{"title":"ကြူမွှေး","description":null,"products":[{"product_id":"ကြူမွှေး-နားထိုင်းတို့ရွာ","title":"နားထိုင်းတို့ရွာ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eနေရာလုပွဲ အပြိုင်ကျဲ\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအပြာရောင်ဂျစ်ကားကလေးတစ်စီးသည် အောင်ဆန်းကွင်း အရှေ့ဘက်ရှိ အထက်ပန်းဆိုးတန်းလမ်းအတိုင်း ကွမ်းခြံဘူတာရုံကြီး ဘက်သို့ ဦးတည်၍ တစ်နာရီလျှင် မိုင် ၃၀ နှုန်းခန့်နှင့် မောင်းနှင် လာနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဂျစ်ကားပေါ်တွင် ယောက်ျားနှစ်ယောက်တည်းသာ ပါလေ သည်။ ကားမောင်းသူမှာ အသက်အားဖြင့် ၄ဝ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိပြီး အနားပြာ ပေါ်ပလင် ရှပ်လက်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ခါးတွင်မူ ချည် လုံချည်အကွက်ကို ဝတ်ထားလေသည်။ သူ၏ ဘေးတွင် ပါလာသော သူမှာတော့ အသက် ၂၅ နှစ်ခန့် ရှိဦးမည်ဖြစ်ပြီး အသားအရေမှာ ခပ်လတ်လတ်ထဲက ဖြစ်လေသည်။ အဝတ်အစား မှာမူ တိုင်းရင်းဖြစ် ပင်နီအပေါ်ဖုံးအကျီ ဝတ်ထားပြီး လုံချည်မှာ အင်းလေး ပိုးလုံချည်အဝါ နှင့် အပြာကွက်ကို ဝတ်ထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဘူတာရုံတွင်းသို့ဝင်သော လမ်းဘက်သို့ရောက်လျှင် ဂျစ်ကား ကလေးသည် ချိုးကွေ့၍ ဝင်လာခဲ့ပြီးနောက် အထူးတန်း ခရီးသည် ဝင်ကြရမည့်ဘက်တွင် ရပ်လိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကားရပ်လေလျှင် ပင်နီတိုက်ပုံအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူရွယ်သည် လက်ဆွဲအိပ်ရာတစ်ခုကို ဂျစ်ကားနောက်မှ ဆွဲယူရင်း ကားပေါ်မှ ဆင်းခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအချိန်မှာ ည ၈ နာရီကျော်ခန့်ရှိပြီမို့ ဘူတာရုံကြီးတစ်ခု လုံးမှာ မီးတွေနဲ့ ထိန်ထိန်လင်းနေသည်။ ကားပေါ်မှဆင်းပြီးနောက် လူရွယ် သည် ဘယ်ဘက်လက်တွင်ပတ်ထားသော လက်ပတ်နာရီကို မီးရောင် တွင် မြှောက်၍ကြည့်ပြီးနောက် ကားမောင်းလာသော လူကြီးအားပြော လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှစ်နာရီနဲ့ မိနစ်နှစ်ဆယ် ရှိနေပြီ ဦးလေး၊ ရထားထွက်ဖို့ နည်းနည်းပဲ လိုတော့တယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“တော်သေးတာပေါ့ကွာ၊ ငါ့မှာတော့ မီမှမီပါ့မလားနဲ့၊ ကားကို အပြင်းမောင်းလာခဲ့ရတယ်။ ကဲကဲ ... သွားပေတော့ ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ကဲ့ ... သွားပါ့မယ်၊ မေမေ့ကိုလည်း ဂရုစိုက်လိုက် ပါ ဦးလေး။ ရောဂါက သက်သာတယ်ဆိုပေမယ့် အားက သိပ်ရှိသေး တာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ မသွားမဖြစ်လို့ သာ သွားရတာ နောက်ဆံတော့ ခပ်ခပ်တင်းတင်းပဲ” :: - လူရွယ်မှာ စိတ်မချမ်းမြေ့သည့်မျက်နှာနှင့် ကားမောင်းသူ ပြောပြ နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မင်းအမေအတွက်တော့ အစစ စိတ်ချပါကွာ၊ ဦးလေး တာဝန်ယူ ပါတယ်။ မင်း သွားစရာရှိတာကိုသာ ဖြောင့်ဖြောင့်သွားပါ။ အခုတောင် မင်း သွားရမယ့်ရက်ထက် နှစ်ပတ်လောက် နောက်ကျနေပြီ။ မင်းရဲ့ အလုပ်ကို ထိခိုက်မှာ စိုးရတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အလုပ်တော့ မထိခိုက်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရွာမှာက ကျွန်တော် မရှိရင်မဖြစ်လို့ အခုလို သွားရတာပါ။ ကဲ ... သွားမယ် ဦးလေး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အေးကွာ ... သွားပေတော့၊ မင်းအမေအတွက်တော့ စိတ်ချ ဟေ့ ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသို့ပြောပြီးနောက် လူရွယ်၏ ဦးလေးဖြစ်သူသည် ဂျစ်ကားကို မောင်းထွက်သွားခဲ့လေသည်။ လူရွယ်လည်း ဘူတာရုံတွင်းသို့ လက်ဆွဲ အိပ်ရာကိုဆွဲရင်း ဝင်လာခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရွှေမန်းသို့ ထွက်ခွာတော့မည့် ဒဂုံလွင်ရထားကြီးမှာ ခရီးသည် များအပြည့်နှင့် အမှတ်တစ် ပလက်ဖောင်းတွင် ရပ်ထားလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e. လူရွယ်သည် သူ စီးနင်းလိုက်ရပါမည့် အထူးတန်းတွဲများကို တစ်ခုချင်း လိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သူ စီးရမည့်တွဲသို့ရောက်လျှင် ရထားတွင်းသို့ တက်ဝင်ခဲ့လေသည်။ ၎င်းတက်ခဲ့သောတွဲမှာ အိပ်ခန်း ပါသော အထူးတန်းတွဲ ဖြစ်လေသည်။ သူသည် အိတ်တွင်းမှ လက် မှတ်ကိုထုတ်၍ အခန်းအမှတ်ကို ရှာကြည့်ရာ သူ စီးရမည့်အခန်းမှာ နှစ်ယောက်တွဲ အိပ်ခန်းတစ်ခန်းဖြစ်ကြောင်းကို မြင်တွေ့ရလေသည်။ အခြား အိပ်ခန်းများမှာမူ လေးယောက်တွဲများ ဖြစ်လေသည်။ နှစ်ယောက်တွဲ အိပ်ခန်းမှန်း သိရလျှင် သူသည် ကျေနပ်သွားဟန်နှင့် ပြုံးလိုက်လေသည်။ ထိုနောက် အိပ်ခန်းတံခါးကိုဖွင့်၍ ဝင်ခဲ့လေရာ သူ နေရမည့်နေရာတွင် အိပ်ရာလိပ်တစ်ခုနှင့် မိန်းမကိုင် လက်ဆွဲ သားရေသေတ္တာတစ်လုံး ရောက်ရှိနေသည်ကို မြင်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟောဗျ ... ဘယ်အမျိုးသမီးရဲ့ ပစ္စည်းတွေ ငါ့အိပ်ရာပေါ် ရောက်နေရတာလဲ။ တယ်ပြီး ခွကျတာကိုး၊ အခန်းနံပါတ်ကလေး ဘာလေးများ တိုက်ကြည့်ရောပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပြောပြောဆိုဆိုနှင့် လူရွယ်သည် အိပ်စင်ပေါ်မှ ပစ္စည်းများကို ဘေးသို့ ဖယ်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏အိပ်ရာကို ဆွဲခင်းလိုက်လေ သည်။ ပြီးတော့ သူသည် တစ်နေ့လုံး ညောင်းညာခဲ့သမျှ အိပ်ရာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eပေါ်တွင် ကိုယ်ကို ပစ်လှဲကာ အညောင်းဆန့်နေလေသည်။ ထိုစဉ် အခန်းထဲသို့ ခေတ်ဆန်ဆန် ဆင်ယင်ထုံးဖွဲ့၍ထားသော အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့်ရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် အသက်သုံးဆယ်ခန့်ရှိ အနောက်တိုင်းဆန်ဆန် ဝတ်ဆင်ထားသော လူရွယ်တို့ ရောက်ရှိလာ ကြလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင် ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိန်းမပျိုက အိပ်စင်ပေါ်တွင် အခန့်သား လှဲ၍နေသော လူရွယ်နှင့် ဘေးတွင် စုပုံကာနေသော သူ့ပစ္စည်းများကိုကြည့်ရင်း အံ့ဩသံနှင့် မေးလိုက်လေသည်။ ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် လူရွယ်ကတော့ မည်သို့မျှ ပြန်မပြောသေးဘဲ အိပ်ရာ ပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်ရင်း အသာ ငေးကြည့်နေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီမှာ ရှင့်၊ ရှင် အခန်းမှားနေပြီ။ ဒါဟာ ကျွန်မအခန်း ရှင့်” မိန်းမပျိုက ဒေါသသံနှင့် ခပ်ဆတ်ဆတ် ပြောလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဗျာ... ကျွန်တော်က အခန်းမှားတယ် ဟုတ်လား၊ ကျွန်တော့် ဘက်ကတော့ စိတ်ချပါ ဗျာ မမှားပါဘူး။ ခင်ဗျားသာ မှားနေတာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူရွယ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရလျှင် မိန်းမပျိုမှာ ပိုမို၍ ဒေါသ ဒီဂရီတွေ တက်လာခဲ့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင် ဒီလိုတော့ တစ်ဖက်သတ် မပြောနဲ့ ရှင့်၊ ကျွန်မ မမှားဘူး။ ရှင်သာ မှားနေတာ။ ဟောဒီမှာ ကျွန်မရဲ့ နံပါတ်က အက်(ဖ်)ဝမ်းတဲ့။ ဒီအခန်းနံပါတ်ကလည်း ဒါပဲဟာ၊ ဒီတော့ ရှင် ဖယ်ပေး ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိန်းမပျို၏ စကားအဆုံးတွင် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကို ဝတ် ထားသည့် သူကလည်း ဝင်ပြောလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်သားပဲဗျာ၊ ဒီမှာက လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ပရု(ဖ်)ပြနိုင် နေပြီပဲဟာ၊ မိတ်ဆွေက ဖယ်ပေးဖို့ ကောင်းပါတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအခါတွင် လူရွယ်သည် ပက်လက်လှဲနေရာမှ ဗြုန်းခနဲ ထရပ် လိုက်ပြီးနောက် သူ့အိတ်တွင်းမှ မီးရထားလက်မှတ်ကို ထုတ်ပြရင်း ပြန်ပြောလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျားတို့ချည်း သက်သေခံပြစရာ ရှိတယ်မထင်နဲ့။ ကျုပ် နံပါတ်ကိုလည်း ကြည့်စမ်းကြပါဦး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူရွယ်က လှမ်းပေးလိုက်လျှင် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင် ထားသောလူက လှမ်း၍ယူကာ ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် လက်မှတ်ကို ပြန်ပေးလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သူ့နံပါတ်ကလည်း ဒီတိုင်းပါလား အဝင်းရဲ့ ၊ ဧကန္တ လက်မှတ် ရေးတဲ့စာရေး မှားပြီနဲ့တူတယ်” “မိန်းမပျိုအား ထိုလူက လှည့်၍ ပြောပြ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလေသည်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အေး ... အဲဒီလို မှားမှန်းသိရင်လည်း မီးရထားဌာနကို သွား ပြောကြဗျာ။ ကျုပ်မှာ ဇိမ်ပျက်လှတယ်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူရွယ်က ပြန်ပြောပြီး သူ့အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်လေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အံမာ ... ဘိန်းစားချင်းအတူတူ ရှင်က တစ်လုံးပိုချင်သေး လို့လား။ ဘာရမလဲ၊ ဒီကိစ္စက နှစ်ယောက်စလုံး မီးရထားဌာနကို သွားပြီး ဖြေရှင်းရမှာ ရှင့်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိန်းမပျိုက မကျေမနပ်ဟန်နှင့် မျက်စောင်းထိုး၍ လူရွယ်ကို ပြော လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမဆိုင်လိုက်တာဗျာ။ မှားတာချင်းတူပေမယ့် ကျွန်တော်က နေရာ ရထားပြီပဲဟာ။ ခင်ဗျားဘာသာပဲ သွားပေါ့ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင် ဒီလိုတော့ ဗိုလ်မကျနဲ့ ရှင့်၊ ရှင်ပြောသလိုဆို ဒီနေရာက ရှင်မလာခင် ကျွန်မ ယူထားတဲ့နေရာမို့ ဖယ်ချင်းဖယ်ရင် ရှင်ပဲ ဖယ်ရမှာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဲဒါတော့ ကျုပ် မသိဘူး၊ ကျုပ် ဒီအခန်းထဲ ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ခင်ဗျား မရှိတဲ့အတွက် ဘယ်လိုပဲ ဒီအခန်းကိုစောပြီး ခင်ဗျား ရောက် ပေမယ့် တရားမဝင်တော့ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟာ ... ဒီလိုတော့ မပြောပါနဲ့ မိတ်ဆွေရယ်၊ လူမရှိပေမယ့် ပစ္စည်းတွေ ထားခဲ့တာပဲဟာ။ ကျွန်တော်တို့က ကိစ္စရှိလို့ အပြင်ကို ခဏ ထွက်သွားတာပါ။ ကျွန်တော် သိရသလောက် ပြောရမယ်ဆိုရင် အထူးတန်းက အိပ်ခန်းတွေဟာ မိန်းမခရီးသည်သပ်သပ်၊ ယောက်ျား ခရီးသည်သပ်သပ် ထားတဲ့အတွက် အခုကိစ္စဟာလည်း မီးရထားဌာန ကိုသွားပြီး အကူအညီတောင်းမှ ဖြစ်လိမ့်မယ်” .\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိန်းမပျိုနှင့် ပါလာသော လူရွယ်က ဝင်၍ ဆရာလုပ်လိုက် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါက ကျုပ်ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး၊ မီးရထားက အာဏာပိုင်တွေရဲ့ အလုပ်ပဲ။ ကျုပ်အလုပ်ကတော့ ဟောဒီ အိပ်ရာပေါ်မှာ အားရပါးရကြီး အိပ်လိုက်ဖို့ပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသို့ ပြောဆိုနေကြစဉ် မီးရထားကြီးမှာ ထွက်ခွာရန်အတွက် အချက်ပေးလိုက်သောအသံကို သူတို့အားလုံး ကြားကြရ လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟော... မီးရထားတောင် ထွက်တော့မယ်၊ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ အဝင်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိန်းမပျို၏လူရွယ်က စိတ်ပူသံနှင့် ပြောလိုက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိန်းမပျိုကတော့ ကပ်ကပ်သပ်သပ် နိုင်လွန်းလှသော လူရွယ် ကိုကြည့်၍ ဒေါထနေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဘယ်လို လုပ်ရမှာလဲ၊ ဒီလိုပဲ လိုက်ရတော့မှာပေါ့ ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟင် ... သူနဲ့ ဒီအခန်းထဲမှာ နှစ်ယောက်တည်း တစ်ညလုံး လိုက်စီးမယ် ဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမျက်လုံးပြူး မျက်ဆန်ပြူးနှင့် ပြောလိုက်သံကို ကြားရလျှင် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်နေသာ လူရွယ်မှာ မတ်တတ်ပြန်၍ ရပ်လိုက်ပြီး အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသူအား ဘုပြန်နှက်လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီမှာ မိတ်ဆွေ၊ ကျုပ်ဟာ ဖအေ ဗမာ၊ မအေ ဗမာစစ်စစ်က မွေးဖွားလာတဲ့ မိကောင်းဖခင် သားသမီးပါ။ ဘာမှ ခင်ဗျားရဲ့ အမျိုးသမီးအတွက် သောကတွေ ရောက်မနေပါနဲ့။ စာရိတ္တနဲ့ ပတ် သက်ရင် ကျုပ်တို့လို မိရိုးဖလာဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတဲ့သူတွေက ခင်ဗျားတို့လို ဗိုလ်ကြီး မိတ်အင်ဘားမားတွေထက် စိတ်ချရပါတယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟာ ... ခင်ဗျာစကားက စော်ကားလှချည်လား၊ ကျုပ်ကို ဘာကောင်မှတ်နေလဲ လူပါးဝလို့ ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုလူမှာ ဒေါသထွက်သွားဟန်နှင့် လူ ရွယ်ကို ရန်ပြုရန် အလာတွင် မိန်းမပျိုက ကြားမှဝင်၍ ဖျန်လိုက်ရလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အို ... ကိုကိုသန်းကလည်း ရန်မဖြစ်ချင်ပါနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဖြစ်ချင် ဖြစ်ပါစေဗျာ၊ လွှတ်လိုက်စမ်းပါ။ ကျုပ် လက်က လုပ်သားပြည်သူတွေအတွက် မိတ်ဆွေဖြစ်ပေမယ့် အထက်လွှာက လူမလိုင်ခဲ့ ဘူးယိုတွေအတွက်တော့ ရန်သူပဲါ။ ကဲကဲ ... တစ်ပွဲတစ်လမ်း အကဲစမ်းချင်ရင် ရထားမထွက်ခင် ခပ်သွက်သွက် ကလေး ကျဲလိုက်ရအောင်လား ဆန်နီလစ္စတန်ရေ ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူရွယ်က ပမာမခန့်နှင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးထောင်ရင်း စိန်ခေါ်လိုက်လေသည်။ ထိုအခါတွင်တော့ ထိုလူမှာ အသာ အမြီး ကုတ်၍ သွားခဲ့လေသည်။ ရထားမှာလည်း ထွက်ရန် စက္ကန့်ပိုင်းမျှသာ လိုတော့လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကဲကဲ .... ကိုကိုသန်းလည်း ပြန်ပေတော့” မိန်းမပျိုက ပြန်ရန် ထိုလူကို ပြောလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ပြန်တာက ဟုတ်ပါပြီ၊ အဝင်းက ဘယ်မှာ အိပ်မှာလဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီအခန်းမှာပဲ အိပ်မှာပေါ့ ၊ ဒီအခန်းထဲမှာ အိပ်စင်နှစ်ခု ရှိတာ ပဲဟာ။ ကဲပါ ... ပြန်မှာသာ ပြန်ပါ။ အဝင်းအတွက် စိတ်မပူနဲ့၊ အဝင်းရဲ့ ကိုယ်အတွက်တော့ အဝင်း မဲ့တစ်ပေါက် မစွန်းအောင် ကာကွယ်နိုင်ပါတယ်။ သူ အူကြောင်ကြောင်လုပ်ရင် အရေးပေါ်ကြိုးကို ဆွဲလိုက်မှာပေါ့ ။ စိတ်ချပါ၊ ဂွတ်(ဒ်)နိုက် ... ကိုသန်း”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုအချိန်တွင် မီးရထားကြီးမှာလည်း အချိန်စေ့ခဲ့ပြီမို့ တရွေ့ရွေ့ နှင့် ဘူတာရုံမှ ထွက်စပြုခဲ့လေပြီ။ ထိုလူသည် စိတ်မချတချနှင့်ပင် ရထားပေါ်မှ ဆင်းခဲ့ပြီးနောက် မိန်းမပျိုအား ... ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဂွတ်(ဒ်)နိုက် အဝင်း၊ အစစအရာရာ သတိနဲ့နေနော်”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဟူ၍ပြောကာ ဘူတာရုံ ပလက်ဖောင်းပေါ်မှ လက်ပြရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ ရထားကြီးမှာလည်း အရှိန်ရလာပြီမို့ ပိုမို၍ သွက် လက်စွာ ခုတ်မောင်းနေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိန်းမပျိုသည် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့ပြီးနောက် အိပ်ရာ ထဲတွင် ပက်လက်လှန်ကာ ဝတ္ထုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်နေသော လူရွယ်အား နှလုံးနာသော မျက်နှာနှင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ပစ္စည်းများကို စုလိုက်လေသည်။ ပြီးတော့ လူရွယ်အိပ်နေသော အပေါ်ထပ်ရှိ အိပ်စင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်လိုက်ရာ ...\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟေးဟေး ... အဒေါ်ကြီး ဒါကဘာလုပ်မလို့လဲ”ဟူသော လူရွယ်၏ ကမန်းကတန်း လှမ်းတားသံကြောင့် မိန်းမပျိုမှာ အပေါ်သို့ မတက်နိုင်သေးဘဲ ရပ်ကာ လူရွယ်ကို ပြန်ပြောလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အပေါ်က အိပ်စင်ပေါ် တက်ပြီး အိပ်မလို့ပေါ့ ရှင့်” “ဗျာ ... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အပေါ်က အိပ်မယ်” “ဟုတ်တယ်လေ၊ ရှင်ကမှ နေရာမဖယ်ပေးပဲ။ ဒီတော့ ရှိတဲ့\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟာ ... ဒီလိုလုပ်လို့တော့ ဘယ်ကောင်းမလဲ၊ ကျုပ် အပေါ်မှာ ခင်ဗျားနေရင် ကျုပ်မှာ ဘုန်းနိမ့်သွားမှာပေါ့။ ခင်ဗျားက မိန်းမပဲ။ မိန်းမဆိုတာ ယောက်ျားရဲ့ အောက်က နေရတယ်ဗျ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူရွယ်၏စကားကို မိန်းမပျိုမှာ အနက်အဓိပ္ပာယ် တစ်မျိုး ကောက်မိသဖြင့် မျက်စိမျက်နှာတွေ ပျက်သွားခဲ့လေသည်။ “ရှင်နော် စကားကို ကြည့်ပြော၊ မိုက်မိုက်ရိုင်းရိုင်း မပြောနဲ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မြတ်စွာဘုရား ... ကယ်တော်မူပါ၊ ကျုပ်က ဘာများ အမိကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောခဲ့လို့လဲဗျာ။ ခင်ဗျားက မိန်းမပါ အောက်မှာ နေရတယ်လို့ ပြောတာပဲဟာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင် ... ပြောပြန်ပလား၊ ဒီစကားကို ...”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟောဗျ ... ဒုက္ခပါပဲ၊ လက်စသတ်တော့ ခင်ဗျားက စကားကို တလွဲ အဓိပ္ပာယ်ကောက်နေတာကို။ ကျုပ်က ရိုးရိုးပြောတာ။ ဒီမှာ ခင်ဗျား ကျိုက်ထီးရိုးဘုရား ရောက်ဖူးလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ရှင်က ဘာများ စပ်စုချင်လို့ မေးရတာလဲ။ ကျွန်မဘာသာ ရောက်ချင်ရောက် မရောက်ချင်နေ ရှင့်အပူ မရှိဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“နေပါဦးလေဗျာ၊ ခင်ဗျားကလည်း တယ်ပြီး စိတ်တိုတာကို။ ခုနင်က ယောက်ျား၊ မိန်းမရဲ့ အထက်အောက် ပြဿနာကို လက်တွေ့ နမူနာပြမလို့ မေးတာပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါနဲ့ ကျိုက်ထီးရိုးဘုရားနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဆိုင်တာပေါ့ ဗျ၊ ကျိုက်ထီးရိုးက ရေမြောင်ကြီးမှာ ရေချိုး ဖူးရင် ကျုပ်ပြောတာကို ခင်ဗျား နားလည်မှာပဲ။ ရေမြောင်ကြီးမှာ ရေချိုးကြ တဲ့အခါ ယောက်ျားတွေက အထက်က ချိုးရတယ်။ မိန်းမတွေကတော့ အောက်က ချိုးကြရတယ် မဟုတ်လား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟိုက ရေမြောင်ကြီး၊ ဒါက မီးရထားခန်း ရှင့်၊ ဘာမှမဆိုင် ဘူး။ ကိုယ်ကြိုက်တဲ့နေရာက စီးရုံပဲ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိန်းမပျိုသည် အပေါ်တက်ရန် ပြင်လိုက်ပြန်သည်။ “ဟာ ... ခင်ဗျားကလည်း ဇွတ်ချည်းပဲ။ ခင်ဗျား အဝီစိကို ဇောက်ထိုးကျမှာစိုးလို့ ပြောနေတာဗျ” “အံမာ ... လူကို အဝီစိနဲ့ လှည့်ခြောက်ပြန်ပြီ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အဝီစိနဲ့ လှည့် ခြောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာကို လေးစားယုံကြည်ပြီး ခံယူထားတဲ့ အမျိုးသမီးဆိုရင် တော့ အဝီစိငရဲတို့ဆိုတာတွေကို ကြောက်ရမှာပေါ့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီလိုဆိုရင်လည်း နေရာကို ရှင်ဖယ်ပေးပေါ့။ ကျွန်မကတော့ တစ်ညလုံး ရပ်ပြီး မနေနိုင်ဘူး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမိန်းမပျို ပြောသည်မှာ လမ်းမှန်သဖြင့် လူရွယ်မှာ သည်တစ်ချီ တော့ အလျှော့ပေးလိုက်ရလေသည်။ “အေးပါဗျာ၊ ကျွန်တော် ဖယ်ပေးပါ့မယ်။ ကဲ ... လာလာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလူရွယ်သည် သူ၏ အိပ်ရာလိပ်များကို ပြန်၍ လိပ်ပြီးနောက် မိန်းမပျိုကို နေရာပေးလိုက်လေသည်။ လူရွယ်သည် အပေါ်ထပ် အိပ်စင်သို့ တက်၍သွားပြီးနောက် အိပ်ရာလိပ် ဖြန့်ခင်းနေလေသည်။ မီးရထားကြီးကတော့ တာဝန်ကျေပွန်စွာနှင့် တဂျုန်းဂျုန်း ခုတ်မောင်း နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒီမှာ အောက်က အစ်မကြီး၊ ကျွန်တော့်မီးခြစ်ကလေး ကျန်ခဲ့လို့ ပေးပါဦး”  လူရွယ်သည် အပေါ်ထပ်အိပ်စင်မှ အောက်သို့ငုံ့ကာ မိန်းမပျို အား ပြောလေသည်။ အောက်ထပ်အိပ်စင်တွင် ပက်လက်လှန်ကာ စာဖတ်မည်ပြုသော မိန်းမပျိုမှာ လူရွယ်၏အသံကြောင့် လန့်သွားပြီး......Mg Yoe .Com\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45540354818197,"sku":"","price":1530.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/products\/1_8c30980b-f8fd-4cd1-8150-681bd3af5093.jpg?v=1730263821"},{"product_id":"ကြူမွှေး-မေ့ဖူးစာ","title":"မေ့ဖူးစာ","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eဝါးဘိုး\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဤအကြောင်းကို ရေးလိုလှသည်မှာ ကြာလှပါပြီ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် ကျွန်တော်၏ မအားမလပ်နိုင်အောင် များပြားလှသော ရုံးကိစ္စတွေ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကြောင့် တော်တော်နှင့်မရေးဖြစ်ခဲ့၊ ယခုမှသာလျှင် ကျွန်တော့်တွင် ရေး ရန် အခွင့်ကြုံကြိုက်ခဲ့တော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e                            ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများအား ပြောပြမိ သေးသည်။ သို့ရာတွင် ကျွန်တော်ပြောပြသော ကျွန်တော်၏ ကိုယ် တွေ့ဖြစ်စဉ်ကလေးမှာ ကြားရသောသူတို့အဖို့အရာ၌ ယုံတမ်းပြောဆိုသော ဒဏ္ဍာရီကလေးသဖွယ် ဖြစ်၍သာ နေပါတော့သည်။ အဟုတ် တကယ် ယုံကြည်ခဲ့သူကား တစ်ယောက်မှ မတွေ့ခဲ့ပေ။ သူတို့ ယုံ ကြည်အောင် တင်ပြစရာ သက်သေဟူ၍ သက်ဆိုင်သူတို့က ပေးပို့ ထားခဲ့သော စာနှစ်စောင်နှင့် မြောင်းမြတွင်နေထိုင်သော ကျွန်တော်၏ ညီတစ်ယောက်သာလျှင် ရှိခဲ့ပေသည်။ ထိုစာနှစ်စောင်ကိုလည်း သူတို့ အား ယုံကြည်ရန်အတွက် ထုတ်၍ပြခဲ့သည့်တိုင်အောင် သူတို့ကတော့မယုံကြပေ။ အမှန်မတော့ ကျွန်တော်၏ ဆန်းကြယ်သော အဖြစ် အ ပျက်မှာ သူတို့လို တခြားလူတွေမဆိုထားနှင့် ကာယကံရှင် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို တစ်ခါတစ်ရံ စိတ်ထဲ၌ ချောက် - အိပ်မက်လိုလို ဝိုးတဝါးခန့်တော့ သံသယဖြစ်မိပါသေးသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် .... သို့သော် တကယ်ဖြစ်ခဲ့သည်မှာတော့ ထင်ရှားလှ ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eတကယ့်ဖြစ်စဉ်သည် စိတ်ကူးယဉ်သည့်ဝတ္ထုများထက် ပိုမို၍ ဆန်းကြယ်၏ ဟူသော အနောက်တိုင်း စကားပုံလေးတစ်ခုကဲ့သို့ မျှော်လင့်ခြင်းမရှိပါဘဲနှင့် ရုတ်တရက် ထူးဆန်းစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ကျွန်တော် စီးနင်းလိုက်ပါခဲ့သည့် ဝါးဘိုး အမည်ရှိ ဧရာဝတီ နှစ်ထပ် သင်္ဘောပေါ်၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကိုတော့ ယုံသင့်သည်၊ မယုံသင့်သည် (ဝါ) ဖြစ်နိုင်သည်၊ မဖြစ်နိုင်သည်ဆိုသည့်အချက်ကို တော့ စာရှုသူများက သာလျှင် ဖတ်ကြည့်၍ ဆုံးဖြတ်ကြစေလိုသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ကြောင့် မကြာလှသေးသော အတိတ်မှ ကျွန်တော်၏ ထူး ဆန်းသော ကိုယ်တွေ့ကလေးတစ်ခုကို အစမှအဆုံး တင်ပြလိုက်ရပါ သတည်း။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eလွန်ခဲ့သောနှစ် ဇွန်လအတွင်းတွင် ကျွန်တော်၏ ညီတစ်ဦး ဖြစ် သူ မောင်စိုးမြင့်မှာ မြောင်းမြမြို့ စီအိုင်ဒီတွင် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်နေရာ မှ ထိုမြို့သူတစ်ဦးနှင့် တွေ့၍ ချစ်ကြိုက်ကြသဖြင့် မြောင်းမြ၌ မင်္ဂလာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eဆောင်တော့မည်ဖြစ်ရာ ကျွန်တော့်မှာ ညီတော်မောင်၏ မင်္ဂလာပွဲသို့ မအားမလပ် ဖြစ်နေကြသော မိဘများ၏ကိုယ်စား သွားရောက်ခဲ့ရပါ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထိုသည်ပင်လျှင် ကျွန်တော့်တစ်သက်တာအဖို့ မမေ့နိုင်သော\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအဖြစ်အပျက်တစ်ရပ်နှင့် ကြုံတွေ့စေရန် ဖန်တီးခဲ့ရပါသည်။ ယခု ခေတ်တွင် သင်္ဘောဖြစ်စေ၊ မီးရထားဖြစ်စေ စီးနင်းလိုက်ပါသွားမည်ဆို က ကြိုတင်၍ လက်မှတ်ယူထားမှသာလျှင် ကိုယ်လိုချင်သောအခန်း ရရှိနိုင်ပါသည်။ သို့မဟုတ်က အခန်းပင် အလွယ်နှင့်ရရန် ခဲယဉ်းလှပေ သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထို့ကြောင့် ကျွန်တော်လည်း ရန်ကုန်နှင့် ပုသိမ်သို့ ထွက်မည့် သင်္ဘောဆိုက်ကပ်ရာ မော်တင်သင်္ဘောဆိပ်သို့ သွားမည့်နေ့မတိုင်မီ တစ်ရက်၌ လာခဲ့ပါသည်။ သင်္ဘောဆိပ်သို့ ကျွန်တော်ရောက်သည့် အချိန်မှာ ၁၁ နာရီသာသာခန့် ရှိ၍နေသော်လည်း တတိယတန်းမှ လိုက်ပါကြမည့် ခရီးသည်များ၏ အိပ်ရာလိပ်နှင့် ဝန်စည်စလယ်များ မှာမူ အတော်စောစောကတည်းကပင် သူ့ထက်ငါ ဦးအောင် နေရာ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကောင်း ရရှိနိုင်ရေးအတွက် ခင်းကျင်း၍ နေကြသည်မှာ ကျွန်တော် လမ်းသွားရန်ပင် မရှိနိုင်အောင် ဖြစ်၍နေလေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eနောက်ဆုံး သင်္ဘောစာရေးနှင့်တွေ့ရန် ခက်ခက်ခဲခဲနှင့် ကျော် လွှားလာခဲ့ရပြီးမှ သင်္ဘောစာရေးနှင့် အဆင်သင့်သွား၍တွေ့လေသည်။ စာရေးနှင့်တွေ့ရှိပြီးနောက် ပထမတန်းမှ တစ်နေရာယူ၍ ကျသင့်သော ငွေများကို စရံအဖြစ် တစ်ဝက်ပေးအပ်ခဲ့ပြီးလျှင် ပြန်ရန်အလှည့်၌ အချိုး အစားပြေပြစ် လှပသော မိန်းမပျိုတစ်ဦးနှင့် ယောက်ျား ဝဝတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်တွေ့မြင်လိုက်ရပါသည်။ ယောက်ျားဖြစ်သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ တရုတ်ကပြားနှင့် ခပ်ဆင်ဆင်တူ၍ မိန်းမပျိုမှာမူ ပြဇာတ်မင်းသမီး မြင့်မြင့်ဌေး၏အဆစ်အပေါက်ကိုယ်လုံး ဖြစ်ကာ မျက်နှာမှာမူ မြန်မာ အမျိုးသမီးများတွင် တွေ့မြင်ရခဲသည့် မျက်နှာပေါက်မျိုး ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်မှာ ထိုမိန်းမ၏ ရူပါရုံကြောင့် စက္ကန့်အနည်းငယ် ငိုင်၍ကြည့် နေမိပြီးမှ ကိုယ့်စိတ်ကို ပြန်လည်ချုပ်တည်းကာ သူတို့အနားမှ ထွက်ခဲ့ ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမည်သည့်အတွက်ကြောင့်ဟူ၍မသိ ထိုမိန်းမကို မြင်တွေ့ရပြီး နောက် ရင်ထဲတွင် အမျိုးအမည် မဖော်ပြနိုင်သော ဝေဒနာတစ်ခုကို တော့ ကျွန်တော့်မှာ ခံစားလိုက်ရပါသည်။ ပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကျွန်တော်သည် ထိုကဲ့သို့ ထူးကဲစွာ ရုတ် တရက် ပေါ်ပေါက်၍လာသော စိတ်ဝေဒနာအား မနည်းကြီး ကြိုးစား၍ ဖြေဖျောက်လိုက်ရပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညနေ ငါးနာရီအချိန်ခန့်တွင် ကျွန်တော်သည် အိပ်ရာလိပ်နှင့် မင်္ဂလာဆောင်တွင် လက်ဖွဲ့ ရန် ပစ္စည်းများကို ယူ၍ သင်္ဘောဆိပ်သို့ - ဆင်းခဲ့ပါသည်။ သင်္ဘောမှာ နောက်တစ်နေ့နံနက် ခြောက်နာရီမှ ထွက် မည်ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်တော် နေထိုင်သည့် ကုက္ကိုင်းဘက်တွင် နံနက်ထွက် ဘတ်(စ်)ကားများမှာ သင်္ဘောချိန် အမှီစီးရန်မရှိသဖြင့် တမင် တင်ကြို၍ သင်္ဘောပေါ်တွင် '\u003cspan\u003eလာရောက်ပြီး အိပ်ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e(ဤဝတ္ထုရေးစဉ်က ယခုခေတ်လို ဥက္ကလာပ-တောင်ပိုင်းနှင့် မြောက်ပိုင်းတို့ မပေါ်ပေါက်သေးသဖြင့် ဘတ်(စ်)ကားများမှာလည်း ညလုံးပေါက် ပြေးဆွဲခြင်း မရှိသေးပေ။ ထို့ကြောင့် နံနက်တွင်ထွက်မည့် - မီးရထားနှင့် သင်္ဘောများကို စီးလိုကြသော ခရီးသည်များမှာ ဘူတာ ရုံတွင်လည်းကောင်း၊ သင်္ဘောဆိပ်တွင်လည်းကောင်း ဆင်း၍ အိပ်ကြ ရသည်။ ဤကားစကားချပ်။)\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eအမှန်မတော့ မြောင်းမြနှင့် ရန်ကုန်မှာ လေယာဉ်ပျံနှင့်သွားလျှင် တစ်နာရီအတွင်း ရောက်နိုင်ကြောင်းကို သိသော်လည်း ဝါးခယ်မတွင် - ကျွန်တော်၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကွဲကွာနေသော ဆွေမျိုးများနှင့် တွေ့လို သေးသည်ကတစ်ကြောင်း ပေးလိုက်သော မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့ များလည်း အဆမတန် များပြားလွန်းသဖြင့် သင်္ဘောဖြင့် တမင်လိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ် လေသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသင်္ဘောပေါ်သို့ ရောက်လျှင် ကျွန်တော်သည် သင်္ဘောစာရေး အား ရှာ၍ သူ့ထံမှပထမတန်းအခန်းမှသော့ကို တောင်းယူကာ အိပ်ရာ နှင့် ပစ္စည်းများကို သယ်ယူလာ၍ နေရာချထားလိုက်ပါသည်။ ပစ္စည်း များ နေသားတကျီဖြစ်ပြီးသည့်နောက် ကျွန်တော်လည်း အနည်းငယ်ညောင်းလာသဖြင့် အခန်းတွင်းရှိ သံကုတင်ပေါ်တွင် ခေတ္တမျှ အမော ဖြေရန် ပက်လက်လှန်၍ ဇိမ်ယူနေစဉ် ကျွန်တော်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင် အခန်းမှ တံခါးဖွင့်သံကို ကြားရသဖြင့် နားစွင့်၍နေမိပါသည်။ တံခါး ဖွင့်သံ၏နောက်တွင် မိန်းမပျိုတစ်ဦး၏ စကားပြောသံပါ မသဲမကွဲ ကြားလိုက်ရသောအခါ ခေတ္တမျှမေ့ပျောက်၍နေသော နံနက်ပိုင်းက တွေ့မြင်ခဲ့ရသည့် မိန်းမပျိုကို ပြန်လည်၍ သတိရမိပါတော့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်လည်း ထိုအသံရှင်မိန်းမသည် မည်သူဖြစ်သည် ကို သိလိုသဖြင့် လှဲနေရာမှထ၍ အခန်းပြင်သို့ထွက်ကြည့်မိရာ နံနက် ပိုင်းက တွေ့ လိုက်ခဲ့ရသော မိန်းမနှင့်ယောက်ျားကို မြင်တွေ့လိုက်ရပါ သည်။ သူတို့ကလည်း ကျွန်တော့်ကို မြင်တွေ့သွားကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eသို့သော် သူတို့ကရော ကျွန်တော်ကပါ မျက်နှာစိမ်းနေကြသဖြင့် ပြုံးရယ် နှုတ်ဆက်ခြင်းကိုကား မပြုကြပေ။ ထို့နောက် ကျွန်တော်လည်း ညစာ စားသောက်ရန် အဝတ်အစားလဲလှယ်၍ သင်္ဘောပေါ်မှ အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့ပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eညစာစားသောက်ရန် ထွက်၍သာ လာခဲ့ရသော်လည်း တရုတ် ဆိုင်မှာ စားရမည်လော၊ မြန်မာဆိုင်တွင် စားရမည်လော သို့မဟုတ် ကုလားဆိုင်မှာပင် စားရမည်လော စသည်ဖြင့် ဝေခွဲ၍ ကျွန်တော့်တွင် မရနိုင်သေးသဖြင့် မော်တင်လမ်းဘက်မှထွက်၍ ဒါလဟိုဇီလမ်းအ တိုင်း ဟိုကြည့်သည်ကြည့်နှင့် လျှောက်လာခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် လွတ်လပ်ရေး ကုမ္ပဏီဘေးဘက်တွင် ရှိသော ဝူခစ်ကီး တရုတ်ထမင်း ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ ထိုဆိုင်ရှေ့သို့ရောက်လျှင် ကျွန်တော်သည် ရှေ့သို့ဆက်၍ လျှောက်မနေတော့ဘဲ ထိုဆိုင်တွင်ပင် စားသောက်ရန် ဆုံးဖြတ်၍ ဆိုင်တွင်းသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ ဝင်ခဲ့သည်ဟုဆိုသော် လည်း အတွင်းသိပ်ကျသောနေရာသို့ကား မဟုတ်ပေ။ ဆိုင်အဝနား တွင်ရှိသော ကျောက်စားပွဲခုံ၌ဝင်၍ လမ်းဘက်သို့ မျက်နှာပေးကာ \" ထိုင်လိုက်ပါသည်။ နောက် စားသောက်မည့်ဟင်းလျာများကို မှာယူပြီး ခပ်စောစောက အနည်းငယ်ရွာထားလိုက်သော မိုးအရှိန်ကြောင့် ချမ်း စိမ့်စိမ့်ကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် ဗိုက်လေဘယ် ဝီစကီတစ်ပိုင်းကိုပါ မှာယူ လိုက်ပြီးလျှင် ထမင်းမစားမီ လက်တစ်လုံးခန့် ဆော်ဒါနှင့်ရော၍ သောက်လိုက်ပါသည်။ ထို့နောက် စားပွဲပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသော ဟင်းလျာများနှင့် ထမင်းများကို စားသောက်၍နေစဉ် သင်္ဘောပေါ်တွင် တွေ့မြင်ခဲ့ရသော ယောက်ျားနှင့် မိန်းမပျိုတို့မှာ တေ့ဆိုင်၍ချိန်းထား သည့်အလား ကျွန်တော် စားသောက်နေသောဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ ကြသည်ကို အံ့သြစွာနှင့် တွေ့ရပါသည်။ ထိုအကြိမ်တွင်တော့ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို တွေ့လျှင် တွေ့ချင်း ဖော်ရွေစွာသောအပြုံးနှင့် စတင်၍ နှုတ်ဆက်ကြတော့၏။ ။ “ဪ ... မိတ်ဆွေကလည်း ညစာ မစားရသေးဘဲကိုး”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eယောက်ျားဖြစ်သူက စတင်၍ ဤသို့ မေးလိုက်သဖြင့် “ဟုတ်ကဲ့ မစားရသေးဘူးဗျာ၊ ဒီကမိတ်ဆွေတို့လည်း ကျွန်တော့်လိုမှတ်တယ်” ( ကျွန်တော်ကလည်း ရွှင်ပြုံးဖော်ရွေစွာနှင့် ပြန်လည်ပြောကြားလိုက် သည်။ သည်။ ကျွန်တော်၏ စကားအဆုံးတွင် ထိုသူက ..\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ကဲ့ ... ကျွန်တော်တို့လည်း ခံစားခဲ့ကြရသေးပါဘူး။ ဒါ ထက် ကျွန်တော်တို့လည်း ဒီစားပွဲမှာပဲ စားပါရစေနော်”ကျွန်တော့်အား ပြန်လည်ဖြေဆိုရင်းနှင့် ယဉ်ကျေးမှုအလို့ငှာ သူတို့ပါ ကျွန်တော်နှင့် တစ်စားပွဲတည်းစားရန်အတွက် အခွင့်တောင်းလိုက်သောကြောင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အို .. စားနိုင်ပါတယ်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က စားရန် အခွင့်ပေးသည့်နောက် သူကလည်း ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောဆိုပြီး သူတို့နှစ်ယောက်မှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် နေရာယူ၍ ကျွန်တော့်ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ထိုင်ကြပါသည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eမကြာမီ စားပွဲထိုး တရုတ် ရောက်ရှိလာရာ ကျွန်တော်က\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကဲ .. ကဲ .. ဘာစားကြမလဲ၊ ကျွန်တော်ကပဲ ဒီညအဖို့ ကျွေး မွေးပါရစေဗျာ”ဟု လောကွတ်တွေ ပိုလိုက်သဖြင့် “အို ... အို .. နေ ပါစေရှင် ကျွန်မတို့ကပဲ ရှင့်ကို ကျေးဇူးပြုပါရစေ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eရောက်လာကတည်းက ကျွန်တော်နှင့် သူ့အဖော်ယောက်ျား စကားပြောဆိုနေကြသည်ကို ပြုံး၍သာ နားထောင်နေသော အဆိုပါ မိန်းမပျိုက ပထမဆုံးအကြိမ် ကြည်လင်ချိုအေးလှသည့် အသံကလေး နှင့် ပြောလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်အား မခို့တရို့လုပ်၍ ကြည့်လိုက်သော အခါတွင် ကျွန်တော့်မှာ တစ်ရစ် ပြာတစ်ရပ်ဖြစ်နေသော သူမ၏ အားကြီး၍ တန်ခိုးအာဏာပါသောမျက်လုံးဒဏ်ကြောင့် နှုတ်ဆွံ့၍ နေသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ ခေါင်းမှာလည်း အလိုလို ညိတ် ပြမိလျက်သား ဖြစ်သွားပါတော့သည်။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဒါထက် ရိုင်းတယ်လို့လည်း မအောက်မေ့နဲ့နော်၊ မိတ်ဆွေရဲ့ နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်ပါသလဲဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eထမင်းများ မှာယူစားသောက်၍ တစ်ဝက်ခန့် ကျိုးသောအခါ ယောက်ျားဖြစ်သူက မေးလိုက်မှ\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“သော် ဟုတ်ပါရဲ့ ၊ ဒီလောက်စကားတွေ ပြောဆိုသာနေကြပြီး တစ်ဦးနဲ့ တစ်ဦး နာမည်တွေ မသိရသေးဘူး”ဟု ကျွန်တော်က ရယ်မော ပြောဆိုပြီးနောက်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ကျွန်တော့်နာမည်ကတော့ မြင့်ဝင်းပါ၊ ဒီကမိတ်ဆွေတို့ရဲ့ နာမည်ကကော” ( ၁၁ “ကျွန်တော်က သိန်းဟန်ပါတဲ့၊ ဟောဒီက ကျွန်တော့်နှမက တော့ တင့်တင့်ဝေပါတဲ့၊ ဒါပေမဲ့ အများကတော့ ဝေလို့ပဲ အခေါ်များ ကြတယ်” ။\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“အလဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ မောင်နှမဆိုပါကလား၊ ဒီလိုဆိုရင် ငါ့မှာ ပိုးနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး အများကြီးရှိတာပဲ။ တစ်လမ်းလုံး လူချင်း မကွဲမချင်း ငါ ပိုးရဦးမှာပါကလား”ဟူ၍ ကျွန်တော့်မှာ တစ်ကိုယ် တည်း ကြိတ်၍စဉ်းစား ပီတိဖြစ်ရာတွင် ကျွန်တော်၏မျက်နှာပေါ်သို့ ဓာတ်ကူးကာ ရောက်ရှိသွားသဖြင့် ကျွန်တော့်မျက်နှာမှာ ပြုံးစိစိကြီး ဖြစ်သွားလေသောကြောင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ခင်ဗျားက ဘာများတွေးမိလို့ ပြုံးရတာလဲဗျ”ဟု ကိုသိန်းဟန် က ကျွန်တော်၏မျက်နှာကို လှမ်း၍အကဲခတ်ကြည့်ရှုရင်း မေးလိုက် သဖြင့်\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဟုတ်ပါဘူးဗျာ၊ ခင်ဗျားတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်နဲ့ ကျွန်တော် နဲ့ဟာ ဘယ်ဘဝက ရေစက်ကြောင့်များလဲ မသိဘူး။ သင်္ဘောလည်း အတူတူ အခန်းကျတော့လည်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ရကြပြီး ထမင်းစား ကြပြန်တော့လည်း ချိန်းထားသလို တစ်ဆိုင်တည်းမှာတွေ့ကြပြီး တစ် စားပွဲတည်း ထိုင်စားကြရတာကို တွေးမိလို့ပါဗျာ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003eကျွန်တော်က စကားကို လှီးလွှဲ၍ ဖြေလိုက်မှ “သိပါဘူးဗျာ ခင်ဗျားက ထမင်းစားနေရင်းက ပြုံးလိုက်တော့ ကျွန်တော်က ဘာများသဘောကျလို့ပါလိမ့်လို့ ထင်ပြီး မေးမိတာပါ။ သော် ဒါထက် ကိုမြင့်ဝင်းကလည်း ပုသိမ်ကို သွားမှာပဲလား”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော်က မြောင်းမြတင်ပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ - ညီလေး မင်္ဂလာဆောင်အတွက် လက်ဖွဲ့ ပစ္စည်းတွေ သွားပို့မလို့ပါ”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e“ဪ ... မသိပါဘူး၊ ကျွန်တော်က ကျွန်တော်တို့လိုပဲ ပုသိမ် ကို အလည်သွားမလို့လားလို့”\u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e","brand":"စိတ်ကူးချိုချိုစာပေ","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":45540356358293,"sku":"","price":2070.0,"currency_code":"MMK","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0609\/9756\/6613\/files\/002_4710369a-9336-4845-82b1-e2302479a56d.jpg?v=1778236417"}],"url":"https:\/\/mgyoe.com\/collections\/%e1%80%80%e1%80%bc%e1%80%b0%e1%80%99%e1%80%bd%e1%80%be%e1%80%b1%e1%80%b8-1.oembed","provider":"mgyoe.com","version":"1.0","type":"link"}