမယ်ပေါ့ အမေ ဘယ်တော့မဆို ငါလုပ်ရင် ဖြစ်ရမယ်ဆိုတဲ့ စိတ်) သူတစ်ဖက်သားက ကိုယ့်ကိုဝေဖန်ရင် လှုပ်ရှား ပြောင်းလဲလွယ်တဲ့ သမီးရဲ့ နုသေးတဲ့စိတ်ကို ထိန်းပေးမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအရင်တုန်းက စိတ်ထဲမှာ ဘဝကို လျှောက်ရတာရဲတယ်။ ဘာပဲဖြစ် ဖြစ်၊ မေမေက နောက်မှာရှိနေတာကိုး။ ခုတော့ နည်းနည်း ရင်လေးတယ် အမေရယ်၊ ရှေ့လျှောက် သမီး အမှားတွေ ဘယ်လောက်များ တွေ့ဦးမလဲလို့ တွေးတွေးပြီး စိတ်မောမိပါရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြီးတော့ ဟိုတုန်းက နောက်ပိုင်းက လုံနေလေတော့ အပြင်အလုပ် တွေမှာပဲ သမီးက ခြေကုန်ကခဲ့ပါတယ်။ သမီးမှာ ဒုက္ခတွေ တွေ့လာရင် ဖြစ်ဖြစ်၊ မအောင်မြင်လာရင် ဖြစ်ဖြစ်၊ မေမေ့ရင်ထဲကို ပြေးဝင်ပြီး၊ ခေါင်းငုတ်ပြီး ငိုလိုက်တာပဲ။ ရှုံးခဲ့ရင်လဲ ရှုံးခဲ့တာတွေကို ရင်ထဲမှာ တစ်လုံးမကျန် တုန်ပြန်ပြောလိုက်တာပဲ။ အမှန်တော့ သမီးအပူတွေကို အမေ့ ပေးလိုက်တာ ပေါ့လေ။ သမီးဟာ အတော် သတ္တိကြောင် သရဲဘောနည်းတဲ့ ကောင်မလေးပဲ ကိုယ့်အမေကို သိပ်အားကိုးပြီး၊ ဘာမဆို အမေ့သာ ပုံချလိုက်တာပဲနော်။ အမေက သမီးရဲ့ အားကိုးရာ၊ မှီခိုရာလဲလျောင်းရာ၊ တည်ရာမှီရာပေကိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမေမေက ဆိုမယ် “မေမေ မဆုံးခင်လေးပဲ သမီးဘဝမှာ အဖော်ဖြစ် နိုင်မယ့် လူတစ်ယောက်ကို သမီးနဲ့အတူထားခဲ့တယ် မဟုတ်လားကွယ် လို့ပြောမှာပဲ။ မှန်ပါတယ် အမေ။ အမေ ထားခဲ့တဲ့လူဟာ တကယ်လဲတော်ပါတယ်။ အမေဟာ လူရွေးတော်တော် ကောင်းပါတယ်။ သူ့နှလုံးသား ထဲမှာ လောကနဲ့ ဓမ္မကို ဆင်ခြင်တဲ့ တရားဟာလဲ အမေလိုပါပဲ။ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဓမ္မရှိနေတာကို သမီးက ပိုပြီးသဘောကျတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘာဖြစ်လို့ ဒုက္ခဖြစ်လာရင် သမီးဟာ သူ့ရင်ခွင်ထဲ ပြေးမဝင်သလဲ၊ ရှုံးခဲ့တာတွေ၊ နိုင်ခဲ့တာတွေကို တစ်လုံးမကျန် အမေ့ကိုပြောသလို မပြောသလဲလို့ အမေက မေးပေလိမ့်မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ကျွန်မတို့မှာ မိန်းမ”လို့ပဲ သမီးက ဖြေချင်တယ်။ ခက်တယ် အမေ၊ မိန်းမဆိုတာတွေဟာ တော်တော်ခက်တယ်နော်။ အမေ့ ကျတော့ ပူသမျှ ရင်ဝမှာမချန်ဘူး။ ပစ်ပုံလိုက်တာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eကိုယ့်ယောက်ျားကျတော့ အမေရေ ကိုယ် ဒုက္ခဖြစ်တာတွေကို သိတောင် မသိစေချင်ဘူး။ ကိုယ့် စိတ်ဝေဒနာတွေ ခံစားရသလို မခံစား စေချင်ဘူး။ ဖုံးတန်တာ ဖုံး၊ ဖိတန်တာ ဖိ၊ သိုဝှက်လိုက်ရတာတွေ ရင်ထဲမှာ မျိုသိပ်ထားရတာတွေလေ မပြောနဲ့တော့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမေကတော့ ရယ်မှာပဲ။ တယ်တတ်တဲ့ မိန်းကလေးလို့လဲ ဆိုမှာပဲ “သူတို့လင်ကျတော့ သူတို့သိတတ်လိုက်တာလို့ ပြောမှာပဲ။ ပြောတော့ အမေရေ ပြောတော့၊ သမီးလည်း ဝန်ခံပါတယ်။ မိန်းမဆို ဒီလိုပဲ မဟုတ်လား အမေ။ မေမေ ငယ်ငယ်တုန်းကလဲ စိတ်ညစ်စရာတွေရှိတယ်။ ဖေဖေ့ကို မပြောခဲ့ဖူး မဟုတ်လား။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတစ်ခါတစ်ခါတော့ သမီးဟာ သေသေချာချာ ပြန်တွေးကြည့် တယ်။ စိတ်ပျော်စရာ အကြောင်းတွေလောက်သာ ကိုယ့်ချစ်သူကို ပြောပြပြီး ဒုက္ခကို မပြောရက်တာဟာ ဘာဖြစ်လို့လဲလို့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eချက်ချင်းတော့ စိတ်ကပြန်ဖြေတယ် “ကိုယ့်လင်သားကို ငဲ့လို့ ပေါ့”တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမှန်ပါတယ်။ ဒီတစ်ချက်ကလဲ မှန်ပါတယ်။ ကိုယ် ပူပင်သောက ရောက်သလို မရောက်စေချင်ဘူးပေါ့။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအဖြေရဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ တကယ် တိကျတဲ့ အဖြေတစ်ခုကလဲ ထွက်လာပြန်တယ်။ ဘာလဲဆိုတော့ “မယုံလို့”တဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသမီးရဲ့ ဒီစကားကိုသာ သူတို့ကြားရင် “လင်သား” အနေနဲ့ လောကပိုင်းမှာ ဝင်ကပြရတဲ့ ယောက်ျားတွေ သည်းခံနိုင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး။သူတို့ဟာ အမေတစ်ယောက်လောက်မှ ယုံကြည်အားထား မခံထိုက်ပေဘူး လားလို့ မေးခွန်းတွေ ထုတ်ကြမှာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eတကယ်တော့ အမေရေ၊ တိုးတိုးလေး အမေ့ကို ကပ်ပြောပါရစေ “သူတို့ကို တကယ့်ကို မယုံရဲဘူး”။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသမီးတစ်ယောက်ဟာ ဘာတွေပဲ၊ ပြစ်မှုတွေ လုပ်ခဲ့လုပ်ခဲ့၊ နောက် ဆုံး အမေ့ကိုပဲ ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်ခဲ့ဦးတော့၊ အမေ့ ရင်ခွင်မှာ ခေါင်း တစ်ချက် ဝှေ့လိုက်ရင် အမေ့နှလုံးသားတွေဟာ အရည်ပျော်ပြီး သမီးကို မတိုင်းဆနိုင်တဲ့ မေတ္တာနဲ့ ခွင့်လွှတ်လိုက်တာပဲ မဟုတ်လားအမေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eယောက်ျားကျတော့မရဘူး: အမေရေ၊ ဘာအပြစ်မှမလုပ်ဘဲ ဒူးညွှတ်ပြီး ခယတာတောင်၊ သူတို့ မလိုလားရင် မနိုင့်တနိုင် ခြေတောင် အနိုင်နိုင်သိမ်းပြီး ပြေးရတာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eပြီးတော့လဲ ဒုက္ခတွေဆိုပါတော့ ကိုယ့်ရင်ထဲရှိသမျှ၊ ပူသမျှ ပုံချပြီး အမေပြောသလို တတွတ်တွတ် ပြောလို့မရဘူး အမေ။ နေ့တိုင်းသာ ပူပန်သမျှသောကတွေကို ပြောချရင် ကြာတော့ “အင်မတန်ဂျီတိုက်တဲ့ အပူတိုက်တဲ့ မိန်းကလေးဆိုပြီး မကြာခင် ပြေးမှာပေါ့ အမေ။ သေချာပါတယ် အမေရယ်။ ပြေးတော်မူကြတဲ့ နောင်တော့် နောင်တော်တွေကိုလဲ သမီးတွေ့ခဲ့ပါပြီ။ စွန့်ပစ်ခံရတဲ့ အစ်မတော်များကိုလဲ တွေ့ခဲ့ရပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒီ အကြောင်းကြောင်းတွေကြောင့် ဆိုပါတော့၊ သမီးဟာ ဘာမဆိုမျိုသိပ်တတ်နေတယ်။ အရင်ကလို ရင်ထဲမှာ ဘာမှမထား တတ်ဘူး။ ဟောဟောဒိုင်းဒိုင်း ပြောချရမှဆိုတဲ့ ပွင့်လင်းတဲ့ တရှူးထိုးစိတ်တွေ အလိုလို ပျောက်သွားတယ်။ သဘာဝဟာ မိန်းမတွေကို အလိုလို သင်လာတယ် ထင်ပါရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသမီးရေးတဲ့စာက ရှည်လွန်းတော့ သည်းခံဖတ်ပါ အမေရယ်။ အမေ့ကို မပြောပြရတာ ကြာပြီမဟုတ်လား။ မေမေနဲ့သမီး ခွဲကြတာ ရှေ့နှစ် ကဆုန်လပြည့် (၄)နှစ် ပြည့်ကြတော့မယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဒါနဲ့သမီး ဘာကြောင့် စာရေးသူ ဖြစ်ရတယ်ဆိုတာ ပြောရဦးမယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသံသရာမှာ ကျင်လည်ရင်း ဆိုပါတော့၊ သမီးရင်ထဲမှာလဲ ဒုက္ခ သုက္ခတွေဟာ ပြွတ်သိပ်နေတာပဲ။ တချို့ ကိစ္စတွေဆို သမီးဟာ မဖြေရှင်း တတ်ဘူး။ အမေကလည်း မရှိတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရင်ထဲကကိစ္စကို ဖွင့် မပြောရဲသလို ဖြစ်နေတယ်။ အောင်မြင်လာတဲ့အခါဆို အရေးမကြီးဘူး။ ရှုံးလာတဲ့အခါဆို နာနေတဲ့ နှလုံးကိုဖုံးပြီး ပြုံးရတာလောက် နုံးတာမရှိဘူး အမေရဲ့၊ ဒီအခါများဆိုရင် သမီးလေ ငယ်ငယ်တုန်းကလို အမေ့ရင်ခွင်မှာ ခေါင်းထားပြီး ရှိုက်ရှိုက်ပြီး ငိုလိုက်ချင်ပါရဲ့ အမေရယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမေထားခဲ့တဲ့ “ကို”ဆိုတာကလဲ သမီးနဲ့ အတူတူ နေရတဲ့ အချိန် တွေက နည်းပါတယ်။ ဒီတော့ သမီးဟာ ခြေဦးတဲ့ရာ ဆိုသလို လျှောက်သွား တာပေါ့ အမေ။ တစ်နေ့တော့ ချီးကျူးပွဲတစ်ခုကို သမီး ရောက်သွားတယ်။ “စာရေးဆရာ”တစ်ယောက်ကို ချီးကျူးတဲ့ပွဲပဲ ထင်ပါရဲ့။ အဲဒီပွဲမှာ “ဒေါက် တာ ထင်အောင်””ဆိုတာက စကားတစ်ခုပြောတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“ဝတ္ထုဆိုတာဟာ သမီးတို့ လူသားတွေ ပြေးပုန်းခိုတဲ့ နေရာတစ်ခု တဲ့ အမေရဲ့။ လူသားတွေဟာ ကိုယ့်ရဲ့ တကယ့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ငြီးငွေ့ လာတဲ့အခါမှာ ဝတ္ထုကိုကိုင်ဖတ်ပြီး ဝတ္ထုထဲက ကမ္ဘာမှာ သွားရောက် လည် ပတ် ကြတာပါ။ လက်ရှိခံစားနေရတဲ့ ဒုက္ခတွေက ထွက်ပြေးပြီး ဝတ္ထုကမ္ဘာမှာ ခိုပုန်းကသတဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသူပြောတာတွေတော့ အများကြီးပဲ။ ဒါပေမယ့် သမီးက ဒီစကားပိုဒ် ကိုပဲ စိတ်ထဲမှာ စွဲလာတယ်။ အိမ်ကို ပြန်လာရင်လဲ ခေါင်းထဲမှာ ဒါကိုပဲ တွေးလာတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဒေါက်တာ ထင်အောင်ကို ကျေးဇူးတင်လို့ မဆုံးဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သမီးကို အသက်ရှူကျပ်တဲ့ ဒီကမ္ဘာက | ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ညွှန်ပြခဲ့တာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒီနေ့ကစပြီး သမီးက စာတွေရေးတာပဲ။ အသက်ရှူရ ကျပ်လာ ပြီလား၊ ရင်ထဲမှာ မျိုသိပ်ပြီး ခံပြင်းနေရတာတွေ များလာပြီလား ဆိုရင် သမီးတစ်ယောက် စာတွေ ထိုင်ထိုင်ရေးတော့တာပဲ။ အဲဒီ သမီးစာ တွေဟာ ဝတ္ထုတွေအဖြစ် ပေါ်လာတော့ သမီးဟာ စာရေးသူ ဖြစ်လာတာပေါ့။ အမှန်တော့ သမီးရဲ့ မျက်မှောက်ဝန်းကျင်က ပြေးထွက်ပြီး စာရေးတဲ့ကမ္ဘာ ခဏ ခိုဝင်လိုက်တာပဲ။ စာရေးတုန်းဆိုရင်တော့ အမေ၊ တကယ့်ကိုပဲ မျက်မှောက် ကမ္ဘာကို မေ့ပါရဲ့။ သမီး စိတ်ချမ်းသာတယ်။ ဒါကြောင့် သေသေချာချာ စာရေးလာတဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ သမီးကျန်းမာရေးဟာ တက်လာတယ်။ ပါးတွေလည်း ပြန်ပြီး ဖောင်းလာတယ်။ လူကလည်း အရင်လို အိပ်ရာထဲ လဲနေတဲ့ အချိန်ရယ်လို့ မရှိတော့ဘူး အမေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e“စာရေးပြီးတဲ့ အချိန်မှာကော၊ သမီးလေး ဘယ်သွားနေသလဲလို့” အမေက မေးပေလိမ့်မယ်။ သမီး ကမ္ဘာတစ်ခု ဖန်ဆင်းထားတယ် အမေရဲ့။ အဲဒီ ကမ္ဘာမှာ သမီးက သွားနေတာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမေ မျက်လုံးပြူးသွားသလား။ ရင်ကိုလက်နဲ့ မ,ပြီး အံ့ဩမှာပဲ။ အေးလေ... အံ့သြမှာပါပဲ။ “သမီးက ကမ္ဘာတစ်ခုကို ဖန်ဆင်းတယ်”ဆိုတော့ အံ့သြစရာပဲပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒီကမ္ဘာက “အိပ်မက်ကမ္ဘာ”ပေါ့ ။ သမီးစိတ်ကူးထဲမှာ ဖန်ဆင်းထားတဲ့ ကမ္ဘာပေါ့ အမေ။ အင်မတန် ပူပြင်းတဲ့နေရောင် အောက်မှာ ရုံးမရောက်ခင် လမ်းလျှောက်ရတာဟာ၊ ချွေးဒီးဒီး ကျနေတာပဲ။ ဒါကို သမီးက ငြီးငွေ့ပြီး စိတ်ပင်ပန်းနေရင် ဖြစ်မလာ။ လူတွေတိုးခွေ့ပြီး ပြွတ်သိပ်နေတဲ့ ဘတ်စ်ကားစီးရတဲ့ဘဝကို သမီးက စက်ဆုပ်လို့ ဖြစ်မလား။ဒီတော့ သမီးက နေရောင်ခြည်တွေကို နွေးနွေးလေးဖြစ်အောင် ဖန်ဆင်းလိုက်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eဆောင်းဦးမှာ နေခြည်ရောင် နွေးလာပြီဆိုရင် ငှက်လေးတွေနဲ့ ပျားလေးတွေ ပျံကြမြူးကြတယ် မဟုတ်လားအမေ။ သမီးတို့လည်း နေ ရောင်ခြည်ထဲမှာ မြူးတူးသွားလာ ကြရတာပဲလို့ သမီးစိတ်က ဖန်ဆင်း လိုက်ရတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eညနေ ရုံးဆင်းလို့ ဆရာ့ဆီကို စာသင်မီအောင် အပြေး အလွှား ပြန်လာရတဲ့ အချိန်များဆိုရင် ဗိုက်ထဲမှာလဲ ဆာတော့ ရင်ထဲကို ဆို့နေတာပဲ။ အဲဒီ အချိန် မှာဆို ရင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းတော် ကြီးမှာ မပူမပင် စာသင်နိုင်သူတွေ ကျောင်းဆင်းလာချိန်ဆိုတော့ သမီးအနားမှာ ကားကြီးတွေ တဝီဝီနဲ့ ဖြတ်သွားကြတဲ့ အချိန်ပေါ့ အမေ။ သမီးကတော့ ရုံးလွယ်အိတ်လေး ပခုံးထမ်းပြီး အိမ်အရောက် ပြေးနေရတုန်းပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eအဲဒါတွေကြည့်ပြီး သမီးက ကားကြီးတွေ၊ တက္ကသိုလ် ကျောင်း ဘော်ကြီးတွေကို လွမ်းဆွတ်တသ နေလို့ ဖြစ်ပါ့ မလားအမေ။ မဖြစ်နိုင်ဘူး အမေရေ့။ အဲဒီလို တသ စိတ်ကူးယဉ်ခြင်းကတော့ အောက်ခြေလွတ်တယ် ခေါ်တယ် အမေရဲ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eသမီးကတော့ ကိုယ့် ဆရာဆီ မြန်မြန်ပြေးပြီး စာတွေသင် လိုက်တယ်ဆို ဟော.. ငြီးငွေ့ ပင်ပန်းတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို မေ့သွားပြန်ရော။ မကောင်းဘူးလား အမေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003eမိုးကို ရောက်ပြန်ဦးမယ်။ မိုးရောက်တော့လည်း ရုံးမရောက်ခင် ရွာချတဲ့မိုးလောက် စိတ်ဆိုးစရာကောင်းတာ မရှိဘူး။ လေရောမိုးရောများ သွန်ချလိုက်ရင် ဘယ်လိုပဲ ထီးဆောင်းပေမယ့် တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲရွှဲစိုလို့၊ ရုံးရောက်ရင် ခိုက်ခိုက်တုန်နေတာပဲ။ ဒီတော့ သွန်ကျလာတဲ့ မိုးတွေကို သမီးက မိုးပွင့်မိုးပန်းတွေအဖြစ် ပြောင်းပစ်လိုက် ရတယ်။ တစ်ခါတည်း မိုးပေါက်တွေဟာ သမီးအဖော် ဖြစ်လာပြီး၊ သူတို့နဲ့အတူ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် လမ်းမှာ ကစားလာတာပေါ့။ လမ်းပေါ်မှာ ရေတွေ လျှံလာရင်လဲ သမီး\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":43098251821205,"sku":"","price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_a021fe2f-f914-4781-8eea-5fedc29ceadf.jpg?v=1745660483"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ရေချိုတွင်း","title":"ရေချိုတွင်း","description":"","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45698051899541,"sku":"","price":3800.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_797311a6-b815-40cf-a8bb-2e65c33cb4bf.jpg?v=1745817537"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-သခွတ်ပန်း","title":"သခွတ်ပန်း","description":"","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45698075132053,"sku":"","price":4750.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_cfd84804-1465-4900-8fba-73a1c372b092.jpg?v=1745817541"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-မွှေး-1","title":"မွှေး","description":"","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45698086633621,"sku":"","price":7410.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_32fc8cac-fcb3-4df9-ae9e-44275e5c5832.jpg?v=1745817546"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-မြကြာဖြူ","title":"မြကြာဖြူ","description":"","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45698100723861,"sku":"","price":13300.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_1145f630-bbd1-461c-863e-2aa61b6feba7.jpg?v=1745660498"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ကျွန်တော်တင်အောင်ထွန်း-1","title":"ကျွန်တော်တင်အောင်ထွန်း","description":"\u003cp\u003eအခန်း (၁)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပန်းများမွေးည\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒေါ်ခင်နှင်းယုခင်ဗျား -\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်ကတော့ နပိုလီယံမဟုတ်ပါဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနပိုလီယံဗိုနာဘတ်ဟာ ဥရောပရာဇဝင်မှာ စစ်တိုက်ပွဲတွေ ကြောင့် ကျော်ကြားခဲ့ရုံမက အချစ်ပွဲတွေမှာလည်း ကျော်ကြားခဲ့တဲ့ သူတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ တစ်နည်းပြောရရင်တော့ မိန်းမတွေနဲ့ အသည်းခွဲတမ်းကစားတဲ့ နေရာမှာ ကမ္ဘာကျော်ကြီးပေါ့ခင်ဗျာ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါကြောင့်လည်း နပိုလီယံကနေ ပေးတဲ့ ချစ်သဝဏ်လွှာ၊ မေတ္တာဘွဲ့၊ ရှင်းရှင်းအရပ်သုံးနဲ့ ရေးရင်တော့ ရည်းစားစာတွေဟာ စာတစ်စောင် ပေတစ်ဖွဲ့ ကျစ်ရစ်တာပေါ့။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသူပဲစာရေးတော်လို့လား၊ သာမန်စစ်ဗိုလ်လေးဘဝကနေ ဧကရာဇ်ဘုရင်မင်းမြတ်ကြီး ဖြစ်လာလို့လား၊ နပိုလီယံ ဗိုနာဘတ် မင်းဆက်မင်းနွယ်ကို ပထမဆုံး စတင်တည်ထောင်သူရဲ့ စာမို့လို့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလား၊ ဂုဏ်ကိုလိုက်ပြီး သူ့စာတွေဟာ ကမ္ဘာကျော်ခဲ့ရတာလား။ ဒါကိုတော့ ကျွန်တော်မသိ။ ရာဇဝင် သုတေသီတွေ ကျွန်တော့်ထက်ပိုသိမှာပေါ့။ အမှန်တော့ အသည်းစားဘုရင်ကြီးပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူ့လောကများ သိပ်အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ။ ဧကရာဇ် မင်းမျိုး မင်းနွယ်၊ မင်းဆက်တွေက ပြင်သစ်လူထုကို ညှဉ်းပန်း နှိပ်စက်လို့ ပေါ်ပေါက်လာရတဲ့ ပြင်သစ်တော်လှန်ရေးကြီး၊ ဒီကမ္ဘာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျော် ပြင်သစ်တော်လှန်ရေးက ပေါက်ပွားလာတဲ့ စစ်ဗိုလ်လေး နပိုလီယံက ဘယ့်နှယ် ဘယ့်နှယ့်၊ တော်လှန်ရေး လမ်းစပျောက်ပြီး သူကိုင်တိုင် ဧကရာဇ်ဘုရင်အဖြစ် သူ့ကိုယ်သူ ကြေညာပြီး အသက်ဦးဆံပိုင်ဘုရင်ခေတ်ကိုပဲ ပြန်လည် အသက်သွင်းခဲ့တယ်။ ဂျိုးဇက်ဖင်းကို မိဖုရားခေါင်ကြီးအဖြစ် တင်မြှောက်တဲ့ နေရာမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးတွေကသာ ဘုရင်မိဖုရားတွေကို သရဖူဆောင်း ခဲ့ပေမယ်လို့ သူဧကရာဇ်ဖြစ်တော့မှ သူကိုယ်တိုင် ဆောင်းပေးခဲ့ တယ်လို့ ကျွန်တော်ဖတ်ဖူးပါတယ်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ ဒါပေမယ့်လည်း ဂျိုးဇက်ဖင်းကို မတွေ့ခင်က အရပ်သူကအစ သူစစ်တိုက်လို့နိုင်တဲ့ တိုင်းပြည်ငယ်လေးတွေက မင်းသမီးတွေ အဆုံး၊ မိန်းမတွေရဲ့ အသည်းအမျိုးမျိုးကို ကင်လိုကင် ဖုတ်လိုဖုတ်ပြီး ပြင်သစ် အရက်ချိုနဲ့ မြည်းခဲ့တဲ့ နပိုလီယံ အသည်းစားဘုရင်ကြီးကို ဘယ်သူမှ မမေ့ခဲ့ကြဘူးနော်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်ကိုတော့ မေ့ကြပါပြီ။ ကျွန်တော်က နပိုလီယံမှ မဟုတ်ဘဲကိုး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါပေမယ့် နပိုလီယံလိုကမ္ဘာကျော် မဟုတ်သော်လည်း မိန်းမ တွေကို အသည်းခွဲတမ်း ကစားတဲ့ နေရာမှာတော့ နပိုလီယံ မသာ သော်လည်း တန်းတူလိုက်နိုင်တယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖော်ကောင် လုပ်ပါရစေ ဒေါ်ခင်နှင်းယုခင်ဗျား။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော် ဖော်ကောင်လုပ်ရမယ်၊ ကျွန်တော် ဝန်ခံရမယ်၊ အသည်းနာနာနဲ့ ဖွင့်ဟ ထုတ်ဖော် ဝန်ခံရတော့မယ်။တကယ်လည်း ကျွန်တော်အသည်းတွေဟာ အရက်ကြောင့် အသည်းကြွပ်ရောဂါ၊ အသည်းကျွမ်းရောဂါဖြစ်ခဲ့ပြီကိုး။ ခုခေတ် မြီးကောင် ပေါက်တွေလို အသည်းကွဲစာရေးရတော့မယ်လို့ အထင် မသေးပါနဲ့နော်။ ဆုံးအောင်လည်းဖတ်ပါ။ စာရေးလေ့မရှိတော့ တောင်းပန်ရသေးတယ်။ ထပ်မံပြီး ပြောပါရစေ။ ။ ဒီစာရေးသူ ကျွန်တော်ဟာ တင်အောင်ထွန်းပေါ့။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒေါ်ခင်နှင်းယုကိုယ်တိုင် မွေးထုတ်တဲ့ ဇာတ်ကောင် အသီး သီးမှာ မွေးထုတ်သူကိုယ်တိုင် ပစ်ပယ်ခံရ၊ အမေ့ခံရ၊ ဝိုင်းပယ်ခံရတဲ့ တင်အောင်ထွန်းပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မွှေး” ၊ “ကုသိုလ်ကြမ္မာမှီပါခဲ့” ၊ “အတွတ်ရေ” ဒီစာအုပ်သုံးအုပ်စလုံးကို ကျွန်တော်ဖတ်ခဲ့ပြီးပါပြီ၊ ဒီသုံးအုပ် ကိုဖတ်ပြီးတော့မှ ဒီစာကို ဒေါ်ခင်နှင်းယုဆီ ကျွန်တော်ရေးမိတာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒေါ်ခင်နှင်းယုဟာ ဇာတ်ကောင်အသီးသီးဖြစ်ကြတဲ့မွှေး။ ကိုကိုနိုင်၊ အတွတ်တို့ကို ပွဲထုတ်ပြီးခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော် တင်အောင် ထွန်းကိုတော့ မေ့ကျန်ရစ်ခဲ့လို့လား၊ စိတ်နာကြည်းလွန်းလို့လား၊ ဗီလိန်သို့မဟုတ် ငမိုက်သား၊ မုဆိုး၊ အသည်းစားကောင်ကို မုန်းလွန်း လို့လား ဒေါ်ခင်နှင်းယုရယ်။ တင်အောင်ထွန်းဆိုတဲ့ အကောင်ကို\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအေမီနဲ့ လက်ထပ်ပြီးတဲ့နောက် ဒေါ်ခင်နှင်းယုရဲ့ မွန်မြတ်တဲ့ ဇာတ်စင်ပေါ်ကို ဆွဲတင်မပြတော့ဘူး။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမတရားဘူးလို့တော့ မစွပ်စွဲလိုပါဘူး။ ဒါပေမင့် လောကရဲ့ ဇာတ်သဘင်ကို အညီအမျှ ရှုတတ်သူသာ ဒေါ်ခင်နှင်းယု ဖြစ်ခဲ့ရင်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတော့ ကျွန်တော် တင်အောင်ထွန်းကို ငယုတ်မာကြီး ဘဝအနေနဲ့ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အသည်းစား မုဆိုးအခန်းကပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့ကို ကပြခွင့် တစ်နေရာတော့ ပေးသင့်ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e| ကျွန်တော်လျှောက်လဲပါရစေဦး။အီဂျစ်ဘုရင် ဖာရောက်လို အသည်းစားဧကရာဇ် ဖြစ်ရုံမက တိုင်းပြည်ရဲ့ ရေနံတွင်းတွေကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် ရောင်းစားတဲ့ ဘုရင်တွေကျတော့ ဘုရင်ရင့်မာကြီးမို့လိုလားဗျာ၊ သူတို့အကြောင်းကို တခမ်းတနားပွဲထုတ်ခွင့် ကမ္ဘာ့စာပေမှာ ရခဲ့ပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်ကတော့ သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒေါ်ခင်နှင်းယုဟာ ဘက်မလိုက်စာရေးဆရာ ဖြစ်ခဲ့ရိုးမှန်ရင် ကျွန်တော့်ကို ဒေါ်ခင်နှင်းယုရဲ့ တခြားဇာတ်ကောင်များနဲ့ အတူ အသိ အမှတ်ပြုစေ ချင်တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒီစာကို မွှေးရဲ့ အပါးမှာ ကျွန်တော်ရောက်နေရင်းကနေ ရေးတယ်ဆိုရင် ဒေါ်ခင်နှင်းယု အံ့ဩမှာပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အတွတ်ရေ ဝတ္ထုတစ်အုပ်လုံးမှာ များသောအားဖြင့်ဇနက္က ဇာတ်တော်လာ စကားလုံးတွေကို အများဆုံးသုံးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် လည်း ရင်ထဲကလှုပ်ရှားလာလို့ စာရေးချင်လွန်းလို့သာ ရေးရတယ်။ မွှေးတို့ ကိုကိုနိုင် အတွတ်တို့လိုတော့ စာရေး မကျွမ်းကျင်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်ဆိုတာကတော့ ဇနက္ကမင်းသား ဥဒါန်းကျူး သလို လောကများ “ မကြံဘဲနဲ့လည်း ဖြစ်တတ်တယ်၊ ကြံလျက်နဲ့ ပျက်တတ်၏” ဆိုတဲ့ စကားသိပ်မှန်တာဘဲနော်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မွှေး” ဝတ္ထုကိုဖတ်ရင်း ဒေါ်ခင်နှင်းယုဆီ စားရေးဖို့ ကျွန်တော် ကြိုးစားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကုသိုလ်ကြမ္မာမမှီပါခဲ့ ဝတ္ထုကို ဖတ်ပြီးတော့လည်း စာရေး မယ်လို့ ထပ်မံကြိုးစားပါတယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အတွတ်ရေ” ဝတ္ထုဖတ်ပြီးတော့ဖြင့် ကျွန်တော် မနေနိုင် တော့ဘူး၊ ရေးဖြစ်အောင်ရေးချင်တဲ့ အသည်းနှလုံးက၊ ဆန္ဒက တိုက်တွန်းလာတဲ့အခါ ကျွန်တော် ကလောင်ကိုင်ပြီး ရေးဖြစ်လာပြီ၊\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒေါ်ခင်နှင်းယုရဲ့ စာပေစဉ်မှာ “ကျွန်းဧကရီ” နဲ့ “မိန်းမရိုင်း”ဝတ္ထုဟာ ထင်ရှားတဲ့ မှတ်တိုင်တစ်တိုင်အဖြစ် နေရာယူခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်းဧကရီရဲ့ ဇာတ်ကောင်ဗိုလ်တင်မောင်ဟာ သူဖွင့်ဟ ချက်ကို ကျွန်းဧကရီမှာ တင်ပြခဲ့တယ်။ “မိန်းမရိုင်း” မှာတော့ ဦးကျော်မင်းရဲ့ ဖွင့်ဟဝန်ခံချက်ကို ဒေါ်ခင်နှင်းယု တင်ပြခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခုလည်းမွှေးရဲ့ အကြောင်းကို “မွှေးတည့်လေ” ဆိုတဲ့ ဝတ္ထုရှည်ကြီး အနေနဲ့ စာတစ်စောင် သီးသန့် စင်တင်တဲ့နေရာမှာ ကျွန်တော် တင်အောင်ထွန်းပါမှ ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဖြစ်သို့ ရောက်မယ် ဆိုရင် ဒေါ်ခင်နှင်းယုက ကြီးကျယ်တယ်ထင်မှာပဲနော်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပထမတော့ ဖြစ်သမျှ အကြောင်းစုံတွေကို ရင်မှာမျိုသိပ်ပြီး ကိုယ့်စခန်းကို သိမ်းတော့မလို့ပါပဲ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဒါပေမဲ့ ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယခုလိုအချိန်သို့ ရောက်ပြီဆိုလျှင် အတွတ်နှင့်မွှေးတို့အတူ တကွ မွေးဖွားခဲ့သော ဝါးခယ်မမြို့ပြင်ရှိ လယ်ကွင်းများထဲတွင် စပါး စေ့လေးတို့သည် အိပ်ပျော်ရာမှ နိုးကြပေတော့မည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဲဒီစာတန်းလေးကို ဒေါ်ခင်နှင်းယု မွှေးရဲ့ ဝတ္ထု အစာ ရေးခဲ့တယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်ဟာ တခြားအချိန်တွေမှာ မအေမီရဲ့ ရင်ခွင်ကြား မှာ လူးလှိမ့်ပျော်ပါးနေရခိုက်၊ တခြားတခြားသော ကျွန်တော်ရဲ့ သားကောင်း သမင်လေးတွေရဲ့ အသည်းကို အရက်နဲ့ မြည်းနေခိုက် ဆိုရင်တော့ မွှေးကို မေ့နေရိုးအမှန်ပါ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eခုလို မိုးစက်ငွေမျှင်နဲ့ ပိတောက်ရွှေပွင့်လွှာတို့ နှုတ်ခမ်းချင်း ဆက်ချိန်ရောက်ရင်ဖြင့် ကျွန်တော့်ချစ်ဦး သော်ကရွာ ကျေးတော်သူ မွှေးကို ကျွန်တော် ဘယ်မေ့ပါလိမ့်မလဲ ဒေါ်ခင်နှင်းယုရယ်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eငတွတ်ကြီး စခဲ့တဲ့ဇာတ်လမ်းလေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e တက္ကသိုလ်မှာ နေခဲ့တဲ့ ရက်တွေလေ။\u003c\/p\u003e","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46028377587861,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-05-16144748.png?v=1747381720"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ပန်းပန်လျှက်ပါ","title":"ပန်းပန်လျှက်ပါ","description":"","brand":"Other Websites","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46028380733589,"sku":null,"price":0.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/Screenshot2025-05-16145036.png?v=1747381874"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ဆောင်းတွင်းပန်း","title":"ဆောင်းတွင်းပန်း","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e\u003cspan lang=\"MY\"\u003e------------------------------------\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46460028780693,"sku":null,"price":8100.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_1265ce5b-461d-4483-b998-dec7449593c1.jpg?v=1759333063"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ဘယ်သို့သောအကြောင်းကြောင့်-1","title":"ဘယ်သို့သောအကြောင်းကြောင့်","description":"\u003cp class=\"MsoNormal\"\u003e\u003cspan style=\"font-family: 'Myanmar Text',sans-serif; mso-bidi-language: MY;\"\u003e\u003cspan lang=\"MY\"\u003e------------------------------------\u003c\/span\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46474018848917,"sku":null,"price":4750.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_4ce8a665-3dd1-450b-bd83-ac23a39aab08.jpg?v=1759641301"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ယောက်ျားတို့အကြောင်း၂၀၂၄","title":"ယောက်ျားတို့အကြောင်း(၂၀၂၄)","description":"\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eယောက်ျားတို့ အကြောင်း\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\" data-mce-fragment=\"1\"\u003e\u003cstrong data-mce-fragment=\"1\"\u003eအမှတ် (၁)\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မအမည်မှာ မကြေးမှုံ ဖြစ်၍ ကျွန်မ၏ညီမငယ်အမည်မှာ မကြေးယုံ ဖြစ်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြေးယုံ အရွယ်မရောက်တရောက်တွင် ကျွန်မတို့၏ မိခင် ကွယ်လွန်ခဲ့၏။ ကျွန်မ အိမ်ထောင်ပြုပြီးစဖြစ်သော်လည်း ကျွန်မသည် ညီမငယ်ကို မထိန်းသိမ်းတတ်ပေ။ သို့သော် ညီအစ်မနှစ်ယောက် သင့်သ လိုကြည့်နေရင်းမှ သူသည် ဒီဂရီရ၍ တက္ကသိုလ်တွင် ဆရာမလေးလုပ် နေပြီ၊ မယုံမှာ အပျိုပေါက်စ မြီးကောင်ပေါက်အရွယ် မဟုတ်တော့ သော်လည်း ကျွန်မသည် သူ့အား ကလေးငယ်တစ်ယောက်လို အစဉ်စိုး ရိမ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မ၌ အကြီးဆုံးချွတ်ယွင်းချက်မှာ အိမ်ထောင်သည်ပင် ဖြစ် သော်လည်း ယောက်ျားများကို ကြောက်ခြင်း၊ ရွံ့မုန်းခြင်းပင် ဖြစ်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          တစ်နံနက်တွင် သူနှင့်ကျွန်မ ပုဂံလမ်းကို လျှောက်ကြ၏။ ထိုနေ့ က ပုဂံလမ်းသည် မိုးရွာပြီးစဖြစ်၍ စိမ်းစိမ်းစိုနေပေသည်။ နွေဦးက ပွင့်ကြသော စိန်ပန်းနှင့် ငုရွှေဝါ၊ ငုစပ်ပန်းရောင်ပွင့်ဖတ်များသည် မိုးရေ ဦးတွင် မျောပါကုန်ကြ၍ ပုဂံလမ်းသည် တစ်ရောင်တည်းသော မြအသွေးဖြင့် ဆေးရေးထားသလို ဖြစ်နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြေးယုံသည် လမ်းဘေး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မမမှုံ ပုဂံလမ်းက ဆရာဦးသိန်းဖေမြင့် ဝတ္ထုထဲကလို မလှတော့ ဘူးနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြေးယုံရော ကျွန်မပါ ဆရာဦးသိန်းဖေမြင့် ရေးသော “ဆရာ အို၏ဒုက္ခ” ဆိုသော ဝတ္ထုကို ဖတ်ပြီးစ ဖြစ်ပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဟုတ်တယ် ဆရာရေးတုန်းက နွေဦးပေါက် ရာသီဆိုတော့ ပုဂံ လမ်းမှာ ပန်းပွင့်တွေ ရောင်စုံပွင့်ချိန်ကိုး၊ ဒီတော့ သူ့ကလောင်နဲ့ ထပ်မှုန်း ထားတော့ ပုဂံလမ်းဟာ ရက်ရက်စက်စက် လှနေတာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အင်းပေါ့လေ ခုလည်း အားလုံး စိမ်းစိုနေတော့ တစ်မျိုးလှတာ ပေါ့” ဟု သူက ဆက်ပြောနေ၏။ ကျွန်မတို့သည် အိမ် (၃) အိမ်လောက် ကျော်သွားပြီးနောက် အင်းလျားဆောင်ဘက်ကို တဖြည်းဖြည်း နီးလာ၏ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ညာဘက်ရှိ အိမ်တစ်အိမ်ရှေ့တွင် တရုတ်စကားအကျော်ပင်ကြီး တစ်ပင်ရှိသည်။ ထိုအပင်ရှေ့ လမ်းတွင် မိန်းမကြီးတစ်ယောက် ကျွန်မ တို့ကို နောက်ခိုင်းကာ ရပ်နေလေသည်။ သူ့တင်ပါးသည် အဆမတန် ကား၍ ဝလွန်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် ဗိုက်အရေပြားသည် ခါးကိုဖုံးနေ သလို ဖြစ်နေပေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြေးမုံသည် ကလေးငယ်လို တခိခိရယ်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဘာရီတာလဲ မကြေးမုံ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           “အော် ... ဆရာ့ဝတ္ထုထဲမှာ ဒီပုဂံလမ်းကို ဆရာအိုကြီးက လျှောက်လာတယ်။ သူ့ရှေ့မှာ မိန်းမပျိုလေးက လျှောက်သွားတယ်။ အဲဒါလေးကို ဖော်ပြတဲ့နေရာမှာ ရှေ့ကလျှောက်သွားတဲ့ မိန်းမပျိုရဲ့အလှ ကို ဆရာက အနုစိတ်ပြထားတယ်။ ဝိုင်းဝိုင်းမို့မို့ တင်ပါးလေးက လမ်းလျှောက်သွားချိန်မှာ စကောလေးလိုဝိုင်းပြီး နိမ့်တုံမြင့်တုံအဖြစ်မှာ ဆရာ အိုဟာ ငယ်စိတ်ပြန်ဝင်ပြီး ကာမဂုဏ် ဇောကြွပုံကိုရေးထားတာ တွေး မိလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မက မကြေးမုံ ပြောသည့်အတိုင်း ဖတ်ပြီးဖြစ်၍ ဆရာအနု စိတ်ပုံကို သဘောကျပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူရယ်သည်ကို နားမလည်ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒါ ရယ်စရာမဟုတ်ဘဲ .. ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု ကျွန်မက ဆို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မမမှုံကလည်း ကျွန်မတို့ရှေ့က မိန်းမကြီးကို ကြည့်စမ်းပါအုံး၊ ဆရာ့ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်လိုက် မိန်းမပျိုနဲ့ ယှဉ်ကြည့်ရင်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူက ဆက်မပြောဘဲ ရယ်ပြန်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မကြေးယုံကလည်းဟယ် ... ကလေးလေးကျနေတာဘဲ၊ သူ့ ခမျာ ကြားသွားပါဦးမယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မက တိုးတိုးပြောလိုက်ရ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ကျွန်မတို့သည် ပုဂံလမ်းဆုံး၍ အင်းလျားရှိရာ ညာဘက်သို့ ချိုးလာကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အဲဒီဝတ္ထုဖတ်ပြီးတော့ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးဘဲ မမမှုံရယ်” မကြေးမုံက စကားဆက်၍ ပြောပြန်သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ကျွန်မတို့တွေဟာ အသက်ချင်းကွာပြီး အိုသွားတဲ့ယောက်ျား ကြီးတွေကို စိုးရိမ်စိတ်မရှိဘဲ ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆက်ဆံကြတာပဲ။ ဆရာ ရေးသလိုဆို အိုတဲ့လူတွေလည်း စိတ်ဖောက်ပြန်တတ်ကြတော့ ဘယ် ဆက်ဆံတဲ့နေရာမှာ စိတ်ချရမလဲနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          သူသည် တက္ကသိုလ်တွင် သဘာဝတ္ထဗေဒ ဘာသာ (ဖလော် ဆော်ဖီ) ကို ယူလာခဲ့သူ ဖြစ်၏။ ကျွန်မက ရာဇဝင်ဘာသာ ၂ ရပ်ကို ယူလာခဲ့သူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် စကားဆွေးနွေးရာတွင် ရှုထောင့်ချင်းမတူကြပေ။ သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ တသဘောတည်းကျကြ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အေးပေါ့ဟ ... ယောက်ျားတွေဟာ အိုအိုပျိုပျို ဘယ်စိတ်ချရ မလဲ၊ အမှန်တော့ သူတို့ဟာ အဆိပ်ရှိတဲ့ သတ္တဝါလိုဘဲ၊ သတိထား ဆက်ဆံရင် ကောင်းတာပေါ့။ သူ့တို့အဆိပ်တက်လာချိန်ဆို မိန်းမတွေ အတွက် အန္တရာယ်ဘဲ။ တို့ ၁၀ တန်းတုန်းက ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီးက အမြဲပြောတယ်။ မင်းတို့ခေတ်မှာ ယောက်ျားလေးနဲ့ မိန်းကလေး ဆက်ဆံ မှုဟာ ပိုမိုရင်းနှီးလာကြတော့ ရှေးခေတ်လို အတင်းအကျပ်ထိန်းလို့ မရ ဘူး။ ဒီတော့ ခေတ်အလျောက် ဆက်ဆံကြရင်လည်း လူပျိုတွေကို ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆက်ဆံတာ အရေးမကြီးဘူး။ လူအိုတွေကိုတော့ ရင်းရင်း နှီးနှီး မဆက်ဆံစေချင်ဘူးလို့ အမြဲပြောတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြေးယုံသည် တွေ့၍ စဉ်းစားလာ၏။ ကျွန်မက ဆက်ပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “ဆရာမကြီး ပြောတာလည်း မှန်တာပဲ။ လူအိုဆိုတော့ မိန်းမ သဘောနားလည်ပြီးသား၊ ဘယ်ချက် ဘယ်လိုကိုင်ရင် မိန်းကလေး ကျမယ်ဆိုတာ သိထားပြီးဆိုတော့ အိုလာပြီဖြစ်တဲ့ယောက်ျားတွေဟာ ဒို့မိန်းကလေးတွေအတွက် ပိုပြီး အန္တရာယ်ကြီးတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အင်း ... ဟုတ်တာဘဲ၊ ခြေချော်လက်ချော်ဖြစ်ပြီး ညားတောင် လူပျိုအပျိုချင်းဆိုတော့ တင့်တယ်တာပေါ့လေ။ မယားရှိတဲ့ လူတွေ အဘိုးအိုကြီးတွေဆိုတော့ ကိုယ့်မှာ ပိုနစ်နာတာပေါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြေးမုံက သူ့ဖာသာ အဖြေထုတ်လိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အေးကွယ် ... မမမှုတော့ ယောက်ျားတွေကို ယုံယုံကြည်ကြည် ဆက်ဆံဖို့ဟာ ခုထိမရဲဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e           မကြေးမုံက ရယ်ပြန်လေသည်။ ထိုနေ့နံနက် လမ်းလျှောက်ကြ ရင်း ကျွန်မတို့ညီအမနှစ်ယောက်သည် ယောက်ျားတို့အကြောင်းကို ဆွေး နွေးကြ၏။ ကျွန်မသည် မူလ ကျွန်မစိတ်ရင်း ယူဆထားသည့်အတိုင်းယောက်ျားတို့ကို “တဏှာကျေးကျွန်များသဖွယ် သဘောထားကာ ထို သဘောထားကို အခြေခံ၍ ဆွေးနွေးမိ၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          မကြေးယုံစိတ်တွင်မူ ယောက်ျားတို့အပေါ် ဘယ်လို သဘောထား သည် မသိပေ။ သို့သော် သူက ကျွန်မကို နိဂုံးချုပ်တစ်ခု ပြန်ပြော၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “အကိုဟာ မမမှုံကို သိပ်လည်း ဂရုစိုက်တာဘဲ။ သိပ်လည်း အေးတာဘဲ၊ အဲဒီလို လူမျိုးကို ရထားပါရက်နဲ့ မမမှုံဟာ ယောက်ျားတွေ ကို ဘာလို့ မုန်းသလဲဆိုတာ ကျွန်မ တွေးမရဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဟု ဆို၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          “မုန်းတယ်လို့တော့ မဟုတ်ဘူး ကြောက်တာပဲ” ကျွန်မသည်လည်း ဒါလောက်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e***\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          နောက်တစ်ပတ်လောက်တွင် ကျွန်မတို့ အိမ်သို့ မေမေ၏ ညီမ ဝမ်းကွဲ ဒေါ်လေး ရောက်လာ၏။ သူသည် စာရေးဆရာတို့ ဖွဲ့ နွဲ့ တတ်သော ရေပြည့်သော ကမ်းပါးကဲ့သို့ ပြည့်ဖြိုးသော တင်ပါးရှိ၏။ ရှည် သွယ်သောပေါင်တန်ပေါ်တွင် ပြည့်သောတင်မှာ နှစ်သက်ဖွယ်ရာဖြစ်၏။ ခါးမှာသေးသွယ်၍ ရင်ဖွင့်ဖွင့်နှင့် ပျိုစဉ်က အလွန်လှမည့်သူ ဖြစ်ပေ သည်။ သူ့မျက်ခုံးမှာ ကျွန်မတို့လိုပင် ထူထူဖြစ်၏။ အသားမှာမူ ကျွန်မ တို့လို မညိုပေ။ နှာတံမြင့်မြင့်အောက်တွင် သူ့နှုတ်ခမ်းထူထူမှာ ငယ်စဉ် ကသာဆို စုတ်နမ်းစရာပင်တည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခုပင် အပျိုမဟုတ်တော့သော်လည်း အသက် ၄ဝ တွင်းတွင် လှပနေတုန်းဟု ကျွန်မစိတ်ထဲတွင် ထင်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ဒေါ်လေးက ကျွန်မကို တွေ့ချင်၍ လာသည်ဟု ဆို၏။ “မကြေးမှုံ မင်းအားရင် မင်းဦးလေးကို ငွေငါးရာ သွားပေးစမ်းပါ” သူသည် ငွေငါးရာကို ကျွန်မလက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။ ဒေါ်လေးမျက်နှာကတော့ မရွှင်ပေ။ ကျွန်မသည် ဒေါ်လေးတို့ ဇာတ်လမ်းကို သိ၏။ ဒေါ်လေး အသက် ၃၀ မပြည့်ခင်ကတည်းက ဦးလေးသည် မယားငယ်ထား၏။ သို့သော် ယခု ၃-၄ နှစ်တွင်မှ ဒေါ်လေးက သူ့ အိမ်သို့ ဦးလေး အလျဉ်းမလာရဆိုထားသောကြောင့် လုံးလုံးအဝင် အထွက်မရှိတော့ပေ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp data-mce-fragment=\"1\"\u003e          ယခင်ကမူ ဒေါ်လေးသည် ဦးလေးမယားငယ်ရှိသည်ကို မသိ သလိုပင် ထမင်းပွဲရံကြီးပြင်ကာ ကျကျနန ကျွေးမွေး၏။ ယုယုယယ ပြုစုခဲ့လေသည်။ ကျွန်မတို့သည် လူငယ်များဖြစ်၍ ဒေါ်လေးတို့ အကြောင်းကို ဘာမျှစွက်ဖက် မပြောကြပေ။ ဦးလေးနှင့် အတိအလင်း ပြတ်ကတည်းက သူ့သစ်စက်ကို သူ့ဘာသာပင်ဦးစီးကာ ဒေါ်လေးက လုပ်၏။ သူ့တွင် သားတစ်ယောက် သမီးနှစ်ယောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။\u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46533844304021,"sku":null,"price":6175.0,"currency_code":"MMK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_2b76ee44-b8b7-4c3e-bc43-e07482d6356b.jpg?v=1761405041"},{"product_id":"ခင်နှင်းယု-ကုသိုလ်ကြမ္မာမမီပါခဲ့","title":"ကုသိုလ်ကြမ္မာမမီပါခဲ့","description":"","brand":"ကံ့ကော်ဝတ်ရည်","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46891221024917,"sku":null,"price":6175.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/001_71498922-c096-4837-a7a3-acffe7db743a.jpg?v=1769529761"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/%e1%80%81%e1%80%84%e1%80%ba%e1%80%94%e1%80%be%e1%80%84%e1%80%ba%e1%80%b8%e1%80%9a%e1%80%af.oembed?page=4","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}